Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شنید به مقابله با ملک معزالدین رفت و آل کرت هم که از او هراسناک بودند، ناچار به مملکت خودشان بازگشتند و خواجه نیز به سبزوار بازگشت. در کل، دوران امیر شمس الدین علی در صلح گذشت و درگیری چندانی در زمان او میان همسایگان رخ نداد و سیاست خارجی کلی امیر شمس الدین علی، تقویت مرز ها و دفاع از آنها در مقابل متجاوزان و سیاست برقراری صلح و عدم تخاصم میان همسایگان بود. نبود تهدید خارجی و ایجاد صلح به امیر شمس الدین در تثبیت اوضاع و اجرای اصلاحاتش کمک بسیاری کرد. سرکوب شورشیان و مخالفان داخلی. شورش مهمی که در زمان حکومت امیر شمس الدین علی رخ داد، شورش درویش هندوی مجدی، حاکم دامغان و از درویشان جناح تندرو، بود. احتمالا امیر شمس الدین علی به سبب احترامی که به جناح درویشان داشت، به بسیاری از آنان مقام های حکومتی داد. درویش هندوی مشهدی نیز از همان کسانی بود که اوایل حکومت وی، به حکومت دامغان منصوب گردید. در خصوص علت شورش درویش هندو اطلاعاتی در دسترس نیست. یعقوب آژند دو احتمال میدهد برای این مسئله. اول اینکه این شورش به علت همسو نبودن اقدامات و اصلاحات امیر شمس الدین علی با خواسته های افراطی درویشان بود. دوم اینکه علت این شورش
ها میتواند تمایل شمس الدین علی به محدود کردن قدرت درویشان در دولت سربداران بود. پطروشفسکی نیز نظری مشابه احتمال اول میدهد و مینویسد که روش سیاسی امیر شمس الدین علی چنانکه باید موجبات رضایت شیخیان و درویشان طریقت حسن جوری، که دارای تمایلات شدید مساوات طلبی بودند، فراهم نمی آورد. آهنچی معتقد است که دلیل این اختلافات میان امیر شمس الدین و جناح درویشان نتیجه اختلاف در تقسیم قدرت بود. به هر حال، رابطه حسنه و نزدیک جناح درویشان و امیر شمس الدین علی پس از به حکومت رسیدن شمس الدین علی، به تیرگی گرایید. درویش هندوی مشهدی، هنگامی که امیر شمس الدین عازم جنگ با سپاهیان آل کرت شده بود، دست به شورش زد. امیر شمس الدین علی هنگامی که به سبزوار باز میگردد، به سرکوب شورش درویش هندو میپردازد و این شورش را در عرض یک هفته سرکوب میکند و دامغان را پس میگیرد. درویش هندو دستگیر شده و راهی سبزوار میشود. بسیاری از بزرگان دامغان، که در این شورش همراه درویشان بودند، هم به قتل رسیدند. خود درویش هندو نیز یا کشته شد یا کاری با او انجام شد که دیگر فرصت شورشی مجدد پیدا نکند. برخی از درویشانی هم که احتمالا با شمس الدین مخالف بودند هم از نزد او
گریختند. مانند درویش عزالدین سوغندی، رهبر جناح شیخیان، که به همراه قوام الدین مرعشی، از ترس امیر شمس الدین، راهی مازندران شد ولی در راه درگذشت. قوام الدین خود تنها به مازندران رفت و در روستای دابو، نزدیک آمل، ساکن شد و چند سال بعد موفق به تاسیس سلسله مرعشیان در مازندران شد. درویش عزیز مجدی از دیگر درویشانی بود که احتمالا در زمان امیر شمس الدین علی، تحت تاثیر سخت گیری هایی که نسبت به درویشان اعمال کرد، به عراق رفت. درویش عزیز مجدی بعدها در زمان حسن دامغانی به مشهد بازگشت و آنجا شروع به طغیان کرد و با خواجه علی موید متحد شد و حسن دامغانی را کنار زدند. در نهایت تمام این سرکوب ها و سخت گیری های امیر شمس الدین علی دست به دست هم داد و باعث ایجاد ثبات در داخل قلمروی سربداران شد. اصلاحات اقتصادی و نظامی. از نخستین مسائلی که امیر شمس الدین علی به آن توجه نشان داد مسئله اقتصادی و مالیات بود. او به اصلاحات در تشکیلات مالی دولت سربداران زد و «هرچه از ولایات حاصل میشد به تمام در وجه اخراجات آن جماعت ذاشت». و به این شیوه توانست به خزانه سروسامان دهد. ماسون اسمیت معتقد است با این سیاست، ضرب سکه های جدید برای استفاده در درآ
مد ها و پرداخت مواجب لشکریان آغاز شد. همچنین از منابع میتوان برداشت کرد که تحت این سیاست شمس الدین علی، رونق اقتصادی ایجاد شد و وجوه نقد افزایش یافت بطوری که شمس الدین علی توانست با اتکا بر این برات را لغو و حقوق مستخدمین دولت را به سرعت و نقدا پرداخت کند. مورخان نوشته اند که شمس الدین علی موفق شد خزانه را سروسامان دهد و آباد کند. یکی از مهمترین موضوعاتی که شمس الدین علی باید به آن توجه میکرد، قضیه حقوق سپاهیان بود که به گفته حافظ ابرو سپاه سربداران در زمان شمس الدین فضل الله با آن درگیر بود و از عوامل برکناری شمس الدین فضل الله شد. شمس الدین علی برای پرداخت حقوق لشکریان، لشکر سربداران را به دسته های هجده هزار نفره تقسیم کرد و به هر کدام از آنان جداگانه حقوق داد. این سیاست اقتصادی - نظامی شمس الدین علی تاثیر مثبتی گذاشت. ارتش سربداران جان تازه ای گرفت و اعتماد و علاقه ارتش هم نسبت به شمس الدین علی و حاکم بیشتر شد. آژند معتقد است که این لشکر هجده هزار نفره یک لشکر ثابت بوده است زیرا شمس الدین علی به هرکدام از آنها مستمری میداد. زیر سایه این قشون ثابت بود که شمس الدین علی توانست مرز های سیاسی سربداران را حفظ کن
د و مانع حملات دولت های مجاور شود و ترس هم در دل آنها بیندازد. او برای تامین مهمات و تجهیزات ارتش نیز تدابیری اندیشید و زرابخانه (جیبه خانه) ای را برای ساختن مهمات ارتش ایجاد کرد. از اصلاحات اقتصادی دیگر شمس الدین میتوان به لغو برات اشاره کرد. برات یک رسم معمول مالیاتی در ایران پس از اسلام بود که با این کار پرداخت مواجب کارکنان لشکری و کشوری دیوان صورت میگرفت. بدین شیوه که حقوق ماموران را به خزانه داری های محل حواله میکردند و آنان نیز وجوه براتها (به صورت نقدی و یا جنسی) را از رعایا میگرفتند. این رسم باعث سوءاستفاده های زیاد ماموران حکومتی و مالیاتی میشد و براتها میان ماموران اعزامی و ماموران محلی تقسیم میشد و کمتر چیزی از آن به خزانه مرکزی میرسید. از طرفی دیگر مواجب لشکریان با حواله کردن براتها به ایالات پرداخت میشد و وقتی در فرستادن این براتها تاخیر می افتاد، لشکریان خود به ایالات میرفتند و به زور از مردم مطالبه برات میکردند. شمس الدین علی در دوران حکومت این خود، این رسم را ریشه کن ساخت و قرار بر این شد که خود شمس الدین حقوق مستخدمین دولت را نقدا و به سرعت پرداخت کند. آژند علت این کار شمس الدین را «جلوگیری
از ظلم و ستم به رعایا و رساندن لشکر و مردم به حقوق حقه خود» ذکر میکند. دامنه اصلاحات مالی شمس الدین علی شاید وسیع تر بود، اما اطلاعات زیادی از آن در دسترس نداریم. حتی از تشکیلات مالی سربداران در زمان شمس الدین علی هم اطلاعات اندکی داریم. در زمان شمس الدین نخستین سکه های مستقل سربداران ضرب شد. این سکه ها نشان از وجود ضرابخانه در نقاط مختلف کشور میدهد و به صورت طبیعی کارکنانی در آنجا به کار میپرداختند و مواجب آنها توسط دولت پرداخت میشد. دولت سربداران صاحب خزانه نیز بود و این خزانه در زمان شمس الدین علی بهبود یافت و وسیع تر گردید. اداره امور مالی و خزانه نیز در دست مستوفی بود. بنابر منابع، در دولت سربداران (از زمان امیر وجیه الدین مسعود) منصب مستوفی وجود داشت و به احتمال زیاد در دوران شمس الدین علی نیز این منصب وجود داشت و عهده دار محاسبات عایدات دولت سربداران بود. احتمالا دیوانی نیز برای رسیدگی به امور سپاه و مالیات وجود داشت. از مناصب دیگر مالی در دوران شمس الدین علی میتوان به تمغاچی اشاره کرد که بر عهده حیدر قصاب بود. تمغاچی از مناصب اداری عصر مغول بود و وظیفه آن گرفتن تمغا، یعنی مالیاتی که از صنعتگران و پیشه
وران و بازرگانان اخذ میشد، بود. این مالیات مختص شهرنشینان و روستانشینان بود. روی هم رفته در دوران شمس الدین علی، اوضاع مالی و رفاهی مردم مساعد بود و مردم به آسودگی روزگار میگذرانیدند و این را اکثر منابع نیز تایید کرده اند. اقدامات اجتماعی. امیر شمس الدین علی علاوه بر اصلاحات نظامی و مالی، به اقدامات و اصلاحات اجتماعی نیز پرداخت. او به سبب همنشینی با درویشان، خلق و خوی آنان را پذیرفته بود و به رعایت عدل و انصاف میان مردم و همچنین مبارزه با فساد های اخلاقی جامعه و رعایت شرع و اصول دین توجه زیادی نشان میداد و در آن سخت گیری زیادی میکرد. توجه او به حدی بود که خود شخصا به سرکشی در امور میپرداخت و از نزدیک با مردم تماس برقرار میکرد و همه مردم نیز به او دسترسی داشتند. او خود شخصا گرد محلات میگشت تا از حال مردم آگاه شود و مستقیما به کار ماموران حکومت نظارت کند. شمس الدین علی مصرف مواد مخدر، از جمله بنگ و تریاک، را در قلمروی خود ممنوع کرد و سخت گیری او به حدی بود که کسی حتی جرئت نداشت نام بنگ و شراب را بر زبان بیاورد. او فحشاء و روسپی گری را ممنوع ساخت و آورده اند که پانصد روسپی را او زنده در چاه افکند. ابن یمین نیز
در یکی از ابیات شعرش، به ممنوع شدن شراب و باده گساری به فرمان امیر شمس الدین علی اشاره کرد. سخت گیری های امیر شمس الدین علی در رعایت عدالت به جایی رسید که همه مردم، اعم از توده مردم و بزرگان مملکت، از او هراس داشته باشند. به گفته میرخواند: «هر مجرمی را که میگفتند تو را نزد خواجه [شمس الدین علی] میبریم، قالب تهی میکرد.» دولتشاه نیز نوشته است که: «سیاست او به مرتبه ای بود که هر کس را از ارباب و لشکری که طلب کردی، وصیت نامه نوشتندی و آنگاه نزد او رفتندی.» شمس الدین علی حتی وقتی خبردار شد که نقیب شهر سبزوار از نسل حجاج بن یوسف ثقفی است او را زهر داد. ابن یمین در قطعه شعری در خصوص سخت گیری های شمس الدین علی سروده است: عمران و آبادانی. بهبود اوضاع مالی دولت و خزانه باعث شد بودجه کافی ایی برای بازسازی بناها و آبادانی ها بدست بیاید. امیر شمس الدین در دوران حکومت خود او بنای مسجد جامع سبزوار را تکمیل و ترمیم کرد و حوض و پایابی در میان مسجد جامع ساخت. ابن یمین در شرح این مسجد و حوض آن میگوید: شمس الدین علی برای نگهداری کالاهای تولیدی دولت، انبار بزرگی ساخت. وسعت و استحکام انبار او به قدری بود که شتران برای بارگیری با ب
ار، بالای آن میرفتند. او برای اشتغال مردم و پیشه وران، دست به ایجاد کارگاه های متعددی برای تولید کالا زد و ایجاد کار نمود. دولتشاه به یک کارخانه اسلحه سازی دولتی (جیبه خانه) اشاره میکند که روزی پنج جیبه (مهمات جنگی) در آن تولید میشد و افراد زیادی در آن به کار مشغول بودند. احتمالا کارگاه های تولیدی دیگری نیز احداث شد، اما دولتشاه به ذکر این موارد اکتفا کرده و باقی مورخان، همچون میرخواند، به طور کلی میگویند که ولایات را آباد و معمور گردانید. مرگ. سخت گیری های شدید امیر شمس الدین و شخصیت تند او باعث شد که در نزد بزرگان سربدار منفور شود. این دلیل را یعقوب آژند و جان ماسون اسمیت نیز تایید نمودند. او در اواخر حکومتش دیگر نه جناح درویشان را با خود داشت و نه جناح میانه روهای سربدار. او در نهایت به دست تمغاچی خود، حیدر قصاب، با همراهی یحیی کرابی، به قتل رسید. حیدر قصاب از مردم روستای چشم، روستای شمس الدین علی، بود که امیر شمس الدین او را به منصب جمع آوری تمغا گماشت. روزی حساب تمغاهای جمع آوری شدهٔ حیدر قصاب پس افت می کند و امیر شمس الدین محصلانی تعیین می کند تا تمام اموال حیدر را برای جبران این پس افت ها، مصادره کنند.
وقتی حیدر تمام اموال خود را از دست می دهد و محصلان همچنان او را تحت فشار می گذارند تا بدهی های خود را پرداخت کند، دست به دامان امیر شمس الدین میشود که باقی بدهی ها را ببخشد. اما امیر شمس الدین، که به گفته مولف تاریخ سربداران مردی فحش گو و بددهن بود، جواب می دهد: «زن خود را در خرابات بنشان و از آن ممر وجه دیوان تسلیم نمای.» حیدر قصاب هم با حالت گریان به ظاهر گفت: «خدمت کنم». اما در باطن، بابت این توهین، تصمیم به قتل امیر شمس الدین گرفت. بنابراین این فکر را با یکی از یاران خود در خلوت در میان گذارد و از او خواهش کرد چنانچه در مجلس به امیر شمس الدین حمله کرد و موفق به قتل او نشد، با یک ضربت کار خودش را بسازد تا زنده اسیر نشود. زیرا اگر اسیر شود، مرگی وحشتناک در انتظارش خواهد بود. آن دوست به او گفت که در این مورد با یحیی کرابی مشورت کند. حیدر نیز به نزد او رفت و گفت: «امشب امری در خاطر دارم، عنایت از من باز نباید گرفت.» یحیی کرابی به موجب فراستی که داشت، دانست که حیدر چه می گوید و غرض او چیست. پس گفت: «مردانه باش که من نخواهم گذاشت آسیبی به تو برسد». پس حیدر در هنگام نماز شب در محضر امیر شمس الدین علی، در بالاخا
نهٔ قلعه سبزوار، از جای برمی خیزد و فریاد می آورد که: «من از خاک برگرفته شماام امروز با من فضیحت و رسوایی می رود.» و بلافاصله خنجری از آستین بیرون می کشد و بر سینه امیر می زند، به طوری که خنجر از پشت او بیرون می زند. پهلوان حسن دامغانی که این صحنه را می بیند، شمشیر برمی کشد تا دفاع کند. اما یحیی کرابی نیز در همان لحظه شمشیر خود را از نیام بیرون می آورد و می گوید: «پهلوان حسن دست نگه دار.» پهلوان حسن نیز دست نگه می دارد و می گوید: «ای خواجه ندانستم که این کار با مشورت شما صورت گرفته است.» غیاث الدین بن علی فریومدی نام قاتلان خواجه شمس الدین علی را یحیی کرابی و امیر عزالدین نربالادی می نویسد. مورخان درباره علت قتل شمس الدین علی نظریات دیگری دادند و علت قتل وی را فراتر از قضایای شخصی و ناموسی ذکر می کنند. پطروشفسکی معتقد است که عمل حیدر قصاب به ظاهر علت خصوصی و شخصی داشت، اما به احتمال قوی او آلت فعل جناح میانه روی سربداران شد. مولفان روسی کتاب تاریخ ایران معتقدند که شمس الدین علی نمایندهٔ جناح رادیکال سربداران بود و فئودال ها و مورخان هوادار آنان با وی دشمنی می کردند و ظن غالب علت قتل خواجه شمس الدین علی سیاسی
بود. آهنچی معتقد است که دست داشتن یحیی کرابی در قتل خواجه شمس الدین علی نشان می دهد که انگیزهٔ اصلی قتل، مخالفت گروهی و دسته بندی های داخل حکومت علیه شمس الدین علی بوده است. تاریخ مرگ او نیز مانند تاریخ آغاز سلطنتش، دقیق نیست. حافظ ابرو تاریخ قتل شمس الدین علی را سال ۷۵۲ ذکر می کند. دولتشاه و غیاث الدین بن علی فریومدی تاریخ مرگ را سال ۷۵۶ نگاشته اند. میرخواند و خواندمیر هم متفقاً تاریخ قتل او را سال ۷۵۳ نوشته اند. فصیحی نیز سال ۷۵۴ را تاریخ مرگ خواجه نوشته است. دولتشاه نوشته است که او پنجاه و شش سال عمر کرد. ابن یمین نیز در قطعه ای در دیوانش، سال قتل خواجه شمس الدین علی را ۲۸ شوال سال ۷۵۲ آورده است: علاوه بر آن ابن یمین در اشعار دیگرش اشاره به واقعهٔ قتل شمس الدین علی می کند و در آن حیدر قصاب را مدح می کند: شخصیت. از منابع شخصیت شمس الدین علی روی هم رفته این گونه استنباط می شود که شمس الدین علی امیری کاردان و باکیاست و لایق بود و از ارادهٔ محکمی برخوردار بود که او را در اجرای اصلاحات و تثبیت امنیت و اوضاع داخل یاری داد. او با کمک این ارادهٔ محکم و قاطع، توانست اقتدار و تثبیت سربداران را پس از مرگ وجیه الدین م
سعود، بازگرداند. او جدیت زیادی در انجام کارها داشت و هیچ گونه تخطی و یا بی نظمی را تحمل نمی کرد و مجرم و تخطی کاران را به سختی مجازات می کرد و همین شدت عمل و جدیت او در تثبیت نظم و مجازات متخلفان باعث رونق اقتصادی و ایجاد آرامش در قلمروی سربداران شد. مثالی دیگر از جدیت و سختگیری او را می توان در مصادرهٔ اموال حیدر قصاب، که به باور آژند از مالیات هایی که جمع آوری کرد اختلاس کرده بود، و سخت گیری بر او برای پرداخت بدهی هایش دید. او فرد متدینی بود و به رعایت شرع و اخلاقیات در جامعه توجه زیادی نشان می داد. او در سکه های خودش نمادهای شیعی و مهدوی را ضرب کرد و مسجد جامع شهر سبزوار را مرمت نمود. او مصرف شراب و مواد مخدر را ممنوع کرد و جلوی فحشاء را گرفت و حتی نقیب شهر سبزوار را، به دلیل اینکه از نسل حجاج بن یوسف بود، مسموم کرد. مسموم کردن نقیب شهر سبزوار و انداختن پانصد فاحشه در چاه، نشان از جدیت زیاد او در رفع فساد در جامعه و برقراری قانون شرع می دهد. علاوه بر تمام اینها، شمس الدین علی سیاستمدار بسیار زیرکی بود. او با سیاست دقیق، راه خود را برای رسیدن به حکومت هموار کرد و کاری کرد که به نمایندگی از تمام جناح های سرب
داران حکومت کند و نمایندهٔ یک جبهه خاص نباشد و در نتیجه پایه های حکومتش سست نشود. شمس الدین علی فردی بود که از فرصت های پیش رو به سرعت استفاده می کرد؛ مانند زمانی که از ضعف حکومت جانی قربانی و شورش والی توس استفاده کرد و آنجا را به محاصره گرفت. مردم مداری و مردمی بودن از دیگر خصوصیات این فرمانروا بود. او به زندگی مردم عادی توجه زیادی نشان می داد و حتی خود شخصا به تفحص در زندگی آنان می پرداخت و برای آسایش آنان به اصلاحات مالی ای چون لغو برات گرفتن زد. شمس الدین علی خود زندگی ساده ای داشت و همه مردم به او دسترسی داشتند و خود شمس الدین علی نیز با تمام مردم، حتی قشر مرده شوی، رفاقت داشت. نفوذ کلمه او میان مردم بسیار زیاد بود و این نشان از شخصیت کاریزماتیک و محبوب او میان مردم میدهد. منابع به خصوصیات بد او نیز اشاره کردند. از جمله دشنام گفتن و خشونت و سخت گیری های زیاد او که باعث روی برتافتن بزرگان از او شد.
اسرافیل علمداری (زاده مرداد ۱۳۴۲ - تهران) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران است. او با نقش رودامون در سریال یوسف پیامبر به شهرت رسید. وی هم اکنون مدیریت فیلم و سریال مرکز سیمای استانها را به عهده دارد.
یحیی کرابی (۷۵۳–۷۵۹ ق) از امیران سربداران بود. ولی فردی دیندار، پرهیزکار، شجاع، عادل و از نزدیکان امیرمسعود بود که اصلش از روستای کرابِ بیهق بود. وی پس از قتل شمس الدین علی، به رهبری دولت سربداران برگزیده شد و فرماندهی سپاه را به حیدر قصاب داد. او توانست ولایت طوس را از گماشتگان ارغنون شاه پس بگیرد. یحیی، همواره پیروان شیخ حسن را احترام می کرد و در برقراری عدالت و اجرای مساوات میان مردم می کوشید. مهم ترین اقدام، پایان دادن به حکومت طغای تیمور بر گرگان و مازندران بود و توانست با اطلاع از نیرنگ طغای تیمور مبنی بر نوشتن پیمان صلح در اردویش، قبل از اقدام طغای بر آنان حمله برد و او را همراه بسیاری از مغولان بکشد و غنایم بی شماری به دست آورد. وی پس از چندی به دست علاء الدوله برادر زن خود، در سبزوار به قتل رسید.
ورزشگاه شهدای سیمرغ یک ورزشگاه فوتبال در روستای زیارکلا در نزدیکی شهر کیاکلا، ایران است. این ورزشگاه که در سال ۱۳۹۴ تأسیس شده دارای ۵٬۰۰۰ نفر ظرفیت می باشد.
دومین نبرد ایپر () در جنگ جهانی اول از ۲۲ آوریل تا ۲۵ مه ۱۹۱۵ برای کنترل شهر استراتژیک ایپر در غرب بلژیک درگرفت. پاییز پیشتر در همین شهر نبرد ایپر صورت گرفته بود که نتیجهٔ قاطعی نداشت. این نبرد هم بدون پیروز قاطع در پایان یافت. در این نبرد اولین مورد استفادهٔ آلمانی ها از جنگ افزار شیمیایی در جبههٔ غربی اتفاق افتاد.
پرویز قریب افشار (زاده ) مجری تلویزیونی ایرانی است. همسر وی زویا ثابت و فرزند او شیوا رز بازیگر در آمریکا است. او با خنده های معروفش، مجری بسیاری از برنامه های نوروزی و جشن های دیگر در تلویزیون ملی بود؛ برنامه هایی که شاید در آن زمان تصور می شد تنها برای مناسبتی خاص تهیه و پس از مدتی به فراموشی سپرده می شوند. اما قریب افشار توسط نوارهای ویدئویی برای نسل پس از انقلاب هم به چهره ای آشنا بدل شد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ به آمریکا رفت. پیش از انقلاب. تحصیل در آمریکا. پرویز قریب افشار پس از پایان تحصیلات متوسطه در تهران، برای تحصیل در رشته شیمی به آمریکا رفت. او در این مدت چندین بار به عنوان مجری در جشن های دانشگاه روی صحنه رفت و اجراهایش مورد توجه استادان قرار گرفتند. آنها قریب افشار را تشویق کردند که در رشته تلویزیون تحصیل کند. قریب افشار در سال ۱۳۴۹ پس از دریافت کارشناسی ارشد در رشته تلویزیون از دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس به ایران بازگشت و جذب تلویزیون ملی شد. مجری گری. او از سال ۱۳۵۰ به عنوان مجری در تلویزیون کار خود را ادامه داد. یکی از نخستین برنامه های قریب افشار، اجرای زنده برای گردآوری کمک به ایرانی تباران
ی بود که از عراق اخراج شده بودند. او میزبان تلویزیونی افراد سرشناسی از جمله فرانک سیناترا، گریگوری پک، مهدی اخوان ثالث، انوشیروان روحانی، شهریار، و هایده بود. او همچنین به گوشه و کنار ایران سفر می کرد و درباره موضوعات گوناگونی چون حفظ محیط زیست، انتقال خون و آشنایی با رسوم محلی برنامه می ساخت. از دید خود او موفق ترین برنامه در این دوره، برنامه ویژه چهارشنبه سوری حدود سال ۱۳۵۳ با همراهی اسماعیل مهرتاش بود. پرویز قریب افشار همچنین از سفارت خانه های خارجی در تهران برای دعوت از هنرمندان کشورهای همسایه به تلویزیون ملی ایران کمک می گرفت. از جمله این برنامه ها میزبانی از امل سایین و یک گروه قوالی در پاکستان در تلویزیون ملی ایران بودند. در سال ۱۳۵۵ تلویزیون ملی ایران یک شبکه بین المللی نیز راه اندازی کرد که به انگلیسی و دیگر زبان های اروپایی برنامه پخش می کرد. در آغاز پرویز قریب افشار نزدیک به یک سال سرپرست این شبکه بود. بازیگری. قریب افشار در سال ۱۳۵۶ در فیلم "کاروان ها" به کارگردانی جیمز فارگو به همراه آنتونی کوئین، بهروز وثوقی و محمدعلی کشاورز بازی کرد. اما به دلیل دخالت مهدی بوشهری (همسر اشرف پهلوی) از نتیجه کار
اما چندان راضی نبود. این نخستین فیلمی بود که با سرمایه ایران و یک شرکت خارجی تهیه می شد. در این فیلم قریب افشار نقش رئیس پلیس یکی از شهرهای افغانستان را بر عهده داشت. مجری گری در مسابقه انتخاب دختر شایسته ایران. مسابقه انتخاب دختر شایسته ایران در سال ۱۳۵۶ طی مراسمی با شکوه در رویال هتل هیلتون تهران برگزار شد. در این مراسم پرویز قریب افشار به همراه گوگوش از مجریان برنامه بودند. نوروز ۵۷. آخرین برنامه ای که این مجری ایرانی در ایران به روی صحنه برد، برنامهٔ "نوروز ۵۷" بود. او در این سال یکی از بزرگ ترین برنامه های نوروزی را به کمک دوستان و تعدادی از مدیران برنامه ها ساخت. تدریس. او علاوه بر اجرای نقش در برنامه "شو" در تلویزیون، در رشته روابط عمومی دانشگاه صدا و سیما و مدرسه عالی زنان نیز تدریس می کرد. پس از انقلاب. خروج از ایران. با بالا گرفتن تب انقلاب از تابستان ۱۳۵۷ خانواده کرول (همسرش نخست قریب افشار) دائما از آمریکا با آنها تماس می گرفتند و جویای حال آنها می شدند. برای همین او تصمیم گرفت به همراه همسر و دو فرزندش به آمریکا برود. او در ۱۳۵۷ به سختی توانست پروازی به لندن پیدا کند. او در آغاز به سان فرانسیسکو
رفت و پس از مدت کوتاهی راهی لس آنجلس شد. او بلیت پرواز خود را دو سره گرفته بود تا پس از مدت کوتاهی به ایران بازگردد که هرگز ممکن نشد. او همواره امید دارد که دوباره به ایران برگردد. رادیو "صدای دوست". قریب افشار در لس آنجلس فعالیت رسانه ای خود را از سال ۱۳۵۹ با کمترین امکانات آغاز کرد. او با همراهی با بیژن سمندر شروع به پخش یک برنامه هفتگی رادیویی با عنوان "صدای دوست" کرد. ناصر چشم آذر سازنده آرم موسیقی این برنامه بود. این برنامه یکشنبه ها از ساعت ۱۲ تا ۱ بعد از ظهر پخش می شد. کار این رادیو حدود یک سال ادامه پیدا کرد. آنها برای تبلیغ در فروشگاه های ایرانی آگهی می گذاشتند. برنامه نوروزی ۱۳۶۰. او چون سال ها در ایران برنامه نوروزی داشت، خیلی علاقه مند بود این برنامه را در خارج از کشور هم ادامه بدهد. در آن زمان، این برنامه دو ساعت و نیمه تنها در لس آنجلس پخش می شد. به دلیل بحران گروگان گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا به او اجازه ندادند که برنامه را به نام "نوروز ایرانی" برنامه پخش کند. برای همین نام برنامه به "جشنواره بهاره زرتشتیان" تغییر کرد. این برنامه، نخستین برنامه ایرانی در لس آنجلس بود. چون در آن زمان هیچ
برنامه تلویزیونی ایرانی برای تبلیغ نبود، افشار باید از یک ماه پیش از نوروز یک برنامه رادیویی می گرفت که به مردم اطلاع بدهد برنامه ای تلویزیونی خواهند داشت. "سیمای آشنا". از دی ۱۳۶۱ نخستین برنامه ای که به طور معمول در آمریکا آغاز شد برنامه "سیمای آشنا" بود. البته در آن زمان ۳ تلویزیون دیگر تلویزیون ایرانیان، جام جم، و تلویزیون جنبش ملی ایران هم شروع به کار کرده بودند. قریب افشار برای برنامه "سیمای آشنا" با هوشمند عقیلی و بیژن سمندر محلی را اجاره کرد. از آن به بعد، برنامه های "سیمای آشنا" هفته ای یک بار روزهای یکشنبه پخش می شد. در دوران پخش برنامه، بسیاری از چهره های سرشناس فرهنگ و هنر ایران از جمله نادر نادرپور، بهروز وثوقی، علی اکبر سعیدی سیرجانی، پوران و ویگن در این برنامه شرکت کردند. شرایط به مرور بهتر شد و قریب افشار توانست یک استودیوی حرفه ای در اختیار داشته باشد. پس از مدتی "سیمای آشنا" را به برنامهٔ صبحگاهی بردند و آنرا پنج روز هفته از ساعت ۷:۳۰ تا ۸:۳۰ صبح اجرا کردند. ایرانی ها با توجه به آشنایی با وی و برنامه های تلویزیونی او در ایران در آن برنامه آگهی گرفتند. خرج این برنامه که حدود ۲۴ هزار دلار شد ا
ز طریق آگهی های ایرانیان لس آنجلس تأمین شد. از آنجاییکه برای ضبط برنامه استودیو نداشتند تکه هایی از برنامه را در کوچه و خیابان یا پارک ساحلی سانتا مونیکا ضبط می کردند. رافی خاچاطوریان به طنز این پارک را «استودیوی قریب افشار» می نامید. چون می خواستند برنامه حال وهوای شرقی داشته باشد، یک فرش فروشی را در لس آنجلس پیدا کرده و مقداری از برنامه را هم در آن جا ضبط کردند. کاهش فعالیت. قریب افشار از حدود سال ۱۳۸۰ حضور تلویزیونی خود را کاهش داد و تنها در یک برنامه هفتگی در شبکه تلویزیونی طپش حضور پیدا می کرد. آخرین برنامه تلویزیونی او به مناسبت نوروز ۱۳۹۵ بود که در ده قسمت از تلویزیون جِم پخش شد. مشکل مستندسازی. او همواره از نبود مستندسازی و بایگانی کارهای خود ابراز نارضایتی می کند. زیرا فضای کافی برای بایگانی همه کارهای خود نداشت و در آن هنگام جایی برای نگهداری همه کارهای او وجود نداشت. برای همین مجبور شد بخشی از نوارهای خود را دور بریزد. اما همچنان بخشی از نوارها را در بایگانی شخصی خود نگه داشته است. مسافرت ایران با پای پیاده. تابستان سال ۱۳۸۳ قریب افشار و همسرش قصد داشتند مسافرتی با پای پیاده از آستارا تا خلیجی در ح
والی گرگان را تجربه کنند. او حدود یک سال در برنامه خود به تبلیغ این مسافرت پرداخت و جوانان و مردم را برای همراهی با خود دعوت کرد. اما استقبالی از این برنامه صورت نگرفت. افشار با نزدیک شدن موعد سفرش در خرداد ۱۳۸۳ کم کم صحبت از خطر این سفر به میان آورد و سرانجام بیان کرد که بنا به درخواست بسیاری از علاقه مندان، برنامه این سفر را لغو کرده است. زندگی شخصی. افشار در آمریکا ازدواج کرد و پس از گذشت چند سال از زندگی مشترک از همسر اولش جدا شد و با یکی از زنان خواننده لس آنجلس به نام زویا ثابت ازدواج کرد. قریب افشار صاحب یک فرزند دختر به نام شیوا رز بازیگر فیلم های تلویزیونی و سینمایی آمریکایی است.
گودال های اوبری () حلقه ای از از ۵۶ گودال پر شده با گچ فرنگی در استون هنج است که به افتخار عتیقه شناس قرن هفدهمی جان اوبری نامگذاری شده است. این حلقه ها را ویلیام هاولی در دههٔ ۱۹۲۰ کشف کرد.
رساله فی تفضیل الاتراک علی سائر الاجناد و مناقب الحضرت العلیه السلطانیه کتابی است که در سده پنجم ه .ق توسط ابن حسول ابوالعلا نگارش یافته است. او از خدمتگزاران طغرل بیک بود و در این اثر مطالبی دربارهٔ دوران آغازین سلجوقیان بیان داشته است و همچنین دارای نظرات مهمی دربارهٔ ترکان است.
الانباء فی تاریخ الخلفاء کتابی است که در سده ششم توسط محمد بن العمرانی نوشته شده است. این اثر با گزارش زندگانی محمد بن عبدالله آغاز شده و با تاریخ خلافت عباسی پایان می یابد. کتاب موردنظر، منبعی قابل دسترس در جهت بررسی روابط سلاجقه و شاخه های آن با خلافت عباسی می باشد و اطلاعات مهمی پیرامون ایجاد مناسبات با خلافت و خلیفه قائم بامرالله و سلجوقیان، در خود دارد. همچنین دربارهٔ وضعیت خلافت و مجادلات خلیفه و سلطان، اطلاعات نایاب و مهمی دارد.
تاریخ عظیمی کتابی است که در قرن ششم ه .ق توسط علی التنوخی العظیمی نگارش شده است و تاریخ اسلام را به طور مختصر شرح داده و در باب تاریخ سلاجقه دارای اهمیت است. نقل رویدادها در کتاب موردنظر از آدم آغاز شده و پس از بیان سرگذشت پیامبران و فرمانروایان مشهور و همچنین زندگانی محمد بن عبدالله و خلفا، تا خلیفه المکتفی لامرالله را شرح داده است. بخش آخر کتاب با موضوع سلجوقیان دارای اطلاعاتی دست اول است. در کنار آن آگاهی های پیرامون مجادلات سلاجقه در آناتولی و فتح آناتولی و سوریه و مجادلات سلاجقه و امیرنشین ها با صلیبیون در آناتولی و همچنین نخستین امیرنشین ها از جمله زنگیان سوریه و دیگر اتابکان در کنار فعالیت هایشان، در اختیار خوانندهٔ اثر می گذارد.
المنتظم و ملتقائط الملتزم فی اخبار الملوک و الامم کتابی است که ابن جوزی در قرن ششم ه .ق به تألیف آن همت گماشته است. در این کتاب شرح وقایع از آغاز آفرینش تا سال ۵۷۲ ه .ق می باشد. مؤلف، بیش از شرح رویدادهای تاریخی، به دانشمندان و شخصیت های دینی معاصر خویش پرداخته است. این اثر در باب تاریخ عراق-بغداد در عصر سلجوقیان، اهمیت فراوانی دارد و روابط سلجوقیان با خلافت را به همراه جزئیات شرح می دهد. به علت سکونت نویسندهٔ اثر در بغداد و ناظر بودن او بر بسیاری از اتفاقات، مطالب ذکر شده از او، نایاب است.