Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نائومی اوساکا (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل ژاپن است. وی موفق شد در فینال اوپن ۲۰۱۸ آمریکا با غلبه بر سرنا ویلیامز با نتایج ۴–۶ و ۲–۶ برنده اولین گرنداسلم زندگی ورزشی خویش شود. وی اولین تنیس باز زن ژاپنی است که به فینال یک گرنداسلم می رسد و اولین تنیس باز تاریخ کشورش است که قهرمان گرند اسلم شده است. اوساکا در ژاپن از پدری هائیتی و مادری ژاپنی متولد شد، از سه سالگی در ایالات متحده زندگی و آموزش دیده است. او در شانزده سالگی وقتی که قهرمان سابق اوپن ایالات متحده سامانتا استوسور را در اولین تور WTA Tour خود در ۲۰۱۴ استنفورد کلاسیک شکست داد، به شهرت رسید. دو سال بعد، او به اولین فینال WTA خود در Open Pacific Open 2016 ژاپن رسید تا وارد لیست ۵۰ بازیکن برتر WTA شود. اوساکا در سال ۲۰۱۸ هنگامی که اولین عنوان WTA خود را در مسابقات قهرمانی هندوستان ولز کسب کرد، توانست به موفقیت در سطح بالای تنیس زنان برسد. در اواخر سال، وی در فینال مسابقات Open US یونایتد قهرمان ۲۳ بار تک نفره گرند اسلم، سرنا ویلیامز را شکست داد و به اولین بازیکن ژاپنی تبدیل شد که عنوان انفرادی گرند اسلم را از آن خود کرد. از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، وی در سه سال متوالی
قهرمانی گرند اسلم تک نفره را از آن خود کرده است. مشعل بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط او روشن شد. زندگی نامه. نائومی اوساکا در ۱۶ اکتبر ۱۹۹۷ در Chūō-ku , Osaka در ژاپن از تاماکی اوساکا و لئونارد فرانسوا متولد شد. مادر وی اهل هوکایدو ژاپن و پدرش اهل Jacmel در هائیتی است. او یک خواهر بزرگتر به نام ماری دارد که او هم یک تنیس باز حرفه ای است. مطابق قانون ژاپن فرزندان دارای یک پدر یا مادر خارجی ملزم هستند نام خانوادگی پدر یا مادر ژاپنی خود را برای ثبت در koseki یا ثبت نام خانوادگی، به دو دختر اعطا کنند. والدین اوساکا هنگامی که پدرش از هوکایدو دیدار می کرد هنگامی که وی دانشجوی دانشگاه در نیویورک بود، با یکدیگر آشنا شدند. وقتی اوساکا سه ساله بود، خانواده اش از ژاپن به دره استریم، نیویورک در لانگ آیلند نقل مکان کردند تا با پدر و مادر پدرش زندگی کنند. پدر اوساکا با تماشای مسابقه خواهران ویلیامز در اوپن فرانسه ۱۹۹۹ الهام گرفته شد که به دخترانش نحوه تنیس بازی بدهد. او که تجربه کمی به عنوان یک تنیس بازداشت، سعی در الگوبرداری از چگونگی آموزش ریچارد ویلیامز به دخترانش داشت که با وجود اینکه هرگز در این ورزش بازی نکرده ان
د، به دو بازیکن برتر جهان تبدیل شوند. فرانسوا اظهار داشت که «طرح اولیه از قبل وجود داشت. من فقط باید آن را دنبال می کردم»، با توجه به برنامه ریزی دقیق ریچارد برای دخترانش. او پس از اقامت در ایالات متحده، مربیگری نائومی و ماری را آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶، خانواده اوساکا هنگامی که نائومی هشت یا نه ساله بود به فلوریدا نقل مکان کردند تا فرصت های بهتری برای آموزش داشته باشند. نائومی در زمینهای تنیس عمومی Pembroke Pines تمرین می کرد. هنگامی که او ۱۵ ساله بود، او با آکادمی ISP با پاتریک Tauma شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۴، او به آکادمی تنیس هارولد سلیمان نقل مکان کرد. وی بعداً در آکادمی تنیس ProWorld آموزش دید. اگرچه اوساکا در ایالات متحده بزرگ شد، والدین او تصمیم گرفتند که دخترانشان نماینده ژاپن باشند. آنها گفتند: «ما تصمیم گرفتیم که نائومی در سنین کودکی ژاپن را نمایندگی دهد. او در اوساکا متولد شد و در خانواده ای از فرهنگ ژاپنی و هائیتی بزرگ شد. بسیار ساده، نائومی و خواهرش ماری همیشه ژاپنی را احساس کرده اند به طوری که تنها دلیل منطقی ما بود. این هیچ وقت تصمیمی با انگیزه مالی نبوده و هرگز تحت تأثیر هیچ فدراسیون ملی قرار
نگرفته ایم.» این تصمیم همچنین ممکن است ناشی از عدم علاقه اتحادیه تنیس ایالات متحده (USTA) باشد نائومی هنوز یک بازیکن جوان بود. بعداً USTA در ۱۶ سالگی به نائومی این فرصت را داد تا در مرکز آموزش ملی آنها در بوکا راتون آموزش ببیند، اما او این کار را رد کرد. حمایت های مالی. اوساکا یکی از پربازدیدترین ورزشکاران در جهان است. وی در سال ۲۰۱۹ حدود ۱۶ میلیون دلار درآمد فقط از تبلیغات کسب کرده است، که پس از سرنا ویلیامز که ۲۵ میلیون دلار درآمد کسب کرده است، مقام دوم او را در میان تمام ورزشکاران زن قرار داده است. سال بعد، او با درآمد ۳۷٫۴ میلیون دلار در مجموع، از جمله ۳۴ میلیون دلار تبلیغات، پردرآمدترین ورزشکار زن در تمام ادوار شد. به طور کلی، وی ۲۹ امین ورزشکار پردرآمد در سال ۲۰۲۰ و هشتمین ورزشکار پردرآمد در تبلیغات بود. اوساکا از سال ۲۰۱۶ توسط شرکت مدیریت IMG نمایندگی شده است. تولیدکننده تجهیزات ورزشی ژاپنی Yonex از سال ۲۰۰۸ راکت مورد نیاز وی را تهیه کرده است. [۱۱۸] او با راکت Yonex Ezone 98، مجهز به سیم های Polytour Pro 125 و Rexis 130 بازی می کند. نایک از سال ۲۰۱۹ اسپانسر پوشاک او شده است. او قبلاً به مدت چهار سال ت
وسط آدیداس حمایت مالی شده بود. اوساکا یک سفیر برند در تولیدکننده خودروی ژاپنی نیسان و تولیدکننده الکترونیک ژاپنی Citizen Watch است. وی همچنین چندین شرکت ژاپنی دیگر از جمله تولیدکننده رشته فرنگی Nissin Foods، تولیدکننده لوازم آرایشی Shiseido، ایستگاه پخش Wowow و شرکت هواپیمایی All Nippon Airways (ANA) را تبلیغ می کند. زندگی شخصی. اوساکا دارای یک نژاد چند قومی است، پدرش در هائیتی متولد شده و مادرش از ژاپن است. او گفته است، «پدر من از هائیتی است، بنابراین من در یک خانواده هائیتی در نیویورک بزرگ شدم. من با مادربزرگم زندگی می کردم؛ و مادر من ژاپنی است و من با فرهنگ ژاپنی نیز بزرگ شده ام؛ و اگر شما می گویید آمریکایی هستم، چون من در آمریکا زندگی می کردم، بله، من آمریکایی نیز هستم.» اوساکا تصمیم گرفت در سال ۲۰۱۹ از تابعیت ایالات متحده خود چشم پوشی کند تا بتواند نماینده ژاپن در بازی های المپیک ۲۰۲۰ توکیو و همچنین مطابق با قانون ملیت ژاپن باشد که طبق آن شهروندان دو تابعیتی باید تابعیت را تا ۲۲ سالگی انتخاب کنند. اوساکا می تواند ژاپنی را بفهمد، اما صحبت کردن با این زبان خیلی مطمئن نیست. وی گفته است، «من می توانم ژاپنی ر
ا بیش از آنچه که صحبت می کنم بفهمم.» در کنفرانس های مطبوعاتی، اوساکا می تواند سؤالات را به زبان ژاپنی بشنود اما به طور معمول به آنها به انگلیسی پاسخ می دهد. پیشینه اوساکا به ویژه با توجه به اینکه وی نماینده ژاپن است، کشوری که خود را بسیار نژادی همگن می داند، غیر معمول است. در ژاپن از او به عنوان hāfu یاد می شود، به این معنی که او نیمه ژاپنی است. پدربزرگ و مادربزرگ ژاپنی او در ابتدا رابطه والدینش را قبول نمی کردند. این امر باعث شد که والدین وی از هوکایدو به شهر اوساکا نقل مکان کنند، جایی که او و خواهرش متولد شدند. در نتیجه، مادرش نزدیک به ۱۵ سال هیچ ارتباطی با خانواده اش نداشت و اوساکا تا ۱۱ سالگی فرصتی برای بازگشت به ژاپن پیدا نکرد و پدربزرگ و مادربزرگش در ابتدا از پدر و مادرش برای ساختن زندگی دخترانشان در اطراف تنیس حمایت نکردند. با این حال، آنها بعداً به دنبال ناراحتی غیرمنتظره از سام استوسور در اولین تور WTA خود، از اوساکا به عنوان یک تنیسور حمایت کردند. آن ها همچنین به ویژه به خاطر قهرمانی در Open US 2018 به او افتخار می کردند. اوساکا در اوایل حضور در تور WTA شخصیتی خجالتی و محفوظ داشت. مربی سابق او ساسا
باجین در ابتدا با شخصیت او گیج شده بود و گفت: «من فکر کردم او کمی بیشتر یک دیو است زیرا زیاد حرف نمی زد. او واقعاً به چشمان کسی نگاه نمی کند، اما این فقط به این دلیل است که همیشه خیلی خجالتی است … آن زمان من نمی دانستم چه دلیلی دارد.» اوساکا نیز بسیار صریح است و به عنوان یک شوخ طبع خشک به حساب می آید. او در طی سخنرانی پیروزی خود در سال ۲۰۱۸ ایندیان ولز، با گفتن «سلام، سلام … من نائوم هستم … آه هرگز مهم نیست» شروع کرد و بعداً متذکر شد، «این احتمالاً بدترین سخنرانی قبولی در تمام دوران خواهد بود» پس از نگرانی در مورد فراموش کردن اینکه چه کسی را تشکر کند، و به نظر می رسد تقریباً فراموش کند که از حریف خود داریا کساتکینا و همچنین یکی از حامیان مالی او یونکس تشکر کند. او از آن زمان تلاش کرده است تا بر خجالتی بودن خود غلبه کند.
اِسپلَنِیْد – تماشاخانه کنار خلیج ()، تماشاخانه اسپلنید یا اسپلنید ، مرکزی برای هنرهای نمایشی در مرکز شهر سنگاپور است که در کنار رودخانه سنگاپور قرار دارد. نام این مجموعه از پارک اسپلنید که در نزدیکی اش قرار دارد، گرفته شده است. این مجموعه دارای تالار کنسرتی با ظرفیت ۱۶۰۰ نفر و تماشاخانه ای برای هنرهای نمایشی با ۲۰۰۰ نفر ظرفیت است. جستارهای وابسته. فهرست تالارهای اپرای جهان
«شیطان پرادا می پوشد» () رمانی در ژانر ادبیات زنانه نوشتهٔ لورن ویزبرگر است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد و به موفقیت تجاری رسید. گفته می شود این رمان الهام گرفته از واقعیت است.
محیا دهقانی (زادهٔ ۲۴ دی ۱۳۷۰) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ایران است. او فارغ التحصیل رشتهٔ تئاتر است و اولین حضور جدی اش در سینما با ایفای نقش در "شیار ۱۴۳" (۱۳۹۲) آغاز شد. دهقانی که نخستین بار با نقشی فرعی در مجموعهٔ "قهر و آشتی" (۱۳۹۱) به تلویزیون پا گذاشت، با "پایتخت ۴" (۱۳۹۴) به شهرت رسید و بعدها نقش اصلی مجموعه های تلویزیونی "نجلا ۲" (۱۴۰۱) و "مستوران ۲" (۱۴۰۲) را ایفا کرد. او برای بازی در فیلم کوتاه "باهر" (۱۳۹۵) موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن در نهمین جشنواره فیلم های ایرانی سان فرانسیسکو شد. زندگی نامه. محیا دهقانی ۲۴ دی ۱۳۷۰ در تهران به دنیا آمد. او فارغ التحصیل کارشناسی رشتهٔ تئاتر با گرایش ادبیات نمایشی است و مدرک آزاد بازیگری خود را در کلاس های داریوش ارجمند دریافت کرده است. اولین بازی سینمایی وی در فیلم "شیار ۱۴۳" به کارگردانی نرگس آبیار است. مجموعهٔ "قهر و آشتی" (۱۳۹۱) نخستین تجربه او در تلویزیون محسوب می شود. او همچنین در سریال "پایتخت ۴" (۱۳۹۴) در نقش «"سوسن"» ظاهر شد. او در فیلم سینمایی "ماجرای نیمروز" (۱۳۹۵) به کارگردانی محمدحسین مهدویان، نقش فریده شخصیت اصلی زن فیلم را بازی
کرده است. وی برای بازی در فیلم کوتاه "باهر" به کارگردانی حسن آخوندپور موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن در نهمین جشنوارهٔ فیلم های ایرانی سان فرانسیسکو شد. دهقانی، پس از فصل دوم مجموعه تلویزیونی "نجلا" و نقش آفرینی به عنوان نقش اول زن این سریال، بیش از پیش شناخته شد.
آکورد ثانویه () در موسیقی کلاسیک و در دانش هارمونی، آکوردی است فرعی و غریبه در تنالیته که در یک گام دیاتونیک شکل می گیرد و به قصد ساختنِ پایه های (تونیک) جدید برای مدگردی و ایجاد هارمونی کروماتیک در موسیقی است. این شیوه در دوران قواعد مشترک رواج داشته است. تعریف. در گام دیاتونیک آکوردهای درجه یک (تونیک) و درجه پنج (دومینانت)، مهمترین درجات گام محسوب می شوند. آکورد ثانویه، یک آکورد ماژور و قرضی از تنالیته ای دیگر است که روی درجات فرعی گام ساخته می شود. به عنوان مثال در گام دو ماژور، درجه پنج (سل، سی، ر) را به عنوان پایه فرض کرده و یک آکورد دومینانت دیگر روی آن ساخته می شود (ر، فا دیز، لا) که به عنوان آکورد «دومینانت، دومینانت» یا «پنج روی پنج» (V/V) شناخته می شود. این آکورد را می توان به عنوان متداولترین نوع از آکوردهای ثانوبه دانست. به همین ترتیب می توان روی دیگر درجات گام، آکوردهای نمایانِ ثانویه ساخت. مانند: پنج روی دو (V/II)، پنج روی سه (V/III)، پنج روی چهار (V/IV)، پنج روی شش (V/VI)، پنج روی هفت (V/VII) آکوردهای ثانویه می توانند به صورت سه صدایی، چهار صدایی و پنج صدایی به صورت پایگی و معکوس در گام های مین
ور و ماژور مورد استفاده قرار گیرند.
ریک آلورسون (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جنیفر کنت (؛ زادهٔ 1969) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم، و هنرپیشه اهل استرالیا است. شناخته شده به عنوان کارگردان فیلم ترسناک بابادوک(2014)
ویوین کو (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس، و کارگردان فیلم است.
شموئیل رودنسکی (؛ ۱۹۰۲ – ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۹) هنرپیشه اهل لیتوانی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "موسی قانون گذار"، "عقرب"، "پرونده اودسا" و "سیلاس" اشاره کرد.
آندرا پالائورو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا است. آندرا در ترنتو، ایتالیا به دنیا آمد.
خاویر لگراند (؛ زادهٔ 1979) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و کارگردان فیلم اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خداحافظ بچه ها" اشاره کرد.
اس کریگ زالر (؛ زادهٔ ) رمان نویس، فیلم نامه نویس، کارگردان، فیلم بردار، موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
ریتش باترا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر شده است.
دبرا گرانیک (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و فیلم بردار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
راس کتس (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم، کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم های او می توان به "ترفند" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده است.
مایکل کخ (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تدوین گر، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، فیلم نامه نویس، و هنرپیشه اهل سوئیس است.
لئو میتلر (؛ ۱۸ دسامبر ۱۸۹۳ – ۱۶ مه ۱۹۵۸) نمایش نامه نویس، فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم اهل اتریش بود.
ولفگانگ گلوک (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل اتریش بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی ای که وی در آنها نقش داشته است می توان به "بازی های مسخره" اشاره کرد.
جین بون (; – ) عکاس اهل بریتانیا بود. او به واسطه عکس های پرتره ای که از هنرمندان مشهور همچون ساموئل بکت، اورسون ولز و … گرفت شناخته می شود. زندگی نامه. جین بون عکاس شاخص بریتانیایی است و بیش از هر چیز، پرتره هایش شهرت جهانی دارد. اوکه متولد ۱۹۲۵ است، در مدرسه هنرهای گیلفورد درس خوانده و کار حرفه ایش را از ۶۰ سال پیش با چاپ پرتره برتراند راسل در هفته نامه آبزرور آغاز کرد. . عکس های جین بون در چهار کتاب با نام های چشم لطیف (۱۹۸۰)، مردان مهم (۱۹۸۷)، گربه مفرد (۱۹۸۸)، چهره ها(۲۰۰۰) و بون گمنام (۲۰۰۷) منتشر شده است. بون در سال ۱۹۹۵ نشان افتخاری سلطنتی دریافت کرد. هنگامی که ملکه الیزابت او را «هنرمند» نامید، مؤدبانه این لقب را رد کرد و گفت: عکس های جین بون معمولاً سیاه و سفید هستند و با نور طبیعی گرفته می شوند. شهرت بون ثبت سریع و با اطمینان از نماهای منحصربه فرد است. مشهور است که او اغلب عکس های خود را درست پیش از موعد نهایی، و گاهی در میان یک گفتگوی شتابزده می گیرد.
جنی بودینگتون (؛ ۱۹۲۲ – ۱۵ نوامبر ۲۰۱۵) فیلم سازی، محقق اهل استرالیا بود.
آندرس پیترسن (؛ زادهٔ ) عکاس اهل سوئد است. زندگی نامه. آندرس پیترسن متولد ۱۹۴۴ در شهر استکهلم سوئد است. او فقط ۱۴ سال داشت که به همراه خانواده اش به کارل اشتاد در ورم لند نقل مکان کرد؛ جاِیی که با دو هنرمند به نام های کارین بودلاند و لارس زیوگرن آشنا شد. او در سال ۱۹۶۱مدتی را در هامبورگ گذراند، تا آلمانی یاد بگیرد و شانس خود را در نقاشی بیازماید. در آن زمان آندرس اصلاً عکس نمی گرفت. پنج سال بعد کریستر اشتروم هلم را ملاقات کرد و در مدرسة عکاسی استکهلم شاگرد او شد. اشتروم هلم نه تنها معلم او، بلکه درست نزدیکش هم بود. دوستی آن ها در تمام طول عمرش بر آندرس تأثیرگذار بود. پیترسن، در سال ۱۹۶۷عکاسی را از یک کافه با نام «لمیتز» در هامبورگ نزدیک چویگ هاوس مارکت آغاز کرد، او حدود سه سال در آن جا عکاسی کرد و در سال ۱۹۷۰ اولین نمایشگاه انفرادی اش از این کافه را با عکس هایی که به دیوار میخ شده بودند، برگزار کرد.
برج کریستال یک آسمان خراش در منطقه تجارتی چهار برج مادرید، اسپانیا است که در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد. با ارتفاع نهایی ۲۴۹ متر، آن را به عنوان بلندترین ساختمان در اسپانیا با اختلاف یک متر از برج همسایه اش قرار داده است. این برج در آوریل ۲۰۰۷ چهارمین برج بلند در اتحادیه اروپا بود. این ساختمان توسط سزار پلی طراحی و توسط گروپو آسی اس ساخته شده است.
بروس گیلدن (؛ زادهٔ ) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است. زندگی نامه. دوران کودکی بروس گیلدن در بروکلین به او چشم هایی مشتاق برای مشاهده رفتار و آداب و رسوم شهری عطا کرد. او جامعه شناسی خواند، اما علاقه اش به عکاسی هنگامی نمود پیدا کرد که فیلمی از میکل آنجلو آنتونیونی به نام آگراندیسمان را دید، سپس او در کلاس های شبانه شروع به فراگیری عکاسی در هنرهای تجسمی دانشکده نیویورک کرد. کنجکاوی گیلدن در مورد شخصیت های قوی و خصوصیات فردی از آغاز در کارش وجود داشت. اولین پروژهٔ بزرگ او، که تا سال ۱۹۸۶ روی آن کار می کرد، تمرکز در جزیره «کنی»، خصوصیات جسمی، بدن های بدقوارهٔ چاق یا لاغر در سراسر ساحل افسانه ای نیویورک بود. در طی این سال های اولیه گیلدن همچنین در نیواورلئان در فستیوال معروف Mardi Gras عکاسی می کرد. سپس، در سال ۱۹۸۴، او شروع به کار در هائیتی کار کرد و پیرو شیفتگی اش به مکان های جادوگری voodoo، مراسم و اعتقادات آنجا؛ کتابش به نام هائیتی را در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. گیلدن به صورت گسترده ای به اطراف جهان سفر و نمایشگاه برگزار کرده، او جوایز متعددی از جمله، جای
زه اروپایی برای عکاسی، سه هدیه ملی برای کمک هزینه تحصیلی هنر و یک کمک هزینه تحصیلی بنیاد ژاپن دریافت کرده است. او در نیویورک سیتی زندگی می کند.
توماس لویتارد (؛ زادهٔ ) عکاس اهل سوئیس است. او به گفته خود یک عکاس خیابانی است که به شهرهای بزرگ سفر می کند تا زندگی خیابانی را عکاسی کند. از نظر وی در عکاسی خیابانی، دوربین فقط یک اتاق تاریک یا به عبارتی تنها یک وسیله است که لحظه را ثبت می کند. باید به یاد داشت که در عکاسی خیابانی مسائلی مهمتر از اینکه با چه نوع دوربینی عکاسی می کنیم، مطرح است.
دان مک کالین یا دان مک کولین (؛ زادهٔ ) عکاس جنگ، روزنامه نگار، و عکاس اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. دونالد مک کالین که در سال ۱۹۳۵ در منطقه ای فقیرنشین واقع در شمال شهر لندن و در خانواده ای فقیر به دنیا آمد بعد از گذراندن دوره خدمت ملی اش در نیروی هوایی پادشاه، وارد حرفه عکاسی شد.او که از دهه شصت تاکنون در کشورهای مختلف از سوژه های گوناگون عکاسی کرده،متخصص رویه تاریک جامعه است.فقیران، بیکاران و مطرودان اجتماع موضوع عکس های او هستند.او در مناطق جنگی و مصیبت زده حضور داشته و رویدادهایی نظیر جنگ ویتنام، شیوع بیماری ایدز در آفریقا و درگیری های شمال ایرلند را با دوربین عکاسی خود نگریسته است.وی با عکاسی هوایی برای نیروی هوایی پادشاهی انگلیس از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۴ میدان جنگ را در جزیره قبرس، بیافرا، ویتنام، کامبودیا، بنگلادش، السالوادور و شرق دور پوشش داد و یکی از عکاسان مطرح جنگ در تاریخ عکاسی نام گرفت.قبل از دهه ۶۰ شهرت مک کالین از صخره سخت و تصویرهایی از مناطق جنگی ویتنام، کمبودیا، السالوادور و ایرلند شمالی بود که هم اکنون بخشی از مجموعه کتاب فتوژرنالیست وی است.عک
س های او در نشان دادن وحشت، چنان تأثیر گذار است که دولت تاچر او را از مسافرت با سربازان به سرزمین های فالکلند بازداشت، حقیقتی که او را به شدت افسرده کرد.مک کالین بین سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۸۴ به عنوان خبرنگار جهانی برای مجله ساندی تایم همکاری کرد که شامل نمایش بوم شناختی و فاجعه های ساخت بشر چون قربانیان اپیدمی ایدز آفریقا و مناطق جنگی، در سال ۱۹۶۸ است.او از مؤثرترین عکاسان معاصر است که سبب شده بسیاری درک دقیق تری از جنگ و عواقب آن داشته باشند.دان مک کالین اکثر نبردهای سرنوشت ساز تاریخ معاصر را به ثبت رسانده است.مک کالین که یک عکاس خود آموخته به شمار می رود،رشته عکاسی را از برلین شروع کرده و هفت سال بعد در ویتنام فارغ التحصیل شده است.عکس های مک کالین از ویتنام در روزنامه های مهم جهان از جمله ساندی تایمز و نیویورک تایمز به چاپ رسیدند.او همیشه عکس ها را خودش آماده و چاپ می کرد.همه عکسهای مک کالین از جنگ سیاه و سفید است. جوایز. مک کالین برنده جایزه عکس خبری جهان (ورلد پرس فتو) و مدال طلای ورشو بوده و دوبار به عنوان عکاس سال شناخته شده است.
برج الحمراء بلندترین آسمان خراش در کشور کویت است. ساخت برج در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و در سال ۲۰۱۱ کامل شد. این برج با ۴۱۴ متر ارتفاع بلندترین برج حکاکی بتنی در جهان و سیزدهمین ساختمان بلند جهان می باشد. برج در فهرست بهترین سازه های ۲۰۱۱ توسط مجله تایم شناخته شده است.
هنری سی بوهم ، (زاده ۱۲ ژوئیه ۱۸۳۲ –درگذشته ۲۶ نوامبر ۱۸۹۵)تولید کنندهٔ فولاد، پرنده شناس و تخم شناس آماتور و جهانگرد اهل انگلیس بود. هنری مسن ترین پسر بنجامین سی بوهم (۱۸۷۱–۱۷۹۸)، تاجر پشم در هورتون گرنجِ برادفورد بود. خانوادهٔ آن ها از شهر برادفورد در آلمان به انگلستان مهاجرت کرده بودند. مادر هنری استر ویلر (۱۸۶۴–۱۷۹۸) نوهٔ ویلیام توک بود. سی بوهم ها در انجمن دوستان فعال بودند و هنری در جامعه در یورک آموزش دید. او ابتدا در یک خواربارفروشی به عنوان دستیار کار می کرد اما به شفیلد رفت و در آنجا تبدیل به تولید کنندهٔ فولاد شد. او در تاریخ ۱۹ ژانویه ۱۸۵۹ با ماریا، دختر جرج جان هیلی که یک تاجر در منچستر بود، ازدواج کرد. هنری در مدرسه به تاریخ طبیعی علاقه مند شد و به مطالعه در مورد پرندگان در اوقات فراغت و سفرهایش ادامه داد. او بسیار سفر کرد و کشورهای یونان، منطقه اسکاندیناوی، ترکیه و آفریقای جنوبی را دید. سفرهای اکتشافی او به رود ینی سئی در سیبری در دو تا از کتاب هایش "سیبری در اروپا" (۱۸۸۰) و "سیبری در آسیا" (۱۸۸۲) توصیف شده است، که در کتاب "پرندگان سیبری" که پس از مرگش در سال ۱۹۰۱ منتشر شد، ترکیب شده بود. او یک
ی از نخستین پرنده شناسان اروپایی بود که سیستم سه گانه آمریکایی طبقه بندی زیرگونه ها را پذیرفت. بقیه کتاب های چاپ شده سی بوهم عبارتند از: سی بوهم مجموعه پوست پرندگان خود را به موزه بریتانیا واگذار کرد. آن مجموعه که در سال ۱۸۹۶ واگذار شد شامل تقریباً ۱۷٬۰۰۰ نمونه بود.
بوف ماهی خوار بلکیستون بزرگ ترین گونهٔ زندهٔ جغد، یک بوف ماهی خوار و زیرگروهی از بوف ها است که متخصص شکار در مناطق ساحلی هستند.این گونه بخشی از تیره ای است که با نام جغدان راستین شناخته شده اند که شامل بیشتر گونه های جغد می شود و بومی چین، ژاپن و شمال شرقی آسیا است. بوف ماهی خوار در جنگل های انبوه قدیمی و در مجاورت آبراه ها یا سواحل جنگلی مشاهده می شود. محل آشیانه سازی آن ها حفره های درون درختان رشدیافتهٔ قدیمی و در جوار رودخانه هایی است که دست کم، در زمستان منجمد نمی شوند. این گونه از جغد در زمستان های سرد شمالی، تنها در مواردی یافت می شود که جریان رودخانه به اندازه کافی سریع یا طغیان چشمه های آب گرم در جریان آب وجود داشته باشد. در زمستان و برای زنده ماندن، میزان اندکی از جریان رودخانه های جاری برای جغد ماهی خوار بلکیستن کفایت می کند. بوف ماهی خوار بلکیستون عنوان بزرگ ترین گونه زنده در خانواده جغدان راستین شناخته می شود. یک مطالعه میدانی بر روی این گونه نشان داده که وزن نرها در حدود است در حالی که ماده ها، حداکثر و در حدود ۲۵٪ بزرگ تر هستند. طول این جغد می باشد. در حال حاضر این توسط اتحادیه بین المللی حفاظت
از طبیعت به عنوان گونه در معرض خطر معرفی شده است.
جایزه بزرگ اروپا ("Grand Prix of Europe") یکی از رویدادهای فرمول یک بود که در میانه دهه ۱۹۸۰ معرفی شد و از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۲ هر سال به جز ۱۹۹۸ برگزار شد. در این سالها جایزه بزرگ اروپا در کشوری برگزار می شد که در همان فصل در پیستی دیگر میزبان جایزه بزرگ کشور خود بود. در سال ۲۰۱۶ یک دوره جایزه بزرگ اروپا در پیست شهری باکو در جمهوری آذربایجان برگزار شد؛ ولی در فصل ۲۰۱۷ نام آن به جایزه بزرگ آذربایجان تغییر یافت. در سالهای پیشتر، جایزه بزرگ اروپا به صورت جداگانه برگزار نمی شد؛ بلکه نامی افتخاری بود که به یکی از جایزه بزرگ های اروپایی داده می شد. نخستین مسابقه ای که به این عنوان نامیده شد، جایزه بزرگ ایتالیای ۱۹۲۳ بود که در مونزا برگزار شد و آخرین مسابقه با این نام افتخاری، جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۷ در پیست سیلورستون بود. عنوان افتخاری. جایزه بزرگ اروپا به شکل عنوانی افتخاری توسط ای آی ای سی آر که سلف فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی بود، ایجاد شد. نخستین مسابقه ای که این عنوان را کسب کرد، جایزه بزرگ ایتالیای ۱۹۲۳ بود. در دو سال بعد به ترتیب جایزه بزرگ فرانسه و جایزه بزرگ بلژیک به این عنوان خوانده شدند. مسابقه بلژیک
۱۹۳۰ آخرین مسابقه ای بود که پیش از جنگ جهانی دوم، جایزه بزرگ اروپا نامیده شد. پس از جنگ، این عنوان توسط فدراسیون بین المللی احیا شد و به جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۴۷ داده شد. در سی سال بعد (جز ۱۹۵۳ و ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱) عنوان میان چند کشور توزیع شد. آخرین مسابقه ای که این عنوان را داشت، جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۷ بود. تنها مسابقه غیر فرمول یکی که پس از جنگ جهانی دوم عنوان جایزه بزرگ اروپا را به دست آورد، جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۵۲ بود که بر اساس قوانین فرمول دو برگزار می شد. بخشی از مسابقات قهرمانی جهان. برندز هچ. در سال ۱۹۸۳ قرار بود یکی از مراحل فرمول یک در فلاشینگ میدوز در نیویورک برگزار شود. سه ماه پیش از برگزاری، مسابقه لغو شد؛ ولی مجریان پیست برندز هچ توانستند به جای آن مسابقه ای با عنوان جایزه بزرگ اروپا در پیست خود برگزار کنند. موفقیت این رویداد که با نبرد پرهیجان بر سر قهرمانی جهان افزایش یافته بود، باعث شد برای سال بعد نیز در تقویم قرار گیرد. در سال ۱۹۸۴ برندز هچ میزبان جایزه بزرگ بریتانیا بود که در سال های زوج در این پیست برگزار می شد؛ بنابراین جایزه بزرگ اروپای ۱۹۸۴ به پیست نوربورگ رینگ منتقل شد. در سال ۱۹۸۵ مسابقه
دوباره به برندز هچ بازگشت؛ ولی در سال ۱۹۸۶ جایزه بزرگ مجارستان جایگزین آن شد. دونینگتون پارک. در سال ۱۹۹۰ تاجر ثروتمند ژاپنی به نام تومونوری تسوروماکی پیست نیپون اتوپولیس را با هدف میزبانی مسابقه فرمول یک ساخت. در سال ۱۹۹۲ برنامه ریزی برای یک جایزه بزرگ آسیایی در سال ۱۹۹۳ به جای جایزه بزرگ مکزیک انجام شد؛ ولی این طرح شکست خورد. به جای آن، برنی اکلستون مسابقه ای در دونینگتون پارک را به تقویم فرمول یک اضافه کرد و به این ترتیب، جایزه بزرگ اروپا دوباره به فرمول یک بازگشت. این مسابقه تنها مسابقه فرمول یکی بود که در این پیست برگزار شد و با پیروزی آیرتون سنا به پایان رسید. خرز. در فصل بعد، مسابقه در خرز اسپانیا برگزار شد. خرز میزبان مرحله چهاردهم فصل ۱۹۹۴ و مرحله پایانی فصل ۱۹۹۷ بود. تصادف میان میشائیل شوماخر و ژاک ویلنوو که منجر به اخراج شوماخر از مسابقات شد، در این مسابقه رخ داد. همچنین میکا هاکینن نخستین پیروزی فرمول یک خود را به دست آورد. نوربورگ رینگ. در سال ۱۹۸۴ برندز هچ نتوانست میزبان جایزه بزرگ اروپا باشد، بنابراین این مسابقه به پیست اصلاح شده و کوتاه شده نوربورگ رینگ منتقل شد. این پیست، سایه ای از مسیر ۲۳
کیلومتری پیشین بود و در آغاز بازگشت به فرمول یک چندان محبوب نبود. مسابقه در سال ۱۹۹۵ به نوربورگ رینگ که اکنون محبوبیت خود را میان رانندگان بازیافته بود، بازگشت. در سال ۱۹۹۷ نیز خرز میزبان مسابقه شد تا جایگزین جایزه بزرگ پرتغال شود. در سال ۱۹۹۹ دوباره مسابقه به نوربورگ رینگ بازگشت. تا سال ۲۰۰۷ مسابقه در نوربورگ رینگ برگزار می شد. در ۲۹ اوت ۲۰۰۶ اعلام شد که مسابقه از تقویم فصل ۲۰۰۷ فرمول یک حذف شده است. از آن پس قرار شد هر سال تنها یک جایزه بزرگ در آلمان برگزار شود که میان هوکنهایمرینگ و نوربورگ رینگ جابجا می شد. البته تا مدتی نام مشخصی برای مسابقه انتخاب نشده بود و با این که قرار بود از سال ۲۰۰۷ با عنوان جایزه بزرگ آلمان برگزار شود، ولی مسابقه ۲۰۰۷ نوربورگ رینگ به دلیل نزاع بر سر مالکیت عنوان "جایزه بزرگ آلمان "به جایزه بزرگ اروپا تغییر نام داد. والنسیا. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ جایزه بزرگ اروپا در والنسیا برگزار می شد. حین برگزاری مسابقه ۲۰۰۹ والنسیا قراردادی برای ۵ مسابقه دیگر امضا کرد و با این قرارداد تا سال ۲۰۱۴ در تقویم باقی می ماند. با این وجود، در مارس ۲۰۱۲ اعلام شد که جایزه بزرگ اروپا در سال ۲۰۱۳ ادامه نخوا
هد یافت و چنین برنامه ریزی شد که جایزه بزرگ اسپانیا میان والنسیا و بارسلونا جابجا شود. هرچند بارسلونا مسابقه را از سال ۲۰۱۳ برای خود نگه داشت و پیست والنسیا از تقویم فرمول یک حذف شد. باکو. در فصل ۲۰۱۶ جایزه بزرگ اروپا به تقویم فرمول یک بازگشت و در پیست شهری باکو برگزار شد. برای فصل ۲۰۱۷ نام آن به جایزه بزرگ آذربایجان تغییر کرد. به این ترتیب، جایزه بزرگ اروپا پس از یک دوره بازگشت، دوباره متوقف شد.