Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غیر رزمی () اصطلاحی است در حقوق بین الملل بشردوستانه برای تعریف افراد غیرنظامی که به طور مستقیم در جنگ شرکت نمی کنند. آنها رزمندگان تکنسین فوریت های پزشکی یا به طور عام خانواده های پرسنل نظامی هستند که از اعضای نیروی نظامی متخاصم به شمار می روند و جزو افراد حفاظت شده به دلیل دسته بندی مأموریت ایشان محسوب می شوند. آنچنانکه در پروتکل الحاقی به معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای کنوانسیون ژنو موقعیت قانونی غیررزمی ایشان در آن تشریح شده است و در ژوئن ۱۹۷۷ به ثبت رسیده و به رسمیت شناخته شد. پیکارگر یا رزمنده نیز ترم فرانسوی است در حقوق بین الملل بشردوستانه، همچنین بی طرفی در روابط بین الملل به افرادی گفته می شود که در یک درگیری یا منازعه متخاصم در جنگ شرکت ندارند. این موقعیت قانونی ابتدا در کنوانسیون اول ژنو در ۱۸۶۴ به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. کنوانسیون لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷. معاهدات و اعلامیه های بین المللی می باشند که در دو کنفرانس بین المللی صلح در شهر لاهه در هلند مورد مذاکره قرار گرفته اند. اولین کنفرانس لاهه در سال ۱۸۹۹ و دومین کنفرانس لاهه در سال ۱۹۰۷ برگزار شد. همراه با کنوانسیون ژنو، کنوانسیون لاهه جزو اولین ا
علامیه های رسمی از قوانین جنگ و جنایات جنگی در بطن قوانین بین المللی سکولار به شمار می آیند. کنفرانس سومی هم برای ۱۹۱۴ برنامه ریزی شده بود که به ۱۹۱۵ موکول شد ولی با شروع جنگ جهانی اول برگزار نگردید. در ۱۸ مه ۱۸۹۹ به پیشنهاد نیکلای دوم امپراتور روسیه، اولین کنفرانس معروف به کنفرانسهای صلح در شهر لاهه هلند با هدف حفظ صلح تشکیل گردید. در این کنفرانس ۲۶ کشور شامل ۲۰ کشور اروپایی و آمریکا و مکزیک، ایران، چین، ژاپن و سیام شرکت کردند. از دستاوردهای مهم کنفرانسهای صلح لاهه که نقطه عطف مهمی در توسعه حقوق بین الملل است محدود کردن کشورها از انجام بعضی اقدامات است و ضمانت اجرای تخلف از آنها در چارچوب دولت محوری و دستیابی به دو عنوان ۱- مقابله به مثل ۲- اقدامات تلافی جویانه است. کنوانسیون ژنو. پیمان ژنو، پیمانی است که بین کشورهای امضاکننده بسته شده است و پراهمیت ترین ماده حقوق بین الملل بشردوستانه است. کنوانسیون ژنو مفادی را برای زمان جنگ وضع کرده است که از افرادی که دیگر در جنگ نیستند حفاظت و حمایت می کند. بنیان گذاری و گسترش کنوانسیون ژنو بر اساس تجربه هایی است که حکومت ها در دوران جنگ هایشان گرد آورده بودند. نهضت بین
المللی صلیب سرخ و هلال احمر نخستین پیشگام در امور بشردوستانه بین المللی می باشد که منطبق با حقوق بین الملل رفتار می کند. این نهضت در زمینه محافظت از زخمی ها و بیماران عضو در نیروهای مسلح کشورها در نبردهای زمینی، دریایی و همچنین در زمان اسارت فعالیت می کرد. در سال ۱۹۴۹، با تصویب کنوانسیون ژنو، چهارچوب کلی جدیدی برای کمک به نیازمندان در شرایط جنگی فراهم آمد.
هولئولا (عبری: יהודיותא) شاخه ای از زبان (آفریقا آسیایی، سامی، آرامی، یهودی نئوآرامی Trans-Zab Jewish Neo-Aramaic) که یک زبان مدرن آرامی یهودی است، که اغلب به آن نئوآرامی یا Judeo-Aramaic می گویند. این زبان در کردستان ایران و قسمتهای کوچکی در شرقی ترین مناطق کردستان عراق توسط جامعه یهودی در گذشته تکلم می شد. اکثر گویندگان این زبان هم اکنون در اسرائیل زندگی می کنند کمتر از ۹۵۰۰ نفر می باشند، نام Hulaulá به معنای «یهودی» است. به علت مهاجرت بسیاری از گویشوران این زبان به اسرائیل، این زبان در معرض نابودی قرار دارد.
کندرا هورن با نام اصلی کندرا سوزان هورن (زاده ۹ ژوئن ۱۹۷۶) یک وکیل و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان نماینده ایالات متحده در حوزه ۵ کنگره اوکلاهما فعالیت می کند. وی عضو حزب دموکرات می باشد همچنین حوزه مدیریتی وی تقریباً تمامی اوکلاهما را دربر می گیرد. وی در انتخابات ۲۰۱۸ استیو راسل جمهوری خواه را که دو دوره برنده شده بود، شکست داد. هورن نخستین سیاستمدار دموکرات است که پس از ۴۴ سال نماینده حوزه ۵ کنگره ایالتی می شود و اولین دموکرات اوکلاهما است که به مدت هشت سال برای کنگره انتخاب می شود. او همچنین پس از آلیس روبرتسون و مری فالین سومین زن دموکرات است که از اوکلاهما به مجلس می رود. سنین جوانی و تحصیل. هورن در سال ۱۹۹۸ با لیسانس علوم سیاسی از دانشگاه تولسا فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۱، هورن فارغ التحصیل دانشکده حقوق دانشگاه متودیست جنوبی ددمن شد. او همچنین در دانشگاه بین المللی فضایی در استراسبورگ فرانسه تحصیل کرد. در آغاز کار. کندرا هورن در ابتدا به عنوان وکیل در یک شرکت کوچک در دالاس، تگزاس کرد. هورن از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ به عنوان دبیر مطبوعاتی برد کارسون استخدام شد. وی در ادامه برای بنیاد فضایی اب
تدا به عنوان مدیر امور دولت در اداره شان در واشینگتن دی سی و بعداً مدیر ارتباطات و روابط رسانه ای تا سال ۲۰۰۸ فعالیت کرد. او در سال ۲۰۱۴ فعالیتهای تبلیغاتی جو دورمان را مدیریت کرد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات. در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۷، هورن نامزدی خود را برای عضویت در مجلس نمایندگان ایالات متحده در حوزه پنجم کنگره اوکلاهما اعلام کرد. پس از کسب ۴۴ درصد آراء در انتخابات اولیه در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، هورن و حریف اصلی اش تام گیلد به دور دوم راه یافتند. در دوره دوم ۲۸ اوت، هورن ۷۶ درصد آرا را به دست آورد و به راحتی تام گیلد را شکست داد و نماینده دموکرات مجلس شد. کندرا هورن در انتخابات عمومی روز ۶ نوامبر با ۵۰٫۷٪ به ۴۹٫۳٪ آرا استیو راسل جمهوری خواه را شکست داد. آغاز به کار. در تاریخ ۳ ژانویه سال ۲۰۱۹ در اولین روز یازدهمین کنگره ایالات متحده، هورن به جمع ۲۱۹ دموکرات دیگر پیوست تا از نانسی پلوسی به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده حمایت کنند. هورن در توضیح تصمیم خود برای حمایت از پلوسی، خاطرنشان کرد که نامزدهای دموکرات و جمهوری خواه به ترتیب پلوسی و کوین مک کارتی بودند و گفت که حمایت وی از پلوسی به دلیل حمایت پ
لوسی از بهبود مراقبت های بهداشتی، تقویت مدیکر و امنیت اجتماعی و پشتیبانی از آموزش عمومی بود. زندگی شخصی. کندرا در اوکلاهما متولد و بزرگ شده است. او اِپیسکوپِیلیِن است.
دانشگاه کانادایی الاهرام () یک دانشگاه خصوصی واقع در شهر ششم اکتبر در مصر است. این دانشگاه توسط روزنامه الأهرام که یک روزنامه مصری است بنیان گذاری شد. این دانشگاه دارای توانمندی هایی در زمینه های داروشناسی، مدارس بازرگانی و تکنولوژی اطلاعات و کامپیوتر، کلان اطلاعات، مهندسی و همچنین بهداشت دهان و دندان می باشد. این دانشگاه مدیریت مراکز ویژه ای مانند؛ مرکز فضیلت، مرکز آموزشی پزشکی دهان و دندان، مرکز آموزشهای رسانه ای، مرکز آموزش و پژوهش مدیریت و اقتصاد، مرکز مشاوره اطلاعات و تکنولوژی و مرکز مشاوره خدمات دارویی در اختیار دارد.
یک ریزمعنا کوچک ترین واحد معنایی می باشد که در علم معناشناسی قابل تشخیص و تفکیک است. ریزمعنا به یک ویژگی منفرد برای واحدهای معنایی تکمفهوم اشاره دارد. بر اساس ریز معنا می توان تفاوت بین تکمفهوم ها را شناسایی و تعریف کرد. ریزمعنا در واقع محصول فرایندی است که در آن «حداقل عنصر معنایی» استخراج می شود. ریزمعناها در «» و ایجاد «» کاربرد دارند.
منگ سانگ هون (به کره ای:맹상훈 به انگلیسی:Maeng Sang-hoon) (زاده ۲۹ اکتبر ۱۹۶۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه تلویزیونی جواهری در قصر با بازی در نقش پزشک یونگ وون بک (رئیس ادویه خانه سلطنتی) و تاجر پوسان در نقش آقای هوانگ و ایسان در نقش سرپرست نام ساچو و افسانه اوک نیو در نقش جانگ مک گه (برادر جانگ نان جانگ) و دونگ یی در نقش کیم گووسان (استاد گئوم) و شناخته شد
قانون نام خانوادگی (به ) جمهوری ترکیه در ۲۱ ژوئن ۱۹۳۴ به تصویب رسید. این قانون به همه شهروندان ترکیه الزام کرد تا از نام خانوادگی موروثی ثابتی استفاده کنند. بیشتر مردم، به ویژه در شهرها و همچنین شهروندان مسیحی و یهودی ترکیه، همان موقع دارای نام خانوادگی بودند،گ. همه خانواده ها دارای نام هایی بودند که از طریق آنها شناخته می شدند. قانون نام خانوادگی در سال ۱۹۳۴ نه تنها استفاده از نام خانوادگی رسمی را ملزوم می دانست بلکه همچنین اجبار می کرد که شهروندان اسامی ترکی را انتخاب کنند، تا زمانی که در سال ۲۰۱۳ در ترکیه این قانون منتفی شد. مسن ترین مرد سرپرست خانوار بود و قانون او را برای انتخاب نام خانوادگی منصوب می کرد. اما در صورت غیبت، مرگ یا ناتوانی ذهنی این کار را همسرش انجام می داد. این قانون شبیه قانون ایتالیایی فاشیستی در سال ۱۹۲۶، «بازگرداندن» نام های آلمانی، اسلوونی و کروات به «شکل اصلی ایتالیایی» آنها، ساخته شده بود. مسلمانان در امپراتوری عثمانی عنوان هایی مانند "پاشا، خواجه، بیگ، خانم، افندی" داشتند. این عناوین، یا حرفه رسمی اشخاص (مانند پاشا، خواجه و غیره) یا موقعیت غیررسمی آن ها را در جامعه تعریف می کردند
(مانند بیگ، خانم، افندی و غیره). نخست وزیران عثمانی (صدراعظم یا وزیر اعظم)، وزرا (نظیر یا وزیر) و سایر مقامات عالی رتبه دولتی نیز عنوان پاشا را به خود اختصاص می دادند. فرمانده های بازنشسته/دریاسالار یا کارمندان عالی رتبه دولتی همچنان این عنوان را در زندگی غیرنظامیشان حفظ می کردند. یک "پاشا" پس از بازنشستگی از خدمت فعال نظامی یا سیاسی، تبدیل به "بیگ" نمی شد. بندهای قانون نام خانوادگی (Soy Adı Kanunu) تصریح می کرد: قانون نام خانوادگی به طور خاص نام های خانوادگی خاصی را شامل می شد که حاوی معنای فرهنگ های بیگانه، ملل، قبایل و مذاهب بودند. نام های جدید باید از زبان ترکی استانبولی گرفته می شدند. نام خانوادگی را می توان با پسوند " -اوغلو" استفاده کرد و استفاده از پسوندهای ارمنی مانند "-ایان" یا "-یان"، پسوندهای اسلاو مانند "-وف" (یا "-او") , "-ویچ"، " -ایچ"، پسوندهای یونانی مانند "-یس"، "-دیس" , "-پولس" , "-اکی"، پسوندهای فارسی مانند "-زاده"، و پسوندهای عربی مانند "-مخدومو" , "-ولد"، و "-بن" «که اشاره به قومیت های دیگر دارند یا از زبان دیگری گرفته شده است»، ممنوع بود. به عنوان مثال، اسامی مانند "آرناوتوغلو" (پسرِ آل
بانیایی) یا "کورتوغلو" (پسرِ کرد) هم استفاده نمی شد. نام قبیله یا طایفه هم نمی توانست استفاده یا بازاستفاده شود. علاوه بر این، نام ها در یک منطقه نمی توانستند دوبار وجود داشته باشند و در صورت بروز هرگونه اختلاف، خانواده ای که زودتر ثبت نام کرده بودند حق حفظ نام مدعا شده را داشتند. در نتیجه، بسیاری از یونانیان، بلغارها، آلبانیایی ها، بوسنیایی ها، یهودیان، عرب ها، ارمنی ها، آشوری ها، گرجی ها و کردها مجبور بودند و هنوز هم هستند که نام ترکی شده را بربگزینند، گاه مستقیماً نام خانوادگی اصلی خود را ترجمه می کنند، یا در غیر این صورت فقط به جای استفاده از پسوند مانند پسوند پونتیک یونانی "-ایدس" (به معنای پسرِ) از "-اوغلو" (به معنای پسرِ) استفاده می کنند، مانند:(کازانتراوغلو، میتروغلو , مورات اوغلو و غیره).
برد گابرایت (; – ) کوهنورد اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از مشهورترین صخره نوردان جهان بود . برد گابرایت ۳۱ ساله روز چهارشنبه ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹ در ال پوتررو چیکو در شمال مکزیک از ارتفاع سیصد متری سقوط کرد و درگذشت. آیدان جیکوبسون، صخره نورد ۲۶ ساله همراه او از فاصله کمتری سقوط کرد و زنده ماند. برد گابرایت به خاطر صعود انفرادی آزاد یا صخره نوردی بدون تجهیزات ایمنی معروف بود. البته در زمان وقوع این حادثه، این دو با روش ابسیلینگ (Abseiling) در حال پایین آمدن از صخره به کمک طناب بودند.
نیروگاه هسته ای الضعبه () نخستین نیروگاه هسته ای برنامه ریزی شده برای کشور مصر بوده و در الضبعه در استان مطروح مصر، که در ۱۳۰ کیلومتری شمال قاهره واقع شده است، قرار خواهد داشت. این نیروگاه به چهار رآکتور انرژی آبی-آبی (VVER-1200) مجهز خواهد بود که این موضوع کشور مصر را به تنها کشوری که در منطقه تبدیل خواهد کرد که از یک رآکتور نسل ۳+ بهره مند می شود.
عدلی منصور، رئیس جمهور مصر در ۷ نوامبر ۲۰۱۳ اعلام کرد که این کشور در حال راه اندازی دوبارهٔ برنامهٔ انرژی هسته ای خود در الضبعه است؛ همچنین با ساکنین این منطقه نیز توافقی جهت ساخت یک منطقه مسکونی صورت گرفت. احمد امام، وزیر برق مصر، به دلیل مقدار کم منابع انرژی تجدیدپذیر و کمبود سوخت، این پروژه را «لازم» خواند. تاریخچه. برنامهٔ انرژی هسته ای مصر در سال ۱۹۵۴ آغاز شد و نخستین رآکتور تحقیقاتی ئی تی آرآر-۱ در سال ۱۹۵۸ از سوی اتحاد جماهیر شوروی تحویل داده شد و توسط جمال عبدالناصر در انشاص واقع در دلتای نیل افتتاح شد. در سال ۱۹۶۴ یک ایستگاه انرژی هسته ای با توان ۱۵۰ مگاوات الکتریکال راه اندازی شد و پس از آن نیز در سال ۱۹۷۴ یک ایستگاه دیگر با توان ۶۰۰ مگاوات الکتریکال به این شبکه اضافه شد. همچنین ادارهٔ نیروگاه های انرژی هسته ای (NPPA) نیز در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۳ کارگاه الضبعه واقع در ساحل مدیترانه ای این کشور برای احداث نیروگاه انتخاب شد. پس از شکست مصر در مقابل اسرائیل در جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ و ضعیف شدن اقتصاد مصر، برنامهٔ هسته ای این کشور متروک شد. در سال ۱۹۶۸ کشور مصر پیمان منع گسترش جنگ افزارهای هس
ته ای را امضا کرد اما با اشاره به شواهدی مبنی بر راه اندازی برنامه سلاح های هسته ای توسط اسرائیل، تصویب این پیمان را به تعویق انداخت. در نتیجه مصر بسیاری از متخصصان و دانشمندان هسته ای خود که برای جستجوی موقعیت های شغلی باید به خارج از کشور سفر می کردند را از دست داد. بعضی از این دانشمندان و متخصصان به برنامه هسته ای عراق پیوستند و سایر آنان نیز به کانادا مهاجرت کردند؛ برنامه های هسته ای مصر پس از وقوع فاجعه چرنوبیل متوقف شدند. مصر در سال ۱۹۹۲ یک رآکتور تحقیقاتی چندمنظوره ئی تی آرآر-۲ با قدرت ۲۲ مگاوات را از آرژانتین تحویل گرفت. در سال ۲۰۰۶ مصر اعلام کرد که قصد دارد برنامهٔ هسته ای غیرنظامی خود را احیاء کرده و در مدت ۱۰ سال یک ایستگاه انرژی هسته ای ۱٬۰۰۰ مگاواتی را در الضبعه بنا کند. برآورد شده بود که هزینهٔ ساخت این نیروگاه معادل ۱٫۵ میلیارد دلار خواهد بود و با مشارکت سرمایه گذاران خارجی احداث خواهد شد. در مارس ۲۰۰۸ توافقنامه ای با موضوع استفاده های صلح آمیز از انرژی هسته ای را با روسیه به امضا رساند. در سال ۲۰۱۲ منطقهٔ الضبعه هدف معترضینی قرار گرفت که مدعی بودند زمین های آن ها به اشتباه برای جا بازکردن جهت
نیروگاه هسته ای توسط دولت گرفته شده است. تا سال ۲۰۱۲ مجموعهٔ الضبعه در نتیجهٔ این اعتراض ها تعطیل شده بود. از آنجا که احداث این نیروگاه متوقف شده بود، دولت محمد مرسی دربارهٔ برنامه هایش برای این نیروگاه هیچ بیانیه ای منتشر نکرد. مصر در ۲۹ آوریل ۲۰۱۳ از مذاکرات دربارهٔ اجرا و تأثیرگذاری پیمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای (NPT) در ژنو کنار کشید، اما به عنوان تصویب کنندهٔ این پیمان باقی ماند. مصر در نوامبر ۲۰۱۵ و مارس ۲۰۱۷ توافقنامه های مقدماتی برای آغاز به کار نخستین رآکتور انرژی آبی-آبی|رآکتور وی وی ئی آر-۱۲۰۰ در نیروگاه انرژی هسته ای الضبعه در سال ۲۰۲۴ را با شرکت هسته ای روسیه ای روس اتم امضا کرد. گفتگو برای تأیید نهایی ادامه خواهد داشت. فعالیت های هسته ای اعلام نشده. آژانس بین المللی انرژی اتم (IAEA) در اوایل سال ۲۰۰۴ و اواخر سال ۲۰۰۵ تحقیق بررسی در مورد آزمایش های کشف نشده را آغاز کرد که نتایج آن توسط کارکنان سابق و کنونی این آژانس در منابع آزاد منتشر شد. این تحقیقات به نمایان شدن مواد، فعالیت ها و تأسیسات هسته ای مرتبط با استخراج، واگردانی، پرتوافکنی و غنی سازی که به آژانس گزارش نشده بودند، منجر شد و یک
تیم از بازرسان آژانس از ۹ تا ۱۳ اکتبر ۲۰۰۴ از مرکز پژوهش های هسته ای در انشاص بازدید کردند. محمد البرادعی، مدیر کل آژانس انرژی اتمی در ۱۴ فوریه ۲۰۰۵ گزارشی را تسلیم شورای حکام کرد که شامل گزارش کشف «قصور متعدد مصر در گزارش به آژانس مطابق با تعهداتش» بود. مصر، با بیان اینکه دولت این کشور و آژانس دارای «تعابیر متفاوت» از تعهدات پادمانی مصر هستند، و نیز تأکید بر اینکه «فعالیت های هسته ای [این کشور] اکیداً با اهداف صلح آمیز» هستند، قصور خود در گزارش دهی به آژانس را توجیه کرد. بر همین اساس مصر اقدامات اصلاحی را انجام داد و مبادرت با همکاری کامل در طول تحقیق سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ نمود. این تحقیقات زمانی پایان یافت که آزانس بین المللی انرژی اتمی هیچ تفاوتی میان یافته های آژانس و آنچه در زمان تحقیق اعلام شده بود کشف نکرد، و هیچ شواهدی مبنی که نشانگر استخراج پلوتونیم یا غنی سازی اورانیوم یافت نشد، و بازرسی مختومه شد. طبق یک گزارش محدود منتشر شده توسط آژانس انرژی اتمی در مهٔ ۲۰۰۹ (گزارش پیاده سازی پادمان آژانس بین المللی انرژی اتمی (SIR) برای سال ۲۰۰۸) و جمع آوری شده از سوی رویترز، نگهبانان هسته ای سازمان ملل متحد در آن
زمان در حال تحقیق دربارهٔ کشف مقادیری از اورانیوم بسیار غنی شده (HEU) در تأسیسات پژوهشی هسته ای بوده اند. تشخیص این مقادیر بواسطهٔ نمونه های زیست محیطی برداشت شده در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ از مرکز پژوهش هسته ای صورت گرفت که نتیجهٔ آزمایش آن ها هم برای اورانیوم کمتر غنی شده (LEU) و هم برای اورانیوم بسیار غنی شده مثبت بوده و اینکه این ذره های اورانیوم بسیار غنی شده در درجهٔ تسلیحاتی بوده اند یا خیر تأیید نشد. مصر علت کشف مواد HEU را اینطور ذکر کرد که این موارد «می توانند از طریق آلودگی مخازن حمل رادیوایزوتوپ وارد کشور شده باشند»، و بازرسان آژانس انرژی اتمی نیز منبع این ذرات را وارسی نکرده بوده اند، و همچنین شواهدی مبنی بر اشتباه بودن توضیحات مصر موجود نبود. علاوه بر این، این گزارش استنتاج می کند که مسائل قبلی در مورد فعالیت های هسته ای اعلام نشده و مواد گزارش شده به شورای حکام در فوریه ۲۰۰۵ دیگر حل نشده محسوب نمی شوند و تمامی مواد هسته ای اعلام شده در فعالیت های صلح آمیز باقی ماندند. آزمایش های واگردانی اورانیوم. در طول بازرسی های دسامبر ۲۰۰۴ و ژانویه ۲۰۰۵، آژانس بین المللی انرژی اتمی کشف کرد که مصر در گزارش اولیه
در سال ۱۹۸۲ در ارائه گزارش برخی مواد کوتاهی کرده است؛ این موارد عبارت بودند از ۶۷ کیلوگرم اورانیوم تترافلورید (UF4) وارداتی، ۳ کیلوگرم فلز اورانیوم وارداتی و تولیدشده به صورت بومی، ۹٫۵ کیلوگرم ترکیبات توریم وارداتی و مقادیر کمی از اورانیوم دی اکسید (UO2)، تری اکسید اورانیوم (UO3) و اورانیوم تترافلورید انبارشده در زیرزمین ساختمان شیمی هسته ای واقع در انشاص. مصر گزارش کرد که مواد هسته ای را وارد کرده و پیش از ورود اجباری خود به توافق پادمانی، با استفاده از این مواد واگردانی اورانیوم را به پیش برده است و سپس امکان دسترسی به ساختمان شیمی هسته ای، که آزمایش ها بر روی واگردانی اورانیوم در چارچوب توسعهٔ کارکنان برای بخش نخست چرخهٔ سوخت در آن انجام گرفته بود را برای آژانس فراهم کرده و فهرستی از مواد هسته ای وارداتی و موادی که متعاقباً تولید شده بودند و در گزارش اولیه در سال ۱۹۸۲ گزارش نشده بودند را در اختیار آژانس قرار داد. مصر به آژانس اعلام کرد که ادارهٔ مواد هسته ای (NMA) پروژه ای را جهت بازیابی چگالهٔ سنگ معدن اورانیوم از فعالیت های پالایشگاه اسید فسفریک در انشاص به عنوان یک محصول جانبی آغاز کرده اما در جداسازی
اورانیوم موفق نبوده است. مصر برنامهٔ خود برای فروشویی توده ای سنگ معدن اورانیوم سینا و بیابان های شرقی کشور را به آژانس ارائه کرد و اعلام کرد که هیچ مقداری از چگالهٔ سنگ معدن اورانیوم تولید شده در نتیجهٔ فعالیت های فروشویی در سطح از خلوص و ترکیبی که نیازمند گزارش باشند، نبوده اند. فعالیت های مرتبط با بازفرآوری. آژانس بین المللی انرژی اتمی در مارس ۲۰۰۱ و ژوئیه ۲۰۰۲ در حال تحقیق بر روی نمونه های محیطی گرفته شده از تابشگردانهای رآکتور ئی تی آرآر-۱ بود و مقادیری از آکتینیدها و فراورده های شکافت را کشف کرد که مصر در مورد آن ها در ژوئیه ۲۰۰۳ توضیحاتی ارائه کرد. طبق توضیح مصر، وجود این ذرات به یک پوشش فلزی سوخت هسته ای صدمه دیده مربوط بود که به آلودگی آب رآکتور، که از مخازن نمونهٔ پرتوافکنی شده به داخل تابشگردان ها نفوذ کرده بود، منجر شده بود.
قطار تندرو آنکارا–استانبول () یک خط راه آهن به طول ۵۳۳ کیلومتر است که از شهر آنکارا شروع و در شهر استانبول به پایان می رسد. این راه آهن که در سال ۲۰۰۹ راه اندازی شده دارای ۱۴ ایستگاه است و مدت زمان سفر از آنکارا به استانبول ۴ ساعت و ۱۵ دقیقه می باشد.
رایانه لامپ خلأ؛ یا رایانه ای که اکنون به عنوان یک رایانه نسل اول نامیده می شود، رایانه ای است که برای ایجاد دروازه ها و مدار الکترونیکی خود، از لامپ های خلاء استفاده می کند. هرچند که این رایانه به زودی توسط رایانه ترانزیستوری نسل دوم جایگزین شد، "رایانه های لامپ خلأ" همچنان تا دههٔ ۱۹۶۰ ساخته شدند. این رایانه ها اکثراً تنها نمونهٔ موجود زمان خود بودند. شکل گیری و توسعه. استفاده از آمپلی فایرهای با لامپ خلأ متقاطع برای تولید قطاری از پالس ها توسط «جردن و اکسلز» در سال ۱۹۱۸ تشریح شد. این مدار که به پایه و اساس فلیپ فلاپ تبدیل شد؛ مداری دارای دو حالت که به صورت قطعهٔ اساسی رایانه های دیجیتال باینری الکترونیکی تبدیل شد. رایانهٔ آتاناسف - برری، نمونهٔ اولیه ای از رایانه دیجیتال الکترونیکی اتوماتیک بود که در سال ۱۹۳۹ بیرون داده شد، اکنون به عنوان نخستین "رایانه لامپ خلأ" شناخته شده است.با این حال، این یک رایانه با داشتن قابلیت انجام امور کلی نبود و تنها قادر به حل سیستم معادلات خطی بوده و همچنین چندان مطمئن هم نبوده است. در طول جنگ جهانی دوم، از "رایانهٔ دیجیتالی لامپ خلأ" مخصوص بنام کلوسوس (Colossus) برای شکستن ر
مزهای آلمانی و ژاپنی استفاده شد. اطلاعات نظامی جمع آوری شده توسط این سیستم ها برای تلاش های متفقین در جنگ ضروری بود در هر رایانه ی کلوسوس بین ۱۶۰۰ تا ۲۴۰۰ لامپ خلاء استفاده می شود. وجود این دستگاه مخفی نگه داشته شده بود و عموم مردم تا دههٔ ۱۹۷۰ از کاربرد آن بی خبر بودند. همچنین در طول جنگ، رایانه های باینری الکترو مکانیکی توسط کنراد تسوزه نیز تولید می شدند. در طول جنگ، برای ارتش آلمان، توسعهٔ رایانه یک اولویت نبود. مدار یک رایانهٔ الکترونیکی آزمایشی با حدود ۱۰۰ لامپ خلاء در سال ۱۹۴۲ ساخته شد، اما در یک حملهٔ هوایی نابود شد. در ایالات متحده، کار روی رایانهٔ انیاک در اواخر جنگ جهانی دوم آغاز شد. این دستگاه در سال ۱۹۴۵ به پایان رسید. اگرچه یکی از برنامه های کاربردی که باعث ایجاد انگیزه در توسعه آن می شد، تولید جدول شلیک برای توپخانه بود، اما یکی از نخستین کاربردهای انیاک انجام محاسبه های مربوط به توسعهٔ بمب هیدروژنی بود. به جای برنامهٔ ذخیره شدهٔ الکترونیکی، انیاک با پلاگین و سوییچ ها برنامه ریزی شده بود. مجموعه ای از سخنرانی های پس از جنگ، فاش طراحی انیاک، و گزارشی از جان فون نویمان در مورد جانشین قابل پیش بینی
انیاک، اولین پیش نویس گزارش در مورد ادواک، به طور گسترده پخش شد و در شکل گیری خلاء پس از جنگ "رایانه لامپ خلأ" تأثیر داشت. Ferranti Mark 1 (1951) نخستین رایانهٔ تجاری "رایانه لامپ خلأ" محسوب می شود. اولین رایانه تولید انبوه IBM آی بی ام ۶۵۰ (۱۹۵۳) بود.
ایستگاه راه آهن هالکالی () غربی ترین ایستگاه تونل مارمارای در استانبول است. این ایستگاه که در سال ۱۸۷۲ تاسیس شده در مسیر قطار تندرو آنکارا–استانبول قرار دارد، ایستگاه هالکالی همچنین به شهرهای بخارست، بلگراد و صوفیه سرویس دهی قطار دارد.
ایستگاه راه آهن گبزه () یک ایستگاه راه آهن در شهر گبزه، ترکیه است که در مسیر قطار تندرو آنکارا–استانبول قرار دارد. این ایستگاه که در سال ۱۸۷۳ تاسیس شده در قسمت شرقی تونل مارمارای واقع شده و شهرهای آنکارا، قونیه، ازمیت و اسکی شهر سرویس دهی قطار تندرو دارد.
تازیان عشق فیلمی است در ژانر جنایی-هیجانی به نویسندگی و کارگردانی بن یانگ، محصول ۲۰۱۶ استرالیا. اما بوث، اشلی کامینگز و استیون کاری در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. اما بوث برای بازی در این فیلم موفق به دریافت جایزه بهترین هنرپیشهٔ زن در هفتمین دورهٔ جایزه اکتا شده است. همچنین اشلی کامینگز هم برای ایفای نقشش جایزهٔ فئودورا را برای بهترین بازیگر زن جشنوارهٔ فیلم ونیز از آن خود کرده است. داستان. فیلم دربارهٔ زوجی است که در حومهٔ پرت زندگی می کنند. اینان دختران جوان را می ربایندو پس از آزار جنسی به قتل می رسانند. شبی این دو دختری جوان به نام ویکی را، که پدر و مادرش از هم جدا شده اند و پنهانی به قصد رفتن به پارتی از خانه خارج شده است، به خانهٔ خود کشیده و وی را بیهوش می کنند. دختر که به دام اینان افتاده متوجه رابطهٔ عاشقانهٔ پیچیدهٔ این زوج می شود. زن رباینده از دختر می خواهد که نامه ای به خانواده اش بنویسد و دختر با رمزی که تنها دوست پسرش از آن آگاه است نامه را می فرستد و در آن آدرس حدودی مکانی که او در آنجا زندانی است می دهد. خانواده برای یافتن او کوشش می کنند و دختر هم در آنجا مورد آزار زوج مورد نظر قرار
می گیرد. آنان در اندیشهٔ قتل اویند، ولی اختلافات زن و مرد فرصتی را برای رهایی او پدید می آورد. منابع. Wikipedia contributors, "Hounds of Love (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hounds_of_Love_(film)&amp;oldid=925682321 (accessed November 30, 2019).
ایستگاه راه آهن پندیک () یک ایستگاه راه آهن در شهر پندیک، ترکیه است. این ایستگاه که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شده در مسیر قطار تندرو آنکارا–استانبول قرار دارد و به شهرهای آنکارا، قونیه و اسکی شهر سرویس دهی قطار تندرو دارد.
باکی یا Yaqui یا Hiaki یا Yoeme یک قوم بومی آزتک هستند که به زبان بومی مکزیک صحبت می کنند و ساکن دره Río Yaqui در ایالت سونورا ی مکزیک و جنوب غربی ایالات متحده آمریکا هستند. آنها همچنین در Chihuahua و Durango جوامعی دارند. قبیله Pascua Yaqui در توسان، آریزونا مستقر است. مردم یاکی در جاهای دیگر ایالات متحده، به ویژه کالیفرنیا، تگزاس و نوادا زندگی می کنند. زبان. محل استقرار مردم Yaqui در سونورا، جایی که هنوز هم بیشترین جمعیت یاکی در آن سکونت دارند زبان Yaqui متعلق به خانواده زبان Uto-Aztecan است. یاکی به یک زبان کاهیتانی صحبت می کند، گروهی از حدود ۱۰ زبان قابل فهم متقابل که قبلاً در بیشتر ایالات سونورا و سینالوا صحبت می شده اند. اکثر زبانهای کاهیتانی منقرض شده اند. فقط یاکی و مایو هنوز هم زبان خود را صحبت می کنند. حدود ۱۵۰۰۰ بلندگو یاکی در مکزیک و ۱۰۰۰ نفر در ایالات متحده، عمدتاً در آریزونا، زندگی می کنند. یاکی ها خود را Hiaki یا Yoeme می گویند، کلمه یاکی برای شخص (yoemem یا yoemem به معنی "مردم"). یاکی ها وطن خود را Hiakim می نامند، که از آن عده ای می گویند نام "Yaqui" گرفته شده است. تاریخ. دهه ۱۵۳۰–۱۸۲۰: فاتح
ان و مبلغین هنگامی که اسپانیایی ها برای اولین بار در سال ۱۵۳۳ با یاکی ها در تماس بودند، یاکی ها قلمرویی را در امتداد مسیر پایین رودخانه یاکی اشغال کردند. تخمین زده می شد آنها ۳۰٬۰۰۰ نفر باشند که در ۸۰ روستا در مساحتی حدود ۶۰ مایل (۱۰۰ کیلومتر) طول و ۱۵ مایل (۲۵ کیلومتر) عرض زندگی می کنند. برخی از یاکی در نزدیکی دهانه رودخانه زندگی می کردند و از منابع دریا زندگی می کردند. بیشتر آنها در جوامع کشاورزی زندگی می کردند، هر ساله لوبیا، ذرت و کدو در زمین های غرق شده توسط رودخانه زندگی می کردند. دیگران در بیابان ها و کوه ها زندگی می کردند و به شکار و تجمع بستگی داشتند. کاپیتان دیگو دی گوزمان، رهبر اعزامی برای اکتشاف اراضی شمال شهرک های اسپانیا، در سال ۱۵۳۳ با یاکی روبرو شد. تعداد زیادی از جنگجویان یاکی با یک اسپانیایی در سطح دشتی مقابله کردند. رهبر آنها، یک پیرمرد، خطی را در خاک فروکرد و به اسپانیایی ها گفت که از آن عبور نکنند. او درخواست اسپانیایی برای غذا را رد کرد. نبردی در پی داشت. اسپانیایی ها مدعی پیروزی بودند، گرچه عقب نشینی کردند. بدین ترتیب ۴۰ سال مبارزه، که اغلب توسط نیروهای مسلح مسلحانه صورت گرفته، توسط Jac