Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شتگاه گوانتانامو در ایالات متحده، پاکسازی قومی در یوگسلاوی سابق، فرار و اخراج شهروندان آلمانی ها (۱۹۴۵–۵۰)پس از جنگ جهانی دوم، حمله به قبرس توسط ترکیه در سال ۱۹۷۴، حقوق اقلیت ها در ترکیه، حق آزادی بیان و اجتماعات و حقوق بومیان و روابط تجاری ناعادلانه در دنیا انجام داده است. او طرفدار «حق میهن» به عنوان حقوق جهانشمول برای ایجاد یک مجمع پارلمانی سازمان ملل متحد و یک دادگاه جهانی به منظور تحقق صلح و حقوق بشر است. وی همچنین در زمینه موضوع پناهندگان ایرانی در کمپ اشرف در عراق فعال بوده است. زایاس از ابتدای بازنشستگی اش از سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۳، به منتقد جنگ ۲۰۰۳ عراق تبدیل شده است. از بازداشت نامحدود در بازداشتگاه گوانتانامو، تا زندان های مخفی سیا، آلودگی هسته ای، توافق نامه های تجاری و سرمایه گذاری های نامتقارن و فقر مطلق. او یکی از شهروندان ژنو است، وی رئیس مرکز روابط بین الملل بخش فرانسوی سوئیس انجمن جهانی قلم بین سالهای ۲۰۰۶–۲۰۰۹ بود و در ماه مارس سال ۲۰۱۳ به مدت سه سال دیگر به عنوان رئیس این مرکز انتخاب شد. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵ او رئیس انجمن نویسندگان ملل متحد (UNSW) بود و در حال حاضر سردبیر مجله ادبی «ا
کس تمپور» می باشد دٍ زایاس به طور مرتب مقالات و مقاله های منتشر شده در روزنامه ها و رسانه های بین المللی از جمله گاردین، فرانکفورتر آلگماینه سایتونگ، دی ولت، اشپیگل و بایرن کوریر و تریبون دو ژنو را تحریر می کند. وی در برخی برنامه های تلویزیونی و در میزهای پانل سی ان ان، روسیه امروز، آرتی، WDR و دیگر گروه ها برنامه اجرا کرده است. او مشاور حقوقی و تاریخی برای مستندهای تلویزیونی متعددی در ایالات متحده آمریکا، کانادا، هلند و آلمان بوده است، از جمله فیلم کانال دیسکاوری چنل، در مورد غرق شدن کشتی پناهنده «ویلهلم گاستلوف» و مستند راندفانک، بایر ایشر، فلاچت و وردریبونگ. مناصب دانشگاهی. دٍ زایاس طی دوران تحصیلات عالی و حرفه اش در حقوق، استاد مهمان حقوق بین الملل و تاریخ جهان در تعدادی از موسسات بود، از جمله مطالعات بین المللی دوره عالی در (مؤسسه عالی ژنو)، دانشکده حقوق دانشگاه دیپال (شیکاگو)، دانشگاه بریتیش کلمبیا (ونکوور)، دانشکده دیپلماسی و روابط بین الملل ژنو، دانشگاه بین المللی شیلر (لایسین)، دانشکده حقوقی، آکادمی بین المللی حقوق (تونس)، دانشگاه تری، دانشکده حقوق سانتا کلارا (کالیفرنیا)، دانشگاه بریتیش کلمبیا (ونکو
ور) مرکز مطالعات کاربردی در مذاکرات بین المللی (CASIN) (ژنو)، انستیتو فلیکس ارماکورا (وین)، مؤسسه رائول والنبرگ (لوند، سوئد)، کالج دانشگاه گالوی (جزیره ایرلند)، دانشگاه القلعه، مادرید (اسپانیا)) و مؤسسه بین المللی حقوق بشردوستانه (سانرمو، ایتالیا). او عضو کمیته های دکترا در مؤسسه بین المللی دانشگاه های دانشگاه هاروارد، دانشگاه های آمستردام و آلکالا د هانارس و همچنین مدرسه دیپلماسی ژنو بوده است.
یادبود حقوق مدنی ()یک نماد در مونتگمری، آلاباما واقع در ایالات متحده آمریکا ست. این نماد به یاد ۴۱ نفری می باشد که در مبارزه برای برابری و مساوات همه مردم بدون در نظر گرفتن نژاد، در جریان جنبش مدنی در ایالات متحده آمریکا جان خود را از دست دادند. نام های موجود در این یادبود متعلق به کسانی ست که بین سال های ۱۹۵۴ و ۱۹۶۸ جان باختند. این تاریخ از این جهت انتخاب شده زیرا درسال۱۹۵۴ دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا تصریح کرد که جداسازی نژادی در مدارس غیرقانونی ست و سال ۱۹۶۸ میلادی مارتین لوتر کینگ به قتل رسید. این بنا توسط مایا لین ساخته شده، کسی که بخاطر ساختن یادبود جانبازان ویتنام در واشینگتن معروف می باشد. این یادبود در سال ۱۹۸۹ بازگشایی شد. طراحی. مفهوم طرح این یادبود بر اساس اثر تسکین دهندگی و بهبود بخشی آب است. این معنا الهام گرفته از سخنان مارتین لوتر کینگ است که گفته بود: «ما راضی نخواهیم شد تا عدالت مانند جریان قدرتمند آب جاری شود.» این سخنان قسمتی از سخنرانی: من یک آرزو دارم … مارتین لوتر کینگ در ۲۸ اوت ۱۹۶۳ در واشینگتن می باشد که برگرفته از کتاب مقدس است. این یادبود به شکل چشمه نامتقارن سنگی به شکل قیف می
باشد؛ که نوارهای آب در بالای مخروط جریان دارد که حاوی ۴۱ اسم می باشد. یادبود نشان دهنده آرمان های جنبش حقوق مدنی برای پایان دادن به تفکیک نژادی است. محل. این یادبود در مرکز شهر مونتگومری در خیابان ۴۰۰ واشینگتن در یک میدان باز قرار دارد که مقابل دفتر حقوق فقرای جنوب است. برای بازدید همگان به طور ۲۴ ساعت و هفت روز هفته باز است. این محل تنها چند بلوک از دیگر اماکن تاریخی فاصله دارد. امکان تاریخی مانند کلیسای باپتیست، مجلس دولتی آلاباما و اداره بایگانی و تاریخ آلاباما که در آن اسناد تاریخی بایگانی شده است.
آرمان خاچاتریان (؛ با نام هنری آرموش زادهٔ ) بازیگر، کمدین، شومن و مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
واچه توماسیان (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین، شومن، و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
نرگس حسینی (زادهٔ ۱۳۶۵) فعال مدنی و حقوق زنان اهل کاشان است که به عنوان دومین دختر انقلاب شناخته می شود. پس از حرکت نمادین ویدا موحد در اعتراض به حجاب اجباری، او دومین فردی بود که به صورتی مشابه با برداشتن حجاب خود در ۹ بهمن ۱۳۹۶ در خیابان انقلاب اسلامی، به اعتراض به حجاب اجباری پرداخت. بازداشت اول. نرگس حسینی، در همان روز اعتراض یعنی ۹ بهمن ۱۳۹۶ بازداشت و پس از صدور قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به زندان قرچک ورامین منتقل شد. دادسرای فرهنگ و رسانه نرگس حسینی را به عدم رعایت حجاب شرعی، تظاهر به عمل حرام و تشویق به فساد متهم کرد. او به اتهام «تشویق مردم به فساد از طریق کشف حجاب»، به ۲۴ ماه حبس تعزیری محکوم و پس از ۲۰ روز بازداشت، سرانجام در ۲۹ بهمن ۱۳۹۷ با قرار وثیقه ۶۰ میلیون تومانی آزاد شد. بازداشت دوم. همزمان با خیزش ۱۴۰۱ ایران، نرگس حسینی در روز اول مهر ۱۴۰۱ در کاشان بازداشت. روز ۱۰ آبان ۱۴۰۱، فهیمه حسینی خواهر او، در توییتی نوشت که نرگس حسینی در زندان کاشان دچار سوختگی عمیق در هر دو پا شده اما مسئولان زندان با اعزام او به بیمارستان برای دریافت کمک های پزشکی مخالفت کرده اند.
اعظم جنگروی (زادهٔ ۹ خرداد ۱۳۶۲، در تهران) یک تحلیل گر امنیت اطلاعات و مدافع حقوق بشر ایرانی است که در تورنتو، کانادا زندگی می کند. او به خاطر شرکت در تظاهرات علیه حجاب اجباری و به عنوان یکی از دختران انقلاب شناخته شده است. او در خیابان انقلاب با برداشتن روسری خود بر فراز یک ترانسفورماتور برق، علیه حجاب اجباری اعتراض کرد. اوایل زندگی و حرفه در ایران. اعظم ۱۹ خرداد ۱۳۶۲ در تهران زاده شد. او پنجمین فرزند مصطفی جنگروی و مهری است. وی کودکی اش را در شمال شرق تهران سپری کرد. در بزرگ سالی با خانواده به شمال تهران نقل مکان کردند. ازآنجاکه خانواده اش سنتی بودند، او با اجبار مادرش، در ۲۲ سالگی با سعید، که مذهبی و سنتی بود و خانواد ه اش، همه جا اعظم را مجبور به حجاب می کرد، ازدواج کرد. اعظم از دانشگاه تهران، مدرک کارشناسی و از دانشگاه ایوان کی در رشته هوش مصنوعی و رباتیک، مدرککارشناسی ارشد گرفت. او ۱۳۸۹ دخترش، ویانا، را به دنیا آورد. اعظم با شوهرش به تفاهم نرسید و پس از کشمکش طولانی، تصمیم به طلاق گرفت. اما ازآنجاکه قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران خلاف حقوق زنان است، ۴ سال طول کشید تا طلاق بگیرد. فعالیت. ویدا موحد ص
بح ششم دی ۱۳۹۶ (۲۷ دسامبر ۲۰۱۷) در تقاطع خیابان انقلاب و وصال شیرازی، در اعتراض به حجاب اجباری، روی سکویی رفته و روسری سفیدش را به آرامی تکان می داد، که پلیس بلافاصله او را دست گیر کرد. او اولین دختر خیابان انقلاب نامیده شد. پس از ویدا، چند زن دیگر، از جمله اعظم جنگروی، این کار او را چند جای تهران تکرار کردند. اعظم روی پست برق رفت و روسری خود را مانند ویدا، بالای سر خود تکان داد. پس از دست گیری اعظم از سوی پلیس، او را به سلول انفرادی انداختند و همان جا سه چهار روز رهایش کردند. او سپس موقت و با وثیقه آزاد شد. اعظم، در مصاحبه ای گفت که به اتهام «ترویج فحشا و نقض عمدی شریعت اسلامی» به سه سال زندان محکوم شده است. او هم چنین تهدید شده بود که سرپرستی فرزندش را به شوهر سابقش می دهند یا فرزندش را به بهزیستی می سپارند. به دنبال آن، او از ایران به ترکیه گریخت و سپس به کانادا رفت.
آواره فیلمی محصول سال ۱۹۵۱ و به کارگردانی راج کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کاپور، نرگس دات، پریتویراج کاپور، لیلا چیتنیس، کی. ان. سینگ، شاشی کاپور ایفای نقش کرده اند.
انتخابات سراسری ایتالیا در ۴ مارس ۲۰۱۸ در پیِ انحلال پارلمان در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷ توسط رئیس جمهور سرجیو ماتارلا برگزار شد. رأی دهندگان باید تکلیف ۶۳۰ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۱۵ کرسی انتخابی سنا را تعیین می کردند. این هجدهمین باری بود که مردم پس از تشکیل جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۸ برای انتخابات قوه مقننه پای صندوق می رفتند. همزمان با این انتخابات دو انتخابات محلی نیز در لومبارد و لاتزیو نیز برگزار شد. ائتلاف راست میانه که حزب ماتئو سالوینی به نام لگا نورد به عنوان پیشانی آن شناخته می شد، توانست بیشترین کرسی ها را در مجلس نمایندگان و سنا ببرد. این در حالی بود که جنبش ضد ساختار پنج ستاره به رهبری لوئیجی دیماریو توانست بیشترین آرا را نصیب خود کند. ائتلاف چپ میانه به رهبری نخست وزیر ماتئو رنتسی، سوم شد. با این وضع هیچ یک از گروه ها یا احزاب سیاسی نتوانستند اکثریت مطلق را به دست آورند، لذا این انتخابات منجر به تشکیل پارلمان معلق شد. پیش زمینه. در انتخابات سراسری ۲۰۱۳ هیچ یک از ائتلاف های اصلی (راست میانه به رهبری سیلویو برلوسکونی، چپ میانه به رهبری پیر لوئیجی برسانی و جنبش پنج ستاره به رهبری بپه گریلو) نتوانستند اکثریت
مطلق را در پارلمان به دست آورند. در آن زمان برسانی دبیر وقت حزب دموکراتیک نتوانست دولت تشکیل دهد و جورجو ناپولیتانو بار دیگر به عنوان رئیس جمهور ابقا شد. انریکو لتا، معاون برسانی از سوی وی موظف به تشکیل دولت ائتلاف عظیم شد. کابینه لتا مشتمل بر اعضای حزب دموکراتیک، حزب مردم آزادی برلوسکونی، گزینه مدنی، اتحاد مرکز و دیگران بود. برلوسکونی در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳ حزب جدیدی با عنوان فورزا ایتالیا راه اندازی کرد که نام آن برگرفته از حزب پیشین فورزا ایتالیا بود که میان سال های ۲۰۰۹–۱۹۹۴ فعالیت می کرد. برلوسکونی همچنین اعلام کرد با دولت لتا مخالف است و باعث شد تا شکاف بزرگی در ائتلاف به وجود آید و در نتیجه آنجلینو آلفانو، وزیر کشور تصمیم گرفت از وی جدا شده و حزب جدیدی تحت عنوان راست میانهٔ نو ایجاد کرده و در دولت باقی بماند. با انتخاب ماتئو رنتسی به دبیر کلی حزب دموکراتیک در دسامبر ۲۰۱۳ تنش های زیادی در این حزب ایجاد شد که در نهایت منجر به استعفای لتا از نخست وزیری در فوریه ۲۰۱۴ شد. رنتسی متعاقباً دست به تشکیل دولت جدیدی تحت همان ائتلاف (البته با حضور حزب راست میانهٔ نو) زد اما این بار شیوهٔ جدیدی به کار گرفت. نخست وزیر ج
دید حمایت زیادی از سوی حزب خود داشت که با حضور خوب این حزب در انتخابات پارلمان اروپا در ۲۰۱۴ و انتخاب سرجیو ماتارلا (دموکرات) به عنوان رئیس جمهور تقویت شد. رنتسی در مقام نخست وزیر دست به اصلاحات زیادی زد از جمله، قانون انتخابات جدید (که بعدها قسمت هایی از آن توسط دادگاه قانون اساسی مخالف قانون اساسی دانسته شد)، ملایم سازی قانون کار (مشهور به قانون مشاغل) به منظور افزایش رشد اقتصادی، اصلاح گسترده اداره امور عمومی، ساده سازی جلسات دادرسی، به رسمیت شناختن ازدواج هم جنس گرایان و الغای بسیاری از مالیات های خرد. یکی از مشکلات بزرگ دولت رنتسی میزان زیاد مهاجرت غیرقانونی به ایتالیا در پی جنگ داخلی لیبی بود. در دوران وی، روند نجات مهاجران در دریا و انتقال ایشان به بنادر جنوبی ایتالیا روند صعودی گرفت تا حدی که جنبش پنج ستاره، حزب فورزا ایتالیا، لگا نورد شروع به انتقاد کردند و محبوبیت رنتسی میان مردم کاهش یافت. با این حال نظرسنجی ای که در ۲۰۱۶ انجام شد، نشان داد حزب دموکراتیک همچنان محبوب است و احزاب جنبش پنج ستاره، لگا نورد و برادران ایتالیا رشد داشته اند در حالی که محبوبیت فورزا ایتالیا کاهش داشته است. حزب انتخاب مدنی
به طور بالقوه حذف شد و جای حزب چپ آزادی اکولوژی را حزب چپ ایتالیا گرفت. در دسامبر ۲۰۱۶ همه پرسی قانون اساسی که به درخواست دولت رنتسی و تأیید پارلمان صورت گرفت با نسبت ۵۹٪ به ۴۱٪ از سوی مردم رد شد. در صورت تأیید این تغییرات، سنا مشتمل بر ۱۰۰ نماینده می شد که ۹۵ نفر از آنها از سوی مردم و ۵ نفر از سوی رئیس جمهور منصوب می شدند. رنتسی پس از شکست در این همه پرسی، از سمت خود استعفا داد و جای خود را به وزیر امور خارجه پائولو جنتیلونی (دموکرات) داد. در اوایل سال ۲۰۱۷ برخی از دموکرات های جناح چپ به رهبری برسانی، ماسیمو دالما و روبرتو اسپرناتزا به همراه جداشدگان حزب چپ ایتالیا در مخالفت با سیاست های رنتسی، جنبش دموکراتیک و مترقی را راه اندازی کردند. حزب راست میانه به حزب آلترناتیو مردمی تغییر یافت. رنتسی در آوریل همان سال به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک انتخاب شد و بنابراین نامزد نخست وزیری این کشور شد. وی توانست آندره آ اورلاندو وزیر دادگستری و میکله امیلیانو فرماندار آپولیا را شکست دهد. سرجیو ماتارلا در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷ پارلمان ایتالیا را منحل کرد تا یک انتخابات سراسری در ۴ مارس ۲۰۱۸ انجام شود. نظام انتخابی جدید. یکی از
عواقب همه پرسی قانون اساسی در ۲۰۱۶ و دو حکم متفاوت دادگاه قانون اساسی، این بود که قوانین انتخاباتی مجلسین پارلمان ایتالیا فاقد یکنواختی شدند. در اکتبر ۲۰۱۷، احزاب دموکراتیک، آلترناتیو مردم، فورزا ایتالیا، لگا نورد و برخی دیگر از احزاب کوچکتر بر سر یک قانون انتخاباتی جدید به توافق رسیدند. مجلس نمایندگان با ۳۷۵ رأی موافق در برابر ۲۱۵ رأی مخالف و مجلس سنا با ۲۱۴ رأی موافق و ۶۱ رأی مخالف این قانون را تصویب کردند. جنبش پنج ستاره، جنبش دموکراتیک و مترقی، حزب چپ ایتالیا، حزب برادران ایتالیا و برخی احزاب کوچکتر با این قانون مخالفت کردند. نظام جدید انتخابات که با اشاره به نام اتوره روساتو رئیس نمایندگان حزب دموکرات در مجلس نمایندگان به «روساتلوم بیس» شهرت یافته، یک نظام مختلط است که در یک دور انتخابات، تکلیفِ ۳۷٪ کرسی ها را با استفاده از روش نخست نفری و ۶۳٪ کرسی ها را با استفاده از روش نسبی بزرگ ترین باقیمانده مشخص می کند. ۶۳۰ نمایندهٔ مجلس نمایندگان به روش زیر انتخاب می شوند: ۳۱۵ نمایندهٔ سنا به روش زیر انتخاب می شوند: تعداد کمی سناتور تا پایان عمر برای مجلس سنا تعیین می شوند. افرادی که در ایتالیا ساکن هستند هر نماین
دهٔ مجلس نمایندگان را در یک تعرفه مشخص می کنند. در این برگه ها نام نامزد و حزب وی نوشته می شود. نمایندگان هر حوزهٔ انتخابیهٔ تک نماینده بر اساس اکثریت تعیین می شوند در حالی که کرسی های مربوط به حوزه های انتخابیهٔ چندنماینده در سطح سراسری تخصیص داده می شوند. احزاب برای اینکه بتوانند در حوزه های انتخابیهٔ تک نماینده حساب شوند، باید بتوانند در سطح ملی حداقل ۱٪ از آرا را نصیب خود کنند. برای کسب کرسی های حوزه های چندنماینده، احزاب باید دستکم ۳٪ از آرا در سطح ملی را به دست آورند. منتخبان حوزه های انتخابیهٔ چندنماینده از فهرست های بسته خواهند بود. برگهٔ رأی در روش های نخست نفری و نسبی یکتا است و نام نامزدهای حوزه های تک نماینده را مشخص کرده و در نزدیکی هر یک نماد فهرست بخش نسبی را نمایش داده است. در هر کدام نیز فهرست نام نامزدهای مربوطه آمده. رأی دهندگان می توانند آرای خود را به یکی از سه روش ذیل بدهند:
دیوانه فیلمی محصول سال ۱۹۶۷ و به کارگردانی ماهش کائول است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کاپور، سایرا بانو، لالیتا پاوار ایفای نقش کرده اند.
بوم فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی پانیت مالهوترا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، گلشن گروور، جکی شروف، زینت امان، کاترینا کایف، پادما لاکشمی، جاوید جعفری، سیما بیسواس، بو درک ایفای نقش کرده اند.
انتخابات ریاست جمهوری روسیه در ۱۸ مارس ۲۰۱۸ برگزار شد. ولادیمیر پوتین توانست با کسب حدوداً ۷۷٪ از آرای عمومی با فاصلهٔ زیادی از رقبای خود در انتخابات پیروز شود؛ لذا دور دوم برگزار نشد. انتخابات بعدی در سال ۲۰۲۴ برگزار خواهد شد. ولادیمیر پوتین در ۶ دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرده بود قصد دارد بار دیگر در انتخابات شرکت کند تا برای بار چهارم به ریاست جمهوری برگزیده شود. بر اساس نظرسنجی ها وی بیشترین شانس انتخاب شدن را در اختیار داشت. رتبهٔ وی در همهٔ نظرسنجی ها بیش از ۴۰٪ و گاهی حتی بسیار بیشتر از این رقم بود. نامزدهای دیگر نظیر پاول گرودینین از حزب کمونیست و ولادیمیر ژیرینفسکی از حزب لیبرال دموکراتیک بودند. الکسی ناوالنی به خاطر محکومیت قبلی از نامزدی در انتخابات منع شد. پیش زمینه. رئیس جمهور روسیه از طریق یک انتخابات مستقیم برای یک دورهٔ شش ساله انتخاب می شود. این دوره پیش از این چهار سال بود تا اینکه در سال ۲۰۰۸ در زمان ریاست جمهوری دیمیتری مدودف به شش سال افزایش یافت. بنابر مادهٔ ۸۱ قانون اساسی فدراسیون روسیه، نامزد ریاست جمهوری باید دستکم ۳۵ سال داشته باشد و در طول ۱۰ سال گذشته به طور ثابت ساکن این کشور بوده باشد. ر
ئیس جمهور نمی تواند بیش از دو دوره پشت سر هم به این مقام انتخاب شود. احزابی که در دومای دولتی حضور دارند می توانند یک نامزد معرفی کنند در حالی که احزاب خارج از پارلمان باید برای حضور در انتخابات حداقل ۱۰۵٬۰۰۰ امضا برای نامزد خود جمع آوری کنند. نامزدهای مستقل باید دستکم ۳۱۵٬۰۰۰ امضا جمع کنند به این شکل که نباید از این میزان، ۷٬۵۰۰ امضا مربوط به یکی از واحدهای فدرال روسیه باشد. همچنین این نامزدها باید تشکلی شامل ۵۰۰ عضو نیز ایجاد کنند. روند نامزدی در طول تعطیلات زمستانی روسیه آغاز شد و در روز ۳۱ ژانویه ۲۰۱۸ به پایان رسید. این روز آخرین مهلت برای ارسال امضاهای جمع آوری شده بود. تغییر تاریخ. دو سناتور به نام های آندری کِلیشاس و آناتولی شیروکوف در ۳ مارس ۲۰۱۷ پیش نویس متممی به قانون انتخابات را ارائه کردند. یکی از مواد این متمم ناظر بر این بود که روز انتخابات از دومین یکشنبهٔ مارس به سومین یکشنبهٔ این ماه منتقل شود یعنی در این دوره از ۱۱ مارس به ۱۸ مارس ۲۰۱۸ انتقال یابد. بنابر مادهٔ ۵، بند ۷ از قانون فدرال روسیه به شمارهٔ 19-FZ «اگر یکشنبه ای که قرار است انتخابات ریاست جمهوری در آن برگزار شود منطبق با روزی شود که
پیش از یک روز تعطیل عمومی است، یا اینکه آن یکشنبه در هفته ای واقع شود که یک تعطیلی عمومی در آن قرار دارد یا اینکه این یکشنبه یک روز کاری اعلام شده باشد، انتخابات به یکشنبهٔ بعدی موکول می شود.» دومین هفتهٔ مارس ۲۰۱۸ شامل روز بین المللی زنان (۸ مارس) است که در روسیه یک تعطیلی عمومی است. این طرح بدون معطلی در مه ۲۰۱۷ در مجلس دومای دولتی و شورای فدراسیون روسیه به تصویب رسید و در ۱ ژوئن به امضای ولادیمیر پوتین رسید. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷، مجلس علیای مجلس فدرال، رسماً اعلام کرد ۱۸ مارس، روز انتخابات ریاست جمهوری خواهد بود و بدین ترتیب روند ثبت نام و تبلیغات نامزدها به طور رسمی آغاز شد. ۱۸ مارس از جنبهٔ دیگری نیز اهمیت دارد چون این روز چهارمین سالگرد الحاق کریمه به فدراسیون روسیه است. روند نامزدی. دسترسی آزاد. احزاب سیاسی که در دومای دولتی یا دیگر دستگاه های مقننه نماینده دارند می توانند یک نفر را بدون جمع آوری امضا به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کنند به این شرط که توانسته باشند در قوه مقننه دستکم نمایندگی یک سوم از واحدهای فدرال روسیه را کسب کرده باشند. در انتخابات ۲۰۱۸ این احزاب می توانستند نامزد خود را بدون جمع آو
ری امضا معرفی کنند: حزب سکوی مدنی، حزب کمونیست فدراسیون روسیه، حزب لیبرال دموکراتیک روسیه، حزب روسیهٔ عادل، حزب رودینا و حزب روسیه واحد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۷، الکسی ژوراولیوف رهبر حزب رودینا اعلام کرد حزب متبوعش فقط از ولادیمیر پوتین حمایت خواهد کرد. رفعت شیخ الدینف رهبر حزب سکوی مدنی نیز در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که حزبش از پوتین حمایت می کند. سرگی میرونوف رهبر حزب روسیهٔ عادل در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۷ حزبش نمی خواهد هیچ نامزدی برای انتخابات ریاست جمهوری معرفی کند کمی بعد میخائیل یملیانوف که از اعضای برجستهٔ این حزب است اعلام کرد که این حزب از نامزدی پوتین دفاع خواهد کرد. نامزدی چالشی. افرادی که به احزابی تعلق دارند که هیچ کرسی ای در دومای دولتی ندارند باید ۱۰۵٬۰۰۰ امضا جمع کنند تا بتوانند نامزد انتخابات ریاست جمهوری بشوند در حالی که مستقل ها باید ۳۱۵٬۰۰۰ امضا جمع کنند و یک گروه متشکل از دستکم ۵۰۰ نفر کنشگر سیاسی سازماندهی نمایند. چندین تحلیل گر سیاسی نظیر ایرینا خاکامادا که سابقهٔ نامزدی ریاست جمهوری دارد در خصوص سخت بودن جمع آوری این تعداد امضا بدون حمایت احزاب سیاسی صحبت هایی کرد که در نهایت باعث شد بسیاری از افرادی
که می خواستند به صورت مستقل نامزد انتخابات شوند از تصمیم خود صرف نظر کنند. این در حالی بود که الا پامفیلووا رئیس کمیسیون انتخابات گفته بود که شرایط نامزدی چالشی نسبت به قبل بسیار آسانتر شده چون که پیش از این افراد باید دستکم ۱ میلیون امضا جمع می کردند. وی پیش بینی کرده بود با این توصیفات، شمار نامزدها بسیار بیشتر از سال ۲۰۰۰ میلادی شود که ۱۱ نفر نامزد انتخابات ریاست جمهوری شده بودند اما پیش بینی او تحقق پیدا نکرد. انتخابات مقدماتی. حزب رشد. حزب رشد در ژوئیه ۲۰۱۷ اعلام کرد یک انتخابات مقدماتی درون حزبی برای تعیین نامزد ریاست جمهوری برگزار خواهد کرد. در این انتخابات چهار نامزد شرکت کردند: اوکسانا دمیتریوا، دمیتری پوتاپنکو، دمیتری مارینیچف و الکساندر هوروجی. رأی گیری از اوت تا نوامبر ۲۰۱۷ به صورت اینترنتی انجام شد. دبیر مطبوعاتی این حزب در ۱۰ اوت ۲۰۱۷ به رسانه ها گفت نتیجهٔ این انتخابات در کنگرهٔ بعدیِ حزب مورد بررسی قرار خواهد گرفت اما برندهٔ آن الزاماً نمایندهٔ حزب در این انتخابات نخواهد بود. حزب رشد در ۲۶ نوامبر همان سال اعلام کرد که بوریس تیتوف نامزد این حزب برای انتخابات ریاست جمهوری است. این در حالی بود ک
ه وی اصلاً در انتخابات مقدماتی حضور نداشت. توجیهی که از سوی یکی از مقامات این حزب اعلام شد این بود که هیچ یک از نامزدهای چهارگانه نتوانسته بودند حمایت کافی را از سوی رأی دهندگان به دست آورند. جبهه چپ. جبههٔ چپ به رهبری سرگی اودالتسوف در ۲ نوامبر ۲۰۱۷ رأی گیری آنلاین برای تعیین نامزدی واحد برای جناح چپ را آغاز کرد. این انتخابات مقدماتی در دو مرحله انجام شد، مرحلهٔ اول از ۲ تا ۲۳ نوامبر و مرحلهٔ دوم از ۲۴ تا ۳۰ نوامبر. مرحلهٔ اول شامل ۷۷ نامزد بود که بسیاری از آنها از چهره های احزاب و سازمان های سیاسی چپ گرا در روسیه بودند. افرادی نظیر پاول گرودینین، یوری بولدیرف، گنادی زوگانوف، سرگی میرونوف (که بعداً حامی پوتین در انتخابات شد)، سرگی گلازیف، زاخار پریلپین، ویکتور آنپیلوف، والری زورکین، ژورس آلفروف، سرگی بابورین (که بعدها نامزد حزب اتحاد مردم روسیه شد)، ناتالیا لیسیتسینا (که بعداً نامزد جبهه کارگران متحد روسیه شد)، ماکسیم سورایکین (که بعداً نامزد حزب کمونیست های روسیه شد) و غیره. از میان این افراد، بولدیرف و گرودینین توانستند به دور بعد بروند. در دور دوم، گرودینین با کسب ۴٬۰۸۶ رأی (۵۸٫۴٪) به عنوان نامزد جبههٔ چپ
برگزیده شود. گرودینین در پایان دسامبر ۲۰۱۷ رسماً به عنوان نامزد حزب کمونیست معرفی شد. نیروی سوم. بلوک نیروی سوم یک انتخابات مقدماتی میان نامزدهای ۱۰ حزب غیرپارلمانی برگزار کرد تا یکی را به عنوان نامزد معرفی کند. سازمان دهندگان اعلام کرده بودند که در نهایت نام چهار نامزد که بتوانند دیدگاه های متفاوت را نمایندگی کنند برای انتخابات اعلام می کند. معرفی رسمی این نامزدها در روز ۳۰ اکتبر ۲۰۱۷ انجام شد. این نامزدها عبارت بودند از: آندری بوگدانف، آندری گتمانف، اُلگا اُنیشچنکو، اِستانیسلاو پولیشچاک، سراج الدین رمضانف، ایلدار رضیاپف، ویاچسلاو اسمیرنف، ایرینا وُلینتس و الکسی زُلُتوخین. اما در نهایت این بلوک نتوانست نام یک برنده را اعلام کند و در نهایت همهٔ این نامزدها به جز الگا اُنیشچنکو اعلام کردند که در انتخابات شرکت خواهند کرد. با این حال کمی بعد همهٔ آنها از شرکت در انتخابات انصراف دادند. نتایج. کمیسیون انتخابات روسیه تا ساعت ۱۰:۳۰ به وقت مسکو میزان مشارکت در انتخابات را ۶۷٫۴۷٪ اعلام کرد. واکنش ها. چین نخستین کشوری بود که این نتایج را به پوتین تبریک گفت و وعدهٔ افزایش روابط به «سطح بالاتر» با روسیه را داد. دیگر کشو
رهایی که این نتایج را تبریک گفتند عبارتند از: جمهوری آذربایجان، ارمنستان، ازبکستان، اسرائیل، ایران، بلاروس، بلغارستان، بولیوی، تاجیکستان، ترکمنستان، ترکیه، جمهوری چک، ژاپن، سوریه، عربستان سعودی، قزاقستان، کوبا، گواتمالا، مجارستان، مصر، مولداوی، ونزوئلا و هند. دولت های غربی در واکنش به نتایج انتخابات غالباً سکوت کردند چون در آن زمان روابط آنها با روسیه تحت تأثیر مسمومیت و مرگ سرگئی و یولیا اسکریپال و اتهام دخالت روسیه در انتخابات ۲۰۱۶ ایالات متحده و همچنین برخی مسائل دیگر قرار داشت. اتحادیه اروپا گفت که تخلفات و کمبودهای این انتخابات، استانداردهای بین المللی را به سخره گرفت. این در حالی بود که هوگان گیدلی، سخنگوی کاخ سفید گفت هیچ برنامه ای برای برقراری تماس تلفنی بین دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین به منظور تبریک انتخاب مجدد وی وجود ندارد.
لس تولدو (به اسپانیایی: Los Toldos) یک شهرک در آرژانتین است که در General Viamonte Partido واقع شده است. لس تولدو ۱۳٬۴۶۲ نفر جمعیت دارد و ۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
انتخابات مجلس سنای پاکستان در ۳ مارس ۲۰۱۸ برگزار شد. پس از انتخابات حزب مسلم لیگ به عنوان بزرگ ترین حزب انتخاب شد و در ادامه احزاب مردم و تحریک انصاف قرار گرفتند. نتایج این انتخابات به شدت تحت تأثیر مناقشات مربوط به خرید رأی قرار داشت به طوری که شاهد خاقان عباسی، نخست وزیر پاکستان و رهبر اپوزیسیون اصلی یعنی عمران خان تقاضای اصلاحات کردند. پیش از برگزاری این انتخابات نامزدهای حزب مسلم لیگ مجبور شدند به خاطر حکم دادگاه عالی پاکستان به صورت مستقل شرکت کنند. هر نامزد برنده در این انتخابات شش سال در سنا نماینده خواهد بود. این مجلس که در پاکستان «ایوان بالا» خوانده می شود، ۱۰۴ کرسی دارد و هر سه سال یک بار انتخاباتی برای نیمی از کرسی های آن برگزار می شود. مجلس شورای پاکستان (پارلمان) مشتمل بر مجلس سنا و مجمع ملی (مجلس قانونگذاری) است. قرار است نتایج تا ۴ مارس اعلام شود. مجلس سنا اختیارات زیادی دارد که مجمع ملی فاقد آنها است که یکی از آنها تهیهٔ لوایح پارلمان و تبدیل آنها به قانون است. قانون اساسی اجازهٔ انحلال مجلس سنا را نداده است. هر کدام از چهار استان پاکستان چهارده سناتور در ایوان بالا دارند و هشت سناتور فارغ از
جمعیت مناطق قبایلی این کشور، به قبایل تعلق دارند. دبیرخانه سنا در جبهه شرقی ساختمان پارلمان قرار دارد و مجلس شورای این کشور در سمت غرب واقع شده. در این دوره از انتخابات ۱۰۵ نامزد برای ۵۲ کرسی به رقابت خواهند پرداخت: ۳۳ نفر از ایالت سند، ۲۰ نامزد از ایالت پنجاب، ۲۷ نفر از ایالت خیبرپختونخوا، ۲۵ نامزد از ایالت بلوچستان و شش نامزد نیز برای کرسی اعضای کارشناسی مجلس سنا هستند. احزاب مسلم لیگ نواز، مردم و تحریک انصاف بیشترین شانس برای انتخاب شدن را دارند. سناتورهایی که در این انتخابات به سنا راه یافتند، شش سال در این سمت خواهند بود. پیش از این انتخابات تعداد کرسی های احزاب مختلف پاکستان از این قرار بود: حزب نواز ۲۷ کرسی، مردم ۲۶ کرسی، متحده ۸ کرسی، تحریک انصاف ۷ کرسی، عوامی ملی ۶ کرسی، فضل الرحمان ۵ کرسی، احزاب دیگر ۲۵ کرسی. دورهٔ ۶ ساله رضا ربانی رئیس وقت سنا از حزب مردم در این دوره به پایان رسیده و حزب او می کوشد تا با کسب کرسی های بیشتر، همچنان ریاست سنا را در دست داشته باشد. همچنین در این دوره فرصت نمایندگی ۱۸ نفر از نمایندگان حزب مردم، ۹ نفر از حزب نواز، ۵ نفر از حزب عوامی ملی و ۲۰ نفر از احزاب دیگر به پایان
رسیده و بازنشسته می شوند. حزب تحریک انصاف هیچ نماینده ای را از دست نخواهد داد و فقط ممکن است نمایندگان جدیدتری به دست آورد. انتخابات مجمع ملی پاکستان در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۸ (۲۴ تیر ۱۳۹۷) برگزار خواهد شد و احزاب مختلف در تلاش هستند در آن انتخابات نیز بیشترین کرسی ها را به دست آورند.
سانتا ماریا (به اسپانیایی: Santa María) یک شهر در آرژانتین است که در ایالت کاتامارکا واقع شده است. سانتا ماریا ۱۶٬۲۱۳ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر اوتسانو خواهرخواندهٔ سانتا ماریا، کاتامارکا هست.
تینوگاستا (به اسپانیایی: Tinogasta) یک شهر در آرژانتین است که در Tinogasta Department واقع شده است. تینوگاستا ۱۴٬۵۰۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.