Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رد و در مدت اقامت جینی در بیمارستان کودکان تقریباً هر روز با او ملاقات می کرد. کورتیس به سرعت توانایی های ارتباطی قدرتمند غیرزبانی جینی را به تشخیص داد، و نوشت افراد کاملاً غریبه اغلب برای او چیزی خریداری می کردند؛ زیرا احساس می کردند که جینی آن را می خواست و این هدیه همیشه از نوع اشیایی است که جینی از داشتن آن بیشتر لذت می برد. کورتیس به این نتیجه رسید که جینی مقدار قابل توجهی زبان آموخته اما آموخته هایش را هنوز در سطح قابل قبولی تست پذیر نکرده است، بنابراین تصمیم گرفت تا چند ماه آینده جینی را بیشتر شناخته و با او طرح دوستی بریزد. در طی ماه بعدی، او و جینی بسیار سریع با هم دوست شدند. حدود همان زمان ها کرتیس کار خود را آغاز کرد، پزشکان جینی را بر اساس مقیاس لایتر مجدداً ارزشیابی کردند و با مقیاس هوش استنفورد-بینه دوباره سن هوشی او را محاسبه کردند، که با درجه بسیار بالایی از پراکندگی بین سن ۵ تا ۸ سالگی قرار گرفت. پزشکان عقیده داشتند که جینی یادگرفته است برای تعیین تعداد اشیاء در یک گروه از ادراک گشتالت استفاده کند و با شروع مطالعه موردی، می تواند به درستی تعداد صحیح بیش از ۷ شی را از طریق ادراک گشتالت تشخیص د
هد. روان شناس کودک دیوید ال کایند، که در جلسات درخواست کمک مالی حضور، در ماه مه ۱۹۷۱ جینی را ارزیابی کرده و گزارش داد که او در مرحلهٔ سوم توسعه است و خاطرنشان کرد که او بقای شیء را درک کرده و می تواند با تأخیر تقلید کند. سلامت جسمی جینی هم همچنان رو به بهبود بود و در این زمان استقامت او به طور چشمگیری افزایش یافته بود. رفتار اجتماعی او هنوز خیلی غیرطبیعی بود و پزشکان به خصوص نگران بودند که او تقریباً هرگز با افراد همسن و سال خودش ارتباط برقرار نکند، اما ارزیابی ها خوش بینی هایی را در این مورد نشان دادند. اولین اقامتگاه. در ژوئن ۱۹۷۱، جین باتلر برای همراه بردن جینی در سفرهای روزانه به خانه اش در کانتری کلاب پارک در لس آنجلس مجوز گرفت. در پایان آن ماه، پس از یکی از این سفرها، باتلر به بیمارستان گفت که، او (باتلر) ممکن است سرخجه گرفته باشد، و جینی هم در معرض ابتلا به آن قرار دارد. کارکنان بیمارستان تمایلی به سپردن جینی به باتلر نداشتند و نسبت به صحت داستان او بسیار مشکوک بودند، به شدت مشکوک بودند و فکر می کردند که او این داستان را ساخته است تا به عنوان نگهبان و سرپرست اصلی جینی پیشنهاد شود. اما فکر کردند که نگهد
اری جینی در بخشی جداگانه در بیمارستان به طور بالقوه می تواند به پیشرفت اجتماعی و روحی او لطمه بزند، بنابراین موافقت کردند که جینی را به طور موقت در خانه باتلر قرنطینه کنند. باتلر که مجرد بود و فرزندی نداشت و در آن زمان تنها زندگی می کرد، پس از آن درخواست سرپرستی جینی را کرد، و علیرغم اعتراض کارکنان بیمارستان، مقامات زمانی که از درخواست او مطلع شدند، مدت اقامت جینی را در منزل او افزایش دادند. مشاهدات باتلر. کمی پس از رفتن به خانه باتلر اولین نشانه های بلوغ جنسی در جینی ظاهر شد که نشان دهندهٔ بهبود قابل توجهی در سلامت جسمانی او و قطعاً پشت سر گذاشتن دورهٔ بحرانی لنبرگ برای یادگیری زبان بود. باتلر به مشاهده و مستندسازی مواد انبار شده توسط جینی پرداخت، در مشاهدهٔ ویژه ای متوجه شد که جینی دوجین ها ظروف خالی مواد مایع را جمع آوری کرده و در اتاقش نگهداری می کند. گرچه او نمی توانست دلیل ترس شدید جینی را از گربه ها و سگ ها بفهمد، پس از مشاهدات مستقیم باتلر، مردی که با او قرار می گذاشت و روان شناس و استاد بازنشستهٔ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود، سعی کرد همراه جینی سریال له سی را که سگی در آن نقش داشت تماشا کرده و به او
یک سگ اسباب بازی که با باتری کار می کرد هدیه بدهد و با این روش به جینی برای غلبه بر این ترس کمک کند. باتلر نوشت که جینی سرانجام توانسته است بر ترسش از سگ ها تا حدودی غلبه کرده و سگ هایی را که در حصار هستند تحمل کند ولی در مورد گربه ها هیچ پیشرفتی نداشته است. باتلر در نشریه اش نوشت: که به جینی یاد داده است زمان عصبانیت از صدمه زدن به خودش خودداری کرده و در عوض خشم خود را از طریق کلمات یا ضربه زدن به اشیاء نشان دهد. باتلر همچنین ادعا کرد که، مدت کوتاهی پس از گذراندن با او، جینی پرحرف تر شده است و پیشرفت قابل توجه در یادگیری زبان داشته است. در نامه ای به جِی شرلی در اوایل اوت باتلر نوشت: مردی هم که با او قرار می گذارد، متوجه بهبود زبان جینی شده است. بی اختیاری جینی به تدریج بهبود یافت، تا پایان اقامت وی در خانهٔ باتلر او تقریباً، به طور کامل می توانست ادرارش را کنترل کند. منازعه بر سر سرپرستی. مادر جینی همچنان به ملاقات جینی می رفت؛ و همان زمانی که جینی به خانهٔ باتلر نقل مکان کرد، مادر جینی تحت عمل جراحی کاتاراکت قرار گرفت و بینائی اش به میزان زیادی بهتر شد. در طی اقامت جینی، باتلر، با این اعتقاد که اگر در خانه
ٔ او دو والد باشد، مقامات درخواست تجدید نظر او در مورد سرپرستی جینی را بیشتر مورد توجه قرار می دهند، مردی را که با او قرار می گذاشت به خانه اش آورد. با این حال، باتلر به شدت شروع به مقاومت در برابر بازدید پژوهشگرانی کرد که احساس می کرد جینی را ناراحت می کنند، و با اشاره به آن ها با نام مستعار «تیم جنی» بی اعتبار کردن آن ها را شروع کرد، این نام مستعار موجب شک و تردید در مورد آن ها می شد. به نظر می رسید باتلر به ویژه جیمز کنت و سوزان کرتیس را دوست نداشت، و مانع از بازدید هر دوی آن ها در اواخر اقامت جینی در خانه اش شد، با ریگلر هم اختلافاتی داشت، گرچه باتلر گفت که اختلافات آن ها هرگز شخصی یا به میزانی که تصویر می کند نبوده است. پژوهشگران معتقد بودند باتلر برای جینی نیت خوبی دارد، اما از عدم تمایل باتلر برای کار با آن ها انتقاد کردند و فکر می کردند که او روی مراقبت و مطالعه موردی جینی تأثیر منفی گذاشته است. آن ها قویاً ادعای باتلر مبنی بر سخت گیری زیاد بر جینی را رد کرده و اظهار می کردند که جینی از انجام آزمایش ها لذت می برد و اگر بخواهد می تواند آن ها را انجام ندهد، و هر دو کرتیس و کنت هر دو با تأکید اتهامات بات
لر در مورد خودشان را انکار کردند.با توجه به شهرت گسترده و طولانی مدت باتلر برای مبارزه بین همکاران و مافوق ها، از نظر تیم پژوهشی او از نظر شخصی دچار مشکل بود. تعدادی از دانشمندان، از جمله کرتیس و هاوارد هانسن، به صورت آشکارا خاطرنشان ساختند که باتلر امیدوار بود جینی او را معروف کند و کرتیس به ویژه به یاد داشت، باتلر بارها اظهار کرده بود قصد دارد «آن سالیوان بعدی» باشد. در اواسط ماه اوت، مقامات کالیفرنیا به باتلر اطلاع دادند که درخواست او برای سرپرستی جینی را رد کرده اند. میزان تأثیر بیمارستان کودکان در رد این درخواست، اگر تأثیری داشته باشند، مشخص نیست. ریگلر چندین بار مدعی شد که علیرغم اعتراض دانشمندان، نه مسئولان بیمارستان و نه هیچ یک از کارمندانش در این مورد مداخله ای نکردند و تصمیم مقامات او را شگفت زده کرد. به هر حال مستند نوا دربارهٔ جینی، توضیح می دهد که رد درخواست سرپرستی باتلر، تا حدودی به خاطر توصیه بیمارستان بود، شواهدی وجود دارد که بسیاری از مقامات بیمارستان، از جمله هانسن، احساس می کردند که توانایی باتلر برای مراقبت از جینی ناکافی است و سیاست بیمارستان اعضای کارمند خود را از گرفتن سرپرستی بیماران
آن بیمارستان قدغن کرده بود. باتلر خودش اعتقاد داشت که بیمارستان با درخواست او مخالفت کرده است، بنابراین جینی به جایی منتقل می شد که می توانستند روی او تحقیق کنند، و نوشت که جینی، پس از اطلاع از این مسئله، بسیار ناراحت بود و گفته بود: «نه، نه، نه». دومین اقامتگاه. هنسن در اوایل ماه اوت به ریگلر پیشنهاد کرد که اگر مقامات تقاضای سرپرستی باتلر را رد کرده اند، او سرپرستی جینی را بپذیرد، و ریگلر ابتدا این پیشنهاد را رد کرد، اما تصمیم گرفت با همسرش مریلین دربارهٔ آن صحبت کند. مریلین به عنوان یک مددکار اجتماعی آموزش دیده بود و تازه تحصیلات تکمیلی را در رشتهٔ توسعه انسانی به پایان رسانده بود، و پیش از آن در دوره پیش دبستانی و برنامهٔ وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا برای کودکان کار کرده بود. ریگلرها خودشان سه بچهٔ نوجوان داشتند، جی شرلی گفت: «همین مسئله آن ها را برای جینی قیم های مناسبتری نسبت به باتلر می کند.» آن ها سرانجام تصمیم به انجام این کار گرفتند، آن ها گفتند که مایل به مراقبت موقت از جینی هستند تا زمانی که خانوادهٔ مناسبی سرپرستی او را بپذیرد. ریگلر اذعان کرد که با پذیرش سرپرستی به طور واضح در
ارتباط دوگانه ای با جینی قرار خواهد گرفت، بیمارستان کودکان و مقامات تصمیم گرفتند، در غیاب دیگر گزینه های مناسب، با سرپرستی موقت ریگلرها موافقت کنند. همان روز، جینی به بیمارستان بازگشت، ریگلرها جینی را به خانهٔ خود در لس فلیز لس آنجلس منتقل کردند. دیوید ریگلر گفت که او و مریلین ابتدا قصد داشتند حداکثر سه ماه از جینی نگهداری کنند، اما جینی در نهایت تقریباً چهار سال در خانهٔ آن ها ماند.هنگامی که جینی به خانهٔ ریگلرها رفت، مریلین معلم او شد، دیوید ریگلر تصمیم گرفت تا نقش جیمز کنت را به عنوان درمانگر اصلی جینی بر عهده بگیرد و تیم پژوهشی بلافاصله مشاهدات و ارزیابی ها خود را از سر گرفتند. ریگلرها در این مدت همواره مراقب اصلی جینی بودند، اما با رضایت مادر جینی و روانشناسان او، در سال ۱۹۷۲ مقامات جان مینر را به عنوان سرپرست قانونی غیرقابل تغییر جینی تعیین کردند. رابطه با مادرش. در حالی که جینی با ریگلرها زندگی می کرد، مادرش معمولاً یک بار در هفته با او در یک پارک یا رستوران ملاقات می کرد، و رابطهٔ آن ها همچنان قوی تر می شد. گرچه ریگلرها هرگز با مادر جینی ابراز همدردی نکردند، اما تلاش آن ها برای مؤدبانه رفتار کردن با ا
و همدردی غیرعمدی محسوب می شد؛ و سال ها بعد مریلین گفت که برایش بر عهده گرفتن نقش مادر جینی در حضور مادر واقعی اش دشوار بود. به استثنای جِی شرلی، که فکر می کرد دانشمندان دیگر با مادر جینی رفتار درستی ندارند، مادر جینی با بقیهٔ پژوهشگران خوب کنار نمی آمد، بعضی از دانشمندان به خاطر بی عملی مادر جینی در دوران کودکی جینی از او خوششان نمی آمد. دانشمندان حدس می زدند مادر جینی با آن ها رفتار سردی دارد چون آن ها بی عملی اولیه اش را در مورد فرزندانش به او یادآوری می کنند، و دیوید ریگلر همچنین فکر می کرد که او وضعیت جینی و نقشی را که در ایجاد آن داشته را انکار می کند.کرتیس نوشت که مادر جینی اغلب اظهارات متناقضی در مورد زندگی متأهلی و دوران کودکی جینی بیان می کند، به نظر می رسد ظاهراً آنچه را که فکر می کند مردم می خواهند بشنوند، می گوید، که تیم پژوهشی اعتقاد داشتند، از ترس از نابودی یا بی حرمتی برای گفتن حقیقت ناشی می شد. جین باتلر که مدت کوتاهی پس از آن که مقامات، جینی را از خانه اش بیرون آوردند، ازدواج کرده بود و از نام نامزدش، روچ، استفاده می کرد، ارتباطش را با مادر جینی حفظ کرد. گرچه مادر جینی بعداً یادآور شد که بیشت
ر مکالمات آن ها در طول این زمان سطحی و کم عمق بود، آن ها همچنان با هم به خوبی کنار می کردند. در سراسر زمانی که جینی با ریگلرها زندگی می کرد، روچ همواره پژوهشگران را متهم می کرد، که آزمایش های مضری انجام می دهند، و آگاهانه مادرش را از زندگی او بیرون کرده اند، و از کمک مالی دریافت شده سوءاستفاده می کنند، و تمام چیزهایی که تیم پژوهشی به طور مداوم و به شدت انکار می کردند. مادر جینی به طور پیوسته بیشتر به حرف روچ گوش می داد و سرانجام احساس کرد تیم پژوهشی او را به حاشیه رانده است. آزمایش و مشاهده تیم پژوهشی. رفتار. بدون هیچ علت مشخصی، بی اختیاری جینی، بلافاصله دوباره شروع شد، و به ویژه چند هفتهٔ اول پس از نقل مکان بسیار شدید بود، و چند ماه در سطح پایینی ادامه داشت. برخلاف نوشته های باتلر، ریگلرها مشاهده کردند که جینی هنوز هنگام خشم به خودش صدمه می زند و دقت کردند که به ویژه موقعیت های معینی، مانند ریختن ظروف مایع، موجب تندخویی او می شود، که پزشکان رفتار او را به این مسئله نسبت دادند که در کودکی در چنین مواقعی کتک می خورده است. آن ها همچنین نوشتند که جینی از سگ آن ها خیلی می ترسد و پس از دیدن آن فوراً فرار کرده و مخ
فی می شود. تیم پژوهشی نوشتند که جینی خیلی کندتر و با تردید بیشتری نسبت به آن چیزی که باتلر توصیف کرده بود، حرف می زند، نوشتند که جینی بسیار به ندرت صحبت می کند و در سه ماه اول اقامت جینی تقریباً همیشه از سخنان یک کلمه ای استفاده می کرد. مگر اینکه چیزی را ببیند که او را ترسانده و در این صورت هم از نظر گفتار و هم رفتارش دچار تأخیر زیادی، اغلب چند دقیقه، می شد، و بدون هیچ دلیل واضحی، نسبت به دما هیچ واکنشی نشان نمی داد. همچنان در کنترل هیجان هایش بسیار مشکل داشت و اغلب رفتارش به شدت ضداجتماعی و مخرب بود. کمی پس از اینکه جینی به خانهٔ ریگلرها نقل مکان کرد، مریلین با یک روش مناسب به او آموخت که ناامیدی اش را به بیرون منتقل کند.از آن جا که جینی نسبت به ظاهرش حساس بود، مریلین ناخن های او را رنگ کرده و به جینی گفت:اگر خودش را چنگ بزند، خوشگل به نظر نخواهد رسید، و زمانی که موقعیت هایی پیش می آمد که جینی ناراحت بود، مریلین سعی می کرد با حرف زدن ناراحتی او را کاهش دهد.جینی به تدریج کنترل بیشتری روی عکس العمل هایش به دست آورد و با پیشرفت زبانش می توانست ناامیدی اش را بیان کند. گرچه او هرگز به طور کامل اوقات تلخی یا صدمه
زدن به خودش را متوقف نکرد؛ و در مواردی، بسته به اینکه آیا او بسیار عصبانی یا صرفاً ناامید بود، با تکان دادن یک انگشت یا دستش، می توانست سطح خشم خود را نشان دهد. گرچه دانشمندان هنوز دلیل ترس جینی از گربه ها و سگ ها را نمی دانستند، ریگلرها از سگ کوچک شان استفاده کردند تا جینی با سگ مأنوس شود، و تقریباً پس از دو هفته جینی به طور کامل به ترسش از سگ آن ها غلبه کرد اما هنوز از گربه ها و سگ های ناآشنا خیلی می ترسید. مریلین برای کمک به غلبه بر مشکل مداومش در جویدن و بلع با جینی کار کرد که این کار تقریباً چهار ماه طول کشید. او همچنین سعی کرد به جینی کمک کند تا با احساسات بدنش بیش تر هماهنگ شود، و در اواخر ۱۹۷۳ کرتیس اولین مثالی را یاداشت کرد که در آن جینی نسبت به دما حساسیت نشان داد. گرچه طبق برآورد هر دو کرتیس و ریگلرها جینی احتمالاً به طور آگاهانه کمترین حساسیتی را که می توانست نشان داده بود، در تمام زمانی که در خانهٔ ریگلرها زندگی می کرد سلامت جسمانی او به طور قابل توجهی بهبود یافت. در ابتدا جینی معمولاً به حرف کسی گوش نمی داد مگر آنکه کسی به طور مستقیم وی را مورد خطاب قرار می داد، یا کرتیس با پیانو موسیقی کلاسیک م
ی نواخت و اگر کسی با او صحبت می کرد، جینی تقریباً هرگز آن فرد را به حساب نمی آورد و بعد از گذشت چند دقیقه از او دور می شد. در تلاش برای وادار کردن جینی برای گوش دادن به افراد دیگر، کرتیس شروع به خواندن داستان های کودکان برای او کرد و در ابتدا به نظر نمی رسید که درگیر داستان شده باشد، اما یک روز در اواسط اکتبر سال ۱۹۷۱ کرتیس متوجه شد که جینی به طور واضح گوش داده و به او عکس العمل نشان می دهد. پس از آن، او به مردم توجه کرد حتی زمانی که آن ها به طور مستقیم با او یا در مورد او صحبت نمی کردند. او در تعاملات خود با مردم اجتماعی تر شد و تا حدودی نسبت به دیگران واکنش نشان می داد، گرچه او هنوز اغلب نشانه های آشکاری از شنیدن حرف کسی نشان نمی داد. واکنش او نسبت به اغلب محرک ها سریع تر شد، اما حتی در پایان اقامت او گاهی اوقات چند دقیقه طول می کشید تا به کسی پاسخ بدهد. پس از چند ماه زندگی با ریگلرها، رفتار و مهارت های اجتماعی جینی بهبود یافته و به نقطه ای رسید که رفتن به اولین پیش دبستانی و پس از آن یک مدرسه عمومی ویژه بچه های معلول ذهنی هم سن و سالش را شروع کرد. ریگلرها همچنین به او تعدادی از مهارت های اصلی خودیاری شامل:
اتو کردن، استفاده از چرخ خیاطی و آماده کردن غذاهای ساده برای خودش را یاد دادند.او در کنترل خودش در خانه و در انظار عمومی پیشرفت قابل توجهی داشت؛ و گرچه جلوگیری او از استمناء که رفتار نامطلوب اجتماعی محسوب می شد، بسیار سخت بود، او تقریباً در پایان اقامتش در خانهٔ ریگلرها آن عادت را ترک کرده بود. در فوریه ۱۹۷۳ کرتیس اولین بار نوشت که جینی چیزی را با او به اشتراک گذاشت، و در حالی که به گرفتن اشیا از دیگران ادامه می داد، عکس العمل هایش به وضوح نشان می داد که می داند که نباید این کار را بکند. در طول مدتی که جینی با ریگلرها زندگی می کرد، هر کس که با او کار می کرد، گزارش داد که خلق و خوی او به طور قابل توجهی بهتر شده و او به وضوح از زندگی اش راضی است. در اواخر ژوئن ۱۹۷۵، دیوید ریگلر نوشت که جینی همچنان به پیشرفت چشمگیرش در هر زمینه ای که دانشمندان آزمایش می کنند، ادامه می دهد، و کرتیس در گزارش های هم زمانش در مورد پیشرفت اجتماعی جینی اظهار خوش بینی می کرد.با این وجود، تا اواسط سال ۱۹۷۵، اغلب تعاملات اجتماعی با وی همچنان از نظر کیفی غیرمعمولی بود. دانشمندان نوشتند که، در حالی که رفتار کلی جینی و تعاملات او با دیگران
به طور قابل توجهی بهبود یافته است، همچنان بسیاری از رفتارهای افراد غیراجتماعی را دارد. زبان. کرتیس، زمانی که او و فرامکین تصمیم گرفتند که توانایی های زبانی جینی برای به دست آوردن نتایج قابل استفاده کافی است، تست کامل زبان جینی را در اکتبر سال ۱۹۷۱ آغاز کرد. زبان شناسان آزمون های خود را برای اندازه گیری هم دامنهٔ لغات جینی و هم یادگیری جنبه های مختلف دستور زبان، از جمله نحو، واج شناسی و صرف طراحی کردند. آن ها به مشاهدهٔ جینی در مکالمات روزمره ادامه دادند تا میزان یادگیری او را اندازه گیری کرده و بفهمند تا چه حد کاربرد زبان را یادگرفته است. تیم پژوهشی، یادگیری زبان توسط جینی را به عنوان بخشی مهمی از هدف بزرگ ترشان برای کمک به او در ورود به جامعه در نظر می گرفتند، بنابراین اگر چه می خواستند ببینند که جینی چه مقدار کلمه و دستور زبان را به خودی خود می تواند یاد بگیرد، گاهی اوقات به خاطر احساس تعهد برای کمک به او در این کار مداخله می کردند. در سراسر آزمایش زبان شناسان، اندازه دامنهٔ لغات جینی و سرعتی که آن ها را یادگرفت، از تمام پیش بینی های صورت گرفته بالاتر رفت. اواسط سال ۱۹۷۵ او می توانست نام بیشتر اشیایی را که
با آن ها مواجه می شد به طور صحیح بگوید، و به وضوح کلمات بیشتری از آنچه که به طور مرتب استفاده می کرد، می دانست. در مقابل، جینی در یادگیری و استفاده از دستور پایه ای مشکل بیشتری داشت. او به وضوح به اصول معینی از دستور زبان تسلط پیدا کرد، و درک مطلبش به طور قابل توجهی بهتر از صحبت کردن خود او بود، اما میزان یادگیری دستور زبان او بسیار کندتر از حد معمول بود و منجر به اختلاف غیرمعمولی زیادی بین دامنه لغات و دستور زبان او شد. در مکالمات روزمره جینی به طور معمول فقط با جملات کوتاه صحبت می کرد و به طور متناقضی از دستور زبانی که می دانست استفاده می کرد، گرچه با تقلید می توانست به طور قابل توجهی از دستور زبان بهتر استفاده کند، و توانایی مکالمه او طی اقامت او به طور قابل توجهی بهبود یافت اما بسیار پایین بود. دانشمندان از این مسئله متعجب نشدند و گفتند شواهدی وجود دارد که توانایی درگیر شدن در گفتگو، مهارت جداگانه ای از دانستن زبان است. در بسیاری از موارد، دانشمندان از توسعه زبانی جینی برای اندازه گیری وضعیت عمومی روان شناسی او کمک می گرفتند. به عنوان مثال، جینی به طور مداوم ضمایر من و شما را با هم قاطی می کرد. اغلب می گ
فت: «مامان شما را دوست دارد.» درحالی که به خودش اشاره می کرد؛ که کرتیس این را به ناتوانی جینی در دانستن اینکه خودش و دیگری چه کسی است نسبت می داد. دانشمندان به ویژه توجه کردند که جینی اغلب اطلاعات مفهومی را درک می کند، حتی اگر دستور زبان بیان آن را بلد نباشد، آن ها نوشتند که این مطلب نشان می دهد که جینی توانایی های شناختی بیشتری نسبت به بیشتر کودکان در مراحل متداول یادگیری زبان دارد. در بعضی موارد، یادگیری جنبهٔ جدیدی از زبان نقش مستقیمی در پیشرفت توسعه او ایفا می کرد. در آن زمان که جینی گفتن [به عنوان مثال] «من می توانم» را به عنوان یک عبارت متداول یادگرفت، او همچنین یادگرفت، چگونه از پول استفاده کنید؛ و کرتیس نوشت که این عبارت جینی را برای درخواست پاداش توانمند کرد و باعث اشتیاق او به کسب درآمد شد، و موجب شد تا او در انجام فعالیت هایی که منجر به پاداش می شود، نقش فعالتری داشته باشد. در ابتدای آزمایش، صدای جینی هنوز بسیار ملایم بود و تن بالایی داشت، که زبان شناسان معتقد بودند دلیل بعضی از بیان های غیرطبیعی اوست، و دانشمندان برای بهبود آن به سختی تلاش کردند. تن صدای او به تدریج نسبتاً پایین تر و بلندتر شد، هر
چند که به طرز غیرمعمولی بالا و ملایم باقی مانده بود، و او شروع به بیان بهتر کلمات کرد. با وجود این او به طور مداوم صداها را حذف یا جایگزین صدای دیگری می کرد، که این کار درک گفته های او را بسیار دشوار می کرد. دانشمندان معتقد بودند که جینی اغلب در مورد تلفظش آگاهی ندارد، اما در موارد دیگر، او هجاها را حذف می کرد، که این کارش به وضوح عمدی بود، و اگر به طور قاطعانه و با صراحت از او خواسته می شد، واضح تر صحبت می کرد، کرتیس این کار جینی را به این امر نسبت می داد که جینی سعی می کند تا حد ممکن کم حرف بزند ولی حرفش همچنان قابل درک باشد. سرانجام کرتیس و مریلین جینی را متقاعد کردند که هنگام صحبت کردن حذف زیادی هجاها را متوقف کند، اما او به حذف اصوات هر زمانی که امکان داشت ادامه داد، که موجب شد زبان شناسانی که مورد او را دنبال می کردند به جینی به عنوان «خلاصه کنندهٔ بزرگ» اشاره کنند. مقالاتی که همزمان با مطالعه مورد جینی نوشته شده است نشان می دهد که جینی در تمام مدت اقامت خود با ریگلرها، در حال یادگیری کلمات جدید و دستور زبان بود، و در مورد توانایی بالقوهٔ او تا درجات مختلفی خوش بین بودند. با این وجود، حتی تا اواسط سال ۱
۹۷۵، جینی هنوز بسیاری از بخش های زبان را یادنگرفته بود. علاوه بر این، گرچه او می توانست جملات طولانی را درک و تولید کند، هنوز بیشتر با عبارت های کوتاهی مثل «توپ متعلق به بیمارستان» صحبت می کرد. علیرغم افزایش قابل توجه توانایی مکالمهٔ جینی، دانشمندان نوشتند که توانایی او در مقایسه با افراد عادی بسیار کم است. کرتیس و فرامکین در نهایت به این نتیجه رسیدند که چون جینی پیش از پایان دورهٔ بحرانی زبان مادریش را نیاموخته است، بنابراین الان قادر نیست آن را به طور کامل بیاموزد. به یاد آوردن حوادث گذشته. در طی اوایل تا اواسط سال ۱۹۷۲، ریگلرها شنیدند که جینی با خودش تکرار می کند: «پدر با چوب بزرگ زد، پدر عصبانی است»، این نشان می داد که او می تواند در مورد زندگی اش پیش از شروع یادگیری زبان صحبت کند. در طی بقیه مدت اقامت او با ریگلرها، او دائماً با خودش تکرار می کرد، «پدر زد»، و قبل از اینکه ریگلرها برای درک مفهوم مرگ با جینی کار کنند، او اغلب از آن ها می پرسید که پدرش کجاست، و از این می ترسید که بیاید و او را ببرد. گرچه جینی دربارهٔ دوران کودکی اش با دیگران صحبت نمی کرد، اما زمانی که صحبت می کرد اطلاعات باارزش جدیدی به پژو
هشگران می داد، و دانشمندان سعی می کردند جینی را وادار کنند تا جایی که امکان دارد مطالب بیشتری به آن ها بگوید. همان طور که بیشتر زبان یادگرفت، به تدریج شروع به صحبت دربارهٔ پدرش و رفتار او با خودش کرد. ارتباطات غیرکلامی. برخلاف توانایی های زبانی جینی، پیشرفت ارتباط غیرکلامی او ادامه داشت. او سیستم ژست ها و حرکات بدنی خودش را اختراع کرد و کلمات معینی هنگام گفتن با پانتومیم نشان می داد و کارهایی را که با زبان نمی توانست بیان کند با پانتومیم نشان می داد. ابتدا اگر کسی از او می خواست، نقاشی می کشید، اما در طول اقامت با ریگلرها، در زمان هایی که با استفاده از کلمات نمی توانست منظورش را بیان کند، شروع به استفاده از نقاشی برای برقراری ارتباط کرد. جینی علاوه بر نقاشی های خودش، اغلب برای بیان تجارب روزانه از تصاویر مجلات هم استفاده می کرد، و به دلایلی که دانشمندان هرگز نتوانستند مشخص کنند، به ویژه هنگام روبرو شدن با چیزی که او را ترسانده بود هم همین کار را می کرد.زمانی در اواسط سال ۱۹۷۲، مریلین مشاهده کرد که تصویر یک گرگ در مجله جینی را ترسانده است. پس از این که ریگلرها از مادر جینی در مورد علت احتمالی این واکنش او پرسی
دند، او به آن ها اطلاع داد که شوهرش برای ترساندن جینی مثل یک سگ رفتار می کرد و همین آگاهی برای اولین بار دلیل ترس جینی را برای دانشمندان آشکار ساخت. در طول اقامت جینی، دانشمندان دیدند چطور او به طور مکرر و مؤثر از مهارت های غیرکلامی استفاده کرد و هرگز مشخص نشد که چه کاری انجام داد که از افراد دیگر چنین عکس العمل شدیدی دریافت کرد. دیوید ریگلر به وضوح موقعیتی را به یاد داشت که با جینی در حال عبور از کنار یک پدر و پسر کم سالش بودند، پسر یک کامیون آتش نشانی اسباب بازی داشت، پسر بدون صحبت با جینی ناگهان برگشته و اسباب بازی اش را به او داد. کرتیس هم زمانی را به یاد داشت که هنگام راه رفتن با جینی در چهارراهی شلوغ ایستاده بودند، به طور غیرمنتظره ای صدای خالی شدن کیف پولی را شنید، او برگشت و زنی را دید که در چهارراه ایستاد و از ماشینش بیرون آمد تا یک کیف پول پلاستیکی را به جینی بدهد، با اینکه جینی چیزی نگفته بود. برای استفادهٔ بیشتر از توانایی مهارت های ارتباطی غیرکلامی، در سال ۱۹۷۴، ریگلرها ترتیبی دادند تا جینی شکلی از زبان اشاره را بیاموزد. آزمایش های دنباله دار مغز. آزمون های زبان. با شروع در پاییز سال ۱۹۷۱، تحت سر
پرستی کرتیس، ویکتوریا فرامکین و استفان کراشن، که او هم یکی از دانشجویان فارغ التحصیل فرامکین بود، زبان شناسان تا سال ۱۹۷۳ به تهیه آزمون های شنیداری منظم برای جینی ادامه دادند. نتایج آن ها به طور مداوم یافته های اولیه اورسولا بلُگی و ادوارد کلیما را تأیید کرد. بنابراین پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که جینی با بخش راست مغزش در حال یادگیری زبان است، و قطعاً امکان فقط برعکس شدن وظایف نیمکره های مغز جینی در یادگیری زبان را رد می کرد. با توجه به عدم وجود مشکلات فیزیولوژیکی در نیمکرهٔ چپ جینی، آن ها معتقد بودند که فعالیت عصبی غیرطبیعی در نیمکره چپ او، که آن ها حدس می زدند ناشی از ضعف مرکز یادگیری زبان است - مانع دریافت اصوات مربوط به زبان، نه اصوات غیرزبانی در گوش راست او می شود. زبان شناسان هم را به ویژه برای سنجش درک مطلب جینی چندین آزمون مغز انجام دادند، در چنین آزمون هایی، جینی هیچ مشکلی در درک معنی جملاتی که دارای کلمات هم آوای آشنا بودند نداشت، که نشان می داد که درک مطلب او خیلی بهتر از بیانش است. جینی قافیه ها را هم به خوبی تشخیص می داد، پیش از آن مشخص شده بود که بیمارانی که دو نیمکرهٔ مغزشان از هم جدا شده یا
نیمکرهٔ چپ شان برداشته شده است هر دوی این وظایف را به خوبی انجام می دهند. در طی این آزمایش ها و گرفتن نوار مغزی دو الکترود قرار داده شده در بالای نیمکره راست مغز او به طور مداوم بیشتر از الکترودهای قرار داده شده در مکان های طبیعی ناحیه بروکا و ناحیه ورنیکه فعالیت داشتند، و به ویژه درگیری زیاد قشر پیش پیشانی راستش، تأکید بیشتری بر یافته های پژوهشگران مبنی بر استفادهٔ جینی از نیمکره راست خود برای یادگیری زبان داشت. آزمون های اضافه. کرتیس، فرامکین و کراشن به اندازه گیری سن ذهنی جینی از طریق اندازه گیری های مختلف ادامه دادند و او به طور مداوم میزان پراکندگی بسیار بالایی را نشان داد. او در آزمون هایی که نیازی به زبان نداشت، مانند مقیاس لایتر، به میزان قابل توجهی نمرهٔ بالاتری نسبت به آزمون های دارای نوعی مؤلفه زبانی مانند مقیاس هوش وکسلر برای کودکان کسب کرد. علاوه بر این، در تمام مدت اقامت جینی با ریگلرها، آن ها انواع عملکردهای مغز او و عملکرد او در وظایف مختلف را آزمایش کردند. برای این کار، آن ها عمدتاً از آزمون های تچیستوسکوپی استفاده می کردند، و در طول سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ نیز مجموعه ای از آزمون های پتانسیل برا