Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که به طور قابل توجهی در تجمع صخره ها نقش دارد. ماهی ها در میان مرجان ها، در غارها، معمولاً در گروه های بزرگ می خوابند. حفاظت. اندازه بزرگ، رشد آهسته و رفتار مدرسه ای این گونه به معنای مستعد ابتلا به ماهیگیری بیش از حد است. این گونه مورد توجه صیادان ماهیگیر در سراسر دامنه خود است و از برداشت بیش از حد آن کاسته می شود. نیزه ها و بسترهای گروه های بزرگی را که هنگام شب می خوابند هدف قرار می دهند. در سال ۲۰۰۴ توسط اداره ملی اقیانوسی و جوی/ اداره ملی شیلات آمریکا به عنوان گونه نگرانی شناخته شد، به این معنی که گمان می رود گونه ای مورد تهدید قرار گیرد، اما داده های کافی برای توجیه فهرست تحت قانون گونه های در معرض خطر موجود نیست. تخریب و نابودی زیستگاه باعث کاهش آنها شده است. زیستگاه های آنها تخریب با کیفیت پایین آب، مانند دفع رسوبات از ورود به سیستم هستند. صید ماهیگیری هنگام غواصی در ساموآ آمریکا در سال ۲۰۰۱ ممنوع شد. آبهای اطراف جزیره ویک، آب سنگ جانستون و جزیره مرجانی پالمیرا از خط ساحلی تا عمق ۵۰ (۹۱ متر) به عنوان مناطق حفاظت شده دریایی کم مصرف محافظت می شوند، این بدان معنی است که هر شخص ایالات متحده برای ماهیگیری،
گرفتن یا نگه داشتن این ماهی ماهیگیری کند. باید مجوز ویژه داشته باشد همچنین ممکن است از ساعت ۶ عصر تا ۶ صبح در آبهای منطقه ویژه اقتصادی ایالات متحده در اطراف این سرزمین ها با استفاده از نیروی دریایی با تجهیزات وسیله تنفس در زیر آب استفاده نشود. جمعیت ماهیان در پالائو اکنون با ممنوعیت صادرات محافظت می شود.
خالد العبیدی (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل مراکش است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ شرکت کرده است.
مصطفی عدنان (؛ ۱۹۳۱ – ۲۸ آوریل ۲۰۰۶) وزنه بردار اهل مراکش بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ شرکت کرده است.
فاجعهٔ موشکی ندلین، حادثه ای بود که در پی آزمایش ناموفق دومین موشک قاره پیمای اتحاد جماهیر شوروی به نام آر-۱۶ به وقوع پیوست. این فاجعه، که انفجار ناشی از آن از فاصلهٔ ۵۰ کیلومتری قابل رویت بود، به کشته و زخمی شدن ده ها تن از اشخاص مهم و دانشمندان موشکی اتحاد شوروی، از جمله مارشال میتروفان ندلین، فرماندهٔ یگان استراتژیک موشکی اتحاد جماهیر شوروی انجامید. رقابت های موشکی. با کلید خوردن برنامه موشکی اتحاد جماهیر شوروی از اوایل عصر اتم که نخستین حاصل آن موشک آر-۱ بود (در واقع نسخه روسی موشک وی-۲ ساخت آلمان نازی)، این کشور تا پایان دههٔ ۱۹۵۰ میلادی به سه نوع موشک استراتژیک دست یافت. موشک های آر-۵ (اس. اس ۳)، آر-۱۲ (اس اس-۴) و موشک آر-۷ (اس اس-۶)، که به ترتیب موشکهای کوتاه برد، میان برد و قاره پیما بودند. در آغاز، خاک ایالات متحده به دلیل فاصلهٔ زیاد با اتحاد جماهیر شوروی از تیررس موشکهای این کشور که قادر به حمل کلاهک هسته ای نیز بودند در امان بود اما ورود موشک آر-۷ بعنوان نخستین موشک قاره پیمای جهان این معادله را دگرگون ساخت. این موشک با برد ۸۰۰۰ کیلومتری خود می توانست خاک ایالات متحده را هدف قرار دهد اما در این بی
ن مشکلات مهمی نیز ظاهر شدند از قبیل: متقابلاً، ایالات متحده آمریکا بعنوان قطب دیگر جنگ سرد، تا اواخر دههٔ ۱۹۵۰ به فناوری موشک قاره پیما دست یافت و تا این زمان حدوداً ۴۰ فروند از آن را در اختیار داشت. بعلاوه، این کشور در خاک ایتالیا و ترکیه نیز پایگاه های موشکی را تأسیس کرده بود که می توانست بخش اروپایی اتحاد شوروی و خصوصاً مسکو را هدف حملات اتمی قرار دهد. در این شرایط، شوروی خود را نیازمند سلاحی می دید تا با اتکا بر آن بتواند سایهٔ تهدید حملهٔ اتمی از خاک خود بر خاک ایالات متحده را گسترش دهد. در ۱۷ دسامبر ۱۹۵۶، پروژهٔ جدیدی به مؤسسهٔ او.ک. ب ۵۸۶ به ریاست مهندس میخاییل یانگل، واگذار شد. موشک جدید می بایست از ترکیب سوختی جدیدی که شامل دیمیل هیدرازین نامتقارن (سوخت) و نیتروژن تتراکسید (اکسید کننده) بهره می برد، استفاده کند. این ترکیب نه تنها خطر کمتری داشت، بلکه باعث کاهش زمان سوختگیری و افزایش مدت زمانی بود که موشک را می شد در وضعیت جنگی نگاه داشت. این ترکیب، دیرجوش بود، بدین معنا که مدت زیادی طول می کشید تا به نقطه جوش برسد و یکی از دلایل مخالفت جدی کورلوف با بکارگیری چنین ترکیبی این بود که کشور نیاز فوری به م
وشک داشت و برنامه سوخت مذکور نیز هنوز در مراحل اولیه به سر می برد. طراحی موشک تا نوامبر ۱۹۵۷ کامل شد، یک هیئت بررسی در پوشش تیم بازرسی و در حقیقت برای پیشبرد سریعتر تشکیل شد. در ژانویه ۱۹۵۸، هیئت مذکورگزارشی را تسلیم دولت کرد که از باوجود مشکلات عدیده، حاکی از امکان عملیاتی شدن موشک بود. در ۲۸ اوت ۱۹۵۸، دولت دستورالعمل ۱۰۰۳–۴۷۶ را صادر کرد که تاریخ مراحل پیش روی عملیاتی شدن موشک را شرح داده بود بدین صورت: ژانویه ۱۹۶۱: آغاز آزمایش های تونل باد اکتبر تا دسامبر ۱۹۶۲: آغاز پرتاب های آزمایشی در ابتدای سال ۱۹۵۹، در ارتباط با بحران برلین، شوروی مجبور شد تا روند عملیاتی شدن را تسریح ببخشد. در کنار آن، شوروی بر روی پروژه دیگری نیز کار می کرد که نتیجه آن موشک دوربردبرد آر-۱۴ بود. در گزارشی که خود شخص یانگل یه نیکیتا خروشچف تسلیم کرد، خاطر نشان کرده بود که عملیاتی شدن موشک با سرعت درجریان است و به بنیهٔ محکمی برای امنیت ملی اتحاد شوروی بدل خواهد گشت. در می ۱۹۵۹، پروژهٔ هر دو موشک آر۱۴ و آر-۱۶ به مؤسسهٔ طراحی اس.ک. ب-۳۵۸ تحت نظر ویکتور ماکییف منتقل شدند و سرعت روند عملیاتی شدن دوچندان گشت، کورولف نیز کار برروی پروژهٔ آر-
۹ را آغاز کرد. موشک آر-۱۶ در اواخر ۱۹۶۰ وارد مرحلهٔ آزمایش شد و به منظور انجام پرتاب های آزمایشی، محلی در پایگاه باینکور به موشک های آر-۱۶ اختصاص داده شد. این مجموعه شامل سه سایت بود، سایت شماره ۴۱، شامل دو سکوی پرتاب و پست فرماندهی زیر زمینی بود. سایت شماره ۴۲، محل استقرار متخصصان به منظور پیشبرد فرایندهای آزمایش و پرتاب و سایت شماره ۴۳ که محل سکونت تمامی افراد دخیل در پروژه بود. تست های کارخانه ای موشک در اوت ۱۹۶۰ انجام گرفت. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۰، نخستین نمونهٔ آزمایشی با کد ۸کا۶۴ وارد پایگاه باینکور شد. فرماندهٔ یگان استراتژیک موشکی شوروی، مارشال ندلین، طراح ارشد آر-۱۶، میخاییل یانگل را بعنوان بعنوان سرپرست هیئت پروژهٔ پرتاب آزمایشی منصوب کرد. در ۲۱ اکتبر، موشک از مجموعه آزمایشی سایت ۴۲ خارج و برای استقرار بر روی سکو به سایت ۴۱ منتقل شد. آغاز روند تست پرتاب. ندلین، بنا به اهداف سیاسی که در سر داشت و مصمم بود تا توجه مقامات ارشد دولت را به خود جلب کند، تصمیم گرفت تا پرتاب آزمایشی مصادف با سالگرد انقلاب اکتبر صورت پذیرد، این امر به نوعی ضرب شستی به ایالات متحده نیز محسوب می شد. از طرفی، یانگل از رقبای کورلوف ب
ود و مصمم بود تا محبوبیت وی در کرملین را از آن خود کند؛ لذا هر دو بر سرعت بخشیدن به روند کارها تأکید داشتند و این به معنای نادیده گرفتن نه تنها بسیاری از اصول ایمنی، بلکه بسیاری از مراحل و کنترل چک هایی بود که بایستی برای حصول اطمینان از عملکرد موشک انجام گیرند. این درحالی بود که هنوز برای انتقال موشک به سکو و قرار دادن آن در وضعیت عملیاتی ۱۰ ماه زمان نیاز بود. اما هیئت نظارت، ساعت ۷ بعد ازظهر ۲۳ اکتبر را برای نخستین پرتاب درنظر گرفت. به دلیل خطراتی که توأم با چنین آزمایش هایی است، در حین سوختگیری تمام افرادی که نیازی به حضورشان در بخش عملیاتی نیست، می بایست هرچه سریعتر این بخش را ترک کنند. برخلاف کورلوف، یانگل معتقد بود که افراد نیازی به گذراندن دوره های شبیه سازی شده ندارند و تنها دوره های تئوری کافیست زیرا این کار تنها به فوت وقت می انجامد. موشک در آخرین مراحل آماده سازی به سر می برد. اصول ایمنی در چنین شرایطی اقتضا می کند که تمامی افرادی که وظیفه ای در سایت پرتاب ندارند بایستی آنرا ترک و به محل امنی بروند اما ندلین دستور داده بود تا ۱۵۰ نفر از پرسنل، از جمله یانگل در سایت حضور داشته باشند. بیشتر متخصصانی
که در سایت حضور داشتند، همگی فاقد تجربه بودند و برای نخستین بار بود که یک موشک را در وضعیت عملیاتی قرار می دادند. پرسنل حدود ۷۲ ساعت و به صورت شبانه روزی بر روی موشک کار می کردند. در اواخر کار، یک ایراد فنی سر برآورد و مشخص شد که سوخت موشک درحال نشت کردن است. طبق اصول ایمنی، اگر موشک نیاز به تعمیر داشته باشد، به دلیل جلوگیری از سوانحی همچون انفجار و آتش سوزی و خطری که سوخت کرایوژنیک برای افراد و محیط دارد، سوخت موشک باید تخلیه و خود موشک از سکو جدا گشته تا به سایت های کنترل بازگردد. اما چون ندلین بر اتمام کار در اسرع وقت اصرار داشت، دستور داد تا موشک بر روی سکو تعمیر شود و برای جلوگیری از انتقال موشک به سایت ۴۲، میز کار خود را به کنار سکو منتقل کرد تا شخصاً بر فرایند تعمیرات نظارت داشته باشد. همان طور که پیشتر ذکر شد، در موشک های سوخت مایع، دو مخزن در بدنه قرار دارد و محتوای مخزن ها توسط یک توربوپمپ به درون محفظهٔ احتراق پمپاژ می شوند. پیش از محفظهٔ احتراق، شیر کنترل واقع شده است. یاندل در طراحی آر-۱۶ بجای شیر کنترل از صفحات مخصوصی استفاده می کرد که مسیر ورود سوخت و اکسید کننده به محفظهٔ احتراق را مسدود می کر
د، با کنار رفتن صفحات، سوخت کرایوژنیک وارد محفظهٔ احتراق می شد. این صفحات مشکلات متعددی داشتند از قبیل قابل تعویض نبودن، قابل کنترل و نظارت نبودن (برخلاف شیرهای کنترل که از طریق سیستم های نظارت قابل کنترل است) و اینکه تنها یکبار می شد این صفحات را باز کرد و بستن آنها غیرممکن بود. در ساعت ۶ عصر ۲۳ اکتبر، تصمیم گرفته شد که مشکلات رفع و پرتاب به روز بعد موکول شود. زمانی که مشکل نشت سوخت برطرف شد، صفحات بایستی باز می شدند تا سوخت وارد محفظه احتراق شود و موشک آمادهٔ پرتاب گردد. یانگل، برای اطمینان از عملکرد درست صفحات، به کنار سکو رفت تا شخصاً صدای به جریان افتادن سوخت را بشنود. این کار بسیار غیراصولی و خطرناک بوده ضمن اینکه اگر لازم به حضور در کنار سکو و موشک باشد، می بایست از بادگیر و ماسک ضدگاز استفاده شود. یانگل حتی ماسک ضد گاز نیز با خود نداشت زیرا ماسک سبب مختل شدن شنوایی می گردد. آخرین لحظات پیش از وقوع حادثه. روز ۲۴ اکتبر، همه چیز برای پرتاب آماده شده بود. یانگل، تصمیم گرفت تا برای بکار انداختن مدارهای الکتریکی موشک، از منبع برق داخلی خود موشک بجای برق سکو استفاده کند. بوریس کونوپلوف، طراح ارشد سیستم های ک
نترل در اتوبوسی در بیرون از سایت حضور داشت. اعضای هیئت بازرسی در ایستگاه کنترل زمینی IP-1B که ۸۰۰ متر از سایت فاصله داشت حضور یافتند. کمی پیش از پرتاب، تأخیر ۳۰ دقیقه ای اعلام شد. ندلین که خروشچف دوبار با وی تماس گرفته بود و از سوی کرملین تحت فشار بود، به داخل سایت رفت و در این حین چندی از همکاران وی نیز برای حل مشکل وارد سایت شدند. شایان ذکر است که در موشکها و تمام تجهیزاتی که دارای موتور درون سوز هستند، وسیله ای به نام دلکو - Distributor- (که در موشکها به اختصارPTR خوانده می شود) وجود دارد که وظیفهٔ آن کنترل جریان الکتریکی می باشد. دلکو دارای شمع های جرقه زن بوده که در محفظه احتراق واقع شده اند و با ایجاد جرقه سبب مشتعل شدن سوخت می گردند. در موشک آر-۱۶، از دلکوی A-120 استفاده شده بود. متخصصان به اشتباه دلکوی موشک را روی حالت پس از پرتاب تنظیم کرده بودند، این بدان معنا بود که با ایجاد جریان برق دلکو به کار خواهد افتاد اما اگر بر روی حالت آماده به کار تنظیم شود، حتی با وجود جریان برق نیز عمل نخواهد کرد و تنها با فشار دادن دکمهٔ پرتاب به کار خواهد افتاد. انفجار در سایت ۴۱. ژنرال گرچیک بعدها خاطر نشان ساخت که و
ی پیشنهاد خارج کردن موشک از وضعیت عملیاتی و بازگشت به سایت ۴۲ را داده اما ندلین در پاسخ گفت که در یک جنگ اتمی، چنین کارهای بیهوده ای تنها ائتلاف وقت است. در ساعت ۱۸:۴۵ دقیقه، ناگهان انفجار شدیدی که حریق ناشی از آن ۱۲۰ متر به آسمان رفت و حرارت ناشی از آتش سوزی تا ۳۰۰۰ درجه سانتیگراد می رسید، به وقوع پیوست. ده ها تن، از جمله خود ندلین در جا کشته شدند. تعدادی از پرسنل که در اطراف سکو بر روی زمین مستقر بودند، سعی کردند تا از محل فاصله بگیرند اما با سیم های خاردار که حریم ایمنی سکو را معین می کردند برخورد کردند و در نتیجه همگی طعمهٔ آتش شدند، جسد تمامی آنان با آسفالت اطراف سکو یکسان شده بود. تعداد بسیاری نیز در اثر نشت گازهای سوخت کرایوژنیک، هم در بیرون و داخل سایت دچار خفگی شدند. دقایقی پیش از حادثه، ژنرال میکرین، یانگل و یوسیفیان برای کشیدن سیگار به بخش دیگری از سایت رفته بودند، یکی از متخصصان حاضر در سایت به نام بوگلوف پیشنهاد داد تا ندلین را قانع کنند تا تعویق پرتاب را اعلام کند که ناگهان با صدای مهیب و افرادی که به سوختگی دچار شده بودند و مدام این طرف و آن طرف می دویدند مواجه شدند. سرهنگ ماترنین، فرماندهٔ سای
ت ۴۱، فوراً دستور داد تا افراد ماسک های ضد گاز بزنند و از سایت خارج شوند. یکی دیگر از طراحان ارشد مؤسسه او.کا. ب ۵۸۶ از وقایع آن شب نقل می کند: "هنگامی که به من جمع یانگل و ماترنین پیوستم، ماترنین را که همیشه آرام و خونسرد بود، بسیار مضطرب و مشوش یافتم. سعی کردم وی را آرام کنم که در این بین صدای انفجار مهیبی به گوش رسید. ما به اتاق کنترل رفتیم، ستوان یکم تاران که مسئول آماده سازی پنل های کنترل و پرتاب بود، به همراه چند تن از مهندسان که وظیفهٔ نظارت بر روند اماده سازی را داشتند، با چشم های پر از خون و فرورفته در بهت و حیرت درآنجا یافتم. من به سمت پریسکوپ واقع در پناهگاه رفتم و دیدم که سکو غرق در آتش شده." دو نفر از افسران مستقر در ایستگاه کنترل، ستوان دوم کلیموف و ستوان ماسلوف تیمی ۳۰ نفره مشتکل از سربازان را سازماندهی و به محل حادثه رفتند. آنان نخستین مجروحان را به بیمارستان پایگاه که در سایت ۴۳ واقع شده بود منتقل کردند. پزشکان و آتش نشانان نیز فوراً در سایت ۴۱ حضور یافتند. بیشتر بازماندگان به سوختگی حاد دچار و به بیمارستان منتقل شدند. اجساد در محفظه های مخصوص مهر و موم شدند تا بعدها آزمایش هایی جهت تشخیص هوی
ت بر روی آنها صورت پذیرد. این امر آسانی نبود زیرا بخش اعظم کالبد آنان در آتش سوزی کاملاً نابود شده بود. تنها نشانه های بازمانده از مارشال ندلین، روبان درجهٔ مارشالی و ساعت مچی وی بود. جسد کونوپلوف به وسیلهٔ اندازه گیری قد تعیین هویت شد. ۱۴ تن از مجروحان که جراحت های آنان شدید بود فوراً برای جراحی پلاستیک به مسکو، لنینگراد و روستوف منتقل شدند. فردای همان روز یانگل با در تماس تلفنی که با شخص خروشچف داشت، گزارش کرد که ندلین، کونوپلوف و فیرسکو جان خود را از دست داده اند. در فاصلهٔ میان دوم نوامبر تا سوم ژانویه ۱۹۶۳، لو گریشین و سه نفر از کارکنان سایت ۴۱ دراثر جراحت شدید جان خود را از دست دادند. برخی نه تنها دچار سوختگی درجه ۳، بلکه آلوده به گاز سمی نیز شده بودند. در ابتدا افسران حاضر در بیمارستان از دادن جزئیات خودداری کردند، اما چون پزشکان برای یافتن راه حل نیاز به دانستن دلیل جراحت و آلودگی داشتند، لذا افسران موضوع را برای آنان فاش کردند. در مجموع ۴۹ نفر به بیمارستان منتقل شدند که ۱۶ نفر از آنها جان باختند. مجموع کشته ها ۹۲ نفر بود که ۸ تن غیرنظامی و مابقی نظامی بودند. جسد ۸۴ نفر از کارکنان نظامی پایگاه در گور
دسته جمعی که امروزه محل پارک سربازان باینکور است دفن شدند. جسد مهندسان تحویل خانواده هایشان شد و دولت اعلام کرد که این افراد در سانحهٔ هوایی کشته شده اند. این حادثه سبب کشته شدن بسیاری از چهره های برجستهٔ صعنت موشکی اتحاد شوروی شد از جمله: کمیته تحقیق. اندکی پس از حادثه، یانگل خروشچف را از موضوع مطلع کرد. پس از آن خروشچف فوراً دستور تشکیل هیئت بازرسی به ریاست برژنف را داد تا برای بررسی و کشف علل حادثه به منطقه اعزام شوند. سرگئی خروشچف (فرزند نیکیتا خروشچف)، در خاطراتش یادآور شد که خروشچف تأکید کرد در موشکافی واقعه نباید هیچ یک از افراد دخیل تهدید یا تحت فشار گذاشته شوند. تیم در ساعت ۹ صبح مورخ ۲۵ اکتبر به پایگاه باینکور رسید. نخستین جلسهٔ هیئت، به محض ورود به سایت برگزار شد. لئونید برژنف در همان ابتدا و در خطاب به بازماندگان حادثه اذعان کرد: "ما قصد مجازات کسی را نداریم، زیرا افراد مقصر به سزای اعمال خود رسیده اند" اعضای هیئت بررسی: در گزارش هیئت بازرسی علل حادثه چنین بیان شد: در مدیریت پرتاب آزمایشی، اعتماد به نفس کاذب و نادیده گرفتن اصول ایمنی علل اصلی حادثه بودند. از منظر فنی، طراحی اشتباه شیر کنترل و تنظی
م نادرست دلکوهای موشک که سبب ایجاد جریان اتصال کوتاه شدند، منجر به ایجاد حریق در موتور مرحله دوم موشک شد و به تبع آن کل موشک و سکوی پرتاب به آتش کشیده شدند. به منظور حصول موفقیت در این پروژه، می بایست تمام طرح موشک و خصوصاً سیستم های کنترل و مدارهای الکتریکی مورد بازبینی و در صورت لزوم از نو طراحی شوند تا بدین وسیله آزمایش با حداکثر ایمنی صورت پذیرد. همچنین لازم است ذکر شود که بازسازی و مرمت سایت ۴۱ حدود ۱۰ الی ۱۵ روز بطول می انجامد و از سرگیری فرایند آزمایش از ماه نوامبر از سرگرفته خواهد شد. اتصال کوتاه به چه معناست؟ اتصال کوتاه زمانی اتفاق می افتد که میان دو رسانای تأمین کنندهٔ انرژی یا دو گره الکتریکی همچون ترمینال های فاز و نول، جریان برق با مقاومت بسیار کم ایجاد شود. بدین معنا که جریان برق به هنگام عبور مقاومت کمی (و در مواردی هیچ مقاومتی) را بر سر راه خود می یابد، لذا جریان برق با ولتاژ بسیار بالایی در بین دو گره ایجاد می شود (یعنی یک مدار کوتاه، برقی که کمترین مقاومت را در مقابل خود دارد بین دو نقطه هدایت می کند) که این امر منجر به افزایش بیش از حد حرارت و به تبع آن ذوب شدن سیم ها، آتش سوزی، انفجار یا
از کار افتادن مدار می شود. یکی از دلایلی که منجر به چنین واقعه ای می شود -و دلیل فنی در فاجعهٔ ندلین بود- سست بودن مدارها (درکنار تنظیم اشتباه دلکو) بوده است. بنای یادبود کشته شدگان. در ۲۸ اکتبر، سرلشکر افیمنکو فهرست اسامی کشته شدگان را امضا کرد و فهرست در بایگانی های محرمانه حزب کمونیست قرار گرفت و دولت اتحاد شوروی نزدیک به سه دهه از اعلام این فاجعه سرباز زد تا اینکه سرانجام سالها بعد توسط بوریس یلتسین منتشر شد. سه سال بعد از این واقعه در محل سایت ۴۱ بنای یادبودی به یاد کشته شدگان در شهر باینکور تأسیس شد. از سرگیری پروژه. در مارس ۱۹۶۰، طی فرمان مارشال دیمیتری اوستینوف، مؤسسهٔ طراحی Ts-KB 34 طراحی نسخهٔ سیلو پرتاب آر-۱۶ را آغاز کرد که این نسخه آر-۱۶ یو نام گرفت. ولادیمیر سرگئی، رئیس مؤسسهٔ طراحی سیستم های کنترل 885-NII به عنوان جانشین کونوپلوف منسوب شد. پروژهٔ آر-۱۶ در ژانویهٔ ۱۹۶۱ از سر گرفته شد در ۲ فوریه ۱۹۶۱، نخستین پرتاب آزمایشی صورت گرفت اما موشک پس از طی ۵۲۰ کیلومتر مسافت سقوط کرد و نهایتاً نخستین پرتاب موفق آن در ۱ نوامبر ۱۹۶۱ صورت گرفت و در ۱۵ ژانویه ۱۹۶۳ وارد مرحلهٔ تولید انبوه شد. آزمایش مدل یو نیز
در ژانویه ۱۹۶۲ صورت پذیرفت. نسخه یو نیز در ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۲ عملیاتی شد. هر گردان پرتاب دارای سه سکوی زیر زمینی بود و یک ایستگاه مستقل که در ۸ کیلومتری آنها واقع شده بود وظیفهٔ کنترل و پرتاب موشکها را برعهده داشت. اولین محمولهٔ موشک ها در ۳ فوریه ۱۹۶۳ تحویل و برای نخستین بار در اکتبر ۱۹۶۶ به نمایش عمومی درآمدند. این موشکها تا سال ۱۹۷۴ به صورت عملیاتی باقی ماندند و پس از آن طبق مفاد معاهدهٔ محدود سازی سلاح های استراتژیک موسوم به سالت-۱، اتحاد شوروی کلیهٔ آر-۱۶های خود را تا سال ۱۹۷۸ نابود کرد. مشخصات آر-۱۶: طول: ۳۱ متر ۳۲ متر نسخه یو قطر: ۳ متر وزن: ۱۴۰ تن برد: ۱۳۰۰۰ کیلومتر با سرجنگی ۳ مگاتنی ۱۱۰۰۰ کیلومتر با سرجنگی ۵ مگاتنی ۱۰۵۰۰ کیلومتر با سرجنگی ۶ مگاتنی
تیم ملی بسکتبال بولیوی،نماینده کشور بولیوی در مسابقات بین المللی بسکتبال است. منابع. &lt;references group="" responsive="1"&gt;
زبان نشانه گذاری عمومیت یافته با کوته نوشت جی ام ال (GML) مجموعه ای از کلان دستورها است که برچسب (تگ) های نشانه گذاری (رویه ای) مبتنی بر منظور خاص را برای فرمت دهنده ی متن () و اسکریپت () در آی بی ام پیاده سازی می کند. SCRIPT/VS مهمترین پیکرپار (Component) برای امکانات ترکیب سند (DCF) می باشد. یک مجموعه برچسب (تگ) شروع کننده در GML توسط محصول DCF تهیه شده است.
ادی روسو (؛ زادهٔ ، درگذشتهٔ ) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل ایالات متحده آمریکا بود که از فصل تا در مجموع در هفت گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. روسو در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۲ درگذشت.
پل روسو (؛ زادهٔ در کنوشا، ویسکانسین، درگذشتهٔ در کلیرواتر، فلوریدا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل ایالات متحده آمریکا بود که از فصل تا در مجموع در ۱۰ گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد. او در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک، ۱ بار مسابقه را از پول پوزیشن آغاز کرد و در ۱ مسابقه موفق شد سریع ترین زمان طی یک دور پیست را به نام خود ثبت کند. او در این مسابقات ۱ بار بر روی سکو رفت و ۸٫۵ امتیاز را به نام خود به ثبت رساند. روسو در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۷۶ در کلیرواتر، فلوریدا درگذشت.
پیتر جفری رِوسون (؛ زادهٔ در نیویورک سیتی، ایالت نیویورک، درگذشتهٔ در میدراند) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل ایالات متحده آمریکا بود که در فصل ، و دوباره از فصل تا در مجموع در ۳۲ گراند پری شرکت کرد. او در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک، ۱ بار مسابقه را از پول پوزیشن آغاز کرد، ۸ بار بر روی سکو رفت، مجموعاً ۲ بار به پیروزی دست یافت و ۶۱ امتیاز را نیز به نام خود به ثبت رساند اما هیچ وقت به قهرمانی دست نیافت. او در دوره مسابقات اتومبیل رانی در تیم های لوتوس، تایرل، مک لارن و شدو فعال داشته است. روسون در ۲۲ مارس ۱۹۷۴ بر اثر تصادف رانندگی در زمان آزمایش خودرو در میدراند درگذشت.
فرانکو رول (؛ زادهٔ در تورین، درگذشتهٔ در راپالو، جنوا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل ایتالیا بود که از فصل تا در مجموع در پنج گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. رول در ۱۸ ژوئن ۱۹۷۷ در راپالو، جنوا درگذشت.
آلن رولینسِن (؛ زادهٔ در والسال، استافوردشر، درگذشتهٔ ) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل بریتانیا بود که در فصل در مجموع در یک گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. رولینسن در ۲ ژوئن ۲۰۱۹ بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
لانس گراف فون هاگویتز-هاردنبرگ-رِوِنْتلو (؛ زادهٔ در لندن، درگذشتهٔ در اسپن، کلرادو) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل ایالات متحده آمریکا بود که در فصل در مجموع در چهار گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. رونتلو در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۷۲ در یک حادثهٔ سقوط هواپیما در اسپن، کلرادو درگذشت.
باسیل فون روین (؛ زادهٔ در ژوهانسبورگ) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل آفریقای جنوبی است که از فصل تا در مجموع در دو گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. وی در سال ۱۹۷۷ در فرمول آتلانتیک شرکت کرد.
رابرت وودوارد «بابی» رهال (؛ زادهٔ در مدینا، اوهایو) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی اهل ایالات متحده آمریکا است که در فصل در مجموع در دو گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
الکساندر «الکس» دیاز ریبِیرو (؛ زادهٔ در بلو هوریزونته) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل برزیل است که از فصل تا ، و دوباره در فصل در مجموع در بیست گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. حرفه. ریبیرو پس از فارغ التحصیلی کامل از فرمول های پایین (او در مسابقات فرمول دو اروپا در سال ۱۹۷۶ پنجم شد)، هزینه رانندگی خود را در تیم فرمول یک مارس برای فصل ۱۹۷۷ پرداخت (حامیان مالی اصلی Caixa Econômica Federal - یک بانک برزیل و Souza Cruz - یک شرکت دخانیات). با این حال، فصل به یک کابوس تبدیل شد. مالک مارس Max Mosley (رئیس جمهور بعدی FIA) چهار راننده استخدام کرد و تیم به راحتی نمی توانست همه آنها را تأمین کند. شهرت ریبیرو به عنوان راننده متضرر شد. در سال ۱۹۷۸، او سعی کرد اعتبار خود را به عنوان یک راننده مسابقه حفظ کند و یک تیم خصوصی F2 را برای ورود به مسابقات فرمول دو اروپا ۱۹۷۸، یک سال تحت سلطه تیم کارخانه مارس، ایجاد کند. ماشین وی با عبارت "Jesus Saves" رنگ آمیزی شده بود. ریبیرو پس از بازنشستگی تیم های محبوب برونو جاکوملی و مارک سورر از مسابقه موفق شد به طور چشمگیری در دور تورنبرگ رینگ پیروز شو
د. اما بقیه فصل هیچ ثمری نداشت. سپس، در سال ۱۹۷۹، تیم همکار برزیلی Fittipaldi دو فرصت برای صعود به اتومبیل دوم، برای مسابقات جایزه بزرگ فرمول یک کانادا و آمریکا ارائه داد. با این حال، تیم تمرکز خود را بر قهرمان سابق F1، Emerson Fittipaldi گذاشته بود و ریبیرو در هر دو مسابقه موفق به صعود نشد. ریبیرو شاید بیشتر به دلیل اعلام ایمان در قالب شعارهای 'Jesus Saves' بر روی اتومبیل های فرمول یک شناخته می شود. وی بعداً در مسابقات F1 که به عنوان راننده اتومبیل پزشکی در آن شرکت کرد، به اجرای روحانیت پرداخت و مسلماً موفق ترین راننده در گروه 'Christian In Motorsport' است. در سال ۱۹۹۴، وی به عنوان کشیش در جام جهانی فیفا در ایالات متحده به تیم ملی فوتبال برزیل پیوست. او مراسم عبادت را برای این تیم برگزار کرد و بعداً کتابی در مورد سفر این تیم به پیروزی نوشت، با عنوان "چه کسی جام جهانی ۹۴ را به دست آورد؟" (¿quién Ganó La Copa Mundial؟). در گرندپری برزیل ۲۰۰۲، ریبیرو در یک حادثه بالقوه جدی درگیر شد. هنگام گرم شدن صبح روز مسابقه روز یکشنبه، انریکه برنولدی در پیچ ۲ با پیکان های خود برخورد کرد. هنگامی که ریبیرو، راننده ماشین پزشکی
، برای بررسی برنولدی بیرون رفت، در ماشین را باز کرد. همان موقع که آن را باز کرد، نیک هایدفلد با Sauber خود آمد و در را باز کرد. ریبیرو و هیدفلد هم آسیب ندیدند. در سال ۱۹۸۱، ریبیرو کتاب زندگینامه ای به نام "Mais Que Vencedor" نوشت (ترجمه چیزی شبیه "بیش از یک برنده")، که در آن مالک مارس را "مکس موسلی" "ماک ماوس" و مهندس مارس "رابین هد" رابین هود نامیده است. او یک مغازه موتورسیکلت در برازیلیا داشت که در آن نلسون پیکت و روبرتو مورنو به عنوان مکانیک جوان کار می کردند، بنابراین تمایز غیرمعمول این بود که همان فروشگاه ۳ راننده فرمول یک تولید می کند.
پروتزیست طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی یک متخصص حوزه بهداشت و درمان با مسئولیت جامع در خصوص درمان های پروتزی است، که می تواند بر عملکرد سایر افراد نظارت کند و یا افراد جدیدی را در این حوزه آموزش دهد. پروتزیست یک متخصص بالینی است که برای ارزیابی نیازهای کاربرِ پروتز، تجویز درمان، تعیین دقیق مشخصات فنی پروتز، اندازه گیری و تصویربرداری از عضوهای بدن، تهیه مدل بهینه، دستگاه های مناسب و ارزیابی نتیجه درمان آموزش دیده است.
سید مجتبی محفوظی (زاده ؟) سیاستمدار ایرانی و نماینده دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه آبادان بوده است. وی توانست در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۲۱ هزار و ۴۰۲ رأی از مجموع ۷۰ هزار و ۲۳۱ رأی، از حوزه انتخابیه آبادان از استان خوزستان وارد مجلس شود. انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۳. وی در روز یکشنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۳ با حضور در وزارت کشور برای انتخابات ریاست جمهوری دوره چهاردهم ثبت نام کرد.
محمد طلا مظلومی سیاستمدار و سرهنگ بازنشسته ایرانی است. نماینده نماینده مردم بهبهان، تشان، منصوریه، زیدون و آغاجاری در مجلس شورای اسلامی ایران است. وی توانست در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی با کسب ۱۸ هزار و ۲۸ رای، از حوزه انتخابیه بهبهان و آغاجاری از استان خوزستان انتخاب گردد. محمد طلا مظلومی در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۴۰۲ با کسب ۲۶۷۹۰ رای برای بار دوم منتخب مردم شهرستان بهبهان و آغاجاری شد و مجدد به عنوان نماینده به مجلس دوازدهم راه یافت. انتخابات مجلس شورای اسلامی سال ۱۳۹۸. بر اساس اطلاع رسانی فرمانداری شهرستان بهبهان نتایج انتخابات یازدهمین دوره نمایندگی مجلس شورای اسلامی شهرستان بهبهان اعلام شد و محمد طلا مظلومی توانست از مجموع ۶۳ هزار و ۳۷۶ رای، ۱۸ هزار و ۲۸ رای را به خود اختصاص داده و منتخب مردم در حوزه انتخابیه بهبهان و آغاجری شود. انتخابات مجلس شورای اسلامی سال ۱۴۰۲. محمد طلا مظلومی توانست در ۱۱ اسفند ۱۴۰۲ در مجموع با ۲۶۷۹۰ رای از بین کل آرا ماخوذه به میزان ۷۷۱۹۴ رای با ۳۴/۷ درصد پیروز انتخابات مجلس شورای اسلامی شود و به عنوان منتخب مردم شهرستان بهبهان و آغاجاری به دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی راه
پیدا کند .