Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مهاجرت ایرانیان به تایلند از اوایل قرن ۱۷ میلادی شروع شد. شهروندان تایلندی با پیشینه یا تبار ایرانی ممکن است در تایلندی با نام های زیر نامیده شوند: تاریخچه. در دوران پادشاهی آیوتایا، جامعه ایرانی در تایلند عمدتاً از بازرگانان تشکیل می شد. از آنها در خاطرات تجار هم زمانشان، مانند شرکت هند شرقی هلندی، نام برده شده است و همچنین در "کشتی سلیمان"، از سفیران فرستاده شده به دربار پادشاه نارای نام برده شده است. بعضی از نوادگان این ایرانیان در دوره آیوتایا به مذهب بودا تغییر مذهب داده و همچنان به نفوذ در زندگی عمومی تایلند تا امروز ادامه می دهند؛ یکی از نمونه های برجسته آن خانواده بوناگ است که گفته می شود که جد آن ها «شیخ احمد» اهل قم (شیخ احمد قمی) بوده و در سال ۱۶۰۲ به آیوتاها رسیده است. گردشگری امروزی. در سال های اخیر، تایلند تبدیل به یک مقصد محبوب برای گردشگران پزشکی، ایرانی شده است. با این حال، با توجه به موارد متعدد مت آمفتامین، ایرانیانی که به تایلند می آیند تحت نظارت سنگین پلیس قرار می گیرند.
شاکی نوول خرونن (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۹۴ میلادی) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور هلند است. وی پیشتر بازیکن جودو بود. او همکنون بازیکن تیم ملی فوتبال زنان هلند و باشگاه فوتبال زنان منچستر یونایتد است که در سوپرلیگ فوتبال زنان انگلیس بازی می کند. او پیشتر در باشگاه های اسن-شونبک و دویسبورگ و اف اف سی فرانکفورت بازی می کرد. وی همین طور در باشگاه چلسی و در سوپر لیگ فوتبال زنان انگلیس خرونن در هلند متولد شده است اما بزرگ شده در کشور بلژیک و در روستای مرزی پاپل بزرگ شده است. پس از بازی در ردهٔ جوانان هلند او تابعیت کشور بلژیک را گرفت اما قوانین فیفا این اجازه را به او نداد تا برای تیم ملی جدیدش بازی کند بنابراین تابعیت خود را مجدداً به هلندی تغییر داد.
کوکب خانم نام یکی از داستان های کتاب فارسی دوم دبستان بود که توسط محمدرضا انتظاریان (یکی از شهروندان بجنوردی) به نگارش درآمده است. قبل از انقلاب ۵۷ وارد کتابهای درسی شده بود. خلاصه داستان. کوکب خانم، زنیست پاکیزه، با سلیقه و مهمان نواز. روزی عده ای سرزده به خانه او می آیند. کوکب خانم با لبنیات خانگی و خوراکی های محلی از مهمانان پذیرایی می کند. حذف از کتاب درسی. کوکب خانم تا دهه ۱۳۹۰ خورشیدی نیز بخشی از کتاب فارسی دوم دبستان بود و پس از آن بنا به تصمیم آموزش و پرورش از کتاب درسی حذف شد.
عَبدالله بن طاهر (۱۸۲–۲۳۰ هجری قمری / ۷۹۸–۸۴۴ میلادی) سومین امیر طاهری و از سرداران ایرانی تبار مأمون، خلیفه عباسی بود. وی نخست با سرکوب شورشیان در شام و مصر، قدرت مأمون را در آن نواحی تثبیت کرد و پس از مرگ حاکمان خراسان بزرگ، طلحه بن طاهر و علی بن طاهر و تاخت و تاز گستردهٔ خوارج در آن ناحیه، به فرمان مأمون حکومت خراسان را به دست گرفت، و توانست ثبات را به شرق خلافت بازگرداند و طاهریان را به اوج قدرت رسانید. پس از مرگ پدرش طاهر بن حسین تا پایان عمر، در دوره مأمون و حتی مُعتَصِم، یکی از مقتدرترین شخصیت های سیاسی و نظامی پس از خلیفه بود. عبدالله پیش از حکومت از نزدیکان مأمون و مورد توجه و علاقهٔ وی بود و پس از مراجعت طاهر به خراسان، در بغداد ماند و مناصب طاهر را عهده دار شد. عبدالله در سال ۲۰۶ ه .ق/۸۲۱ م از سمت مأمون، مأمور به سرکوب شورش نَصر بن شَبَث در رِقه گشت که پیش از آن چندین سال طاهر بن حسین را به خود مشغول نگه داشته بود. عبدالله پس از وصول به رقه، به شدت به مقابله با نصر برخاست و وی را در محاصره گرفت و سرانجام با درگیری های نظامی و فشارهایی که بر نصر وارد ساخت، در سال ۲۰۸ ه .ق/۸۲۴ م، نصر را به تسلیم وادا
شت و او را به بغداد نزد مأمون فرستاد و قلعهٔ کیسوم، که مقر وی بود، را نیز ویران ساخت. عبدالله پس از این موفقیت، مأمور به سامان دادن به اوضاع مصر و سرکوب شورش های آنجا شد. او در سال ۲۱۰ یا ۲۱۱ ه .ق عازم مصر شد. ابتدا به سمت علی بن عبدالعزیز جِروی که مصر سفلی و حوزهٔ شرقی را تحت سلطه داشت، حرکت کرد که او با وقوف بر تحرکات عبدالله، به نزد وی رفت و اظهار اطاعت و بندگی در برابر خلیفه نمود. عبدالله سپس به سمت عبیدالله بن سریٰ روان شد و لشکرش را در طی نبردی درهم شکست و او را در شهر فسطاط محاصره نمود که پس از مدتی، عبیدالله تسلیم عبدالله شد و در سال ۲۱۱ ه .ق/۸۲۶ م به نزد مأمون فرستاده شد. عبدالله پس از ارسال گزارش پیروزی خود برای مأمون، با هدف فتح اسکندریه که در کنترل شورشیان اهل قرطبه بود، حرکت کرد و آنان نیز با وقوف بر پیروزی ها و حرکت عبدالله به سمت خود، آن شهر را ترک گفتند و به کرت مراجعت کردند و بدین ترتیب عبدالله در این مأموریت پیروزی بزرگی را کسب کرد و آرامش را به مصر بازگرداند. عبدالله در سال ۲۱۲ ه .ق/۸۲۷ م وارد بغداد شد و مورد تجلیل و تشویق و الطاف مأمون قرار گرفت. پس از گذر مدتی از اقامت عبدالله در بغداد و
گسترش تحرکات بابک خرمدین و شکست و قتل سرداران مأمون، عبدالله برای دفع این شورش به دینور گسیل شد اما با وخامت اوضاع خراسان بزرگ، حکومت خراسان توسط مأمون به عبدالله واگذار شد و وی عازم آن ناحیه شد تا با بدست گیری قدرت در آن ناحیه، آرامش را بر بخش شرقی خلافت مسلط گرداند. عبدالله پس از رسیدن به خراسان، در سال ۲۱۵ ه .ق/۸۳۰ م نیشابور را پایتخت خویش قرار داد و حکمرانی اش را آغاز نمود و به مقابله جدی با خوارج سیستان و خراسان برخاست. وی موفق به بازگرداندن آرامش به خراسان و پاکسازی خوارج از آن ناحیه گردید اما نتوانست آرامش را به طور کامل به سیستان بازگرداند و این سرزمین تا مدت ها شاهد تاخت وتاز این گروه بود، اگرچه اقدامات عبدالله و دیگر طاهریان موجبات سقوط خوارج را در آینده فراهم آورد. در سال ۲۱۸ ه .ق/۸۳۳ م، مأمون وفات یافت و معتصم خلافت را به دست گرفت. روابط عبدالله و معتصم در ابتدا به علت حسادت معتصم، تیره بود، اما پس از مدتی به علت خدمات عبدالله در جهت سرکوب شورش ها و همچنین ناتوانی معتصم در تحدید قدرت عبدالله، روابط این دو نیکو گشت و معتصم حکومت عبدالله را پذیرفت. عبدالله به ترتیب در سال های ۲۱۹ ه .ق/۸۳۴ م و ۲۲۴ ه
.ق/۸۳۸ م، شورش های محمد بن قاسم بن علی علوی و مازیار را در طالقان و طبرستان سرکوب نمود و آنان را به نزد معتصم فرستاد که محمد محبوس و مازیار کشته شد. عبدالله همچنین رقابتی سخت با یکی از سرداران بزرگ خلیفه به نام افشین داشت که سرانجام در اثر گزارش های او بر علیه افشین در نزد خلیفه و جاسوسان خلیفه، افشین مجرم شناخته شد و در سال ۲۲۶ ه .ق/۸۴۱ م محبوس یا اعدام گشت. عبدالله در سال ۲۳۰ ه .ق / ۸۴۴ م در اثر بیماری و در ۴۸ سالگی درگذشت و در مقبرهٔ خانوادگی اش که در نیشابور قرار داشت، دفن شد. کسانی چون اکبری، مفتخری و زرین کوب در آثارشان، وی را شخصی عادل و جدی در امر حکومت می دانند که همیشه در پی اجرای عدالت و احقاق حق رعایا و خدمت به آنان بود و در این راه حتی از گناه اطرافیان خویش نیز چشم پوشی نمی کرد، چنان که محمد بن حمید طاهری را با علم به ظلم در حق رعایا عزل نمود و یکی از بستگانش را به علت ظلم در حق فردی زرتشتی توبیخ کرد. وی در دورهٔ حکومت خویش به اصلاحات عمده ای در زمینه های مختلف دست زد که شاخص ترینشان در زمینهٔ کشاورزی، آبیاری و خدمات عمرانی بود که موجب حل اختلافات میان مردم و رونق دوبارهٔ کشاورزی در سرزمین خراسان
شد. او همچنین در زمینهٔ گسترش و نشر علم، تلاش زیادی کرد و آموزش عمومی را در حکومت خویش دنبال نمود. علاوه بر آن، وی با سرکوب خوارج در خراسان آرامش را بدان ناحیه بازگرداند که موجب رونق آن سرزمین شد. بر طبق گزارش ها، او رفتاری نیکو با غیرمسلمانان را در پیش گرفت و حتی از آنان در امور حکومتی و جمع یارانش بهره جست. اگرچه اخلاق وی را با علویان مناسب نمی دانند اما بعضی معتقدند که وی در راستای اطاعت از خلیفه و برقراری آرامش، مجبور به بعضی سخت گیری ها در حق علویان بود اما همیشه احترام آنان را حفظ می کرد و حتی با برخی از آنان روابط دوستانه داشت. وی را شخصی علاقه مند به شعر و علم می دانند که در جهت ترویج آن ها تلاش می نمود و به عالمان احترام گذاشته و شاعران را می نواخت. علاوه بر آن، وی را شخصی ثروتمند و مقتدر می دانند که حکومتی استوار برای نوادگانش برجای گذاشت. نسب و پیشینهٔ پدران عبدالله. مجموعه روایاتی پیرامون نسب طاهر بن حسین، پدر عبدالله بیان شده است که به کمک آن می توانیم از پیشینه و نسب عبدالله نیز اطلاع یابیم. بر اساس این روایات، نسب طاهر به یکی از دو شکل ذیل است: طاهر بن حسین بن مُصعَب بن رُزَیق بن ماهان یا طاهر
بن حسین بن مصعب بن زَریق بن اَسعَد بن زادان. طاهریان دارای تبار ایرانی بودند و لقب خُزاعی را به سبب این که از موالی قبیلهٔ خزاعه بودند، به دست آورده اند. به همین سبب، نسب خود را به قبیلهٔ خزاعه که در دوران دعوت پیامبر از قبایل بزرگ مکه بودند، می رساندند. عده ای از راویان و مورخان از یک سو و طاهریان نیز از سمتی دیگر خاندان طاهری را منسوب به رستم، پهلوان ایرانی و منوچهر، پادشاه ایرانی می دانستند. مورخان بر این عقیده اند که علت این نسب سازی ها، اهمیت نسب و ریشه هر خاندان در آن دوره بوده است که طاهریان و به طور ویژه طاهر با تلاش های هوادارانشان، توانستند از این راه حمایت و دوستی خاندان های محلی را جلب کنند و از این طریق نفوذ و میزان قدرت خویش را افزایش دهند. بر اساس روایاتی که مطرح شده است، رزیق، جد طاهر، از موالی طلحه بن عبدالله خزاعی معروف به «طلحه الطَلْحات» بوده که این شخص امارت سیستان را در اواخر سدهٔ اول هجری/ هفتم میلادی یا اوایل حکومت عباسیان، بر عهده داشته است. مُصعب، نیای طاهر، نیز در آغاز جنبش عباسیان به آنان پیوست و به عنوان دبیر در خدمت یکی از داعیان عباسی به نام سُلیمان بن کَثیر خُزاعی درآمده است.
پس از پیروزی عباسیان، مصعب به پاداش خدمات خود و خاندانش از سوی عباسیان، امارت هرات و پوشنگ را عهده دار گردید. در سال ۱۶۰ ه .ق/ ۷۷۶ م که مصادف با خلافت مهدی عباسی بود، در نواحی تحت حکومت مصعب، شورشی به رهبری یوسف بن ابراهیم ثَقَفی صورت گرفت که به سبب آن مصعب از قلمرو خود رانده شد. اما در دورهٔ هارون الرشید و به فرمان او، حکومت پُوشَنگ به حسین، پدر طاهر، واگذار گردید. پس از پدر نیز، طاهر عهده دار این سمت گشت. اوضاع خلافت عباسی در اوایل سدهٔ سوم هجری. جنگ امین و مأمون و و قدرت یافتن طاهریان. پس از مرگ هارون الرشید، جنگ میان امین و مأمون، آغازگر وقایع مهم و تأثیرگذار بر وضعیت خلافت عباسی در قرن سوم هجری بود. چنان که پس از سلسله کشمکش و نزاع هایی میان دو برادر، مأمون، نام امین را از خطبه نماز جمعه و سکه هایی که در خراسان ضرب می شد، برداشت و نیز خود را با لقب «امام الهُدی» معرفی کرد. در مرحلهٔ نهایی اختلافات، به دستور امین، سکه هایی که توسط مأمون ضرب شده بود و نام خلیفه بر روی آن نبود، به رسمیت شناخته نشد و از رونق افتاد و در طرف مقابل، مأمون تمام راه های میان عراق و خراسان را بست و ارتباطش را با پایتخت قطع، با تما
م تصمیمات امین مخالفت و اعلام کرد که دیگر از او پیروی نمی کند؛ در نتیجه، خلافت اسلامی به صحنهٔ نبرد دو مدعی تبدیل شد. با بروز جنگ، طاهر عهده دار فرماندهی بخشی از سپاه از جانب مأمون شد و به کنشگری فعال و عنصری مهم در روند تصاحب قدرت توسط مأمون تبدیل گشت. در نبرد ری، سپاه امین از طاهر شکست یافت و فرمانده اش، علی بن عیسی بن ماهان، کشته شد. سپس، طاهر به مقابله با لشکرهایی که به صورت پیاپی از سمت امین گسیل می گشتند، پرداخت. طاهر و هرثمه بن اعین، دو سردار مأمون، به وسیلهٔ لشکریانی که در اختیار داشتند، در سال ۱۹۷ ه .ق/۸۱۲ م، به محاصرهٔ اطراف بغداد مشغول گشتند و با شدت بخشیدن به این محاصره، فشار را بر لشکریان امین افزون کردند. در محرم سال ۱۹۸ ه .ق/ ۸۱۳ م، طاهر بر شدت حملات خود افزود و محلات بغداد را یکی پس از دیگری فتح کرد و سرانجام بغداد، در همین زمان فتح گردید و امین توسط طاهر کشته و مأمون خلیفه کل خلافت عباسی شد. مأمون، در ابتدای خلافت با بروز شخصیتی دانشورانه، پیروی خود از برخی از علویان و نیاکان عباسی را اظهار کرد و تبعیت از قرآن و سنت را به عنوان نقشهٔ راه خویش اعلام نمود. پس از بروز اختلاف با بغداد نیز برای با
ر نخست در میان خلفای عباسی، لقب «امام» را برای خویشتن برگزید. هرچند مأمون با این پیروزی بر کل قلمرو خلافت عباسی استیلا یافت، با این حال شرایط برای پذیرش خلافت او در بغداد و برخی نواحی دیگر مهیا نبود و بزرگان عباسی، خُبرگان سیاسی و برخی از مردم علیه سلطه خاندان فَضل بن سَهْل شوریدند؛ بنابراین، مأمون تا چند سال در مرو باقی ماند و فقط بعد از ماجرای طرح خلافت ابراهیم بن مهدی از سوی خاندان عباسی، مجبور به حضور در بغداد شد. با به خلافت رسیدن مأمون، صاحب منصبان ایرانی تبار مناصب مهم در ادارهٔ حکومت را به دست آوردند. قسمت زیادی از غرب و شرق خلافت تحت تسلط افرادی همچون حسن بن سهل و طاهر بن حسین درآمد و فضل بن سهل نیز ادارهٔ عمده امور را بر عهده گرفت. اگرچه همین مسئله به زودی منجر به ایجاد شکاف میان این بزرگان شد و به اقداماتی علیه یکدیگر دست یازیدند، اما با این حال سرانجام به علت تمایل مأمون برای واگذاری خراسان به طاهر و همچنین تلاش بی وقفهٔ طاهر و اطرافیانش، به خصوص وزیر مأمون، احمد بن اَبی خالِد اَحْوَل، حکومت خراسان بزرگ و ایالات شرقی در سال ۲۰۵ ه .ق/ ۸۲۱ م به طاهر واگذار شد. طاهر که مُتِرَصِد فرصتی مناسب برای اعلا
م استقلال بود، تنش موجود را دستاویزی قرار داد و یک سال و شش ماه پس از حکومت خود بر خراسان، در سال ۲۰۷ ه .ق/ ۸۲۲ م با حذف نام خلیفه از خطبهٔ نماز جمعه، استقلال حکومت خود را اعلام کرد. طاهر در همان شبی که نام مأمون را از خطبه حذف کرد یا مدت کوتاهی پس از آن در سال ۲۰۷ ه .ق/ ۸۲۲ م، درگذشت. بدین ترتیب از مهم ترین نتایج جنگ میان امین و مأمون و درگیری میان وزیران و سرداران، امارت و سپس اعلام استقلال طاهر بن حسین و فرمانروایی فرزندان و نوادگانش در خراسان بود، که منجر به استقلال نسبتاً زیاد قسمت شرقی خلافت از پایتخت شد و با حکومت طاهریان بر سرزمین های وسیع شرقی، دوره ای جدید در تاریخ سیاسی حکومت های ایران رقم خورد که بعدها منجر به شکل گیری حرکت های استقلال طلبانه و در نتیجه پیدایش حکومت های متعدد نیمه مستقل و مستقل موسوم، به امارت اِسْتِکفا، شد. در کنار آن، عده ای دیگر از خاندان طاهری نیز به مدت چندین دهه، در قالب عاملان پلیس بغداد یا شُرطه به ایفای وظیفه و اعمال نقش و قدرت در مرکز خلافت عباسی پرداختند. شورش ها علیه مأمون. در ادامهٔ سیر وقایع، در شرق تحولات مهمی روی داد. اگرچه مأمون قدرت تام را در ولایات شرقی در اختیا
ر داشت اما منطقه ای نسبتاً کوچک در اختیار بابک قرار داشت. او به همکاری با خرمدینان پرداخت و در سال ۲۰۱ ه .ق/ ۸۱۶ م، اقدام به شورش در آذربایجان کرد و با بهره گیری از پایگاه های کوهستانی خویش، نیروهایی که با هدف مقابله با وی از سمت حکومت مرکزی گسیل می شدند را در اجرای مأموریتشان ناکام می گذاشت. اما در غرب خلافت نیز مأمون با مسائل گوناگونی مواجه شده بود. پس از پیروزی بر امین و نصب حسن بن سهل بر حکومت عراق، به یکباره قیام شیعی ابوالسَرایا در حمایت از ابن طباطبای حسنی به وقوع پیوست که به دشواری و با یاری گرفتن حسن بن سهل از هَرثمه بن اَعْیَن سرکوب شد و ابوالسرایا نیز به قتل رسید. البته اقدامات مأمون از جمله ولایت عهدی علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعه، طغیان عراقیان وفادار به خلافت علیه قدرت یابی علویان و تسلط ایرانیان، به ویژه اهالی خراسان، بر امور حکومت را در پی داشت، که به صورت رویگردانی عباسیانِ مستقر در بغداد از مأمون و نصب عمویش، ابراهیم بن مهدی، به خلافت نمودار شد. به علت وخامت اوضاع، مأمون به سوی بغداد حرکت کرد و بنابر برخی روایات نقشهٔ قتل فضل بن سهل (۲۰۲ ه .ق/ ۸۱۸ م) و علی بن موسی الرضا را طراحی و عملی ک
رد، تا به مخالفت ها علیه خود پایان دهد. مأمون پس از انجام این اعمال، با نگارش نامه ای در صدد دلجویی از مردم بغداد و خاندان بنی عباس برآمد. اما با بی توجهی آنان، به سمت بغداد حرکت کرد و طاهر را نیز همراه با سپاهیانش برای افزایش شوکت و قدرت خود از رِقه فراخواند. طاهر به سرعت حرکت کرد و خود را در نَهْرَوان به مأمون رساند و در سال ۲۰۴ ه .ق / ۸۱۹ م به اتفاق یکدیگر وارد بغداد شدند. این حادثه آغازگر روابط حسنه میان طاهر و خلیفه گشت. در همین دوران به پیشنهاد طاهر، بار دیگر مأمون، جامهٔ سبز علوی را کنار گذاشت و جامهٔ سیاه بنی عباس را به تن کرد و بدین ترتیب پیوند خود را با این خاندان تجدید کرد. یکی دیگر از دغدغه های مأمون در غرب خلافت، تسلط بر اوضاع مصر و برقراری آرامش در آن ناحیه بود که از سال ۱۸۲ ه .ق/ ۷۹۸ م با ورود پناهندگانی از قُرطَبه دستخوش ناآرامی های متعددی شده بود که ظاهراً علت ناآرامی ها و قیام های شکل گرفته در این سرزمین را باید در نظام شدید و طاقت فرسای مالیاتی جستجو کرد. از آخرین شورش های رخ داده از این سنخ، می توان به شورش قِبطی های دلتای نیل اشاره کرد که سرکوب آن با دشواری های بسیار و وقوع نبردهای خشن و
بی رحمانه صورت پذیرفت. پس از آن نیز، خلیفه که در شام اقامت داشت، در محرم سال ۲۱۸ ه .ق/ ۸۳۲ م شخصاً عازم مصر شد تا اوضاع آن ناحیه را که عاملانش موفق به تسلط بر آن نشده بودند، سامان دهد. علاوه بر آن مأمون خود را ملزم به دفاع از مرزهای اسلام در برابر امپراتوری بیزانس می دانست، که موفق به بازپس گیری هِراکلیا از مسلمانان شده بود. وی در نظر داشت که بار دیگر به مقابله با آنان برخیزد اما وفات یافت. آغاز کار عبدالله. عبدالله بن طاهر در سال ۱۸۲ ه .ق/ ۷۹۸ م متولد گشت. پرورش او از آغاز خردسالی در نزد عالمان به نام صورت پذیرفت که موجب دستیابی او به درجه ای رفیع در ادبیات عرب و علوم عصر خویش شد. سپری شدن دوران جوانی وی از زمانی که بیش از بیست سال نداشت، نزد مأمون که در مرو استقرار داشت، موجب پدیدار شدن اُلفتی از سوی مأمون به وی شد که تا پایان حکومت مأمون نیز پایدار ماند. نقطهٔ آغاز پدیدار شدن عبدالله در منابع را، مربوط به ماجرای ولایتعهدی علی بن موسی الرضا می دانند که او نیز در زمرهٔ شاهدان عهدنامهٔ مأمون با علی بن موسی الرضا قرار داشت. پذیرش این مطلب، درک سخن مأمون پیرامون عبدالله را آسان می سازد که او را ستایش کرده و دست
پروردهٔ خویش خوانده است. مأمون به علت علاقه به عبدالله، همواره او را ستایش می نمود و وی را فردی بردبار، پرهیزکار و جوانمرد توصیف می نمود. عبدالله از همراهان مأمون در هنگام بازگشت به بغداد بود و در مجالس خصوصی وی جای داشت و صمیمیت و نزدیکی عبدالله با مأمون به جایی رسید که وی منصب حاجب مخصوص مأمون را به همراه اختیارات فراوان در اختیار گرفت. با مراجعت طاهر به خراسان، عبدالله متصدی تمامی مناصب او در بغداد در کنار حکومت شام تا مصر شد و در نزد مأمون ماند. سِمت هایی که از طاهر به عبدالله رسید، عبارت بود از، ریاست شرطهٔ بغداد؛ نظارت بر امور دیوان ها؛ مسئول جمع آوری خراج سواد عراق و فرماندهی سپاه بود. او به علت ارتکاب خطایی در بغداد ــ مست کردن و سوزاندن خانه خود ــ، توسط طاهر سرزنش شد و به خراسان فراخوانده شد اما با شفاعت مأمون، مورد عفو پدر قرار گرفت. سرکوب شورش نصر بن شبث. انتخاب عبدالله. سرانجام عبدالله در اولین مأموریت مهم خویش، به دستور مأمون، ماٰمور به دفع شورش نَصر بن شَبَث در رقه شد. بنابر نقلی دیگر، طاهر، عبدالله را مأمور به این کار کرد. در این باره نکته ای قابل توجه است، بدین صورت که در برخی از منابع به جا
نشینی عبدالله به جای پدر در رقه هنگام ورود طاهر به بغداد، اشاره شده است که شرکت عبدالله در جریان محاصرهٔ بغداد توسط طاهر و سپس همراهی با وی در عزیمت به رقه، مستلزم اثبات این روایت است اما بنابر شواهدی دقیق تر، او مأمون را در ورود به بغداد همراهی کرد و جانشین طاهر در رقه پس از پیوستن او به مأمون، یحیی بن مَعاذ بوده است. مشورت مأمون با طاهر پیرامون برگزیدن عبدالله به حکومت مصر و رویارویی با نصر بن شبث نیز می تواند نمایانگر نخستین مأموریت جدی عبدالله بوده باشد. طاهر عبدالله را به صفات شجاعت و سخاوت توصیف کرد و سپس، مأمون به عبدالله گفت: «"من تو را از آنچه پدرت درباره ات گفته، برتر می بینم"» و مدتی است دربارهٔ فرستادن تو به حکومت مصر و نبرد با نصر بن شبث استخاره کرده ام؛ بنابراین، خداوند تو را برای این کار برگزیده است. عبدالله نیز پس از واگذاری تمامی مناصب خویش به اسحاق بن ابراهیم، پسر عموی خود، در میان بدرقهٔ بسیاری از بزرگان، در سال ۲۰۶ ه .ق/۸۲۱ م به سمت رقه حرکت کرد. پیشینهٔ شورش نصر بن شبث. نصر بن شبث جنبش خود را در ربیع الاول سال ۱۹۹ ه .ق/ ۸۱۴ م در اعتراض به قتل امین آغاز کرد و با تسلط بر بخش شرقی رود فرات و
قلعهٔ کیسوم، چندین سال در برابر طاهر بن حسین و عبدالله بن طاهر پایداری کرد. مأمون با بخشیدن امارت سرزمین های موصل، جزیره، شام و مغرب به طاهر، وی را مأمور سرکوب شورش نصر بن شبث (۱۹۹ ه .ق تا ۲۰۹ ه .ق/ ۸۲۴ م) در آن دیار کرد. طاهر، با وجود نارضایتی از تصمیم خلیفه، به آن سمت حرکت کرد و مقر خود را در رقه قرار داد و از ۱۹۹ ه .ق تا ۲۰۴ ه .ق در آنجا بود. طاهر برای به نمایش گذاشتن نارضایتی اش از خلیفه، در انجام مأموریت خود که سرکوب شورش نصر بن شبث بود، سستی ورزید و اقدامی جدی در این زمینه انجام نداد و فقط به محاصرهٔ نصر در قلعه ای بسنده کرد، تا سرانجام به دستور مأمون، فرزند طاهر، عبدالله، مأمور سرکوب شورش گردید و طاهر در سال ۲۰۴ ه .ق به عراق مراجعت کرد. البته در طولانی شدن روند ده ساله سرکوب نصر، باید به نقش حسن بن سهل نیز اشاره کرد که به علت اختلاف با طاهر، از ارسال هرگونه کمک و پشتیبانی برای وی خودداری کرد و وی را به حال خود واگذاشت. رویارویی عبدالله با نصر بن شبث. عبدالله نیز پنج سال دیگر در جهت به زانو درآوردن نصر بن شبث صرف نمود و در مدت زمانی که وی قلعهٔ کیسوم را تحت محاصرهٔ خویش قرار داده بود، طاهر درگذشت. اگرچ
ه مأمون برای جلوگیری از هرگونه خطر احتمالی، عبدالله بن طاهر را که در آن زمان مشغول نبرد با نصر بن شبث بود، از مرگ پدر باخبر ننمود و پس از اطلاع عبدالله از این واقعه، مأمون، نگرانی و تاسف عبدالله در حین جنگ را به عنوان دلیلی برای این عمل خود بیان کرد. او سپس جهت اظهار همدردی با وی، نامهٔ تسلیت خود را برایش ارسال نمود و از خدا درخواست نمود تا عبدالله موفق به کسب جایگاه طاهر نسبت به خلیفه و تمام مسلمانان گردد. عبدالله برای کسب پیروزی در نبرد فشار خود را بر نصر افزون کرد، به طوری که بسیاری از بزرگان سپاه نصر از بین رفتند و با این کار چاره ای در برابرش جز تسلیم باقی نماند. نصر شرایطی را در پاسخ به امان نامهٔ مأمون تعیین کرد که مورد پذیرش مأمون قرار نگرفت. عبدالله نیز به ناچار به علت دریافت نامه ای تهدیدآمیز از مأمون مبنی بر اتهام مسامحه در کار نصر، بیش از پیش بر حملات خویش افزود، به طوری که گزارش های باقی مانده حاکی از نبردهای شدید عبدالله با نصر است. عبدالله با استفاده از ابزار محاصره سعی در تسلط بر قلعهٔ کیسوم و ضبط تمامی اموال نصر را داشت. عبدالله پس از پیروزی با نگارش امان نامه ای به نصر که حاوی تهدیداتی نیز ب
ود، او را به بخشش توسط مأمون امیدوار کرد و نصر نیز با رؤیت نامه، بی درنگ تسلیم شد. عبدالله، نصر را به همراه محمد بن حسن بن مُصعَب در پایان سال ۲۰۹ ه .ق/ ۸۲۴ م به بغداد فرستاد و قلعهٔ کیسوم را نیز تخریب کرد. بنابر روایت طبری، نصر بن شبث در سال ۲۰۹ ه .ق با تعیین شرایطی از مأمون امان خواست و او نیز همهٔ شروط به غیر یکی را قبول کرد و قبول آن یک شرط را منوط به عزیمت نصر بن شبث به بغداد دانست. نصر نیز در ۷ صفر سال ۲۱۰ ه .ق وارد بغداد شد. به جهت اهمیت این پیروزی قصیده ای طولانی در ستایش عبدالله توسط شاعر همراه او، عوف بن مُلحِّم خزاعی، سروده شد. عبدالله پس از کسب این پیروزی به رقه مراجعت نمود. بهبود اوضاع مصر. دست یافتن بر محمد بن یزید و رسیدگی به اوضاع دمشق. عبدالله پس از مدتی، با کسب مأموریتی از جانب مأمون مبنی بر سرکوب شورش ابن سری و آرام کردن اوضاع مصر، در سال ۲۱۰ ه .ق یا ۲۱۱ ه . ق، عازم آن ناحیه شد. او در مسیر عزیمتش به مصر، آرامش را به دمشق و نواحی مجاور آن بازگرداند و همچنین بر دشمن خود، محمد بن یزید اُموی، دست پیدا کرد. این شخص پیش از آن، عبدالله را به موجب سرودن قصیده ای در مُباهات به طاهر، هدف توهین و ناسز
ا قرار داده بود و حال با تسلیم شدن به وی، در مقام عذرخواهی برآمد و با گریز به یکی از ابیات قصیدهٔ عبدالله که بزرگواری پدرش را برتر از همه بیان کرده بود، دلیل اقدامش را تعصب عربیش نسبت به طاهر عجم بیان کرد و طلب عفو نمود. عبدالله نیز از گناهانش چشم پوشی کرد و وی را مورد مرحمت قرار داد. همچنین روایت ابن عَساکِر از بذل و بخشش های عبدالله در دمشق موجود است. وی همچنین علما را مورد توجه ویژهٔ خویش قرار داد و با وصول به شام که مصادف با ماه رمضان شد، نظر و اِسْتِفْتا علما آنجا را پیرامون روزه جویا شد و تکریمشان را به اطرافیان خویش نیز متذکر شد. در مسیر حرکت او در شام، شهرها به اطاعت از وی گردن نهادند و قلعه ها به فرمانش ویران گشتند و مردم نیز در سایهٔ امان او، از بند خراج رها شدند که این اقدامات، آوازهٔ او را بلند گردانید و شوکتش را افزون کرد که در نتیجهٔ آن، وی را در مصر با آغوش باز پذیرا شدند و شخصی به نام یونس بن عبدالاعلی در سخنانی وی را ستایش نمود. رویارویی با علی بن عبدالعزیز جروی و عبیدالله بن سری. مصادف با ورود عبدالله به مصر، این ناحیه دستخوش نزاع چندین ساله میان محمد بن سَریٰ و علی بن عبدالعزیز جروی بود. شر
ایط موجود، زمینهٔ هجوم اقوامی از اندلس به خاک مصر را فراهم آورده بود و عبدالله نیز به دستور مأمون، مأموریت خویش را از آغاز با هدف بهبود اوضاع مصر دنبال کرد، اما فتنهٔ نصر بن شبث، وی را به مدت پنج سال در رقه ماندگار کرد. در تمامی این سال ها، مصر دستخوش آشوب و بحران بود که همین امر موجب ارسال فوری عبدالله به مصر از سمت مأمون، برای کنترل اوضاع آن ناحیه شد. با مرگ محمد بن سری، عبیدالله، برادرش که فسطاط و غرب مصر را نیز تحت سیطرهٔ خویش داشت، از جانب مأمون در سال ۲۰۶ ه .ق/ ۸۲۱ م به حکومت مصر گماشته شد، اما از اطاعت مأمون سر باز زد. در این زمان علی بن عبدالعزیز جروی بر مصر سُفلی و حوزهٔ شرقی تسلط داشت. شهرت فتوحات عبدالله موجب شد که پس از ورود وی و لشکریانش به مصر، علی بن عبدالعزیز جروی در طی ملاقاتی با وی در جنوب مصر، اطاعت همیشگی خود و پدرش از خلیفه را اعلام نماید. پس از این واقعه، عبدالله عازم نبرد با عبیدالله بن سری شد. او یکی از سرداران خویش را پیشتر فرستاد و خود به دنبال وی برای نبرد با عبیدالله گسیل گشت. سرانجام او با یک حملهٔ سراسری لشکریان عبیدالله را درهم شکست، به طوری که تعدادی زیادی از آنان طلب امان کردن
د. عبدالله سپس عبیدالله را در فسطاط به محاصره گرفت و اشعاری را در نزدیکی پیروزی خویش سرود. با نزدیک شدن شکست، عبیدالله هزار پسر و دختر را به همراه یک میلیون دینار و به منظور خشنودی عبدالله بن طاهر، به نزد وی ارسال کرد اما عبدالله از قبول آن امتناع کرد و نامه ای نیز به شرح زیر به وی نگاشت: همزمانی این نامه با ضعف ابن سری موجب شد تا طلب امان کند و بنا بر نقل یعقوبی، شرطی نیز برای تسلیم تعیین نمود، بدین شرح که هرآنچه از اموال جمع آوری کرده، از آن وی باشد که این شرط مورد پذیرش عبدالله قرار گرفت و حتی اعلام کرد که حاضر به گذاشتن گونهٔ خویش بر زمین به منظور اجتناب از هرگونه خونریزی بوده است. اگرچه ابن تَغَری بِردی هیچگونه شرطی را برای تسلیم عبیدالله ذکر نکرده است. اگرچه عبدالله بنابر صفت همیشگی خویش در راستای جذب قلوب دشمنانش، هدایایی را به آنان اهدا می کرد. با شهادت فقها و بزرگان مصر بر امان نامهٔ عبیدالله، او در بیست و چهارم صفر سال ۲۱۱ ه .ق/ ۸۲۶ م تسلیم عبدالله بن طاهر شد و عبدالله با بخشش ده هزار دینار به وی، او را به سمت مأمون گسیل نمود. بازگرداندن آرامش به اسکندریه و سراسر مصر. با پیروزی بر ابن سری، عبدالله و