Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مانوئل سنی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به تیم بی ام سی و باردیانی–سی اس اف اشاره کرد.
مارسلو پاوارین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. پیوند به بیرون. مشخصات مارسلو پاوارین در Vacansoleil-DCM
مارکو فینکاتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ماریو جنتیلی (; – ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
ماسیمو برونلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ماسیمو دوناتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ماتیو مالوچلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به اندرونی جوکاتولی–سیدرمک اشاره کرد.
مائوریتزیو بیدینوست (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوچرخه سواری پیست اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
مائوریتزیو واندلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
اورفئو پیتزوفراتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
اسکار پلیچولی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
اوتاویو کولیاتی (; – ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
پالمیرو ماشارلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
پائولو روسولا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
پائولو والوتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
پیرپائولو ده نگری (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به ویلیر تریستینا–سله ایتالیا و نیپو–وینی فانتینی اشاره کرد.
پیترو کاپینی (; زاده – درگذشته ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
رافائل ایلیانو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ریکاردو استاکیوتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به ویلیر تریستینا–سله ایتالیا و نیپو–وینی فانتینی اشاره کرد.
سرژ پارسانی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
سیلوانو چامپی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
سیمونه پتیلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به تیم یوای ئی امارات اشاره کرد.
تومازو دِ پرا (؛ ؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
اوگو کولومبو (؛ زادهٔ - درگذشته ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
وینچنزو بورگارلو (; – ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
وینچنزو چچی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
والتر گورینی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
ویلمو فرانچولی (؛ زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۴۸) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
آلبرتو چکین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به روت–آکروس، و نیپو–وینی فانتینی، روت–آکروس، و ویلیر تریستینا–سله ایتالیا اشاره کرد.
آلدو پارکینی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
آلساندرو بارونتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
آلفردو چینتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به تیم دوچرخه سواری کاررا اشاره کرد.
آندرئا پاگوتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
آندرئا پیکله (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
آنتونیو نیبالی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به نیپو–وینی فانتینی، تیم دوچرخه سواری بحرین–مریدا، و روت–آکروس اشاره کرد.
آریگو پادوان (؛ – ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
اورلیو چستاری (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
کارلو چیامپانو (; – ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
سزار کیپولینی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
کلادیو بورتولوتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
کلادیو کوچینوتا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
کلادیو تورلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
دنیله کالگارین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
دنیله کارولی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
دنیله پونتونی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
دنیلو چلانو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به کاخا رورال-سگوروس رخا اشاره کرد.
داویده بویفاوا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
داویده کاساروتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
داویده موچلی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به تیم دوچرخه سواری سوپر بتن اشاره کرد.
داویده پرونا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
داویده ریکی بیتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
دیه گو کاچا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
دومنیکو ده لیلو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده است.
ادواردو زاردینی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به باردیانی–سی اس اف و ویلیر تریستینا–سله ایتالیا اشاره کرد.
ادوارد راواسی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به تیم یوای ئی امارات، و تیم یوای ئی امارات، و تیم یوای ئی امارات، اشاره کرد.
ایلیا فروسیو (؛ ۲۲ ژانویه ۱۹۱۳ – ۴ فوریه ۲۰۰۵) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ارکوله گوالاتزینی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ایوجنیو گستری (; – ) دوچرخه سوار اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
فابریزیو بونتمپی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
فلاویو جوپونی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
فرانکو کریبیوری (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
جانپائولو گریساندی (به ؛ – ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
جورجو زانکارانو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
جوسوه بونومی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
جوزپه فونزی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به ویلیر تریستینا–سله ایتالیا و نیپو–وینی فانتینی اشاره کرد.
جوزپه پرلتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
گراتزیانو گاسپاره (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ایوان چریولی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
لئوناردو پینیزوتو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
لوکا کیریکو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به باردیانی–سی اس اف اشاره کرد.
لوکا سیرونی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
لوچانو چانکولا (؛ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۹ – ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۱) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
لوچانو ماجینی (؛ ۱۶ مه ۱۹۲۵ – ۲۴ ژانویه ۲۰۱۲ (aged 86)) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود. درخشش های اصلی او به عنوان یک ورزشکار حرفه ای، هفت مرحله در جیرو ایتالیا بین سال های 1947 و 1951 بود. او در دو دوره از مسابقات جهانی جاده ای شرکت کرد و در سال 1948 مقام چهارم را در والکنبورگ آن دو ژول به دست آورد که بهترین مقام او بود.
لوئیجی اسگاربوتزا (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ماریو چیپریانی (; – ) دوچرخه سوار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
ماریو مانزونی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
ماتیا پوتزو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا است.
آگوستینو کولتو (; – ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود.
پیاتزا یک سرویس پرسش و پاسخ تحت وب است. می توان آن را به عنوان «ترکیب بین ویکی و فروم» توصیف کرد که می تواند به عنوان یک سیستم مدیریت یادگیری استفاده شود. ریشه کلمه پیاتزا از کلمه ایتالیایی پلازا (یک میدان مجبوب در ایتالیا که مردم در آنجا دور هم می آیند تا ایده ها و دانش خود را با دیگران به اشتراک بگذارند) مشتق شده است.
ادو ویکس سومین آلبوم استودیویی گروه ویکس می باشد که در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸ تحت نظر کمپانی جلی فیش با آهنگ اصلی «عطرساز» منتشر شد. زمینه و پروموشن. در ۱۲ مارس کمپانی جلی فیش اعلام کرد که سومین آلبوم استودیویی ویکس در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸ منتشر خواهد شد. پروموشن های ویکس برای این آلبوم از شو چمپیون آغاز و به ترتیب با موزیک بانک، موزیک کور، اینکیگایو، رادیو یانگ استریت و در نهایت دِ شو ادامه یافت.
در ۱۱ نوامبر سال ۱۹۱۸ میلادی امپراتور اتریش کارل اول (اتریش) از سلطنت کناره گیری نمود و روز بعد مجلس ملی موقت، رژیم جمهوری را در اتریش اعلام نمود. این رژیم توسط انگلبرت دلفوس از هم پاشید و به دولت فدرال اتریش تغییر یافت. آغاز جمهوری. چهار ماه پس از این که جمهوری اتریش اعلام موجودیت کرد، مجلس اتریش کارل زایتس را در ۵ مارس ۱۹۱۹ به عنوان رئیس جمهور اتریش معرفی کرد. گرچه او پس از یک سال در ۹ دسامبر ۱۹۲۰ استعفا داد. اولین روزهای جمهوری با اقتصاد ورشکسته و مشکلات فراوان آغاز گشت. مرزهای جدید به وجود آمده در مجارستان، یوگسلاوی و چک اسلواکی بر روی اتریش بسته شدند. در وین، شهری که روزی به زیباترین و مرفه ترین شهر اروپا شهره بود، مواد غذایی کمیاب و امراض عفونی بیداد می کرد. بخش کم درآمد مردم شهر از بلاهای ناشی از شکست و پایان جنگ جهانی اول آسیب فراوان دیدند. تشکیل رژیم دیکتاتوری در ایتالیا، در همسایگی اتریش بر مشکلات اقتصادی و سیاسی جمهوری نوپا افزود. کشمکش های سیاسی میان احزاب سوسیال دمکرات و سوسیال مسیحی دامنه مشکلات را بیش از پیش گسترش داد. موفقیت های جمهوری و آغاز مشکلات. دولت جدید توانست دو ادعای زمین را از همسایگ
ان خود بگیرد. اولین قسمت جنوب شرقی کارینتی بود که در بخشی از آن اسلاوها ساکن بودند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۰، اکثریت جمعیت اسلاوها تصمیم گرفتند که با اتریش باقی بمانند. دومین جلوگیری از اعتراض به زمین، ادعای مجارستان به بورگنلند بود، که تحت نام «مجارستان غربی» از سال ۹۰۷ بخشی از پادشاهی مجارستان بود. بیشتر جمعیت بورگنلند اتریشی ها و آلمانی ها بودند و کروات ها و مجارها در اقلیت بودند. این مناقشات از طریق پیمان سن ژرمن، حل گردید و بورگنلند در سال ۱۹۲۱ بخشی از جمهوری اتریش شد. بدین ترتیب در یک کشور کوچک ۶٫۵ میلیون نفر زندگی می کردند. جمعیت وین به تنهایی به دو میلیون نفر می رسید. خود این مسئله مشکل ساز شد زیرا اکثر جمعیت اتریش بدون تغذیه باقی ماند؛ بدین دلیل که تنها ۱۷٫۸ درصد از زمین های اتریش زمین زراعی بود. برای بسیاری از اوایل دهه ۱۹۲۰، بقای اتریش بسیار در شک بود. بخشی از این به این دلیل بود که اتریش هرگز یک کشور ملی آلمانی / اتریشی در معنای واقعی کلمه نبود. گرچه دولت اتریش در ۷۰۰ سال گذشته به شکل یک دولت مستقل وجود داشت، اما هیچ نیروی وحدت واقعی را به غیر از سلسله هابسبورگ نداشت و هویت های ولایتی تیروئیان، کریستن ه
ا و دیگران بسیار قوی تر بودند. دولت جمهوری. قانون اساسی دو مجلس را تشکیل می داد که شامل مجلس ایالت های فدرال و مجلس ملی اتریش می شد و نمایندگان در انتخابات جهانی انتخاب شدند. رئیس جمهور فدرال برای یک دوره چهار ساله در جلسه ای کامل از هر دو مجلس انتخاب می شد، در حالی که صدراعظم اتریش توسط مردم انتخاب می شد. هنگامی که هیچ حزب سیاسی اکثریت پارلمانی را به دست نیاورد، اتریش توسط ائتلاف های حزب محافظه کار دموکرات و حزب سوسیال دموکرات اتریش تحت حمایت قرار گرفت که محافظه کار تر از نخستین حکومت سوسیال دموکرات کارل رنر در سال ۱۹۱۹–۱۹۲۰ بود. پس از سال ۱۹۲۰، دولت اتریش تحت سلطه حزب سوسیال دموکراتیک روابط نزدیک با کلیسای کاتولیک رومی را حفظ کرد. نخستین صدراعظم این حزب، ایگناتس زایپل، در ماه مه ۱۹۲۲ به قدرت رسید و تلاش کرد تا یک اتحاد سیاسی بین حزب کارگران و کلیسای کاتولیک رومی ایجاد کند. پس از انتخابات مجلس در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰، سوسیال دموکرات ها اکثریت پارلمان را از دست دادند و دیگر نتوانستند آن را بدست بیاورند. در همان سال میشائل هاینیش به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. پس از انتخابات اکتبر ۱۹۲۴، ایگناتس زایپل قدرت را از داست
و در نوامبر ۱۹۲۴، رودلف رامک به عنوان صدر اعظم انتخاب شد. در دسامبر ۱۹۲۸، ویلهلم میکلاس به عنوان رئیس جمهور فدرال انتخاب شد و در ۷ دسامبر سال ۱۹۲۹ قانون اساسی اصلاح شد و حقوق پارلمان کاهش داده شد. پس از انتخابات قانون اساسی سال ۱۹۳۰، سوسیال دموکرات ها به عنوان بزرگترین حزب با ۷۲ کرسی ظاهر شدند اما اتو اندر صدراعظم جمهوری، یک دولت ائتلافی بدون آنها ایجاد کرد. درگیری های بی پایان به مدت ۷ سال (۱۹۲۷–۱۹۳۴). علی رغم اینکه کشور دارای یک حزب سیاسی ثابت و قدرتمند بود، سیاست های این کشور خشونت آمیز بود؛ نیروهای شبه نظامی سیاسی سوسیال دموکرات با سوسیال مسیحی ها همدست شدند. بدین ترتیب این کشور بین حزب محافظه کار دموکرات و حزب سوسیال دموکرات تقسیم شد. در سال ۱۹۲۷، در طی یک درگیری سیاسی در وین، یک مرد و یک کودک توسط چند فرد سوسیال دموکرات کشته شدند. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۲۷ تیراندازان تبرئه شدند و دموکرات ها دست به یک اعتراض بزرگ زدند که در آن ساختمان وزارت دادگستری سوزانده شد. برای بازگرداندن نظم پلیس و ارتش با دموکرات ها در گیر شدند و ۸۹ نفر را کشتند و ۶۰۰ نفر را زخمی کردند. اعتراض عظیم به عنوان قیام ژوئیه ۱۹۲۷ شناخته شده است.
از طرف دیگر سوسیال دموکرات ها خواستار اعتصاب عمومی شدند که چهار روز طول کشید. پایان کار جمهوری. پس از وقایع ۱۹۲۷، عناصر محافظه کار قوی تر شد و خشونت در اتریش تا اوایل دهه ۱۹۳۰ ادامه یافت. انگلبرت دلفوس از حزب سوسیال مسیحی در ۲۰ می ۱۹۳۲ در اتریش قدرت گرفت و اتریش را به سوی دیکتاتوری، تمرکز و فاشیسم حرکت داد، بخشی از این کار به این دلیل بود که ایتالیا فاشیست قویترین متحد بین المللی در برابر آلمان بود. در ماه مارس ۱۹۳۳، دولفوس از اشتباه در یک لایحه در مجلس استفاده کرد و کابینه وی رای شورای ملی را رد کرد و اعلام کرد که پارلمان کار خود را متوقف کرده است. بدین وسیله از قدرت رئیس جمهور فدرال به شدت کاسته شد به طوری که اکثر قدرت به دست انگلبرت دلفوس افتاد. دولت در حال رقابت با حزب نازی های رو به رشد اتریش بود که خواهان پیوستن اتریش به آلمان بودند. انگلبرت دلفوس وابستگی هویت اتریش به کلیسای کاتولیک رومی را به عنوان وسیله ای برای نشان دادن این که این موضوع دلیلی است که چرا اتریش نباید به آلمان که پیروی کلیسای پروتستان است بپیوندد. خشونت سیاسی در جنگ داخلی اتریش در فوریه ۱۹۳۴، بین نازی ها، سوسیال دموکرات ها و نیروهای دو
لتی افزایش یافت. در روز ۱ ماه مه ۱۹۳۴، دلفوس یک دولت حزبی را به رهبری جبهه حامی خود به وجود آورد و قانون اساسی ایجاد کرد. نام کشور از «جمهوری اتریش» به «دولت فدرال اتریش» تغییر یافت. پرچم، کت و شلوار و سرود نیز تغییر یافتند. بدین ترتیب کار جمهوری اول اتریش بعد از ۱۵ سال به پایان رسید. فدرالیسم و ​​قدرت های کنترل شورای فدرال محدود شد، در حالی که انتخابات شورای ملی لغو شد، و اعضای آن توسط چهار شورای غیرانتفاعی، شرکت های بزرگ مدنی، شورای دولتی، شورای فرهنگ فدرال، فدرال شورای اقتصادی و شورای ایالت، انتخاب می شدند. در عمل همه قوانین و قرار ملاقات ها از سوی فرمان رئیس دولت فدرال اجرا می شد. اقتصاد. جمهوری اتریش توانایی تهیه خوراک و لوازم صنعتی مورد نیاز را نداشت. علاوه بر این، چکوسلواکی، مجارستان، یوگسلاوی و ایتالیا محاصره تجاری را به اتریش تحمیل کرده بودند و از فروش مواد غذایی و زغال سنگ به اتریش خودداری می کردند تا این که در نهایت با کمک و حمایت دولت های غربی مانند آمریکا اتریش نجات یافت. تا سال ۱۹۲۲ یک دلار آمریکا به ارزش ۱۹۰۰۰ کرون بود و نیمی از جمعیت اتریش بیکار بود. در دسامبر ۱۹۲۱ پیمان لانا بین اتریش و چکسلو
اکی امضا شد که در آن اتریش می بایست از ادعاهای خود بر روی سرزمین های آلمانی زبان چکسلواکی دست بردارد و به جای آن چکسلواکی، وام ۵۰۰ میلیون کرون را به اتریش واگذار کند. برای مقابله با تنش های پس از جنگ، صدراعظم یوهان شوبر در سال ۱۹۲۲ خواستار وام های خارجی و سیاست های ریاضت اقتصادی شد. در اکتبر ۱۹۲۲ بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و چکسلواکی وام ۶۵۰ میلیون کرون را بعد از اینکه شوبر قول داد تا ۲۰ سال دیگر روابطی با جمهوری وایمر نداشته باشد و به لیگ ملت ها اجازه دهد تا اقتصاد اتریش را کنترل کنند، وام گرفت. در دو سال آینده بودجه ایالتی تثبیت شد و نظارت مالی بین المللی در ماه مارس سال ۱۹۲۶ به پایان رسید. بانک ملی اتریش در سال ۱۹۲۳ بازسازی شد، مالیات بر فروش در سال ۱۹۲۳ معرفی شد، شیلینگ اتریشی در دسامبر ۱۹۲۴ جایگزین کرون شد. اما با این حال پس از چند سال رکود در اتریش شدیدتر شد و در ماه مه سال ۱۹۳۱ بزرگترین بانک اتریش، بانک اعتبارتانستالت فرو ریخت. به منظور بهبود اقتصاد آن، اتریش خواستار تشکیل اتحادیه گمرکی با آلمان بود، اما طی قرارداد وام با بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و چکسلواکی نمی توانست این کار را بکند.
قاچاق انسان در آرژانتین () عبارت است از تجارت غیرقانونی انسانها برای اهداف بردگی تولید مثل، استثمار جنسی، کار اجباری، برداشتن عضوی از بدن، یا هر شکل دیگری از برده داری نوین در آرژانتین. امضا پروتکل جهانی سازمان ملل. این موضوع یک جنایت بین المللی علیه بشریت و نقض حقوق بشر است. قاچاق انسان بعنوان یک نوع برده داری مدرن شناخته می شود. در صحنه بین المللی در میان جنایات، قاچاق انسان پس از قاچاق اسلحه و مواد مخدر در رده سوم قرار دارد. این موضوع عامل جابجائی بیش از ۳۲ میلیارد دلار در سراسر جهان است. پروتکل جهانی سازمان ملل علیه قاچاق انسان توسط ۱۱۷ کشور مختلف، از جمله آرژانتین امضا شده است. این پیمان کشورهای امضا کننده را ملزم می سازد که از قاچاق انسان پیشگیری و با آن مبارزه کنند و از قربانیان آن محافظت و به آنها کمک نمایند. همچنین کشورها را تشویق می کند که برای رسیدن به این اهداف با یکدیگر همکاری کنند. قوانین. در آرژانتین مرتکبین این جرم طبق قانون مستحق مجازات هستند. با اینکه قوانین زیادی این مشکل را پوشش می دهند اما تکرار این جرم همچنان ادامه دارد. یک پیشرفت قانونی مهم در این حوزه تصویب قانون شماره ۲۶٫۳۶۴ بود، که ت
لاش می کند تا مطالبات این پروتکل بین المللی را محقق کند و مجازات ۳ تا ۱۵ سال زندان را در نظر می گیرد. علی رغم اینکه قاچاق انسان یک جرم جدی است، در آرژانتین آمار رسمی دراین مورد وجود ندارد، تنها برای پیگردهای قضائی این موضوع آمار ثبت شده است. اما این امری شناخته شده است که این کشور یک منبع، مسیر ترانزیت و مقصد برای قاچاق انسان است. به عنوان وسیله ای برای جلوگیری از قاچاق انسان، در ژوئیه ۲۰۱۱، دولت حکمی صادر کرد که انتشار تبلیغات صریح درخواست جنسی را در روزنامه ها ممنوع اعلام کرد. یک مطالعه از سال ۲۰۱۲ نشان داد که قاچاق جنسی بمنظور دور زدن قانون در حال تغییر است، بدین ترتیب که به زنانی که مورد سوءاستفاده قرار می گیرد اجازه می دهند تا مدارک شناسایی خود را نگه دارند یا به آن ها اجازه می دهند تا محل استثمار را ترک کنند تا کار اثبات قاچاق را دشوارتر کنند. دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۱۷ کشور آرژانتین را در رده دوم قرار داد.
فرانکو آرمانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر در پست دروازه بان در باشگاه فوتبال ریور پلاته بازی می کند. باشگاهی. از دیگر باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
ماکسیمیلیانو ادواردو مسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به جیمناسیا لاپلاتا، ایندپندینته و مونتری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
ساموئل فردریسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار فوتبال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
روریک گیسلاسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کپنهاگن، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک و باشگاه فوتبال نورنبرگ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
هولمار اویلفسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چلتنهام تاون، باشگاه فوتبال بوخوم، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد و باشگاه فوتبال روزنبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
اولاویر اسکولاسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال زولته وارخم، باشگاه فوتبال فیلکیر، باشگاه فوتبال هلسینگبورگس، باشگاه فوتبال فیلکیر و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
قاچاق انسان در بولیوی () کشوری که منبع قاچاق مردان، زنان و کودکان است، به ویژه با هدف کار و فحشا اجباری در داخل یا خارج از کشور. تعداد زیادی از مردم بولیوی در شرایط کار اجباری در آرژانتین، برزیل، شیلی، پرو، اسپانیا و ایالات متحده در کارگاه های غیرقانونی، کارخانه ها و زمینهای کشاورزی یافت می شوند. داخل. در داخل بولیوی، زنان و دختران جوان اهل مناطق روستایی بولیوی روستایی در مناطق شهری وادار به فحشا شده اند. اعضای جوامع بومی، به ویژه در منطقه چاکو، در معرض خطر کار اجباری در داخل کشور قرار دارند. تعداد قابل توجهی از کودکان بولیوی تحت شرایط کار اجباری در معادن، کشاورزی و به عنوان خدمتکار خانگی قرار می گیرند و گزارش ها حاکی از آن است که بعضی از والدین فرزندان خود را برای کار اجباری در معادن و زراعت در نزدیکی مناطق مرزی پرو می فروشند یا کرایه می دهند. مرزهای پرشکاف این کشور، حرکت مهاجران فاقد مدارک قانونی را تسهیل می کند، که برخی از آنها ممکن است گرفتار قاچاقچیان شوند. در یک مورد، مقامات بولیوی ۲۶ کودک اهل هائیتی را شناسایی کردند که برای کار اجباری و فحشا اجباری به برزیل برده می شدند. قوانین. قوانین دولت بولیوی از ح
داقل استانداردهای لغو قاچاق انسان به طور کامل تبعیت نمی کند؛ با این حال، تلاش های زیادی برای انجام این امر انجام می شود. دولت اقدامات قانونی زیادی را علیه مجرمان قاچاق جنسی انجام داده است؛ ولی تعداد دستگیری و محکومیت مجرمان قاچاق انسان افزایش نداشته است. میزان محکومیت قاچاقچیان در مقایسه با تعداد زیاد قربانیان قاچاق انسان که توسط مقامات بولیوی شناسائی شده اند، همچنان کم است. حکومت شواهدی دال بر رسیدگی مناسب به موضوع کار اجباری باشد نشان نداده است و کلاً خدماتی برای افرادی که به بیگاری مجبور شده اند یا بولیویایی هایی که به خارج از کشور قاچاق شده و بعد به میهن بازگشته اند انجام نداده است. در حالی که بسیاری از اقدامات مبارزه با قاچاق بولیوی وابسته به کمک های مالی بین المللی هستند، دولت پروژه ای را آغاز کرده است که به طور جدی افسران و دادستانهای بیشتری برای اجرای قانون اختصاص داده است تا به تحقیق و تعقیب جرایم قاچاق در سال آینده بپردازند. اداره دیده بانی و مبارزه با قاچاق انسان در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا بولیوی را در سال ۲۰۱۷ در رده دوم کشورهای (مبارزه با قاچاق انسان) قرار داده است.
بیورن سیگوردسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، و باشگاه فوتبال لیلستروم، باشگاه فوتبال مولده، باشگاه فوتبال کپنهاگن، تیم ملی فوتبال ایسلند، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز و باشگاه فوتبال روستوف اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
آلبرت گودموندسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پی اس وی آیندهوون و باشگاه فوتبال هیرنفین اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
رونار رونارسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است.وی در باشگاه فوتبال کپنهاگن دانمارک بازی می کند. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نورشلان و باشگاه فوتبال آرسنال اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
فردریک شرام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
موسی کوناته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل سنگال است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کراسنودار، باشگاه فوتبال جنوا، باشگاه فوتبال مکابی تل آویو و باشگاه فوتبال سیون اشاره کرد. تیم ملی. او همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
پاپا الیون اندیایه (؛ زادهٔ ) که با نام بادو اندیایه شناخته می شود، بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوده/گلیمت، عثمانلی اسپور، گالاتاسرای، استوک سیتی، ترابزون اسپور و العین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
اسماعیل سار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که برای باشگاه مارسی بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است. عملکرد باشگاهی. دوران نوجوانی. سار متولد سن لوییز ، سنگال ، فوتبال خود را با باشگاه فوتبال سنگالی ، جنریشین فوت آغاز کرد. متز. در تاریخ 13 ژوئیه 2016 ، سار به مدت 5 سال اولین قرارداد حرفه ای خود را با متز امضا کرد.او اولین بازی لیگ خود را در تاریخ 13 اوت 2016 در برابر لیل در استاد سن سیمفورین ، زمین خانگی متز انجام داد ، که متز با نتیجه 3-2 به پیروزی رسید. در این مسابقه ، او 20 دقیقه بازی کرد ، پس از این که او جایگزین فلورنت موله شد. استاد رن. در تاریخ 26 ژوئیه سال 2017 ، سار قراردادی چهار ساله با طرف استاد رن امضا کرد. بسته به مبلغ مبلغ نقل و انتقالات پرداختی به متز 17 یا 20 میلیون یورو گزارش شده است.او انتقال به رن را با انتقال به بارسلونا انتخاب کرد. در تاریخ 13 دسامبر 2018 ، سار دو بار در نیمه دوم (شامل یک پنالتی) گلزنی کرد و رن با این پیروزی خانگی مقابل آستانه به مرحله حذفی لیگ اروپا ۱۹-۲۰۱۸ راه یافت. واتفورد. در 8 آگوست 2019 ، سار با قراردادی 5 ساله به باشگاه لیگ برتری وا
تفورد پیوست. مبلغ نقل و انتقالات پرداخت شده به رن یک رکورد برای واتفورد بود و در منطقه 30 میلیون پوند گزارش شد.او اولین گل خود را برای واتفورد در تساوی مقابل کاونتری سیتی در جام اتحادیه در 27 اوت 2019 به ثمر رساند. در تاریخ 29 فوریه 2020 ، سار دو گل و یک پاس گل در پیروزی 3-0 واتفورد مقابل لیورپول به دست آورد و اولین شکست لیورپول در فصل 2019-2020 را به لیورپول تحمیل کرد و به رکورد 27 بازی بدون شکست این باشگاه پایان داد. عملکرد بین المللی. سار نماینده کشورش در تیم ملی فوتبال زیر 23 سال سنگال بود. وی در سال 2015 ، در جام ملتهای آفریقا زیر ۲۳سال ۲۰۱۵ بازی کرد.در آن زمان سن او تنها 17 سال بود. سنگال جام را در جایگاه چهارم تمام کرد و وی سه بازی انجام داد. او برای نخستین بار با تیم ملی فوتبال سنگال برای بازی مقابل نامیبیا در سپتامبر 2016 در داکار (2-0) برای انتخابی جام ملتهای آفریقا 2017 بازی کرد که سنگال در حال حاضر نیز صلاحیت آن را دارد. وی به عنوان جایگزین در دقیقه 67 به جای سادیو مانه وارد بازی شد.در تاریخ 8 ژانویه 2017 ، سار اولین گل بین المللی خود را در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال لیبی در استاد مونیسی
پال د کینتله، برزاویل به ثمر رساند. در ماه مه سال 2018 ، او در تیم 23 نفره سنگال برای حضور در جام جهانی فیفا 2018 روسیه معرفی شد.در سال 2019 ، سار بخشی از تیم سنگال بود که به فینال جام ملت های آفریقا رسید ، تنها برای دومین بار در تاریخ این کشور.او 90 دقیقه پایانی فینال را در 19 ژوئیه 2019 بازی کرد و آنها با نتیجه0-1 به الجزایر جام را از دست دادند. در نوامبر 2019 در حالی که بازی بین المللی را بر عهده داشت ، دچار آسیب دیدگی مچ پا شد. افتخارات. باشگاهی. رن. جام حذفی فوتبال فرانسه:۱۹-۲۰۱۸ فردی. بهترین گل لیگ اروپا فصل۱۹-۲۰۱۸
سالیو سیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.