Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تعصبان اطاعت کردند و سیمون پس از تامین امنیت همسرش، مهلت کوتاهی از مبارزات خود گرفت. با مرگ نرون، سیمون وارد اورشلیم شد و وقفه گرفت. Year of the Four Emperors.jpg در حالی که جنگ در یهودیه در جریان بود، حوادث بزرگی در روم رخ می داد. در اواسط سال ۶۸، رفتار نامنظم و فزاینده نرو سرانجام همه حمایت او را از موقعیت خود از دست داد. سنای روم ، گارد پراتورین و چندین فرمانده برجسته ارتش برای برکناری او توطئه کردند. هنگامی که سنا نرون را دشمن مردم اعلام کرد، او از رم گریخت و با کمک یک منشی در 9 ژوئن خودکشی کرد امپراتور تازه نصب شده گالبا پس از اینکه تنها چند ماه در قدرت بود توسط حامیان رقیب خود، اوتو ، به قتل رسید و جنگ داخلی برای جانشینی امپراتوری به راه شروع کردن . در آوریل ۶۹، رقبای جان گیسکالا دروازه های اورشلیم را به روی سیمون بن گیورا گشودند. در این زمان، متعصبان از جلیل خانه های ثروتمندان را غارت کردند، مردان را به قتل رساندند و به زنان تجاوز میکردند. به دنبال این اقدامات، طبق گزارش ها، آنها شروع به اتخاذ لباس و رفتار زنان کردند، همانطور که ژوزفوس اشاره می کند، هم زیور آلات و هم از امیال آنها را تقلید می کردند و د
ر آنچه او به عنوان "لذت های غیرقانونی" توصیف می کند، شرکت می کردند. کسانی که قصد فرار از شهر را از دست زیلوت ها داشتند توسط سیمون و پیروانش در خارج از دیوارها کشته شدند. به محض ورود به اورشلیم، سیمون کنترل بخش های قابل توجهی از شهر را به دست آورد، اما نتوانست جان را که کنترل کوه معبد و اطراف آن را حفظ کرده بود، از آنجا خارج کند. به گفته یوزفوس، شهر در یک جنگ داخلی سه جانبه غرق شده بود و هر جناحی به دیگران آسیب می رساند. تاسیتوس این روایت را تأیید می کند و اشاره می کند که شهر بین سه ژنرال و سه ارتش تقسیم شده است. در اواخر ژوئن ۶۹، وسپاسیان به سمت جنوب شرقی حرکت کرد تا حکومت های گوفنا و آکرابتا را تحت سلطه خود درآورد، پیش از تصرف شهرهای بیت ل و افرایم ، و پادگان های رومی را نصب کرد. او سپس به دیوارهای اورشلیم نزدیک شد، بسیاری را کشت و عده ای دیگر را اسیر کرد، که نشان دهنده نزدیک ترین نزدیکی او به شهر بود. در همین حال، Cerialis لشکرکشی به زمین سوخته را در شمال Idumaea رهبری کرد، کاپترا را سوزاند، کافارابیس را تصرف کرد، و هبرون را پس گرفت، جایی که رومیان ساکنان آن را سلاخی کردند و شهر را ویران کردند . در ۱ ژوئیه
۶۹ پس از میلاد، وسپاسیان ابتدا در مصر، سپس توسط لشکریان در شام و سرانجام در سراسر شرق امپراتور اعلام شد. ژوزفوس که ظهور وسپاسیان به قدرت را پیش بینی کرده بود، از زنجیر او رها شد. عملیات نظامی در یهودیه متوقف شد زیرا وسپاسیان برای حفظ موقعیت خود به اسکندریه و بعداً به رم سفر کرد. فرماندهی جنگ توسط شورایی در بریتوس به تیتوس پسر وسپاسیان سپرده شد. در دسامبر ۶۹، ویتلیوس مرد، و وسپاسیان رسماً به عنوان امپراتوری در زمستان ۶۹/۷۰ شناخته شد. پیش درآمد. در زمستان ۶۹/۷۰، تیتوس از اسکندریه بازگشت و قیصریه را به عنوان پایگاه اصلی خود تأسیس کرد. تیبریوس جولیوس الکساندر به عنوان نفر دوم او خدمت می کرد. نیروهای تیتوس شامل لژیون هایی بودند که قبلاً توسط Vespasian فرماندهی می شود - V Macedonica، X Fretensis و XV Apollinaris - به همراه XII Fulminata که در سال۶۶ پس از میلاد شکست خورده بودند. پشتیبانی اضافی از گروه های لژیون سوم Cyrenaica و XXII Deiotariana از مصر، بیست پیاده، هشت سواره ، نیروهای نامنظم سوری، و نیروهای کمکی از پادشاهان وابسته به آن ها بود. به گفته تاسیتوس، «نیروی نیرومندی از اعراب» که به دلیل دشمنی دیرینه با یهود
یان هدایت می شود، نیز به این کارزار پیوست. این نیروی ترکیبی که حداقل ۴۸۲۰۰سرباز تخمین زده می شود، به طور قابل توجهی بزرگتر از نیرویی بود که برای تهاجم رومیان به بریتانیا در سال ۴۳ پس از میلاد مستقر شد. Sextus Vettulenus Cerialis Legio V Macedonica را از طریق Emmaus به سمت جنوب به سمت اورشلیم هدایت کردن ، در حالی که A. Larcius Lepidus Sulpicianus با Legio X Fretensis از غرب از طریق جریکو نزدیک شد. نیروی اصلی تیتوس از طریق سامره تا ژوفنا، شمال اورشلیم. پس از استراحت در گفنا، نیروهای تیتوس در «دره خارها» در نزدیکی جبعه ، در سه مایلی اورشلیم، اردو زدند. در آستانه محاصره، بیت المقدس تقریباً وسعت داشت و طبق یک تخمین، جمعیتی در حدود ۸۰۰۰۰ نفر خیلی زیادی داشت، اگرچه تخمین ها به طور گسترده از ۲۵۰۰۰ تا بیش از ۱۵۰۰۰۰ متغیر است. تاسیتوس می نویسد که تعداد کسانی که در اورشلیم محاصره شده بودند کمتر از ۶۰۰۰۰۰نفر نبودند، مردان و زنان در هر سنی به طور یکسان درگیر مقاومت مسلحانه بودند، هرکسی که می توانست سلاح به دست بگیرد این کار را انجام می داد، و اینکه هر دو جنس عزم مساوی نشان دادند و مرگ را بر ترجیح دادند. زندگی ای که شامل ا
خراج از کشورشان بود. جوزفوس تعداد محاصره شدگان را نزدیک به یک میلیون نفر می داند. بسیاری از زائران مهاجر یهودی که از جنگ منصرف نشده بودند، برای حضور در معبد در طول عید فصح به اورشلیم سفر کرده بودند، در طول محاصره در اورشلیم به دام افتادند. در همان زمان، درگیری های درونی در اورشلیم ادامه یافت. در این دوره، جان گیسکالا و زیلوت ها کوه معبد را کنترل می کردند. الازار بن شمعون که از جناح جان جدا شد، در صحن داخلی معبد مستحکم شد و انبارهای هدایای خوراکی معبد را در دست گرفت. جان از پایین حمله کرد، در حالی که نیروهای سیمون بار گیورا، که شهر بالا و پایین را در دست داشتند، به موقعیت جان حمله کردند. هر دو طرف به توپخانه متوسل شدند و تلفات سنگینی از جمله کشیشان و نمازگزاران وارد کردند. ذخایر غذای خشک انباشته شده عمداً توسط زیلوت ها سوزانده شد تا مدافعان را وادار به جنگ علیه محاصره کنند، به جای مذاکره صلح. در نتیجه بسیاری از ساکنان شهر و سربازان در طول محاصره از گرسنگی جان باختند. محاصره. تیتوس یک ماموریت شناسایی خطرناک را با ۶۰۰ سواره نظام برای ارزیابی دفاع شمالی اورشلیم رهبری کرد که طی آن پس از قطع ارتباط با گروه اصلی خود
، به سختی از کمین نیروهای شورشی فرار کرد. کمی بعد، تیتوس به کوه اسکوپوس ، در شمال شرقی اورشلیم پیشروی کرد، جایی که اردوگاه هایی را برای لژیون های XII، XV و V ایجاد کرد لژیون X بر روی کوه زیتون راه اندازی شد، و در حین ساختن اردوگاه خود، تعدادی غیر مسلح، به طور غیرمنتظره ای مورد حمله شورشیان یهودی قرار گرفتند. فقط مداخله شخصی تیتوس باعث نجات اوضاع شد و رومی ها موفق شدند مهاجمان را دفع کنند. قبل از حمله به دیوار سوم، تیتوس شرایط صلح را پیشنهاد کرد، اما این پیشنهاد رد شد. تیتوس با انعکاس راهبردهای سناخریب ، نبوکدنصر دوم ، پومپیوس و هیرودیس ، برای حمله خود به شمال-شمال شرقی نگاه کرد . طی مکثی در جنگ بین رومیان و یهودیان در کوه زیتون، در شب اول عید فصح، نیروهای یوحنا به حیاط داخلی معبد نفوذ کردند و متعصبان را تحت سلطه خود درآوردند و آنها را تحت کنترل او درآوردند. دو رهبر شورشیان، جان گیشالا و سیمون بار گیورا، تنها به خصومت ها پایان دادند و برای دفاع از شهر به نیروهای رومی پیوستند، زیرا رومی ها شروع به استفاده از قوچ های کتک زن بر روی دیوارها کردند. سیمون به پیروان جان و الازار اجازه داد تا به نیروهای او بپیوندند و
در آنجا به ماشین های رومی و توپخانه حمله کردند. جان رهبری سیمون را پذیرفت و شهر را به مناطق تحت نفوذ تقسیم کرد: سیمون بر شهر بالا و پایین تسلط داشت، در حالی که جان بر کوه معبد و قلعه آنتونیا نظارت داشت. پس از پانزده روز تلاش بیهوده یهودیان برای سوزاندن موتورهای محاصره رومی، قوچ کوبنده رومی سرانجام دیوار سوم اورشلیم را شکست و یهودیان را مجبور به عقب نشینی به دیوار دوم کرد. محله جدید بزتا در ایار ۷۰ به دست رومیان افتاد. تیتوس نیروهای خود را برای حمله به دیوار دوم اورشلیم هدایت کرد. پس از پنج روز، قوچ کتک کاری رومی از بخش میانی دیوار عبور کرد، اما شکاف باریک حاصل، رومی ها را در کوچه های پرپیچ و خم شهر گرفتار کرد. مدافعان یهودی با سوء استفاده از آشنایی با زادگاه خود، خسارات قابل توجهی به مهاجمان وارد کردند. رومی ها که مجبور به عقب نشینی شدند، چهار روز بعد دوباره وارد این کارو قسمت از شهر شدند و در نهایت بخش قابل توجهی از دیوار دوم را تخریب کردند. این رخنه به نیروی بزرگتری اجازه ورود داد و آنها را قادر ساخت تا این منطقه را تصرف کنند. تیتوس رمپ های محاصره ای در قلعه آنتونیا و برج های شهر بالا ساخت و از جنگ روانی نی
ز استفاده کرد. او به مدت چهار روز قدرت نظامی روم را از طریق رژه سواره نظام و پیاده نظام با زره های صیقلی در حین دریافت دستمزد به نمایش گذاشت. او همچنین پیشنهادهای صلح را از طریق یوسفوس که مردم را به «زبان اجدادی»شان، احتمالاً عبری یا احتمالاً آرامی خطاب می کرد، تجدید کرد. یوسفوس استدلال کرد که رومی ها به مکان های مقدس یهودیان احترام می گذارند، در حالی که خود یهودیان در صدد نابودی آنها بودند، و او آنها را تشویق کرد که توبه کنند و تأکید کرد که خدا اکنون در سمت روم است. هنگامی که درخواست او مورد تمسخر و حمله قرار گرفت، او تاریخ یهودیان را توضیح داد و نشان داد که فقط خدا می تواند یهودی ها را از مخمصه آنها نجات دهد، اگرچه رفتار آنها در طول جنگ رحمت الهی را از دست داده است. در داخل شهر، خشونت های داخلی ادامه یافت، با حمله گروه ها به افرادی که سعی در فرار داشتند و خانه های ثروتمندان را برای غذا غارت می کردند، اغلب با استفاده از شکنجه. همزمان، نیروهای رومی، فراریان را در منظره دیوارهای شهر شکنجه و به صلیب کشیدند - در مواقعی در موقعیت های مختلف برای سرگرمی سربازان - که منجر به اعدام روزانه بیش از ۵۰۰ نفر شد که فضای مو
جود برای صلیب ها را پر می کرد و هدف آن ترساندن محاصره شدگان برای تسلیم بود. بر اساس گزارش ها، نیروهای کمکی سوری و عرب، پناهندگان را در جستجوی اشیای قیمتی بلعیده شده، شکافته کردند . هفده روز پس از ماه سیوان ، عملیات محاصره رومیان از سر گرفته شد. جان گیسکالا با تضعیف موتورهای محاصره رومی در آنتونیا، حفر تونل در زیر آنها، و آتش زدن تکیه گاه ها مقابله کرد. این امر باعث فروریختن موتورهای محاصره شد. در بخش غربی شهر، نیروهای جان تجهیزات محاصره رومی را نیز منهدم کردند. رومیان با ساخت موتورهای جدید و محاصره اورشلیم با پاسخ دادند. دیوار دور گرد ساخته شده از سنگ برای مسدود کردن منابع و راه های فرار، بنا به گفته جوزفوس، طبق گزارشات، این کار تنها در سه روز به پایان می رسد. برخی از مردم یا با پریدن از دیوارها و یا تظاهر به مبارزه با صخره ها برای تسلیم شدن به رومیان، اقدام به فرار از شهر کردند که خودشان ها نجات بدن . در داخل شهر محاصره شده، سایمون بار گیورا پاکسازی ها را تشدید کرد، نخبگان را اعدام کرد و سپس کسانی را که طرفدار تسلیم بودند. اجساد مثله شده آنها به بیرون از دیوارها ریخته شد. یوحنا و پیروانش معبد را غارت کردند،
ظروف مقدس را ذوب کردند، غذای مقدس مصرف کردند، و روغن و شراب مقدس را بین حامیان توزیع کردند. گرسنگی بدتر شد، با افزایش سرسام آور قیمت غلات، مردم به جستجوی ضایعات در فاضلاب ها متوسل شدند و تعداد زیادی اجساد در خارج از شهر دور ریخته شدند. پس از برپایی چهار رمپ محاصره علیه آنتونیا، رومیان قلعه را شکستند و آن را تصرف کردند و متعاقباً توجه خود را به خود معبد معطوف کردند. در ابتدا موفق شدند، توسط مدافعان یهودی دفع شدند. به گفته یوزفوس، در۱۷ تموز ، قربانی روزانه معبد به دلیل کمبود کاهن یا بره متوقف شد. مبارزان یهودی به حیاط معبد پناه بردند، در حالی که تیتوس، ناموفق، پیشنهادهای صلح را از طریق یوسفوس تجدید کرد. برخی از اعضای کاهنان و طبقات بالا تسلیم شدند و توسط تیتوس به روستای گوفنا در شمال اورشلیم فرستاده شدند. بعداً، در طول محاصره، به همراه ژوزفوس از آنها خواسته شد تا یهودیان خود را در شهر متقاعد کنند که تسلیم شوند. به گفته یوزفوس، این امر منجر به فرار تعداد زیادی به سوی رومیان شد. سپس رومی ها چهار رمپ ساختند که دفاعیات معبد را هدف قرار می داد. مدافعان یهودی چندین استوایی را که معبد را به آنتونیا متصل می کردند به آت
ش کشیدند تا مانع دسترسی رومیان شوند، در حالی که رومی ها یکی دیگر از استوانه های مجاور را سوزاندند. قحطی بدتر شد و ژوزفوس داستان زنی ثروتمند از ماوراءالنهر به نام ماریا را بازگو می کند که پس از غارت شدن توسط شورشیان، پسرش را کشت و خورد و حتی شورشیان را وقتی که بقایای خود را به آنها تقدیم کرد شوکه کرد. پس از چندین روز تلاش ناموفق برای شکستن سنگ های معبد با قوچ های ضربتی، رومی ها دروازه ها و رواق های اطراف آن را آتش زدند. مدافعان یهودی به دادگاه داخلی عقب نشینی کردند. در این مرحله، تیتوس فرماندهان خود را برای تصمیم گیری در مورد سرنوشت معبد دعوت کرد. یوسفوس می نویسد که تیتوس پس از مشورت با افسران خود و با وجود نظرات متفاوت، تصمیم گرفت معبد را حفظ کند تا از تخریب چنین اثر بزرگی جلوگیری کند و در عوض آن را به عنوان زینت حکومت روم حفظ کند. محققان مدرن به طور کلی به گزارش یوسفوس، همراه با ادعای او مبنی بر اینکه تیتوس به دنبال نجات معبد از سوختن بود، با شک و تردید می نگرند. مورخ مسیحی قرن چهارم، سولپیسیوس سوروس ، احتمالاً از تاسیتوس استفاده می کند (اگرچه این موضوع مورد مناقشه است )، گزارشی متضاد ارائه می دهد و ادعا می
کند که تیتوس دستور تخریب معبد را برای ریشه کن کردن ادیان یهودی ها و مسیحیان صادر کرد. تخریب معبد. در روز هشتم ماه آو ، نیروهای رومی به محوطه بیرونی معبد نفوذ کردند. به گفته یوزفوس، در دهم آو، یک سرباز رومی یک تکه چوب در حال سوختن را به داخل اتاقک شمالی پرتاب کرد و آتشی را شعله ور کرد که در نهایت تمام ساختار معبد را فرا گرفت. یوسفوس می نویسد که تیتوس سعی کرد جلوی آتش زدن معبد را بگیرد. او از خواب بیدار شد، با عجله به معبد رفت و علامت داد که آتش خاموش شود. با این حال، در میان هرج و مرج، سربازان او یا نشنیدند یا دستورات او را نادیده گرفتند و حتی برخی دیگر را تشویق کردند تا بر شعله های آتش بیفزایند. تیتوس و افسرانش وارد معبد شدند و و مقدسات را مشاهده کردند. او دوباره دستور خاموش کردن آتش را داد، اما سربازان که از هرج و مرج، نفرت و طمع رانده شده بودند، او را نادیده گرفتند و به غارت و سوزاندن بنا ادامه دادند. در عهد باستان، تخریب معابد هتک حرمت تلقی می شد، و برخی از محققان را بر آن داشت که جوزفوس به دنبال تبرئه تیتوس بود. با این وجود، گودمن استدلال کرده است که روایت یوسفوس می تواند قابل قبول باشد، به ویژه با توجه ب
ه دشواری مهار آتش در گرمای شدید اورشلیم در طول تابستان. سایر محققان با استناد به بیانیه فوق الذکر از سولپیسیوس سوروس، در کنار وصیت نامه های یافت شده در والریوس فلاکوس و تلمود بابلی، روایت یوسفوس را رد می کنند که همچنین نشان می دهد تیتوس دستور تخریب معبد را صادر کرده است. با سوختن معبد، هرج و مرج در حیاط آن به وقوع پیوست. ژوزفوس شرح می دهد که چگونه برخی از کشیشان که از دیدن معبدی که در شعله های آتش گرفته غرق اندوه و ناامیدی شده بودند، به داخل آتش پریدند. کاسیوس دیو نقل می کند که با سوختن معبد و شکست اجتناب ناپذیر، بسیاری از یهودیان خودکشی را انتخاب کردند و آن را نوعی پیروزی و رستگاری برای مردن در کنار معبد می دانستند. سربازان رومی غارت می کردند و بی تفاوت می کشتند، بدون توجه به اینکه آیا افراد التماس می کنند یا در برابر پیشروی شان مقاومت می کنند. در یک مقطع، تقریباً ۶۰۰۰ یهودی ها، از جمله زنان و کودکان فقیر، به ستونی در محوطه بیرونی پناه بردند. رومیان ساختمان را به آتش کشیدند و همه از بین رفتند. ژوزفوس این تراژدی را به «پیامبران دروغین» نسبت می دهد که مردم را ترغیب می کردند تا از کوه معبد بالا بروند و ادعا می
کردند که این کار باعث نجات می شود. رومی ها متعاقباً رواق ها و دروازه های باقی مانده را سوزاندند، و پیروزی خود را با قرار دادن استانداردهای خود در نزدیکی دروازه شرقی تضمین کردند. با تخریب مجموعه معبد، رومیان به طور سیستماتیک شروع به تخریب اورشلیم کردند. تیتوس پیشنهادات سیمون بار گیورا و جان گیسکالا را برای ترک شهر به سوی صحرا رد کرد و در عوض دستور داد بخش های وسیعی از اورشلیم از جمله آکرا ، اوفل ، اتاق شورای سنهدرین را با تخریب و آتش سوزی نابود کنند. کاخ های آدیابنی به زودی، کل شهر پایین که تا حوض سیلوام امتداد داشت نیز به آتش کشیده شد. در ۲۰ آو، رومی ها به شهر بالا حمله کردند. ایدومیان به دنبال آشتی با تیتوس بودند. برخی توسط سیمون کشته و دستگیر شدند. در این زمان، یک کشیش و خزانه دار معبد اسیر شده، گنجینه های مختلف معبد از جمله چراغدان های طلایی، میزها، ظروف مقدس، لباس های کشیش، لباس ها و ادویه ها را به رومیان تسلیم کردند. در عرض هجده روز، رومی ها رمپ محاصره خود را تکمیل کردند، و یهودیان را وادار کرد تا به مخفیگاه های زیرزمینی فرار کنند، در حالی که سربازان بی رویه مردم را در خیابان ها و خانه ها قتلو زجره زیادی
به انها میدادند به گفته یوزفوس، که شاهد این ویرانی بود، تیتوس تنها از سه برج کاخ هیرودیس برای نشان دادن عظمت سابق شهر و دیوار غربی ها برای محافظت از پادگان رومی که در آنجا مستقر بود، چشم پوشی کرد. بقیه شهر، از جمله معبد، به طور سیستماتیک با خاک یکسان شد. سوابق باستان شناسی با این گزارش مطابقت دارد و شواهدی از تخریب و سوزاندن گسترده در سراسر اورشلیم به سال ۷۰ پس از میلاد نشان می دهد. خسارت آتش سوزی گسترده ساختمان های مسکونی شهر بالا و اوفل را ویران کرد. استخر سیلوام و سیستم زهکشی شهر با گل و لای مسدود شد و از کار افتاد. در پایه دیوارهای کوه معبد، سنگ ها و قلوه سنگ های بزرگی که رومی ها در جریان تخریب مجموعه معبد سرنگون کرده اند، کشف شده اند. در نزدیکی بخش جنوبی دیوار غربی ، سنگ های عظیمی از مجموعه معبد کشف شد که در خیابان هیرودین که در کنار دیوار قرار دارد، پرتاب شده بودند و چیزی نمانده بود. عواقب. پس از سقوط اورشلیم، تیتوس به افراد خود دستور داد که فقط مخالفان مسلح را بکشند، اما بسیاری از زندانیان پیر و ضعیف بر خلاف دستور او کشته شدند. بازماندگان جوانتر در کوه معبد محبوس شدند، جایی که سرنوشت آنها مشخص شد: شور
شیان و راهزنان اعدام شدند، بلندقدترین و خوش تیپ ترین ها برای پیروزی تیتوس در رم انتخاب شدند، زندانیان بالای ۱۷ سال در زنجیر به مصر فرستاده شدند، بسیاری از آنها در سراسر مصر توزیع شدند. امپراتوری برای اعدام با شمشیر یا حیوانات وحشی ، و افراد زیر ۱۷ سال به بردگی فروخته شدند. گرسنگی جان بسیاری را در اسارت گرفت، در حالی که ژوزفوس ادعا کرد که چندین آشنا را نجات داده است. رومی ها تونل های زیرزمینی را جست و جو کردند، بازماندگان را کشتند و اجساد کسانی را که از گرسنگی گرسنگی گرفته بودند یا یکدیگر را کشته بودند و به غارت مشغول بودند، کشف کردند. به گفته یوسبیوس ، وسپاسیان دستور حذف تمامی اعضای سلسله داوودی یافت شده را با هدف از بین بردن هر گونه اثری از تبار سلطنتی بالقوه یهودی صادر کرد. جان گیسکالا زنده ظاهر شد، تسلیم شد و به حبس ابد محکوم شد. سایمون بار گیورا پس از اینکه او و همراهانش در یک گذرگاه زیرزمینی پنهان شده بودند، گرفتار شد و غذا کم شد. او در محل معبد ویران شده ظاهر شد، با لباسی سفید و مانتو بنفش. ترنتیوس روفوس او را دستگیر و نزد تیتوس در قیصریه فرستاد. پس از سقوط اورشلیم، تیتوس به قیصریه فیلیپی سفر کرد و در آ
نجا نمایش هایی را با حضور اسیران جنگ، از جمله اعدام توسط حیوانات وحشی و نبردهای گلادیاتوری، به نمایش گذاشت. او بعداً تولد برادرش را در قیصریه جشن گرفت، جایی که ۲۵۰۰ اسیر یهودی ها در بازی های گلادیاتوری و نبرد با حیوانات کشته شدند، و اسیران بیشتری در جشن تولد وسپاسیان در بریتوس اعدام شدند. گنجینه های معبد، از جمله منورا و سفره نان حضور خدا ، در طول راهپیمایی پیروزی تیتوس در تابستان۷۱در خیابان های رم رژه رفتند، همراه با صدها زندانی یهودی که در زنجیر رژه رفتند، از جمله سیمون بار گیورا. ، که سپس اعدام شد. پس از سقوط اورشلیم، برخی از قیام ها همچنان در مکان های منزوی در یهودیه ادامه داشت. رومی ها عملیاتی را برای سرکوب این گروه های باقی مانده از مقاومت آغاز کردند که تا اواخر ۷۳/۷۴ بعد از میلاد ادامه یافت. آخرین سنگره. 87776 در بهار سال ۷۱ پس از میلاد، تیتوس عازم رم شد و سه پایگاه شورشیان را که هنوز تحت کنترل یهودیان باقی ماندند: هرودیوم و ماسادا در صحرای یهودیه و ماخائروس در پره . سکستوس لوسیلیوس باسوس ، نماینده تازه منصوب شده یهودیه، وظیفه داشت این مراکز نهایی مقاومت را تصرف کند. باسوس ابتدا هرودیوم را قبل از عبور
از اردن تصرف کرد تا ماخائروس را که یک قلعه بسیار مستحکم در بالای تپه در نزدیکی دریای مرده است به تصرف خود درآورد. سپس ماخائروس در معرض محاصره رومی قرار گرفت که شامل ساختن یک دیوار دور، اردوگاه های محاصره کوچک و یک رمپ حمله ناقص بود که آثاری از آن هنوز وجود دارد. شورشیان سرانجام پس از اینکه رومی ها الازار، یکی از شورشیان را دستگیر کردند، تسلیم شدند. سپس باسوس تقریباً ۳۰۰۰ شورشی به رهبری یهودا بن آری را در جنگل جردس در نزدیکی دریای مرده تعقیب کرد و به سرعت آنها را شکست داد. با این حال، باسوس قبل از تکمیل مبارزات انتخاباتی خود به دلایل نامشخص درگذشت. لوسیوس فلاویوس سیلوا جانشین باسوس شد و محاصره ماسادا را در سال های ۷۲–۷۳ یا ۷۳–۷۴ پس از میلاد هدایت کرد، با استقرار Legio X Fretensis و نیروهای کمکی - در مجموع حدود ۸۰۰۰ سرباز. پس از اینکه مدافعان حاضر به تسلیم نشدند، سیلوا اردوگاه های محاصره ای و دیواری در اطراف قلعه به همراه یک رمپ محاصره ایجاد کرد، ویژگی هایی که در بین بهترین نمونه های حفظ شده از محاصره رومی امروزی قابل مشاهده هستند. این محاصره در فصل زمستان بین دو تا شش ماه به طول انجامید. به گفته یوزفوس، پس از
شکستن دیوار بیرونی توسط رومیان، مدافعان یک استحکامات داخلی ساختند. هنگامی که آشکار شد که این دیوار نیز فرو می ریزد، الازار بن یایر، رهبر شورشیان، سخنرانی ای ایراد کرد و از خودکشی دسته جمعی دفاع کرد. او استدلال می کرد که این عمل آزادی آنها را حفظ می کند، آنها را از بردگی در امان می دارد و دشمنانشان را از پیروزی نهایی محروم می کند. شورشیان با متقاعد شدن از سخنان او، نقشه را اجرا کردند و هر مرد قبل از اینکه جان خود را بگیرد، خانواده خود را کشت. هنگامی که رومی ها وارد قلعه شدند، متوجه شدند که ۹۶۰ نفر از ۹۶۷ نفر خودکشی کرده اند. تنها دو زن و پنج کودک زنده ماندند که خود را در یک مخزن مخفی کرده بودند. کار باستان شناسی در ماسادا یازده استراکا (یکی از آنها حاوی نام بن یایر بود که احتمالاً برای تعیین ترتیب خودکشی استفاده می شد)، بیست و پنج اسکلت از مدافعان، و ساختارهای مذهبی، از جمله حمام های آیینی و کنیسه را کشف کرد. این یافته ها، در کنار بقایای محاصره رومی، روایت یوسفوس از محاصره را تأیید می کند، اگرچه تاریخی بودن روایت او در مورد خودکشی جمعی همچنان موضوع بحث های علمی است. تلاش رومیان در ماسادا، به کارگیری منابع عظیم
و نبوغ مهندسی برای از بین بردن یک جیب کوچک مقاومت در یک قلعه بیابانی منزوی که اهمیت استراتژیک ندارد، ممکن است به عنوان پیامی برای کسانی باشد که به شورش فکر می کنند: رومی ها بی وقفه شورشیان را تعقیب و سرکوب می کنند. حتی با هزینه گزاف، برای از بین بردن هر اثری از مقاومت. ماسادا تا اوایل قرن دوم بعد از میلاد در پادگان سربازان رومی باقی ماند و شواهد باستان شناسی از جمله اسناد را پشت سر گذاشت. ویرانی و آوارگی در یهودی ها. سرکوب شورش رومیان تأثیر جمعیتی عمیقی بر یهودیان یهودی ها داشت. بسیاری از آنها به دلیل که نبردها، محاصره ها و قحطی از بین رفتند، در حالی که شهرها، شهرک ها و روستاها در سراسر منطقه درجات مختلفی از ویرانی را متحمل شدند. در طول جنگ، اورشلیم - که توسط پلینی بزرگتر در دهه ۷۰ به عنوان "مشهورترین شهر شرق و نه فقط یهودیه" ستایش می شد، به طور سیستماتیک ویران شد. هم گزارش های تاریخی و هم شواهد باستان شناسی این ویرانی را تایید می کنند. تاسیتوس ، مورخ رومی، هنگام توصیف محاصره اورشلیم، می گوید: «شنیده ایم که تعداد کل محاصره شدگان از هر عصر و هر دو جنس ششصد هزار نفر بوده است.[...] هم مردان و هم زنان عزم یکسانی
از خود نشان دادند. و اگر مجبور به تغییر خانه می شدند، از زندگی بیشتر از مرگ می ترسیدند.» این نشان می دهد که محاصره شدگان انتظار داشتند کسانی که از محاصره جان سالم به در برده اند آواره شوند. جوزفوس ادعا کرد که ۱.۱ میلیون نفر در طول محاصره اورشلیم جان خود را از دست دادند، از جمله بسیاری از کسانی که هنگام بازدید از عید فصح در شهر به دام افتاده بودند. اما محققان مدرن این رقم را رد می کنند. ست شوارتز استدلال می کند که غیرقابل قبول است، و کل جمعیت یهودیه را حدود یک میلیون نفر تخمین می زند که نیمی از آنها یهودی هستند، و به بقای جوامع یهودی قابل توجه در منطقه پس از جنگ اشاره می کند. گای مک لین راجرز پیشنهاد می کند که ژوزفوس برای چاپلوسی از فلاویان، تعداد تلفات را در اورشلیم ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ تخمین زده است. چارلز لزلی موریسون پیشنهاد می کند که رقم ۱.۱ میلیونی ممکن است به مجموع تلفات جنگ اشاره داشته باشد نه فقط در اورشلیم، اما تأکید می کند که این همچنان حدس و گمان است. با این حال، گزارش ژوزفوس از ۹۷۰۰۰ اسیر در طول جنگ به طور گسترده توسط محققان به عنوان قابل اعتماد پذیرفته شده است. راجرز این قابلیت اطمینان را به شیوه رومی
ها در ثبت تعداد برده های فروخته شده پس از جنگ هایشان نسبت می دهد. شوارتز موافق است و اشاره می کند که این نشان می دهد که بخش قابل توجهی از جمعیت یا از کشور اخراج شده اند یا حداقل آواره شده اند. ویرانی در سراسر یهودی ها نابرابر بود. یهودی ها به ویژه در کوه های یهود شدیدترین ویرانی ها را تجربه کرد. در مقابل، شهرهایی مانند لود ، یاونه و اطراف آنها نسبتاً دست نخورده باقی ماندند. در جلیل، Tarichaea (احتمالاً Magdala ) و Gabara ویران شدند، اما Sepphoris و Tiberias با رومیان آشتی کردند و از آسیب بزرگی در امان ماندند. شهرهای مختلط شاهد از بین رفتن جمعیت یهودی خود بودند و تأثیر آن به بخش هایی از ماوراء اردن نیز کشیده شدوند . موشه دیوید هر تخمین می زند که یک چهارم جمعیت یهودی یهودی ها در جریان شورش کشته شدند. این مرگ ها ناشی از نبردهای رومی، درگیری های داخلی، قحطی، طاعون و قتل عام غیریهودیان در شهرهای مختلط بود. به علاوه، هر تخمین می زند که یک دهم جمعیت توسط رومی ها اسیر شده اند و بسیاری با رفتارهای خشن، اعدام یا کار اجباری مواجه شده اند. مردان جوان قوی مجبور به نبردهای گلادیاتوری در استادیوم ها و سیرک های سراسر امپرات
وری شدند، در حالی که دیگران به فاحشه خانه ها فرستاده شدند یا به عنوان برده فروخته شدند و اکثریت آنها در خارج از کشور به پایان رسیدن. به طور کلی، هر نتیجه می گیرد که یک سوم از جمعیت یهودی یهودی ها به طور موثر پاک شده است . با وجود تلفات سنگین و ویرانی معبد، زندگی یهودیان در یهودی ها به رشد خود ادامه داد. با این حال، ادامه نارضایتی از حکومت روم در نهایت به شورش بار کوخبا در سال های ۱۳۲-۱۳۶ به اوج خود رسید که منجر به نابودی و تخلیه یهودیه شد. پیامدهای اقتصادی و اجتماعی. این قیام عملاً به استقلال سیاسی و اجتماعی محدود یهودیان تحت حاکمیت روم پایان داد. پیامدهای اجتماعی جنگ عمیق بود و منجر به ناپدید شدن کامل یا از دست دادن موقعیت کل اقشار اجتماعی شد. بیشترین تأثیر را طبقاتی بودند که از نزدیک با اورشلیم و معبد مرتبط بودند. الیگارشی اشرافی متشکل از خانواده های کاهنان اعظم و وابستگان آنها که از نفوذ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی قابل توجهی برخوردار بودند و ثروت زیادی جمع آوری می کردند، دچار فروپاشی کامل شد. با ناپدید شدن کاهنان اعظم و سنهدرین، خلاء رهبری قابل توجهی پدید آمد. موشه و دیوید آبرباخ استدلال کردند که در پی سرکوب