Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های پیاده سازی بین روزهای ۲۵ دسامبر تا ۲ ژانویه شوروی از مجموع ۸۲٬۵۰۰ نیرویی که به کار گرفت متحمل حدود ۳۲٬۵۰۰ نفر تلفات غیرقابل بازیابی و ۹٬۵۰۰ مجروح شد. فون مانشتاین در ابتدا در نظر داشت ضد حمله به سمت فئودوسیا را از روز ۱۱ ژانویه آغاز کند. به هر صورت با افزایش ناگهانی دما در روزهای ۸ و ۹ ژانویه سطح منطقه گل آلود و امکان تحرک مناسب از آلمانی ها گرفته شد. در این حال نیروهای شوروی نیز تهاجمی از مواضع خود صورت ندادند و مشغول تحکیم مواضع خود بودند. با مشاهده انتقال مدام نیروی کمکی برای دشمن، فون مانشتاین گذر زمان را به نفع طرف مقابل می دید؛ بدین ترتیب با وجود برقراری وضعیت گل آلود ضد حمله را در نهایت از روز ۱۵ ژانویه با حداکثر نیروی در دسترس یعنی سه لشکر چهل و ششم، صد و سی و دوم و صدوهفتادم ورماخت، لشکر هجدهم رومانی و دو هنگ رومانیایی دیگر، با حملات هواگردهای "اشتوکا"ی "لوفت وافه" به استحکامات، آتش بارهای توپخانه و نقاط تجمع و تمرکز نیروهای شوروی، آغاز کرد. این تهاجم ارتش سرخ را که خود برای تهاجم به سمت غرب آماده می شد، در بدترین وضعیت غافلگیر کرد. قدرتمندترین مقاومت نیروهای شوروی در ولادیسلاوفکا در شمال فئودوسی
ا، برای باز نگاه داشتن مسیر عقب نشینی به شبه جزیره کرچ اتفاق افتاد. شرایط گل آلود برای دو روز حرکت آلمانی ها را کند کرد اما دو روز بعدی یخبندان به منطقه بازگشت و سرعت آن ها افزایش یافت. در این شرایط با توجه به فاصله زیاد پایگاه های نیروی هوایی شوروی در شبه جزیره تامان از محل درگیری و نتیجتاً حضور ضعیف جنگنده های آن، بمب افکن های آلمانی مشکل اندکی در آسمان داشتند. آلمانی ها دشمن را به شکل آشفته ای عقب راندند، فئودوسیا را روز ۱۸ ژانویه پس گرفتند و در خطی بسیار کوتاه تر در باریکه پارپاچ مستقر گشتند. در جریان این تهاجم، سرلشکر الکسی پرووشین، فرمانده ارتش چهل و چهارم شوروی در اثر حمله هواگردهای "لوفت وافه" به شدت زخمی شد. ضمن کشته شدن نزدیک به ۶۷۰۰ تن از قوای ارتش سرخ، آلمانی ها در این عملیات در ناحیه فئودوسیا حدود ۱۰۶۰۰ تن از نیروهای دشمن را به اسارت و ۲۷۰ قطعه توپ و ۸۵ تانک را به غنیمت گرفتند. فون مانشتاین با به دست آوردن دست بالا قصد داشت تهاجم را ادامه دهد. گروه ارتش جنوب گردان ۶۰ زرهی با ۷۵ تانک را بدین منظور اختصاص داد. سازمان دهی مجدد پیاده نظام ورماخت برای ادامه عملیات شب ۲۳ ژانویه به پایان رسید ولی گردان
زرهی مذکور هنوز در موقعیت مطلوب قرار نگرفته بود. مقرر گشت پیاده نظام شب ۲۵ ژانویه خط دشمن را بشکند تا گردان ۶۰ زرهی بلافاصله پس از رسیدن از طریق آن در اراضی تحت سلطه دشمن رخنه کند. به هر صورت، با آغاز تهاجم ارتش سرخ در ناحیه ایزیوم علیه گروه ارتش جنوب، سه گروه از هواگردهای ناوگان چهارم هوایی "لوفت وافه" منطقه را به مقصد ناحیه خارکوف ترک کردند. گروه ارتش جنوب با توجه به نیاز خود، گردان ۶۰ زرهی را نیز روز ۲۴ ژانویه مجدداً فراخواند. بدین ترتیب ارتش یازدهم با لغو طرح تهاجم، موضع تدافع زمستانه به خود گرفت. در این زمان شرایط در شبه جزیره کریمه به بن بست کشیده شد. آلمانی ها همچنان بر بدنه اصلی این شبه جزیره و باریکه های پرکوب و پارپاچ مسلط بود اما ارتش سرخ دو نقطه راهبردی یعنی شهر سواستوپول و شبه جزیره کرچ را در اختیار داشت. در طی ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ ارتش چهل و هفتم شوروی نیز قدم در شبه جزیره کرچ گذاشت. با وجود حفظ محاصره سواستوپول، حضور سه ارتش شوروی در شرق تهدید بزرگی برای ارتش یازدهم ورماخت به حساب می آمد. تهاجم ارتش سرخ از کرچ و ضد حمله مجدد فون مانشتاین. هر دو طرف در حال آماده سازی برای تهاجم بودند. با یخ زدن س
طح تنگه کرچ و امکان تردد بر روی آن، شوروی جریان مستمری از نیروی کمکی و تسلیحات از جمله تیپ های تانک را از شبه جزیره تامان در شرق به شبه جزیره کرچ ارسال کرد. بمب افکن های "لوفت وافه" عموماً به جهت وضعیت بد آب وهوایی و شرایط ضعیف تدارکاتی، قادر به دخالت مؤثر نشدند. به دستور ژوزف استالین، رهبر شوروی روز ۲۸ ژانویه جبهه کریمه شوروی تحت فرمان سپهبد دمیتری کوزلوف متشکل سه ارتش حاضر در شبه جزیره کرچ تشکیل گردید. طرح کوزلوف عبور از باریکه پارپاچ به سمت کاراسوبازار و تهاجم عمیق به پشت سر ارتش یازدهم ورماخت که هنوز بر سواستوپول متمرکز بود، را پیش بینی می کرد. او می خواست در همین حین نیروهای آلمانی در حوالی فئودوسیا را به محاصره درآورد و منهدم کند. آماده سازی ارتش سرخ برای این تهاجم به دقت مورد رسد آلمانی ها قرار گرفت؛ به وجهی که حتی روز آغاز آن از پیش برای فون مانشتاین معلوم بود و تمهیدات مقابله ای مؤثری در برابر آن اجرا شد. از روز ۱۸ فوریه نیروی هوایی جبهه کریمه شوروی شروع به حملات هوایی علیه پایگاه های هوایی "لوفت وافه" در کریمه کرد. تا پایان ماه فوریه تنها پایگاه هوایی ساکی، محل استقرار گروه ۱ جناح ۱۰۰ رزمی "لوفت واف
ه"، ۲۱ بار مورد هدف قرار گرفت. این حملات و اقدامات متقابل "لوفت وافه" در کل نتوانست آسیب چندانی متحمل طرف مقابل کند. کوزلوف در نهایت تهاجم بزرگ خود با تمامی سه ارتش جبهه کریمه شوروی به سمت غرب کریمه را از روز ۲۷ فوریه آغاز کرد. این تهاجم با دادن تلفات سنگین هیچ موفقیت عملیاتی خاصی حاصل نکرد و تنها عایدی آن برای ارتش سرخ ایجاد یک برآمدگی ۱۰ کیلومتری در قسمت شمالی خط مقدم بود. در ادامه دو تلاش دیگر نیروهای کوزلوف در طول ماه مارس و اوایل آوریل برای پیشروی نیز به جایی نرسید. نیروهای آلمانی، شامل سپاه ۴۲ ورماخت در جناح چپ (شمالی) و سپاه ۳۰ ورماخت در جناح راست (جنوبی)، با وجود ضعف از منظر عددی، مهارت خاصی در امر دفاع نشان دادند. رومانیایی ها هم در منتهی الیه جنوبی خط مقدم، با وجود عدم باور فون مانشتاین به آن ها، توانستند مواضع خود را حفظ کنند. "لوفت وافه" با نیروهایی بیشتر از ایام پیشین، این بار نقش ویژه ای در ناکام گذاشتن قصد دشمن داشت. تراکم بالای مهاجمان در فضایی بسیار محدود موجب افزایش تلفات آن ها در مقابل حملات هوایی می شد. تا روز ۱۵ آوریل نیروهای ارتش سرخ با تحمل بیش از ۴۰ درصد تلفات، وادار به عقب نشینی تا خط
آغازین خود شدند. یکی از اندک فواید این حملات ارتش سرخ کاهش فشار آلمانی ها بر سواستوپول با انتقال نیرو به جبهه کرچ و فراهم آمدن فضای تنفس برای مدافعان در محاصره این شهر بود. هیتلر روز ۲۳ مارس دستور به بازپس گرفتن شبه جزیره کرچ به عنوان نخستین عملیات مقدماتی در آماده سازی برای طرح تهاجم تابستانه سال ۱۹۴۲ موسوم به مورد آبی، داد. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان پیش از این از ماه فوریه بیست و دوم زرهی و لشکر درحال تشکیل بیست و هشتم سبک را با چنین مقصودی برای ارتش یازدهم ورماخت اختصاص داده بود. این لشکرها از میانه ماه مارس در راه کریمه بودند. در طول زمستان پاکسازی کریمه اولویت نخست آلمان بود؛ چرا که انتظار می رفت شرایط آب وهوایی در آن زودتر از جاهای دیگر بهبود یابد و از طرفی موفقیت در این کار یک ارتش میدانی کامل را آزاد می کرد. به هر صورت نقطه تمرکز محل اختلاف بود. فون مانشتاین کرچ را ترجیع می داد اما فیلدمارشال فدر فون بک، فرمانده جدید گروه ارتش جنوب خواهان تهاجم به سواستوپول بود. هیتلر از ایده فون مانشتاین در حمله به جایی که دشمن در آن قدرتمندتر است پشتیبانی می کرد. فون مانشتاین قصد داشت از لشکر زرهی به تازگی در
یافت شده و لشکرهای سپاه ۴۲ ورماخت برای اجرای یک ضد حمله استفاده کند. به هر صورت ضدحمله نخست از جانب آلمانی ها در روز ۲۰ مارس در شرایط فقدان پشتیبانی هوایی در اثر بدی آب وهوا و در مقابل تانک های سنگین تر شوروی در رسیدن به اهداف مورد نظر ناتوان بود و تلفات و خسارات سنگینی به لشکر بیست و دوم زرهی ورماخت که به تازگی با تانک های غنیمتی فرانسوی تشکیل شده بود و تجربه رزم نداشت، وارد کرد. این لشکر پیش از توقف عملیات در عرض چند ساعت ۳۲ تانک خود را از دست داد. ضد حمله نهایی فون مانشتاین به کرچ. اوایل ماه مه ارتش سرخ حدود ۲۶۰ هزار نفر نیرو، ۳۶۰۰ قطعه توپ و ۳۵۰ دستگاه تانک در شبه جزیره کرچ داشت. این مقدار نیرو در فضایی تنگ به طول و عرض تنها ۷۵ کیلومتر در ۱۸ کیلومتر گردآوری شده بودند. کار گذر از باریکه پارپاچ با توجه به برتری عددی دو به یک شوروی و همچنین استحکامات دفاعی چندلایه و عمیق آن، برای فون مانشتاین بسیار دشوار به نظر می رسید. با توجه به این شرایط و میل شدید فرماندهی عالی آلمان به پاکسازی کامل کریمه از حضور نیروهای دشمن، جهت تقویت عملیات ارتش یازدهم ورماخت، هیتلر شخصاً دستور به اختصاص یافتن تمامی ناوگان چهارم هوایی
"لوفت وافه" به کریمه داد. درحالی یک ناوگان هوایی کامل به ارتش فون مانشتاین تعلق می گرفت که معمولاً از این مقدار نیروی هوایی برای پشتیبانی از یک گروه ارتش کامل استفاده می شد. به هر صورت این مسئله گروه ارتش جنوب ورماخت را بدون هیچ گونه پشتیبانی هوایی رها می کرد. علاوه بر ناوگان چهارم هوایی، با وجود اعتراض فرماندهی عالی "لوفت وافه"، سپاه ۸ هوایی نیز به منظور پشتیبانی از تهاجم به کرچ به کریمه منتقل شد. در همین حال برآمدگی به وجود آمده در قسمت شمالی خط مقدم در اثر حملات اخیر ارتش سرخ گونه ای از مزیت عملیاتی برای آلمانی ها فراهم آورده بود. شناسایی هوایی ورماخت این مسئله را نشان می داد که کوزلوف برای دفاع از این ناحیه برآمدگی که به سختی بدان دست یافته بود، بسیاری از نیروهای خود را در آن متمرکز کرده است و در قسمت جنوبی خط مقدم نیروهای نسبتاً ضعیف تری از ارتش سرخ مستقر هستند. در طرحی که بدین منظور ارائه گشت نیروهای فون مانشتاین به دنبال تهاجم از قسمت جنوبی بودند تا پش از شکستن خط مقدم دشمن در این قسمت، با چهار تا پنج کیلومتر پیشروی، با چرخش به سمت شمال بخش زیادی نیروهای دشمن را به محاصره درآورند. بر این اساس سپاه ۴۲
ورماخت متشکل از یک لشکر آلمانی چهل و ششم پیاده نظام در کنار سه لشکر رومانیایی، در قسمت شمالی قرار می گرفت. این نیرو با صورت دادن عیان تحرک، فرستادن پیام های رادیویی دروغین و موضع گیری جعلی توپخانه، می بایست دشمن را به تصور اشتباه قرار داشتن تمرکز تهاجم ورماخت بر شمال می انداخت. در همین حال تهاجم اصلی در قسمت جنوبی توسط سپاه ۳۰ ورماخت با سه لشکر پیاده نظام، یک لشکر سبک و یک لشکر به شدت بهبود یافته بیست و دوم زرهی ورماخت، انجام می گرفت. بدین منظور پیاده نظام با تمرکز شدید آتش توپخانه و پشتیبانی هوایی راه را بر نیروهای زرهی باز می کرد. لشکر بیست و دوم زرهی پس از گذر از مانع خط دفاعی دشمن به سمت شمال می چرخید و خود را به ساحل دریا می رساند تا ارتش های پنجاه و یکم و چهل و هفتم شوروی را به محاصره بیندازد. مسافت مفروض به اندازه ای کوتاه بود که پیاده نظام می توانست با فاصله اندکی این لشکر زرهی را دنبال کند. طول زمانی این عملیات تنها دو روز در نظر گرفته می شد. گروهی از یگان های متحرک ارتش یازدهم ورماخت، موسوم به تیپ "گرودک"، نیز با حمله به جانب شرق می بایست از ایجاد یک خط دفاعی دیگر در آن سوی شبه جزیره کرچ توسط دشمن ج
لوگیری می نمودند. این تیپ متشکل از یک هنگ موتوریزه رومانیایی و دو گردان پیاده نظام کامیون سوار آلمانی، در حقیقت به اندازه یک هنگ تقویت شده بود و می بایست در عمل با نیرویی به اندازه یک ارتش میدانی شوروی مقابله می کرد. در این حال سه لشکر پیاده نظام ورماخت و دو لشکر رومانیایی می بایست محاصره سواستوپول را در مقابل هشت لشکر و سه تیپ شوروی حفظ می نمودند. بنا بر ادعای واسیلویوسکی، شوروی از اصل قصد آلمانی ها برای تهاجم مطلع بود و "استاوکا" نیمه دوم ماه آوریل به کوزلوف دستور داد آماده سازی برای تهاجم را متوقف و یک دفاع مستحکم در عمق سازمان دهد. بر این مبنا حمله اصلی آلمانی ها بر جناح چپ در نظر گرفته می شد. با این حال کوزلوف تصور می کرد اقدام اصلی آلمانی ها در شمال (جناح راست) و علیه ارتش چهل و هفتم شوروی صورت خواهد گرفت و آماده سازی دفاع در عمق انجام نشد. در ابتدا آغاز تهاجم برای روز ۵ مه برنامه ریزی شده بود؛ با این حال با توجه به آماده نبودن پشتیبانی هوایی به تأخیر افتاد. تهاجم ورماخت به باریکه پارپاچ، موسوم به عملیات "تراپن یاگت" (شکار هوبره)، در نهایت از روز ۸ مه آغاز شد. یک گردان پیاده نظام ورماخت سوار بر سی قایق
تهاجمی پشت خط مقدم دشمن پیاده شد. در جریان پیاده سازی آتش توپخانه و تسلیحات سبک نیروهای شوروی ۱۱ فروند از قایق ها را غرق کرد اما تنها یک آلمانی جان خود را از دست داد. همزمان از ساعت ۳:۱۵ بامداد گلوله باران شدید توپخانه ورماخت مواضع ارتش سرخ را در سر تا سر خط مقدم زیر آتش گرفت. دقایقی بعد موج های متوالی حملات هوایی آلمانی ها نیز آغاز شد. برخلاف تصور کوزلوف، فون مانشتاین، طبق برنامه، با سپاه ۳۰ ورماخت ارتش چهل و چهارم شوروی در جنوب را هدف گرفت. در اثر آتش سنگین توپخانه و حملات هوایی در عرض تنها چند ساعت نظام فرماندهی و هدایت و ارتباطات جبهه کریمه شوروی که از همان ابتدا نیز شرایط مناسبی نداشت، به طور کامل فروپاشید. سپاه ۸ هوایی "لوفت وافه" بر آسمان سلطه مطلق داشت و خلبانان آن در عرض یک روز ۲۰۰۰ سورتی به انجام رساندند و ۸۰ هواگرد دشمن را سرنگون کردند. نخستین مانع در مقابل مهاجمان یک خندق بزرگ ضد تانک تقویت شده با پناهگاه های بتنی، بود. همزمان با رسیدن لشکر صد و سی و دوم پیاده نظام ورماخت به این خندق، گردان پیاده نظام ذکر شده با قایق های تهاجمی پشت آن پیاده شد و شروع به انهدام مواضع مدافعان کرد. لشکر صد و سی و دوم
پیاده نظام ورماخت و دو لشکر پشت سر آن، به سرعت از خندق عبور نمودند. با توجه به آماده نبودن پل ها بر روی خندق برای تانک ها، ابتدا تیپ "گرودک" خود را به آن سوی آن رساند و راه اهداف شرقی خود را پیش گرفت. لشکر بیست و دوم زرهی ورماخت نیز در نهایت بعد از ظهر روز بعد قادر به گذر از خندق شد. تیپ "گرودک" با پشت سر گذاشتن دو خط دیگر عمده دفاعی ارتش سرخ، بر تأسیسات پسین دشمن غلبه کرد و راه را برای دیگر نیروهای ورماخت هموار ساخت. با از هم گسیخته شدن دفاع ارتش چهل و چهارم شوروی، نیروهای فون مانشتاین به سمت دریای آزوف رو به شمال آوردند. تجمع بیشتر نیروهای جبهه کریمه شوروی در نزدیکی خط مقدم انعطاف پذیری عملیاتی اندکی برای آن باقی گذاشته بود. "استاوکا" صبح روز ۱۰ مه به جبهه کریمه شوروی دستور داد ارتش های خود را تا نخستین خط دفاعی عقب بکشد و از آن دفاع کند. با این حال عقب نشینی سرلشکر کنستانتین کولگانوف، فرمانده ارتش چهل و هفتم شوروی که قادر به دریافت اطلاعات از شرایط بخش جنوبی خط مقدم نبود، بسیار دیر صورت گرفت. با وجود مشکلاتی چون بارندگی و گل آلود شدن راه ها که گاهی موجب توقف پیشروی همه نیروها می شد، لشکر بیست و دوم زرهی و
رماخت پس از طی حدود ۱۰ کیلومتر در عرض دو روز خود را به ساحل دریا رساند. با وجود گریز آشفته ارتش های چهل و چهارم و پنجاه و یکم شوروی، بیشتر قوای ارتش چهل و هفتم شوروی بین نیروهای فون مانشتاین و دریای آزوف به محاصره افتادند. سپاه ۴۲ ورماخت با اتصال سپاه ۴ رومانی به آن، این منطقه تحت محاصره در شمال غربی شبه جزیره کرچ را منهدم کرد. قوای فون مانشتاین تا روز ۱۴ مه خود را به شهر کرچ رساندند تا کوزلوف چاره ای جز تخلیه از طریق تنگه کرچ نداشته باشد. این تخلیه زیر آسمان تحت سلطه "لوفت وافه"، تا روز ۲۰ مه به شکل فاجعه باری برای شوروی انجام گرفت. تنها حدود ۱۲۰ هزار نفر از نیروهای بی سازمان شوروی توانستند از این مهلکه به کوبان بگریزند. بدین ترتیب، جبهه کریمه شوروی در عرض تنها دوازده روز تقریباً تمامی تجهیزات سنگین و ۱۷۵ هزار تن از نیروهای خود را، غالباً به صورت اسیر، از دست داد. سپهبد ولادیمیر لووف، فرمانده ارتش پنجاه و یکم شوروی، جزو کشته شدگان این درگیری ها بود. این درحالی بود که مجموع تلفات ورماخت برای این عملیات تنها ۷۵۸۸ تن اعلام شد. شهر کرچ روز ۱۶ مه به تصرف لشکر صدوهفتادم ورماخت درآمد؛ با این حال پاکسازی آن از عناصر
دشمن دو روز دیگر به طول انجامید. گروه هایی از سربازان ارتش سرخ همچنان در غارهای ساحل شرقی شبه جزیره کرج متفرق بودند. کار پاکسازی این عناصر دشمن، در قالب عملیات ضدپارتیزانی در سرتاسر کریمه، برای یگان های امنیتی آلمانی و رومانیایی چند ماه دیگر طول کشید. بدین شکل عملیات در ناحیه کرچ به «نخستین نبرد انهدام بهار ۱۹۴۲» برای ورماخت بدل گشت. در پی این حوادث، فرمانده، رئیس ستاد و کمیسار جبهه کریمه شوروی و همچنین فرماندهان ارتش های چهل و چهارم و چهل و هفتم شوروی از مقام خود برکنار و خلع درجه شدند. شوروی جبهه کریمه را منحل و جبهه جدید شمال قفقاز را به فرماندهی مارشال سیمیون بودیونی تشکیل داد تا از شبه جزیره تامان و نواحی ساحلی مجاور آن در مقابل حمله احتمالی آلمانی ها از شبه جزیره کرچ دفاع کند. تهاجم نهایی ارتش یازدهم به سواستوپول. برنامه ریزی ورماخت جهت تهاجم مجدد به سواستوپول و انتقال توپخانه سنگین محاصره بدین منظور، همزمان با درگیری های ناحیه کرچ صورت گرفت. ارتش یازدهم ورماخت تقریباً بلافاصله با سرعت زیادی بیشتر نیروهای خود را مجدداً به ناحیه سواستوپول در غرب منتقل کرد و تنها سپاه ۴۲ ورماخت با یک لشکر و چند یگان روما
نیایی برای دفاع از شبه جزیره کرچ و ساحل جنوبی در آن باقی گذاشته شد. لشکر بیست و دوم زرهی ورماخت برای عملیات در بدنه اصلی خاک شوروی از کریمه خارج شد؛ به هر صورت این یگان با توجه به شرایط جغرافیایی، مناسب عملیات در ناحیه سواستوپول نبود. بدین ترتیب با وجود به کارگیری تعداد زیادی توپ تهاجمی، هیچ تانکی از ورماخت در نبرد نهایی بر سر سواستوپول به استفاده نشد. ورماخت انواع مختلفی از قطعات توپخانه را بدین منظور به ناحیه اعزام کرد. این موارد شامل هویتزر های فوق سنگین ۳۰۵، ۳۵۰ و ۴۲۰ میلی متری و همچنین دو توپ ۶۰۰ میلی متری "کارل" و یک توپ ۸۰۰ میلی متری "دورا" می شد. "دورا" با شلیک گوله های هفت تنی قدرتمندترین قطعه توپخانه در جهان به حساب می آمد و برای کاربرد آن به ۴۱۲۰ خدمه نیاز بود. مجموعاً ۶۱۱ قبضه توپ در خط مقدمی به طول تنها ۳۴ کیلومتر متجمع شد. این با فاصله پرتراکم ترین قدرت آتشی بود که آلمانی ها تا بدین لحظه از جنگ در یک نقطه ایجاد می کردند. فرماندهی عالی ۳۰۶ توپخانه (Harko 306) تمامی این آتشبارهای توپخانه را هدایت می نمود. علاوه بر این گردان ۳۰۰ زرهی ورماخت مجهز به خودروهای تخریب "گولیات" در اختیار فون مانشتاین قرا
ر گرفت. روز ۷ مارس مسئولیت دفاع ساحلی از ارتش یازدهم ورماخت به «افسر فرماندهی دریایی کریمه» منتقل شد. ناوگان دوم هوایی "لوفت وافه" هم با بیش از ۶۰۰ هواگرد تهاجمی کاملاً به کریمه بازگشت. مدافعان نیز در این مدت بی کار ننشسته بودند و بر استحکامات خود می افزودند. با بهره گیری از شرایط دشوار جغرافیایی نقاط مستحکم، تَله های تانک و میدان های مین جدید حول ناحیه دفاعی شامل سه خط جداگانه ایجاد گردید. استحکامات دفاعی شوروی شامل ۱۹ قلعه و ۳۶۰۰ جان پناه توپ می شد. چند توپ سنگین دریایی با کالیبر ۱۵٫۲ تا ۳۰ سانتی متر در مواضع مستحکم دفاعی ثابت نصب گردید. تا این زمان قوای ارتش سرخ درون محاصره به هفت لشکر دوم، بیست و پنجم، نود و پنجم، ۱۷۲ام، ۳۴۵ام، ۳۸۶ام و ۳۸۸ام تفنگ دار، لشکر چهلم سواره نظام و سه تیپ ۷، ۸ و ۷۹ تفنگ دار دریایی مجموعاً با حدود ۱۰۶ هزار نفر و ۶۰۰ توپ و خمپاره انداز صحرایی رسیده بود. علاوه بر این مدافعان ۳۸ تانک و ۵۳ هواگرد سبک عملیاتی در اختیار داشتند. از طرفی ناوگان دریای سیاه شوروی نیز با انتقال تدارکات و تأمین آتش پشتیبانی و حتی ارسال تفنگ داران دریایی خود نقش فعالی در امر دفاع ایفا می کرد. به هر صورت با حمل
ه آلمانی ها به شناورهای سطحی تدارکات رسان، شوروی وادار به اتکا به زیردریایی های خود بدین منظور شد. بمباران شدید توپخانه و هوایی مواضع مدافعان توسط ورماخت از روز ۲ ژوئن آغاز شد. فون ریشتوفن، فرمانده سپاه ۸ هوایی "لوفت وافه"، شدت آتشی که بر سر سواستوپول ریخته می شد را به «دریای شعله ها» تشبیه کرده است. این گلوله باران بسیاری از مواضع دفاعی شوروی از جمله مستحکم ترین و بزرگ ترین آن ها را تخریب کرد و اثر منفی قابل توجهی بر روحیه مدافعان گذاشت. "لوفت وافه" که برتری هوایی مطلق در ناحیه عملیاتی کریمه را در دست داشت، با صورت دادن روزانه ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سورتی، ۲۲۶۴ تن ماده انفجاری و ۲۳۸۰۰ بمب آتش زا بر سر ناحیه سواستوپول ریخت. تهاجم اصلی از روز ۷ ژوئن توسط سپاه ۵۴ ورماخت در قسمت شمالی به سمت خلیج سورنایا صورت گرفت. سپاه ۳۰ ورماخت حمله ثانویه ای در جنوب شرقی ترتیب داد. بین این دو، سپاه کوهستان رومانی عملیات درگیر نگاه داشتن دشمن در قسمت مرکزی و محافظت از جناح درونی دو سپاه ورماخت را به انجام رساند. سپاه ۵۴ ورماخت در مقابل مقاومت سخت نیروهای دشمن، پیش رفت. عناصر جلودار این سپاه در لشکر بیست و دوم پیاده نظام ورماخت تا روز ۱۳
ژوئن به ساحل شمالی خلیج رسیدند و مواضع دشمن در آن را پاکسازی نمودند. لشکرهای بیست و چهارم و صد و سی و دوم پیاده نظام ورماخت تا روز ۲۲ ژوئیه تمامی خط ساحلی در این ناحیه را نیز پاکسازی کردند. همزمان سپاه ۳۰ ورماخت راه خود را به نخستین هدف خود در ارتفاعات زاپون در لایه دوم دفاعی حول شهر باز کرد. لشکر پنجاهم پیاده نظام سپاه ۵۴ ورماخت نیمه شب ۲۹–۲۸ ژوئن سوار صد قایق تهاجمی از خلیج سورنایا گذر کرد و با غافلگیر کردن مدافعان، ساحل جنوبی را هم به سلطه خود درآورد. این لشکر در طول روز درونی ترین حلقه دفاعی شهر را نیز شکست تا کار سواستوپول یک سره شود. روز ۳۰ ژوئن هنگامی که مدافعان با کمبود مهمات مواجه بودند، "استاوکا" دستور به تخلیه افراد کلیدی از محاصره داد. به هر صورت اکثریت نیروهای شوروی قادر به خروج نشدند تا قریب به ۹۰ هزار نفر از آن ها به اسارت درآیند. ارتش یازدهم ورماخت روز ۱ ژوئیه وارد سواستوپول شد. تا روز ۴ ژوئیه درگیری ها تا حدود زیادی به پایان رسید. پیامدها. با تسخیر کامل شبه جزیره کریمه فون مانشتاین، با تأثیر از روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۴۲، توسط هیتلر به درجه فیلدمارشالی نائل آمد. روز ۲۵ ژوئیه یک نشان اختصاصی برای ت
مامی اعضای نیروهای مسلح آلمان که بین دو تاریخ ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ تا ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۲ در کارزار کریمه شرکت داشتند ایجاد و به آن ها اعطا شد. در نهایت پس از شکست فاجعه بار آلمان در نبرد استالینگراد و برگشتن ورق جنگ علیه آن، نیروهای ارتشبد فیودور تولبوخین در جبهه چهارم اوکراین شوروی روز ۱۱ آوریل سال ۱۹۴۴ تهاجم قدرتمندی علیه باریکه پرکوب آغاز کردند و به سرعت توانستند راه خود را به شبه جزیره کریمه باز کنند. باقی مانده نیروهای آلمانی و رومانیایی حاضر در شبه جزیره دیگر قادر به پایداری در مقابل دشمن نبودند و به درون سواستوپول عقب رانده شدند. ارتش سرخ روز ۹ مه سال ۱۹۴۴ سواستوپول را بازپس گرفت. با وجود تخلیه بخشی از نیروهای محور از طریق دریا، حدود ۳۰ هزار نفر در این موقعیت به اسارت شوروی درآمدند.
صلیب سنت اندرو نوعی صلیب مورب است که در نوع رومی آن به شکل حرف ایکس می باشد. در زبان های اروپایی به این نوع صلیب سالتایر (Saltire) می گویند. ریشه این واژه به سوتوآر (Sautoir) در زبان فرانسه میانی می رسد که خود از سالتاتوریا (Saltatoria) لاتین میانه مشتق شده است.
اسمال که مخفف ، یک زبان برنامه نویسی است که توسط نویل براون از دانشگاه آکلند تهیه شده است. تاریخچه. هدف اصلی طراحی این زبان کمک به ایجاد توانایی نوشتن کدهای ALGOL در کاربران بود، به نحوی که بتوان آن ها را روی یک ماشین کوچک اجرا کرد. این زبان همچنین شامل نوع رشته برای تسهیل در طراحی و انجام و اجرای پروژه ها است. در حدود ۱۹۸۵، به SMALL برخی از ویژگی های شی گرا برای مدیریت ساختارها (که در زبان اولیه وجود نداشت) اضافه شد.
در ۵ اوت ۲۰۱۹، دولت هند از طریق سلسله اقدامات گسترده، وضعیت ویژه اعطا شده به ایالت جامو و کشمیر طبق ماده ۳۷۰ قانون اساسی هند را ابطال کرد. با قطع کلیه خطوط ارتباطی دره کشمیر تحت یک قفل مجازی قرار گرفت و رهبران سیاسی در بازداشت خانگی قرار گرفتند. رئیس جمهور هند، رام نات کوویند، فرمان ریاست جمهوری را تحت قدرت ماده ۳۷۰ قانون اساسی هند صادر کرد که حکم غالب ریاست جمهوری ۱۹۵۴ را نادیده گرفته، و کلیه مفاد استقلال اعطا شده به دولت را باطل کرد. وزیر امور داخله امیت شاه لایحه سازماندهی مجدد را در پارلمان هند معرفی کرد و به دنبال آن بود که این ایالت را به دو قلمرو اتحادیه تقسیم کنند که توسط یک نایب الحکومه اداره شود. این لایحه به سرعت در راجیه سبها، در مجلس سنا، پیش از آنکه روز بعد به لوک سبها یا مجلس نمایندگی ارائه شود، تصویب شد. در حالی که گروه های بین المللی حقوق بشر این اقدامات را محکوم کردند، ملی گراهای هندو جشن گرفتند و ادعا کردند که این اقدامات صلح و سرمایه گذاری را به کشمیر منتقل می کند. سرکوب دولت. پیش از ابطال وضعیت ویژه، وزارت امور داخله با استناد به دلایلی برای حفظ قانون و نظم در منطقه، موافقت خود را برای بس
یج هزاران سرباز امنیتی شبه نظامی در جامو و کشمیر صادر کرد.&lt;ref name="thehindu/5aug2019"&gt;&lt;/ref&gt; در ۲ اوت، ارتش هند گفت که ارتش پاکستان و تروریست ها «قصد دارند خشونت را افزایش دهند» و سعی کردند «اخیراً یاترا» را هدف قرار دهند. دولت هند به دانشجویان و گردشگران، اعم از داخلی و خارجی، ابلاغ کرد که جامو و کشمیر را ترک کنند. این اقدامات این ترس را برانگیخت که هند به زودی وضعیت ویژه جامو و کشمیر را باطل خواهد کرد. با این حال، در تاریخ ۳ اوت، عمر عبدالله گفت که والی ساتیا پال مالک «به او اطمینان داد که هیچ گونه ابتکاری برای تقلیل، آغاز محدودیت یا به سه بخش تقسیم کردن ماده 35A قانون اساسی، در حال پیشروی نیست.»&lt;ref name="thehindu/5aug2019"&gt;&lt;/ref&gt; در ۴ اوت، پس از توزیع تلفن های ماهواره ای در مرکز، شمال و جنوب کشمیر در بین نیروهای امنیتی،&lt;ref name="thehindu/5aug2019"&gt;&lt;/ref&gt; دولت دستور قطع کامل ارتباطات، خاموش کردن تلویزیون کابلی، تلفن ثابت، تلفن همراه و اینترنت را صادر کرد. بسیاری از منابع خبری گزارش از یک حکومت نظامی و خاموشی مؤثر را دادند(گرچه "تلگراف" کلکته گزارش می کند که دولت به طو
ر رسمی حکومت نظامی را اعلام نکرده است). به پزشکان و مدیران منطقه توصیه شد که در حالت آماده باش بمانند. بند ۱۴۴ وضع شد و پلیس ایالتی محلی خلع سلاح شد. موانع بتونی جاده ها را در هر چند صد متر مسدود نمود. مغازه ها و کلینیک ها و نیز همه موسسات آموزشی بسته شدند، و هشدار وضعیت قرمز در سراسر جامو و کشمیر به صدا درآمد. بسیاری از رسانه های هندی گزارش دادند که آنها هیچ اطلاعاتی از دره کشمیر ندارند و حتی نمی توانند اطمینان حاصل کنند که خبرنگاران آنها در امان هستند یا خیر. برای روزنامه نگاران مجوز آمد و شد داده نشده است. کمیته حمایت از روزنامه نگاران گزارش داد که یک روزنامه نگار به اتهامات نامشخص دستگیر شده است. بسیاری از روزنامه نگاران گزارش دادند که توسط سربازان متوقف شده و برخی دیگر اظهار داشتند که مجبورند از طریق فلش عکسها را به بیرون منطقه ارسال کنند. به گفته سردبیر کمیته حمایت از روزنامه نگاران که با خبرنگاران صحبت کرده است، «او از اینکه آنها روزنامه نگاران را دستگیر کنند می ترسد، به ویژه کسانی که گزارش می دهند چه اتفاقی می افتد.» مطابق گزارش ها، مقامات برای جلوگیری از هرگونه اعتراض یا شیوع خشونت بیش از ۵۰۰ نفر، از
جمله چندین رهبر کشمیری را دستگیر کردند.&lt;ref name="reuters/9aug2019"&gt;&lt;/ref&gt; وزیران پیشین جامو و کشمیر، محبوبه مفتی و عمر عبدالله، اعضای مجلس قانونگذاری نظیر محمد یوسف طاریگامی و مهندس رشید از جمله افرادی بودند که توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند.&lt;ref name="thehindu/5aug2019"&gt;&lt;/ref&gt; واکنش ها از مناطق آسیب دیده. وزیر ارشد کنونی جامو و کشمیر، محبوبه مفتی این رویداد را «سیاه ترین روز دموکراسی در هند» نامید. او احساس کرد که پارلمان هند همه چیز را از مردم جامو و کشمیر دور کرده است. وزیر ارشد سابق عمر عبدالله، اقدام دولت را در مورد ماده ۳۷۰ «یکجانبه و تکان دهنده» خواند. وی آن را «خیانت کامل به اعتمادی قلمداد کرد که مردم جامو و کشمیر در هند پس از پیوستن دولت به آن در سال ۱۹۴۷ از دست داده بودند.» مشاور سابق رئیس اجرایی شورای توسعه خودمختار تپه لاداخ، کارگیل، عسگر علی کربلایی گفت: مردم در کارگیل هرگونه تقسیم دولت به دلایل «دین، زبان یا منطقه» را غیر دموکراتیک می دانستند. برخی سازمانهای مذهبی و سیاسی در کارگیل از جمله یادبود اعتماد امام خمینی، دولت هند را به دلیل اقدام «بدون رضایت مردم» محکوم کرده
و خواستار اعتصاب عمومی در ولسوالی کارگیل شدند. در ۹ اوت، بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در سرینگر علیه تصمیم دولت هند مبنی بر ابطال ماده ۳۷۰ دست به اعتراض زدند. در پاسخ، پلیس هند برای متفرق کردن معترضین از گاز اشک آور و گلوله استفاده کرد&lt;ref name="reuters/9aug2019"&gt;&lt;/ref&gt;