Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن جرائم قابل اعمال است و مشمول سخت ترین کنترل ها می باشد.» اعدام های سعودی توسط سازمان ملل و گروه های حقوق بشر محکوم شده است. رپریو اظهار داشته است که ولیعهد محمد بن سلمان باید پاسخگو باشد. سازمان حقوق بشر اروپا و سعودی دریافت که مرتضی عضو اقلیت شیعه است. سی ان ان گزارش داد که در صورت اعدام قریریص، وی چهارمین زندانی خردسال خواهد بود که در سال ۲۰۱۹ به دلیل جرایمی که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بود، اعدام می شود. از میان ۳۷ اعدام ی آوریل ۲۰۱۹ در عربستان دو نفرشان به دلیل جرمی که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بودند، اعدام شدند. عفو بین الملل ادعا کرده است که مقامات سعودی از مجازات اعدام «به عنوان سلاحی برای سرکوب مخالفان سیاسی» استفاده می کنند. عفو بین الملل پرونده قریریص را در طی مدت پنج سال حبس او پیگیری کرده و دریافت که قریریص در سلول انفرادی زندانی بوده و در یک ماه آغاز اسارت تحت شکنجه قرار گرفته است. دولت عربستان از ابتدای سال ۲۰۱۹ حداقل ۱۱۰ نفر را اعدام کرد و اعدام ۳۷ نفر در ماه آوریل بزرگترین اعدام گسترده در عربستان سعودی از سال ۲۰۱۶ بوده است. براساس گزارش جهانی از دیده بان حقوق بشر در سال ۲۰۱۹، عربستان سعودی د
ر سال ۲۰۱۸، ۱۳۹ نفر را اعدام کرده است که اتهام اکثر آن ها قتل یا جرایم مواد مخدر بوده و ۵۴ نفر نیز به اتهامات دیگر محکوم به مرگ شدند. دستگیری. قریریص در سن ۱۳ سالگی به اتهام ارتکاب جرمی که در ۱۰ سالگی انجام شده بود، دستگیر شد. اتهام او شرکت در اعتراضات ضد دولت عربستان در سال ۲۰۱۱ و همچنین پرتاب کوکتل مولوتف در یک ایستگاه پلیس پس از قتل برادرش توسط نیروهای سعودی در اعتراضات همان سال، عنوان شده بود. سی ان ان ویدئویی را منتشر کرد که نشان می داد قریریص در سال ۲۰۱۱ گروهی از کودکان را طی یک اعتراض دوچرخه ای، هدایت می کند. براساس گزارش سی ان ان، قریریص این اتهامات را رد کرد و گفت که وی تحت فشار شکنجه مجبور به اعتراف شده است. هنگامی که توسط دولت سعودی دستگیر شد، وی به جوانترین زندانی سیاسی ثبت شده در عربستان سعودی تبدیل شد. عفو بین الملل ادعا کرد که قریریص به زندان اداره تحقیقات عمومی عربستان سعودی در الدمام منتقل شده است، به این معنی که وی در ۱۶ سالگی به زندان بزرگسالان فرستاده شده است. قریریص در خانواده ای از فعالان سیاسی در قطیف متولد شد. برادر بزرگترش، علی قریریص، در جریان اعتراض در سال ۲۰۱۱ کشته شد. پلیس مرزی عر
بستان سعودی قریریص را هنگام سفر با خانواده به بحرین در سال ۲۰۱۴ دستگیر کرد. سازمان عفو بین الملل ادعا کرد که قریریص تا برگزاری اولین جلسه دادگاه خود در اوت ۲۰۱۸ از دسترسی به وکیل محروم بوده است. اولین جلسه دادگاه او در دادگاه کیفری ویژه عربستان سعودی برگزار شد، دادگاهی که فقط برای اتهامات سیاسی مورد استفاده قرار می گیرد. طبق قوانین بین المللی مجازات اعدام برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع است.لین مألوف، مدیر تحقیقات خاورمیانه عفو بین الملل، ادعا کرده است که عربستان سعودی به طور فعالانه ای از مجازات اعدام برای افراد زیر سن قانونی استفاده می کند.گروه های مدافع حقوق بشر نیز با مسئله استفاده عربستان سعودی از گردن زدن به عنوان ابزاری برای مجازات مشکل دارند. سازمان حقوق بشر اروپا و عربستان سعودی نیز اعلام کرد که دادستان عمومی سعودی قریریص را به شرکت در اعتراضات ضد دولت سعودی متهم کرده و او را به اعدام محکوم کرده است. واکنش ها. سفارت عربستان سعودی در واشینگتن دی سی دربارهٔ پرونده قریریص اظهار نظری نکرده است. لین معلوف، مدیر تحقیقات خاورمیانه سازمان عفو بین الملل، گفت: «جامعه بین الملل [...] باید در این پرونده ها موضع گیری
عمومی بکند و از مقامات سعودی بخواهد که به استفاده از مجازات اعدام خاتمه دهند.» مایا فو، مدیر رپریو گفت: «اعدام کودکان در قوانین بین المللی ممنوع است، اما دولت سعودی سعی دارد مصونیت خود را با گردن زدن زندانیان و مردم به جهان نشان دهد.»
خط کرزن () نخستین بار توسط شورای عالی جنگ برای تعیین حدفاصل میان کشور تازه تأسیس لهستان و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پس از جنگ جهانی اول ایجاد گشت. این پیشنهاد توسط وزیر امور خارجه وقت بریتانیا جرج کرزن مطرح گشت تا به عنوان پایه ای جهت ترسیم مرز مشترک شوروی و لهستان مورد استفاده قرار گیرد، اما به واسطه ادامه جنگ میان دو طرف مورد توجه قرار نگرفت. در طول جنگ جهانی دوم این خط به یک عامل ژئوپلتیک مهم تبدیل گشت، پس از تهاجم نظامی شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ استالین و هیتلر، لهستان را بر اساس خط کرزن میان خود تقسیم نمودند. متعاقب حمله آلمان به شوروی قدرت های غربی و شوروی وارد اتحاد با یکدیگر گشتند ولی غربی ها هنوز موافق آن نبودند که پس از پایان جنگ، مرز میان شوروی و لهستان آن چیزی خواهد بود که در ۱۹۳۹ رسم شد اما پس از نبرد کورسک و اثبات قدرت شوروی، چرچیل نظر خود را در این باره تغییر داد. طبق موافقتنامه ای مخفی که در کنفرانس تهران تهیه و در کنفرانس یالتا نیز تأیید گشت روزولت، چرچیل و استالین به عنوان رهبران دولت های متفق تأیید نمودند که خط کرزن با برخی تغییرات ۵ تا ۸ کیلومتری مبنای تعیین مرز میان شوروی و لهستان پ
س از پایان جنگ خواهد بود. هنگامی که چرچیل پیشنهاد کرد طبق خط کرزن ب قسمتی از گالیسیای شرقی از جمله شهر لووف جزئی از خاک لهستان باقی بمانند استالین اعلام نمود که دولت شوروی نمی تواند قلمرویی کمتر از آن چیزی که پیشتر دولت بریتانیا خود بارها بر آن تأکید کرده است را به تصرف درآورد. توافق متفقین تعهد می نمود در ازا جدایی این قسمت ها از خاک لهستان بخش هایی از آلمان که سرزمین های احیا شده نامیده می شدند را با لهستان ادغام نماید. مرزهای امروزی میان لهستان و بلاروس و اوکراین همان چیزی است که طبق خط کرزن در پایان جنگ جهانی دوم تعیین گشت.
حییم یلین () با نام حییماس یلیناس (۱۹۴۴–۱۹۱۲) متولد شهر ویلکییا در کشور لیتوانی است. وی شاعری ییدیش است که رهبری گروه مقاومت گتو کونو را در زمان اشغال لیتوانی به وسیله آلمانی ها بر عهده داشت. زندگی نامه. حییم یلین در شهر ویلکیه در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. والدین او، الیزر یلین و استر ریول، به زبان عبری صحبت می کردند، که در آن زمان زبان آموزش یهودیان این شهر به حساب می آمد. در دوران جنگ جهانی اول، یهودیان لیتوانی به دستور رئیس ستاد ارتش روسیه در سال ۱۹۱۵ اخراج شدند و خانواده وی به ورونژ منتقل شدند. آنها در آن منطقه شاهد انقلاب اکتبر و جنگ داخلی روسیه بودند. در نتیجه، این اتفاق سبب شد دیدگاه های پدر حییم به میزان قابل توجهی تغییر پیدا کند و زبان ییدیش بیشتر در خانه آنها صحبت شود. این خانواده در سال ۱۹۲۱ از روسیه به لیتوانی بازگشتند و در کونو مستقر شدند. پس از بازگشت، پدرش یک کتابخانه یهودی با نام فرهنگ لیگ ( "Kultur Lige") تأسیس کرد. حییم حییم یلین به تحصیلات خود ادامه داد و در کنار آن مطالعات بسیاری انجام داد و همین امر باعث شد او توسط دوستانش به «کتاب» معروف شود. وی در دوران مدرسه باید خود را با شرایط وف
ق می داد. وی سپس در ورونژ تحصیلات خود را به زبان روسی آغاز کرد. در کوونو به زبان ییدیش صحبت مبی کرد، اما به دلیل اینکه کلاس چهارم را تمام نکرده بود، وارد سالن بدنسازی عبری شد و تا سال ۱۹۳۲ به تحصیل زبان و ادبیات عبری پرداخت. علاوه بر این، تحصیلات خود را در دانشگاه کوونو در دانشکده اقتصاد کاملاً به زبان لیتوانیایی بود. یلین تحقیقاتی در مورد اجراهای گروه های یهودی در کونو را شروع کرد. وی از تدوین این موضوعات به تدریج به گزارش ها و شرح زندگی خیابان و بازار، شهر و روستا و به ویژه وضعیت دشوار کارگران پرداخت. وی یکی از اعضای فعال گروه نویسندگان جوان چپ بود و در سازماندهی بعدازظهرهای ادبی و فرهنگی در زمینه های ادبیات، تئاتر، موسیقی و شعر فعال بود. جنگ جهانی دوم. در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۴۱، یک سال پس از اشغال لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، آلمان نازی کونو را اشغال کرد. یلین و خانواده اش تلاش کردند تا به اتحاد جماهیر شوروی فرار کنند، اما توسط آلمانی ها اسیر شدند. آنها مدتی در جاده ها و جنگل ها سرگردان شدند و سرانجام به کونو بازگشتند و به گتو اعزام شدند. یلین با اسم مستعار «کادیشون» پنهان شد و از ترس دستگیری توسط آلمانی ها،
تغییر چهره داد. تا ماه اکتبر، آلمانی ها تعدادی از قتل عام ها و تبعیدها را انجام داده بودند، و تنها کمتر از نیمی از جامعه یهودی کوونو باقی مانده بودند، که قبلاً تعداد آنها بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر بود. سه گروه مقاومت زیرزمینی شناخته شده در پاییز سال ۱۹۴۱ در گتو فعال بودند. یلین فرمانده یکی از آنها بود که عمدتاً با جمع آوری اطلاعات در جبهه ها، امدادرسانی به جانبازان جنبش و مراقبت از جانبازان و فرزندان مبارزان گمشده فعالیت می کرد. در دسامبر سال ۱۹۴۱، گروه های مختلف در «سازمان مبارزه ضد فاشیستی» ادغام شدند. اگرچه او کم تجربه بود، اما به عنوان فرمانده سازمان منصوب شد. در زمان تأسیس، اهداف این سازمان اینگونه تعریف شده بود: «ما نباید از گتو جدا شویم. هدف اصلی ما مبارزه علنی با نازی ها در رده های حزبی است.» اعضای سازمان اقدامات بسیاری از خرابکاری ها، به ویژه در مکان های کاری که یهودیان را به کار اجباری فرستاده بودند، انجام دادند. در سال ۱۹۴۳، پس از تلاشهای فراوان برای برقراری روابط، اعضای سازمان ضد فاشیستی به نام «انجمن زیرزمینی لیتوانی علیه فاشیسم در لیتوانی» به گروه های زیرزمینی لیتوانی پیوستند و تصمیم بر این شد که از نز
دیک همکاری کنند. برای ایجاد پایگاه حزبی در جنگلهای اطراف کونو ۲ بار اقدام کردند، اما هر دو بار با شکست مواجه شد. در سپتامبر سال ۱۹۴۳، یلین به دنبال نامه ای که در گتو دریافت کرده بود به ویلنا رفت تا بتواند با چتربازی به نام گیزا گلیزر تماس بگیرد. در این جلسه، یلین به یکی از پایگاه های پارتیزان در شرق لیتوانی دعوت شد و این دو به جنگل های رودنیکی رفتند. یلین در این پایگاه، طی دو هفته تحت آموزش سریع قرار گرفت. مرگ. در ۶ آوریل ۱۹۴۴، یلین با یک لیتوانیایی که مأمور مخفی آلمانی بود، در یک مأموریت مشترک قرار گرفت. وقتی مأمور لیتوانیایی تلاش کرد جلوی یلین را بگیرد، آنجا بود که یلین فهمید که چه اتفاقی افتاده، و به او شلیک کرد. پس از آن، سربازان آلمانی و لیتوانیایی به تعقیب او پرداختند و او سرانجام پس از پریدن از روی نرده ها و عبور از کوچه ها به خانه دوستانش رسید. پس از اینکه او دوباره مأموران را هنگام ورود به خانه دید به هر دو آنها شلیک کرد و در جهتی دیگر فرار کرد. آلمانی ها می دانستند که او نمی تواند دور شده باشد و بنابراین با نیروی بیشتری به تعقیب او پرداختند. از آنجا که یلین به قدر کافی مسلح نبود، قبل از اینکه اسیر ش
ود، سعی کرد خودکشی کند. گشتاپو او را به سختی زنده یافت و او را دستگیر کرد. حییم سرانجام پس از چند هفته شکنجه و امتناع از دادن اطلاعات به آلمانی ها اعدام شد. خانواده. برادرش، میر یلین (۲۰۰۰ تا ۱۹۱۰) نویسنده و مهندس مشهوری بود. در زمان اشغال نازی ها او در گتو کونو زندانی شد، اما سرانجام فرار کرد و مخفی شد تا این که شهر توسط شوروی ها آزاد شد. پس از آزادسازی کوونو، او بنیانگذار پناهگاه برای کودکان یهودی بود که از هولوکاست جان سالم به در بردند. وی داستان ها و مقاله هایی را در لیتوانی، و بعداً در مطبوعات یهودی شوروی دربارهٔ هولوکاست در لیتوانی منتشر کرد. از جمله آثار وی: "Partizaner von Kunaser Gette" (به ییدیش: "پارتیزان در گتو کوونو"، مسکو، ۱۹۴۸)؛ "یک شب" (به زبان لیتوانیایی و روسی، ۱۹۶۶)؛ "در قلعه های مرگ" (به زبان لیتوانیایی، ۱۹۶۶) را می توان نام برد. مایر یلین به همراه همسرش دوایر یلین-کورماناییت، یک دختر به نام استر یلین متولد ۱۹۴۰ داشت. استر در کلاس استاد هاینریش نووهاوس در مسکو دانشجوی پیانو بود. امروز استر یلین به عنوان معلم پیانویست و نوازنده پیانو برای نوازندگان حرفه ای در زوریخ، سوئیس فعالیت می کند.
رادیو کردی بغداد (به کردی: "ڕادیۆی کوردیی به غدا")، یک شبکهٔ رادیویی موج کوتاه و نخستین رادیوی کردی زبان موج کوتاه بود که در سال ۱۹۳۹ (۱۳۱۸ خورشیدی) در شهر بغداد پایتخت کشور عراق به راه افتاد. این رادیو تا سال ۲۰۰۳ به پخش برنامه های خود به زبان کردی ادامه داد. تاریخچه. رادیو کردی بغداد در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۳۹ پخش برنامه های خود را با پخش مستقیم روزی ۱۵ دقیقه برنامه به زبان کردی در رادیوی عربی بغداد آغاز کرد. علاوه بر پخش موسیقی، اخبار و برنامه های فرهنگی و اجتماعی نیز به زبان کردی پخش می شد. این میزان به مرور افزایش یافت و نام بخش کردی رادیو بغداد بر روی آن گذاشته شد. پس از آنکه در ۱۱ مارس ۱۹۷۰ و در نتیجهٔ جنگ اول کردها و عراق توافقنامهٔ موسوم به ۱۱ مارس بین مصطفی بارزانی و صدام حسین مبنی بر خودمختاری کردستان عراق امضا شد که اگرچه بعداً از سوی صدام شکسته شد، اما رادیو کردی بغداد پیشرفت زیادی کرد و با جدا شدن از رادیوی عربی تحت مدیریت جداگانه قرار گرفت و بخش های مختلفی از قبیل بخش گویندگان، تنظیم، موسیقی و ترانه، فرهنگ، توسعه، کتابخانه و مدیریت در آن تعریف شد. ساعت پخش برنامه ها نیز به ۱۸ ساعت در روز رسید که از ۶ ص
بح با پخش قرآن و برنامه های صبحگاهی آغاز می شد و تا ۱۲ شب ادامه می یافت. پخش برنامه به صورت زنده نخستین بار در عراق و حتی قبل از رادیو عربی بغداد، در رادیو کردی صورت گرفت. نخستین برنامهٔ زنده «با شنوندگان» نام داشت که توسط جمال برواری اجرا می شد و به خواندن نامه هایی اختصاص داشت که مخاطبان رادیو کردی به دفتر رادیو ارسال می کردند و در میان آن ها به سبب اوضاع سیاسی کردستان، نامه های زیادی نیز از جانب پیشمرگه ها ارسال می شد. گویندگان. از جملهٔ گویندگان سرشناسی که در رادیوی کردی بغداد به اجرای برنامه می پرداختند می توان به محمود مفتی، محمدصدیق امام، محمد جهاد حسن، کمال رئوف محمد، سگوان عبدالحکیم، هاشم علی مندی، خالد خوشناو، ابراهیم سلمان، سکینه منصور، کمیله علی، مولود حمد نبی، احمد محمد علی، محمد سلیم سواری، نهایت جلال و مختار فائق اشاره کرد. همکاران رادیو. همچنین مترجمانی همچون انور صائب، رشید نجیب و احمد محامی به صورت داوطلبانه و بدون دریافت مزد در رادیو کردی بغداد کار ترجمهٔ متون انگلیسی به زبان کردی و نیز نظارت بر ترجمه را بر عهده داشتند. از شخصیت های فرهنگی کرد که به همکاری با رادیو کردی بغداد پرداختند می تو
ان به توفیق وهبی و رفیق حلمی، و از شخصیت های مذهبی می توان به محمد قزلچی، عبدالحمید اطروشی و علاءالدین سجادی اشاره کرد. همچنین افرادی همچون ناجی عباس و صالح سعید و صادق بهاءالدین و جنال عبدالقادر بابان در بخش اجتماعی و آموزشی به اجرای برنامه می پرداختند. بخش موسیقی. رادیو کردی بغداد در ابتدا تنها یک گروه موسیقی داشت که از چهار نوازنده تشکیل شده بود که هم به اجرای موسیقی کردی و هم موسیقی عربی می پرداختند: صالح نوازندهٔ ویولون، داود نوازندهٔ بربط، یوسف زعرور نوازندهٔ قانون، و حسین عبدالله نوازندهٔ تنبک. پس از مدتی به دلیل تکراری شدن آهنگ ها آهنگسازان نوازندگان سرشناسی همچون عبدالقادر دیلان، جمیل بشیر، منیر بشیر و ادهم بشیر در بخش موسیقی رادیو مشغول به کار شدند. در سال ۱۹۴۷ به دلیل تکراری شدن ترانه های رادیو، از طریق وزارت امور خارجهٔ عراق صفحه های موسیقی از هنرمندان کرد همچون سید علی اصغر کردستانی، دایکی جمال (فرحت ابراهیم یعقوب) و ملا کریم از خوانندگان کردی سورانی و کاووس آغا و مریم خان از خوانندگان کردی کرمانجی خریداری و در رادیو به کرات پخش شد. نخستین کسی که در رادیو کردی بغداد ترانهٔ کردی اجرا کرد علی مردان
بود. پس از او حسن جزراوی، لیلا عزیز، فوزیه محمد، نسرین شیروان و سپس طاهر توفیق و حسن گردی نیز به اجرای ترانه های کردی پرداختند. در سال های دههٔ ۱۹۵۰ شمال صائب نیز به رادیو آمد و پس از او آندریاس خمو (باکوری)، نازدار فرهاد و اسمر فرهاد نیز در رادیو به اجرای ترانه های کردی پرداختند. هنرمندان کرد بسیاری با رادیو کردی بغداد به همکاری پرداختند؛ از میان خوانندگان ترانه های سنتی و فولکلور کردی می توان به حسن زیرک، محمد عارف جزراوی، علی مردان، طاهر توفیق، کاووس آغا، سعید آغا، محمد ماملی، دایکی جمال، الماس خان، فوزیه محمد، آندریاس خمو (باکوری)، عمر دزه ای، عیسی برواری و … اشاره کرد. همچنین از میان خوانندگانی که برای نخستین بار به اجرای موسیقی مدرن کردی پرداختند می توان به تحسین طه، ایاز یوسف، اردوان زاخویی، سمیر زاخویی، گلبهار، حسن غریب، ظاهر جلال، تنیا عرب، فؤاد احمد، حسن گرمیانی، اسماعیل جمعه، احمد زیباری و … پرداخت. نمایش های رادیویی. یک گروه نمایش رادیویی در رادیو کردی بغداد تشکیل شد که احمد دنگ گورا و احمد دلاور در آن به ایفای نقش می پرداختند، اما به لحا هنرمندان زن ضعیف بود و نقش خوانی زنان توسط هنرمندان مرد ان
جام می شد. تعطیلی رادیو. با تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ از سوی ایالات متحده آمریکا و سقوط حکومت حزب بعث، رادیو کردی بغداد نیز تعطیل شد. یک سال بعد و در سال ۲۰۰۴ رادیوی کردی دیگری به نام رادیو شفق که برنامه های خود را به زبان کردی جنوبی پخش می کرد در بغداد تأسیس شد. اما فعالیت این رادیو هم تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت و نهایتاً تعطیل شد. در حال حاضر هیچ رادیویی به زبان کردی در شهر بغداد فعالیت نمی کند.
یک مجله دسترسی آزاد ترکیبی یک مجله اشتراکی است که در آن برخی از مقالات دسترسی آزاد دارند. این وضعیت به طور معمول نیاز به پرداخت هزینه انتشار دارد (که به آن یک هزینه پردازش مقاله یا APC نیز گفته می شود). این هزینه علاوه بر پرداخت دیگر هزینه های اشتراک برای دسترسی به مطالب دیگر، برای انتشار یک مقاله با دسترسی آزاد پرداخت می شود. تاریخچه. ناشرانی که سرویس دسترسی آزاد ترکیبی را ارائه می دهند، اغلب از نامهای مختلفی برای اشاره به آن استفاده می کنند. سایت شرپا/رومئو لیستی از ناشران و نام خدمات آنها را ارائه می دهد.
موی زیر بغل قسمتی از موی بدن است که در ناحیه زیر بغل می روید. رشد و کارکرد. موی زیر بغل بخشی از موی بدن انسان به شمار می رود و به طور معمول در آغاز بلوغ شروع به روییدن می کند و رشد آن معمولاً تا پایان سال های نوجوانی کامل می شود. موی زیر بغل ۴ مرحله رشد را پشت سر می گذارد که توسط آندروژن های ضعیف ساخته شده توسط آدرنال در مردان و زنان در دوران آدرناک و تستوسترون از بیضه در مردان در دوران بلوغ هدایت می شود. همان طور که رشد موهای زهار را می توان برپایه مقیاس تانر بررسی کرد، موهای زیر بغل را نیز می توان با همین مقیاس طبقه بندی کرد. جوزف ولفسدورف، پزشک متخصص کودکان، مراحل رشد موی زیر بغل را به ترتیب زیر مرحله بندی کرده است: مرحله بندی موی زیر بغل بیمار به پزشک این امکان را می دهد تا رشد کودک را به صورت طولی بررسی کند. اهمیت تکاملی موی زیر بغل انسان هنوز مورد بحث است. به طور طبیعی ممکن است عرق و رطوبت های دیگر بدن را دور از بدن نگه دارد و به تهویه و خنک ماندن کمک کند؛ بنابراین باکتریهای تولیدکننده بو از سطح پوست دور می شوند.هوازی زیر ب نگرش های فرهنگی. امروز زنان در بسیاری از کشورهای غربی به طور منظم موی زیر بغل خو
د را اصلاح می کنند. در گذشته مردان به طور معمول موی زیر بغل خود را اصلاح نمی کردند اما امروزه مردان بیشتری موی زیر بغل را اصلاح می کنند. برخی بنابر دلایل مذهبی موی زیر بغل خود را اصلاح می کنند. به عنوان مثال، برخی در فرهنگ اسلامی، هم زن و هم مرد، موهای زیر بغل را برای رعایت دستورهای مذهبی مربوط به پاکیزگی، اصلاح می کنند. حذف موی زیر بغل توسط پیامبر اسلام، محمد (۵۷۰–۶۳۲)، توصیه شده است. بسیاری از شناگران تقریباً تمام موهای بدن خود را از جمله موهای زیر بغل را می زدایند و باور دارند که این کار باعث می شود بدن آن ها در طول مسابقه روانتر شود. بسیاری از بدنسازان مرد و کشتی گیران حرفه ای نیز موهای بدن خود را برای زیبایی بیشتر می زدایند. سنکای جوان بیان می کند که این کار در روم باستان معمول بوده است (). در سال ۲۰۱۵، رنگ آمیزی موهای زیر بغل میان فمینیست ها در ایالات متحده تبدیل به مد شد. در هنر. در آثار هنری معمولاً موی زیر بغل برداشته می شود. امروزه نشان دادن آن نشانه نوگرایی است. به تصویر کشیدن موی زائد بدن در قرون وسطا به ندرت، در دوران رنسانس رایج تر و امروزه بسیار رایج است.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم ()، آثاری از موسیقی هنری را توصیف می کند که از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۰ میلادی به این نام نوشته شده است. این قرن بدون سبکِ غالب بود و آهنگسازان آثار بسیار متنوعی از موسیقی را خلق می کردند. مدرنیسم، امپرسیونیسم و پست رمانتیسم را همگی می توان در دهه های قبل از چرخش قرن دنبال کرد، اما می توان آنها را هم در این قرن گنجاند زیرا آنها فراتر از مرزها و سبک های موسیقی قرن نوزدهم که بخشی از دوران قواعد مشترک بودند، تکامل یافتند. نئوکلاسیک و اکسپرسیونیسم عمدتاً پس از سال ۱۹۰۰ رخ داد. مینیمالیسم بسیار دیرتر از قرن آغاز شد و می تواند به عنوان یک تغییر از دوران مدرن به پست مدرن تلقی شود، هرچند که دوران پسا مدرنیسم، از همان اوایل (۱۹۳۰م) به بعد است. آتونالیته، سریالیسم، موسیقی کانکریت و موسیقی الکترونیک همه در طول این قرن توسعه یافته اند. موسیقی جاز و موسیقی فولکلور در این زمان تأثیر مهمی بر بسیاری از آهنگسازان داشتند. تاریخچه. در اواخر چرخشِ قرن، موسیقی از لحاظ شخصیتی دورهٔ پایانی در سبک رمانتیک بود. آهنگسازانی چون گوستاو مالر، ریچارد اشتراوس و ژان سیبلیوس، جسورانه مشغول نوشتن سمفونی های «پسا رمانتیک» بودند
. در همین زمان، جنبش امپرسیونیستی، به سرپرستی کلود دبوسی، در فرانسه توسعه یافت. موسیقی موریس راول نیز اغلب به عنوان امپرسیونیست خوانده می شود. این جنبش موسیقی را در سبکهای مختلفی که همیشه به آن مربوط نمی شوند، کاوش می کند. بسیاری از آهنگسازان به سبک های پسا رمانتیک و امپرسیونیسم واکنش نشان دادند و از جهاتِ کاملاً متفاوت حرکت کردند. مهمترین لحظه در تعریف دورهٔ موسیقی در طول قرن، شکاف گسترده با تسامحِ سنتی بود که در دهه اول قرن توسط آهنگسازان مختلف به روش های مختلفی انجام شد. از این میان، یک «کثرت زبانی» بی سابقه ای از سبک ها، فنون و اصطلاحات بیان شده است آرنولد شونبرگ با گسترش آتونالیته، اکسپرسیونیسم را که در اوایل قرن بیستم به وجود آمده بود، توسعه داد. او بعداً تکنیک دوازده تنی را ایجاد کرد که توسط شاگردانش آلبان برگ و آنتون وبرن توسعه داده شد و آهنگسازان بعدی (از جمله پیر بولز) آن را ادامه و گسترش دادند. استراوینسکی (در آخرین آثار خود)، مانند بسیاری از آهنگسازان دیگر تکنیک «دوازده تنی» را نیز مورد بررسی قرار دادند، حتی اسکات بردلی از این تکنیک در اثر خود برای کارتون های "تام و جری" استفاده کرد. پس از جنگ جها
نی اول، بسیاری از آهنگسازان برای الهام بخشیدن، به گذشته بازگشتند و آثاری نوشتند که از عناصرِ فرم، هارمونی، ملودی و ساختار استفاده می کردند. این نوع موسیقی با برچسب نئوکلاسیسم شناخته شد. ایگور استراوینسکی، سرگئی پروکوفیف، موریس راول و پل هیندمیت آثاری نئوکلاسیک خلق کردند. آهنگسازان ایتالیایی مانند فرانچسکو بالیلا پراتلا و لوئیجی روسولو موسیقی فوتوریسم را توسعه دادند. این سبک اغلب سعی می کرد صداهای روزمره را از نو بسازد و آنها را در یک زمینه «فوتوریستی» قرار دهد. همچنین با «موسیقی ماشین» کسانی چون جورج آنتایل (با شروع سوناتای دوم خود، «هواپیما») و «الکساندر موسولف» (با مشهورترین ریخته گری آهنین او) از این سبک بهره بردند. روند گسترش واژگان موسیقی با کاوش در تمام کوک های موجود با استفاده از ریزپرده ها در آثاری از چارلز آیوز، جولیان کاریلو، آلویس هابا، جان فولدز، ایوان ویشناگرسکی، هری پرچ، میلدرد کوپر و بسیاری دیگر، مشهود است. ریزپرده ها فواصلی هستند که از یک نیم پرده کوچکتر هستند. صدای انسان ها و زهی ها می توانند با گذر از نتهای معمولی به راحتی آنها را تولید کنند، اما برای سازهای دیگر سخت تر خواهند بود، به ویژه پ
یانو و ارگ به غیر از بازسازی کوک یا بازسازی اصلیِ ساز، راهی دیگری برای تولید صدای ریزپرده ها ندارند. در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی، آهنگسازانی مانند پیر شفر، شروع به اکتشاف کاربردِ فناوری از موسیقی، در موسیقی کانکریت کردند. اصطلاح موسیقی الکتروآکوستیک بعداً ایجاد شد تا شامل کلیه اَشکالِ موسیقی شامل نوار مغناطیسی، رایانه ها، سینث سایزر، چندرسانه ای و سایر وسایل الکترونیکی و تکنیک ها باشد. «موسیقی الکترونیکی زنده» نیز صدایی از صداهای الکترونیکی است که به صورت زنده استفاده می شود (برخلاف صداهای از پیش پردازش شده که بیشتر در حین اجرای نمایش پخش می شوند). «موسیقی تخیلی» (یا طیف گرایی) توسعهٔ دیگری از موسیقی الکتروآکوستیک است که از تجزیه و تحلیل طیف های صدا برای ایجاد موسیقی استفاده می کند. جان کیج، میلتون بابیت، لوئیجی نونو، ادگار وارز و دیگران، همگی آثاری برای موسیقی الکترونیک خلق کرده اند. از اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی به بعد، کیج عناصر شانس را در موسیقی خود وارد کرد. «موسیقی فرایند»، یک فرایند خاص را مورد بررسی قرار می دهد. موسیقی تجربی توسط «کیج» برای توصیف آثاری که نتایج غیرقابل پیش بینی دارند، به وجود آمده است، یا طب
قِ این تعریف است که «یک عمل تجربی، نتیجه ای است که پیش بینی نشده است». این اصطلاح همچنین برای توصیف موسیقی در ژانرهای خاصی استفاده می شود که رویکردی ترکیبی از سبک های متفاوت است یا ترکیبات غیرمستقیم، جدید و کاملاً منحصر به فرد را در خود جای داده می دهد. روندهای مهم فرهنگی غالباً موسیقی این دوره را تداعی می کنند، رمانتیک، مدرنیستی، نئوکلاسیک، پست مدرنیستی یا موارد دیگراز این دسته است. ایگور استراوینسکی (آثاری همچون پرستش بهار) و سرگئی پروکفیف (به خصوص در آثار اولیه خود) به سمت بدوی گرایی کشیده شدند. دیگر آهنگسازان روس، به ویژه دمیتری شوستاکوویچ، تأثیر اجتماعی کمونیسم را منعکس کردند و متعاقباً مجبور شدند در محدوده های واقع گرایی سوسیالیستی در موسیقی خود کار کنند. آهنگسازان دیگر، مانند بنجامین بریتن، (هرچند کاملاً به خواست خودشان) مضامین سیاسی را در آثار خود کاوش کردند. ناسیونالیسم نیز در اوایل قرن، ابزار مهمی برای بیان بود. در این دوره فرهنگ و هنر آمریکا شروع به اطلاع رسانی در مورد سبک کلاسیک آمریکایی کرد، این روند در آثار چارلز آیوز و بعداً جرج گرشوین، و در موسیقی فولکلور و جاز (گرشوین، لئونارد برنستاین، داریو
س میو) تأثیرگذار بود. سبک ها. سبک رمانتیک. در اواخر قرن نوزدهم، موسیقی رمانتیک شروع به از هم پاشیدن کرد و با گذراندن دوره های مختلفِ موازی مانند «امپرسیونیسم» و «پسا رمانتیسم» حرکت کرد. در قرن بیستم، سبکهای مختلفی که از موسیقی قرنِ قبل پدید آمده، آهنگسازان را تحت تأثیر قرار داد تا از روندهای جدید پیروی کنند، گاه به عنوان یک واکنش به آن موسیقی، گاهی به عنوان یک پسوند از آن، و هر دو روند به خوبی در قرن بیستم، با هم وجود داشتند. در اوایلِ قرن بیستم، بسیاری از آهنگسازان آثاری نوشتند که یک موسیقی رمانتیک قرن نوزدهم بود. گروه بندی سازهای سنتی مانند ارکستر و کوارتت زهی، بارزترین و معمول ترین آنها بود. فرم های سنتی مانند سمفونی و کنسرتو در حال استفاده بودند. گوستاو مالر و ژان سیبلیوس نمونه هایی از آهنگسازان هستند که فرم های سنتی سمفونیک را دریافت و دوباره ساختند. برخی از نویسندگان معتقدند که آثار آرنولد شونبرگ کاملاً منطبق با سُنَتِ اواخر رمانتیکِ واگنر و برامس است. به طور کلی آهنگسازی که به طور مستقیم و کاملاً به اواخرِ واگنر و قرن بیستم وصل می شود، «آرنولد شونبرگ» است. نئوکلاسیک. نئوکلاسیسیسم سبکی بود که بین دو جنگ
جهانی پرورش یافت. این سبک در صدد احیای فرم های متوازن و فرایندهای موضوعی کاملاً قابل درک از قرنهای ۱۷ و ۱۸ بود. این امر در تقابل با آنچه به عنوان ژست های اغراق آمیز و بدون فرم در اواخر رومانتیسم دیده می شد. از آنجا که این آهنگسازان عموماً تونالیته فونکسیونال خود را با تونالیتهٔ تغییریافته، مدالیته یا آتونال ترکیب یا جایگزین می کنند، این اصطلاح اغلب به معنای تقلید یا تحریفِ سبکِ باروک یا کلاسیک شناخته می شود. مثال های مشهور شامل: «سمفونی شماره ۱» (سرگئی پروکفیف) و پولسینلا (ایگور استراوینسکی) است. پل هیندمیت (سمفونی: ماتیس نقاش) و داریوس میو نیز از این سبک استفاده کردند. آثار کلاسیک تحت تأثیر جاز. تعدادی از آهنگسازان کلاسیک که در آثار خود از عناصرِ موسیقی جاز استفاده کرده اند بدین شرح است: جنبش ها. امپرسیونیسم. امپرسیونیسم در فرانسه به رهبری کلود دبوسی، به عنوان واکنشی در برابر اغراق عاطفی و مضامین حماسی رمانتیسم آلمانی، که نمونه آن واگنر بود، آغاز شد. از نظر دبوسی، هنر تجربهٔ یک احساس است نه یک تجربهٔ فکری یا اخلاقی. وی از هموطنان خود خواست تا دوباره از آثار استادان فرانسوی قرن ۱۸ کشف کنند که موسیقی برای آنه