Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بن منبه نقل می کند که سام بن نوح پدر اعراب و ایرانیان و رومیان بود. از اعراب بائده، ده یا دوازده قبیله را به اسم و نسب و محل سکونتشان نام می برند و سرگذشت هایی از آنان نقل می کنند برخی از آنها به واسطه سرکشی و نافرمانی به بلای آسمانی هلاک شدند مثل قوم عاد و ثمود، برخی هم در جنگ با قبایل دیگر از میان رفتند. برخی هم به حوادث طبیعی روزگار، منقرض شدند و در هر حال همه از بین رفتند واگر کسی هم باقی ماند با سایر قبایل مخلوط شدند. ولی همان طور که گفته شد و در نسب نامه اغلب این قبایل بائده به چشم می خورد این است که نسب و ریشه همه این ها به ارم بن سام بن نوح علیه السلام می رسد و شاید به همین خاطر است که عربستان را مسکن دیرینه اقوام سامی و شاید هم مهد اصلی این نژاد می دانند که از سه هزار سال پیش از میلاد قبایل سامی در این وادی زندگی می کردند که کنعانیان و نبطی ها نیز جزو این اقوام به حساب می آیند. با توجه به اختلاف نظر فراوان در نسب عرب به طور دقیق و متقن نمی توان از شخصی به عنوان جد اعلای عرب یاد کرد، به خصوص که از نسب و پیشینه عرب بائده اطلاع درستی در دست نیست.
محمدفرهاد کلینی (زاده ۱۳۴۰) دیپلمات اهل ایران، بیوگرافی. محمدفرهاد کلینی در سال ۱۳۶۲ وارد وزارت خارجه شدو بعد از آن مسئولیت های وابسته سفارت ایران در هاوانا، دبیرسوم سفارت ایران در مادرید، عضو هیئت میانجی گری ایران در بحران قره باغ، کاردار موقت ایران در ارمنستان، نفر دوم سفارت ایران در ارمنستان، عضو کمیته راهبردی وزارت خارجه، سفیر ایران در ارمنستان، رئیس اداره آسیا غربی، معاون کمیته سیاست خارجی دبیر خانه شورای مصلحت، مشاور معاون آسیای وزارت امور خارجه، مشاور معاون اروپا و آمریکای وزارت امور خارجه و کارداری سفارت جمهوری اسلامی ایران در آرژانتین را تجربه کرد.
قزاق ها رمانی نوشتهٔ لئو تولستوی نویسندهٔ نامدار روسی است. این رمان اگرچه از آثار اولیهٔ خالق شاهکارهایی مانند "جنگ و صلح" و "آنا کارنینا" است اما دست کمی از شاهکارهای تولستوی که نامش را در ادبیات جهان بلندآوازه کرده ندارد و نشان از تبحر و چیره دستی نویسنده ای دارد که بعدها با نوشتن رمان ها و داستان های کوتاه متعدد به یکی از ستون های داستان نویسی در ادبیات جهان تبدیل شد. "قزاق ها" نخستین بار در سال ۱۳۶۲ با ترجمه مهدی مجاب از زبان آلمانی به فارسی در ایران منتشر شد تا این که در سال ۱۳۹۴ عباس علی عزتی آن را از روسی به فارسی ترجمه کرد. داستان. قزاق ها را نیز مانند بیش تر آثار تولستوی می توان اثری اتوبیوگرافیک دانست. این جا نیز مانند داستان های دیگرش، شخصیتی وجود دارد که خود تولستوی است. حتی ویژگی های ظاهری، اخلاقی و فکری اش نیز با او مو نمی زند. النین شخصیت اصلی رمان قزاق ها شباهت بسیاری به خود تولستوی دارد، جوانی که زندگی اشرافی و ملال آورش را در مسکو رها کرده و در اندیشهٔ رسیدن به خوشبختی به قفقاز آمده و زندگی با این مردمان ساده و بی ریا را خوشبختی و سعادت می داند. النین اما ارادهٔ لازم را برای تحقق این اندیشه
اش ندارد. شخصیت آرمانی تولستوی در قزاق ها عمو یروشکاست؛ قزاق پیری که آخرین بازماندهٔ قزاق های اصیل به شمار می رود. روحیهٔ قزاقی با رنگ آمیزی خاص آن، در شخصیت یروشکا تجلی یافته و تولستوی بی آن که او را تأیید یا تکذیب کند، بر تخت تکریم می نشاند و باز بی آن که برای از دست رفتن روزگار عمو یروشکا و کمیاب شدن آدم هایی از جنس او اشک حسرت بریزد، تفاوت بارز او را با قزاق های جوان نشان می دهد و در این میان تنها لوکاشکا، قزاق جوان و شجاع دهکده را خلف قزاق های واقعی می داند. عمو یروشکا که تجسم تاریخ زندهٔ قزاق هاست و اینک می رود که در میان زندگی امروز قزاق ها به افسانهٔ زنده تبدیل شود، در دهکدهٔ قزاق ها که به زعم تولستوی از اصالت خود دور می شود، بیگانه می نماید و احساس تنهایی و بی کسی می کند. در همهمهٔ زندگی شاد و پرنشاط قزاق ها در دهکده، دو نفر تنها و بی کس اند؛ النین که به خانه و زندگی اشرافی اش در مسکو پشت پا زده و برای دست یابی به سعادت به میان قزاق ها آمده، و عمو یروشکای قزاق، که در گذشته مانده است و زندگی رو به تحول قزاق های دهکده را نمی پسندد و احساس تنهایی می کند. حلقهٔ واسط نسل در حال انقراض عمو یروشکا و نسل جدی
د قزاق ها، ستوان، پدر ماریاناست، قزاق تحصیل کرده و صاحب منصبی که از تمام ریاکاری ها و حرص و طمع اشراف مسکو بهره ای برده است و خود را هم تراز نجیب زاده ها می داند و به قزاق های دهکده، حتی اگر اعضای خانواده اش باشند، به دیدهٔ تحقیر می نگرد. ستوان که پی به تمول مستأجرش النین برده، برای این که اجارهٔ بیش تری از او بگیرد، به احمقانه ترین ترفندها دست می زند و با لباس رسمی به ملاقات او می آید و گفتگویی ریاکارانه پیش می کشد و در نهایت نیز به مقصود می رسد. طبیعی است عمو یروشکا که طبعی آزاد و رها از قید دارد و هرگز تن به بندگی و بردگی نداده و زندگی پرتکاپو و بانشاطی دارد، دل خوشی از ستوان نداشته باشد. عمو یروشکا و ستوان دو روی سکهٔ قزاق های دهکده هستند. همان قدر که ستوان فرصت طلب و سودجو و متکبر است، عمو یروشکا دارای روحی بزرگ است و حرفش را رک و بی پرده می زند و از ریاکاری بیزار است. با این حال، زندگی جاری در دهکدهٔ قزاق ها در مقایسه با زندگی اشرافی ملال آور النین در مسکو بسیار راضی کننده است و النین در آن احساس خوشبختی و سعادت می کند، به شرطی که بتواند با مردم آن درآمیزد و یکی شود، کاری که از عهده اش برنمی آید و به رغ
م این که دست بخشش و دوستی به طرف آن ها دراز می کند، در به دست آوردن عشق ماریانا و دوستی لوکاشکا ناکام می ماند و جز با عمو یروشکا که مونسی غیر از النین ندارد، با کس دیگری نمی تواند اختلاط کند و در نهایت به رغم این که هنوز با همان شیفتگی روزهای آغازین به زندگی قزاق های دهکده می نگرد، با حسرت دهکده را ترک می کند و به زندگی پیشین خود بازمی گردد؛ چیزی که همواره از آن واهمه داشت.
سختی سنجی نوپ (به انگلیسی: Knoop hardness test) یک روش سختی سنجی است که به طور خاص برای مواد بسیار ترد و صفحات نازک استفاده می شود. روش. در این روش دندانه ای به شکل هرم از جنس الماس بر روی سطح پولیش شده با نیرویی مشخص (معمولا ۱۰۰ گرم نیرو) در زمانی مشخص نگه داشته و نتیجه آن نیز به وسیله میکروسکوپ نوری با اندازه گیری می شود. نقش اثر، هرمی گسترده با قاعده لوزی و با نسبت طول به عرض ۷:۱ و زاویه برای صفحه طولی ۱۷۲٫۵ درجه و برای صفحه عرضی ۱۳۰ درجه است. عمق نقش اثر تقریباً برابر ۱/۳۰ طول بزرگ لوزی است. در این تست فرض می شود که تغییر شکل بر اثر این تست کاملاً غیرالاستیک بوده و هیچگونه بازیابی شکل بعد از برداشته شدن نیروی دندانه رخ ندهد و نقش اثر کاملاً شکل دندانه را به خود بگیرد. سختی نوپ با HK یا KHN نمایش داده شده و به صورت زیر محاسبه می شود: formula_1 formula_2 که در آن: مقادیر HK معمولاً در بازه ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ در واحد kgf·mm−2 می باشد. برای تبدیل به واحد SI آن (پاسکال) می توان نوشت: formula_3 این تست در سال 1939 توسط فردریک نوپ و همکارانش در اداره ملی استانداردها (ایالات متحده آمریکا) (امروزه NIST) توسعه داده شده و
توسط استاندارد ASTM E384 تعریف شده است. نمونه تست نوپ. برای انجام تست نوپ معمولاً لازم است سطح نمونه از پیش آماده شده باشد. الزامات کیفی لازم برای این تست به طور قابل توجهی دشوارتر از تست راکول است، که در آن فقط لازم است سطح نمونه بدون ناخالصی باشد. مقایسه سختی سنجی نوپ و سختی سنجی ویکرز. با توجه به شباهت کلی این دو روش سختی سنجی می توان تفاوت های این دو را با هم مقایسه کرد:
زنان در قطر زنانی هستند که در قطر زندگی می کنند یا اهل آن کشور هستند. سیاست های قطر در مورد حقوق زنان تحت تأثیر تفسیر وهابیت از اسلام قرار دارد. زنان و مردان به صورت همزمان سال ۱۹۹۹ از حق رأی دادن در انتخابات برخوردار شدند. میزان مشارکت زنان قطری در نیروی کار بالاتر از میانگین جهانی و در میان بالاترین ها در جهان عرب است که عمدتاً به دلیل افزایش تعداد زنان قطری است که تحصیلات دانشگاهی دارند. اختلاط بین دو جنس زن و مرد محدود است و کلا از زنان قطری انتظار می رود که در انظار عمومی لباس های سنتی که معمولاً شامل عبایه و شیله می شود بپوشند، که هر دوی این لباس ها بخشی از ظاهر آن ها را پنهان می کند. موزه المالکی، روانشناس، ادعا می کند که جداسازی جنسیتی بیشتر ناشی از عوامل فرهنگی است تا عوامل مذهبی. تاریخ. پیش از شکل گیری جامعه شهری، قطر به عنوان مرتع توسط قبایل چادرنشین نجد و احساء که از عربستان می آمدند مورد استفاده قرار می گرفت. در جامعه بدوی، زنان مسئول خرید و فروش کالا از طرف قبیله خود بودند. وقتی مردان قبیله برای صید مروارید یا بازرگانی خانواده خود را برای مدت طولانی ترک می کردند، زنان اغلب مجبور بودند در مقام تص
میم گیری در قبیله خود قرار بگیرند. آن ها در منزل خود در چادر یا خانه از مردان جدا می شدند. آموزش و پرورش بی اهمیت تلقی می شد و اکثر زنان در آداب سنن بدوی به ندرت به آن دسترسی داشتند. از سوی دیگر، به کودکان شهری تا سن ده سالگی قرآن آموزش داده می شد و پس از آن خانواده برایشان جشن پایان ("الخاتمه") برای پایان حفظ قرآن می گرفتند. دوران صنعتی. پس از آغاز حفاری های نفتی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ و بهره مندی از مواهب اقتصادی آن، تعداد بیشتری از زنان به آموزش دسترسی پیدا کردند. هدایت سلطان السالم روزنامه نگار کویتی دربارهٔ نقش زنان قطری در سال ۱۹۶۸نوشت: در اوایل دهه هفتاد میلادی تعداد زنان شاغل به کار افزایش قابل توجهی یافت. تحصیلات. اولین مدرسه رسمی دخترانه در قطر در سال ۱۹۵۵، سه سال پس از افتتاح اولین مدرسه پسرانه، افتتاح شد. پیش از تشکیل مدرسه، تنها نوع آموزش و پرورش که برای زنان وجود داشت، آموزش مذهبی بود. گزارش آمار سالانه وزارت آموزش و پرورش نشان می دهد که در سال تحصیلی ۸۱–۱۹۸۰، ۷۰ مدرسه دخترانه وجود داشتند که ۱۹٬۳۶۵ دانش آموز در آن ها مشغول به تحصیل بودند. داشتند؛ این آمار نشان از افزایش ۵۰ درصدی دانش آموز دختر ن
سبت به سال ۱۹۵۵ داشت. اولین دانشگاه در قطر در سال ۱۹۷۳ افتتاح شد که دانشکده های جداگانه برای مردان و زنان داشت. از ۱۵۷ دانشجوی آغازین این دانشگاه، ۱۰۳ نفر از آن ها زن بودند. نسبت دانشجویان زن به مرد در طول سال های گذشته ثابت مانده است. در سال ۲۰۰۳ شیخه عبدالله المسند به عنوان نخستین رئیس زن این دانشگاه منصوب شد. در سال ۲۰۰۸ بیش از ۵۰ درصد از پرسنل دانشگاه را زنان تشکیل دادند. در سال ۲۰۱۲، تعداد دانش آموزان زن ثبت نام شده در دانشگاه تقریباً دو برابر مردان بود. بیش از نیمی از کارمندان وزارت آموزش و پرورش زن هستند. در سال ۲۰۰۸ گزارش شد که نرخ رشد تعداد دانش آموزان دختر در مدارس دولتی از پسران پیشی گرفته است. تعداد زنانی که به دانشگاه های خصوصی می روند نیز به سرعت در حال رشد است. به عنوان مثال، ۵۷٪ دانشجویان دانشگاه کارنگی ملون در قطر زن هستند. در سال های اخیر زنان در رشته هایی که پیش از این مردانه تلقی می شدند، مانند مهندسی و فناوری اطلاعات، ثبت نام می کنند. تقریباً ۴۰ درصد دانشجویان دانشگاه تگزاس ای اند ام در قطر، که یک دانشگاه پرورش مهندس است، زنان هستند. اشتغال. در سال ۲۰۰۱، قطر قانون خدمات عمومی و دستور شمار
ه ۱۳ شورای وزیران را تصویب کرد، که چارچوبی قانونی برای محافظت از حقوق زنان در نیروی کار ایجاد کرد. قانون دیگری در سال ۲۰۰۲ تصویب شد که به موجب آن به زنان مزایای بازنشستگی تعلق گرفت و همچنین زنان بیوه از مزایای مالی بهره مند شدند. براساس آمارهای سال ۲۰۱۴، بیش از ۳۲٬۰۰۰ زن قطری مشغول به کار بودند. این رقم افزایش از بیش از ۷٬۰۰۰ نفری را نسبت به سه سال پیش از آن در سال ۲۰۱۱ را نشان می داد. یک چهارم زنان شاغل قطری در صنعت ساخت و ساز، ۲۷ درصد در صنعت اطلاعات و فناوری و ۴۵ درصد در علوم طبیعی و اجتماعی مشغول به کار هستند. بیشتر زنان قطری در بخش عمومی مشغول به کار هستند. با وجود اینکه میزان مشارکت زنان در نیروی کار قطر از سایر اعضای شورای همکاری خلیج فارس و میانگین جهانی (در سال ۲۰۱۳) بالاتر است، هنوز از کشورهای توسعه یافته اندکی کمتر است. با این حال، به دلیل افزایش تعداد زنان قطری به مدارج دانشگاهی دست پیدا می کنند، دولت قطر پیش بینی می کند که نرخ اشتغال زنان روند صعودی خود را حفظ خواهد کرد. بزرگترین موانع استخدام زنان عبارتند از تعهدات خانوادگی، تعداد کم موقعیت های کاری و مهارت ناکافی در زبان انگلیسی. دیدگاه های اجت
ماعی نیز بر فرصت های شغلی زنان تأثیر منفی گذاشته اند؛ چون برخی از بخش های محافظه کار جامعه، کار کردن زنان در صنعت مهمانداری، به عنوان کارگر هتل و به عنوان هنرپیشه، را نامناسب می دانند. با این وجود، اکثریت قطری ها، مشارکت زنان در نیروی کار را مثبت ارزیابی می کنند. در ماه ژوئن ۲۰۱۸، در نشست سالانه انجمن بین المللی حمل و نقل هوایی در سیدنی، اکبر الباکر، مدیر عامل شرکت هواپیمایی قطر، انتقاد روزنامه نگاران برانگیخت. الباکر گفته بود که زنان نمی توانند از پس کار او برآیند چرا که موقعیت کاری آن بسیار جالشی است. او بعداً نظراتش را پس گرفت و گفت از اینکه یک زن در مقام او قرار بگیرد استقبال می کند. لباس و پوشش. انتظار از زنان و مردان قطری این است که از لباس های پوشیده استفاده کنند، اما نوع پوشش اساساً توسط آداب و رسوم اجتماعی هدایت می شود و در مقایسه با سایر کشورهای منطقه آزادتر است. زنان قطری معمولاً لباس های سنتی می پوشند که شامل روپوش های بلند سیاه رنگ و پوشش سر و صورت به نام پوشیه می شود. با این حال، لباس سنتی تر زنان سنی مذهب، پوشش کامل سیاه به نام عبایه است که همراه با روسری سیاه که به شیله معروف است پوشیده می شود
. اعتقاد بر این است که زنان قطری در طول قرن نوزدهم میلادی به خاطر مهاجرت گسترده به استفاده از ماسک صورت روی آوردند، از آنجا که راه عملی دیگری برای پنهان کردن چهره خود از خارجی ها نداشتند، مانند زنان ایرانی شروع به استفاده از ماسک صورت کردند. موسیقی. موسیقی سنتی و محلی قطر عمدتاً بر روی صید مروارید متمرکز است. با این حال، چون صید مروارید فعالیتی منحصر به مردان بود، و زنان در این نوع آواز، به غیر از هنگام تماشای بازگشت کشتی های صید مروارید، نقشی نداشتند. تنها در آن مورد، در ساحل جمع می شدند، دست می زدند و و آوازهایی با مضمون سختی های غواصی مروارید می خوانند. زنان اغلب آوازهای مربوط به فعالیت های کاری مانند آسیاب کردن گندم یا گلدوزی می خوانند. برخی از آهنگ ها دورن مایه های عمومی داشتند، در حالی که برخی دیگر مربوط به از فرایندهای خاصی بودند. اجرای عمومی توسط زنان در دو مراسم سالانه برگزار می شد. مراسم اول به نام "المراداة" بود که زنان و دختران از هر طبقه اجتماعی در یک منطقه دورافتاده در بیابان جمع شده و با لباس های گلدوزی شده به رقص و آواز می پرداختند. این مراسم معمولاً در هفته های پیش از عید فطر یا عید قربان انج
ام می شد. این رسم در دهه ۱۹۵۰ رها شد. دومین مناسبت عمومی آواز جمعی به نام "العاشوری" شناخته می شود که اشاره به آوازخوانی در مراسم عروسی دارد. این رسم هنوز توسط برخی از طبقات جامعه قطر اجرا می شود. تئاتر. در مورد مسائل اجتماعی در رابطه با حقوق زنان و نقش آن ها در جامعه قطر، تئاتر ثابت کرده که رسانه محبوبی برای چنین بحث هایی است. یکی از نمایشنامه های شناخته شده در مورد مسائل اجتماعی، نمایش ۱۹۸۵ "ابتسام در بارانداز" است نوشته صالح المنانی و عادل صغر است، که به مسئله ازدواج سنتی می پردازد. این داستان یک دختر جوان است که پس از ورود به یک رابطه مخفی، نزد پدرش از سرخوردگی خود از سنت ها و خواستگاری که خانواده اش برایش در نظر گرفته اند سخن می گوید. نمایشنامه دیگری به نام، "بازار دختران" اثر عبدالله احمد و عاصم توفیق، نیز تفسیری اجتماعی در مورد ازدواج های سنتی بدست می دهد. این اثر عمل پیشنهاد دادن زنان به خواستگاران را به تجارت کالاها در بازار تشبیه می کند، از این رو ازدواج سنتی را به مادی گرایی مربوط می داند. صنایع دستی. ساخت صنایع دستی، از اشکال رایج بیان هنری در جامعه بدوی بود. به غیر از آن، کاربرد عملی نیز داشتند.
بافندگی و رنگرزی. بافندگی و رنگرزی توسط زنان نقش مهمی در فرهنگ بدوی ایفا می کرد. فرایند چرخش پشم گوسفند و شتر برای تولید پارچه دشوار بود. پشم ابتدا باز می شد و به یک ماسوره متصل می شد، که به عنوان یک هسته عمل می کرد و الیاف را محکم نگه می داشت. سپس پشم به صورت دستی روی یک دوک، به نام "نول" چرخانده می شد. سپس آن را بر روی یک دستگاه ریسندگی عمودی چوبی قرار داده و سپس زنان با یک چوب به آن ضربه زده و تار و پود را در جای خود قرار می دادند. پارچه های به دست آمده در فرش، قالی و چادر استفاده می شدند. چادرها معمولاً از پارچه های رنگی طبیعی درست شده بودند، در حالی که در فرش و قالیچه از پارچه های رنگ شده، عمدتاً قرمز و زرد رنگ، استفاده می شد. رنگ ها از گیاهان بیابانی بدست می آمدند، و در رنگ آمیزی طرح های ساده هندسی استفاده می شدند. با افزایش واردات رنگ و پارچه از دیگر کشورهای آسیایی در قرن نوزدهم، این هنر محبوبیتش را از دست داد. گلدوزی. یک شکل ساده از گلدوزی که توسط زنان قطر انجام می شود، "کورار" است. برای درست کردن چهار زن که هر کدام چهار رشته نخ را حمل می کردند، و نخ ها را روی قطعاتی از لباس - بیشتر دشداشه یا عبایه -
می دوختند. نوارها، با رنگ های متفاوت، به صورت عمودی دوخته می شدند. این شبیه به گلدوزی زنجیره ای دوختن بود. نخ های طلا، به نام "زری"، که از هند وارد می شدند به طور معمول استفاده می شد. نوع دیگری از گلدوزی شامل طراحی کلاه هایی به نام "عرق چین بود". آن ها از پنبه ساخته شده و با خارهایی از درختان خرما بدست می آمد سوراخ می شدند تا زنان بتوانند بین سوراخ ها را بدوزند. این نوع از گلدوزی نیز پس از اینکه واردات عرق چین افزایش یافت، محبوبیت خود را از دست داد. "خیاط المدرسه"، که به «گلدوزی مدرسه» ترجمه می شود، شامل تزیین کردن با دوختن قطعات ساتن بود. پیش از فرایند دوختن، یک شکل توسط یک هنرمند ماهر بر روی پارچه کشیده می شد. رایج ترین طرح ها گل و مرغ بودند. ورزش. تا قرن بیست و یکم زنان به ندرت در ورزش شرکت داشتند. در سال ۱۹۹۸، مسابقات ورزشی زنان ورزشی برای اولین بار در کشور توسط فدراسیون دو و میدانی قطر برگزار شد. رقابت توسط IAAF تأیید شد و همچنین یکی از اولین رویدادهای مهم ورزشی در قطر بود که به تماشاگران زن اجازه ورود به ورزشگاه داده شد. در سال ۲۰۰۰ و به ابتکار شیخه موزا بنت ناصر، کمیته ورزش زنان قطر (QWSC) با هدف افزای
ش مشارکت زنان در ورزش فعالیت خود را آغاز کرد. کمیته المپیک قطر، QWSC را در سال ۲۰۰۱ تأیید کرد. هدف اولیه این کمیته دستیابی به برابری جنسیتی در ورزش با راه اندازی ابتکارات مردمی است. تا پیش از المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، قطر یکی از سه کشور دنیا بود که هیچگاه ورزشکار زن به بازی های المپیک اعزام نکرده بود. در نهایت قطر چهار زن را در شنا (ندی عرقجی)، دو و میدانی (نور حسین المالکی)، تنیس روی میز (آیه مجدی) و تیراندازی (بهیه الحمد) به المپیک فرستاد. بهیه الحمد نیز پرچمدار تیم قطر در مراسم افتتاحیه بود، که او از آن به عنوان «لحظه ای واقعاً تاریخی» یاد کرد. زندگی اجتماعی. قطر یک کشور اسلامی با نسخه سلفی از اسلام سنی به عنوان مذهب مورد حمایت دولت است که از این جهت قطر، همراه با عربستان سعودی، یکی از دو کشور سلفی مذهب در جهان اسلام به شمار می رود. ارزش های اجتماعی زنان در قطر نسبت به عربستان سعودی لیبرال تر هستند و جداسازی جنسیتی نیز کمتر است. در مورد گردهمایی های اجتماعی، زنان به طور کلی به رویدادهای اجتماعی همینطور به جلسات با سبک غربی یا زمانی که شرکت کنندگان از خویشاوندان نزدیک تشکیل می شوند و به رویدادهای اجتماع
ی برده می شوند. مدارس دولتی دخترانه و پسرانه از هم جدا هستند. از نظر فرصت های شغلی، زنان به طور کلی در سمت های دولتی مشغول به کار هستند، اگر چه کمتر در جایگاه های عالی رتبه قرار دارند و تنها چهار زن در طول تاریخ قطر به عنوان وزیر انتخاب شده اند. سیاست. زنان در قطر می توانند رأی دهند و در مشاغل دولتی و عمومی شاغل شوند. در انتخابات شوراهای شهرداری در ۱۹۹۹، زنان قطری همزمان با مردان از حق رأی در انتخابات برخوردار شدند. این انتخابات که اولین انتخابات در تاریخ قطر بود، عمداً در روز ۸ مارس ۱۹۹۹، مصادف با روز جهانی زن برگزار شد. قطر نخستین کشور شورای همکاری خلیج فارس بود که مردمش از حق رأی برخوردار شدند. وزیران دولت. برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ شیخه احمد المحمود، به عنوان اولین وزیر زن به کابینه دولت قطر راه یافت و عهده دار وزارت آموزش شد. در سال ۲۰۰۷، غالیه بنت محمد بن حمد آل ثانی وزیر بهداشت عمومی شد. سومین وزیر دولت زن، حصه الجابر بود که به عنوان وزیر ارتباطات و فناوری انتخاب شد. از سال ۲۰۱۶، حنان محمد الکواری، وزیر بهداشت عمومی، تنها وزیر زن کابینه و چهارمین زن تاریخ قطر است که به مقام وزارت رسیده است. مجلس شورا.
اعضای مجلس شورای قطر توسط امیر قطر منصوب شده اند. در ماه نوامبر سال ۲۰۱۷ برای اولین بار، امیر تمیم بن حمد آل ثانی چهار زن را به عضویت در این شورای ۴۵ نفره منصوب کرد. انتخابات شهرداری ها. انتخابات شورای مرکزی شهرداری ها که در سال ۱۹۹۹ بنیان گذاشته شد، تنها انتخابات آزاد در کشور است. ۲۹ حوزه انتخاباتی در رقابت شرکت می کنند. هر دو جنس مجاز به رأی دادن هستند. در اولین انتخابات در سال ۱۹۹۹، موزه المالکی اولین نامزد زن در کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس شد که در انتخابات شهرداری ها رقابت کرد. شیخه بنت یوسف حسن الجفیری اولین زنی بود که در انتخابات شورای مرکزی شهرداری برای حوزه فرودگاه قدیمی در سال ۲۰۰۳ به پیروزی رسید. برای اولین بار در سال ۲۰۱۵، دو زن به طور همزمان به عضویت در شورای مرکزی شهرداری انتخاب شدند. تنها ۵ نامزد زن در انتخابات شرکت کردند. این قضیه بحث در مورد امکان ایجاد یک سهمیه برای نامزدهای زن را تقویت کرد. دیپلماسی. تا سال ۲۰۰۸، هیچ زنی به عنوان دیپلمات مشغول به کار نبود. علیا بنت احمد آل ثانی به عنوان نخستین سفیر زن در سال ۲۰۱۳ به عنوان نماینده دائمی در سازمان ملل منصوب شد. برابری جنسیتی. زنان قطر
ی از سال های دهه ۱۹۹۰ تا کنون پیشرفتهای حقوقی و اجتماعی بزرگی داشته اند. شیخه موزا با حمایت از کنفرانس های زنان، حمایت از فرصت های تحصیلات عالی و ایجاد یک جایگاه وزارت در دولت برای رفع نگرانی های زنان، صدای مدافعین حقوق زن بوده است. در نتیجه این پیشرفت ها، زنان قطری فرصت های شغلی فراوان از جمله موقعیت های رهبری در آموزش و پرورش، نظام بانکی، پروژه های خیریه، خدمات بهداشتی و انسانی، گردشگری، عمران، خدمات عمومی و حتی دیپلماسی دارند. در سال ۱۹۹۸، کمیته امور زنان به عنوان شاخه ای از شورای عالی امور خانواده به منظور تأمین رفاه زنان قطری تأسیس شد. این کمیته در کنار حمایت از حقوق زنان است، به دنبال این است که زنان را با کمک های اقتصادی و فرصت های شغلی به ادغام شدن زنان در جامعه کمک کند. مشارکت نیروی کار برای زنان در قطر تقریباً ۵۱ درصد است که بالاتر از میانگین جهانی است و بالاترین میزان در جهان عرب است. هرچند، زنان در قطر از اختلاف دستمزد ۲۵ تا ۵۰ درصدی باز مردان رنج می برند. علاوه بر این، قطر به میزان قابل توجهی کمک های اجتماعی شامل امکانات رفاهی مانند مسکن و سهمیه مسافرت در اختیار مردان می گذارد، که کارمندان زن کمت
ر از این مزایا بهره مندند. کارشناسان می گویند که زنان با حقوق بیشتری در حال حرکت به جلو هستند.
فقط قهرمانان یک فیلم جنایی هنگ کنگی محصول سال ۱۹۸۹ که توسط جان وو و وو ما کارگردانی شده است. ستارگان فیلم دانی لی، دیوید چیانگ و استفن چو می باشند.
مجید مطلبی شبستری (زاده ۱۳۳۴ تهران) دیپلمات اهل ایران و سفیر ایران در یونان است. سوابق. مجید مطلبی شبستری در سال ۱۳۶۰ وارد وزارت خارجه شد و بعد از آن مسئولیت های معاون اداره فرهنگی معاون سفارت ایران در دوبلین، معاون اداره سیاسی آسیا دور، معاون سفارت ایران در کانبرا، معاون اداره سیاسی شرق آسیا، معاون امور اداری، معاون اداره کل اقتصادی، سرپرست موقت سفارت ایران در توکیو را تجربه کرد.
ایستگاه راه آهن بندر ترکمن یک ایستگاه راه آهن در شهر بندر ترکمن، ایران است. این ایستگاه در تاریخ سوم شهریور ۱۳۱۷ به عنوان شمالی ترین ایستگاه راه آهن سراسری ایران افتتاح شد، همچنین در تاریخ ۹ آبان ۱۳۳۹ خط راه آهن از این ایستگاه به شهر گرگان ادامه پیدا کرده و تحت عنوان "راه آهن بندر ترکمن-گرگان" به بهره برداری رسید. ایستگاه بندر ترکمن در سال ۱۳۹۷ با شماره ۳۱۹۰۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
ایستگاه راه آهن گرگان یک ایستگاه راه آهن در شهر گرگان، ایران است. این ایستگاه در تاریخ ۹ آبان ۱۳۳۹ در مسیر خط راه آهن بندر ترکمن-گرگان که خود جزئی از راه آهن سراسری ایران محسوب می شده افتتاح شده است. این ایستگاه، مرکز اداره راه آهن شمال شرق ۲ است.
گلسنگ های خوراکی () گلسنگ هایی هستند که قابل خوردن هستند. این گلسنگ ها عبارتند از:
درسو اوزالا (؛ عنوان های جایگزین در ایالات متحده: "With Dersu the Hunter" و "Dersu the Trapper") یک شرح حال نوشتهٔ جستجوگر روسی، ولادیمیر آرسنیف است که عمدتاً متمرکز بر سفرهایی است که به همراه درسو اوزالای شکارچی رفته است. کتاب در سال ۱۹۲۳ انتشار یافته است. طرح. کتاب آرسنیف در مورد سفرهای او در حوضه رودخانه اوسوری در شرق دور روسیه است. درسو اوزالا (زادهٔ ۱۸۴۹ - مرگ ۱۹۰۸) یک شکارچی از مردمان نانای بود که در طول سالهای ۱۹۰۲–۱۹۰۷ به عنوان راهنما برای اقدامات نقشه برداری آرسنیف وی و گروهش را همراهی می کرد و آنها را از گرسنگی و سرما را نجات می داد. آرسنیف او را مردی بزرگ توصیف کرده است، یک روح باور که حیوانات و گیاهان را با انسان برابر می بیند. از سال ۱۹۰۷، آرسنیف درسو را دعوت کرد تا در خانه اس در خاباروفسک زندگی کند، چراکه بینایی و دیگر حواس اوزالا با بالا رفتن سن شروع به ضعیف شدن کرده بودند و باعث ناتوانی او در شکار شده بودند. در بهار ۱۹۰۸، درسو با آرسنیف وداع کرد و به خانه اش در سرزمین پریمورسکی برگشت؛ جایی که اندکی بعد در همان جا کشته شد. بر اساس کتاب آرسنیف، درسو اوزالا در نزدیکی شهر کورفووسکی به قتل رسید و د
ر یک قبر بی نشان در تایگا دفن شد.
حمید بیات (زاده ۱۳۴۰) دیپلمات اهل ایرانی و سفیر پیشین جمهوری اسلامی ایران در کشور ایتالیا بوده است. بیوگرافی. کارشنارس ارشد دفتر مطالعات وزارت خارجه ۱۴۰۱ سفیر ایران در ایتالیا ۱۳۹۷- ۱۴۰۱ معاون مدیر کل اروپا ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۷ معاون مدیرکل غرب اروپا ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۶ سفیر ایران دردانمارک ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۴ مدیرکل خاورمیانه وشمال آفریقا ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۱ مدیرکل شمال وغرب افریقا وزارت خارجه ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ مشاور معاون عربی وافریقا ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۶ سفیر ایران در سودان ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ رییس اداره خاورمیانه۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰ معاون اداره خاورمیانه ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۶ کارشناس سیاسی سفارت ایران در سوریه ۱۳۶۹ ت ۱۳۶۷ کارشناس سیاسی اداره خاورمیانه ۱۳۶۷تا ۱۳۶۹
آمانیتا ورنا یا قارچ ساده لوح ها نام یک گونه از سرده قارچ های مرگبار اروپا است که با برخی درختان همزیستی قارچ ریشه دارد. آمانیتا ورنا در آمریکای شمالی وجود ندارد. این قارچ چتری به شدت سمی است و به «فرشته ویرانگر بهاری» هم شهرت دارد. (فرشته ویرانگر را ببینید). تمامی بخش های این قارچ (کلاهک، ساقه و تیغه) سفیدرنگ است و به راحتی با قارچ چمنزار خوراکی اشتباه گرفته می شود. هاگ های قارچ صاف و بیضی شکل هستند. آمانیتا ورنا که به سایر آمانیتاهای سفید و مرگبار شباهت زیادی دارد، یکی از سمی ترین قارچ های جهان است. همانند قارچ «کلاهک مرگ»، این قارچ نیز حاوی دوز کشنده ای از سم آلفا-آمانیتین است که در صورت عدم درمان سریع، باعث نارسایی کبد می شود. این قارچ (مانند بسیاری از قارچ های خوراکی و سمی دیگر) همچنین حاوی مواد سمی ای به نام فالوتوکسین است، اما این ترکیبات در انسان (در صورت بلع) سمی نیستند، چرا که جذب آن ها در بدن بسیار ضعیف است. میزان سمی بودن و علائم مسمومیت ناشی از این قارچ بسیار شبیه به قارچ «کلاهک مرگ» است، اگر نگوییم کاملاً یکسان. مانند سایر اعضای زیرخانواده فالوئیده، این قارچ هم در بسیاری از موارد مسمومیت های جدی
یا مرگبار نقش داشته است. علائم مسمومیت با این قارچ معمولاً تا ۶ تا ۲۴ ساعت پس از مصرف ظاهر نمی شوند. نخستین علامت فقط یک احساس ناراحتی عمومی است. پس از آن، گرفتگی شدید عضلات شکم و اسهال شدید بروز می کند. در روز سوم، همین علائم دوباره تکرار می شوند. هرچند ممکن است برخی این مرحله را نشانه ای از بهبود تلقی کنند، اما در بیشتر موارد این فقط آغاز مرحله ی نهایی مسمومیت است؛ یعنی نارسایی کلیه و کبد، که ناشی از سم آلفا-آمانیتین است. در این مرحله، تنها راه نجات ممکن، اقداماتی مانند پیوند کبد است؛ در غیر این صورت، بیمار به احتمال زیاد جان خود را از دست خواهد داد.