Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اچار بود میان اپرا و نقاشی یکی را انتخاب کند. او به سرعت نقاشی را برگزید، زیرا یک کشیش کاتولیک به کافمن گفت: اپرا محلی خطرناک و جای آدم های کثیف است. او در دوازده سالگی نقاشی شناخته شده در میان اسقف ها و نجیب زاده ها بود. کافمن در سال ۱۸۰۲ دچار بیماری شد؛ بیماری ای که هیچ گاه بهبود پیدا نکرد، و سرانجام در ۵ نوامبر ۱۸۰۷ درگذشت. پیکر او در کلیسای سانت آندرئا دله فراته به خاک سپرده شد. در سال ۱۷۵۴ مادرش فوت کرد و پدرش تصمیم به مهاجرت به میلان گرفت، و برای مدتی طولانی به دنبال پدرش به ایتالیا رفت. در سال ۱۷۶۲ عضو دانشکدهٔ هنرهای زیبای فلورانس شد. در سال ۱۷۶۳ از شهر رم دیدن کرد و سال ۱۷۶۴ بازگشت. از رم به بولونیا و ونیز رفت، و در همه جا به واسطهٔ استعدادهایش پذیرفته شد. در اوت ۱۷۶۴ دوستش فرانکه برای یوهان یواخیم وینکلمان از محبوبیت و استعداد او نوشت، و کافمن در یک نیمه روز، تصویری از خود بر روی چاپ فلزی کشید. فرانکه نوشت که او به ایتالیایی و آلمانی صحبت می کند، و می تواند خود را به سهولت به فرانسه و انگلیسی معرفی کند و در میان توریست های انگلیس در رم به عنوان یک چهره نگار معروف شناخته می شود. در سال ۱۷۶۵ آثار او د
ر انگلستان در «نمایشگاه انجمن آزاد هنرمندان» به نمایش گذاشته شد. در مدت کوتاهی به انگلستان نقل مکان کرد و خود را به عنوان یک هنرمند برجسته شناساند. سالهای زندگی در بریتانیا. هنگامی که در ونیز بود، کافمن توسط لیدی وِنت وُرث، همسر سفیر بریتانیا، متقاعد شد که به همراه وی به لندن برود. یکی از اولین کارهای او که در لندن به نمایش گذاشته شد، تصویری از دیوید گَریک بود در سال ورود او در نمایشگاه مِیدن لِین. مقام و مرتبهٔ لیدی ونت وُرث درهای جامعه را به روی او باز کرد، و نتوانست به همه چیز دست پیدا کند، و به خصوص توجه ویژهٔ خانوادهٔ سلطنتی را به خود جلب کرد. پرقدرت ترین دوستش سِر جاشوا رینولدز بود که در دفترچهٔ جیبی سِر رینولدز مکرراً با نام «دوشیزه آنجلیکا» یا «دوشیزه اِینجل (فرشته)» یاد شده است، و در سال ۱۷۶۶ یک نقاشی از او کشید. در سال ۱۷۶۷ کافمن فریب شخصی متقلب به نام کنت فردریک د هورن را خورد و با او ازدواج کرد، و هورن تمام پس انداز کافمن را ربود؛ اما کافمن سال بعد با شکایت در داگاه از او جدا شد. کافمن در کنار مری موسر تنها زنان بین ۳۴ نفر از اعضای آکادمی سلطنتی هنر بودند احتمالاً این امر به دلیل راهنمایی های رینو
لدز بود که نام او در میان درخواست کنندگان از پادشاه برای تأسیس آکادمی سلطنتی هنر بود. در فهرست اسامی سال ۱۷۶۹ حروف R و A در زیر نام کافمن مشاهده می شود. (این افتخار را با زنی دیگر شریک است به نام مری موسر) و کافمن در ساخت نقاشی هکتور و اندرومدا و سه اثر دیگر. در سال ۱۷۷۱ او چند ماه را در ایرلند به عنوان مهمان لرد ایرلند گذراند و تعدادی از پرتره در آنجا نقاشی کرد. پرتره های قابل توجه او در ایرلند شامل افرادی مثل فیلیپ تیسدل، لرد ایرلند و همسرش مری و هنری لوفتوس، لرد ایرلند و خانواده اش، از جمله خواهرش دوروتی مونرو، است و این بهترین و زیباترین ساعات او در ایرلند بود. به نظر می رسد در میان دوستانش ژان-پل مارا نیز بوده است که بعداً که در لندن زندگی می کرد و پزشکی می خواند با کافمن در ارتباط بوده است. شوهر دوم کافمن، که بر اساس درخواست پدرش انتخاب شد، آنتونیو زوچی (۱۷۲۶–۱۷۹۵)، هنرمند ونیزی بود، که در ژوئیه ۱۷۸۱ در لندن ازدواج کردند و بعداً نیز "مدیر برنامه های " او شد. دوستی او با رینولدز در سال ۱۷۷۵ توسط ناتانیل هون در یک کاریکاتور که کافمن را برهنه نشان می داد مورد حمله قرار گرفت که البته این کار توسط آکادمی سلط
نتی هنر رد و سرزنش شد. از سال ۱۷۶۹ تا سال ۱۷۸۲ کافمن نمایشگاه هایی در آکادمی سلطنتی هنر برگزار کرد که عموماً هفت نقاشی را شامل می شد. در سال ۱۷۷۳ از طرف آکادمی مأمور شد تا دکوراسیون کلیسای جامع سنت پل را نقاشی کند، اما هیچ گاه این کار انجام نشد؛ ولی او چهار نقاشی بیضی در سقف اتاق سخنرانی آکادمی سلطنتی هنر در سامرست هاوس (خانهٔ سامرست) نقاشی کرد. تاریخچه نقاشی. نقاشی تاریخی در هنر آکادمیک به عنوان بالاترین رتبه در نقاشی یاد شده است. موضوع ان اقدامات و کارهای انسان در تم های تاریخی و اساطیر و ادیبات و کتاب مقدس است. برای نقاشی چنین موضوعی مطالعه در ادبیات کلاسیک و کتاب مقدس که شامل شناخت آناتومی بدن مردها برای کشیدن آنها را ضروری می کند. برای زنان دسترسی به چنین موضوعی به خصوص به دلیل استفاده از مدل های برهنه غیرممکن بود و حتی اگر کسی می توانست این کار را انجام دهد در جامعه ان زمان بسیار مذموم و به عنوان زنی خطا کار معرفی می شد. کافمن هم نمی توانست این کار را انجام دهد و اگر هم چنین نقاشی هایی را نمی کشید به هیچ وجه به عنوان نقاشی واقعی شناخته نمی شد. با این حال کافمن موفق به عبور از مرز جنسیت شد. او برای نقاشی
صحنه های تاریخی و کشیدن مردان به عنوان یک مرد راهی پیدا کرد که می توان ان را در نقاشی هکتور و اندرومدا دید. او به جای نقاشی هکتور در میدان جنگ او را در حال خداحافظی از اندرومدا به تصویر کشید و البته از ان زمان اعتبار خود را در آکادمی سلطنتی هنر از دست داد. میراث. تا سال ۱۹۱۱ کارهای او در همه جا و در همه سطوح دیده می شد. پرتره دوشس برونسویک در کاخ همپتون کورت، پرتره از خودش در گالری ملی پرتره (لندن) نقاشی های دیگری از او در درسدن، پاریس؛ در موزه ارمیتاژ، سن پترزبورگ؛ در موزه آلته پیناکوتک، مونیخ و در کاخ کادریورگ، تالین (استونی). کافمن را همچنین به خاطر نقاشی های او که بر روی اشیا کوچک و ظروف و صفحات فلزی بود نیز می توان یاد کرد. بیوگرافی کافمن در سال ۱۸۱۰ توسط جیووانی گاراردو د رسی منتشر شد. منابع. Attribution
ورزشگاه تختی اورمیه یا مجموعه ورزشی تختی اورمیه یک مجموعه ورزشی است که دارای زمین های فوتبال تنیس کشتی (ورزش) تکواندو کاراته جودو بسکتبال شطرنج والیبال والیبال ساحلی بوده و در اختیار اداره ورزش و جوانان آذربایجان غربی است. این ورزشگاه در خیابان کاشانی قرار دارد که در مرکز شهر واقع شده است اما نبود نور افکن تنها مشکل این ورزشگاه است. منابع. https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/03/31/1442326/ورزشگاه-تختی-ارومیه-40-سال-پس-از-احداث-همچنان-تنها-ورزشگاه-بدون-نورافکن-ایران-است http://parsfootball.com/fa/594416/ورزشگاه-تختی-ارومیه-عکس-؛-شرایط-نامناس/ http://www.iran-varzeshi.com/News/86913/بازسازی-ورزشگاه-تختی
منذر بن یحیی تجیبی نخستین بزرگ طایفه بنو تجیب بود. خاندانی که او بر پا نهاد، به مدت بیست و شش سال بر ملوک الوایف ساراگوسا در اندلس حکم می راندند. او در سال ۱۰۱۳، هنگامی که خلافت قرطبه (که آن زمان در دست خاندان اموی قرطبه بود) در حال تضعیف بود، ملوک الطوایف ساراگوسا را در شرق اندلس بنیان نهاد. در سال ۱۰۱۳، که حکومت در حال رسیدن از هشام دوم به سلیمان دوم بود، این حکومت بنانهاده شد. پس از منذر، پسرش یحیی یکم بر تخت نشست و تا چهارده سال حکومت کرد. منذر یکم، در سال ۱۰۲۲ میلادی، هنگامی که نهمین سال حکومتش در حال پایان یافتن بود، درگذشت.
مظفربالله یحیی بن منذر تجیبی دومین حاکم ملوک الطوایف ساراگوسا در شرق اندلس بود. او پسر منذر یکم، نخستین حاکم آن بود. حکومت او از سال ۱۰۲۲ (وفات پدرش) تا چهارده سال بعد، ۱۰۳۶ میلادی (هنگام وفاتش) بود. پس از او، پسرش منذر دوم تجیبی به حکومت رسید.
معزالدوله منذر بن یحیی بن منذر تجیبی، سومین حاکم ملوک الوطایف ساراگوسا از دودمان بنوتجیب بود. حکومت او از سال ۱۰۳۶ میلادی (۴۲۷ قمری) آغاز گشته و در سال ۱۰۳۸ میلادی (۴۳۰ قمری) پایان یافت. در سال ۱۰۳۶، هنگامی که پدرش یحیی یکم درگذشت، او به حکومت رسید و دو سال بعد که پسرعمویش (عبدالله یکم تجیبی) او را در محرم ۴۳۰ قمری کشت، حکومتش پایان یافت.
عبدالله بن حکم تجیبی آخرین حاکم از دودمان بنوتجیب بود که بر ساراگوسا حکم می راند. او در ماه محرم سال 430 قمری (1038 میلادی) پسرعمویش منذر دوم را کشت و خود حاکم شد. حکومت او تنها یک سال دوام یافت و او در سال بعد (431 قمری - 1039 میلادی) درگذشت و حکومت به مستعین یکم از دودمان هودی رسید.
مستعین بالله سلیمان بن محمد بن هود جذامی نخستین حاکم از دودمان هودی و پنجمین حاکم ساراگوسا بود. او پس از درگذشت عبدالله یکم تجیبی به حکومت رسید و تا هفت سال بعد حکومت کرد. دودمان بنو هود حدوداً هفتاد و یک سال بر ساراگوسا حکم راند تا زمانی که سلطنت مستعین دوم هودی (نتیجهٔ مستعین یکم) توسط دودمان مرابطی (به حکومت علی بن یوسف) سرنگون گردید. پس از مستعین یکم، پسرش مقتدر یکم به حکومت رسید.
مؤتمن بالله یوسف بن احمد بن هود سومین حاکم از بنو هود و هفتمین حاکم ساراگوسا بود. او پس از وفات پدرش مقتدر یکم در سال 474 قمری (1082 میلادی) بر تخت نشست و سه سال بعد، وفات یافت و حکومت به پسرش مستعین دوم بود.
مستعین بالله احمد بن یوسف بن هود واپسین حاکم ساراگوسا بود. حکومت او از هنگام مرگش پدرش مؤتمن یکم (1085 میلادی) آغاز گردیده و تا زمانی که حکومتش توسط مرابطون سرنگون شد (1110 میلادی) بر شرق اندلس و ساراگوسا حکم می راند. در رجب ماه سال 1110 میلادی، علی بن یوسف مرابطی، به ملوک الطوایف ساراگوسا حمله کرد و مستعین را کشت و این حکومت از بین رفت.
اسدالله همت یار (زاده: ۱۳۴۳ ولسوالی خروار، ولایت لوگر) سیاست مدار افغانستانی و نماینده مردم لوگر در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان است. زندگی نامه. اسدالله همت یار متولد ۱۳۴۳ از ولسوالی خروار ولایت لوگر افغانستان است. وی دارای مدرک تحصیلی ماستر/کارشناسی ارشد در رشته طب/پزشکی است.
اتحادیه ملی آموزش و پرورش () یک اتحادیه در انگلستان است که برای معلمان مدارس، استادان تحصیلات عالی، کارکنان پشتیبانی آموزشی و دستیارهای آموزشی فعالیت می کند. این تشکل توسط ادغام اتحادیه معلمان ملی و انجمن معلمان و مدرسان در سال ۲۰۱۷ شکل گرفت که با بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ عضو، بزرگترین اتحادیه آموزشی در انگلستان به حساب می آید. دبیران کل فعلی این اتحادیه، کوین کورتنی و ماری بوست، می باشند.
فضل الله مجددی (زاده: ۱۳۳۵ ولسوالی برکی برک، ولایت لوگر) سیاست مدار افغانستانی و نماینده مردم لوگر در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان است. وی همچنین والی ولایت های لوگر، لغمان و تخار نیز بوده است. زندگی نامه. فضل الله مجددی متولد ۱۳۳۵ از منطقه قلعه بابا صاحب منطقه برکی ولسوالی برکی برک ولایت لوگر افغانستان است. وی دارای مدرک تحصیلی لیسانس است.
ببرک شینواری (زاده: ۱۳۲۶ ولسوالی نازیان، ولایت ننگرهار) سیاست مدار افغانستانی و نماینده مردم ننگرهار در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان است. زندگی نامه. ببرک شینواری متولد ۱۳۲۶ از ولسوالی نازیان ولایت ننگرهار افغانستان است. وی دارای مدرک تحصیلی ماستر/فوق لیسانس در رشته اقتصاد و بانکداری است.
اوریول جونکراس ای ویِس (; متولد ۱۱ مارس ۱۹۶۹) یک سیاست مدار اسپانیایی، تاریخ نگار و دانشگاهی اهل کاتالونیا است. او شهردار سابق شهرستان سان بیسنس دلس اورتس در شمال شرقی اسپانیا است. او از ژانویه ۲۰۱۶ تا اکتبر سال ۲۰۱۷، زمانی که از خدمت خلع شد به عنوان معاون رئیس دولت خودمختار کاتالونیا خدمت کرد. خلع خدمت او به دلیل مشارکت در اعلام استقلال کاتالونیا است. او رهبر چپ جمهوری خواه کاتالونیا (ERC) است. او متولد سال ۱۹۶۹ در بارسلون است و در شهرستان سان بیسنس دلس اورتس بزرگ شده است. او پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه خودمختار بارسلونا در آن دانشگاه تاریخ تدریس می کرد. جونکراس به عنوان یک طرفدار استقلال کاتالونیا به چپ جمهوری خواه کاتالونیا پیوست. او در سال ۲۰۰۷ عضو شورای شهر شهرستان سان بیسنس دلس اورتس شد و در سال ۲۰۱۱ شهردار آن شهرستان شد. او در سال ۲۰۰۹ عضو پارلمان اروپا شد و تا ژانویه سال ۲۰۱۲ این سمت را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۲ عضو پارلمان کاتالونیا از استان بارسلون شد. در ژانویه سال ۲۰۱۶ در پی توافق ائتلاف همه با هم برای آری Juns pel Sí (JxSí) (ائتلاف انتخاباتی که چپ جمهوری خواه کاتالونیا عضو آن بود) و حزب Popular Uni
tiy Candidacy (CUP) جونکراس معاون رئیس دولت خودمختار کاتالونیا شد. در ۱ اکتبر سال ۲۰۱۷ یک همه پرسی استقلال در کاتالونیا برگزار شد. این در حالی بود که دادگاه قانون اساسی اسپانیا حکم کرده بود که این همه پرسی ناقض قانون اساسی اسپانیا است. ۹۲٪ مردم پشتیبان استقلال بودند هر چند در نهایت تنها ۴۳٪ درصد مردم به دلیل تحریم توسط مخالفان استقلال و ترس از خشونت توسط دولت مرکزی در انتخابات شرکت کردند. مجلس کاتالونیا در ۲۷ اکتبر سال ۲۰۱۷ اعلام استقلال کرد و این منجر شد که دولت اسپانیا اعمال حاکمیت مستقیم بر کاتالونیا کند و دولت منطقه ای کاتالونیا را منحل اعلام کند. در نتیجه مجلس کاتالونیا منحل شد و انتخابات منطقه ای کاتالونیا در دستور کار قرار گرفت. در ۳۰ اکتبر سال ۲۰۱۷ اتهام های شورش، فتنه و سوء استفاده از بودجه عمومی بر او و دیگر اعضای دولت کاتالونیا وارد شد. در ۲ نوامبر ۲۰۱۷ دادگاه ملی اسپانیا دستور بازداشت او و هقت تن دیگر از وزرای دولت خودمختار را داد. در ۴ دسامبر همان سال شش نفر از وزرا در قبال وثیقه آزاد شدند اما جونکراس و جوآکیم فورن، وزیر امور داخلی، در بازداشت ماندند. در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۷ پس از انتخابات منطقه کاتالو
نیا، جونکراس دوباره به عضویت پارلمان کاتالونیا درآمد و احزاب طرفدار استقلال اکثریت مطلق پارلمانی را حفظ کردند. در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۸ یک قاضی دادگاه عالی اسپانیا عضویت جونکراس در پارلمان کاتالونیا را معلق کرد و حکم کرد که او در زندان بماند. اوایل زندگی و خانواده. جونکراس متولد ۱۱ مارس سال ۱۹۶۹ در سنت آندرئو د پالومار که محله در منطقهٔ سنت آندرئو در بارسلون پایتخت کاتالونیا است. پدر او یک معلم دبیرستان و مادر او یک پرستار بودند. وقتی که او دو ساله بود به همراه خانواده اش به سان بیسنس دلس اورتس در بایش لوبرگات نقل مکان کرد. پدر و مادر او توسط یک راهبه متقاعد شدند که جونکراس جوان را به مدرسه ایتالیایی در بارسلون بفرستند. در آنجا بود که او زبان ایتالیایی یادگرفت. در جوانی او در باغ های بادام و زیتون خانواده اش در کاستیبی ای ال بیلار در پاجس کار کرده است. او یک کاتولیک است. جونکراس ادعا می کند از هشت سالگی از استقلال کاتالونیا حمایت می کرده. بعد از دوران دبیرستان وارد دانشگاه بارسلونا شد و در آنجا عضو فعال اتحادیه دانشجویی یود. او در آن دانشگاه شروع به تحصیل اقتصاد کرد اما قبل از اتمام دوره به دانشگاه خودمختار بارسلونا
منتقل شد و با مدرک کارشناسی درتاریخ معاصر و مدرن فارغ التحصیل شد. او مدرک دکتری خود را در در سال ۲۰۰۲ از آن دانشگاه در رشتهٔ اقتصاد گرفت و عنوان پایان نامه او «تاریخچه تفکرات اقتصادی» بود که در مورد تفکرات اقتصادی در اوایل دوران مدرن (۱۵۲۰–۱۶۳۰) در کاتالونیا بود. فعالیت های علمی و حرفه ای. جونکراس استاد «تاریخ پیش مدرن شرق آسیا» و «بنیان های دنیای مدرن»، در دانشکده تاریخ مدرن و معاصر دانشگاه خودمختار بارسلونا بود. او مشاور و نویسنده تعداد زیادی از برنامه های رادیو و تلویزیون کاتالونیا در زمینه تاریخ و سیاست بود. از جمله این برنامه ها: «Conviure Amb el Risc", "El Favorit (TV3, 2005)»، «En Guàrdia and El Nas de Cleòpatra"(Catalunya Ràdio), "Els Maquis", "La Guerra Silenciada» و «Minoría Absoluta and El Món" (RAC 1). او به همراه دیگران نویسنده کتاب هایی همچون «Els Catalans i Cuba» (۱۹۹۹)، «La Batalla de l'Ebre» (۱۹۹۹) و La "Presó Model de Barcelona» (۲۰۰۰) است. او عضو «مرکز گردشگری سان بیسنس دلس اورتس» و «Orfeó Vicentí» است. فعالیت های سیاسی. جونکراس در انتخابات منطقه ای سال ۲۰۰۳ به عنوان عضوی از ائتلاف چپ جمهور
ی خواه کاتالونیا-Acord Municipal (ERC-AM) برای شهرستان سان بیسنس دلس اورتس نامزد شد اما در انتخابات شکست خورد. او در انتخابات منطقه ای سال ۲۰۰۷ دوباره به عنوان یک نامزد اعتلاف ERC-AM از شهرستان سان بیسنس دلس اورتس شرکت کرد و این بار برنده شد، اما در آن زمان اعتلاف ERC-AM در مجلس، اپوزیسیون بود. او دوباره در انتخابات منطقه ای سال ۲۰۱۱ به عنوان یک نامزد از حزب Junts هر Sant Vicenç (JuntsxSVH) انتخاب شد. JuntsxSVH و حزب همگرایی و اتحاد (CiU) به همراه و ابتکار برای حزب متحد سبزهای کاتالونیا و آلترناتیو چپ (داخل بطن-EUiA-E) تشکیل دولت منطقه ای دادند و جونکراس شهردار شهرستان سان بیسنس دلس اورتس شد. او دوباره در انتخابات منطقه ای سال ۲۰۱۵ انتخاب شد. او در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۹ به عنوان عضوی از ائتلاف اروپای مردم–سبزها (EdP–V) انتخابات شرکت کرد و راهی پارلمان اروپا شد. او در سال ۲۰۱۱رهبر چپ جمهوری خواه کاتالونیا شد. جونکراس در انتخابات منطقه ای سال ۲۰۱۲ به عنوان عضوی از ائتلاف جمهوری خواه چپ کاتالونیا–کاتالونیا بله (ERC–CatSí) نامزد انتخاباتی در استان بارسلون شد و به پارلمان کاتالونیا راه پیدا کرد. در ما
ه دسامبر سال 2012 ERC و CiU به توافقی رسیدند که به موجب آن ERC از دولت اقلیت آرتور ماس حمایت کند. بخشی از این توافق برگزاری همه پرسی استقلال در سال ۲۰۱۴ بود. در ژانویه ۲۰۱۳ با وجود توافق و مخالفت اعضای حرب سوسیالیست ها و سبزها جونکراس به عنوان رهبر اپوزیسیون در مجلس کاتالونیا شد. جونکراس انتخابات منطقه ای ۲۰۱۵ به عنوان نامزدی از اعتلاف Junts pel Sí (JxSí) راهی پارلمان کاتالونیا شد. در ژانویه ۲۰۱۶ طی توافقی بین احزاب استقلال طلب JxSí و نامزدی وحدت مردمی (کوپ) در آخرین لحظات برای حذف آرتور ماس بود، جونکراس به عنوان معاون رئیس دولت خودمختار کاتالونیا و وزیر امور اقتصادی و دارایی انتخاب شد. بحران استقلال کاتالونیا. در ماه ژوئن سال ۲۰۱۷ رئیس دولت خودمختار کاتالونیا کارلس پوجدمون اعلام کرد که یک همه پرسی در مورد استقلال کاتالونیا در تاریخ ۱ اکتبر سال ۲۰۱۷ برگزار خواهد شد. در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۷ مجلس کاتالونیا قانون همه پرسیی و رفراندم یک جانبه را که لازم الاجرا و تنها بر اساس اکثریت ساده و بدون حداقل بود تصویب کرد. روز بعد دادگاه قانون اساسی اسپانیا این قانون مجلس کاتالونیا را معلق و برگزاری همه پرسی را مسدود کرد.
دولت اسپانیا با اجرای عملیات آنوبیس سازماندهی همه پرسی را مختل کرد و اعضای دولت منطقه ای کاتالونیا را دستگیر کرد. با وجود این همه پرسی اتفاق افتاد، هرجند که به دلیل تحریم مخالفان استقلال تنها ۴۳ درصد واجدین شرایط در انتخابات شرکت کردند. ۹۲ درصد از رای دهندگان رأی آری به استقلال دادند. به دلیل اینکه نیروهای پلیس اسپانیا برای جلوگیری از انجام همه پرسی به خشونت متوسل شدند، حدود ۹۰۰ نفر از مردم مصدوم شدند. در ۲۷ اکتبر سال مجلس نمایندگان کاتالونیا طی رایی که با تحریم نمایندگان مخالف همراه بود اعلام استقلال کرد. تقریباً بلافاصله سنای اسپانیا به استناد ماده ۱۵۵ قانون اساسی پوجدمون و سایر اعضای دولت منطقه ای کاتالونیا را برکنار کرد و اعمال حاکمیت مستقیم در کاتالونیا کرد. روز بعد نخست وزیر اسپانیا ماریانو راخوی مجلس کاتالونیا را منحل اعلام کرد و دستور انتخابات منطقه ای خارج از دوره برای کاتالونیا در تاریخ ۲۱ دسامبر ۲۰۱۷ داد. در ۳۰ اکتبر سال ۲۰۱۷ , دادستان کل اسپانیای، خوزه مانوئل مازا اتهام های شورش، فتنه و سوءاستفاده از بودجه عمومی را علیه پوجدمون و سایر اعضای دولت منطقه ای کاتالونیا در دادگاه ملی اسپانیا اعلام کرد.
حداکثر مجارات این اتهامات به ترتیب ۳۰، ۱۵ و ۶ زندان هستند. حبس. در ۲ نوامبر ۲۰۱۷ دادگاه ملی اسپانیا قاضی قاضی کارمن لاملا دستور اعاده بازداشت جونکراس و هفت تن دیگر از وزیران کاتالان (دولورس باسا، ماریجل بورّاس، جوآکیم فورن، کارلس موندو، رائول روموا، جوزپ رول و جوردی ترول) را به علت احتمال فرار آن ها داد. این وزیران زندانی از هم جدا شده و به ۵ زندان مختلف فرستاده شدند: باسا و بورّاس به زندان الکالا، جونکراس و فورن به زندان استرمرا و موندو به زندان آرانخوئز روموا و تورول به ولدمرو و رول به Navalcarnero. وزیر نهم، سانتی بیلا در ازای قرار وثیقه به علت استفا یک روز قبل از اعلام استقلال معاف از زندان شد. هرچند که او مجبور شد یک شب را در زندان استرمرا بماند تا وکلای او مبلغ وثیقه ۵۰٬۰۰۰ یورو را تهیه کنند. با استناد به وکیل وزیران زندانی، جائومه الونسرو کوویلیاس، آن ها را با بدرفتاری و تحت شرایط بدی به زندان بردند. گفته می شود دست های آن ها با دستبند پشتشان بسته شده بود و بدون کمربند ایمنی در داخلی ماشین ونی که با سرعت حرکت می کرد به زندان برده شده اند و در طول مسیر مجبورشان کرده بودند به طور تکرار شونده سرود ملی اس
پانیا را گوش کنند. گفته می شود که موندو دچار صدمات به دلیل دست بند شده و دو تن از وزیران مجبور شده بودند لباس هایشان را در بیاورند تا مبادا جیزی با خود به داخل زندان ببرند. در ابتدا وقتی وزیران به دادگاه ملی اسپانیا، وارد می شوند، در ویدئویی که به دست "خبرگزاری رویترز" رسیده و "La Vanguardia", آن را پخش کرد، افسران پلیس اسپانیا دیده می شوند که با الفاظ رکیک با پیش زمینه ضدهمجنس گرایانه و پوزخند، وزیران را مورد تمسخر قرار می دهند. یکی از افسران می گوید: «صبر کنید و ببینید چه بر سر آن خرس کوچولو می آورند» که منظورش جونکراس است و اضافه می کند «وقتی او را چهار دست و پا آوردند، چمش را هم درست می کنند.» که اشاره می کند به لوچی چشم جونکراس. در ۱ دسامبر ۲۰۱۷ هشت وزیر زندانی دو تن از فعالان استقلال طلب - جوردی سانچز و جردی کویشارت - در مقابل قاضی دیوان عالی اسپانیا، قاضی پابلو لارنا حاضر شدند و در هپات آزادی در غید وثیقه تا زمان دادرسی اشان را کردند. آن ها اعلامیه استقلال را پس کشیدند، متعهد به حمایت از اعمال حاکمیت مستقیم دولت مرکزی شدند و توافق کردند تا در چارچوب قانون رفتار کنند. در ۴ دسامبر ۲۰۱۷ قاضی لارنا اجازه د
اد تا بعد از ۳۲ روز زندان شش نفر از وزرا (باسا، بورّاس، موندو، روموا، رول و تورول) به قید وثیقه ۱۰۰٬۰۰۰ یورو آزاد شوند اما دستور داد که گذرنامه های آن ها را ضبط کردند. با این حال این آزادی با قید وثیقه شامل حال جونکراس، فورن، سانچز و کویشارت نشد. قاضی لارنا دلیل رد درخواست را احتمال ارتکاب دوباره همان جرم توسط آن ها دانست و گقت که تعهد " حقیقی و راستین " آن ها به قوانین اسپانیا برای او محرز نشده است. جونکراس در دوران زندان به عنوان یک کاندیدا از ائتلاف ERC–CatSí در انتخابات پارلمان منطقه ای ۲۰۱۷ شرکت کرد و دوباره به عضویت پارلمان انتخاب شد. نتیجهٔ این انتخابات اکثریت جزئی نامزدهای استقلال طلب در پارلمان کاتالونیا بود. در تاریخ ۵ ژانویه ۲۰۱۸ درخواست مجدد آزادی به قید وثیقه جونکراس توسط قضات دادگاه عالی میگوئل کالمنرو، آلبرتو خورخه باریرو و فرانسیسکو مونترده رد شد. دلیل این قضات برای رد درخواست این بود که به باور آن ها «هیچ نشانه ای از اینکه متهم قصد خودداری از دنبال کردن مسیری که تا بدان روز دنبال کرده بود وجود ندارد». در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۸ قاضی دیوان عالی کشور پابلو لارنا درخواست جونکراس مبنی بر حضور در جلسهٔ افت
تاحیه دوره جدید پارلمان کاتالونیا را رد کرد. همچنین اجازه نداد که او به زندانی در ایالت کاتالونیا منتقل شود تا به بستگانش نزدیک تر باشد، اما به او اجازه داد در جلسهٔ رای گیری پارلمان برای انتخاب دولت منطقه ای کاتالونیا حق رأی خود را به نماینده دیگری منتقل کند و به اصطلاح رأی توسط پروکسی را برای او امکان پذیر کرد. هنگامی که پارلمان در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۸ تشکیل جلسه داد، سه نماینده زندانی یعنی جونکراس، فورن و سانچز حق رأی خود را به نمایندگان دیگر منتقل کرده بودند و مارتا رویرا برای جونکراس رأی داد. در ۷ مارس ۲۰۱۸ کمیساریای عالی دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل برای حقوق بشر به مقامات اسپانیایی خاطر نشان کرد که "بازداشت پیش از محاکمه باید به عنوان آخرین گزینه مد نظر قرار گیرد" که این اشاره ای بود به سیاستمداران و فعالان سیاسی کاتالان که پس از برگزاری همه پرسی بازداشت شده بودند. زندگی شخصی. جونکراس در سال ۲۰۱۳ با یک معلم مدرسه به نام نئوس برامونا ازدواج کرد. آن ها یک پسر به نام لوک و یک دختر به نام جوآنا دارند.
ماهی آب شیرین ماهی است که بیشتر زندگی اش را در آب های شیرین مثل رود و دریاچه که شوری آب آن ها کمتر از ۰٫۰۵ درصد است می گذراند. شرایط این محیط ها از بسیاری جهات با شرایط آب های موجود در دریا متفاوت است، مشخص ترین تفاوت آن ها میزان شوری آب آن هاست. برای زنده ماندن ماهی از نظر فیزیولوژی باید با این محیط سازگار شود. ۴۱٫۲۴ درصد از تمام ماهی های شناخته شده در آب شیرین زندگی می کنند. این در درجهٔ اول به دلیل گونه زایی سریعی است که در زیستگاه های پراکنده امکان پذیر است. در هنگام برخورد با حوضچه ها و دریاچه ها، همانند مطالعه نظریه جغرافیای زیستی جزایر ممکن است فرداز همان مدل های پایه ای گونه زایی استفاده کند. فیزیولوژی. ماهی های آب شیرین از لحاظ فیزیولوژیکی از چند جهت با ماهی های آب شور تفاوت هایی دارند. آب شش های آن ها هنگام نگه داشتن نمک در مایعات بدنشان باید بتوانند گازهای محلول در آب را پراکنده کنند. پولک های آن ها باعث کاهش انتشار آب از طریق پوست می شود: ماهی های آب شیرین که مقادیر زیادی از پولک های شان از بین رفته اند، می میرند. آن ها همچنین کلیه های توسعه یافته ای دارند تا پیش از دفع نمک را از مایعات بدن جدا کن
ند. ماهی مهاجر. بسیاری از گونه های ماهی بیشتر دوران زندگی شان را در دریا می گذرانند اما برای تخم ریزی از دریا به آب های شیرین مهاجرت می کنند و در آب شیرین تولید و مثل می کنند، این ماهی ها با نام ماهی های آنادراموس (بالارو، رودکوچ) شناخته می شوند. مانند :سالمون، قزل آلا، دهان گردماهی دریایی و آبنوس سه خاره. بعضی از انواع دیگر ماهی های برعکس در اب شور به دنیا می آیند ولی بیشتر دوران زندگی شان را در آب های شیرین می گذرانند مانند:مارماهی مهاجر. این ماهی ها با نام کاتادراموس (پایین رو) شناخته می شوند. گونه های مهاجر بین دریاها و آب های شیرین نیازمند سازگاری با هر دو محیط هستند، هنگام اقامت در آب شور باید غلظت نمک بدنشان پایین تر از غلظت نمک محیط باشد و برعکس. بسیاری از گونه ها این مشکل را با ماندن در زیستگاه های مختلف، در هر مرحله از زندگی شان حل می کنند. هم مارماهیان مهاجر (ماهیان آنادراموس سالمون شکل) و هم دهان گردماهیان دریایی در مراحل مختلف زندگی نسبت به شوری آب درجه تحمل متفاوتی دارند.
اعتصاب سراسری معلمان ایران به مجموعه ای مداوم از اعتراضات به روش اعتصاب سراسری گفته می شود که در ایران در جریان است. آموزگاران اهل ایران، نخستین بار در اردیبهشت ۱۳۹۷ دست به اعتصاب سراسری در شهرهای گوناگون این کشور زدند. این اعتصاب ها، بیشتر با روش بَست نشینی و سر باز زدن از حضور در کلاس های درس بود. سپس این اعتصاب ها در ماه مهر و آبان تکرار شد. در جریان اعتصاب سراسری معلمان ایرانی چندین تن از آنان، بازداشت شدند. اعتصاب معلمان پشتیبانی دانش آموزان و دانشجویان را به دنبال داشت. در سال ۱۴۰۰، اعلام شد که استخدام طلاب (روحانی شیعه) در آموزش در دستور کار وزارت آموزش و پرورش قرار گرفته است. وزارت آموزش و پرورش، استخدام ۲۵ هزار طلبه به عنوان آموزگار را برای اسلامی سازی آموزشگاه ها دانست و چنین کاری را، قانونی و بر پایهٔ مصوبات مجلس و شورای عالی انقلاب فرهنگی اعلام کرد. قانون مصوب سال ۱۳۷۵ مجلس شورای اسلامی در مورد به خدمت گیری روحانیان در آموزش، مورد اشارهٔ این وزارت بود. همزمان با این نیز، ستاد همکاری حوزه های علمیه و آموزش و پرورش از چنین طرحی دفاع کرده و استخدام شدن ۲۵ هزار طلبهٔ جدید در آموزش و پرورش را درست دانس
ت و اعلام کرد که در طول تنها یک سال گذشته، ۴۴۰ طلبهٔ دیگر به عنوان آموزگار استخدام شده بودند اما باز هم شمارشان کم بود. از چنین کارهایی، با عنوان «سند تحول بنیادین آموزش و پرورش» یاد شده است. این سند، با تأکید علی خامنه ای نیز همراه بوده است. در اعتراض به این موارد، کانون صنفی معلمان ایران در بیانیه ای به پایین بودن حقوق آموزگاران، نبود امنیت شغلی و حق بیمه و همچنین «جذب طلاب به عنوان معلم در مدارس» اعتراض کرد. کانون صنفی آموزگاران، در این دوره، درخواست آزادی آموزگاران زندانی پس از اعتصاب را نیز کرد. اعتراضات ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۷. معلمان ایران در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ در اعتراض به وضعیت معیشتی و کالایی سازی آموزش و پرورش مقابل ساختمان سازمان برنامه و بودجه تجمع کردند. در جریان این تجمع شماری از معلمان بازداشت شدند. محمد حبیبی عضو کانون صنفی معلمان تهران، یکی از بازداشت شدگان آن روز، از آن زمان در زندان نگهداری می شود. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی حبیبی را به ۷ سال و نیم زندان، دو سال ممنوعیت فعالیت سیاسی و اجتماعی و ۷۴ ضربه شلاق محکوم کرده است. علاوه بر او، شش تن دیگر از بازداشت شدگان این تجمع نیز به ۹ ماه زندان و جریمه