Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه مخلوط های خورنده تری از اسیدها در دماهای بالاتر و زمان های بیشتر دارند. خطر اسیدشویی اضافی (Overpickling که باعث زبری سطح می شود) در این گریدها کمتر می باشد. در هنگام اسیدشویی گریدهای آلیاژ-بالا، آماده سازی سطح به روش مکانیکی برای حذف اکسیدها توصیه می شود. فولادهای زنگ نزن فریتی و مارتنزیتی. این دسته از فولادها از قبیل ۴۳۰ و ۴۱۰، درصد کروم کمتری نسبت به فولادهای زنگ نزن آستنیتی دارند و در حالت کلی این بدان معناست که این فولادها مقاومت به خوردگی کمتری داشته و اسیدشویی آنها «آسان تر» است. فولادهای زنگ نزن مارتنزیتی در حالت سخت کاری شده. این دسته از فولادها زمانی که در معرض اسیدهایی که باعث هیدروژن زایی می شوند، قرار بگیرند دچار تردشدگی هیدروژنی یا حمله درون-دانه ای می شوند. در این دسته توصیه می شود برای تمیزکاری از روش های مکانیکی استفاده گردد. در صورتی که اسیدشویی اجتناب ناپذیر باشد، قطعات باید بلافاصله بعد از اسیدشویی به مدت ۲۴ ساعت در دمای ۱۲۰ تا ۱۵۰ درجه سلسیوس حرارت داده شوند تا هیدروژن به بیرون رانده شده و از ترد شدگی جلوگیری شود. در صورت استفاده از اسیدهایی که باعث تولید هیدروژن نمی شوند-مانند محلول ها
یی که در استاندارد ASTM A380 آورده شده است - نیاز به این کار نمی باشد. خنثی سازی اسید و دفع فاضلاب. آبی که برای آبکشی قطعه پس از اسیدشویی استفاده شده است، اسیدی و حاوی فلزات سنگین (شامل کروم و نیکل و…) می باشد. این آب باید طبق الزامات قانونی دفع شود. باید از روش های خنثی سازی توسط عوامل قلیایی مانند کلسیم هیدروکسید یا سدیم کربنات به همراه عوامل ته نشین کننده استفاده گردد. تنظیم PH این فاضلاب باعث می شود تا فلزات سنگین به صورت هیدروکسیدهای فلزی رسوب کنند. میزان رسوب زایی در PH با مقدار ۹٫۵ در بهینه ترین حالت می باشد. فلزات سنگین لجنی تشکیل می دهند که باید به روش صحیح دفع فلزات سنگین دفع گردد. قوانین ایمنی. در هنگام انجام فرایند اسیدشویی در همه حال باید از تجهیزات ایمنی مناسب منجمله نقاب صورت، دستکش لاستیکی و لباس ایمنی لاستیکی استفاده گردد. از آنجایی که گازهای مضر و سمی در مکان هایی که این عملیات انجام می شود متصاعد می شوند، باید روی حوضچه های اسیدشویی را روکش کشید و مکان تهویه کافی داشته باشد. باید به پرسنل آموزش های کافی داده شود که در هنگام بروز حادثه چه کنند.
کاسپر آندریاس (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس زاده سوئد و اهل آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "هاوایی فایو-زیرو"، "مرا ببوس، مرا بکش" و "کالین فیتز زندگی می کند!" اشاره کرد.
بیبی هد (به انگلیسی: Baby Head) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لانو، تگزاس واقع شده است. بیبی هد ۴۱۹٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چارلز ماریون راسل (; – ) مجسمه ساز، تصویرگر، نقاش، و نویسنده موضوعات غرب وحشی اهل ایالات متحده آمریکا بود. راسل بالغ بر ۲۰۰۰ اثر هنری از سرخپوستان، گاوچران ها و مناظر غرب ایالات متحده و آلبرتای کانادا را در کارنامهٔ هنری دارد. او علاوه بر تابلوهای نقاشی در زمینهٔ خلق مجسمه های برنزی نیز تبحر ویژه ای داشت و عمدتاً با عنوان هنرمند گاوچران شناخته می شود.
میشل مافزولی (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۴۴ گرسساک، ارو) جامعه شناس اهل فرانسه است. او از شاگردان سابق ژیلبرت دوراند و جولین فروند است و استاد افتخاری دانشگاه دکارت پاریس است. زمینهٔ اصلی کار او ارتباطات در داخل جامعه و تسلط "امر خیالی" در زندگی روزمره جوامع معاصر است کهبه همین دلیل به الگوی پست مدرن ارتباط پیدا می کند. میشل مافزولی از سپتامبر ۲۰۰۸، پس از بحث و مناقشات بسیاری که در باب نامزدی او در گرفت بالاخره عضو انجمن دانشگاهی فرانسه شد. وضعیت او از نظر علمی و حرفه ای به طور کلی بحث انگیز است و از جمله استادی او بر رساله دکترای الیزابت تسیه محل اختلاف است . فعالیت های حرفه ای. در سال ۱۹۷۲، میشل مافزلی مدیر تیم تحقیقاتی جامعه شناسی شهری ESU در گرنوبل بود. از موضوعات کار او تفکر در حوزه فضا و مکان است و از جمله اثری که در مورد عشایر نوشته است در همین زمینه است ( "Du Nomadisme، Vagabondages initiatiques" ، La Table ronde، 1997). آثار او بسیار تحت تاثیر اندیشه های پی یر سانسو و ژان دووینیو است که در سال ۱۹۷۸ از استادان رساله دکتری او بودند.
جایزهٔ سینمای جوان () یک جایزهٔ فیلم است که در جشنوارهٔ فیلم ونیز اهدا می شود. شعار این جایزه «روح زمان: نگاهی به اکنون» است. هیئت داوران جایزه را ۱۰۰ فرد ۱۸–۲۵ساله از کشورهای مختلفی چون فرانسه، کانادا، لهستان، مجارستان، و ایتالیا تشکیل می دهند.
مرکز هنر بریتانیا در یِیل یک نهاد مدنی در دانشگاه ییل در مرکز شهر نیوهِیون، ایالت کنتیکت، ایالات متحدهٔ آمریکا است. این مرکز بزرگ ترین و جامع ترین مجموعهٔ هنر پادشاهی بریتانیا در خارج از این کشور است. مجموعهٔ نقاشیها، تندیسها، طراحیها، آثار چاپی، کتاب های کمیاب، و نسخه های خطیِ این مرکز نمونه ای از توسعهٔ هنر در دورهٔ ملکه الیزابت اول (۱۵۵۸–۱۶۰۳) و پس از آن است.
تاریخ کارائیب () منطقهٔ کارائیب از قرن ۱۵ میلادی در مبارزات استعماری قدرت های بزرگ اروپایی نقش ویژه ای داشته است. در سال ۱۴۹۲ که کریستف کلمب سفر اکتشافی خود را آغاز و به جزایر کارائیب رسید، این منطقه را متعلق به خاک امپراتوری اسپانیا اعلام نمود. نخستین کوچ نشین یا مستعمره نشین های اسپانیایی نیز از سال ۱۴۹۳ در این منطقه ایجاد گردید. پس از پیروزی اسپانیا بر امپراتوری های مهم آن محدوده از جمله آزتک و اینکا در اوایل قرن شانزدهم، مکزیک و پرو مکان های مطلوب تری برای اکتشاف و استثمار تشخیص داده شدند اما منطقهٔ کارائیب از دیدگاه استراتژیک همچنان دارای اهمیت بسزایی بود.
آبراهه بادگیر () عنوان آبراهی است در دریای کارائیب میان جرایز کوبا و هیسپانیولا که بین دو منطقهٔ شرقی کوبا و شمال غربی هائیتی قرار دارد. این آبراهه دارای عرض و طول می باشد.
تجارت مستعمراتی ملاس () مشتمل بر تجارت و استحصال استعماری ملاس در سده های ۱۷ و ۱۸ میلادی است که در منطقهٔ مستعمره نشین بریتانیای کبیر در محدودهٔ منطقهٔ کارائیب رخ داد. ملاس در آن زمان یک محصول تجاری بزرگ و پراهمیت بود. این محصول از طریق استثمار کارگران کاشت نیشکر در کارائیب و جزایر تحت کنترل انگلستان از جمله جامائیکا، باربادوس و به ویژه مستعمرات سیزده گانه در امتداد اقیانوس اطلس استحصال می گردید و به طور عمده از آن برای تولید نوشیدنی موسوم به رام استفاده می گردید. این نوشیدنی از تقطیر عرق نیشکر و عمدتاً در کارگاه های شراب سازی نیو انگلند به تولید می رسید.
شیردوش وسیله ای مکانیکی است که زنان شیرده از آن برای استخراج شیر از پستان خود استفاده می کنند. شیردوش ها ممکن است ابزارهایی دستی باشند که نیروی مورد نیازشان را از طریق حرکات دست یا پا تأمین کنند یا اینکه دستگاه هایی الکتریکی که با استفاده از نیروی باتری یا تورین برقی کار کنند. شیردوش ها، همانند اتاق های شیردهی، عمدتاً در ایالات متحده رایج هستند. همچنین دستگاه شیردوش احشام نیز وجود دارد که برای دوشیدن انواع حیوانات ماده مانند گاو، گوسفند، بز و حتی شتر ماده مورد استفاده قرار می گیرند.
جان دورنباس (متولد) شعبده باز و لانگ اسنپر فوتبال آمریکایی و مقام سوم فصل یازدهم مسابقات آمریکا استعداد دارد می باشد. جان برای فوتبال کالجی برای دانشگاه ال پاسو تگزاس بازی می کرد چندی بعد به عنوان بازیکن آزاد به تیم بافلو بیلز پیوست. جان همچنین برای تیم های تنسی تایتانز و فیلادلفیا ایگلز بازی می کرد. جان ۱۶۳ بازی در ۱۱ فصل در فوتبال آمریکایی بازی کرد و پس از بازنشستگی در سن ۳۶ سالگی به عنوان شعبده باز کار خود را ادامه داد. همچنین جان دورنباس فینالیست مسابقه بود. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیای انگلیسی
خسرو یکم (به ؛ ۵۰۱ – ۵۷۹ میلادی)، مشهور به اَنوشیرَوان دادگَر یا اَنوشه رَوان دادگَر، بیست و دومین شاهنشاه ایران و انیران از خاندان ساسان در ایران شهر بود که از سپتامبر ۵۳۱ تا فوریهٔ ۵۷۹ میلادی پادشاهی کرد. او سومین فرزند قباد یکم بود. پادشاهی وی پس از شاپور دوم شاهد تجدید حیات نظامی کشور و گسترش قلمرو آن بود که آغاز دومین و واپسین دوران طلایی ساسانیان بشمار می رود. فرمانروایی خسرو با شورش های داخلی، به ویژه از جانب مزدکیان، آغاز شد ولی وی موفق شد آن ها را سرکوب و آرامش را به کشور بازگرداند. روابط ایران و روم در دورهٔ خسرو متغیر بود و این دو کشور گاهی در جنگ و گاهی در صلح به سر می بردند. در ابتدا صلحی میان آن ها شکل گرفت که در این قرارداد روم مجبور به پرداخت غرامت شد، ولی پس از مدتی خسرو نبرد را از سر گرفت. در این نبردها گاهی ایران پیروز بود و ضمن این نبردها تعهدنامه ها و پیمان هایی هم به امضا می رسید. خسرو پس از آن که انطاکیه را تصرف کرد، مردم آن را به شهر جدیدی به نام به از اندیو خسرو کوچانید و به مردم آزادی هایی بخشید. خسرو پس از دوستی با خاقان ترک، موفق شد هپتالیان را از میان ببرد و در پایان قلمرو آسیای م
رکزی را میان ایران و ترکان تقسیم کند. خسرو در ارمنستان نیز با رومیان درگیر شد و در پایان جنگ، صلح ۵۰ ساله ای میان ایران و روم بسته شد؛ روم نیز متعهد به پرداخت غرامت شد. در نبرد آخری که میان ایران و روم صورت گرفت، با وجود کهنسالی خسرو، وی فرماندهی لشکریان را به عهده گرفت و در نهایت ایرانیان، انطاکیه را به تصرف خود درآوردند. پس از این شکست بود که ژوستینین یکم از فرماندهی برکنار شد و به جای او تیبریوس برسر کار آمد. ژوستینین از در صلح با شاه ایران درآمد؛ اما پیش از صلح، خسرو در ۵۷۹ م. درگذشت. خسرو نبردی در یمن هم داشت، زمانی که سیف بن ذی یزن به همراه نعمان به دربار خسرو رفت، خسرو سپاهی به فرماندهی وهرز به وی داد. سپاه ایران موفق شد یمن را تصرف و تا ظهور اسلام به قلمرو ایران اضافه کند. خسرو انوشیروان اصلاحاتی در امور مالی و نظامی انجام داد. وی کشور را به چهار قسمت تقسیم کرد؛ هر قسمت زیر نظر یک سپهبد قرار داشت. سپهبدان دارای اختیارات بودند و می توانستند افرادی را به اسم مرزبانان در کنترل خود داشته باشند. اصلاح مالیاتی در زمان قباد شروع و در دوره خسرو به اتمام رسید. در اصلاحات جدید زمین ها اندازه گیری شد، افراد زیر
۲۰ و بالای ۵۰ سال و همچنین کسانی مانند روحانیون و بزرگان از پرداخت مالیات معاف شدند. خسرو مالیات را در سه قسط می گرفت. علت اصلی گرفتن مالیات این بود که مالیات را در خزانه جمع آوری کنند تا در زمان جنگ از لحاظ مالی مشکلی پیش نیاید. خسرو فیلسوفانی که به دربار ایران پناه آورده بودند را به گرمی پذیرفت. وی نوشته های افلاطون و ارسطو را می خواند و دستور داده بود به زبان فارسی ترجمه شود. وی چنان به حکمت و فلسفه دل بست که او را «شاه فیلسوف افلاطونی» یا «شاگرد افلاطون» می خوانند. اندرزها و نصیحت های خسرو به پسرش هرمز در رساله ای به نام، رسالهٔ "اندرز خسرو قبادان" جمع آوری شده است. در دوران سلطنت خسرو میان هند، یونان و ایران ارتباط فرهنگی بود؛ در زمان خسرو کتاب "کلیله و دمنه"، شطرنج و طبیبان هندی، از هند به ایران آمدند. خسرو بیمارستان جندی شاپور را تأسیس کرد؛ در این بیمارستان طبیبان هندی و ایرانی بسیاری فعالیت می کردند. ساختن طاق کسری یا ایوان کسری را هم به خسرو نسبت داده اند. ریشهٔ نام. خسرو در اوستا به صورت hu-sravah ("هوُ-سْرَوَه"؛ به معنای «نیک سروده شده»؛ «نیکنام»، «مشهور»)، در سانسکریت به صورت sushravas و در زبان پ
هلوی به صورت husraw/xusraw به معنای خوش آوازه و نیکنام آمده است و در پازند به شکل xosrau آمده است. و لقب خسرو انوشیروان یا «انوشگ روان» است که به معنای روح و روان جاویدان است. از پادشاهان ساسانی، دو تن به این نام بوده اند: یکی خسرو یکم ملقب به انوشیروان و دیگری خسرو دوم ملقب به اپرویز یا پرویز. در دوره های مختلف نیز (از جمله در دوران اسلامی) شاهان، حاکمان، سرداران و افراد مختلف دیگری به این نام وجود داشته اند. وضعیت سیاسی و اجتماعی پیش از ظهور. در حدود سال ۴۹۰ میلادی از عظمت و شکوه شاهنشاهی ساسانیان کاسته شده بود، پیروز یکم در جنگ با هپتالیان کشته شده بود و ایران مجبور به قبول صلح نامهٔ تحقیرآمیزی برای شاهنشاهی شده بود، بلاش برادر پیروز که به جای او بر تخت سلطنت نشسته بود، نتوانست با روحانیانی که با اشراف و بزرگان هم داستان شده بودند، به توافق برسد و چون خزانه سلطنتی خالی بود، نتوانست سپاهیان را با خود همراه کند و در نتیجه روحانیون و بزرگان او را کور و از سلطنت خلع کردند و پسر پیروز، قباد را در سال ۴۸۸ م. به تخت شاهی نشاندند، بنا بر نوشتهٔ دینوری سوخرا، قباد را به سلطنت رساند. از قول طبری نقل شده که سوخرا از
خانوادهٔ معروف اشراف بود که در دورهٔ ساسانیان دارای قدرت کامل بودند. قباد وقتی به سلطنت رسید بسیار جوان بود و این کم سنی پادشاه باعث اغتشاش و هرج و مرج در کشور و دخالت طبقهٔ اشراف و روحانیت در امور کشور شد، ظاهراً ظلم و ستمی که این طبقه بر مردم وارد می کردند بسیار بوده است. قباد می دانست که اگر برخلاف نظر طبقهٔ اشراف و روحانیون و سوخرا کاری انجام دهد مانند عمویش کور می شود، بنابراین منتظر فرصت ماند تا از قدرت این طبقه بکاهد، ظهور مزدک و همراهی تودهٔ مردم با او این فرصت را در اختیار قباد قرار داد. زندگی خسرو. تولد و دوران کودکی. خسرو در اردستان، به دنیا آمد. وی سومین پسر قباد و دارای دو برادر دیگر به نام های کاووس و جم بود. مادر خسرو، خواهر باوی بود. بنابر قول پروکوپیوس، مادر خسرو دختر اسپبدس بویه یعنی سپهبد بویه بود. طبق آنچه در خدای نامه آمده، مادر خسرو، دختر دهقانی از دودمان های قدیم در روستای فریمان بود که قباد در دوران فرار خود با وی ازدواج کرده بود. مورخانی چون ثعالبی، یعقوبی و حاکم نیشابوری از این موضوع یاد کرده اند. قباد ویژگی های پادشاهی را در خسرو می دید. وی برای اینکه پادشاهی خسرو را مستحکم کند، به
امپراتور روم پیشنهاد صلح داد و از ژوستینین خواست تا خسرو را به فرزندی خود بپذیرد. این کار، ژوستینین را مجبور می کرد تا در صورت نیاز از فرزند خود حمایت و او را یاری کند. ژوستینین نیز پذیرفت؛ اما به شرط آنکه فرزند خواندگی را به صورت کتبی درنیاورند، بلکه به وسیلهٔ سلاح باشد که اجباری و تکلیفی ندارد. قباد نتوانست این شرایط را بپذیرد، و در نتیجه صلحی میان ایران و روم صورت نگرفت. سرکوب مزدکیان. فعالیت مزدکیان. شروع فعالیت مزدک و پیروانش از سال ۴۹۴ م. آغاز شد و چون قباد در پی کاستن از قدرت اشراف بود از آنان حمایت می کرد. یکی از فعالیت های مزدکیان شورش در مداین بود. خشکسالی ای که در زمان قباد رخ داد، بهانهٔ انجام این شورش بود، حدود ۱۰ سال پس از پادشاهی قباد حملهٔ ملخ ها و خشکسالی وسیع و سختی کشور ایران را دربرگرفت که خاطرات خشکسالی ۷ سالهٔ زمان پیروز را که در طی آن مردم بسیاری تلف شده بودند، یادآوری می کرد، مقدسی در کتاب البداء و التاریخ قحطی آن سال ها و سیاست پیروز را بیان کرده و نوشته است «... پیروز در آن قحط سالی به تمام کارگزاران و والیان در گیلان و بنداران نامه نوشته و فرمان داد تا آنچه در خزائن هست میان مردم تق
سیم کنند و در معاش مردم حسن تدبیر به کار برود…» در نتیجه در زمان قحطی دورهٔ قباد، مزدک تاراج انبارهای مدائن را مناسب دید و در مباحثه ای که با قباد داشت فرمان و اجازهٔ غارت انبارهای کسانی را که دست به احتکار غلات زده بودند، گرفت. ظاهراً شورش و غارت فقط در مداین نبود بلکه به نواحی دیگر نیز سرایت کرد اما رفتار مزدکیان در زمان غارت انبارها بسیار معقولانه بود و بنا بر نوشته فردوسی در "شاهنامه" آنان حاضر بودند قیمت گندم ها را تا ده برابر بپردازند. در سال ۵۱۹. م مسئله انتخاب جانشین برای قباد یکم مطرح شد، و مزدک و مزدکیان برای به سلطنت رساندن کیوس تلاش فراوانی کردند چرا که مسئله جانشینی قباد یکم برای مزدکیان برابر بود با برقرار ماندن یا نابود شدن آیین آنها البته در این عملیات موفق نشدند، مزدکیان از پسر بزرگ قباد که ولیعهد هم بود حمایت کردند اما دربار و روحانیون و اشراف از خسرو یکم که فرزند کوچکتر قباد و ضد مزدکی بود، پشتیبانی می کردند، کیوس یا کاووس مورد حمایت مزدکیان به جنگ با خسرو یکم رفت اما در جنگ مغلوب شد و خسرو یکم به عنوان یک پادشاه ضد مزدکی به سلطنت رسید. سرکوب و کشتار مزدکیان. کشتار مزدک و پیروانش را مورخان
و منابع مختلف به دو زمان مختلف نسبت داده اند، برخی معتقدند این واقع در اواخر سلطنت قباد یکم رخ داده و برخی عنوان کرده اند این واقع در اوایل سلطنت خسرو انوشیروان رخ داده، اما تقریباً تمامی منابع کار قلع و قمع مزدک و مزدکیان را به خسرو انوشیروان نسبت داده اند. مثلاً طبری نقل کرده است: و ابن مسکویه گفته طبری را نقل کرده و فقط در نقل قولش نام پدر مزدک را متفاوت با طبری نوشته است یا سعید بن البطریق که نقل کرده که خسرو سران مزدقیه را از کشور بیرون راند و مسعودی با ذکر شمار کشته شدگان نقل کرده که خسرو، مزدک و پیروان او را کشته و بلعمی عنوان کرده که خسرو فرمان داد تا مزدکیان را بکشند،ثعالبی کشتار مزدکیان را با عباراتی غرورآمیز نقل کرده و این واقع را به خسرو یکم نسبت داده.سر جان ملکم و کریستنسن هر یک در کتاب های خود کشتار مزدکیان را از کارهای خسرو انوشیروان شمرده اند. به تخت نشستن و حکومت خسرو یکم. خسرو یکم حکمرانی خود را زمانی آغاز کرد که هنوز پدرش برسر کار بود. وی سلطنت خود را با سرکوب مزدکیان شروع کرد. فردوسی هم مراسم تاج گذاری، برتخت نشستن خسرو، دادگری و درخواست فرمانبرداری خسرو از بزرگان را بیان کرده است. پس از م
رگ قباد یکم، پسرانش برسر جانشینی با یکدیگر اختلاف پیدا کردند و نخست کیوس (کاووس) که پسر بزرگتر قباد بود، خود را شاه خواند؛ وی هنگامی که برادرش خسرو را مخالف با خود دید به جنگ با او پرداخت و به تیسفون لشکرکشی کرد. کاووس در این جنگ شکست خورد و به دستور برادرش کشته شد. وزیر اعظم، مهبد نیز با پادشاهی کیوس مخالفت کرد و اعلام داشت که شاه تنها با رأی بزرگان انتخاب می شود. وقتی بزرگان کشور گردهم آمدند، مهبد وصیت نامهٔ قباد را به آن ها نشان داد که در آن خسرو به پادشاهی پیشنهاد داده شده بود. اینکه قباد خسرو را به کاووس که پسر ارشد و پیرو دین مزدک بود ترجیح داد نشان دهندهٔ تغییر نگاه و دیدگاه نسبت به دین مزدک است. پس از جلسه ای که بزرگان کشور داشتند، خسرو یکم را به پادشاهی برگزیدند و خسرو با لقب «انوشیروان» در سال ۵۳۱ میلادی بر تخت پادشاهی نشست. خسرو قبل از خواندن وصیت نامه پدرش، برادرانش را کشته بود. بعضی از بزرگان کشور پس از جلسه و در طی توطئه ای می خواستند دیگر فرزند قباد را که برادر خسرو بود به سلطنت برسانند؛ ولی خسرو از توطئه بزرگان و شاهزادگان باخبر شد و در اقدامی آن ها را سرکوب کرد. پس از شاهی، خسرو مهبد را هم کش
ت و خود را از سایه مهبد که به کمک او بر سرکار آمده بود، آزاد کرد. داستان مرگ مهبد با افسانه آمیخته شده است؛ می گویند خوراکی هایی که مهبد برای پادشاه فرستاده بود با توطئه ای زهرآگین شده بود، وقتی پسران مهبد با خوردن آن خوراکی ها کشته شدند پادشاه به این فکر افتاد که مهبد قصد جان او را کرده است و دستور داد که مهبد و خانواده و آشنایانش را بکشند. ولی به گفتهٔ پروکوپیوس شاه، مهبد را نزد خواسته بود و در آن لحظه که مهبد مشغول آموزش دادن به سپاهیان بود گفته بود که به زودی به درگاه شاه خواهد آمد؛ ولی چون فرستاده شاه با مهبد دشمنی داشت، گفته های او را اینگونه به شاه نرساند و گفت که مهبد بهانه آورده است و از آمدن به نزد شاه خودداری می کند؛ پس از شنیدن این سخنان خسرو عصبانی شد و پس از چند روز دستور مرگ مهبد را داد. یکی از کارهایی که خسرو پس از رسیدن به تخت پادشاهی انجام داد، آشتی با دولت بیزانس بود که با خالی کردن چند دژ در لازستان عملی شد. بعد از آن تلاش کرد که نظم و آرامش را به جامعه برگرداند تا پایگاه های روحانیون که به دست خاندان های بزرگ و قدرتمندان افتاده بود را سازماندهی کند. روابط خارجی خسرو یکم. روابط ایران و روم
شرقی. صلح اولیهٔ ایران و روم شرقی. در سال ۵۳۲ میلادی روم فرستادگانی را در کناره رود دجله نزد خسرو انوشیروان فرستاد و خسرو در برابر آن ها رومیانی را که به گروگانی گرفته بود، آزاد کرد. خسرو پذیرفت که ۵۵۰۰ پوند طلا از رومیان بگیرد و یک صلح جاویدان با آن ها به ثبت برساند. رومیان به این دلیل پول می پرداختند که دیگر از دژهای خود که در شهر دارا ساخته بودند دست نکشند و پولی هم بخاطر نگهداری از دروازه های قفقاز به ایران ندهند. در صلحی که بین طرفین بسته شد، روم پذیرفت که فرماندهٔ سپاهش باید مثل گذشته در قسطنطنیه بماند، نه در شهر دارا و همچنین براساس این قرارداد ایران توانست دو دژ جنگی خود یعنی فارانگیوم و بولوم را که در دست رومیان بود بازپس گیرد و دژهای خود را در لازستان به رومیان واگذار کند. جنگ اول با روم شرقی. از سده ۶ میلادی، هدف ایران فقط تسلط بر خلیج فارس نبود؛ بلکه قصد داشت به تصرف مناطق شرقی نیز بپردازد که این امر باعث جنگ های بسیار میان ایرانیان و امپراتور روم شرقی شد. از سال۵۴۰ میلادی که دورهٔ خسرو انوشیروان بود جنگ های ایران و روم آغاز شد و تا سال ۵۷۹ میلادی به طول کشید؛ در این میان فقط سال های کمی بود که ط
رفین با یکدیگر در صلح بودند. سرزمین هایی که در آن جنگ رخ می داد، سوریه، ارمنستان، لازیکا، میان رودان، کاپادوکیه و گرجستان بود. پیروزی فرماندهان ژوستینین در ایتالیا و آفریقا مایهٔ نگرانی خسرو شده بود، زیرا ژوستینین در جنگ ها پیروز می شد و غنایم بسیاری را به دست می آورد. خسرو در نامه ای به شوخی به ژوستینین گفته بود که باید بخشی از غنایم را به ایران دهد، زیرا اگر معاهده صلح جاویدان نبود، روم نمی توانست به این پیروزی ها دست یابد و امپراتور هم پیشکش هایی نیز به دربار ایران داده بود. خسرو از طریق آگاهی هایی که فرستادگان پادشاه گوت دربارهٔ پیروزی های رومیان می دادند، فهمید که با پایبندی به صلح جاویدان، روم نیرومندتر می شود. به گزارش پروکوپیوس، خسرو می خواست که بهانه ای برای شکستن صلح به دست آورد به همین دلیل با منذر که پادشاه عرب بود گفتگو کرد و از او خواست تا بهانه ای برای آغاز جنگ فراهم کند. منذر از حارث که پادشاه عرب و دست نشاندهٔ روم بود، تقاضای یک قطعه زمین کرد و ژوستینین به فکر حل مسئله افتاد و میانجی گری کرد. ژوستینین با فرستادن پول و نامه به منذر، خواست که به این اختلاف پایان دهد ولی منذر نامه ای را که ژوستی
نین فرستاده بود، برای انوشیروان فرستاد. ژوستینین در نامه ای از هون ها خواسته بود به جنگ با ایران بپردازند و هون ها این نامه را برای خسرو فرستاده بودند و به این ترتیب خسرو بهانه ای برای شروع جنگ به دست آورد. ژوستینین فرستاده ای نزد خسرو فرستاد تا خسرو از جنگ دوباره صرف نظر کند، ولی خسرو که آماده جنگ شده بود به پیغام او پاسخ نداد و فرستادهٔ امپراتور را نزد خود نگه داشت و اجازهٔ بازگشت به وی نداد؛ بنابراین در سال ۵۴۰ نخستین جنگ ایران و روم در دورهٔ خسرو درگرفت. سپاهیان خسرو به سرعت به سوریه حمله کردند و چندین شهر سوریه مانند سورا، هیراپولیس و بروئی را به تصرف درآوردند و آنان با پرداختن طلا و نقره آزادی خود را خریدند. درحالی که شهرهای سوریه یکی پس از دیگری به تصرف درمی آمدند، انطاکیه خود را آماده مذاکره می کرد. پس از یک محاصره چند روزه درهای انطاکیه به روی خسرو باز شد. وقتی خسرو به انطاکیه رسید قبل از آن سفیران ژوستینین وارد آنجا شده بودند و پرداخت کردن طلا و نقره را دور از شأن تشخیص داده بودند. به همین دلیل خسرو به انطاکیه حمله برد و شهر را مورد تاراج و تصرف قرار داد و غنایم جنگی بسیاری را به دست آورد و پس از آن
انطاکیه را به آتش کشید. ژوستینین که سپاهیان و فرماندهانش درگیر جنگ های دیگر بودند، نمی توانست با ایران بجنگد به همین دلیل خواهان صلح شد. خسرو نمایندگان روم را پذیرفت و طبق این قرارداد روم موظف شد، ۵۰۰۰ هزار پوند نقد و هر سال ۵۰۰ پوند طلا به ایران دهد؛ و نگهبانی از گذرها و دربندهای خزر و قفقاز به عهده ایران باشد. به این ترتیب نخستین جنگ در سال ۵۴۰ پایان گرفت جنگ خسرو با روم شرقی در ارمنستان. شورشی که انوشک زاد علیه پدر خود انجام داد، باعث جلوگیری حمله خسرو به روم شد؛ درحالی که روم به فکر حمله به ارمنستان ایران بود. قسطنطنیه فهمیده بود که خسرو از این رو به صلح تمایل دارد که بخاطر مسائل داخلی کشور، فرصت لشکرکشی ندارد به همین دلیل رومیان از موقعیت خود استفاده و به ارمنستان حمله کردند. در این جنگ سپاه روم شکست خورد و بسیاری از آن ها اسیر شدند. بار دیگر انوشیروان تصمیم گرفت به ادسا حمله کند، که این حمله منجر به گرفتن ۲۰۰۰ پوند از ژوستینین و همچنین یک آتش بس ۵ ساله شد. این صلح به دلیل وجود حکومت های محلی چندان پایدار نبود. خسرو نگران قفقاز، لازستان و پترا بود؛ چرا که رومیان آن ها را علیه ایران تحریک می کردند. در هم
ین جهت لشکری به فرماندهی خوریان به سوی لازستان فرستاد؛ خوریان کشته شد و سپاهیانش فرار کردند. به دلیل مقاومت و دفاعی که دژ پترا کرد، به دست رومیان افتاد و لازستان هم از تصرف ایرانیان درآمد. خسرو برای اینکه بتواند پترا را باز پس گیرد سپاهی به فرماندهی مِرمِررو (مِرمِرروئوس) که سردار نامداری بود، فرستاد. با رسیدن مِرمِررو و حضورش در لازستان همه نیروها زندانی شدند و مِرمِررو بر همه لازستان بجز درون حصارها تسلط کامل داشت؛ ولی این تسلط موفقیتی به بار نیاورد. به دلیل استحکاماتی که دشمن از خود نشان می داد، مِرمِررو به فکر دیگری افتاد؛ وی ابتدا خبر مریضی و بیمار بودن خود را داد و پس از مدتی شایعه کرد که از دنیا رفته است. در این موقعیت لازستان که دیگر فکر حملهٔ ایرانیان را نمی کرد، از شدت استحکامات خود کاست. در این وقت بود که مِرمِررو دستور حمله را داد. در ابتدا سپاه ایران با پیروزی پیش رفت اما ناگهان با بیماری مِرمِررو مجبور به عقب نشینی به گرجستان شدند که در نهایت مِرمِررو در آنجا درگذشت. با مرگ مِرمِررو خسرو، نخورگان را که سرداری از خود راضی بود، را جانشین وی کرد؛ مدتی بعد به دلیل اشتباهات، بی لیاقتی و بی تدبیری نخو
رگان، خسرو وی را به دربار خواست و سپس اعدامش کرد. پس از گذشت ۶ سال انوشیروان دریافت که لازستان دیگر بیش از این ارزش ندارد تا برای بازپس گیری آن تلاش کند. درنتیجه قبول کرد که لازستان را از دست داده است و در این بین، صلحی ۵۰ ساله میان ایران و روم بسته شد که طبق این قرارداد، لازستان به تصرف رومیان درآمد و روم پذیرفت سالانه ۳۰۰۰۰ سکه طلا به ایرانیان بدهد. طبق این پیمان ایران باید از حملهٔ اقوام وحشی که در پیرامون دریای خزر بودند به بیزانس جلوگیری کند و بیزانس هم باید از آوردن سپاه خود به مرزهای ایران خودداری کند. شهرهای دارا و نصیبین به عنوان دروازهٔ ورود بازرگانان عرب و بیگانه انتخاب شد. قرار شد بازرگانان دو کشور از پرداخت کردن گمرک معاف شوند. مسیحیان آزادی یافتند و قرار شد اختلافات بین دو کشور به دادگاه برده شود و مجرم به مجازات شود. در این صلح که میان ایران و روم بود، قراردادهایی دربارهٔ همه امور بسته شد. آخرین جنگ انوشیروان و روم شرقی. در سال ۵۷۲ ترکان با فرستادن گروهی به قسطنطنیه برای تحریک امپراتور به خاتمه دادن صلح با ایران نقشه کشیدند. نقشه این بود که ترکان و رومی ها از دو طرف به ایران حمله کنند در این می
ان این حمله به نفع امپراتور روم بود؛ زیرا در این هنگام ایران بر یمن تسلط داشت و امپراتور روم راه دریایی شرق را از دست داده بود و همچنین شکست ایرانیان برابر بود با حذف خراج سالیانه ای که روم باید به ایران پرداخت می کرد. پیمان صلح ایران با روم بیش از ۱۰ سال دوام نیاورد. در سال ۵۶۴ میلادی مرزبان ارمنستان که ایرانی و از خاندان سورن بود، تلاش کرد تا دین زرتشت را گسترش دهد. در این جهت مامیکونیان که یکی از خاندان های برجسته بود را کشت و آتشکده ای در دوین ساخت. به همین خاطر ارمنیان در سال ۵۷۱ دست به شورش زدند و سورن و نگهبانانش را کشتند. بزرگان ارمنستان از قسطنطنیه تقاضای کمک کردند و ژوستینین دوم به درخواست آن ها پاسخ مثبت داد و آن ها را مورد حمایت خود قرار داد. ژوستینین فرستادهٔ خسرو را که برای یادآوری پرداخت سالیانه در آنجا بود، مورد تحقیر و توهین قرار داد. در نهایت خسرو با رومیان وارد جنگ شد و با اینکه سالخورده بود خود فرماندهی جنگ را برعهده گرفت و رومیان را به محاصره درآورد و انطاکیه و افامیه را تصرف کرد. وی حتی دژ دارا را هم گشود. امپراتور روم بخاطر شکستی که از ایرانیان خورده بود بیمار شد و از لحاظ جسمی و روحی د