Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، که جریان قوی شمال شرقی با بارش های گاه به گاه و کوتاه مدت در دشت ها و بارش برف در ارتفاعات همراه است. در این فصل، رشته کوه هیمالیا به عنوان سدی در برابر نفوذ توده های هوای سرد آسیای درونی عمل می کند، بنابراین جنوب نپال و شمال هند زمستان هایی گرم تر از حالت معمول دارند. آوریل و مه خشک و داغ هستند، به ویژه در ارتفاع زیر که دمای بعدازظهر می تواند از فراتر رود. محیط زیست. تغییرات چشمگیر ارتفاع در امتداد این نوار جغرافیایی، منجر به پدید آمدن مجموعه ای از زیست بوم های متنوع شده است، از ساواناها و بوته زارهای گرمسیری در مرز هند گرفته تا جنگل های پهن برگ و سوزنی برگ نیمه گرمسیری در تپه ها، جنگل های پهن برگ و سوزنی برگ معتدل در دامنه های هیمالیا، چمنزارهای کوهستانی و در نهایت صخره و یخ در بلندترین ارتفاعات. این تنوع با ناحیهٔ زیستی ساواناها و علفزارهای ترای-دُوار هم راستا است. جنگل های نیمه گرمسیری در ارتفاعات پایین منطقهٔ تپه ای غالب اند. این جنگل ها موزاییکی را از شرق به غرب نپال تشکیل می دهند، با جنگل های پهن برگ نیمه گرمسیری هیمالیایی در ارتفاع و جنگل های کاج نیمه گرمسیری هیمالیایی در ارتفاع . در ارتفاعات بالاتر
، تا ، جنگل های پهن برگ معتدل دیده می شوند: جنگل های شرقی هیمالیا در شرق رود گنداکی و جنگل های غربی هیمالیا در غرب آن. جنگل های بومی منطقهٔ کوهستانی با حرکت از شرق به غرب، با کاهش میزان بارندگی تغییر می کنند. این جنگل ها را می توان به طور کلی بر پایهٔ رابطه شان با رود گنداکی تقسیم کرد. در ارتفاع ، جنگل های مخروطی زیرآلپی شرقی و غربی هیمالیا قرار دارند. در ارتفاع تا نیز بوته زارها و مراتع آلپی شرقی و غربی دیده می شوند. مسائل زیست محیطی. ؛ مخاطرات طبیعی: ؛ وضعیت کنونی محیط زیست: ؛ معاهدات بین المللی زیست محیطی:
میانمار از شمال شرقی با چین، از شرق با لائوس، از جنوب شرقی با تایلند، از غرب با بنگلادش و از شمال غربی با هند مرز مشترک دارد و از جنوب غربی با خلیج بنگال و از جنوب با دریای آندامان محدود می شود. یک سوم مرز خارجی میانمار را مرز آبی تشکیل می دهد. میانمار با مساحت ۶۷۸۵۰۰ کیلومتر مربع دومین کشور بزرگ آسیای جنوب شرقی است. این کشور ۱۹۰۰ کیلومتر مرز آبی دارد. سه رشته کوه اصلی در میانمار وجود دارد که هر سه از شمال (هیمالیا) به جنوب کشیده شده اند. در شمال، کوهستان هِنگ دوآن مرز میانمار و چین را تشکیل می دهد. قله هکاکابو رازی، واقع در استان کاچین با ارتفاع ۵۸۸۱ متر بلندترین نقطه میانمار است. چندین رشته کوه در میانمار وجود دارد که کاملاً در داخل خاک این کشور قرار گرفته اند، از آن جمله: راخینه یوما، تپه های شان، و تپه های تِناسِریم. این رشته کوه ها میانمار را به سه شبکه رودخانه ای تقسیم می کند به نام های ایراوادی، سلوین، و رودهای سیتائونگ. رودخانه ایراوادی که با ۲۱۷۰ کیلومتر طولانی ترین رود میانمار است به خلیج مارتابان می ریزید. اکثریت جمعیت میانمار در دره ایراوادی سکونت دارد، دره ای که بین کوهستان راخینه یوما، و فلات شا
ن واقع شده است. آب وهوا. میانمار باران های موسمی گرمسیری در مناطق کم ارتفاع زیر ۱۰۰۰ متر دارد. تابستان هایش ابری، بارانی، گرم و مرطوب است با بارش موسمی جنوب غربی از ژوئن تا سپتامبر). زمستان هایش کمتر ابری، با بارندگی ناچیز، دمای ملایم، و رطوبت کمتر است (بارش موسمی شمال، دسامبر تا آوریل). آب و هوا بسته به ارتفاع متفاوت است. آب و هوای معتدل نیمه گرمسیری در حدود ۲۵۰۰ متر، معتدل در ۳۰۰۰ متر، خنک کوهستانی در ۳۵۰۰ متر، و بالاتر از آن آب وهوای سرد و قطبی است. ارتفاعات بالا در معرض بارش شدید برف هستند، به ویژه در شمال کشور. تقسیمات کشوری. کشور برمه به هفت ایالت (ပြည်နယ်) و هفت ناحیه (တိုင်းဒေသကြီး) تقسیم شده است. ناحیه ها مناطقی هستند که بیشتر ساکنانشان را مردم قوم بامار (قوم اکثریت در برمه) تشکیل می دهند. ایالت ها در میانمار به طور معمول ناحیه هایی هستند که منطقه سکونت یک قوم مشخص اقلیت را شامل می شوند. آمارهای جدول زیر مربوط به تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۱ است.
مغولستان در شمال آسیای میانه قرار دارد و مناطق مغول نشین از سوی شمال با سیبری و از جنوب با چین محصور شده اند. پایتخت آن اولان باتور است. مساحت مغولستان ۱٬۵۶۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. مغولستان نوزدهمین کشور بزرگ جهان (پس از ایران) و در عین حال کم تراکم ترین کشور جهان است. مغولستان مجموعاً ۸٬۱۱۴ کیلومتر مرز دارد که ۴٬۶۷۳ کیلومتر آن با چین و ۳٬۴۴۱ کیلومتر آن با روسیه است. به خاطر دوری مغولستان از دریا آب وهوای آن برّی و سرد و خشک است. ارتفاع سرزمین مغولستان از سطح دریا بین هزار تا دو هزار متر متغیر است. قسمت های شمالی و غربی آن را کوه ها پوشانیده اند و کوه های آلتای در غرب کشور تا سیبری ادامه می یابند. بلندترین نقطه مغولستان کوه «تاوان بوگد» با ۴٬۳۷۴ متر ارتفاع است که در مرز با چین و روسیه قرار گرفته است. در قسمت جنوبی این کشور بیابان گُبی قرار دارد که تا چین ادامه می یابد. اکثر مناطق در این کشور تابستان های کوتاه و گرم و زمستان های بسیار سرد و پربرف دارند و اولان باتور، پایتخت این کشور، از نظر میانگین سالیانهٔ دما سردترین پایتخت جهان به شمار می آید. مغولستان بطور کلی کشوری سرد مرتفع و بادخیز است. رودهای نیمه شمالی
کشور پس از گذر در روسیه به اقیانوس منجمد شمالی و اقیانوس آرام می ریزند. رودهای نیمه جنوبی در راه خشک شده یا مقدار کمی از آب آن ها به شوره زارهای گبی وارد می شود. آب وهوا. مغولستان در ارتفاع واقع شده و آب و هوای سرد و خشک دارد. آب و هوای آن شدید قاره ای با زمستان های طولانی و سرد و تابستان های کوتاه است و بیشتر بارش در تابستان رخ می دهد. این کشور به طور متوسط ۲۵۷ روز بدون ابر در سال دارد و معمولاً در مرکز منطقه ای از فشار جوی زیاد قرار دارد. شمال کشور بالاترین میزان بارندگی را دارد که میانگین آن در هر سال ۲۰۰ تا ۳۵۰ میلی متر است. کمترین بارش در جنوب است که ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی متر دریافت می کند. در منتهی الیه جنوب بیابان گبی قرار دارد که برخی از مناطق آن در اکثر سال ها هیچ بارندگی ندارند. نام گبی کلمه ای است مغولی به معنای کویر، فرورفتگی، مرداب نمکی یا دشت خشک مناسب شترها. برای مغول ها معنی «گُبی» با بیابان اصلی تفاوت دارد، گرچه این تمایز همیشه برای افراد خارجی آشکار نیست. مراتع گبی حساس هستند و به راحتی توسط چرای سنگین نابود می شوند، امری که منجر به گسترش صحرای واقعی می شود، صحرای واقعی سنگلاخی است که حتی شترهای
دوکوهانه هم در آن قادر به زنده ماندن نیستند. میانگین دما در اکثر کشور از نوامبر تا مارس زیر نقطه انجماد و در ماه آوریل و اکتبر در حدود نقطه انجماد است. شب های زمستان در اکثر سال ها می تواند تا منفی ۴۰ درجه سانتی گراد سرد شود. بیشینه دمای تابستان در منطقه گبی جنوبی به ۳۸ درجه سانتی گراد و در اولان باتور به ۳۳ درجه سانتیگراد می رسد. بیشتر مغولستان پوشیده زمین های همیشه یخ زده ناپیوسته به هم است که ساخت وساز، جاده سازی و معدنکاری را دشوار می کند. تمام رودخانه ها و دریاچه های آب شیرین در زمستان یخ می زنند و رودهای کوچکتر معمولاً تا کفشان یخ می زند. اولان باتور در ارتفاع ۱٬۳۵۱ متری از سطح دریا در دره رودخانه تول قرار دارد. این شهر در شمال نسبتاً پرآب کشور واقع شده و سالانه به طور میانگین ۳۱۰ میلی متر بارندگی را دریافت می کند که تقریباً همه آن در ژوئیه و اوت رخ می دهد. میانگین دمای سالانه اولان باتور منفی ۲٫۹ درجه سانتی گراد و دوره بدون یخبندان آن به طور متوسط از اواسط ماه مه تا اواخر اوت ادامه دارد. ویژگی هوای مغولستان تغییرپذیری شدید و غیرقابل پیش بینی بودن آن در تابستان است و در میانگین های چندساله ای که محاسبه
می شود نوسانات گسترده در میزان بارش، یخبندان ها و وقوع کولاک و طوفان گرد و غبار بهاری پنهان می ماند. چنین آب و هوایی چالش هایی جدی برای بقای انسان و دام ایجاد کرده است. آمارهای رسمی کمتر از ۱ درصد از کشور را به عنوان منطقه قابل زراعت، ۸ تا ۱۰ درصد به عنوان جنگل و مابقی را مرتع یا بیابان اعلام کرده است. غلات، بیشتر گندم، در دره های رودخانه سلنگه در شمال می روید، اما به دلیل نوسان های غیرقابل پیش بینی دمایی و بارشی بازده محصول آن بسیار متغیر است.
کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملاً جدا تشکیل شده. میان ۱ تا ۷ درجه عرض شمالی و ۱۰۰ تا ۱۱۹ درجه طول شرقی قرار دارد. موقعیت. دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره بسیار مشابهی از دشتهای مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه ها و کوهستانهای جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۰۹۵٫۲ متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد. آب و هوای محلی، استوایی بوده که مشخصه آن بادهای موسمی سالانه است که (در ماه های آوریل و اکتبر) در جنوب غرب و (از اکتبر تا فوریه) در شمال غرب می وزد. تانجونگ پی آی، که در ایالت جنوبی جوهور قرار دارد، جنوبی ترین نقطه قاره آسیا می باشد. تنگه مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیره مالزی قرار دارد، به شکل بحث برانگیزی مهمترین مسیر کشتیرانی جهان محسوب می شود. پوتراجایا، مرکز اداری جدید التاسیسی برای دولت فدرال مالزی است که تاحدی در نظر دارد از تراکم فزاینده داخل پایتخت مالزی، کوالالامپور بکاهد. کوالالامپور به عنوان مقر پارلمان و علاوه برآن مرکز بازرگانی و مالی
کشور باقی می ماند. دیگر شهرهای اصلی آن عبارتند از پنانگ جرج تاون، ایپوه، جوهور باهرو، کوچینگ، کوتا کینابالو، الور ستار، کوتاباهارو و شهر مالاکا. تقسیمات کشوری. مالزی دارای ۱۳ استان است و استاندار هر استان را اصطلاحاً «شاه» می نامند.
مجمع الجزایر مالدیو در جنوب غربی کرانه های هندوستان قرار گرفته و کوتاه ترین فاصلهٔ آن تا کرانه های هند، ۶۰۰ کیلومتر است. مالدیو در جنوب هند قرار دارد و از دو ردیف از جزایر مرجانی در اقیانوس هند، درست در بالای خط استوا تشکیل شده است. مجمع الجزایر مالدیو بر روی فلات زیرآبی چاگوس-لاکادیو قرار گرفته و به همراه مجمع الجزایر چاگوس و لاکشادویپ یک زیست بوم خاکی را تشکیل می دهد. جزایر مالدیو مجموعه ای مرجانی هستند که از تاج های یک رشته کوه آتشفشانی باستانی زیرآبی ساخته شده اند. همه جزایر کم ارتفاع هستند و هیچ کدام بیش از ۱٫۸ متر از سطح دریا بالاتر نمی روند. صخره های این جزایر به صورت سدی از آنها در برابر اثرات مخرب بادهای موسمی محافظت می کنند. مالدیو تپه ماهور و رودخانه ای ندارد. جمهوری مالدیو مجمع الجزایری متشکل از ۱۱۹۲ جزیره مرجانی است که در ۲۶ گروه آب سنگی گروه بندی می شوند. این جزایر در پهنه ای آبی در حدود ۹۰ هزار کیلومتر مربع پراکنده اند اما کل مساحت خشکی آن ها فقط ۲۹۸ کیلومتر مربع است. بزرگ ترین جزیره پنج کیلومتر مربع مساحت دارد و در مالدیو تنها ۹ جزیره با مساحتی بزرگتر از دو کیلومتر مربع وجود دارند. ۲۰۰ عدد از
جزیره ها مسکونی هستند و ۸۸ جزیره دیگر دارای اقامتگاه های گردشگری هستند. سواحل در بسیاری از جزایر دارای شن و ماسه نرم و ریز است، اما در برخی جزایر دیگر صخره ای است و راه رفتن با پای برهنه بر روی این سواحل دشوار است. در تقریباً همه جزایر بخشی از ساحل دارای ماسه های ریز است. پایتخت کشور ماله نام دارد و در کناره جنوبی آبسنگ ماله شمالی قرار گرفته که جزئی از آبسنگ کافو به شمار می آید. ماله پایتخت و بزرگ ترین شهر و مرکز تجاری کشور مالدیو به شمار می رود که دارای مرز آبی با کشور سریلانکا است و فرودگاه مجهز و مدرنی دارد. نام ماله از کلمه «ماهالای» گرفته شده که در زبان سانسکریت به معنای «خانه بزرگ» است و به طور کلی در این زبان این کلمه اشاره به قصر پادشاه دارد. این شهر مرکز همه فعالیت های تجاری است که از چهار بخش: هنویرو، گالولهو، مافانو و ماچانگولی. تشکیل شده است. مسجد جامع، موزه ملی، مقر مولی آگ، مسجد قدیمی و بازار ماهی از نقاط دیدنی شهر ماله می باشند. تقسیمات کشوری. مالدیو هفت استان دارد به شرح زیر (ماله، پایتخت، واحد تقسیماتی جداگانه ای به شمار می آید): آب و هوا. دمای هوای مالدیو تحت تأثیر اقیانوس هند در تمام مدت سا
ل بین ۲۴ تا ۳۳ درجه سانتیگراد متغیر می باشد. علی رغم وجود هوای شرجی نسبتاً بالا، نسیم دریایی مداوم خنک باعث جابجا شدن هوا و تعدیل گرما می شود. فصول عمده این کشور را دو فصل خشک و بارانی تشکیل می دهند که فصل بارانی از اواخر آوریل تا اواخر اکتبر با باد و طوفان همراه می باشد. اگرچه رطوبت هوا نسبتاً زیاد است، نسیم ثابت دریا به جریان یافتن هوا کمک می کند. دو فصل بر آب و هوای مالدیو غالب است: فصل خشک مرتبط با بادهای موسمی شمال شرقی زمستان و فصل بارانی که توسط بادهای موسمی تابستانی جنوب غربی به ارمغان می آید. از آنجایی که مالدیو پست ترین کشور در سراسر جهان است، بالاترین ارتفاع در این کشور جزیره ای از ۸ فوت تجاوز نمی کند، دما دائماً بالا است و به ندرت حتی در شب به زیر ۲۵ درجه سانتی گراد (۷۷ درجه فارنهایت) می رسد. میانگین بارندگی سالانه ۲۵۴۰ میلی متر (۱۰۰ اینچ) در شمال و ۳۸۱۰ میلی متر (۱۵۰ اینچ) در جنوب کشور است. آب و هوا در مالدیو تحت تأثیر خشکی بزرگ جنوب آسیا در شمال است. وجود این خشکی باعث تفاوت گرمایش هوا بر فراز آب و خاک می شود. دانشمندان همچنین به عوامل دیگری در شکل گیری بادهای موسمی اشاره می کنند، از جمله سد هیم
الیا در حاشیه شمالی آسیای جنوبی و شیب خورشید به سمت شمال، که جریان جتی را به سمت شمال می برد. این عوامل هجوم هوای مملو از رطوبت را از اقیانوس هند بر فراز آسیای جنوبی به راه می اندازد که منجر به بادهای موسمی جنوب غربی می شود. هوای گرمی که در طی آوریل و مه بر فراز آسیای جنوبی بالا می آید، مناطق کم فشاری ایجاد می کند که بادهای خنک تر و مرطوب کننده ای از اقیانوس هند در آن جریان دارند. در مالدیو، بادهای موسمی مرطوب جنوب غربی از اواخر آوریل تا پایان اکتبر ادامه دارد و بدترین آب و هوا را همراه با بادهای شدید و طوفان به همراه می آورد. در ماه مه ۱۹۹۱ بادهای موسمی شدید امواج جزر و مدی ایجاد کرد که به هزاران خانه و اسکله آسیب رساند، زمین های قابل کشت را با آب دریا غرق کرد و هزاران درخت میوه را ریشه کن کرد. خسارات وارده حدود ۳۰ میلیون دلار آمریکا برآورد شد. تغییر از بادهای موسمی مرطوب جنوب غربی به بادهای موسمی خشک شمال شرقی در جنوب آسیا در ماه های اکتبر و نوامبر رخ می دهد. در این دوره بادهای شمال شرقی به شکل گیری بادهای موسمی شمال شرقی کمک می کند که در اوایل دسامبر به مالدیو می رسد و تا پایان مارس ادامه دارد. با این حال،
الگوهای آب و هوای مالدیو همیشه با الگوهای موسمی جنوب آسیا مطابقت ندارد. بارش باران در سراسر کشور گاه تا یک هفته در اواسط فصل خشک هم ادامه می یابد.
لبنان سرزمینی بلند و کوهستانی است که در کرانه شرقی دریای مدیترانه قرار دارد. کرانه های لبنان ۲۵۵ کیلومتر درازا دارد. رودخانه های مهم لبنان عبارت اند از: عاصی و لیطانی در دره سهل البقاع، و کلب. رشته کوه های لبنان عبارت اند از: رشته کوه های لبنان شرقی و رشته کوه های لبنان غربی که میان این دو رشته کوه، دره سهل البقاع قرار گرفته است. لبنان به عنوان یک کشور خاورمیانه ای از غرب با دریای مدیترانه حدود ۲۲۵ مرز ساحلی دارد و از شمال و شرق با سوریه و از جنوب با فلسطین همسایه است.مرز لبنان با سوریه ۳۷۵ کیلومتر است و ۷۹ کیلومتر مرز با فلسطین تا جنوب قسمتی از مرز جنوبی لبنان که همچنان تحت اشغال اسرائیل است مزارع شبعا نام دارد. لبنان یکی از کوچک ترین کشورهای دنیاست که مساحتی حدود ۱۰۴۵۲ کیلومتر مربع (۴۰۳۵ مایل مربع) دارد و از لحاظ بزرگی، رده ۱۶۶ را در بین کشورهای جهان داراست.. بسیاری از مناطق آن کوهستانی است به جز مناطق ساحلی کم عرض و دره بقاع که بخش مهمی از صنعت کشاورزی لبنان را تشکیل می دهد. اقلیم. سرزمین لبنان آب وهوای مدیترانه ای دارد، هوای سواحل در زمستان ها سرد و بارانی و در تابستان ها گرم و شرجی است. در نواحی بلندتر ب
ه ویژه کوهستان ها، زمستان ها با بارش برف همراه است و دمای هوا به زیر صفر می رسد. بخش های دیگر این کشور، تابستان های گرم و خشک دارد. در مناطق ساحلی زمستانها کلاً سرد و بارانی و تابستانها گرم و مرطوب هستند. در مناطق مرتفع تر در طول زمستان دما به زیر صفر درجه می رسد. تابستان ها از سوی دیگر گرم و خشک هستند. اگر چه اکثر مناطق لبنان سالانه شاهد بارانهای بسیاری است (در مقایسه با مناطق خشک کنارش) ولی در مناطق خاصی در شمال شرق لبنان به دلیل وجود قله های مرتفع کوه های غرب که راه ابرهای بارانی به وجود آمده از مدیترانه را سد می کنند باران زیادی نمی بارد. لبنان دارای جنگل های وسیع درختان سدر می باشد که سدر به نماد ملی لبنان نیز تبدیل شده است. تقسیمات کشوری لبنان. از آنجا که مردم لبنان در ۶۰ سال گذشته به شهرنشینی روی آورده اند، بیشتر جمعیت این کشور در شهرها یه ویژه در پایتخت آن بیروت و اطراف آن سکنی گزیده اند. بیش از نیمی از لبنانی ها در بیروت زندگی می کنند. لبنان شامل ۶ استان و ۲۵ ناحیه است. نواحی خود به چندین منطقه تقسیم می شوند که این نواحی نیز شامل چندین شهر و روستا می باشند. استان های لبنان شامل استان بیروت (که تنها م
حدود به شهر بیروت می گردد)، استان بقاع (که شامل نواحی هرمل، بعلبک، زهله، بقاع غربی و رایشه می گردد)، ناحیه بعلبک و ناحیه هرمل در سال 2014 از استان بقاع جدا شد. استان نبطیه (جبل عامل) که شامل نبطیه، حصبیه، مرجعیون و نبت جبیل می گردد، استان شمالی (الشمال) شامل ۷ ناحیه عکار، طرابلس، زغرتا، بشری، البترون، الکوره و المینیه دانیه می گردد، استان جنوبی (الجنوب) شامل صیدا، صور و جزین و استان جبل لبنان (جبل البنانیه) شامل جمیل، کسروان، المتن، بعبدا، عالیه، و الشموف می باشد. لبنان از شش استان (به عربی: ألمحافظة) تشکیل شده است.هر استان توسط یک محافظ (فرماندار) اداره می شود.
یک جاده موزیکال، یک جاده یا بخشی از یک جاده است که وقتی راننده باعث ارتعاش لمسی بین جاده و چرخ خودرو می شود و لرزشی قابل شنیدن از طریق چرخ ها به بدنه خودرو به شکل نغمه موسیقی انتقال می یابد. جاده موزیکال در نه کشور شناخته است: دانمارک، ژاپن، کره جنوبی، ایالات متحده آمریکا، چین، سان مارینو، تایوان، اوکراین و ایران. کشورها. دانمارک. Asphaltophone. اولین جاده موزیکال Asphaltophone در اکتبر ۱۹۹۵ در Gylling Østjylland, دانمارک توسط Steen Krarup Jensen و Jakob Freud-Magnus دو هنرمند دانمارکی ساخته شد. این Asphaltophone ساخته شده از یک سری لرزاننده های ترافیکی برجسته، شبیه به لرزاننده ترافیکی چشم گربه ای با فواصل متناوب به طوری که وقتی راننده وسیله نقلیه از روی لرزاننده ترافیکی عبور می کنند، ارتعاشات ناشی از چرخ ها در داخل خودرو شنیده می شود. ژاپن. جاده ملودیک. در ژاپن، Shizuo Shinoda به طور اتفاقی با بلدوزر خراشیدگی هایی در جاده ایجاد کرد و بر روی آنها رانندگی کرد، و فهمید که می شود بسته به عمق و فاصله شیارها نغمه هایی را ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۷، Hokkaido National Industrial Research که قبلاً مشغول به کار بر روی یک
سیستم با استفاده از نور مادون قرمز برای تشخیص سطوح خطرناک جاده بود، طراحی Shizuo Shinoda را تغییراتی داد و جاده ملودیک را ساخت. آنها با استفاده از همان مفهوم از برش و شیار به بتن در فواصل زمانی خاص فهمیدند که هرچه شیار نزدیک تر، نت صدا بالاتر (زیرتر) می شود؛ در حالی که هرچه شیار دورتر، نت صدا پایین تر (زیرتر) می شود. جاده ملودی ۲۵۰ متری متعددی موجود است. آنهایی که برای اولین بار ساخته شده است شامل یکی در هوکایدو دیگری در شهر Kimino در واکایاما که در آن یک ماشین می تواند، تصنیف "Miagete goran yoru no hoshi wo" توسط Kyu Sakamoto را تولید کند. جاده با ایجاد رشته هایی از شیارهای با عرض و فاصله مشخص برای ایجاد فرکانس های لرزشی مشخص کار می کند. تا سال ۲۰۱۶ بیش از ۳۰ جاده ملودیک در ژاپن وجود داشته است. کره جنوبی. جاده خواننده. جاده خواننده را می توان در Anyang, Gyeonggi کره جنوبی یافت و با استفاده از ایجاد شیار و برش به زمین شبیه به جاده ملودیک ساخته شده است. بر خلاف جاده موزیکال که برای جذب گردشگران طراحی شده، جاده خواننده برای کمک به رانندگان برای هشدار و بیدار ماندن طراحی شده است – 68 درصد از تصادفات در کره جنوبی
به علت بی توجهی در حال خواب یا سرعت رانندگان است. جاده آهنگ "Mary Had a Little Lamb" را پخش می کند و در زمان چهار سال ساخته شده است. تا سال ۲۰۱۰ سه جاده خواننده در کره جنوبی وجود دارد. ایالات متحده آمریکا. جاده موزیکال Civic. جاده موزیکال Civic در ۵ سپتامبر ۲۰۰۸ در خیابان K در لنکستر کالیفرنیا ساخته شده بود. پوشش یک چهارم مایل از جاده بین خیابان ۶۰ غرب و خیابان ۷۰ غرب، جاده موزیکال با استفاده از شیار برش شده در آسفالت قسمت پایانی William Tell Overture را تولید می کند. در ۲۳ سپتامبر به علت شکایت شهروندان از سر و صدا، جاده صاف شد. پس از شکایت ساکنان شهر در مورد حذف آن، دوباره شروع به ایجاد آن در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۸ در خیابان G بین خیابان ۳۰ غرب و خیابان ۴۰ غرب — این بار دو مایل دور از هر گونه اقامت. این جاده به نام Honda Civic نام گذاری شده است. ریتم آهنگ قابل تشخیص است ولی به دلیل مشکلات محاسبه ای برای تعیین دوره فرکانس، آهنگ فقط مقداری شبیه آهنگ اصلی است. ایران. طرح جاده موزیکال در ۳۰۰ متر محور فرعی امیرآباد به جاده اصلی مشهد در شهرستان دامغان اجرا شده است.
فلوید لندیس (؛ زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۷۵) رکابزن حرفه ای سابق اهل ایالات متحده آمریکا است که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. در سال ۲۰۰۶ توانست قهرمان تور دو فرانس شود؛ ولی پس از مدتی قهرمانی لندیس به دلیل مثبت بودن آزمایش دوپینگ او پس گرفته و به اسکار پریرو داده شد. لندیس رکابزنی همه فن حریف بود که در مسیرهای کوهستانی (سربالایی و سرپایینی) و تایم تریل تخصص داشت. در سال ۲۰۱۰ یک قاضی در فرانسه او را به دلیل هک کردن اطلاعات مربوط به اتهامات دوپینگ ۲۰۰۶ تحت تعقیب قرار داد. در سال ۲۰۱۰ تیم حقوقی لندیس تلاش کردند بی گناهی او را به دلیل نامناسب بودن نحوهٔ نگهداری و ارزیابی نمونه های ادرار ثابت کنند، ولی نتوانستند قهرمانی تور او را برگردانند. لندیس تا ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۹ از شرکت در مسابقات حرفه ای محروم شد. در ژانویهٔ ۲۰۱۱ پس از پایان محرومیت، تیمی با او قرارداد امضا نکرد که به معنی پایان دوران حرفه ای لندیس بود. در مهٔ ۲۰۱۰ لندیس به دوپینگ مداوم اعتراف کرد و دوپینگ لانس آرمسترانگ و چند هم تیمی دیگر را نیز افشا کرد. آغاز زندگی و تحصیلات. لندیس در فارمرزویل در شهرستان لنکستر زاده شد و در سال ۱۹۹۴ از دبیرتان کونستوگا
فارغ التحصیل شد. او ابتدا برای رفتن به ماهیگیری از دوچرخه بهره می برد؛ ولی به سرعت آموخت که از رکاب زدن لذت ببرد. پس از مدتی تصمیم گرفت در مسابقه ای محلی شرکت کند و به پیروزی رسید. پدر لندیس که فعالیت در دوچرخه سواری را بی فایده می دانست تلاش کرد کار بیشتری به فلوید بسپارد تا فرصتی برای مسابقه دادن نداشته باشد. لندیس که در روز زمانی برای تمرین نداشت، شب ها غالباً در هوای سرد به تمرین می رفت. پس از مدتی پدرش خبردار شد و اغلب تا مسافتی به دنبال او می رفت تا مطمئن شود پسرش به دردسری (از جمله مواد مخدر و الکل) نیفتاده است. فعالیت حرفه ای. سلطان کوهستان. لندیس در نخستین مسابقهٔ دوچرخه سواری کوهستان که شرکت کرده بود، قهرمان شد. در سال ۱۹۹۳ قهرمانی مسابقات قهرمانی جوانان کشور را به دست آورد. در بیست سالگی به جنوب کالیفرنیا رفت تا به صورت تمام وقت تمرین کند. سپس در سال ۱۹۹۹ رشتهٔ خود را به دوچرخه سواری جاده تغییر داد. عملکرد لندیس به اندازه ای خوب بود که لانس آرمسترانگ او را تشویق کرد به تیم یو.اس. پوستال بپیوندد و لندیس را انتخاب کرد که در کنارش در سه دورهٔ تور دو فرانس در سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ رکاب برند. لندیس معمول
اً در مسیرهای کوهستانی سرعت را افزایش می داد تا گروه را تکه تکه کند و آرمسترانگ فرار نهایی را انجام دهد. در مرحلهٔ هفدهم تور دو فرانس ۲۰۰۴ لندیس رهبر گروه اصلی شامل آرمسترانگ و چند رقیبش بود و به گونه ای قدرت خود را به نمایش گذاشت که برخی او را بخت قهرمانی تور دو فرانس در سال های آینده می دانستند. لندیس در پایان سال تیم یو.اس. پوستال را ترک کرد تا با قراردادی بهتر به تیم فوناک بپیوندد. در تور دو فرانس ۲۰۰۵ لندیس در رتبهٔ نهم قرار گرفت. او فصل ۲۰۰۶ را قدرتمندانه آغاز کرد و قهرمان تور کالیفرنیا شد. سپس پاریس–نیس و تور جورجیا را فتح کرد. ناراحتی ران. عملکرد قدرتمندانهٔ لندیس تا مرحلهٔ ۱۶ تور دو فرانس و بازگشت او در مرحلهٔ ۱۷ با توجه به ناراحتی ران او که ناشی از بافت مردگی بی خونی بود، قابل توجه بود. این بیماری او حین برگزاری تور دو فرانس ۲۰۰۶ در مقاله ای در نیویورک تایمز آشکار شد. عامل آن، عدم خون رسانی به دلیل بافت اسکار در ران راست او بود. این زخم پس از شکستگی گردن فمور او در یک تصادف هنگام دوچرخه سواری در نزدیکی خانه اش در جنوب کالیفرنیا در اکتبر ۲۰۰۲ ایجاد شد و لندیس تا تور ۲۰۰۶، آن را از هم تیمی ها، رقیبان
و رسانه ها مخفی نگه داشته بود. درد ناشی از مصدومیت همواره با لندیس در تور ۲۰۰۶ همراه بود. پزشکان به او اجازه داده بودند کورتیزون مصرف کند. نسخه ای که در سایر موارد در دوچرخه سواری حرفه ای ممنوع بود و مصداق سوء استفاده دانسته می شد. لندیس قهرمانی خود در تور را «پیروزی استقامت» می دانست. مفصل ران لندیس در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۶ با موفقیت تعویض شد. پرونده دوپینگ. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۶ تیم فوناک اعلام کرد نمونهٔ ادرار فلوید لندیس پس از مرحلهٔ ۱۷ تور دو فرانس ۲۰۰۶ به دلیل بالا بودن غیرعادی نسبت هورمون تستوسترون به هورمون اپیتستوسترون (T/E) مثبت شده است. لندیس دوپینگ خود را رد کرد و درخواست نمونهٔ دوم کرد. فوناک اظهار کرد اگر نمونهٔ دوم لندیس نیز مثبت باشد، او از تیم اخراج می شود. با مثبت شدن نمونهٔ دوم، لندیس از دوچرخه سواری حرفه ای محروم شد و از تیمش اخراج شد. پزشک شخصی لندیس بعداً گفت نسبت T/E لندیس ۱۱:۱ بوده است؛ در حالی که بیشینهٔ نسبت مجاز آن ۴:۱ است. نمونهٔ لندیس در مرحلهٔ ۱۷ در آزمایشگاه کلینیک ضد دوپینگ دولتی فرانسه آزمایش شد. در اوایل اوت، لندیس مجرم شناخته شد و رد صلاحیت شد. نفر دوم تور، اسکار پریرو، قهرمان آن دورهٔ
تور اعلام شد. تصمیم بازپس گیری عنوان لندیس توسط اتحادیه جهانی دوچرخه سواری اتخاذ شد. بر پایهٔ قوانین اتحادیه جهانی، تصمیم گیری برای برخورد با رکابزنی که قوانین را نقض کرده است، بر عهدهٔ فدراسیون کشوری است. بنابراین تصمیم گیری در زمینهٔ محرومیت لندیس به فدراسیون دوچرخه سواری آمریکا واگذار شد. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۷ لندیس در زمینهٔ دوپینگ مجرم شناخته شد و به مدت دو سال محروم شد. لندیس به دادگاه حکمیت ورزش فرجام خواهی کرد. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ نتیجهٔ فرجام خواهی مبنی بر تأیید محرومیت اعلام شد. بازگشت به دوچرخه سواری. لندیس پس از پایان محرومیتش در آغاز ۲۰۰۹ به دوچرخه سواری بازگشت و به تیم آمریکایی پیوست. نخستین مسابقهٔ او تور کالیفرنیای ۲۰۰۹ بود که در آن رتبهٔ ۲۳ را به دست آورد. در پایان فصل از تیم جدا شد تا به تیمی بپیوندد که در رقابت های طولانی تر و سخت تر در اروپا شرکت کند. او مدتی در نیوزیلند بود و در یک مسابقه در نوامبر شرکت کرد. سپس برای فصل ۲۰۱۰ به تیم بنیاد باهاتی پیوست. هرچند پس از اعتراف لندیس به دوپینگ و متهم کردن چند رکابزن نامدار آمریکایی دیگر، تیم باهاتی از هم پاشید. در نتیجه لندیس در مسابقهٔ کلاسیک کسکید د
ر بند اورگن به صورت انفرادی و بدون تیم شرکت کرد. در چند ماه بعد، لندیس نتوانست تیم جدیدی پیدا کند و در ژانویهٔ ۲۰۱۱ تصمیم گرفت به فعالیت حرفه ای خود پایان دهد.
چهار روزهٔ دانکرک () یک مسابقهٔ دوچرخه سواری جاده است که به صورت سالانه در اوایل ماه مه در اطراف ناحیهٔ نور-پا-دو-کاله در شمال فرانسه برگزار می شود. نام این مسابقه، چهار روزه دانکرک است؛ ولی پس از افزوده شدن یک مرحله تایم تریل انفرادی در سال ۱۹۶۳، در بیشتر تاریخ خود در پنج یا شش روز برگزار شده است. از سال ۲۰۰۵ این مسابقه با درجه استثنایی (2.HC) جزئی از تور دوچرخه سواری اروپا بوده است.
ابراهیم بن عمر بن حفض بن معدن جرواءانی اصفهانی، از محدّثین سده سوم هجری در اصفهان است. وی از بکر بن بکار، سلیمان بن حرب، علیّ بن عبدالحمید، محمّد بن اَبان و حسین بن حفص روایت می کند، و هارون بن سلیمان و محمّد بن یحیی بن منده و محمّد بن احمد بن یزید از او نقل حدیث می کنند. وی در سال 251ق وفات یافت. منابع. مهدوی، سید مصلح الدین، اعلام اصفهان، ج1، ص120.