Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیش انتقال فرایند انتقال بخش هایی از نسخه جدیدتر یک سیستم نرم افزاری یا پیکرپار نرم افزاری و انتقال آن ها به نسخه ای قدیمی تر از همان نرم افزار می گویند. پیش انتقال بخشی از مرحله تعمیر و نگهداری (که با پیروی از قراردادهای کدنویسی آسان تر قابل انجام است) در فرایند توسعه نرم افزار است و به طور معمول برای حل کردن مشکلات امنیتی در نسخه های قدیمی تر افزودن ویژگی های جدید به نسخه های قدیمی تر مورد استفاده قرار می گیرد. بررسی اجمالی. ساده ترین و احتمالاً شایع ترین حالت پیش انتقال یک مشکل امنیتی حل شده در نسخه جدیدتر از یک نرم افزار است. این مثال ساده را در نظر بگیرید: با در نظر گرفتن تغییراتی که مشکلات نسخه ۲٫۰ را حل می کند و تغییر آن به نحوی که در مورد نسخه ۱٫۰ نیز صدق کند، به درستی از پیش انتقال برای حل این مشکل استفاده شده است. در شرایط دنیای واقعی، تغییراتی که تنها برای یک جنبه از نرم افزار رخ داده است ممکن است ساده، (فقط چند خط کد تغییر کرده باشد) سنگین و عظیم (بسیاری از اصلاحات در فایل های متعدد از کد پخش شده است) باشد. در مورد دوم، پیش انتقال ممکن است خسته کننده و ناکارآمد باشد و تنها باید در صورتی که نسخه قد
یمی این نرم افزار واقعاً به نفع جدیدتر مورد نیاز باشد (اگر، برای مثال، نسخه جدیدتر هنوز از مشکلات ثبات رنج می برد که استفاده آن را در وضعیت های بحرانی غیرممکن می سازد) فرایند. فرایند پیش انتقال می تواند تقریباً به این مراحل تقسیم شود: معمولاً تعدادی از این اصلاحات در یک مجموعه وصله قرار می گیرند. پیش انتقال می تواند توسط گروه توسعه دهنده اصلی نرم افزار انجام شود. از آنجا که پیش انتقال نیاز به دسترسی به کد منبع یک قطعه نرم افزاری دارد، این تنها راه انجام پیش انتقال برای نرم افزار منبع بسته است. پیش انتقال معمولاً در ارتقاء دودویی یا در طول خط نسخه قدیمی نرم افزار گنجانده می شود. در مورد نرم افزار منبع باز، گاهی پیش انتقال ها توسط توزیع کنندگان نرم افزار انجام شده و سپس به بالای زنجیره تولید فرستاده می شوند. (یعنی به توسعه دهندگان اصلی نرم افزار آسیب دیده).
اسقف نشین اعظم کاتولیک هالبرستات (به لاتین: Roman Catholic Diocese of Halberstadt)، یکی از اسقف نشین بزرگ کاتولیک امپراتوری مقدس روم که در قرن ۹ میلادی بنا و به وجود آمد که طی قرون بعد مبدل به شاهزاده و اسقف نشین شد. مرکز این اسقف نشین، هالبرستات یا هالبرشتانت است که امروزه شهر زاکسن-آنهالت در شمال هارتس در رشته کوه های آلمان قرار دارد.
دولت در تبعید لهستان که به صورت رسمی دولت در تبعید جمهوری لهستان () خوانده می شد، دولت در تبعید جمهوری دوم لهستان بود که پس از تهاجم به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹ و اشغال آن توسط آلمان نازی و شوروی تشکیل شد. با وجود اشغال لهستان توسط دولت های متخاصم، دولت در تبعید لهستان توانست در طول جنگ به کمک دولت زیرزمینی لهستان و شاخه نظامی آن که به ارتش میهنی معروف بود به صورت گسترده ای در درون کشور اعمال قدرت نماید. در بیرون از لهستان اشغالی هم نیروهای نظامی لهستانی که توانسته بودند از اشغال بگریزند تحت تسلط دولت در تبعید و به عنوان جزئی از نیروهای متفقین در جبهه های آفریقا، خاورمیانه و اروپا علیه متحدین جنگیدند. دولت در تبعید لهستان ابتدا در فرانسه و در شهر پاریس شکل گرفت اما پس از آغاز تهاجم به فرانسه از طرف آلمان نازی برای مدتی در سال ۱۹۴۰ به شهر آنژه در مرکز فرانسه و سپس با سقوط فرانسه به لندن انتقال یافت و تا هنگام انحلالش در سال ۱۹۹۰ در همان شهر باقی ماند. پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، تمامی خاک لهستان در دست نیروهای شوروی باقی ماند و در آن جمهوری خلق لهستان تشکیل شد که جزو اقمار شوروی بود. در این ایام دولت
در تبعید لهستان علی رغم عدم شناسایی از سوی قدرت های بزرگ و مؤثر جهانی و ناتوانی در اعمال قدرت مؤثر همچنان به حیات خود ادامه داد و پس از پایان سلطه کمونیسم بر لهستان دولت در تبعید مسئولیت ایجاد جمهوری سوم لهستان را در دسامبر ۱۹۹۰ به عهده گرفت. تاریخچه. تشکیل. ۱۹ روز پس از آغاز تهاجم به لهستان توسط آلمان نازی و دو روز پس از پیوستن شوروی به این نبرد رئیس جمهور لهستان ایگناتسی موچیتسکی که در شهر کوچکی به نام کوتی (امروزه در اوکراین) در نزدیکی مرزهای جنوبی لهستان مستقر بود در ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۳۹ میلادی به مجلس سنا اعلام کرد که قصد دارد طی اختیاری که به موجب اصل ۲۴ قانون اساسی ۱۹۳۵ لهستان به او اعطا شده است قدرت خود را به وادیسواو راچیکیویتس که رئیس مجلس سنا را در دست داشت منتقل نماید. چند روز بعد موچیتسکی استعفا خود را رسماً اعلام کرد و راچیکیویتش که در فرانسه بود سوگند ریاست جمهوری را در سفارت لهستان در پاریس ادا نمود. به این ترتیب او به عنوان اولین رئیس جمهور دولت در تبعید لهستان اعلام شد و وادیسواو سیکورسکی را به سمت نخست وزیری منصوب کرد. همچنین، مدتی بعد سیکورسکی از جانب راچیکیویتس به جای ادوارد ریدز-اشمیگوی ف
رماندهی کل قوا نیروهای مسلح لهستان را در دست گرفت. در این هنگام بیشتر نیروی دریای لهستان به بریتانیا گریخته بود و ده ها هزار سرباز و خلبان لهستانی که از طریق رومانی، مجارستان یا از میان دریای بالتیک از اسارت فرار کرده بودند تلاش می کردند تا خود را به فرانسه رسانده و در کنار متفقین به جنگیدن مقابل نازی ها ادامه دهند. لهستانی ها در بسیاری از نبردهای جنگ جهانی دوم مانند نبرد نارویک در نروژ، نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۱ و ۱۹۴۴، نبرد بریتانیا، نبرد آتلانتیک، نبرد در شمال آفریقا، نبرد ایتالیا (به خصوص نبرد مونته کاسینو) و بازپس گیری اروپا ( نبرد نرماندی و نبرد آرنهم) در کنار متفقین جنگیدند و به آزاد سازی اروپا کمک کردند. پس از تهاجم آلمان به شوروی در سال ۱۹۴۱ طی عملیات بارباروسا دولت در تبعید لهستان طی توافقی که به نام پیمان سیکورسکی-مایسکی شناخته می شود با روس ها به اجماع رسیدند که زندانیان لهستانی که شوروی در تهاجم سال ۱۹۳۹ اسیر کرده بود آزاد شده و ارتش آندرس را برای جنگ با آلمان نازی در خاک شوروی تشکیل دهند. پس از اشغال ایران و به دلیل مشکلات زیادی که این نیرو با ارتش شوروی داشت از طریق خاک ایران (مهاجرت لهستانی ها ب
ه ایران) به جبهه های غرب منتقل شدند تا در کنار متفقین غربی به نبرد بپردازد. چند سال بعد در ۱۹۴۴ یک نیروی دیگر به نام ارتش برلینگ از لهستانی های مستقر در شوروی به وجود آمد که تحت فرماندهی کمونیست ها به نبرد می پرداخت. دوران جنگ جهانی دوم. دولت در تبعید لهستان ابتدا در فرانسه، مدتی در پاریس و بعد از آن در آنژه به کار پرداخت که در این مدت وادیسواو راچیکیویتس از ۲ دسامبر ۱۹۳۹ تا ژوئن ۱۹۴۰ در قلعه پینیوقال واقع در نزدیکی آنژه اقامت داشت. با سقوط فرانسه، دولت در تبعید به لندن رفت و از طرف تمام دولت های متفقین به عنوان دولت رسمی لهستان به رسمیت شناخته شد. از نظر سیاسی این دولت ائتلافی از حزب دهقانان لهستان، حزب سوسیالیست لهستان، حزب کارگر لهستان و حزب ملی لهستان بود، هرچند که شرایط جنگی و دوری از میهن باعث شده بود تا این احزاب در واقعیت تنها به صورت نظری وجود داشته باشند. هنگامی که آلمان تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ را آغاز کرد، دولت در تبعید لهستان به منظور یاری در مقابله با گسترش نازیسم و کمک به قطع ارتباط دیپلماتیک خود را با دولت شوروی آغاز کرد. بر همین اساس دولت شوروی در ۱۲ اوت ۱۹۴۱ با صدور یک فرمان عفو ده ها هزار
سرباز لهستانی و صدها هزار شهروند لهستانی را که در خاک خود اسیر کرده بود آزاد نمود. نیروهای آزاد شده به موجب این عفو ارتش آندرس را پایه گذاری نمودند. این نیروها برای یاری به بریتانیا که مشغول نبرد سختی با سپاه آفریقا رومل بودند از طریق ایران به شمال آفریقا فرستاده گشتند. این نیروها اساس تحت فرماندهی ژنرال را تشکیل دادند که همراه با دیگر واحدهای لهستانی که پیشتر ایجاد شده بودند در کنار متفقین جنگیدند. در سال ۱۹۴۲ دولت در تبعید لهستان به کمک عوامل خود در مناطق اشغالی تعدادی از اولین و دقیق ترین مدارک مربوط به کشتار یهودیان در خاک اروپا را که بعدها به هولوکاست معروف شد را تحویل مقامات متفقین داد. لهستانی ها از طریق نمایندگان خویش مانند وزیر خارجه وقت ادوارد برنارد رازینسکی یا پیک جنبش مقاومت زیرزمینی یان کارسکی خواستار اقدامی در این مورد گشتند اما خواسته ایشان مورد توجه قرار نگرفت. یادداشتی که وزیر امور خارجه در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۲ به دولت های سازمان ملل ارسال نمود نخستین اعتراض رسمی توسط یک دولت در محکومیت پاکسازی گسترده و قصد نازی ها برای نابودی همگانی یهودیان بود. همچنین در این سند رسمی برای نخستین بار از رنج های
یهودیان نه به عنوان شهروند یک دولت که به عنوان یک یهودی صحبت شده است. اعلامیه ۱۰ دسامبر ۱۹۴۲ و تلاش های دولت لهستان موجبات صدور اعلامیه ملل متحد در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۲ را فراهم نمود. در آوریل ۱۹۴۳ آلمانی ها در جنگل های نزدیک اسمولنسک در روسیه گورهای دسته جمعی را کشف کردند. در این گورها جسد ده هزار افسر لهستانی که در سال ۱۹۳۹ توسط شوروی اسیر شده بودند پیدا شد(در تحقیقات آلمانی ها ۴۴۴۳ جسد کشف شد). این افسران پس از اسارت توسط شوروی در واقعه ای که به کشتار کاتین معروف شد به قتل رسیده بودند. مقامات شوروی در مواجه با این مسئله اعلام کردند این کشفیات توسط آلمانی ها جعل شده اند. متفقین دیگر بنا به ضروریات زمان جنگ این گفته روس ها را به صورت رسمی قبول کردند اما دولت در تبعید لهستان توضیحات مقامات روس را رد کرد و خواستار تحقیق در مورد این ماجرا شد. شوروی نیز در پاسخ به این خواسته ها روابطش با دولت در تبعید لهستان را قطع کرد. در سال های پایانی جنگ این امر مشخص بود که نه متفقین غربی بلکه نیروهای روس هستند که لهستان را آزاد خواهند کرد و این مسئله عواقب بسیاری را برای لهستان به بار خواهد آورد. در همین ایام بر اثر سقوط هواپیما
در جبل الطارق، سیکورسکی که یکی از تواناترین فرماندهان در تبعید لهستان محسوب می گشت در ژوئیه ۱۹۴۳ کشته شد و به جای او ریاست دولت در تبعید را به دست گرفت. طی سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ رهبران متفقین، به خصوص وینستون چرچیل تلاش نمودند تا دولت در تبعید لهستان و استالین را به پای میز مذاکره بیاورند اما این تلاش ها به چند دلیل ناموفق ماند که از جمله آن عبارتند از کشتار کاتین و کشتارهای دیگر در کالینین و خارکیف و مسئله مرزهای لهستان پس از پایان جنگ. استالین اصرار داشت که شوروی تمام نواحی اشغالی در سال ۱۹۳۹ را در تصرف خود باقی نگه خواهد داشت در حالی که این نواحی علاوه بر جمعیت های اوکراینی و بلاروسی، میلیون های لهستانی را در خود جای داده بودند. و به جای این نواحی که در دست شوروی باقی می ماندند لهستان برای جبران این خسارت سرزمین های متعلق به آلمان را اشغال می نماید. اما میکووایچک از مصالحه در مورد مسئله حاکمیت لهستان بر سرزمین های پیش از جنگ خودداری می نمود. یک مورد دیگر اختلاف هم ناشی از اصرار میکووایچک بر عدم استقرار دولت کمونیست در لهستان پس از جنگ توسط شوروی بود. در مقابل، که پس از میکووایچک به نخست وزیری رسید در سال ۱۹۴
۴ اعلام داشت که لهستان مایل به الحاق برسلاو و اشتتین نیست بلکه از بیش از همه تمایل دارد تا پروس شرقی را پس از آنکه تمامی شهروندان آلمانی آن تخلیه شدند در اختیار بگیرد. پس از جنگ جهانی دوم. میکووایچک و همکارانش در دولت در تبعید اصرار داشتند تا مرزهای شرقی پیش از ۱۹۳۹ به عنوان اساس مرز لهستان و شوروی قرار بگیرد. اما در عمل این امر ممکن نبود زیرا شوروی نواحی مورد ادعا لهستان را در اشغال خود داشت. امتناع دولت در تبعید لهستان از پذیرش طرح مرزهای پیشنهادی جدید لهستان خشم سران متفقین، به خصوص چرچیل را برانگیخت و باعث شد تا ایشان تمایل کمتری به مخالفت با استالین در مورد چگونگی ساختار دولت لهستان پس از پایان جنگ داشته باشند. در نهایت دولت در تبعید در هر دو موضوع شکست خورد، شوروی نواحی شرقی لهستان را اشغال نمود و دولت دست نشانده کمونیستی خودش را تحت عنوان به عنوان اقتدار مشروع بر لهستان حاکم کرد. اما لااقل، علی رغم ادعای بعضی از کمونیست های بانفوذ مانند مبنی بر تبدیل لهستان به یکی از جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی، این کشور توانست استقلال خود را حفظ نماید. علی رغم بی اعتمادی که نسبت به شوروی وجود داشت میکووایچک در نوامب
ر ۱۹۴۴ از سمت خود استعفا داد تا به لهستان بازگردد و مسئولیت خود را در آغاز نماید. این دولت زیر سایه مقامات شوروی که اکنون خاک لهستان را در اشغال خویش داشتند تشکیل شده بود و جناح میکووایچک و بسیاری از اعضا دولت موقت پیشین در آن حضور داشتند. بسیاری از تبعیدیان با این اقدام مخالفت کرده و این دولت جدید را تنها نمایی برای پوشاندن سلطه کمونیسم بر لهستان می دانستند. پیروزی متقلبانه جناح دموکرات که تحت سلطه کمونیست ها در انتخابات سال ۱۹۴۷ صحت دیدگاه تبعیدیان را آشکار نمود. در این انتخابات جناح کمونیست به مدد تقلب گسترده توانست ۸۰ درصد آرا را تصاحب نماید و مخالفان ادعا داشتند که در صورت عدم تقلب پیروزی از آن ایشان می گشت و احتمالا میکووایچک به نخست وزیری می رسید. در ماه نوامبر و طی جلسه با جامعه سیلزیایی ها به میکووایچک خبر داه شد که قرار است او و مشاورش دستگیر شوند و فرمان این دستگیری صادر شده است. با رسیدن این خبر میکووایچک و مشاورش برای خروج از کشور اقدام کردند. میکووایچک به سمت شمال رفت و مشاور او راه جنوب را پیش گرفت. این مشاور که پاول نام داشت با پنهان شدن در یک گاری کاه توانست از منطقه خطر بگریزد. در همین اثنا
دولت فرانسه در ۲۹ ژوئن و ایالات متحده و بریتانیا در ۵ ژوئیه ۱۹۴۵ شناسایی دولت در تبعید لهستان را پس گرفتند. نیروهای مسلح لهستان در تبعید نیز طی سال ۱۹۴۵ منحل گشت و بسیاری از اعضا آن که می دانستند در صورت بازگشت به لهستان تحت سلطه کمونیسم با خطر روبرو خواهند بود به کشورهای دیگر مهاجرت کردند. لهستانی ها مستقر در لندن مجبور شدند تا سفارت لهستان واقع در خیابان پورتلند پلاس را تخلیه کنند و تنها اقامتگاه شخصی رئیس جمهور واقع در خانه ۴۳ خیابان ایتون پلاس در اختیارشان باقی ماند. در این ایام دولت در تبعید لهستان که برخی از اسناد و بایگانی های مهم لهستان پیش از جنگ را حفظ می کرد تبدیل به نمادی از ادامه مقاومت در برابر اشغال خارجی لهستان شد. جمهوری ایرلند، اسپانیای تحت کنترل فرانکو و واتیکان (تا ۱۹۷۹) آخرین کشورهایی بودند که دولت در تبعید لهستان را به رسمیت می شناختند. تفاوت های سیاسی منجر به انشقاق دولت در تبعید در سال ۱۹۵۴ شد. طیفی که خود را نماینده ۸۰ درصد از ۵۰۰ هزار لهستانی ضد کمونیست تبعیدی می دانست با ادامه دوران ریاست جمهوری که دوره هفت ساله اش به پایان رسیده بود مخالفت کردند. این طیف را در ژوئیه ۱۹۵۴ تاسیس و که
متشکل از ، و ادوارد برنارد رازینسکی بود را جهت اعمال وظایف رئیس دولت تعیین نمود. این تفاوت ها با مرگ زالسکی در سال ۱۹۷۲ به پایان رسید و تبعیدیان دوباره متحد گشتند. برخی از طرفداران دولت در تبعید طی سال ها به لهستان بازگشتند که از جمله این افراد می توان به و اشاره نمود. دولت کمونیستی مستقر در ورشو تلاش بسیاری برای باز گرداندن اعضا دولت در تبعید انجام می داد و اعلام می داشت در صورت بازگشت از اتهامات افراد چشمپوشی شده و ایشان را در پست های بالای دولتی استخدام خواهند کرد. با وجود همه این مسائل دولت در تبعید لهستان به حیات خود ادامه داد و در سال ۱۹۸۹ که سلطه شوروی بر لهستان پایان یافت هنوز اعضا کابینه دولت در تبعید هر دو هفته در لندن تشکیل جلسه می دادند و ۱۵۰۰۰۰ نفر از لهستانی های خارج از کشور به آن ها وفادار بودند. در دسامبر ۱۹۹۰ که لخ والسا به عنوان اولین رئیس جمهور غیر کمونیست لهستان پس از پایان جنگ جهانی دوم انتخاب شد تمام نشان های دولتی مربوط به جمهوری لهستان را از آخرین رئیس جمهور دولت در تبعید، ریشارت کاچوروفسکی تحویل گرفت و به این ترتیب دولت در تبعید به پایان رسید. جستارهای وابسته. جمهوری دوم لهستانجمهوری
خلق لهستانمشترک المنافع لهستان–لیتوانی
اسمبلر گنو که به اختصار GAS یا AS شناخته می شود، اسمبلر است که توسط پروژه GNU استفاده شده است. گنو اسمبلر، back-end پیش فرض گنو کامپایلر(gcc) است. این برای اسمبل کردن سیستم عامل گنو و هسته لینوکس و نرم افزارهای دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. گنو اسمبلر بخشی از بسته GNU Binutils است. کد اجراییas , GAS نامیده می شود که نام استاندارد یک اسمبلر یونیکس است. GAS یک برنامه چند سکویی است (روی سیستم عامل های مختلف کار می کند) و هر دو (GAS و AS)در تعدادی از معماری های کامپیوتری مختلف کار می کنند. GAS تحت مجوز عمومی GNU منتشر شده است، GAS نرم افزار آزاد است (نرم افزاری که بتوان روی آن تغییر ایجاد و به نام خود منتشر کرد). تاریخچه. اولین نسخه GAS در سال ۱۹۸۶–۱۹۸۷ منتشر شد. دین السنر آن را برنامه نویسی کرد و از معماری VAX پشتیبانی می کرد. سینتکس کلی. GAS از یک سینتکس کلی استفاده می کند که برای تمام معماری های پشتیبانی شده کار می کند. سینتکس کلی شامل سینتکس های اسمبلر و یک روش برای کامنت گذاری است. دستورهای اسمبلی. GAS از دستورالعمل های اسمبلر استفاده می کند (که با نام ops pseudo شناخته می شود)، که نام هر دستور کلید کلمه ع
ملکرد آن است که مشابه دستورالعمل های preprocessor در زبان برنامه نویسی C رفتار می کنند. در حالی که اکثر دستورالعمل های اسمبلر بدون توجه به معماری هدف کار می کنند، برخی از دستورهای وابسته به معماری که در آن اجرا می شوند هستند. کامنت گذاری. GAS از دو سبک کامنت گذاری پشتیبانی می کند: کامنت های چند خطی. مشابه کامنت گذاری چند خطی در C کامنت با اسلش -ستاره آغاز و پایان می یابد: comment کامنت تک خطی. کامنت های تک خط چند فرمت مختلف دارند که در معماری های مختلف متفاوت است. استفاده. GNU Assembler به عنوان back-end برای یک مجموعه کامپایلر محبوب یعنی GCC، در کامپایل نرم افزارهای open source بسیار کاربرد دارد. GAS اغلب به عنوان اسمبلر در سیستم عامل های گنو / لینوکس در کنار سایر نرم افزارهای GNU استفاده می شود. نسخه اصلاح شده GAS همچنین می تواند در بسته های برنامه نویسی و توسعه Macintosh ازسیستم عامل MacOS پیدا شود. برنامه های نمونه. یک برنامه "Hello, world!" برای لینوکس در IA-32 با استفاده از دستورات AT &amp;amp; T به طور پیش فرض: .global _start .text _start: movl $4, %eax movl $1, %ebx movl $msg, %ecx movl $len, %edx int
$0x80 movl $1, %eax movl $0, %ebx int $0x80 .data msg: .ascii "Hello, world! " len = . - msg سینتکس اینتل. برنامه نویسانی که بیشتر به سینتکس اینتل عادت کرده اند این که اسمبلر در معماری x86 و x86-64، همانند بسیاری از اسمبلرهای دیگر، از این سینتکس پشتیبانی نمی کند را یک نقص می دانند. با این حال، از نسخه ۲٫۱۰، سینتکس اینتل را می توان از طریق استفاده از دستورالعمل codice_1 استفاده کرد.
فرانک اوهاندزا زوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال هنان جیانیه در لیگ چین بازی می کند. از دیگر باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوریرام یونایتد، گروتر فورث، هایدوک اسپلیت و شنژن اشاره کرد.
محمدرضا انصاری (زاده ۱۳۲۲) کارآفرین، مهندس برتر کشور به انتخاب مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۹۲، رئیس هیئت مدیره شرکت کیسون، تاکنون ۸ بار به عنوان صادر کننده نمونه کشور انتخاب شده است. وی همچنین در سال ۱۳۸۸ از سوی فرهنگستان علوم ایران به عنوان مهندس برجسته کشور معرفی شد.
دنیل لادینسکی (؛ زادهٔ ) شاعر و مفسر شعر عرفانی اهل ایالات متحده آمریکا است. او چهار کتاب بر اساس اشعار حافظ نوشته است.
جوزف فرانسیس میشاد (; – ) سیاستمدار، روزنامه نگار، و تاریخ نگار اهل فرانسه بود.
میهات بایراک ( زاده ۳ مارس ۱۹۲۹ – درگذشته ۲۰ آوریل ۲۰۱۴) یک کشتی گیر و مربی ورزشی ترکیه بود که مدال طلای المپیک را در بازی های المپیک ۱۹۵۶ و المپیک ۱۹۶۰ به دست آورد. پس از بازی های المپیک ۱۹۶۰، کار حرفه ای خود را متوقف کرد و به باشگاه ورزشی کشتی KSV Witten 07 پیوست. در آنجا، او تقریباً ۲۰ سال دیگر کوشید و بعدها به عنوان مربی نیز خدمت کرد. پس از پایان کارش، او در رستوران Witten، آلمان کار می کرد.
گلوله قاتل (به انگلیسی: Bullet Assassin) یک فیلم ویدئویی آمریکای در ژانر دلهره آور و درام محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی آیزاک فلورنتین می باشد. داستان. داستان زمانی شروع می شود که فردی ناشناس بر اساس لیستی که تهیه کرده است شروع به کشتار تروریست ها می کند که در این میان تحت تعقیب مأموران آمریکایی در اروپا قرار می گیرد. عامل اصلی مأمور سابق اف بی آی «رابرت» (کریستین اسلاتر) هست که توسط سفیر آمریکا «اشدون» (دونالد ساترلند) برای کشف هویت قاتل استخدام شده است و
قاتل () یک فیلم به کارگردانی عمر لطفی آکاد است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آیهان ایشیک و نوبار ترزیان اشاره کرد.
شکرپاره () یک فیلم به کارگردانی عاطیف ییلماز است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به الیاس سلمان، شنر شن، آیشن گرودا، و سرا ییلماز اشاره کرد.
ییلدیز کنتر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) هنرپیشه اهل ترکیه بود. او فعالیت حرفه ای خود را از سال ۱۹۴۹ آغاز کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فرشته سپید" اشاره نمود.
نازان کسال (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ترکیه است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "اوزاک"، "اقلیم ها" و فیلم سینمایی دلیبال اشاره کرد. سریال ها: روزگارانی در چوکوروا . کودک. فضیلت خانم و دخترانش . حلقه
جنبش های سقط جنین، همچنین به عنوان جنبش های طرفدار انتخاب، از دسترسی قانونی به خدمات القای سقط جنین حمایت می کنند. موضوع سقط جنین اقتضای زندگی اجتماعی است که با استدلال های تکراری بر سر آزادسازی یا محدود کردن دسترسی به خدمات سقط جنین قانونی، همواره باقی است. خود حامیان سقط جنین اغلب بر اساس نوع خدمات سقط جنین، که باید در دسترس باشد، و شرایط سقط (مثلاً در سقط دیرهنگامِ جنین که ممکن است محدودیت دسترسی وجود داشته باشد)، تقسیم می شوند. واژه شناسی. بسیاری از اصطلاحات مورد استفاده در این بحث، اصطلاحات با ساختار سیاسی هستند که برای تأیید موضع خود، در حالی که اعتبار نظر مخالف را زیر سؤال می برد، مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان مثال، برچسب «طرفدار انتخاب (pro-choice)» و «طرفدار زندگی (pro-life)» مستلزم تأیید ارزش های گسترده ای مانند آزادی و اختیار است، و اعضای آن پیشنهاد می کنند که مخالفان، «ضد انتخاب» یا «ضد زندگی» (به جای «طرفدار مرگ» یا «طرفدار اجبار») نامیده شوند. این دیدگاه ها همیشه یک حالت دوطرفه را دنبال نمی کند؛ در یک نظرسنجی مؤسسه تحقیقات علمی عمومی، از هر ده آمریکایی، هفت نفر خود را «طرفدار انتخاب» و تقر
یباً دو سوم آنها خود را «طرفدار زندگی» توصیف کردند. آسوشیتد پرس به جای این عبارات، از اصطلاحات «حقوق سقط جنین» و «ضد سقط جنین» حمایت می کند. تاریخچه اولیه. فمینیست های اواخر قرن نوزدهم اغلب مخالف قانونی کردن سقط جنین بودند. در انقلابی که توسط الیزابت کادی استنتون و سوزان آنتونی اداره می شد، ناشر ناشناس با امضای «A» در سال ۱۸۶۹ در مورد این موضوع بیان داشت که به جای تلاش صرف برای تصویب قانون علیه سقط جنین، باید ریشه این موضوع نیز مورد توجه قرار گیرد. نویسنده اظهار داشت که تصویب قانون علیه سقط جنین، فقط سر علف های هرز را می ریزد، در حالی که ریشه باقی می ماند [...] سوای انگیزه، عشق به آسایش یا میل به نجات از درد و رنج بی گناهان متولد شده، به هر صورت زنی که مرتکب این اعمال شده به شدت مجرم است. این بار سنگین را وجدان او در زندگی به دوش خواهد کشید و روح او را در مرگ فرو خواهد برد. اما آه! کسی که با ناامیدی او را به سمت این گناه رانده سه برابر او مجرم است. بریتانیا. جنبشی در جهت آزاد سازی قانون سقط جنین در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در زمینه پیروزی هایی که آن اواخر در زمینه کنترل زایمان به دست آمد، ظهور کرد. مبارزینی از جمل
ه ماری ایستپس در انگلستان و مارگارت سنگر در ایالات متحده موفق به طرح این مسئله شدند، کلینیک های کنترل تولد تأسیس شد که توصیه هایی را برای برنامه ریزی خانواده و روش های پیشگیری از بارداری برحسب نیاز ارائه می داد. در سال ۱۹۲۹، قانون حفاظت از زندگی نوزاد در بریتانیا تصویب شد، که قانون (جرایم علیه شخص قانون ۱۸۶۱) را اصلاح کرد، به طوری که سقط جنین انجام شده با حسن نیت، تنها با هدف حفظ حیات مادر، جرم محسوب نمی شود. استلا براون پیشگام مبارزه با کنترل تولد بود که به طور قابل توجهی در مورد موضوع سقط جنین در دههٔ ۱۳۹۰ مشغول به کار شد. اعتقادات براون به شدت تحت تأثیر کارهای ادوارد کارپِنتِر و هِیولاک اِلیس و سایر متخصصین جنسی بود. او به شدت بر این باور بود که زنان کارگر باید باردار شوند و بارداری خود را به پایان برسانند، در حالی که در شرایط وحشتناک محیطشان کار می کند. در این مورد او عنوان کرد که پزشکان باید اطلاعات رایگان در مورد کنترل بارداری را به زنانی که می خواستند در این مورد بدانند، ارائه دهند. این امر موجب می شود تا زنان بتوانند به شرایط خود و محیط پیرامونشان آگاهی یابند و تصمیم بگیرند که می خواهند مادر باشند یا
نه. در اواخر دهه ۱۹۲۰ براون یک تور سخنرانی در سراسر انگلستان برگزار کرد و اطلاعاتی در مورد اعتقاداتش دربارهٔ نیاز به دسترسی به اطلاعات در مورد کنترل بارداری برای زنان، مشکلات بهداشتی زنان، مشکلات مربوط به بلوغ و آموزش جنسی و میزان بالای مرگ و میر مادران و سایر موضوعات از این قبیل را ارائه داد. این گفتگوها باعث انگیزش زنان شد تا مدیریت مسائل جنسی و سلامتی خود را به دست خود بگیرند. دیگر فمینیست های برجسته از جمله فریدا لَسکی، دورا راسل، جوآن مالسون و جانِت چَنس شروع به دفاع از این موضوع کردند - این مسئله در ژوئیه سال ۱۹۳۲، به جریان اصلی بدل شد، زمانی که شورای انجمن پزشکی بریتانیا کمیته ای برای بحث در مورد تغییر قوانین در مورد سقط جنین تشکیل داد. در ۱۷ فوریه ۱۹۳۶، جانت چَنس، آلیس جنکینز و جوآن مالسون، انجمن اصلاحات قانون سقط جنین (Abortion Law Reform Association) را به عنوان اولین سازمان حمایت کننده برای آزادسازی سقط جنین تأسیس کردند. این انجمن دسترسی به سقط جنین در انگلستان را افزایش داد و برای از بین بردن موانع قانونی مبارزه کرد. در سال اول خود، ALRA تعداد ۳۵ عضو را استخدام کرد و تا سال ۱۹۳۹ تقریباً ۴۰۰ عضو دا
شت. ایالات متحده. در آمریکا، جنبش اصلاحات سقط جنین در دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد. در سال ۱۹۶۴، جری سانتورو از کانکتیکات در تلاش برای به دست آوردن سقط جنین غیرقانونی جان خود را از دست داد و عکس او نماد جنبش طرفدار انتخاب بود. برخی از گروه های فعال حقوق زنان مهارت های خود را برای ارائه سقط جنین به زنانی که نمی توانستند آن را در جای دیگر بدست آورند، توسعه دادند. به عنوان مثال، در شیکاگو، یک گروه به نام «جین» (Jane) در کل دهه ۱۹۶۰ یک کلینیک سقط جنینِ سیار بود. برای زنانی که به دنبال چاره بودند، یک عدد مشخص می شد و دستورالعمل هایی در مورد چگونگی پیدا کردن «جین» داده می شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، تعدادی از سازمان ها برای بسیج نظرات له و علیه قانونی کردن سقط جنین شکل گرفتند. گروه نارال طرفدار انتخاب آمریکا (NARAL Pro-Choice America) در سال ۱۹۶۹ برای مخالفت با محدودیت های سقط جنین و گسترش دسترسی به سقط جنین شکل گرفت و در اواخر سال ۱۹۷۳، به اتحادیه ملی حقوق سقط جنین (National Abortion Rights Action League) تبدیل شد. دادگاه قضایی دیوان عالی کشور در قانون Roe v. Wade حکم داد که حکمی از تگزاس که منجر به سقط جنین شود، جز موارد ضروری ب
رای نجات زندگی مادر، غیرقانونی است. دادگاه به این نتیجه رسید که موضوع سقط جنین و حقوق سقط جنین تحت حق داشتن حریم شخصی است. از دهه ۱۹۷۰ و با گسترش موج دوم فمینیسم، سقط جنین و حقوق باروری، دو موضوع متحد کنندهٔ گروه های مختلف حقوق زنان در کانادا، ایالات متحده، هلند، بریتانیا، نروژ، فرانسه، آلمان و ایتالیا بودند. حق سقط در دنیا. آفریقا. در آفریقای جنوبی سقط جنین بر اساس تقاضای فرد در مورد پایان دادن به حاملگی قانونی است. با این حال، در اکثر کشورهای آفریقایی، سقط جنین ممنوع است، مگر در مواردی که زندگی یا سلامت زن در معرض خطر است. تعدادی از سازمان های بین المللیِ حقوق سقط جنین، قوانین سقط جنین را تغییر داده اند و خدمات برنامه ریزی خانواده در کشورهای جنوب صحرای آفریقا و کشورهای در حال توسعه را در اولویت قرار داده اند. آرژانتین. از آنجا که آرژانتین در برابر سقط جنین بسیار محدود است، گزارش قابل اعتماد در مورد میزان سقط جنین در دسترس نیست. آرژانتین یک کشور قویاً کاتولیک است و گروه های خواهان آزادی سقط جنین در سال ۲۰۱۳ اعتراضات را به سمت کلیسای کاتولیک هدایت کردند. آرژانتین، مبدا سازمان ضد خشونت Ni una menos است که در س