Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین رادیوگرافی به تشخیص پنومونی های احتمالی به علت آسپیراسیون نیز کمک می کند. تشخیص فیستول تراکئوازوفاژیال بدون وجود آترزی مری مشکل تر است. مشخص شدن وجود فیستول در این شرایط نیازمند تهیه تصاویر رادیولوژی سریال همراه با استفاده از مواد حاجب خوراکی می باشد. همچنین در شرایطی استفاده از اندوسکوپی مری و برونکوسکوپی و استفاده از تزریق متیلن بلو به نای و همچنین استفاده از سی تی اسکن سه بعدی برای تشخیص این ناهنجاری توصیه شده است. درمان. مداخلات جراحی معمولاً برای ترمیم مری و جلوگیری از پنومونی و اتساع معده لازم است. در صورتی که فیستول تراکئوازوفاژیال بدون آترزی مری باشد، معمولاً جراحی از طریق گردن انجام می گیرد. در مواردی که بیماران همراه با فیستول، دچار آترزی مری نیز هستند، ایجاد ارتباط بین مری و معده لازم می گردد. با این حال ممکن است در مواردی که بین دو قسمت، مری فاصله زیادی وجود داشته باشد، ارتباط دادن آن ها به سادگی امکان‎پذیر نباشد. در این موارد بایستی با تکنیک هایی ابتدا طول مری را افزایش داد که به این منظور از جابجایی روده کوچک، بزرگ و یا خود معده استفاده می گردد. همچنین با توجه به اینکه در این بیماران، رفلاکس
معده-مری شایع است، توصیه شده است به کودکانی که برای ناهنجاری فیستول تراکئوازوفاژیال تحت جراحی قرار گرفته اند، برای حداقل یک سال پس از جراحی از داروهای مهارکننده پمپ پروتون جهت کاهش اسید معده استفاده شود. با این حال مشکلات تغذیه ای و تنفسی این کودکان ممکن است تا بزرگسالی نیز ادامه داشته باشد. باقی ماندن رفلاکس معده-مری ممکن است منجر به عارضه ی مری بارت گردد. به همین جهت توصیه شده است این کودکان در طی دوران کودکی به طور منظم از جهت وضعیت تنفسی و گوارشی تحت نظر قرار گیرند. همچنین در صورتی که این کودکان دچار مشکلات تغذیه ای هستند، بهتر است که جهت جلوگیری از اختلال تغذیه ای مزمن با متخصص تغذیه مشاوره صورت گیرد. عوارض. پیش آگهی بیمارانی که بدون آترزی مری تنها دچار فیستول تراکئوازوفاژیال هستند، عموماً خوب است. با این حال نتایج بلندمدت بیمارانی که دچار آترزی مری نیز هستند، بسته به نوع ناهنجاری متفاوت است. گزارش شده است که حدود 90% بیمارانی که دچار آترزی مری با یا بدون فیستول تراکئوازوفاژیال هستند، زنده می مانند و 60% مرگ و میر زودرس این بیماران ناشی از مشکلات قلبی و آنومالی های کروموزومی همراه بوده است. علاوه بر این،
فاصله بین دو قسمت از مری نیز می تواند در پیش آگهی بیمار نقش داشته باشد. سایر عوارض ناشی از آترزی مری در بزرگسالی در کسانی که در دوره نوزادی تحت جراحی ترمیمی مری قرار گرفته اند، عبارتند از: دیسفاژی، رفلاکس معده-مری با ازوفاژیت، رفلاکس معده-مری بدون ازوفاژیت، عفونت های راه های هوایی، آسم، ویزینگ، سرفه های مزمن، مری بارت، سرطان مری.
سامانه دوچرخه اشتراکی یا سامانه دوچرخه عمومی یک خدمت است که در آن دوچرخه به صورت رایگان یا در مقابل وجهی در اختیار افراد قرار می گیرد. در بسیاری از سامانه ها افراد دوچرخه را از یک ایستگاه تحویل گرفته و به ایستگاهی دیگر در همان سامانه تحویل می دهند. این ایستگاه ها شامل جایگاهی برای دوچرخه است که دوچرخه در آن توسط یک سامانه رایانه ای قفل و باز می شود. کاربر مشخصات خود را در ایستگاه مبدأ به سامانه می دهد (این کار از راه های گوناگونی مانند کارت هوشمند، کد شناسایی و رمز یا تلفن همراه امکان پذیر است) دوچرخه باز می شود و سپس در ایستگاه مقصد دوباره دوچرخه را قفل می کند. در برخی از سامانه ها قفل بر روی خود دوچرخه است؛ که کاربر با به کارگیری گوشی هوشمند نزدیک ترین دوچرخه به خود را در نقشه پیدا می کند و قفل آن را باز می کند. تاریخچه. نخستین سامانه ها توسط انجمنهای مردمی یا گروه های خیریه جهت خدمات به مردم بی بضاعت یا کاهش آلودگی هوا و حفاظت محیط زیست اجرا شده اند؛ که در ادامه نگاه تجاری و کسب درآمد از طریق اجاره دوچرخه ها نیز مطرح شد. نخستین مستندات مبتنی بر استفاده دوچرخه اشتراکی به سال ۱۹۶۵ برمی گردد که گروه Provo نقا
شی پنجاه دوچرخه سفید را برای استفاده رایگان عموم بر روی دیوار نقاشی کردند. ارنست کالنباچ در رمان آرمان شهری خود در ۱۹۷۵ آرمان شهری را توصیف می کند که در آن سوخت فسیلی استفاده نمی شود و دوچرخه اشتراکی جایگزین سامانه های ترابری شده است. در سال ۱۹۹۵ یک طرح با ۳۰۰ دوچرخه که با انداختن سکه کار می کردند در گپنهاگن دانمارک راه اندازی شد. این ایده پس از آنکه دوچرخه دو نفر از اهالی این شهر دزدیده شد در میانه شب به ذهنشان رسید. دوچرخه اشتراکی در طول این دو دهه بشدت رشد کرده اند. ۱۵ شرکت بزرگ در جهان این سامانه را ارائه می دهند که ۱۳ تای آن ها چینی هستند. طبقه بندی. ایستگاه اجاره دوچرخه (نسل نخست). نخستین نسل از سامانه های اشتراک دوچرخه ایستگاه اجاره دوچرخه است. در این سامانه دوچرخه از ایستگاه اجاره یا قرض گرفته می شود. این سامانه معمولاً برای گردشگرها یا در پارک ها برای استفاده عموم قرار می گیرد. در برخی مدارس برای استفاده دانش آموزانی که دوچرخه ندارند نیز این امکان فراهم می شود. در برخی از سامانه ها اجاره به وسیله سامانه رایانه ای و در برخی دیگر با به کارگیری یک گرداننده انجام می گیرد. در نمونه های پیشرفته تر چندین ای
ستگاه به صورت شبکه متصل به هم کار می کنند. دوچرخه از یک ایستگاه گرفته و در ایستگاه دیگر تحویل داده می شود. در این سامانه ها یا کاربران تشخیص هویت می شوند یا مبلغی را به عنوان امانت در ایستگاه می گذارند. بلغ امانت پس از تحویل دوچرخه به آن ها پس داده می شود. سامانه دوچرخه EnCicla در مدلین کلمبیا در سال ۲۰۱۱ با ۶ ایستگاه گرداننده ای و در ادامه با ۳۲ ایستگاه رایانه ای خودکار و ۱۹ گرداننده ای پیاده سازی شد. این سامانه ترکیبی از سامانه های نسل اول و سوم است. در این طرح دوچرخه به صورت درازمدت مثلاً چندماه به کاربران امانت داده می شد. متوسط به کارگیری این سامانه بسیار کمتر از سامانه های دیگر بود. حدود سه سفر در روز در مقایسه با سامانه های معمولی با متوسط ۱۵ سفر در روز، این تفاوت فراهم کننده اهداف دوچرخه اشتراکی نمی باشد. اما عادت استفاده کنندگان و راحتی بیشتر آن ها با دوچرخه ای که مختص خودشان است از مزایای این سامانه است. نگهداری بهتر از دوچرخه و خرابی کمتر نیز از دیگر مزایای این سامانه است. این سامانه به سامانه کتابخانه ای نیز معروف است. در کتابخانه های عمومی یک کتاب برای درازمدت قرض داده می شود. میزان پایین متوسط ب
ه کارگیری دوچرخه در این سامانه، درآمد حاصل از آن را نیز به شدت پایین می آورد و از نظر تجاری توجیهی برای سرمایه گذاری در این زمینه وجود ندارد. به همین دلیل این سامانه ها بیشتر با حمایت های شهرداری ها و سازمان های خیری یا دیگر بخش های حمایتی قابل اجرا هستند. سفید دوچرخه. در این نسل دوچرخه ها بدون هیچ قفل یا امنیتی در شهر یا منطقه ای مشخص رها می شوند. کاربران به صورت رایگان و بدون هیچ شناسایی از این دوچرخه ها استفاده می کنند. این سامانه گزینه مناسبی برای مناطق محدود مانند دانشگاه ها است. اما برای استفاده در مناطق شهری با مشکلاتی روبرو است. یکی از این مشکلات عدم توزیع یکنواخت است. ممکن است در برخی مناطق شاهد ازدحام دوچرخه ها و بی نظمی در چهره شهر باشیم و در برخی از مکان ها دوچرخه ای برای استفاده نباشد. همچنین رها کردن دوچرخه ها در همه جا نیز باعث زشت شدن چهره شهر می شود و نیز کاربران را برای یافتن این دوچرخه ها با مشکل روبرو می کند. از مزایای این سامانه رایگان بودن آن است که کاربران را به به کارگیری آن مشتاق می کند. همچنین کاربران می توانند مسیری را با دوچرخه رفته اما به هر دلیلی برای بازگشت از وسیله دیگری استفاد
ه کنند. عدم وجود امنیت و شناسایی کاربران در این سامانه باعث نرخ بالای سرقت و خرابکاری شده است. بیشتر پروژه های از این سبک پس از چند سال رها شدند و دیگر ادامه نیافته اند. به عنوان مثال پروژه دوچرخه زرد شهر پورتلند در ایالت اورگن ایلات متحده آمریکا پس از ۳ سال حمایت رها شده بود. درحالی که دیگر پروژه ها بیش از ده سال از عمر موفقشان می گذرد. ایستگاه سپرده امانت. دومین نسل سامانه اشتراک دوچرخه را دو فرد اهل کپنهاگن دانمارک در سال ۱۹۸۹ ارائه دادند. زمانی که نیمه شب دوچرخه شان به سرقت رفت به فکر این سامانه افتادند. آن ها پیش بینی کردند که یک سامانه اشتراک گذاری دوچرخه می تواند در هر زمان دوچرخه مورد نیاز مردم را فراهم کنند. آن ها یک دوچرخه اقتصادی با لاستیک های سنگی و رینگی با امکان نصب آگهی تبلیغاتی طراحی کردند. در این روش کاربران مبلغی را به عنوان امانت به یک ایستگاه می سپردند و دوچرخه ای را امانت می گرفتند. پس از پایان سفر دوچرخه را به نزدیکترین ایستگاه تحویل داده و مبلغ امانت گذاشته شده را پس می گیرند. مدت زمان امانت گرفتن در این سامانه بدون محدودیت بود. عدم شناسایی کاربران، پایین بودن امنیت و همچنین کم بودن مبل
غ امانت در مقایسه با قیمت دوچرخه، امکان سرقت را بشدت بالا می برد. اما ظاهر شناخته شده این دوچرخه ها برای مردم و پلیس امکان رهیابی راحت را فراهم کرده است؛ و پیرو آن انگیزه سرقت نیز پایین می آید. این سامانه نخستین بار در دو شهر کوچک دانمارک در سال ۱۹۹۱ با ۲۶ دوچرخه و ۴ ایستگاه افتتاح شد. در سال ۱۹۹۵ برای نخستین بار در مقیاس بزرگ ۸۰۰ دوچرخه در کپنهاگ به عنوان Bycyklen اجرا شد. بیشتر شهرت این سامانه برای اجرای آن در هلسینکی (۲۰۰۰–۲۰۱۰) و وین (۲۰۰۲) و در آرهوس ۲۰۰۳. ایستگاه های خودکار. نسل سوم دوچرخه های اشتراکی یا ایستگاه اشتراک گذاری خودکار دوچرخه، در این نسل دوچرخه ها در یک ایستگاه قفلند. کاربر دوچرخه را در ایستگاه مبدأ تحویل می گیرد و پس از انجام سفر به ایستگاه مقصد تحویل می دهد. این ایستگاه ها شامل قفل هایی برای قفل کردن دوچرخه هستند. قفل و بازکردن دوچرخه ها تنها با به کارگیری سامانه رایانه ای امکان پذیر است. کاربران از پیش ثبت نام شده و دارای عضویت سامانه هستند. این عضویت می تواند با کارت هوشمند یا تلفن هوشمند یا هر روش دیگری باشد. زمان اجاره دوچرخه در این سامانه ها معمولاً کوتاه مدت است مثلاً حدود چند ساعت.
یکی از معایب بزرگ نسل های پیشین ضرر ناشی از سرقت یا خرابکاری بوده است؛ که با شناسایی دقیق یا گرفتن ضمانت در این سامانه امکان نگهداری بهتر از این سرمایه فراهم شده است. زیرا امکان جبران خسارت یا کشف و پیگیری سارقان و خرابکاران در این سامانه بیشتر است. این سامانه به دلیل به کارگیری سامانه خودکار بجای گرداننده در ایستگاه ها باعث صرفه جویی بسیاری می شود. همچنین به دلیل شناسایی کاربران امکان خرابی و سرقت بشدت کم می شود. اما در مقایسه با نسل بعدی هزینه های بیشتری را تحمیل می کند که این هزینه ها بخاطر ایجاد شمار بسیاری ایستگاه در سطح شهر است. اما این نسل برای دوچرخه الکتریکی گزینه بهتری هستند زیرا از ایستگاه های آن می توان برای شارژ دوچرخه ها استفاده کرد. دوچرخه شناور. در چهارمین نسل از دوچرخه اشتراکی دیگر نیازی به ایستگاه نمی باشد و یک قفل بر روی خود دوچرخه جایگزین آن شده است. نخستین نسخه از این سامانه یک قفل با کلید ترکیبی بر روی دوچرخه نصب شده است. کاربر از پیش ثبت نام شده است و با تماس با پشتیبانی سامانه رمز قفل را دریافت می کند. پس از پایان سفر دوچرخه را قفل می کند و دوباره برای تحویل دوچرخه با پشتیبان تماس می
گیرد. این سامانه در سال ۱۹۹۸ توسط دویچه بان مطرح شد. دویچه بان این سامانه را در سال ۲۰۰۰ پیاده سازی کرد. ابتدا از پیامک و تماس تلفنی برای قفل و بازکردن استفاده شد و سپس از نرم افزار موبایل. پیشرفت های اخیر فناوری و به کارگیری GPS، تلفن های هوشمند و فراگیر شدن شبکه های اینترنت همراه باعث بهبود این سامانه شد. در چین Ofo و Mobike دوچرخه های خود را با میلیون ها نفر در صدها شهر به اشتراک گذاشته اند. در این سامانه دیگر نیازی به پارک دوچرخه در ایستگاه ها نیست و کاربر دوچرخه را هر جا که بخواهد قفل می کند و آن را رها می کند. کاربر بعدی که قصد به کارگیری دوچرخه را دارد با به کارگیری GPS نزدیکترین دوچرخه را بر روی نقشه پیدا می کند. بیش از ۳۰ شرکت چینی در این زمینه فعال هستند. عدم نیاز این سامانه به ایجاد زیرساخت های فیزیکی گسترده باعث رشد سریع این گونه شده است. اما بی نظمی ناشی از این سامانه باعث نارضایتی بسیاری شده است. رها کردن دوچرخه ها در سطح پیاده روهای شهر باعث ایجاد مشکلاتی شده است که وضع قوانین جدید سعی در رفع آن دارد. در برخی از پروژه ها با ترکیب نسل سوم و چهارم سعی در رفع این مشکل داشتند. مانند شرکت Nextbike د
ر آلمان. بابیش از ۷۰ درصد دوچرخه های اشتراکی چین از این نسل هستند. پکن به تنگهداری ۲٫۳۵ میلیون دوچرخه اشتراکی از ۱۵ شرکت را در خود جای داده است. در ایالات متحده نیز این سامانه در حال گسترش است اما همچنان با مشکل پارک در جاهای غیرقانونی دست و پنجه نرم می کنند. هدف از دوچرخه اشتراکی. دلایل و اهداف مختلفی برای به کارگیری سامانه دوچرخه اشتراکی وجود دارد که در ادامه به آن ها اشاره می شود. به عنوان یک سامانه حمل نقل رایگان یا ارزان برای مسیرهای کوتاه می توان از دوچرخه های اشتراکی استفاده کرد. به عنوان تکمیل کننده سامانه های ترابری مرسوم مانند اتوبوس و قطار شهری می توان از آن استفاده کرد. کاربر برای رسیدن به نزدیک ترین ایستگاه ها یا مسیرهای می تواند از دوچرخه استفاده کند. همچنین می توان از آن به عنوان یک وسیله تفریحی برای گردشگران و شهروندان استفاده کرد. به کارگیری دوچرخه باعث کاهش آلودگی های بصری، صوتی و هوا می شود که معضل اصلی همه کلانشهرهای جهان هستند. مردم نیز به دلایلی مایل به به کارگیری این سامانه هستند. این دلایل عبارتند از: نگرانی از احتمال سرقت یا خراب کردن دوچرخه، پیدا کردن پارکینگ و هزینه نگهداری از دوچرخ
ه. برخی از سامانه های دوچرخه اشتراکی رایگانند اما بیشتر آن ها به ازای هر سفر باید مبلغی پرداخت شود یا مبلغی به عنوان آبونمان برای مدتی پرداخت می شود و در همه این مدت کاربر می تواند هر زمان که مایل بود از دوچرخه ها استفاده کند. البته می شود از ترکیب این دو نیز استفاده کرد. مکمل سامانه های رایج. در بسیاری از سامانه های ترابری از دوچرخه به عنوان یک تکمیل کننده استفاده شده است. مثلاً برای رسیدن از ایستگاه مترو به مقصد پایانی از دوچرخه استفاده می شود. مثلاً شرکت راه آهن ملی آلمان از یک سامانه دوچرخه ای با نام Call a Bike برای تکمیل سامانه ریلی استفاده کرده اند. در گوانژو چین اتوبوس های سریع با یک سامانه دوچرخه سواری تکمیل شده اند. شرکت ترابری Santander Cycles در لندن یک سامانه دوچرخه اشتراکی متعلق به خود را راه اندازی کرد. در مدلاین آمریکا سامانه دوچرخه اشتراکی EnCicla به دیگر سامانه های ترابری مانند مترو متصل شده است. همکاری با پارکینگ ها. برخی از پارکینگ ها مانند داوینچی پارک در فرانسه به مشتریان خود برای مسیرهای کوتاه دوچرخه قرض می دهند. همکاری با سامانه های اشتراک خودرو. CarShare یک سامانه اشتراک خودرو در سانف
رانسیسکو است که با یک سامانه دو چرخه اشتراکی الکتریکی ادغام شده است. تأمین مالی. هزینه تأمین مالی این سامانه قالبا از کمک های خیریه، تبلیغات، سرمایه گذاری شرکت های خصوصی و کمک های دولتی تأمین می شود. هزینه های کاربر. مبلغ اجاره دوچرخه برای کاربران به صورت روزانه ۰٫۵ تا ۳۰ دلار در روز و برای ۱۵ تا ۲۰ دقیقه چند سنت تا یک دلار است. بسیاری از سامانه های اشتراک ماهیانه ای را پیشنهاد می کنند که سفرهای کوتاه در حد ۳۰ دقیقه مجانی و دیگر سفرها نیز با قیمت ارزانتری حساب می شوند. هر دوچرخه ممکن است در طول روز میان ۱۰ تا ۱۵ سفر را برای افراد مختلف خدمات دهد که حدود ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر در سال می شود (شهر لیون فرانسه). متوسط فاصله میان دو ایستگاه ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر است. تأثیرات. کاهش ترافیک. دوچرخه های اشتراکی باعث کاهش ترافیک در مناطق شلوغ شهر شده است. بر اساس تجربه ثابت شده است که میزان کاهش ترافیک در شهرهای مختلف متفاوت است. مثلاً در واشینگتن سفرهای با به کارگیری دوچرخه نسبت به به کارگیری ماشین ۸ درصد است در حالی که این مقدار برای مینیاپولیس ۲۰ درصد است. در یک تحقیق دیگر مشخص شد که اجرای این طرح در واشینگتن باعث کاهش ۳درصدی میزا
ن ترافیک این شهر شده است. یک پژوهش در پکن و گوانگژو چین نشان داد که اجرای طرح دوچرخه شناور باعث کاهش محسوس سفرهای زیر پنج کیلومتر شده است. به کارگیری دوچرخه شناور باعث جهش مثبتی در شهر گوانگژو شده است. کاهش آلودگی. با کاهش به کارگیری وسائل حمل نقل سوختی آلودگی هوا نیز کاهش می یابد. بر اساس پژوهش ها میزان صرفه جویی سوخت ناشی از اجرای طرح دوچرخه اشتراکی در واشینگتن تقریباً ۱٫۲۸ میلیون دلار بوده است. با اجرای این طرح در استرالیا در سفرهای زیر پنج کیلومتر حدود ۱٫۵ کیلوگرم در ساعت از میزان CO2 انتشار شده در کم شده است. سفر سالم. با وجود اینکه دوچرخه سواری بدون کلاه ایمنی باعث صدمه به سر در هنگام تصادف می شود اما دوچرخه سواری تأثیرات بسیار مثبتی روی سلامت جامعه دارد. دوچرخه سواری یک ورزش خوب و راهی برای کاهش استرس است. یک تفریح بسیار خوب که باعث افزایش شادی در جامعه می شود. همچنین باعث مبارزه با افزایش وزن، کاهش بیماری های قلبی تا ۸۲ درصد، کاهش دیابت تا ۵۸ درصد می شود. دوچرخه سواری طیف گسترده ای از مزایای جسمی و روانی را برای شخص و جامعه به دنبال دارد. کاهش پارکینگ ماشین ها. دوچرخه اشتراکی مخصوصاً نسل سوم (ایستگاهی
) باعث اشغال مکان هایی می شود که پیش تر برای پارکینگ ماشین ها یا دیگر اماکن می شود. هر ۶ تا ۸ دوچرخه به اندازه یک ماشین فضا اشغال می کنند. این آمار نیز بیان کننده دیگر مزایای سامانه دوچرخه اشتراکی است. البته اشغال این مکان ها در دوچرخه شناور بسیار کمتر است. بی نظمی شهر. در برخی از شهرها که طرح دوچرخه شناور را اجرا کرده اند، رها کردن دوچرخه در خیابان ها و پیاده روها باعث سد مسیرها و بی نظمی شده است. ایمنی. بیشتر سامانه های اشتراکی شناور فاقد کلاه ایمنی برای مواقع خطر و تصادف هستند. عدم کلاه ایمنی باعث افزایش خطر در هنگام دوچرخه سواری می شود. به همین دلیل بسیاری از گردانندهها از کاربران خواسته اند که یک کلاه ایمنی برای خود تهیه کنند. خطر دوچرخه سواری بدون کلاه ایمنی باعث کاهش تقاضا می شود. حتی اگر گردانندهها کلاه های اشتراکی در اختیار شهروندان قرار دهند، استفاده مشترک از کلاه غیر بهداشتی است و با استقبال مردم مواجه نمی شود. به نظر می رسد به کارگیری طرح های تشویقی برای استفاده کنندگان از کلاه ایمنی بهترین راه برای ترویج آن در میان کاربران باشد. توزیع یکنواخت. یکی از مشکلات توزیع درست دوچرخه ها بر اساس ظرفیت هر م
کان است. زیرا ممکن است در ساعات خاصی در برخی مکان ها با ازدحام دوچرخه و در برخی دیگر با کمبود دوچرخه مواجه شویم. شرکت چینی موبیک برای حل این مشکل کاربرانی که جهت توزیع بهتر دوچرخه ها در ساعات عدم توازن کمک می کنند را با ارائه سفر رایگان تشویق می کند. شرکت ابیک کاربرانی که توزیع را نامتوازن می کنند را جریمه می کند و این گونه سفرها را گرانتر حساب می کند. تأثیرات بر سلامتی. بنابر یک پژوهش در "American Journal of Public Health" رشد دوچرخه سواری در ایالات متحده آمریکا باعث نتایج مثبت بسیاری در سلامت اجتماعی مردم شد. در مدت اجرای طرح های دوچرخه اشتراکی تنها دو نفر بر اثر تصادف جان خود را از دست داده اند و میزان آسیب ها در این طرح به نسبت دوچرخه های شخصی بسیار کمتر بوده است. معایب. برخی از منتقدان باور دارند که باید با هزینه گسترش دوچرخه های اشتراکی، دیگر سامانه های ترابری که طرفدار بیشتری هم دارند را گسترش داد.
بریجپورت (به انگلیسی: Bridgeport) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرانکلین، کنتاکی واقع شده است. بریجپورت ۲۱۳٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریج پورت (به انگلیسی: Bridgeport) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماریپوزا، کالیفرنیا واقع شده است. بریج پورت ۴۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریج ویل (به انگلیسی: Bridgeville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سولیوان، نیویورک واقع شده است.
برایرفیلد (به انگلیسی: Brierfield) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بیب، آلاباما واقع شده است. برایرفیلد ۱۱۴٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریگز (به انگلیسی: Briggs) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، ویرجینیا واقع شده است.
بریگزدیل (به انگلیسی: Briggsdale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ولد، کلرادو واقع شده است. بریگزدیل ۱٬۴۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریگزویل (به انگلیسی: Briggsville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Douglas واقع شده است. بریگزویل ۲۴۵٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برایتون (به انگلیسی: Brighton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اورگن واقع شده است. برایتون ۲۸٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برایتون (به انگلیسی: Brighton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در برایتون، شهرستان کنوشا، ویسکانسین واقع شده است. برایتون ۲۴۶٫۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریمسون (به انگلیسی: Brimson) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Ault Township واقع شده است. بریمسون ۴۰ نفر جمعیت دارد و ۴۶۳٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریستربرگ (به انگلیسی: Bristersburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Fauquier County واقع شده است.
بریستول (به انگلیسی: Bristol) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پروورز، کلرادو واقع شده است. بریستول ۱٬۰۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریستول (به انگلیسی: Bristol) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پیرس، جورجیا واقع شده است. بریستول ۴۲٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بریتونز نک (به انگلیسی: Brittons Neck) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماریون، کارولینای جنوبی واقع شده است. بریتونز نک ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برود ران (به انگلیسی: Broad Run) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Fauquier County واقع شده است.
برادبنت (به انگلیسی: Broadbent) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کوس، اورگن واقع شده است. برادبنت ۲۴٫۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برادمور (به انگلیسی: Broadmoor) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در نیواورلئان واقع شده است. برادمور ۲٬۳۷۸ نفر جمعیت دارد.
براک (به انگلیسی: Brock) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پارکر، تگزاس واقع شده است.
حمله انتحاری مارس ۲۰۱۸ کابل حمله انتحاری بود که روز ۱۸ حوت/اسفند ۱۳۹۶ در مراسمی که به بزرگداشت عبدالعلی مزاری در مصلی مزاری واقع در دشت برچی کابل که مردم عادی و چهره های سیاسی در این مراسم حضور داشتند، رخ داد. در این حمله ۹ تن کشته و ۱۸ تن زخمی شدند و بیشتر قربانیان از مردمان هزاره بودند که در این مراسم اشتراک یافته بودند. جزئیات. حمله انتحاری حوالی ساعت ۱۱ و نیم روز ۱۸ حوت/اسفند ۱۳۹۶ در دروازه مصلی مزاری واقع در دشت برچی کابل رخ داد. این حمله انتحاری زمانی بوقوع پیوست که مهاجم پس از شناسایی توسط نیروهای امنیتی خود را در دروازه مصلی منفجر کرد. وی هدف داشت با نفوذ به محل مراسمی که بسیاری از مردم و چهره های سیاسی همچون محمد محقق، احمد ضیاء مسعود و صبغت الله مجددی که به بزرگداشت عبدالعلی مزاری برگزار شده بود، خود را منفجر کند. مسئولیت. داعش مسئولیت این حمله را بر عهده گرفته است.
براکتون (به انگلیسی: Brockton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اسکولکل، پنسیلوانیا واقع شده است. براکتون ۲۳۷٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
براکوی (به انگلیسی: Brockway) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در McCone County واقع شده است. براکوی ۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
بروکلین (به انگلیسی: Brooklyn) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فایت، ویرجینیای غربی واقع شده است. بروکلین ۴۹۸٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بروکلین (به انگلیسی: Brooklyn) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وتزل، ویرجینیای غربی واقع شده است. بروکلین ۱۹۲٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بروکس (به انگلیسی: Brooks) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان یولو، کالیفرنیا واقع شده است. بروکس ۱۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بروکس (به انگلیسی: Brooks) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سامرز، ویرجینیای غربی واقع شده است.
براون (به انگلیسی: Brown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده است. براون ۷۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
براونینگ (به انگلیسی: Browning) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Leflore County واقع شده است. براونینگ ۳۹٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
براونینگتون (به انگلیسی: Brownington) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بولت، کنتاکی واقع شده است. براونینگتون ۲۱۳٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
براونز کورنر (به انگلیسی: Browns Corner) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جفرسون، ویرجینیای غربی واقع شده است.
براونز میل (به انگلیسی: Browns Mill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرفکس، ویرجینیا واقع شده است.
براونزبرو (به انگلیسی: Brownsboro) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آلاباما واقع شده است. براونزبرو ۱۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
براونزبرگ (به انگلیسی: Brownsburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Rockbridge County واقع شده است.
براونزتاون (به انگلیسی: Brownstown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کابل، ویرجینیای غربی واقع شده است. براونزتاون ۱۶۷٫۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
براونتاون (به انگلیسی: Browntown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لوزرن، پنسیلوانیا واقع شده است. براونتاون ۱٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد.
بروس کراسینگ (به انگلیسی: Bruce Crossing) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان انتوناگون، میشیگان واقع شده است. بروس کراسینگ ~۵ نفر جمعیت دارد و ۳۴۶٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بروستاون (به انگلیسی: Brucetown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فردریک، ویرجینیا واقع شده است.
برونی (به انگلیسی: Bruneau) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوویهی، آیداهو واقع شده است. برونی ۷۷۶٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برانزویک (به انگلیسی: Brunswick) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لیک، ایندیانا واقع شده است. برانزویک ۲۲۱٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برانزویک (به انگلیسی: Brunswick) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شلبی، تنسی واقع شده است. برانزویک ۷۸٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
براشی ران (به انگلیسی: Brushy Run) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پندلتن، ویرجینیای غربی واقع شده است.
بروکسل (به انگلیسی: Brussels) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Brussels واقع شده است. بروکسل ۲۳۲٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برایسن (به انگلیسی: Bryson) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتری، کالیفرنیا واقع شده است. برایسن ۲۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برایسن (به انگلیسی: Bryson) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پتیس، میزوری واقع شده است. برایسن ۲۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بیوکانان (به انگلیسی: Buchanan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اورگن واقع شده است. بوکنن ۱٬۲۸۴٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بیوکانان (به انگلیسی: Buchanan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان توآلومی، کالیفرنیا واقع شده است. بوکنن ۹۵۳٫۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باکای (به انگلیسی: Buckeye) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هانتینگتن، ایندیانا واقع شده است. باکای ۲۶۲٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.