Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وران جنگ جهانی اول مشهد را اشغال کرده بود، کامیون های او را مصادره و پس از پایان جنگ به شوروی منتقل کرد. علی اکبر خیامی از آن پس مکان توقف گاه کامیون ها را تبدیل به تعمیرگاه کامیون نموده به کسب و کار ادامه داد. احمد و برادرش محمود کار را با راه اندازی کارواش در گاراژ پدر آغاز کردند. او در مورد علاقه ای که به اتومبیل داشت می گوید: «در سرمای زمستان آنقدر روی اتومبیل ها کار می کردم که دست هایم ترک می خورد و بنابراین ناچار می شدم پیه داغ کرده روی آن بریزم تا زخم هایم التیام پیدا کند.» به دلیل روحیه پیشرفت و پشتکار زیاد و همچنین نبوغ ذاتی و علاقه به صنعت خودرو ابتدا به خرید و فروش خودرو و قطعات خودرو روی آوردند سپس به تهران رفته و در آنجا در سال ۱۳۴۲ با دریافت مجوز اتوبوس سازی، اولین قدم را در راه خودروسازی برداشتند؛ و در سال ۱۳۴۶ خط تولید خودرو سواری پیکان را راه اندازی کردند. از نکات جالب و بارز برادران خیامی، توجه به مسائل رفاهی و معیشتی کارگران ایران ناسیونال بود که به تأسیس باشگاه فوتبال پیکان و ساخت و احداث شهرک پیکان شهر در مجاورت کارخانه برای سکونت کارگران ایران ناسیونال و وعده غذایی رایگان برای کلیه کارگر
ان انجامید. به گفته احمد خیامی در کتاب خاطراتش «پیکان سرنوشت ما/ نوشته مهدی خیامی» بعد از مدتی محمود از احمد درخواست جدایی می کند و احمد که از ابتدا رؤیای تولید ۱۰۰ درصد قطعات خودرو در داخل کشور را در سر داشت و در آن سالها با سرعت زیادی به هدفش نزدیک می شد، پس از این درخواست محمود که او را بیشتر از جانش دوست می داشت سهم خود را از ایران ناسیونال به محمود واگذار می کند و پس از آن اقدام به تأسیس فروشگاه های زنجیره ای کوروش، کارخانه جامکو و کارخانه مبلیران (اولین کارخانه مبل در ایران) می کند. تأسیس فروشگاه های کوروش (بعد از انقلاب فروشگاه قدس نام گرفت) که شبیه فروشگاه های هایپر استار و شهروند کنونی بود در آن زمان بسیار کار بزرگ و پر سر و صدایی بود که کمک زیادی به کاهش سرعت تورم می کند و موجب ثبات قیمت کالاهای اساسی به دلیل رقابتی شدن فروش محصولات و کوتاه شدن دست دلالان و پایان انحصارگری آنها در چنین فروشگاه هایی می گردد. جالب است بدانید آهنگ معروف «تولدت مبارک» برای اولین تولد پیکان به درخواست محمود و احمد خیامی توسط انوشیروان روحانی ساخته شده است. احمد خیامی در کتاب «پیکان سرنوشت ما» توضیح می دهد که برای تأسیس ک
ارخانه ایران ناسیونال با امکانات آن زمان چقدر دچار رنج و مشقت شده اند و خرید، انتقال و نصب تأسیسات و تجهیزات کارخانه و حتی انتخاب نوع خودرو برای تولید، هر کدام برای خود داستان مفصل و مشکلاتی داشته است و چه سختی ها و خون جگرها که این ۲ برادر برای راه اندازی کارخانه تولید خودرو در ایران بر خود دیده اند. برادران خیامی در طول دوران تصدیشان حمایت زیادی از کارگران کارخانجات ایران ناسیونال در زمینه های مختلف رفاهی، اجتماعی، معیشتی، دینی، ورزشی و خانوادگی می کردند و علاوه بر آن تمام سعیشان بر این بود خودرویی کاملاً ملی و داخلی با کیفیتی بالا و ارزان در اختیار هم میهنان خود قرار دهند. برادران خیامی تا جایی برای مشتریان خود ارزش قائل بودند که وقتی ارزش ریال ایران در مقابل دلار بالا رفت و هزینه تولید خودرو برای خیامی ها ارزان تر تمام شد، طی فراخوانی اعلام کردند هرکس در آن تاریخ از آنها پیکان خریده است می تواند مبلغ ۵۸۰ تومان را از کارخانه ایران ناسیونال باز پس بگیرد (به گفته احمد خیامی در کتاب «پیکان سرنوشت ما» قیمت خودرو پیکان در آن مقطع ۱۵۰۰۰ تومان به صورت قسطی بدون بهره بوده است). بعد از انقلاب ۱۳۵۷ تمامی اموال برادر
ان خیامی مصادره شد و آنها ایران را ترک کردند. احمد خیامی سه پسر به نام های سعید و حمید و مهدی دارد. مهدی خیامی کتابی به نام «پیکان سرنوشت ما» را با استفاده از نوشته ها و خاطرات احمد خیامی به قلم تحریر درآورد. احمد خیامی در سال ۱۳۷۹ در سن ۷۵ سالگی در کانادا درگذشت و در لس آنجلس به خاک سپرده شد. دکتر رضا یادگاری (کارآفرین اثر گذار ملی و مدیرعامل باشگاه توسعه کسب و کار یونسکو) و دکتر مهشید سنایی فرد بنیانگذاران مجموعه کتابهای ۱۰۰۰ جلدی زندگی نامه کارآفرینان و مدیران بزرگ ایرانی (رکورددار کتاب های کارآفرینی در سایت جهانی آمازون و برندگان جایزه ملی جلال احمد به پاس دو دهه نگارش ادبیات اقتصادی ایران) بِه همراه دکتر علی نظامی فرد به عنوان مشاور پژوهشی، کتابی را تحت نام کارآفرینی به شیوه برادران خیامی برای دانشگاه بهشتی نوشتند که مورد استقبال دانشجویان و کارآفرینان بزرگ ایرانی قرار گرفت.
پینار آیهان (؛ زادهٔ ) خوانندهٔ اهل ترکیه است. او همچنین در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۰ شرکت کرده بود. آیهان مجری یکی از برنامه های سازمان رادیو و تلویزیون دولتی ترکیه است.
بیانیه ۱۴ فعال سیاسی موسوم به بیانیه ۱۴ نام بیانیه ای است که در آستانه ۲۲ خرداد ماه ۱۳۹۸ خورشیدی، همزمان با سالگرد انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران، توسط ۱۴ تن از فعالان مدنی و کنشگران سیاسی داخل ایران با هدف طرح یک سری خواسته های سیاسی و مدنی منتشر شد. امضاکنندگان این بیانیه با طرح مشکلات اقتصادی، مدنی و سیاسی داخل ایران ضمن انتقاد از وضعیت جاری کشور در زمینه های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خواستار اعمال اصلاحات در قانون اساسی کشور، کناره گیری سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری اسلامی شدند. امضاکنندگان این سند دلایل خود برای طرح چنین مطالبه ای را «نقص گسترده حقوق مدنی، به خصوص زنان»، «ناتوانی در رهبری و اداره درست کشور» و «استبداد نظام حاکم، عدم استقلال قوا و عدم امکان برگزاری انتخابات آزاد» عنوان کردند. بیانیه مذکور «مردم ایران» را مخاطب خود قرار می دهد و با فراخوان مردم به خیزش پایان می یابد. کمال جعفری یزدی، محمد نوری زاد، گوهر عشقی،امیرحسین مرادی خلیل محمد ملکی از جمله چهره هایی بودند که بیانیه را امضا کردند. به فاصله چندی پس از انتشار بیانیه فوق، ۱۴ زن ایرانی از چهره های کنش
گر خارج کشور نیز با امضای بیانیه ای حمایت خود را از این ۱۴ تن اعلام داشتند. نام چهره هایی چون مسیح علی نژاد و نازنین بنیادی در بین این افراد به چشم می خورد. در همین حین ۱۴ نفر از کنشگران زن داخل ایران ضمن انتشار نامه ای با اعلام مطالبات مدنی و سیاسی خود و اعلام حمایت از بیانیه ۱۴ تن، اعلام موجودیت نمودند. پس از انتشار این بیانیه ها بسیاری از امضاکنندگان آن احضار یا توسط نهادهای امنیتی بازداشت شدند. عده ای از امضاکنندگان نیز گزارش کردند که توسط افرادی ناشناس مورد تهدید، ضرب شتم و ارعاب قرار گرفتند. تعدادی از احزاب سیاسی، چهره های سرشناس و جمعی از شهروندان نیز اقدام به اعلام حمایت از این کنشگران و بیانیه آنها کردند. درون مایه بیانیه. روی سخن بیانیه با مردم ایران است و مخاطبان خود را "هم میهن" صدا می کند. بیانیه با رویکردی انتقادی نسبت به مسائل مدنی و سیاسی ایران نوشته شده است. امضاکنندگان خواستار کناره گیری رهبر جمهوری اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری اسلامی و اعمال تغییرات در قانون اساسی کشور شدند. نویسندگان نظام جمهوری اسلامی را نظامی اصلاح ناپذیر قلمداد کرده و اصل ۱۱۰، ۱۱۲ و ۱۱۳ ارکان نظام سیاسی جمهوری ا
سلامی در قانون اساسی «که میزان صلاحیت و اختیارات رهبر جمهوری اسلامی را تعیین می کند» و موانع بازنگری آن قوانین طبق اصول ۱۷۶ و ۱۷۷ «مربوط به اختیارات شورای عالی امنیت ملی و مجمع تشخیص مصلحت نظام» را نیز مدرکی برای اثبات بیانات خود معرفی نمودند. همچنین با انتقاد از قوه مجریه و قوه قضائیه و همین طور قوه مققننه بیان داشتند که این نهادها فاقد قدرت و استقلال برای اداره مستقل کشور بوده و دولت تنها نقش تدارکاتچی را ایفا می کند. امضاکنندگان بیانیه باور دارند نظام جمهوری اسلامی حقوق مدنی و سیاسی مردم را نقص کرده و حقوق اولیه زنان را در طول دوران حکومت خود مورد نقصان گسترده قرار داده است و با وجود جمهوری اسلامی امکان نیل به آزادی و رفاه وجود ندارد. بیانیه فوق خود را فراجناحی دانسته و با فراخوان مردم به خیزش علیه حکومت پایان می یابد. امضاکنندگان. نام های امضاکنندگان به ترتیب حروف الفبا: واکنش ها. پس از انتشار این بیانیه و آغاز روند بازداشت امضاکنندگان آن، بیانیه های دیگری از سوی فعالان داخلی و خارجی در حمایت از مفاد بیانیه ۱۴ و امضاکنندگان آن منتشر شد. بیانیه ۱۴ زن کنشگر خارج از ایران. به فاصله چندی پس از انتشار این نامه
، ۱۴ تن از کنشگران سیاسی خارج از کشور با انتشار نامه ای، حمایت رسمی خود از این ۱۴ نفر و بیانیه شان را اعلام داشتند. امضاکنندگان این نامه در بخشی از بیانیه خود با یادکرد از نظام های تمامیت خواه نوشتند که سیستم های اقتدارگرا در پی جدایی قشرها از هم هستند، آنان در بیانیه شان خود را دنبال کننده راه زنان داخل کشور در زمینه فعالیت های مدنی معرفی کردند. امضاکنندگان نامه حمایت خود را تلاشی برای «انعکاس صدای این ۱۴ نفر» اعلام کردند. امضاکنندگان. امضاکنندگان این بیانیه که همگی آنها زن بودند شامل: بیانیه ۱۴ زن کنشگر داخلِ ایران. چهارده تن از زنان داخل ایران طی نامه ای در حمایت از بیانیه اولیه با اعلام مخالفت خود با نظام جمهوری اسلامی حمایتشان از بیانیه ۱۴ را اعلام کرده و خواهان گذار از نظام جمهوری اسلامی و رسیدن به یک حکومت سکولار دموکرات شدند. به باور آنها نظام جمهوری اسلامی حقوق اولیه و ابتدایی زنان را با نگاه دینی خود نقص کرده و سیاست هایش منجر به فشارهای اقتصادی و معیشتی بر مردم جامعه شده. آنها شیوه خود برای نیل به اهدافشان را مبارزات مدنی عاری از خشونت معرفی کردند. در زمان انتشار نامه حداقل یکی از امضاکنندگان این ب
یانیه در زندان به سر می برد. نرگس منصوری یکی از امضاکنندگان این بیانیه که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد در خصوص حقوق زنان در جمهوری اسلامی گفت که زنان در جمهوری اسلامی شهروندان درجه دو هستند و حقوق ابتداییشان نقص می شود. او ضمن اعتراض به منع ورود زنان به استادیوم های ورزشی، ممنوعیت آواز خواندن زنان در ایران و مسائل مرتبط با حجاب اجباری، مسائل حقوقی را نیز علیه زنان دانست و گفت زنان ضمن محرومیت از حق طلاق، حضانت فرزند، ارث برابر و گرفتن سمت های بالا در قوه قضاییه و مجریه محروم هستند. او این مسائل را با نام " "آپارتاید جنسی"" تعریف کرد. امضاکنندگان. امضاکنندگان این بیانیه که همگی آنها زنان ساکن ایران بودند شامل: احزاب. کمی پس از انتشار این نامه تعدادی از احزاب سیاسی کرد ایران نیز حمایت خود را از بیانیه ها اعلام داشتند. این احزاب شامل: حزب دموکرات کردستان ایران (حدکا)، حزب دموکرات کردستان (حدک)، حزب کومله کردستان ایران و کومله زحمتکشان کردستان بودند. شخصیت ها. فرح پهلوی پس از انتشار نامه ۱۴ کنشگر زن، حمایت خود را از مبارزات مدنی زنان ایرانی اعلام کرد. سازمان ها و نهادها. کانون نویسندگان ایران با محکوم کردن بازد
اشت گیتی پورفاضل نویسنده و وکیل عضو این کانون، خواهان آزادی «بی قید و شرط» او و همه زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران شد. پویش اینترنتیِ، من نفر پانزدهم هستم. از سوی دیگر طیف وسیعی از شهروندان نیز اقدام به راه اندازی یک پویش در فضای مجازی تحت عنوان "من نفر پانزدهم هستم" در حمایت از بیانیه گروه چهارده کرده و با ارسال ویدیوهایی، خود را نفر پانزدهم بیانیه معرفی کردند. افراد در این ویدیوها با بیان انتقادات خود نسبت به وضعیت مدنی، معیشتی و سیاسی حاکم بر کشور، مخالفتشان با حکومت را ابراز داشتند. هنرمندانِ شرکت کرده در پویش. از میان هنرمندانی که تاکنون به کمپین "من نفر پانزدهم هستم" پیوسته اند و ویدیو خود را به نشانه حمایت به اشتراک گذاشته اند می توان به آرش سبحانی، حمید طالب زاده (خواننده)، شهبال شب پره، شهرام آذر، مرتضی برجسته، شهره آغداشلو، محمد خردادیان، مانا نیستانی، سعید محمدی، ابی و شراره دولت آبادی اشاره کرد. برخورد با امضاکنندگان. پس از انتشار نامه فوق تعدادی از امضاکنندگان در همان روزهای اول و تعدادی دیگر در ماه های آتی توسط نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت و زندانی شدند. محمد نوری زاد ۱۷ تیرماه بابت ام
ضای این نامه به دادسرای اوین احضار شد. کمال جعفری یزدی، از دیگر امضاکنندگان بیانیه، نیز که پیشتر به حکم ۱۳ سال زندان بدوی محکوم شده بود. در همین ارتباط جمعی از افراد با مسافرت به مشهد و تجمع برابر دادگستری مشهد قصد اعتراض به حکم وی را داشتند که عموماً بازداشت شدند. در میان این بازداشت شدگان دست کم ۴ نفر شامل جواد لعل محمدی، هاشم خواستار، محمد حسین سپهری و محمد نوری زاد جزو امضاکنندگان بیانیه ۱۴ نفره بودند. رضا مهرگان از امضاکنندگان بیانیه اولیه نیز خبر داد که از سوی سه فرد ناشناس با شوکر و چاقو مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفته. محمد حسین سپهری از دیگر چهره های امضاکننده این بیانیه گفت فردی ناشناس با چاقو به منزل وی مراجعه کرده و او نیز اقدام به تماس با نیروی انتظامی کرده اما هیچ مأموری برای بررسی مسئله به منزلش اعزام نشده است. در برخی از رسانه ها نیز گزارش شد که جواد لعل محمدی پس از انتشار این نامه تماس هایی تهدیدآمیز دریافت کرده است. لعل محمدی در این باره با انتشار بیانیه ای خبر از وجود تهدیدات و سوءقصد احتمالی به جان این ۱۴ تن داد. همچنین گوهر عشقی، مادر ستار بهشتی، پیام هایی با محتوای تهدیدآمیز از منشأیی ن
اشناس دریافت نمود. با گذشت ۹ ماه از بازداشت عباس واحدیان شاهرودی، یکی از امضاءکنندگان نامه درخواست استعفای خامنه ای و زندانی در زندان وکیل آباد مشهد، در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۹۹ همچنان در وضعیت بلاتکلیف به سر می برد. در مراجعه خانواده برای پیگیری این موضوع قاضی پرونده گفت که به او فرصت رسیدگی به پرونده نداشته است. روزشمار بازداشت امضاکنندگان. فاطمه سپهری، حوریه فرج زاده و نرگس منصوری سه نفر از امضاکنندگان نامه ۱۴ نفره زنان داخل ایران نیز در تهران و مشهد در ارتباط با انتشار نامه فوق بازداشت شدند. عباس واحدیان شاهرودی، یکی دیگر از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ نفره، شامگاه ۲۷ مرداد در منزل خود تحت شرایطی توسط هشت تن از مأموران اطلاعاتی بازداشت شد که فردای آن روز به دادگاه انقلاب مشهد احضار شده بود. گزارش حاکی از این بود که رفتار مأموران برای بازداشت وی «خشونت آمیز» بوده. در اواخر مردادماه گزارش شد که مردان در بازداشت بیانیه گروه ۱۴ دست به اعتصاب غذا زدند. اما خواهر یکی از بازداشت شدگان زن این بیانیه درخصوص اعتصاب غذای زنان بیانیه اعلام بی خبری کرد. در ۳۰ مرداد ماه شهلا جهان بین که یکی از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ فعال سیاسی زن
بود در منزل خود توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و تا مرداد ماه سال ۹۸ شمار بازداشت شدگان این بیانیه به پنج تن رسید. مأموران حین بازداشت جهان بین اقدام به ضبط دو تلفن همراه متعلق به او کردند. به گزارش ایران اینترنشنال بازداشت شهلا جهان بین بسیار خشونت آمیز صورت گرفت. گیتی پورفاضل حقوقدان، از اعضای شورای مرکزی جبهه ملی ایران و از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ فعال زن در روزهای اول شهریور ماه بازداشت شد. خانواده وی از محل نگهداری و مرجع بازداشت وی ابراز بی اطلاعی کردند. او وکالت خانواده ستار بهشتی را نیز در پرونده قتل بهشتی بر عهده داشت. با بازداشت وی رقم بازداشت شدگان این بیانیه که در طی ماه قبل از شهرهایی چون تهران، مشهد و رشت بازداشت شده بودند به هفت نفر رسید. همچنین زهرا جمالی ساکن تهران یکی از امضاکنندگان بیانیه زنان در منزل خواهر خود در ۲ شهریور ماه توسط مأموران امنیتی بازداشت شد. در اوان شهریور ماه رضا مهرگان، از امضاکنندگان بیانیه اولیه، در محل سکونتش در یکی از روستاهای توابع رامسر توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. مطابق گزارش ها مأموران با رجوع به منزلش و ضبط لوازم شخصی اش او را بازداشت نمودند. همچنین زرتشت احمدی
راغب شامگاه سه شنبه ۵ شهریور ماه توسط نیروهای مسلح امنیتی بازداشت و لوازم شخصی او ضبط شد. وی که از آتش نشانان منطقه فردوسیه بود از چند ماه قبل بابت فعالیت های سیاسی خود از کار معلق شده بود. مأموران حین بازداشت لباس آتش نشانی وی را نیز با خود بردند. مطابق گزارش ها بازداشت وی خشونت آمیز صورت گرفت. نرگس منصوری، یکی از زنان بازداشت شده بیانیه ۱۴ زن که از بیست و یکم مرداد بازداشت شده بود در ابتدای بازداشتش به مدت ۲۰ روز در سلول های انفرادی بازداشتگاه سازمان اطلاعات سپاه پاسداران تحت بازجویی بود پس از سه روز اعتصاب غذا در ۱۳ شهریور از زندان قرچک ورامین به بند زنان زندان اوین منتقل گشت. هشت تن از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ زن ایرانی تحت شرایطی تا ۲۳ شهریور ۱۳۹۸ همچنان تحت «"بازداشت موقت"» از سوی جمهوری اسلامی بودند که حق ملاقات با اعضای خانواده و داشتن وکیل به آنها داده نمی شد. همچنین هیچ مقامی از دولت حسن روحانی نسبت به بازداشت شدگان و وضعیت آنها واکنشی نشان ندادند. عدم دسترسی بازداشت شدگان به وکیل. مطابق قانونی که در سال ۱۳۹۷ از سوی مجلس شورای اسلامی در تبصره ماده ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری را تصویب شد، متهمان این بیا
نیه تنها حق استفاده از ۲۰ وکیلی که مورد تأیید دادگستری است را داشتند و حق داشتن وکیل دیگری به آنها داده نشد. محمدحسین آقاسی، وکیل دادگستری در این باره گفت که با سفر به مشهد قصد وکالت ۹ تن از بازداشتی های بیانیه را داشت اما به او اجازه کار داده نشد و این افراد تا آن روز بدون وکیل بودند. احکام صادر شده. در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۳۹۸ تعدادی از امضاکنندگان بیانیه و حامیانشان در مجموع به ۷۲ سال زندان، ۶ سال تبعید و ۶ سال ممنوعیت از هرگونه فعالیت محکوم شدند. این افراد شامل: همچنین دادگاه رسیدگی به اتهام توهین به رهبری این افراد برگزار اما تا آن تاریخ برگزار نشده بود. از بین آنها تعدادی متهمان نیز به صورت غیابی محاکمه و محکوم شدند. واکنش ها به سرکوبِ امضاکنندگان. روز پنج شنبه ۱۳ فوریه ۲۰۲۰ سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، مورگان اورتگاس، صدور احکام طولانی مدت زندان برای امضاکنندگان بیانیه و حامیانشان را محکوم کرد و گفت: «ما خواستار آزادی فوری همه زندانیان سیاسی در ایران هستیم.»
عزیزه صدیقی (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر و حقوق زنان اهل افغانستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
حزب کمونیست لبنان (عربی: الحزب الشیوعی اللبنانی‎) حزبی است با بینش مارکسیستی، که از سال ۱۹۲۴ به بعد در لبنان فعالیت می کند.این حزب در گذشته کرسی هایی در مجلس نمایندگان لبنان داشت اما در حال حاضر هیچ سکویی ندارد.
ادوارد چارلز «اد» پوزنر (به انگلیسی: Edward Charles "Ed" Posner ، تولد ۱۰ اوت ۱۹۳۳– وفات ۱۵ ژوئن ۱۹۹۳) یک پژوهشگر نظریه اطلاعات و شبکه های عصبی آمریکایی، تکنسین ارشد آزمایشگاه پیشرانه جت (جی پی ال) و مؤسس کنفرانس سیستم های پردازش اطلاعات عصبی (ان آی پی اس) بود. تحصیلات و شغل. پوزنر در ۱۰ اوت ۱۹۳۳ در بروکلین بدنیا آمد و در سال ۱۹۵۰ از دبیرستان استایوسنت فارغ التحصیل شد. در استایوسنت، یکی از دوستان نزدیک او پل کوهن ریاضیدان بود. وی فقط در طی دو سال تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی فیزیک در دانشگاه شیکاگو به پایان رساند و در سال ۱۹۵۲ فارغ التحصیل شد و پس از آن به ریاضیات تغییر رشته داد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۵۳ و دکترا را در ۱۹۵۷ دریافت کرد. در زمان یک دانشجویی، وی همچنین به آزمایشگاه های بل مراجعه می کرد، و بعداً ادعا کرد که در آنجا، میزی که قبلاً در اختیار هری نیکویست بوده است، به وی اختصاص یافته بود. پایان نامه دکتری وی، با نظارت ایروینگ کپلانسکی، در زمینه نظریه حلقه و دارای عنوان "حلقه های مشتق پذیر-ساده" بود. این پایان نامه، با تنها ۲۶ صفحه طول، رکورد کوتاهترین پایان نامه دکترا را در دانشگاه حف
ظ کرد. وی پس از اتمام تحصیلات، به عنوان مربی ریاضیات در دانشگاه ویسکانسین و سپس استادیار ریاضیات در کالج هاروی ماد استخدام شد. در سال ۱۹۶۱، سلیمان دبلیو گلوبم او را برای هدایت گروه پردازش اطلاعات در جی پی ال استخدام کرد. او این گروه را به مدت ۱۰ سال رهبری کرد و در ادامه، پس از به عهده گرفتن دنباله ای از سمت ها در سطوح مدیریتی بالاتر، در سال ۱۹۸۲ مدیر فنی دفتر ارتباطات و کسب اطلاعات جی پی ال شد. از سال سال ۱۹۷۰، وی همچنین مدرس گروه های ریاضیات کاربردی و مهندسی برق انستیتوی فناوری کالیفرنیا (کالتک) بود. در ۱۵ ژوئن ۱۹۹۳ وی هنگام رفتن به محل کار با دوچرخه، بر اثر تصادف با کامیون، درگذشت. دستاوردها. در نظریه حلقه، قضیه پوزنر به افتخار وی نامگذاری شده است و بیان می کند که برخی از حاصل ضرب های تانسوری جبرها با میدان های کسری از مراکز آنها جبرهای ساده مرکزی هستند. تحقیقات پوزنر در نظریه اطلاعات و نظریه کدگذاری در طراحی شبکه فضایی دوردست ناسا، برای ارتباطات فضاپیما و ایستگاه های پایه آنها در زمین مورد استفاده قرار گرفت. او همچنین شبکه های مخابراتی و تلفن خانه تلفن همراه را مورد مطالعه قرار داد و طرفدار پژوهش بنیادی در
برنامه فضایی ایالات متحده بود. با شروع اوایل دهه ۱۹۸۰، پوزنر مطالعه شبکه های عصبی را در جی پی ال و کالتک بنیان نهاد و به ایجاد برنامه تحصیلات تکمیلی میان رشته ای در محاسبات و سیستم های عصبی در کالتک کمک کرد. وی همچنین به پایه گذاری کنفرانس سیستم های پردازش اطلاعات عصبی کمک کرد، رئیس کل اولین کنفرانس در سال ۱۹۸۷ بود و ریاست بدنه نظارتی کنفرانس، بنیاد ان آی پی اس، را بر عهده داشت.
نوار ویدئویی () یا نوار ویدئویی، نوعی نوار مغناطیسی است، که برای ذخیره سازی ویدئو و صدا، از آن استفاده می شود. این اطلاعات ذخیره شده، می توانند به صورت سیگنال های آنالوگ یا دیجیتال، ذخیره شوند. نوارهای ویدئویی اغلب به منظور ذخیره سازی تصاویر ویدئویی در دستگاه های فیلمبرداری (VTR) یا دستگاه های ویدئو کاست (VCR) و نیز دوربین های ویدئویی، مورد استفاده قرار می گیرند. از نوارهای ویدئویی برای ذخیره سازی داده های علمی یا پزشکی، مانند داده های تولید شده توسط دستگاه الکتروکاردیوگرام (نوار قلب) نیز استفاده می شود.
بانوان جوان در کنار سن (تابستان) یک نقاشی رنگ روغن اثر گوستاو کوربه است. او این اثر را بین سال های ۱۸۵۶ و ۱۸۵۷ میلادی کشید و به هیئت داوران سالن پاریس ارائه کرد. این اثر مورد پذیرش داوران قرار گرفت و در ۱۵ ژوئن ۱۸۵۷ به همراه چند اثر دیگر از کوربه، به نمایش در آمد. اتیان بودری، حامی و دوست کوربه، این اثر را خرید. این اثر پس از مرگ بودری به دختر او ژولیت به ارث رسید و سرانجام در سال ۱۹۰۶ به دولت فرانسه واگذار شد و هم اکنون در موزه پتی پاله نگهداری می شود. یک نسخه کوچکتر این نقاشی در نگارخانه ملی لندن قرار دارد.
دوزخ یک چاپ فلزی اثر هنرمند استونیایی ادوارد ویرالت است. بازنمود. این اثر در سال ۱۹۳۲ میلادی ساخته شد و اندازه آن ۳۹/۴ × ۴۶/۸ سانتی متر است. این اثر امروزه در موزه هنر استونی نگهداری می شود. تحلیل و بررسی. این چاپ که با شگرد فن هنرمندان قدیمی همخوانی دارد، تاریکی ستم و بیداد اجتماعی و بیگانگی و غربت را نشان می دهد.
برلیانس بی اس۲ (به ) خودرویی است که به وسیلهٔٔ شرکت برلیانس آتو در چین تولید می شد. بررسی اجمالی. این خودرو ابتدا به عنوان یک نمونهٔ پیش تولید در نمایشگاه بین المللی خودروی آلمان در سال ۲۰۰۷ معرفی شد. پس از آن از این خودرو در نمایشگاه خودروی پکن ۲۰۰۸ و نمایشگاه خودرو ژنو سال ۲۰۰۹ پرده برداری شد. تا قبل از عرضه آن به بازار، این خودرو برلیانس ای۱ نام داشت. این خودرو به وسیلهٔٔ ایتال دیزاین طراحی گردیده و در چین به صورت هاج بک ۵ در در کنار مدل های بزرگتر بی اس۴ و بی اس۶ عرضه می شد. مدل صندوق دار نیز تحت نام برلیانس اف سی وی به فروش می رسید. مدل اف آروی کراس در ظاهر به مدل های کراس اوور شبیه شده است، با این حال مشخصات فنی آن به مانند مدل های اف آروی و اف سی وی است. این خودرو با وجود حضور در نمایشگاه های خودروی ژنو و فرانکفورت، در خارج از چین بازار گسترده ای ندارد و برخلاف مدل بی اس۶ توسط مؤسسهٔ یورو ان سی ای پی تست نشده است. در سال ۲۰۱۰ این خودرو فیس لیفت شد. مشخصات فنی. این خودرو در ابتدا با موتور ۱٫۶ لیتری ۴ سیلندر ۱۶ سوپاپ تولید میتسوبیشی با قدرت و استاندارد آلایندگی یورو ۳ عرضه می شد. بعدها این موتور با یک نم
ونهٔ ۱٫۵ لیتری با استاندارد یورو ۴ جایگزین شد.
ترانسمیشن (به انگلیسی: Transmission) یک کلاینت بیت تورنت است که انواع واسط های کاربری را در سطح یک بک-اند چندسکویی ارائه دهد. ترانسمیشن یک نرم افزار آزاد است که تحت پروانهٔ عمومی همگانی گنو و بخشی هایی با پروانه ام آی تی در دسترس است. امکانات. ترانسمیشن به کاربران اجازه می دهد تا به سرعت فایل ها را از چند همتا در اینترنت بارگیری کنند ویا پرونده های خود را بارگذاری کنند. با افزودن فایل های تورنت از طریق رابط کاربری، کاربران می توانند صف فایل هایی را برای بارگیری و بارگذاری ایجاد کنند. در منوهای انتخاب فایل، کاربران می توانند انتخاب کنند که بارگیری هایشان بخش بخش یا کامل باشد. ترانسمیشن همچنین بذرپاشی هم می کند، یعنی به صورت خودکار محتوای بارگیری شده را به اشتراک می گذارد. ترانسمیشن اجازه می دهد تا به تورنت ها و فایل های درون تورنت ها، اولویت اختصاص دهید، بنابراین می توانید تنظیم کنید که کدام فایل ها اول بارگیری شوند. این برنامه از پیوندهای مغناطیسی و اتصالات رمزگذاری شده پشتیبانی می کند. این کار باعث می شود تا ایجاد فایل تورنت و تبادل همتا سازگار با ویوز و میوتورنت باشد. ترانسمیشن شامل یک وب سرور داخلی است به
طوری که کاربران می توانند ترانسمیشن از راه دور و از طریق وب کنترل کنند. همچنین پشتیبانی از کَش کردن همتاها، فهرست سیاه همتاهای بد، محدود کردن پهنای باند براساس زمان و روز و در سطح کلی یا هر تورنت و پشتیبانی جزئی از آی پی ورژن ۶ از دیگر امکانات این نرم افزار است. گستردگی. ترانسمیشن کلاینت پیش فرض بیت تورنت در بسیاری از توزیع های یونیکس و لینوکس است، از جمله جولی اواس، اوپن سولاریس، اوبونتو، مندریوا، مینت، فدورا،&lt;ref name="Distribution/Download/BitTorrent"&gt;&lt;/ref&gt; پاپی، کرانچ بنگ، زن واک، و گنوم از اوپن سوزه. شرکت فونرا روترهای خود را با ترانسمیشن از قبل نصب شده ارسال می کند. سردبیر سی نت، پل هوگس، ترانسمیشن را بخاطر «سادگی، سبک بودن و همچنین فیچر پک بودن آن» تحسین کرد و از آوریل ۲۰۱۷ این نرم افزار در رتبه سوم بارگیری های P2P برای مک در سی نت قرار گرفت.
فیاض بن حامد الرویلی (زادهٔ ) نظامی و خلبان اهل عربستان سعودی است، که هم اکنون بعنوان رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح عربستان سعودی فعالیت می کند. وی پیشتر در فاصله سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ فرمانده نیروی هوایی سلطنتی سعودی بود و از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ نیز جانشینی رئیس ستاد مشترک را برعهده داشت.
صدیقه بلخی (زادهٔ ۱۹۵۰م) سیاستمدار اهل افغانستان است. وی در دولت حامد کرزی وزیر بود. بلخی در سال ۱۹۵۰ میلادی در مزار شریف، ولایت بلخ، افغانستان متولد شد. پدرش، سید اسماعیل بلخی، چندین بار در افغانستان به زندان افتاد و در نهایت مسموم شد. او در سنین جوانی ازدواج کرده و شش فرزند دارد. برادرش، سید علی بلخی، یک اقتصاددان بود که در زمان حکومت حزب دموکراتیک خلق افغانستان کشته شد. بلخی از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ به عنوان وزیر دولت در امور شهدا و معلولین در دولت حمید کرزی خدمت کرده است.
پاندورا یک نقاشی اثر جان ویلیام واترهاوس است. این نقاشی در سال ۱۸۹۶ کشیده شده است و هم اکنون در مجموعه ای خصوصی قرار دارد.
انیا ارحیم (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل دانمارک است.پدر او عراقی و مادر او دانمارکی است. قبل از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ توسط آمریکا، او به همراه پدرش به عراق رفتند تا فیلمی مستند از زندگی روزمره خود در عراق تحت سلطه صدام حسین بسازند. این فیلم با نام "بازگشت به عراق" ساخته شد و جوایز متعددی برنده شد. پس از شروع جنگ آن ها عراق را ترک کردند.
سلما چلبی روزنامه نگار در بی بی سی و کارگردان فیلم است. او در بریتانیا از پدری عراقی و مادری بریتانیایی متولد شد. او چند فیلم کوتاه در مورد وطن پدری اش عراق ساخته است.
لیث عبدالامیر (زادهٔ ) کارگردان فیلم عراقی-فرانسوی است. زندگی نامه. عبدالامیر در سال ۱۹۵۷ در عراق متولد شد. او در سال 1977 برای تحصیل در رشته فیلم سازی در دانشگاه سوربن در پاریس ، عراق را ترک کرد. او فیلم های متععدی برای کانال های تلویزیون فرانسه ساخته است. در حال حاضر او منتقد فیلم برای تعدادی از فستیوال های زبان عربی فیلم است.
عامر الوان (زادهٔ – درگذشتهٔ ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۳) کارگردان فیلم و هنرپیشه عراقی بود. به خاطر تحریم های اقتصادی سازمان ملل و آمریکا علیه عراق او مجبور شد فیلم خورد را روی نوار ویدئویی ضبط کند و پس از ترک عراق و مهاجرت به پاریس فیلم را به فیلم ۳۵ میلی متری تبدیل کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دختری در قطار" اشاره کرد. او در جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین برنده عنوان «استعداد آینده» شد.