Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیمکت های پارک () فیلمی فرانسوی در ژانر کمدی به کارگردانی برونو پودالیدس است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
وزیر () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به الیویه گورمه، میشل بلان، زابو بریتمن، لوران استوکر، و آرلی خوبر اشاره کرد.
عاشقانهٔ همسرم () فیلمی فرانسوی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سنیا راپوپورت، لئا سیدو و الیویه گورمه اشاره کرد.
ویولت () فیلمی فرانسوی در ژانر درام و زندگی نامه ای است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد.
ماما () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کاترین دنو، کاترین فرو، الیویه گورمه، میلن دمونژو، اودره دانا و پولین اتین اشاره کرد.
گُنجِشک لالا (لالایی) نام یک قطعه موسیقی از ساخته های محمود منتظم صدیقی با شعری از مصطفی رحماندوست و خوانندگی پروشات پیروزکار است. این اثر را از مشهورترین ترانه های شناخته شده پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران دانسته اند که از اواخر دهه ۶۰ خورشیدی، هرشب در برنامهٔ «شب بخیر کوچولو» از رادیو پخش می شد. تاریخچه. «شب بخیر کوچولو» عنوان یک برنامهٔ رادیویی ویژهٔ کودکان در اواخر دههٔ ۶۰ بود که برای تیتراژ این برنامه به «مصطفی رحماندوست» سفارش شعر داده شد. وی با توجه به زمان پخش برنامه، ۲ قطعه شعرِ لالایی سرود که در نهایت شعر لالایی «گنجشک لالا» انتخاب شد. «محمود منتظم صدیقی» پس از پایان سربازی در سال ۱۳۶۹ اولین سفارش آهنگسازی را با شعر این اثر از واحد موسیقی صدا و سیما دریافت کرد. هم زمان ۶ لالایی با شعرهای متفاوت به ۶ آهنگساز سفارش داده شد که در نهایت لالایی (گنجشک لالا) انتخاب و قرار بر ضبط و اجرای آن با گروه کُر گذاشته شد اما با اصرار آهنگساز، با اجرای یک خوانندهٔ کودک موافقت شد. محمود منتظم صدیقی خوانندگی این قطعه را به «پُروشات پیروزکار» خواهرزادهٔ ۸ سالهٔ خود پیشنهاد داد و پس از تمرین، سرانجام با صدای او (به همراه گ
روه کر در ترجیع بند شعر) ضبط شد و به عنوان تیتراژ برنامهٔ «شب بخیر کوچولو» برگزیده شد. این اثر همراه با برنامهٔ «شب بخیر کوچولو» ۱۵ سال هرشب از شبکه سراسری رادیو در ایران پخش می شد. تا آنکه در سال ۱۳۸۴ بنا بر تصمیم مدیران وقت، متوقف شد. تعطیلی این برنامه تاسف بسیاری از جمله مریم نشیبا را به دنبال داشت. مجری و قصه گوی این برنامه که سال ها از طریق شب بخیر کوچولو برای بچه های ایران قصه گفته بود، غمگین بود و به گفته خودش مدتی هم به بستر بیماری افتاد. از ابتدای آبان سال ۱۳۸۹ پخش این برنامه از سرگرفته شد. ایده شعر. رحماندوست دربارهٔ این شعر عنوان کرد که: برای برنامه شب بخیر کوچولو هفت هشت قطعه شعر سرودم و به شورای موسیقی رادیو دادم. از میان آنها دو قطعه انتخاب شد و روی آنها آهنگ گذاشتند که یکی هرگز پخش نشد که نمی دانم چرا و یکی همین لالایی مشهور «گنجشک لالا» ست. او شایعات مربوط به سرودن این شعر پس از زلزله رودبار و سرودن برای تیتراژ یک برنامه تلویزیونی را رد کرد و عنوان نمود که این شعر از ابتدا فقط به عنوان لالایی تیتراژ پایانی شب بخیر کوچولو سروده شده است. شایعه مرتبط کردن سرایش این شعر با زلزله رودبار این است: «س
ال ۱۳۶۹ بود و یک شب پس از زلزلهٔ رودبار، من به آن شهر مصیبت زده رفتم تا زلزله زدگان را از نزدیک ببینم. هم خودم آرام شوم، هم کمی به آن ها آرامش دهم. تاریک بود و آنچه دور و بر خود می دیدم ویرانی بود و ساختمان هایی با خاک یکسان شده. ناگهان یک صدا همه هوش و حواس مرا با خود برد و آن صدای دخترکی بود که عروسک خود را روی پا خوابانده بود و برایش می خواند: گنجشک لالا.. سنجاب لالا.. آمد دوباره/مهتاب لالا… لالالالایی... لالالالایی...لالالالایی... گل زود خوابید ... دخترک را در آغوشم گرفتم و اشک امانم نداد.» سازآرایی. سازهایی که در تنظیم این قطعه استفاده شده است عبارتند از: «پیانو»، «فلوت»، «ویبرافون»، «ویلنسل» و ارکستر زهی. نقد شعر. در ترانه ی مهتاب لالا، شخصیت اصلی، با شیوه ی شخصیت پردازی تلفیقی (کلامی تصویری)، دختر بچه معرفی شده است و شخصیت های فرعی، حیوانی، گیاهی و در یک مورد پدیده ی طبیعی غیرجاندار را شامل می شوند: گنجشک، سنجاب، قورباغه، گل، بیشه، جنگل، برکه و مهتاب. این ترانه بدون اشاره مکانی سروده شده و در آن ایجاد حس امنیت و فضایی آرام برای به خواب رفتن کودک در کانون توجه است. همچنین دارای لحن و ریتمی آرام می باشد.
یکی از ویژگی های شاخص اشعار رحماندوست، سادگی و بی پیرایگی زبان است. با واژگانی صمیمی و ریتمیک. استفاده از زبان خود کودک، ضمن ایجاد زمینه ی عاطفی و احساسی، سبب همراهی کودک تا پایان روایت می شود و درون مایه را به راحتی منتقل می کند؛ بدون اینکه ارشادی و آمرانه جلوه کند و باعث ایجاد مقاومت و دافعه در کودکان شود. کودکان، بسیاری از اسم های غیرمادّی را به صورت جسم تصور میکنند. مثلا خواب که حالتی فیزیولوژیکی است، آن را حادث یا جسمی می دانند که از جایی بر آن ها وارد می شود؛ شعر مهتاب لالا، نمونه جذابی است که مفهوم خواب را تصویرسازی کرده است.
لیگ دسته یک والیبال زنان ایران ۱۳۷۹ نهمین دوره مسابقات دسته یک والیبال بانوان کشور و بالاترین سطح والیبال باشگاهی بانوان در ایران است. این دوره از بازی ها در مهرماه ۱۳۷۹ آغاز شد و در آبان ماه ۱۳۷۹، پس از ۵۴ دیدار، با قهرمانی هما تهران به پایان رسید. تیم های صدرای شیراز و حجاب تهران به ترتیب دوم و سوم شدند. مرحله مقدماتی مسابقات در دو گروه برگزار شد. در گروه اول: تیم های شهرداری منطقه ۱۷ تهران، حجاب تهران، صنعت نفت آبادان و دانشگاه آزاد و در گروه دوم تیم های صدرای شیراز، هما تهران، ذوب آهن اصفهان و ارس بازار آمل به مصاف یکدیگر رفتند. ۴ تیم هما تهران، صدرای شیراز، حجاب تهران و دانشگاه آزاد اسلامی به مرحله نهایی راه یافتند. تیم های هما تهران، و صدرای شیراز مسابقه پایانی را برگزار کردند که در آن هما با نتیجه ۳ بر یک به قهرمانی رسید و تیم صدرای شیراز با مربیگری مربیگری پریسا بحرینی به نایب قهرمانی رسید. در دیدار رده بندی تیم حجاب تهران با نتیجه مشابه ۳ بر یک دانشگاه آزاد را شکست داد و به مقام سومی رسید. تیم هما با مربیگری سیما صدیقی تمام مسابقات خود در این لیگ را با پیروزی پشت سر گذاشت. ترکیب تیم های برتر. ترکیب ت
یم قهرمان هما: شادی طباطبایی، اکرم کشاورز، بهاره محسنی، مینا جعفری، نگین حسینی، اکرم قهرمانی، زهرا محمدی، پرینان بلوری زاده، غزال سرشار، پدیده بلوری زاده، زیبا سهرابی، هانا گیتی ترکیب تیم نایب قهرمان صدرای شیراز: ایمانه عاصی شیرازی، زهرا ایوبی، زینب راستگو، شیدا زارع، راضیه کارگری، مریم حسین زاده، سارا سبزی زار، سودابه صالحی، فاطمه مسلط، مریم کدخدا، محبوبه طباطبایی. ترکیب تیم سوم حجاب تهران: افسانه ایراندوست، فایزه فتاحی، مهشید میران، ارکیده کوکبی، مهناز امیر شقاقی، ماریه مافی، نگین فرجاد تهرانی، میترا شعبانی، شکوفه بهرامی، مرجان شجاع.
جنگ جهانی دوم دومین جنگ جهانی بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ (۹ شهریور ۱۳۱۸ تا ۱۰ شهریور ۱۳۲۴ خورشیدی) بود. در این جنگ تمام عیار بیشتر کشورهای جهان از جمله همهٔ قدرت های بزرگ در قالب دو اتحاد نظامی: نیروهای محور و نیروهای متفقین در برابر هم قرار گرفتند. نقش مهمی در این جنگ ایفا کرد؛ و بمباران راهبردی مراکز جمعیتی و استفاده از دو سلاح هسته ای که تا به حال در هیچ جنگی استفاده نشده بود را ممکن ساخت. این مرگبارترین درگیری تاریخ بود که منجر به کشته شدن ۷۰ تا ۸۵ میلیون نفر شد، که بیشتر آنها غیرنظامی بودند. میلیون ها نفر به دلیل نسل کشی ها، از جمله هولوکاست و همچنین گرسنگی، کشتار جمعی و بیماری جان خود را از دست دادند. در پی شکست نیروهای محور، آلمان، اتریش و ژاپن اشغال شدند و دادگاه های جنایات جنگی علیه رهبران آلمانی و ژاپنی تشکیل شد. عموماً تاریخ آغاز جنگ جهانی دوم، ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ دانسته می شود که حملهٔ آلمان به لهستان و در نتیجه اعلام جنگ فرانسه و بریتانیا به آلمان رخ داد. آلمانی ها توانستند تا میانهٔ سال ۱۹۴۱ با مجموعه ای از حملات نظامی و معاهدات، بر بخش زیادی از اروپا چیره شوند. پس از سقوط فرانسه در اواسط سال ۱۹۴۰
و بروز نبردهای آفریقای شمالی و شرقی، جنگ عملاً برای مدتی میان نیروهای محور و بریتانیا صورت می گرفت. عملیات بلیتس و نبرد اقیانوس اطلس در همین دوران به وقوع پیوست. ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ نیروهای محور در جریان عملیات بارباروسا تهاجم گسترده ای علیه اتحاد شوروی آغاز کردند تا با ورود رسمی این کشور به جنگ، جبهه شرقی گشوده شود. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱، تهاجم ناگهانی امپراتوری ژاپن به پرل هاربر، موجب وارد شدن علنی ایالات متحده به درگیری ها و اعلان جنگ آن علیه امپراتوری ژاپن شد. در پی این حوادث، مابقی نیروهای محور نیز به عنوان متحدان امپراتوری ژاپن، به ایالات متحده اعلام جنگ کردند. پیشروی نیروهای محور پس از شکست امپراتوری ژاپن در نبرد میدوی و شکست آلمان و ایتالیا در نبرد دوم العلمین در مصر و نبرد استالینگراد در خاک اتحاد جماهیر شوروی، متوقف شد. مجموعهٔ این رویدادها ابتکار عمل را از نیروهای محور گرفته و آنها را مجبور ساخت تا با گرفتن حالت تدافعی، در همهٔ جبهه ها تنها پاسخگو به راهبردهای طرف مقابل باشند. سال ۱۹۴۴ متفقین به فرانسه اشغال شده توسط آلمان، در عملیاتی در نرماندی حمله کرده و ضد حملات شوروی توانست قلمروهای ازدست رفته را ب
ازپس بگیرد. سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ میلادی، امپراتوری ژاپن مجبور به عقب نشینی از بسیاری از سرزمین های اشغالی در مرکز و جنوب چین و برمه شد. متفقین نیز توانستند نیروی دریایی امپراتوری ژاپن را مجبور به عقب نشینی کنند و کنترل جزایر راهبردی غرب اقیانوس آرام را به دست بگیرند. جنگ در اروپا با تهاجم متفقین غربی به آلمان از ۲۲ مارس تا ۸ مه ۱۹۴۵، به پایان رسید. در نتیجه این تهاجم، حاکمیت نازی ها پایان یافت و آلمان به اشغال دشمنانش درآمد. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان پیش از این که توسط مهاجمان به اسارت دربیاید، خودکشی کرد. پس از ابلاغ اعلامیه شرایط تسلیم در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵ توسط متفقین، ژاپن از پذیرش نتیجه جنگ خودداری کرد و به دنبال آن، ایالات متحده در ۶ و ۹ اوت سال ۱۹۴۵ اقدام به بمباران اتمی شهرهای هیروشیما و ناگاساکی نمود. شوروی نیز که تا پیش از این به پیمان عدم تجاوز دو طرفه پایبند بود، علیه ژاپن اعلان جنگ کرد و به منچوری یورش برد. پس از تسلیم ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، پیروزی متفقین در آسیا نهایی شد. پس از پایان جنگ، دادگاه نورنبرگ برای بررسی خسارت ها و جنایات جنگی وارد شده از سوی آلمان و متحدانش برگزار شد. جنگ جهانی دوم، ساختار ا
جتماعی و نظام قدرت در جهان را دگرگون کرد و پس از آن برای جلوگیری از بروز چنین رویدادهایی سازمان ملل متحد تأسیس شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، نزدیک به نیم سده، آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی با یکدیگر در جنگ سرد به سر بردند. در جریان تلاش اروپا برای جبران خسارات و آسیب های جنگ جهانی دوم، تأثیر قدرت های اروپایی در جهان کمرنگ شد و مستعمرات آفریقایی و آسیایی آن ها مستقل گردیدند. همچنین کشورهای اروپایی تلاش کردند با انعقاد پیمان های چند جانبه، هویت سیاسی واحدی به خود ببخشند و از دشمنی ها بکاهند. گاه نگاری. جنگ در اروپا، اساساً از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ میلادی با تهاجم آلمان به لهستان بنا به دلایلی همچون درگیری های مرزی پیشین آغاز شد، و دو روز پس از آن نیز بریتانیا و فرانسه علیه آلمان اعلان جنگ کردند. اما آغاز جنگ اقیانوس آرام را می توان پیش از آن یعنی از جنگ دوم چین و ژاپن در ۷ ژوئیه ۱۹۳۷، یا حمله ژاپن به منچوری در ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۱ دانست. بسیاری از پژوهشگران، دیدگاه های مورخ بریتانیایی، ای. جی. پی. تیلور را مستند می دانند. برپایهٔ نظرات تیلور، جنگ چین و ژاپن و جنگ در اروپا و مستعمره هایش، همزمان بوده و در سال ۱۹۴۱، این جنگ ه
ا با یکدیگر ادغام شدند. برخی دیگر از تاریخ نگاران حملهٔ ایتالیا به اتیوپی در ۳ اکتبر ۱۹۳۵ را آغازگر جنگ جهانی دوم می دانند. تاریخ نگار بریتانیایی، آنتونی بیوور آغاز جنگ جهانی دوم را نبرد خالخین گل می داند که نیروهای ژاپن، مغولستان و شوروی از ماه مه تا سپتامبر ۱۹۳۹ درگیر آن بودند. در مورد تاریخ دقیق پایان جنگ جهانی دوم نیز اجماعی همگانی وجود ندارد. به طور کلی گفته می شود که ترک مخاصمه در ۱۴ اوت ۱۹۴۵ (روز پیروزی بر ژاپن) را باید تاریخ پایان جنگ جهانی دوم دانست و نه تسلیم رسمی ژاپن که در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ به جنگ در آسیا پایان داد. شش سال بعد در ۸ سپتامبر ۱۹۵۱ قرارداد صلح سانفرانسیسکو توسط ۴۹ ملّت رسماً امضا شد. پیمانی در مورد آیندهٔ آلمان که بعدها باعث اتحاد دوباره آلمان شد نیز با کشور آلمان بسته شد. هیچ گونه پیمان صلحی میان اتحاد جماهیر شوروی و ژاپن به امضا نرسید. پیش زمینه. اروپا. جنگ جهانی اول نقشهٔ سیاسی اروپا را دستخوش تغییراتی اساسی کرد. قدرت های مرکز (شامل امپراتوری های آلمان، اتریش-مجارستان، عثمانی و پادشاهی بلغارستان) شکست خوردند و تجزیه شدند یا بخشی از قلمروی خود را از دست دادند. در روسیه نیز با انقلاب اک
تبر ۱۹۱۷ بلشویک ها بر سر کار آمدند و در نهایت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را تأسیس کردند. برخی از متفقینِ پیروز این جنگ (مانند فرانسه، بلژیک، ایتالیا، رومانی، و یونان) سرزمین های تازه ای را به قلمرو خود افزودند. از تجزیهٔ سرزمین های سابق امپراتوری های اتریش-مجارستان، عثمانی و روسیه هم دولت های ملی جدیدی سر برآوردند. در پی کنفرانس صلح پاریس (که رسماً به جنگ جهانی اول پایان داد) جامعه ملل تأسیس شد. اهداف این سازمان، چنان که در میثاق نامه آن آمده است، جلوگیری از وقوع جنگ از طریق امنیت دسته جمعی، خلع سلاح، حل اختلافات بین المللی از راه مذاکره و حکمیّت بود. ایتالیا که از متفقین جنگ جهانی اول بود، پس از جنگ، سرزمین هایی را به دست آورد، با این حال ملی گرایان ایتالیایی از این که بریتانیا و فرانسه در کنفرانس به وعده هایشان در ازای ورود ایتالیا به جنگ عمل نکردند، خشمگین بودند. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، جنبش فاشیسم به رهبری بنیتو موسولینی قدرت را در ایتالیا تصاحب کرد. این جنبش که سیاست ملی گرایی، تمامیت خواهی و ائتلاف طبقاتی داشت، مردم سالاری نیابتی را لغو کرد، فعالان سوسیالیست، چپ گرا و لیبرال را سرکوب و سیاست خارجه ای به شدت
توسعه طلبانه در پی گرفت که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک ابرقدرت بود و وعدهٔ پایه گذاری «امپراتوری روم نو» را می داد. پس از کودتایی ناموفق در ۱۹۲۳، سرانجام در ۱۹۳۳ آدولف هیتلر صدراعظم آلمان شد. هیتلر، که خواستار تجدید نظری ریشه ای و نژادگرایانه در نظم جهانی بود، مردم سالاری را منحل کرد و اندکی پس از به قدرت رسیدن دست به تجدید گستردهٔ تسلیحاتی در آلمان زد. همزمان فرانسه در پی مماشات و حفظ اتحادش با ایتالیا، دست این کشور را در استعمار اتیوپی باز گذاشت. در اوایل سال ۱۹۳۵ وضعیت وخیم تر شد؛ چرا که قلمرو حوضه زار رسماً ضمیمه خاک آلمان شد و هیتلر در ضدیت با پیمان ورسای برنامهٔ تجدید تسلیحاتی آلمان را شدت داد و خدمت وظیفه عمومی را به اجرا گذاشت. اگر چه دوران پس از جنگ جهانی اول آمیخته به احساسات صلح جویانه بود، در چند کشور اروپایی این دوران به موج بازپیوندخواهی و ملی گرایی انتقام گرایانه دامن زد. این احساسات به ویژه در آلمان به چشم می خورد که به واسطهٔ پیمان ورسای زیان های سرزمینی، مستعمراتی و مالی عمده ای دیده بود. بنابر این پیمان آلمان ۱۳ درصد از خاک میهنی خود و همهٔ مستعمراتش را از دست داد، انضمام سرزمین های دیگر به
خاک آلمان ممنوع شد، غرامات جنگی ای بر این کشور وضع شد، و محدودیت هایی بر اندازه و توان نیروهای مسلح آن مقرر شد. با وقوع انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آلمان، امپراتوری آلمان منحل شد و بر جای آن دولتی مردم سالار تأسیس شد که بعدها جمهوری وایمار نام گرفت. دوران بین دو جنگ صحنهٔ کشمکش بین هواداران و مخالفان این جمهوری جدید بود. بریتانیا، فرانسه، و ایتالیا برای مقابله با اقدامات آلمان در آوریل ۱۹۳۵ جبهه استرسا را تشکیل دادند که قدمی مهم در راستای جهانی شدن نظامی بود. با این حال در ژوئن همان سال بریتانیا توافق نامهٔ دریایی مستقلی با آلمان امضاء کرد که از محدودیت های پیشین بر آلمان می کاست. شوروی، که از چشم طمع آلمان به مناطق وسیعی از اروپای شرقی بیمناک بود، پیمانی مبنی بر همکاری مشترک با فرانسه بست، گر چه این پیمان پیش از رسمیّت یافتن بایستی از دستگاه اداری جامعهٔ ملل می گذشت و این امر آن را عملاً بی اثر می کرد. آمریکا هم که از افزایش تنش ها در اروپا و آسیا مضطرب شده بود در اوت همان سال لوایحی را مبنی بر بی طرفی این کشور تصویب کرد. هیتلر با بازنظامی سازی راینلند در مارس ۱۹۳۶ پیمان های ورسای و لوکارنو را نقض کرد، ولی با این اقدا
مات او به دلیل سیاست مماشات متفقین جنگ جهانی اول در این مقطع، برخورد چندانی صورت نگرفت. در اکتبر ۱۹۳۶، آلمان و ایتالیا محور رم–برلین را تشکیل دادند. یک ماه بعد هم آلمان و ژاپن پیمان ضد کمینترن را امضاء کردند و ایتالیا نیز در نوامبر ۱۹۳۷ به آن پیوست. آسیا. در چین، حزب کومینتانگ کارزاری را برای متحد کردن این کشور علیه درگیری سالاران محلی به راه انداخت و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ توانست دستکم در اسم چین را متحد کند، ولی چیزی نگذشت که بین این حزب و متحد سابقش یعنی حزب کمونیست چین درگیری داخلی درگرفت و جنگ سالاران محلی جدیدی نیز سر برآوردند و وارد معرکه شدند. امپراتوری ژاپن، که روز به روز نظامی گراتر می شد، مدت ها بود که به دنبال افزایش نفوذش در چین بود و آن را گام نخست در راستای ادعای حقش برای حکومت بر جهان می دانست. در ۱۹۳۱ ژاپن حادثه موکدن را بهانهٔ حمله به منچوری قرار داد و در آن جا دولت دست نشاندهٔ مانچوکوئو را تأسیس کرد. با درخواست چین، جامعه ملل ناظرانی به منطقه اعزام کرد و کمیته ای، موسوم به کمیتهٔ لیتون، تشکیل داد تا به این موضوع رسیدگی کند. گزارش لیتون یک سال بعد، در اکتبر ۱۹۳۲، منتشر شد و ژاپن را در حمله به م
نچوری مقصر شناخت و اعلام کرد که منچوری باید به چین بازگردانده شود. در واکنش به این گزارش، ژاپن، از جامعهٔ ملل خارج شد. پس از آن دو کشور در چندین نبرد در شانگهای، رهه، و هبئی با یکدیگر جنگیدند تا اینکه آتش بس تانگو را در ۱۹۳۳ امضا کردند. پس از آتش بس هم نیروهای داوطلب چینی به مقاومت علیه ژاپنی ها در منچوری، چهائر، و سوئی یوآن ادامه دادند. پس از حادثه شی آن در ۱۹۳۶، نیروهای کومینتانگ و کمونیست اعلام آتش بس کردند تا بتوانند علیه ژاپن جبهه ای متحد تشکیل دهند. رویدادهای پیش از جنگ. اشغال اتیوپی توسط ایتالیا (۱۹۳۵). جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی یک جنگ استعماری کوتاه بود که در اکتبر ۱۹۳۵ آغاز شد و در مهٔ ۱۹۳۶ به پایان رسید. حملهٔ نیروهای مسلح پادشاهی ایتالیا به امپراتوری اتیوپی ابتدا از سمت مناطقی از سومالی و اریتره که در آن زمان مستعمرهٔ ایتالیا بودند آغاز شد. در نتیجه اتیوپی به اشغال نیروهای ایتالیایی درآمد و به مستعمرهٔ جدید موسوم به آفریقای شرقی ایتالیایی ضمیمه شد؛ این رویدادها همچنین نشانی از ضعف جامعهٔ ملل به عنوان نیرویی برای حفظ صلح بود. ایتالیا و اتیوپی هر دو عضو جامعهٔ ملل بودند اما جامعهٔ ملل علی رغم آن که حمله
ٔ ایتالیا نقض صریح بند دهم میثاق جامعه ملل بود در خصوص این حملات مماشات به خرج داد. البته بریتانیا و فرانسه از اعمال تحریم هایی بر ایتالیا حمایت کردند اما این تحریم ها عملاً به طور کامل اجرا نشدند و نتوانستند منجر به پایان حملات ایتالیا شوند. ایتالیا هم بعداً مخالفتش را در برابر هدف آلمان در تصرف اتریش پس گرفت. جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶‎–۱۹۳۹). زمانی که جنگ داخلی در اسپانیا سر گرفت، هیتلر و موسولینی از شورشیان ملی گرا که توسط فرانسیسکو فرانکو رهبری می شدند حمایت نظامی کردند. این حمایت از سمت ایتالیا بیشتر بود تا از سمت نازی ها؛ موسولینی مجموعاً ۷۰٬۰۰۰ نیروی زمینی و ۶٬۰۰۰ خدمهٔ نیروهای هوایی به انضمام ۷۲۰ هواپیما به اسپانیا فرستاد. از سوی دیگر، شوروی از حاکم فعلی اسپانیا یعنی جمهوری دوم اسپانیا حمایت می کرد. همچنین بیش از ۳۰٬۰۰۰ نیروی داوطلب خارجی که با نام تیپ های بین المللی شناخته می شدند علیه ملی گرایان می جنگیدند. در این میان آلمان و شوروی از این جنگ نیابتی به عنوان فرصتی برای آزمودن پیشرفته ترین سلاح و تاکتیک های جنگی شان بهره بردند. در نهایت ملی گرایان در سال ۱۹۳۹ در جنگ پیروز شدند و فرانکو که حال تبدیل به
یک دیکتاتور شده بود در طول جنگ جهانی دوم رسماً موضع بی طرفی گرفته اگر چه عموماً حامی نیروهای محور بود. مهم ترین همکاری او با آلمان عبارت بود از ارسال داوطلبانی به جبههٔ شرقی. اشغال چین توسط ژاپن (۱۹۳۷). در سال ۱۹۳۷ ژاپن به دنباله حادثه پل مارکو پولو، پکن را که پایتخت امپراتوری چین بود تصرف کرد و این خود به لشکرکشی ژاپن برای تصرف تمام چین منجر شد. شوروی فوراً با چین معاهدهٔ عدم تخاصم امضا کرد تا بتواند به چین تدارکات جنگی قرض بدهد. این معاهده یکی از دلایل مهم اتمام معاهدهٔ پیشین همکاری بین چین و آلمان در سال ۱۹۴۱ بود. نیروهای ژاپنی از سپتامبر تا نوامبر آن سال به تائی یوان حمله کردند، در نبرد شیکوئو با ارتش انقلابی ملی جنگیدند، و در نبرد پینشینگوان با حزب کمونیست چین درگیر شدند. جنرالیسیمو چیانگ کای شک سربازانش در ارتش انقلابی ملی را که در آلمان تعلیم دیده بودند به نبرد شانگهای گسیل داشت اما شانگهای پس از سه ماه مبارزه توسط ژاپن تصرف شد. نیروهای ژاپنی به پیشرفت خود ادامه دادند و در نبرد نانجینگ توانستند پایتخت آن زمان چین را تصرف کنند. بعد از سقوط نانجینگ ده ها هزار (و شاید صدها هزار) نفر از چینی های غیرنظامی
و سربازان خلع سلاح شدهٔ چینی در کشتار نانجینگ توسط ژاپنی ها قتل عام شدند. در مارس ۱۹۳۸ نیروهای ملی چینی اولین پیروزی بزرگ خود را در نبرد تایرژوانگ به دست آوردند اما در مهٔ آن سال شهر شوژو توسط ژاپنی ها فتح شد. در ژوئن ۱۹۳۸ نیروهای چینی توانستند با ایجاد طغیان در رود زرد در پیشرفت ژاپنی ها وقفه ایجاد کنند و برای خود زمان بخرند تا آماده دفاع از ووهان شوند، اما این شهر نیز در اکتبر به دست ژاپنی ها افتاد. اما تمام این پیروزی های ژاپن منجر به سقوط مقاومت چینی ها، چنان که ژاپنی ها انتظار داشتند، نشد و بالعکس چین با انتقال دولتش به جزیرهٔ چونگ کینگ به مبارزه ادامه داد. مناقشات مرزی شوروی و ژاپن. در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰، بین نیروهای ژاپنی مستقر در مانچوکوئو و نیروهای شوروی و جمهوری خلق مغولستان درگیری هایی درگرفت. در این مقطع سیاست انتخابی ارتش امپراتوری ژاپن دکترین هوکوشین-رون بود که بر توسعهٔ نفوذ ژاپن به سمت شمال تأکید داشت. با این حال ادامهٔ این سیاست با شکست ژاپن در نبرد خالخین گل در ۱۹۳۹، همزمان با جنگ دوم چین و ژاپن، و تلاش متحد ژاپن، آلمان نازی، برای امضاء پیمان بی طرفی با شوروی موفقیت چندانی نیافت. ژاپن و شور
وی در آوریل ۱۹۴۱ پیمانی مبنی بر بی طرفی امضاء کردند و پس از آن ژاپن به دکترین نانشین-رون رو آورد که سیاست انتخابی نیروی دریایی ژاپن بود و بر توسعهٔ نفوذ این کشور به سمت جنوب تأکید داشت. این سیاست در نهایت ژاپن را به رودررویی و جنگ با آمریکا و متحدان غربی اش سوق داد. درگیری ها و توافقات در اروپا. در اروپا، آلمان و ایتالیا رو به سیاستی تهاجمی آوردند. در مارس ۱۹۳۸، آلمان اتریش را ضمیمهٔ خاک خود کرد، ولی بااین حال دیگر قدرت های اروپایی باز در برابر هیتلر دست به دامان سیاست مماشات شدند. هیتلر، که از این روند تشویق پذیرفته بود، پیگیر ادعای ارضی آلمان بر سودتنلند شد. سودتنلند بخشی از چکسلواکی بود که جمعیتش را غالباً آلمانی زبان ها تشکیل می دادند. بریتانیا و فرانسه به پیشنهاد و ابتکار نخست وزیر بریتانیا نویل چمبرلین و به رغم مخالفت دولت چکسلواکی، با امضاء توافقنامه مونیخ پذیرفتند که سودتنلند به خاک آلمان الصاق شود و در ازای آن آلمان قول بدهد در آینده ادعای ارضی دیگری نداشته باشد. اندکی بعد آلمان و ایتالیا چکسلواکی را مجبور کردند بخش های دیگر از خاک خود را به مجارستان واگذار کند و لهستان هم منطقهٔ زائولزی چکسلواکی را
تصرف کرد. با این که در توافق نامه مونیخ همهٔ خواسته های صریح آلمان اجابت شده بود، هیتلر در خفا از دخالت بریتانیا که منجر شده بود او نتواند همهٔ خاک چکسلواکی را در یک عملیات تصاحب کند عصبانی بود. او در سخنرانی های بعدی اش به بریتانیا و یهودی های «جنگ طلب» حمله کرد و در ژانویه ۱۹۳۹ مخفیانه دستور داد نیروی دریایی آلمان تسلیحاتش را به شکل گسترده ای تجدید کند و تفوق دریایی بریتانیا را به چالش بکشد. در مارس ۱۹۳۹، آلمان به بقیهٔ مناطق چکسلواکی هم یورش برد و آن را به بوهم و موراویا، که منطقه ای تحت الحمایه آلمان بود، و دولت دست نشاندهٔ جمهوری اسلواکی تقسیم کرد. هیتلر همچنین در ۲۰ مارس ۱۹۳۹ اولتیماتومی علیه لیتوانی صادر کرد و این کشور را مجبور کرد تا منطقه کلایپدا را به آلمان واگذار کند. بریتانیا و فرانسه که از ادعای ارضی آلمان بر ایالت آزاد دانتسیگ نگران شده بودند، به لهستان تضمین دادند که از حمایتشان از استقلال این کشور چشم نمی پوشند. با حمله ایتالیا به آلبانی در آوریل ۱۹۳۹، تضمینی مشابه به رومانی و یونان داده شد. اندکی پس از وعدهٔ بریتانیا و فرانسه به لهستان، آلمان و ایتالیا با امضاء پیمان فولاد به اتحادشان رسمیت ب
خشیدند. هیتلر بریتانیا و لهستان را متهم کرد که در تلاش برای «محاصرهٔ» آلمانند و از توافق نامه دریایی انگلیس و آلمان و معاهده عدم تعرض آلمان و لهستان خارج شد. در اواخر ماه اوت، آلمان نیروهایش را در مرزش با لهستان بسیج کرد و اروپا وارد بحرانی عمومی شد. در ۲۳ اوت، با توقف مذاکرات دربارهٔ پیمان نظامی سه گانه بین فرانسه، بریتانیا، و شوروی، شوروی پیمانی مبنی بر عدم تعرض با آلمان امضاء کرد. در جملهٔ مفاد این پیمان معاهده ای سرّی قرار داشت که «مناطق نفوذ» آلمان و شوروی را مشخص می کرد (غرب لهستان و لیتوانی به آلمان می رسید و شرق لهستان، فنلاند، استونی، لتونی، و بیسارابیا سهم شوروی بود)، و استقلال لهستان را به چالش می کشید. به واسطهٔ این پیمان، ضدیت شوروی با حملهٔ آلمان به لهستان خنثی شد و آلمان مجبور نبود مثل جنگ جهانی اول در دو جبهه شرقی و غربی بجنگد. بلافاصله پس از عقد این پیمان، هیتلر دستور داد که حمله به لهستان در ۲۶ اوت آغاز شود، ولی پس از شنیدن خبر عقد پیمان همکاری مشترک بین لهستان و بریتانیا و بی طرف ماندن ایتالیا، آن را به تأخیر انداخت. آلمان در پاسخ به درخواست بریتانیا برای مذاکرات مستقیم به منظور جلوگیری از
جنگ، ادعای ارضی خود را بر لهستان تکرار کرد و این خود بهانه ای برای تضعیف روابط بین دو کشور شد. در ۲۹ اوت، هیتلر خواستار آن شد که لهستان نماینده ای تام الاختیار به برلین بفرستد تا دربارهٔ تسلیم گدانسک به آلمان و برگزاری همه پرسی در کریدور لهستان (که اقلیت آلمانی زبان ساکن در آن به جدایی از لهستان رأی می داد) مذاکره کند. لهستان از اجابت مطالبات آلمان سر باز زد و وزیر خارجهٔ آلمان ریبنتروپ در شب ۳۰–۳۱ اوت پس از جلسه ای متشنج با سفیر بریتانیا نویل هندرسون اعلام کرد که در نظر آلمان از پذیرش مطالبات این کشور امتناع شده است. دوران جنگ. آغاز جنگ در اروپا (۱۹۳۹‎–۱۹۴۰). روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹، آلمان پس از آماده سازی چندین عملیات پرچم دروغین همچون عملیات گلایویتس به عنوان پیش زمینه، تهاجم به لهستان را آغاز کرد. اغلب از نبرد وسترپلاته به عنوان نخستین نبرد جنگ یاد می شود. بریتانیا و فرانسه به آلمان ضرب الاجل دادند تا عملیات های نظامی خود را متوقف کند. روز ۳ سپتامبر، پس از نادیده گرفته شدن این ضرب الاجل، فرانسه، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند علیه آلمان اعلام جنگ کردند. آفریقای جنوبی در ۶ سپتامبر و کانادا نیز در ۱۰ سپتامبر
به این ائتلاف پیوستند. این کشورها به جز یک درگیری مختصر در زارلاند، هیچ کمکی به لهستان ارائه نکردند. متفقین با هدف ضربه به اقتصاد و افزایش هزینه های جنگ برای آلمان، یک محاصرهٔ دریایی علیه این کشور ایجاد نمودند. آلمان با تهاجم او-بوت ها به کشتی های جنگی و تجاری متفقین به این محاصره پاسخ داد. این اقدام آلمان به نبرد اقیانوس اطلس انجامید. نیروهای آلمانی ۸ سپتامبر به حومهٔ ورشو رسیدند. ضدحمله لهستان به سمت غرب برای چندین روز پیشروی نیروهای آلمانی را متوقف کرد؛ اما دوز زدن ضد حمله توسط ورماخت به محاصره نیروهای لهستانی منجر شد. بقایای نیروهای لهستانی با گذر از حلقه نیروهای دشمن وارد ورشوی در محاصره شدند. روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۳۹ و پس از امضای آتش بس با ژاپن، تهاجم شوروی به لهستان نیز آغاز شد. دلیل ظاهری ارائه شده برای این حمله، محافظت از اقلیت های اوکراینی و بلاروسی هنگام فروپاشی لهستان اعلام گردید. روز ۲۷ سپتامبر، مدافعان ورشو تسلیم آلمانی ها شدند. آخرین نیروهای اصلی عملیاتی لهستان نیز روز ۶ اکتبر دست از مبارزه کشیدند. با وجود شکست نظامی، لهستان هیچگاه تسلیم نشد و اقدام به ایجاد دولت در تبعید و دولت زیرزمینی در سرز