Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امرلند (به انگلیسی: Emerald) یک شهرک در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
اورتن پارک (به انگلیسی: Everton Park) یک حومه شهر در استرالیا است که در کوئینزلند واقع شده است.
فیرلایت (به انگلیسی: Fairlight) یک شهرداری و حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
فورست ویل (به انگلیسی: Forestville) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
فورسترز بیچ (به انگلیسی: Forresters Beach) یک حومه شهر در استرالیا است که در City of Gosford واقع شده است.
هیتکوت (به انگلیسی: Heathcote) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
گلنبروک (به انگلیسی: Glenbrook) یک شهرک در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
گلنوری (به انگلیسی: Glenorie) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
گرینویچ (به انگلیسی: Greenwich) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
گرتا (به انگلیسی: Greta) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
سندگیت (به انگلیسی: Sandgate) یک حومه شهر در استرالیا است که در کوئینزلند واقع شده است.
گرینبرو (به انگلیسی: Greensborough) یک حومه شهر در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
هارتلی (به انگلیسی: Hartley) یک شهرک در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
جرویس بی ویلج (به انگلیسی: Jervis Bay Village) یک روستا در استرالیا است که در قلمروی خلیج جرویس واقع شده است.
رزلندز (به انگلیسی: Roselands) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
لاوسن (به انگلیسی: Lawson) یک شهرک در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
برکن ریج (به انگلیسی: Bracken Ridge) یک حومه شهر در استرالیا است که در کوئینزلند واقع شده است.
نلسون بی (به انگلیسی: Nelson Bay) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
رولستن (به انگلیسی: Rolleston) یک شهرک در استرالیا است که در کوئینزلند واقع شده است.
ملبورن غربی (به انگلیسی: West Melbourne) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
وولگولگا (به انگلیسی: Woolgoolga) یک شهرک در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
ونتورث ویل (به انگلیسی: Wentworthville) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
اسپرینگ وود (به انگلیسی: Springwood) یک حومه شهر در استرالیا است که در کوئینزلند واقع شده است.
اسناگ (به انگلیسی: Snug) یک شهرک در استرالیا است که در تاسمانی واقع شده است.
اسمیث فیلد (به انگلیسی: Smithfield) یک حومه شهر در استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده است.
بارتومیئی کاسپشیکوفسکی (؛ "تلفظ نام:" ؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان "حالا یا هرگز!"، "کلبه جنگلی"، "پدر متیو"، "هتل ۵۲"، "دوستان" و "ماگدا ام." اشاره نمود.
ووکاش تارگُش (؛ ؛ زادهٔ ) موسیقی دان و آهنگساز اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان "غیرمجازها"، "همه دوستان من مرده اند"، "فرصت دوباره"، "خبرچینان"، "بدنامی"، "هانس کلوس، قماری بالاتر از زندگی"، "آب شدگی"، "نشانه گذاری شده"، "در اعماق جنگل"، "مایکا"، "اولا بی ریخته"، "پزشکان"، "مرز"، "قانون حقیقی"، "قرارداد"، "دهن به دهن"، "نامه به بابا نوئل"، "نامه به بابا نوئل ۲"، "نامه به بابا نوئل ۳" و "دوستان" اشاره نمود.
ماچئی یِـژی اشتور (؛ ) بازیگر اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ روان شناسی در دانشگاه یاگیلونیا است و بعدها در آکادمی ملی هنرهای نمایشی آ.س.ت. در کراکوف، بازیگری خواند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که او در آن نقش داشته ، می توان به "عواقب"، "کارگزار من"، "بدون پنهان کاری"، "سیاست"، "عهدهای دوشیزه"، "تستوسترون"، "آغاز بهار"، "یخ ژاله"، "شخص خیلی مهم"، "پسرها گریه نمی کنند"، "کارناوال"، "همبستگی، همبستگی..."، "یولیا به خانه برمی گردد"، "تشخیص"، "بلفر"، "عروسی"، "ده فرمان"، ""، "نامه به بابا نوئل"، "نامه به بابا نوئل ۲"، "جستجوی سراسری، "داستان های عاشقانه"، "۳۳ صحنه از زندگی" و "اداره ترافیک" اشاره کرد.
پاوئو یان میکیتین (؛ ؛ زادهٔ ) موسیقی دان، آهنگساز و نوازندهٔ کلارینت اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ترفند"، "همبستگی، همبستگی..."، ""، "آنان"، "تاتاراک"، "۱۱ دقیقه" و "ئیو" اشاره نمود.
پاوئو ادلمن (؛ زادهٔ ) فیلم بردار اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "حدود پروردگار"، ""، "خوک ها"، "داستان های عاشقانه"، "پیانیست"، "کاتین"، "ری"، "الیور توئیست"، "همه مردان پادشاه"، "نیویورک، دوستت دارم"، "سایه نویس"، "کشتار"، "ونوس در پوست خز"، "تاتاراک" و "بر اساس یک داستان واقعی" اشاره نمود. او در سال ۲۰۱۴ میلادی بابت مشارکت ها و فعالیت های حرفه ای و هنری اش برندهٔ مدالِ طلایِ گلوریا آرتیس شد..
ریچارد اتینگهاوزن (؛ زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۰۶ - درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۹۷۹) تاریخ دان آلمانی-آمریکایی در زمینه هنر اسلامی و سرنمایشگاه گردان نگارخانه هنر فریر بود. تحصیلات. اتینگهاوزن در فرانکفورت آلمان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۳۱ پی اچ دی اش را در زمینه تاریخ اسلام و تاریخ هنر از دانشگاه فرانکفورت دریافت کرد. فعالیت حرفه ای. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱، بر روی مجموعهٔ آثار اسلامی در موزه بودهٔ برلین تحت مدیریت ارنست کونل و جمع کننده/ باستان شناس فردریش ساره کار کرد. در سال ۱۹۳۴، به دنبال رشد و ظهور نازیسم، ابتدا به بریتانیای کبیر و سپس به ایالات متحدهٔ آمریکا، جایی که به کارمندان آرتور افام پوپ در مؤسسه باستان شناسی و هنرهای ایرانی در نیویورک پیوست، مهاجرت کرد. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ او اولین کلاسش را در مؤسسه هنرهای زیبا در دانشگاه نیویورک تدریس کرد. در همان سال به سمت دانشیار دانشگاه میشیگان منصوب شد. در سال ۱۹۴۴، اتینگهاوزن میشیگان را به قصد پیوستن به نگارخانهٔ هنر فریر ترک کرد. یک سال بعد با مورخ هنر، الیزابت اسگالیتزر ازدواج کرد. او همچنین در دانشگاه پرینستون تدریس کرد. در سال ۱۹۶۱ به سمت سرنمایشگاه گردان در فریر منصوب گشت.
در طی تصدی شغلش در فریر، او مجموعه را به یکی از بهترین مجموعه های هنر اسلامی در دنیا تبدیل کرد. در سال ۱۹۶۶ اتینگهاوزن فریر را برای سمت کرسی هاگوب کورکیان استاد هنرهای اسلامی در مؤسسهٔ هنرهای زیبای دانشگاه نیویورک ترک کرد. در همان سال به همراه آر. بیلی ویندر، مورخ خاورمیانه، مرکز کورکیان را در دانشگاه نیویورک بنیان گذاشتند. سه سال بعد، او مشاور مدیر بخش اسلامی موزهٔ هنر متروپولیتن شد. اتینگهاوزن بر اثر سرطان در مرسر، نیوجرسی درگذشت. به افتخار او نامش بر کتابخانه مرکز کورکیان گذاشته شد.
گلوریا آرتیس با نامِ کاملِ شایستگی در فرهنگ - گلوریا آرتیس () نام یک مدال در زمینه هنر است که توسط «وزارت فرهنگ و میراث ملی جمهوری لهستان» به افراد یا سازمان هایی که مشارکت برجسته ای در زمینه فرهنگ لهستان و میراث ملی این کشور داشته اند، اهدا می شود. این نشان دارای سه سطح است: طلا، نقره و برنز که روبانِ آنها به ترتیب سبز، آبی یا شرابی است و یک نوارِ نازکِ سفید-قرمز (پرچم لهستان) در وسط این روبان دیده می شود. آغازِ اعطای این جایزهٔ فرهنگی، از ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵ میلادی به این سو بوده است.
پارک موضوعی یا تم پارک یا تماتیک پارک اصطلاحی عمومی است برای یک مجموعه از مسیرهای گردشگری و دیگر جذابیت های سرگرم کننده ای که به هدف گرد هم آوردن گروه کثیری از مردم کنار هم چیده شده اند. معماری یک پارک موضوعی با دقت استادانه تری از یک پارک شهری یا زمین بازی انجام می شود که معمولاً به منظور ایجاد جذابیت برای کودکان، نوجوانان و بزرگسالان تدارکات ویژه ای در نظر گرفته می شود. پارک موضوعی نوعی از پارکهای تفریحی است که حول محور یک یا چند موضوع ساخته می شود. گاهی یک پارک موضوعی شامل بخشهای متفاوتی است که هر یک بازگو کننده یک داستان ویژه اند. سایر پارکهای غیر موضوعی عموماً بر حسب عناصر افزوده (المان ها، وسایل بازی و ورزش، کافه و رستوران داخل پارک و …) موضوعی پیدا می کنند، درحالی که در سرتاسر یک پارک موضوعی، همه چیز حول محور موضوع پارک ایفای نقش می کنند.
چارلز مونتگومری (؛ زادهٔ ) نویسنده، عکاسی خبری، و نظریه پرداز شهرسازی اهل کانادا است. از آثار او می توان به کتاب "کوسه خدا" اشاره کرد. این کتاب که در کانادا با عنوان "آخرین مشرک" به چاپ رسیده است، جایز چارلز تیلور را در بخش ادبیات غیرداستانی دریافت کرد.
فورد نیلی یک خودروی مفهومی است که توسط فورد در سال ۱۹۹۶ طراحی شده و توسط کلود لوبو طراحی شده است. فقط دو نمونه از فورد نیلی ساخته شد، که تنها یکی از آنها در واقع کاربردی بود. مدل غیرکاربردی این خودرو که در مزایده ای یه فروش رسید توسط مالکش در یک سانحه نابود شد. پس می شود گفت که تنها یک دستگاه فورد نیلی سالم در جهان وجود دارد. نیلی برای نشان دادن فن آوری فورد، با مواد جدید و تکنیک های ساخت و ساز و همچنین پیشرانه های قدرتمند و پیشرفت های آیرودینامیکی ساخته شده است. شاسی Monocoque در رابطه با Reynard Motorsport به وسیله مواد کامپوزیتی فیبر کربن ساخته شده است که به طور مستقیم متصل شده است. این تعلیق، یک نسخه مستقیم، در طراحی و مواد مختلف برای اتومبیل های رندر Indy بود، فقط کمی تغییر جهت اجازه دادن به طرح دو مسافر. فورد نیلی دارای یک موتور VOLVED VL 485 DOHC با قدرت ۴۳۵ اسب بخار (۳۲۴ کیلووات) با گشتاور ۶۱۰۰ دور در دقیقه بود که از قطعات و مشخصات موتور Duratec V6 فورد در Ford Taurus و Mercury Sable استفاده می کرد. موتور V12 با استفاده از قطعات V8 مدولار نسبت به مدل V12 مورد استفاده در خودروی مفهومی Ford GT90 سالیانه
است، هرچند که VL6 6.0 لیتری است. این موتور بعد از آن به استون مارتین قدرت بسیاری از اتومبیل ها را می دهد. این موتور به طور مستقیم به شاسی متصل شده و یک عضو تحمل بار برای بعضی از اجزای تعلیق است، همان طور که در اکثر خودروهای Indy یافت می شود. گیربکس یک دستگاه ۶ سیلندر با کلاچ دستی است و چرخ دندهٔ چرخ دندهٔ چرخشی نصب شده توسط Reynard برای اتومبیل های Indy آن ساخته شده است. فورد ادعا کرد که این موتور بسیار کارآمد است و باید در بزرگراه با سرعت ۲۸ مایل بر گرم در ایالات متحده (۸٫۴ لیتر / ۱۰۰ کیلومتر، ۳۴ مایل در دقیقه) حرکت کند. درهای سبک قیچی، روشنایی HID، کرسی های سطل چرمی عمیق، استریو پر هزینه و یک سیستم کمربند ایمنی با چهار نقطه، باعث می شود که ماشین بیشتر دوستانه باشد. این خودرو در بازی PC / PlayStation Need for Speed II به عنوان ماشین ۹ پنهان، در Ford Racing 2، Ford Racing 3 و همچنین در پروژه Gotham Racing 3 Project Xbox 360 به عنوان «مفهوم سوپر خودرو فورد» معرفی شد.
نظریه مدیریت وحشت ( یا به اختصار TMT) یک نظریه روان شناسی اجتماعی و هم روان شناسی فرگشتی است که در اصل توسط جف گرینبرگ، شلدون سولومون و تام پیشزینسکی ارائه شده است. و در کتاب خود "کرم در هسته: در مورد نقش مرگ در زندگی" (۲۰۱۵) تدوین شده است. نظریه مدیریت وحشت پیشنهاد می کند که یک تعارض روان شناختی اساسی ناشی از داشتن غریزه حفظ جان است، در حالی که انسان درک می کند که مرگ اجتناب ناپذیر و تا حدی غیرقابل پیش بینی است. این تضاد در انسان موجب پدید آمدن اضطراب می شود، که از طریق گریزگرایی و باورهای فرهنگی که با واقعیت بیولوژیکی مقابله می کنند با اشکال معنادار و ماندگارتر معنا و ارزش مدیریت می شود. اساساً در روش مقابله اهمیت دادن به شخص توسط فرهنگ نمادین، جایگزین بی اهمیتی شخص می شود با مرگ نمود پیدا می کند. بارزترین نمونه های ارزش های فرهنگی که اضطراب مرگ را تسکین می دهند، مواردی هستند که به معنای واقعی کلمه جاودانگی را ارائه می کنند (مثلاً اعتقاد به زندگی پس از مرگ از طریق دین). با این حال، نظریه مدیریت وحشت همچنین استدلال می کند که ارزش های فرهنگی دیگر - از جمله آن هایی که ظاهراً با مرگ ارتباطی ندارند - جاودانگی نم
ادین را ارائه می کنند. به عنوان مثال، ارزش های هویت ملی برجا گذاشتن نسلی از خود، فرزندان، دیدگاه های فرهنگی در مورد جنسیت، و برتری انسان نسبت به حیوانات به کاهش دادن اضطراب مرگ مرتبط است. در بسیاری از موارد تصور می شود که این ارزش ها جاودانگی نمادین را ارائه می دهند، الف) با ارائه این احساس که فرد بخشی از چیزی بزرگتر است که در نهایت از فرد بیشتر خواهد ماند (مانند کشور، دودمان، گونه)، یا ب) برتری دادن هویت نمادین خود بر طبیعت بیولوژیکی (یعنی شخص دارای یک شخصیتی است که انسان را بیش از یک کره سلولی می کند).&gt; از آنجا که ارزش های فرهنگی بر آنچه معنادار است تأثیر می گذارد، برای عزت نفس /حرمت نفس اساسی است. نظریه مدیریت وحشت عزت نفس را معیاری شخصی و ذهنی توصیف می کند که نشان می دهد یک فرد چقدر به ارزش های فرهنگی خود عمل می کند. هر چند نظریه مدیریت وحشت توسط روانشناسان اجتماعی گرینبرگ، سولومون و پیشزینسکی ارائه شد. با این حال، ایده نظریه مدیریت وحشت از انسان شناسی ارنست بکر برنده؛ جایزه پولیتزر در سال ۱۹۷۳ نویسنده اثر غیرداستانی "انکار مرگ" نشات گرفته بود. بکر استدلال می کند که بیشتر اقدام های انسان برای نادیده گر
فتن یا دوری کردن از اجتناب ناپذیر مرگ انجام می شود. وحشت نابودی مطلق چنان اضطرابی عمیق - البته ناخودآگاه - در انسان ایجاد می کند که زندگی خود را صرف تلاش برای معنا دادن به آن می کند. در مقیاس های بزرگ، جوامع نمادهایی را می سازند: قانون، خوشحالی، فرهنگ و نظام اعتقادی برای توضیح اهمیت زندگی و تعریف ویژگی ها، مهارت ها و استعدادهای خارق العاده، در این راستا به کسانی که به این ویژگی ها پایبند هستند پاداش داده می شود یا دیگرانی که به این نوع جهان بینی پایبند نیستند مجازات یا کشته می شوند. پایبندی به این «نمادهای ایجاد شده به تسکین فشارهای روانی مرتبط با واقعیت مرگ و میر کمک می کند.» پس زمینه. در قرن اول میلادی، استاتیوس در "ثباید (شعر لاتین)" پیشنهاد کرد که «ترس، ابتدا خدایان را در جهان ساخت». انسان شناس فرهنگی ارنست بکر در سال ۱۹۷۳ خود در کتاب "انکار مرگ" اظهار داشت که انسان ها به عنوان حیوانات باهوش قادر به درک اجتناب ناپذیری مرگ هستند؛ بنابراین آنها زندگی خود را صرف ساختن و اعتقاد به عناصر فرهنگی می کنند که نشان می دهد چگونه خود را به عنوان یک فرد متمایز کنند و به زندگی خود اهمیت و معنا ببخشند. مرگ باعث ایجاد اض
طراب در انسان می شود. در زمانی غیرمنتظره و تصادفی حادث می شود، و ماهیت آن اساساً ناشناخته است که باعث می شود مردم بیشتر وقت و انرژی خود را صرف توضیح، جلوگیری و اجتناب از آن کنند. بکر نوشته های قبلی زیگموند فروید، سورن کی یرکگور، نورمن او. براون و اتو رانک را توضیح داد. به گفته روان پزشک بالینی مورتون لویت، بکر ترس از مرگ به عنوان انگیزه اولیه در رفتار انسان را جایگزین دل مشغولی فرویدی، میل جنسی در انسان می کند. مردم تمایل دارند خود را موجوداتی ارزشمند با احساس ماندگاری بدانند، مفهومی که در روان شناسی به نام حرمت نفس شناخته می شود. این احساس با ناهماهنگی شناختی ایجاد شده توسط یک فرد که ممکن است مهم تر از هر موجود زنده دیگری نباشد مقابله می کند. بکر از عزت نفس بالا به عنوان «قهرمانی» یاد می کند.
داویده ربلین (۹ اوت ۱۹۷۱ – ۳۰ نوامبر ۲۰۲۲) رکابزن حرفه ای ایتالیایی بود که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. او در میان هم نسلان خود یکی از بهترین متخصصان رقابت های کلاسیک بود و در بیش از پنجاه مسابقهٔ کلاسیک، جزء ده نفر برتر بود. بهترین عملکرد ربلین در فصل ۲۰۰۴ بود که سه گانهٔ مسابقه طلایی آمستل، لافلش والونی و لیژ–باستون–لیژ را فتح کرد. همچنین در رقابت های مرحله ای مانند پاریس–نیس و تیرنو–آدریاتیکو پیروز شد و یک پیروزی مرحله ای در جیرو دیتالیا کسب کرد. ربلین به دلیل استفاده از مادهٔ ممنوعهٔ میرسرا در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ دو سال محروم شد. دوران فعالیت حرفه ای. ربلین در سن بونیفاچو در استان ورونا زاده شد و در سال ۱۹۹۲ فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد. در سال های نخست فعالیت خود، عملکرد قدرتمندی داشت و توجه دنیای دوچرخه سواری را به خود جلب کرد. در جیرو دیتالیای ۱۹۹۶ با پیروزی در مرحلهٔ هفتم، رهبر رده بندی اصلی شد و پیراهن صورتی را برای شش روز به تن داشت. در پایان جیرو در رتبهٔ ششم قرار گرفت. در سال ۱۹۹۷ در کلاسیک سن سباستین و تور دوچرخه سواری زوریخ (که در آن زمان به نام جایزه بزرگ سوئیس شناخته م
ی شد) به پیروزی رسید. در سال های بعد نیز در چند مسابقهٔ کلاسیک ایتالیا مانند تور ونتو و سه درهٔ وارزه برنده شد. در سال ۲۰۰۱ برندهٔ رقابت مرحله ای تیرنو–آدریاتیکو شد. در فصل ۲۰۰۴ در هفت مسابقه به پیروزی رسید که شامل پیروزی غیرمنتظره در سه مسابقهٔ کلاسیک آردن یعنی مسابقه طلایی آمستل، لافلش والونی و لیژ–باستون–لیژ بود. تنها یک رکابزن به نام فیلیپ ژیلبر توانست این موفقیت را تکرار کند. ربلین در چند مسابقهٔ مهم دیگر مانند پاریس–نیس و کلاسیک سن سباستین نیز روی سکو رفت. در سال ۲۰۰۵ ربلین نتوانست موفقیت های ۲۰۰۴ را تکرار کند، ولی در چند مسابقه از جمله تور باسک و لافلش والونی روی سکو ایستاد. در سال ۲۰۰۷ رهبر مسابقهٔ پاریس–نیس بود تا این که در مرحلهٔ پایانی، آلبرتو کونتادور جای او را در صدر گرفت و ربلین دوم شد. سپس در مسابقه طلایی آمستل دوم شد و قهرمانی لافلش والونی را کسب کرد. در آغاز فصل ۲۰۰۸ ربلین برندهٔ پاریس–نیس شد. سپس در تور اوت وار پیروز شد و قدرت خود در مسابقات کلاسیک را با نایب قهرمانی در لیژ–باستون–لیژ نشان داد. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ ربلین جزئی از گروه پیشتاز شش نفره مسابقهٔ استقامت جاده بود و برند
هٔ مدال نقرهٔ شد. ولی پس از تأیید دوپینگ او توسط کمیته بین المللی المپیک مدلاش پس گرفته شد. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۵ ربلین در ۴۳ سالگی برندهٔ مهم ترین مرحلهٔ تور دوچرخه سواری ترکیه شد و رکابزنانی را که بیست سال جوان تر از او بودند، شکست داد. او پیراهن رهبری مسابقه را به دست آورد؛ ولی آن را در مرحلهٔ ششم از دست داد و در مرحلهٔ پایانی به دلیل برخورد به یک سگ، وادار به کناره گیری شد. در سال ۲۰۱۷ ربلین در سه مسابقه از جمله مرحله ای از تور ایران آذربایجان پیروز شد. دوپینگ. در آوریل ۲۰۰۹ کمیته بین المللی المپیک اعلام کرد نمونهٔ دوپینگ شش ورزشکار در بازی های المپیک ۲۰۰۸ مثبت بوده است. سپس کمیتهٔ المپیک ایتالیا تأیید کرد که نمونهٔ دوپینگ یک دوچرخه سوار مرد ایتالیایی در مسابقهٔ استقامت جاده مثبت بوده است. روز بعد، ۲۹ آوریل ۲۰۰۹ آن ها تأیید کردند که نمونه مربوط به ربلین بوده است. مدیر برنامهٔ ربلین درخواست بررسی نمونهٔ بی را داد که آن نیز مثبت اعلام شد؛ بنابراین کمیته المپیک ایتالیا او را به دادگاه کشاند و درخواست دوازده ماه حبس و پرداخت ۵۰۰ هزار یورو جریمه کرد. البته در سال ۲۰۱۵ دادگاهی در پادوا حکم داد که ربلین مرتکب عمل مجر
مانه ای نشده است.
تله کابین یا (تله سی یژ و تله میکس) قزوین در ۱۵ کیلومتری جاده قزوین به رازمیان، ضلع شمال غربی راهدارخانه زرشک (بهرام آباد) واقع در منطقه نمونه گردشگری کامان و زرشک ساخته شده است؛ که با مشارکت وسرمایه گذاری شهرداری قزوین، شهرداری محمدیه و سازمان همیاری شهرداریهای استان قزوین در سال ۱۳۹۳ به بهره برداری رسیده است. این مجموعه اولین دستگاه مجهز به کابین و سی یژ به صورت همزمان در کشور است که قابلیت جابه جایی همزمان ورزشکاران رشته اسکی و گردشگران محترم را دارد. این مجموعه واقع درارتفاعات ۲۷۵۰ متری شهر قزوین در رشته کوه های الموت قرار گرفته است. دستگاه تله سی یژ دارای ۱۴ پایه میانی بین ایستگاه مبدأ و مقصدو با اختلاف ارتفاع ۴۳۰ متر و مسافت ۱۴۵۰ متری دارای صندلی هایی با ظرفیت ۴ نفره و کابین های ۶ نفره و قفل های هیدرولیک ساخت شرکت پومای فرانسه می باشد و با جدیدترین فناوری های روز دنیا نصب و راه اندازی شده است. امکانات. در حال حاضر رستوران در ایستگاه مبدأ و کافی شاپ ایستگاه مقصد به بهره برداری رسیده است؛ پیست اسکی بین المللی جهت برگزاری مسابقات مارپیچ کوچک و بزرگ و پیست تیوب سواری ایمن نیز جزو امکانات مجموعه می باشد. ساخ
ت دهکده اقامتی کوهستانه با کلبه های اسکمویی نیز در حال اجرا می باشد.
پس نام نام جدیدتری برای چیزی است که قبلاً وجود داشته است و برای متمایز کردن شکل یا نسخه های اصلی از صورت های جدیدتر ساخته شده است؛ بنابراین پس نام کلمه یا عبارتی است که برای ایجاد تمایز بین دو گونه ساخته شده است که تا پیش از این (قبل از ایجاد دو گونه) هیچ توضیحی برای آن ها لازم نبوده است. پیشرفت های فناوری معمولاً عامل ساختن یا ضرب پس نام ها هستند. به عنوان مثال اصطلاح «گیتار آکوستیک» وقتی ابداع شد که گیتار الکتریک ظهور کرد و ساعت عقربه ای، به این دلیل نتیجه تغییر نام داد که بتوان آن را از ساعت دیجیتال که بعدها اختراع شده بود متمایز کرد. از موارد پس نام در زبان فارسی می توان به «مرغ رسمی» و «خیار رسمی» در مقابل «مرغ ماشینی» و «خیار گلخانه ای یا بوته ای» و همچنین «تلفن ثابت» در مقابل «تلفن همراه» یا «یخچال طبیعی» در مقابل «یخچال برقی» اشاره کرد.
باسیل گری (زاده ۱۹۰۴؛ درگذشته ۱۹۸۹) تاریخ دان، اسلام شناس، نویسنده و مدیر بخش شرق شناسی موزه بریتانیا بود. او در ۱۹۰۴ در کنسینگتون به دنیا آمد. فرزند چالرز گری و وفلورنس الوورثی بود. پدرش جراح Royal Army Medical Corps بود. او در کالج بردفیلد پذیرفته شد و در دهه ۱۹۲۰ میلادی در نیو کالج دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد. رومن گیرشمن باستان شناس، او را در سال ۱۹۵۱ به ایران به منظور مطالعه و کاوش آثار باستانی شوش دعوت کرد.
گوی برفی () یک محفظه از جنس شیشه و یا پلاستیک شفاف و مقاوم است که درون آن اشیای مختلف مصنوعی و خشک مانند درخت، ماکت یک برج یا ساختمان و شهر، آدم برفی یا بابا نوئل، حیوانات مانند گوزن و هر چیز خشک و مصنوعی دیگری قرار داده شده است و با استفاده از اکلیل، آب و چیزهای دیگر درون آن پر شده و دَریچه آن برای جلوگیری از نشت آب با چسب مخصوص و یا روش های دیگر بسته شده است. گوی های برفی در انواع ساده، موزیکال و چراغ دار ساخته میشوند، همچنین در طرح ها، رنگ بندی و با اشیای گوناگون درون گوی برای کودکان و بزرگسالان، و دختران و پسران تولید میشوند.
خون فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی ماهش مانجرکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون بیپاشا باسو، سانجی دات، دینو مورئا، سونیل شتی، آمریتا ارورا، نیها دوپیا، شارات ساکسنا، پایال روهاتگی، شیواجی ساتام، آبیشک باچان ایفای نقش کرده اند.
معماری آمریکای میانه به مجموعه ای از سنت های معماریِ فرهنگ ها و تمدن های پیشا-کلمبوسی در آمریکای میانه گفته می شود. سنت هایی که بهترین نوع شناخته شده آن در قالب مکان های عمومی، تشریفاتی، سازه ها و ساختمان های یادمانی است. ویژگی های متمایز این گونه معماری شامل سبک های مختلف منطقه ای و تاریخی است که با این حال به طور قابل توجهی با یکدیگر مرتبط هستند. این سبک های معماری تحت تأثیر هزاران سال تمدن آمریکای میانه بین فرهنگ های متفاوت منطقه و تبادل زیاد فرهنگی توسعه پیدا کرد. معماری آمریکای میانه بیشتر به هرم هایش معروف است که از برزگترین این گونه ساختمان هاست. (خارج از مصر باستان و امپراتوری چول). ارتباط بین جهان بینی، دین، جغرافیا و معماری آمریکای میانه یکی از جالبترین و مورد توجه ترین موضوعات است. از همین رو به نظر می رسد که بسیاری از صفات این معماری حاصل مذهب و اسطوره هاست. برای مثال، طرح بسیاری از شهرهای آمریکای میانه به نظر می رسد تحت تأثیر جهت یابی و معانی اساطیری و نمادین آن ها در فرهنگ آمریکای میانه است. بخش دیگری از معماری آمریکای میانه، پیکرنگاری آن است. معماری یادمانی آمریکای میانه با تصاویر مذهبی و فرهنگ
ی با اهمیت تزئین شده بود و همچنین در بسیاری از موارد با نوشتن در برخی از سامانه های نوشتاری آمریکای میانه این امر صورت می گرفت. شمایل نگاری های تزئینی و کتیبه ها در ساختمان، کمک مهمی در شناخت فعلی ما از تاریخ، فرهنگ و جامه پیشا کلمبوسی آمریکا میانه به دست می دهد. سایت های میراث جهانی یونسکو. تعدادی از مهمترین سایت های باستان شناسی به نمایندگی از معماری آمریکای میانه به عنوان «میراث جهانی» یونسکوطبقه بندی شده اند. ال سالوادور هندوراس گواتمالا مکزیک
پژوهشی که توسط رضا شیرازیان پژوهشگر و نویسنده آزاد از سال ۱۳۹۰ شمسی تاکنون دنبال می شود. حاصل این پژوهش انتشار سه اثر با عناوین: ۱- "راهنمای نقشه های تاریخی تهران" (انتشارات دستان – ۱۳۹۱ش)؛ ۲- "اطلس تهران قدیم" (انتشارات دستان – ۱۳۹۴ش) که دربردارند ۱۴۰ نقشه تاریخی از تهران است و برگزیده کتاب برتر در سومین جشنواره جایزه تهران شد؛ ۳- "تهران نگاری، بانک نقشه ها و عناوین مکانی تهران قدیم" (انتشارات دستان – ۱۳۹۶ش) که دربردارنده ۳۱۴ قطعه نقشه تهران است. مجموعه نقشه هایی که در این آثار منتشر شده اند، به تدریج از سازمان ها و مراکز اسناد در داخل و خارج کشور، مجموعه داران خصوصی و خانواده نقشه برداران گردآوری شده است. در هر یک از این آثار تمام عناوین و مختصات ثبت شده بر روی نقشه ها بازخوانی و فهرست شده اند. قدیمی ترین نمونه از مجموعه نقشه های تهران قدیم به سال ۱۲۴۱ قمری/ ۱۸۲۶م هم زمان با دوره سلطنت فتحعلیشاه قاجار مربوط است و جدیدترین آنها به دوره پهلوی و سال ۱۳۵۷شمسی/ ۱۹۷۹م بازمی گردد.
سایمون هوربن (زاده ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۲) لغت شناس بریتانیایی و نویسنده است. وی دانش آموخته دانشگاه گلاسکو است. سایمون هوربن استاد دانشکده زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه آکسفورد است. کتابشناسی. شماری از کتابهای ایشان:
ناحیه لرگانتیر (به فرانسوی: Arrondissement de Largentière) یک بخش در فرانسه است که در آردش واقع شده است.
بخش فوا (به فرانسوی: Arrondissement de Foix) یک بخش در فرانسه است که در آرییژ واقع شده است.
بخش ژونزاک (به فرانسوی: Arrondissement de Jonzac) یک بخش در فرانسه است که در شرانت-ماریتیم واقع شده است.
چری تیگو () نوعی خودرو است که از سال ۲۰۰۵ (رونمایی در نمایشگاه خودروی شانگهای) توسط گروه چری عرضه می شود. نسخهٔ اولیهٔ این خودرو چری تیگو ۳ بود که در اصل تیگو نام داشت، اما با رونمایی از نسخهٔ فیس لیفت آن در سال ۲۰۱۰ نام آن به تیگو ۳ تغییر یافت. در نوامبر سال ۲۰۱۳ خودروی چری تیگو ۵ عرضه شد که از نظر ابعادی در مقایسه با تیگو ۳ بزرگ تر بود. خودروهای خانوادهٔ چری تیگو از این ترتیب هستند:
بخش بریو-لا-گیارد (به فرانسوی: Arrondissement de Brive-la-Gaillarde) یک بخش در فرانسه است که در کورز واقع شده است.
رضا شکراللهی ویراستار، نویسنده و روزنامه نگار ایرانی است. او در دانشگاه صدا و سیما در رشتهٔ کارگردانی فیلم تحصیل کرده و ویراستار بازنشستهٔ رادیو فرهنگ است. سابقهٔ شکراللهی در روزنامه نگاری به روزنامهٔ "سلام" برمی گردد و ستون ثابت او با عناوین "شیرینی زبان" و "مزخرفات فارسی" در "روزنامهٔ اعتماد" ادامه دارترین فعالیت مطبوعاتی او در موضوع زبان و ادبیات فارسی بوده است. مزخرفات فارسی نخستین اثر چاپی این نویسنده و ویراستار با موضوع نگارش و ویرایش است که انتشارات ققنوس در سال ۱۳۹۶ منتشر کرد. او در کودکی به عنوان رزمنده در جنگ ایران و عراق حضور داشته است. فعالیت ادبی. رضا شکراللهی فعالیت های ادبی را از سال ۱۳۸۰ آغاز کرد. راه اندازی و مدیریت وبگاه های خوابگرد و هفتان، برگزاری جوایز ادبی، داوری برخی دیگر از جوایز و ویرایش تخصصی ادبیات داستانی، بخشی از کارهای او در این سال ها بوده اند. وبگاه فرهنگی–خبری هفتان پس از چند سال خبررسانی و انتشار مطلب، در سال ۱۳۸۷ به دستور یک نهاد امنیتی فیلتر و فعالیت آن متوقف شد. وبلاگ خوابگرد نیز پس از یک دوره فیلتر شدن به دلیل حمایت رسانه ای شکراللهی از جنبش سبز و در نتیجهٔ برخی گزارش های