Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنا «آناهید» جانبازیان (؛ ) طراح برجسته رقص، رقصنده بزرگ و دختر سرکیس جانبازیان هنرمند و تاریخ ساز رقص در ایران بود. زندگی نامه. آنا در ۲۲ مه ۱۹۵۲ (۱۳۳۱) در تهران به دنیا آمد. وی از ۳ سالگی در هنرستان پدرش استاد باله سرکیس جانبازیان یادگیری رقص را آغاز کرد و در ۵ سالگی در تالار فرهنگ شهر تهران، به اجرای رقص پرداخت و در ۷ سالگی رسماً به فراگیری فنون باله کلاسیک روی آورد. آنا جانبازیان فوق لیسانس رشته طراحی و رقص مدرن از دانشگاه یوسی ال ای بود و به دلیل رقص های آبستره و انتزاعی، جایگاهی رفیع در صحنه طراحی رقص و جایگاهی رفیع در صحنه طراحی باله مدرن ایران داشت. تا هنگام کوچ علاوه بر تعلیم و تربیت شاگردان و مربیان بسیار، بیش از ۱۰۰ باله تئاترال روی صحنه اجرا کرد. سرکیس جانبازیان از مهاجران ارمنی بود که ابتدا در قزوین ساکن شد و تعلیم رقص را آغاز نمود و سپس در سال ۱۹۴۱ (۱۳۲۰) به تهران رفت و اولین هنرستان باله را میان گذاشت و آنا با جانبازیان میوه زندگی هنری سرکیس بود و زمان ترک پدر ۱۱ سال بیشتر نداشت ولی بعد از یک دوره در ارمنستان، به بازسازی هنرستان پدر پرداخت و فعالیت او تا زمان انقلاب مرتب اوج می گرفت ولی انقلاب
اسلامی] او را از فعالیت بازداشت و در سال ۱۹۸۴ (۱۳۶۳) آنا ایران را ترک گفت و سرانجام بنیاد باله جانبازیان را در گلندیل، کالیفرنیا برپا ساخت و به تحصیل آکادمیک نیز ادامه داد و در طی سال ها رقص های مدرن و محلی و فولکلوریک ایران و ارمنستان را برای نسل جوان مهاجر ارائه داد. آنا جانبازیان قبل از اجرای یک برنامه بسیار با شکوه «باله تئاترال گوهر روح» برادر خود را براثر سرطان از دست داد و این برنامه را به او تقدیم کرد و در ضمن همه عواید آنرا به سازمان مبارزه با سرطان آمریکا هدیه کرد؛ و این یکی از آخرین و با شکوه ترین برنامه های او روی صحنه بود. وی در تدارک اجرای بخش هایی از شاهنامه و موسیقی فولکلوریک ایران بود که متأسفانه به دلیل درگذشتش انجام نشد. روز جمعه ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷ در لس آنجلس براثر سرطان درگذشت.
مرداب هسل که به نام های کَنّی چال، کنّوچال، گَن اُچال، مِهازچال و مشل نیز خوانده می شود، مردابی است در نزدیکی روستای طلاجو در شهرستان چالوس، استان مازندران. وجه تسمیه. در زبان پارسی پهلوی به برکه های آبگیر فصلی و یا جایی که در آن آب جمع می شد هِسِل می نامیدند. پوشش گیاهی. پوشش گیاهی اطراف آن از درختان انجیلی، مَمرُز و بلوط تشکیل شده و در گذشته جانورانی همچون لاک پشت، وزغ و زالو در آن می زیستند. روی آب راکد مرداب را جلبکهایی به ارتفاع نیم سانتی متر پوشانده اند. جاذبه گردشگری. این مرداب در دل جنگل های «مشل موزّی» واقع شده و از جاذبه های گردشگری استان مازندران به شمار می آید. احداث جاده ای در جنوب مرداب موجب افزایش تعداد بازدیدکنندگان و در نتیجه آلودگی آن شده است.
کارخانهٔ کشتی سازی یوکوسوکا یا زرادخانه دریایی یوکوسوکا ، یکی از چهار کارخانهٔ کشتی سازی متعلق به نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در یوکوسوکا، کاناگاوا، استان کاناگاوا در خلیج توکیو، در جنوب یوکوهاما بود. این کارخانه در سال ۱۸۶۶ توسط شوگون سالاری توکوگاوا و با کمک مهندسان خارجی احداث شد. پس از جنگ بوشین و اصلاحات میجی، دولت جدید میجی در سال ۱۸۷۱ کنترل این زرادخانه را در دست گرفت.
هیئت اعزامی تریسی () یک هیئت دریایی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود که در سال های ۱۸۶۷–۱۸۶۸ به ژاپن فرستاده شد. این امر درست قبل از اصلاحات میجی سال ۱۸۶۸ صورت گرفت. ارسال این هیئت توسط شوگون سالاری توکوگاوا برای کمک به توسعه نیروی دریایی شوگون سالاری، و به ویژه جهت سازماندهی و هدایت مدرسه نیروی دریایی در تسوکیجی، توکیو درخواست شده بود. این هیئت اعزامی توسط آدمیرال سر ریچارد تریسی رهبری می شد و متشکل از چند افسر و افسر ارشد بود. تریسی، که قبلاً به عنوان افسر جزء در اچ ام اس اوریالوس (۱۸۵۳) خدمت کرده بود و در هر دو عملیات در اوت سال ۱۸۶۳، در بمباران کاگوشیما و جنگ شیمونوسکی در سپتامبر ۱۸۶۴ شرکت کرده بود. هیئت اعزامی تریسی به علت آغاز جنگ بوشین به سختی قادر به شروع کار بود و به دلیل وعده قدرت های خارجی جهت بی طرف بودن در جنگ بوشین، به انگلستان بازگشت.
دولت میجی دولتی بود که توسط سیاستمداران قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو در دهه ۱۸۶۰ میلادی در ژاپن تشکیل شد. دولت میجی یک دولت اولیه در امپراتوری ژاپن بود. سیاستمداران دولت میجی که به عنوان الیگارشی میجی نیز شناخته می شوند، کسانی هستند که شوگون سالاری توکوگاوا را سرنگون کردند. تصمیم گیری در دولت محدود به الیگارشی میجی بود که شامل ۲۰ نفر سیاستمدار (از ساتسوما، چوشو، توسا، هیزن و دربار امپراتور) می شد. تحولات اولیه. پس از اصلاحات میجی، رهبران «سامورایی» شوگون سالاری توکوگاوا را سرنگون کرده بودند هیچ برنامه دقیق و مشخصی جهت توسعه برای اجرا در ژاپن نداشتند. بیشترین آن ها در اواسط دهه ۴۰ عمر خود بودند و اکثر آن ها از چهار قلمروی دایمیوهای توزاما غربی ژاپن بود (قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو قلمروی توسا و ولایت هیزن). اگر چه کسانی که از خانواده های رده پایین سامورایی، به پست های رهبری نظامی در حوزه های مربوط خود رسیده بودند، از یک پیشینه آموزشی مبتنی بر کنفسیوس گرایی که بر وفاداری و خدمت به جامعه تأکید داشتند. بیشتر سیاستمداران دولت میجی تجربه سفر در خارج از کشور یا تجربه دست دوم را از طریق تماس با مشاوران خارجی در ژاپن
تجربه کرده بودند. در نتیجه، آن ها از برتری نظامی ملل غربی و نیاز ژاپن برای متحد شدن و تقویت خود برای جلوگیری از سرنوشت استعماری همسایگان خود در قاره آسیا آگاه بودند. با این وجود، بلافاصله پس از استعفای توکوگاوا یوشینوبو در سال ۱۸۶۷، بدون حکومت متمرکز دولتی، کشور مجموعه ای بود از حوزه های فئودالی نیمه مستقل تحت کنترل دایمیو ها، که توسط قدرت نظامی اتحاد ساتچو، و با اعتبار دربار امپراتوری در کیوتو کنار هم نگهداشته شده بودند. در اوایل ماه مارس ۱۸۶۸، در حالیکه هنوز نتیجه جنگ بوشین همچنان نامعلوم بود، دولت جدید میجی، نمایندگان را از هر حوزه به کیوتو برای تشکیل یک مجمع ملی موقت مشورتی احضار کرد. در ماه آوریل سال ۱۸۶۸، سوگندنامه پنج ماده ای اعلام شد، که در آن امپراتور میجی طرح کلی عمومی توسعه و مدرنیزاسیون ژاپن را تنظیم کرده بود. دو ماه بعد، در ژوئن ۱۸۶۸، «سِی تایشو» اعلام شد که مبنای جدید اداری برای دولت میجی بود. این کد اجرایی توسط فوکوئوکا تاکاچیکا و سوئه جیما تانه اومی (که هر دو آن ها در خارج از کشور تحصیل کرده بودند و چشم انداز سیاسی لیبرالی داشتند، طراحی شده بود) و ترکیبی از مفاهیم غربی مانند تقسیم قدرت و یک اح
یای ساختارهای باستانی بوروکراسی که به دوره نارا می رسید. یک ساختار دولتی مرکزی یا «دایجوکان» ایجاد شد. دایجوکان هفت بخش داشت: وزارت دادگستری جداگانه برای ایجاد یک تفکیک قدرت در تقلید از کشورهای غربی ایجاد شد. دولت فوهانکن سانچیسی را ایجاد کرد، قلمروهای قبلی را به مناطق شهری یا شهرداری (" فو ") و مناطق روستایی (" کِن ") تقسیم کرد. دولت محلی در ژاپن شامل منطقه ای بود که از زمان شوگون سالاری توکوگاوا، به صورت ۲۷۳ ناحیه نیمه مستقل اداره می شد. نمایندگان دولت مرکزی به هر یک از این حوزه ها فرستاده شدند تا به سمت یکپارچگی اداری و سازگاری با دستورالعمل های دولت مرکزی کار کنند. در اوایل سال ۱۸۶۹، پایتخت از کیوتو به ادو منتقل شد، که به توکیو (پایتخت شرقی) تغییر نام یافت. لغو حوزه ها. در ماه مارس سال ۱۸۶۹، دولت مرکزی به رهبری اوکوبو توشیمیچی از قلمروی ساتسوما به اندازه کافی قوی شد تا تأثیر بیشتری بر مرکزیت داشته باشد. پس از ادغام ارتش ساتسوما و چوشو به یک نیروی مشترک، اوکوبو توشیمیچی و کیدو تاکایوشی از قلمروهای ساتسوما و چوشو، دایمیوی ولایت هیزن و قلمروی توسا را متقاعد کردند که دامنه های اربابی خود را به امپراتور واگذار
کنند. سپس دیگر دایمیوها نیز مجبور به انجام همان کار شدند، و همه آن ها به عنوان «فرمانداران» در حوزه های مربوط خود مجدداً تعیین شدند، که دیگر به عنوان بخشی از تقسیمات دولت مرکزی تلقی می شد. در بهار سال ۱۸۷۱ اوکوبو توشیمیچی، کیدو تاکایوشی اینواوئه کائورو، یاماگاتا آریتومو سایگو تاکاموری اویاما ایوائو سانجو سانه تومی و ایواکورا تومومی جلسه مخفی را برگزار کردند و در طی آن تصمیم گرفتیم تا به طور کامل حوزه های 'هان' را از بین ببرند. بعدها در همان سال، تمامی دایمیوهای سابق به نزد امپراتور احضار شد و وی حکم خود را مبنی بر تبدیل این حوزه ها به جایی که توسط یک مقام اداری از طرف دولت مرکزی کنترل می شوند، صادر کرد. دایمیوها سخاوتمندانه قبول بازنشستگی کردند، و قلعه های خود را تبدیل به مراکز اداری و محلی برای دولت مرکزی کردند. این فرمان به ایجاد ۳۰۵ واحد اداری محلی منجر شد که تا پایان سال از طریق ادغام های مختلف به ۷۲ حوزه و ۳ شهرداری کاهش یافت، به طوری که تا پایان سال ۱۸۷۱ ژاپن تبدیل به یک دولت کاملاً متمرکز شد. انتقال به تدریج صورت گرفت، به طوری که هیچگونه اختلال در زندگی مردم عادی و شیوع هیچ مقاومت یا خشونتی دیده نشد.
دولت مرکزی تمام بدهی ها و وظایف این حوزه ها را جذب کرد و بسیاری از مقامات سابق در حوزه های کاری مشاغل جدید با دولت مرکزی پیدا کرده اند. در سال ۱۸۷۱، دولت مرکزی از ایجاد مجمع مشورتی در پایین ترین سطوح حکومت، در شهر، روستا و سطح شهرستان حمایت کرد. مجمع های محلی تنها قدرت بحث و گفتگو و نه وضع قانون را داشتند، آن ها یک شیر ایمنی مهم و بدون توانایی به چالش کشیدن اقتدار دولت مرکزی بودند. سازماندهی مجدد دولت مرکزی. در حالیکه در آن زمان حوزه های هان (ژاپن) لغو می شد، در اوت سال ۱۸۶۹، دولت مرکزی خود را تحت تجدید نظر قرار داد تا اقتدار متمرکز را تقویت کند. ایده تقسیم قدرت کنار گذاشته شد. دولت جدید هشت وزارتخانه ایجاد کرد:
الیگارشی میجی، هان باتسو طبقه جدید حاکم در آغاز دوره میجی بود. اعضای این طبقهٔ حاکم طرفداران کوکوگاکو بودند و اعتقاد داشتند که آن ها سازندگان یک نظام جدید هستند. هان باتسو تقریباً به طور کامل انحصاراً از شخصیت های چهار هان، قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو، قلمروی توسا و قلمروی هیزن تشکیل شده بود. این الیگارشی میجی پس از لغو سیستم هان در سال ۱۸۷۱ تشکیل شد. پس از خودکشی سایگو تاکاموری (۱۸۷۷–۱۸۲۷) و ترور اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲) رو به تضعیف گذاشت. از چهره های اصلی این دولت اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲)، پسر یکی از ملازم قلمروی ساتسوما و سایگو تاکاموری (۱۸۷۷–۱۸۲۷) یک سامورایی از همان قلمرو بودند که با چندین شخصیت دیگر از قلمروی چوشو، ولایت توسا و ولایت هیزن به یکدیگر پیوسته بودند تا شوگون سالاری توکوگاوا را سرنگون کنند. اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد به وزیر دارایی (ژاپن) و سایگو تاکاموری به یک سپهبد؛ هر دوی آنان عضور شورای امپراتوری بودند. کیدو تاکایوشی (۱۸۳۳–۷۷)، یکی از اهالی قلمروی چوشو و شاگرد یوشیدا شواین، وزیر آموزش شد. همچنین ایواکورا تومومی (۱۸۲۵–۸۳)، یکی از اهالی کیوتو بود که با توکوگاوا مخالف بود و تبدیل به اولی
ن سفیر در ایالات متحده آمریکا شد و اوکوما شیگه نوبو (۱۸۳۸- [۱۹۲۲)، از ولایت هیزن، دانش آموختهٔ رانگاکو، زبان چینی کلاسیک و زبان انگلیسی، که بعدها سرپرستی های مختلفی به عنوان یک وزیر را برعهده گرفت، و در نهایت در سال ۱۸۹۸ تبدیل به نخست وزیر ژاپن شد. برای رسیدن به اهداف نظام جدید، الیگارشی میجی از طریق یک سری اصلاحات اقتصادی و اجتماعی تصمیم گرفت تا چهار طبقه اجتماعی را منسوخ کند. درآمد شوگون سالاری توکوگاوا به مالیات بر خاندان توکوگاوا و دیگر دایمیو های هان (ژاپن) (املاک فئودالی)، وام گرفتن از دهقانان ثروتمند و تجار شهری، درآمد گمرکی محدود و وام های خارجی بستگی داشت. برای تأمین درآمد و توسعه زیرساخت ها، دولت جدید شروع به اقداماتی نظیر توسعه بندرگاه ها، فانوس دریایی، واردات ماشین آلات، ساخت مدارس، تحصیلات خارج از کشور برای دانشجویان، حقوق معلمان و مشاوران خارجی، ارتقاء ارتش امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن، راه آهن و شبکه های تلگراف و مأموریت های دیپلماتیک خارجی مانند هیئت اعزامی ایواکورا کرد. بحران های اقتصادی، که با افزایش حوادث آشوب های کشاورزان همراه بود، به اصلاحات اجتماعی منجر شد. علاوه بر اجار
ه، مالیات و نرخ های بهره قدیمی، شهروند معمولی با پرداخت نقدی برای مالیات های جدید، خدمت وظیفه عمومی و پرداخت هزینه تحصیل جهت تحصیلات اجباری که تازه مقرر شده بود، مواجه بودند. برای دستیابی به این اصلاحات، سیستم طبقه بندی اجتماعی قدیمی توکوگاوا و تقسیم مشاغل به سامورایی، کشاورز، صنعتگر و بازرگان تا سال ۱۸۷۱ لغو شد، اگرچه تعصبات هنوز ادامه داشت، اما از لحاظ نظری همه مردم در مقابل قانون برابر بودند. در حقیقت در جهت تداوم به تمایزات اجتماعی، دولت الفاظ اجتماعی جدیدی را بکار برد: دایمیو تبدیل به نجیب زاده شد، سامورایی با اصالت شناخته می شد و همه افراد دیگر عادی شدند. حقوق بازنشستگی دایمیو و سامورایی ها پرداخت می شد و پس از آن سامورایی ها بعضی از امتیازات انحصاری خود را در زمینه نظامی از دست دادند. سامورایی ها سابق، فعالیت های جدیدی را به عنوان کارمند، معلم، افسران ارتش، مقامات پلیس، روزنامه نگار، محقق، مهاجر به سرزمین های شمالی ژاپن، بانکدار و بازرگان یافتند. برخی از سامورایی ها به شدت از این مشاغل سود می بردند، اما بسیاری از آن ها در کار خود موفق نشدند و در سال های پس از آن مخالفت های مهمی را به وجود آوردند. بحران
کره (سیکانرون) در سال ۱۸۷۳ منجر به استعفای طرفداران سایگو تاکاموری و شورای امور خارجه اتو شیمپی (۱۸۳۴–۷۴) شد. اتو شیمپی، بنیان گذار سازمان های میهن پرستی مختلف، با دیگر عناصر ناراضی همراه شد و یک قیام مسلحانه بنام شورش ساگا را علیه نیروهای دولتی، در جنوب ژاپن (کیوشو) در سال ۱۸۷۴ آغاز کرد. اوکوبو توشیمیچی با سرکوب به این شورش سر و سامان داد و با سرعت اتو را شکست داد، در حالی که اتو از سایگو درخواست کمک کرده بود بدون اینکه در این کار موفق شود. سه سال بعد، آخرین قیام مسلحانه بزرگ و جدی ترین چالش برای دولت میجی، جنگ سینان شکل گرفت، این بار سایگو تاکاموری بود که نقش مهمی در این شورش بازی می کرد. تا به حال ارتش به راحتی شورش ساگا و سایر قیام های کشاورزان و سامورایی ها را که در اعتراض به اصلاحات میجی شکل گرفتند، بودند را سرکوب کرده بود. با این حال، تعداد سامورایی های شورشی سابق قلمروی ساتسوما بسیار زیاد بود و ساکنان این قلمرو سنت طولانی ای برای مخالفت با مقامات مرکزی داشتند. سایگو با بی میلی و پس از وقوع نارضایتی های گسترده در مورد اصلاحات میجی، در سال ۱۸۷۷ شورش کرد. هر دو طرف به خوبی مبارزه کردند، اما سلاح های مدر
ن و تأمین مالی بهتر نیروهای دولتی، به شورش ساتسوما پایان داد. اگر چه سایگو تاکاموری شکست خورد و خودکشی کرد، اما سایگو در تاریخ ژاپن یک خائن نیست و شخصیت قهرمانانه ای دارد. سرکوب شورشیان ساتسوما، پایان دادن به تهدیدهای جدی برای رژیم میجی بود، اما برای الیگارشی مشکل بود. این مبارزه خزانه ملی را تخریب کرد، منجر به تورم شدید و بالا رفتن ارزش زمین شد و مالیات به شدت مورد نیاز قرار گرفت و مهمتر از همه، اصلاحات مجدد لازم شد. فهرست سیاستمداران برجسته دوره میجی. اسامی زیر چهره های برجسته در اصلاحات میجی، و در دولت میجی هستند: از کوگه (درباریان): از قلمروی ساتسوما: از قلمروی چوشو: از قلمروی توسا: از قلمروی ساگا: دیگران:
در مخابرات و علوم رادیویی، ژرفاسنجی یون کره، روشی برای دستیابی به داده زنده بسامد بالای یون کرهٔ وابسته به پخش رادیویی است و از یک سامانه پایه ساخته شده از فرستنده و گیرنده هماهنگ شده استفاده می کند. تاخیر انتشار زمان بین تراگسیل و دریافت، به عنوان فرازای مؤثر لایه یون کره در نظر گرفته می شود. ژرفاسنجی عمودی از یک فرستنده و گیرنده کنار هم گذاشته، تشکیل می شود و با فرستادن طیف گسترده ای از بسامدها به صورت عمودی به یون کره و اندازه گیری مقادیر بازتاب شده، فرازای مؤثر لایه یون کره را اندازه می گیرد. از این روش همچنین برای سنجش بسامد بحرانی نیز استفاده می شود. ژرفاسنج های اُریب، از یک فرستنده در یک گوشه از مسیرِ پخشِ مشخص و یک گیرنده هماهنگ شده که معمولاً با یک صفحه اسیلوسکوپ مانند (یونوگرام) در گوشه دیگر همراه است استفاده می کنند. اندازه گیری های گیرنده، تاخیر انتشار زمان را به فرازای مؤثر لایه یون کره تبدیل می کند. نمودار یونوگرام، فرازای مؤثر لایه یون کره را به مانند تابعی از بسامد نشان می دهد.
کُوکوگاکو یک جنبش علمی و یک مکتب ژاپنی زمینهٔ فلسفه و لغت شناسی بود که در دوره ادو شکل گرفت. مکتب کُوکوگاکو دانش ملی ژاپن بود. دانشمندان مکتب ملی باهمهٔ گرایش به باورهای شینتو و ستایش گذشته ژاپن از بینش واقع گرای کنفوسیوسی برخوردار بودند، و هم اینان با تکیه به مفاهیم تفوق و مشروعیت تبار و مقام امپراتور سرانجام پیشدار بازگشت قدرت به دستگاه امپراتوری شدند. آن ها همچنین با طرح این اصل که تحت حکومت امپراتور امتیازی میان عامهٔ مردم و چهار طبقه اجتماعی نیست، اساس حقوقی نظام طبقاتی را فرو ریختند. بررسی اجمالی. کُوکوگاکو به معنی «یادگیری ملی»، جنبشی در اواخر قرن هفدهم و هجدهم ژاپن که بر مطالعات کلاسیک ژاپنی تأکید داشت. این جنبش از نئوکنفوسیوسی ها، که بر اهمیت ادبیات کلاسیک چینی تأکید داشتند، انگیزه گرفت. برای مثال، مکتب میتو، محققان، اثری عظیم به نام دای-نیهون-شی («تاریخ ژاپن بزرگ») را بر اساس مدل چینی تاریخ ها آغاز کرد. با این حال، به زودی، جنبش کوکوگاکو تلاش کرد تا تمام تأثیرات خارجی، از جمله بودیسم و کنفوسیوس گرایی را پاکسازی کند. جنبش «یادگیری ملی» در مکتب فوکو (بازسازی) شینتو تحت رهبری مردانی مانند کامو مابوچی،
موتوئوری نوریناگا و هیراتا آتسوتانه به اوج خود رسید. احیای شینتو، جنبش کوکوگاکو و احساسات سلطنت طلبانه مکتب میتو، همگی در دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) در احیای حکومت امپراتوری و تأسیس شینتو به عنوان یک فرقه دولتی ترکیب شدند.
رانگاکو در زبان ژاپنی به معنای مطالعات هلندی یا آموزش هلندی است. رانگاکو آموزش های برداشت شده از غرب است که به عنوان یک دانش در ژاپن توسعه پیدا کرد.
نخست وزیر ژاپن ، رئیس دولت و بالاترین مقام اجرایی ژاپن است. نخست وزیر ریاست کابینه ژاپن را بر عهده دارد و توانایی انتخاب و عزل وزرای کشور را دارد. نخست وزیر همچنین به عنوان فرمانده کل نیروهای دفاع ازخود ژاپن عمل می کند و یکی از اعضای نشسته هر یک از مجلس های دایت ملی (معمولاً مجلس نمایندگان) است. در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۲۰، شینزو آبه نخست وزیر ژاپن به دلیل تشدید بیماری «کولیت زخمی» از سمت خود استعفا داد. پس از وی یوشیهیده سوگا (به ژاپنی: 菅 義偉 yoshhide suga) به سمت نخست وزیری برگزیده شد. نخست وزیر فعلی شیگرو ایشیبا از حزب لیبرال دموکرات است که در ۱ اکتبر ۲۰۲۴، این سمت را بر عهده گرفت.
امید نام یک درنای سیبری نر است که سال هاست برای گذران زمستان از سیبری به فریدون کنار مهاجرت می کند. امید تنها بازماندهٔ گلّهٔ غربی است. درناهای سیبری نخستین بار در سال ۱۳۵۳ در ایران دیده شدند. جمعیت غربی درناهای سیبری با گذر از تالاب های نارزوم در قزاقستان، ذخیره گاه طبیعی آستراخان روسیه در دهانهٔ رود ولگا و آذربایجان و طی مسافت تقریباً ۵۰۰۰ کیلومتری در آبان هر سال به تالاب های فریدونکنار در استان مازندران مهاجرت می کنند و تا اوایل اسفند را در این تالاب می گذرانند. همسرگزینی. یکی از خصوصیات درناها نوع همسرگزینی شان است که به صورت تک همسری است. اگر اتفاقی برای جفت آن ها بیفتد، به سختی دوباره امکان جفت یابی برایشان مهیا می شود. امید در ابتدا با درنایِ ماده ای به نام «آرزو» به ایران می آمد، اما آرزو در سالِ ۸۶ به دلایل نامعلومی تلف شد و پس از آن نیز امید دیگر جفت گیری نکرد و ۱۵ سال به تنهایی به ایران می آمد. در سال ۱۴۰۱ در پروژه ای مشترک، یک درنای ماده (از گلّهٔ شرقی) به نامِ رؤیا را در تالابِ فریدونکنار در نزدیکیِ امید رهاسازی کردند. این دو در رویدادی نادر، پس از آغازِ آشنایی، به آوازخوانی روی آوردند و پس از چن
دی با هم پروازِ خود را به سویِ سیبری آغاز کردند. آنها در مسیر مهاجرت، روزانه ۸۰۰ کیلومتر در پرواز هستند. پیشتر تلاش هایی در سازمان های محیط زیست کشورها برای جفت یابی «امید» با درناهای موجود در شرایط اسارت انجام شده بود تا بتوانند جمعیتِ او را دوباره احیا کنند اما تا پیش از «رؤیا» این تلاش ها موفقیت آمیز نبود. جمعیت. جمعیت این دسته از درناها از بیش از ۲۰۰ قطعه در سال ۱۹۳۰ به دو قطعه در سالیان اخیر و با مرگ «آرزو» به یک قطعه رسیده است. از سال ۱۳۸۵، امید — آخرین بازماندهٔ جمعیت غربی درناهای سیبری — به تنهایی به ایران می آید. قد امید ۱۶۰ سانتی متر است. این پرنده در آبان ماه ۱۴۰۱ برای پانزدهمین سال متوالی به ایران سفر کرد.
اندازه کلی الکترون کمیت توصیفی مهمی برای یون کره زمین است. اندازه کلی الکترون، شمار کل الکترون های جمع شده بین دو نقطه در امتداد یک لوله با سطح مقطع یک متر مربع است. نمونه آن چگالی عددی ستونی الکترون ها است. این کمیت، بیشتر به شکل ضریبی از به اصلاح "واحد اندازه کلی الکترون" معرفی می شود که اندازه آن ۱۰۱۶الکترونمتر مربع است. اندازه کلی الکترون برای تعیین درخشش بین ستاره ای و تاخیر گروهی و تاخیر فازی موج های رادیویی در یک رسانا، مهم است. اندازه کلی الکترون یون کره با پایش تاخیرهای فازی حامل سیگنال های رادیویی دریافت شده از ماهواره هایی که بالای لایه یون کره گسیل شده اند انجام می شود که بیشتر آنها ماهواره های سامانه موقعیت یاب جهانی هستند. اندازه کلی الکترون وابستگی بسیار زیادی به چرخه خورشیدی دارد. فرمول بندی. اندازه کلی الکترون وابسته به مسیر است. بر پایه تعریف، اندازه کلی الکترون می تواند با جمع شدن الکترون ها در طول مسیر "ds" یون کره با چکالی الکترونی وابسته به مکان جغرافیایی "ne(s)" محاسبه شود: اندازه کلی الکترون عمودی با اندازه گیری تجمع چگالی الکترونی عمود بر مسیر ثابت زمین بدست می آید. اندازه کلی الکترون
کَج با اندازه گیری تجمع چگالی الکترونی عمود بر مسیر مستقیم بدست می آید. در اندازه کلی الکترون عمودی، اثر رادیویی یون کره، متناسب با اندازه کلی الکترون است و رابطه وارونه ای با بسامد دارد. بنابراین تاخیر فازی یون کره به این صورت است: درحالیکه تاخیر گروهی همان اندازه اما در جهت خلاف تاخیر فازی است: تناسب ثابت "K" به این شکل است: هنگامیکه "q" بار الکترون، "me" جرم الکترون، "re" شعاع الکترون، "c" سرعت نور در خلأ، و "ϵ0" ثابت گذردهی خلأ است مقدار "k" نزدیک به m3.s-2 ۴۰/۳۰۸۱۹۳ بدست می آید. واحد اندازه کلی الکترون می تواند به صورت m·m2·Hz2 نیز بیان شود تا بتوان انقطاع هایی مانند تاخیر خمشی "τ" به متر، تاخیر عمدی "f" به هرتز، و تاخیر اندازه کلی الکترون به m−2 را در آن نشان داد.
ده وی هه (درگذشت ۹۰۶) ( دوران حکومت ۸۹۴-۹۰۶) چهاردهمین پادشاه بالهه بود. اطلاعات کمی در مورد ده وی هه وجود دارد و در برخی از فهرست های پادشاهان بالهه نام او دیده نمی شود، هر چند نام او در تاریخ چینی "تانگ هوی یائو "(唐會要) دیده می شود. نام دوره ای و نام که بعد از مرگ به او داده شده است نامشخص است. تا سال ۱۹۴۰ موجودیت دائه ویهائه تأیید نشده بود تا اینکه برای اولین بار جین یوفو و دیگر مورخان چینی موجودیت او را تأیید کردند. هر چند اطلاعات کمی دربارهٔ دوران حکومت او وجود دارد اما به نظر می رسد او با فرستادن نمایندگانی در سال های ۸۹۴ به ژاپن و ۹۰۵ به تانگ توانسته است در روابط دیپلماتیک به پیشرفت هایی دست یابد.
انجمن بین المللی آکادمی ها (۱۸۹۹ تا ۱۹۱۳) یک فرهنگستان برای پیونددهی آکادمی ها در سراسر جهان بود. نخستین گردهمایی آن در سال ۱۹۰۰ (میلادی) در پاریس فرانسه برگزار شد. نخستین رئیس آن شرق شناس هلندی میخائیل یان دخویه بود.
اگاوا هیده تاتسو (; – ) آموزگار، سیاستمدار اهل ژاپن بود.
کشتی کانکو مارو نخستین کشتی جنگی با موتور بخار در ژاپن بود. این کشتی در دوره باکوماتسو از طرف پادشاه هلند به شوگون سالاری توکوگاوا اهدا شد.
اونتوژنی یا فردزایی یا هستی زایی (به زبان انگلیسی: Ontogeny) به مطالعه پیدایش و تکوین اندام های یک جاندار از یاخته های بنیادی می پردازد؛ که معمولاً از زمان لقاح تخمک تا رشد و تکوین کامل جاندار ادامه می یابد. اگرچه این اصطلاح ممکن است برای مطالعه کل طول عمر یک جاندار هم به کار رود. دانشمندان با بررسی فردزایی داده های بیشتری درباره تاریخچه فرگشتی جانداران به دست می آورند زیرا ویژگی های نیایی، اغلب خود را در دوره تکوین جاندار نمایان می کنند. برای نمونه رویان انسان و جوجه هر دو طی دوره تکوین خود وارد حالتی می شوند که در گردنشان شکاف هایی به وجود می آید که شبیه شکاف های آبشش روی گردن ماهی است؛ این مشاهده ها ایده مبنی بر اینکه ماهی هم نیای انسان و جوجه است را تقویت می کند. برخی از دانشمندان در اویل سده ۱۸ میلادی باور داشتند که فردزایی نه تنها می تواند داده های زیادی دربارهٔ تاریخچه فرگشتی جانداران فاش کند، بلکه تاریخچه گام به گام فرگشت جانداران را نیز نشان می دهد. این دانشمندان باور داشتند که فردزایی خلاصه ای از تبارزایی جانداران است؛ به این معنا که هر مرحله ای از تکوین رویان نشاندهنده شکل کامل تکوین پیداکرده و بال
غ نیاکان او است؛ یعنی در فرگشت به پایان تکوین رویان یک جاندار، حالتی جدید اضافه می شود. این ایده کاملاً درست نیست. برای مثال اگر این ایده درست بود باید مراحل تکوین رویان جوجه اینگونه می بود: تک یاخته ای، پریاخته ای بی مهره، ماهی، یک خزنده مارمولک مانند، پرنده و سرانجام یک جوجه کامل. اما مراحل تکوین رویان جوجه اینگونه نیست، اگرچه رویان جوجه در برخی از مراحل تکوین همانند رویان ماهی و خزندگان است اما رویان جوجه شبیه شکل بالغ این جانداران نیست. فردزایی تاریخچه تکوین یک جاندار در طول زندگی اش است؛ و با تبارزایی، که به تاریخچه فرگشتی یک گونه می پردازد، متفاوت است. زیست شناسان فرگشتی اغلب از گونه ها به عنوان صفت ها یا مشخصه های در حال تکوین یاد می کنند. این موضوع می تواند گمراه کننده باشد، درحالی که فرایندهای تکوینی می توانند فرایندهای فرگشتی (تبارزایشی) را تحت تأثیر قرار دهند اما جانداران تکوین می یابند درحالی که گونه ها تکامل (فرگشت) پیدا می کنند. فردزایی، رویان شناسی و زیست شناسی تکوینی بسیار به یکدیگر نزدیک هستند و این دانش واژگان گاهی به جای یکدیگر به کار می روند. اصطلاح ontogeny در زیست شناسی یاخته ای برای توص
یف انواع گوناگون یاخته ها به کار می رود. فردزایی رشته تحصیلی مورد استفاده ای در بسیاری از رشته ها، مانند زیست شناسی تکوینی و روان شناسی رشد است. پیوند به بیرون. __نمایه__
شکهار راوجینی (زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۷۸) خواننده، تنظیم کننده هندی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به نیرجا اشاره کرد.
زلزله توکای () اولین زلزله از زلزله های بزرگ آنسی (۱۸۵۴–۱۸۵۵) بود. این زلزله در ۲۳ دسامبر ۱۸۵۴ به شدت ۸٫۴ به مقیاس بزرگی ریشتر در منطقه زمانی ساعت ۹ صبح در منطقه توکای در ژاپن رخ داد. در پی سونامی ایجاد شده توسط زلزله بیش از ۱۰۰۰۰ خانه ویران شد و حداقل ۲۰۰۰ نفر کشته شدند.
نیدهی سوبایاه (زاده ۱۶ فوریه ۱۹۸۷) بازیگر هندی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به نیرجا اشاره کرد.
زلزله ادو، زلزله بزرگ آنسی یکی از بزرگترین بلایای طبیعی در اواخر دوره ادو بود. این زلزله در ساعت ۱۰ شب به وقت محلی در ۱۱ نوامبر ۱۸۵۵ نزدیک به ادو (توکیوی امروزی) به وقوع پیوست و موجب آسیب و خرابی فراوانی به سبب لرزش زمین و آتش سوزی های متعاقب در منطقه کانتو شد. تعداد کشته شدگان بین ۷٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰ نفر و تعداد خانه های ویران شده در حدود ۱۴۰۰۰ تخمین زده می شود. زمین لرزه دارای قدرت ۷ در بزرگای موج سطحی و مقیاس ۶ در مقیاس شدت مرکالی بود.
اُلیور فیشر وینچستر (۳۰ نوامبر ۱۸۱۰ – ۱۱ دسامبر ۱۸۸۰) بازرگان، سیاستمدار و بنیانگذار شرکت اسلحه سازی وینچستر است. الیور وینچستر ابتدا در کار تولید پوشاک بود. وی وقتی متوجه شد اسمیث و ویسن دو اسلحه ساز برجسته به دنبال سرمایه گذار هستند، اقدام به سرمایه گذاری در این صنعت نمود. در این زمان وینچستر کمترین اطلاعی از اسلحه سازی نداشت و فقط یک سرمایه گذار بود، اما به مرور با خروج بقیه سرمایه گذارها و حتی اسمیث و ویسن، وینچستر مدیر شرکت گردید و در سال ۱۸۵۷ نام شرکت را به «نیو هیون آرمز» تغییر داد. این شرکت با بازدهی ناپایدار روبرو شد که یکی از علت های آن طراحی و عملکرد ضعیف سلاح ها بود. وینچستر با استخدام مخترعانی همچون بنجامین تایلر هنری و نلسون کینگ، به اصلاح طرح های اسلحه گرم ادامه داد و در سال ۱۸۶۶، نام شرکت را به اسلحه سازی وینچستر تغییر داد. موفقیت سلاح های وینچستر به حدی بود که سرخ پوستان آمریکا هم در ازای دادن کالا آنرا خریداری می کردند. الیور وینچستر در سال ۱۸۶۶ وارد سیاست شد و به فرمانداری ایالت کنتیکت انتخاب گردید. تولد و ازدواج. الیور پسر ساموئل وینچستر و هانا بیتس بود و در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۸۱۰ در بوستون