Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی مارکو پولو که توسط یکی از بازرگانان بنام مارکو پولو (متوفی ۱۳۲۴) نوشته شده بود به شهرت رسید. علاوه بر فرصت ها برای تبادلات تجاری، پیشرفت در کشاورزی و صنعت نیز امکان محصول بیشتر را فراهم آورد که این خودش راه را برای گسترش شبکه های تجاری باز نمود. بالا گرفتن تجارت شیوه های جدیدی برای کار با پول آورد، و سکه های طلا بار دیگر در اروپا، ابتدا در ایتالیا و سپس در فرانسه و بعد در بقیه کشورها دوباره ضرب شد. فرم های جدید قراردادهای تجاری به وجود آمد که ریسکی مشترک برای بازرگانان بود. شیوه های حسابداری نوین و بخشا در استفاده از حسابداری دوطرفه به وجود آمد. اعتبارنامه نیز پدیدار شد و انتقال پول به صورت ساده تر را فراهم کردند. در ابتدای این هزاره، فناوری و تکنولوژی شروع به پیشرفت کردند. راهبان در سراسر اروپا پخش شدند و به عنوان مراکز مهمی برای دانش کشاورزی و جنگل داری شناخته شدند. سیستم اربابی که در اروپا و آسیا نام ها و عناوین مختلفی دارد، باعث شد صاحبان زمین ها بتوانند کنترل زیادی بر روی زمین خود و کارگرانشان (در قالب رعیت ها یا کشاورزان بی زمین) داشته باشند. در آن زمان اروپا به واسطه جهان عرب با مناطق دوردست مبادلاتی
داشت. با افزایش کاربرد زمین، جمعیت نیز افزایش یافت. اعراب آبیاری تابستانی را به اروپا وارد کردند. با افزایش کاربرد زمین، جمعیت نیز افزایش یافت. در سال ۹۰۰ میلادی، با پیشرفت ذوب آهن، تولید نیز افزایش یافت و این امر در ادامه منجر به گسترش ابزارهای کشاورزی مثل گاوآهن، ابزارهای دستی و نعل اسب شد. گاوآهن به طور چشمگیری بهبود یافت؛ تا حدی که اکثر کشاورزان برای شخم زدن از آن استفاده می کردند زیرا می توانست خاک های سنگین و مرطوب شمال اروپا را جابه جا کند. این امر باعث از بین رفتن جنگل ها و افزایش چشم گیر تولید محصولات کشاورزی شد. این عوامل در نهایت در افزایش جمعیت تأثیرگذار بودند. کشاورزان اروپایی از کشت تناوبی دو مزرعه ای به کشت تناوبی سه مزرعه ای روی آوردند که در آن یک مزرعه از سه مزرعه به صورت شخم زده کنار گذاشته می شد. این روش بهره وری و تغذیه را افزایش می دهد زیرا تغییر کشت تناوبی باعث می شد کشاورزان بتوانند محصولات متفاوتی مثل حبوبات (حبوباتی مانند نخود فرنگی، عدس و لوبیا) را بکارند. ابتکاراتی مانند بهبود مهار اسب و مال بند هم روش های کشت را تغییر داد. در ابتدا رومیان آسیاب های آبی را گسترش دادند اما در دوره ق
رون وسطی و همراه با آسیاب های بادی این آسیاب ها بهبود یافتند. آسیاب های آبی انرژی مورد نیاز برای تبدیل دانه ها به آرد، برش چوب، فرآوری کتان و پشم و آبیاری مزارع را فراهم می کردند. در این سال ها محصولات کشاورزی شامل گندم، گندم سیاه، جو و جو دوسر می شد. از این محصولات برای درست کردن نان و تهیه علوفه و غذای حیوانات استفاده می گردید. از قرن سیزدهم به بعد مصرف نخود، لوبیا و باقالی به عنوان غذا و به عنوان محصول علوفه ای برای حیوانات افزایش یافت. این محصولات خاصیت باروری تثبیت نیتروژن را هم داشتند. در قرن سیزدهم بازدهی محصولات کشاورزی به اوج رسید و تا قرن هجدهم کم و بیش به همان صورت ثابت ماند. هرچند که برخی تصور می کنند محدودیت های کشاورزی قرون وسطی مانع رشد جمعیت می شد، اما مطالعات اخیر نشان می دهد که فناوری های کشاورزی در قرون وسطی و در شرایط عادی، همیشه برای رفع نیازها و مایحتاج مردم کافی بود. تنها در یک سری از شرایط خاص و سخت، مثل آب و هوای وحشتناک سال های ۱۷–۱۳۱۵ بود که نیازهای مردم تأمین نمی شد. قحطی و آفت. در یک سری از دوره ها قحطی و اپیدمی های مرگباری به وجود می آمد. فرسودگی خاک، جمعیت بیش از اندازه، جنگ ها،
بیماری ها و تغییرات آب و هوایی، همگی باعث شدند در این دوره صدها قحطی در اروپا ایجاد شود. در حدود سال ۱۳۰۰، قرن ها شکوفایی و رشد اروپا متوقف شد. قحطی هایی مانند قحطی بزرگ ۱۳۱۵–۱۳۱۷ به تدریج مردم را ضعیف کرد. تعداد کمی از افراد از گرسنگی مردند زیرا ضعیف ترین افراد قبلاً در معرض بیماری های عادی قرار گرفته بودند و در غیر این صورت زنده می ماندند. طاعون مانند مرگ سیاه در عرض چند روز یا حتی چند ساعت قربانیان خود را در یک مکان کشته و جمعیت برخی مناطق را به نصف کاهش می داد و بسیاری از بازماندگان فرار کردند. کیشلانسکی گزارش می دهد: کاهش جمعیت باعث شد تعداد کارگران کاهش یابد. بازماندگان حقوق بهتری داشتند و رعایا می توانستند قسمتی از بار فئودالیسم را از روی دوش خود بردارند. علاوه بر این یک سری ناآرامی های اجتماعی هم به وجود آمد؛ در فرانسه و انگلستان رعایا به طور جدی به پا خواستند؛ هر کدام از این شورش ها به ترتیب شورش روستاییان و شورش دهقانان نام گرفتند. این وقایع تحت عنوان بحران اواخر قرون وسطی شناخته می شوند. فناوری. از قرن ۸ تا قرن ۱۲ یکی از اساسی ترین پیشرفت های فناوری در زمینه ناوبری از راه دور به وجود آمد. تاخت و ت
از وایکینگ ها و هجوم جنگ جویان مسیحی در خاورمیانه باعث چند دستگی و پالایش فناوری های قابل استفاده برای سفرهای خارجی شد. مردم توانستند کشتی ها (به خصوص کشتی های بلند) را بهبود ببخشند. اسطرلاب به شدت سفرهای خارجی را آسان کرد. بهبود سفرها باعث شد تجارت و تنوع محصولات مصرفی افزایش یابد. صنایع و رشد شهری. از قرن یازدهم تا قرن سیزدهم، کشاورزان و تولیدکنندگان کوچک برای این که بتوانند کالاهای خود را به فروش برسانند، به طور فزاینده ای وارد شهرها شدند. آن ها یا در بازارهای فصلی با هم ملاقات می کردند یا به طور مستمر با هم در ارتباط بوده و با هم تجارت می کردند. انجمن های صنایع مختلف که تحت عنوان اصناف شناخته می شدند، باعث توسعه مهارت ها و رشد محلی تجارت کالاهای منحصر به فرد شدند. در طی این سال ها، تعداد و اندازه شهرها هم بیشتر شد. به طور کلی در ابتدا شهرهایی که در انگلستان، فلاند، فرانسه، آلمان و شمال ایتالیا بودند؛ رشد خود را آغاز کردند. در این زمان ریسندگی، بافندگی، خیاطی و برش کاری به نوعی کارهای زنانه محسوب می شدند؛ تا این که در اواسط قرن دوازدهم مردان کم کم موقعیت هایی را تصاحب کردند که ساختارها و فن آوری های صنعتی
آن ها پیشرفته بود. در شهرهای بزرگ فرانسه شمالی، که مرکز تولید نساجی در قرون وسطی بود، این تغییر جهت مردان به سمت تولید، زودتر (در قرن یازدهم) رخ داد؛ چرا که در این زمان، به جای دستگاه بافت عمودی، دستگاه افقی رکابی به وجود آمد. مردان به خصوص صنف های خز فروشی، خیاطی، رنگ رزی و ملیله کاری را کنترل می کردند. هر چند بعضی از زنان در این اصناف شرکت می کردند، اما چنین چیزی بسیار نادر بود. مردان بیشتر نقش های تجاری را در دست داشتند و زنان ترجیحاً در موقعیت هایی حضور پیدا می کردند که مختص درون خانواده بود. زنانی که به عنوان عضو شورای صنفی پذیرفته می شدند، معمولاً عضو درجه دو (مانند پسران جوان یا مردان معلول) محسوب می شدند. سیستم اقتصادی در این دوره، سرمایه داری تجاری بود. هسته و مرکز اصلی این سیستم در خانه های تاجران بود و سرمایه دارانی از آن پشتیبانی می کردند که واسطه ای بین تولیدکنندگان ساده بودند. این سیستم اقتصادی تا قرن ۱۸ پا بر جا بود و در این قرن سرمایه داری صنعتی جایگزین آن شد. در قرن سیزدهم در شمال و جنوب اروپا، فعالیت های اقتصادی رونق گرفت که مختص یک محدوده جغرافیایی محدود نبودند. در این دوره، به خصوص در قرن
سیزدهم، تجارت در ایتالیا به شدت رونق گرفت. هر چند که این تجارت البته یکپارچه و متحد نبود، اما شاهزادگان مختلف در شهرهای مختلف کشور سعی می کردند که آن را اداره کنند. تاجرانی که در شهرهای بندری جنوا و ونیز، در اروپای مدیترانه فعالیت می کردند، پیشگامان دنیای تجارت محسوب می شوند. ثروتی که در این دوره در ایتالیا ایجاد شد، باعث تشدید رنسانس در این کشور گردید. پیمان هانزهاتیک. پیمان هانزایی باعث شد شهرهایی که در کنار دریای شمال و دریای بالتیک بودند، نوعی انحصار تجاری را ایجاد کنند. در نتیجه این پیمان شهرهایی توانستند رشد کنند که در کنار این دو دریا قرار داشتند. از طرفی با توجه به این که این شهرها تحت رهبری لوبک گرد هم آمده بودند، تجارت از راه دور در منطقه بالتیک شدت گرفت. می توان گفت که این پیمان باعث شد نوعی اتحاد تجاری بین شهرهای تجاری و اصناف آن ها ایجاد شود. در نتیجه این پیمان، شهرهای تجاری حاضر در آن توانستند کنترل تجارت سواحل شمال اروپا را به دست بگیرند. این شهرها از سال ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ به شدت رونق یافتند اما بعد از این سال ها اعتبار خود را از دست دادند. شهره کلن در رودخانه راین، هامبورگ و برمن در دریای شمال و لو
بک در بالتیک شهرهای اصلی این پیمان نامه را تشکیل می دادند. شهرهای حاضر در این پیمان نامه، هر کدام سیستم حقوقی خاص خود را داشتند و با درجات متفاوت از لحاظ سیاسی مستقل بودند. پیمان هانزایی به نوعی اتحادیه ای بود که میان شهرهای آلمان شمالی و بالتیک در قرون وسطی بسته شده بود. هدف از نگارش این پیمان این بود که نیروهای مختلف به یکدیگر بپیوندند تا منافع تجاری ان ها ارتقا یابد و علاوه بر آن قدرت دفاعی و نفوذ سیاسیشان بیشتر شود. در قرن ۱۴، اتحادیه هانزایی به قدری پیشرفت کرد که تقریباً توانست انحصار تجارت بالتیک، به ویژه با نووگورود و اسکاندیناوی را در دست بگیرد. فرانسه. فروپاشی امپراتوری روم باعث شد اقتصاد فرانسه از اروپا جدا شود. زندگی شهری و تجارت فرانسه نابود شد و جامعه آن براساس دامپروریِ خود مختار شکل گرفت. برای کالاهای لوکسی مثل ابریشم، پاپیروس و نقره تجارت بین المللی شکل گرفت. این تجارت توسط بازرگانان خارجی مانند رادانی ها اداره می شد. در عصر کارولینگی تولیدات کشاورزی افزایش یافت؛ علت این امر ورود محصولات جدید، بهبود تولید محصولات کشاورزی و شرایط خوب آب و هوایی بود. با این وجود، زندگی شهری نه تنها احیا نشد، بلک
ه به خاطر جنگ داخلی، حملات اعراب و حمله وایکینگ ها بیشتر از بین رفت (می توانید به رساله پایان نامه پیرن مراجعه کنید). در نتیجه در طی قرون وسطی و در عصر کارولینگی کشاورزی تا حدودی رونق یافت. با این وجود در این دوره، در یک سری از شهرهای به خصوص زندگی شهری تا حدودی رشد کرد. یکی از این شهرها پاریس بود که توانست به طرز چشمگیری گسترش یابد. در طی ۱۳ دهه (از سال ۱۳۳۵ تا سال ۱۴۵۰) یک سری فاجعه های اقتصادی از جمله برداشت بد محصول، قحطی، آفت و جنگ به وجود آمد و چهار نسل از فرانسویان را تحت تأثیر خود قرار داد. جمعیت زیاد شده بود و باعث شد که تأمین غذا با خطر و ریسک زیادی روبرو شود. طاعون سیاه سال ۱۳۴۷، پانزده سال بعد با چند طاعون کوچکتر بازگشت. ارتش های فرانسه و انگلیس در طی جنگ صدساله پیش روی می کردند و از محل زندگی خود دور می شدند. هرچند که آن ها غیر نظامیان را قتل عام نکردند، اما مواد غذایی موجود را تمام کردند، کشاورزی و تجارت را مختل کردند و بعد از خود چیزی جز بیماری و قحطی به جا نگذاشتند. اقتدار سلطنتی ضعیف شد، چون اشراف محلی دیگر تنها نیرومندانی بودند که برای کنترل مناطق محلی با همسایگانشان می جنگیدند. جمعیت فرانسه
از ۱۷ میلیون نفر کمتر شد و در ۱۳۰ سال به ۱۲ میلیون نفر رسید. سرانجام، از دهه ۱۴۵۰، شرایط رو به بهبودی گذاشت. اوایل اروپا مدرن: ۱۵۰۰–۱۸۰۰. از دیدگاه اروپا، این دوره، دوره کشف بود و تغییرات اقتصادی عمده ای در آن ایجاد شد. تجارت کلمبیایی باعث شد محصولات جدید اروپایی در جهان پذیرفته شود و نیز ایده ها و روش های سنتی فرهنگی را متزلزل کرد. انقلاب تجاری همچنان ادامه داشت. اروپائیان سوداگری خود را توسعه می دادند و با عبور از بازارهای اسلامی در خاورمیانه امروزی و نیز با عبور از دماغه امید نیک، از کشورهای آسیایی شرقی و جنوبی کالاهای لوکس (به خصوص ادویه و پارچه های ظریف) وارد می کردند. مهارت اسپانیا در این بود که طلا و نقره قاره آمریکا را غارت کند، اما چون این قدرت اقتصادی نمی توانست ثروت جدیدش به یک اقتصاد پر جنب و جوش داخلی تبدیل کند، سقوط کرد. از دهه ۱۶۰۰، مراکز تجاری و تولیدی دریای مدیترانه، جای خود را مراکز حمل و نقل و استعمار در حاشیه اقیانوس اطلس غربی دادند: فعالیت های اقتصادی در قرن هفدهم در ایتالیا و ترکیه نسبتاً کاهش یافت؛ اما این کاهش به نفع کشورهایی مثل پرتغال، اسپانیا، فرانسه، جمهوری هلند و انگلستان/بریتانی
ا بود. در اروپای شرقی، روسیه تجارت برده ای تاتار را سرکوب کرد، تجارت خزهای لوکس را از سیبری گسترش داد و رقابت خود را با کشورهای اسکاندیناوی و آلمان در بالتیک آغاز نمود. کالاهای استعماری مثل شکر و توتون و تنباکو که از قاره آمریکا می آمد، نقش زیادی در اقتصاد اروپا ایفا می کرد. در همین حال، تغییر در فرایندهای مالی (به خصوص در هلند و انگلیس)، دومین انقلاب کشاورزی در انگلیس و نوآوری های فرانسه، پروس و انگلیس در زمینه فناوری و تکنولوژی، نه تنها باعث شد تغییرات اقتصادی زیادی ایجاد شود و گسترش یابد، بلکه باعث شد انقلاب صنعتی نیز آغاز گردد. فرانسه. قبل از سال ۱۸۰۰، فرانسه با ۱۷ میلیون نفر جمعیت در قرن ۱۴، ۲۰ میلیون نفر در قرن ۱۷ و ۲۸ میلیون نفر در سال ۱۷۸۹، پرجمعیت ترین کشور اروپا بود. این کشور در قرن ۱۷ و ۱۸ با افزایش مداوم جمعیت شهری روبرو شد. جمعیت فرانسه عمدتاً روستایی بودند و تنها کمتر از ۱۰٪ از جمعیت این کشور در مناطق شهری حضور داشتند. در انتهای قرن ۱۸ و در سال ۱۷۵۴، پاریس با ۶۵۰٬۰۰۰ نفر به بزرگترین شهر اروپا تبدیل شد. در عرصه کشاورزی، تولید انواع مواد غذایی مثل روغن زیتون، شراب، سیب، گیاه وسمه (منبع رنگ آبی) و
زعفران گسترش یافت. بعد از سال ۱۵۰۰، محصولاتی مثل لوبیا، ذرت (ذرت)، کدو، گوجه فرنگی، سیب زمینی و فلفل دلمه ای که مخصوص دنیای مدرن هستند، ظاهر شدند. با این وجود روش های تولید همچنان به سنت های قرون وسطایی وابسته بودند و بازده کمی داشتند. با افزایش سریع جمعیت، زمین اضافی و مناسب برای کشاورزی کمیاب شد و با برداشت های فاجعه بار دهه ۱۵۵۰، اوضاع بدتر از قبل گردید. اختراع کوره های آهنگری با حرارت زیاد در شمال شرقی فرانسه باعث شد فرانسویان بتوانند مواد معدنی را استخراج کنند؛ البته فرانسه مجبور شد مس، برنز، قلع و سرب را وارد کند. معدن داران و تولیدکنندگان ظروف شیشه ای توانستند تا حدود ۲۰ سال از معافیت های مالیاتی سلطنتی به شدت استفاده کنند. تولید ابریشم (در شهر تور در سال ۱۴۷۰ و در شهر لیون در سال ۱۵۳۶) باعث شد فرانسوی ها بتوانند وارد بازاری پر رونق شوند؛ اما محصولات فرانسوی نسبت به ابریشم های ایتالیایی کیفیت پایین تری داشتند. تولید پشم و پارچه و کنف (محصولات عمده صادراتی) بسیار گسترش پیدا کرده بود. شهر لیون به عنوان مرکز بازارهای بانکی و تجارت بین المللی فرانسه شناخته می شد. چهار بار در سال در این نمایشگاه برگزار می ش
د و صادرات کالاهای فرانسوی (مانند پارچه) و واردات کالاهای ایتالیایی، آلمانی، هلندی و انگلیسی را آسان تر می کرد. علاوه بر این مجوز واردات کالاهای عجیب و غریبی مثل ابریشم، زاج، شیشه، پشم، ادویه و رنگ در این شهر صادر می شد. خانه اکثر خانواده هایی که در زمینه امور بانکی اروپا فعالیت می کردند، از جمله Fuggers و Medici در شهر لیون بود. بازارهای منطقه ای و مسیرهای تجاری لیون، پاریس و روئن را به بقیه نقاط فرانسه وصل می کرد. در زمان پادشاه فرانسیس اول (سلطنت ۱۵۱۵–۱۵۴۷) و پادشاه هنری دوم (سلطنت ۱۵۴۷–۱۵۵۹) تراز تجاری فرانسه با انگلیس و اسپانیا به نفع فرانسه، مثبت بود. تجارت فرانسه با هلند تقریباً متعادل بود، اما فرانسه به خاطر وارد کردن ابریشم و کالاهای عجیب و غریب ایتالیایی، مدام با این کشور کسری تجاری زیادی داشت. در دهه های بعد، انگلستان، هلند و فنلاند توانستند با فعالیت های دریایی خود، با تجارت فرانسه رقابت کنند. این امر باعث شد در نهایت بازارهای اصلی شمال غربی تغییر کنند و لیون سقوط کرد. در اواسط قرن شانزدهم، رشد جمعیتی فرانسه، افزایش تقاضا برای کالاهای مصرفی و هجوم سریع طلا و نقره از آفریقا و آمریکا باعث ایجاد تورم
و نیز باعث ایجاد رکود دستمزدها شد (غلات ۱۵۲۰ تا ۱۶۰۰ پنج برابر گران شد). هر چند که بسیاری از دهقانان صاحب زمین و بازرگانان توانسته بودند در دوران رونق ثروتمند شوند، اما سطح زندگی دهقانان روستایی که مجبور بودند همزمان با برداشت های بد مبارزه کنند، بسیار کم شد. این امر باعث شد قدرت خرید و تولید کاهش یابد. بحران پولی باعث شد فرانسه به نفع واحد پولی اکو، لیور را رها کند و اکثر ارزهای خارجی را ممنوع نماید (در سال ۱۵۷۷). در همین حال، سرمایه گذاری های نظامی فرانسه در ایتالیا و جنگ های فاجعه بار داخلی به پول زیادی نیاز داشت. این پول با استفاده از مالیات هایی که به شاه پرداخته می شد و سایر مالیات ها جمع آوری شد. مالیاتی که به شاه داده می شد، عمدتاً از دهقانان گرفته می شد. این نوع مالیات از ۲٫۵ میلیون لیور در سال ۱۵۱۵ به ۶ میلیون پس از سال ۱۵۵۱ افزایش یافت و تا سال ۱۵۸۹ به رکورد ۲۱ میلیون لیور رسیده بود. بحران های مالی بارها و بارها به خانواده های سلطنتی ضربه زد؛ به همین خاطر در سال ۱۵۲۳، فرانسیس اول یک سیستم اوراق قرضه دولتی در پاریس ایجاد کرد که «اجاره بها تالار شهر پاریس» نام داشت. بریتانیای کبیر. سوداگری (مرکانتیل
یسم) و امپراتوری. اساس امپراتوری انگلیس در عصر مرکانتیلیسم، یک نظریه ای اقتصادی بود که به حداکثر رساندن تجارت داخلی امپراتوری و تضعیف امپراتوری های رقیب تأکید می کرد. اساس امپراتوری مدرن یا «امپراتوری دوم» انگلیس زمانی به وجود آمد انگلستان برای اولین بار توانست در اوایل قرن ۱۸، کنترل سیزده مستعمره انگلیسی (که در سال ۱۷۷۶ به ایالات متحده تبدیل شد) و همچنین کنترل استان های دریایی کانادا و مزارع شکر در جزایر کارائیب، به ویژه ترینیداد و توباگو، باهاما، جزایر لیورد، باربادوس، جامائیکا و برمودا را در دست بگیرد. این جزیره ها، که اساس اقتصاد آن ها برده داری بود، پردرآمدترین مستعمرات انگلیس بودند و بیشترین سود را به به صاحبان غایب خود (که در انگلیس زندگی می کردند) می پرداختند. در مستعمرات آمریکایی هم از کار و تلاش برده ها در کشاورزی توتون، نیل و برنج در جنوب استفاده می شد. امپراتوری بریتانیا با جنگ و استعمار به آرامی توسعه یافت. پیروزی بر فرانسوی ها در طول جنگ هفت ساله باعث شد انگلستان بتواند بیشتر مناطق کنونی کانادا را کنترل کند. سوداگرایی یا مرکانتلیسم یک سیاست اساسی بود که انگلیس به مستعمرات خود تحمیل می کرد. مرکان
تلیسم به معنای این بود که دولت و بازرگانان (به استثنای دیگر امپراتوری ها) با هم شریک شوند تا قدرت سیاسی و ثروت خصوصی آن ها افزایش یابد. دولت با استفاده از موانع تجاری، مقررات، و یارانه های صنایع داخلی، از تجارت داخلی خود محافظت می کرد و دیگران را نیز به گونه ای نگه می داشت که صادرات خود را به حداکثر و واردات را به حداقل برساند. دولت برای دور زدن محدودیت های تجاری با فرانسوی ها، اسپانیایی ها یا هلندی ها مجبور شد با قاچاق مبارزه کند (در قرن هجدهم این روش به یکی از روش های محبوب آمریکایی تبدیل شد). هدف از سوداگری، ایجاد مازاد تجاری بود تا طلا و نقره زیادی وارد لندن شود. دولت سهم خود را از طریق عوارض و مالیات می گرفت و باقیمانده آن به بازرگانانی انگلیسی داده می شد. دولت بیشتر درآمدش را صرف نیروی دریایی عالی سلطنتی کرد که نه تنها از مستعمرات انگلیس محافظت می کرد بلکه مستعمرات سایر امپراتوری ها را تهدید می کرد و گاه آن ها را به تصرف خود درمی آورد؛ بنابراین نیروی دریایی انگلیس در سال ۱۶۶۴ نیو آمستردام (نیویورک) را تصرف کرد. بازار مناطق مستعمره، اسیر صنعت انگلیس بودند و هدف از حفظ آن ها ثروت مند کردن کشور مادر بود. ا
نقلاب صنعتی: ۱۷۵۰–۱۸۴۰. انقلاب صنعتی، باعث شد از دهه ۱۷۵۰ تا ۱۸۳۰ کارخانه های زیادی در اروپا، به خصوص به انگلیس و اسکاتلند ایجاد شود. انقلاب صنعتی فرانسه و ایالات متحده در اوایل قرن نوزدهم به وجود آمد. این انقلاب در قرن نوزدهم به آلمان و در اوایل اواسط قرن ۲۰ به روسیه رسید. در انگلستان، انقلاب صنعتی و تحول اقتصادی از دهه ۱۷۵۰ تا دهه ۱۸۳۰ ادامه داشت. این دوره با رشد سیستم جدیدی مشخص می شود که شامل کارخانه ها، راه آهن، استخراج زغال سنگ و بنگاه های اقتصادی می باشد؛ از طرفی این بنگاه ها و کارخانه های از فن آوری های جدیدی استفاده می کردند. این سیستم جدید ابتدا وارد صنعت منسوجات شد و بعد به بخش های دیگر سرایت کرد؛ تا این که در اواسط قرن نوزدهم اقتصاد و جامعه انگلیس را کاملاً تغییر داد و رشد مداومی در آن ایجاد کرد. سپس تا بخش هایی از آمریکا و اروپا گسترش یافت و اقتصاد جهانی را مدرنیته کرد. اگرچه در بعضی از مناطق بریتانیا هنوز اقتصاد، به صورت محلی بود (شامل منطقه لندن نمی شد)، اما این سیستم در سراسر جهان بر مهاجرت و تجارت، جامعه و سیاست، شهرها و حومه شهرها تأثیر خود را گذاشت و حتی دورترین مناطق را هم تحت تأثیر قرار د
اد؛ تا حدی که نرخ رشد تولید ناخالص داخلی انگلیس که در سال ۱۸۱۵–۱۷۷۰ حدود ۱٫۵٪ بود، در سال های ۱۸۳۱–۱۸۱۵ دو برابر (۳٫۰٪) شد. بعد از سال ۱۷۹۰ با ایجاد موتورهای بخار بزرگتر و کارآمدتر هزینه های انرژی کاهش یافت. کارآفرینان برای ساخت ماشین های کارخانه یا پمپ های موجود در معدن، از موتورهای ثابت استفاده می کردند و موتورهای متحرک در لوکوموتیوها و کشتی ها گذاشته می شدند (جایی که مردم با دست و پا زدن یا بعداً با چرخاندن پروانه ها آن را کار می انداختند). مصرف انرژی آب نیز افزایش یافته بود، به طوری که در سال ۱۸۳۰ تعداد آسیاب های بخاری و آسیاب های آبی تقریباً با هم برابر بودند (قدرت هر کدام از آن ها ۱۶۵۰۰۰ اسب بخار می باشد). تا سال ۱۸۷۹ انگلیس توانست ۲٫۱ میلیون اسب بخار از موتورهای بخاری و ۲۳۰ هزار اسب بخار از موتورهای آبی به دست آورد. بلژیک. هیچ کس انتظار نداشت که بلژیک، که به ظاهر سنگری «کند» و «از نظر فرهنگی» ساک و سنت گرا بود، به اوج انقلاب صنعتی در قاره اروپا برسد. با این وجود، بلژیک بعد از انگلیس دومین کشوری بود که در آن انقلاب صنعتی رخ داد و از تمام قاره اروپا پیشی گرفت و حتی هلند را هم پشت سر گذاشت. صنعتی شدن بلژی
ک از والونیا (جنوب بلژیک و فرانسوی زبان) و از اواسط دهه ۱۸۲۰ و به ویژه پس از ۱۸۳۰ آغاز شد. عامل اصلی جذب کارآفرینان به این منطقه، زغال سنگ ارزان آن بود. اطراف لیژ و شارلوا که زغال سنگ استخراج می شد، سازه های متعددی مثل کوره های بلند کک و همچنین کارخانه های تولید گودال و نورد ساخته شده است. رهبر این تغییرات فردی انگلیسی به نام جان کاکریل بود. کارخانه های جان کاکریل از اوایل سال ۱۸۲۵ تمام مراحل تولید (از مهندسی گرفته تا تأمین مواد اولیه) را با هم ادغام کردند. تا سال ۱۸۳۰، زمانی که اهمیت آهن افزایش یافت، صنعت زغال سنگ بلژیک مدت ها بود که ایجاد شده بود و از موتورهای بخار برای پمپاژ استفاده می کرد. زغال سنگ بلژیک به کارخانه های محلی و راه آهن و همچنین فرانسه و پروس فروخته می شد. در بیشتر دوره صنعتی، تقریباً نصف نیروی کار صرف صنعت نساجی می شد. این صنعت مبتنی بر پنبه و کتان بود. گنت تا دهه ۱۸۸۰ بهترین شهر صنعتی بلژیک بود، اما در این زمان مرکز رشد به شهر لیژ منتقل شد چرا که در این شهر صنعت فولاد گسترش یافته بود. توجه شرکت های تولیدکننده فلزات و شیشه به زغال سنگ ارزان و در دسترس جلب می شد؛ زیرا هر دوی این تولیدکننده ه
ا به مقدار قابل توجهی زغال سنگ نیاز داشتند. به همین خاطر اطراف مزارع زغال سنگ بسیار صنعتی شدند. Sillon industriel (دره صنعتی) و به ویژه Pays Noir در اطراف شارلوا، تا دهه ۱۹۴۰ مراکز صنعت فولاد بودند. راه آهن. با رشد صنایع به زودی مشخص شد که اقتصاد به سیستم حمل و نقل بهتری نیاز دارد. هر چند کانال ها و جاده ها بهبود یافتند، اما خیلی زود وسیله حمل و نقل جدیدی به وجود آمد که نوید بزرگی می داد: راه آهن. راه آهن را می توان مهمترین عامل انقلاب صنعتی دانست. راه آهن از اوایل سال ۱۵۰۰ وجود داشته است، اما در سال ۱۷۰۰ ریل های چوبی بدوی جای خود را به آهن فرفورژه دادند. این ریل های جدید باعث می شدند اسب ها بتوانند بارهای سنگین تری را بهتر جابه جا کنند. اما وابستگی به اسب بخار مدت زیادی طول نکشید. در سال ۱۸۰۴، اولین لوکوموتیو مجهز به بخار توانست ۱۰ تن سنگ معدن و ۷۰ نفر را با سرعت ۵ مایل در ساعت حمل کند. این فناوری جدید به طرز چشمگیری بهبود یافت. لوکوموتیوها به زودی به سرعت ۵۰ مایل در ساعت رسیدند. هر چند که راه آهن انقلابی در حمل و نقل ایجاد کرد، با افزایش تقاضای آهن و زغال سنگ، به رشد انقلاب صنعتی نیز کمک کردند. آهن و فولاد.
در طول قرون وسطی آهن با استفاده از زغال ذوب می شد، اما در قرن هجدهم، روش های جدیدی برای تولید آهن به وجود آمد. آهنی که با این روش به دست می آمد، کیفیت بیشتری نسبت به گذشته داش. این روش ها، مانند روشی که هنری کورت در دهه ۱۷۸۰ توسعه داد، صنایع دیگر را تشویق می کرد که از ماشین آلات استفاده کنند. آهن چنان با دوام بود که اکثر تولیدکنندگان ترجیح می دادند ابزار و تجهیزات خود را با آن ایجاد کنند تا اینکه پس از سال ۱۸۶۰ جای خود را به فولاد داد. بریتانیا سنگ معدن آهن داشت اما فرایندی برای تولید آهن نداشت. تا اینکه در سال ۱۷۶۰ جان اسماتون کوره بلند را اختراع کرد که می توانست آهن را به سرعت و ارزان گداخته کند. در اختراع وی از یک انفجار هوا شده بود. این انفجار به خاطر وجود فنی به وجود می آید که خود توسط یک چرخ آب کار می کرد. در سال ۱۷۸۳، هنری کورت کوره گودال یا همان کوره بازتابی را اختراع کرد که در آن محصول نهایی به جای مایع، ماده جامد خمیری بود. برای از بین بردن ناخالصی ها، آن را به گلوله می غلتاندند، فشار می دادند و دوباره می غلتاندند. در نتیجه مقدار قابل توجهی آهن قابل انعطاف به دست می آمد. جان ویلکینسون، بزرگترین است
ادکار آهن، ماشین آلات جدیدی برای پردازش آهن اختراع کرد. در سال ۱۷۷۹، اولین پل چدنی در سراسر رود سرون ساخته شد. در سال ۱۷۹۰ اولین کشتی آهنی وارد دریا شد. تا سال ۱۸۳۰، انگلیس سالانه ۷۰۰۰۰۰ تن آهن تولید می کرد. این عدد یک ربع قرن بعد چهار برابر شد و مراکزی در اسکاتلند، ولز جنوبی و استافوردشایر ایجاد گردید. سازندگان راه آهن مشتری های اصلی آن ها بودند. در سال های ۱۸۴۷–۴۸ آن ها ۳ میلیون تن برای ساخت وسایل حمل و نقل، پل و ساختمان ایستگاه ها خزیدند تا ۲۰۰۰ مایل راه آهن جدید بسازند، ضمن این که بازسازی ۳۰۰۰ مایل راه آهن که قبلاً ساخته شده بود، خود تقاضای قابل توجهی ایجاد کرد. آلمان در بین جنگ ها. پس از جنگ، آلمان طبق معاهده ورسای قرار بود تمام غرامت های جنگ را پرداخت کند. این سیاست آلمانی ها را خشمگین کرد و رنجش عمیقی در آن ها ایجاد کرد، رنجشی که نازی ها که از آن بسیار بهره بردند. با این حال مبالغ پرداختی زیاد نبود و از طریق وام های نیویورک در طرح داوز تأمین می شد. پرداخت ها باید در سال ۱۹۳۱ تمام می شد، اما در دهه ۱۹۵۰ آلمان غربی تمام غرامت ها را پرداخت کرد. در سال ۱۹۲۳ تورم شدیدی ایجاد شد. این توروم به خاطر چاپ پول کا
غذی توسط دولت بود. اساس دوره بازسازی سرمایه گذاری و تقاضای خصوصی بود. وقتی بازار سهام در سال ۱۹۲۹ سقوط کرد، سرمایه گذارانی که آلمان را تأمین مالی می کردند از این کشور خارج شدند و اقتصاد آن را فلج کرد تا حدی که بیکاری به ۲۵٪ رسید. جنگ جهانی دوم. جبهه داخلی فعالیت های غیر نظامیان در کشوری را که در حال جنگ بودند، پوشش می داد. جنگ جهانی دوم یک جنگ تمام عیار بود که در نهایت، سرانجام آن در کارخانه ها و محل کار متفقین مشخص شد چرا که آنان عملکرد بسیار بهتری نسبت به متحدین داشتند. در واقع، آلمان و ژاپن بیش از آنچه که به تولید خودشان وابسته باشند، به غارت سرزمین های تسخیر شده وابسته بودند. اکثر کشورهایی که در جنگ حضور داشتند، تنها تلاش می کردند که در جبهه های داخلی زنده بمانند. دولت ها با مسائل جدیدی مثل سهمیه بندی، تخصیص نیروی انسانی، دفاع از خانه، تخلیه در برابر حملات هوایی و پاسخ به اشغال توسط یک قدرت دشمن روبرو شدند. روحیه و دلگرمی مردم به رهبری و تبلیغات بستگی داشت. زنان به طور بی سابقه ای بسیج شدند. موفقیت در تولید اقتصادی عامل اصلی حمایت از عملیات های رزمی بود. تمام قدرت های درگیر از تجربیات خود در جبهه های داخل