Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د و در قالب رشته ای یا میله ای طراحی می شوند که طول آن ها وابسته به ولتاژ و شرایط محیطی است. معمولاً یک یا دو سیم زمین (که گاهی به آن ها سیم محافظ هم گفته می شود) در بالای دکل نصب می شوند تا صاعقه را رهگیری کرده و بی خطر به زمین هدایت کنند. دکل هایی که برای ولتاژ بالا یا بسیار بالا طراحی می شوند، معمولاً توانایی حمل دو یا چند مدار برق را دارند. گاهی خطوط تنها به خاطر ملاحظات اقتصادی به گونه ای طراحی می شوند که ظرفیت سه یا چهار مدار را داشته باشند، اما ابتدا فقط دو یا سه مدار نصب می شود. در مواردی، مدار های با ولتاژهای مختلف (مثل ۳۸۰، ۲۲۰ و ۱۱۰ کیلوولت) در یک دکل نصب می شوند و گاهی خط های با ولتاژ ۱۱۰ کیلوولت به صورت موازی برای برق کشی خطوط راه آهن به کار می روند. دکل های انتقال جریان مستقیم ولتاژ بالا. خطوط انتقال جریان مستقیم ولتاژ بالا (HVDC) یا به صورت تک قطبی یا به صورت دو قطبی طراحی می شوند. در سامانه های دو قطبی، آرایش هادی ها به گونه ای است که یک هادی در هر طرف دکل قرار می گیرد. در برخی طرح ها، هادی زمین به عنوان خط الکترودی یا مسیر بازگشت زمینی استفاده می شود. در این حالت، لازم است آن را با عایق هایی
مجهز به برق گیر روی دکل ها نصب کنند تا از خوردگی الکتروشیمیایی دکل ها جلوگیری شود. برای انتقال اچ وی دی سی تک قطبی با بازگشت زمینی، می توان از دکل هایی با تنها یک هادی استفاده کرد. با این حال، در بسیاری از موارد، دکل ها به گونه ای ساخته می شوند که در آینده بتوان آن ها را به سامانه دو قطبی تبدیل کرد. در این حالت، اغلب به دلایل مکانیکی، در هر دو طرف دکل هادی نصب می شود. تا زمانی که قطب دوم موردنیاز نباشد، از آن یا به عنوان خط الکترودی استفاده می شود یا آن را به صورت موازی با قطب فعال متصل می کنند. در حالت دوم، مسیر بین ایستگاه مبدل و الکترود زمین به صورت کابل زیرزمینی، خط هوایی در مسیر جداگانه یا با استفاده از هادی های زمین ساخته می شود. در برخی طرح های اچ وی دی سی، از دکل های خط الکترودی برای انتقال جریان از ایستگاه مبدل به الکترود زمین استفاده می شود. این دکل ها مشابه سازه های مورد استفاده برای خطوط با ولتاژ ۳۰–۱۰ کیلوولت هستند، اما معمولاً تنها یک یا دو هادی را حمل می کنند. دکل های انتقال جریان متناوب (AC) را می توان برای استفاده کامل یا ترکیبی از اچ وی دی سی تغییر کاربری داد تا ظرفیت انتقال توان افزایش یابد
، بدون آن که لازم باشد خط انتقال جدیدی ساخته شود. دکل های خطوط کشش راه آهن. دکل هایی که برای جریان متناوب تک فاز در راه آهن و خطوط کشش استفاده می شوند، از نظر ساختاری مشابه دکل های خطوط سه فاز ۱۱۰ کیلوولت هستند. برای این خطوط، تیرهای فولادی لوله ای یا تیرهای بتنی نیز به طور گسترده به کار می روند. با این حال، سامانه های جریان کشش راه آهن، سامانه های جریان متناوب دو قطبی هستند، بنابراین خطوط کشش برای دو هادی (یا مضارب آن، معمولاً چهار، هشت یا دوازده) طراحی می شوند. این هادی ها معمولاً در یک تراز قرار می گیرند، به طوری که هر مدار نیمی از بازوی عرضی را اشغال می کند. برای چهار مدار کشش، چیدمان هادی ها در دو تراز و برای شش مدار برقی، در سه تراز انجام می شود. طراحی دکل ها. دکل های انتقال نیرو باید بتوانند در برابر نیروهای خارجی مختلف، از جمله باد، یخ زدگی و زمین لرزه، مقاومت کنند و هم زمان وزن سنگین هادی ها را تحمل نمایند. شکل. شکل دکل های انتقال نیرو در کشورهای مختلف متفاوت است و به ولتاژ و تعداد مدارها نیز بستگی دارد. تک مداره. دکل های دلتا رایج ترین طراحی برای خطوط تک مداره هستند، زیرا پایداری بالایی دارند. این د
کل ها بدنه ای V شکل با بازوی افقی در بالا دارند که شکل یک دلتا وارونه را ایجاد می کند. دکل های دلتا بزرگ تر معمولاً از دو سیم محافظ استفاده می کنند. دکل های دروازه ای (Portal) در ایالات متحده، ایرلند، اسکاندیناوی و کانادا کاربرد گسترده ای دارند. این دکل ها روی دو پایه قرار می گیرند و یک بازوی عرضی دارند که شکل H ایجاد می کند. برای ولتاژهای تا ۱۱۰ کیلوولت، اغلب از چوب ساخته می شدند، اما برای ولتاژهای بالاتر از دکل های فولادی استفاده می شود. دکل های تک مداره کوچک تر ممکن است دو بازوی کوچک در یک طرف و یک بازوی کوچک در طرف دیگر داشته باشند. دو مداره. دکل های یک تراز تنها یک بازوی عرضی دارند که سه کابل را در هر طرف حمل می کند. گاهی یک بازوی عرضی اضافی برای کابل های محافظ نیز اضافه می شود. این دکل ها به دلیل ارتفاع کم، اغلب در نزدیکی فرودگاه ها استفاده می شوند. دکل های «دوناو» یا "Donaumasten" نام خود را از خطی گرفته اند که در سال ۱۹۲۷ در کنار رود دانوب ساخته شد. این دکل ها رایج ترین طراحی در کشورهای اروپای مرکزی مانند آلمان و لهستان هستند. آن ها دو بازوی عرضی دارند؛ بازوی بالایی یک کابل و بازوی پایینی دو کابل را د
ر هر طرف حمل می کند. گاهی یک بازوی عرضی اضافی برای کابل های محافظ نیز دارند. دکل های بشکه ای رایج ترین نوع طراحی هستند که سه تراز افقی دارند و در هر طرف، یک کابل بسیار نزدیک به بدنه دکل قرار می گیرد. در بریتانیا، تراز دوم اغلب (اما نه همیشه) عریض تر از دو تراز دیگر است، در حالی که در ایالات متحده همه بازوهای عرضی عرض یکسانی دارند. دکل های تی (T-pylons). در سال ۲۰۲۱، نخستین دکل تی، که طراحی جدیدی با بدنه لوله ای و شکل T دارد، در بریتانیا برای خط انتقال جدید به نیروگاه هسته ای هینکلی پوینت سی نصب شد که دو خط ۴۰۰ کیلوولت ولتاژ بالا را حمل می کند. این طراحی شامل کابل های برقی است که زیر یک بازوی عرضی در بالای یک پایه منفرد کشیده شده اند و در مقایسه با دکل های شبکه ای، تأثیر بصری کمتری بر محیط می گذارند. این ۳۶ دکل تی نخستین بازطراحی بزرگ دکل ها در بریتانیا از سال ۱۹۲۷ بودند که توسط شرکت دانمارکی بای استراپ طراحی شدند. این شرکت برنده یک رقابت در سال ۲۰۱۱ شد که بیش از ۲۵۰ طرح در آن شرکت داشتند و توسط مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا و دولت بریتانیا برگزار شده بود. دکل های Y. دکل های Y یک طرح تازه تر برای دکل های انتقا
ل برق هستند. این دکل ها معمولاً دارای مهار کابل یا تیرک نگهدارنده ای هستند که به حفظ شکل «Y» در سازه کمک می کند. چهار مداره. دکل های شبیه «درخت کریسمس» برای ۴ یا حتی ۶ مدار در آلمان رایج اند و دارای سه بازوی عرضی هستند که بازوی بالایی در هر طرف یک کابل دارد، بازوی دوم دو کابل و بازوی سوم سه کابل را حمل می کند. کابل های روی بازوی سوم معمولاً مدارهایی با ولتاژ بالای کمتر را جابه جا می کنند. دکل های شاخه ای. برای افزودن خطوط انشعابی، مانند اتصال به پست های برق نزدیک، به دکل های با طراحی ویژه نیاز است. سازه های نگهدارنده. دکل ها ممکن است خودایستا باشند و توانایی مقاومت در برابر همه نیروهای ناشی از وزن هادی ها، عدم تعادل کابل ها، باد و یخ را در هر جهت داشته باشند. این دکل ها معمولاً پایه ای تقریباً مربعی دارند و در چهار نقطه با زمین تماس دارند. یک دکل نیمه انعطاف پذیر به گونه ای طراحی شده است که بتواند با استفاده از سیم های زمین هوایی، بار مکانیکی را در صورت پارگی یک هادی فاز، به سازه های مجاور منتقل کند، زمانی که سازه تحت بارهای نامتعادل قرار می گیرد. این نوع در ولتاژهای بسیار بالا که هادی های فاز به صورت بسته ای
(دو یا چند سیم در هر فاز) نصب می شوند، کاربرد دارد. بعید است که همه آن ها به طور همزمان دچار پارگی شوند، مگر در شرایط سقوط یا طوفان شدید. یک دکل مهارشده دارای سطح اشغال بسیار کمی است و برای نگهداری سازه و هرگونه بار کششی نامتعادل از کابل های مهاری کششی استفاده می کند. دکل مهارشده می تواند به شکل V ساخته شود که باعث صرفه جویی در وزن و هزینه می شود. مصالح. فولاد لوله ای. تیرهایی که از فولاد لوله ای ساخته می شوند معمولاً در کارخانه مونتاژ شده و سپس در مسیر خط نصب می شوند. به دلیل دوام و سهولت ساخت و نصب، بسیاری از شرکت های برق در سال های اخیر ترجیح می دهند برای خطوط جدید و جایگزینی دکل ها از دکل های فولادی یا بتنی تک پایه به جای دکل های شبکه ای فولادی استفاده کنند. در آلمان دکل های فولادی لوله ای عمدتاً برای خطوط ولتاژ متوسط استفاده می شوند و علاوه بر آن، برای خطوط انتقال ولتاژ بالا یا دو مدار برقی با ولتاژ عملیاتی تا ۱۱۰ کیلوولت هم به کار می روند. این دکل ها برای خطوط ۳۸۰ کیلوولت در فرانسه و برای خطوط ۵۰۰ کیلوولت در ایالات متحده نیز رایج اند. شبکه ای. یک دکل شبکه ای سازه ای مشبک است که از مقاطع فولادی یا آلومی
نیومی ساخته می شود. این دکل ها برای خط انتقال هوایی با هر ولتاژی استفاده می شوند و رایج ترین نوع برای خطوط انتقال ولتاژ بالا هستند. دکل های شبکه ای معمولاً از فولاد گالوانیزه ساخته می شوند. آلومینیوم برای کاهش وزن به کار می رود، به ویژه در مناطق کوهستانی که سازه ها با هلیکوپتر نصب می شوند، یا در محیط هایی که برای فولاد خورنده هستند. گرچه هزینه مواد آلومینیومی بیشتر است، اما هزینه نصب کمتر می تواند آن را جبران کند. طراحی دکل شبکه ای آلومینیومی مشابه نوع فولادی است، اما باید به مدول یانگ کمتر آلومینیوم توجه داشت. یک دکل شبکه ای معمولاً در محل نصب مونتاژ می شود که این امر امکان ساخت دکل های بسیار بلند را فراهم می کند، تا ارتفاع و در موارد خاص حتی بیشتر (مانند عبور اول البه و عبور دوم البه). مونتاژ دکل های فولادی شبکه ای می تواند با استفاده از جرثقیل انجام شود. این دکل ها معمولاً از تیرهای فولادی زاویه دار (پروفیل L یا تیر T) ساخته می شوند. برای دکل های بسیار بلند، اغلب از خرپا استفاده می شود. چوب. چوب در خطوط انتقال ولتاژ بالا کاربرد محدودی دارد. به دلیل محدودیت ارتفاع درختان، ارتفاع دکل های چوبی حداکثر حدود است
. چوب به ندرت در سازه های مشبک استفاده می شود و بیشتر برای ساخت سازه های چندپایه مانند H-فریم یا K-فریم به کار می رود. ولتاژی که این دکل ها حمل می کنند نیز محدود است، مانند مناطقی که سازه های چوبی تنها تا حدود ۳۰ کیلوولت استفاده می شوند. در کشورهایی مانند کانادا یا ایالات متحده، دکل های چوبی ولتاژهایی تا ۳۴۵ کیلوولت را حمل می کنند. این دکل ها می توانند ارزان تر از سازه های فولادی باشند و از ویژگی های عایق بندی ولتاژ ضربه ای چوب بهره ببرند. تا سال ۲۰۱۲، خطوط ۳۴۵ کیلوولت روی دکل های چوبی همچنان در ایالات متحده در حال استفاده بودند و برخی از آن ها هنوز با این فناوری ساخته می شوند. همچنین چوب می تواند برای سازه های موقت تا زمان ساخت جایگزین دائمی به کار رود. بتن. دکل های بتنی در آلمان معمولاً فقط برای خطوطی با ولتاژ عملیاتی کمتر از ۳۰ کیلوولت استفاده می شوند. در موارد استثنایی، از دکل های بتنی برای خطوط ۱۱۰ کیلوولت نیز استفاده می شود، هم در شبکه عمومی و هم در شبکه جریان کشش راه آهن. تیرهای بتنی برای ولتاژ متوسط در کانادا و ایالات متحده هم کاربرد دارند. در سوئیس، دکل های بتنی با ارتفاع تا ۵۹٫۵ متر (بلندترین دکل پی
ش ساخته بتنی جهان در لیتائو) برای خطوط هوایی ۳۸۰ کیلوولت استفاده می شوند. در آرژانتین و برخی کشورهای دیگر آمریکای جنوبی، بسیاری از خطوط هوایی برق – به جز شبکه فوق ولتاژ – روی دکل های لوله ای بتنی نصب شده اند. در کشورهای پیشین شوروی هم دکل های بتنی رایج هستند، هرچند بازوهای عرضی آن ها از فولاد ساخته می شود. دکل های بتنی غیر پیش ساخته نیز برای سازه هایی با ارتفاع بیش از ۶۰ متر استفاده می شوند. نمونه ای از این موارد، دکل یک خط ۳۸۰ کیلوولت در نزدیکی نیروگاه روتر وِست در برلین است. در چین نیز برخی دکل های عبور خطوط از رودخانه ها از بتن ساخته شده اند. بلندترین این دکل ها متعلق به خط عبور رود یانگ تسه در نانجینگ است که ارتفاعی برابر با دارد. طراحی های ویژه. گاهی (به ویژه روی دکل های شبکه ای فولادی برای بالاترین سطوح ولتاژ) تجهیزات مخابراتی نصب می شود و آنتن ها بالاتر یا پایین تر از سیم زمین خط هوایی قرار می گیرند. معمولاً این تجهیزات برای خدمات تلفن همراه یا رادیوی عملیاتی شرکت برق استفاده می شوند، اما گاهی برای خدمات رادیویی دیگر مانند رادیوی مایکروویو هم به کار می روند. حتی آنتن های فرستنده رادیو اف ام کم قدرت و ت
لویزیونی نیز روی دکل ها نصب شده اند. روی دکل عبور اول البه یک سامانه راداری متعلق به اداره آب و ناوبری هامبورگ وجود دارد. برای عبور از دره های پهن، باید فاصله زیادی بین هادی ها حفظ شود تا از اتصال کوتاه ناشی از برخورد کابل ها در طوفان جلوگیری شود. برای این منظور، گاهی برای هر هادی از یک دکل مجزا استفاده می شود. برای عبور از رودخانه ها و تنگه های پهن با سواحل مسطح، به دلیل نیاز به فاصله عمودی زیاد برای عبور کشتی ها، باید دکل های بسیار بلندی ساخته شود. این دکل ها و هادی های آن ها باید به چراغ ها و بازتاب دهنده های ایمنی پرواز مجهز باشند. دو عبور شناخته شده رودخانه ای عبور اول البه و عبور دوم البه هستند. دومی با ارتفاع بلندترین دکل های خط هوایی در اروپا را دارد. در اسپانیا، دکل های عبور خط هوایی در خلیج کادیس ساختاری خاص دارند. دکل های اصلی این عبور ارتفاع دارند و یک بازوی عرضی روی سازه ای به شکل هرم ناقص قرار گرفته است. طولانی ترین دهانه های خط هوایی، دهانه اسونگفیورد در نروژ با بین دو دکل و آمِرالیک در گرینلند با هستند. در آلمان، عبور خط هوایی شرکت EnBW AG از ایاختال با طول دهانه طولانی ترین دهانه در کشور است.
برای انداختن خطوط هوایی به دره های تند و عمیق، گاهی از دکل های مایل استفاده می شود. این نوع در سد هوور در ایالات متحده برای پایین آوردن خطوط از دیواره های صخره ای دره سیاه کلرادو به کار می رود. در سوئیس، یک دکل با انحراف حدود ۲۰ درجه نسبت به قائم در نزدیکی سارگانس، کانتون سنت گالن قرار دارد. دو دکل ۳۸۰ کیلوولت در سوئیس نیز بخش بالایی یکی از آن ها به طول ۳۲ متر، ۱۸ درجه نسبت به قائم خمیده است. گاه دودکش نیروگاه ها به بازوهایی برای نصب هادی های خطوط خروجی مجهز می شوند. به دلیل مشکلات احتمالی ناشی از خوردگی بر اثر گازهای دودکش، این سازه ها بسیار نادر هستند. همچنین سازه های نگهدارنده روی بام برای ولتاژ بالا وجود دارند. برخی نیروگاه های حرارتی در لهستان مانند نیروگاه پولانیه تس و در اتحاد جماهیر شوروی سابق مانند نیروگاه لوکومل از دکل های دروازه ای روی سقف ساختمان نیروگاه برای انتقال خط ولتاژ بالا از ترانسفورماتور ماشین به پست برق استفاده می کنند. سایر ساختمان های صنعتی نیز ممکن است سازه نگهدارنده خط برق روی بام داشته باشند. علاوه بر این، ممکن است بخش های پایینی یک دکل برق درون یک ساختمان قرار گیرند. چنین سازه ای
برای کسی که داخل ساختمان را نبیند، از یک دکل بامی واقعی قابل تشخیص نیست. نمونه ای از این سازه، دکل شماره ۹۱۰۸ یک خط ۱۱۰ کیلوولت جریان کشش در فلدای آلمان است. روش نامتعارف دیگر برای نصب خطوط برق، کشیدن کاتنری ها در سراسر یک دره است. دو سازه از این نوع در خط برق کِمانو–کیتیمت استفاده شده و نمونه دیگری نیز در نزدیکی کیپ تاون (مختصات ۳۴٫۱۴۹۹۵۴ جنوبی، ۱۸٫۹۲۶۲۳۹ شرقی) وجود دارد. نوع جدیدی از دکل به نام «وین ترک» قرار است از سال ۲۰۱۰ در هلند استفاده شود. این دکل ها توسط معماران هلندی زوارتس و یانسما به عنوان سازه ای مینیمالیستی طراحی شده اند. استفاده از قوانین فیزیکی در طراحی باعث کاهش میدان مغناطیسی شده و همچنین تأثیر بصری آن بر مناظر اطراف کمتر می شود. دو دکل به شکل دلقک در مجارستان، در دو طرف بزرگراه M5 نزدیک اوی هارت ین قرار دارند. تالار مشاهیر فوتبال حرفه ای در کانتون، اوهایو، ایالات متحده، با همکاری شرکت برق آمریکا دکل هایی به شکل دروازه گل در دو طرف بزرگراه میان ایالتی ۷۷ نزدیک این تالار به عنوان بخشی از ارتقای زیرساخت برق نصب کرده اند. دکل میکی یک دکل انتقال برق به شکل میکی موس است که در کنار بزرگراه میان ای
التی ۴ نزدیک دنیای والت دیزنی در اورلاندو، فلوریدا قرار دارد. بوگ فاکس هم یک دکل طراحی شده در استونی در جنوب ریستی در مختصات ۵۸° ۵۹′ ۳۳٫۴۴″ شمالی، ۲۴° ۳′ ۳۳٫۱۹″ شرقی است. مونتاژ. پیش از آن که دکل های انتقال برق نصب شوند، نمونه های اولیه آن ها در ایستگاه آزمایش دکل آزمایش می شوند. سپس روش های مختلفی برای مونتاژ و برپا کردن آن ها به کار می رود: می توان آن ها را به صورت افقی روی زمین مونتاژ کرد و با استفاده از کابل کشش و فشار، برپا نمود. این روش به ندرت استفاده می شود، زیرا به فضای مونتاژ بزرگی نیاز دارد. می توان آن ها را به صورت عمودی (در وضعیت نهایی و ایستاده) مونتاژ کرد. دکل های بسیار بلندی مانند دکل های عبور رود یانگ تسه به این روش مونتاژ شده اند. می توان از جرثقیل جین پول برای مونتاژ دکل های شبکه ای استفاده کرد. این روش برای تیر چراغ برق ها نیز استفاده می شود. بالگردها می توانند به عنوان جرثقیل هوایی برای مونتاژ دکل ها در مناطق با دسترسی محدود به کار روند. همچنین ممکن است دکل ها در مکانی دیگر مونتاژ شده و سپس با بالگرد به مسیر خط انتقال منتقل شوند. بالگردها همچنین ممکن است برای حمل دکل های بازشده به محل باز
یافت استفاده شوند. نشانگرها. سازمان بین المللی هوانوردی غیرنظامی (ICAO) توصیه هایی درباره نشانگرهای دکل ها و هادی های معلق بین آن ها ارائه می دهد. برخی حوزه های قضایی این توصیه ها را اجباری می کنند، برای نمونه ممکن است الزام شود که برخی خطوط برق دارای نشانگر سیم هوایی در فواصل مشخص باشند و روی هر دکل به اندازه کافی بلند، چراغ هشدار هواپیما نصب شود. این موضوع به ویژه در مورد دکل های انتقال برقی که در نزدیکی فرودگاه ها قرار دارند، اهمیت دارد. دکل های برق اغلب دارای پلاک شناسایی هستند که نام خط (یا نام دو نقطه پایانی خط یا کد داخلی شرکت برق) و شماره دکل روی آن درج شده است. این کار تشخیص محل وقوع نقص در خط را برای شرکت مالک دکل آسان تر می کند. دکل های انتقال، مانند سایر دکل های شبکه ای فولادی از جمله دکل های پخش رادیویی یا تلفن همراه، دارای تابلوهایی هستند که به دلیل خطر ولتاژ بالا، ورود عمومی را منع می کنند. این کار معمولاً با یک تابلو هشدار خطر ولتاژ بالا انجام می شود. گاهی اوقات تمام ورودی مسیر خط انتقال با تابلو علامت گذاری می شود. تابلو هشدار ولتاژ بالا ممکن است نام شرکت سازنده سازه، شرکت مالک زمین محل استقر
ار دکل ها و مسیر خط یا بخش های آن را نیز نشان دهد. کارکرد دکل ها. سازه های دکل را می توان بر اساس شیوه نگهداری هادی های خط طبقه بندی کرد. سازه های تعلیقی (Suspension) هادی را به صورت عمودی با استفاده از عایق های تعلیقی نگه می دارند. سازه های کششی (Strain) نیروی کشش خالص هادی ها را تحمل می کنند و هادی ها از طریق عایق های کششی به سازه متصل می شوند. سازه های انتهایی (Dead-end) علاوه بر نگه داشتن تمام وزن هادی، کل نیروی کشش آن را نیز تحمل می کنند و از عایق های کششی استفاده می کنند. سازه ها بر اساس موقعیت و عملکرد به انواع تعلیق مستقیم (Tangent Suspension)، تعلیق زاویه دار (Angle Suspension)، کشش مستقیم (Tangent Strain)، کشش زاویه دار (Angle Strain)، انتهایی مستقیم (Tangent Dead-end) و انتهایی زاویه دار (Angle Dead-end) تقسیم می شوند. هنگامی که هادی ها در یک خط مستقیم قرار دارند، از دکل های مستقیم استفاده می شود. دکل های زاویه دار در مکان هایی به کار می روند که مسیر خط باید تغییر جهت دهد. بازوهای عرضی و آرایش هادی ها. به طور معمول هر مدار سه فاز AC به سه هادی نیاز دارد، هرچند مدارهای تک فاز و DC نیز روی دکل ها نصب
می شوند. هادی ها می توانند در یک صفحه قرار گیرند یا با استفاده از چند بازوی عرضی به صورت تقریبی در یک الگوی مثلثی متقارن چیده شوند تا امپدانس هر سه فاز متعادل شود. اگر لازم باشد بیش از یک مدار روی دکل نصب شود و عرض مسیر خط اجازه استفاده از چند دکل را ندهد، دو یا سه مدار می توانند با استفاده از چند تراز بازوی عرضی روی یک دکل نصب شوند. اغلب مدارهای چندگانه دارای ولتاژ یکسان هستند، اما در برخی سازه ها مدارهایی با ولتاژهای متفاوت هم دیده می شود. ویژگی های دیگر. عایق ها. عایق ها بخش های برقدار کابل های انتقال را از سازه دکل و زمین به طور الکتریکی جدا می کنند. این عایق ها ممکن است دیسکی از جنس شیشه یا چینی باشند یا عایق های مرکب با استفاده از لاستیک سیلیکونی یا لاستیک EPDM. آن ها به صورت رشته ای یا میله ای بلند مونتاژ می شوند که طول آن ها به ولتاژ خط و شرایط محیطی بستگی دارد. استفاده از دیسک باعث می شود کوتاه ترین مسیر سطحی الکتریکی بین دو انتها افزایش یابد و در نتیجه احتمال نشتی در شرایط مرطوب کاهش پیدا کند. میراگر استاکبریج. میراگر استاکبریج در فاصله یک یا دو متری از دکل روی خطوط انتقال نصب می شود. این میراگر شا
مل یک قطعه کوتاه کابل است که به طور موازی با خط اصلی ثابت شده و در دو سر آن وزنه قرار دارد. اندازه و ابعاد آن به طور دقیق طراحی می شود تا از ایجاد نوسان مکانیکی در خطوط جلوگیری کند؛ نوسانی که معمولاً بر اثر باد به وجود می آید. بدون این میراگرها، ممکن است موج ایستاده ای ایجاد شود که دامنه اش افزایش یافته و باعث خرابی خط یا دکل گردد. شاخک های قوس. شاخک قوس گاهی در انتهای عایق ها در مناطقی که ممکن است اضافه ولتاژ رخ دهد نصب می شوند. این اضافه ولتاژ می تواند بر اثر برخورد صاعقه یا عملیات کلیدزنی ایجاد شود. این شاخک ها از آسیب دیدن عایق های خطوط برق در اثر قوس الکتریکی جلوگیری می کنند. این قطعات به صورت لوله های فلزی خمیده در دو سر عایق دیده می شوند و در شرایط شدید مسیری برای تخلیه جریان به زمین فراهم می کنند بدون آن که به عایق آسیب بزنند. ایمنی فیزیکی. دکل ها دارای سطحی از ایمنی فیزیکی هستند تا از بالا رفتن افراد یا حیوانات جلوگیری شود. این ایمنی می تواند شامل حصار امنیتی یا موانع صعود روی پایه های نگهدارنده باشد. در برخی کشورها لازم است دکل های شبکه ای فولادی به مانع سیم خاردار در ارتفاع حدود از سطح زمین مجهز با
شند تا از صعود غیرمجاز جلوگیری شود. این موانع اغلب در دکل های نزدیک جاده ها یا مناطق با دسترسی آسان عمومی دیده می شود، حتی اگر الزام قانونی وجود نداشته باشد. در بریتانیا، همه این دکل ها به سیم خاردار مجهز هستند. سایر ویژگی ها. برخی دکل های برق، به ویژه برای ولتاژهای بالای ۱۰۰ کیلوولت، آنتن های مخابراتی حمل می کنند. در بیشتر موارد این آنتن ها برای تلفن همراه یا لینک های رادیویی رله به کار می روند، اما ممکن است آنتن های سیستم های رادیویی شرکت برق یا آنتن فرستنده های کوچک پخش در باند VHF/UHF نیز نصب شوند. دکل شمالی عبور اول البه در ارتفاع ۳۰ متری یک ایستگاه رادار برای پایش ترافیک کشتی ها در رود البه دارد. برج ۹۳ تأسیسات 4101، یک دکل کششی در هورت در جنوب کلن آلمان، از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۰ دارای سکوی بازدید عمومی بود که با پلکان قابل دسترسی بود. قطعات دکل برق. دکل برق یا برج انتقال EHT از قسمت های زیر تشکیل شده است: قله دکل برق قسمت بالای دکل انتقال، قله دکل انتقال نامیده می شود. بالای بازوی متقاطع بالای برج قرار دارد و دارای یک سیم محافظ زمین است که به نوک قله برج متصل است. بازوی متقاطع دکل برق بازوهای متقاطع هادی ها
ی انتقال را نگه می دارند. اندازه بازوهای متقاطع برای انتقال ولتاژهای مختلف متفاوت است. ابعاد بازوی متقاطع به پارامترهای زیر بستگی دارد. پیکربندی برج سطح ولتاژ انتقال حداقل زاویه شکل دهی برای توزیع تنش قفس دکل برق قسمتی از برج بین بدنه برج و قله به قفس دکل انتقال معروف است. قفس بازوهای متقاطع را نگه می دارد. شکل قفس بسته به ارتفاع برج ممکن است مربع یا مثلث باشد. بدنه دکل برق فاصله بین پایین ترین بازوی متقاطع برج و زمین را بدنه برج انتقال می گویند. بدنه دکل انتقال ارتفاع دکل مورد نیاز برای فاصله از زمین را فراهم می کند. پایه دکل برق دکل انتقال روی پای خود ایستاده است. ممکن است یک، دو یا چند پایه با توجه به نیاز ساختار برج وجود داشته باشد. مجموعه پیچ و مهره لنگر و صفحه پایه، این قسمت کل ساختار برج را نگه می دارد. منابع. دکل برق دکل های انتقال نیرو تاوریست تولیدکننده انواع دکل
تیشا بازیگر، مدل بنگلادشی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم بدون تخت گل رز اشاره کرد.
الملک ظاهر غازی بن یوسف بن ایوب معروف به ظاهر غازی (؛ ۱۱۷۲ – ۸ اکتبر ۱۲۱۶)، امیر ایوبی و حاکم حلب از سال ۱۱۸۶ تا ۱۲۱۶ بود. وی سومین پسر صلاح الدین ایوبی بود که قلمرویش شامل مناطقی همچون شمال شامات و شمال بین النهرین می شد. وی پس از رسیدن به حکومت حلب، با دختر عادل (برادر صلاح الدین ایوبی)، ضیفه خاتون ازدواج کرد و سرانجام در سال ۱۲۱۶ درگذشت تا پسرش العزیز محمد به حکومت حلب برسد.
هزاررود سفلی یک روستا در ایران است که در دهستان آب بر واقع شده است. هزاررود سفلی ۶۱۷ نفر جمعیت دارد.
سرتیپ عزت الله ممتاز معروف به سرهنگ ممتاز دومین فرمانده ژاندارمری ایران بعد از انقلاب و فرمانده نگهبانان خانه و کاخ نخست وزیری در زمان نخست وزیری محمد مصدق می باشد. تحصیلات. ممتاز در سال ۱۳۱۰ از دانشکده افسری فارغ التحصیل شده و در سال ۱۳۳۰ به درجه سرهنگی رسید. او مراحل خدمات خود را در نیروی زمینی ارتش گذرانده و سمت هایی مانند: فرمانده گروهان دانشکده افسری، فرمانده گروهان هنگ ۲۲ پیاده لشکر لرستان، رئیس رکن دو لشکر پنج لرستان، فرمانده گردان دژبان فرمانده هنک پیاده لشکر گارد، دادستان فرمانداری نظامی راه آهن فرمانده تیپ مستقل کوهستانی داشت. وی همچنین موفق به دریافت نشانهای «جاوید - افتخار - پاس و لیاقت» بود. محمدرضا پهلوی در دوران تحصیل، در گروهان تحت نظر سرهنگ امینی آموزش می دید که دارای دو رسته پیاده نظام به ریاست ستوان ممتاز و ستوان نعمت الله نصیری بوده و زیر نظر این دو گروهان مراحل آموزشی خود را گذرانده بود. وی جزء بنیانگذاران سازمان افسران ملی در زمان نخست وزیری مصدق بود. کودتای ۲۵ مرداد. سرتیپ ممتاز که بیشتر با نام سرهنگ ممتاز شناخته می شود. در دوره نخست وزیری محمد مصدق به عنوان فرمانده تیپ کوهستان مسوول دف
اع از خانه و محوطه نخست وزیری را بر عهده داشت او در کودتای ۲۵ مرداد با توجه به حرکت شبانه ستون نظامی به فرماندهی نعمت الله نصیری و با دستور نخست وزیر اقدام به دستگیری او کرده و به این ترتیب در آخرین لحظه کودتای ۲۵ مرداد یا هوشیاری او شکست می خورد. کودتای ۲۸ مرداد. در روز کودتای ۲۸ مرداد او به عنوان افسر فرمانده تا لحظه آخر در برابر هجوم نیروهای مخالف مقاومت کرده و با توجه به آتش سنگین تانک های کودتاچیان و اتمام مهمات بعد از خروج مصدق و سایر اعضای هیئت دولت و حاضران در خانه نخست وزیر دستگیر می شود. ابتدا در دادگاه نظامی برای وی توسط دادستان تقاضای اعدام می شود اما در نهایت وی به یک سال و نیم زندان و اخراج از ارتش محکوم می گردد. فرماندهی ژاندارمری. سرتیپ ممتاز از طرف احمد صدر حاج سید جوادی وزیر کشور وقت دولت موقت به سمت فرمانده ژاندارمری انتخاب می شود و در ۱۵ اردیبهشت ماه ۱۳۵۸ جای خود را به سرتیپ الیاس دانشور می دهد.
هزاررود علیا یک روستا در ایران است که در دهستان آب بر واقع شده است. هزاررود علیا ۱٬۱۹۱ نفر جمعیت دارد.
هندی کندی یک روستا در ایران است که در دهستان گیلوان واقع شده است. هندی کندی ۱٬۰۴۸ نفر جمعیت دارد.
هندیم یک روستا در ایران است که در بخش پاریز واقع شده است. هندیم ۳۷ نفر جمعیت دارد.
هوادرق یک روستا در ایران است که در دهستان مهماندوست واقع شده است. هوادرق ۴۰ نفر جمعیت دارد.
یاسرآباد یک روستا در ایران است که در دهستان حومه واقع شده است. یاسرآباد ۱۹۷ نفر جمعیت دارد.
یانبلاغ یک روستا در ایران است که در دهستان تکمران واقع شده است. یانبلاغ 2500 نفر جمعیت دارد.
یزدان چاه یک روستا در ایران است که در دهستان عربخانه واقع شده است. یزدان چاه ۳۸ نفر جمعیت دارد.
یزدو یک روستا در ایران است که در دهستان بیارجمند واقع شده است. یزدو ۷۱ نفر جمعیت دارد. جستارهای وابسته آن. 1الاغ زیاد 2 الاغ در آن حیوان با ارزشی است 3روستایی لذت بخش منابع. مشاهده طبیعی به وسیله ی رادمهر قدیریان ساکن نیشابور و فرهام فولادی
ضیفه خاتون (؛ – ۱۲۴۲)، نایب السلطنه حلب از سال ۱۲۳۶ از ۱۲۴۲ بود. وی دختر عادل یکم و برادرزاده صلاح الدین ایوبی، سلطان ایوبی مصر بود که بعدها با الظاهر غازی پسر صلاح الدین ازدواج کرد.
در ۲۳ آوریل ۲۰۱۹، حکومت عربستان سعودی ۳۷ شهروند این کشور را به اتهام اقدامات تروریستی اعدام کرد. این اعدام ها به روش سر بریدن انجام شد، و بدن دو تن از اعدام شدگان نیز به صلیب کشیده شد. به گزارش وزارت کشور عربستان، همه این افراد شهروند عربستان سعودی بوده اند. همچنین ۳۲ نفر از ایشان از افراد اقلیت شیعه این کشور بوده اند. ۲۱ نفر از آنها بر اساس اعترافاتی که گفته می شود تحت فشار و شکنجه در خصوص اتهامات مرتبط با تروریسم در شش استان کشور گرفته شده بودند، حکم اعدام گرتند. چهارده نفر از اعدامیان در ارتباط با شرکت در اعتراضات عربستان سعودی در قطیف بود. دو جسد از اعدامیان در معرض دید عموم قرار گرفتند. سی و دو نفر از اعدام شدگان متعلق به اقلیت شیعه کشور بودند.