Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حسن فصیحی شیرازی (۱۲۹۰– ۱۳۸۵ شمسی) شاعر، نویسنده، خوش نویس و محقّق ادبیّات فارسی بود. زندگی نامه. حسن فصیحی شیرازی متخلّص به «احسان» در سال ۱۲۹۰ هجری شمسی در شیراز به دنیا آمد. وی بغیر از اتمام تحصیلات ابتدائی و متوسّطهٔ خود در مدارس شیراز، تا سنّ پانزده سالگی در مکتب شوریده شیرازی (فصیح الملک) پرورش یافت و بدینوسیله ادبیّات فارسی و عربی و فنون ادبی را از باب خویش آموخت و از کودکی به واسطهٔ طبع ارثی خداداد به سرودن شعر و شاعری پرداخت. وی همچنین رموز و فنون خطّ زیبای نستعلیق و شکسته نستعلیق را از میرزا علینقی خوشنویس، خطّاط و کاتب معروف آموخت و خود بتدریج خوشنویسی توانا گردید و در طول عمر سحر بیان و بنان خود را در کتابهای متعدّدی جاودانه ساخت. فصیحی به موسیقی قدمتی ایران نیز آشنائی داشت و نواختن تار را نیز از استادان موسیقی وقت و پدر خود که در نواختن سازهای ایرانی مهارت داشت، آموخت. مشاغل. فصیحی در سال ۱۳۱۷شمسی زادگاه خود شیراز را ترک کرد و به تهران رفت و در وزارت دارائی خدمات دولتی خویش را آغاز کرد. چند سالی پس از آن خود را به وزارت کشاورزی انتقال داد و از صاحب منصبان عالی رتبه گشت و مشاغلی حسّاس چون مدیر کلّ
دفتر وزارتی و مدیر کلّ بنگاه شیمیائی آن وزارتخانه را بعهده داشت. وی همچنین از مجریان اصلی اصلاحات ارضی و لغو فئودالیسم یا رژیم ارباب رعیّتی در ایران بود. آثار. از احسان آثار خطّی چندی نیز انتشار یافته که به قرار ذیل است:
خط بی ام تی کنارسی () یکی از خط های متروی نیویورک سیتی در بخش منهتن و بروکلین است. این خط که در سال ۱۸۶۵ تأسیس شده دارای ۲۷ ایستگاه است.
روث ترینگهام (؛ زادهٔ ) انسان شناس، و باستان شناس اهل بریتانیا است که در زمینهٔ باستان شناسی دوران نوسنگی اروپا و جنوب غربی آسیا پژوهش می کرد. او استاد انسان شناسی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی) بود و در دهه ۱۹۸۰ چند خانه کشیده نوسنگی را در اوپوو (در وویوودینا در صربستان امروزی) کاوش کرد و تلاش کرد که با استفاده از نتایج آن نحوهٔ پیدایش خانواده به عنوان یک سطح تحلیل در باستان شناسی را نشان دهد.
سِر والتر فیلیمور (; – ) قاضی، و وکیل اهل بریتانیا بود. او در زمان جنگ جهانی اول از مقامات وزارت خارجه بریتانیا بود و ریاست کمیته ای را بر عهده داشت که پیشنهادهای آن بعدها اساس میثاق جامعه ملل شد.
ایر کرو (; زاده – درگذشته ) دیپلمات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او از سرشناس ترین متخصصان امور آلمان در وزارت خارجهٔ بریتانیا بود و بیشتر به این علت شناخته می شود که در سال ۱۹۰۷ بیان کرد که سیاست های امپراتوری آلمان نسبت به بریتانیا متخاصمانه است و باید برای مقابله با آن اتحاد نزدیکتری با فرانسه برقرار شود که به توافق قلبی انجامید. در جنگ جهانی اول و همزمان با محاصرهٔ دریایی بریتانیا از سوی آلمان «ادارهٔ محاصره» را تشکیل داد و پس از آتش بس با همکاری نزدیک با رئیس جمهور فرانسه ژرژ کلمانسو شورای عالی کنفرانس صلح پاریس را اداره کرد. در ۱۹۲۰ به معاون وزیر خارجه شد اما رابطهٔ خوبی با نخست وزیر دیوید لوید جرج نداشت.
ویلیام تایرل (; – ) دیپلمات، و سیاستمدار اهل بریتانیا بود. او بین سال های ۱۹۲۵ و ۱۹۲۸ معاون وزیر امور خارجهٔ بریتانیا و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۴ سفیر بریتانیا در فرانسه بود.
خط آی ان دی کونکورس () یکی از خط های متروی نیویورک سیتی در بخش منهتن و برانکس است. این خط که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شده دارای ۱۲ ایستگاه و ۱۰٫۵ کیلومتر طول است.
سسیل هرست (; – ) حقوقدان، و قاضی حقوق بین الملل اهل بریتانیا بود. او از ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۵ قاضی دادگاه دائم عدالت بین الملل در لاهه بود و از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به عنوان رئیس این دادگاه خدمت کرد.
ادوارد مندل هاوس (; – ) دیپلمات، و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در جنگ جهانی اول مشاور رئیس جمهور آمریکا وودرو ویلسون بود و در تشکیل کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) نقش داشت.
پوجا اوماشانکار بازیگر، مدل سری لانکایی-هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم پرتقال، کنار رفتن، خنده طولانی و من خدا هستم اشاره کرد.
جان اسماتس (; – ) فیلسوف، افسر (ارتش)، وکیل، و سیاستمدار اهل اتحادیه آفریقای جنوبی بود. او دوبار، یکبار از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴ و بار دیگر از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۸ نخست وزیر اتحادیه آفریقای جنوبی بود. او علاوه برداشتن سمت های مختلف نظامی و کابینه، از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴ و از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۸ به عنوان نخست وزیر اتحادیه آفریقای جنوبی خدمت کرد. اسماتس از والدینی آفریقایی تبار در مستعمره کیپ بریتانیا متولد شد. او در کالج ویکتوریا، استلنبوش تحصیل کرد و سپس با بورسیه در کالج مسیح، کمبریج، حقوق خواند. او در سال ۱۸۹۴ به وکالت در میدل تمپل فراخوانده شد، اما سال بعد به خانه بازگشت. در آستانه جنگ دوم بوئر، اسماتس در پرتوریا، پایتخت جمهوری آفریقای جنوبی، به وکالت پرداخت. او هیئت جمهوری را در کنفرانس بلومفونتین رهبری کرد و پس از شروع جنگ در سال ۱۸۹۹ به عنوان افسر در یک واحد کماندویی خدمت کرد. در سال ۱۹۰۲، او نقش کلیدی در مذاکره برای پیمان ورینیگینگ ایفا کرد که به جنگ پایان داد و منجر به الحاق جمهوری آفریقای جنوبی و ایالت آزاد اورنج به امپراتوری بریتانیا شد. او متعاقباً به مذاکره برای خودمختاری مستعمره ترانسوال کمک کرد و به عنوان وزیر کابینه
لوئیس بوتا منصوب شد. اسماتس نقش مهمی در ایجاد اتحادیه آفریقای جنوبی در سال ۱۹۱۰ ایفا کرد و به شکل گیری قانون اساسی آن کمک کرد. او و بوتا حزب آفریقای جنوبی را تأسیس کردند و بوتا اولین نخست وزیر اتحادیه شد و اسماتس چندین سمت کابینه را در اختیار داشت. او به عنوان وزیر دفاع، مسئول نیروی دفاعی اتحادیه در طول جنگ جهانی اول بود. اسماتس شخصاً در سال ۱۹۱۶ رهبری سربازان را در لشکرکشی شرق آفریقا بر عهده داشت و سال بعد به کابینه جنگ امپراتوری در لندن پیوست. او در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ نقش رهبری ایفا کرد و از ایجاد جامعه ملل و تضمین کنترل آفریقای جنوبی بر آفریقای جنوب غربی سابق آلمان حمایت کرد. در سال ۱۹۱۹، اسماتس جایگزین بوتا به عنوان نخست وزیر شد و تا زمان شکست حزب آفریقای جنوبی در انتخابات عمومی ۱۹۲۴ توسط حزب ملی جی.بی.ام. هرتزوگ، این سمت را در اختیار داشت. او چندین سال را در دانشگاه گذراند و در این مدت اصطلاح «کل گرایی» را ابداع کرد، پیش از آنکه سرانجام به عنوان معاون نخست وزیر در ائتلافی با هرتزوگ دوباره وارد سیاست شود. در سال ۱۹۳۴ احزاب آنها متعاقباً با هم ادغام شدند و حزب متحد را تشکیل دادند. اسماتس در سال
۱۹۳۹ به عنوان نخست وزیر بازگشت و آفریقای جنوبی را در راس یک جناح طرفدار مداخله، وارد جنگ جهانی دوم کرد. او در سال ۱۹۴۱ به عنوان فیلد مارشال منصوب شد و در سال ۱۹۴۵ منشور سازمان ملل را امضا کرد، تنها امضاکننده پیمان ورسای که این کار را انجام داد. دومین دوره ریاست جمهوری او با پیروزی مخالفان سیاسی اش، حزب ملیِ بازسازی شده، در انتخابات عمومی ۱۹۴۸ به پایان رسید و دولت جدید سیاست های اولیه آپارتاید را اجرا کرد. اسماتس یک انترناسیونالیست بود که نقش کلیدی در تأسیس و تعریف جامعه ملل، سازمان ملل متحد و کشورهای مشترک المنافع ایفا کرد. او از جداسازی نژادی حمایت می کرد و با حکومت دموکراتیک غیرنژادی مخالف بود. اسماتس در پایان دوران کاری خود از توصیه های کمیسیون فاگان برای کاهش محدودیت های زندگی و کار سیاه پوستان آفریقای جنوبی در مناطق شهری حمایت کرد.
جوزایا وج وود دوم ،(زاده ۳ آوریل ۱۷۶۹ – درگذشته ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۳)، پسر سفالگر انگلیسی جوزایا وج وود بود که کار پدرش را ادامه دادو از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ نماینده مجلس و همچنین طرفدار لغو برده داری در بریتانیا بود.
خط آی ان دی کالور () یکی از خط های متروی نیویورک سیتی در بخش بروکلین است. این خط که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شده دارای ۲۱ ایستگاه است.
ویلیام اوون ،(۱۷۶۹–۱۸۲۵) نقاش انگلیسی پرتره بود که بیشتر به خاطر کشیدن پرتره هایی از ویلیام پیت جوان تر جوانترین نخست وزیر تاریخ بریتانیا و جرج شاهزاده ولز که بعدها پادشاه شد، شناخته شده است.
ریا چاکرابورتی (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای او می توان به بازی در فیلم دوست دختر نصفه نیمه، چهره و شیرینی اشاره کرد. دادگاه. او مدت ها در برابر انواع اتهام ها از سوی رسانه های هند مورد حمله بود، به ویژه وقتی که نامزد او (سوشانت سینگ راجپوت) خودکشی کرد. از آن زمان ریا به عنوان دلیل خودکشی او در سیبل مطبوعات و افکار عمومی قرار گرفت. بعد از حملات رسانه ای بی رحمانه ای که او را به دست داشتن در مرگ دوست پسر بازیگرش، متهم می کرد، ۲۷ روز را در زندان گذراند. اما دادگاه های هند اعلام کرده اند او زن افسونگر تشنه ثروت نبوده است و دلیل خودکشی نامزدش هم هر چه بود ریا چاکرابورتی نبوده است.
اغوای اینگمار برگمان بیست ودومین آلبوم استودیویی گروه موسیقی راک آمریکایی اسپارکس است که اوت سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این آلبوم مفهومی در سبک اپرای پاپ حول ماجرای بازدید خیالی اینگمار برگمان کارگردان سوئدی از هالیوود در دههٔ ۱۹۵۰ شکل گرفته است و تقابل فرهنگ اروپایی و آمریکایی، و هنر و تجارت را برجسته می کند.
نظام سیاسی جمهوری چک یک دموکراسی نیابتی پارلمانی چندحزبی است که نخست وزیر در آن رئیس دولت تلقی می شود. پارلمان این کشور دو مجلسی است و اعضای مجلس نمایندگان ۲۰۰ نفر و اعضای مجلس سنا ۸۱ نفر هستند. در آخرین انتخابات سنای این کشور ائتلاف حاکم حزب سوسیال دموکرات چک (ČSSD)، آنو ۲۰۱۱ و اتحادیه مسیحی و دموکراتیک (KDU-ČSL) اکثریت سنا را در دست خود حفظ کردند. دوره ریاست جمهوری چک پنج ساله است. در نظام پارلمانی چک، رئیس جمهور از قدرت چندانی برخوردار نیست و در اداره امور کشوری به طور مستقیم نقشی ندارد اما در دوره های گذشته در فضای سیاسی کشور تأثیر به سزایی داشته است. رئیس جمهور اما در تشکیل کابینه دخالت می کند و وظیفه گزینش قاضی های دادگاه حفاظت از قانون اساسی را نیز به عهده دارد. طبق قانون اساسی چک، معرفی نخست وزیر، انتصاب هیئت مدیره بانک مرکزی، انتصاب قضات دادگاه قانون اساسی (با تأیید مجلس سنا) و عفو زندانیان از جمله اختیارات رئیس جمهور است. دانشجویان چکسلواک در سال ۱۹۸۹ مجموعه ای از اعتراضات را علیه حکومت کمونیستی به راه انداختند. این حرکت به رهبری واتسلاو هاول، نمایشنامه نویس و فعال دموکراسی، با میلیون ها حامی، امور
جاری کشور را از طریق تظاهرات و اعتصاب مختل کرد و موفق شد یک کشور تازه و دموکرات را شکل بدهد. هاول با هماهنگ کردن موفقیت آمیز سلسله ای از تظاهرات عمومی و اعتصابات در یک دورهٔ سه هفته ای، به چهره اصلی مخالفان چک مبدل شده و این گروه را در مذاکرات با دولت در اوایل دسامبر ۱۹۸۹ هدایت کرد. در ۲۸ نوامبر سال ۱۹۸۹، یک روز پس از اعتصاب عمومی شهروندان، حزب کمونیست رسماً از انحصار قدرت سیاسی در چکسلواکی دست کشید تا به حکومت چندحزبی امکان بروز دهد. در ۱۰ دسامبر، رئیس جمهور کمونیست، گوستاو هوزاک، استعفا داد و در ۲۹ دسامبر، پارلمان چک، واتسلاو هاول را به ریاست جمهوری چکسلواکی آزاد منصوب کرد. هاول به عنوان آخرین رئیس جمهور کشور چکسلواکی و اولین رئیس جمهور چک پس از تقسیم چکسلواکی به دو کشور چک و اسلواکی، گذار تاریخی دولت به دموکراسی را تسهیل کرده و اولین انتخابات آزاد و منصفانه را در ژوئن ۱۹۹۰ برگزار کرد. دولت جدید، قوانینی مبنی بر آزادی در حوزه سیاست و اقتصاد تصویب کرد و جامعه ای باز و آزاد را ایجاد کرد. واتسلاو هاول تا سال ۲۰۰۳ مقام ریاست جمهوری را حفظ کرد. او به خاطر فعالیت مدنی و رهبری سیاسی اش جوایز بی شماری دریافت کرد. و
اتسلاو کلاوس از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۳ رئیس جمهور چک بود. برای بار دوم در انتخابات ریاست جمهوری چک پیروز شد. رقیب اصلی وی در آن انتخابات یان اسوینار استاد اقتصاد دانشگاه میشیگان بود کلاوس از سوی ۱۴۱ قانونگذار پارلمان در دور سوم انتخابات مورد حمایت قرار گرفت و این در حالی بود که وی تنها به ۱۴۰ رای نیاز داشت. یان اسوینار ۱۱۱ رای کسب کرد و یانا بوبوسیکووا که نمایندهٔ حزب کمونیست چک بود، اندکی قبل از رای گیری کناره گیری کرد. کلاوس پیش از آن وزیر اقتصاد چکسلواکی بود و به خاطر اصلاحات بازرگانی در این کشور از محبوبیت ویژه ای برخوردار است. وی در سال ۱۹۹۳ که چکسلواکی به دو کشور جمهوری چک و اسلواکی تجزیه شد، نخست وزیر جمهوری چک شد. هم چنین از سال ۱۹۹۸ تا سال ۲۰۰۲ رئیس مجلس چک بود. کلاوس چندین بار دربارهٔ از مرکزیت گرایی اتحادیهٔ اروپا شکایت کرده بود. میلوش زمان. میلوش زِمان که پیشتر سابقه نخست وزیری چک را هم در کارنامه دارد، سال ۲۰۱۳ در نخستین تجربه انتخاب مستقیم رئیس جمهور چک توسط مردم به عنوان رئیس جمهور برگزیده شد. او سومین رئیس جمهور چک از زمان سقوط کمونیسم در این کشور اروپای مرکزی است. واتسلاو هاول، و واتسلاو کلاوس، دو چهره
ای که پیش از او ریاست جمهوری چک را به عهده داشتند، منتخب پارلمان این کشور بودند. میلوش زمان که از سال ۲۰۱۳ مقام ریاست جمهوری چک را به عهده دارد، سیاستمداری از جناج چپ میانه بود که به راست گرایید و به یکی از طرفداران پروپا قرص روسیه و مخالفان سرسخت سیاست مهاجرپذیری اتحادیه اروپا تبدیل شد. او ادغام مسلمانان در جوامع اروپایی را «غیرممکن» می داند و با شعارهای ضدمسلمان به تب ملی گرایی در کشورش دامن زده است. زمان به شدت با پذیرش ۲ هزار و ۶۰۰ پناهجویی که اتحادیه اروپا به عنوان سهمیه جمهوری چک در نظر گرفته، مخالف است. اما رقیب انتخاباتی او در دور دوم ریاست جمهوری، یعنی ییژی دراهوش، تأکید می کند که کشورش توان پذیرش این تعداد پناهجو را دارد. زمان در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری چک در ژانویه ۲۰۱۸ برای دومین بار رئیس جمهوری این کشور شد. در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری حدود ۶۵ درصد از ۸ میلیون و ۴۰۰ نفر واجد شرایط در انتخابات شرکت کردند. میلوش زمان ۵۱ و هشت دهم درصد آراء را کسب کرد و رقیب او ییژی دراهوش به ۴۸ و دودهم درصد آرا دست یافت. دراهوش پروفسور شیمی ۶۸ ساله بود که تا آن زمان در صحنه سیاست فعالیتی نداشت. او از سال
۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ رئیس آکادمی علوم جمهوری چک بود. اکثر نامزدهای شکست خورده دور نخست، طرفداران خود را به انتخاب دراهوش در دور دوم فراخوانده بودند. دراهوش دیدگاه هایی لیبرال و متمایل به اتحادیه اروپا دارد، او گفته است که نگران اوج گیری افراط گرایی و عوام گری در کشور است. او همچنین روسیه را به لحاظ خصومتش با ناتو به عنوان یک تهدید امنیتی تلقی کرده بود. طرفداران زِمان شهروندان لایه های ضعیف شهرنشین و روستاییان هستند. از میان جمعیت ۱۰ میلیون و۶۰۰ هزار نفری چک، بیشتر طرفداران زمان، بیرون از شهرهای بزرگ هستند. اما دراهوش از حمایت طبقه متوسط به بالای جامعه و همچنین شهروندانی که تحصیلات عالی دانشگاهی دارند برخوردار است. آندری بابیش. آندری بابیش، نخست وزیر جمهوری چک، بنیان گذار جنبش اعتراضی حزب «آنو» (آری) است، و حزب او در سال ۲۰۱۳ میلادی ۱۸/۷ درصد آرا را در انتخابات پارلمانی چک داشت و دومین نیروی مجلس محسوب می شد. رسانه های چک از آندری بابیش که سرمایه داری بزرگ است، با عنوان «دونالد ترامپ جمهوری چک» یاد می کنند. او با شعارهایی علیه پذیرش پناهجویان و الحاق به منطقه یورو وارد مبارزات انتخاباتی شد. مجله فوربس او را با چهار م
یلیارد دلار دارایی، دومین ثروتمند چک معرفی کرده است. بابیش پیشتر وزیر دارایی چک بوده اما در ماه مه ۲۰۱۷ به ظن کلاهبرداری و تقلب مالیاتی از این مقام خلع شد. در ماه سپتامبر نیز مجلس چک مصونیت سیاسی او را به خاطر همین اتهام لغو کرد. بابیش که صاحب شرکت های مواد غذایی، فراورده های شیمیایی و مجموعه رسانه ای «اگروفرت» است، اتهام اختلاس را رد کرده است. آندری بابیش نیز پس از پیروزی حزبش در انتخابات پارلمانی اکتبر ۲۰۱۷ به عنوان نخست وزیری جمهوری چک برگزیده شد. آندری بابیش به اتهام سوء استفاده از بودجه اروپا تحت پیگرد قضایی است، امری که او تکذیب می کند. حزب پوپولیست «آنو» آندری بابیش در انتخابات پارلمانی اکتبر ۲۰۱۷ میلادی موفق شد از مجموع ۲۰۰ کرسی ۷۸ کرسی را به دست بیاورد اما آندری بابیش در آغاز از ایجاد ائتلاف با شرکای ائتلاف بازماند. در دسامبر ۲۰۱۷ (خرداد ۱۳۹۷) میلوش زِمان رئیس جمهوری چک، آندری بابیش، میلیاردر و کمونیست سابق این کشور را برای بار دوم به عنوان نخست وزیر برگمارد تا وی تلاش کند به همراه سوسیال - دموکرات ها ائتلافی را تشکیل دهد که کمونیست ها به طور غیررسمی از آن حمایت می کنند. رئیس جمهور نیز عضو سابق حزب ک
مونیست است که به عنوان حامی روسیه و چین در بین مردم مشهور است. البته پارلمان جمهوری چک از تأیید کابینه تک حزبی به ریاست بابیش سر باز زد. مذاکرات حزب بابیش موسوم به «اقدام شهروندان ناراضی» – به اختصار ANO – با حزب اپوزیسیون سوسیال دموکراتیک چک که سه ماه به طول انجامید به ایجاد دولتی ائتلافی با ۹۳ کرسی متشکل از ۷۸ کرسی متعلق به حزب بابیش و ۱۵ حزب برای حزب اپوزیسیون منجر شد. ۱۵ کرسی دیگر برای کمونیست ها بود. همزمان هزاران نفر از مردم جمهوری چک در سراسر کشور در اعتراض به خواسته بابیش برای تشکیل دولتی که به طور ضمنی از سوی کمونیست ها حمایت می شود، تجمع کردند. حزب کمونیست پیش از این حمایت خود را از بابیش وعده داده بود. این حزب آشکارا با افزایش شمار نظامیان چک در مأموریت های سازمان ملل متحد و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) به ویژه در کشورهای منطقه بالتیک مخالف است. در خرداد ۹۷ حزب سوسیال دموکرات جمهوری چک میروسلاو پوخه، یکی از اعضای پارلمان اروپا را برای تصدی وزارت امور خارجه این کشور معرفی کرد که انتقادات زیادی را از سوی میلوش زمان، رئیس جمهوری چک و حزب کمونیست این کشور به دنبال داشت. «زمان» و حزب کمونیست مدعی
هستند که پوخه در پارلمان اروپا به جریمه اعضای اتحادیه اروپا که تمام سهمیه مهاجران خود را نمی پذیرند، رای داده است و این خلاف سیاست های جمهوری چک در خصوص مسئله مهاجران است. پوخه این ادعا را تکذیب کرده است. وویتش فیلیپ، رهبر حزب کمونیست این کشور در مناظره ای که از تلویزیون جمهوری چک در حال پخش بود، اظهار کرد، در صورتی که پوخه وزیر امور خارجه شود، کمونیست ها از دولت حمایت نخواهند کرد. اتهام فساد به بابیش. پلیس در سال ۱۳۹۶ بابیش و دو نفر از فرزندانش را متهم به تقلب کرده و اعلام کرد: آن ها حدود یک دهه پیش در اسناد مالکیت یکی از شرکت های متعلق به بابیش دستکاری کرده اند تا این شرکت واجد دریافت ۲ میلیون یورو کمک دولتی بشود. بابیش که زاده اسلواکی است و یکی از غول های ثروت در جمهوری چک به شمار می آید با اتهام تقلب در دریافت یارانه از اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۷ به ارزش ۲٫۵ میلیون دلار مرتبط با کمپانی هولدینگش به نام «آگروفرت» روبه روست. در آبان ۱۳۹۷ آندری بابیش اتهام ها علیه خود در خصوص اخلال در تحقیقات مربوط به تقلب و کلاهبرداری را رد و تأکید کرد که استعفا نمی دهد. او هرگونه تخلف را تکذیب می کند و تحقیقاتی را که علیه او
در حال انجام است، یک توطئه می داند. این در حالی است که یکی از هم پیمانان رده پایین تر حزب حاکم در دولت گفته که در حال بررسی ترک کابینه است و این تصمیم را بعد از انتشار صحبت های پسر بابیش گرفته است که گفته بود پدرش سال گذشته از او خواسته برای عدم شرکت در بازجویی پلیس خود را پنهان کند. این اعتراضات دو روز پس از آن بود که تظاهراتی به منظور مطالبه استعفای این نخست وزیر میلیاردر جمهوری چک به علت «فساد» برگزار شد. این اعتراضات در میدان واتسلاو در منطقه قدیمی شهر پراگ همراه با جشن های مربوط به سالگرد انقلاب مخملی ۱۹۸۹ برای سرنگونی دولت کمونیستی چک و اسلواکی سابق همراه بود. قضیه انتقال سفارتخانه در اسرائیل. در اردیبهشت ۹۷، میلوش زمان رئیس جمهوری چک اعلام کرد که کشورش سفارت خود را از تل آویو به اورشلیم منتقل خواهد کرد. این در حالی است که آندری بابیش نخست وزیر جمهوری چک اعلام کرد که کشورش هرگز سفارت خود را به قدس منتقل نخواهد کرد. زیرا این اقدام با موضعگیری اتحادیه اروپا و سازمان ملل تضاد دارد. در واکنش به این تحولات، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل در استقبال از میلوش زمان، در راستای تشویق او به تصمیم گیری درباره
ٔ انتقال سفارت کشورش از تل آویو به اورشلیم، منزل شخصی اش واقع در اورشلیم غربی را برای این کار پیشنهاد کرد.
هنرمند مخ زنی پیکاپ آرتیست ()(PUA) با نام اختصاری پی یو ای، شناخته شده با عنوان گروه تور کنی، یا انجمن مخ زنی - حرکتیست از سوی گروهی از مردان که هدف خود را موفقیت در اغواگری زنان و به دست آوردن رابطه جنسی از طریق آن می دانند. انجمنهای فوق از طریق اینترنت، وب سایت ها و بلاگ ها، فروم ها، بازاریابی (سمینارها، تبلیغات، موسسات آموزشی اغواگری) انجمن ها و گروه ها و کلوب ها دایر هستند و اقدام به عضوگیری و آموزش یکدیگر می کنند. «دانش اغواگری»، «بازی»، یا «مطالعات کاریزما» جزو تکنیک ها و متدهاییست که جامعه فوق از آن برای جذب جنس مخالف استفاده می کنند. خیزش این گروه ها و شیوه هایشان حمل بر ظهور شکل تازه ای از هنجارهای اجتماعی و قرار گذاشتن مدرن بین دو جنس مذکر و مؤنث می شود چرا که استایل روابط بین دو جنس نسبت به فرم و قوانین قدیمی جنسیتی فراتر رفته. باور بر این است که کیفیت ها و استانداردهای زنان در جامعه غربی از فرم سنتی آن تغییر کرده و نسبت به آن روزگار افزایش یافته است و برای همین نیز برای کامیابی در برقراری ارتباط با جنس مخالف نیاز به شیوه هایی جدید و روزآمد احساس می شود. این گروه ها از طریق وبلاگ و خبرنامه اینترنتی
، بازاریابی (مثل بنرهای تبلیغاتی و برگزاری سمینارها)، گردهمایی ها، و همچنین صدها باشگاه محلی موسوم به «لانه» مشغول به فعالیت هستند . ظهور علم اغوا، بازی یا جذبه مطالعه شده را به قرار گذاشتن های نابسامان امروزی نسبت می دهند که در نتیجه برابری زن در جامعه غربی و تغییر نقش های سنتی جنسیت در کنار تاثیرات زیستی متفاوت زن و مرد به وجود آمده است. تاریخچه. اولین حرکت در خصوص اغواگری مدرن را اریک وبر با انتشار کتاب «چگونه دخترها را بلند کنیم» در سال ۱۹۷۰ کلید زد. هرچند پیش از وبر روانشناس عقلانی هیجانی، آلبرت الیس، خود را با عنوان «دختر بلند کن» معرفی کرده بود. وی نگارنه کتاب «هنر اغواگری شهوانی» که یک راهنما در زمینه راهنمایی و تشویق مردان برای به دست آوردن شجاعت و توانایی اغواگری زنان از طریق هنر «بلند کردن» بود. الیس ادعا کرد از زمانی که به ترس از مواجه با جنس مخالف از طریق روش «مواجه تدریجی» غلبه کرده، تمرینات اغواگری را روی زنان غریبه پیادهکرده است. سال های ۱۹۷۰ و ۸۰ میلادی نویسندگان و معلمان مستقلی را به خود دید که روی این موضوع به صورت تخصصی کار می کردند اما هیچ انجمن و گروه سازمان یافته ای وجود نداشت. بطور کلی
سرآغاز پی یو ای و گروه های اغواگری نشات گرفته از راس جفریز و مطالعات او می باشد. در بحبوحه سال ۱۹۸۰ گارگاه های آموزشی جفریز کلکسیونی از تکنیک های برنامه ریزی عصبی کلامی (NLP) را با نام "سرعت اغواگری" گسترش و آموزش می داد. او همچنین کتابی کوتاه را با عنوان "چگونه دختری که می خواهید را به تختتان بکشید" منتشر کرد. دیگر فعالان این عرصه نیز در همان دوران شکل گرفتند اما با یکدیگر ارتباط نداشتند. در سال ۱۹۹۴ لویس د پین، یکی از شاگردان جفریز، گروه خبری ای موسوم به اغواگری سریع (seduction.fast (ASF)) را پایه نهاد که تولدی برای جامعه اغواگری بود. همین مسئله آغازی بود بر یک سلسله از ایجاد فروم های گفتگوی اینترنتی، ایمیل لیست ها، وبلاگ ها و سایت هایی که تکنیک های اغواگری را نشر و گسترش می دادند. در اثنای سال ۱۹۹۰ کلیفورد لی مرام نامه ای را تحت عنوان صدای مستقل جامعه فوق مطرح کرد. بلافاصله سایر مربیان و معلمان مخ زنی نیز با متدهای تأیید نشده ای پا به عرصه رقابت گذاشتند و با عنوان مربی جزوی از این جامعه شدند. این جامعه با فیلم مگنولیا، که در آن تام کروز به ایفای نقش یک شخصیت کاریزماتیک که مربی مخ زنی است، به مقبولیت اجتما
عی بزرگتری دست یافت. کارکتر فوق اقتباسی آزاد از راس جفری بود. در سال ۲۰۰۵ میلادی روزنامه نگار نیل استراوس کتاب بازی:نفوذ به گروه مخفی هنرمندان مخزنی، کاوشی در جامعه پی یو ای، را به رشته نگارش درآورد. این کتاب به فهرست پرفروش ترین های نیویورک تایمز راه یافت و باعث شد تکنیک های جامعه اغواگری و هنرمندان مخ زنی با صدای رساتری به گوش مخاطبین برسد. همچنین این جامعه با برنامه تلویزیونی هنرمند مخ زنی که از شبکه کابلی وی اچ وان پخش شد بیش از پیش بین عوام مردم مطرح گردید و شناخته شد. پیشینه گروه های تور کردن امروزی به سال ۱۹۷۰ و انتشار "چگونه دختر بلند کنیم!" توسط اریک وبر بر می گردد که عنوان نخستین هنرمند بلند کردن را از آن خود کرده است . با این حال پیش از او آلبرت الیس نویسنده کتاب "هنر فریفتن شهوانی" در سال ۱۹۶۷ خود را یک هنرمند بلند کردن زنان نامیده بود .
رضا جبیره (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال چادرملو اردکان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. سوابق باشگاهی و ملی. جبیره فوتبال حرفه ای خود را از باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان شروع و به تیم بزرگسالان این تیم راه یافت بعد از چهار فصل حضور موفق به باشگاه فوتبال پیکان تهران پیوست و یک فصل در این تیم بازی کرد سپس بعد از یک فصل حضور به تیم سابق خود باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان برگشت و یک فصل دیگر در این تیم بود در سال ۲۰۲۱ به باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک پیوست و در این باشگاه مشغول به بازی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان ایران و امید ایران بازی کرده است. آمار باشگاهی. ! colspan=3 |مجموع !۱۱۱||۳۱||۱۲||۸||۱۰||۵||۱۳۳||۴۴
محمد خدابنده لو (زادهٔ ۱۶ شهریور ۱۳۷۸) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک میانی برای باشگاه فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. اوایل زندگی. محمد خدابنده لو ۱۶ شهریور ۱۳۷۸ در جنوب تهران در خانواده ترک از طایفه خدابنده لو از مشهورترین و قدیمی ترین خاندان های ایرانی زاده شد. دوران ملی. خدابنده لو برای جام ملت های آسیای مرکزی ۲۰۲۵ توسط امیر قلعه نویی به تیم ملی دعوت شد و اولین بازی ملی خود را در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان تجربه کرد.
سینا زامهران (زادهٔ ۲۰ اسفند ۱۳۷۵ در مشهد) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی بازی می کند.
خط آی ان دی کراستاون () یکی از خط های متروی نیویورک سیتی در بخش بروکلین و کویینز است. این خط که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شده دارای ۱۳ ایستگاه است.
وحید خشتان (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۷۱ - یاسوج) بازیکن فوتبال اهل ایران و باشگاه فوتبال شهر راز است که در پست وینگر بازی می کند.
ایدئولوژی نژادی حزب نازی، گونه انسان را به نژادهای گوناگون تقسیم می کرد. این ایدئولوژی شبیه به نظریه های انتخاب طبیعی و تکامل چارلز داروین بود. نازی ها نژادهای گونان انسان را نیز مشمول این نظریه می دانستند به این معنا که باور داشتند برخی از نژادها از دیگر نژادها تکامل یافته تر و متمدن تر هستند. رده بندی نژادهای انسان توسط نازی ها در دهه ۱۹۳۰ میلادی با بررسی نمونه هایی از هر نژاد انجام گرفت. برخی معتقدند بدون نژادپرست بودن نیز می توان نازی بود؛ اما برخی برخلاف این عقیده را باور دارند. سلسله مراتب نژادی. نازی ها مدعی بودند که با پژوهش های مستند و علمی، سلسله مراتبی را از نژادهای انسان به دست آورده اند. نگاه هیتلر به مسئله نژاد به خوبی در کتاب "نبرد من" در فصل ۱۱ «ملت و نژاد» قابل مشاهده است. آموزه هایی که به جوانان هیتلری آموزش داده می شد فصلی از همین کتاب به نام «نژاد مردم آلمان» بود. در این فصل به پژوهش های هانس گونتر اشاره شده است. در این فصل نژادهای اروپایی به این ترتیب طبقه بندی شده اند: نژاد نوردیک در رتبه نخست به عنوان برترین نژاد، نژاد اروپایی غربی (مدیترانه ای) در رتبه دوم، نژاد دیناریک سوم، نژاد اروپا
یی شرقی (آلپی) چهارم و در آخر نژاد بالتیک شرقی در رتبه پنجم. آریایی های نوردیک: آلمان، انگلیس، نروژ، ایسلند، دانمارک، هلند. بر باور هیتلر، نژادی به نام نژاد آریایی برترین نژاد انسان بود. بر پایه ایدئولوژی نازی ها، خالص ترین مردمان آریایی نژاد نوردیک در کشورهای آلمان، انگلستان، دانمارک، هلند، سوئد و نروژ هستند. نازی ها مشخصات چهره نژاد نوردیک را اینگونه توصیف می کردند: قد بلند (میانگین ۱۷۵ سانتی متر)، چهره کشیده، چانه برجسته، بینی باریک و صاف با برآمدگی کوچک، جمجمه کشیده، موی صاف و روشن، رنگ چشم روشن و پوست سفید. نازی ها ادعا می کردند که آلمان ها شاخه ای جنوبی از نژاد آریایی-نوردیک هستند. نازی ها همه آلمانی ها را از نژاد نوردیک (که بیشتر در شمال آلمان زندگی می کنند) نمی دانستند و بیان کردند که آلمان همچنین دارای جمعیت وسیعی از نژاد آلپی (دارای مشخصات ظاهری قد کوتاه تر، بینی پهن تر و مو و چشم های تیره تر) است. هیتلر و نگرشگر نژادی نازی، هانتس گونتر، باورد داشتند که این مشکل باید با اصلاح نژادی برطرف شود. نازی ها همواره تاکیید می کردند که دست کم ۵۵٪ آلمانی ها از نژاد نوردیک هستند. آریایی ها: فنلاندی ها. پس از اش