Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استخوان سازی درون غضروفی () یعنی رسوب ماتریکس استخوانی روی ماتریکس غضروفی از پیش موجود، عمدتاً مسئول ساخت استخوانهای کوتاه و بلند است و درون تکه ای از غضروف شفاف صورت می گیرد که شکل آن شبیه به قالب یا مدل کوچکی از استخوان است که قرار است تشکیل گردد. این نوع استخوانی شدن شامل دو مرحله است: مرحلهٔ اول: هیپرتروفی و تخریب کندروسیتهای قالب استخوانی است که لاکوناها را به جای می گذارد. در مرحلهٔ دوم: یک جوانهٔ استخوان زا osteogenic bud که شامل سلولهای اجدادی استخوانی و مویرگهای خونی است در فضاهای به جا مانده از کندروسیتهای در حال تخریب نفوذ می کند. دیواره های بافت غضروفی کلسیفیه به عنوان داربستی برای شروع روند استخوانی شدن عمل می نمایند. سلولهای اجدادی استخوانی به استئوبلاستها مبدل شده و این داربست را با ماتریکس استخوانی می پوشانند. اولین بافت استخوانی که باید ساخته شود، از طریق استخوانسازی داخل غشایی در داخل پری کندریوم احاطه کننده دیافیز به وجود می آید و بنابراین یک استوانهٔ استخوانی به نام یقهٔ استخوانی bone collar در قسمتهای عمقی آن تشکیل می گردد که از این لحظه به بعد پری کندر را پریوستیئوم می نامند. درون این یق
هٔ استخوانی کندروسیتها شروع به تخریب می نمایند چون یقهٔ استخوانی مانع از انتشار مواد غذایی به درون ماتریکس غضروفی می شود. کندروسیتها با شروع روند تخریب، توانایی نگهداری ماتریکس را از دست می دهند وغضروف کلسیفیه می گردد. عروق خونی جوانهٔ استخوان زا از طریق سوراخ های ایجاد شده به وسیلهٔ استئوکلاستهای موجود در یقهٔ استخوانی وارد ماتریکس غضروفی کلسیفیه می شود. سلولهای اجدادی به اطراف رگهای خونی مهاجرت نموده، تکثیر یافته و مبدل به استئوکلاست ها می شوند و نیز روی ماتریکس غضروفی کلسیفیه، لایهٔ پیوسته ای از استئوبلاستها تشکیل می دهند. Stem cell یا سلولهای بنیادی مغز استخوان هم از طریق جریان خون و توسط جوانهٔ استخوان به درون استخوان در حال تشکیل آورده می شوند و بقایای غضروف کلسیفیه توسط استئوکلاستها برداشته می شود ونیزتوسط همین سلولها جذب انجام شده توسط آن ها در بخش مرکزی، حفرهٔ مغزاستخوان ایجاد می گردد. دربرشهای بافت شناسی غضروف کلسیفیه با خاصیت بازوفیلی اش قابل تشخیص است درحالیکه بافت استخوانی که روی آن رسوب نموده است اسیدوفیل می باشد.
حمیدرضا امیری صفت (زادهٔ ۱۸ مرداد ۱۳۷۲) خواننده، ترانه نویس و رپر اهل ایران است. او در میانهٔ دههٔ ۱۳۹۰ با موسیقی زیرزمینی شناخته شد. زندگی. حمیدرضا امیری صفت در ۱۸ مرداد ۱۳۷۲ در محلهٔ شمس آباد تهران به دنیا آمد. پدر و مادرش وقتی او کودک بود از هم جدا شدند. خواهرش کارگردان است و برادرش در آمریکا زندگی می کند. مادرش در حدود سال ۱۳۸۴ با مردی به نام هوشنگ ازدواج کرد و با او در آلمان زندگی می کرد. هوشنگ در آلمان مغازه داشت و با مادرش در آنجا ساکن بود. به گفتهٔ صفت، خود او در این زمان عمدتا در محل کارش زندگی می کرد. صفت در توصیف همسر دوم مادرش می گوید: «هوشنگ فرد تُندخویی بود و مدام مادرم را کتک می زد حتی یک بار به روی مادرم چاقو کشیده بود، وی با همه اطرافیانش دعوا می کرد و با خانواده خودش نیز مدام درگیر بود و ما همیشه سعی داشتیم وی را آرام کنیم». صفت به همراه دوستش علی رهرو، از دورهٔ تحصیلی راهنمایی کار ساخت موسیقی رپ زیرزمینی را آغاز کرد. او رپرهایی مانند امینم و فیفتی سنت را الگوهای خود معرفی کرده است. نخستین ترانهٔ او «خیابانی ها» نام داشت. او در ابتدا نام حمید ابتکار را برای خود برگزید، اما بعد ها تصمیم گرفت
از نام تولد خود استفاده کند. صفت در آغاز فعالیت گروهی به نام زد و بند تشکیل داد و به ساخت ترانه های گروهی پرداخت. صفت قرار بود از بازیگران نمایش "لامبورگینی" به کارگردانی سیامک صفری باشد که در مجموعهٔ شهرزاد تهران روی صحنه رفت. از آن جا که رپرها در ایران مجاز به اجرا نیستند، او فقط یک شب روی صحنه رفت و از آن به بعد از همراهی این گروه محروم شد. از ویژگی های آثار حمید صفت پرداختن به مسائل روز، در عین تقیّد ملی و دینی است. پرونده قضایی. در ۲۲ مرداد ۱۳۹۶، حمید صفت به قتل شوهر مادرش اعتراف کرد. او گفت ناپدری اش مردی تندخو بوده و مدام مادرش را کتک می زده است. وی پس از بازداشت به زندان رجایی شهر بند زندانیان اعدامی انتقال یافت. پزشکی قانونی اعلام کرده بود که پدرخواندهٔ حمید صفت به دلیل «خون ریزی و آسیب مغزی در اثر اصابت جسم سخت به آهیانهٔ راست متوفا» فوت کرده است. وی در تاریخ ۶ خرداد ۱۳۹۷ با وثیقهٔ ۶۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. کمیسیون ۷ نفرهٔ پزشکی قانونی در گزارش خود ۵۰ درصد علت مرگ مقتول را بیماری وی اعلام کرده است. حکم قصاص. حمید صفت در ارتباط با پرونده قتل در روز دوشنبه، ۱۸ اسفندماه ۱۳۹۹ بازداشت و به زندان رجایی ش
هر کرج منتقل شد. دادگاه رسیدگی به اتهامات او در ۱۴ فروردین ۱۴۰۰ در شعبهٔ دهم دادگاه کیفری یک به ریاست قاضی راسخ برگزار شده و به قصاص محکوم و در زندان رجایی شهر کرج محبوس شد. حکم برائت از قتل عمد. فرجام خواهی حمید صفت از سوی دیوان عالی کشور پذیرفته شد، بر این اساس اتهام قتل عمد و حکم قصاص نقض شد. و دوباره محاکمه شد. ایوب میلکی، یکی از وکلای مدافع حمید صفت، دهم مهر ۱۴۰۰ اعلام کرد که حکم برائت موکلش به او ابلاغ شد.همچنین وی در روز ۱۱ مهر ماه ۱۴۰۰ از زندان با وثیقه ۱ میلیارد تومانی آزاد شد. بازیگری. حمید صفت برای اولین بار در سریال "هفت سر اژدها" (۱۴۰۲) ساخته ابوالقاسم طالبی بازیگری کرد.
آنتی بادی پلی کلونال (pAbs) آنتی بادی هایی هستند که توسط دودمان های مختلف سلول B در داخل بدن (در حالی که آنتی بادی های مونوکلونال از یک دودمان سلولی تولید می شوند) ترشح می شوند. آن ها مجموعه ای از مولکول های ایمونوگلوبین هستند که در برابر یک آنتی ژن خاص واکنش نشان می دهند و هر یک اپی توپی متفاوت را شناسایی می کنند. تولید. روش عمومی برای تولید آنتی بادی پلی کلونال به شرح زیر است: برای شروع یک واکنش ایمنی قوی مزدوج آنتی ژن/همیار به یک حیوان انتخابی تزریق می شود. پس از مجموعه ای از تزریق ها در بیش از یک طول خاص از زمان، انتظار می رود که آنتی بادی علیه مزدوج در بدن حیوان ایجاد شده باشد. سپس خون حیوان استخراج شده و بعد از آن برای به دست آوردن آنتی بادی مورد نظر خالص سازی می شود. تلقیح بر روی یک پستاندار مناسب، مانند یک موش، خرگوش یا پستانداران بزرگتر که اغلب به خاطر مقدار سرم خونشان که می تواند در حجم بیشتری جمع آوری شود ترجیح داده می شوند، انجام می شود. آنتی ژن به پستاندار تزریق می شود. این کار لنفوسیت های B را برای تولید ایمونوگلوبین های IgG اختصاصی علیه آنتی ژن القا می کند. این IgG پلی کلونال از سرم پستانداران
تخلیص می شود. در مقابل، آنتی بادی های مونوکلونال از یک دودمان سلولی مشتق شده اند. روش های بسیاری برای تولید آنتی بادی پلی کلونال در حیوانات آزمایشگاهی وجود دارد. دستورالعمل های سازمانی حاکم بر استفاده از حیوانات و فرایندهای مربوط به این روش ها به طور کلی معطوف به ملاحظات انسانی و به هدایت مناسب برای استفاده از همیار (موادی که اثر مواد دیگر را تغییر می دهند در حالی که خودشان وقتی به تنهایی مصرف شوند اگر اثر مسقیمی هم داشته باشند این اثر بسیار کم خواهد بود) است. این شامل انتخاب همیار، مسیرها و جایگاه های تزریق، حجم تزریق در هر جایگاه و تعداد جایگاه ها در هر حیوان می باشد. سیاست های سازمانی به طور کلی شامل حجم مجاز خون در هر جمع آوری و اقدامات احتیاطی از جمله محدودیت های مناسب و آرام بخش یا بیهوشی حیوانات است که برای پیشگیری از آسیب به حیوانات یا پرسنل انجام می شود. هدف اصلی از تولید آنتی بادی در حیوانات آزمایشگاهی، به دست آوردن تیتر بالا، آنتی سرا با میل ترکیبی بالا برای استفاده در آزمایش یا تست های تشخیصی می باشد. همیارها برای بهبود یا افزایش پاسخ ایمنی به آنتی ژن استفاده می گردند. اغلب همیارها در محل تزریق یک
انبار آنتی ژنی را فراهم می کنند که اجازه رهایش آهسته آنتی ژن به غدد لنفاوی را می دهد. همچنین بسیاری از همیارها حاوی چیزی بوده یا به طور مستقیم عمل می کنند به عنوان مثال: پیچیده ترین آنتی ژن های پروتئینی چند کلون سلول B را در جریان پاسخ ایمنی القا می کنند، در نتیجه، پاسخ پلی کلونال است. پاسخ های ایمنی به آنتی ژن غیرپروتئینی به طور کلی ضعیف است یا به وسیلهٔ همیارها افزایش یافته است و خاطره ای به واسطه آن ها ایجاد نمی شود. برای تولید مخلوط های آنتی بادی مونوکلونال نوترکیب خاص، آنتی بادی ها اخیراً از لنفوسیت های B تولید می شوند. شرکت بیوتکنولوژی، Symphogen، این نوع از آنتی بادی ها را برای کاربردهای درمانی تهیه کرده است. آن ها اولین شرکت تحقیقاتی هستند که به فاز دو کارآزمایی بالینی با مخلوط های آنتی بادی مونوکلونال رسیده اند که این روش تقلیدی از تنوع داروهای آنتی بادی پلی کلونال می باشد. این محصول مانع از انتقال ویروس و پریون می گردد. انتخاب حیوانات. حیواناتی که اغلب برای تولید آنتی بادی پلی کلونال مورد استفاده قرار می گیرند شامل مرغ، بز، خوکچه هندی، همستر، اسب، موش، رت، و گوسفند می باشند. با این حال، برای این من
ظور استفاده از خرگوش بیشتر از سایرحیوانات آزمایشگاهی بوده است. انتخاب حیوانات باید بر اساس موارد ذیل باشد: ایمنی زایی و خون گیری با استرس همراه هستند، حداقل زمانی که از خرگوش و جوندگان استفاده می شود، و استفاده از حیوانات عاری از پاتوژن ترجیح داده می شود. استفاده از چنین حیواناتی می تواند به طور چشمگیری مرگ و میر ناشی از ارگانیسم های بیماری زا (به خصوص پاستورلا مالتوسیدا در خرگوش) را کاهش دهد. به طور کلی وقتی از بز یا اسب استفاده می شود که مقدار زیادی از آنتی سرم مورد نیاز است. بسیاری از محققان به دلیل فاصله فیلوژنتیکی مرغ را به پستانداران ترجیح می دهند. جوجه مقادیر بالایی از IgY (IgG) را به زرده تخم مرغ انتقال می دهد و برداشت آنتی بادی از تخم مرغ نیاز برای روش خونگیری تهاجمی را از بین می برد. تخم مرغ یک هفته می تواند از حجم خون خرگوش گرفته شده در هفته، حاوی۱۰ برابر آنتی بادی بیشتر باشد. با این حال، وقتی از آنتی بادی مشتق از مرغ خاصی در ایمونواسی استفاده می شود، معایبی وجود دارد. IGY مرغ به قطعه کمپلمان C1 پستانداران متصل نمی شود و به عنوان یک آنتی بادی رسوب دهنده با استفاده از محلول های استاندارد، کاربردی ند
ارد. اگر چه اغلب از موش برای تولید آنتی بادی مونوکلونال استفاده می شود، اندازه کوچک آن ها معمولاً در استفاده از آن ها برای مقادیر کافی از آنتی بادی های پلی کلونال، سرمی جلوگیری می کند. با این حال، آنتی بادی پلی کلونال در موش را می توان از آسیت مایع با استفاده از هر یک از روش های تولید آسیت جمع آوری کرد. هنگام استفاده از خرگوش به دلیل پاسخ آنتی بادی شدید باید حیوانات جوان (۳–۲٫۵ کیلوگرم یا ۶٫۵–۵٫۵ پوند) برای ایمنی زایی اولیه استفاده شود. نقطه اوج عملکرد سیستم ایمنی بدن در هنگام بلوغ و پاسخهای اولیه به آنتی ژن های جدید با افزایش سن کاهش می یابد. استفاده از خرگوش های ماده به طور کلی ترجیح داده می شود زیرا آن ها مطیع تر هستند و گزارش شده که یک واکنش ایمنی شدیدتری نبست به نرها در بدن آن ها بروز می کند. در هنگام استفاده از حیوانات غیرهم خون حداقل دو حیوان برای هر آنتی ژن استفاده شود. این اصول شکست کلی بالقوه ناشی از عدم پاسخگویی به آنتی ژن از تک تک حیوانات را کاهش می دهد. آماده سازی آنتی ژن. اندازه، میزان تجمع و دست نخوردگی نسبی آنتی ژنهای پروتئینی همگی می توانند به طور چشمگیری در کیفیت و کمیت آنتی بادی تولید شده ت
أثیر بگذارند. به طور کلی لازم است که پلی پپتید کوچک (کمتر از ۱۰ کیلو دالتون) و آنتی ژن های غیر پروتئینی کونژوگه شوند یا به پروتئین های بزرگتر، ایمنی زا و حامل متصل شوند تا ایمنی زایی افزایش یابد و اپی توپ های سلول T فراهم گردد. به طور کلی، پروتئین بزرگتر، ایمنی زای بهتری است. پروتئین های بزرگتر، حتی در مقادیر کمتر، برای ایجاد یک پاسخ ایمنی رضایت بخش معمولاً منجر به بکارگیری بهتری از سلول های پردازش کننده آنتی ژن می شوند. با تزریق پروتئین های محلول جمع نشده به جای یک پاسخ آنتی بادی رضایت بخش به احتمال زیاد تحمل القا می شود. هموسیانین صدف کوهی (KLH) و آلبومین سرم گاوی دو پروتئین حاملی هستند که به طور گسترده ای استفاده می شوند. پلی ال-لیزین نیز با موفقیت به عنوان پشتوانه برای پپتیدهای استفاده شده است. اگر چه استفاده از پلی-ال-لیزین تولید آنتی بادی علیه پروتئین های بیگانه را کاهش می دهد یا از بین می برد، ممکن است منجر به شکست تولید آنتی بادی القا شده به واسطه پپتید شود. به تازگی، لیپوزوم نیز به طور موفقیت آمیزی برای تحویل از پپتیدهای کوچک استفاده شده اند و این روش، جایگزینی برای تحویل به وسیلهٔ همیارهای امولسیونی
روغنی می باشد. مقدار آنتی ژن. انتخاب مقدار آنتی ژن برای ایمن سازی با توجه به خواص آنتی ژن و همیار انتخاب شده متفاوت است. به طور کلی، برای دریافت آنتی بادی تیتر بالا مقادیر میکروگرم تا میلی گرمی ازپروتئین ها در همیارها مورد نیازاست. دوزآنتی ژن به طور کلی به جای وزن بدن، با گونه در ارتباط است. اصطلاح «پنجره» از ایمنی زایی در هر گونه گسترده است اما آنتی ژن بیش از حد یا خیلی کم می تواند تحمل، سرکوب یا انحراف ایمنی بدن به ایمنی سلولی به جای یک پاسخ هومورال رضایت بخش را القا کند. سطح آنتی ژن پروتئین مطلوب و معمول برای ایمن سازی گونه های خاص در دامنه های زیر گزارش شده است: خرگوش، ۱۰۰۰–۵۰ میکروگرم موش، ۵۰–۱۰ میکروگرم خوکچه هندی، ۵۰۰–۵۰ میکروگرم بز، ۵۰۰۰–۲۵۰ میکروگرم دوزهای «آماده سازی» بهینه در محدوده پائینی هر دامنه می باشند. در حالیکه آنتی ژن در بدن کاهش می یابد، میل پیوندی منفرد آنتی بادی های سرمی با زمان (ماه) پس از تزریق مخلوط های آنتی ژن- همیار افزایش می یابد. دوز آنتی ژن به طور گسترده ای مورد استفاده برای «تقویت کننده» یا ایمنی زایی ثانویه معمولاً نصف یا مساوی با دوزی است که برای آماده سازی استفاده شده است. آ
نتی ژن باید از محصولات جانبی مقدماتی و مواد شیمیایی مانند ژل پلی آکریل آمید، SDS، اوره، اندوتوکسین ها، ذرات ریز و pH نامناسب به دور باشد. (مترجم: Affinity: یا میل پیوندی منفرد به قدرت پیوند یک جایگاه اتصال منفرد از مولکولی خاص (نظیر آنتی بادی) و لیگاند آن (نظیر آنتی ژن) گفته می شود. Avidity: یا میل پیوندی تام به قدرت کلی واکنش بین دو مولکول نظیر آنتی ژن و آنتی بادی گفته می شود) (منبع: ایمونولوژی سلولی و مولکولی ابوالعباس، ترجمه: دکتر عبدالحسین کیهانی) آنتی بادی های پپتیدی. هنگامی که یک پپتید برای تولید آنتی بادی مورد استفاده قرار می گیرد، طراحی مناسب آنتی ژن بسیار مهم است. چندین منبع وجود دارد که می توانند در طراحی کمک باشند و همچنین شرکت های وجود دارند که این خدمت را ارائه می کنند. Expay مجموعه ای از ابزارهای عمومی را در صفحه ProtScale جمع کرده است که برای استفاده به درجه ای از دانش کاربر نیاز دارد. به جهت یک ابزار بررسی ساده تر ابزار Antigen Profiler در دسترس است که شما را قادر به بررسی تک تک توالی پپتیدی بر اساس اپی توپ مربوطه می کند. این کار را با نقشه برداری از پایگاه داده ایمونوژن هایی انجام می دهد که ق
بلاً برای تولید آنتی بادی مورد استفاده قرار گرفته اند. در نهایت، به عنوان یک قاعده کلی پپتیدها باید از برخی از معیارهای اساسی تبعیت کنند. هنگام بررسی پپتیدها برای سنتز و ایمنی زایی، توصیه می شود که از اسیدهای آمینه و توالی های خاص به علت مشکلات سنتز بالقوه اجتناب شود. این شامل برخی از ویژگی های متداول تر می شود: تکرارهای بسیار طولانی از یک اسید آمینه (به عنوان مثال RRRR) جفت های سرین (S)، ترئونین (T)، آلانین (A) و والین (V) پایان یا شروع یک توالی با پرولین (P) گلوتامین (G) یا آسپارژین (N) در N ترمینال پپتیدهای سنگین با اسید آمینه های آب گریز (به عنوان مثال V, A، L, I و غیره) واکنش پذیری. محققان همچنین باید میزان دست نخوردگی (به شکل طبیعی بودن) آنتی ژن های پروتئینی را زمانی که به عنوان ایمونوژن استفاده می شوند و با آنتی بادی تولید شده واکنش می دهند را نیز در نظر بگیرند. آنتی بادی های تهیه شده برای پروتئین های دست نخورده با پروتئین های دست نخورده واکنش بهتری نشان می دهند و آنتی بادی های تهیه شده برای پروتئین های خارج شده از فرم اصلی (دناتوره) با پروتئین های دست نخورده واکنش بهتری نشان می دهند. اگر آنتی بادی های
استخراج شده باید برای بلات های غشایی مورد استفاده قرار بگیرد (که در این پروسه پروتئین تحت شرایط دناچوره شدن قرار می گیرد)، پس باید علیه پروتئین های دناچوره شده تهیه شود. از سوی دیگر، اگر آنتی بادی باید برای برهم کنش با یک پروتئین دست نخورده یا بلاک کردن جایگاه فعال یک پروتئین مورد استفاده قرار گیرد، پس آنتی بادی باید علیه پروتئین دست نخورده ساخته شود. همیار اغلب می توانند میزان دست نخوردگی پروتئین را تغییر دهند. به طور کلی، آنتی ژن های پروتئینی فرو برده شده در یک همیار امولسیونی روغن در آب آماده، بیشتر از آن هایی که در امولسیون آب در روغن قرار گرفته اند ساختار پروتئینی طبیعی شان حفظ می شود. گند زدایی. آنتی ژن همیشه باید با استفاده از تکنیک های آماده شود که اطمینان حاصل شود که آن ها عاری از آلودگی میکروبی هستند. اغلب فراورده های آنتی ژن پروتئینی را می توان با عبور از یک فیلتر۰٫۲۲ میکرون استریل کرد. زمانیکه از که محصول آماده شده آلوده استفاده شود، اغلب آبسه سپتیک در جایگاه های تلقیح حیوانات رخ می دهد. این می تواند به نارسایی ایمنی زایی در برابر آنتی ژن هدف قرار شود. همیارها. همیارهای ایمونولوژیک تجاری شده در د
سترس زیادی وجود دارند. انتخاب یک یا انواع خاصی از همیار بستگی به این دارد که آیا آن ها باید در تحقیق و تولید آنتی بادی یا تولید واکسن استفاده شوند. همیارهای با کاربرداستفاده در واکسن تنها نیاز به تولید آنتی بادی های محافظ و حافظه سیستمیک خوب دارند در حالی که آن ها برای تولید محصول آنتی سرم نیاز به القای سریع آنتی بادی های تیتر بالا، میل پیوندی تام بالا دارند. هیچ همیار تکی برای تمام اهداف ایدئال نیست و همگی مزایا و معایب دارند. همیارها به طور کلی با عوارض جانبی نامطلوب با شدت و مدت متفاوت همراه می باشند. پژوهش روی همیارهای جدید روی مواد متمرکز شده که حداقل سمیت را داشته باشند در حالی که حداکثر تحریک ایمنی حفظ شود. محققان همیشه باید از درد بالقوه و پریشانی مرتبط با استفاده از همیار در حیوانات آزمایشگاهی آگاه باشند. بیشترین همیارهای استفاده شده برای تولید آنتی بادی شامل فروند، آلوم، سیستم همیار Ribi و Titermax می باشند. همیار فروند. دو نوع اساسی از همیار فروند وجود دارد: همیار کامل فروند (FCA) و همیار ناقص فروند (FIC). FCA یک امولسیون آب در روغن است که آنتی ژن را برای دوره انتشار تا ۶ ماه موضعی می کند. این ماده
از ترکیب روغن معدنی، سورفاکتانت مانید مونلئات و مایکوباکتریوم توبرکلوزیس کشته شده با حرارت، "مایکوباکتریوم بوتیریکوم" یا عصاره آن ها (برای تجمع ماکروفاژها در محل تلقیح) فرموله شده است. این همیار قوی هر دوی ایمنی سلولی و هومورال ایمنی با القای ترجیحی آنتی بادی ضد اپی توپ از پروتئین دناتوره شده تحریک می کند. اگر چه FCA از لحاظ تاریخی بیشترین همیار استفاده شده محسوب می گردد، به دلیل روغن معدنی غیرقابل سوخت و ساز و القای واکنش های گرانولوماتوز یکی از سمی ترین مواد است. استفاده از آن محدود به حیوانات آزمایشگاهی است و فقط باید با آنتی ژن های ضعیف استفاده شود. این نباید بیش از یک بار در یک حیوان استفاده شود از آنجا که چندین تزریق FCA می تواند واکنش های شدید سیستمیک را منجر شود و پاسخ ایمنی را کاهش دهد. همیار فروند ناقص، دارای همان فرمول FCA است اما شامل مایکوباکتریوم یا اجزای آن نیست. FIA معمولاً محدود به دوزهای یادآور آنتی ژن است از آن جا که به طور معمول برای القای آنتی بادی اولیه کمتر از FCA مؤثر است. همیارهای فروند برای ایجاد امولسیون های پایدار با نسبت مساوی از آنتی ژن آماده مخلوط می شوند. سیستم همیار Ribi. همی
ارهای Ribi امولسیون های آب در روغن هستند که در آن آنتی ژن با حجم کوچکی از روغن قابل سوخت و ساز (اسکوالن) مخلوط می شود که پس از آن با نمک حاوی سورفاکتانت توئین ۸۰ به شکل ذرات کوچک در می آید. این سیستم همچنین شامل محصولات مایکوباکتریوم تصفیه شده (فاکتور ریسمانی، اسکلت دیواره سلولی) به عنوان محرک سیستم ایمنی و مونوفسفریل لیپید A می باشد. سه نوع مختلف از فرمولاسیون های سیستم همیاری در دسترس هستند. این همیارها با غشای سلول های ایمنی برهم کنش کرده و منجر به القای سیتوکین می گردند که باعث افزایش جذب آنتی ژن، پردازش و ارائه آن می شود. این سیستم همیاری بسیار کمتر سمی و ضعیف تر از FCA بوده، اما به طور کلی باعث القای مقادیر رضایت بخشی از آنتی بادی های با میل پیوندی تام بالا در برابر آنتی ژن های پروتئین می گردد. تیتر ماکس. Titermax نشان دهنده نسل های جدیدی از همیارهایی است که کمتر سمی هستند و حاوی هیچ مواد مشتق شده بیولوژیک نیستند. این بر اساس مخلوط هایی از سورفاکتانت است که به صورت خطی، توده ها یا زنجیره هایی از کوپلیمرهای غیر یونی پلی اکسی پروپیلن و پلی اکسی اتیلن عمل می کنند. این کوپلیمرهای سمیت کمتری نسبت به بسیاری د
یگر از مواد سورفکتانت دارند و دارای خواص همیار قوی بوده که به نفع کموتاکسی، فعالیت کمپلمان و تولید آنتی بادی می باشد. همیار Titermax با یک کوپلیمر میکروذرات آبی در امولسیون روغن را شکل می دهد و روغن اسکوالین را قابل سوخت و ساز می کند. کوپلیمر یاد شده با ذرات سیلیکا پایدارامولسیون پوشیده شده که این ویژگی امکان تزریق مقادیر زیاد از طیف گسترده ای از مواد آنتی ژنی را میسر می کند. کوپلیمر فعال همیار سطوح آبدوست را شکل می دهد، که کمپلمان، سلول های ایمنی و افزایش بیان مولکول اصلی سازگاری بافتی کلاس II بر روی ماکروفاژها را فعال می کند. Titermax آنتی ژن را در یک فرم بسیار غلیظ به سیستم ایمنی بدن ارائه می دهد که اغلب منجر به تیتر آنتی بادی قابل مقایسه یا بالاتری انسبت به FCA می شود. specol: specol یک همیار آب در روغن است که از فراورده های نفتی خالص سازی شده است. گزارش شده است که القای پاسخ ایمنی آن با همیار فروند در خرگوش و دیگر حیوانات تحقیقاتی قابل مقایسه است، در حالی که آسیب های بافتی کمتری را ایجاد می کند. استفاده های دارویی. Fab ایمنی دیگوکسین، قطعه متصل شونده آنتی ژنی از آنتی بادی های پلی کلونال است که همان طور ک
ه هاپتن به پروتئین متصل می شود به مشتق گیاه انگشتدانه متصل می شود و برای برگشت خطرات تهدیدکننده حیات یا سمیت digitoxin استفاده می گردد. (مترجم: ایمونولوژیست ها به منظور تولید آنتی بادی های اختصاصی علیه مواد کوچک، قبل از ایمن سازی چندین نسخه از این مولکول های کوچک را به یک پروتئین یا پلی ساکارید وصل می کنند. در این صورت این مواد شیمیایی کوچک را هاپتن و مولکول بزرگی را که به هاپتن وصل می شود، حامل می نامند. مزدوج هاپتن- حامل، برخلاف هاپتن آزاد، به صورت یک ماده ایمنی زا عمل می کند (منبع: ایمونولوژی سلولی و مولکولی ابوالعباس، ترجمه: دکتر عبدالحسین کیهانی). گلوبولین ایمنی Rho (D) از پلاسمای مخلوط ساخته شده و از اهداکنندگان Rh منفی با آنتی بادی برای آنتی ژن D ساخته شده است. از آن استفاده می شود تا با باند شدن به آنتی ژن ایمنی غیرفعال را ایجاد کند که مانع از پاسخ ایمنی فعال مادر می گردد. فعال شدن سیستم ایمنی مادر به طور بالقوه می تواند به بیماری همولیتیک نوزادان منجر شود. مزایا. مزایای استفاده از آنتی بادی پلی کلونال (PAbs) بیش از آنتی بادی های مونوکلونال است. مهارت های فنی مورد نیاز برای تولید آنتی بادی پلی کلونال
سخت نیست. تولید آن ها ارزان بوده و می توانند نسبتاً به سرعت تولید شوند، چند ماه برای تولیدشان زمان لازم است. PAbها ناهمگن هستند، که به آن ها اجازه می دهد تا به طیف گسترده ای از اپی توپ آنتی ژن متصل شوند. از آنجا که PAbها ازتعداد زیادی از کلون سلول B تولید می شود، آن ها به احتمال زیاد با موفقیت به یک آنتی ژن خاص متصل می گردند. PAbها در محیط های مختلف مانند تغییر در pH و غلظت نمک، پایدار باقی می ماند که اجازه می دهد تا آن ها در روش های خاصی کاربردی باشند. علاوه بر این، بسته به مقدار مورد نیاز، PAbها می توانند در مقادیر زیاد تولید شوند که این مقدار در رابطه با اندازه حیوانی است که برای ساخت آن بکار گرفته شده است.
طراحی پروتئین (به انگلیسی Protein design)، طراحی منطقی (rational design) مولکول های جدید پروتئین است که به ساختار پروتئین هدف (با هدف طراحی عملکرد یا رفتار جدید) تبدیل می شود. پروتئین ها می توانند از ابتدا طراحی شوند (de novo design) یا با ساختن مدل های محاسبه شده از یک ساختار پروتئینی شناخته شده و توالی آن طراحی شوند (طراحی مجدد پروتئین). روش های طراحی منطقی پروتئین، توالی پروتئینی را پیش بینی می کند که به ساختارهای اختصاصی تبدیل می شود. سپس این توالی های پیش بینی شده می توانند به صورت تجربی از طریق روش هایی نظیر سنتز پپتید، موتاژنز جهت دار جایگاه (site-directed mutagenesis) یا سنتز ژن مصنوعی مورد تأیید قرار گیرد. طراحی منطقی پروتئین به اواسط دهه ۱۹۷۰ بازمی گردد، هرچند روش های اولیه طراحی پروتئین بیشتر بر پایه ترکیب توالی قرار می گرفتند و برهمکنش های اختصاصی بین زنجیره های جانبی در سطح اتمی حساب نمی شد. با این حال اخیراً، پیشرفت در میدان نیروی مولکولی، الگوریتم های طراحی پروتئین و بیوانفورماتیک ساختاری (structural bioinformatics) مانند کتابخانه هایی از کانفورماسیون های اسید آمینه، توسعه ابزارهای محاسباتی پیش
رفته طراحی پروتئین را امکان پذیر کرده است. این ابزار محاسباتی می تواند محاسبات پیچیده ای را در مورد انرژی و انعطاف پذیری پروتئین انجام دهد و جستجوها را در فضاهای پیکربندی وسیعی انجام دهد، که انجام آن به صورت دستی غیرممکن است. با توجه به پیشرفت برنامه های محاسباتی طراحی پروتئین و موفقیت های مهم در این زمینه، طراحی منطقی پروتئین یکی از مهم ترین ابزارهای مهندسی پروتئین شده است. تاریخچه. هدف در طراحی منطقی پروتئین، پیش بینی توالی های اسید آمینه است که به یک ساختار پروتئینی خاص تبدیل می شود. طراحی پروتئین شامل شناسایی توالی های جدید در این زیر مجموعه است. حالت بومی یک پروتئین، کمترین انرژی آزاد ترکیبی برای زنجیره است؛ بنابراین، طراحی پروتئین جستجو برای توالی هایی است که ساختاری را با حداقل انرژی آزاد انتخاب می کند. به یک معنا، معکوس پیش بینی ساختار پروتئین است. در طراحی، یک ساختار ثانویه تعیین می شود و توالی ای که به آن فولد خواهد شد شناسایی می شود. از این رو، فولد شدن معکوس نیز نامیده می شود. طراحی پروتئین یک مسئله بهینه سازی است با استفاده از معیارهای امتیاز دهی، توالی بهینه سازی شده که به ساختار مورد نظر فولد خ
واهد شد، انتخاب می شود. هنگامی که اولین پروتئین در طول دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به طور منطقی طراحی شد، توالی آن به صورت دستی بر اساس تجزیه و تحلیل پروتئین های شناخته شده، ترکیب توالی، بار اسید آمینه و هندسه ساختار مورد نظر بهینه شد. اولین پروتئین طراحی شده به Bernd Gutte مربوط می شود که ریبونوکلئاز گاو و ساختارهای ثانویه شامل (beta-sheets)وآلفا هلیکس حاوی یک اتصال دهنده DDT را طراحی کرده است. Urry و همکارانش بعداً پپتیدهای فیبری الاستین مشابه را بر اساس قوانین ترکیب توالی طراحی کردند. و همکاران یک پروتئین ۷۹ زیرواحدی را بدون هومولوژی توالی پروتئین شناخته شده، طراحی کردند. در دهه ۱۹۹۰، ظهور رایانه های قدرتمند، کتابخانه ایی از کانفورماسیون های اسید آمینه و میدان های نیرویی که عمدتاً برای شبیه سازی های دینامیکی مولکولی توسعه یافته بود، توسعه ابزارهای محاسباتی طراحی پروتئین مبتنی بر ساختار را امکان پذیر ساخت. . پس از توسعه این ابزار محاسباتی، موفقیت های بزرگ در طراحی پروتئین در ۳۰ سال گذشته به دست آمده است. اولین پروتئین کاملاً نوین (de novo) به طور موفقیت آمیز توسط Stephen Mayo و همکارانش در سال ۱۹۹۷ طراحی شد. و کمی بعد