Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ب جنسیتی، مهاجرت برای کار (عوامل کشش) و جهانی سازی نئولیبرال (عوامل فشار). بسیاری از محققان سلسله مراتب قدرت را بر اساس جنسیت، نژاد و طبقاتی که زیربنای سیستم های اقتصادی که به عنوان اسباب آسیب پذیری زنان در برابر قاچاق جنسی در نظر گرفته می شود را مورد نقد می دهند. کوپلی استدلال می کند که زنان در کشورهای توسعه نیافته به دلیل این سلسله مراتب قدرت ناتوان هستند. ماتوسک نیز با تأکید بر این، خاطرنشان می کند که جهانی سازی ضمن گسترش سیاست های اقتصادی، سلسله مراتب قدرت را گسترش می دهد؛ بنابراین ایده های جنسیتی از طریق جهانی سازی تداوم یافته و زنان را آسیب پذیر می کند. ماتوسک از مردانگی به عنوان ممتاز با قدرت و کنترل کننده در این سلسله مراتب یاد می کند. او خاطرنشان می کند زنانگی با ویژگی های مطیع و منفعل همراه است. کمبود قدرت زنانگی باعث می شود زنان توسط مردان مورد سوءاستفاده قرار گیرند و در نتیجه یکبار مصرف دیده شوند. این نگاه به زنان از طریق جهانی سازی سلسله مراتب قدرت ادامه می یابد که به گفته ماتوسک خشونت و قدرت علیه زنان را توجیه و عادی می کند. این عادی سازی خشونت و قدرت یکی از عوامل اصلی وجود و تداوم قاچاق جنسی اس
ت. وسنا نیکوویچ-ریستانوویچ نیز این عادی سازی خشونت و قدرت را دلیل قاچاق جنسی عنوان می کند. نیکوویچ-ریستانوویچ، با بررسی ویژه روابط بین نظامی گری و جنسیت زن، نقش زنانگی درک شده در آسیب پذیری زنان در برابر قاچاق جنسی را تحلیل می کند. وی ارتباط بین تجاوزهای جنگی و فحشای اجباری و قاچاق جنسی را مورد بررسی قرار می دهد. نحوه استفاده از بدن زنان در جنگ به عادی سازی خشونت و قدرت علیه زنان تلقی می شود. نیکوویچ-ریستانوویچ استدلال می کند که حضور نظامی، حتی در زمان صلح، ایده های جنسیت زده را موجب می شود که زنان را آسیب پذیر می کند. این ایده ها مربوط به مردانگی هژمونیک است که نیکوویچ-ریستانوویچ آن را به عنوان جنسیت بیش از حد مردان و تسلیم یا انفعال زنان و دختران تعریف می کند. نیکوویچ-ریستانوویچ خاطرنشان می کند که پذیرش جهانی این تعریف، استثمار و خشونت علیه زنان را توجیه می کند؛ زیرا زنان به عنوان اشیاء جنسی برای تحقق میل جنسی مردان در نظر گرفته می شوند. وی همچنین استدلال می کند که این ایده آل غربی در رابطه با جنسیت ناهمگون از طریق رسانه ها و تبلیغات که زنان در آن ترغیب می شوند از نظر جنسی برای مردان جذاب به نظر برسند، ادام
ه می یابد. کیم آنه دوونگ استدلال می کند که روایت های اجتماعی در مورد زنان که ناشی از سلسله مراتب قدرت هستند، همراه با واقعیت های اقتصادی مرتبط با زنان، آنان را در معرض استثمار و قاچاق جنسی قرار می دهد. وی غالب زنان را به عنوان قربانی محروم معرفی کرده و نتیجه این روایت را ناتوانی عنوان می کند، که با واقعیت های اجتماعی و اقتصادی ناشی از روند توسعه که زنان را به مردان وابسته می کند، ادامه می یابد. به گفته دوونگ، این ناتوانی کلی زنان را به آسانی مورد سوء استفاده و خشونت قرار می دهد. سوزان تیفنبرون هم مانند دوونگ، به پایین بودن قدرت و وابستگی زنان به مردان اشاره می کند. تیفنبرون، خلاف دوونگ، هنجارهای فرهنگی را دلیل این آسیب پذیری عنوان می کند. او استدلال می کند که هنجارهای فرهنگی، زنان را از دسترسی و دریافت آموزش یا مهارت های یادگیری برای بهبود فرصت های شغلی محروم می کند. این عدم توانایی در دریافت تحصیلات و دسترسی به اشتغال، منجر به وابستگی زنان به مردان می شود. تیفنبرون استدلال می کند که وابستگی زنان آنها را در برابر قاچاقچیان آسیب پذیرتر می کند. یک تفکر دیگر مهاجرت زنان برای کار را در چارچوب کنترل دقیق مهاجرت به
عنوان عامل اصلی آسیب پذیری زنان در قاچاق برای رابطه جنسی عنوان می کند. مهاجرت زنان در داخل و خارج از مرزها افزایش یافته است. دوونگ به تقاضای بالا برای زنان کارگر مهاجر اشاره می کند که باعث افزایش مهاجرت آنان می شود. جهانی سازی نئولیبرالیسم توجه اقتصاد جهانی را به سمت تولید صادراتی سوق داده است. دوونگ خاطرنشان می کند که تقاضای بالایی برای به کارگیری زنان در تولید صادرات محور وجود دارد؛ زیرا کارفرمایان مایل به پرداخت کمترین دستمزد به آنها هستند. دلیل دیگر این امر این است که تقاضا برای کارهای مراقبتی بسیار بالاست. از آنجا که کار مراقبتی به عنوان کاری زنانه تلقی می شود، دوونگ استدلال می کند که برای تأمین این تقاضا، زنان به مهاجرت تشویق می شوند. جانی چوانگ یکی از دانشمندانی است که خاطرنشان می کند کنترل دقیق مرزها باعث می شود زنان مهاجر برای کار در بخشهای غیررسمی مانند کارهای مراقبتی، فرصت کمی برای مهاجرت قانونی داشته باشند. چوانگ خاطرنشان می کند که در نتیجه این، زنان توسط قاچاقچیان جنسی که فرصت های مهاجرت غیرقانونی را فراهم می کنند، مورد سوءاستفاده قرار می گیرند. تیفنبورن همچنین از قوانین سختگیرانه مهاجرت به عنوا
ن عامل اصلی ورود افراد به قاچاق جنسی یاد می کند؛ زیرا زنان برای فرار از واقعیت های اجتماعی و اقتصادی خود با بردگی برای بازپرداخت بدهی و دیگر انگیزه های قاچاقچیان، با برقراری رابطه جنسی با آنان موافقت می کنند. یکی از دلایل مهاجرت زنان که مورد توافق گسترده محققان است، فشار اقتصادی بر زنان به دلیل جهانی شدن نئولیبرال است. سیدارت کارا استدلال می کند که جهانی سازی و گسترش سرمایه داری باعث ایجاد نابرابری و فقر روستایی می شود که این عوامل اصلی برای قاچاق جنسی است. دوونگ-هون سئول به توسعه نابرابر بین کشورها به عنوان تأثیر جهانی شدن نئولیبرالیسم اشاره می کند. او استدلال می کند که اختلاف روزافزون ثروت بین کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته منجر به مهاجرت زنان از کشورهای توسعه نیافته می شود. دوونگ از برنامه های تعدیل ساختاری (SAP)، جنبه ای از سیاست های توسعه در جهانی سازی نئولیبرالیسم، به عنوان علتی برای فقر زنان، بیکاری و دستمزد پایین که مهاجرت را دامن می زند، نام برده است. وی استدلال می کند که SAP به طور متفاوتی بر زنان و مردان تأثیر می گذارد؛ زیرا زنان و مردان فقر را به گونه دیگری تجربه می کنند. این به عنوان زنانه شد
ن فقر شناخته می شود. بیشتر اوقات زنان صرف کارهای بدون مزد مانند کارهای خانه و مراقبتی و در نتیجه درآمد کمتری خواهد داشت. دوونگ همچنین استدلال می کند که زنان به دلیل عدم دسترسی به زمین و سایر منابع در معرض آسیب بیشتری قرار دارند. ماتوسک نیز استدلال می کند که توزیع نابرابر منابع و قدرت به عوامل فشار و کشش مهاجرت منجر می شود. به گفته ماتوسک، زنان به دلیل کمبود تحصیلات و فرصت های شغلی مجبور به مهاجرت می شوند. سایر محققان تقاضای بالا برای رابطه جنسی را به عنوان عامل قاچاق جنسی بیان می کنند. عامل کشش زنان به این سو از جهانی شدن و ایجاد یک بازار پیرامون جنسیت نشئت می گیرد. ماتوسک جنبه کالایی سازی سرمایه داری را دلیل صنعتی شدن جنسیت ذکر می کند. سئول همچنین جهانی شدن جنبه کالایی سازی سرمایه داری را دلیل قاچاق جنسی ذکر کرده است. پیش گیری. در ایالات متحده هرکسی می تواند با شماره ۱-۸۸۸-۳۷۳-۷۸۸۸ با سازمان پولاریس که یک سازمان ناسودبر کارا در زمینه مبارزه با قاچاق انسان است، تماس بگیرد. این خط تلفن به سبب ارائه خدمات ۲۴ ساعته و در ۷ روز هفته برای کمک به قربانیان و ارائه اطلاعات برای کسانی که در معرض خطر هستند، مفید است. رو
ش های مختلفی برای کمک به جلوگیری از قاچاق وجود دارد. فرد باید از شاخص های شناسایی قربانیان آگاهی داشته باشد: رفتار غیرطبیعی، سلامت جسمی ضعیف، عدم کنترل و شرایط کار و زندگی. با این حال، این علائم ممکن است تنها در شماری از افراد بروز کند. ویژگی های قربانیان. هیچ نمایه واحدی برای قربانیان قاچاق انسان وجود ندارد. بیشتر آنها زن هستند، اگرچه قاچاق مردان نیز غیرمعمول نیست. قربانیان اسیر شده، سپس در سراسر جهان مورد بهره برداری قرار می گیرند که طیف متنوعی از سنین و زمینه ها را شامل می شود؛ از جمله قومی و اقتصادی و اجتماعی. با این حال، گروه مشخصی از صفات وجود دارند که همبستگی بیشتری با قاچاق جنسی دارند. افراد در معرض خطر شامل جوانان بی خانمان و فراری، اتباع خارجی (به ویژه افرادی که از نظر اقتصادی - اجتماعی پایین تر هستند) و افرادی که سوءاستفاده جسمی، عاطفی یا جنسی، ضربه خشن، بی توجهی، موفقیت تحصیلی ضعیف و مهارت های اجتماعی ناکافی را تجربه کرده اند. همچنین، مطالعه ای روی گروهی از زنان کارگر جنسی در کانادا نشان داد که ۶۴ درصد آنها از کودکی در سامانه رفاه کودکان بوده اند. این سامانه شامل خواب گاه ها و خانه های گروهی است.
این تحقیق که توسط کندرا نیکسون انجام شده است، نشان می دهد که کودکان زیر مراقبت های مادر یا ترک آنها در معرض خطر بیشتری برای تبدیل شدن به یک کارگر جنسی هستند. در ایالات متحده، تحقیقات نشان داده است که چگونه این ویژگی ها برای قربانیان صدق می کند، حتی اگر هیچ یک از آنها به عنوان دلیل مستقیم برچسب گذاری نشوند. به عنوان مثال، بیش از ۵۰ درصد قربانیان قاچاق جنسی جزئی داخلی، سابقه بی خانمانی دارند. اختلالات خانوادگی مانند طلاق یا مرگ والدین، افراد زیر سن قانونی را در معرض خطر بیشتری برای ورود به صنعت سکس قرار می دهد، اما کودکی فرد به طور کلی در این امر بسیار مؤثر است. در مطالعه ای بر روی جوانان قاچاق شده در آریزونا انجام گرفت، مشخص شد ۲۰ تا ۴۰ درصد از قربانیان زن قبل از ورود به صنعت سکس به عنوان برده جنسی، گونه ای تجربه سوءاستفاده جنسی را داشته اند. این نسبت برای مردان، ۰ تا ۳۰ درصد بوده است. انگیزه اصلی یک زن (در بعضی موارد، یک دختر خردسال) برای قبول پیشنهاد قاچاقچی، فرصت های مالی بهتر برای خود یا خانواده اش است. مطالعه در مورد کشورهای مبدأ قاچاق تأیید می کند که بیشتر قربانیان قاچاق در کشورهای مبدأ فقیرترین نیستند و
قربانیان قاچاق جنسی احتمالاً زنانی از کشورهایی هستند که مقداری آزادی سفر به تنهایی و آزادی اقتصادی دارند. بسیاری از تجارت های جعلی، هستند که واقعی به نظر می رسند و مردم را متقاعد می کنند که برای کار درخواست کنند. برخی از مکانها به منظور جلب قربانیان خود به داشتن تجارت غیرقانونی شهرت دارند. کودکان به دلیل ویژگی های آسیب پذیری در معرض خطر هستند. برخی از این ویژگی ها عبارتند از: ساده لوحی، جثه کوچک و راحت ترسانده شدن. سازمان بین المللی کار تخمین زده است که از ۲۰٫۹ میلیون تَنی که در جهان قاچاق می شوند (برای انواع کارها) ۵٫۵ میلیون نفر کودک هستند. در سال ۲۰۱۶ تخمین زده شد که تقریباً یک میلیون کودک در سراسر جهان قربانی قاچاق جنسی شده اند. دختران و پسران ممکن است قاچاق شوند، گرچه دختران بیشتر قربانی می شوند. ۲۳٪ از قربانیان قاچاق انسان که توسط سازمان ملل متحد شناسایی شده اند، دختر بودند؛ در حالی که این میزان برای پسران ۷٪ بود. دخترکان قربانی قاچاق جنسی، به احتمال زیاد بیش تر مورد سوءاستفاده جنسی قرار می گیرند. این میزان برای دختران ۷۲٪ و پسران، ۲۷٪ است. مطابق قانون حفاظت از قربانیان قاچاق و خشونت در سال ۲۰۰۰، در ای
الات متحده، کودکان مجبور به بهره برداری جنسی نمی شوند تا قربانیان قاچاق رابطه جنسی تلقی شوند. بر اساس این عمل، کودک به عنوان هر کس زیر ۱۸ سال تعریف می شود، با این حال استثمار کودکان زیر ۱۴ سال مجازات سخت تری را در پی دارد، گرچه این امر به ندرت اعمال می شود. اداره آمار دادگستری اظهار داشت که ۱۰۰۰۰۰ کودک قربانی قاچاق رابطه جنسی وجود دارد، اما فقط ۱۵۰ پرونده قاچاق کودک در سال ۲۰۱۱ به دادگاه کشیده شد. از این تعداد، فقط ۸۱ محکومیت انجام شده است. بسیاری از کودکانی که قاچاق می شوند نیز در معرض خطر بیشتری قرار دارند که به روسپی گری روی آورند، جرمی که بسیاری از آنها حتی به دلیل کمتر از ۱۸ سال به جرم کیفری روبرو هستند. عواقب در انتظار قربانیان. افراد قاچاق شده به منظور بهره کشی جنسی با پیامدهای روانی مشابهی با زنان استثمار شده برای اهداف کار، افرادی که خشونت خانگی را تجربه کرده اند و زنان مهاجر مواجه هستند. بسیاری از کارگران جنسی به عفونت های مقاربتی (STI) مبتلا می شوند. در مطالعه ای که توسط دانشکده بهداشت و طب گرمسیری لندن انجام شد، «تنها یکی از ۲۳ زن قاچاق شده ای که مصاحبه کرده بودند، پیش از ترک خانه احساس خوبی در مو
رد عفونت های منتقل شونده از راه جنسی یا اچ آی وی داشته است.» زنان قاچاق شده بدون آگاهی از این جنبه از سلامتی خود، ممکن است اقدامات پیشگیرانه لازم را انجام ندهند و به این عفونت ها مبتلا شوند و در آینده کم تر مراقب سلامتی خود باشند. پیامدهای بهداشت روان از افسردگی تا اضطراب تا اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به دلیل سوءاستفاده و خشونت قربانیان از سوی دلال محبت یا آنچه در زبان انگلیسی «جان» گفته می شود، است. با چنین طرز فکری، بسیاری از افراد دچار اعتیاد به الکل یا مواد مخدر و عادت به سو استفاده گری می شوند. همچنین، قاچاقچیان معمولاً کارگران جنسی خود را چنانچه کودک باشند، مجبور به استفاده از الکل یا مواد مخدر می کنند. بسیاری از قربانیان از این مواد به عنوان سازوکار کنار آمدن یا فرار استفاده می کنند که باعث افزایش میزان اعتیاد در این جمعیت می شود. در یک مطالعه طولی ۳۰ ساله که توسط جِی. پوترِت "و همکاران انجام شد"، مشخص شد که متوسط عمر زنان که در روسپیگری در کلرادو اسپرینگز مشغول به کار هستند، تنها ۳۴ سال است. آفریقا. قاچاق جنسی زنان و کودکان دومین نوع قاچاق به منظور صادرات در آفریقا است. در غنا، «مردان واسطه» یا ق
اچاقچیان به طور منظم در گذرگاه های مرزی مشاهده می شوند و افراد را با ویزاهای جعلی قاچاق می کنند. قاچاق زنان معمولاً به بلژیک، ایتالیا، لبنان، لیبی، هلند، نیجریه و ایالات متحده انجام می شود. بلژیک، هلند، اسپانیا و ایالات متحده نیز کشورهای مقصد مشترک برای زنان قاچاق شده نیجریه ای هستند. در اوگاندا، ارتش مقاومت خدا افراد را به سودان قاچاق می کند تا آنها را به عنوان برده جنسی بفروشد. سندیکاهای نیجریه تجارت های جنسی را در مناطق مختلف بسط می دهند. سندیکاها، زنان را از آفریقای جنوبی استخدام کرده و به اروپا و آسیا می فرستند و در آنجا مجبور به تن فروشی، قاچاق مواد مخدر یا تن دادن به خشونت خانگی می کنند. مسوول ها گزارش داده اند که قاچاقچیان جنسی برای ترغیب این زنان بی میل، آنان را به استفاده از مواد مخدر مجبور می کنند. آمریکای شمالی. قاچاق جنسی، یک مشکل بزرگ در آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی است. افراد به مکزیک و از راه مکزیک قاچاق می شوند. آسیا. مراکز اصلی برای حمل و نقل و قاچاق جنسی آسیا شامل هند، ژاپن، کره جنوبی و تایلند هستند. هند، مرکز اصلی قاچاق زنان بنگلادشی و نپالی است. در خود هند، تخمین زده می شو
د که ۳ میلیون کارگر جنسی وجود دارد که ۴۰٪ آنها کودکان قاچاق شده هستند؛ بیشتر، دختران از اقلیت های قومی و قشرهای پایین جامعه. در تایلند، ۸۰۰۰۰۰ کودک زیر ۱۶ سال در سال ۲۰۰۴ درگیر فحشا بودند. همچنین، طبق یونیسف و سازمان بین المللی کار، ۴۰٬۰۰۰ کودک روسپی در سریلانکا وجود دارد. تایلند و هند یکی از پنج کشور نخست با بیشترین میزان تن فروشی کودکان هستند. شاخص جهانی بردگی به سال 2014 (GSI) می گوید که حدود ۳۶ میلیون قربانی قاچاق در جهان وجود دارد و نزدیک به دو سوم آنان از آسیا هستند. پاکستان، تایلند، چین، هند و بنگلادش در میان ۱۰ کشور نخست با بیشترین تعداد قربانیان قاچاق جنسی در سراسر جهان قرار دارند. هند با ۱۴ میلیون قربانی در بالای لیست است. چین با ۳٫۲ میلیون قربانی در مکان دوم قرار دارد و پاکستان با ۲٫۱ میلیون قربانی در مکان سوم قرار دارد. کامبوج همچنین یک کشور عبوری، مبدأ و یک کشور مقصد برای قاچاق جنسی است. ۳۶٪ از قربانیان قاچاق جنسی در آسیا کودکان هستند و این در حالی است که ۶۴٪ از آنان را بزرگسالان تشکیل می دهند. ایران. ایران کشوری مبدأ، عبوری و مقصد برای مردان، زنان و کودکانی است که مورد قاچاق جنسی و کار اجباری قر
ار دارند. دختران ایرانی بین ۱۳ تا ۱۷ سال توسط قاچاقچیان برای فروش در خارج از کشور هدف قرار می گیرند. دختران جوان ممکن است مجبور به انجام خدمات خانگی شوند تا زمانی که قاچاقچیان، آنها را به اندازه کافی بزرگسال بدانند که در معرض قاچاق جنسی کودک قرار دهند. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ افزایش در حمل و نقل دختران از ایران و از راه آن در ایران به سایر کشورهای حوزه خلیج فارس برای بهره کشی جنسی گزارش شده است. در طول دوره گزارش، شبکه های قاچاق ایرانی دختران ایرانی را در فاحشه خانه ها در اقلیم کردستان عراق مورد قاچاق جنسی قرار داده اند. گروه های جنایتکار سازمان یافته، کودکان ایرانی و مهاجر را ربوده یا خریداری کرده و مجبور می کنند به عنوان گدایان و فروشندگان خیابانی در شهرها از جمله تهران کار کنند. این کودکان که ممکن است در سن ۳ سالگی باشند، از راه سوءاستفاده جسمی و جنسی و اعتیاد به مواد مخدر مجبور می شوند تن به این کارها بدهند. گفته می شود بسیاری از آنها با قیمت ۱۵۰ دلار خریداری می شوند. ده ها دختر از ایران به پاکستان آورده می شوند تا هر روز به عنوان برده جنسی فروخته شوند. اکثر این زنان در ۲۴ ساعت اول خروج خود مورد تجاوز قرار گر
فته اند. همچنین در روزنامه های تهران گفته شده که شخصیت های ارشد دولت در خرید، فروش و سوءاستفاده از زنان و کودکان جوان نقش داشته اند. دختران فراری در ایران توسط قاچاقچیان جستجو می شوند، زیرا وارد کردن آنها در بازار قاچاق جنسی به سبب بی خانمان بودن، بسیار آسان است. حدود ۸۴۰۰۰ زن و دختر در تهران تن فروشی می کنند. بیشتر آنها در خیابان ها هستند؛ در حالی که دیگران در ۲۵۰ فاحشه خانه اقامت دارند. اسرائیل. قاچاق زنان برای تن فروشی در اسرائیل در اوایل دهه ۱۹۹۰ افزایش یافت. تخمین می زنند که سه هزار زن در دهه ۱۹۹۰ و اوایل سال ۲۰۰۰ به این کشور قاچاق شده اند. بسیاری از زنان از «کشورهای شکل گرفته پس از فروپاشی شوروی به ویژه روسیه، اوکراین، مولداوی و دیگر» آمده بودند. این زنان در فاحشه خانه ها هر هفت روز در هفته را کار می کردند و روزانه به ۳۰ مشتری خدمات جنسی می کردند. قاچاقچیان با استفاده از خشونت فیزیکی و تهدید زنان را از ترک این مکان ها منصرف می کردند. آنها همچنین زنان را در پشت درهای قفل شده و پنجره های بسته شده حبس می کردند. در طول دهه ۱۹۹۰، مقامات اسرائیلی قاچاق جنسی را به عنوان یک مشکل تلقی نمی کردند و به سادگی آن را
به عنوان فحشا می دانستند. آنها هیچ دخالتی در روسپی خانه ها نمی کردند. اگر پرونده ای تشکیل می شد، قاچاقچی با یک مجازات سبک مجازات می شد. از سوی دیگر زنانی که قاچاق می شدند از زمان ورود غیرقانونی به اسرائیل به عنوان مهاجران غیرقانونی یا جنایتکار طبقه بندی می می شدند؛ بنابراین، مقامات، بیشتر به جلب قاچاقچیان برای گرفتن زنان متمرکز بودند. معمولاً قربانیان قاچاق به دلیل اینکه در فقر زندگی می کنند، آسیب پذیر بوده و از تحصیل جا مانده اند. قاچاق بر سلامت روانی قربانی و همچنین سلامت جسمی تأثیر می گذارد. امروزه اسرائیل به یک کشور مقصد برای زنانی تبدیل شده است که از کشورهای اطراف قاچاق می شوند. در سال ۲۰۰۰، کنست با اصلاح قانون مجازات، قاچاق جنسی را ممنوع کرد. در سال ۲۰۰۶، قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز تصویب شد. در سال ۲۰۰۱، اسرائیل در گزارش قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده، در سطح ۳ قرار گرفت. بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱، اسرائیل در ردیف ۲ قرار گرفت. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ اسرائیل در ردیف ۱ (مطابقت کامل با حداقل استانداردهای TVPA) قرار گرفته است. اروپا. به طور کلی، کشورهایی که عضو اتحادیه اروپا هستند مقاصدی برای قا
چاق جنسی هستند؛ در حالی که بالکان و اروپای شرقی کشورهای منبع و عبوری هستند. کشورهای عبوری از نظر موقعیت جغرافیایی انتخاب می شوند. دلیل این امر آنست که مکانهایی که قاچاقچیان انتخاب می کنند معمولاً دارای کنترل مرزی ضعیف هستند، فاصله آنها با کشورهای مقصد کم است، مقامات فاسد یا گروه های جرایم سازمان یافته در زمینه قاچاق جنسی در آن ها بیش تر است. تنها در سال ۱۹۹۷ حدود ۱۷۵۰۰۰ زن جوان از روسیه، اتحاد جماهیر شوروی سابق و اروپای شرقی و مرکزی به عنوان کالا در بازارهای جنسی کشورهای پیشرفته اروپا و قاره آمریکا فروخته شدند. اتحادیه اروپا گزارش داده که از سال ۱۳۱۳ تا سال ۲۰۱۰ تعداد ۳۰۱۴۶ تَن به عنوان قربانیان قاچاق انسان شناسایی و ثبت شده اند. از ثبت نام شدگان، ۶۹ درصد قربانیان مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفتند و بیش از ۱۰۰۰ نفر کودک بودند. اگرچه بسیاری از افراد قاچاق شده از خارج از اروپا هستند، اما دو سوم از ۳۰۱۴۶ قربانی شهروندان اتحادیه اروپا هستند. با وجود این نسبت بالای بردگان جنسی خانگی، متداول ترین قومیت زنانی که به انگلستان قاچاق می شوند چینی، برزیلی و تایلندی هستند. مولداوی، کشوری شناخته شده در اروپا برای زنان، کودک
ان و مردان است که مورد قاچاق جنسی قرار می گیرند. دختران در مولداوی از ۱۴ سالگی به بردگان جنسی تبدیل می شوند. آنها به طور متوسط روزانه با ۱۲ تا ۱۵ مرد رابطه جنسی برقرار می کنند. اداره ملی آمار در مولداوی می گوید که در سال ۲۰۰۸ تقریباً ۲۵۰۰۰ قربانی قاچاق جنسی وجود داشته است. هنگامی که زنان از مولداوی به منظور رابطه جنسی قاچاق می شوند، به احتمال زیاد آنها به کشورهایی مانند روسیه، قبرس، ترکیه و دیگر کشورهای اروپای غربی و شرقی فرستاده می شوند. ۸۵ درصد قربانیان کشورشان را ترک می کنند تا شغل بهتری برای تأمین هزینه های زندگی خانواده خود پیدا کنند، اما آنها را فریب می دهند و به یک برده جنسی تبدیل می کنند و قربانیان مجبور به فاحشگی می شوند. طبق پرسشنامه سازمان بین المللی مهاجرت (IOM) که از قربانیان به عمل آمد، مشخص شد که۶۱ درصد از قربانیان از مولداوی، ۱۹ درصد از رومانی و بقیه از آلبانی، بلغارستان، روسیه و اوکراین بوده اند. بیش از ۶۰ درصد قربانیان تحصیلات متوسطه یا بهتر داشتند و میانگین سنی آنها ۲۱ سال بود. اقدام های مرتبط با بهداشت عمومی. مداخله های بهداشتی. ابتکارهای بسیاری از منظر بهداشت عمومی برای شناسایی قربانیان ق
اچاق جنسی در دست اجرا است. شمار کمی از افراد حرفه ای هستند که احتمالاً با قربانیان قاچاق جنسی روبرو می شوند، اما ارائه دهندگان خدمات بهداشتی-درمانی یک گروه منحصر به فرد هستند؛ زیرا احتمال تماس آنها با افرادی که هنوز در اسارت هستند بیشتر است. مرکز ملی منابع قاچاق انسان رهنمودهایی را برای کمک به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در شناسایی قربانیان قاچاق جنسی ارائه می دهد. این مرکز دستورالعملهای کلی را برای شناسایی قاچاق انسان (به عنوان مثال تاریخچه ناقص، عدم تمایل به پاسخگویی به پرسش های مربوط به بیماری یا جراحت، و غیره از سوی فرد) ارائه می دهند. به علاوه، این شبکه چارچوبی را برای پروتکل های قاچاق جنسی در محیط های بهداشتی پس از شناسایی قربانی ایجاد کرده است. هدف از این پروتکل ها ارائه راهنمای گام به گام برای افرادی است که با قربانی تعامل دارند و در مورد نحوه اقدام پس از شناسایی یک قربانی احتمالی قاچاق، توضیح های کامل ارائه می دهند. همچنین، ابتکاری موسوم به جعبه ابزار قاچاق انسان و امید برای عدالت برای ارائه دهندگان خدمات بهداشتی در دسترس قرار گرفته است. هدف این مجموعه ابزار ارائه یک پاسخ پزشکی یکنواخت به قاچاق
است. این جعبه ابزار سیاست ها و رویه های شناخته شده را با اصول مراقبت آگاهانه از آسیب هماهنگ می کند. این جعبه ابزار برای استفاده ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی مختلف مانند کارکنان بهداشت عمومی، مددکاران اجتماعی، مشاوران بهداشت روان، پرستاران و بسیاری دیگر در نظر گرفته شده است. ابتکار دیگر توسط مراکز کنترل و پیشگیری بیماری ایجاد شده است. آنها به منظور شناسایی و دسته بندی بهتر موارد قاچاق جنسی، آغاز به اجرای روش های جدید گردآوری اطلاعات برپایه طبقه بندی بین المللی بیماریها (ICD) کرده اند. قسمتهای جدید شامل کدهای ICD-10-CM هستند. اینها بیشتر در کدهای T و Z طبقه بندی می شوند. کدهای T در دسته بندی های تشخیصی خاص طبقه بندی می شوند که برای نشان دادن موارد مشکوک و تأیید شده قاچاق استفاده می شوند. علاوه بر این، کدهای Z نیز وجود دارند، اما به دلایل دیگر برای بررسی یا مشاهده قربانیان قاچاق استفاده می شود. تقریباً ۸۷٫۸٪ از قربانیان قاچاق در طول مدت بهره کشی و کار با یک متخصص بهداشت تماس گرفته اند. در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۱۸ ، دفتر قاچاق انسان (OTIP) تحت نظر وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده ، قانون موسوم به SOAR برای
بهداشت و سلامت، در سال ۲۰۱۸ تصویب کرد. SOAR مخفف Stop, Observe, Ask, and Respond (صبر کن، ببین، بپرس و پاسخ بده) یک برنامه آموزشی است که هدف آن تجهیز صحیح افراد به منابع و روشهای لازم برای شناسایی قربانیان قاچاق انسان است. این آموزش برای کمک به دیگران در شناخت شاخص ها و خصوصیات اصلی قاچاق انسان و همچنین کمک به یادگیری تکنیک های اصلی ارتباطی که برای همه افراد درگیر مؤثر است، مفید فایده است. روش های پاسخگویی می توانند در شناسایی قربانیان بدون ایجاد آسیب و قرار دادن آنها در معرض خطر کلیدی باشند. این آموزش ها همچنین پشتیبانی و منابعی را که برای جلب توجه به جرمی که ممکن است به شدت بر آن منطقه تأثیر بگذارد، در دسترس اهالی ان منطقه قرار می دهد. این آموزش ها را می توان به صورت آنلاین یا حضوری انجام داد و می توان بر اساس حرفه افراد، آن را شخصی سازی کرد. SOAR برای هر کسی که علاقه مند است یاد بگیرد چگونه قربانیان یا شرایط قاچاق انسان را در یک محیط بهداشتی شناسایی کند، در دسترس است. دوره های آموزشی برای مددکاران اجتماعی، متخصصان پزشکی و بهداشت عمومی و حتی مربیان در دسترس است. پزشکان مبارز با قاچاق انسان (PATH) برنامه ای
از انجمن زنان پزشکی آمریکا (AMWA) است که در سال ۲۰۱۴ با تلاش برای تشویق متخصصان پزشکی از جمله پزشکان، دستیاران و دانشجویان پزشکی برای آگاهی بیشتر از قاچاق انسان آغاز شد. . این ابتکار ابتدا توسط دکتر گایاتری دیوی در سال ۲۰۱۲، رئیس وقت AMWA مورد تحلیل قرار گرفت. وی قاچاق جنسی انسان را به عنوان موضوعی اساسی مورد توجه قرار داد. این بحث سپس به تشکیل کمیته قاچاق انسان برای رسیدگی به این موضوع منجر شد. PATH از آن زمان برای آموزش حرفه ای ها و دانشجویان در زمینه شناسایی و حمایت از قربانیان قاچاق انسان، محتوایی را برای استفاده در بیمارستان ها و سایر مکان های پزشکی ایجاد کرده است. PATH همچنین در بسیاری از رسانه ها مانند Politico و TEDx دیده شده است. سه روش اصلی وجود دارد که مددکاران اجتماعی برای کمک به بهبود نجات یافتگان قاچاق جنسی استفاده می کنند: زیست محیطی، قدرت محور و قربانی محور. با استفاده از رویکرد زیست محیطی، مددکار اجتماعی محیط و اهداف فعلی مراجع خود را برای ادغام مجدد در جامعه ارزیابی می کند. با بررسی چگونگی تأثیر سیستم های عدالت، خدمات حقوقی و پزشکی بر مراجع، آنها می توانند به مراجع در یافتن اشتغال در آینده،
کسب منزلت حقوقی و پیوستن به خانواده کمک کنند. رویکرد قدرت محور، ایجاد پیوند اعتماد بین مددکار اجتماعی و مراجع وی برای ایجاد اعتماد به نفس و همچنین استقلال و مهارت های رهبری ایجاد شده است. در پایان، هنگام استفاده از رویکرد قربانی محور، مددکاران اجتماعی خدمات و برنامه هایی را برای آینده تهیه می کنند که به طور خاص متناسب با نیازهای فردی مراجع آنها باشد. این خدمات از دریچه دید فرد نجات یافته ایجاد شده اند که به مددکاران اجتماعی اجازه می دهد تا به راحتی نیازهای مراجع های خود را برآورده کنند ثابت شده است که هر سه روش در بهبود نجات یافتگان قاچاق جنسی مؤثر است. روش های کنترلی برای تسهیل مداخله. بسیاری از روش های کنترلی توسط قاچاقچیان جنسی برای کنترل قربانیان خود استفاده می شوند؛ مانند تهدید، حمله فیزیکی و جنسی، مصادره مدارک قانونی سفر و مهاجرت، و تهدید علیه خانواده مقتول. دانشگاه مینه سوتا دالوت برای کمک به امر مداخله در موارد سو استفاده های بومی، طرح چرخ قدرت و کنترل را منتشر کرده است. این چرخ، هشت مکانیسم مختلف قدرت و کنترل را که بر قربانیان اعمال می شود، نشان می دهد؛ از جمله: ارعاب، سوءاستفاده عاطفی، انزوا، انکار