Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خلی در پلان هشت ضلعی بوده و صفه ها دو طبقه هستند که طبقات بالا را غرفه نیز می نامند . گنبد حسینیه مسقف بیشتر به شکل مربع منظمی قرار دارد که در قسمت کاسه گنبد به هشت ضلعی تقسیم می گردد . مصالح اصلی این حسینیه برای تزئینات از آجر استفاده گردیده و در سازه بنا از خشت خام است. اگر چه ساکنین روستا از بافت قدیم به بخش نوساز نقل مکان نموده و عملا بافت قدیم روستا خلوت گردیده اما هنوز حسینیه روستا در ایام مراسمات آئینی و مذهبی سید الشهداء رونق گذشته خود را دارد و به سوگواری می پردازند. مساجد تاریخی مزرعه امام : از دیگر آثار تاریخی روستای مزرعه امام به مساجد روستا می توان اشاره نمود که به نوشته مختصری از یکی از مساجد اشاره می نمائیم . مسجد تاریخی امام رضا (ع) با فاصله کم در مجاورت حسینیه واقع گردیده است . این مسجد تاریخی که بنای اولیه آن در دوران قاجار بنا گردیده است در حال حاضر نیز به عنوان یک مکان تاریخی مذهبی مورد استفاده می باشد . سبک ساخت و ساز این بنا برگرفته از مساجد اولیه به صورت طاق و چشمه می باشد . از قسمتهای اصلی این مسجد می توان به قسمت صفه های اصلی مسجد ، زیرزمین بسیار زیبا و حیاط و ایوانهای بیرونی اشاره نم
ود در سالهای 87 و 88 این بنای تاریخی توسط اهالی و با کمک خیرین مورد مرمت واقع گردیده که هنوز نیز ادامه دارد.
مزرعه ملا روستایی در دهستان علی آباد بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۸ نفر (۱۴خانوار) بوده است.
مزرعه علی شفیع یک روستا در ایران است که در استان یزد و بخش ندوشن واقع شده است.
مزرعه کاظم زارع یک روستا در ایران است که در دهستان علی آباد ملک واقع شده است.
مزرعه حمام الدین یک روستا در ایران است که در دهستان علی آباد ملک واقع شده است.
تلمبه حسن ابراهیمی یک روستا در ایران است که در دهستان علی آباد ملک واقع شده است. تلمبه حسن ابراهیمی ۱۰ نفر جمعیت دارد.
تلمبه کاظمی یک روستا در ایران است که در دهستان علی آباد ملک واقع شده است. تلمبه کاظمی ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
مزرعه صادق آباد یک روستا در ایران است که در دهستان خبریز واقع شده است. مزرعه صادق آباد ۳۷ نفر جمعیت دارد.
مزرعه دولاب وسط یک روستا در ایران است که در دهستان شورآب (ارسنجان) واقع شده است. مزرعه دولاب وسط ۴۳ نفر جمعیت دارد.
مزرعه ایزدی یک مجموعه خانوادگی کشاورزی، گردشگری و ورزشی در دهستان سورمق در نزدیکی آباده واقع در بخش مرکزی شهرستان آباده استان فارس است.
چاه کنده یک روستا در ایران است که در استان فارس واقع شده است. چاه کنده ۲۱ نفر جمعیت دارد.
بهناز توکلی خلخالی (زاده ۱۳۲۷ در تهران) بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. وی در آثاری همچون سریال تلویزیونی «مختارنامه»، فیلم سینمایی «آژانس شیشه ای» و فیلم سینمایی «به رنگ ارغوان» فعالیت داشته است.
کیچی (زفره) روستایی در دهستان زفره بخش تودشک شهرستان کوهپایه استان اصفهان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۰ نفر (۴خانوار) بوده است.
جزن آباد یک روستا در ایران است که در استان اصفهان واقع شده است. جزن آباد ۸ نفر جمعیت دارد.
گزردره یک روستا در ایران است که در استان کردستان واقع شده است. گزردره ۵۴۶ نفر جمعیت دارد. گزردره در سال 1330بیماری طاعون داشته و نزدیک70 نفر کشته داشته
چهاربیتی، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۳۶ نفر (۱۰۶ خانوار) بوده است.
چاه ولی عصر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مروست در استان یزد ایران است.
چاه شور شماره یک روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا در ۴۵ کیلومتری دلگان و ۹۵ کیلومتری شهرستان ایرانشهر و در جاده مواصلاتی ایرانشهر به دلگان قرار دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۲۰۰ نفر (۶۰۰خانوار) بوده است. جغرافیا. چاهشور به عنوان قطب کشاورزی، علمی، فرهنگی و ورزشی شهرستان دلگان از دیرباز شناخته شده است و بسیاری از مسئولین شهرستان دلگان از این روستا می باشند. بسیاری از محصولات کشاورزی در این روستا قابل کاشت و بهره برداری می باشند که می تواند زمینه بسیاری عالی و سود آوری را برای سرمایه گذارن فراهم کند.
چاه شهیدقدوسی یک روستا در ایران است که در دهستان هرابرجان واقع شده است.
نوچاه روستایی در دهستان تبادکان بخش مرکزی شهرستان مشهد استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۰۸ نفر (۳۲خانوار) بوده است.
مزرعه شاه نشین یک روستا در ایران است که در دهستان لواسان بزرگ واقع شده است.
کارخانه آرد سپیدان یک روستا در ایران است که در دهستان زرقان واقع شده است. کارخانه آرد سپیدان ۵۴ نفر جمعیت دارد.
ایستگاه پمپاژ شماره ۲ یک روستا در ایران است که در دهستان رامجرد یک واقع شده است. ایستگاه پمپاژ شماره ۲ ۷۶ نفر جمعیت دارد.
مزرعه ملاحبیب روستایی در دهستان کویرات بخش کویرات شهرستان آران و بیدگل استان اصفهان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۹ نفر (۵خانوار) بوده است.
مزرعه کلی خانی یک روستا در ایران است که در استان فارس واقع شده است.
مزرعه میرها یک روستا در ایران است که در استان یزد واقع شده است. مزرعه میرها ۹۷ نفر جمعیت دارد.
مزرعه حاجی آباد یک روستا در ایران است که در دهستان جره (کازرون) واقع شده است. مزرعه حاجی آباد ۳۱ نفر جمعیت دارد.
دولت آباد یک روستا در ایران است که در استان اصفهان واقع شده است.
رحمت آباد یک روستا در ایران است که در استان اصفهان واقع شده است. رحمت آباد ۱۰ نفر جمعیت دارد.
مزرعه امام زاده احمدعلی یک روستا در ایران است که در استان فارس واقع شده است.
جد، روستایی در دهستان زرآباد شرقی بخش مرکزی شهرستان زرآباد در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵۸ نفر (۱۴۱ خانوار) بوده است.
چاه سرخ روستایی در دهستان سخوید بخش نیر شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸ نفر (۵خانوار) بوده است.
اربابی یک روستا در ایران است که در استان سیستان و بلوچستان واقع شده است. اربابی ۶۶۲ نفر جمعیت دارد.
عباس آباد روستایی در دهستان نصرآباد بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده است.
عباس آباد یک روستا در ایران است که در استان اصفهان واقع شده است.
مزرعه یک روستا در ایران است که در دهستان انگوران واقع شده است. مزرعه ۸۲ نفر جمعیت دارد.
عباس آباد یک روستا در ایران است که در دهستان میان ولایت واقع شده است. عباس آباد ۱۱۵۶ نفر جمعیت دارد.
اسفندان یک روستا در ایران است که در دهستان بهمئی سرحدی غربی واقع شده است. اسفندان ۹۷۶ نفر جمعیت دارد.
بردزرد یک روستا در ایران است که در دهستان سوسن غربی واقع شده است. بردزرد ۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
فرقه گرایی نگرش ها و اقداماتی که وجه مشخصهٔ آن ها تندروی یا کندروی و در نتیجه جدایی از خط مشی و رهنامهٔ رسمی حزب و گروه سیاسی است.
مهاجرت غیرقانونی () به ورود غیرقانونی یک فرد یا گروهی از افراد در مرز یک کشور اطلاق می گردد، به نحوی که نقض قوانین مهاجرت کشور مقصد، با قصد مهاجرت و اقامت در آن کشور باشد.
حشمت الله آرمیده (زادهٔ ۱۳۲۸) بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. وی بازیگری را از سال ۱۳۵۵ یعنی در سن ۲۷ سالگی آغاز کرد و از سال ۱۳۷۰ با شرکت در فیلم ” نرگس ” به کارگردانی رخشان بنی اعتماد، حرفه بازیگری را به طور جدی دنبال نمود.
فرقه دینی ، زیرگروهی در درون یک دین است که تحت یک نام، سنت و هویت مشترک عمل می کند. این اصطلاح به فرقه های مختلف مسیحی (به عنوان مثال، ارتدکس شرقی، کاتولیک، و انواع مختلف پروتستانیسم) اشاره دارد. همچنین برای توصیف پنج شاخه اصلی یهودیت (یهودیت قرائیم، ارتدکس، محافظه کار، اصلاحگرا، و بازسازی خواه) استفاده می شود. در اسلام می توان به شاخه ها یا فرقه ها (مثل سنی، شیعه)، و نیز زیرمجموعه های مختلف آن ها مانند، مکاتب فقهی، مکاتب الهیات اسلامی و جنبش های مذهبی اشاره کرد. بزرگ ترین فرقه مذهبی جهان اسلام سنی است.
آلن کربیشلی (؛ زادهٔ ) مربی و بازیکن فوتبال پیشین اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در وی در آن در نقش هافبک بازی کرده است می توان به برایتون اند هوو آلبیون، استون ویلا، وستهام یونایتد، بیرمنگام سیتی و چارلتون اتلتیک اشاره کرد. او سابقهٔ سرمربی گری تیم های چارلتون اتلتیک و وستهام یونایتد را نیز در کارنامه دارد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است.
ریوارد سیستم () یا سیستم پاداش، سیستم پیام رسانی ویژه مغز است که بدن را از برطرف شدن نیازهایش آگاه می کند. سیستم پاداش به گروهی از ساختارهای مغزی اشاره دارد که در برابر محرک های تقویت کننده یا لذت بخش نظیر مواد مخدر و داروهای اعتیاد آور فعال می شوند. هنگامی که افراد در معرض محرکی لذت بخش قرار می گیرند، مغز شروع به افزایش آزادسازی نُرُترنسمیتر (پیام آور عصبی) دوپامین می کند و فعالیت مناطق مغزی مرتبط با دوپامین افزایش می یابد. مسیر دوپامینی مزولیمبیک مهم ترین منطقهٔ مغزی مرتبط با لذت و پاداش است. این مسیر ناحیهٔ تگمنتوم شکمی را به هسته های آکامبنس متصل می کند. سیستم پاداش مغز مسئولیت تحریک (برای مثال «خواستن»، میل و تمایل به پاداش)، یادگیری مشارکتی (در درجهٔ اول تقویت مثبت و شرطی شدن کلاسیک) و احساس مثبت، به خصوص برای حالت هایی که لذت را به عنوان یک مؤلفهٔ اصلی می شناسند (برای مثال شادی، سرخوشی و اشتیاق) را بر عهده دارد. پاداش یک ویژگی جذاب از یک محرک است که یک رفتار اعتیادآور را در فرد القا می کند. یک بررسی در زمینه علوم اعصاب، محرک مربوط به پاداش را به صورت روبرو توصیف کرده است، "هر محرک، جسم، رویداد، فعالیت
یا وضعیتی که پتانسیل ایجاد رویکرد و مصرف آن را دارد، تعریف یک پاداش است." در شرطی شدن فعال، محرک پاداش به عنوان یک تقویت کنندهٔ مثبت عمل می کند هرچند عکس (منطق) این موضوع نیز صادق است: تقویت کننده های مثبت نیز پاداش محسوب می شوند. پاداش های اولیه، دسته ای از محرک های پاداش هستند که به بقای موجودات و فرزندان آن ها (فرگشت) کمک می کنند و شامل پاداش های هوموستاتیک (برای مثال غذای خوشمزه) و پاداش های وابسته به تولید مثل (مانند آمیزش جنسی یا مراقبت والدین) می شوند. پاداش های ذاتی، پاداش های بی قید و شرطی هستند که برای ما جذاب و تحریک کننده هستند زیرا ذاتاً لذت بخش هستند. پاداش های بیرونی (برای مثال پول یا دیدن برد تیم مورد علاقه) پاداش های شرطی هستند که رفتار جذاب و تحریک کننده ای دارند، اما ذاتاً لذت بخش نمی باشند. در واقع پاداش های بیرونی بعد از شرطی شدن کلاسیک با پاداش های ذاتی احساس لذت را در فرد به وجود می آورند برای مثال محرک پول به عنوان یک پاداش بیرونی، از توانایی برای برقراری امکانات برای فرزندان که یک پاداش ذاتی می باشد استخراج می شود. بقا موجودات زنده به معنای حداکثر کردن ارتباطشان با محرک های مفید و به
حداقل رساندن ارتباط با محرک های مضر می باشد. شناخت پاداش های گوناگون موجب بیشتر شدن احتمال زنده ماندن و تولیدمثل با استفاده از تکنیک هایی همچون یادگیری مشارکتی می شود. بنابراین، پاداش یک مکانیسم برای کمک کردن به افزایش آمادگی و سازگاری موجودات با محیط اطراف می باشد. تعریف. در علوم اعصاب، سیستم پاداش، مجموعه ای از ساختارهای مغز و مسیرهای عصبی است که مسئول شناخت پاداش هستند، از جمله یادگیری مشارکتی (عمدتا شرطی شدن کلاسیک و تقویت فعال)، انگیزه (برای مثال انگیزه و میل به خواستن، اشتیاق به پاداش) و هیجان های مثبت، به خصوص احساس هایی که لذت را شامل می شوند. سه تابع اصلی پاداش ها عبارتند از: آناتومی. ساختارهای مغزی که سیستم پاداش را تشکیل می دهند در درجهٔ اول داخل حلقهٔ Cortico-basal ganglia-thalamo-cortical قرار گرفته اند. بخش غده های قاعده ای داخل حلقه، فعالیت را در سیستم پاداش اعمال می کند. اکثر مسیرهایی که ساختارها را درون سیستم پاداش به یکدیگر متصل می کنند عبارتند از: اینترنورون گلوتاماترژیک، GABAergic Medium Spiny Neurons (هاMSN) و الیاف پرتابی دوپامینرژیک. اگرچه انواع دیگر از نورون های پروجکشنی نیز نقش دارند
(برای مثال الیاف پرتابی ارکسینرژیک). سیستم پاداش شامل ناحیهٔ تگمنتوم شکمی، جسم مخطط شکمی (برای مثال هستهٔ اکامبنس و Olfactory tubercle)، جسم مخطط پشتی (برای مثال هسته دم دار و پوسته (مغز))، توده سیاه (برای مثال Pars compacta و Pars reticula)، قشر پیش پیشانی، Anterior cingulate cortex، اینسولار، هیپوکامپ، هیپوتالاموس (به خصوص هستهٔ ارکسینرژیک در هیپوتالاموس جانبی)، تالاموس، Subthalamic Nucleus، گوی رنگ پریده (هم داخلی و هم خارجی)، Ventral pallidum, Parabrachial Nucleus، آمیگدال و باقیماندهٔ Extended amygdala می باشد. به نظر می رسد که هستهٔ رافه پشتی و مخچه نشانه هایی از شناخت مرتبط با پاداش (به عنوان مثال، یادگیری مشارکتی، برجستگی انگیزشی و رفتارهای مثبت) و رفتارها را مدل سازی می کنند. The Laterdorsal Tegmental Nucleus (LTD) Pedunculopontine Nucleus or PPTg و Lateral Habenula or LHb (هم به صورت مستقیم و هم از طریق Rostromedial tegmental nucleus) نیز قادر به القای تحریک عاطفی و تحریک انگیزشی از طریق پروجکشن های خود به ناحیهٔ تگمنتوم شکمی می باشند. LDT و PPTg هر دو پروجکشن های گلوتامینرژیک را به VTA که در نورون
های دوپامینرژیک وجود دارند، ارسال می کنند، به گونه ای که هر دو می توانند برانگیختگی را ایجاد کنند. LHb پروجشکن های گلوتامینرژیک را ارسال می کند که اکثر آن ها با نورون های GABAergic RMTg تماس برقرار می کنند و منجر به مهار نورون ها با نورون های دوپامینرژیک می شوند، اگرچه برخی از پروجکشن های LHb به VTA ختم می شوند. این پروجکشن های LHb هم توسط محرک های منفی و هم توسط نبود یک پاداش منتظره فعال می شوند و تحریک LHb می تواند باعث القای حس نفرت و بیزاری شود. بیشتر مسیرهای دوپامینرژیک (برای مثال نورون هایی که از پیام رسان عصبی دوپامین برای ارتباط با نورون های دیگر استفاده می کند) بخشی از سیستم پاداش می باشند. در این مسیرها، دوپامین مانند D1-like receptors یا D2-like receptors عمل می کنند تا باعث تحریک (D1-like) یا منع (D2-like) تولید آدنوزین مونوفسفات حلقه ای شوند. GABAergic Medium Spiny Neurons استریاتوم نیز از مؤلفه های سیستم پاداش می باشد. هستهٔ پروجکشنی گلوتاماترژیک در Subthalamic nucleus، قشر پیش پیشانی، هیپوکامپ، تالاموس و بادامه به دیگر بخش های سیستم پاداش از طریق مسیرهای گلوتامات متصل می شوند. مجموعهٔ پیشانی می
انی که مجموعه ای از بسیاری از مسیرهای عصبی است که برای پاداش تحریک مغز میانجی است (به عنوان مثال، پاداش گرفته شده از تحریک مستقیم الکتروشیمیایی هیپوتالاموس) نیز جزئی از سیستم پاداش است. دو نظریه در رابطه با فعالیت هستهٔ اکامبنس و فعل دوست داشتن و خواستن وجود دارد. فرضیهٔ مهار پیشنهاد می کند که هستهٔ اکامبنس اثرات بازدارنده ای را روی ساختارهای پایین دست مانند Ventral pallidum، هیپوتالاموس یا ناحیهٔ شکمی ایفا می کند و در مهار MSNs در هستهٔ اکامبنس این ساختارها برانگیخته می شوند و رفتاری وابسته به پاداش انجام می دهند. در حالیکه آگونیستهای گیرندهٔ GABA قادر به استخراج هر دو حالت «علاقه» و «خواستن» در هستهٔ اکامبنس هستند، ورودی های گلوتامینرژیک از آمیگدال دوطرفه، هیپوکامپ جانبی و قشر پیش پیشانی میانی می توانند باعث تحریک شوند. علاوه بر این، درحالیکه بیشتر مطالعات نشان می دهند که نورون های هستهٔ اکامبنس در واکنش به پاداش کمتر شلیک می شوند، تعدادی مطالعه نیز نیز خلاف این موضوع را بیان می کنند. این موضوع منجر به ارائه فرضیهٔ مهارگسیختگی شد که پیشنهاد می کند که تحریک یا نورون های هستهٔ اکامبنس یا حداقل زیرمجموعه های م
شخصی، رفتار مربوط به پاداش را هدایت می کنند. پس از نزدیک به ۵۰ سال تحقیق دربارهٔ پاداش تحریک مغزی، متخصصان تأیید کرده اند که ده ها مکان در مغز تحریک منحصر به فرد خود را حفظ خواهند کرد. این مناطق شامل هیپوتالاموس جانبی و شاخه های پیشانی داخلی هستند. تحریک در این مناطق باعث فعال شدن فیبرهایی می شود که مسیرهای صعودی را شکل می دهند. مسیر صعودی شامل مسیر دوپامینی مزولیمبیک است که از ناحیهٔ تگمنتوم شکمی تا هستهٔ اکامبنس می باشد. توضیحات متعددی وجود دارد که نشان می دهد به چه دلیل مسیر دوپامینی مزولیمبیک به عنوان بخش مرکزی در مدارات مربوط به پاداش می باشد. اول از همه اینکه زمانیکه حیوانات در یک شبیه سازی که در آن یک الکترود به ناحیهٔ پاداش مغز آن ها وصل شده است شرکت می کنند، افزایش قابل توجهی در انتشار دوپامین از مسیر مزولیمبیک مشاهده می شود. مورد دوم، آزمایش ها به طور مداوم نشان می دهند که پاداش های وابسته به تحریک مغز موجب تقویت مسیرهایی می شوند که به صورت طبیعی توسط پاداش های طبیعی (اعتیاد رفتاری) فعال می شوند و پاداش با دارو یا با استفاده از الکترودهای وصل شده به ناحیه های پاداش مغز باعث ایجاد یک فعالسازی قوی تر
در مکانیسم مرکزی پاداش می شود زیرا در این حالت مرکز مربوط به پاداش به صورت مستقیم تحریک می شود در حالیکه در پاداش های طبیعی این تحریک از طریق دستگاه عصبی پیرامونی می باشد. مورد سوم اینکه، زمانی که حیوانات از مواد مخدر استفاده می کنند یا در رفتارهای وابسته به پاداش های طبیعی از جمله خوردن غذا یا برقراری رابطهٔ جنسی شرکت می کنند، ترشح مشخصی از دوپامین در درون هستهٔ اکامبنس وجود دارد. اگرچه، دوپامین تنها ترکیب پاداش در مغز نمی باشد. مراکز لذت. لذت جزوی از پاداش می باشد، اما همهٔ پاداش ها لذت بخش نیستند (برای مثال پول لذت را به همراه نمی آورد مگر اینکه این پاسخ مشروط باشد به موضوعی دیگر). محرک هایی که به صورت طبیعی برای ما لذت بخش و همین طور جذاب هستند به عنوان پاداش های ذاتی شناخته می شوند در حالیکه محرک هایی که برای ما جذاب هستند اما به صورت ذاتی لذت بخش نیستند به عنوان پاداش های بیرونی شناخته می شوند. پاداش های بیرونی (برای مثال پول) به دلیل نیازها و پاداش های طبیعی ای که به دنبال آن ها هستیم (مانند غذا خوردن و تأمین مالی خانواده را فراهم می کنند) برای ما پاداش هستند. سیستم پاداش شامل مرکز لذت می باشد. در واقع
وقتی اتفاقی لذت بخش برای شما اتفاق میفتد این مرکز فعال می شود و این حس تقویت می شود که آن عمل لذت بخش را دوباره انجام دهیم. این موضوع شامل همهٔ لذت ها از خندیدن و غذا خوردن تا مصرف کردن مواد مخدر را شامل می شود. برخی از قسمت های مغز که در طی این فرایند تحت تأثیر قرار می گیرند عبارتند از: آمیگدال که احساسات را تنظیم می کند، هستهٔ اکامبنس که تولید دوپامین را کنترل می کند، مغز میانی بطنی که دوپامین تولید می کند و مخچه که عملکرد عضلات را کنترل می کند و همین طور غدهٔ هیپوفیز که اندورفی ترشح می کند که درد را کاهش می دهد، اوکسی توسین ترشح می کند که حس اعتماد به نفس را افزایش می دهد و واسوپراسین تولید می کند که حس وابستگی را افزایش می-دهد. میل. برجسته شدن انگیزه نشان دهندهٔ "خواستن" یا "تمایل" می باشد که یک جزء انگیزشی است که به یک محرک پاداش توسط پوستهٔ هستهٔ اکامبنس اختصاص داده می شود. درجهٔ انتقال عصبی دوپامین به پوستهٔ هستهٔ اکامبنس از مسیر مزولیمبیک با اندازهٔ تحریک ایجاد شده توسط محرک پاداش رابطه دارد. فعال سازی منطقهٔ Dorsorostal از هستهٔ اکامبنس با افزایش تقاضا بدون افزایش همزمان علاقه در ارتباط می باشد. با
این حال، انتقال عصبی دوپامینرژیک درون پوستهٔ هستهٔ اکامبنس نه تنها مسئول برجسته شدن تحریک (برجستگی انگیزه) در سمت محرک پاداش می باشد، بلکه مسئول دور شدن تحریک از محرک های نامطلوب نیز می شود. در استریاتوم پشتی، فعال سازی MSNs بیان کنندهٔ D1 باعث برجستگی تحریک می شود در حالیکه فعال سازی MSNs بیان کنندهٔ D2 باعث تولید نفرت و بیزاری می شود. رابینسون و بریدج در نظریهٔ مشوق-حساس سازی (۱۹۹۳) پیشنهاد کردند که پاداش شامل مؤلفه های روان شناختی قابل تفکیک است: خواستن (انگیزه) و علاقه (لذت). برای توضیح افزایش تماس با یک محرک خاص مثل شکلات، دو عامل مستقل در کار وجود دارد، تمایل ما به داشتن شکلات (خواستن) و اثر لذت شکلات (علاقه). طبق گفتهٔ رابینسون و بریدج، خواستن و دوست داشتن دو جنبه از یک فرایند هستند، بنابراین پاداش ها معمولاً مورد نیاز هستند و به همان درجه مورد علاقه می باشند. با این حال، تمایل و علاقه به طور مستقل هم تحت شرایط خاصی تغییر می کنند. به عنوان مثال، موش هایی که بعد از دریافت دوپامین دیگر غذا نمی خورند (تجربهٔ از دست دادن تمایل به غذا)، به نحوی عمل می کنند مثل اینکه هنوز غذا را دوست دارند. در یک مثال دیگر،
الکترودهای تحریک کنندهٔ فعال در هیپوتالاموس جانبی موش ها اشتها را افزایش می دهد اما باعث واکنش های معکوس به مزه ها مانند شکر و نمک می شوند پس ظاهراً این تحریک خواستن را افزایش می دهد اما علاقه را نه. چنین نتایجی نشان می دهند که سیستم پاداش ما شامل فرآیندهای مستقل خواستن و علاقه می باشد. تصور می شود که مؤلفهٔ خواستن توسط مسیرهای دوپامینرژیک کنترل می شود در حالیکه تصور می شود مؤلفهٔ علاقه توسط سیستم های Opiate-Benzodiazepine کنترل می شوند. انسان ها در برابر حیوانات. حیوانات به سرعت یادمی گیرند که یک نوار را فشار دهند تا یک تزریق مواد مخدر را مستقیماً در تگمنتوم مغز میانی یا هستهٔ اکامبنس به دست آورند. همین حیوانات در صورتی که نورون های دوپامینرژیک مسیر مزولیمبیک در آن ها غیرفعال باشند، کاری را برای به دست آوردن مواد مخدر انجام نمی دهند. در این دیدگاه، حیوانات همانند انسان ها در عادت هایی شرکت می کنند که باعث افزایش ترشح دوپامین در آن ها شود. کنت بریدج، محققی در علوم اعصاب، متوجه شد که مزهٔ شیرین (دوست داشتن) و تلخ (دوست نداشتن) حالت چهره های متمایزی تولید می کنند و این حالات توسط نوزادان، اورانگوتان ها و موش ها
به طور مشابه نمایش داده می شوند. این نشان می دهد که لذت (به طور خاص علاقه) دارای ویژگی های عینی می باشد و بین گونه های مختلف حیوانات مشابه است. بیشتر مطالعات علوم اعصاب نشان داده اند که هر چه دوپامین بیشتری توسط یک پاداش آزاد شده باشد، آن پاداش تأثیر بیشتری داشته است. این اثر، اثر هدیون نامیده می شود که می تواند با تلاش برای پاداش یا توسط خود پاداش تغییر کند. بریدج کشف کرد که به نظر نمی رسد مسدود کردن سیستم های دوپامین، واکنش مثبت را به چیزی شیرین تغییر دهد (همان طور که با حالت چهره اندازه گیری شد). به عبارت دیگر، تأثیر هدیون براساس مقدار شکر تغییر نکرد. این امر، این فرض را که دوپامین بر لذت تأثیر دارد را رد کرد. حتی با تغییرات شدید در دوپامین، داده ها ثابت باقی می ماند. بریدج فرضیه برجستگی مشوقی را توسعه داد تا جنبهٔ مورد نیاز پاداش را نشان دهد. این مسئله، استفادهٔ اجباری از مواد مخدر را توسط معتادان مواد مخدر حتی زمانیکه مواد مخدر دیگر احساس رضایت و خوشحالی را تولید نمی کند و تمایلاتی که حتی بعد از قطع مصرف به طور کامل در فرد تجربه شده را توضیح می دهد. برخی از معتادان به محرک های خاص مربوط به تغییرات عصبی
ناشی از مواد مخدر واکنش نشان می دهد. این حساس سازی در مغز شبیه به اثر دوپامین است زیرا عکس العمل های «خواستن» و «علاقه» رخ می دهد. مغزها و رفتارهای انسان ها و حیوانات تغییرات مشابهی را در رابطه با سیستم های پاداش تجربه کرده اند، چرا که این سیستم ها بسیار مهم هستند. یادگیری. محرک پاداش می تواند یادگیری را هم در قالب شرطی شدن کلاسیک (Palvovian Conditiong) و هم در قالب شرطی شدن فعال (Instrumental Conditiong) هدایت کند. در شرطی شدن کلاسیک، یک پاداش می تواند به عنوان یک محرک غیرشرطی عمل کند که وقتی همراه با محرک شرطی شده باشد، محرک شرطی را تحریک می کند تا هم موجب پاسخ های اسکلتی عضلانی (در قالب رفتارهای رویکردی و اجتنابی ساده) و هم پاسخ های غیراسکلتی شود. در شرطی شدن فعال، یک پاداش ممکن است به عنوان یک عامل تقویتی عمل کند که باعث افزایش یا تقویت اعمالی شود که موجب خودش می شود. رفتارهای آموخته شده ممکن است به ارزش نتایجی که به آن ها منجر می شود حساس نباشند؛ رفتارهایی که به احتمال وقوع یک نتیجه در اجرای یک عمل و همچنین ارزش آن حساس هستند، رفتارهای هدف دار نامیده می شوند درحالیکه اعمالی که به احتمال وقوع یا ارزش عمل
حساس نمی باشند، عادت نامیده می شوند. تصور می شود که این تمایز ۲ شکل از یادگیری را منعکس کند، یادگیری بدون مدل و یادگیری مبتنی بر مدل. یادگیری بدون مدل شامل ذخیره سازی و بروزرسانی سادهٔ ارزش ها می باشد. در مقابل، یادگیری مبتنی بر مدل شامل ذخیره سازی و ساخت یک مدل داخلی از رویدادهایی است که اجازهٔ استباط و پیش بینی منعطف را می دهند. اگرچه عموماً فرض می شود که شرطی شدن کلاسیک یک یادگیری بدون مدل می باشد، تحریک اختصاص داده شده به محرک شرطی با توجه به تغییرات در حالت تحریک داخلی منعطف می باشد. سیستم های عصبی مستقل مسئول یادگیری مشارکتی بین محرک ها و نتایج، اعمال و نتایج و محرک ها و پاسخ ها هستند. اگرچه شرطی شدن کلاسیک محدود به سیستم پاداش نمی باشد، تقویت عملکرد فعال توسط محرک ها (برای مثال Pavlovian-Instrumental Transfer) نیازمند هستهٔ اکامبنس می باشد. یادگیری فعال از روی عادت و هدف دار به ترتیب مربوط به استریاتوم جانبی و استریاتوم مرکزی می باشند. در طول شرطی شدن فعال، تغییرات مخالف هم در نسبت گیرنده های AMPA به NMDA و ERK فسفوریله شده در داخل MSNsهای نوع ۱ و نوع ۲ رخ می دهد که به ترتیب شامل مسیرهای مستقیم و غیرمس
تقیم می باشند. این تغییرات در انعطاف پذیری سیناپسی و یادگیری همراهی وابسته به فعال سازی استریاتوم نوع D1 و گیرنده های NMDA می باشند. کسکِد درون سلولی که توسط گیرنده های D1 فعال می شود شامل جذب پروتئین کیناز آ شده و از طریق فسفوریله شدن DARPP-32 موجب مهار فسفاتازها می شوند که ERK را غیرفعال می کند. گیرنده های NMDA, ERK را از یک مسیر متفاوت اما وابسته تحت عنوان مسیر Ras-Raf-MEK-ERK فعال می کنند. تاریخچه. اولین سرنخ از حضور سیستم پاداش در مغز با کشف تصادفی در سال ۱۹۵۴ توسط جیمز اولدز و پیتر میلنر اتفاق افتاد. اولدز و میلنر با تغییر دادن مکان الکترود در سر موش ها، به این نتیجه رسیدند که هنگامی که الکترود را در مکان های مشخصی از مغز موش ها قرار می دهند، موش ها تمایل دارند تا به دفعات بسیار اهرم را فشار دهند. فشار دادن اهرم باعث می شد که موش ها انفجاری از تحریک الکتریکی را به مکان های خاص در مغز خود مدیریت کنند. این پدیده پاداش تحریک مغزی نامیده می شود. به طور معمول، موش ها صدها یا هزاران بار در هر ساعت یک اهرم را فشار می دهند تا تحریک مغزی را به دست آورند و تنها زمانی که خسته می شوند از این کار دست می کشند. اهمیت
تحقیق اولدز و میلنر از آن جهت بود که به نظر می رسد آن ها موفق به یافتن ساختارهای مغزی دخیل در تجربه لذت و پاداش شده اند، چرا که اگر موش ها بارها و بارها اهرم را فشار می دهند تا این مناطق را تحریک کنند، احتمالاً از این تجربه لذت می برند. آن ها همین کار را برای انسان ها نیز انجام دادند و نتایج مشابه بود. توضیح اینکه چرا حیوانات در رفتاری شرکت می کنند که هیچ ارزشی برای زنده ماندن خودشان یا همنوعان آن ها ندارد این است که تحریک مغزی سیستم پاداش را فعال می کند. تحقیقات در همین باره در طی دو دهه بعد ثابت کرد که دوپامین یکی از مواد شیمیایی اصلی می باشد که به سیگنال دهی عصبی در این مناطق کمک می کند و در واقع از دوپامین به عنوان "مادهٔ شیمیایی لذت" یاد می شود. ایوان پاولف یک روان شناس بود که از سیستم پاداش برای مطالعهٔ شرطی شدن کلاسیک استفاده کرد. پاولوف از سیستم پاداش، با پاداش دادن به سگ ها با غذا بعد از شنیدن صدای زنگ یا محرک دیگری استفاده کرد. پاولوف به سگ ها پاداش (غذا) می داد به طوریکه سگ ها غذا یا همان پاداش را مرتبط با صدای زنگ یا محرک بدانند. ادوارد ترندیک از سیستم پاداش برای مطالعهٔ شرطی سازی فعال استفاده کرد