Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مهار اندازی به هر گونه ساختار پایدار گفته می شود که برای ثابت نگه داشتن کشتی استفاده می شود. نمونه های آن اسکله، بلنداسکله، کوتاه اسکله، و بویههای مهار اندازی هستند. یک لنگر مهار اندازی، موقعیت کشتی را نسبت به نقطه ای در پایین راه آبی بدون وصل کردن آن به ساحل، ثابت نگه می دارد. به صورت «فعل» مهار اندازی به معنی کاری است که کشتی را به تیرک مهار وصل می کند. ریشه واژه. واژه Mooring با ریشه Meren به معنی «مهار انداختن» از زبان هلندی آمده و از سده ۱۵ (میلادی) در زبان انگلیسی استفاده می شود. مهار اندازی لنگر پایدار. از این روش مهار اندازی به جای لنگر موقت استفاده می شود. زیرا توان نگهدارندگی بسیار بیشتری دارند، آسیب کمتری به محیط دریا می زنند و کار با آن ها آسان تر است. هنگامی که یک دسته مهار در کنار یکدیگر قرار داشته باشند به آن ها «ردیف» Tier می گویند. همچنین در موارد کمی، از آن ها برای نگهداشتن باراندازهای بویه در جای خود استفاده می شود. چندین گونه مهار انداز وجود دارد: مهار چرخشی. مهار بویه یا مهار تک-نقطه ای ساده ترین و پر استفاده ترین گونه مهار است. مهار چرخشی شامل یک لنگر در کف راه آبی و یک ریسمان (طناب، کاب
ل دریایی، یا زنجیر) است که به بویه ای بر روی آب وصل است. بویه به کشتی اجازه می دهد تا ریسمان را پیدا کند و خود را به لنگر زیر آب وصل کند. علت نامگذاری این نوع مهار به «مهار چرخشی» این است که کشتی پس از وصل شدن به این مهار، به شکل دایره به دور آن می چرخد. این جهت چرخش بستگی به جهت باد یا کشند آب دارد. مهار اندازی، بیشتر با استفاده از طناب های کُلُفتی انجام می شود که «خط مهار انداز» یا «هوسر» نامیده می شوند. خط های مهار انداز می توانند به گیره های عرشه کشتی در یک سو و گیره هایی مانند تیرک، حلقه، و گیره در ساحل وصل شوند. برای یک قایق کوچک (مانند یات بادبانی ۶/۷ متری) ممکن است مهار چرخشی، وزنه سنگینی در بستر دریا باشد. قطر زنجیر متصل به وزنه، ۱۲ یا ۱۴ میلی متر و طناب مهار آن از نایلون با قطر ۲۰ میلی متر و بیشتر، کابل فولاد ضدزنگ، یا سیم از جنس ترکیب با قطر ۱۶ میلی متر است. وزنه سنگین یا همان لنگر باید یک ماده چگال باشد. چرخ واگن قطارهای قدیمی برای چنین موقعیت هایی استفاده می شوند. استفاده از چرخ قطار در دوبلین جمهوری ایرلند، معمول است. در برخی بندرگاهها (مانند دانلیری در جمهوری ایرلند) ممکن است زنجیرهای بسیار سنگ
ین (مانند زنجیر لنگر کشتی فرسوده) در یک الگوی شبکه ای در بستر دریا قرار بگیرند تا از موقعیت منظم مهارها اطمینان بدست آید. طناب مهارها (به ویژه برای بویه های نشان گر و خط های پیوند دهنده) باید «غیر شناور» باشند تا از برخورد کف قایق به آن ها کاسته شود. مهار ستونی. مهار ستونی، ستون چوبی یا فلزی است که به کف راه آبی فرورفته و سر آن بالای سطح آب قرار دارد. کشتی ها خط های مهار خود را به دو یا چند ستون گره می زنند تا موقعیت خود را بین آن ها ثابت نگه دارند. مهارهای ستونی بیشتر در نیوزیلند استفاده می شوند و در دیگر جاهای جهان کمیابند. در حالیکه بسیاری از بویه های مهاری، خصوصی هستند برخی از آن ها برای استفاده عمومی در دسترس هستند. برای نمونه در دیواره بزرگ مرجانی در خاور استرالیا، شمار بسیاری از مهارهای عمومی در محل های پر رفت وآمد قرار دارند. این کار برای پیشگیری از آسیب گسترده ای است که لنگراندازی کشتی ها پدیدمی آورند. چهار گونه اصلی لنگر پایدار برای مهار اندازی استفاده می شود: وزنه های زیر آب که ساده ترین گونه لنگر هستند. این وزنه ها عموماً توده های بزرگ بتن هستند که ریسمانی به آن ها وصل است. این وزنه با وزن خالص خو
د و تااندازه کمی، جایگیری در کف آبراه از جابجایی جلوگیری می کند. وزنه های زیر آب در هنگام طوفان نیز به خوبی قایق ها را در جای خود نگه می دارند. چنین وزنه ای برای راه آبی که کف آن سنگلاخ است و استفاده از دیگر وزنه ها ممکن نیست، کاربرد دارد. مشکل این وزنه ها، سنگینی، بزرگی، و بَد شکلی آن ها است. استفاده از چرخ قطارهای فرسوده در نیوزیلند، زیاد است. زیرا این چرخ ها ساده و ارزان هستند. لنگر قارچی پر استفاده ترین گونه لنگر است. لنگر قارچی برای بستر دریا که از مواد نرم چون گل، ماسه، یا لای پوشیده شده اند بسیار مناسب است. شکل آن ها مانند قارچ برعکس است که به راحتی می تواند درون گل یا لای دفن شود. برتری آن این است که نسبت توان نگهدارندگی به وزن آن در مقایسه با وزنه زیر آب می تواند به ۱۰ برابر هم برسد. مشکل آن هزینه بالا، عدم امکان استفاده در بستر سنگ ریزهای، و زمان زیاد لازم برای رسیدن به بیشینه توان نگهدارندگی آن است. لنگر هرمی با نام دیگر «لنگر دُر-مُر» به شکل هرم برعکس است. شکل هرمی آن باعث می شود تا هنگامی که کشش جانبی به لنگر وارد می شود گوشه ها یا کنارهای لنگر به بستر آبراه فرورود و آن را پایدار کنند. وزنه های پ
یچ گوشتی مانند، گونه تازه ای هستند. این وزنه ها در کنار خود، تیغه های تیز مارپیچ مانندی دارند که مانند پیچ گوشتی در بستر آبراه فرومی رود. برتری این وزنه نسبت توان نگهدارندگی به وزن بالا آن و اندازه کوچک (و به دنبال آن هزینه پایین) آن است. اما این وزنه ها نیاز به نصب، بازرسی، نگهداری دارند. سامانه مهار انداز چند لنگری از دو یا بیشتر از دو (معمولاً سه) لنگر موقت سَبُک استفاده می کنند که با نظم دو تایی، کنار یکدیگر قرار گرفته اند. همه این وزنه ها به دور یک مرکز قرار می گیرند که همگی، در سطح آن مرکز بر روی آب با زنجیر به یک بویه مهار اندازی وصل می شوند. برتری سامانه مهار انداز چند لنگری، وزن کم آن، آسانی در گسترش دادن آن، نسبت توان نگهدارندگی به وزن بالا، و امکان استفاده از لنگرهای موقت است. مهار اندازی به تیرک ساحلی. یک کشتی می تواند برای مهار اندازی، خیلی سریع از گونه های مختلفی از تیرک های ساحلی مانند یک درخت یا سنگ تا منطقه ویژه ای چون کوتاه اسکله یا اسکله استفاده کند. مهار اندازی نیاز به همکاری بین افراد روی اسکله و کشتی دارد. خط های مهار اندازی سنگین از کشتی های بزرگ با خط های سنگین کوچک تر به سوی افراد روی
مهار اندازها انداخته می شوند. هنگامیکه یک خط مهار اندازی به تیرک مهار وصل می شود سر جای خود پایدار می شود. کشتی های بزرگ، خط های مهار اندازی خود را با استفاده از ماشین های سنگین، پایدار می کنند که «وینچ مهار اندازی» یا «چرخ طناب» نامیده می شود. سنگین ترین کشتی های باری ممکن است به بیش از دوازه خط مهار انداز نیاز داشته باشند. کشتی های کوچک می توانند با چهار یا شش خط، مهار اندازی کنند. مواد بکار رفته در ساخت خط. خط های مهار اندازی معمولاً از طناب مانیل یا مواد ترکیبی مانند نایلون استفاده کنند. کار با نایلون بسیار آسان است و می تواند برای سال ها کار کند. اما بسیار کشسان است. این ویژگی کشسان، خوبی و بدی خود را دارد. مهم ترین برتری آن این است که در هنگام رویدادی چون باد شدید یا گذر کشتی از فاصله بسیار نزدیک، تنش وارده، بین نخ های نایلونی پخش می شود. اگرچه اگر تنش بسیار زیادی وارد شود ممکن است نخ نایلونی پاره شده و با جهش ناگهانی، به حاضران، آسیب مرگباری وارد کرده و باعث فاجعه شود. در خط های مهار اندازی که از موادی چون پلی اتیلن با وزن مولکولی بسیار بالا یا کولار ساخته می شوند کشسانی کاهش بسیاری پیدا کرده و بنابرا
ین خیلی ایمن تر هستند. اگرچه چنین خط هایی بر روی آب شناور نمی شوند و بیشتر در زیر آب غرق می شوند. به علاوه، این خط ها از دیگر گونه ها نسبتاً گرانتر هستند. برخی کشتی ها از طناب فولادی برای یک یا چند خط مهار اندازی استفاده می کنند. بکارگیری و نگهداری طناب فولادی بسیار سخت است. همچنین ریسک ایمنی استفاده از طناب فولادی در عقب کشتی به خاطر نزدیکی به پره های آن بالا است. ممکن است خط های مهار اندازی و هوسرها با آمیختن طناب فولادی و خط های ترکیبی ساخته شوند. بکارگیری چنین خط هایی آسان تر و کشسانی آن ها بیشتر از طناب فولادی است. اما کشسانی آن ها همچنان کمتر از خط ترکیبیِ خالص است. مهار دو سر. مهار دو سر، گونه ای گیره است که بیشتر در مهار اندازی دریایی استفاده می شود. با چرخاندن طناب به دور یکی از سرهای مهار انداز، کشتی به سوی آن کشیده می شود. در گام دوم، طناب به سر دیگر مهار انداز، گره زده می شود. این گره می تواند خیلی سریع آماده شده یا آزاد شود. در شرایط آرام مانند دریاچه، یک نفر می تواند در چند دقیقه برای یک کشتی ۲۶۰ تنی مهار دو سر بیندازد. قلاب مهار اندازی. قلاب مهار اندازی با قابلیت آزادسازی سریع، روش معمولی برای
جلوگیری از چرخیدن طناب است. این روش نیاز به استفاده از کارکنان بندر برای بکارگیری طناب های مهار انداز سنگین را کم می کند؛ بنابراین ایمن تر است. انجمن دریایی بین المللی شرکت های نفتی استفاده از این قلاب ها را در پایانه های نفت و گاز پیشنهاد می کند. سامانه ریسمان ساده. سامانه ریسمان ساده، یک خط، کابل، یا زنجیر است که درازای آن چندین برابر بیشتر از عمق آبی است که از لنگر تا بویه مهار اندازی، جریان دارد. هرچه ریسمان طولانی تر باشد زاویه نیروی وارد بر لنگر کمتر و محدوده اثر آن بیشتر است. محدوده اثر کمتر به معنی نیروی فشاری افقی بیشتر است؛ بنابراین فرورفتن آن به بستر آبراه، توان نگهدارندگی آن و همچنین چرخش حلقه هر مهار انداز را افزایش و چگالی هر یک از میدان های مهار اندازی معین را کاهش می دهد. با افزودن وزن به انتهای پایینی ریسمان، مانند استفاده از زنجیرهای طولانی سنگین، زاویه نیرو بیشتر کاهش می یابد. متأسفانه این موضوع، بستر آبراه را در یک منطقه دایره مانند در اطراف لنگر می خراشد. می توان بویه ای را به بخش پایینی ریسمان افزود تا آن را پایین نگه دارد و از این مشکل جلوگیری کرد. دیگر گونه ها. از مهار اندازهای غیر خطی
(بدون دسته) هنگامی استفاده می شود که وقت در اسکله کم است و از فنجان بادکش یا آهنربا استفاده می شود. از این روش می توان بین کشتی ها نیز استفاده نمود. مهار انداز مدیترانه ای. در مهار انداز مدیترانه ای یا مهار انداز تاهیتیایی، کشتی به گروهی از لنگرهای موقتی در بیرون از اسکله وصل شده و با زاویه عمود به سوی اسکله کشیده می شود. سپس کشتی با دو خط به اسکله وصل می شود. ممکن است بسته به دلخواه، از مهار اندازهای ساده به جای لنگرهای موقت در بیرون از اسکله استفاده شود. برتری مهار انداز مدیترانه ای به این است که تعداد کشتی های بیشتری می توانند در اسکله ای با درازای مشخص پهلو بگیرند. زیرا آن ها با عرض خود و نه با درازای خود پهلو می گیرند. اشکال مهار انداز مدیترانه ای این است که احتمال برخورد بین کشتی ها افزایش می یابد و از آن نمی توان در اب های عمیق یا منطقه با کشندهای زیاد استفاده کرد. مهار انداز مسافرتی/سریع. مهار انداز مسافرتی یا مهار انداز سریع برای ثابت نگه داشتن قایق کوچک (با امکان به گل نشستن) در دریا استفاده می شود؛ بنابراین همواره در هنگام کشندِ بالا و پایین در قابل انجام است. ساخت مهار انداز مسافرتی شامل ۱) غرق ک
ردن وزنه سنگین به یک توده (چرخ قرقرهای) در جایی که در هنگام جزر، دریا به اندازه کافی عمق داشته باشد که به آن وصل شود ۲) محکم کردن توده/چرخ قرقره ای به یک سنگ یا نقطه محکمی در بالای بیشینه مد و ۳) انداختن یک طناب سنگین با بویه نشانگر بین این توده ها، می شود. مهار اندازی شامل ۱) به گل نشاندن قایق ۲) کشیدن خط تا نقطه مهار اندازی (جایی که بویه نشانگر قرار دارد) ۳) محکم کردن خط مهار اندازی به قایق ۴) بیرون کشیدن قایق و دور کردن آن از ساحل تا همواره در همه کشندها در دسترس باشد می شود. مهار اندازی در آبراهه. مهار اندازی آبراهه برای قایق باریک (قایقی که می تواند از آبراهه های باریک در بریتانیا و سد سلولی عبور کند) در هنگام شب یا هنگامی که کسی درون قایق نیست یا زمان زیادی که در صف انتظار گذر از سد سلولی است استفاده می شود. در آبراهه، عمق آب با تغییر بسیار کمی، ثابت است. چون کشند در آن تأثیر ندارد و تنها در جاهایی که نزدیک سد سلولی است تغییر سطح اب وجود دارد. گونه های مهار اندازی در آبراهه. سوزن مهار اندازی. سوزن مهار اندازی (که شخص هدایت گر قایق آن را با خود دارد) به زمین بین کناره آبراهه و راه طناب کشی فرو برده شده و
با یک طناب خط مهار اندازی به قایق وصل می شود. قلاب مهار اندازی. قلاب مهار اندازی (که شخص هدایت گر قایق آن را با خود دارد) (همیشگی) در ریل کنار آبراهه قرار داده می شود. به همراه آن طناب (که شخص هدایت گر قایق آن را با خود دارد) یا طناب و زنجیر استفاده می شود. حلقه مهار اندازی. حلقه مهار اندازی (همیشگی) بین کناره آبراهه و راه طناب کشی محکم می شود. به همراه آن طناب (که شخص هدایت گر قایق آن را با خود دارد) یا زنجیر استفاده می شود. تیرک مهار اندازی. تیرک مهار اندازی (همیشگی) بین کناره آبراهه و سد سلولی برای مهار اندازی کوتاه مدت قایق های پیشرو و قفل کناری، برای کمک به بالا رفتن یا پایین آمدن سطح آب استفاده می شود.
المپیک ناشنوایان () یا دیفلیمپیک یا بازی های جهانی ناشنوایان یک رویداد چند ورزشی بین المللی است که برای ورزشکاران بزرگسال با درجات مختلفی از کم شنوایی و ناشنوایی از سال ۱۹۲۴ میلادی به صورت چهار سال یک بار در ورزش های تابستانی و زمستانی برگزار می شود. این بازی ها توسط کمیته بین المللی ورزش ناشنوایان سازمان دهی و برگزار می شود.
کمیته بین المللی ورزش ناشنوایان () یک سازمان بین المللی رویدادهای ورزشی است که المپیک ناشنوایان و مسابقات جهانی ورزشی ناشنوایان را برگزار می کند.
مسابقات جهانی ورزش ناشنوایان رقابت هایی است که به صورت سالانه و دوسالانه در رشته های مختلف ورزش های تابستانی و زمستانی توسط کمیته بین المللی ورزش ناشنوایان سازمان دهی و برگزار می شود.
خانه زویا (نام روسی: ) نمایشنامه ای روسی نوشتهٔ میخائیل بولگاکف است. بولگاکف در این نمایشنامه که بیشتر از کمدی های دیگرش به آن دلبستگی داشته، در قالب فارس تراژیک به تمسخر طنزآلود معایب «سیاست اقتصادی جدید» می پردازد. در این نمایشنامه نیز مانند پاره ای دیگر از آثار بولگاکف تم مهاجرت حضوری جدی دارد و توانایی و مهارت نویسنده در تجسم دراماتیک فضای آن دوره کاملاً مشهود است. بولگاکف در "خانهٔ زویا" نیز مانند کاری که در رمان "مرشد و مارگاریتا" کرده، سعی در اثبات این مسئله دارد که واقعیت های زندگی در نظام سوسیالیستی را از طریق فانتزی بهتر می توان نشان داد. خلاصه داستان. حکومت شوروی در دهه آغازین موجودیت خود برای سامان دادن به اقتصاد اتحاد جماهیر شوروی مبادرت به تدوین و ارائه برنامه ای اقتصادی با عنوان سیاست اقتصادی جدید کرد. در این میان زنی به نام زویا که برای مهاجرت از کشور نیاز به پول دارد با سوء استفاده از سیاست اقتصادی جدید و پرداخت رشوه به مأموران دولت محل سکونت استیجاری خود را به کارگاه دوزندگی و مد تبدیل می کند و تحت پوشش کارگاه دوزندگی از طرق نامشروع به کسب درآمد می پردازد تا هزینه مهاجرت خود و همراهانش را فر
اهم کند. اما سرانجام به خاطر قتلی که در کارگاه اتفاق می افتد گرفتار می شود. شخصیت های نمایش. زویا دنیسونا پیلتس، بیوه، ۳۵ ساله پاول فیودورویچ آبالیانینف، ۳۵ساله الکساندر تاراسویچ آمتیستف، مدیر، ۳۸ساله مانیوشکا، کلفت زویا، ۲۲ ساله آنیسیم زوتیکویچ آلیلویا، مدیر ساختمان، ۴۲ ساله گازالین، چینی، ۴۰ساله کروب، چینی، ۲۸ساله آلا وادیمونا، ۲۵ساله باریس سمنویچ گوس، مدیر بازرگانی اتحادیهٔ آلیاژهای مقاوم لیزانکا، ۲۳ساله میمرا، ۳۵ساله مادام ایوانوا، ۳۰ساله روبر، وکیل عضو هیئت منصفه جنازهٔ ایوان واسیلیویچ [ایوان مخوف] اگنسا فراپونتونا زن اول زن دوم زن سوم خیاط رفیق پستروخین چاقالو وانچکا دوزنده فاکس تراتر شاعر سیگاری
نای الراعی () روزنامه نگار، پژوهشگر، کنشگر و مدافع حقوق زنان اهل شهر بیروت لبنان است. در سال ۲۰۱۶ نام وی به عنوان یکی از ۱۳ زن تاثیرگذار جهان عرب، در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی قرار گرفت.
دانشگاه نیوکاسل به اختصار (UoN)، یک دانشگاه دولتی در استرالیا است که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد. این دانشگاه در، حومه نیوکاسل، درایالت نیو ساوت ولز قرار دارد. این دانشگاه همچنین پردیس هایی در سنترال کست، پورت مکوایر، سنگاپور و سیدنی دارد. دانشکده پزشکی دانشگاه نیوکاسل (UMAT) سیستم یادگیری مسئله محور را برای دوره کارشناسی پزشکی و جراحی که برای استفاده توسط شورای پزشکی استرالیا در سراسر استرالیا مورد استفاده قرار می گیرد، اجرا کرده است. دانشکده پزشکی این دانشگاه تا به حال به طور گسترده ای توسط مدارس پزشکی مختلف در استرالیا به عنوان یک معیار پذیرفته شده است. دانشگاه نیوکاسل عضو دانشگاه های استرالیا و انجمن پیشرفته دانشکده های انسانی است. رتبه بندی (رنکینگ). طبق رتبه بندی QS در سال ۲۰۱۸، دانشگاه نیوکاسل در رده ۲۱۴مین دانشگاه برتر دنیا و ۱۰مین دانشگاه برتر استرالیا قرار دارد و طبق رتبه بندی تایمز در رده بین ۲۰۱ تا ۲۵۰ دانشگاه برتر دنیا و ۹مین دانشگاه برتر استرالیا قرار دارد.
عسل خوار رخ آبی که به صورت محاوره ای با نام bananabird (پرنده موز)شناخته می شود نام یک گونه ازگنجشک سان های تیره عسل خوار است. سه گونه از آنها شناسایی شده است. عسل خوارهای بزرگ، گونه ی آبی رنگ ، طول حدود 29.5 سانتی متر (11.6 اینچ) است. لکه های آن مشخص است و دارای قسمتهای بالای زیتون ، زیرپوشهای سفید و یک سر سیاه و گلو با انگشت و گونه های سفید است. نر و ماده از نظر ظاهر بیرونی مشابه هستند. بزرگسالان دارای ناحیه آبی رنگ و پوست لخت در هر طرف صورت هستند که به آسانی آنها را از نوجوانان جدا می کند که دارای لکه های زرد یا سبز پوست لخت هستند.
کوسه لبه سفید اقیانوسی یا کوسه سفیدلکه ای اقیانوسی گونه ای از کوسه بزرگ دریایی است که در دریاهای گرمسیری و معتدل زندگی می کند و بدنی تنومند با باله های بلند، نوک سفید و گرد دارد. این گونه معمولاً منفرد است، اگرچه ممکن است در مکان هایی از انبوه غذایی به تعداد زیاد جمع شوند. ماهی های استخوانی و سرپایان اجزای اصلی رژیم غذایی آن هستند و ماده ها زنده زایی می کنند.
روتاویروس شایع ترین علت بیماری های اسهالی در میان نوزادان و خردسالان است؛ با این حال، بزرگسالان را به ندرت تحت تأثیر قرار می دهد. تقریباً هر کودک در جهان حداقل یک بار قبل از پنج سالگی به روتاویروس مبتلا می شود. سرعت تغییر-تکامل این ویروس پایین و ایمنی بعد از وقوع هر عفونت، فعال و ماندگار است، بنابراین ابتلاهای بعدی خفیف تر هستند. روتاویروس یک نوع از ویروس های آران اِی دورشته ای و راسته ای در خانوادهٔ رئوویروس ها بوده و دارای ژنوم مُقطع (۱۱ قطعه) دورشته ای و کپسید بیست وجهی غیر لیپیدی است. نُه گونه از روتاویروس ها وجود دارد که با نام های A, B، C, D، F, G، H, I و J شناخته می شوند. ابتلا به روتاویروس A، شایع ترین نوع این بیماری بوده و علت بیش از ۹۰ درصد عفونت های روتاویروسی در انسان است. این ویروس از طریق مسیر مدفوعی-دهانی انتقال می یابند، سلول های روده باریک را آلوده کرده، به آن ها آسیب رسانده و گاسترواِنتریت ایجاد می کند (علیرغم اینکه ارتباطی با آنفلوانزا ندارد، اغلب با عنوان «آنفلوانزای معده» نیز شناخته می شود). با وجود اینکه روتاویروس عامل بستری شدن تقریباً یک سوم از نوزادان و کودکان به دلیل ابتلا به اسهال ش
دید بوده؛ اهمیت پیشگیری و درمان آن در بهداشت عمومیِ جامعه به ویژه در کشورهای در حال توسعه دست کم گرفته شده است. این ویروس علاوه بر تأثیری بر سلامت انسان، توانایی بیماری زایی در سایر حیوانات از جمله دام ها را نیز دارد. روتاویروس در سال ۱۹۷۳ توسط روث بیشاپ و همکارانش به وسیله میکروگراف الکترونی کشف شد. اِنتریت روتاویروسی معمولاً در دوران کودکی به راحتی قابل کنترل و درمان است، اما در کودکان زیر ۵ سال می تواند وخیم و در مواردی سبب مرگ شود. این ویروس علت مرگ ۱۵۱۷۱۴ نفر بر اثر اسهال (کم آب شدن بدن) در سال ۲۰۱۹ بوده است؛ در ایالات متحده، قبل از شروع برنامه واکسیناسیون روتاویروس در دهه ۲۰۰۰، عامل حدود ۲٫۷ میلیون مورد گاستروانتریت شدید در کودکان، تقریباً ۶۰۰۰۰ مورد بستری در بیمارستان و حدود ۳۷ مرگ در هر سال بود. پس از معرفی واکسن روتاویروس، نرخ بستری های ناشی از این بیماری در به طور قابل توجهی کاهش یافته است. کمپین های ارتقای بهداشت عمومی برای مبارزه با روتاویروس بر ارائه درمان به کمک نمک آبرسان خوراکی (ORS) برای کودکان آلوده و واکسیناسیون برای جلوگیری از وقوع این بیماری تمرکز دارد. بروز و شدت عفونت های روتاویروس در ک
شورهایی که واکسن روتاویروس را به سیاست های معمول ایمن سازی کودکان اضافه کرده اند به طور قابل توجهی کاهش یافته است. ویروس شناسی. انواع. نُه گونه روتاویروس به صورت A, B، C, D، F, G، H, I و J وجود دارد. انسان ها عمدتاً توسط روتاویروس A آلوده می شوند و گونه های A تا I عامل بیماری و عفونت در دیگر حیوانات برای مثال گونه H در خوک ها، D ،F و G در پرندگان، I در گربه ها و J در خفاش ها هستند. در گونه روتاویروس A سویه های مختلفی وجود دارد که سروتیپ آنها را همانند ویروس آنفلوانزا، به وسیله سیستم طبقه بندی دوگانه بر اساس دو پروتئین سطحی ویروس تعریف می کنند. گلیکوپروتئین VP7 بیانگر سروتیپ های G و پروتئین حساس به پروتئازِ VP4 بیانگر سروتیپ های P هستند. از آنجایی که دو ژن تعیین کننده نوع G و P می توانند به طور جداگانه به ویروس هایی که در سلول تولید می شوند منتقل گردند، ترکیب های متفاوت ژنومی در روتاویروس ها دیده می شود. یک سیستم ژنوتیپی کامل از ژنوم روتاویروس A ایجاد شده که برای تعیین منشأ سویه های غیر معمول به کار می رود. شیوع انواع G و P در بین کشورها و سال های مختلف متفاوت بوده است. حداقل ۳۶ سروتیپ نوع G و ۵۱ سروتیپ نوع P
وجود دارد؛ با این وجود، معمولاً در عفونت های انسانی فقط چند نمونه از سروتیپ های G و P دیده می شود که شامل G1P8، G2P4، G3P8، G4P8، G9P8 و G12P8 هستند. ساختار. ژنوم روتاویروس ها از ۱۱ مولکول مارپیچی دورشته ای منحصر به فرد (آران اِی دورشته ای یا dsRNA) تشکیل شده است که در مجموع ۱۸۵۵۵ نوکلئوتید دارند. هر مارپیچ یا بخش، یک ژن را تشکیل می دهد که بر اساس اندازه از ۱ تا ۱۱ شماره گذاری می شود (۱ بزرگ ترین و ۱۱ کوچک ترین است). به جز ژن ۹ و ۲ که یک نوع پروتئین یکسانی را کد می کند هر ژن، ایجادگر یک پروتئین اختصاصی است. ضخامت ویریون ویروسی تا ۷۶٫۵ نانومتر نیز می رسد. روتاویروس توسط یک کپسید پروتئینی بیست وجهیِ سه لایه بدون پوشش ویروسی احاطه شده است. پروتئین ها. شش پروتئین ویروسی (VPs) وجود دارد که بخشی از ویریون را تشکیل می دهند. این پروتئین های ساختاری VP1، VP2، VP3، VP4، VP6 و VP7 نامیده می شوند. علاوه بر VPها، شش پروتئین غیرساختاری (NSPs) نیز وجود دارد که فقط در سلول های آلوده به روتاویروس تولید می گردند و شامل NSP1، NSP2، NSP3، NSP4، NSP5 و NSP6 هستند. حداقل شش پروتئین از دوازده پروتئینی که توسط ژنوم روتاویروس کدگذاری
شده اند بعد از بلوغ آن به آران اِی متصل می گردند. نقش این پروتئین ها در تکثیر روتاویروس به طور کامل شناخته نشده است؛ با این حال تصور می شود که عملکرد آنها به سنتز و بسته بندی آران اِی در ویریون، انتقال آران اِی پیام رسان به محل تکثیر ژنوم و ترجمه آران اِی پیام رسان و تنظیم بیان ژن مربوط باشد. پروتئین های ساختاری. VP1 در هسته ویویون ویروسی قرار دارد و یک آنزیم آنزیم آران اِی پلی مراز وابسته به آران اِی است. در یک سلول آلوده، این آنزیم رونوشت های ژنوم (آران اِی پیام رسان) را برای سنتز پروتئین های ویروسی تولید می کند؛ همچنین بخش های آران اِی ژنومی روتاویروس را برای تولید ویریون های ویروسی جدید همانندسازی می کند. VP2 لایه مرکزی ویریون را تشکیل می دهد و به ژنوم ویروسی (آران اِی) متصل است. VP3 یک پروتئین آنزیمی به نام گوانیلیل ترانسفراز بوده که بخشی از قسمت داخلی ویریون را شامل می شود. این آنزیم نقش کاتالیز کلاهک '۵ را پس از رونویسی و در زمان اصلاح آران اِی پیام رسان، بر عهده دارد. کلاهک، آران اِی پیام رسان آن را در برابر آنزیم های تجزیه کننده نوکلئیک اسید به نام نوکلئاز که در سلول های جانداران آلوده شده وجود دارد
حفظ می کند. VP4 روی سطح ویریون قرار دارد و به صورت یک زائده بیرونی (پلپومر ویروسی) در میکروگرافی دیده می شود. این ماده به مولکول های سطح سلول ها (گیرنده) متصل می شود و امکان ورود ویروس به داخل سلول را فراهم می کند. بدن برای جلوگیری از عفونی شدن روده، باید پروتئین VP4 را توسط آنزیم تریپسین (نوعی پروتئاز)، که پیش ساز آن در لوزالمعده تولید و به روده ترشح می شود، به VP5* و VP8* تغییر دهد. VP4 مشخص کننده میزان گسترش و ویرولانس روتاویروس است و نوع P سروتیپِ ویروس را ایجاد می کند. در انسان بین گروه خونی (سیستم آنتی ژن لوئیس، سیستم گروه خونی ABO و وضعیت ترشح کنندگی آنتی ژن) و امکان عفونی شدن بیماری ارتباط وجود دارد. به نظر می رسد که غیر ترشح کننده ها در برابر عفونت سروتیپ های P4 و P8 مقاوم هستند، این مسئله نشان می دهد آنتی ژن های گروه خونی، گیرنده پروتئین های ویروسی هستند و مقاومت بدن در برابر بیماری به ژنوتیپ روتاویروس و گروه خونی فرد بستگی دارد. VP6 بخش عمده کپسید را تشکیل می دهد. نقش این پروتئین به عنوان یک آنتی ژن به طور کامل شناخته شده است و می تواند برای شناسایی گونه روتاویروس مورد استفاده قرار گیرد. VP6 همچنی
ن برای بررسی های و تحقیقات آزمایشگاهی در رابطه با عفونت روتاویروس بسیار پر استفاده است. VP7 یک گلیکوپروتئین بوده که سطح خارجی ویریون را تشکیل می دهد. جدا از عملکردهای ساختاری، سروتیپ G سویه را تعیین می کند و همراه با VP4 در مصونیت نسبت به سیستم ایمنی نقش دارد. پروتئین های غیرساختاری. NSP1، محصول تولیدی ژن ۵ بوده و یک پروتئین غیرساختاری متصل به آران اِی به شمار می رود. NSP1 همچنین کارآمدی اینترفرون که بخشی از سیستم ایمنی ذاتی سلول ها در برابر عفونت ویروسی است، را از بین می برد. این پروتئین، وظیفه تجزیه پروتئازوم (یکی از اجزای کلیدی سیگنال دهی برای تحریک تولید اینترفرون در سلول آلوده و پاسخ دهندهٔ ایمنی به اینترفرون ترشح شده توسط سلول های مجاور) را بر عهده دارد. NSP1 همچنین برای جلوگیری از تولید این سیتوکین در سلول میزبان، چندین فاکتور رونویسی آی آراِف مورد نیاز برای رونویسی ژن اینترفرون را تخریب می کند. NSP2 یک آنزیم آران اِی پلی مراز وابسته به آران اِی است که در انکلوزیون های سیتوپلاسمی (ویروپلاسم) تجمع می یابد و برای همانندسازی ژنوم مورد نیاز است. NSP3 به آران اِی های پیام رسان ویروسی در سلول های آلوده متصل
می شود و مسئول خاموش کردن سنتز پروتئین سلول میزبان است. NSP3 دو فاکتور ضروری برای شروع ترجمه و سنتز پروتئین ها را که بر روی آران اِی پیام رسان سلول قرار دارد، غیرفعال می کند؛ در ابتدا، «پروتئین متصل شونده به پلی آدنین» (PABP) را که برای ترجمهٔ کارآمد رونوشت های ژنی با انتهای پلی آدنین '۳ مورد نیاز است (در اکثر رونوشت های سلول میزبان یافت می شود)، از فاکتورِ شروع ترجمهٔ eIF4F خارج و در ادامه، فاکتور eIF2 را نیز با تحریک آغاز فسفریلاسیون آن غیرفعال می کند. از آنجایی که آران اِی پیام رسان روتاویروس فاقد انتهای پلی آدنین '۳ است، برای ترجمه شدن در سلول میزبان، هیچ نیازی به این فاکتورهای آغازی ندارد. NSP4 اولین انتروتوکسین ویروسی بود که توسط محققین کشف شد. NSP4 همچنین یک ویروپورین به شمار می رود که Ca+2 (یون کلسیم) سیتوزولی را در سلول های پستانداران افزایش می دهد. NSP5 توسط ترجمه بخشی از ژن ۱۱ روتاویروسِ A ایجاد می شود و در سلول های آلوده به ویروس در ویروپلاسم تجمع می یابد. NSP6 نیز یک پروتئین اتصال دهنده بوده و رونوشتِ ژنوم ویروس که یک آران اِی تک رشته ای (ssRNA) است را به محتوای ژنی سلول پیوند می دهد. این پروتئین
توسط ژن ۱۱ تحت یک چارچوب خوانش بازِ خارج از فاز کدگذاری می شود. این جدول بر اساس سویه SA11 روتاویروس میمون سانیان است. تخصیص کدگذاری آران اِیِ پروتئین در برخی از سویه ها متفاوت است. تکثیر. اتصال ویروس به سلول میزبان به کمک VP4 و در نتیجه اتصال به مولکول هایی به نام گلیکان در سطح سلول انجام می گیرد. ویروس با اتصال به این گیرنده های سلولی، اندوسیتوز کرده و وارد سلول میزبان می شود و یک وزیکول به نام اندوزوم را تشکیل می دهد. پس از ورود به درون سلول، پروتئین های لایه سوم، VP7 و VP4، غشای اندوزوم را شکافته و سبب تغییر غلظت یون کلسیم (Ca+2) در محیط سیتوپلاسمی می شود. این افزایش، باعث تجزیه تریمرهای VP7 به زیر واحدهای پروتئینی منفرد می گردد اما پوشش پروتئینی ایجاد شده توسط VP2 و VP6 همچنان در اطراف آران اِی دورشته ای ویروسی باقی مانده و یک ویریون دو لایه (DLP) را تشکیل می دهد. یازده رشته آران اِی دورشته ای تحت حفاظتِ دو پوسته پروتئینی به کار خود ادامه می دهند و آنزیم آران اِی پلی مراز، رونوشت های آران اِی پیام رسان ویروسی را از روی آن ها و به عنوان رابطی برای پروتئین سازی ایجاد می کند. باقی ماندن ژنوم ویروسی در پوشش