Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میت امپراتوری ژاپن بر همه جزیره های میکرونزی که بالاتر از خط استوا اشغال کرده بود با پیمان قیمومت اقیانوس آرام جنوبی رسمیت یافت. به ژاپن قیمومت درجه C (Class C) جامعه ملل برای حکمرانی داده شد. به این معنی که این جزیره ها باید از حالت نظامی خارج شوند و ژاپن در اقیانوس آرام، حق گسترش قلمرو خود به بیش از این جزیره ها را ندارد. در آغاز اجرای قیمومت، هر سال بررسی موشکافانه ای توسط کمیسیون قیمومت های دائمی جامعه ملل در ژنو سوئیس انجام می شد. اگر چه در سال های پایانی دهه ۱۹۲۰ امپراتوری ژاپن درخواست های بازدید رسمی یا بازرسی بین المللی را رد می کرد. مدیریت. به دنبال اشغال جزیره ها از سوی ژاپن، سیاست پنهان کاری در دستور کار قرار گرفت. ژاپن آشکارا اعلام کرد که کشتی های خارجی حق ورود به آب های میکرونزی را ندارند. حتی کشتی های کشورهایی که در هنگام جنگ جهانی اول متحد ژاپن بودند. در پنج سال نخست اشغال، ژاپن حضور خود را پایدار و جزیره ها به صورت یک مستعمره فرضی درآمدند. نیروی دریایی ژاپن این منطقه را به پنج قسمت دریایی پالائو، سایپن، تروک، پوهنپئی، و آب سنگ حلقوی جالوئیت تقسیم کرد که همه آن ها به دریاسالار ارشد در مرکز فرما
ندهی تروک (چوک) گزارش می دادند. پشنهاد عهدنامه ورسای برای اجازه تجارت و مهاجرت بین جزیره هایی که توسط ژاپن اداره می شدند با جزیره هایی که توسط استرالیا و نیوزیلند اداره می شدند از سوی ژاپن رد شد. اگر جزیره ها دارایی مستعمراتی به حساب می آمدند و از ورود خارجی ها به جزیره ها پیشگیری می شد ژاپن می توانست مدیریت خود بر جزیره ها را ادامه دهد. هنگامی که جزیره ها قانوناً به قیمومت جامعه ملل درآمدند ژاپن به عنوان بخشی از امپراتوری ژاپن آن ها را مانند یکی از قلمروهای ژاپن اداره کرد. این وضعیت حتی پس از سال ۱۹۳۵ که ژاپن از عضویت جامعه ملل خارج شد و ادعای قانونی خود بر اداره جزیره ها را از دست داد ادامه یافت. از دید نظامی و اقتصادی، سایپن در مجمع الجزایر ماریانا مهم ترین جزیره در قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بود. به همین خاطر به مرکز بعدی سکونت ژاپنی ها تبدیل شد. سینما، رستوران، پارک، و خانه های گیشا در شهرک های گاراپان (در سایپن)، کُرُر (در پالائو)، و کُلُنی (کولونیا در جزیره پوهنپئی) بر پایه شهرک های مشابه درون ژاپن ساخته شدند. جزیره مهم دیگر تروک (تالاب چوک) در مجمع الجزایر ماریانا بود که برای استفاده نیروی دریایی سلطنت
ی ژاپن به صورت یک پایگاه نیروی دریایی اصلی درآمده بود. بین ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰ مدیریت این جزیره ها از نیروی دریایی به غیرنظامی تغییر کرد. در سال ۱۹۲۰ سازمان نیروی دریایی به دفتر امور مردمی تغییر کاربری داد که مستقیماً به وزیر نیروی دریایی گزارش می داد. سازمان امور مردمی که در آغاز، در چوک بود در۱۹۲۱ (میلادی) به کُرُر تغییر جا داد. برای همخوانی با قیمومت، ناوگان های دریایی منحل شدند. در آوریل ۱۹۲۲ یک دولت غیرنظامی مردمی در هر یک از شش منطق شهرداری سایپن، پالائو، یَپ، چوک، پوهنپئی، و جالوئیت برپا شد که به فرمانده نیروی دریایی خود گزارش می دادند. همزمان جایگاه «فرماندار قیمومت اقیانوس آرام جنوبی» ایجاد شد. فرماندار مستقیماً به نخست وزیر ژاپن گزارش می داد. پس از برپایی «وزارت امور مستعمرات» در ۱۹۲۹ فرماندار، مستقیم به وزیر امور مستعمرات گزارش می داد. در نهایت، برپایی «دولت دریاهای جنوبی» یا «نان یُ چُ» در مارس ۱۹۳۲ (میلادی) دولت مستقر در جزیره ها را کاملاً به شکل یک مدیریت تمام مردم غیرنظامی درآورد. هنگامی که در نوامبر ۱۹۴۲ وزارت امور مستعمرات جذب وزارت آسیای شرق بزرگ شد بار دیگر نیز برتری نیروی دریایی امپراتوری ژاپن با
گماشتن یک دریاسالار به عنوان فرماندار به رسمیت شناخته شد. به علاوه در نوامبر ۱۹۴۳ شش منطقه شهرداری به سه منطقه شمال، خاور، و باختر کاهش یافتند. اهمیت. برای ایجاد یک بازار بزرگ، جمعیت قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بسیار کم بود و مردم بومی برای خرید کالاهای وارداتی، منابع مالی محدودی داشتند. اهمیت ویژه این قلمرو برای ژاپن موقعیت استراتژیک آن بود که مسیرهای دریانوردی در همه اقیانوس آرام را تحت کنترل درمی آورد و مکان های مناسبی را برای تأمین نیاز کشتی های دریانوردی مانند آب شیرین، میوه تازه، سبزی، و گوشت فراهم می کرد. همچنین مکان مهمی برای ایستگاه های تأمین زغال سنگ مورد نیاز کشتی های موتور بخار بود. جمعیت. جمعیت جزیره ها به خاطر زندگی ژاپنی ها در میکرونزی افزایش یافت. در آغاز، کوچ کنندگان ژاپنی از استان اوکیناوا و دیگر جزیره های ریوکو بودند. اما پس از آن مهاجران از دیگر بخش های ژاپن به ویژه منطقه محروم توهوکو کوچ کردند. به دنبال کارگران کشاورز، مغازه داران، رستوران ها، خانه های گیشا، روسپی خانه، شهرک های پیشین آلمانی را به شهرهای پر رونق ژاپنی تغییر دادند. نخستین براوردها بین ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰، جمعیت کل جزیره ها را که م
ردم بومی اقیانوسیه بودند ۵۰٬۰۰۰ نفر می دانستند. کوچ ژاپنی ها باعث شد تا تعداد آن ها از کمتر از ۴٬۰۰۰ نفر در ۱۹۲۰ به ۷۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۳۰ و بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۳۳ برسد. در ۱۹۳۵ ژاپنی ها به تنهایی ۵۰٬۰۰۰ نفر از جمعیت کل منطقه را تشکیل می دادند. در ۱۹۳۷ نزدیک ۹۰٪ جمعیت سایپن یعنی ۴۲٬۵۴۷ نفر از ۴۶٬۷۴۸ نفر ژاپنی بودند. در سرشماری دسامبر ۱۹۳۹ از مجموع ۱۲۹٬۱۰۴ نفر کل جمعیت، ۷۷٬۲۵۷ نفر ژاپنی (به همراه چینی تبارها و کره ای تبارها)، ۵۱٬۷۲۳ نفر بومی و ۱۲۴ نفر خارجی بودند. حقوق و جایگاه بومیان میکرونزیایی با مردم اهل امپراتوری ژاپن فرق داشت. امکان استخدام برای میکرونزیایی ها کمتر، دستمزدها پایین تر و شرایط کاری سخت تر بود. دولت قیمومت اقیانوس آرام جنوبی بیمارستان و مدرسه هایی ساخت و نگهداری کرد و برای میکرونزیایی های بین ۸ تا ۱۵ سال، امکان تحصیل رایگان فراهم کرد. اگرچه مدرسه هایی که بومیان میکرونزیایی در آن ها درس می خواندند از مدرسه هایی که بچه های ژاپنی در آن ها درس می خواندند جدا و امکان تحصیل برای آن ها محدودتر بود. بیشتر بچه های میکرونزیایی به مدرسه شبانه روزی می رفتند. جایی که تحصیل اجباری برای گسترش دین ژاپنی و م
راسم مذهبی شینتو بود. در سال ۱۹۴۰ یک پرستشگاه شینتو به نام «نان یُ» در کُرُر ساخته شد. رفتن به مدرسه های تبلیغ مذهبی مسیحیت در جایی که مدرسه دولتی وجود داشت ممنوع بود. اقتصاد. رابطه اقتصادی ژاپن با میکرونزی از سده ۱۹ (میلادی) آغاز شد. پیش از قیمومت اقیانوس آرام جنوبی گروه کوچکی از کارآفرینان ژاپنی، سرمایه گذاری های اقتصادی را در میکرونزی آلمان انجام دادند و بخش مهمی از تجارت آن منطقه را در دست گرفتند. اگرچه این توسعه اقتصادی به خاطر فاصله زیاد، مساحت کم، و بازار مصرفی کوچک جزیره ها مشکل زیادی داشت. در آغاز، قیمومت اقیانوس آرام جنوبی برای دولت امپراتوری ژاپن بار مالی داشت. زیرا در توکیو باید برای آن کمک سالانه در نظر گرفته می شد. محصول عمده منطقه قیمومت، مغز نارگیل بود که در آن زمان در ساخت بسیاری از محصولات تولیدی استفاده می شد. در دهه ۱۹۲۰ (میلادی) و دهه ۱۹۳۰ (میلادی) دولت امپراتوری ژاپن سیاست تشویق به انحصارهایی را در پیش گرفت که ابتکار عمل های خصوصی را با سرمایه دولتی پیوند می زدند. این کار با هدف بیشترین سازی تعداد ژاپنی های مستعمره نشین انجام شد. تا پایان دهه ۱۹۳۰ (میلادی) توسعه جزیره ها در راستای کمک به
توسعه اقتصادی شهروندان ژاپنی انجام می شد. سرمایه گذار ژاپنی «هاروجی ماتسوئه» در سال ۱۹۲۰ وارد سایپن شد و شرکت توسعه دریاهای جنوبی را پایه گذاشت. این شرکت، بزرگ ترین بنگاه اقتصادی در میکرونزی شد. او بیش از هر چیز به توسعه تولید نیشکر در جزیره ها پرداخت. به گونه ای که در ۱۹۲۵ (میلادی) بیش از زمین زیر کشت داست. در سال های آغازین دهه ۱۹۳۰ (میلادی) صنایع وابسته به شکر بیش از ۶۰٪ درآمد قیمومت را تأمین می کردند. موز، آناناس، درخت نان، نارگیل، مانیوک، قهوه، و دیگر محصولات کشاورزی گرمسیری نیز کشت شده و آن را برابر با تایوان قرار دادند. همچنین جزیره ها پایگاهی برای ناوگان ماهی گیری ژاپنی ها شدند که مرکز آن ها در کُرُر بود. ماهی گیری به یکی از سودآورترین صنایع در جزیره ها تبدیل شد. ناوگان بزرگی از کشتی ها ماهی می گرفتند و کارخانه های فراوری ماهی در بسیاری از جزیره ها کار می کردند. ژاپنی ها معادن فسفات آلمان ها در جزیره آنگائور را بدست گرفته و آن را گسترش دادند. معادن فسفات کوچک تری نیز در در جزیره های نزدیک، باز شدند. مجموع کل صادرات به ژاپن به ۲۰۰٬۰۰۰ تن در سال رسید. صادرات جزیره آنگائور به تنهایی ۶۰٬۰۰۰ تن در سال بود
. فسفات بدست آمده برای کشاورزی استفاده می شد. ماده معدنی مهم دیگر، بوکسیت بود که بخش دیگری از ساختار اقتصادی مستعره بود. اگرچه بوکسیت تنها در منطقه پالائو یافت می شد. در ۱۹۳۷ صنعت نارگر (مادر صدف) به سود رسید و مقدار زیادی صدف طبیعی و پرورشی از جزیره ها بدست آمد. از سال ۱۹۱۵ شرکت تجاری دریاهای جنوبی، قرارداد ویژه ای با نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بست تا باربری، جابجایی مسافر، و نامه رسانی به امپراتوری و بین جزیره ها را بدست بگیرد. در پی آن، کشتیرانی بین امپراتوری و جزیره ها به شرکت کشتی بخار نامه رسانی ژاپن واگذار شد که بزرگ ترین خط کشتیرانی بخار در امپراتوری بود. تقریباً همزمان با آغاز گردش گری ژاپنی ها در جزیره ها امکانات رفاهی نیز در برخی کشتی ها فراهم شد. به دلیل کمبود زمین برای ساخت فرودگاه، هواپیمای آب نشین اصلی ترین گونه هواپیما برای هوانوردی تجاری بود. خطوط هوایی امپراتوری ژاپن برخی پروازهای تجاری خود را از سال ۱۹۳۵ با هواپیماهای آب نشین دوربرد کاوانیشی اچ۶کی۲-ال (که متفقین جنگ جهانی دوم آن را به «ماویس» می شناختند) آغاز کرد. پروازهای تجاری منظم از ۱۹۴۰ آغاز شدند. خدمات منظم نیز در ۱۹۴۱ ارائه شد. خدما
ت تجاری، مدت کوتاهی پس از آغاز جنگ اقیانوس آرام متوقف شد. اما در هنگام جنگ جهانی دوم همچنان از شبکه گسترده پایگاه های هواپیماهای دریایی استفاده شد. جنگ اقیانوس آرام. مفاد قیمومت اقیانوس آرام از ژاپن می خواست که جزیره ها را مسلح نکند. اگرچه، این مفاد ابهام برانگیز بودند و تعریف ضعیفی داشتند و تنها، سنگربندی یا ساخت پایگاه دریایی نظامی را منع می کردند. از ۱۹۲۱ (میلادی) نیروی نظامی ژاپن شروع به نقشه برداری و برنامه ریزی برای توسعه سریع نظامی جزیره ها کرد تا در صورت جنگ، امکان دفاع در این منطقه را داشته باشد. در دهه ۱۹۳۰ (میلادی) نیروی دریایی سلطنتی ژاپن ساخت فرودگاه ها، استحکامات، بندرها، و دیگر پروژه های نظامی را در جزیره هایی که بر پایه قیمومت، تحت کنترل خود داشت آغاز کرد. برای ژاپن این جزیره ها مانند «ناو هواپیمابر غرق نشدنی» بودند که نقشی حیاتی برای دفاع از جزیره های درون کشوری ژاپن در برابر حمله احتمالی آمریکا داشتند؛ بنابراین، مناطق قیمومت، مواضع مهمی برای حملات هوایی و دریایی ژاپن در جنگ اقیانوس آرام شدند. همچنین ارتش سلطنتی ژاپن از جزیره ها برای پشتیبانی گروهک های هوایی و دریایی استفاده کرد. آمریکا برای
گرفتن جزیره ها از ژاپن از راهبرد نظامی لیپ فراگینگ (حرکت های مقطعی و پیوسته) استفاده کرد. به این معنی که به برخی استحکامات ژاپنی مشخص در جزیره ها حمله آبی-خاکی و به برخی تنها حمله هوایی کرد و باقی دیگر را کاملاً نادیده گرفت. این راهبرد باعث شد تا امپراتوری ژاپن بین ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ حاکمیت خود بر قلمرو اقیانوس آرام را از دست بدهد. پیرو قطعنامه ۲۱ شورای امنیت در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷ قیمومت جامعه ملل رسماً توسط سازمان ملل متحد لغو شد و بر پایه بندهای توافق امانی ملل، آمریکا را مسئول مدیریت بر جزیره ها دانست و آن را «قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام» نامید.
مصطفی رزاق کریمی (۱۳۴۱، تبریز) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل ایران است. زندگی نامه. مصطفی رزاق کریمی متولد ۱۳۴۱ تبریز، فارغ التحصیل معماری از اتریش است. وی فعالیت هنری را سال ۱۳۵۳ با ساخت فیلم های کوتاه و مستند به صورت آماتور آغاز کرد و یکی از برجسته ترین فعالیت هایش ساخت فیلم های آموزشی در رابطه با ایدز و به سفارش آموزش و پرورش اتریش بوده که جزو مواد درسی آن کشور شد. او در سال ۱۳۷۰ با دعوت بنیاد سینمایی فارابی به ایران بازگشت و به اتفاق مرتضی رزاق کریمی فیلم های متعددی کارگردانی کرد.
ماگدالنسبرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه کلاگن فورت-لاند واقع شده است. ماگدالنسبرگ ۳٬۰۷۸ نفر جمعیت دارد.
مگدشپرونگ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هارتسگروده واقع شده است.
مهرن یک شهر در آلمان است که در وستروالدکرایس واقع شده است. مهرن ۲۵۱ نفر جمعیت دارد.
مهرینگ یک شهر در آلمان است که در تیرشنرویت واقع شده است. مهرینگ ۱٬۹۴۶ نفر جمعیت دارد.
مایشینگن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در زیندلفینگن واقع شده است.
مایدبرون یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ریمپار واقع شده است. مایدبرون ۱٬۰۳۲ نفر جمعیت دارد.
مایردورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست اشتایرمارک واقع شده است. مایردورف ۹٫۳ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماینتس-لاوبنهایم یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ماینتس واقع شده است. ماینتس-لاوبنهایم ۹٬۳۳۷ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر Longchamp خواهرخواندهٔ ماینتس-لاوبنهایم هست.
مانسباخ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هوهنرودا واقع شده است.
عمر شیخ میرزای دوم (۱۴۵۶ تا ۱۴۹۴ م)، حاکم تیموری دره فرغانه بود. او چهارمین پسر ابوسعید میرزا، امپراتور امپراتوری تیموری در قزاقستان، ازبکستان، شرق ایران و افغانستان بود. همسر اول (همسر اعظم) عمر شیخ، قتلغ نگار خانوم، شاهدخت خانات جغتای و دختر یونس خان مغولستان بود. عمر دارای دو همسر دیگر و سه پسر و پنج دختر از همسرانش بود. پسر بزرگ او بابر (از همسر اولش قتلغ نگار خانوم) بود. دیگر پسرانش از همسران دیگرش جهانگیر میرزای دوم و نصیر میرزا بودند. پسر ارشد وی، بابر، بعدها امپراتوری گورکانی هند را در سال ۱۵۲۵ م بنیان گذاشت و اولین امپراتور مغولی هند شد. درگذشت. عمر شیخ به صورت عجیب و تصادفی در آکسی فورت، شمال فرغانه، در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۴۹۴ درگذشت. این اتفاق هنگامی رخ داد که او در کبوترخانه بود. خانواده. همسران و فرزندان. او جمعاً صاحب هفت همسر، سه پسر و شش دختر بود:
شیرجه یکی از ورزش های بازی های آسیایی ۲۰۱۸ است که از ۲۸ آگوست تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۸ برگزار شده است. این مسابقات در دو بخش زنان و مردان در مجموعه ورزشی گلورا بونگ کارنو، جاکارتا، اندونزی انجام شده است.
گیلبرت (به انگلیسی: Gilbert) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لینکلن، ویسکانسین واقع شده است. گیلبرت ۴۴۰٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گیل (به انگلیسی: Gill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ولد، کلرادو واقع شده است. گیل ۱٬۴۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارباخ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هسن واقع شده است. مارباخ ۳٬۴۳۴ نفر جمعیت دارد.
پیجین انگلیسیِ مِلانِزی (به انگلیسی: Melanesian Pidgin) نوعی از زبان های پیجین است که طی دویست سال گذشته در اقیانوس آرام شکل گرفته است. پیدایش. از زمان های گذشته و همزمان با شناخته شدن جزایر منطقهٔ ملانزی توسط کاشفان هلندی، بریتانیایی، فرانسوی، اسپانیایی و پرتغالی زبانهای اروپایی به تدریج وارد این نواحی شد. ارتباطات اولیه میان اروپاییان و مردم بومی بر روی کشتی ها و طی مبادلات تجاری کوتاه در سواحل باعث پیدایش این پیجین ها گردید. وقتی ارتباطات در قرن نوزدهم بهبود یافت، مستعمرات، تجارت خانه ها، پایگاه های دولتی و هیئت های مذهبی شکل گرفتند و پیجین انگلیسی ملانزی تثبیت و گسترش یافت. گویش ها. در حال حاضر چهار نوع گویش در جنوب غربی اقیاوس آرام یافت می شود که عبارتند از:
مارهوف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در دویچلندسبرگ واقع شده است. مارهوف ۳۰٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماریا بوخ-فایستریتس یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در مورتال واقع شده است. ماریا بوخ-فایشتریتس ۲۸٫۴۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۶۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماراینز یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در نوی اشتات آم روبنبرگه واقع شده است. ماراینز ۱٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماراینتهال یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گایزنهایم واقع شده است. ماراینتهال ۱٬۹۷۷ نفر جمعیت دارد.
ماروته یک شهر در آلمان است که در وستروالدکرایس واقع شده است. ماروته ۲۵۸ نفر جمعیت دارد.
ماکسدورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در راین-پفلاتس-کرایس واقع شده است.
مدلسهایم یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گرسهایم واقع شده است. مدلسهایم ۴۸۷ نفر جمعیت دارد.
مایسدورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فالکن اشتاین، زاکسن-آنهالت واقع شده است. مایسدورف ۱٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
مایسندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در وینزن ان در آلر واقع شده است. مایسندورف ۱٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد.
مایتس یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ودمارک واقع شده است. مایتس ۷۶۹ نفر جمعیت دارد.
ملاخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در گراتس اومگبونگ واقع شده است. ملاخ ۹٫۹۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مرکندورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست اشتایرمارک واقع شده است. مرکندورف ۱۱٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
متهلر یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کامن واقع شده است. متهلر ۱۲٬۰۲۵ نفر جمعیت دارد.
مایشائلربرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در Expositur Gröbming واقع شده است. مایشائلربرگ ۲۶٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۶۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مایشائلربرگ-پروگرن یک شهرستان در اتریش است که در ناحیه لیتسن واقع شده است. مایشائلربرگ-پروگرن ۴۷٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
میخلباخ یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در ماربورگ واقع شده است. میخلباخ ۲٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد.
میخلدورف یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ناحیه زنکت فایت آن در گلان واقع شده است. میخلدورف ۱٬۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
میشتندورف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در شترولندورف واقع شده است. میشتندورف ۵۴۵ نفر جمعیت دارد.
میتربرگ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در Expositur Gröbming واقع شده است. میتربرگ ۱۷٫۳۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۷۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میتربرگ-زانکت مارتین یک شهرستان در اتریش است که در ناحیه لیتسن واقع شده است. میتربرگ-زانکت مارتین ۵۴٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.
میتردورف ایم مورتستال یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در بروک مورتسوچلاگ واقع شده است. میتردورف یم مورتستال ۱۱٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میترلابیل یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست اشتایرمارک واقع شده است. میترلابیل ۷٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مودریاخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در ویتسبرگ واقع شده است. مودریاخ ۲۲٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.
مویشت یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هسن واقع شده است. مویشت ۱٬۲۱۱ نفر جمعیت دارد.
مونایشوالد یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در هارتبرگ فورستنفلد واقع شده است. مونایشوالد ۳۵٫۱۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موهلدورف بای فلدباخ یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در زودوست اشتایرمارک واقع شده است. موهلدورف بای فلدباخ ۱۷٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موندنهوف یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فرایبورگ واقع شده است. موندنهوف ۴۶ نفر جمعیت دارد.
مونکمارش یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در زیلت (مونیکیپالیتی) واقع شده است.
مونتسسهایم یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کرایشتال واقع شده است. مونتسسهایم ۲٬۷۳۷ نفر جمعیت دارد.
ناحیه مورتس چوشلاگ یک شهرستان های اتریش و شهرستان و تقسیمات کشوری سابق در اتریش است که در اشتایرمارک واقع شده است. ناحیه مورتسوشلاگ ۴۲٬۹۴۳ نفر جمعیت دارد.
موش یک شهر در آلمان است که در اهرویلر واقع شده است. موش ۲۱۶ نفر جمعیت دارد.
ناس یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در وایتس واقع شده است. ناس ۲۰٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نایدینگن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در باویرون واقع شده است. نایدینگن ۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
نندینگن یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در توتلینگن واقع شده است. نندینگن ۲٬۸۵۱ نفر جمعیت دارد.
نشتلباخ بای گراتس یک منطقهٔ مسکونی در اتریش است که در گراتس اومگبونگ واقع شده است. نشتلباخ بای گراتس ۸٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناویالرموه یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در برگدورف واقع شده است. ناویالرموه ۲۳٬۷۱۵ نفر جمعیت دارد.
گیلیام (به انگلیسی: Gilliam) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مک داول، ویرجینیای غربی واقع شده است.
گیلز راک (به انگلیسی: Gills Rock) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دور، ویسکانسین واقع شده است.
محاصره استان حمات یکی از بزرگترین عملیات هایی بود که دولت سوریه به منظور سرکوب اعتراضات مردمی به وجود آمده در اوایل جنگ داخلی سوریه انجام داد. بر اساس گزارش ها اولین اعتراضات گسترده مردم شهر حمات به دولت سوریه در ۱۵ مارس ۲۰۱۱ به راه افتاد. ارتش سوریه به صورت جدی از ژوئیه ۲۰۱۱ اقدام به سرکوب اعتراضات حمات کرد که این اقدامات توسط مخالفان دولت تحت عنوان محاصره یاد شد. ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم حمات به خیابان ها شهر آمدند و بدین ترتیب بزرگترین راهپیمایی علیه دولت بشار اسد را رقم زدند. دو روز بعد تانک های ارتش سوریه در حمات مستقر شده و باعث کشته شدن بیش از ۱۶ نفر از معترضان شدند. ۳۱ ژوئیه و در شب حلول ماه رمضان ارتش سوریه به منظور خاتمه بخشیدن به اعتراضات در حمات و سایر شهرهای سوریه اقدام به دستگیری معترضان کردند. مخالفان دولت اسد از این عملیات با عنوان "کشتار رمضان" یاد می کنند. در آن روز حدود ۱۴۲ نفر از معترضان در سراسر سوریه کشته شدند که ۱۰۰ نفر از آن ها از حمات و ۲۹ نفر از آن ها از شهر دیرالزور بودند. تاریخ حمات. شهر حمات همواره از اوایل کودتای ۱۹۶۳ حزب بعث تا جنگ داخلی سوریه به عنوان مرکز قیام ه
ای ضد حکومتی در سوریه شناخته می شد. اولین این قیام ها در سال ۱۹۶۴ بود که به شدت توسط حکومت سرکوب شد و طی آن بیش از ۷۰ نفر کشته شدند. قیام دیگر که این شهر شاهد آن بود از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲ به طول انجامید که از آن با عنوان قیام اخوان المسلمین سوریه یاد می شود. این قیام نیز در آوریل ۱۹۸۱ و فوریه ۱۹۸۲ به توسط دولت سوریه به شدت سرکوب شد به گونه ای که از این واقعه به عنوان کشتار حمات یاد می شود. طی کشتار ۱۹۸۲ حمات ۱۰٬۰۰۰ الی ۲۵٬۰۰۰ نفر از ساکنان این شهر کشته شدند که ۱٬۰۰۰ نفر از آن های کارکنان خود ارتش سوریه بودند. اعتراضات. نا آرامی های حمات از ۳ ژوئن ۲۰۱۱ شروع شد. نیروهای امنیتی برای پراکنده کردن ده ها هزار نفر که به منظور تظاهرات در مرکز شهر جمع شده بودند به سمت آن ها شلیک کردند که این اقدام موجب کشته شدن ۲۵ نفر از آن ها شد. ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم شهر به خیابان ها آمدند و بزرگترین اعتراض مردمی علیه دولت بشار اسد را رقم زدند. چند روز بعد به فرمان اسد حاکم حمات برکنار شد. دو روز بعد از آن تانک های ارتش سوریه در میدان ها شهر مستقر شدند.
شرکت صنایع تولیدی کروز در سال ۱۳۶۱ تأسیس و در مدت زمان ۳۰ سال به بزرگ ترین و اصلی ترین تأمین کننده قطعات در صنعت خودرو ایران تبدیل شد. شرکت صنایع تولیدی کروز در سال ۱۳۹۶ از سوی سازمان مدیریت صنعتی به عنوان پنجاهمین شرکت ایران رتبه بندی شد. تا سال ۱۴۰۳ و طبق اعلام رسمی شرکت کروز، نزدیک به ۱۴۰۰۰ نفر نیروی انسانی به صورت مستقیم در این شرکت شاغل هستند و هم اکنون سهامدار کنترلی شرکت صنایع تولیدی کروز، شرکت توسعه صنایع وینارت است. نامگذاری. نام «کروز» برخلاف تصور اولیه، واژه ای فارسی به معنای «شادی» است که از شعر رودکی وام گرفته شده است: «با کروز و خرمی آهو به دشت/ می خرامد چون کسی کو مست گشت». کارمندان. شرکت کروز بیش از ۱۴ هزار نفر نیروی انسانی در اختیار دارد که حدود ۹۰۰۰ نفر از آنان را زنان تشکیل می دهند. شمار کارکنان این شرکت در سال های اخیر روندی افزایشی داشته است. تولیدات. شرکت صنایع تولیدی کروز تولیدکنندهٔ قطعات خودرو مانند دسته فرمان، قطعات برقی، کاتالیست، ضبط خودرو و غیره است و این قطعات در اختیار شرکت هایی مانند سایپا، ایران خودرو، پارس خودرو، رنو پارس و بهمن قرار می گیرد. شرکای تجاری. به نوشته سایت شرکت ص
نایع تولیدی کروز این شرکت در جهت گسترش تولیدات خود با شرکت های کونتیننتال آگ، Systems ,Mand و والئو همکاری دارد. تأمین قطعات سایپا و ایران خودرو. شرکت صنایع تولیدی کروز یکی از تأمین کنندگان اصلی قطعه در گروه های خودروسازی است. میزان اهمیت این شرکت در تأمین قطعات شرکت سایپا تا به این اندازه بوده که به ادعای فارس پس از وقوع آتش سوزی سال ۱۳۹۶ تولید برخی خودروها از جمله تیبا و پراید برای چند روز در مجموعهٔ تولید خودرو در کاشان متوقف شد. سهامداری در شرکت های خودروساز. مدیران شرکت کروز بوسیله شرکت های زیرمجموعه خود همچون ویسمن موتور و تدبیر سرمایه آراد از سال ۹۰ شروع به خرید سهام خودروسازان (شرکت بالادستی خود) نموده اند تا بتوانند در هیئت مدیره خودروسازان حضور داشته باشند. در گزارش تحقیق و تفحص مجلس از صنعت خودرو که در سال ۱۳۹۳ در صحن مجلس قرائت شده چنین آمده است مرکز پژوهش های مجلس نیز در سال ۱۳۹۰ در گزارشی به خرید سهام ایران خودرو توسط کروز یا دیگر زیرمجموعه های خودروسازان اشاره کرد. سهامداری در شرکت گروه بهمن. این شرکت در شهریور ۱۳۹۵ ۶۲ درصد از سهام «گروه بهمن» (یکی از شرکت های بخش خصوصی خودروسازی ایران) را خرید
. سهامداری در شرکت سپهر کیش ایرانیان. شرکت صنایع تولیدی کروز دارای ۳۱٫۷۵ درصد از سهام شرکت سپهر کیش ایرانیان بوده و شرکت سپهر کیش ایرانیان نیز سهامدار ۱۰٫۶۲ درصد از سهام شرکت ایران خودرو است و به همین دلیل شائبه حضور صنایع تولیدی کروز در هیئت مدیره ایران خودرو همواره وجود داشته است. البته این شرکت همواره معتقد بوده که به این واسطه در هیئت مدیره شرکت بزرگ ایران خودرو حضور ندارد، زیرا شرکت نگار نصر (با ۳۰ درصد سهام) و شرکت تعاونی خاص کارکنان ایران خودرو (با ۳۵٫۷۵ درصد سهام)، دیگر سهامداران شرکت مذکور هستند که هر دو شرکت به عنوان شرکت های وابسته و تابعهٔ ایران خودرو بوده و سهام کنترلی شرکت سپهر کیش ایرانیان و اکثریت آرای هیئت مدیره شرکت مذکور را در اختیار دارند؛ لذا در ظاهر شرکت صنایع تولیدی کروز از مدار تصمیم گیری در این شرکت حذف گردیده است. به نحوی که شرکت صنایع تولیدی کروز حق اعمال رای از طریق شرکت سپهر کیش ایرانیان در مجامع شرکت ایران خودرو را ندارد. آتش سوزی. در سال ۱۳۹۶ سایت ۲ کروز دچار آتش سوزی گسترده ای شد که صدها میلیارد تومان بدان خسارت وارد کرد. دادگاهی شدن مدیران. در ۲ بهمن ۱۴۰۰ محاکمهٔ شماری از مدیر
ان و کارکنان شرکت کروز به اتهام فعالیت های مجرمانه در زمینهٔ قاچاق حرفه ای و سازمان یافتهٔ قطعات خودرو به میزان ۳۴ هزار میلیارد تومان آغاز شد. مدیران شرکت کروز علاوه بر اتهام سردستگی و رهبری گروه مجرمانه در زمینهٔ قاچاق، به موارد دیگری مثل پرداخت رشوه به کارکنان گمرک، اخلال در توزیع مایحتاج عمومی از طریق گران فروشی قطعات خودرو، تحصیل مال از طریق نامشروع و اخلال عمده در نظام اقتصادی کشور متهم شده اند. در نخستین جلسهٔ دادگاه که به ریاست ابوالقاسم صلواتی برگزار شد، نمایندهٔ دادستان اعلام کرد که حسین فریدون از مدیران شرکت کروز میلیاردها تومان رشوه دریافت کرده است. به گفتهٔ نمایندهٔ دادستان «مدیران شرکت کروز برای پیش برد کار خود این مبالغ را پرداخت می کردند تا مسیرهای کاری آن ها از طریق فریدون هموار شود». اعتصاب. ۲۸ آبان ۱۴۰۱ و در بحبوحه اعتراضات سراسری ایران، کارگران سایت سه شرکت کروز دست از کار کشیدند و در محوطه این کارخانه تجمع اعتراضی برگزار کردند. این کارگران روز پنج شنبه، ۲۶ آبان، نیز به نشانه اعتراض تجمع کرده و شعار سر داده بودند. به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، از جمله اعتراض این کارگران به «سطح پایین
دستمزدها» و «لغو شیفت های اضافه کاری روز جمعه» است. فعالیت های فرهنگی و رسانه ای. شرکت کروز یک پادکست داخلی با عنوان رادیو کروز نیز تولید می کند که در آن درباره موضوعات مرتبط با محیط کار، توسعه فردی و موضوعات متنوع دیگر گفتگو می شود. این پادکست با هدف ارتقای فرهنگ سازمانی و ایجاد ارتباط بهتر میان کارکنان تهیه شده است.
گیپ (به انگلیسی: Gip) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برکستون، ویرجینیای غربی واقع شده است.