Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سی ئی اف۱ و قدرت به سری آکورد اضافه کرد. در سال ۱۹۸۰ خریداران می توانستند در هنگام خرید، به جای جعبه دندهٔ دو سرعته و نیمه خودکار قدیمی، یک جعبه دندهٔ سه دندهٔ تمام خودکار سفارش بدهند (تا مدل سال ۱۹۸۳، جعبه دندهٔ چهار سرعتهٔ خودکار بر روی آکورد نصب نشد). هوندا برای عرضه در بازار آمریکای شمالی، تغییرات اندکی در طراحی سپرها، جلوپنجره و چراغ های عقب ایجاد کرد. در آمریکای شمالی، مدل سال ۱۹۸۱ تنها با چند تغییر ظاهری نظیر تودوزی ها و ترکیب رنگ های جدید وارد بازار شد، رنگ های بژ نیوورنو (کد رنگ Y-39) و عاجی اسلو (کد رنگ YR-43) جایگزینِ قهوه ای سوخته و برنزی متالیک شدند و اندکی بعد، مدل اس ئی با تودوزی چرم طبیعی و شیشه بالابرهای برقی نیز به بازار آمد. از این سال، در تمام مدل های آکورد شامل هاچ بک، سدان، ال ایکس و اس ئی، آینه های جانبی برقی با اندازهٔ کوچک تر و از جنس پلاستیک مشکی به کار رفت، آمپر پشت فرمان بازنگری شد و نشانه های تصویری جای چراغ ها و علائم هشداردهندهٔ نوشتاری را گرفت. همچنین دسته دندهٔ قدیمیِ به کار رفته در مدل های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ با یک دسته دندهٔ جدید جایگزین شد که فنر قوی تری داشت و از درگیر شدن ناخواس
تهٔ دنده عقب جلوگیری می کرد. در سال ۱۹۸۱ در خودروهای مخصوص بازار آمریکای شمالی، نیروی خروجی موتور ۱٫۸ لیتری به کاهش یافت. نسل دوم (۱۹۸۱–۱۹۸۵). نسل دوم هوندا آکورد اولین خودروی ژاپنی است که علاوه بر ژاپن، در خاک ایالات متحده، در ماریسویل، اوهایو نیز تولید شد. رونمایی از این نسل به بازارهای ژاپن، اروپا و آمریکای شمالی، به ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۱ بازمی گردد. این خودرو از اولین سال ورود به مدت ۱۵ سال پرفروش ترین سری خودرو در بازار آمریکا بود. همزمان با آکورد، هوندا یک مدل مشابه، با نام هوندا ویگور را نیز در ژاپن معرفی کرد و برای عرضهٔ این دو مدل از دو کانال فروش مختلف بهره برد؛ «هوندا کلیو» برای فروش آکورد و «هوندا ورنو» برای فروش ویگور. نسل دوم با وجود طراحی داخلی و خارجی مدرن تر، از لحاظ فنی شباهت های بسیاری به نسل قبلی داشت که از آن جمله می توان به استفاده از پیشرانهٔ ۱٬۷۵۱ سی سی ئی کی۱ با تکنولوژی سی وی سی سی اشاره کرد. بر اساس مجموعه آزمایش های دولت ژاپن برای سنجش آلاینده های خروجی موتور، مصرف سوخت مدل هایی از آکورد که از جعبه دندهٔ دستی و کاربراتورهای سی وی سی سی استفاده می کردند، برابرِ در شهر و در بزرگراه با سرعت
ثابت ۶۰ کیلومتر بر ساعت بود. از جمله امکانات این نسل می توان به تودوزی جیر، کف پوش های مخملی و تزئینات داخلی از جنس کروم اشاره کرد که در آن زمان طرفداران بسیاری داشت. یکی از امکانات ویژه و قابل سفارش بر روی آکورد ۱۹۸۱، الکترو ژیروکیتور –اولین سامانهٔ مسیریاب برای خودروها در جهان– بود. مدل هاچ بک ال ایکس دارای یک ساعت دیجیتال بر روی داشبورد و همچنین با توجه به وزن کمتر، دارای مصرف سوخت کمتری بود. با توجه به مقرراتی که در ایالات متحده برای سیستم روشنایی خودروها وضع شده بود، تمام خودروها باید به چراغ های بازتابی آلومینیومی با اندازه و شکل استاندارد مجهز می شدند. به همین دلیل آکوردهای ساخته شده برای فروش در ایالات متحده به چهار چراغ مستطیل شکل مجهز شدند؛ در حالی که نمونه های مخصوص بازارهای خارج از آمریکا از چراغ های قابل تعویض با طراحی آئرودینامیک استفاده می کردند. دیگر امکانات مربوط به چراغ ها و روشنایی، شبرنگ ها و نشانگرهای جانبی کهربایی در جلو و قرمز در عقب برای مدل های بازار آمریکا و چراغ شور جلو و چراغ مه شکن قرمز در عقب برای بازار اروپا را شامل می شد. آکوردهایی که برای عرضه در بازار ژاپن ساخته شدند، نسبت ب
ه مدل های موجود در دیگر بازارها دارای ویژگی های منحصر به فردی از جمله ارتفاع قابل تنظیم سیستم تعلیق و آینه های جانبی نصب شده بر روی گلگیرهای جلو بودند. در سال ۱۹۸۳، شرکت هوندا برای به روزرسانی جعبه دندهٔ سه سرعتهٔ اتوماتیک، آن را با یک نمونهٔ چهار سرعتهٔ اتوماتیک جایگزین کرد که پیشرفت مهمی در جعبه دندهٔ آکورد محسوب می شد. در عین حال جعبه دندهٔ پنج سرعتهٔ دستی نیز بدون تغییر باقی ماند. مدل اس ئی (Special Edition) دارای امکاناتی از جمله تودوزی چرم، شیشه بالابر برقی و سقف بازشوی برقی بود. در بخش پیشرانه نیز موتور بهبود یافتهٔ ئی کی-۲، که همچنان از سیستم سوخت رسانی کاربراتوری استفاده می کرد، جایگزین موتور قبلی؛ یعنی ئی کی-۱ شد. مدل سال ۱۹۸۴ با طراحی جدید. در سال ۱۹۸۳، آکوردهایی که در غرب ایالات متحده به فروش می رسیدند در کارخانهٔ تازه تأسیس هوندا در ماریسویل و با کیفیتی یکسان با نمونه های تولید شده در ژاپن، ساخته می شدند. هوندا در ماه ژوئیهٔ سال ۱۹۸۳ بازطراحی بدنهٔ هوندا آکورد را در دستور کار قرار داد. این مدل جدید که در سال ۱۹۸۴ عرضه شد، دارای دماغه ای کمی متمایل به سمت پایین، پیشرانه ای جدید با ۱۲ سوپاپ و سامان
هٔ سی وی سی سی بود. همه خودروهای این مدل از موتور ئی وای با حجم ۱٫۶ لیتری یا موتور ئی اس-۲ با حجم ۱٬۸۳۰ سی سی استفاده می کردند. موتور ئی اس-۲ با رعایت محدودیت های فدرال، قابلیت تولید نیرویی معادل داشت. مدل ال ایکس شامل امکانات اضافه ای نسبت به مدل استاندارد بود که از جملهٔ این امکانات می توان به تزئینات داخلی و تودوزی از جنس مخمل، پخش کاست خوان با قابلیت برگرداندن اتوماتیک کاست، تهویهٔ مطبوع، ترمز و فرمان هیدرولیک، شیشه بالابرهای برقی، قفل مرکزی (فقط مدل سدان)، ساعت دیجیتال بر روی داشبورد، آنتن رادیوی نصب شده بر روی ستون، سگک های کمربند ضخیم به رنگ مشکی، سپرهای یکپارچه و قالپاق های پلاستیکی آلیاژی، که یادآور آئودی ۱۰۰ بودند، اشاره کرد. آکورد سدان مدل ۱۹۸۴ در چهار رنگِ سادهٔ سفید یونانی، و متالیک خاکستری کلمبوس، متالیک قرمز ریجنسی (بورگوندی) و متالیک آبی استراتوس (استیل)، هاچ بک استاندارد در سه رنگِ سادهٔ سفید یونانی، سادهٔ قرمز دومینیکن و متالیک آبی استراتوس و مدل ال ایکس در سه رنگِ متالیک خاکستری گرافیت، متالیک قرمز ریجنسی و متالیک قهوه ای مسی عرضه می شد. نسل دوم آکورد یکی از اولین خودروها با مهندسی ژاپنی بو
د که به سامانهٔ کنترل رایانه ای تزریق سوخت و استفاده از یک تزریق کننده به ازای هر سیلندر مجهز شد. این سامانه برای اولین بار در ۲۴ مهٔ ۱۹۸۴ و بر روی موتورهای ۱٫۸ لیتری سری ئی اس نصب شد و هوندا نام «تزریق سوخت برنامه ریزی شده» (PGM-FI) را برای آن انتخاب کرد. این سیستم تا سال ۱۹۸۵ بر روی خودروهای مخصوص بازار آمریکای شمالی استفاده نشد. خودروهای مجهز به سامانهٔ تزریق سوخت برنامه ریزی شده، می توانستند نیرو تولید کنند و مصرف سوخت شان برابر در شهر و در بزرگراه بود. در سال ۱۹۸۵ مدل اس ئی (Special Edition) با کد مدل اس ئی-آی (SE-i) معرفی شد. این مدل دارای موتور اختصاصی ئی اس۳ با قدرت ، مجهز به سیستم تزریق مستقیم سوخت انژکتوری و فاقد سامانهٔ سی وی سی سی بود. کد «SE» نشان دهندهٔ مدل اس ئی و کد «i» نشان دهندهٔ سیستم سوخت رسانی انژکتوری بود. با معرفی زودهنگام اس ئی-آی به بازار ژاپن، آکورد برای اولین بار به سیستم سوخت رسانی انژکتوری مجهز شد. موتور ۱٬۸۲۹ سی سی این مدل، که طراحی پایهٔ آن تا سال ۱۹۸۹ تداوم داشت، اولین موتور فاقد سامانهٔ سی وی سی سی بود که بر روی یک خودروی آکورد نصب می شد. این مدل نیز مانند مدل اس ئی، دارای امک
اناتی مانند صندلی های چرمی، سقف بازشوی برقی، شیشه های برنزی رنگ، سیستم صوتی پیشرفته با پخش کاست خوان و رینگ های چرخ ۱۳ اینچی آلیاژی و اساساً همان امکانات هوندا ویگور وی تی ال-آی؛ خودرویی که فقط در بازار ژاپن عرضه می شد، بود. بازار ژاپن امکانات قابل سفارش بیشتر را زودتر از دیگر نقاط جهان تجربه کرد اما امکانات قابل سفارش در بازارهای مختلف با یکدیگر تفاوت داشتند؛ سیستم تعلیق بادی با ارتفاع قابل تنظیم در سال۱۹۸۱ و سیستم ترمز ضد قفل (ABL) در ۱۹۸۳ در ژاپن، سیستم ترمز ضد قفل در سال ۱۹۸۳ در اروپا، موتور ۱٫۸ لیتری، جعبه دندهٔ بروزرسانی شدهٔ چهار سرعتهٔ خودکار، از جملهٔ این امکانات بودند. با ارائه سیستم ترمز ضد قفل در ۱۹۸۳، خودروهای آکورد برای اولین بار به سیستم ترمز دیسکی برای هر چهار چرخ مجهز شدند. نسل سوم (۱۹۸۵–۱۹۸۹). نسل سوم آکورد ابتدا در ۵ ژوئیهٔ ۱۹۸۵ در ژاپن و مدتی بعد در همان سال در اروپا و آمریکای شمالی رونمایی شد. بدنهٔ نسل جدید را توشی اوشیکا طراحی کرده بود. طراحی جدید با استقبال زیادی در سراسر جهان مواجه شد. یکی از خصوصیات چشمگیر این نسل، که آن را از هوندا ویگور متمایز می ساخت، استفاده از چراغ پنهان جلو بود
. در ژاپن اگرچه آکوردهای نسل سوم هاچ بک، آئرودک و کوپه با چراغ پنهان عرضه می شدند، اما از سال ۱۹۸۷ نمونه هایی از سدان با نام اختصاری سی ای (CA) وارد بازار ژاپن شد که دارای چراغ های معمولی بود. نسل سوم آکورد اولین خودروی ساخت شرکت هوندا بود که هم در جلو و هم در عقب، از سیستم تعلیق دوجناقی استفاده می کرد. هرچند که این سیستم از سیستم تعلیق مک فرسون گران تر بود، اما باعث ایجاد پایداری بیشتر و فرمان پذیری دقیق تر در خودرو می شد. همهٔ انواع آکورد نسل سوم از ابتدا میل موج گیر جلو داشتند و در مدل های جدیدتر میل موج گیر عقب نیز به خودروهای تولیدی اضافه شد. ترمز این خودرو در بعضی از انواع به صورت چهار دیسک کوچک با کالیپرهای مجهز به پیستون دوقلو، در بعضی به صورت دیسک های بزرگ با کالیپرهای تک پیستون و در بعضی دیگر به صورت ترکیبی (ترمز دیسکی برای جلو و ترمز کاسه ای برای عقب) بود. خودروهایی که در هر چهار چرخ ترمز دیسکی داشتند، در همهٔ بازارها با سیستم ترمز ای بی اس نیز در دسترس بودند. مدل های پایه رینگ های فولادی سیزده اینچی همراه با قالپاق چرخ داشتند. اما برای مدل های گران تر، رینگ های چهارده اینچی آلیاژی نیز قابل سفارش ب
ود. با معرفی موتور جدید ۲٫۰ لیتری در ژاپن، دارندگان این خودروها ملزم به پرداخت عوارض جاده ای بیشتری نسبت به دو نسل قبلی شدند و به این ترتیب، هوندا آکورد در این کشور وارد دسته بندی خودروهای لوکس شد. این نسل علاوه بر مدل سدان آکورد، با بدنه های متفاوت دیگری شامل مدل سه در هاچ بک، مدل سه در شوتینگ بریک (با نام آکورد آئرودک) و مدل دو-در کوپه (که در سال ۱۹۸۷ معرفی و با مدل سال ۱۹۸۸ وارد بازار شد) نیز در بازارهای مختلف جهان موجود بود. آکورد کوپه، که به طور اختصاصی در کارخانهٔ ماریسویل در ایالات متحده تولید می شد، اولین خودروی ژاپنی بود که در ایالات متحده تولید شده و از آنجا به کشور ژاپن صادر می شد. آکورد آئرودک. آئرودک، نسخهٔ شوتینگ بریکِ سه درِ آکورد، از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ عرضه شد. این مدل اگرچه به هاچ بک سه درِ سیویک شباهت داشت، اما از آن بزرگ تر بود، شیشهٔ عقبش تا روی بخش انتهایی سقف ادامه داشت و در قسمت دماغه نیز به چراغ های پنهان (مانند سدان های موجود در بازار ژاپن و آمریکای شمالی) مجهز بود. این مدل در بازار ژاپن، در تیپ های ال ایکس، ال ایکس-اس ال ایکس آر، ال ایکس آر-اس و ۲٫۰ اس آی و در بازار اروپا تنها در تیپ ئ
ی ایکس عرضه می شد؛ در حالی که در بازار آمریکای شمالی اصلاً عرضه نشد. در تیپ های ال ایکس و ال ایکس آر در ژاپن، از یک موتور بنزینی با حجم ، توان خروجی و گشتاور استفاده شده بود. در تیپ های ال ایکس-اس و ال ایکس آر-اس حجم موتور با اندکی افزایش، به رسیده بود، اما همین افزایش اندک، چون از میل سوپاپ بالاسری (DOHC)، استفاده می شد، توان خروجی و گشتاور را با افزایش قابل توجهی مواجه کرد و به ترتیب به و رساند. قوی ترین تیپ موجود آکورد آئرودک، مدل ۲٫۰ اس ای بود که موتور مجهز به سیستم تزریق غیرمستقیم سوخت با نیروی خروجی و گشتاور داشت. آکورد آئرودک تیپ ئی ایکس دو نوع موتور کاربراتوری و انژکتوری داشت که حجم موتور هردو، برابرِ بود. اما موتور کاربراتوری توان خروجی و انژکتوری داشتند. از دسامبر ۱۹۸۵، موتور انژکتوری به یک کاتالیزور سه مرحله ای مجهز شد و توان خروجی آن به کاهش یافت. تمام تیپ های هوندا آکورد آئرودک در ژاپن و اروپا، طبق سفارش مشتری، با جعبه دندهٔ پنج سرعتهٔ دستی یا چهارسرعتهٔ خودکار عرضه می شدند. نسل چهارم (۱۹۹۰–۱۹۹۳). نسل چهارم با کد سی بی۷ در سال ۱۹۸۹ بر روی شاسی «سی بی» طراحی و در سال ۱۹۹۰ رونمایی شد. این نسل با وج
ود اندازهٔ بزرگ تر نسبت به نسل های پیشین، همچنان از طراحی کوتاه و نزدیک به زمین و همچنین شیشهٔ عقب خمیده شده به طرفین ستون مانند نسل سوم برخوردار بود. برای اولین بار در سطح بازارهای جهان، مدل هاچ بک ۳ در از سری مدل های آکورد حذف شد. این نسل اولین خودروی تولید شده در ایالات متحده بود که به چراغ های جلوی لنزی با لنزهای کاملاً شفاف و مسطح مجهز می شد. سبک طراحی نسل چهارم آکورد از مدل پرچمدار هوندا لجند، که در آمریکای شمالی با نام آکورا لجند شناخته می شد، الهام گرفته شده بود. مهندسی و طراحی فنی چهارمین نسل آکورد به طور قابل توجهی بهبود داده شده بود. تمام آکوردهایی که در آمریکای شمالی به فروش می رسیدند به طور استاندارد به یک موتور تمام آلومینیومی ۲٫۲ لیتری ۱۶ سوپاپ با سیستم انژکتور الکترونیکی مجهز بودند که جایگزین مدل ۲٫۰ لیتری ۱۲ سوپاپ نسل قبلی شده بود. مدل های دارای جعبه دندهٔ خودکار به یک دسته موتور کنترل شوندهٔ الکترونیکی در قسمت پشت پیشرانه مجهز شدند که صداهای بم و لرزش موتور را کاهش می داد. این دسته موتور دو محفظه داشت که با مایع هیدرولیک پر می شدند و یک دریچهٔ کنترل شوندهٔ رایانه ای آنها را از یکدیگر جدا می
کرد. در دورهای پائین موتور، مایع هیدرولیک به داخل دریچه هدایت می شد تا لرزش موتور را خنثی کند و در دور موتورهای بالای ۸۵۰ دور بر دقیقه، این مایع به اطراف دریچه هدایت می شد تا با افزایش استحکام دسته موتور، صدای بم تولید شده را کاهش دهد. در ایالات متحده، تیپ های ال ایکس-آی و ای ایکس-آی با تیپ های ال ایکس، دی ایکس و ئی ایکس جایگزین شدند و در کانادا نیز تیپ های ال ایکس، ئی ایکس و ئی ایکس-آر به ترتیب با تیپ های ال ایکس، دی ایکس و ئی ایکس در ایالات متحده برابر بودند. تیپ های قابل انتخاب برای مدل کوپه در آمریکا همانند مدل سدان شامل تیپ های ال ایکس، دی ایکس و ئی ایکس می شد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، هوندا پرلود به اولین خودرویی تبدیل شد که در بازار ایالات متحده با سیستم چهار چرخ فرمان پذیر نیز عرضه می شد. در این سیستم که بعدها برای برخی مدل های آکورد در بازار ژاپن نیز ارائه شد، از یک شفت برای اتصال جعبه فرمان جلو به میله های مهار چرخ های عقب استفاده شده بود تا با فرمان پذیری چرخ های عقب بین ۱٫۵ تا ۵٫۳ درجه (بسته به زاویهٔ چرخش) برخلاف جهت چرخش چرخ های جلو، شعاع گردش خودرو را حدود ۱۰٪ کاهش دهد. در سال ۱۹۹۱ نسل جدیدی
از این سیستم بر روی خودروی پرلود عرضه شد که از سامانهٔ کنترل رایانه ای و موتور الکتریکی به جای شفت اتصال برخوردار بود. برای مدل های دی ایکس و ال ایکس، یک موتور ۴ سیلندر با توان ارائه شده بود، در حالی که مدل های ئی ایکس سال های ۱۹۹۰ و ۹۱ به یک نمونهٔ ۱۳۰ اسب بخاری (۹۷ کیلووات) مجهز بودند. سیستم کنترل پیمایش در فهرست امکانات سدان های دی ایکس موجود نبود، اما امکاناتی چون فرمان هیدرولیک، غربیلک فرمان با زاویه قابل تنظیم و رینگ های ۱۴ اینچی برای آن ارائه می شدند. تیپ ال ایکس دارای امکاناتی چون تهویهٔ مطبوع، شیشه ها، آینه های جانبی و سقف بازشوی برقی و قفل مرکزی بود. تیپ ئی ایکس به لطف طراحی متفاوت منیفولد اگزوز، لوله های اگزوز کمی بزرگتر و خروجی های دوقلو در عقب، دارای ۵ اسب بخار توان بیشتر بود. در تمام مدل های تیپ ئی ایکس، امکاناتی نظیر رینگ های ۱۵ اینچی از جنس آلیاژ آلومینیوم ماشین کاری شده، سقف بازشوی برقی، کمک فنرهای بادی در جلو، پخش کاست خوان و رادیو ای ام/اف ام، به صورت استاندارد وجود داشت. از سال ۱۹۹۲ مدل های سدان، کوپه و استیشن واگن به ترمزهای دیسکی برای هر چهار چرخ به همراه سیستم ضد قفل مجهز شدند. به دلیل
وضع مقررات سخت گیرانه برای امنیت خودروها توسط سازمان NHTSA (سازمان ملی مدیریت امنیت بزرگراه های آمریکا)، تمام آکوردهای مدل سال ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ فروخته شده در ایالات متحده به کمربندهای ایمنی موتوردار برای سرنشینان جلو مجهز بودند. عملکرد این کمربندهای نیمه خودکار به این صورت بود که محل اتصال هر دو کمربند جلو بلافاصله بعد از بسته شدن درها به طور خودکار از جلوی قاب شیشه به ستون میانی منتقل می شد، این روند به هنگام بازشدن درها به طور برعکس صورت می گرفت تا کمربندها آزاد شوند. با وجود این سیستم نیمه خودکار، بستن کمربندها همچنان به صورت دستی انجام می شد. در اوایل سال ۱۹۹۰، شرکت هوندا مدل استیشن واگن آکورد را معرفی کرد که قرار بود تولید آن در سال ۱۹۹۱ در کارخانه اوهایو شروع شود. خط تولید اوهایو مدل های آکورد با فرمان سمت راست را به اروپا صادر می کرد و در اروپا مدل استیشن واگن آکورد با نام آئرودک (اشاره به مدل ۲ در شوتینگ بریک سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹) شناخته می شد. طبق توافق صورت گرفته میان اروپا و ژاپن در اوت ۱۹۹۱ مبنی بر محدودیت سهم خودروهای ژاپنی مونتاژ و وارد شده در اروپا از بازار این منطقه، شرکت های ژاپنی ملزم بودند که تا
سال ۱۹۹۹ تولید و صادرات خود به اروپا را به ۱۶٪ از کل سهم بازار محدود کنند. اما این محدودیت، خودروهایی که توسط این شرکت ها در خاک ایالات متحده تولید شده و به اروپا صادر می شدند را شامل نمی شد. آکورد واگن در بریتانیا، آلمان، سوئیس، بلژیک و هلند عرضه شده بود، اما ایتالیا و فرانسه نسبت به جلوگیری از ورود خودروهای ژاپنی به بازار خودروی خود سخت گیرتر بودند. مقامات گمرک فرانسه معتقد بودند که آکورد واگن نباید به عنوان یک خودروی آمریکایی در نظر گرفته شود. در ماه ژوئن ۱۹۹۱، و هنگامی که ۱۷۵ دستگاه آکورد واگن در کشور بلژیک در انتظار ورود به فرانسه بودند، مقامات فرانسه اعلام کردند که تصمیم گیری در مورد این خودروها تا زمان مذاکرات وسیع تر میان اروپا و ژاپن به تعویق خواهد افتاد. آکورد استیشن واگن در دو تیپ ال ایکس و دی ایکس عرضه شده بود، تیپ ال ایکس علاوه بر تجهیزاتی بر روی مدل کوپهٔ دی ایکس نیز ارائه می شد، دارای کیسهٔ هوای جانبی برای راننده بود، و برای تیپ ئی ایکس، علاوه بر کیسهٔ هوای جانبی، سقف بازشوی برقی و رینگ های چرخ ۱۵ اینچی آلیاژی نیز در نظر گرفته شده بود. بازگشت اس ئی (۱۹۹۱). شرکت هوندا در سال ۱۹۹۱ سدان اس ئی آکو
رد را دوباره به بازار معرفی کرد. این تیپ در حالی به مجموعهٔ آکورد افزوده شد که فاقد سیستم صوتی پرقدرت ساخت شرکت «بوز» بود، ولی یک سیستم پخش کاست خوان ئی ایکس با رادیوی ای ام/اف ام به همراه ۴ بلندگوی ۲۰ وات جایگزین آن شده بود. از دیگر امکانات استاندارد این مدل می توان به فرمان با روکش دوخته شدهٔ چرمی، رودری ها و صندلی های چرمی، یک موتور انژکتوری با توان خروجی ، جعبه دندهٔ ۴ سرعتهٔ خودکار و ترمزهای دیسکی برای هر ۴ چرخ با سیستم ضدقفل اشاره نمود. برای اولین بار جعبه دندهٔ دستی برای مدل اس ئی قابل سفارش نبود. دو رنگ نقره ای سولاریس متالیک با تودوزی مشکی گرافیت، و آبی بریتانی متالیک با تودوزی کرم رنگ (عاجی) بر روی این مدل قابل انتخاب بودند. برخلاف نمونه های قبلی، رینگ های چرخ آلیاژی بر روی تیپ اس ئی ۱۹۹۱ قابل سفارش نبودند، و به جای آن ها از همان رینگ های نصب شده بر روی تیپ ئی ایکس استفاده شده بود. بروزرسانی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). در سال ۱۹۹۱ هوندا آکورد تغییراتی را در نمای ظاهری و بخش فنی خود برای مدل سال ۱۹۹۲ تجربه کرد. تیپ اس ئی از مدل های آکورد حذف شد ولی موتور ۱۴۰ اسب بخاری اف۲۲ای۶ آن به مدل ئی ایکس منتقل شد. نصب این موت
ور، با توجه به طراحی جدید سیستم اگزوز، ۱۵ اسب بخار نیروی بیشتر نسبت به تیپ های دی ایکس و ال ایکس و ۱۰ اسب بخار نسبت به تیپ ئی ایکس سال های ۹۰ تا ۹۱ را برای آکورد ئی ایکس جدید به همراه داشت. در این پیشرانه از همان خروجی های اگزوز دوقلوی تیپ های ئی ایکس و اس ئی با در نظر گرفتن تغییراتی از جمله بازبینی اندازهٔ سیستم ورودی هوا، بازبینی میل بادامک و طراحی جدید منیفولد ورودی هوا (که به سوپاپ های پروانه ای مجهز بودند) استفاده شده بود. سوپاپ های پروانه ای در دور موتور ۴۶۰۰ دور بر دقیقه باز می شدند تا تنفس هوای منیفولد ورودی در دور موتورهای بالا بهتر صورت بگیرد. در مدل های سال ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ کمربندهای نیمه خودکار موتوردار با همان کمربندهای شانه ای مرسوم برای تمام سرنشینان بجز سرنشین میانی عقب جایگزین شد و کیسهٔ هوای جانبی برای راننده نیز در این مدل ها نصب گردید. سیستم ترمز ضد قفل همراه با ۴ دیسک ترمز برای هر ۴ چرخ بر روی مدل های ئی ایکس به فهرست امکانات استاندارد اضافه شد. همچنین انحنای بیشتر لبه ها و زاویه ها در قسمت دماغه و عقب ظاهر مدرن تری به آکورد بخشید. در آکوردهای سدان و کوپه قطعات جدیدی همچون چراغ های جلو و جلوپن
جرهٔ متفاوت، چراغ های عقب کهربایی، ضربه گیرهای جانبی کمی باریک تر، و رینگ های بازطراحی شده نصب شد. برای اولین بار مدل ئی ایکس کوپه رینگ هایی متفاوت از ئی ایکس سدان داشت. در مدل های سدان و کوپه، چراغ های عقب از نو طراحی و چراغ های راهنما و دنده عقب به بخش پایینی منتقل شدند؛ در حالی که در مدل استیشن واگن از همان چراغ های نصب شده بر روی آکوردهای ۱۹۹۰ و ۹۱ استفاده شد. از جمله امکانات استاندارد جدید، افزودن سیستم ضد سرقت به رادیوهای تیپ ئی ایکس و تعبیهٔ زیرآرنجی برای صندلی راننده در مدل ئی ایکس بود. نسل پنجم (۱۹۹۳–۱۹۹۷). برای اولین بار در تاریخ هوندا آکورد، شرکت هوندا در سال ۱۹۹۳ این مدل را به شکل دو نسخهٔ متمایز معرفی کرد؛ یک نسخه مخصوص بازار اروپا و دیگری مخصوص آمریکای شمالی و ژاپن. هوندا و گروه روور با همکاری یکدیگر مدل اروپائی آکورد؛ یعنی روور ۶۰۰ را خلق کردند. پیش از این، هوندا و روور در تولید مدل های هوندا لجند و روور ۸۰۰ همکاری موفقیت آمیزی را تجربه کرده بودند. همان گونه که بعضی از محصولات شرکت ایسوزو در ژاپن تحت برند هوندا به فروش می رسیدند، این نسل از آکورد در ژاپن با نام ایسوزو آسکا نیز فروخته می شد. در
زمان رونمایی در سال ۱۹۹۳، هوندا آکورد برای بار دوم برندهٔ جایزهٔ خودروی سال ژاپن شد. آمریکای شمالی، ژاپن، آسیا و اقیانوسیه. نسخهٔ مخصوص بازار آمریکای شمالی از نسل پنجم آکورد در تاریخ ۹ سپتامبر ۹۳ عرضه شد. برای سازگاری با نیازهای بازار آمریکای شمالی، این مدل از نسل های پیشین بزرگتر بود؛ افزایش عرض و کاهش طول بدنه این نسل را همچنان در کلاس خودروهای اندازه متوسط در آمریکای شمالی قرار می داد. بنا بود این نسل از آکورد در کلاسی پایینتر از نسل دوم هوندا اسکوت و هوندا رافاگا قرار بگیرد، اما پهنای بدنهٔ آن کمی بیشتر شد و درنتیجه در کلاس مالیاتی مورد نظر در ژاپن قرار نگرفت. توسعهٔ نسل پنجم از سپتامبر ۱۹۸۹ و طراحی آن از ژوئیهٔ ۱۹۹۰ آغاز شد. طرح نهایی در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۰ گزینش شد، اما این پروسه تا میانهٔ سال ۱۹۹۱ متوقف شد. ناهماهنگی ها و تناقضات موجود در طراحی، چندین دگرگونی را تا ماه آوریل سال ۱۹۹۲ به دنبال داشت و در نهایت به ظهور یک طراحی جدید انجامید که شروع تولید آن برای سال ۱۹۹۳ برنامه ریزی شد. امتیاز طراحی این نسل در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ در ایالات متحده ثبت و تولید آن از ۲۴ اوت ۱۹۹۳ در خط تولید ماریسویل آغاز شد
. شرکت هوندا برای مدل سدان اختصاصی بازار ژاپن چهار موتور با اندازه های مختلف در نظر گرفته بود که موتورهای ۱٫۸ لیتری، ۲٫۰ لیتری، ۲٫۲ لیتری وی تک و ۲٫۲ لیتری دو میل سوپاپ وی تک را شامل می شد. نسل پنجم آکورد اولین نسلی بود که در کشور فیلیپین ساخته می شد و به فروش می رسید. آکورد در آمریکا با همان تیپ های دی ایکس، ال ایکس و ئی ایکس عرضه شد و مدل های ال ایکس، ئی ایکس و ئی ایکس-آر نیز مانند نسل قبلی برای کانادا در نظر گرفته شدند. جعبه دندهٔ پنج سرعتهٔ دستی تقریباً بدون تغییر باقی ماند؛ در حالی که جعبه دندهٔ چهارسرعتهٔ خودکار، که به سختی در تعویض دنده ها مشهور بود، به سیستم برنامه ریزی تعویض دندهٔ هوندا با نام «گرید-لوجیک» مجهز شد. این سیستم در مسیرهای شیب دار از تعویض معکوس دنده به دندهٔ مرده جلوگیری می کرد و دنده را در همان دندهٔ درگیر شده نگه می داشت. طراحی داخلی تمام مدل های این نسل از آکورد، ارگونومیک تر بودند و تجهیزات ایمنی همچون کیسه هوای دوگانه برای سرنشینان جلو و میله های تقویت شدهٔ محافظ برای برخورد جانبی در آنها به صورت استاندارد درآمد. امکانات اختصاصی برای تیپ ئی ایکس مواردی همچون موتور ۲٫۲ لیتری ۴ سیلند
ر نسل قبلی با یک میل سوپاپ و سیستم وی تک (با قدرت در مقایسه با در مدل ئی ایکس نسل قبل)، ترمزهای ضدقفل (قابل سفارش برای تیپ ال ایکس)، ترمزهای دیسکی در هر ۴ چرخ، رینگ های آلیاژی ۱۵ اینچی و میله تعادل عقب را شامل می شد. در این نسل و برای مدل ئی ایکس، تودوزی چرمی به عنوان یک گزینهٔ انتخابی در نظر گرفته شد. به مدل هایی با این نوع تودوزی، ئی ایکس-ال می گفتند. تیپ های دی ایکس و ال ایکس در نسل پنجم به امکاناتی برابر با نسل قبلی و همان پیشرانهٔ ۲٫۲ لیتری ۴ سیلندر بدون سیستم وی تک با طراحی بهبود یافته مجهز بودند. این موتور در مقایسه با نسل قبلی با قدرت ، توانایی تولید نیرو را داشت. در سال ۱۹۹۴ هوندا آکورد باری دیگر توسط مجلهٔ "موتور ترند" به عنوان خودروی وارداتی سال ایالات متحده انتخاب شد. طراحی ظاهری آکورد کوپه، همانند نسل قبل کاملاً با مدل سدان برابری می کرد. در پایان تولید نسل پنجم، و آغاز عرضهٔ نسل ششم، تولید مدل استیشن واگن در نهایت متوقف شد و هوندا آکورد تنها در مدل های سدان و کوپه عرضه شد. در سال ۱۹۹۴ و برای مدل سال ۱۹۹۵، یک موتور وی۶ به موتورهای هوندا آکورد افزوده شد. این موتور که دارای حجم ۲٫۷ لیتر بود، از نسل
اول آکیورا لجند در بازار ایالات متحده به عاریت گرفته شده بود. موتور وی۶ در هر دو تیپ ال ایکس و ئی ایکس سدان عرضه می شد. نصب موتور بزرگتر وی۶، تغییرات و اصلاحاتی را در طراحی دماغهٔ خودرو می طلبید؛ طراحی جدید دماغه و جلوپنجرهٔ جدید با تزئینات کرومی، از جمله تغییراتی بودند که بدین منظور بر روی هوندا آکورد اعمال شدند. همچنین در سال ۱۹۹۵، جعبه دندهٔ دستی نیز از فهرست تجهیزات مدل های استیشن واگن آکورد حذف شد. تیپ های ال ایکس و ئی ایکس مجهز به موتور وی۶، هر دو، جعبه دندهٔ ۴ سرعتهٔ خودکار داشتند. از جلوپنجره های مدل های وی۶ با تزئینات کرومی بعداً و در سال ۱۹۹۶ در مدل های چهار سیلندر نیز استفاده شد، همچنین در این سال طراحی سپرهای آکورد تغییر یافت و چراغ های عقب آن نیز بزرگ تر شدند. در مدل ئی ایکس-وی۶ از رینگ های ۱۵ اینچی ساخته شده از آلیاژ آلومینیوم ماشین کاری شده، و در مدل ال ایکس-وی۶ از رینگ های فولادی ۱۵ اینچی با قالپاق های کامل استفاده شده بود. برخلاف انتظارات مبنی بر تغییرات عمده در رنگ بندی بیرونی و داخلی، هوندا آکورد در سال ۱۹۹۵ تغییرات اندکی را تجربه کرد. در سال ۱۹۹۵، همانند نسل های گذشته، آکورد در میانهٔ نسل
پنجم نیز دستخوش تغییراتی برای مدل سال ۱۹۹۶ شد. سپرهای منحنی تر، چهرهٔ جلویی تغییر یافته، چراغ های راهنمای جدید در جلو و چراغ های عقب با طراحی به روزتر، ظاهری ملایم تر به آکورد بخشیده بود. برای مدل سال ۱۹۹۷، هوندا یک «نسخهٔ ویژه» از آکورد را معرفی کرد که با تیپ اس ئی متفاوت بود. از جمله رنگ های در نظر گرفته شده برای بدنهٔ این مدل، قرمز سن مارینو بود که با تودوزی خاکستری عرضه می شد و امکانات استانداردی نظیر سیستم امنیتی با ورود بدون کلید، پخش سی دی، ضربه گیرهای جانبی همرنگ بدنه، رینگ های متمایز آلیاژی و سقف بازشو داشت. در بخش فنی نیز این نسخهٔ ویژهٔ آکورد به موتور یکسان با تیپ ال ایکس مجهز بود و تنها با جعبه دندهٔ چهارسرعتهٔ خودکار قابل خریداری بود. مدل های کوپه و استیشن واگن ساخته شده در ایالات متحده که به اروپا صادر می شدند، شامل هر دو نوع فرمان راست و فرمان چپ بودند، اما موتور وی۶ برای آن ها جزو گزینه های قابل انتخاب نبود. نسل پنجم هوندا آکورد، یکی از خودروهایی بود که در ایالات متحده آمار دزدی زیادی را به خود اختصاص داده بود. مدل اروپایی. نسل پنجم آکورد برای بازارهای اروپایی در سپتامبر ۱۹۹۳ و با ساختاری غیر