Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
متولد شد. او در ۲۰ فوریه ۱۸۳۴ در بوستون ازدواج کرد. فرزندان آنها:
نامازو یا یک گربه ماهی غول پیکر است که در اسطوره شناسی ژاپنی موجب به وجود آمدن زمین لرزه می شود. نامازو در گل زیر جزایر ژاپن زندگی می کند و توسط ایزد تاکه میکازوچی در کاشیما محافظت می شود، که این گربه ماهی را توسط سنگ مهار می کند. زمانی که ایزد کاشیما او را رها می سازد، نامازو خود را به اطراف می کوبد و سبب ایجاد زمین لرزه های شدید می شود.
سومیترا چاترجی ؛ (۱۹ ژانویه ۱۹۳۵ – ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰) یک بازیگر هندی بود. این بازیگر پرکار در بیش از ۳۰۰ فیلم نقش آفرینی کرد. او همچنین بازیگر تئاتر، نمایشنامه نویس و شاعر زبردستی نیز بود. چاترجی در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ در پی ابتلا به کووید-۱۹ درگذشت. او هنگام مرگ ۸۵ سال داشت و صاحب کارنامه هنری شصت ساله بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به روز و شب در جنگل اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که سومیترا چاترجی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
انوشکا مانچاندا (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۸۲) بازیگر هندی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به داماد پیدا شد و الهه های عصبانی هند اشاره کرد.
شمال چین (به چینی: 华北؛ به معنی «شمال چین») یکی از دو منطقهٔ جغرافیایی مهم چین است که در شمال کشور چین واقع شده است. مرکز این ناحیه دشت شمال چین یا دشت رود زرد می باشد. شمال چین ۲٬۱۸۵٬۱۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۴٬۸۲۳٬۱۳۶ نفر جمعیت دارد. در این ناحیه زبان اکثر مردم زبان ماندارین است که پایهٔ چینی استاندارد است. این ناحیه از گذشته های دور و هم چنان تا امروز مرکز سیاسی، نظامی و فرهنگی چین بوده است. پایتخت چین، پکن در این ناحیه قرار دارد. تاریخ. در طول تاریخ، ناحیه وسیع قرار گرفته بین رود زرد تا رود یانگ تسه مرکز امپراتوری های بزرگ چین و کنفسیوس گرایی بوده است. در تاریخ رسمی چین، از این ناحیه به عنوان خاستگاه تمدن و فرهنگ چین یاد می شود. در دوران پیش از تاریخ، این ناحیه مرکز فرهنگ یانگ شائو و فرهنگ لانگ شان بوده است. انسان پکن به عنوان نمونه ای از انسان راست قامت با قدمت حدود ۶۸۰ تا ۷۸۰ هزار سال در همین ناحیه و در نزدیکی پکن امروزی پیدا شده است. جغرافیا و منابع. چگالی جمعیت در این ناحیه بسیار بالا است. منابع معدنی آهن و زغال سنگ فراوانی در این ناحیه وجود دارد. همچنین، پنبه و انواع غلات نظیر گندم در این سرزمین کشت
می شود که در سال های اخیر به دلیل کمبود منابع آبی با مشکل مواجه شده است. آب و هوای نسبتاً خشک این منطقه اجازه کشت برنج را (بر خلاف جنوب چین) به مردم منطقه نمی دهد. فرهنگ. منطقه ی شمال چین و منطقه ی جنوب چین دو ناحیهٔ تقریبی فرهنگی کشور چین هستند که حول آن ها تفکرات قالبی فراوانی در میان مردم چینی شکل گرفته است. ریشه این دو مفهوم، به تفاوت های اقلیمی، جغرافیایی، فرهنگی، مشخصات فیزیکی ساکنان و نیز چند دوره ی تاریخی جدایی رسمی این دو قسمت از یکدیگر برمی گردد. برای مثال، مردم شمال چین قد بلندتر هستند، به زبان ماندارین با لهجه شمالی تکلم می کنند و بیشتر به غذاهای بر پایه گندم علاقه دارند. (در مقابل مردم جنوب چین که بیشتر به غذاهای بر پایه برنج علاقه مند هستند.) نویسنده مشهور چینی لو شون در دوره جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در این باره نوشته است : «طبق مشاهدات من، شمالی ها صادق و رو راست هستند؛ و جنوبی ها باهوش و با مهارتند. این ها فضیلت های نسبی این دو گروه است.» شهرهای دارای جمعیت شهری بیش از یک میلیون. شهرهای با جمیعت بالای یک میلیون در این ناحیه در جدول زیر آورده شده اند. پایتخت های استانی پررنگ شده اند.
میمیر یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتب کامیک است و منتشر شده توسط مارول کامیکس است. میمیر اولین بار در ثور شماره ۲۴۰ (اکتبر ۱۹۷۵) ظاهر شد و توسط روی توماس، بیل مانتلو و سل باسیما ایجاد شد. میمیر فرزند بوری و عموی اودین بود. او مخالف سابق اودین بود که اودین او را به یک موجود آتشین تبدیل کرد. او در حال حاضر در وِل آو ویسدِم در آزگارد ساکن است. اودین چشم راست خود را به میمیر برای جلوگیری از حکمت راگناروک قربانی کرد. میمیر یک موجود عمیق شناخته شده با توانایی های پیش بینی است. وقتی ثور به هیلداستَلف سفر می کند، به دنبال ویسدِم آو وِل از میمیر است. ظاهراً میمیر در نابودی آزگارد به دست ثور کشته شد. پیوند به بیرون. Mimir (Earth-616) In Marvel Wikia
کوی نو بوری علامتی پرچم مانند یا بادنمای کیسه ای به شکل ماهی کپور است که در ژاپن، در روز کودکان خانواده هایی که فرزند پسر دارند به نشانه قدرت در بیرون خانه خود می آویزند. تاریخچه. در دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۷) رسمی در جامعه ژاپن وجود داشت که اگر در یک خانواده سامورایی پسری به دنیا می آمد برای اینکه در آینده موقعیت اجتماعی خوبی داشته باشد و در عرصه زندگی مقاوم و پراستقامت باشد، علامت پرچم مانندی را بیرون از خانه و معمولاً بر پشت بام برمی افراشتند که احتمالاً از یک شعر چینی منشأ گرفته است. این شعر چنین است: پرواز یا پرش ماهی های کپور همواره موجب شگفتی ماهیگیران بوده است. گزارش شده است که ماهی های کپور چینی توانسته اند با پرش از حوضچه های پرورش ماهی در کانزاس فرار کنند. به احتمال قوی شعرای قدیم در کشور چین با دیدن حرکات این ماهی ها اشعاری دربارهٔ آنها ساخته اند. نماد. تا قبل از جنگ جهانی دوم در کوی نو بوری تنها نمادی از پدر و فرزندان پسر خانواده محسوب می شد اما بعد از جنگ و با قدرت گرفتن زنان بالاترین ماهی به رنگ سیاه نماد پدر و سپس به ترتیب ماهی قرمز به عنوان مادر و فرزندان ذکور به ترتیب سن قرار داده می شوند. بعضی از
خانواده ها نیز تنها یک ماهی (شکل ماهی) نصب می کنند. زمان برافراشتن. در ژاپن از ماه آوریل تا اوایل ماه مه کوی نو بوری در بیرون از خانه ها برافراشته می شود. روز پنجم ماه مه در ژاپن روز کودکان و از سال ۱۹۴۸ تعطیل ملی است. روز پنجم ماه مه آخرین روز بلندترین تعطیلات رسمی در ژاپن یا گلدن ویک است. این روز اگر چه روز کودکان نامیده می شود ولی جشن های آن در واقع فقط برای پسران است. در قدیم بعضی معتقد بودند که پنجم ماه مه روز دور کردن بدبختی ها و کدورت ها و دستیابی به خوشبختی و سعادت است و در این روز جشن ورزش اسب سواری و تیراندازی برگزار می شد و از این رو این روز را به عنوان روز کودکان در تقویم ها ثبت کرده بودند که منظور پسربچه ها بودند. چون معمولاً پسرها به تیراندازی و اسب سواری روی می آوردند.
اُومیسوکا، شب عید ژاپنی به شب آخرین روز سال یا شب ۳۱ دسامبر در ژاپن گفته می شود. بعضی از ژاپنی ها شب عید را بیدار می مانند و معتقدند که با این عمل می توانند از کامی (رب النّوع) سال نو استقبال کنند. واژه شناسی. در ژاپن به آخرین روز هر ماه «میسوکا» می گویند چون آخرین روز ماه دوازدهم، آخرین روز سال نیز می باشد مهم تلقی می شود و به آن اُومیسوکا می گویند که به معنی آخرین روز بزرگ ماه است. رسوم. در قدیم تا روز سی ام دسامبر خانه تکانی، پختن غذا و آماده کردن خود برای استقبال از کامی سال نو به اتمام می رسید. در روز سی و یکم ماه دوازدهم مردم استحمام کرده و به معابد می رفتند و شب را در آنجا بیدار می ماندند و از کامی سال نو استقبال می کردند. بعضی از مردم اعتقاد داشتند که اگر کسی زود بخوابد به کامی سال نو بی احترامی کرده است. در شب آخر سال معمولاً غذایی به نام «توشی کوشی سوبا» خورده می شود که نوعی رشته است و چون رشته ها نازک و طولانی هستند مردم امیدوارند با خوردن آن عمرشان همانند رشته طولانی شود و در زندگی خوشبخت باشند. در دوره ادو آخرین روز سال شلوغ ترین روز مغازه های تجاری بود چون باید تسویه حساب می کردند و به همین علت
از آن دوره غذایی (توشی کوشی سوبا) برای این شب انتخاب می کردند که درست کردن آن آسان باشد و نیاز به صرف وقت چندانی نداشته باشد. امروزه نیز بعضی ها در شب آخر سال این غذا را می خورند. در این شب و در آخرین لحظات سال زنگ بعضی از معابد ژاپن به صدا در می آید که حکایت از تعویض سال دارد. زنگ ها ۱۰۸ بار به صدا در می آیند که از این تعداد ۱۰۷ بار در زمان لحظات آخر سال کهنه و یکبار دیگر آن در اولین لحظه سال نو صورت می گیرد. دلیل ۱۰۸ بار به نواخته شدن زنگ معابد این است که مردم اعتقاد دارند باید ۱۰۸ بدی و فکر بد را که مربوط به گذشته و حال و آینده است از خود دور کنیم و از این پس به افکار خوب روی بیاوریم. مسابقه آواز دو گروه سفید و قرمز. در شب سی و یکم دسامبر برنامه مسابقه دو گروه سفید و قرمز هر ساله از کانال ان اچ کی ژاپن پخش می شود. تعداد خوانندگان ۵۰ نفرند و به دو گروه ۲۵ نفری تقسیم می شوند. این مسابقه حدود سه ساعت و نیم طول می کشد.
فهرستی از مجموعه های تلویزیونی که صدا و سیما آن را ممنوع کرده است شامل سریال هایی است که پس از پخش در صدا و سیما به دلیل مهاجرت یا مصاحبه بازیگران با شبکه های ماهواره ای یا به دلایل نامعلوم از بازپخش آن ها جلوگیری و کل مجموعه کنار گذاشته شده و پخش شان ممنوع است.
آنا جولیا هیوارد نویسنده، مربی، جامعه شناس، و فعال آزادی خواه سیاه پوست و یکی از برجسته ترین متفکران آفریقایی-آمریکایی در تاریخ ایالات متحده بود. او در سال ۱۸۵۸ در شهر رالِی، در ایالت کارولینای شمالی، زاده شد. او دختری بسیار باهوش بود و برای اینکه بتواند تحصیل کند باید با تبعیض نژادی، تبعیض جنسیتی و بی پولی می جنگید. در مؤسسه طبیعی و دانشگاهی سنت آگوستین، مدرسه اسقفی ویژه آفریقایی-امریکایی ها مشغول به تحصیل شد. او به سبب هوش سرشار خود از ۹ سالگی تدریس خصوصی می کرد. سپس وارد کالج اوبرلین شد. در سال ۱۸۸۴ مدرک لیسانس و در سال ۱۸۸۷، مدرک فوق لیسانس افتخاری خود را دریافت کرد. آنا جولیا هیوارد تا پایان زندگی در واشینگتن دی.سی، از پیشه معلمی روزگار گذراند. او تمام عمر، به مبارزه با تبعیض نژادی پرداخت. آثار. آنا جولیا کوپر در سال ۱۸۹۲ مجموعه مقالاتی دربارهٔ نژاد، جنسیت و آموزش و موضوعاتی دیگر با عنوان آوایی از جنوب، به انتشار رساند. همچنین در سن ۶۵ سالگی به دفاع از پایان نامه دکترایش با عنوان برده داری و انقلابیون فرانسوی پرداخت. پایان نامه او که به زبان فرانسه نوشته شده بود، در سال ۱۹۸۸ به انگلیسی ترجمه و منتشر شد.
کوپر با همین دو کتاب قابلیت های خود را به مثابه «نظریه پرداز برجسته جامعه شناسی در خصوص نژاد و جامعه، هم در آمریکا و هم در سطح جهان» نشان داد.
فرهنگ هند اشاره به مجموع هزاران فرهنگ متفاوت و مجزای ادیان و جوامع گوناگون در هند دارد. در مناطق مختلف کشور هند آداب و رسوم و شکل زبان، دین، معماری، آشپزی، موسیقی و رقص متفاوت است. فرهنگ هندی که ترکیبی از چندین فرهنگ است در شبه قاره هند گسترده شده و پیشینه ای چند هزار ساله دارد. بسیاری از اجزای فرهنگ گسترده هندی نظیر ادیان، فلسفه، آشپزی، زبان ها، رقص، موسیقی، سینما و هنرهای رزمی هندی آثار عمیقی بر سرتاسر جهان، و به خصوص هند بزرگ داشته اند. ادیان. هند ترکیبی از ادیان مختلف و فرقه های مذهبی گوناگون است که اغلب آن ها از هندوئیسم، اسلام و آیین بودایی نشأت گرفته اند. حدود ۸۰٫۵٪ مردم هند پیرو آئین های هندو و حدود ۱۳٫۴٪ مسلمان هستند. هند همچنین بیش از ۲٫۳٪ مسیحی و ۱٫۹٪ سیک دارد. هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود ۰٫۸٪ برآورد می شود. علاوه بر آن پیروان آیین جینیسم ۰٫۸٪ و مجموع پیروان دین زرتشتی، یهودی، بهایی و بقیه مذاهب ۰٫۴٪ است. زرتشتیان، از مهم ترین اقلیت های دینی هند هستند که به پارسی معروفند و طی بیش از پنج سده اولیه حمله اعراب به ایران، از ایران به هند مهاجرت کرده اند
و بیشتر در مناطق مختلف گجرات و مهاراشترا به مرکزیت بمبئی اقامت دارند. اگر چه جمعیت آنان کمتر از۲۰۰ هزار نفر است، اما نزدیک به ۱۷ ٪ اقتصاد هند را در دست دارند. شرکت های بزرگی مانند: «تاتا» و «گودریج»، متعلق به زرتشتیان است. گروه دیگری از اقلیت های کم جمعیت بهره ها هستند. هند دومین (یا سومین) جمعیت بزرگ مسلمانان جهان را در خود جای داده است. تنها کمتر از ۱۵ درصد جمعیت آن مسلمانند، اما کل جمعیت این کشور آنقدر زیاد است که با همین نسبت اندک هم جمعیت مسلمانان آن از جمعیت مسلمانان همه کشورهایی که اکثریت مردمانشان مسلمان هستند، به جز اندونزی و شاید پاکستان، بیشتر است. شمار مسلمانان هند و پاکستان تقریباً مساوی است. تصور می شود که اولین مسلمانان هند بازرگانانی بوده اند که در دوران حیات محمد به منطقه کرالا سفر کردند. در زمان استقلال هند میلیون ها مسلمان به پاکستان شرقی و غربی (که در سال ۱۹۷۱ بنگلادش نام گرفت) مهاجرت کردند، اما عده بسیار زیادی هم در هند باقی ماندند. امروزه تنها مناطقی در هند که اکثریت جمعیت آنها را مسلمانان تشکیل می دهند، دره کشمیر و منطقه کوچک لاکشادویپ در اقیانوس هند هستند. مسلمانان هند در سراسر بقیه کش
ور پراکنده اند، هرچند که در مناطق شمال شرقی و ایالت پنجاب تقریباً اثری از آن ها نیست. ساختار خانواده و ازدواج. در طی قرن ها، رویه غالب در هند ساختار اشتراکی خانواده بزرگ بوده است، به این صورت که همه ی افراد یک خانواده شامل والدین، فرزندان، خانواده فرزندان و ... همگی در یک مکان در کنار هم زندگی می کرده اند. پیرترین مرد خانواده کلیدی ترین شخص در تصمیم گیری های مهم بوده و سایر اعضا ملزم به تبعیت از او بوده اند. ازدواج. از گذشته دور شیوه ی ازدواج در هند ازدواج سنتی بوده است که امروزه نیز تا حد زیادی رایج است و اشخاص همسرشان را بر پایه نظرات والدین شان و یا سایر اعضای مورد احترام خانواده انتخاب می کنند. در گذشته سن ازدواج پایین بود، اما امروزه افزایش یافته و طبق آماری در سال ۲۰۱۱ به متوسط ۲۱ سال برای دختران رسیده است. مراسم ازدواج در هند دربرگیرنده آداب و رسوم و جشن های رنگارنگ و متنوعی است که به فرهنگ خانواده عروس و داماد وابسته است. مراسم. هند به عنوان کشوری چند فرهنگی، چند قومیتی و چند دینی دارای مراسم متعدد و متنوعی است.
فرهنگ کره جنوبی در دوره معاصر برگفته از فرهنگ سنتی کره است که در میان اقوام اولیه کره ای رایج بوده است. با این وجود و با داشتن ویژگی هایی از فرهنگ چند هزار ساله کره ای و اثرپذیری از فرهنگ باستانی چین، مسیر توسعه فرهنگ کره جنوبی پس از تقسیم کره در سال ۱۹۴۸ از فرهنگ کره شمالی جدا شد. از آن به بعد صنعتی سازی، شهرنشینی و غرب گرایی در کره جنوبی به خصوص در سئول تغییرات بسیار زیادی در سبک زندگی مردم کره جنوبی ایجاد کرده است. امروزه، تعدادی از اجزای فرهنگ کره ای به خصوص فرهنگ عامه کره ای، از طریق محصولات چندرسانه ای ساخت کره جنوبی، در جهان گسترش چشم گیری یافته اند که اصطلاحاً به آن موج کره ای گفته می شود. دین. قدیمی ترین دین در شبه جزیره کره، شامانیسم کره ای است که از دوران پیش از تاریخ تا به امروز وجود داشته است. آیین بودایی در دوران سه پادشاهی کره در قرن چهارم میلادی از کشور چین به کره وارد شد و در دوران پادشاهی چوسان و با اعلام کونفوسیانیسم کره ای به عنوان دین رسمی کرده، به اوج خود رسید. در قرن ۱۹ میلادی مسیحیت در کشور کره شروع به گسترش یافتن کرد. ادبیات. مانهوا به طور عمومی به کتاب های کمیکی گفته می شود که در کره
جنوبی طراحی شده اند. به بیان دیگر، مانهوا مانگای کشور کره جنوبی است. در مانهوا، معمولاً صورت و چشمهای شخصیت ها حالت اغراق آمیز دارند اما اندام آنها معمولاً متناسب است. در مقابل، در بسیاری از آنها برخلاف مانگا که دارای زمینه ساده است، از زمینه های طرح دار استفاده می شود و روش خواندن آنها نیز بر خلاف مانگا از چپ به راست می باشد. موسیقی. پانسوری (판소리) نوعی موسیقی سنتی کره ای است که به صورت آواز همراه با ساز کوبه ای انجام می شود. واژه پانسوری از دو بخش "پان" به معنای "محل گرد آمدن مردم" و "سوری" به مفهوم "صدا" تشکیل شده است. پانسوری در قرن نوزدهم میلادی دارای ویژگی های طنز و داستان های عاشقانه بود. در این سبک، نقل داستان کامل معمولاً ساعت ها به طول می انجامد تا به طور کامل نقل شود، برای نمونه «سرود چون هیانگ» هشت ساعت بدون وقفه ادامه می یابد.
آرامگاه یا خرابهٔ ابش خاتون، در مرکز شهرشیراز، نزدیک میدان دفاع مقدس و جنب آتش نشانی قرار دارد و آرامگاه آبش خاتون دختر اتابک سعدبن بوبکر (۶۵۸ ه .ق) بوده است. این مقبره که به نام رباط ابش نیز معروف است، بنایی سه طبقه است که گنبدی بر روی آن قرار داشته است. بعدها این گنبد و قسمتی از طبقهٔ سوم مقبره فرو ریخت و ادارهٔ باستان شناسی برای حفظ آن بنا، طبقهٔ فوقانی را خراب کرد. اطراف مقبره با کاشی های معرق نفیسی تزیین شده بود که هم اینک بخش عظیمی از آن کاشی ها از میان رفته و فقط کاشی های یک جبههٔ آن که در پشت آن آتش نشانی بود، باقی مانده است. بنای کنونی مقبره ساختمان آجری قدیمی مربع شکلی است که هر ضلع آن ۱۶٫۷۵ متر و ارتفاعی در حدود ۱۰ متر دارد. قسمت هایی از کاشی کاری از راه داخل بنا در موزهٔ پارس نگهداری می شود. در بالای بنا کتیبه هایی مشتمل بر آیات قرآنی به خط ثلث و بر روی کاشی نصب شده است. مقبره آبش خاتون در حیاط بنا و در اتاقی با میله های سبزرنگ قرار گرفته است. خرابه های مقبرهٔ آبش خاتون در دی ماه ۱۳۱۰ ذیل شماره ۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بنایی "مکعب شکل در شهر شیراز" است. این بنا بسیار استوار و د
ارای سه طبقه است که دو طبقهٔ این بنا به وسیلهٔ کاشی هایی که حاوی آیات قرآن است تزیین شده است. ابش خاتون. ابش خاتون آخرین اتابک از اتابکان فارس و دختر ترکان خاتون (همسر سعد بن ابوبکر) بود. سلطان خاتون پس از مرگ پسرش در سال ۶۶۰ هجری ترکان خاتون کارها را زیر نظر داشت و داماد خود را یعنی محمد بن سلغور را که نوادهٔ سعد بن زنگی بود به امارت برداشت اما چندی بعد او را به اتهام افراط در ظلم و عیاشی در رمضان ۶۶۱ هجری معزول کرد و به اردوی خان مغول روانه داشت. بعد از او هم برادرش سلجوقشاه بن سنقر را که در زندان بود، بیرون آورد و به امارت نشاند. اما سلجوقشاه که از تسلط ترکان خاتون بر کارها، نگرانی و ناخرسندی داشت وی را کشت و داعیهٔ استقلال یافت. با این حال، در جنگی که برای دفع او و انتقام خون ترکان خاتون بر ضد او و تا حدی به اصرار اتابک یزد که به خونخواهی خواهر خود ترکان خاتون برخاسته بود، درگرفت، در سال ۶۶۲ هجری شکست خورد و به قتل رسید. پس از مرگ سلجوقشاه فرمانروایی ابش خاتون چندان طولی نکشید و هولاکو خان او را نامزد پسر خود منگوتیمور کرد و با عزیمت او از شیراز در سال ۶۶۳ هجری حکومت اتابکان سلغری در فارس خاتمه یافت و آن
سرزمین به دست امرای مغول و کسانی که مالیان آن را به مقاطعه می گرفتند، افتاد و بازگشت ابش خاتون و بعدها دخترش کردوجین ۶۹۰ هجری به حکومت فارس دیگر ادامه حکومت اتابکان به شمار نمی آید. سازنده. این بنا توسط دختر آخرین شاه اتابکان سلغریان یعنی دختر اتابک سعد بن ابوبکر بن مد بن زنگی ساخته شده است. دیگر نام ها. از دیگر نام های خرابه ابش خاتون "خاتون قیامت" و "خرابه خاتون" است.
فرهنگ ژاپن در طول تاریخ، از دوره جومون تا دوران معاصر تحول زیادی داشته از فرهنگ های سایر نقاط آسیا، اروپا و آمریکای شمالی تأثیر پذیرفته است. از آنجایی که چین همواره یک مرکز قدرتمند منطقه ای بوده است، فرهنگ چین تأثیر زیادی بر فرهنگ ژاپن گذاشته و آثار فرهنگ چینی بر فرهنگ سنتی ژاپن همچنان مشهود است. انتقال فرهنگ چینی به ژاپن ابتدا از طریق کره و سپس با تماس مستقیم میان مردم چین و ژاپن در دوران دودمان تانگ و دودمان سوئی صورت گرفته است. مردم ژاپن در زمان شوگون سالاری توکوگاوا دوره ای طولانی از انزوا از جهان بیرونی را گذراندند که تا زمان رسیدن کشتی های سیاه و آغاز دوره میجی ادامه داشت. امروزه فرهنگ ژاپنی یکی از شاخص ترین فرهنگ های جهان به شمار می رود. ادبیات. نخستین آثار ادبیات ژاپنی به شدت تحت تأثیر ارتباطات فرهنگی با چین و ادبیات چینی بوده اند. این آثار به زبان چینی کلاسیک نوشته شده اند. ادبیات هندی نیز با گسترش بودیسم در ژاپن بر ادبیات این کشور تأثیر گذاشته است. از زمانی که ژاپن دروازه های خود را در سده ۱۹ میلادی به روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق و غرب به شدت برهم تأثیر گذاشته اند و همچنان می گذار
ند. شعر. هایکو کوتاه ترین گونه شعری در جهان است که توسط ژاپنی ها ایجاد شده استد، این گونه شعر به صورت سنتی کم تر ۱۷ خط است، یک هایکو عموماً یک احساس یا گرایش شاعرانه سراینده را بیان می کند: موسیقی. واژه موسیقی در زبان ژاپنی عبارت است از 音楽 (اون گاکو) که ترکیبی از دو واژه کانجی 音 (اون) به معنی صدا و 楽 (گاکو) به معنی «لذت بردن» است. امروزه ژاپن دارای دومین صنعت موسیقی بزرگ در جهان پس از ایالات متحده آمریکا و بزرگ ترین صنعت موسیقی در آسیا است. دین. دو دین اصلی رایج در ژاپن آیین شینتو و آیین بودایی هستند. آیین شینتو دینی است که بر آداب و رسوم تمرکز دارد. این دین پیش از قرن ششم میلادی در ژاپن پدید آمد. از آن به بعد مردم شروع به ساخت معبدهای شینتویی برای ستایش کامی کردند. آیین بودایی، در قرن ششم پس از میلاد از سایر نواحی آسیا به ژاپن وارد شد. این آیین در ابتدا محبوب نبود و اکثر جامعه ژاپن قادر به درک مفاهیم فلسفی موجود در آن نبودند. با این حال، هنرهای مرتبط با این آیین برای آن ها قابل درک بود که در گسترش این آیین در ژاپن نقش داشته است.
احمد غلام علی چهاگله ( (کراچی، هند بریتانیا) – (کراچی، پاکستان)) آهنگساز، موسیقی دان، نویسنده اهل پاکستان بود. او به خاطر نوشتن موسیقی سرود ملی پاکستان در سال ۱۹۵۰ شناخته شده است.
یک سند طراحی بازی (که اغلب به اختصار GDD)گفته می شود، یک سند بسیار توصیفی از مراحل طراحی بازی برای یک بازی ویدئویی است. یک سند طراحی بازی توسط تیم توسعه خلق و ویرایش می شود و در درجه اول در صنعت بازی های ویدئویی برای سازماندهی تلاش ها در یک تیم توسعه استفاده می شود. این سند توسط تیم توسعه به عنوان نتیجه هم کاری بین طراحان بازی ویدئویی ، هنرمند بازی ویدئویی و برنامه نویس به عنوان یک بینش راهنما که در سراسر فرایند توسعه بازی ویدئویی استفاده می شود، ایجاد شده است. زمانی که یک بازی توسط یک ناشر بازی به تیم توسعه سفارش داده می شود، این سند باید توسط تیم توسعه ایجاد شود و اغلب به توافق بین ناشر و توسعه دهنده مربوط می شود که توسعه دهنده باید در طول فرایند توسعه بازی به آن پایبند باشد. چرخه زندگی. توسعه دهندگان بازی ممکن است سند را در مرحله پیش تولید از توسعه بازی، قبل یا بعد از مرحله نهایی، طراحی کنند. انتشار سند قبل از نهایی سازی بازی ممکن است به سند مفهومی و ناقص منجر شود. هنگامی که پروژه تأیید شد سند توسط توسعه دهندگان گسترش یافته است و به سطحی از کیفیت رسیده که قابلیت هدایت موفق آمیز تیم توسعه را دارا باشد. به د
لیل محیط پویای توسعه بازی، در محتوای این سند اغلب تغییر، تجدید نظر و گسترش رخ می دهد و این با پیشرفت توسعه بازی و تغییرات در حال بررسی در حوزه و جهتگیری ها همراه است. به عنوان مثال از یک سند طراحی بازی اغلب به عنوان یک سند زنده تعبیر می شود که یک قطعه از کار است که به طور مداوم و در طی اجرای پروژه اغلب اوقات بهبود می یابد و نوسان این تغییرات گاهی به تغییرات روزانه نیز می رسد. یک سند ممکن است در ابتدا تنها با شرح مفاهیم اساسی شروع شود و در انتهای پروژه به یک سند کامل با لیست مفصلی از جزئیات بازی تبدیل گردد. محتوا. یک سند طراحی بازی ممکن است شامل متن، تصاویر، نمودارها، محتواهای هنری یا هر رسانه به کار گرفته شده دیگری که بتواند تصمیم گیری های طراحی را توصیف نماید در بازی به کار گرفته شده باشد. برخی از اسناد طراحی ممکن است در برخی بخش ها شامل اطلاعات مربوط به موتور طراحی بازی یا نمونه های اولیه باشد.
ادبیات سُریانی ادبیاتی است که به زبان سریانی نوشته شده است و آثار عبادی در مسیحیت سریانی جزو این ادبیات محسوب می شوند. دیرینگی متون نخستین سریانی به سدهٔ دوم میلادی باز می گردد , و آثار مهم این دوره عبارتند از پشیطتا (انجیل سُریانی) و "دیاتسارون. "با این حال، عمدهٔ آثار ادبیات سریانی در حدود سده های چهارم تا هشتم میلادی نوشته شده اند. ادبیات سریانی در سدهٔ نُهم میلادی نیز باقی ماند، اما نویسندگان مسیحی سریانی در این دوره، غالباً آثارشان را به زبان عربی می نوشتند. سخن گفتن به زبان های آرامی نو در سدهٔ سیزدهم میلادی منسوخ شد، اما همچنان تعدادی از نویسندگان، تا دورهٔ میانه، آثارشان را به خط و زبان سریانی می نوشتند، و سریانی ادبی (ܟܬܒܢܝܐ Kṯāḇānāyā) در میان اعضای کلیسای ارتدکس سریانی رواج داشت. تاریخ. «سریانی کلاسیک» اصطلاحی است که برای زبان ادبی رایج در سدهٔ سوم میلادی استفاده می شود. زبان سه سدهٔ نخستین دوران مسیحی را «سریانی باستان» می نامند، هرچند که گاهی آن را زیرمجموعهٔ «سریانی کلاسیک» برمی شمارند. قدیمی ترین ادبیات مسیحی به زبان سریانی، ترجمهٔ کتاب مقدس بود که تحت عنوان پشیطتا و دیاتسارون شناخته می شود.ابن
دیصان یکی از نویسندگان مهم غیرمسیحی (گنوستیک) سدهٔ دوم میلادی بود، اما بیش ترِ آثار او از بین رفته اند و فقط از ارجاعات بعدی در آثار نویسندگان پس از او شناخته شده است. یکی از مهم ترین گواهی ها مبنی بر وجود ادبیات سریانی در سدهٔ یکم میلادی، نامهٔ مارا بار سراپیون است که احتمالاً در سدهٔ یکم میلادی نوشته شده است، اما نسخه ای که از این نامه باقی مانده است، رونوشتی مربوط به سدهٔ ۶ یا سدهٔ ۷ میلادی است. سدهٔ چهارم میلادی به عنوان عصر طلایی ادبیات سریانی محسوب می شود. دو تن از چهره های برجستهٔ این دوران، افراهات و افرایم سوری هستند که افراهات خطابه هایی برای کلسیای نسطوری در شاهنشاهی ساسانیان می نوشت، و افرایم سوری سرودهای روحانی و شعرهایی برای کلیسای امپراتوری روم می نوشت. دو سدهٔ بعدی، که از بسیاری جهات ادامهٔ عصر طلایی ادبیات سریانی بود، شعرا و متکلمان سریانی مهمی را به خود دید: یعقوب سروجی، نرسای،اکسنایا مبوجایا، بابای کبیر، اسحاق نینوایی، و یعقوب ادسایی. تلاش های قابل توجهی برای ترجمهٔ متون یونانی به سریانی انجام شد. تعدادی از آثار نوشته شده به زبان یونانی تنها به واسطهٔ ترجمه های سریانی شان امروزه باقی مانده
اند. برای نمونه، چند اثر از سوروس انطاکیه ای (درگذشتهٔ ۵۳۸ میلادی) که توسط پائول ادسایی (درگذشتهٔ ۵۲۶ میلادی) ترجمه شدند و نیز کتاب "زندگی سوروس" نوشته شده توسط آتاناسیوس یکم گامولو (درگذشتهٔ ۶۳۵ میلادی). نسخهٔ خطی ۱ سریانی کتابخانهٔ ملی روسیه یک دست نوشتهٔ خطی از نسخهٔ سریانی "تاریخ کلیسیایی" اثر اوسبیوس قیصری است که در سال ۴۶۲ میلادی نوشته شده است. پس از فتوحات مسلمانان در اواسط سدهٔ هفتم میلادی، فرایند یونانی شدن زبان سریانی، که در سده های ششم و هفتم رو به رشد بود، در اواسط سدهٔ هفتم کند و سپس متوقف شد. سریانی در حدود سده های نهم وارد یک عصر نقره ای شد. آثار این دوره عمدتاً دانشنامه ای و آموزشی بودند، و توسط مفسران کتاب مقدس، یشوعداد مروزی، و یعقوب بار-صلیبی نوشته شده بودند. برجسته ترین شخص سدهٔ سیزدهم میلادی، ابن عبری، پیشوای کلیسای ارتدکس سریانی، و آخرین کسی بود که نوشته هایی از خود به زبان سریانی بر جای گذاشت.
مالکیت اجتماعی می تواند بر انواعی مختلف از مالکیت بر ابزار تولید در یک اقتصاد سوسیالیستی، شامل مالکیت دولتی، مالکیت کارکنان، مالکیت تعاونی، مالکیت برابر شهروندان، مالکیت اشتراکی و مالکیت جمعی، دلالت داشته باشد. به صورت تاریخی، مفهوم مالکیت اجتماعی بر این فرض استوار بود که سرمایه و بازار عامل، در شرایطی که کالاهای سرمایه ای در تعلق یک نهاد یا نهادهایی مختلف به نمایندگی از جامعه باشد تا در نتیجه تبادلات بازاری در فرایند تولید زائد شود، از بین خواهد رفت. اما تفسیرهای مختلف از مدل های سوسیالیسم بازار، جایی که بازارهای عامل برای تخصیص کالاهای سرمایه ای بین شرکت های عمومی به کار گرفته می شوند، مفهومی از مالکیت اجتماعی که دربرگیرنده نهادهای مستقل نیز هست را پیشنهاد می کنند. مالکیت اجتماعی ابزارهای تولید مشخصه مشترک همهٔ اشکال مختلف سوسیالیسم است. دو شکل عمده مالکیت اجتماعی، مالکیت عمومی و مالکیت مشترک است. تمایز بین این دو فرم در توزیع مازاد تولید است. در مالکیت عمومی مازاد از طریق سود سهام اجتماعی به همه اعضای جامعه توزیع می شود، در حالی که در مالکیت مشترک، مازاد اقتصادی یک شرکت توسط تمام اعضای کارگر آن شرکت خاص کن