Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یدمثل، زمستان گذرانی و تغذیه بسیاری از پرندگان با درجه حفاظتی بالای جهانی را تشکیل می دهند. علاوه بر آن دلایلی همچون عمق مناسب امنیت، تلاطم کم و سطح زیستی فراوان هم باعث شده تا نواحی بسیار مناسبی برای تولیدمثل آبزیانی همچون لارو میگو باشد. از مزیت های تالاب های بین المللی هرمزگان، واقع شدن در مسیر عبور آب های سیلابی به سمت دریا و واقع شدن در کنار دریاست که جنگل های حرا و مانگرو را در خود جای داده است. تالاب آذینی. تالاب یا خور آذینی از شگفت انگیزترین تالاب های گرمسیری ایران و از مهم ترین خورهای تالاب بین المللی دلتای رود گز و حرا است که ویژگی منحصر به فرد آن وجود دو گونه گیاهی حرا و چندل است. اغلب جنگل های حرا (مانگرو) در خلیج فارس شامل گونه حرا هستند، اما گونهٔ چَندَل فقط در خور آذینی می روید که تنها گونه درختی زنده زای کشور است. حیات وحش. مصب رود گز و رود حرا مکان زمستان گذرانی باارزشی برای پرندگان آبزی و کنار آبزی مانند پلیکان پاخاکستری، صدف خوار، گیلانشاه حنایی، گیلانشاه بزرگ، عقاب خالدار، سارگپه پابلند، عقاب دریایی دم سفید و… محسوب می شود. همچنین در این منطقه پرندگانی همچون حواصیل بزرگ و حواصیل هندی جوجه
آوری می کنند. علاوه بر این تیهو، دلیجه، بلبل خرما و لیکو هم از جمله پرندگان خشک زی هستند که در حاشیه تالاب وجود دارند. به علت جزر و مدی بودن تالاب بسیاری از ماهیان دریای عمان نیز وارد تالاب آذینی می شوند.
نانه جایسالمر فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی سمیر کارنیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون بابی دئول، دویج یاداو، شارات ساکسنا، واتسال شتس ایفای نقش کرده اند.
فایو یک گروه موسیقی انگلیسی است که در سال ۱۹۹۷ در لندن شروع به کار کرد. در سال ۲۰۰۰ جایزه بریت بهترین اجرای پاپ را کسب گرده اند. آلبوم ها. ۱۹۹۸ - 5ive 1999 - Invincible 2001 - Kingsize منابع. ویکی پدیای انگلیسی https://en.wikipedia.org/wiki/Five_(band)
هندوسکایی ها (همچنین هندوسکاها نامیده می شوند) گروهی از مردم کوچ نشین ایرانی تبار سکایی بودند که از آسیای میانه به سمت جنوب به مناطق امروزی افغانستان، شرق ایران و شمال غربی شبه قاره هند: امروزی پاکستان و شمال هند مهاجرت کردند. این مهاجرت ها از اواسط قرن دوم پیش از میلاد تا قرن چهارم پس از میلاد ادامه داشت. اولین پادشاه سکاها در هند، مائوئس/موگا (قرن اول پیش از میلاد) بود که قدرت سکاها را در گندهارا، دره سند و مناطق دیگر تأسیس کرد. هندوسکایی ها بر شمال غربی شبه قاره تسلط یافتند و هندویونانی ها و سایر اقوام محلی را فتح کردند. ظاهراً آنها توسط کوجولا کادفیسس یا کانیشکا از امپراتوری کوشان مطیع شدند. سکاها به حکومت خود به عنوان ساتراپی ادامه دادند، و ساتراپ های شمالی و ساتراپ های غربی را تشکیل دادند. قدرت حاکمان سکا در طول قرن دوم پس از میلاد پس از شکست هندوسکایی ها توسط امپراتور ساتواهانا، گوتامیپوترا ساتاکارنی رو به زوال گذاشت. حکومت هندوسکایی ها در شمال غربی شبه قاره با شکست آخرین ساتراپ غربی، رودراسیمها سوم، توسط امپراتور گوپتا، چاندراگوپتا دوم در سال ۳۹۵ پس از میلاد پایان یافت. هجوم قبایل سکایی از آسیای میانه
به شمال شبه قاره هند، که اغلب به عنوان هجوم هندوسکایی ها از آن یاد می شود، نقش مهمی در تاریخ شبه قاره و مناطق مجاور ایفا کرد. جنگ هندوسکایی ها ناشی از فرار کوچ نشینان آسیای میانه از درگیری با قبایلی مانند شیونگ نو در قرن دوم پس از میلاد بود که تأثیرات ماندگاری بر باختر، کابل و شبه قاره هند و روم و پارت در غرب داشت. مورخان رومی باستان، از جمله آریان و کلودیوس بطلمیوس، ذکر کرده اند که سکاهای باستانی ("ساکایی") مردم کوچ نشین بودند. اولین حاکمان پادشاهی هندوسکایی مائوئس (حدود ۸۵–۶۰ پیش از میلاد) و ونون (حدود ۷۵–۶۵ پیش از میلاد) بودند. ریشه ها. تصور می شود که نیاکان هندوسکایی ها قبایل سکاها (سکایی) بوده اند. یکی از گروه های سخنگوی هندواروپایی که در مراحل اولیه در سین کیانگ ظاهر می شود، سکاها (چینی: Sai) هستند. سکا بیشتر یک اصطلاح عمومی است تا نام یک دولت یا گروه قومی خاص؛ قبایل سکا بخشی از یک پیوستار فرهنگی از کوچ نشینان اولیه در سراسر سیبری و سرزمین های استپی اوراسیای مرکزی از سین کیانگ تا دریای سیاه بودند. مانند سکاها که هرودوت در کتاب چهارم «تاریخ» خود توصیف می کند («سکا» یک واژه ایرانی معادل یونانی «سیتهس» اس
ت و بسیاری از محققان آنها را با هم سکایی-سکایی می نامند)، سکاها کوچ نشینان اسب سوار ایرانی زبانی بودند که در جنگ از ارابه ها استفاده می کردند، اسب ها را قربانی می کردند و مردگان خود را در گورپشته ها یا مقبره های تپه ای به نام کورگان دفن می کردند. سکاهای غرب هند به زبان سکایی (همچنین به عنوان ختنی شناخته می شود) سخن می گفتند که اولین بار در حوضه تاریم مستند شده است. دوره هخامنشی (قرن ششم تا چهارم پیش از میلاد). در جریان فتح دره سند توسط هخامنشیان پیش از میلاد، ارتش هخامنشی پارسی نبود و احتمالاً سکاها در حمله به شمال غربی هند شرکت داشتند. ارتش هخامنشی از تعدادی از گروه های قومی تشکیل شده بود که بخشی از شاهنشاهی هخامنشی بودند. این ارتش شامل باختریان، سکاها، پارت ها و سغدیان بود. هرودوت اقوام ارتش هخامنشی را فهرست کرده است که شامل یونانیان (یونانی ها) و حبشی ها می شد. این گروه ها احتمالاً در ارتش هخامنشی که به هند حمله کرد، حضور داشتند. برخی از محققان (از جمله مایکل ویتزل) و کریستوفر آی. بکویث پیشنهاد کرده اند که شاکیه ها—خاندان گوتاما بودا—در اصل سکایی هایی از آسیای میانه بودند و واژه قومی هندی «Śākya» ریشه یکسا
نی با «سکایی» دارد. این امر حمایت قوی سکاها از بودیسم در هند را توضیح می دهد. احتمالاً پارسی ها، سکاها و یونانی ها در لشکرکشی های بعدی چاندراگوپتا مائوریا برای به دست آوردن تاج و تخت مگدها پیش از میلاد شرکت داشتند. مودراراکشاسا می گوید که پس از مرگ اسکندر مقدونی، چاندراگوپتا مائوریا از اتحاد سکاها-یونانیان-کامبوجا-پارسیان-باهلیکا در لشکرکشی خود برای تصاحب تاج و تخت در مگدها و تأسیس امپراتوری مائوریا استفاده کرد. سکاها همان سکایی ها بودند؛ یاواناها همان یونانیان و پاراسیکاها همان پارسیان بودند. گسترش یوئه چی (قرن دوم پیش از میلاد). در طول قرن دوم پیش از میلاد، یک جنبش کوچ نشین در میان قبایل آسیای میانه آغاز شد. این جنبش که در سالنامه های دودمان هان و دیگر اسناد چینی ثبت شده است، پس از شکست قبیله یوئه چی از شیونگ نو و فرار آنها به غرب آغاز شد؛ این امر یک اثر دومینو ایجاد کرد و دیگر قبایل آسیای میانه را در مسیر خود جابجا کرد. بر اساس این منابع باستانی، مودو شانیو از قبیله شیونگ نو در مغولستان به یوئه چی (احتمالاً مرتبط با تخاری ها که در شرق حوضه تاریم زندگی می کردند) حمله کرد و آنها را از سرزمین خود بین چیلیان ش
ان و دون هوانگ پیش از میلاد بیرون راند. بیشتر جمعیت، با به جا گذاشتن عده ای، به غرب به منطقه رود ایلی نقل مکان کردند. آنها سکاها را که به سمت جنوب به فرغانه و سغد مهاجرت کردند، جابجا کردند. طبق رویدادنامه های تاریخی چینی (که سکاها را «سای» 塞 می نامند): «[یوئه چی] به پادشاه سای حمله کردند، که مسافت قابل توجهی به سمت جنوب رفت و یوئه چی سپس سرزمین های او را اشغال کردند.» مدتی پس از ۱۵۵ پیش از میلاد، یوئه چی بار دیگر توسط اتحاد ووسون و شیونگ نو شکست خوردند. آنها مجبور شدند دوباره به سمت جنوب حرکت کنند و دوباره سکاها را جابجا کردند (که به سمت جنوب به باختر و افغانستان امروزی و جنوب غربی به سمت پارت مهاجرت کردند). قبیله ای که توسط محققان یونان باستان به عنوان ساکاراوکا (احتمالاً از فارسی باستان "سکاراوکا"، به معنای «سکای کوچ نشین») و یک قوم متحد، ماسaget ها، شناخته می شد، بین سال های ۱۳۸ و ۱۲۴ پیش از میلاد در پارت با امپراتوری اشکانی درگیر شدند. اتحاد ساکاراوکا-ماسaget ها چندین نبرد را برد و پادشاهان اشکانی فرهاد دوم و اردوان یکم را کشت. قبایل یوئه چی پس از شکست خود به سمت شرق به باختر مهاجرت کردند و از آنجا شمال ه
ند را فتح کردند تا امپراتوری کوشان را تأسیس کنند. استقرار در سیستان. سکاها در مناطقی مستقر شدند که بیشتر با منطقه درنگیانا مطابقت داشت، که بعداً سیستان یا سیستان نامیده شد، منطقه ای در جنوب غربی افغانستان، جنوب شرقی ایران و گسترش یافته در سراسر مرزهای غرب پاکستان. دسته های مختلط سکایی که به درنگیانا و مناطق سیستان مهاجرت کردند، بعداً پادشاهی هندوسکایی و دولت های وابسته در شمال و جنوب غربی هند را از طریق دره پایین سند به وجود آوردند. از سوویرا، گجرات، راجستان و شمال هند آغاز شد و به پادشاهی ها در سرزمین اصلی هند و همچنین افزایش نفوذ بر دیگر پادشاهی ها گسترش یافت. امپراتور اشکانی مهرداد دوم (حدود ۱۲۳–۸۸/۸۷ پیش از میلاد) سیاست نظامی تهاجمی را در آسیای میانه دنبال کرد و تعدادی از استان ها را به شاهنشاهی اشکانی اضافه کرد. این شامل باختر غربی بود که او از هندوسکایی ها تصرف کرد. به دنبال فشار نظامی از سوی یوئه چی (پیشینیان کوشان)، برخی از هندوسکایی ها از باختر به دریاچه هلمند (یا هامون) نقل مکان کردند و در یا نزدیک سیگال مستقر شدند. این منطقه در اواخر قرن اول پیش از میلاد به عنوان "سکستان سکایی سکایی" شناخته شد. حضو
ر سکاها در سیستان در قرن اول پیش از میلاد توسط ایزیدور خاراکسی در «ایستگاه های پارتی» ذکر شده است. به گفته ایزیدور، آنها از شرق با شهرهای یونانی (اسکندریه قفقاز و اسکندریه آراخوزیا) و از جنوب با قلمرو تحت کنترل پارتیان در آراخوزیا هم مرز بودند: فراتر از آن، سیستان سکایی سکاها قرار دارد که پارایتاکنا نیز نامیده می شود، ۶۳ شوین. در آنجا شهر باردا و شهر مین و شهر پالاسنتی و شهر سیگال قرار دارند؛ در آن مکان اقامتگاه سلطنتی سکاها است؛ و در نزدیکی آن شهر اسکندریه (اسکندریه آراخوزیا) و شش روستا قرار دارند. استقرار در سیستان. سکاها در مناطقی مستقر شدند که بیشتر با منطقه درنگیانا مطابقت داشت، که بعداً سیستان یا سیستان نامیده شد، منطقه ای در جنوب غربی افغانستان، جنوب شرقی ایران و گسترش یافته در سراسر مرزهای غرب پاکستان. دسته های مختلط سکایی که به درنگیانا و مناطق سیستان مهاجرت کردند، بعداً پادشاهی هندوسکایی و دولت های وابسته در شمال و جنوب غربی هند را از طریق دره پایین سند به وجود آوردند. از سوویرا، گجرات، راجستان و شمال هند آغاز شد و به پادشاهی ها در سرزمین اصلی هند و همچنین افزایش نفوذ بر دیگر پادشاهی ها گسترش یافت.
امپراتور اشکانی مهرداد دوم (حدود ۱۲۳–۸۸/۸۷ پیش از میلاد) سیاست نظامی تهاجمی را در آسیای میانه دنبال کرد و تعدادی از استان ها را به شاهنشاهی اشکانی اضافه کرد. این شامل باختر غربی بود که او از هندوسکایی ها تصرف کرد. به دنبال فشار نظامی از سوی یوئه چی (پیشینیان کوشان)، برخی از هندوسکایی ها از باختر به دریاچه هلمند (یا هامون) نقل مکان کردند و در یا نزدیک سیگال مستقر شدند. این منطقه در اواخر قرن اول پیش از میلاد به عنوان "سکستان سکایی سکایی" شناخته شد. حضور سکاها در سیستان در قرن اول پیش از میلاد توسط ایزیدور خاراکسی در «ایستگاه های پارتی» ذکر شده است. به گفته ایزیدور، آنها از شرق با شهرهای یونانی (اسکندریه قفقاز و اسکندریه آراخوزیا) و از جنوب با قلمرو تحت کنترل پارتیان در آراخوزیا هم مرز بودند: فراتر از آن، سیستان سکایی سکاها قرار دارد که پارایتاکنا نیز نامیده می شود، ۶۳ شوین. در آنجا شهر باردا و شهر مین و شهر پالاسنتی و شهر سیگال قرار دارند؛ در آن مکان اقامتگاه سلطنتی سکاها است؛ و در نزدیکی آن شهر اسکندریه (اسکندریه آراخوزیا) و شش روستا قرار دارند. پادشاهی ها. از پامیر تا تکسیلا. از سنگ نگارههای به جا مانده توسط
سربازان سکایی در گذرگاه های رودخانه ای در چیلاس و بر روی سنگ مقدس هونزا در پاکستان، احمد حسن دانی و مسیر عبور از کوه های قره قروم را که توسط مائوئس (اولین پادشاه هندوسکایی) برای تسخیر تکسیلا از پادشاه هندویونانی آپولودوتوس دوم استفاده شده بود، تعیین کرده اند. پریپلوس دریای اریتره در قرن اول پس از میلاد، سرزمین های سکایی را توصیف می کند: فراتر از این منطقه (گدروزیا)، قاره با یک انحنای وسیع از شرق در اعماق خلیج ها، منطقه ساحلی سکایا قرار دارد که در شمال واقع شده است؛ تماماً باتلاقی؛ که از آن رودخانه سند، بزرگترین رودخانه ای که به دریای اریتره می ریزد، با حجم عظیمی از آب سرازیر می شود (...) این رودخانه هفت دهانه دارد، بسیار کم عمق و باتلاقی، به طوری که قابل کشتیرانی نیستند، به جز دهانه میانی؛ که در ساحل آن، شهر بازار بارباریکوم قرار دارد. در مقابل آن یک جزیره کوچک قرار دارد و در داخل خشکی پشت آن، کلان شهر سکایا، مین نگارا قرار دارد؛ این شهر تابع شاهزادگان پارتی است که دائماً یکدیگر را بیرون می کنند... هندوسکایی ها پادشاهی ای را در شمال غربی نزدیک تکسیلا با دو ساتراپ تأسیس کردند: یکی در ماتورا در شرق و دیگری در
سوراسترن (گجرات) در جنوب غربی. گندهارا و پنجاب. حضور سکاها در پاکستان امروزی و شمال غربی هند در قرن اول پیش از میلاد همزمان با پادشاهی های هندویونانی در آنجا بود و ظاهراً آنها در ابتدا قدرت حاکمان محلی یونانی را به رسمیت می شناختند. مائوئس ابتدا گندهارا و تکسیلا در افغانستان و پاکستان امروزی را در حدود ۸۰ پیش از میلاد فتح کرد، اما پادشاهی او پس از مرگش از هم پاشید. در شرق، پادشاه هندی ویکراما اوجین را از هندوسکایی ها پس گرفت و پیروزی خود را با تأسیس عصر ویکراما در ۵۸ پیش از میلاد جشن گرفت. پادشاهان هندویونانی پس از مائوئس دوباره حکومت کردند و شکوفا شدند، همانطور که فراوانی سکه های پادشاهان آپولودوتوس دوم و هیپوستراتوس نشان می دهد. در ۵۵ پیش از میلاد، تحت رهبری آزس یکم، هندوسکایی ها با پیروزی بر هیپوستراتوس، کنترل شمال غربی هند را به دست گرفتند. تندیس گری. کاوش های سازماندهی شده توسط جان مارشال چندین مجسمه سنگی در لایه اولیه سکایی (لایه شماره چهار، مربوط به دوره آزس یکم، که در آن تعدادی از سکه های او یافت شد) پیدا کرد. چندین مورد از آنها سینی های آرایشی هستند که به طور تقریبی از نمونه های ظریف تر هلنیستی یافت
شده در لایه های قبلی تقلید می کنند. جعبه بیماران. آزس با جعبه بیماران، یکی از اولین تصاویر بودا، مرتبط است. این یادگار برای وقف یک استوپا در بامیران، نزدیک جلال آباد در افغانستان استفاده شد و با چندین سکه آزس در داخل استوپا قرار داده شد. این ممکن است در زمان سلطنت آزس (۶۰–۲۰ پیش از میلاد) یا کمی بعد اتفاق افتاده باشد. هندوسکایی ها با بودیسم ارتباط داشتند. منطقه ماتورا. در شمال هند، هندوسکایی ها منطقه ماتورا را در حدود ۶۰ پیش از میلاد فتح کردند. برخی از ساتراپهای آنها هاگاماشا و هاگانا بودند که راجوولا جانشین آنها شد. سرستون شیر ماتورا، یک سرستون ماسه سنگی هندوسکایی مربوط به قرن اول پس از میلاد، در خط خروشتی هدیه یک استوپا با یادگاری از بودا توسط ناداسی کاسا (ملکه راجوولا) را شرح می دهد. این سرستون همچنین به شجره نامه چندین ساتراپ هندوسکایی ماتورا اشاره می کند. ظاهراً راجوولا استراتو دوم (آخرین پادشاه هندویونانی) را در حدود ۱۰ پس از میلاد از بین برد و ساگالا، پایتخت او را تصرف کرد. سکه های این دوره، مانند سکه های راجوولا، معمولاً خام هستند. همچنین ارزش آنها کاهش یافته است؛ محتوای نقره کاهش یافته و محتوای برنز
افزایش یافته است، یک تکنیک آلیاژکاری که نشان دهنده کمبود ثروت است. کتیبه های سرستون شیر ماتورا گواه آن است که ماتورا تحت کنترل سکاها قرار گرفت. این کتیبه ها به خاراهوستس و ملکه آیاسیا، "ملکه ارشد حاکم هندوسکایی ماتورا، ساتراپ راجوولا" اشاره دارند. خاراهوستس پسر آرتا بود، همانطور که سکه های خودش گواهی می دهند. آرتا برادر پادشاه مائوئس بود. ساتراپ های هندوسکایی ماتورا گاهی اوقات ساتراپ های شمالی نامیده می شوند تا از ساتراپ های غربی که در گجرات و مالوا حکومت می کردند، متمایز شوند. پس از راجوولا، چندین جانشین شناخته شده اند که به عنوان دست نشانده های کوشان ها حکومت کرده اند. از جمله آنها می توان به "ساتراپ بزرگ" خاراپالانا و ساتراپ واناسپارا اشاره کرد که از کتیبه ای کشف شده در سارناث و مربوط به سال سوم کانیشکا (حدود ۱۳۰ پس از میلاد) شناخته شده اند، زمانی که آنها به کوشان ها اعلام وفاداری کردند. پاتالیپوترا. یوگا پورانا به حمله سکاها به پاتالیپوترا در قرن اول پیش از میلاد، پس از حکومت هفت پادشاه متوالی در ساکتا پس از عقب نشینی یاواناها، اشاره می کند. طبق یوگا پورانا، پادشاه سکایی یک چهارم جمعیت را کشت قبل از اینکه
توسط پادشاه کالینگا شاتا و گروهی از سابالاها کشته شود. فتوحات کوشان و هندوپارتی. پس از مرگ آزس، حکومت هندوسکایی در شمال غربی هند با ظهور حاکم هندوپارتی گوندوفارس در اواخر قرن اول پیش از میلاد به پایان رسید. در دهه های بعد، تعدادی از رهبران کوچک سکایی در استحکامات محلی در حاشیه امپراتوری سست هندوپارتی در طی چند دهه بعد به حکومت خود ادامه دادند، برخی از آنها به گوندوفارس یکم و جانشینانش وفادار بودند. حکومت هندوپارتی به تدریج با حکومت کوشان ها، یکی از پنج قبیله یوئه چی که بیش از یک قرن در باختر زندگی می کردند و در اواخر قرن اول پس از میلاد به هند گسترش یافتند، جایگزین شد. کوشان ها در حدود ۷۵ پس از میلاد شمال غربی هند و در حدود ۱۰۰ منطقه ماتورا را پس گرفتند، جایی که برای چندین قرن شکوفا شدند. ساتراپ های غربی. هندوسکایی ها تا زمان سلطنت بهرام دوم (۲۷۶–۲۹۳ پس از میلاد) منطقه سیستان را در اختیار داشتند و تا هزاره اول میلادی چندین منطقه از هند را در اختیار داشتند؛ کاتیاوار و گجرات تا قرن پنجم تحت حکومت ساتراپ های غربی بودند. فتوحات رودردامان یکم در کتیبه سنگی جوناگاد ثبت شده است. رودردامان در جریان لشکرکشی های خود،
یودهیاها را فتح کرد و شاهنشاهی ساتواهانا را شکست داد. ساتراپ های غربی توسط امپراتور گوپتا چاندراگوپتا دوم (که به نام ویکرامادیتیا نیز شناخته می شود) فتح شدند. سکه شناسی. سکه های هندوسکایی عموماً از کیفیت بالایی برخوردارند، اگرچه سکه های راجوولا در نزدیکی فروپاشی حکومت هندوسکایی در حدود ۲۰ پس از میلاد رو به وخامت می گذارند. سکه های نسبتاً باکیفیت و کلیشه ای توسط ساتراپ های غربی تا قرن چهارم ادامه یافت. سکه های هندوسکایی عموماً واقع گرایانه و از نظر هنری بین سکه های هندویونانی و کوشان قرار دارند. پیشنهاد شده است که سکه های آنها از کمک سکه سازان یونانی بهره مند شده اند. سکه های هندوسکایی سنت هندویونانی را با استفاده از حروف یونانی در روی سکه و خط خروشتی در پشت سکه ادامه می دهند. تصویری از پادشاه وجود ندارد و به جای آن، تصاویری از پادشاه سوار بر اسب (گاهی بر شتر) یا نشسته چهارزانو بر روی یک بالش دیده می شود. پشت سکه های آنها معمولاً خدایان یونانی را نشان می دهد. نمادهای بودایی در سکه های هندوسکایی دیده می شود. هندوسکایی ها رسم هندویونانی (از زمان مناندر یکم) را در به تصویر کشیدن خدایانی که ویتارکا مودرا را با دست
راست خود تشکیل می دهند (مانند زئوس بر روی سکه های مائوئس یا آزس دوم)، شیر بودایی بر روی سکه های آن دو پادشاه، یا نماد تریراتنا بر روی سکه های زیونیسس به کار گرفتند. هنر. به غیر از سکه ها، آثار هنری کمی وجود دارد که به طور غیرقابل انکاری نشان دهنده هندوسکایی ها باشد. چندین مجسمه گندهارا خارجیانی را در تونیک های نرم نشان می دهند که گاهی اوقات کلاه نوک تیز معمولی سکاها را بر سر دارند. به نظر می رسد مردان کوشان تونیک های ضخیم و سفت می پوشند و عموماً به شکل ساده تری به تصویر کشیده می شوند. نقش برجسته های بونر. سربازان هندوسکایی با لباس نظامی گاهی اوقات در نقوش برجسته بودایی در هنر گندهارا، به ویژه در نقش برجسته های بونر به تصویر کشیده می شوند. آنها در تونیک های گشاد با شلوار، با شمشیرهای سنگین و صاف به تصویر کشیده شده اند. آنها کلاه های نوک تیز یا کلاه سکایی بر سر دارند؛ این آنها را از هندوپارتی ها متمایز می کند، که یک فیله ساده بر روی موهای پرپشت خود می گذاشتند، و که توسط حاکمان هندوسکایی بر روی سکه هایشان استفاده می شد. برخی با دست راست خود کارانا مودرا را برای دفع ارواح شیطانی تشکیل می دهند. در گندهارا، از چنی
ن نقوش برجسته ای برای تزئین پایه های استوپاهای بودایی استفاده می شد. آنها همزمان با دیگر نقوش برجسته هستند که افرادی را با لباس یونانی نشان می دهند و به اختلاط هندوسکایی ها و هندویونانی ها اشاره می کنند. در نقش برجسته دیگری، همین نوع سربازان در حال نواختن آلات موسیقی و رقص هستند؛ در هنر گندهارا، هندوسکایی ها معمولاً به عنوان مریدان شاد به تصویر کشیده می شوند. پالت های سنگی. تعدادی از پالت سنگی در گندهارا نماینده هنر هندوسکایی محسوب می شوند. این پالت ها که ترکیبی از تأثیرات یونانی و ایرانی دارند، اغلب دارای سبکی ساده و کهن هستند. پالت های سنگی فقط در لایه های باستان شناسی مربوط به حکومت هندویونانی، هندوسکایی و هندوپارتی یافت شده اند و در لایه های مائوریای پیشین یا لایه های کوشانی پسین ناشناخته هستند. این پالت ها اغلب افرادی را با لباس یونانی در صحنه های اساطیری به تصویر می کشند؛ تعداد کمی لباس پارتی (هدبند روی موهای پرپشت، کت ضربدری روی سینه برهنه، جواهرات، کمربند، شلوار گشاد) و تعداد کمتری لباس هندوسکایی (کلاه فریگی، تونیک و شلوار صاف) دارند. پالتی که در سیرکاپ یافت شده و اکنون در موزه دهلی نو قرار دارد، یک س
وارکار هندوسکایی بالدار را نشان می دهد که سوار بر یک گوزن بالدار است و توسط یک شیر مورد حمله قرار می گیرد. بودیسم. به نظر می رسد هندوسکایی ها از بودیسم حمایت می کردند و بسیاری از اعمال آنها ادامه دهنده اعمال هندویونانی ها بود. آنها نقش فعالی در انتشار بودیسم فراتر از هند داشتند. وقف های سلطنتی. چندین پادشاه هندوسکایی پس از آزس، وقف های بودایی را به نام خود بر روی لوح ها یا یادگارها انجام دادند: استوپای بوتکارا. کاوش ها در استوپای بوتکارا در سوات توسط یک تیم باستان شناسی ایتالیایی، مجسمه های بودایی را به دست آورده است که تصور می شود متعلق به دوره هندوسکایی باشد. یک سرستون هندی-کورینتی از یک مرید بودایی در میان شاخ و برگ یافت شده که یک یادگار و سکه های آزس در پای آن دفن شده بود و قدمت این مجسمه را حدود ۲۰ پیش از میلاد نشان می دهد. یک نیم ستون معاصر از یک مرید بودایی با لباس یونانی نیز در همان مکان یافت شده که دوباره نشان دهنده اختلاط جمعیت ها است. نقوش برجسته در همان مکان هندوسکایی ها را با تونیک های مشخص و کلاه های نوک تیز، همراه با نقوش برجسته بوداهای ایستاده نشان می دهد. هندوسکایی ها در ادبیات هند. هندوسکایی
ها در هند «شاکا» نامیده می شدند، تغییری از نام «سکا» که توسط ایرانیان برای سکاها استفاده می شد. شاکاها در پوراناها، مانوسمریتی، رامایانا، مهابهاراتا، مهابهاشیا، بریهات سامهیتا اثر واراهامیهیرا، کاویامیمامسا، بریهاتکاتهامانجاری و کاتاساریتساگارا ذکر شده اند. آنها به عنوان بخشی از گروهی از دیگر قبایل جنگجو از شمال غرب توصیف شده اند. در بالاکاندای رامایانا به دسته های جنگجوی ملچه سکاها، یاواناها، کامبوجاها و پهلوها اشاره شده است. هم چاندرا رایچودوری در این آیات مبارزات بین هندوها و دسته های مهاجم ملچه بربر از شمال غرب را که از قرن دوم پیش از میلاد آغاز شده بود، مشاهده کرد و تاریخ رامایانا را در حدود (یا بعد از) قرن دوم پس از میلاد تعیین کرد. مهابهاراتا نیز به حمله دسته های مختلط از شمال غرب اشاره می کند، با آیات نبوی که "...پادشاهان ملچه (بربر) شاکاها، یاواناها، کامبوجاها، باهلیکاها... به ناحق بر زمین در کالی یوگا حکومت خواهند کرد..." دسته های سای-وانگ. گزارش شده است که بخشی از سکاهای آسیای میانه تحت رهبری سای-وانگ به سمت جنوب حرکت کرده، از کوه های پامیر عبور کرده و پس از عبور از شواندو (懸度، گذرگاه معلق) در بال
ای دره کاندا در سوات وارد چیپین (یا کیپین) شدند. پلیوت، باگچی، رایچودوری و دیگران چیپین را کشمیر شناسایی کرده اند، اما دیگر محققان آن را کافرستان می دانند. سای-وانگ پادشاهی خود را در کیپین تأسیس کرد. کونو سای-وانگ را همان شاکا موروندای ادبیات هند تفسیر می کند؛ "موروندا" مترادف "وانگ" (شاه، ارباب یا سرور) است. باگچی "وانگ" را پادشاه سکاها تفسیر می کند، اما سکاهای سای را از سکاهای موروندا متمایز می کند. سکاهای سای ممکن است سکاهای کامبوجا بوده باشند؛ سای-وانگ بخشی از پادشاهی پاراما کامبوجا در فرارود بودند و پس از بیرون رانده شدن از سرزمین اجدادی خود بازگشتند. مائوئس ممکن است متعلق به این گروه از سکاها بوده باشد که از سرزمین سای (آسیای میانه) به چیپین مهاجرت کردند. شواهد مربوط به تهاجمات مشترک. گروه های سکایی که به هند حمله کردند و پادشاهی هایی را تأسیس کردند، علاوه بر سکاها، شامل قبایل متحدی مانند مدی، زانتی و ماسaget ها بودند. این اقوام در جامعه اصلی هند جذب شدند. شاکاها از منطقه ماوراء هیمودوس—"شاکادویپا"ی پوراناها یا سکایای نوشته های کلاسیک—بودند. در آغاز قرن اول پس از میلاد، ایزیدور خاراکسی حضور آنها را در س
یستان ذکر می کند. "پریپلوس دریای اریتره" (حدود ۷۰–۸۰ پس از میلاد) یک منطقه سکایی را در پایین دره سند با مین نگارا به عنوان پایتخت آن ثبت می کند. بطلمیوس (حدود ۱۴۰ پس از میلاد) همچنین یک هندوسکایا را در جنوب غربی هند ثبت می کند که شامل مناطق پاتالنه و سوراسترن (سوراشترا) بود. تهاجم سکایی به هند در قرن دوم پیش از میلاد احتمالاً به طور مشترک توسط سکاها، پهلوها، کامبوجاها، پاراداها، ریشیکاها و دیگر قبایل متحد از شمال غرب انجام شد.
پادشاهی هندویونانی یا پادشاهی یونانی هندی، که از نظر تاریخی با نام پادشاهی یاوانا (Yavanarajya) نیز شناخته می شود، یک پادشاهی یونانی دوران هلنی بود که بخش های مختلف افغانستان، پاکستان و شمال غربی هند امروزی را پوشش می داد. این پادشاهی از سال ۲۰۰ پ. م تا ۱۰ میلادی وجود داشت. این پادشاهی در طول عمر خود توسط ۳۰ پادشاه متوالی اداره شد. مناندر یکم، از مشهورترین پادشاهان این دودمان است، پایتخت مناندر یکم در شهر در پنجاب (سیالکوت امروزی) است. این پادشاهی در زمانی تأسیس شد که پادشاه یونانی باختری، (و بعداً اوکراتیدس) در سال ۲۰۰ پ. م از باختر به هند حمله کردند. یونانی های ساکن در شبه قاره هند، در نهایت از پادشاهی یونانی باختری مستقل شده و پادشاهی هندویونانی را، در شمال شبه قاره هند به وجود آوردند. پادشاهان یونانی در طول دو قرن حکومت خود، زبان ها و نمادهای یونانی و هندی را، همان طور که از روی سکه هایشان دیده می شود، با هم ترکیب کردند و اندیشه های یونانی و هندی (مانند ) را، آن گونه که در بقایای باستان شناسی مشاهده می شود، باهم در هم آمیختند. انتشار فرهنگ یونانی و هندی نتایجی داشت که امروزه نیز به ویژه از طریق تأثیر بر ه
نر یونانی و بودایی قابل مشاهده است. نژاد یونانی و هندی ممکن است تا حدی ترکیبی بوده باشد. به گفته پولیبیوس، اوتیدموس یکم، یک یونانی اهل بود. پسر او، دمتریوس یکم، بنیان گذار پادشاهی هندویونانی نیز، حداقل از نظر پدرش از یونانی نژاد بود. به همین منظور نیز دمتریوس با دختر فرمانروای سلوکی، آنتیوخوس سوم ازدواج کرد. نژاد فرمانروایان بعدی هندویونانی، گاهی کمتر مشخص است. به عنوان مثال، در گذشته تصور می شد که (۸۰ پ. م) یکی از پادشاهان این حکومت، دارای تباری سکایی باشد، اما امروزه او را، به عنوان یک پادشاه یونانی - هندی در نظر می گیرند. پس از مرگ مناندر، بیشتر پادشاهی او از هم پاشید و نفوذ یونانی ها به میزان قابل توجهی کاهش یافت. بسیاری از پادشاهی ها و جمهوری های جدید در شرق رودخانه راوی شروع به ضرب سکه های جدیدی کردند که پیروزی های نظامیشان را نشان می داد. برجسته ترین حکومت هایی که تشکیل شدند، جمهوری ، و بودند. دودمان های و نیز، به سرعت در منطقه ماتورا گسترش یافتند. یونانی ها در نهایت به عنوان یک موجودیت سیاسی تا حدود سال ۱۰ میلادی دوام آوردند، اما دنبال حمله های سکاها حکومتشان از بین رفت، اگرچه جمعیت یونانی ها احتمالاً
برای چندین قرن، زیرنظر حکومت های بعدی، بمانند: هندوسکایی ها، هندوپارتی ها و کوشانی ها، در آن سرزمین زندگی کردند.
مرد شماره یک فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی سانگیت سیوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون بابی دئول، شریا سارن، نانا پاتیکار، کولبوشان کارباندا، جکی شروف، زارینا وهاب، آکشی کاپور، راغوبیر یاداو، چانکی پاندی، جاسپال بهاتی، دریتیمان چاترجی و گورپریت گوگی ایفای نقش کرده اند.