Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارکستر فیلارمونیک کردستان (به انگلیسی:Kurdistan Philharmonic Orchestra) یک ارکستر فعال درزمینهٔ موسیقی کلاسیک در ایران است که در سال ۱۳۸۴ توسط جمعی از موسیقی دانان در شهر سنندج در استان کردستان تأسیس شد . معرفی. اندیشه تأسیس ارکستر فیلارمونیک کردستان در سال ۱۳۸۴ توسط جمعی از موسیقی دانان در شهر سنندج به واقعیت پیوست. ارکستر فیلارمونیک کردستان از جمله مجموعه های فعال حوزه موسیقی استان کردستان است که طی چند سال گذشته برنامه های متعددی را در سنندج و ایام برگزاری جشنواره موسیقی فجر برگزار کرده است. این گروه در ماه های اخیر علاوه بر اجرای چند برنامه زنده و خیریه، کارگاه ها و ورک شاپ های تخصصی را با حضور تعدادی از هنرمندان ایرانی و خارجی برگزار کرده است اعضا. هم اکنون رهبری ارکستر بر عهده آقای مهدی احمدی که از بنیان گذاران ارکستر بوده می باشد. مایستر ارکستر ارسلان کامکار و بیش از ۵۰ نفر نوازنده سازهای موسیقی کلاسیک از اعضای این ارکستر می باشند. هیئت امنا. ارکستر فیلارمونیک کردستان در سال ۱۳۹۳ دارای هیئت امنا شد که اعضای فعلی به ترتیب ذیل است ثبت ملی. در تاریخ ۱ بهمن ۱۳۹۵ مهدی فرشادان نماینده حوزه انتخابیه سنندج در
مجلس شورای اسلامی از قول مساعد وزیرارشاد جهت ثبت ملی این ارکستر خبرداد.
شرکت هوافضای صنایع سنگین کاواساکی زیرمجموعه ای از شرکت صنایع سنگین کاوازاکی است که در حوزهٔ هوافضا فعالیت می کند. این شرکت محصولاتی نظیر بالگرد، هواپیما، فضاپیما، موتورهای جت، موشک و تجهیزات الکترونیکی مربوطه را تولید می نماید. تاریخچه. شرکت کشتی سازی کاواساکی ماه آوریل سال ۱۹۱۹ یک بخش هواگردسازی در کارخانه هیوگو خود در کوبه ایجاد کرد. هدف از این بخش تولید هواگردهای خارجی برای نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بود. برای هجده سال هواگردها در همان کارخانه کشتی سازی در ناحیه صنعتی کوبه تولید می شدند. در ابتدا خود کارخانه هیچ فرودگاهی نداشت؛ در حقیقت نیازی هم به آن نبود که چرا که هواگردها به صورت سرهم نشده تحویل نیروی زمینی می شدند. بخش هواگردسازی سال ۱۹۲۲ به یک دپارتمان در شرکت ارتقا یافت و تاکِزاکی توموکیچی، افسر پیشین نیروی دریایی امپراتوری ژاپن، به عنوان نخستین مدیر کل آن منصوب شد. سال بعد یک محوطه فرود کوچک برای آن در فرودگاه کاگامیگاهارا در نزدیکی گیفو ساخته شد. خط آهن فرا هونشو یک اتصال ۱۹۰ کیلومتری بین دپارتمان هواگردسازی در فرودگاه کاگامیگاهارا و کارخانه و دفتر مرکزی در کوبه برقرار می کرد. از ماه مه سال ۱۹۲۷ کا
رخانه هواگردسازی کاواساکی نام گرفت و ماه دسامبر همان سال فعالیت های تولیدی خود را به تأسیسات گسترش یافته در قسمت شمالی فرودگاه کاگامیگاهارا که هم اینک متعلق به نیروی زمینی بود، منتقل کرد. کارخانه هواگردسازی ماه نوامبر سال ۱۹۳۷ کاملاً از شرکت مادر جدا شد و نام «شرکت هواگردسازی کاواساکی با مسئولیت محدود» بر خود نهاد. سال ۱۹۴۰ یک کارخانه جدید در آکاشی در نزدیکی غرب کوبه احداث شد. همان زمان یک واحد زیرمجموعه برای تولید بدنه در آکاشی پدید آمد. دفتر اصلی شرکت هم در آکاشی مستقر شد. ماه سپامبر سال ۱۹۴۱ یک فرودگاه صحرایی در آکاشی ساخته شد. محصولات. شرکت ماه اوت سال ۱۹۱۹ مجوز تولید هواگرد فرانسوی سالمسو ۲-آ. ۲ از گونه دوسرنشین شناسایی به همراه موتور آن را خریداری کرد. ارتباط نزدیکی با شرکت آلمانی دورنیه برقرار و حق تولید چندین هواگرد آن دریافت شد. در نتیجه این همکاری، مهندس ریشارت فوگت سال ۱۹۲۴ از این شرکت آلمانی به کاواساکی منتقل شد و نقش مشاور و طراح اصلی آن را برعهده گرفت. همان سال شرکت شروع به تولید موتورهای هواگرد ب ام و در توافق با این شرکت آلمانی کرد. با حرکت شرکت به سمت هواگردهای بزرگ تر، تولید بمب افکن سنگین گ
ونه ۸۷ از سال ۱۹۲۷ آغاز شد. مجموعاً ۲۸ فروند از این بمب افکن دو موتوره تمام فلزی خشکی پایه که شباهت زیادی به قایق پرنده دورنیه وال داشت، در تأسیسات کشتی سازی کوبه تولید شد. شرکت در تمامی طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ سفارش های زیادی از نیروی زمینی دریافت کرد که حاصل از نیاز پدید آمده در اثر جنگ قریب الوقوع با چینی ها بود. در این جریان سال ۱۹۳۵ سفارش تولید ۱٬۰۰۰ فروند از بمب افکن سبک گونه ۹۸ (کی-۳۲) دریافت شد که اتصال نزدیکی بین نیروی زمینی و شرکت کاواساکی برای تولیدات آینده برقرار کرد. تولید موتور هواگرد تا اوایل سال ۱۹۳۹ در کارخانه کشتی سازی کاواساکی انجام می گرفت.
آلیسون بالسوم (؛ زادهٔ ) در هرتفوردشر، موسیقی دان، آموزگار اهل بریتانیا و دارندهٔ نشان امپراتوری بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دورنیه دو ۳۳۵ "فایل" (پیکان) (آلمانی: Dornier Do 335 "Pfeil") یک جنگنده سنگین تک باله دو موتوره با چینش کشنده-هل دهنده ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم طراحی و به شکل محدودی در "لوفت وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. شرکت دورنیه بر مبنای تجربیات پیشین خود در زمینه هواگردهای دارای رانش خط مرکز مخصوصاً در ساخت قایق پرنده، اواسط دهه ۱۹۳۰ کار بر روی یک جنگنده پر سرعت با دو موتور مرکزی را آغاز کرد. در چنین پیکربندی موتورها خط رانش یکسانی داشتند و یک موتور در حالت کشش و دیگری در حالت هل دادن بود. این پیکربندی نسبت به چیدمان سنتی دو موتوره، چند مزیت داشت. نخست این که سطح پیشین، همانند هواگردهای تک موتوره، کم بود و بال ها خالی از سازه اضافه می ماند. دیگر این که در صورت از کار افتادن یکی از موتورها رانش نامتقارن ایجاد نمی شد. البته مشکلاتی در زمینه محور محرک پیشران پشتی وجود داشت. بدین منظور، گروهی به رهبری اولریش هوتر هواگرد گوپینگن گو ۹ را به عنوان بستر آزمایش مفهوم طراحی کرد. این هواگرد یک موتور هیرت هااِم ۶۰اِر با توان ۸۰ اسب بخار داشت که در گرانی گاه زیر بال شانه ای بود. محور محرک از درون یک دم س
ازه نازک و طولانی پشت بال ها به یک پیشران چوبی چهار تیغه در دُم صلیبی شکل می رفت. گو ۹ نخستین بار سال ۱۹۴۰ به پرواز درآمد و نشان داد کاربرد پیشران فشاری از پشت کارآمد و امن است. با این وجود، دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش در این زمان از دورنیه خواست کار بر روی جنگنده را رها و بر تولید بمب افکن و قایق پرنده تمرکز کند. در نهایت سال ۱۹۴۲ دفتر فنی تقاضایی برای یک هواگرد پر سرعت غیر مسلح برای رخنه در اراضی دشمن، مطرح ساخت. دورنیه «پروژه ۲۳۱» خود با چیدمان موتور کشنده-هل دهنده را ارائه کرد. در رقابت با شرکت های آرادو و یونکرس، پس از ارزیابی قرارداد توسعه با دورنیه امضا و عنوان دو ۳۳۵ بر طرح آن نهاده شد. در ادامه وزارت هوانوردی با صدور فرمانی جدید خواهان باز طراحی دو ۳۳۵ به عنوان یک هواگرد چندمنظوره در نقش جنگنده روزانه، جنگنده شبانه، جنگنده-بمب افکن، جنگنده سنگین و هواگرد شناسایی شد که ساخت پیش نمونه به تأخیر انداخت. دو ۳۳۵ پائیز سال ۱۹۴۳ آماده پرواز بود. دو ۳۳۵ یک موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۳ با پوسته گرد در جلوی بدنه داشت. خروجی های اگزور این موتور پشت بال ها بود. موتور دیگری پشت بدنه قرار داشت که یک پیشران سه تیغه د
ر پشت دُم صلیبی شکل را به چرخش درمی آورد. یک هواکش بزرگ زیر بخش پشتی بدنه برای این موتور تعبیه شد. زیر بخش مرکزی بال ها دریچه هایی برای محفظه تسلیحات بود. هواگرد می توانست یک بمب ۵۰۰ کیلوگرمی یا دو بمب ۲۵۰ کیلوگرمی را حمل کند. ارابه فرود شامل سه چرخ بود که بخش اصلی آن به طرف داخل درون بال ها و چرخ دماغه پس از چرخش ۹۰ درجه ای به پشت زیر اتاقک خلبان جمع می شد. دو ۳۳۵ به صورت نیمه رسمی پیکان (Pfeil) خوانده می شد. خلبانان به جهت دماغه طولانی لقب «مورچه خوار» (ameisenbär) بر آن نهادند. یکی از خلبانان دورنیه روز ۲۶ اکتبر سال ۱۹۴۳ پیش نمونه نخست (دو ۳۳۵ فاو-۱) را در اوبرپفافنهوفن به پرواز درآورد. پس از کارآزمایی های شرکت، هواگرد برای کارآزمایی های گسترده رسمی به مرکز رشلین منتقل شد. گزارش ها از عملکرد پروازی، جز مقداری ناپایداری طولی، غالباً مطلوب بود. بیشتر خلبان از سرعت، شتاب، شعاع چرخش و هدایت پذیری عمومی آن رضایت بالایی داشتند. بدین شکل فرایند توسعه به خوبی پیش رفت و پیش نمونه های دیگری به کارآزمایی ها پیوستند.
سینما بهمن یک سینما در شهر آمل، ایران است. این سینما که متعلق به حوزه هنری می باشد در سال ۱۳۴۵ با یک سالن افتتاح و در سال ۱۳۷۹ پس از تجهیز و نوسازی و به دو سالن مجزا بازگشایی شد.
دورنیه دو ۱۷ یک بمب افکن سبک و هواگرد شناسایی ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. این هواگرد به عنوان بمب افکن سریع طراحی شد تا با سرعت بالا جنگنده های دشمن را پشت سر بگذارد. طراحی و توسعه. دورنیه دو ۱۷ به عنوان یک هواپیمای نامه بر چهار سرنشین با سرعت کافی جهت مقاصد تجاری برای "دویچه لوفت هانزا" طراحی شد. نخستین پیش نمونه (فاو-۱) روز ۲۳ نوامبر سال ۱۹۳۴ به پرواز درآمد. این هواگرد به همراه پیش نمونه های دوم و سوم سال ۱۹۳۵ برای ارزیابی تحویل "لوفت هانزا" شد. این شرکت هواپیمایی فضای درون را تنگ و استفاده از آن را غیر عملی دانست. بدین جهت پیش نمونه ها به شرکت دورنیه بازگرداننده شدند. یکی از خلبانان "لوفت هانزا" که رابط بین هواپیمایی و وزارت هوانوردی رایش بود و خود با دو ۱۷ پرواز کرد، آن را مستعد نقش بمب افکن دید. بدین شکل با توجه عدم به پذیرش تجاری آن، هواگرد به سرعت توجه "لوفت وافه" را به خود جلب کرد. در کارآزمایی های اولیه دُم یگانه هواگرد با تثبیت گر عمودی و سکان دو تایی جایگزین شد تا انحراف آن در محور بالا و پایین کاهش یابد. یک محفظه بمب در پشت تیر اصلی بال تعبیه شد. پیش نمونه چهارم مورد آزمون "لوفت وافه" قرار گرفت
. پنج پیش نمونه مشابه دیگر ایجاد شد که در سه مورد نوک و زیر دماغه طولانی لعاب دار بود و سه نمونه آخر یک جایگاه در پشت اتاقک خلبان برای یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی متری ام گه ۱۵ برای استفاده بیسیم چی وجود داشت. در پیش نمونه های هفتم و نهم یک دماغه کوتاه با لعاب بیشتر به کار رفت که نسخه استاندارد شد. تا هنگام پرواز نمونه نهم، دو ۱۷ به یک بمب افکن قابل برای رایش سوم بدل گردید و وارد خط تولید شد. این هواگرد برای نخستین بار ماه ژوئیه سال ۱۹۳۷ در مسابقات بین المللی هواگردهای نظامی در زوریخ سوئیس در انظار عمومی قرار گرفت. دو ۱۷ توانست تمامی جنگنده ها را با سرعت خود پشت سر بگذارد. بدنه باریک و بلند لقب «مداد پرنده» را برای آن به همراه داشت. به منظور تناسب و سهولت در تولید تحت لیسانس و تولید غیر متمرکز، دو ۱۷ با طراحی در اجزای کوچک بود که مزیت عمده امکان افزوده شدن تجهیزات به صورت میدانی را نیز فراهم می آورد. این مدل اولیه هواگرد می توانست به سرعت ۳۹۱ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰ کیلوگرم یا در ماموریت های کوتاه ۷۵۰ کیلوگرم بمب حمل کند. مدل های دو ۱۷ایی بمب افکن و دو ۱۷اف شناسایی دو موتور ب ام و ۶ توان ۷۵۰ اسب بخار و یک دریچه زیر
بدنه جلوتر از محفظه بمب برای یک مسلسل ام گه ۱۵ شلیک کننده به سمت پایین، داشتند. مدل اف با مخزن سوخت اضافی و دو دوربین در محفظه بمب بود. قرار بود در ادامه موتور ب ام و ۶ با دایملر-بنتس ۶۰۰آ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار که در پیش نمونه هشتم آزمایش شده بود، جایگزین شود؛ با این حال تولیدات این موتور کم بود و همان مقدار نیز به جنگنده ها تعلق می گرفت. از این رو سال ۱۹۳۸ مدل عمده دو ۱۷ام بمب افکن متوسط با موتور شعاعی ۹ سیلندر برامو ۳۲۳آ-۱ با توان ۹۰۰ اسب بخار (۶۷۵ کیلووات) وارد خط تولید شد و مدت کوتاهی بعد دو ۱۷په از گونه شناسایی با موتور شعاعی ب ام و ۱۳۲اِن با توان ۸۷۵ اسب بخار (۶۴۸ کیلووات) پدید آمد. هر دو مدل محفظه بمب طولانی تری داشتند و می توانستند تا ۱٬۰۰۰ کیلوگرم بمب را حمل کنند. در این مدل ها تسلیحات افزوده شدن یک مسلسل ام گه ۱۵ شلیک کننده به جلو افزایش یافت که با حرکت آزاد به بالا و پایین، خلبان یا بمب انداز/ناوبر آن را به کار می گرفت. اغلب یک جفت مسلسل ام گه ۱۵ دیگر نیز به صورت میدانی به هواگرد افزوده می شد. با وجود یک قایق نجات هواگرد عنوان دو ۱۷ام/او-۱ می گرفت. هواگردهای گرمسیری با فیلتر شن دو ۱۷ام-۱/تروپ و د
و ۱۷په-۱/تروپ نامیده شدند. پس از آن ها ۱۸ فروند از مدل های پیش تولید دو ۱۷اس شناسایی و دو ۱۷او مسیریابی با موتور خطی دایملر-بنتس دی ب ۶۰۰آ تولید شد. یوگسلاوی نیز مدل صادراتی دو ۱۷کا را سفارش داد. هواگردهای دو ۱۷ام با عنوان دو ۱۷کابه-۱ بمب افکن، دو ۱۷کاآ-۲ و دو ۱۷کاآ-۳ شناسایی به این کشور صادر شدند. همه این هواگرد موتور شعاعی ژنوم-رون ۱۴ نا/۲، مسلسل اف ان براونینگ و دماغه طولانی لعاب دار پیش نمونه های دو ۱۷ داشتند. در تعدادی توپ خودکار ۲۰ میلی متری ایسپانو سوئیزا ۴۰۴ به عنوان سلاح دفاعی هم نصب شد. قوای بمب افکن آلمان سال ۱۹۳۹ مدل بهبود یافته دو ۱۷سِت با اتاقکی لعاب دار با فضای بزرگ تر و یک جایگاه تیربارچی دم در زیر بدنه برای مقابله هواگردهای مهاجم، را دریافت کرد. موتور این نمونه نیز برامو ۳۲۳ با ۱٬۰۰۰ اسب بخار توان بود که ظرفیت حمل بمب را به ۱۰۰۰ کیلوگرم افزایش می داد. حدود ۴۰۰ فروند نیز از این مدل تولید شد. تولید. مدل دو ۱۷ایی نسخه اولیه تولید بود. تا پایان سال ۱۹۳۸ مجموعاً ۵۸۰ فروند از چهار مدل ایی، اف، ام و په به "لوفت وافه" تحویل داده شد. آلمان بیست فروند دو ۱۷کا به یوگسلاوی فرستاد. تولید تحت لیسانس در کار
خانه هواگردسازی دولتی از سال ۱۹۳۹ در یوگسلاوی آغاز شد. تاریخچه عملیاتی. در بدو ورود دو ۱۷ به خدمت لوفت وافه چهار جناح جدید از آن ها تشکیل داد و گروه شناسایی برد بلند خود را به مدل دو ۱۷ اف-۱ مجهز کرد. حدود ۳۵ هواگرد از مدل های دو ۱۷ایی و دو ۱۷اف سال ۱۹۳۷ راهی جنگ داخلی اسپانیا شدند تا با لژیون کوندور عملیات های رزمی را تجربه کنند. در این رزم گاه هواگرد می توانست از جنگنده‎های دشمن بگریزد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم، "لوفت وافه" هواگردهای دو ۱۷ام و دو ۱۷ست را به عنوان بمب افکن و دو ۱۷اف و دو ۱۷په را به عنوان هواگرد شناسایی در خدمت داشت. هواگردهای دو ۱۷ست در قالب چهار جناح ۲، ۳، ۷۶ و ۷۷ رزمی در تهاجم به لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ و تهاجم به کشورهای سفلی و فرانسه در سال ۱۹۴۰ مشارکت کردند. از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ این هواگرد بخشی از نیروی بمب افکن حاضر در نبرد بریتانیا را تشکیل می داد. با وجود این که دو ۱۷ هنگام ورود به خدمت پر سرعت تر از هر جنگنده هم عصر خود بود، در این مدت به سرعت منسوخ و در جریان نبردهای فرانسه و بریتانیا متحمل خسارات سنگین شد. در طول سه ماه بیش از ۱۴۰ هواگرد دو ۱۷ست در مقابل جنگنده های بریتانی
ایی در این نبرد از دست رفتند. با وجود مشکلات اندک فنی، دو ۱۷ عملکرد ضعیف تری نسبت به هاینکل هائی ۱۱۱ و یونکرس یو ۸۸ داشت. بدین ترتیب بیشتر هواگردهای دو ۱۷ با بمب افکن های یو ۸۸ جایگزین شدند. به هر صورت هواگردهای باقی مانده در کارزار بالکان و تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ همچنان به کار گرفته شدند. هنگام تهاجم آلمان به آغاز یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱، حدود ۷۰ فروند دو ۱۷کا در خدمت نیروی هوایی یوگسلاوی بودند. از این میزان ۲۶ فروند در درگیری های اولیه از بین رفتند. تعدادی به مصر گریختند که دو فروند از آن ها مختصراً در نیروی هوایی بریتانیا خدمت کرد. تعداد دیگری به اضافه چند فروند اضافی دو ۱۷ایی-۱ در اختیار دولت مستقل کرواسی، متحد آلمان قرار گرفتند. مشخصات فنی. "دو ۱۷ست-۲":
سینما هجرت یک سینما در شهر گنبد کاووس، ایران است. این سینما که متعلق به حوزه هنری می باشد در سال ۱۳۴۲ با ۱ سالن افتتاح شده است.
یک بمب افکن سبک () نوعی هواگرد بمب افکن نسبتاً کوچک و سریع از نوع هواگرد بال ثابت است که عمدتاً پیش از دهه ۱۹۵۰ میلادی مورد استفاده قرار می گرفت. این نوع هواگردها به تدریج با پیشرفت مهندسی هوافضا و بهبود موتورهای هواگرد با هواپیمای جنگنده جایگزین شدند.
نینا ویکتوروونا پیگولوسکایا (زادهٔ ۱۳ ژانویه ۱۸۹۴ در سن پترزبورگ- درگذشتهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۷۰ در لنین گراد) خاورشناس روس و متخصص تاریخ خاورمیانه و شرق نزدیک و بیزانس در اوایل سده های میانه بود. او در سن پترزبورگ در خانواده ای صاحب نام که چندتن از آنان از محققان و دانشمندان روسیه بودند، زاده شد. در آغاز به فراگیری تاریخ و زبان های باستانی (یونانی و لاتینی) در دانشگاه سن پترزبورگ پرداخت و به دنبال آن مطالعات خود را دربارهٔ شرق در همین دانشگاه ادامه داد و در زبان های سامی مانند عبری و آرامی و سریانی و امهاری تخصص یافت و بعدها زبان عربی را نیز فراگرفت. افزون بر این او با چند زبان زندهٔ اروپایی یعنی انگلیسی و آلمانی و فرانسه و ایتالیایی نیز آشنایی داشت. زندگی. پیگولوسکایا در ۱۹۱۸ دورهٔ کلاس های بستوژف را به پایان رساند و در ۱۹۲۲ در رشتهٔ خاورشناسی از دانشگاه پتروگراد درجهٔ دکتری گرفت. میان سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ در کتابخانهٔ عمومی لنین گراد و ۱۹۳۸ در مؤسسه مطالعات خاورشناسی (در فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی) به کار اشتغال داشت. از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ و نیز از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ در دانشگاه لنین گراد تدریس می کرد. در ۱۹۴۶ به عنوان
عضو وابستهٔ فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی برگزیده شد و در ۱۹۵۲ نیابت ریاست انجمن روسیه و فلسطین و سردبیری مجموعهٔ فلسطین را عهده دار گردید. پیگولوسکایا در ۱۹۶۰ به عضویت انجمن آسیایی فرانسه درآمد. او به دریافت سه نشان و مدال های متعدد نایل شد. زمینهٔ فعالیت. پیگولوسکایا عمدتاً به عنوان تاریخ نگار و متخصص تاریخ خاورمیانه و روم شرقی در اوایل سده های میانه شناخته شده است. مطالعات وی بیشتر دربارهٔ تاریخ، آثار سریانی، فئودالیسم و خاستگاه آن، نظام اقتصادی-اجتماعی و گسترش فرهنگی شام، عربستان، ایران، و بیزانس در سده های میانه بود. وی برآن بود که تبیین ویژگی های دو نظام برده داری و فئودالی در خاور نزدیک در حکم کلید حل مسائل تاریخی این نواحی در سده های سوم و هفتم میلادی است. او به موضوعاتی چون تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران، روابط ایران و بیزانس، نهضت مزدکیان، مسیحیان ایران، جغرافیا و سازمان های اقتصادی، بازرگانی و تولیدی ایران در دورهٔ ساسانی و مناسبات فئودالی و چگونگی ظهور آن، اقطاع، نظام ارضی و راه ابریشم پرداخته است. در واقع، او وارث دیدگاه و نظام فکری غالب محققان شوروی سابق است و در بررسی موضوعات و رویدادهای تاریخ
ی به گذر از مرحلهٔ برده داری به فئودالیسم، و بروز مناسبات فئودالی در نتیجهٔ تشدید تضادهای طبقاتی قائل است. با این حال، تحقیقات وی دارای اهمیت بسیار است، زیرا توانایی او در استفاده از زبان های باستانی و جدید سبب می شد تا بتواند منابع را دقیق بررسی کند و در نتیجه گیری ها، بر اسناد و مدارک مشخص تاریخی تکیه کند؛ کمتر کسی توانسته است چون او به این موضوعات با نگاهی جامع و چندجانبه بپردازد. آثار. کتاب های او که به فارسی ترجمه شده اند عبارت اند از:
یک جنگنده شبانه () (یا جنگنده یا رهگیر مناسب برای همه شرایط آب و هوایی) نوعی هواپیمای جنگنده است که برای کار در شرایط شب یا آب و هوای بد با دید کم طراحی شده است. این نوع هواگردها اولین بار در زمان جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفتند و پس از آن گسترش یافتند.
دانشوریِ شهروندی یا دانش شهروندی پژوهش های علمی است که تمام یا بخشی از آن توسط دانشمندان آماتور (یا غیرحرفه ای) انجام می شود. دانشوری شهروندی گاهی با عنوان «مشارکت عمومی در پژوهش های علمی»، «نظارت مشارکتی» و «اقدام پژوهی مشارکتی» توصیف می شود. شهروندان دانشور (Citizen Scientist) در یکی از مهم ترین و پرهزینه ترین مراحل تولید علم، یعنی جمع آوری داده های محیطی، نقشی اثرگذار ایفا می کنند. پیشینه. پیشینه دانشوریِ شهروندی به دو سده پیش برمی گردد؛ زمانی که تقریباً تمامی دانشمندان برای گذران زندگی، مشاغل دیگری داشتند. بنجامین فرانکلین (۱۷۰۶–۱۷۹۰م) و چارلز داروین (۱۷۰۶–۱۷۹۰م) را می توان به عنوان دو نمونه برجسته برشمرد. اولی، مخترع، فیزیکدان و سیاستمدار آمریکایی که چاپخانه داشت؛ و دومی، زیست شناس و طبیعت شناس مشهور انگلیسی که وقتی با کشتی بیگل به سفر تحقیقاتی رفت، دستیار بی مواجب کاپیتان رابرت فیتزروی بود. دانشوری شهروندی به مفهوم امروزی آن، شاید نخستین بار در دسامبر سال ۱۹۰۰ رخ نمود. پروژه شمارش پرندگان در کریسمس که توسط انجمن ملی آدوبان در آمریکا به اجرا گذاشته شد اولین نمونه از این دست است. فرانک چَپْمن (۱۸۶۴–۱۹۴۵)،
پرنده شناس و از مبدعان کتاب راهنمای صحرایی، پیشنهاد داد در تعطیلات سال نو، شکارچیان به جای شکار پرندگان، آن ها را بشمارند. آن زمان ۲۷ پرنده نگر به این پیشنهاد پاسخ مثبت دادند. «بنیاد انگلیسی برای پرنده شناسی» در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد و پرنده نگرهای آماتور انگلستان را تشویق کرد که در پیشبرد علم بوم شناسی و حفاظت از طبیعت کمک کنند. این اقدام سبب شد تا امروز شمار داده هایی که در شبکه ملی تنوع زیستی نگهداری می شوند، از ۳۱ میلیون مورد بگذرد و ۲۷ هزار گونه گیاه و جانور را شامل شود. وضعیت کنونی. امروزه شهروندان دانشور در پروژه های تغییر اقلیم، گونه های مهاجم، زیست شناسی حفاظت، بهسازی محیط، پایش کیفیت آب، جمعیت شناسی جانوران، بررسی وضعیت رشد گیاهان و بسیاری دیگر از فعالیت هایی شرکت می کنند که به پایش و مشاهده مستقیم در منابع طبیعی مربوط می شود. در این رابطه، تکنولوژی و به ویژه اینترنت، مهم ترین وظیفه را به عهده دارند؛ اما نحوه مشاهده و ثبت آن، اهمیت به مراتب بالاتری دارد. امروزه هر پروژه ای که به داده های انبوه زمینی نیاز داشته باشد، بی تردید باید از کمک شهروندان دانشور بهره مند شود. یکی از نخستین فعالیت ها در زمینه ثبت
مشاهده جانوران، سیستمی است به نام سایبرترکر (CyberTracker). وسیله ای شبیه جی پی اسهای دستی که برای شکارچیان بیابان کالاهاری طراحی شد. کسانی که سواد خواندن و نوشتن ندارند، اما ردزنان توانمند و شکارچیان ماهری هستند. این سیستم توسعه پیدا کرد و در کشورهای دیگر مانند اسپانیا، آفریقای جنوبی و مغولستان نیز به کار گرفته شد. دیده بان زمین یا «ارث واچ» (Earthwatch) مؤسسه ای است غیرانتفاعی که سالانه از داده های هزاران دانشور شهروند، در پروژه های مختلف بهره می برد؛ کسانی که برای تعطیلات به سفر می روند یا در شهرهایشان در تردد هستند، می توانند هم زمان به پروژه های تحقیقاتی دانشمندان یاری رسانند. «مؤسسه ملی برای مطالعه گونه های مهاجم» در کلرادو آمریکا نیز برای بررسی وضعیت گونه های مهاجم، از داده های شهروندان استفاده می کند تا روند تغییرات و وضعیت این گونه های جانوری یا گیاهی را در سراسر کشور مورد ارزیابی قرار دهد. «آی نچرالیست» (iNaturalist) از دیگر نمونه های موفق دانشوریِ شهروندی است. یک شبکه اجتماعی که برای علاقه مندان به طبیعت راه اندازی شده تا هر گونه ای را که می بینند همراه با عکس و موقعیت جغرافیایی آن، از طریق تلفن ه
مراه خود ثبت کنند. عکس و اطلاعات مربوط به گونه ها که تازه واردان به این شبکه ارسال می کنند، باید از سوی متخصصان یا کسانی که پیش تر صلاحیتشان در شناسایی گونه ها اثبات شده است، تأیید شود. این روش به جمع آوری همگانی داده ها (crowdsourcing data) معروف است. در مقیاسی کوچک تر، در حومه تورنتو در کانادا نیز در سال ۲۰۱۶، پروژه ای با کمک شهروندان و عموماً دانش آموزان آغاز شد تا میزان تصادفات جاده ای لاک پشت، قورباغه، پستانداران، مارها و پرندگان در یک منطقه ثبت و ضبط شود. برای این کار، نخست ۲۲ داوطلب انتخاب شدند و مورد آموزش قرار گرفتند تا گونه ها را از هم تشخیص دهند و بتوانند با اپلیکیشنی که برای همین منظور طراحی شده بود، کار کنند. تبلتی به هر یک از این داوطلبان داده شد تا دو روز در هفته بین ساعت ۹ صبح تا ۱۲ ظهر، جانوران مرده را در یک کیلومتر و ۳۰۰ متر از چهار جاده نزدیک به هم، ثبت کنند. این داوطلبان بیش از ۶۰۰ مورد تصادف جانوران با خودرو را ثبت کردند. بالاترین میزان تصادف به قورباغه و کمترین آن به مار اختصاص داشت. در ایران. برای نخستین بار در ایران دسته هایی کم تعداد، به همراه یک محیط بان در نیمه نخست دهه ۸۰ شمسی راهی
بیابان می شوند. این شاید نخستین باری بود که تعدادی از تشکل های زیست محیطی داوطلبانه به یاری سازمان محیط زیست آمده اند. وظیفه شان، آماربرداری از طعمه های یوزپلنگ بود. دوربین شکاری بر گردن و کوله پشتی بر دوش، از سپیده دم تا اندکی بعد از طلوع، هر جانوری که می بینند را ثبت کردند. پیش از این که پا به بیابان بگذارند، آموزش دیدند که کجا بروند، چگونه منتظر بمانند و چه چیزهایی را ثبت کنند. پس از این تجربه بود که چندبار دیگر نیز از تشکل های زیست محیطی کمک هایی مشابه گرفته شد. همچنین در پژوهش مربوط به بارندگی در ایران، بازدیدهای کاربران گوشی های همراه، مورد استفاده قرار گرفت؛ اما هنوز روش هایی که در آفریقا یا مغولستان برای جمع آوری داده های محیطی و حیات وحش از طریق شهروندان دانشور متداول است در ایران رواج نیافته است.
یک جنگنده روزانه () به نوعی هواپیمای جنگنده گفته می شود که مجهز به تجهیزات لازم برای رزم در شرایط شب یا آب و هوای بد با دید کم نبوده و تنها در شرایط روز با دید مناسب قابل استفاده باشد. این واژه برای تفکیک هواگردهای این چنینی از جنگنده شبانه ابداع گردید. پیش از ساخته شدن جنگنده شبانه، در واقع همه ی جنگنده ها جنگنده روزانه محسوب می شدند. به عنوان نمونه، می توان به سوپرمرین اسپیت فایر به عنوان یک جنگنده روزانه اشاره نمود.
جنگنده سنگین نوعی هواگرد جنگنده است که برای حمل سلاح های سنگین تر و عملیات در بردهای طولانی تر از جنگنده های سبک طراحی شده باشد.
یک هواگرد نظامی سبک () نوعی هواپیمای نظامی سبک چندمنظوره است که معمولاً در اصل به عنوان هواپیمای آموزشی مورد استفاده قرار می گیرد و برای درگیری در مأموریت های سبک نظامی و شناسایی اصلاح شده است.
یک جنگنده سبک () نوعی هواپیمای جنگنده است که از لحاظ پیچیدگی، هزینه و بُرد و وزن عملیاتی پایین تر از اغلب جنگنده ها باشد. از نمونه های شناخته شدهٔ جنگنده سبک می توان به اف-۸۶ سیبر، نورثروپ اف-۵، میگ-۱۵، میگ-۲۱، داسو میراژ ۳ ، ساب ۳۵ دراکن ، هسا صاعقه و هسا اذرخش و هسا کوثر اشاره کرد. جنگنده های سبک مدرن تر نظیر جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن و قاهر ۳۱۳ و چنگدو جی-۱۰ از لحاظ عملکرد بسیار بهبود یافته و با سایر جنگنده ها رقابت می کنند.
دورنیر دو ۲۲۸ یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری ساخت شرکت دورنیر فلوکتسایک ورک در آلمان است. هواگرد دورنیر دو ۲۲۸ نخستین پروازش را در ۲۸ مارس ۱۹۸۱ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ژوئیه ۱۹۸۲ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال های 1982–1997 توسط دورنیر و ۱۹۸۵ تا حال حاضر توسط هیندوستان آیروناتیکس تولید شده است. در مجموع، تعداد ۳۷۰ فروند از این هواگرد ساخته شده است.
دورنیه دو ۲۱۷ یک هواگرد بمب افکن دو موتوره ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. طراحی، تولید و استفاده. دورنیه دو ۲۱۷ باز طراحی هواگرد پیشین دورنیه دو ۱۷، به عنوان هواگردی بزرگ تر و قدرتمندتر، بود. نخستین پیش نمونه غیر مسلح آن ماه اوت سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد و یک ماه بعد سقوط کرد. دو ۲۱۷ایی-۱ مجهز به دو موتور شعاعی ب ام و ۸۰۱آ، به عنوان نخستین مدل اواخر سال ۱۹۴۰ پدید آمد. مدل های دو ۲۱۷ایی-۲ و دو ۲۱۷ایی-۳ متعاقباً با تسلیحات دفاعی متفاوت به عنوان بمب افکن شیرجه ای تولید شدند. دیگر زیرْ گونه ها شامل دو ۲۱۷ایی-۲/اِر-۴ هواگرد اژدرافکن، دو ۲۱۷ایی-۲/اِر-۱۰ هواگرد گشت دریایی و دو ۲۱۷ایی-۵ با قابلیت حمل موشک هوابه سطحِ هدایت شونده رادیویی هااس ۲۹۳، بودند. گونه های تولید شده پس از سال ۱۹۴۱ نیز شامل دو ۲۱۷یوت و دو ۲۱۷اِن جنگنده شبانه، دو ۲۱۷کا بمب افکن با دماغه بزرگ تر و عمیق تر و تسلیحات دفاعی سنگین تر، دو ۲۱۷کا-۲ با طول بال بیشتر و دو ۲۱۷ام با موتور خطی دایملر-بنتس دی ب ۶۰۳آ با توان ۱٬۷۵۰ اسب بخار، می شد. علت تغییر به موتور خطی نگرانی از امکان کمبود موتورهای ب ام و بود. اسکادران های "لوفت وافه" از سال ۱۹۴۱ مجهز به هواگرده
ای دو ۲۱۷ایی شدند. با توجه به انطباق پذیری بالای طراحی پایه دو ۲۱۷، از این هواگردها در نقش های بمب افکن، اژدرافکن، ضد کشتی و شناسایی استفاده شد. تعداد زیادی از هواگردهای دو ۲۱۷ایی-۲ با باز طراحی دماغه و تعبیه چهار توپ خودکار ۲۰ میلی متری و چهار مسلسل ۷٫۹۲ میلی متری در آن و یک مسلسل ۱۳ میلی متری در برجک کف، به جنگنده شبانه تبدیل شدند که مدل های دو ۲۱۷یوت-۱ با مقدار کمی محموله بمب و دو ۲۱۷یوت-۲ مجهز به رادار، را پدیدآورد. بسیاری از هواگردهای دو ۲۱۷ام هم به شکل مشابهی به جنگنده شبانه دو ۲۱۷اِن تبدیل شدند. حدود ۱٬۷۰۰ فروند از هواگردهای دو ۲۱۷ برای "لوفت وافه" تولید شد و تعداد اندکی هم به ایتالیا تحویل گردید. مشخصات فنی. "دو ۲۱۷ایی-۲" ("دو ۲۱۷ایی-۱"):
دورنیر دو اکس یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری، کشتی پرنده ساخت شرکت دورنیر فلوکتسایک ورک در آلمان است. هواگرد دورنیر دو اکس نخستین پروازش را در 12 جولای 1929 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده است. طراح این هواگرد، دکتر کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.