Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خیساندن مالت () در آبجوسازی و تقطیر، فرایندی است که طی آن، مخلوطی از دانه ها عموماً جو به همراه دانه هایی چون ذرت، ذرت خوشه ای، چاودار و گندم از قبل جوانه زده خشک و سپس خرد شده و در آب ریخته و حرارت داده می شود تا آنزیم موجود در جوانه در حرارت حدود ۶۵ درجه سانتیگراد فعال تر شود. خیساندن و گرما به آنزیم های جوانه اجازه می دهد نشاسته موجود در دانه غلات را بشکنند و نشاسته به شکر یا قند ساده و معمولاً مالتوز تبدیل کنند که مخمر بتواند قند را تبدیل به الکل کند. مخمر توانایی تبدیل نشاسته به الکل را ندارد. فرایند خیساندن حدود یک تا دو ساعت زمانه می برد. دو روش اصلی خیساندن، خیساندن چکانشی و خیساندن جوشاندنی هستند. در خیساندن چکانشی، دانه ها در یک مجرا حرارت داده می شوند و در خیساندن جوشاندنی، مقداری از دانه ها جوشانده می شود و سپس به خیسانده برگردانده می شود و همزمان حرارت افزایش داده می شود. این عمل به وقفه هایی در درجه حرارت های مشخص (درجه حرارت های ۴۵، ۶۲ و ۷۳ سانتیگراد) و قرار دادن مواد در بشکه عایق بندی شده آبجوسازی که ته اش بسته است، نیاز دارد.
آتش سوزی مدرسه اسوه حسنه زاهدان حادثه ای بود که صبح روز سه شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۷ در دبستان و پیش دبستانی غیرانتفاعی دخترانه اتفاق افتاد. ۳ تن از دانش آموزان بر اثر شدت سوختگی فوت شدند. این حادثه باعث لغو مجوز این مدرسه شد. در این کلاس چراغ نفتی «غیر استاندارد» استفاده می شده و «گیر کردن بند کیف یکی از دانش آموزان» باعث واژگون شدن این چراغ و آتش سوزی شده و کل کلاس در حریق سوخت. وضعیت نامطلوب فضای آموزشی مدارس زاهدان طوری ست که تنها کلاس پایه اول این دبستان از یک اتاق سه در چهار تشکیل شده که دفتر مدیر مدرسه نیز در همین کلاس قرار داشت و تنها با استفاده از پنل چوبی نازک از هم جدا می شوند. پیش از این نیز چندین بار دانش آموزان مدارس ایران به دلیل استفاده از چراغ های نفتی طعمه آتش شده اند.
نمایشگاه جهانی (۱۸۶۷) یا نمایشگاه بین المللی ۱۸۶۷، نمایشگاهی جهانی بود که در پاریس، به مدت ۷ ماه از ۱ آوریل تا ۳ نوامبر ۱۸۶۷ برگزار شد. ۴۲ کشور در این نمایشگاه حضور داشتند و ۱۵ میلیون نفر از آن بازدید کردند. طرح. در ۱۸۶۴ ناپلئون سوم دستور داد نمایشگاهی در سال ۱۸۶۷ برگزار شود. کمیسیونی به همراه شاهزاده ژروم به عنوان رئیس انتخاب شد. محل نمایشگاه، میدان رژه نظامی پاریس بود به مساحت ۱۱۹ هکتار که ۵۲ هکتار آن را جزیره بیلانکورت تشکیل می داد. ساختمان اصلی مستطیلی ۴۹۰ در ۳۸۰ متر بود و در مرکز آن یک گنبد مسقف قرار داشت که توسط باغ احاطه شده بود. مساحت آن ۱۶۶ در ۵۶ متر بود و یک گالری آن را احاطه می کرد. نزدیک به ۱۰۰ ساختمان کوچکتر هم در محل ساخته شدند. ویکتور هوگو، الکساندر دوما، ارنست رنان و تئوفیل گوتیه مقالاتی را برای کمک به ترویج این رویداد نوشتند. غرفه ها. تعداد ۵۰٬۲۲۶ غرفه دار در نمایشگاه وجود داشت که ۱۵۰۵۵ نفر از فرانسه و مستعمرات آن، ۶۱۷۶ نفر از بریتانیا و ایرلند، ۷۰۳ نفر از ایالات متحده و یک گروه کوچک از کانادا بودند. بودجه نمایشگاه. کمک مالی دولت فرانسه به مبلغ ۱٬۱۶۵٬۰۲۰ دلار بود و همان مبلغ از شهرداری پاریس
و حدود ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار درآمد از بازدید کنندگان جمع شد و در مجموع به مبلغ ۵٬۸۸۳٬۴۰۰ دلار رسید. درآمد در حدود ۲٬۸۲۲٬۹۰۰ دلار تخمین زده شده بود، بنابراین ۸۲۲۹۰۰ دلار کسری به وجود آمد که با کمک دولت و شهر پاریس جبران شد. تأثیرگذاری. برای اولین بار ژاپن آثار هنری خود را در یک غرفه ملی به جهان معرفی کرد، به خصوص آثاری از قبیله ساتسوما و ساها در کیوشو. وینسنت ون گوگ و دیگر هنرمندان جنبش امپرسیونیسم در اواخر قرن نوزدهم از این هنر الهام گرفتند و اغلب از طرحهای روی چوب ژاپن به عنوان اینکه؛ در آن همه جا، منظره ها و چهره ها دیده می شود؛ یاد می کردند. و تحت تأثیر نگاه جهانی هنر ژاپن قرار گرفتند. خیابانی در پاریس در نزدیک چمس، بخاطر احترام به این نمایشگاه به نام «نمایشگاه جهانی ۱۸۶۷» نام گذاری شد. این نمایشگاه تجربه ای بود تا ژاپن در نمایشگاه ۱۸۷۳ با ایجاد تیم قوی و سالها برنامه ریزی بسیار عالی ظاهر شود و این زمینه ای برای صنعت ژاپن گردید. ژول ورن از نمایشگاه در سال ۱۸۶۷ بازدید کرد، و کشف جدید الکتریسیته در نوشتن کتاب ۲۰٬۰۰۰ فرسنگ زیر دریا برای او الهام بخش بود. در ماه ژوئیه مسابقات جهانی قایقرانی در رودخانه سن برگزار شد و
تیم کانادایی از سنت جان، نیوبرانزویک، برنده شد. بازدیدکنندگان مهم. تزار الکساندر دوم از روسیه، برادر امپراتور میجی، قیصر ویلهلم یکم و اتو فون بیسمارک، سلطان عثمانی عبدالعزیز یکم، و خدیو مصر شرکت کردند. ایرانیان بازدیدکننده. حاج سیاح محلاتی جهانگرد ایرانی اولین باری که به پاریس سفر می کند مصادف با این نمایشگاه است. در سفرنامه خود از رونق شهر پاریس در زمان نمایشگاه تعریف کرده شگفتی خود را از همه غرایبی که در آنجا دیده بازگفته است و آن را «خزانه دنیا» می نامد. همچنین میرزا یوسف مستشارالدوله در این زمان سفیر ایران در پاریس بوده و از نمایشگاه دیدار می کند. او نوشت: در اواخر سال هزار و دویست و هشتاد و سه ه . ق، به موجب فرمان پادشاهی خلداهلل مُلکه به شارژدَفری پاریس سرفراز گشتم. از راه اسالمبول عازم مقصد گردیده، وقتیکه داخل شهر پاریس شدم و اکسپوزیسیون، یعنی بساط عمومی هزارو دویست و شصت و هفت (۱۸۶۷) مسیحیه، را ملاحظه و مشاهده کردم.
یونس افغان (زادهٔ جوزا (خرداد) ۱۳۲۰ - درگذشتهٔ ۹ جدی (دی) ۱۳۹۶)، خواننده رادیو تلویزیون افغانستان بود. وی چهار آلبوم از بهترین آهنگ های خود را منتشر کرده است. زندگی نامه. یونس در سال ۱۳۲۰ خورشیدی در شهر کابل و در یک خانوادهٔ روشنفکر زاده شد. وی از همان کودکی شوق و علاقه به آوازخوانی داشت. اما آوازخوانی را رسماً از سن هشت سالگی از کنسرت های مکتب و محافل هنری آن دوره آغاز نمود. او از جملهٔ نخستین آوازخوانان آماتور موسیقی افغانستان به شمار می رفت. وی آموزش دیدهٔ لیسهٔ نجات است و تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ زمین شناسی در مسکو به پایان رسانید و به عنوان مهندس در وزارت معادن و صنایع وقت و پسانتر به حیث معاون محقق در آکادمی علوم افغانستان شامل خدمت شد. بنیان گذاران موسیقی آماتور. یونس با بنیانگذاران نخستین گروه آماتور موسیقی رادیو افغانستان پیوست و به همکاری با رادیو افغانستان پرداخت. وی طی چند دهه همکاری با رادیو تلویزیون افغانستان بیش از ۲۰۰ پارچه آهنگ رادیویی، و ۳۰ آهنگ تلویزیونی به ضبط و نشر رساند. از آهنگ های ماندگار وی می توان از آهنگ هایی: یونس همچنان چهار آلبوم از بهترین آهنگ های خود را به بازار نیز عرضه کر
ده است. آخرین آلبوم آهنگ هایش که به کمک استاد خلیل گداز سه تارنواز معروف کشور در استرالیا منتشر شد که «یادگار» نام دارد که مورد استقبال گرم دوستداران صدایش قرار گرفت. دوره مهاجرت و وفات وی. یونس در سال ۱۹۹۲ نسبت اوضاع ناامن افغانستان مجبور به ترک زادگاهش شد و به پاکستان مهاجر گردید و سپس همراه با خانوادهٔ خود به استرالیا رفت و در آنجا اقامت گزید. یونس ازدواج نموده از ۱۷ سال به اینسو در شهر ملبورن استرالیا با همسر، دو پسر و یک دخترش زندگی می کرد. وی ۳۱ام دسامبر ۲۰۱۷ میلادی در ملبورن، استرالیا در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
ریچل بلند (; – ) روزنامه نگار، و مجری اهل بریتانیا بود. او فعالیت حرفه ای خود را در بی بی سی از رادیو محلی بی بی سی آغاز کرد. مرگ. اوکه درگیر مبارزه با سرطان پستان بود، در اوت ۲۰۱۸، اعلام کرد که او کمتر از یک سال زمان برای زندگی دارد. در ۳ سپتامبر او در حساب توییتر خود اعلام کرد که زمانِ او فرا رسیده است. او دو روز بعد در سن ۴۰ سالگی فوت کرد.
افردیتا دریشاج (؛ زادهٔ ) مدل، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. او در کشورهای آلبانی زبان به عنوان یک خواننده سرشناس شناخته می شود و اولین آهنگ خود درا در سال ۲۰۰۹ پخش کرد.
پارک ملی کانایما () یک پارک ملی در ایالت بولیوار، ونزوئلا است. این پارک که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شده دارای ۳۰٬۰۰۰ هزار کیلومتر مربع مساحت می باشد و در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
اینو لینو (; – ) زبان شناس، شاعر، روزنامه نگار، مترجم، نمایش نامه نویس، و نویسنده اهل فنلاند بود. او به عنوان یکی از پیشگامان شعر فنلاندی محسوب می شود. قالب اصلی بیشتر کارهای او شبیه به کالوالا است.
الس بوزینا (؛ – ) روزنامه نگار، نویسنده، سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. او در سال ۱۹۹۳ فعالیت حرفه ای خود را در عرصه روزنامه نگاری در مطبوعات اوکراین آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۵ توسط افراد ناشناس به قتل رسید.
فکرت اوطیام (؛ ۱۹ دسامبر ۱۹۲۶ – ) نقاش، روزنامه نگار اهل ترکیه بود. او فعالیت حرفه ای خود را ابتدا در عرصه روزنامه نگاری آغاز کرد و سپس به سمت نقاشی و عکاسی رفت.
شی جیانچیائو (; 1905 یا ۱۹۰۶ – ۲۷ اوت ۱۹۷۹ (سن ۷۳–۷۴) ) دختر یک افسر نظامی چینی بنام «شی کونگبین» بود که انتقام کشته شدن پدرش را با ترور فرمانده ارتشی سون چوانفانگ گرفت. این انتقام و اقدامات قانونی که او به دنبال این ترور انجام داد در زمان خود بسیار منتشر شد و بحث های عمومی بسیاری دربارهٔ مفاهیم احترام به والدین و حاکمیت قانون را برانگیخت. نام اصلی. او با نام شی گولان متولد شد و نام مستعار شی جیانچیائو را برای خود انتخاب کرد. جیانچیائو از دو بخش تشکیل شده که معنای «شمشیر» و «بالا بردن» می دهند. نامی که از عهد و پیمان این زن برای گرفتن انتقام مرگ پدرش خبر می دهد. انتقام. سال ۱۹۲۵ سون چوانفانگ، سردار جنگ دستور داد سر پدر شی را از بدن جدا کنند. ۱۰ سال بعد از آن، سون چوانفانگ که بازنشسته شده و به آئین بودایی گرویده بود، در حین عبادت به دست شی کشته شد. شی بعد از مدت ها جستجو، چوانفانگ را در یک معبد بودایی پیدا کرد و او را با شلیک گلوله به سرش به قتل رساند. شی اما به جای فرار در محل جرم ماند و در حضور رهگذران به کارش اعتراف و حتی بین شان اعلامیه هم پخش کرد. این بخشی از نقشه بزرگ تر شی برای جلب توجه رسانه ها و برانگ
یزاندن حس همدردی مردم در رابطه با هدفش از این قتل بود. بعد از یک محاکمه پر سر و صدا و جنجالی، شی در سال ۱۹۳۶ بخشوده شد. دادگاه کار او را به این دلیل که از روی احترام به والدین بوده از نظر اخلاقی قابل توجیه دانست و حکم عفو برایش صادر کرد. شی در سال ۱۹۷۹ از دنیا رفت.
سندی گال (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، پدیدآور، گوینده اخبار اهل بریتانیا بود. وی گوینده اخبار تلویزیون مستقل آی تی ان اسکاتلندی بود که فعالیت حرفه ای اش به عنوان روزنامه نگار بیش از ۵۰ سال ادامه داشت. او فعالیت روزنامه نگاری خود را در سال ۱۹۵۲ به عنوان سردبیر فرعی در انتشارات و مجله آبردین آغاز کرد و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳ به عنوان خبرنگار خارجی خبرگزاری رویترز مشغول به کار شد. گال در سال ۱۹۶۳ به عنوان خبرنگار خارجی و عیب یاب به ITN پیوست و همچنین بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۱ به عنوان گوینده خبر در برنامه اخبار ساعت ۱۰ فعالیت کرد. گال از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ رئیس دانشگاه آبردین بود و در سال ۱۹۸۶ به همراه همسرش مؤسسه خیریه درخواست سندی گال از افغانستان را تأسیس کرد. فعالیت حرفه ای. در سال ۱۹۵۲، گال حرفه روزنامه نگاری اش را با کارآموزی، دستیاری سردبیر انتشارات در مجله آبردین آغاز کرد. گال برای کارآموزی خبرنگار خارجی آژانس خبری بین المللی رویترز درخواست داد و این درخواست در ماه مه ۱۹۵۳ پذیرفته شد. او تا سال ۱۹۶۳ در این آژانس ماند. گال رویدادهای کنگو، شرق آفریقا، آلمان، مجارستان و آفریقای جنوبی را پوشش داد. در سپتامبر ۱۹۶۰، او
به همراه ریچارد ویلیامز از بی بی سی و جورج گیل از دیلی اکسپرس، در حالی که حین تهیه گزارش بحران کنگو بود، در باکوانگا در استان جدا شده کاسای به ظن جاسوسی بلژیکی و نداشتن مدارک رسمی کنگویی دستگیر شد. این سه روزنامه نگار بازداشت شده توسط سربازان تونسی وابسته به عملیات سازمان ملل متحد در کنگو آزاد شدند. مرگ. گال در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۵ در سن ۹۷ سالگی در خانه اش در کنت درگذشت.
بریگیت مارگریت ایدا مونهاپت (به آلمانی: Brigitte Margret Ida Mohnhaupt متولد ۲۴ ژوئن ۱۹۴۹) یک زن اهل آلمان است که در ارتباط تروریستی با عضویت در نسل دوم فراکسیون ارتش سرخ (RAF) محکوم شده است. او همچنین عضو جمعیت بیماران سوسیالیست (SPK) بود و از سال ۱۹۷۱ تا سال ۱۹۸۲ در فراکسیون ارتش سرخ فعالیت داشت. بریگیت مونهاپت از اعضای سرشناس فراکسیون ارتش سرخ (گروهی که به نام بادر ماینهوف هم شهرت داشت) بود و در موج وحشتی که سال ۱۹۷۷ به راه افتاد و عنوان «پائیز آلمان» را گرفت، دست داشت. او زمانی به عنوان شرورترین وخطرناک ترین زن در آلمان شناخته می شد. این گروه چپ افراطی با مجموعه ای از آدم ربایی، قتل و بمب گذاری در دهه ۷۰ میلادی در آلمان غربی وحشت زیادی ایجاد کردند. آن ها در مجموع برای ۳۰ قتل و یک هواپیماربایی مسئول شناخته شدند، کارهایی که به نام مبارزه با سیستم سرمایه داری آلمان غربی انجام می دادند. مونهاپت سال ۱۹۸۲ دستگیر و به ۵ حبس ابد به علاوه ۱۵ سال زندان برای شرکت در ۹ قتل محکوم شد. در یکی از این قتل ها، بریگیت پیش از شلیک به یک بانکدار از فاصله نزدیک، یک دسته گل به او داده بود. مورد دیگر به قتل یک فرمانده آمریکایی و
همسرش توسط موشک انداز مربوط می شد. با این که مونهاپت هرگز از جنایات خود اظهار پشیمانی نکرد و هیچ وقت حاضر نشد با مسئولین همکاری کند، اما سال ۲۰۰۷ به شکل مشروط از زندان آزاد شد. آیت تصمیم سر و صدا و جنجال زیادی در آلمان به پا کرد.
به صورت سنتی شیر در نشان شناسی به معنی دلیری، نجیب زادگی، خانواده سلطنتی، قدرت، استقلال و باارزش بودن است چون شیر به صورت سنتی به عنوان "شاه دیوها" دانسته شده. همچنین شیر می تواند یادآور نمادهای یهودی-مسیحی نیز باشد چون شیر یهودا در نماد اورشلیم قرار دارد. همانند این شیر در نشان ملی دودمان بیلبو از سوئد هم دیده می شود که پس از آن نشان ملی فنلاند شد. نشان شیر برخلاف نشان عقاب بسیار پرکاربرد است چون عقاب تنها برای امپراتورها است در حالی که نشان شیر یک نشان شوالیه گری است و به افراد غیرشاه نیز داده می شود.
جاسموهین (به ؛ زادهٔ ) با نام اصلی الن گرو () یک مقاله نویس، و پدیدآورنده اهل استرالیا است. او طرفدار «تغذیه پرانا» یا بی خوراکی است که به عنوان زندگی بدون هر نوع غذا و مایعات تعریف شده و از نظر جامعه علمی به عنوان یک شبه علم کشنده در نظر گرفته شده است. او این را در کنفرانس جهانی معنویت عصر جدید به میزبانی خلوت گزینی معنوی در تایلند معرفی کرد و کتاب ها و گفتارهای صوتی ضبط شده ای در این باره و منتشر کرده است. اوایل زندگی. جاسموهین در سال ۱۹۵۷ در نیو ساوت ولز، استرالیا پس از جنگ دوم جهانی از والدین مهاجر نروژی متولد شد. رکورد چهار روزه. «آلن گرو» معروف به «جاسموهین» در دهه ۱۹۹۰ ادعا می کرد که می تواند ماه ها بدون خوردن غذا و فقط با نوشیدن یک فنجان چای زنده بماند. جاسموهین می گفت که انرژی لازم برای زنده ماندن را از دیگر منابع موجود در جهان می گیرد. این درحالی بود که خبرنگاران غذای بسیار زیادی در خانه جاسموهین پیدا کردند. او مدعی شد که همه غذاها را همسرش می خوردو خودش لب به چیزی نمی زند. سال ۱۹۹۹ جاسموهین داوطلب شد تا یک شبکه استرالیایی در برنامه ای به نام ۶۰ دقیقه او را به مدت یک هفته زیر نظر داشته باشد تا او بت
واند ادعای عجیب خود را ثابت کند. در روز اول جاسموهین نتوانست دوام بیاورد و غذا خورد. او گفت که چون اتاقی که در هتل برایش در نظر گرفته بودند نزدیک یک خیابان شلوغ بود نتوانسته انرژی لازم را از محیط بگیرد و استرس به او وارد شده است و به هوای تازه نیاز دارد. چند روز بعد او به منطقه ای کوهستانی برده شد. وی چهار روز تمام چیزی نخورد و پس از پایان این مدت، دکتری که وضعیت او را زیر نظر داشت نسبت به کار این زن اعتراض کرد و از او خواست هر چه زودتر چیزی بخورد. به گفته این دکتر جاسموهین پس از چهار روز سر کردن بدون آب و غذا، پلک چشم هایش بی اختیار بسته می شد و قدرت حرف زدن نداشت و بدن او مقدار زیادی آب از دست داده بود. به عقیده دکتر اگر او به این کار ادامه می داد مطمئناً کلیه هایش از کار می افتاد. وی در برنامه مستند ۶۰ دقیقه، نظر خود را دربارهٔ این ماجرا اینطور بیان کرد: «متأسفانه افراد زیادی حرف های جاسموهین را باور می کنند و به نظر من تشویق دیگران به انجام کاری که برای سلامتی شان ضرر دارد کار بسیار غیرمسئولانه ای است.» وقتی ادعاهای جاسموهین در برنامه مستند ۶۰ دقیقه زیر سؤال رفت او گفت: «۶۰ هزار نفر از طرفداران من کاری که
من می کنم را در سراسر دنیا انجام می دهندو هیچ اتفاقی برای آنها نیفتاده است.» مرگ پیروان. در سال ۲۰۱۲ پنج تن از پیروان او که به طور مستقیم مرتبط با نشریات جاسموهین و بی خوراکی قرار داشتند جان خود را از دست دادند. مرگ چند نفر از طرفداران او از جمله «وریتی لین» ۴۹ ساله اهل استرالیا و «تیمو دیگان» ۳۱ ساله معلم مهد کودک از آلمان و «لانی مارسیاموریس» ۵۳ ساله اهل استرالیا به ثبت رسیده است. جاسموهین هر گونه مسئولیت در مرگ آنان را رد کرده است.
فهم زبان های طبیعی به صورت خلاصه "NLU" یا تفسیر زبان های طبیعی به صورت خلاصه "NLI"زیرشاخه ای از پردازش زبان های طبیعی در ساخت هوش مصنوعی است؛ که در زمینهٔ درک مطلب در ماشین ها کار می کند. فهم زبان های طبیعی در ردهٔ سخت ترین مسائل هوش مصنوعی دانسته می شود. از دید تجاری تمایل زیادی به کار در این زمینه وجود دارد. این تمایل از کاربردهای عملی این فناوری ناشی می شود؛ برای نمونه می توان به کاربرد در استدلال خودکار، ترجمه ماشینی، دسته بندی اسناد، جمع آوری خبر، پاسخ به پرسش ها، فعال سازی با کمک صدا، فهرست بندی و تحلیل محتوا در ابعاد بزرگ اشاره کرد. فرآیند فهم زبان های طبیعی در اصل پس-پردازش یک نوشته است، پس از آنکه الگوریتم های پردازش زبان های طبیعی روی آن نوشته انجام شد (مانند شناسایی بخش های گوناگون یک سخنرانی). NLU معمولاً پس از پردازش زبان های طبیعی (NLP) بر روی داده انجام می شود تا معنی و مفهوم تکه های متن را پیدا کند و مثلاً مقصود گوینده را در فرمان های صوتی پیدا کند. معمولاً مورد تحلیل خود توسط ابزارهای تشخیص مانند بازشناسی گفتار به دست می آید. NLU معمولاً ساختاری از مفاهیم (ontology) مربوط به محصول مورد نظر دا
رد تا بتواند با استفاده از آن مقصود نویسنده یا خواننده را پیدا کند. پیشینه. برنامهٔ دانش آموز یا STUDENT یکی از نخستین تلاش هایی است که برای فهم یک زبان طبیعی توسط رایانه صورت گرفت. این برنامه را دنیل بابرا برای پایان نامه دکتری اش در MIT نوشت. هشت سال پس از او جان مک کارتی نشان داد که چگونه می توان کاری کرد که رایانه زبان جبری را درک کند.
سمفونی شماره ۹۵ در دو مینور، هوبوکن یک/۹۵ (Hoboken I/95)، سومین سمفونی از مجموعهٔ دوازده سمفونی لندن (شماره های ۹۳–۱۰۴) اثر یوزف هایدن است. از میان این مجموعهٔ ۱۲گانه، سمفونی شماره ۹۵ تنها سمفونی با گام مینور است. همچنین، تنها سمفونی از این مجموعه است که مقدمهٔ آهسته ندارد. هایدن سمفونی ۹۵ را در سال ۱۷۹۱ و جزو مجموعهٔ سمفونی های سفرِ نخستش به لندن تصنیف کرد. این اثر نخستین بار در تالارهای «میدان هانوفرِ» لندن و به رهبریِ خودِ آهنگساز اجرا شد. سازبندی و موومان ها. سمفونی شماره ۹۵ هایدن برای ارکستر کلاسیک متشکل از فلوت، دو ابوا، دو فاگوت (باسون)، دو کُر (هورن)، دو ترومپت، تیمپانی، و سازهای زهی سازبندی شده است. اجرای کاملِ این اثر به طور معمول حدودِ ۲۰ تا ۲۲ دقیقه زمان می بَرَد. این سمفونی، مانند سایر «سمفونی های لندنِ» هایدن، چهار موومان دارد: تِمِ آغازینِ موومان چهارم: دو میزانِ این تِم، پایهٔ بخشِ وسیعی از کنترپوانِ میانیِ موومان است.
وراثت فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی پریادارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، آمریش پوری، تابو، پوجا باترا، میلیند گوناجی، گوویند نمدوف ایفای نقش کرده اند.
خاطرات دوشیزه ایدیلیا: داستان غم انگیز عشق جوان گم شده (به انگلیسی: The Diary of Miss Idilia: A Tragic Tale of Young Love Lost) یک کتاب به ویراستاری جنویو هیل است. گفته می شود که این کتاب، دفترچه خاطرات اصلی دختری جوان به نام ایدیلیا دوب است. او در سال ۱۸۵۱ میلادی در منطقه راینلاند واقع در کشور آلمان، هنگامی که به همراه خانواده اش در تعطیلات به سر می برد، ناپدید شد. این کتاب ،برای نخستین بار در سال ۲۰۰۲ میلادی با نام "دختر گم شده: گزارشاتی از ایدیلیا دوب "(به آلمانی: Das verschwundene Mädchen: die Aufzeichnungen der Idilia Dubb) توسط نشریه آلمانی برتلسمان در شهر مونیخ منتشر شد. این کتاب در سال ۲۰۱۰ توسط نشریه کتاب های کوتاه به زبان انگلیسی منتشر شد. خلاصه داستان. ایدیلیا دوب دختری ۱۷ساله اهل اسکاتلند بود. او هنگامی که به همراه خانواده اش در سال ۱۸۵۱ میلادی در سفر تعطیلاتی در کشور آلمان به سر می برد، ناپدید شد. ایدیلیا هنگامی که سرگرم بازدید از یکی از برج های قلعه متروکه لانِک بود، راه پله چوبی برج پشت سر وی فرو ریخت و او در بالای برج بدون آب و غذا گیر افتاد. پس از اینکه جستجوی طولانی مدت برای پیدا کردن ایدیلی
ا به نتیجه نرسید، خانواده او به اسکاتلند بازگشتند. سرانجام در سال ۱۸۶۰ میلادی تعدادی کارگر استخوان های ایدیلیا را به همراه یک دفتر یادداشت، که او در آن روزهای پایانی زندگی خود را شرح داده بود، پیدا کردند. درستی. درستی این داستان به چالش کشیده شده است. اگرچه نشریه کتاب های کوتاه این کتاب را به عنوان داستان واقعی منتشر کرد، اما این نشریه افزود که نمی تواند درستی مطالب این کتاب را به طور کامل تأیید کند.
بازار گنجعلی خان یکی از بناهای مجموعه گنجعلی خان در شهر کرمان است. گنجعلی بیک ملقب به گنجعلی خان از حاکمان کرمان در زمان شاه عباس بود که کارهای عمرانی مهمی در کرمان انجام داده است. بازار گنجعلی خان، به عنوان زیرمجموعه ای از مجموعه گنجعلی خان، نمونه ای عالی از آثار معماری عصر صفوی در کرمان است. این بازار در حدفاصل چهارسوق و بازار اختیاری و ضلع شمالی میدان گنجعلی خان واقع شده است. در ضلع جنوبی این بازار، حمام تاریخی و زیبای گنجعلی خان و مغازه ها قرار گرفته اند. در ضلع شمالی آن نیز ۱۶ طاق نما رو به میدان گنجعلی خان طراحی و ساخته شده است که منظری زیبا دارند. طول این بازار نزدیک به ۹۳ متر و عرض آن ۷/۷۵ متر است و جمعاً ۵۳۴/۷۵ مترمربع مساحت دارد.
پت پرافت (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) هنرپیشه، فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیل اسرائیل (؛ زادهٔ ) کارگردان، تهیه کننده، نویسنده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی کارگردان فیلم هایی همچون پارتی مجردی و نویسنده دانشکده پلیس، و نمایش شفق بوده است.
گاه شماری بِهیزَکی یا گاه شماری ویهیژَکیک، یکی از انواع گاه شماری های رایج در ایران باستان و راهکاری برای کبیسه گیری و نگه داشتن حساب صحیح سال و انطباق دادن سال عرفی با سال حقیقی بوده است. انواع سال در ایران باستان. سال سیار. سالی که توسط عموم مردم در ایران باستان و در گاه شماری اوستایی نو (تقویم مزدیسنا)، استفاده می شد، سال سیار بود، یعنی سال را ۳۶۵ روز حساب می کردند و آن را به ۱۲ ماه سی روزه به اضافه پنج روز با نام اندرگاه (یا اندرگاهان (در حالت جمع) یا پنجه دزدیده یا بهیزک کوچک، که در دورهٔ اسلامی خمسهٔ مسترقه نامیده می شد) تقسیم می کردند. سال ثابت. ایرانیان باستان علاوه بر سال سیار، یک سال ثابت هم داشتند که شمسی نزدیک به حقیقی بود و به احتمال زیاد در اعتدال ربیعی آغاز می شد و نزدیک به آن نقطه نگه داشته می شد، یعنی بیش از یک ماه جلوتر یا چند روزی عقب تر از آن نمی رفت. بنابراین ماه ها و روزهای این سال تقریباً همیشه نزدیک به محل اصلی نجومی خود باقی می ماندند. ثابت نگه داشتن این سال به وسیله کبیسه ای که هر ۱۲۰ سال یک ماه بود، انجام می شد. به این ترتیب قبل از اسلام دو نوع سال و ماه به طور موازی توسط ایرانیان ا
ستفاده می شد؛ یکی سال عرفی که سیار بود و دیگری سال مذهبی که ثابت نگه داشته می شد. اما اینطور به نظر می رسد که این سال ثابت جز برای امور مربوط به زراعت و تعیین اوقات فصول سال شمسی و انجام برخی امور مهم مذهبی و از آن جمله عید فروردگان که عید ارواح مؤمنین بود، و جشن های گاهنبارهای شش گانه (و شاید آیین مربوط به روز وفات زرتشت)، مورد استعمال نداشته و تنها موبدان (و نیز احتمالاً کارمندان و کارکنان دفاتر مالیاتی) به آن توجه می کردند. دانشمندان و روحانیون وقتی که روز یا ماهی از سال را ذکر می کردند، هرگاه مرادشان سال و ماه و روز عرفی بود، آن را به طور مطلق ذکر می کردند، مثلاً می گفتند: تیر ماه یا روز بهرام از ماه آذر، و هر وقت مقصودشان، سال و ماه و روز ثابت مذهبی کبیسه شده شمسی بود، آن را با لفظ "وهیککیگ" ("وهیکَک" یا "وهیگَک" یا "وَهیجَک" یا "وهیژَک" یا "وهیزَک" یا "بهیزَک") معادل لفظ "مَکبُوس" کتب و منابع عرب زبان تردیف می کردند، مثلاً می گفتند: «ماه وهیگک تیر» یا «روز وهیگک بهرام از ماه وهیگک آذر» یا «ماه وهیگک تیر و روز وهیگک خرداد»، یعنی روز مقدس یا مبارک خرداد از ماه مقدس یا مبارک تیر یا ۹۶ روز گذشته از اعتدال ر
بیعی. گات ها و اندرگاهان. هر یک از پنج فصل گات ها نیز به یکی از روزهای اندرگاه منسوب بوده است. این پنج روز عبارت بودند از: ۱) اَهْنَوَدگاه ۲) اَشْتَوَدْگاه ۳) سْپَنْتْمَدگاه ۴) وُهوخْشَتْرَگاه ۵) وهیشْتْواشْت گاه (یا: هیشْتْواشْت گاه)، که در واقع منطبق بر پنج وقت یا گاه شبانه روز و برگرفته از نام های آنها بودند، یعنی: ۱) هاونگاه ۲) رپیتونیگاه ۳) ازیرنیگاه ۴) اویسروترمگاه (یا: اویسروتریمگاه) ۵) اوشهنگاه (یا: اشهینگاه). در دوران امپراتوری ساسانی، پنج روز اندرگاه به «نوروز کوچک» معروف بود و جزء روزهای جشن، تعطیلات و مراسم مذهبی محسوب می شد. بهیزک بزرگ، و علت و انگیزهٔ وضع آن در تقویم. به دلیل رعایت نکردن شش ساعت و اندی زمان در گاه شماری هر سال، بعد از مدتی، حساب سال قراردادی و سیار با حساب سال حقیقی اختلاف پیدا می کرد. چون سال شمسی حقیقی، کسری علاوه دارد و با کسور اعشاری، نزدیک به ۳۶۵/۲۴۲۲ روز است، به همین جهت سال ایرانیان هر چهار سال یک روز، یا در مقیاسی بزرگ تر در هر ۱۱۶ یا ۱۲۰ یا ۱۲۸ سال، ۳۱ روز نسبت به سال شمسی حقیقی و روال و روند عادی طبیعت و گردش معمول فصول، جلوتر می افتاد و کمتر از آن تمام می شد. برای برط
رف کردن این اختلاف بین سال حقیقی و سال عرفی و رفع مشکل، ایرانیان قدیم یک ماه سیزدهم به سال می افزودند که در واقع تکرار یکی از ماه های سال بود. این یک ماه کبیسه، در نوشته های قدیم بهیزک بزرگ گفته می شد و چنین سالی را که یک ماه اضافه داشت، وهگیک یا وهیژکی (بهیزکی؛ وهیگکی، ویهیجکی) می نامیدند و این نوع گاه شماری، گاه شماری بهیزکی یا گاه شماری ویهیژکیک نامیده می شد. منجمین و نویسندگان و دانشمندان دوره اسلامی، این سال را سال ناقصه می گفتند. مثلاً در ۱۲۰ سال نخست، دو ماه فروردین و در ۱۲۰ سال دوم، دو ماه اردیبهشت ایجاد می کردند. روزهای این ماه ها هم همان نام روزهای عادی را داشتند. علت اختلاف در تعداد سال های دوره. در عدد ۱۲۰ میان منابع گوناگون، اختلاف است. برای نمونه ۱۱۶ و ۱۲۸ سال هم گفته شده است. این برمی گردد به احتساب این امر که اختلاف سال حقیقی با سال ۳۶۵ روزه دقیقاً یک چهارم روز نیست. البته پژوهشگران اظهار داشته اند که ۱۲۸ سال، حساب دقیق تری خواهد بود. اینک دقیق تر به این مسئله می پردازیم: طول سال اعتدالی برابر با ۳۶۵٫۲۴۲۱۹۸۷۹ روز است (موسی اکرمی، گاه شماری ایرانی، تهران: دفتر پژوهش های فرهنگی، ۱۳۸۰، ص ۳۳). اگر
۱۲۰ مبنا گرفته شود، نتیجه اش این می شود که سال معادل ۳۶۵٫۲۵ = ۳۶۵ +۳۰/۱۲۰ روز تقریب خورده است؛ اگر ۱۱۶ مبنا گرفته شود، نتیجه این می شود که سال معادل ۳۶۵/۲۵۸۶ = ۳۶۵ + ۳۰/۱۱۶ روز تقریب خورده، و اگر ۱۲۸ مبنا گرفته شود، نتیجه اش این می شود که سال معادل ۳۶۵/۲۳۴۳۷۵ = ۳۶۵ + ۳۰ /۱۲۸ روز تقریب خورده است. چنان که دیده می شود، تقریبِ ۱۲۸ از بقیه دقیق تر و ۱۱۶ به یک معنا از همهٔ تقریب ها غیردقیق تر است. اما بیرشک برای عدد ۱۱۶ خاصیتی ذکر کرده است، و آن این است که پس از ۱۳ دورهٔ ۱۱۶ساله = ۱۵۰۸ سال جمعِ کسرها تقریباً دقیقاً برابر با یک سال می شود (احمد بیرشک، گاه نامهٔ تطبیقی سه هزار ساله، بنیاد دانشنامهٔ بزرگ فارسی، چاپ دوم، ۱۳۷۳، ص ۲۲۲): ۱۵۰۸ × ۳۶۵ = ۱۵۰۷ × ۳۶۵٫۲۴۲۱۹ هرچه هست، در اکثر مآخذ، رقم ۱۲۰ سال ذکر شده است. این سؤال مطرح می شود که چرا برای جبران این کاستی ۱۲۰ سال صبر می کردند و چرا هر چهار سال یک روز به سال نمی افزودند. پاسخ به اعتقادات و تعصبات مذهبی مربوط می شود. زرتشتیان برای هر یک از روزهای ماه های سی روزه شان اوراد، ادعیه و مناسک و مراسمی داشتند. همچنین در هر یک از پنج روز اندرگاه، به سبب تقدس و تبرک دینی ای