Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
درشت نوشتن آنها، ترکیبی پیچیده و سیال پدیدمی آورد. اولین قرآن ها به خط کوفی کتابت شده اند، به همین جهت با کیفیت معنامحور و معنوی آثار هنرمند بیشتر همخوانی دارند. در اثر حاضر رنگ سایه های آبی که از تیرگی در کناره ها به نور خالص در مرکز تابلو منتهی شده اند، همراه با خطوطی که به تدریج کوچکتر می شوند، چون پرتو نور الهی رخ می نمایند. ترکیب متقارن اثر با تمرکز بر نقطه مرکزی آن بر فضای معنوی و القای احساسی روحانی به مخاطب تأکید می ورزد.
نیروی هوایی جمهوری کره () نیروی هوایی کشور کره جنوبی است که زیر نظر وزارت دفاع ملی کره جنوبی اداره می شود. تاریخچه. دهه ۱۹۴۰. اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم، انجمن ساخت هواپیمای کره جنوبی در ۱۰ اوت ۱۹۴۶ تأسیس شد تا اهمیت قدرت هوایی را ترویج دهد. با وجود وضعیت کم اهمیت نیروهای مسلح کره در آن زمان، اولین واحد هوایی در ۵ مه ۱۹۴۸ تحت هدایت دانگ وی-بو، پیشگام وزارت دفاع ملی کره جنوبی، تشکیل شد. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۹، ایالات متحده ۱۰ هواپیمای شناسایی پایپر جی-۳ کاب به واحد هوایی کره جنوبی اهدا کرد. یک آکادمی نیروی هوایی در ژانویه ۱۹۴۹ تأسیس شد و نیروی هوایی جمهوری کره به طور رسمی در اکتبر ۱۹۴۹ تأسیس شد. دهه ۱۹۵۰. دهه ۱۹۵۰ برای نیروی هوایی جمهوری کره دوره ای بحرانی بود زیرا این نیرو به طور گسترده ای در طول جنگ کره تخریب شد. در آغاز جنگ، نیروی هوایی جمهوری کره متشکل از ۱٬۸۰۰ نفر بود اما تنها با ۲۰ هواپیمای آموزشی و هواپیمای ارتباطی، از جمله ۱۰ فروند نورث آمریکن تی-۶ تکسان که از کانادا خریداری شده بود، تجهیز شده بود. نیروی هوایی کره شمالی تعداد قابل توجهی یاک-۹ و لا-۷ جنگنده از شوروی خریداری کرده بود که از نظر اندازه و
قدرت نیروی هوایی جمهوری کره را تحت الشعاع قرار می داد. با این حال، در طول جنگ، نیروی هوایی جمهوری کره تعداد ۱۱۰ هواپیما دریافت کرد که شامل ۷۹ بمب افکن جنگنده، سه اسکادران جنگنده و یک گروه جنگنده بود. اولین هواپیمای جنگی دریافتی، نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ آمریکایی بود، همراه با تعدادی خلبان مربی نیروی هوایی ایالات متحده تحت فرماندهی سرهنگ "دین هس". نیروی هوایی جمهوری کره در عملیات بمباران شرکت کرد و پروازهای مستقل انجام داد. پس از جنگ، ستاد فرماندهی نیروی هوایی جمهوری کره به دابانگ دونگ، سئول منتقل شد. دانشگاه نیروی هوایی نیز در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد. دهه ۱۹۶۰. برای مقابله با تهدید احتمالی تهاجم کره شمالی، نیروی هوایی جمهوری کره بهبودهای چشمگیری در قابلیت های خود داشت. این نیرو هواپیماهای آموزشی نورث امریکن تی-۲۸، جنگنده های رهگیر شبانه و تهاجمی نورث آمریکن اف-۸۶دی سابر، جنگنده های نورثروپ اف-۵ و بمب افکن های جنگنده مک دانل داگلاس اف-۴دی فانتوم را خریداری کرد. در سال ۱۹۶۱، فرماندهی عملیات نیروی هوایی به منظور تأمین تسهیلات مؤثر فرماندهی و کنترل تأسیس شد. فرماندهی لجستیک نیروی هوایی نیز در سال ۱۹۶۶ تشکیل شد و باندها
ی اضطراری برای استفاده در زمان جنگ احداث گردید. واحد "اونما" در سال ۱۹۶۶ به منظور عملیات کرتیس کماندو، هواپیماهای ترابری که برای پشتیبانی از واحدهای ارتش جمهوری کره و نیروی دریایی جمهوری کره در ویتنام جنوبی در طول جنگ ویتنام به کار گرفته می شد، تأسیس شد. دهه ۱۹۷۰. نیروی هوایی جمهوری کره با تهدیدات امنیتی بیشتری مواجه بود، زیرا کره شمالی در دهه ۱۹۷۰ به طور فزاینده ای خصمانه شد. دولت کره جنوبی هزینه های خود را برای نیروی هوایی جمهوری کره افزایش داد که منجر به خرید جنگنده های نورثروپ اف-۵ئی تایگر II در اوت ۱۹۷۴ و بمب افکن های جنگنده اف-۴ئی شد. همچنین هواپیماهای پشتیبانی، نظیر فیرچایلد سی-۱۲۳ پروویدر و گرومن اس-۲ ترک کر، خریداری شدند. تأکید ویژه ای بر برنامه آموزش پروازی صورت گرفت؛ هواپیماهای آموزشی جدید مانند سسنا تی-۴۱ مسکالرو و سسنا تی-۳۷ خریداری شدند و در سال ۱۹۷۳ فرماندهی آموزش و تعلیم نیروی هوایی تأسیس شد تا کیفیت آموزش پرسنل ارتقا یابد. دهه ۱۹۸۰. نیروی هوایی جمهوری کره بر گسترش کیفی هواپیماها تمرکز کرد تا بتواند به قدرت نیروی هوایی کره شمالی پاسخ دهد. در سال ۱۹۸۲، نسخه های کره ای اف-۵ئی با نام جئونگ هو برا
ی اولین بار تولید شدند. این نیرو همچنین اطلاعات بسیاری دربارهٔ نیروی هوایی کره شمالی جمع آوری کرد، زمانی که کاپیتان لی وونگ-پیونگ، یک خلبان کره شمالی، به کره جنوبی پناهنده شد. مرکز اطلاعات عملیات نبرد کره ای به زودی تشکیل شد و سیستم دفاع هوایی به طور خودکار برای کسب برتری هوایی در برابر کره شمالی به روز شد. زمانی که المپیک سئول ۱۹۸۸ در کره جنوبی برگزار شد، نیروی هوایی جمهوری کره با نظارت بر کل سیستم امنیتی، نقش مهمی در موفقیت این رویداد داشت. این نیرو همچنین ستاد فرماندهی خود و فرماندهی آموزش و تعلیم نیروی هوایی را به مکان های دیگری منتقل کرد. در سال ۱۹۸۹، ۴۰ فروند جنرال داینامیک اف-۱۶ فایتینگ فالکون به خدمت گرفته شدند. دهه ۱۹۹۰. کره جنوبی از نیروهای ائتلاف در طول جنگ خلیج فارس حمایت کرد و واحد بیما را برای شرکت در جنگ تشکیل داد. نیروی هوایی جمهوری کره همچنین در سال ۱۹۹۳ از حمل ونقل هوایی برای عملیات های حافظ صلح در سومالی استفاده کرد. مشارکت فزاینده در عملیات های بین المللی موقعیت جهانی نیروی هوایی جمهوری کره را نشان داد. بیش از ۱۸۰ فروند اف-۱۶ فایتینگ فالکن جنگنده از نوع "اف-۱۶ بلوک ۵۲" به عنوان بخشی از برن
امه پل صلح دوم و سوم در سال ۱۹۹۴ وارد خدمت شدند. در سال ۱۹۹۷، برای اولین بار در تاریخ هوانوردی کره، زنان در دانشگاه نیروی هوایی کره پذیرفته شدند. دهه ۲۰۰۰. آخرین جنگنده های قدیمی ۶۰ فروندی اف-۵ای/بی کره جنوبی در اوت ۲۰۰۷ بازنشسته شدند و به جای آن ها اف-۱۵کی و اف/اِی-۵۰ وارد خدمت شدند. در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۹، بروس لمکین، معاون وزیر نیروی هوایی ایالات متحده، اظهار کرد که قابلیت های محدود اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی (ISR) نیروی هوایی جمهوری کره خطر بی ثباتی در شبه جزیره کره را افزایش داده و پیشنهاد خرید سیستم های آمریکایی همچون اف-۳۵ لایتنینگ را برای پر کردن این شکاف مطرح کرد. دهه ۲۰۱۰. نیروی هوایی جمهوری کره همچنین علاقه مندی خود را برای خرید آرکیو-۴ گلوبال هاوک پهپاد هدایت شونده از راه دور (RPV) و چندین کیت تبدیل مهمات هدایت شونده مستقیم مشترک به منظور ارتقای بیشتر قابلیت های اطلاعاتی و تهاجمی خود ابراز کرد. در سال ۲۰۱۴، شرکت نورث راپ گرومن قراردادی برای تأمین چهار فروند آرکیو-۴ گلوبال هاوک برای کره جنوبی امضا کرد. نیروی هوایی جمهوری کره همچنین ۴۰ فروند اف-۳۵ و بیش از ۲۰ فروند دیگر از این جنگنده را خریداری کرد. دهه ۲
۰۲۰. در سال ۲۰۲۱، مرکز عملیات فضایی در ستاد نیروی هوایی جمهوری کره تأسیس شد. در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳، نیروی هوایی جمهوری کره اولین تمرین سه جانبه خود را با نیروی هوایی ایالات متحده و ژاپن در نزدیکی شبه جزیره کره برگزار کرد. در ۷ ژوئن ۲۰۲۴، اف-۴ئی فانتوم که در گردان جنگنده ۱۰ مستقر در سوون به کار گرفته شده بودند، پس از ۵۵ سال خدمت بازنشسته شدند.
نیروی هوایی دفاع ازخود ژاپن شاخه هوایی نیروهای مسلح کشور ژاپن است. این نیرو شامل ۵۰٬۳۲۴ نفر پرسنل در سال ۲۰۱۳ و ۷۷۷ هواپیما است که ۳۷۳ فروند از این هواپیماها جنگنده هستند.
لشکو سوم یکی از پادشاهان افسانه ای لهستان است. او پسر لشکو دوم و پدر پاپیل اول است. او موسس دودمان "Popielidzi" است که یک سلسه پیشاتاریخی لهستان است.
نیروی هوایی اسپانیا (به ) شاخه هوایی نیروهای نظامی کشور اسپانیا است که با مخفف SPAF نیز شناخته می شود.
پاپیل اول از اعضا دودمان "Popielidzi" و یکی از پادشاهان افسانه ای لهستان است. به گواه افسانه ها او پسر لسکو سوم و پدر پاپیل دوم است.
پاپیل دوم پسر پاپیل اول و آخرین فرمانروا لهستان از دودمان افسانه ای "Popielidzi" بود که در قرن ۹ میلادی بر اقوام لهستانی اولیه حکومت می کرد. بر طبق افسانه ها او فرمانروایی فاسد و ظالم بود که تمام وقتش را مشغول میگساری و موسیقی و زنان می کرد و همسر آلمانی اش که تشنه قدرت بود بر او نفوذ بسیار داشت. به واسطه سو مدیریت پاپیل دوم و ناتوانی اش برای مقابله با اقوام غارت گر وایکینگ که از سمت شمال سرازیر شده بودند، دوازده عموی او برنامه ای را برای کنار زدن او ترتیب دادند. به همین دلیل و به تحریک همسرش او همه آن ها را در یک مهمانی مسموم کرد و از میان برد و به جای آنکه طبق رسوم اجساد آن ها را بسوزاند همه را در دریاچه "Gopło" انداخت. پس از دیدن این رفتار مردم علیه پاپیل شورش کردند و او مجبور شد به همراه همسرش در برجی نزدیک دریاچه پناه بگیرد. آنچنان که در افسانه ها آمده موش هایی که اجساد عموهای او در دریاچه را خورده بودند به طرف برج رفته و با سوراخ کردن دیوارها او و همسرش را در درون برج زنده خوردند. پس از او شموویت و پیاست چرخ ساز به حکومت رسیدند.
پیاست چرخ ساز یک شخصیت نیمه اسطوره ای لهستان در قرون وسطا است (قرن ۹ میلادی) که مؤسس دودمان پیاست شناخته می شود. بر اساس افسانه ها دو مهمان غیرمنتظره به نزد خانواده پیاست می آیند و تقاضا می کنند در مراسم تولد ۷ سالگی شموویت، پسر پیاست شرکت کنند. پس از آن دو غریبه، طلسم شاخ نعمت را به خانواده پیاست می دهند تا انبار آن ها همیشه پر از آزوقه باشد. با دیدن این معجزه مردم پیاست را به عنوان جانشین پاپیل دوم انتخاب می کنند. پیاست احتمالاً در گینیزنا که دژی مستحکم در نواحی قبیله ای لهستان بوده می زیسته است.
اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی که به اختصار اتاق بازرگانی تهران خوانده می شود، اولین نهاد مدنی است که بنیاد بسیاری از فعالیت های اقتصادی و تجاری کشور بر پایه آن شکل گرفته است. در حال حاضر محمود نجفی عرب ریاست اتاق بازرگانی تهران را برعهده دارد. پیشینه تاریخی. ریشه های تأسیس اتاق تجارت تهران به نهادی بازمی گردد که برای حفاظت از منافع تجار تأسیس شد. تأسیس این نهاد احتمالاً همزمان است با تأسیس وزارت تجارت و فلاحت در سال ۱۲۸۹ هـ. ق (۱۸۷۲م) که یکی از اقدامات اصلاحی میرزا حسین خان سپهسالار، وزیر تجارت وقت، به شمار می رود. وظیفه اولیه این نهاد تنظیم مناسبات بازرگانی و دفاع از منافع کشور در حوزه تجارت بود. مجلس وکلای تجار. ده سال پس از میرزا حسین خان سپهسالار، میرزا عبدالوهاب نصیرالدوله وزارت تجارت را برعهده گرفت. در این دوره نابسامانی های اقتصادی بسیاری بوجود آمد که اعتراض تجار را برانگیخت. این گروه از فعالان اقتصادی در این زمان به ضرورت حمایت از منافع مشترک خود در مقابل هجوم سرمایه های خارجی پی بردند و دست به اعتراض زدند. این اعتراض به رهبری محمدحسن امین الضرب، از بازرگانان بانفود تهران، ناصرالدین شاه را به
عزل عبدالوهاب آصف الدوله (نصیرالدوله) واداشت. تجار خواستار تأسیس شورایی شدند که فقط بازرگانان در آن عضویت داشته باشند و دربارهٔ مسائل مرتبط تصمیم گیری کنند؛ بدین ترتیب ناصرالدین شاه در سال ۱۲۶۳ شمسی (مقارن با ۱۳۰۱ قمری و ۱۸۸۴ میلادی) فرمان تشکیل مجلس وکلای تجار ایران را صادر کرد تا بازرگانان بتوانند نمایندگان خود را انتخاب و از منافع خود حفاظت کنند. اما این تلاش تجار سرانجام به دلایل مختلف از جمله مخالفت روحانیون، فشار حکام محلی و تعارضات درونی و منفعت طلبی در بین خود تاجران منجر به شکست و صدور فرمان لغو تشکیلات مجلس وکلای تجار ایران از سوی شاه گردید. اتاق تجارت تهران. با روی کار آمدن حکومت پهلوی، ضرورت پاسخگویی به نیازهای جدید در مراوده با جهان احساس می شد، بنابراین با تصویب هیئت دولت، در تاریخ ۱۸ بهمن ۱۳۰۴ امر به تأسیس اتاق بازرگانان تهران داده شد. بدین ترتیب تجار از روز ۱۸ تا ۲۲ اردیبهشت ۱۳۰۵ شمسی در تجارت خانه ابوالقاسم تاجر اصفهانی حاضر شدند و تعرفه انتخابات اعضای اتاق تجارت تهران را دریافت کردند تا در رأی گیری اعضای اتاق تجارت شرکت نمایند. اولین اتاق تجاری ایران در ۱۶ مهر ۱۳۰۵ در ساختمانی کوچک در نزدیکی
چهارسوق کوچک بازار به ریاست محمدحسین امین الضرب و دبیری میرزا غلامحسین کاشف و میرزا محمد سپهر آغاز به کار کرد. پس از آن حبیب الله امین التجار ریاست اتاق تجارت تهران را برعهده گرفت و حاج میرزا ابوطالب اسلامیه، عبدالحسین نیک پور، فقیه التجار، آقا میرزا علی محلوجی و آقا شیخ حسین حریری هیئت نمایندگان آن را تشکیل دادند. در این دوره، سیاست های تمرکزگرایانه دولت پهلوی اول، امکان استقلال عمل اتاق تجارت را از آن می گرفت. براساس قانون تشکیل اتاق های تجارت، از بین ۴۵ نفر از اعضای منتخب، تعداد پانزده نفر را دولت انتخاب می کرد. دوره فترت اتاق بازرگانی تهران. با مصوبه ۱۹ خرداد ۱۳۱۴ که اتاق های تجارت شهرهای کشور منحل شد و فقط در ۱۶ منطقه تجاری اتاق تجارت باقی ماند، وضعیت اتاق تجارت بیش از پیش متزلزل شد و استقلال خود را از دست داد. سال ۱۳۱۸ شمسی مقارن با آغاز جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹ میلادی) بود که اوضاع تجارت ایران نیز به تبع بحران جهانی تحت تأثیر قرار گرفت. همزمان با سقوط رضاشاه در ۱۳۲۰، بیشتر بازاریانی که از امتیازهای جوازهای وارداتی در دوره انحصارات دولتی بی نصیب مانده بودند دست به اعتراض زدند، زیرا بر این گمان بودند که نمای
ندگان اتاق تجارت و رئیس آن، عبدالحسین نیک پور با نزدیک شدن به مقامات دولتی، امتیاز حمایت از رضاشاه را با اخذ مجوزهای وارداتی دریافت کرده اند. آن ها تهدید به بستن بازار کردند و خواستار اجرای تقاضای خود یعنی یک مرحله ای شدن انتخابات گردیدند تا از دخالت های دولت در امر انتخابات اتاق جلوگیری کنند. در پاسخ به این درخواست، قانون جدیدی در سال ۱۳۲۱ تهیه شد تا انتخابات به طور مستقیم انجام شود و اسم اتاق نیز به نام اتاق بازرگانی تغییر کند. این امر تا حدی از مداخله دولت در انتخاب اعضای اتاق بازرگانی جلوگیری می کرد. سال های ملی شدن صنعت نفت (۱۳۲۶–۱۳۲۹) دورانی پرتلاطم برای اتاق تهران بود. مصدق در دوره چهاردهم مجلس شورای ملی به واگذاری امتیاز پارچه به گروهی از تاجران متنفذ اعتراض و از وزارت امور اقتصادی و دارایی انتقاد کرد. هیئت رئیسه اتاق بازرگانی تهران از عملکرد دولت جانبداری کرد، اما بازاریان سطح متوسط به حمایت از محمد مصدق برخاستند و در سال ۱۹۴۹ زمینه ایجاد ائتلاف سیاسی جبهه ملی ایران با کمک بازاریان سطح متوسط، روشنفکران و دانشجویان غیر کمونیست فراهم شد. او پس از انتخاب به سمت نخست وزیری، به انحصار صادرات و واردات در د
ست تعداد معدودی از بازرگانان و اعضای هیئت رئیسه اتاق با استفاده از رانت دولتی اعتراض کرد و همین امر موقعیت او را در میان بازاریان تثبیت کرد. با پایان مدت قانونی دوره چهارم اتاق در ۱۸ فروردین ۱۳۳۰، دولت محمد مصدق موضوع برگزاری انتخابات دوره بعدی اتاق را رد کرد. یک سال بعد، محمد مصدق با استفاده از اختیارات تام خود، لایحه قانونی افزایش نمایندگان اتاق تهران از ۱۵ نفر به ۳۰ نفر را تهیه کرد. اتاق صنایع و معادن ایران. در سال ۱۳۴۰ گروهی از صاحبان صنایع از علی امینی، تأسیس اتاق صنایع و معادن را درخواست کردند. درنهایت با تلاش های طاهر ضیایی، در مهر ۱۳۴۱ این درخواست به تصویب رسید و در همان سال اتاق صنایع و معادن تأسیس شد و سی نفر از صاحبان صنایع و معادن به ریاست جعفر شریف امامی اداره آن را در دست گرفتند. شریف امامی در سال ۱۳۴۶ از ریاست اتاق استعفا داد و طاهر ضیایی جانشین وی شد. از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۸ اتاق بازرگانی تهران و اتاق صنایع و معادن به طور مستقل کار می کردند. در سال ۱۳۴۸ قانون ادغام این دو اتاق به تصویب رسید و در بهمن ۱۳۴۸ اتاق بازرگانی تهران و اتاق صنایع و معادن با هم ادغام شدند و اتاق بازرگانی، صنایع و معادن ایرا
ن تأسیس شد. در این دوره اتاق بازرگانی تهران فعال ترین شعبه اتاق بازرگانی، صنایع و معادن ایران است. ساختار. ساختار اتاق پیش از انقلاب. لایحه تشکیلات و وظایف اتاق های تجارت در دوره هفتم مجلس در سال ۱۳۰۹ به مجلس داده شد و به تصویب رسید. در ابتدای تشکیل اتاق تجارت، دوره های آن ۳ساله بود و تعداد ۴۵ نفر به هیئت دولت پیشنهاد می شد تا از بین آن ها، ۱۵ نفر از اعضای اتاق انتخاب و تأیید شوند. در سال ۱۳۲۱ خورشیدی قانون جدید تشکیل اتاق بازرگانی به تصویب رسید که مقرر می کرد انتخابات اتاق بازرگانی یک مرحله ای باشد. این امر از مداخله دولت در انتخاب اعضای اتاق بازرگانی ممانعت به عمل می آوُرد. طبق این قانون ۲۵ نفر از منتخبان اتاق بازرگانی تهران که حائز اکثریت آراء و واجد شرایط بودند انتخاب می شدند و هیئت رئیسه اتاق شامل رئیس، نایب رئیس، منشی و خزانه دار شکل می گرفت. در قانون ادغام اتاق ها، هیئت نمایندگان اتاق ایران ۷۲ نفر پیش بینی شده بود که ۳۵ نفر نماینده شعبه تهران، ۲۰نفر نماینده شعبه های شهرستان و ۱۷ نفر نماینده اتحادیه سندیکاهای تولیدکنندگان و صادرکنندگان و واردکنندگان وابسته به اتاق بودند. اتاق بازرگانی تهران تا روزهای اب
تدایی انقلاب با همین روال به کار خود ادامه می داد و نقش مؤثری نیز در فرایندهای تصویب و اجرای قوانین و حتی تدوین برنامه های توسعه ای داشت. ساختار اتاق پس از انقلاب. هیئت نمایندگان اتاق تهران هر ۴ سال یکبار با رأی اعضا (دارندگان کارت بازرگانی یا عضویت اعم از حقیقی و حقوقی) برگزار می شود. در سال های بعد از انقلاب اسلامی تاکنون ۱۰ دوره انتخابات برگزار شده است. در جریان انتخابات ۴۰ نفر نماینده بخش خصوصی (۱۶ نفر نماینده بخش بازرگانی، ۱۴ نفر نماینده بخش صنعت، ۴ نفر نماینده بخش معدن و ۶ نفر نماینده بخش کشاورزی) با رأی گیری انتخاب می شوند. همچنین برای تعامل بیشتر فعالان بخش خصوصی با دولت به این جمع انتخابی در هر دوره ۲۰ نماینده از سوی دولت (وزارتخانه های صنعت، معدن، تجارت، وزارت امور اقتصادی و دارایی و وزارت جهاد کشاورزی) هم اضافه می شوند که در مجموع ۶۰ عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران را تشکیل می دهند. هیئت نمایندگان در هر دوره ۵ عضو را به عنوان اعضای هیئت رئیسه انتخاب کرده و ریاست اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران هم با رأی اعضا انتخاب می شود. کمیسیون های تخصصی و مشورتی. اتاق
تهران برای پیشبرد اهداف خود و به عنوان تشکل و پارلمان بخش خصوصی در حال حاضر دارای ۹ کمیسیون تخصصی و مشورتی شامل: «اقتصاد سلامت»، «اقتصاد نوآوری و تحول دیجیتال»، «انرژی و محیط زیست»، «بازار پول و سرمایه»، «بهبود محیط کسب وکار و رفع موانع تولید»، «تسهیل تجارت و توسعه صادرات»، «حمایت قضایی و مبارزه با فساد» «صنعت، معدن» و «کشاورزی و صنایع تبدیلی» است. هر کدام از اعضای هیئت نمایندگان اتاق تهران در دو کمیسیون عضو هستند و نمایندگان تشکل های بخش خصوصی نیز در این کمیسیون ها حضور دارند و در هر جلسه از کارشناسان و نمایندگان وزارتخانه ها، سازمان ها و نهادهای دولتی هم برای حضور دعوت می شود. کمیسیون های تخصصی و مشورتی اتاق تهران هر دو هفته یکبار تشکیل جلسه داده و به طور تخصصی موضوعات و مسائل مربوط به حوزه تحت پوشش خود را بررسی می کنند و نظرات تخصصی و کارشناسی شده بخش خصوصی را به قوای سه گانه و نهادهای سیاست گذار و مجری اعلام می کنند. کمیسیون های تخصصی و مشورتی در واقع نقش نظارتی و مطالبه گری دارند و به نمایندگی از بخش خصوصی چالش های این بخش و اقتصاد ایران را بررسی کرده و راهکارهایی برای حل مشکلات ارائه می دهند. کمیسیون ها
ی تخصصی و مشورتی اتاق تهران در سال ۱۴۰۰، ۱۲۱ جلسه رسمی (به صورت حضوری و آنلاین به دلیل کرونا) برگزار کرده و در زیرمجموعه فعالیت کمیسیون ها ۳۰ جلسه با عنوان کارگروه های تخصصی برگزار شده است. هیئت رئیسه ادوار اتاق بازرگانی تهران. دوره پهلوی اول. محمدحسن امین الضرب با تأسیس مجلس وکلای تجار در سال ۱۲۶۳ شمسی نهادی نوپا را در جهت حمایت از بازرگانان ایجاد کرد، اما این تلاش ها درنهایت تا اوایل دوران پهلوی مسکوت ماند. با آغاز سلطنت رضاشاه نظم نوینی در حال شکل گیری بود که اصلاحات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مختلفی را در پی داشت. اتاق تجارت در روز ۱۶ مهر ۱۳۰۵ شمسی آغاز به فعالیت کرد و اولین جلسه آن، به ریاست محمدحسین امین الضرب در روز سه شنبه ۲۶ اسفند ۱۳۰۹ تشکیل شد. از تصمیمات مهم آن، تنظیم نظام نامه اتاق بود. مهم ترین قانون اقتصادی که در این دوران تصویب شد، قانون انحصار تجارت خارجی بود که در سال ۱۳۰۹ به تصویب مجلس رسید و نارضایتی بسیاری از تجار را در پی داشت و بسیاری از جلسات اتاق به این موضوع اختصاص می یافت. طبق این قانون، تجارت خارجی ایران در دست دولت قرار گرفت و حق واردات و صادرات کالاها و محصولات در انحصار دولت بود.
امین الضرب تا ۱۳۱۱ ریاست اتاق را برعهده داشت و بعد از درگذشت او، حبیب الله امین التجار اصفهانی تا سال ۱۳۱۲ رئیس اتاق بود. در اسفند ۱۳۱۲ دوره فعالیت ۳ ساله اتاق تجارت تهران خاتمه یافت و انتخابات جدید برگزار شد و ریاست اتاق به عبدالحسین نیک پور رسید. عبدالحسین نیک پور دوران ریاست طولانی خود را (از سال ۱۳۱۳ تا ۱۳۳۵) با فراز و نشیب آغاز کرد. در دوران ریاست عبدالحسین نیک پور، اتاق تجار بار دیگر نام خود را تغییر داد و براساس عرف بین المللی، عنوان اتاق بازرگانی برای آن انتخاب شد. اتاق بازرگانی در دوره دوم (۱۳۱۱ تا ۱۳۲۰) قدرتش کاهش یافت و حتی در تنظیم روابط درونی تجار و تأمین مالی اتاق از طریق مالیات های اعضاء ناتوان بود و دخالت های دولت نیز استقلال تجار را مخدوش می کرد. تجارت کشور در این دوران به تمرکزگرایی بیشتر سوق پیدا کرد و قدرت شرکت های سهامی خصوصی و دولتی بر قدرت تجار منفرد پیشی گرفت. از سقوط رضاشاه تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲. پس از خروج رضاشاه از کشور، در انتخابات دور جدیدی که در سال ۱۳۲۱ صورت گرفت محمدرضا خرازی، بیشترین رأی را کسب کرد، اما با ائتلاف دو جبهه مخالف وی در درون اتاق، ریاست اتاق مجدداً به عبدالحسین
نیک پور رسید و خرازی معاونت او را برعهده گرفت. در دوره ریاست عبدالحسین نیک پور اتاق دارای قدرت بود و می توانست وزرای مربوط را احضار کند، اما به تدریج که دولت ها قوی تر می شدند، اتاق ضعیف می شد. از تصمیمات مهم در دوره ریاست عبدالحسین نیک پور بر اتاق، می توان به تشکیل بنگاه خیریه بازرگانان، احداث بیمارستان بازرگانان، تشکیل اتحادیه بازرگانان و اتحادیه اصناف بازار تهران برای بهبود اوضاع اقتصادی کشور و انجام امور خیریه و رفع اختلافات صنفی و تجاری و… اشاره نمود. از کودتا تا انقلاب اسلامی. با وقوع کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، دولت محمد مصدق سرنگون شد و اداره امور بیش از پیش در دستان محمدرضا شاه متمرکز گردید. در دوران حکومن مصدق اتاق بازرگانی تشکیل نشد و اتحادیه بازرگانان به عنوان تشکل بازرگانان عمل می کرد. در این دوره عبدالحسین نیک پور به نمایندگی مجلس سنا انتخاب شد و توانست از جایگاه خود برای افزایش یا حمایت از منافع تجار مرفه و چالش با مقامات دولتی استفاده کند، بنابراین تا پایان سال ۱۳۳۴ اتاق بازرگانی توانست استقلال بیشتری نسبت به سال های قبل پیدا کند. در سال ۱۳۳۵ ریاست عبدالحسین نیک پور بر اتاق به پایان رسید و عمر کوتاه
ریاست ابوالحسن صادقی بر اتاق بازرگانی فرارسید، اما ابوالحسن صادقی یک سال بعد در زمان مراسم افتتاح فروشگاه فردوسی سکته کرد و درگذشت. در سال ۱۳۳۶ اکبر لاجوردیان جایگزین برادرزاده اش قاسم لاجوردی در اتاق بازرگانی شد و توانست با همراهی چندتن از اعضای جوان اتاق ازجمله علی اکبر محلوجی، محمد خسروشاهی و علی خویی ریاست اتاق را ازحالت انحصاری خارج کند. درابتدای همین سال اتاق بازرگانی تصمیم گرفت باشگاهی به نام «باشگاه بازرگانان» تأسیس کند و کتابخانه اتاق بازرگانی را نیز در این محل دایر کند. پس از ابوالحسن صادقی، محمدرضا خرازی سرپرستی اتاق را برعهده گرفت، اما بعلت مخالفت دولت با محمدرضا خرازی، ریاست اتاق به علی وکیلی رسید. علی وکیلی با دولت سازش بیشتری داشت و این منجر به چرخش اتاق از استقلال به وابستگی بیشتر به دولت گردید. البته علی وکیلی تحصیل کرده در اروپا و خوش فکر بود و بسیاری از کارهای ابداعی-اقتصادی در زمان او صورت گرفت. از جمله اقدامات دوره علی وکیلی می توان به تشکیل دبیرخانه اتاق بازرگانی بین المللی و تأسیس مرکز اسلامی هامبورگ، گسترش شرکت های سهامی و تأسیس مؤسسه اعتباری دانشگاه (ماد) اشاره کرد. با برکناری علی ام
ینی و برنامه اصلاحات ارضی و انقلاب سفید، رفته رفته دولت تسلط بیشتری بر امور پیدا کرد و به همین میزان از قدرت نهادهای مدنی کاسته شد. بعد از بیماری علی وکیلی و کناره گیری وی از اتاق، محمد خسروشاهی با حمایت دولت به ریاست اتاق بازرگانی تهران رسید. یکی از فعالیت ها در دوران محمد خسروشاهی تشکیل فدراسیون اتاق های بازرگانی سراسر کشور بود که فعالیت های بین المللی اتاق تهران به این فدراسیون محوّل شد. در اولین انتخابات اتاق بازرگانی تهران که پس از ادغام برگزار شد، علی اکبر محلوجی به ریاست اتاق بازرگانی برگزیده شد و از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۳ به مدت ۱ دوره ریاست اتاق بازرگانی را برعهده داشت. پس از آن انتخابات هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران در ۲۶ بهمن ۱۳۵۳ برگزار شد و عنایت بهبهانی به ریاست اتاق بازرگانی انتخاب شد. عنایت بهبهانی در اردیبشهت ۱۳۵۷ از مقام ریاست اتاق استعفا داد و چندماه پایانی تا پیروزی انقلاب اسلامی، طاهر ضیایی بصورت همزمان ریاست دو اتاق بازرگانی تهران و اتاق بازرگانی ایران را برعهده داشت. بعد از انقلاب اسلامی. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، سید علینقی خاموشی در اولین انتخابات اتاق های بازرگانی به عنوان رئیس اتا
ق بازرگانی تهران و ایران انتخاب شد و این دو اتاق بازرگانی که کاملاً در هم ادغام و ممزوج شده بودند با هیئت رئیسه ای، که غالب اعضایش مشترک بودند، ادامه حیات دادند. سید علینقی خاموشی تا پنجمین دوره انتخابات هیئت نمایندگان اتاق های بازرگانی در کسوت ریاست اتاق بازرگانی تهران باقی ماند تا اینکه در این انتخابات اسفند ۱۳۸۱، گروهی موسوم به تحول خواهان در هیئت رئیسه اتاق تهران اکثریت صندلی ها را در اختیار گرفتند و حکم به ریاست محمدرضا بهزادیان دادند و در انتخابات دور پنجم بهزادیان پیروز شد. با حضور محمدرضا بهزادیان و اقدامات آتی او در جهت تفکیک اتاق بازرگانی تهران و نیز ارکان مالی آن، منازعات اتاق های بازرگانی تهران و ایران گسترش یافت و در جایگاه مقابل، سید علینقی خاموشی نیز با اخذ رأی مثبت هیئت نمایندگان توانست موجبات استیضاح محمدرضا بهزادیان و هیئت رئیسه اتاق بازرگانی تهران را فراهم نماید. با عزل محمدرضا بهزادیان و جایگزینی محمد نهاوندیان، وی توانست در دوران کوتاه یک ساله ریاست بر اتاق بازرگانی تهران، خود را به عنوان اقتصادخوانده ای با مشی دیپلماتیک و قدرت چانه زنی نشان دهد و با همین روند در انتخابات ششمین دوره هیئت
نمایندگان اتاق های بازرگانی شرکت کند و با کسب ۱۶۵ رأی از هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی ایران بر مسند ریاست این اتاق بازرگانی بنشیند. صندلی ریاست اتاق بازرگانی تهران نیز در انتخابات ششم به یحیی آل اسحاق رسید. یحیی آل اسحاق را باید احیاگر اتاق بازرگانی در دهه هفتاد دانست. او زمانی که وزیر بازرگانی بود، همگام با سیاست توسعه اقتصادی اکبر هاشمی رفسنجانی، به اتاق بازرگانی و مدیران آن، میدان وسیعی داد و آن ها را در تصمیم گیری ها به بازی گرفت. یحیی آل اسحاق که از ابتدای سال ۱۳۸۶ ریاست اتاق بازرگانی تهران را برعهده گرفت، تلاش زیادی برای رایزنی و مذاکره با مقامات دولتی در جهت مطرح کردن اتاق بازرگانی و استفاده از مشاوره های این اتاق در تصمیم گیری داشت. نمونه این تلاش ها نیز اوج گرفتن نشست های صبحانه با مسئولان در دوران ریاست آل اسحاق بوده است. مسعود خوانساری از سال ۱۳۹۴ (دوره هشتم) ریاست اتاق بازرگانی را برعهده داشته است. در این دوره فعالیت های اجتماعی اتاق بازرگانی تهران گسترش بیشتری یافت که می توان به فعالیت های درمانی، خیریه و حمایت از کسب وکارهای نوین اشاره کرد. یکی از ابتکارات اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ت
هران در این دوره، برگزاری مراسم نشان امین الضرب است که این نشان به کارآفرینان و پیشکسوتان نمونه تعلق می گیرد. در دوره دهم انتخابات اتاق بازرگانی تهران، محمود نجفی عرب به ریاست اتاق بازرگانی تهران انتخاب شد. جداول ادوار، رؤسا و اعضاء هیئت رئیسه. اسامی هیئت رئیسه اتاق پس از انقلاب. =انتخابات دهمین دوره اتاق= انتخابات دهمین دوره هیئت نمایندگان اتاق تهران در تاریخ شنبه ۲۰ اسفند ۱۴۰۱ در محل سالن A۳۸ نمایشگاه بین المللی تهران برگزار شد و در بخش بازرگانی عباس آرگون با ۹۵۳ رأی، بخش صنعت احمدرضا فرشچیان با ۹۸۹ رأی، بخش معدن فریال مستوفی با ۹۶۲ رأی و بخش کشاورزی نیز فرهاد آگاهی با ۹۵۲ رأی بیشترین را کسب کردند. در انتخابات دهمین دوره، محمود نجفی عرب به ریاست اتاق بازرگانی برگزیده شد و سیدمهدی صادقی نیارکی، بعنوان نایب رئیس اول و شهاب جوانمردی بعنوان نایب رئیس دوم اتاق بازرگانی تهران برگزیده شدند. همچنین عباس آرگون، کرسی خزانه داری را به دست آورد. در حال حاضر، فریدون وردی نژاد دبیر کل اتاق تهران است. نتایج اولیه انتخابات سراسر کشور: https://election.iccima.ir/ لوگوی اتاق بازرگانی تهران. تاریخچه. از آنجا که طراحی نشان وار