Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام مرداک دستور داد «زنان و کودکان را در اولویت قرار دهند». لایتولر قایق های سمت بندرگاه و مرداک مسئولیت قایق های سمت راست را به عهده گرفت. این دو افسر دستور تخلیه «زنان و کودکان» را متفاوت تفسیر کردند. مرداک دستور را اینطور معنی کرد که ابتدا زنان و کودکان سوار قایق شوند، در حالی که لایتولر اینطور معنی کرد که فقط زنان و کودکان سوار شوند. اگر هیچ زن و کودکی منتظر سوار شدن نبودند، لایتولر قایق های نجات را با صندلی های خالی پایین می آورد، در حالی که اگر همه زنان و کودکان اطراف سوار شده بودند، مرداک اجازه می داد تعداد محدودی از مردان سوار شوند. هیچ یک از افسران نمی دانستند که چند نفر را می توان با اطمینان در قایق ها حمل کرد زیرا آنها را پایین آوردند و هر دو با پر نکردن آنها احتیاط کردند. آنها می توانستند با مکمل کامل ۶۸ نفره، به ویژه با آب و هوای بسیار مطلوب و دریا، با خیال راحت پایین بیایند. اگر این کار انجام می شد، ۵۰۰ نفر دیگر می توانستند نجات پیدا کنند. در عوض، صدها نفر (عمدتاً مرد) با وجود جای خالی در قایق، در کشتی مانده بودند. در ابتدا تعداد کمی از مسافران مایل بودند که سوار قایق های نجات شوند و افسران مسئول
تخلیه متقاعد کردن آنها را دشوار می دانستند. جان جیکوب آستور اظهار داشت: «ما در اینجا از آن قایق کوچک ایمن تر هستیم.» برخی از مسافران به طور جدی از سوار شدن خودداری کردند. جی بروس ایسمی با فهمیدن شرایط اضطراری، در عرشه قایق تخته ای پرسه زد و از مسافران و خدمه خواست تا سوار قایق شوند. تعداد بسیار کمی از زنان، زوج ها و مردان مجرد متقاعد شدند که سوار قایق نجات شماره ۷ شوند که اولین قایق نجات بود که پایین آمد. عزیمت قایق های نجات. در ساعت ۰:۴۵، قایق نجات شماره ۷ با وجود ظرفیت ۶۵ نفری، با ۲۸ مسافر از کشتی دور شد. پس از آن، قایق نجات شماره ۶ در سمت بندرگاه در ساعت ۰:۵۵ فرود آمد. این قایق نیز ۲۸ سرنشین داشت که مارگارت مولی براون در میان آنها بود. لایتولر متوجه شد که تنها یک دریانورد به نام رابرت هیچنز در کشتی وجود دارد و داوطلبان را فراخواند. سرگرد آرتور گادفری پوچن از باشگاه قایق بادبانی سلطنتی کانادا جلو رفت و با طناب به قایق نجات رفت. او تنها مسافر مرد بالغی بود که لایتولر در طول تخلیه سمت بندرگاه به او اجازه سوار شدن داد. نقش پوچن، یک مشکل کلیدی را در طول تخلیه برجسته کرد: به سختی هیچ ملوانی وجود داشت که قایق ها
را هدایت کند. برخی از آنها به زیر عرشه فرستاده شده بودند تا در های باند را باز کنند تا مسافران بیشتری تخلیه شوند، اما هرگز بازنگشتند. آنها احتمالاً در اثر بالا آمدن آب زیر عرشه به دام افتاده و غرق شده بودند. در همین حال، بقیه خدمه برای حفظ خدمات حیاتی جنگیدند؛ زیرا آب همچنان به داخل کشتی زیر عرشه می ریخت. مهندسان و آتش نشانان تلاش کردند تا دیگ های بخار را تخلیه کنند تا از انفجار آنها در تماس با آب سرد جلوگیری کنند. آنها در تلاشی بیهوده برای کاهش سیلاب، دوباره در های ضد آب را باز کردند تا پمپ های قابل حمل اضافی را در محفظه های جلو راه اندازی کنند و ژنراتور های الکتریکی را برای حفظ نور و برق در سراسر کشتی روشن نگه داشتند. فردریک دنت ری (مهماندار) زمانی که یک دیوار چوبی بین محل اقامتش و محل اقامت کلاس سوم در عرشه E فرو ریخت و او را تا اعماق کمر در آب رها کرد، به سختی از مرگ فرار کرد. دو مهندس به نام هربرت هاروی و جاناتان شپرد که دقایقی قبل پای چپ خود را پس از افتادن در چاله شکسته بود، در اتاق دیگ بخار شماره ۵، زمانی که در حدود ساعت ۰:۴۵، درِ پناهگاه آن اتاق را از اتاق دیگ بخار غرق شده شماره ۶ جدا میکرد، جان خود
را از دست دادند و به گفته فردریک بارت (آتش نشان برجسته و متصدی سوخت کوره) که به سختی از اتاق دیگ بخار فرار کرد، آنها توسط «موجی از کف دریای سبز» فوت شدند. در حدود ساعت ۱:۲۰ بامداد، طبق گفته جورج کاول (صافکار بازمانده)، در اتاق دیگ بخار شماره ۴، آب از صفحات فلزی کف پایین شروع به سرازیر شدن کرد که احتمالاً نشان میدهد که کف کشتی نیز توسط کوه یخ سوراخ شده است. جریان آب به زودی پمپ ها را غرق کرد و آتش نشانان و ماشین های اصلاح را مجبور کرد تا آن اتاق را تخلیه کنند. بل (مهندس ارشد) به همراه همکارانش و تعداد انگشت شماری از آتش نشانان داوطلب و مکانیک های موتور در اتاق های دیگ بخار شماره ۱ و ۲ و ۳ و در توربین ها و موتورخانه های رفت و برگشتی واقع در پاشنه کشتی باقی ماندند. آنها به کار روی دیگ های بخار و ژنراتور های الکتریکی ادامه دادند تا چراغ ها و پمپ های کشتی را فعال نگه دارند و رادیو را تغذیه کنند تا سیگنال های خطر ارسال شود. چندین منبع ادعا میکنند که آنها تا انتها در پست خود باقی ماندند، بنابراین اطمینان حاصل کردند که برق تایتانیک تا آخرین دقایق غرق شدن کار میکند و در سینه کشتی مرده است. با این حال، شواهدی وجود دار
د که نشان می دهد وقتی مشخص شد که هیچ کاری نمی توان انجام داد و سیل در محفظه های جلو برای پمپ ها بسیار شدید بود، برخی از مهندسان و سایر خدمه پست های خود را رها کردند و به عرشه تایتانیک رسیدند؛ اما در این زمان همه قایق های نجات رفته بودند. فردریک اسکات (مکانیک موتور) شهادت داد که ۸ نفر از ۳۵ مهندس کشتی را دیده است که در انتهای عرشه قایق سمت راست جمع شده بودند. هیچ یک از ۳۵ مهندس و برقکار کشتی جان سالم به در نبردند. همچنین هیچ یک از ۵ کارمند پست تایتانیک که آخرین بار برای نجات کیسه های پستی از اتاق پست غرق شده تلاش کرده بودند، نیز غرق شدند. آنها در جایی در عرشه D گرفتار بالا آمدن آب شدند. بسیاری از مسافران درجه سه نیز با منظره سرازیر شدن آب به محل اقامتشان در عرشه های E و F و G مواجه شدند. کارل جانسون (یکی از تعداد نسبتاً کمی از بازماندگان درجه سوم) بعداً به یاد می آورد: «سپس به سمت کابینم دویدم تا ساعت مچی، کیف و لباس های دیگرم را بیاورم، اما زمانی که آب با نیروی بسیار زیاد وارد کابین شد، فقط وقت داشتم ساعت مچی و کت را بردارم و من مجبور شدم دوباره با عجله به سمت عرشه بروم، جایی که دوستانم را دیدم که با کمربند ن
جات ایستاده بودند و وحشت روی صورتشان نقش بسته بود. حالا بدون کمربند نجات، بدون کفش و بدون کلاه چه باید بکنم؟» قایق های نجات هر چند دقیقه یکبار از هر طرف پایین می آمدند، اما بیشتر قایق ها تا حد زیادی کم پر بودند. قایق نجات شماره ۵ با ۴۱ سرنشین، قایق نجات شماره ۳ با ۳۲ سرنشین، قایق نجات شماره ۸ با ۳۹ سرنشین و قایق نجات شماره ۱ با وجود ظرفیت ۴۰ نفری، تنها با ۱۲ سرنشین کشتی را ترک کرد. تخلیه به آرامی انجام نشد و مسافران با پیشروی دچار حوادث و جراحات شدند. یک زن بین قایق نجات شماره ۱۰ و کنار کشتی افتاد، اما شخصی از مچ پا او را گرفت و او را به پشت روی عرشه تفرجگاه برد، جایی که برای دومین بار موفق شد سوار شود. آنی استنگل (مسافر درجه یک) زمانی که یک پزشک آلمانی-آمریکایی و برادرش به قایق نجات شماره ۵ پریدند، او را له و بیهوش کردند و چندین دنده اش را شکستند. فرود قایق های نجات نیز خطرناک بود. قایق نجات شماره ۶ در حین فرود تقریباً با تخلیه آب از کنار کشتی غرق شد، اما با موفقیت از کشتی دور شد. قایق نجات شماره ۳، زمانی به فاجعه نزدیک شد که برای مدتی یکی از داویت ها گیر کرد و مسافران را تهدید کرد که از قایق نجات بیرون آورد
ه و در دریا می اندازد. در ساعت ۱:۲۰ بامداد، جدیت وضعیت اکنون برای مسافران بالای عرشه آشکار شد؛ آنها شروع به خداحافظی کردند و شوهران، همسران و فرزندان خود را تا قایق های نجات همراهی کردند. هر چند دقیقه یکبار برای جلب توجه کشتی های اطراف، منور خطر شلیک می شد و اپراتور های رادیویی بارها سیگنال خطر سی کیو دی را ارسال می کردند. هارولد براید (اپراتور رادیویی) به جک فیلیپس پیشنهاد کرد که باید از سیگنال اس او اس استفاده کند، زیرا «شاید آخرین فرصت برای ارسال آن باشد». برخلاف آنچه براید فکر می کرد، اس او اس تماس جدیدی نبود و قبلاً بارها از آن استفاده شده بود. ۲ اپراتور رادیویی با کشتی های دیگر تماس گرفتند تا کمک بخواهند. چند کشتی پاسخ دادند، که نزدیکترین آنها آر ام اس کارپاتیا در ۵۸ مایل (۹۳ کیلومتر) دورتر از تایتانیک بود. آن کشتی بسیار کندتر از تایتانیک بود و حتی با حداکثر سرعت ۱۷ گره (۲۰ مایل بر ساعت / ۳۱ کیلومتر بر ساعت) رانده شد؛ ۴ ساعت طول کشید تا به کشتی در حال غرق شدن برسد. کشتی دیگری که پاسخ داد اس اس مونت تمپل بود که مسیری را تعیین کرد و به سمت موقعیت تایتانیک حرکت کرد، اما در مسیر توسط توده یخ متوقف شد. بسیار
نزدیکتر، اس اس کالیفرنیا بود که چند ساعت قبل به تایتانیک درباره یخ هشدار داده بود. استنلی لرد (ناخدای اس اس کالیفرنیا) که از گرفتار شدن کشتی خود در یک میدان بزرگ از یخ در حال حرکت نگران بود، در حدود ساعت ۲۲:۰۰ تصمیم گرفته بود تا آخر شب توقف کند و منتظر روشنایی روز بماند تا راهی برای عبور از میدان یخی پیدا کند. در ساعت ۲۳:۳۰ (۱۰ دقیقه قبل از برخورد تایتانیک به کوه یخ)، سیریل ایوانز (اپراتور رادیویی اس اس کالیفرنیا) دستگاه خود را برای شب تعطیل کرد و به رختخواب رفت. بر روی پل، چارلز گرووز (افسر سوم اس اس کالیفرنیا) کشتی بزرگی را دید که به سمت راست در فاصله ۱۰ تا ۱۲ مایلی (۱۶ تا ۱۹ کیلومتری) قرار داشت. چرخشی ناگهانی به بندرگاه کرد و متوقف شد. اگر اپراتور رادیویی اس اس کالیفرنیا ۱۵ دقیقه بیشتر در پست خود می ماند، ممکن بود جان صدها نفر نجات یابد. کمی بیش از ۱ ساعت بعد، هربرت استون (افسر دوم اس اس کالیفرنیا) ۵ راکت سفید را دید که در بالای کشتی متوقف شده منفجر شد. او که مطمئن نبود معنی موشک ها چیست، با کاپیتان لرد که در اتاق خواب استراحت میکرد، تماس گرفت و مشاهده را گزارش کرد. لرد به این گزارش عمل نکرد، اما استون نگ
ران شد. او به یکی از همکارانش گفت: «کشتی قرار نیست بیهوده در دریا راکت شلیک کند.» در این زمان، برای کسانی که در تایتانیک بودند مشخص بود که کشتی واقعاً در حال غرق شدن است و مکان قایق نجات کافی برای همه وجود نخواهد داشت. برخی هنوز به این امید چسبیده بودند که بدترین اتفاق رخ نخواهد داد؛ وقتی الویز هیوز اسمیت التماس کرد که آیا لوسیان (شوهر دو ماهه اش) می تواند با او برود، کاپیتان اسمیت او را نادیده گرفت و دوباره از طریق بلندگوی خود پیام «ابتدا زنان و کودکان» را فریاد زد. لوسیان گفت: «به این موضوع اهمیتی نده کاپیتان! میبینم که او سوار قایق میشود.» قبل از اینکه به الویز بگوید، گفت: «هرگز انتظار نداشتم از تو بخواهم که اطاعت کنی، اما همین یک بار است که باید اطاعت کنی. این فقط یک موضوع است که اول زن و بچه داشته باشیم. این کشتی به طور کامل مجهز است و همه کسانی که در آن هستند، نجات خواهند یافت.» تیلی تاوسیگ باید از شوهرش (امیل تاوسیگ) دور می شد و همراه دخترش به قایق نجات شماره ۸ می رفت. وقتی سلنی یاسبک دید که شوهرش قرار نیست در قایق به او بپیوندد، بیهوده تلاش کرد تا به سمت او بازگردد؛ زیرا قایق به سمت دریا می افتاد. هار
وی (شوهر شارلوت کالیر) در حالی که ۲ دریانورد او را به داخل قایق نجات می بردند، همسرش را صدا کرد: «برو، لوتی! به خاطر خدا، شجاع باش و برو! من در یک قایق دیگر می نشینم!» هیچ یک از این دو جان سالم به در نبردند. زوج های دیگر حاضر به جدایی نشدند. ایدا استراوس به شوهرش (ایزیدور استراوس) که یکی از مالکان فروشگاه بزرگ میسیز و عضو سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده بود، گفت: «ما سال هاست که با هم زندگی می کنیم. هر جا که تو بروی، من می روم.» آنها روی یک جفت صندلی عرشه نشستند و منتظر پایان خود بودند. بنجامین گوگنهایم (صنعتگر) جلیقه نجات و ژاکت خود را به کلاه و لباس شب درآورد و اعلام کرد که می خواهد مانند یک جنتلمن پایین بیاید. در این مرحله، اکثریت قریب به اتفاق مسافرانی که سوار قایق های نجات شده بودند از کلاس یک و دو بودند. تعداد کمی از مسافران کلاس سوم خود را به عرشه رسانده بودند و بیشتر آنها هنوز در پیچ و خم راهروها گم شده بودند یا در پشت دروازه ها و پارتیشن هایی محبوس بودند که محل اقامت مسافران کلاس سوم را از مناطق درجه یک و دو جدا می کرد. این جداسازی صرفاً به دلایل اجتماعی نبود، بلکه یکی از الزامات قوانین مهاجرت ایالا
ت متحده بود که به منظور کنترل مهاجرت و جلوگیری از گسترش بیماری های عفونی، مسافران درجه سه را الزامی میکرد. مسافران درجه یک و دو در کشتی های فراآتلانتیک در اسکله های اصلی منهتن پیاده شدند، اما مسافران درجه سه مجبور بودند در جزیره الیس بررسی های بهداشتی و پردازش را انجام دهند. حداقل در برخی از نقاط، خدمه تایتانیک به نظر می رسد که به طور فعال مانع از فرار مسافران درجه سوم شده اند. ظاهراً برخی از دروازه ها برای جلوگیری از هجوم مسافران درجه سوم به قایق های نجات توسط خدمه قفل و محافظت می شدند. مارگارت مورفی (بازمانده ایرلندی) در می ۱۹۱۲ نوشت: «قبل از اینکه همه مسافران درجه سوم حتی شانسی برای زندگی داشته باشند، ملوانان تایتانیک درها و راه های همراهی را که از بخش کلاس سوم منتهی می شد، بستند… انبوهی از مردان در تلاش بودند که به یک عرشه بالاتر بروند و همه با ملوانان کتک کاری می کردند و می جنگیدند و به آنها دشنام می دادند. زنان و چند کودک آنجا دعا و گریه می کردند. سپس ملوانان دریچه های منتهی به بخش درجه سه را محکم کردند. آنها گفتند که می خواهند هوا را در آنجا نگه دارند تا کشتی بتواند مدت بیشتری بیدار بماند. این بدان معن
ی بود که تمام امید برای کسانی که هنوز آنجا بودند از بین رفته بود.» یک مسیر طولانی و پر پیچ و خم باید طی می شد تا به عرشه رسید. محل اقامت درجه سه در عرشه های C تا G واقع شده بود و در انتهای انتهایی عرشه قرار داشت و به همین ترتیب دورترین مکان از قایق های نجات بود. در مقابل، اقامتگاه درجه یک در عرشه های بالایی قرار داشت و به همین ترتیب نزدیکترین بود. بنابراین نزدیکی به قایق های نجات به یک عامل کلیدی در تعیین اینکه چه کسی سوار آنها میشود، تبدیل شد. همچنین بسیاری از مسافران درجه سه، انگلیسی نمی دانستند یا صحبت نمی کردند. شاید تصادفی نبود که مهاجران ایرلندی انگلیسی زبان به طور نامتناسبی در بین مسافران درجه سومی که جان سالم به در بردند، حضور داشتند. بسیاری از کسانی که زنده ماندند، جان خود را مدیون جان ادوارد هارت (مهماندار درجه سوم) بودند که ۳ بار داخل کشتی را سیاحت کرد تا گروه هایی از مسافران درجه سه را تا عرشه قایق همراهی کند. برخی دیگر از دروازه های باز راه خود را طی کردند یا از نردبان های اضطراری بالا رفتند. برخی که شاید از همه چیز غرق شده بودند، هیچ تلاشی برای فرار نکردند و در کابین خود ماندند یا در اتاق غذاخور
ی درجه سوم برای دعا جمع شدند. چارلز هندریکسون (آتش نشان پیشتاز) انبوهی از مسافران درجه سه را با صندوق و دارایی هایشان در زیر عرشه دید، انگار منتظر کسی بودند که آنها را هدایت کند. وین کریگ وید (روانشناس) این را به «انفعال رواقی» نسبت می دهد که نسل ها از مافوق اجتماعی به آنها گفته اند که چه باید بکنند. آگوست ونرستروم (یکی از مسافران درجه سومی که نجات یافت) بعداً اظهار داشت که بسیاری از همراهانش برای نجات خود تلاشی نکرده اند. او نوشت: «صدها نفر در یک دایره [در سالن غذاخوری درجه سوم] با یک واعظ در وسط، دعا می کردند، گریه می کردند، از خدا و مریم می خواستند که به آنها کمک کنند. آنها آنجا دراز کشیدند و فریاد زدند و هرگز دستی برای کمک به خود بلند نکردند. آنها قدرت اراده خود را از دست داده بودند و از خدا انتظار داشتند که همه کارها را برای آنها انجام دهد.» راه اندازی آخرین قایق های نجات. تا ساعت ۱:۳۰ بامداد، زاویه رو به پایین تایتانیک در حال افزایش بود، اما با افزایش شیب به بندرگاه کشتی، بیشتر از ۵ درجه نبود. وخامت اوضاع در لحن پیام های ارسال شده از کشتی منعکس شد؛ در ساعت ۱:۲۵ بامداد، پیغام داد که «زنان سوار قایق ها می
شوند». در ساعت ۱:۳۵ بامداد، پیغام داد که «موتورخانه در حال آبگرفتگی است». در ساعت ۱:۴۵ بامداد، پیغام داد که «موتورخانه تا دیگ های بخار پر شده است». این آخرین سیگنال قابل درک تایتانیک بود که با شروع از کار افتادن سیستم الکتریکی کشتی ارسال شد. پیام های بعدی درهم و نامفهوم بود. با این حال، دو اپراتور رادیویی تقریباً تا آخر به ارسال پیام های خطر ادامه دادند. قایق های باقی مانده بسیار نزدیک به ظرفیت و با عجله فزاینده پر شدند. قایق نجات شماره ۱۱ با ۵ نفر بیشتر از ظرفیت اسمی خود پر شد. با پایین آمدن آن، تقریباً توسط آب پمپاژ شده از کشتی، غرق شد. قایق نجات شماره ۱۳ به سختی از همین مشکل جلوگیری کرد، اما سرنشینان نتوانستند طناب هایی که قایق از آن پایین آمده بود را رها کنند. هنگام پایین آمدن، مستقیماً زیر قایق نجات شماره ۱۵ به سمت عقب حرکت کرد. طناب ها به موقع قطع و هر دو قایق به سلامت دور شدند. اولین علائم وحشت زمانی مشاهده شد که گروهی از مسافران مرد سعی کردند با عجله قایق نجات شماره ۱۴ سمت بندرگاه را در حالی که با ۴۰ سرنشین در حال فرود آمدن بود، برانند. هارولد لو (افسر پنجم تایتانیک) که مسئولیت قایق را برعهده داشت، ب
رای کنترل جمعیت بدون آسیب رساندن، ۳ تیر اخطار به هوا شلیک کرد. ۵ دقیقه بعد، قایق نجات شماره ۱۶ پایین آمد. در میان مسافران کشتی، وایولت جساپ (مهماندار) بود که ۴ سال بعد در جنگ جهانی اول از غرق شدن یکی از کشتی های خواهر تایتانیک به نام بریتانیک نیز جان سالم به در برد. قایق تاشو C در ساعت ۱:۴۰ بامداد از منطقه سمت راست عرشه کاملاً خالی از مردم راه اندازی شد، زیرا اکثر کسانی که روی عرشه بودند به سمت پاشنه کشتی حرکت کرده بودند. روی این قایق بود که جی بروس اسمای (رئیس و مدیرعامل وایت استار لاین) با فرار از کشتی به جنجالی ترین بازمانده تایتانیک تبدیل شد؛ عملی که بعداً به عنوان بزدلی محکوم شد. در ساعت ۱:۴۰ بامداد، قایق نجات شماره ۲ پایین آمد. در حالی که هنوز در سطح عرشه بود، لایتولر قایق را پیدا کرده بود که توسط مردانی اشغال شده بود که او بعداً نوشت: «نه بریتانیایی بودند و نه از نژاد انگلیسی زبان... [بلکه] از دسته وسیعی بودند که دریانوردان آن را به عنوان داگو میشناختند.» بعد از اینکه با تهدید با هفت تیر خالی آنها را بیرون کرد، نتوانست زن و بچه کافی برای پر کردن قایق پیدا کند و آن را با تنها ۲۵ سرنشین از ۴۰ ظرفیت ممکن
پایین آورد. جان جیکوب آستور همسرش را در ساعت ۱:۵۵ بامداد با قایق نجات شماره ۴ به محل امنی برد، اما لایتولر از ورودش امتناع کرد، حتی اگر ۲۰ صندلی از ۶۰ صندلی در کشتی خالی بود. آخرین قایقی که راه اندازی شد، قایق تاشو D بود که در ساعت ۲:۰۵ بامداد با ۲۵ سرنشین حرکت کرد؛ دو مرد دیگر هنگام پایین آمدن قایق روی آن پریدند. آب به عرشه کشتی رسیده بود و سینه گاه کشتی در اعماق آب بود. یکی از مسافران درجه یک به نام ادیث کورس ایوانز جای خود را در قایق رها کرد و در نهایت در این فاجعه جان باخت. او یکی از تنها ۴ زن کلاس اول بود که در غرق شدن جان خود را از دست داد. چند نفر از بازماندگان، از جمله یوجین دالی (مسافر کلاس سوم) و جورج ریمز (مسافر کلاس اول) ادعا کردند که افسری را دیده اند که در حین عجله برای یک قایق نجات به ۱ یا ۲ مرد شلیک کرده و سپس به خود شلیک کرده است. شایعه شده بود که افسر مرداک بوده است. طبق گزارش ها، توماس اندروز آخرین بار پس از ساعت ۲:۰۵ بامداد در اتاق سیگار درجه یک دیده شد و ظاهراً هیچ تلاشی برای فرار نمی کرد. با این حال، گزارش های دیگر حاکی از آن است که اندروز ممکن است قبل از ساعت ۱:۴۰ بامداد در اتاق سیگار ب
وده باشد و سپس به کمک به تخلیه ادامه داده است؛ گزارش شده است که او در حال پرتاب صندلی های عرشه به داخل اقیانوس برای مسافران در آب دیده شده است و شاید برای جستجوی کاپیتان اسمیت به سمت پل می رود. کاپیتان اسمیت آخرین بازدید از عرشه را انجام داد و به اپراتور های رادیویی و سایر خدمه گفت: «حالا هر کسی برای خودش است.» و به مردانی که سعی در راه اندازی قایق تاشو A داشتند، گفت: «خب پسران، تمام تلاش خود را برای زنان و بچه ها انجام دهید و مراقب خودتان باشید.» و درست قبل از شروع غرق شدن نهایی کشتی به پل بازگشت. تصور می شود که او ممکن است تصمیم گرفته باشد که با کشتی خود به پایین برود و هنگام غرق شدن پل، روی پل جان باخته باشد. با این حال، چندین بازمانده از جمله هارولد براید، اسمیت را دیدند که از روی پل پرید. سسیل فیتزپاتریک (مهماندار سالن غذاخوری) مدعی شد که اندروز را دیده است که با اسمیت از دریا پریده است. در حالی که بیشتر مسافران و خدمه به سمت پاشنه کشتی حرکت می کردند، جایی که توماس بایلز (مسافر درجه دو) در حال شنیدن اعترافات و بخشش بود، گروه موسیقی تایتانیک بیرون از سالن بدنسازی می نواخت. تایتانیک، ۲ گروه موسیقی مجزا داش
ت. یکی ۵ نفری به رهبری والاس هارتلی بود که بعد از شام و در مراسم مذهبی می نواختند و دیگری ۳ نفری بود که در قسمت پذیرش و بیرون از کافه و رستوران می نواختند. این دو گروه، کتابخانه ها و تنظیمات جداگانه ای داشتند و قبل از غرق شدن با هم نوازندگی نکرده بودند. حدود ۳۰ دقیقه پس از برخورد با کوه یخ، دو گروه احتمالاً توسط هیو والتر مک الروی (صندوقدار ارشد) یا کاپیتان اسمیت فراخوانده شدند و به آنها دستور دادند که در سالن کلاس اول بنوازند. مسافران حاضر، آنها را با نواختن آهنگ های پر جنب و جوش مانند «گروه رگتایم الکساندر» به یاد می آورند. مشخص نیست که این دو نوازنده پیانو در حال حاضر همراه گروه بودند یا خیر. زمان دقیق مشخص نیست، اما نوازندگان بعداً به سطح عرشه ورودی درجه یک نقل مکان کردند. بر خلاف تصور، هیچ مدرکی وجود ندارد که آنها روی عرشه حرکت کرده اند، اما در داخل ماندند؛ زیرا ادوارد براون (مهماندار) ادعا کرد که آنها را در بالای راه پله در ورودی درجه یک دیده است. بخشی از فولکلور ماندگار غرق شدن کشتی تایتانیک این است که نوازندگان سرود «خدای من به تو نزدیکتر است» را هنگام غرق شدن کشتی پخش کردند، اگرچه برخی این را مشکوک م
ی دانند. با این وجود، این ادعا در میان اولین گزارش ها از غرق شدن ظاهر شد و این سرود به قدری با فاجعه تایتانیک مرتبط شد که میله های افتتاحیه آن بر روی بنای یادبود والاس هارتلی (رهبر ارکستر تایتانیک) حک شد. آرچیبالد گریسی قاطعانه آن را در حساب خود که بلافاصله پس از غرق شدن نوشته بود، رد کرد و هارولد براید گفت که او صدای گروه موسیقی را شنیده است که رگتایم می نوازد؛ سپس «پاییز» که شاید منظور او والس «رویای پاییزی» محبوب آن زمان آرچیبالد جویس بوده است. جورج اورل (رهبر ارکستر کشتی نجات کارپاتیا) که با بازماندگان صحبت کرد، گفت: «انتظار می رود که گروه موسیقی کشتی در هر شرایط اضطراری برای آرام کردن مسافران بنوازند. پس از برخورد تایتانیک به کوه یخ، گروه موسیقی شروع به پخش موسیقی روشن و موسیقی رقص و آهنگ های طنز و هر چیزی که از وحشت زده شدن مسافران جلوگیری می کرد، کرد... مسافران وحشت زده مختلف شروع به فکر کردن به مرگی کردند که با آنها روبرو شد و از مدیر گروه موسیقی خواستند که سرودهایی بنوازد. سرودی که برای همه جذاب بود، «خدای من به تو نزدیکتر است» بود. به گفته گریسی، آهنگ هایی که گروه موسیقی پخش می کرد «شاد» بود، اما او
هیچ کدام از آنها را نمی شناخت. گفت که اگر «خدای من به تو نزدیکتر است» را می نواختند، «باید متوجه آن می شد و آن را یک بی تدبیری می پنداشت. هشدار مرگ فوری برای همه ما و یکی ممکن است باعث ایجاد وحشت شود». چندین بازمانده از جمله براون که از آخرین کسانی بودند که کشتی را ترک کردند، گفتند که گروه موسیقی تا شروع غرق شدن نهایی کشتی به نواختن خود ادامه داد. گریسی گفت که گروه موسیقی حداقل 30 دقیقه قبل از غرق شدن کشتی، نواختن را متوقف کرد. الجرنون هنری بارکورث (مسافر درجه یک) گفت: «من نمی خواهم شجاعت کسی را کم کنم، اما می توانم اشاره کنم که وقتی برای اولین بار روی عرشه آمدم، گروه موسیقی در حال نواختن والس بود. دفعه بعد از جایی که گروه مستقر بود رد شدم، اعضا ابزار خود را به زمین انداخته بودند و دیده نمی شدند.» گروه موسیقی می توانست برای بازیابی کمربند نجات خود به طور موقت نواختن را متوقف کند و سپس از سر گرفته شود. براید هنگام خروج از کابین رادیو که در حال حاضر غرق شده بود، در شرکت اپراتور رادیو دیگر (جک فیلیپس)، صدای نواختن گروه موسیقی را شنید. او با خدمه ای که براید فکر می کرد «متصدی سوخت کوره یا کسی از زیر عرشه» است، ج
نگیده بود که مخفیانه وارد کابین رادیو شده بود و تلاش کرده بود کمربند نجات فیلیپس را بدزدد. براید بعداً نوشت: «من وظیفه ام را انجام دادم. امیدوارم [کار مرد را] تمام کرده باشم. نمی دانم. او را در کف کابین اتاق رادیو رها کردیم و او حرکت نمی کرد.» ۲ اپراتور رادیویی در جهت مخالف رفتند؛ فیلیپس به عقب به سمت پاشنه کشتی و براید به جلو به سمت قایق نجات تاشو B حرکت کرد. در همین حال، فیلیپس به طرز مشکوکی جان خود را از دست داد. اطلاعات متناقض منجر به این باور عمومی شد که فیلیپس احتمالاً موفق شده است خود را به قایق نجات تاشو B برساند که مسئولیت آن بر عهده چارلز لایتولر (افسر دوم تایتانیک) به همراه براید بود، اما شب دوام نیاورد. براید در مصاحبه خود با نیویورک تایمز گفت که مردی از قایق B مرده است و هنگامی که او سوار بر کارپاتیا شد، دید که آن مرد، فیلیپس است. گریسی نیز در حال حرکت به سمت عقب بود، اما هنگامی که به سمت پاشنه کشتی حرکت کرد، متوجه شد که مسیرش توسط «انبوهی از انسان ها در عمق چند خط که عرشه کشتی پوشانده اند»، مسدود شده است؛ صدها مسافر درجه سه که سرانجام درست در زمانی که آخرین قایق های نجات حرکت کردند، به عرشه رسید
ند. او از فکر رفتن به عقب دست کشید و برای دور شدن از جمعیت به داخل آب پرید. آخرین دقایق غرق شدن. در حدود ساعت ۲:۱۵ بامداد، زاویه تایتانیک در آب به سرعت شروع به افزایش کرد؛ زیرا آب از طریق دریچه های عرشه، قسمت هایی از کشتی که قبلاً زیر آب نرفته بود را پر کرد. افزایش ناگهانی زاویه او که یکی از بازماندگان آن را «موج غول پیکر» نامید، باعث شد که از انتهای جلوی عرشه در امتداد کشتی شسته شود و بسیاری از مردم را در خود غرق کند. کسانی از جمله جیمز پاول مودی (افسر ششم تایتانیک) و آرچیبالد گریسی که سعی در راه اندازی قایق های تاشو A و B داشتند، همراه با آن دو قایق از بین رفتند (قایق B به صورت وارونه و هارولد براید زیر آن گیر افتاده بود و قایق A تا حدودی غرق شده و دو طرف آن بالا نیامده بود). براید و گریسی در قایق B زنده ماندند، اما مودی جان خود را از دست داد. چارلز لایتولر (افسر دوم تایتانیک) که تلاش کرده بود تا قایق تاشو B را راه اندازی کند، متوجه شد که رفتن به سمت پاشنه کشتی بیهوده خواهد بود و از پشت بام اتاق افسران شیرجه زد. لایتولر ضرب آب را مانند «۱,۰۰۰ چاقویی که به بدن یک نفر فرو می کنند» توصیف کرد. لایتولر با رسیدن
به سطح آب، لانه کلاغ کشتی را که اکنون همسطح آب بود، دید و شروع به شنا کردن به سمت آن به عنوان مکانی امن کرد. سپس، هنگامی که آب به یکی از هواکش های جلوی کشتی سرازیر شد، لایتولر از زیر آن مکیده شد. او مدتی در اثر فشار آب ورودی به توری چسبید تا اینکه «یک انفجار هوای گرم» از اعماق کشتی از هواکش بیرون زد و او را به سطح آب در کنار قایق تاشو واژگون شده B پرتاب کرد. او سپس متوجه شد که به دلیل وزن ششلول وبلی (۱.۱ کیلوگرم) که در جیب کتش حمل می کرد، نمی تواند به درستی شنا کند؛ بنابراین به سرعت آن را دور انداخت. به دنبال آن، او قایق تاشو B را دید که به صورت وارونه شناور بود و چندین شناگر به آن آویزان بودند. او به سمت آن شنا کرد و در جلو به یک طناب چسبید. سپس دودکش جلویی کشتی شکسته شد و به آب برخورد کرد و موجی ایجاد کرد که آن قایق را به فاصله ۵۰ یارد (۴۵.۷۲ متر) از کشتی در حال غرق شدن دور کرد؛ چندین نفر از جمله چارلز دوان ویلیامز (مسافر درجه یک) که در آب دست و پا می زدند را تا حد مرگ له کرد، اما لایتولر که در کنار آنها بود، جان سالم به در برد. کسانی که هنوز در کشتی بودند، احساس می کردند که ساختار او در اثر فشار های شدید م