Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، از جمله پونتیفکس ماکسیموس را به دست آورد یا به او اعطا شد. برجسته ترین اصلاحات دینی او عبارت بودند از ارتقاء (و عضویت) او در برادران آروال، ترویج به موقع جشن کامپیتالیا کمی قبل از انتخابش و حمایت او از باکره های وستال به عنوان بازسازی مشهود اخلاق رومی. دوره امپراتوری روم. اصلاحات دینی و قوانین اخلاقی آگوستوس. در اواخر جمهوری، جنگ های داخلی به تغییراتی در هر سطحی از جامعه روم منجر شد. آگوستوس در دورهٔ اول امپراتوری روم صلح را برقرار کرد و زندگی مذهبی روم را به طرز ماهرانه ای دگرگون یا در ایدئولوژی جدید امپراتوری بازسازی کرد. تحت حکومت نخستین امپراتور روم، آگوستوس، کارزاری عمدی برای بازگرداندن نظام های اعتقادی پیشین در میان جمعیت روم وجود داشت. این عقاید و آرمان ها که زمان های قدیم وجود داشتند تا آن زمان فرسوده و با بدبینی مواجه شده بودند. امپراتوری بر بزرگداشت مردان بزرگ و رویدادهایی که به مفهوم و عمل پادشاهی الهی منعطف می شد، تأکید داشت. امپراتوران پس از آگوستوس متعاقباً منصب کاهن اعظم (پونتیفکس ماکسیموس) را داشتند که هر دو برتری سیاسی و مذهبی را تحت یک عنوان ترکیب می کرد. در سال ۱۸ قبل از میلاد، امپراتور آ
گوستوس توجه خود را به مشکلات اجتماعی در روم معطوف کرد. اسراف و زنا بسیار گسترده بود. در میان طبقات بالا، ازدواج به طور فزاینده ای نادر بود و بسیاری از زوج هایی که ازدواج می کردند بدون فرزند بودند. آگوستوس که امیدوار بود از این طریق اخلاق، بتواند موجب افزایش تعداد نفرات طبقات بالا در روم و جمعیت ایتالیایی های بومی در امپراتوری شود، قوانینی را برای تشویق ازدواج و بچه دار شدن، از جمله مقررات تنبیهی برای زنا به عنوان جرم و در مقابل جوایزی را برای ازدواج و فرزندآوری ارائه کرد. برای جرم زنا در قانون مجازات تبعید و مصادره اموال تعیین شد. آگوستوس به ارزش های اجدادی مانند تک همسری، عفت و تقوا (فضیلت) معتقد بود؛ بنابراین، او تعدادی اصلاحات اخلاقی و سیاسی را — در قالب قوانین لکس یولیا و پاپیا‏ — به منظور بهبود جامعه روم و تدوین یک حکومت و سبک زندگی جدید رومی ارائه کرد. اساس هر یک از این اصلاحات احیای دین سنتی روم در ایالت بود. آگوستوس همچنین قوانین طلاق را اصلاح کرد تا آنها را بسیار سخت تر کند. قبل از این، طلاق نسبتاً رایگان و آسان بود. علاوه بر این، پس از اصلاحات آگوستوس، زنای محصنه به جای یک جرم شخصی به یک جرم مدنی تب
دیل شد. به عبارت دیگر، تبدیل به جرم علیه دولت شد، به این معنی که دولت (نه فقط شوهر) می تواند زناکار را در صورت وجود مدارک زنا به دادگاه بکشاند. مجازات زنا شامل تبعید می شد، یا در شرایطی پدر یک دختر زناکار می توانست دخترش زناکار را بکشد. پس از این قانون جدید، دختر آگوستوس، ژولیا، به دلیل زنا تبعید شد. فرقه امپراتوری روم. فرقه امپراتوری روم یا پرستش امپراتورها و خانواده های آنها به عنوان خدا، با مرگ ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از میلاد آغاز شد، زمانی که دولت روم او را «دیووس» یا خدا اعلام کرد. ژولیوس سزار اولین و آخرین رومی که به نام «دیووس» (خدای) زنده شناخته شد. اندیشه خدا دانستن امپراتور در زمان نخستین امپراتور روم آگوستوس (مرگ در ۱۴ پس از میلاد) نیز مطرح شد اما او در برابر تلاش های مجلس سنا برای نامیدن او به عنوان خدا در دوران سلطنتش مقاومت کرد، زیرا او خود را «پسر خدا» می دانست نه خود خدا. آگوستوس در پایان امپراتوری خود دستگاه سیاسی روم — و بیشتر فرقه های مذهبی آن — را در سیستم حکومتی «اصلاح شده» و کاملاً یکپارچه خود تصاحب کرد. پس از مرگ او، سنای روم به او عنوان خدایی داد که افتخاری بود که برای بسیاری از جان
شینان او نیز اعطا شد. البته چند استثنا وجود داشت، به ویژه، تیبریوس (ح ۴۲ پیش از میلاد–۳۷ میلادی)، کالیگولا (ح ۳۷–۴۱ میلادی)، نرون (ح ۵۴ تا ۶۸ میلادی) و دومیتیان (ح ۸۱ تا ۹۶ میلادی)، که برای دریافت این افتخار، بسیار نفرت انگیز در نظر گرفته شدند. کالیگولا و نرون خود را خدایان زنده می دانستند در حالی که دومیتیان خود را تناسخ هرکول می دانست. در روم، آیین دولتی، یک امپراتور زنده و حکومت او را مورد تأیید الهی و قانون اساسی می دانست. در روم امپراتور یک خدای (دیووس) زنده نبود، بلکه پدر کشورش (پاتر پاتریا) و بزرگ ترین کاهن روم بود. در بحران های در ارتباط با سلطه، عناوین و افتخارات امپراتوری چند برابر شد و در زمان دیوکلتیان به اوج رسید. امپراتوران قبل از او تلاش کرده بودند آیین های سنتی را به عنوان هسته اصلی هویت و رفاه رومی تضمین کنند. سرپیچی از فرقه امپراتوری، دولت را تضعیف می کرد و خیانت بود. فرقه امپراتوری به اتحاد امپراتوری وسیع روم کمک کرد. دیوکلتیان در سال ۳۰۲ به دلیل اینکه آیین مانوی یک فرقه ایرانی بود که می توانست ارزش های اخلاقی رومیان میهن پرست را به خطر بیندازد، ممنوع کرد. دوره زوال دین رومی. بحران قرن سوم.
مورخان ۵۰ سال از ۲۳۵ تا ۲۸۴ پس از میلاد را بحران قرن سوم می نامند. به نظر می رسید امپراتوری در این دوره در حال فروپاشی است و وجود آن در خطر جدی قرار داشت. بلایای طبیعی نیز تلفات ویرانگری داشت. وقوع دو همه گیری طاعون جمعیت زیادی را از برخی شهرهای بزرگ از بین برد. خشکسالی به طور جدی بهره وری کشاورزی مورد نیاز را کاهش داد. در نتیجه، فاجعه اقتصادی به دنبال داشت.‏ مشروعیت الهی. در طول سلطنت امپراتور اورلیان (ح. ۲۷۰–۲۷۵ م) آیین سول اینویکتوس («خورشید شکست ناپذیر / تسخیرناپذیر») به عنوان آیین خانوادگی او ترویج شد. این فرقه مفاهیمی از ژوپیتر، آپولون و هلیوس را نیز در خود جای داده است. سول اینویکتوس با یک فرقه نظامی محبوب دیگر، فرقه میترائیسم ادغام شد. آرمان های اورلیان را می توان در «یک خدا، یک امپراتوری» خلاصه کرد. اندکی پس از اورلیان، دیوکلتیان امپراتور روم شد. او به عنوان بخشی از نظام حکومت چهارسالاری که ایجاد کرده بود، خود و همکار امپراتوری اش ماکسیمیان را «آیویوس» و «هرکولیوس» (ژوپیتر و هرکول) نامید. این امر باعث شد که امپراتوران روم به عنوان خدایان در میان انسان ها شناخته شوند. این تلاشی برای ایجاد مشروعیت اله
ی بود که نمی توانست از هیچ ادعای سلسله ای سرچشمه بگیرد، بنابراین هر غاصب بالقوه را از طریق هیبت محض منصرف می کرد. در اینجا، در دهه های قبل از عروج کنستانتین، تمایل فزاینده ای برای مشروعیت طلبی به عنوان حاکم از یک مرجع الهی پس از ویرانی روش های سلسله ای پیش از قرن سوم مشاهده می شود. در طول بحران قرن سوم، امپراتوری روم با مشکلات متعددی مواجه شد و مشروعیت حکومت روم تحت فشار قرار گرفت و بار چنین امپراتوری وسیعی آشکار شد. با کاهش قدرت و مشروعیت امپراتورها، شهروندان امپراتوری بیش از هر زمان دیگری ایمان خود را به سول اینویکتوس، میترا و مسیح آغاز کردند، و پانتئون سنتی مورد تأیید نخبگان رومی را رد کردند و به دنبال فلسفه اخلاق و اقتدار مذهبی به عنوان یک واحد بودند. افزایش تعداد خدایان مانند ورود روزی دهندگان دینی است به این معنا که توانایی دین را در مشروعیت بخشیدن به دولت کاهش می دهد. از آنجا که یک دین چندخداپرست دارای خدایان متعدد است، مردم در وفاداری های خود تقسیم می شوند (مانند ادیان متعدد)، در نتیجه قدرت هر یک از خدایان (و در نتیجه، نمایندگان سکولار آن خدا) برای اعطای مشروعیت به خدا کاهش می یابد. در مقابل، دینی مان
ند مسیحیت مستلزم پرستش خدای واحدی است که قدرتش در مشروعیت بخشیدن به حاکم، لزوماً متمرکزتر است. برانکو میلانوویچ نوشته است که همچنین به نظر می رسد که مزایا از هر دو طرف برخوردار است. اگر یکتاپرستی به رهبران سیاسی کمک می کند تا مشروعیت پیدا کنند، مقام های سیاسی نیز همچنین به گسترش ادیان یکتاپرستی از طریق تسخیر و تغییر مذهب دادن مناطق تسخیر شده کمک می کنند. اعتقاد به خدای واحد به جای پذیرش خدایان متعدد، بهره مند شدن امکان استفاده از یکتاپرستی را به عنوان ابزاری برای کنترل اجتماعی و سیاسی در سطح فراملی و ظهور هویت های مذهبی به عنوان عنصری کلیدی در سازمان اجتماعی به وجود می آورد. نفوذ ادیان خارجی. در اوج امپراتوری، پرستش خدایان بین المللی متعددی در روم رواج پیدا کرد. ایزیس از مصر، اپونا از سلت و خدایان یگانه گرایی خورشید مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم پرستش می شدند. رومی هایی که به طور فزاینده ای اجدادی از جاهای دیگر امپراتوری داشتند، جذب فرقه های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی می شدند. این دین ها آغازگر باور به رستگاری در زندگی پس از مرگ بودند. آیین ایزیس، الهه مصری، در آغاز قرن اول امپراتور
ی را فرا گرفت. آیین میترا، خدای خورشید ایرانی، برای سربازان محبوبیت خاصی پیدا کرد (و برای امپراتوری مفید بود زیرا شجاعت را آرمانی می کرد). از آنجایی که رومیان هرگز موظف به ترویج دادن تنها یک خدا یا تنها یک فرقه نبودند، تحمل مذهبی به این معنا که در سیستم های یکتاپرستی مطرح است، برای آنان مسئله ای به شمار نمی آمد. ادیان شرقی که به کالت نیز معروفند، از طریق یونان به روم آمدند. جهان یونان با فتوحات اسکندر مقدونی در قرن چهارم قبل از میلاد به شدت گسترش یافت. با پیشروی ارتش اسکندر تا هند، تماس با فرهنگ ها و مذاهب جدید رایج تر شد. در طول قرن های بعد، این تأثیرات فرهنگی و مذهبی شروع به نفوذ به دنیای قدرتمند روم کرد. در زمان امپراتوری روم، سیبل، ایزیس و میترا نقش مهمی در دین در روم باستان ایفا کردند. پرستندگان آنها فراتر از روم و تا بریتانیا و دریای سیاه امتداد داشتند. برای سه خدا با چنین هویت های متمایز، شباهت های قابل توجهی نیز بین فرقه های آنها وجود داشت. هر فرقه شامل آداب تشرف به دین پیچیده ای بودند که به نام «اسرار» نیز شناخته می شد. همچنین در نمادگرایی و شیوه های پیشگویی مشابهتی وجود داشت. اما چیزی که واقعاً این
سه فرقه را به هم نزدیک کرد این واقعیت بود که همه آنها رستگاری و نجات شخصی را در ازای عبادت اختصاص داده شده به یک خدا ارائه می دادند. همچنین مذاهب شرقی در روم باستان غالباً متعلق به افراد دارای موقعیت اجتماعی پایین تر بود. پیروان مرد میترا از این قاعده مستثنی نبودند زیرا فرقه در حال ظهور عمدتاً سربازان، آزادگان و بردگان را به خود جذب می کرد. گمان می رود که این فرقه تنها در سال های آخر قرن چهارم پس از میلاد در میان نخبگان به محبوبیت رسیده باشد. بنیان گذار دین جدید، آیین مانوی، مانی عناصر خاصی از هر دین را با هم ترکیب کرد و نظام عقاید و جامعه دینی خود را ایجاد کرد. احتمالاً در حدود ۲۴۰ بعد از میلاد. مانی مبلغانی را به مرزهای امپراتوری روم فرستاد. پیامبر و دین جدیدش مورد حمایت شاه برجسته ایرانی شاپور یکم قرار گرفتند. این پادشاه از گسترش آیین مانوی در ایران حمایت کرد، احتمالاً در جهانی بودن دین ظرفیت جلب حمایت عمومی گسترده از حکومت خود را می دید. مانی در طول لشکرکشی های پیروزمندانه پادشاهان ایرانی در دهه ۵۰ قرن سوم میلادی، که مجموعه ای از موفقیت های نظامی ایرانی از قبیل نبرد ادسا و باربالیسوس، تصرف بسیاری از شهرها
ی سوریه و دستگیری امپراتور والرین بود، از جایگاه بالایی برخوردار بود. شاپور یکم همچنین از فعالیت تبلیغی دین جدید در استان های روم حمایت می کرد. مبلغان مانوی آشکارا خواستار ارتداد از دین سنتی روم بودند که احتمالاً یکی از اولین موارد استفاده ابزاری از دین در نظر گرفته می شود. احتمال دارد که شاپور بر روی متقاعد کردن بخش بزرگی از مردم شرق روم به گرویدن به آیین جدید و در نتیجه ضعف داخلی و کاهش حمایت مردم از قدرت روم حساب می کرد. مذهب مشترک ساکنان استان های رومی سوریه، مصر، آسیای صغیر و مردم ایران می توانست الحاق این مناطق را به مرزهای پادشاهی ساسانی تسهیل کند. مبلغان مانوی در سال های ۲۴۴ و ۲۵۱ میلادی به مصر و پیش از سال ۲۸۰ میلادی به روم رسیده اند. دین جدید در استان های آفریقایی روم — نه تنها در مصر بلکه در سراسر آفریقای شمالی — محبوبیت زیادی به دست آورد. گسترش مسیحیت. روم دلایل خوبی برای تحمل یهودیان در امپراتوری روم داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم تر از همه، روم می خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در
میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم مسیحیان را سرکوب می کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می شدند. تحقیقات دولتی رومی در مورد مسیحیت اولیه، آن را یک فرقه غیر مذهبی، بدیع، نافرمان و حتی الحادی از یهودیت ارزیابی کرد. به نظر آنها می رسید که همه اشکال دین را انکار می کند و بنابراین «خرافات» بود. حتی در پایان دوران امپراتوری روم، تنها مسیحیت نیقیه به عنوان یک «دین» مجاز بود اما همه فرقه های دیگر مسیحیت «خرافات» بدعت آمیز شمرده شدند. امپراتور کنستانتین و مسیحیت. کنستانتیوس کلوروس و پسرش کنستانتین بزرگ هر دو از اعضای فرقه سول اینویکتوس بودند. کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او با صدور فرمان میلان اعلام کرد که هر فردی در پیروی از دینی که خود انتخاب می کند آزاد است. در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب
تبدیل شد. کنستانتین با پذیرفتن مسیحیت، که ماهیت توحیدی داشت، این تصور را مطرح کرد که خدای یگانه و مشروع او را به عنوان تنها مدعی برای تاج و تخت انتخاب کرده است. این ایده جدا از پیامدهای سیاسی قابل توجهی، نشانگر تغییر مهمی در رابطه بین امپراتورها و الوهیت بود. در دوره ای که مدعیان متعددی برای تاج و تخت امپراتوری وجود داشت، این فلسفه، مدعیان رقیب را نامشروع و اقتدار کنستانتین را تضمین کرد. در حالی که آیین ها و سنت های بومی باقی مانده بودند، کنستانتین هم از نظر مالی و هم از نظر معنوی از مسیحیان حمایت می کرد. کنستانتین به عنوان حامی عالی آنها، به مسیحیان کمک مالی برای ساختن کلیساها و به دست آوردن املاک اعطا کرد، اموال مصادره شده را بازگرداند، مسیحیان را به مناصب عالی رتبه رساند و روحانیون مسیحی را از مالیات معاف کرد. در حمایت معنوی، موقعیت او به عنوان رئیس کلیسا و همچنین امپراتوری کمک کرد که توسط فرمان هایی که می دهد وحدت اعتقادی مسیحی را ترویج کند. کنستانتین ارتدکس (باور صحیح) را در آموزه های مسیحی ترویج کرد تا مسیحیت به جای تفرقه افکنی، به نیرویی برای اتحاد تبدیل شود. او اسقف های مسیحی را به جلسه ای احضار کرد ک
ه بعداً به نام اولین شورای نیقیه شناخته شد، که در آن حدود ۳۱۸ اسقف (عمدتاً شرقی) بحث کردند و تصمیم گرفتند که چه چیزی ارتدکس است و چه چیزی بدعت در مسیحیت. سرانجام جلسه در مورد اعتقادنامه نیقیه که حاوی نکته های اصلی اعتقاد به مسیحیت بود، به اجماع رسید. تا آن زمان در روم با وجود فرقه های بومی متعدد، هیچ مرجع مرکزی وجود نداشت که دیکته کند که همه باید چه چیزی را باور کنند. اعتقادنامه نیقیه یک سیستم اعتقادی را رسمیت داد که از طریق قدرت امپراتور ترویج می شد. به این ترتیب، هرگونه مخالفت نه تنها بدعت در مسیحیت بلکه خیانت نیز بود. «ربکا دنووا» استاد دانشگاه و پژوهشگر در زمینه مسیحیت اولیه نوشته است، در ۳۰۰ سال اول، مسیحیت تحت سلطه وجود جوامع متعددی بود که عقاید خود را به طرق مختلف بیان می کردند. در زمان کنستانتین، بدعت دینی تعریف شد. اموال بدعت گذاران مصادره شد و روش اعدام آنها سوزاندن در آتش بود. گذار به سلطه مسیحی. مسیحیت با مذهب سنتی روم ناسازگار بود. از قرن دوم به بعد، پدران کلیسا ادیان مختلف غیر مسیحی را که در سرتاسر امپراتوری وجود داشت را به عنوان «پاگان» محکوم کردند. فرقه امپراتوری روم در زمان غلبه مسیحیت در زما
ن حکومت کنستانتین بزرگ کانون بحث های الهیاتی و سیاسی شد. برادرزاده کنستانتین امپراتور ژولیان (حکومت ۳۶۱ تا ۳۶۳ میلادی) نتوانست حمایت رو به افول از فرقه های سنتی روم را تغییر دهد. پس از اینکه تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵) رسماً مسیحیت را به عنوان دین دولتی امپراتوری پذیرفت. «فرقه امپراتوری» همراه با فرقه های مسیحی غیرِ ارتدکس که توسط امپراتوری تأیید نشده بود، کنار گذاشته شدند. امپراتور ژولیان آنچه که خود «کیش جلیلی» می نامید و با آن تربیت شده بود را برای ترکیبی خاص از فلسفه نوافلاطونی، زهد رواقی گری و کیش خورشیدی جهانی رد کرد و کنار گذاشت. ژولیان در سال ۳۶۱ آگوستوس شد و به طور فعال یک کثرت گرایی دینی و فرهنگی را تقویت کرد و تلاش کرد تا اعمال و حقوق غیر مسیحی را بازگرداند. در سال ۳۸۰ در زمان امپراتور روم شرقی تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵)، اعتقادنامه نیقیه رسمی و مسیحیت دین دولتی روم شد. بدعت گران در مسیحیت و همچنین غیر مسیحیان در معرض محرومیت از فعالیت های اجتماعی یا آزار و اذیت قرار گرفتند، اگرچه دین رومی و بسیاری از جنبه های مناسک آن بر اشکال مسیحیت تأثیر گذاشت، و بسیاری از باورها و اعمال پیش از مسیحیت در
جشن های مسیحی و سنت های محلی باقی ماند. تئودئوس یکم نه تنها از بازگرداندن محراب پیروزی به مجلس سنا خودداری کرد، بلکه آتش مقدس وستال ها را خاموش کرد و معبد آنها را خالی کرد: اعتراض سناتورها در نامه ای توسط کوئینتوس اورلیوس سیمماخوس به امپراتورهای غربی و شرقی ابراز شد. امبروس، اسقف بانفوذ میلان و قدیس آینده، در رد درخواست سیمماخوس برای تسامح و مدارا مطلب نوشت. یکی از قوانینی که تئودئوس یکم تصویب کرد این بود که مرتد مسیحیت اجازه ندارد وصیت کند؛ یعنی کسی که تغییر دین می داد نمی توانست هیچ مال دنیایی را به ورثه بدهد و هر مرتدی که قبلاً وصیتی داشت، باطل می شد. او سال ۳۹۴ بازی های المپیک را ممنوع کرد. در زمان تئودئوس یکم، منافع دولت و کلیسا به طور کامل با هم ادغام شدند. برای قرن ها، تئودئوس یکم به عنوان یک قهرمان ارتدکس مسیحی در نظر گرفته می شد که قاطعانه پاگانیسم را از بین برد. اسلاف او کنستانتین، کنستانتیوس دوم و والنس همگی نیمه آریانی بودند در حالی که تئودئوس از مسیحیت نیقیه حمایت می کرد که در نهایت به نسخه ارتدکس مسیح شناسی برای اکثر کلیساهای مسیحی بعدی تبدیل شد. فرمان تسالونیکی او مسیحیان آریانی را «دیوانه های
احمق» توصیف کرد؛ بنابراین، از نظر اسقف اعظم میلان امبروس و سنت ادبی مسیحی که از او پیروی می کرد، تئودئوس سزاوار بیشترین اعتبار برای پیروزی نهایی مسیحیت بود. تئودئوس یکم آخرین امپراتور شرق و غرب بود. نابودی مذهب سنتی روم. پس از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، روم شرقی، یا امپراتوری بیزانس، باقی ماند. در امپراتوری بیزانس، کلیسا و دولت به عنوان جنبه های اساسی یک امپراتوری مسیحی که به عنوان همتای زمینی دولت آسمانی در نظر گرفته می شد، به طور جدایی ناپذیری به هم مرتبط بودند؛ بنابراین، وظیفه ژوستینین یکم امپراتور روم شرقی از ۵۲۷ تا ۵۶۵، مانند امپراتوران بعدی بیزانس، ترویج حمایت از تعالیم ارتدکس بود. برای مثال، پاگان ها، بدعت گذاران و سامری ها از تدریس هر موضوعی منع شدند، و با وجود قدردانی کامل از میراث کلاسیک، ژوستینین یکم استادان پاگانیسم را از آکادمی معروف آتن اخراج کرد. پاپ گریگوری یکم پاپ مسئول از ۵۹۰ تا ۶۰۴، به طور کلی نسبت به غیر مسیحیان که هنوز هم تعدادشان زیاد بود، سختگیر بود. او در سال ۵۹۹ دستور داد پاگان های ساردینیا (در ایتالیای امروزی) را مجبور به گرویدن به مسیحیت کنند: پیتر براون نویسنده کتاب "از طر
یق چشم سوزن: ثروت، سقوط روم، و ایجاد مسیحیت در غرب، ۳۵۰–۵۵۰ پس از میلاد" نوشته است بر اساس آموزه های عیسی که در عهد جدید نقل شده است «عبور شتر از سوراخ سوزن آسان تر از این است که یک ثروتمند وارد بهشت شود.» برای سیصد سال اول تاریخ کلیسای مسیحی، هیچ مشکل مهمی در تفسیر معنای این بیانیه وجود نداشت، زیرا اعضای مسیحی عموماً از طبقات پایین تشکیل می شدند. آنها قطعاً خود را ثروتمند نمی دانستند و هیچ مشکلی نداشتند که بگویند ثروتمندان این دنیا در آخرت به بهشت نمی روند. کنستانتین بزرگ تغییراتی را به وجود آورد که به مسیحیان جاه طلب با دادن موقعیت مطلوب اجازه داد تا به «ثروتمندان جدید» تبدیل شوند در حالی که ثروتمندان قدیمی اشرافی، پاگان باقی ماندند. در اواخر قرن چهارم ثروت به شکل قابل توجهی وارد کلیسا شد. بین سال های ۳۷۰ و ۴۳۰ انفجاری در نوشتار رهبران مسیحی در مورد ثروت رخ داد. انتقادهای اساسی از ثروت کنار گذاشته شد و در عوض بر چگونگی استفاده از ثروت برای تحکیم جامعه مسیحی تأکید شد. بزرگ ترین شگفتی در اواخر قرن پنجم رخ داد. رهبران کلیساها متوجه شدند که آنها — و نه زمین داران بزرگ غیر روحانی که قبلاً کلیسا ثروت آنها را کوچک
تر کرده بود — سرانجام واقعاً ثروتمند بودند. فروپاشی اشراف سنتی، کلیسا را در موقعیت منحصر به فردی از لحاظ ثروت قرار داد. ریچارد فلچر تاریخدان بریتانیایی عقیده دارد که پاگانیسم ایمانی بود که عمدتاً برای کسب رفاه مادی طراحی شده بود. خدایان برای حاصلخیزی بیشتر کشاورزی بودند زیرا مردم می خواستند با توسل به این خدایان محصولاتشان بیشتر شود. آنها برای گاو خدایان داشتند تا شیر بیشتری تولید کنند. وقتی این پاگان ها به ثروت و قدرت اروپای مسیحی نگاه کردند، تحت تأثیر قرار گرفتند. خدای مسیحی آشکارا کسی بود که می توانست مادیات را افزایش دهد. مسیحیان ساختمان های بزرگتر می ساختند، جواهرات زیباتری می ساختند، کشتی های بهتری داشتند و غیره. بسیاری از پاگان ها با گرویدن به مسیحیت مخالفتی نداشتند، زیرا معتقد بودند که این امر در واقع به آنها رفاه مادی بیشتری نسبت به خدایان قبلی شان می دهد. عمدتاً در تغییر اجباری دین پاگان ها، هیچ شکستی وجود نداشت اما با یکتاپرستان - یهودیان و بعدها با مسلمانان - تغییر اجباری دین موفقیت چندانی نداشت.
اُدره آزولِه (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل فرانسه است. وی از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ وزیر فرهنگ فرانسه بود. آزوله در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۷ برای دبیرکلی یونسکو نامزد شد و در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۷ رسماً به سمت مدیرکل یونسکو برای یک دوره پنج ساله انتخاب شد. زندگی. اُدره در ۴ اوت ۱۹۷۲در پاریس در یک خانواده یهودی مراکشی از صویره متولد شد. او دختر اندره آزوله، مشاور محمد ششم پادشاه کنونی مراکش است. به گفته اُدره او «در یک محیط چپ گرایانه بزرگ شده است» و در منازعه فلسطین-اسرائیل سیاسی شده است. اُدره مدرک کارشناسی ارشد در علوم مدیریت را از دانشگاه دوفین پاریس در سال ۱۹۹۴ و مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت کسب و کار را از دانشگاه لنکستر دریافت کرد. فعالیت ها. اُدره آزولِه در سال ۲۰۰۶ به مرکز ملی (CNC) پیوست و به طور پیوسته جایگاه معاون امور چند رسانه ای، افسر مالی و حقوقی و معاون مدیرکل را در دست داشت. وی در ۱۱ فوریه ۲۰۱۶ به عنوان وزیر فرهنگ فرانسه منصوب شد. در این سمت، او بودجه این وزارتخانه را ۶٫۶٪ افزایش داد و این وزارت خانه به مجموع ۲٫۹ میلیارد یورو در سال ۲۰۱۷ - که بزرگ ترین مقدار بودجه دولت برای هنر در کشور فرانسه بود- دست یافت. در پهنه بین
المللی، آزولِه نقش مهمی در ابتکارات مشترک فرانسه، یونسکو و امارات متحده عربی برای حفاظت از میراث فرهنگی در مناطق جنگی، که در دسامبر ۲۰۱۶ اعلام شد، ایفا کرد و امضاکننده اعلامیه فلورانس در اولین گردهمایی فرهنگی G7 در مارس ۲۰۱۷ است. در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۱۷، او پیش نویس قطعنامه ۲۳۴۷ در مورد حفاظت از میراث فرهنگی در منازعات مسلحانه را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارائه کرد. این قطعنامه که توسط فرانسه، ایتالیا و یونسکو مطرح شد، به اتفاق آرا به تصویب رسید. دبیرکل یونسکو. در سال ۲۰۱۷، آزولِه در میان نه کاندید برای جایگزینی ایرینا بوکووا به عنوان دبیرکل یونسکو بود. او در اکتبر به عنوان دبیرکل یونسکو انتخاب شد و در تاریخ ۱۰ نوامبر در در جریان برگزاری سی و نهمین اجلاس کنفرانس عمومی یونسکو در پاریس تأیید شد. وی دومین دبیرکل زن یونسکو است. آزولِه بعد از دستیابی به ۱۳۱ رای موافق در مقابل ۱۹ رای مخالف به اعضا گفت: «وحدت شما در این رای فال نیکی برای دوره آینده است که در آن نیاز است که ما شانه به شانه هم بایستیم». او گفت که وی به یونسکو ایمان عظیمی دارد که قدرت واقعی برای تغییر جهان را دارد.
وولزثروپ-بای-کالسترورث (به انگلیسی: Woolsthorpe-by-Colsterworth) یک آبادی در بریتانیا است که در Colsterworth واقع شده است. این روستا زادگاه آیزاک نیوتن می باشد
کارناوال سیاهان و سفید یا کارناوال د نِگِرس ئی بلانکوس (به اسپانیایی: "Carnaval de Negros y Blancos") بزرگترین جشن کارناوال در نواحی جنوبی کلمبیاست که به مرکزیت شهر پاستو برگزار می گردد. این جشنواره از ۲ تا ۷ ژانویهٔ هر سال برگزار می شود و تعداد قابل توجهی از گردشگران کلمبیایی و توریست های خارجی را جذب می کند. در ۳۰ سپتامبر سال ۲۰۰۹، این کارناوال توسط سازمان بین المللی یونسکو، به عنوان یک شاهکار ناملموس میراث بشری به ثبت جهانی رسید. مقدمات مراسم. کارناوال سیاه و سفیدها چهار مرحلهٔ اصلی دارد: "کارناوالیتو" (Carnavalito: به معنی کارناوال بچه ها), "ورود خاندان کاستاندا", "روز سیاه ها" و "روز سفیدها" که به همراه "رژهٔ بزرگ" (Grand Parade: که مهم ترین روز جشن هاست) برگزار می شوند. با این حال، پیش از شروع رسمی کارناوال مراسم های محلی جست و گریخته ای برگزار می شوند ولی در دوران معاصر معمولاً روز ۷ ژانویه که روز کارناوال "رماتو" (Remate: به معنی پایان) است، به عنوان آخرین روز جشن ها شناخته می شود. در این روز جشن «خوکچه هندی» برگزار شده و غذاهای محلی سرو می شوند. پیش از آغاز. در کلمبیا، جشن ها و کارناوال های یک سال جا
ری شامل یک دورهٔ طولانی است که از ۷ دسامبر با جشن های مذهبی "Día de las Velitas" آغاز می شود و به طور سنتی با جشن نوونا (۱۶ تا ۲۴ دسامبر) و پس از آن کریسمس کاتولیک ها، ادامه یافته و به مراسم خاج شویان در ۶ ژانویه می رسد. در این مقطع بسیاری از جشن های سکولار نیز برگزار می شوند که از مهمترین جشن ها کارناوال سیاهپوستان و سفیدپوست هاست که در شهر پاستو عمدتاً بین ۲۸ (کشتار بی گناهان) تا ۳۱ دسامبر (شب سال نو) برپا می باشد. کشتار بی گناهان (۲۸ دسامبر). در روز ۲۸ دسامبر هر سال به مناسبت کشتار بی گناهان مراسم شوخی و سرگرمی با ریختن آب روی هم بر پا می باشد؛ این مراسم احتمالاً از رسوم مردم اکوادور در کارناوال کیتو (در فوریه یا مارس) اقتباس شده. با توجه به وجود این مراسم در فصول گرم سال و دمای ۵۵° فارنهایت، این مراسم طرفداران خاص خود را دارد؛ ولی مسئولین مملکتی و سیاسیون به خاطر مشکلات ناشی از کمبود آب و جیره بندی آن، با برگزاری این مراسم مخالفند. در سال های اخیر برخی گروه ها به دنبال جایگزینی مراسم آب بازی بوده اند. یکی از رسوم جایگزین که سعی بر باب کردن آن می رود، «رنگین کمان آسفالت» است که مردم را دعوت به هنر و تخیل و
ساختن آثار گچی روی بتن و آسفالت می کند. مراسم سال نو (۳۱ دسامبر). در ۳۱ دسامبر هر سال، خیابان های پاستو با عروسک ها یا نمادهای ساخته شده از لباس های قدیمی، کاغذ و خاک اره و باروت، پر می شود و بهترین عروسک هایی که ساخته شوند، جایزه ای نقدی خواهند گرفت. بهترین عروسک را می سوزانند و تعداد زیادی از مردم وسایل کریسمس و عروسک ها را در خیابان به آتش می کشند، که حکومت محدودیت هایی در سال های اخیر برایشان وضع کرده است. مراسم برگزاری کارناوال. ادای احترام به خدا، رژهٔ مستعمرات و روز راک (۲ ژانویه). از سال ۲۰۰۰، ۲ ژانویه هر سال چند برنامهٔ جدید به کارناوال اضافه شده که برگزار می شوند: باکرهٔ رحمت یا «بانوی ما از محبت» نامی برای مریم مقدس است که در "La Ciudad Sorpresa" (به معنی "شهر شگفت انگیز"، نام مستعار پاستو) برای پاسداشت او مراسم نخست برگزار می شود. به طور سنتی در تاریخ ۲۴ سپتامبر این جشن گرفته می شود و از مریم برکت و رزق می طلبند. نمایندگان و ساکنان جامعه استعمار شدهٔ کلمبیا از سایر نقاط منطقه یا جاهای دیگر کشور در این روز، هر کدام با هویت خود، به مراسم می آیند. رژه مستعمرات، فرصتی برای نشان دادن نمادهایی است که ب