Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود کنجکاوی های پژوهندگان را به سوی بررسی نقش جنسیت برانگیخت. دوگانه ی جنس و سَس. جستاری بسیار پرتنش و بحث برانگیر در کامش شناسی دوگانه ی فرضی جنس و سَس (جنسیت) است. این دو مفهوم گاهی از هم جدا شده و دوپاره بیان می شوند و گاهی به هم چسپانده می شوند و یکی در نظر گرفته می شوند. جنس. جنس (به انگلیسی Sex) به ویژگی های زیست شناختی انسان اشاره دارد. افراد در گستره ی جنس به چهار گروه تقسیم می شوند. سَس. سَس (به انگلیسی Gender) یا جنسیت به جنبه ی روانشناختی انسان اشاره دارد. افراد در گستره ی سَس به دو گروه تقسیم می شوند. ناسانی های تنکردشناختی در دو جنس. تفاوت ها و ناسانی ها در دو جنس می توانند بسیار گسترده باشد. موارد زیر از تفاوت ها بدن زن و مرد در گونه ی انسان است: ناسانی های قلبی عروقی و زوردشناختی : ناسانی های هورمونی : ناسانی های ساختار ماهیچه ای و چربی : ناسانی های سیستم تنفسی : کیستی جنسی در برابر گرایش جنسی. از مفهوم های دیگری که با هم اشتباه گرفته می شوند کیستی جنسی و گرایش جنسی است. کیستی جنسی. کیستی جنسی (به انگلیسی Sexual Identity) برچسپ هایی هستند که افراد از آنها استفاده می کنند تا دیگران آن ها را از نظ
ر سسی به آن صورت بشناسند. گرایش جنسی. گرایش جنسی (به انگلیسی Sexual Orientation) ، گرایش های جنسی در اصل الگو های برانگیختگی جنسی هستند این که چه کسی با کدام جنس می توانند در فرد برانگیختگی جنسی و کشش جنسی ایجاد کنند. چهار نوع گرایش جنسی عبارت اند از : حالت چهارمی نیز وجود دارد، نام آن بی جنسگرایی (Asexualism) است . که بسیار نادر است و در آن فرد به هیچ یک از دو جنس گرایشی ندارد و ترجیح می دهد با آنها آمیزش جنسی نداشته باشد. روش های آمیزش. روش سپوختن:. یک دسته بندی کلی ، بر اساس انجام دادن یا ندادن خلانش (Penetration) است. درونسپوزی. درون سپوزی (به انگلیسی Intercourse) به روشی گفته می شود که در آن عمل خلاندن توسط زهار جنس نر در زهار جنس ماده انجام می شود. برونسپوزی. برون سپوزی (به انگلیسی Outercourse) به روش های آمیزشی گفته می شود که در آن خلانش در واژن یا کفل انجام نمی شود. آمیغ. آمیغ (به انگلیسی Coitus ) به روش هایی می گویند که آمیزش به آنها انجام می شود. به کمک فناوری. بار رشد فناوری به کار گیری آن در کابرد های جنسی نیز بسیار رایج شده ، استفاده از دستگاه ها ، وسایل ارتباطی برخط ، سکو های رایانسپهر و حتی روب
ات های جنسی از کالا های بسیار مورد استفاده هستند. آشفتاری های جنسی. هوس. هوس (به انگلیسی Kink) به وضعیت هایی گفته می شود که در ان فرد دوست دارد کاری بیرون از تراداد و هنجار را در هنگام آمیزش انجام دهد. مثلا کشیده زدن یا روغن مالی کردن در هنگام آمیزش. داشتن این هوس ها ببسیار رایج است و معمولا مشکی برای فرد ایجاد نمی کند. یوبه. یوبه گرایی (به انگلیسی Fetishism) به وضعیت هایی گفته می شود که فرد در آن هوس هایی بیرون از تراداد رایج دارد ولی نمی تواند بدون آن هوس ها آمیزش جنسی را انجام دهد. در این حالت به آن هوس که جنبه ای الزام آور پیدا کرده است "یوبه" می گویند. مانند اینکه نمی تواند بدون چک زدن یا روغن مالی کردن سپوزش کند. یوبه ها در اصل نوعی کژکامگی هستند اما کسی که یوبه ی به خصوصی دارد لزما دوچار کژکامگی نشده است. یوبه ها معمولا زندگی فرد را دوچار آشفتاری و اخلال نمی کنند. کژکامگی. کژکامگی (به انگلیسی Paraphilia ) یا پژوَردی (Pervertion) یا انحراف یا کژراهی جنسی (Sexual Deviation) ، یوبه گرایی هایی هستند که بسیار بغرنج شده اند و برای کارکرد فرد در زندگی اش آشوفتاری ایجاد کرده اند. این حالت ها معمولا شدید تر از
یوبه ها هستند. مانند این که یوبه ی چک زدن به پارتنر که اگر کژکامگی باشد می شود به آزارگری جنسی یا سادیسم. آسیب شناسی جنسی در DSM. در DSM 5 -Tr موارد زیر به عنوان آشفتاری جنسی مطرح شده اند. کژکاری جنسی. کژکاری جنسی (Sexual Dysfunction) آشفتاری یوخه ی زنانه. آشفتاری یوخه ی زنانه (به انگلیسی Female Orgasmic Disorder) آشفتاری درد زهاری-لگنی / خلانش. آشقتاری خلانش با نام کامل (به انگلیسی Genito-Pelvic Pain/Penetration Disorder) خرده گیری هایی به کامش شناسی. ذهن داشت فرهنگی و پیش داوری ها. کامش شناسی اغلب متهم به این است که تحت تأثیر هنجارها و ارزش های فرهنگی به خصوص درباره ی گنس قرار دارد و نمی تواند دیدگاه بی طرفانه ای درباره ی مسائل جنسی ارائه دهد. برای نمونه برخی پژوهش های کامش شناسی ممکن است درباره ی فرهنگ فردگرایانه ی غربی انجام شده باشد و نتوان نتایج آنها را به فرهنگ جمع گرای شرقی تعمیم داد. برجستگی بیش از حد رفتار جنسی و نادیده انگاری دیگر بخش ها. کامش شناسی اغلب نکوهش می شود که زیادی بر رفتار جنسی تمرکز دارد و جنبه های دیگر جنسیت مانند هویت جنسی ، گرایش جنسی و روابط عاطفی را نادیده می انگارد. این تمرکز خطر
کاهش جنسیت به یک موضوع صرفا زیست شناختی و فیزیکی را به همراه دارد. به کار بردن روش های پژوهشی غیر علمی. گروهی از منتقدان معتقد اند برخی از مطالعات کامش شناسی از روش های پژوهشی غیر علمی استفاده می کنند و نتایج آنها قابل اعتماد نیست. برای نمونه خیلی از پژوهش ها با روش های غیر تصادی و پرسشنامه های مغرضانه انجام می شوند. مسائل اخلاقی در پژوهش. انجام پژوهش در زمینه ی مسائل جنسی می تواند با مسائل اخلاقی بسیاری همراه باشد مانند حفظ حریم خصوصی شرکت کنندگان، پیشگیری از آسیب رساندن به آنها و گرفتن رضایت آگاهانه. برخی منتقدان معتقد اند ، بسیاری از مطالاعات کامش شناسی به این اصول اخلاقی توجه ی شایسته ای نداشته اند. رخنه ی صنعت هرزنگاری و رسانه ها. برخی معتقد اند که کامش شناسی تحت تاثیر صنعت هرزنگاری و پورن قرار دارد و تصویری غیر واقعی از سکس ارایه می کند و به ترویج دیدگاه های غیر واقعی و اغراق آمیز از سک کمک می کند. این تاثیر می تواند منجر به افزایش انتظارات غیر واقع بینانه ی جنسی از سکس و افزایش بروز نارضایتی های جنسی شود.
سامبا () یک فیلم کمدی مجارستانی است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به پیروشکا مولنار، یودیت هرنادی و یودیت پوگانی اشاره کرد.
آفتاب پرست () یک فیلم کمدی مجارستانی به کارگردانی کریستینا گودا است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.
سیلویا وارگووا (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر، خواننده و صداپیشه اهل مجارستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سامبا" و "آفتاب پرست" اشاره نمود.
جووانی اسکالتزو (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
جولیو ساروکی (; – ) شمشیرباز اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
جوزپه آبایناله (؛ زادهٔ ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۹) قایقران روئینگ اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
نقاب آبی () یک فیلم موزیکال در ژانر کمدی به کارگردانی پل مارتین است که در سال ۱۹۴۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ولف الباخ-رتی، هانس موزر، و یوزفین دورا اشاره کرد.
جوزپه تونانی (; ۲ اکتبر ۱۸۹۰ – ۱ اکتبر ۱۹۷۱) وزنه بردار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
کلارا تابودی (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۱۵ – ۶ اوت ۱۹۸۶) بازیگر و خواننده اهل مجارستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "نقاب آبی" اشاره نمود.
لوچانو جووانتی (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
مارکو دالتروی (؛ زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۶۴) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
مارگریتا زالافی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
نیکولو ویتوری (; – ) قایقران روئینگ اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
رناتو پترونیو (; – ) قایقران روئینگ اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
رولاندو ریگولی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ویتوریو لوکارلی (; – ) شمشیرباز اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
الکساندرا آرائوجو (؛ زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۷۲) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا زاده برزیل است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیمی تایم یا زمان تیمی یک سریال کودکان پویانمایی بریتانیایی به سبک استاپ موشن است که اچ آی تی انترتینمنت و آردمن انیمیشن برای بی بی سی ساخته اند. این برنامه در انگلستان در شبکه سی بیبیز در ۶ آوریل ۲۰۰۹ شروع شد. این برنامه اسپین آفی از مجموعه انیمیشن "گوسفند ناقلا" است، که خود بره ناقلا نیز اسپین آفی یک فیلم کوتاه "والاس و گرومیت" به نام "اصلاح سه تیغ" (۱۹۹۵) است. دو سری اول در ۲۶ قسمت پخش شد. در بریتانیا ، آخرین قسمت این برنامه در سپتامبر ۲۰۱۱ در سی بیبیز پخش شد. در استرالیا ، فصل اول این سریال در مه ۲۰۰۹ در ای بی سی یک پخش شد و فصل سومش هم در ماه مه ۲۰۱۱ در ای بی سی کیدز پخش شد . این سریال همچنین از دیزنی جونیور در سال ۲۰۱۲ بازپخش شد ، اما پخش این سریال در مه ۲۰۱۴ متوقف شد. خلاصه و تعریف سریال. در این سریال ، تیمی و دوستانش باید یاد بگیرند که به اشتراک بگذارند ، با هم دوست شوند و اشتباهات خود را بپذیرند. آنها توسط دو معلم ، هریت حواصیل و اسبورن جغد ، آموزش می بینند. این نمایش با هدف آموزش کودکان در سن پیش دبستانی پخش می شد ، که این شرکت آن را "گامی طبیعی برای آردمن و اچ آی تی" توصیف کرده است. این سریال بعد ا
ز قسمت های ده دقیقه ای ساخته شده است ، که مانند "گوسفند ناقلا" گفتگو ندارند زیرا باهم دیگر حرف نمی زنند ، در این سریال بیتزر و کشاورز ظاهر نشدند. فیلمبرداری یک قسمت این سریال در یکی از مجموعه های شبکه تلویزیونی دیسکاوری به نام چگونه ساخته شده است پخش شد .
ال جی اچ انداچ کو. لیمیتد.، سابقاً ال جی هَوس هولد اند هِلث کِر یک شرکت بزرگ کالاهای مصرفی کره ای است که تولید لوازم آرایشی، کالاهای خانگی و نوشیدنی ها را مدیریت می کند. همچنین این شرکت مسئول بسته بندی و توزیع محصولات کوکاکولا در داخل کره جنوبی نیز می باشد.
باشگاه فوتبال رایکا بابل یک باشگاه فوتبال در شهر بابل، ایران بود که در رقابت های لیگ آزادگان حضور داشت. در سال ۱۳۹۸ امتیاز خونه به خونه واگذار و باشگاه فوتبال رایکا بابل تأسیس شد و در سال ۱۴۰۱ امتیاز این تیم به باشگاه فوتبال دریا کاسپین بابل واگذار شد.
آب های راکد یک فیلم کمدی رمانتیک روسی به کارگردانی الدار ریازانوف با بازی آلکساندر عبدلف و آندری اسمولیاکوف محصول سال ۲۰۰۰ میلادی است.
فروپاشی حکومت، فروپاشی دولت، اضمحلال، انقراض یا سقوط، اصطلاح هایی هستند که برای اشاره به شکست کامل نوعی از حکومت در یک کشور مستقل به کار می روند. گاهی فروپاشی به یک دولت درمانده مانند آنچه در سومالی و دههٔ آخر حکومت یوگسلاوی پیش آمد منتهی می گردد. غالباً به محض فروپاشی، فرایند انتقال به دولت یا حکومت جدید به سرعت شکل می گیرد و خدمات اولیه نظیر جمع آوری مالیات، امور دفاعی، پلیس، خدمات مدنی و دادگستری همچنان به کار خود ادامه خواهند داد مانند آنچه پس از شکست آپارتاید در آفریقای جنوبی رخ داد. ممکن است فروپاشی دولت منجر به فروپاشی اقتصادی هم بشود. فروپاشی حکومت الزاماً همراه با (یا هم معنی) فروپاشی اجتماعی نیست، چون غالباً فروپاشی اجتماعی مانند آنچه در هنگام سقوط امپراتوری روم غربی پیش آمد، فرایند طولانی تری دارد. همهٔ تلاش هایی که برای تغییر رژیم صورت می گیرند، سبب فروپاشی دولت نمی شوند. توطئهٔ بابینگتون برای ترور ملکه الیزابت یکم انگلستان، قیام دکابریست های روسیه و عملیات خلیج خوک ها در کوبا همگی شکست خوردند. تاریخچهٔ این مفهوم. نخستین خطر ذاتی دموکراسی از نقطه نظر ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ پیش از میلاد) این است که تنازع م
یان آریستوکرات ها و فقرا در آن غیرقابل اجتناب است و دیگری این که دریچه ای به «شرارت و فساد» می گشاید. هر دو فرایند منتهی به فروپاشی می شوند مگر آنکه کنترل کننده های مستقل و تفکیک قوا به طور واقعی اعمال گردد. پولیبیوس فیلسوف یونان باستان (۲۰۰–۱۱۸ پیش از میلاد) بر این باور بود که همهٔ ملل چرخه ای از انواع وضعیت های حکومتی به ترتیب شامل دموکراسی، الیگارشی، دیکتاتوری، استبداد و فروپاشی را تجربه می کنند. ابن خلدون (۷۳۲–۸۰۸ قمری/۱۳۳۲–۱۴۰۶ میلادی) نیز نظریه ای در خصوص فروپاشی حکومت ها دارد. او که خود یک «عقل گرای دین مدار» بود مطالعهٔ تاریخ را به «علمی جدید» بدل کرد. از نظر او دودمان ها مکرراً چرخه ای از «پیدایش، سالخوردگی، خودکامگی، تجمل گرایی، بندگی شهوت و تمایل به گسست» را تجربه می کنند. با سالخوردگی حکومت، حس گروه گرایی (عصبیت) ناپدید می شود. از این منظر می توان ابن خلدون را تقدیرگرا (سرنوشت باور) دانست: «سالخوردگی یک بیماری کشنده است که نمی توان آن را درمان کرد چون چیزی طبیعی است.». او مشاهده می کرد که دودمان ها سه نسل را تجربه می کنند و سپس توسط یک گروه مهاجم با خصیصه هایی چون «ناآرامی، هوشیاری و شجاعت» مورد ح
مله قرار می گیرند و همین باعث می شود که دودمان کهنه فرو بپاشد. این مفهوم به نوع دیگری در کتاب مقدس، سِفر خروج، باب ۲۰، آیه پنجم از قول خداوند آمده: «انتقام گناه پدران را از پسران تا پشت سوم و چهارم از آنانی که مرا دشمن دارند می گیرم». پروفسور جف مولگان جزئیات اندیشهٔ ابن خلدون را بررسی کرده و چرخهٔ او را قبول می کند: «شباهت واضحی میان طول عمر انسان ها و طول عمر گروه های حاکمه وجود دارد.» جان جوزف ساندرز (۱۹۱۰–۱۹۷۲) تاریخ نگار انگلیسی، در سال ۱۹۶۶ مدعی شد «عصر ما مانند عصر او (ابن خلدون) دوران بدبختی است» و سپس تأسف می خورد که چرا ابن خلدون «هیچ سلف و خلفی نداشت… و تا چهار سده پس از مرگش کسی از او یاد نکرد.» در سال ۱۸۶۸ یک فرانسوی عربی دان کتاب مقدمه ابن خلدون را ترجمه کرد. «دنیا شگفت زده شده بود، اما او پیشگامی بود که هیچ دنباله رویی نداشت… هنوز دنیا باید تلاش می کرد تا ثابت کند که تاریخ مستقل از ذهنیت دینی که به آن معنا می داد، وجود دارد.» هاجیمه تانابه (۱۸۸۵–۱۹۶۲) فیلسوف ژاپنی به نقش شبه دینی حکومت در میانجیگری میان موجودات زنده و دنیای ابدی اشاره می کند. از این روست که حکومت ها منظماً ساقط می شوند و همچون
شخصیت های دینی باید فرایند مرگ و رستاخیز را تجربه کنند. به نظر او شاید همین مسئله دلیلی بر وجود طرفداری همیشگی از حکومت ها باشد چون آنها به طور منظم توان خود در غلبه بر مرگ را نشان می دهند. از نظر اریک فروم (۱۹۰۰–۱۹۸۰) ممکن است همهٔ اعضای یک ملت در صورتی که خطاها و اشتباهات مشترکی داشته باشند، دیوانه شوند «folie a millions». رفتار غیرانسانی حاکمان با مردم منتج به فروپاشی می شود: مارک بلیث دانشمند علوم سیاسی مدعی است که اگر در دموکراسی ها «رأی دهندگان آنچه را که می خواهند به دست نیاورند و به اوضاع جاری رضایت دهند» امکان فروپاشی وجود دارد. در این وضعیت رأی دهندگانی که از انتخاب افراد مورد نظرشان محروم شده اند، ممکن است به سراغ غیردموکراتیک ترین گزینهٔ ممکن بروند. مارینا اوتاوِی در خصوص فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان و امپراتوری عثمانی در سال ۱۹۱۸، حکومت انگلستان بر هند در ۱۹۴۷، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، فروپاشی حکومت برتری نژادی سفیدپوستان در آفریقای جنوبی در ۱۹۹۳، دولت چکسلواکی در ۱۹۹۴ و یوگسلاوی بحث می کند. هارولد پرکین (۱۹۲۶–۲۰۰۴) مورخ اجتماعی انگلیسی، بر این عقیده بود که در سده بیستم شاهد رشد فر
وپاشی ها بوده ایم به شکلی که هفت امپراتوری در این سده ساقط شدند: «امپراتوری چین، آلمان، اتریش-مجارستان، عثمانی، ژاپن، بریتانیا، روسیه (دوبار).» همچنین در سده ۲۰ میلادی دو امپراتوری فرانسه و پرتغال نیز ساقط شدند. جان کنت گالبرایت (۱۹۰۸–۲۰۰۶) از این بابت تأسف می خورد که چرا حجم پژوهش های انجام شده حول این مسائلِ قدرت سیاسی کم است. او معتقد بود قدرت منظماً به کسانی می رسد که «با حرارت زیاد بر ناشناخته ها اصرار می ورزند… و این مسئله الزاماً ربطی به هوش ندارد.» چیزی که آن را «قدرت» می خوانیم «در عمل توهم قدرت» است. گالبرایت با بحث پیرامون این مسئله که مهاتما گاندی «بی قدرت» چگونه توانست باعث فروپاشی حکومت هند بریتانیای «قدرتمند» شود، نتیجه می گیرد بهتر است قدرت که بسیاری آن را مایملک کشورها و رهبران آنها می بینند، به مثابهٔ یک جریان تلقی شود که حول «ابزارهایی که آن را اِعمال می کنند» جمع و دور می شود. فقط چند دانشمند سیاسی اندک توانسته بودند فروپاشی اتحاد شوروی را با دلایل صحیح پیش بینی کنند. هیچ کس بهار عربی را پیش بینی نکرده بود. هر چند مطالعات بسیاری بر نمونه های مختلف فروپاشی به طور جداگانه انجام شده است اما ب
ه نظر می رسد هیچ اثری در عصر کنونی به مقایسهٔ مبانی جهانی تاریخی فروپاشی نپرداخته و شاخصه های مشترک آنها استخراج نشده است. مارتین وایت (۱۹۱۳–۱۹۷۲) همچون ساندرز از «تمرکز شیطانی قدرت» در دستان دو قدرت شکست خوردهٔ هر دو جنگ جهانی نفرت داشت. او که یک مسیحی مؤمن بود، «خودتخریبی پیروزمندانه» آنها را بسان «هنگامهٔ دجال» می دید. او از گرایش های مدرن سکولار که سیاست را توالی مسائل (مثل مسئلهٔ شرق، چاره دوکشوری) با «راه حل ها» یی که خالی از اخلاقیات بودند نفرت داشت، چون تشبیه حکومت به انسان نامیرا را می توان با ملت روسیه مثال زد که توانستند از فروپاشی دو نظام حکومتی جان سالم به در ببرند: امپراتوری روسیه که یک نظام سلطنتی موروثی بود در سال ۱۹۱۷ نابود شد و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی که یک نظام اقتدارگرای کمونیستی بود در ۱۹۹۱ فروپاشید. همچنین با اینکه آلمان تحت حکومت حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان اداره می شد در سال ۱۹۴۵ شکست خورد و ملت آلمان دوپاره گردید اما در ۱۹۹۰ دوباره متحد شد. کریستوفر بوکر (۱۹۳۷–۲۰۱۹) از وجود نوعی پندار آرزومندانه در علم سیاست خبر می داد به نوعی که «مرحلهٔ رؤیا» با خوشبینی و گسترش همراه ا
ست و پس از آن مراحل «درماندگی» و «کابوس» می آیند و در نهایت مرحلهٔ نهایی «پرتاب درون واقعیت» فرا می رسد. نمونه ها. چند نمونه از فروپاشی هایی که در پی جنگ داخلی حادث شدند: جنگ رزها در انگلستان سده ۱۵ میلادی؛ جنگ سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)؛ جنگ داخلی ایرلند (۱۹۱۶–۱۹۲۲)؛ انقلاب کمونیستی چین (۱۹۴۹)؛ انقلاب کوبا (۱۹۵۸). چند نمونه از فروپاشی های که بواسطهٔ انقلاب و بدون جنگ داخلی روی دادند: انقلاب شین های در چین (۱۹۱۱)، انقلاب روسیه (۱۹۱۷)، انقلاب ایران (۱۹۷۹). نمونه هایی از فروپاشی که در نتیجهٔ کودتا به وقوع پیوستند: مصر (۱۹۵۲)؛ عراق (۱۹۵۸)، لیبی (۱۹۶۹). دو نمونه از تسلیم قدرت پس از مذاکره هم شامل مشترک المنافع انگلستان (۱۶۶۰)؛ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۹۱) هستند که در مثال دوم، فروپاشی منجر به تقسیم کشور به پانزده حکومت مستقل شد. فروپاشی حکومت سلطنتی شیلا مقدس در سال ۹۳۵. انگلستان در قرون وسطی صحنهٔ بروز چندین فروپاشیِ خشونت آمیز بود: سقوط پادشاهی ساکسون غربی هنگامی که ویلیام فاتح در ۱۰۶۶ میلادی هارولد گادوینسن را شکست داد؛ جنگ داخلی از ۱۱۳۹ تا ۱۱۵۳ که با عنوان «آنارشی» شناخته می شود بین استیون و امپراتریس ماتیلدا
، باعث نابودی شاهنشاهی نورمن ها شد در هنگامی که «مسیح و حواریونش خواب بودند»؛ دوران آخرین پادشاه آنژوین به نام جان که به دلیل بی کفایتی نظامی و از دست دادن آنژو، وی را ملقب به «لکلند» (بی زمین) کردند؛ جباریت ریچارد دوم، آخرین شاه دودمان پلانتاژنه که توسط هنری دوک لنکستر شکست خورد؛ نابودی دودمان لنکستر هنگام جنگ رزها به ویژه نبرد تیوکسبری در سال ۱۴۷۱؛ و نبرد بازورث فیلد که پایان دوران ریچارد سوم و دودمان یورک را رقم زد. شورش تایپینگ در چین (۱۸۵۰–۱۸۶۴) در واقع جنگی داخلی بود میان دودمان چینگ که توسط منچو هدایت می شد و جنبش هزاره گرایان مسیحی وابسته به حکومت پادشاهی آسمانی تایپینگ. این درگیری دومین مناقشهٔ بزرگ تاریخ است که پانزده سال طول کشید و بین ۲۰ تا ۳۰ میلیون نفر کشته داد. با هجوم فرانسه و بریتانیا به چین در ۱۸۵۸–۶۰، دودمان چینگ عملاً فروپاشید و معاهده ای نابرابر به این کشور تحمیل شد. در سال ۱۸۶۴ رژیم تایپینگ هم فروپاشید و دودمان مذکور با آغاز دوران بازگشت تونگژی تغییر شکل یافت. چندپارگی هند در ۱۹۴۷ منجر به ایجاد دو کشور مستقل به نام های هند و پاکستان شد. در پی این استقلال، ۱۰ تا ۱۲ میلیون سیک، هندو و مسلم
ان آواره شدند و بحران های عظیم پناهجویان شکل گرفت. خشونت هایی که در ادامه اعمال گشت، جان های بسیاری را گرفت. برخی آن را بین چند صد هزار تا دو میلیون نفر تخمین می زنند. در جماهیر متحد شوروی، شکست اقدامات اصلاحی، اقتصاد ایستا و ناکامی در جنگ افغانستان موجب گسترش نارضایتی به ویژه در میان جمهوری های بالتیک و اروپای شرقی شد. آزادی های سیاسی و اجتماعی تحت عنوان گلاسنوست و پرسترویکا توسط میخائیل گورباچف، آخرین رهبر شوروی به مردم داده شد و در نتیجه انتقادات علیه حکومت کمونیست ها افزایش یافت. کاهش شدید بهای نفت در سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ عمیقاً بر اقدامات رهبران شوروی تأثیر داشت. رونالد ریگان رئیس جمهور آمریکا، در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی موشک های پرشنیگ ۲ را در اروپای غربی مستقر کرد تا جنگ سرد را عمیق تر کرده و اقتصاد شوروی را تحت فشار بیشتر قرار دهد و سقوط آن را جلوتر بیندازد. وی معتقد بود: «آنها نمی توانند مثل ما هزینه های نظامی را تأمین کنند.» اتحاد جماهیر شوروی در نهایت در سال ۱۹۹۱ پس از به قدرت رسیدن بوریس یلتسین فروپاشید. یلتسین در پی کودتای شکست خورده ای که هدفش ساقط کردن گورباچف بود به قدرت رسید. جمهوری فدرال سوسیالیستی
یوگسلاوی در دههٔ ۱۹۹۰ پس از جدایی شش جمهوری سوسیالیستی که می خواستند مستقل شوند، فروپاشید. اسلوونی با آرامش جدا شد اما در کرواسی، بوسنی و هرزگوین، کوزوو و کمی بعد در بخشی از صربستان جنگ داخلی درگرفت. در طول این جنگ ها پاکسازی قومی و نسل کشی انجام شد که کشتار سربرنیتسا و نسل کشی بوسنی نمونه هایی از آن هستند. نظام آپارتاید آفریقای جنوبی از طریق مذاکره میان حزب ملی که در قدرت بود با کنگره ملی آفریقا و چند سازمان سیاسی دیگر پایان یافت. پس از آن نخستین انتخابات غیرنژادی در آفریقای جنوبی برگزار شد و کنگره ملی توانست پیروز شود. در پی این تغییرات نگرانی هایی در خصوص جنگ افزارهای هسته ای این کشور ایجاد شد که پس از نابودی آنها برطرف گردید. پتانسیل بی ثباتی. افراد در یک نظام تمامیت خواه یا ایدئوکرات (مبتنی بر ایدئولوژی) بیشتر از سایر نظام ها دچار ذهنیت های بسته می شوند و شخصیت های اقتدارطلبی پیدا می کنند. در این صورت مقابله با تهدیدهای حکومت مستقر از سوی ایشان محتمل تر خواهد بود. روانشناسان از عقده ای به نام ماسادا صحبت می کنند که می تواند متعصبان را به سمت اقدامات انتحاری و خشونت آمیز ببرد. مارگارت تاچر نخست وزیر اسبق
بریتانیا گفته بود: «تاریخ [به ما] می آموزد که خطر هیچ گاه بزرگتر از زمانی نیست که امپراتوری ها رو به زوال می روند.» رژیم جدید قدرت را از طریق حقیقتی که در اصول و وعده هایش نهفته به دست نمی آورد بلکه آن را با تکیه بر توانایی اش در جذب و سازماندهی توده های بستوه آمده کسب می کند. پاپ فرانسیس در سال ۲۰۱۷ هشدار داد که «در هنگامهٔ بحران، [قدرت] قضاوت را از دست می دهیم.» ترس رژیم کهنه با جسارت آنها که شورش کرده اند تقابل پیدا می کند. «هر جا که قدرت در آینده به ایمان گره نخورد، از آن برای دفع افراد و پدیده های نو و حفظ وضع موجود استفاده خواهد شد. از سوی دیگر، امید بزرگ و عجیب، حتی اگر به قدرت واقعی متکی نباشد می تواند منجر به بروز شهامت بی پروا گردد. «بستوه آمدگان در دوران زوال کلی میل به اخوت با همگان دارند. هنگامهٔ آشوب همچون گورستان، بهشت برابری خواهان است.» دانشمندان علوم سیاسی بر این باورند که ایدئوکراسی ها به یک رهبر کاریزماتیک بی رحم نیاز دارند: «رهبر، همان جنبش است.» و همهٔ افراد باید در برابر او تسلیم شوند و او را بپرستند. «پیروانی که زندگی های بی حاصل، متزلزل و مأیوسانه دارند از او اطاعت می کنند، نه به این
خاطر که وی به ایشان سرزمین موعود را می نمایاند بلکه از این رو که وی ایشان را از شخصیت واقعی شان دور می کند.» هنگامی که فروپاشی نزدیک تر می شود او بر «جنگ تا آخر» اصرار می ورزد. والتر لانگر بر این باور بود که هیتلر «عقدهٔ مسیح» یا عقدهٔ منجی داشت و خود را «منجی آلمان» می دید و با استفاده از اقتصاد دست به «معجزه» می زد. او به حدی شیفتهٔ مادرش بود که آلمان به یک «نماد مادر» تبدیل شد. اشتیاق او به نابودی (یهودیان، کمونیسم و اروپا) تلاشی ناخودآگاه برای حل عقدهٔ ادیپ و بی عدالتی هایی دوران کودکی اش بود.» او «حکومت آلمان را ساقط کرد… و آن را به یک ماشین جنگی مبدل ساخت.» جزر و مد وقایع او را از صحنه روزگار محور کرد. دنیس مک اسمیت بر این باور بود که بنیتو موسولینی «بازیگری بود که نقش مورد علاقهٔ ایتالیایی ها را بازی می کرد.» او کینه جو، سادیستی، دمدمی، مغرور، بی رحم، پر از «تفکرات شیطانی» بود و درست را از غلط تشخیص نمی داد. وقتی در سال ۱۹۴۴ دولتی دست نشانده را در شمال ایتالیا رهبری کرد «ایتالیا را به دو بخش تقسیم و جنگی داخلی به مدت ۱۸ ماه به آن تحمیل نمود.» کن لیوینگستون، اسلوبودان میلوشویچ را به دلیل نژادپرستی و تما
یل به جهان گشایی با هیتلر مقایسه کرده است. صدام حسین نیز به عقدهٔ منجی دچار بود. «هیتلر منحصر به فرد نبود. تا زمانی که میلیون ها نفر مشتاقانه در انتظار بازگشت او باشند، بالاخره به آرزویشان خواهند رسید.» از دیدگاه جان سوینی ژورنالیست بریتانیایی، نیکلای چائوشسکو در سالهای منتهی به ۱۹۷۱ «دیوانه شده بود» چون در حالی که «نسبت به موعودگرایی اش خودآگاهی نداشت»، می کوشید تا در رومانی نوعی تمامیت خواهی مبتنی بر الگوی کره شمالی خلق کند. او نقش «شاه» و «منجی» را بازی می کرد. در قیاس با او باید گفت که نیکلای دوم روسیه تفاوتهایی با چائوشسکو داشت. وی در ۲۶ سالگی به قدرت رسید و هیچ تجربه ای در حکومتداری نداشت. سیریل پسر دوک بزرگ رقیب او محسوب می شد. لیبرال ها و انقلابیون یکه سالاری او را به چالش می کشیدند. او در ۱۹۱۶ نسبت به همه چیز بی تفاوت شده بود و تحت تأثیر همسرش و راسپوتین قرار داشت، همچون «مسیحی در قالب یک سلطان مطرود و آزاردهنده». در مورد شوروی، موج انقلابی مارکسیستی ایجاد شده بود به طوری که همزمان با سقوط قدرت مرکزی، رژیم های وابسته به آن در اروپای شرقی و آفریقا فرو پاشیدند. میخائیل گورباچف شوروی را «در مسیر جنگ داخ
لی» می دید و از این رو می کوشید میان اصلاح طلبان و تندروها آشتی ایجاد کند. او به همراه اف. دبلیو. کلرک در آفریقای جنوبی به جای آنکه «قهرمانانه» بکوشند تا روند انحطاط حکومت را انکار کنند، بر روی شناخت و مدیریت آن تمرکز کردند. آنها نسبت به دیگر رهبران سرزمینشان از شهرت بهتری برخوردارند اما در چین گورباچف را به عنوان یک شکست خورده ننگین می شناسند که در مقابل غرب به زانو درآمد. روند فروپاشی. آغاز فرایند. فروپاشی حکومت غالباً شامل تغییرات تدریجی، نامحسوس و بین نسلی است. در این وضع فقط شجاع ها توانایی بیان حقیقت را دارند و اکثریت «همرنگ جماعت» می شوند. نمونهٔ این وضع، انفعال یهودی ها در مقابل فساد خزندهٔ آلمان نازی است. در بُعد خارجی پیش از فروپاشی غالباً جنگ رخ می دهد و در داخل ازدیاد جمعیت و سرکوب اتفاق می افتد. پل کندی مورخ بریتانیایی بر این باور است که «کشورهایی که در شرف اضمحلال هستند هزینهٔ بیشتری برای امنیت می کنند و در نتیجه وضع خود را بغرنج تر می سازند.» «در مورد انقلاب ها، وضعیت بحرانی زمانی رخ می دهد که رژیم قبلی توانایی بسیج نیروهایش را از دست بدهد.» بازآفرینی. ممکن است رژیم حاکم یا یک گروه تندروی مرتجع