Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
درای فاربن هاوس ، روسپی خانه ای است که در خیابان ببین هازرهوف، اشتوتگارت واقع شده است. این روسپی خانه در نزدیکی تالار شهر اشتوتگارت قرار دارد. این روسپی خانه را شاید بتوان از قدیمی ترین روسپی خانه های آلمان پس از جنگ به حساب آورد، این روسپی خانه با نام هتل گارنی در سال ۱۹۵۷ ساخته شده است. ساختمان روسپی خانه دارای ۵ طبقه و ۲۴ اتاق است و ۶۷ تن فروش در این ساختمان هر روز ارائه خدمت می دهند. تمامی اتاق به مشتریان اجاره داده می شود. مجتمع فوق بیشتر یک عمارت خوابگاهی است البته خواست مسئولان شهر هم همین بوده است ولی با این حال در روبروی مجتمع یک کافه تریا وجود دارد.
بون تون مجموعه زنجیره ای از روسپی خانهٔ نیوزیلند که تحت این عنوان ارائه خدمت می کنند. نام بون تون کلمه ای فرانسوی معنای آن طعم خوب است. مالک بون تون یک مدل به نام جنیفر سونز هست. امکانات لوکس روسپی خانه آن را از سایر روسپی خانه به خصوص در جنوب شرق آسیا متمایز کرده است. تمام روسپیان در روسپی خانه به صورت موقت و با رضایت نامه کار می کنند. بون تون هدف خود را ایجاد ذهنی آرام و بی دغدغه برای مردانی که زنانی زیبا و فریبنده می پسندند قرار داده و در ازای یک ساعت خدمات جنسی ۴۰۰ دلار نیوزیلند مطالبه می کند.
آذرین وَندِر ولیت علومی ()، یک نویسندهٔ ایرانی-آمریکایی است که به خاطر نگارش داستان بلند «"زِبرا صدایم کنید"» برنده جایزهٔ پـِـن فاکنر سال ۲۰۱۹ شده است. زندگی نامه. او در ایالات متحده آمریکا از پدری ایرانی و مادری هلندی-اسکاتلندی به دنیا آمد. وی در چندین کشور زندگی کرده است و به زبان های انگلیسی، اسپانیایی، ایتالیایی، فارسی و کاتالان تسلط دارد.
احمدعلی خان وزیری، فرزند علی محمدخان کرمانی و مؤلف کتاب های تاریخ کرمان و جغرافیای کرمان است. احمدعلی خان وزیری از خاندان وزیری کرمان که به قول خود او، این سلسله خودشان را از اولاد امیر براق حاجب می دانند و جدّ مادری وی، میرزا حسین وزیر، حاکم دشتاب بوده است. تاریخ تولد وی معلوم نیست. وی تحصیلات خود را در کرمان و در محضر آخوند ملامحمد جعفر کرمانی که عصرها در تکیه­ ی میرزاحسین وزیر تدریس می کرده است، تکمیل کرده است. پس از مرگ پدر چندی حکومت کوشک و ارزویه را برعهده داشت. بنی اعمام وی در ولایات، حاکم و مباشر شدند و همه املاک وی را به واسطه تغلب و تقلب از دست وی خارج کردند. با از دست دادن املاک به ارث رسیده، زندگی بر وی تنگ شد و تمام اموال خود را به تدریج صرف معاش کرد. او برخلاف اجداد خود در شغل دیوانی نماند و فقط به امور ملک داری و زراعتی می پرداخت که همین امر موجب شده که تا حد زیادی در تاریخ خود جنبه­ ی بی طرفی و حقیقت نویسی را رعایت کند. البته به مناسبت خدمات اجداد خود مقرری دائمی از دولت دریافت می کرده است. وزیری در سال۱۲۹۴هجری قمری /۱۸۷۷میلادی سفری به تهران داشته که ظاهراً به قصد معالجه بوده و یک سال بعد از آ
ن وفات کرده و در امام زاده زید مدفون شده و به علت تغییراتی که بعدها در این محل پدید آمده، قبر او نیز از میان رفته است.
نانا پلازا ( ، ) یک مجتمع سرگرمی بزرگسالان در تایلند است که صاحبان مدعی هستند که بزرگترین مجتمع تجاری سرگرمی بزرگسالان در جهان است . نانا پلازا درخیابان سوخومیت از محله سرخ خلونگ تویی بانکوک واقع است . تاریخچه. نانا پلازا در دهه ۷۰ یک مرکز خرید در تایلند بود ولی به تدریج رستوران ها و کافه ها جایگزین آن شد . در سال ۲۰۱۲ نانا پلازا توسط یک شرکت شرکای نانا Nana Partners Co به قیمت ۲۵ میلیون دلار خریداری و بازسازی شد . کاربری نانا پلازا. طبقه همکف نانا پلازا عموماً محل کازینوها و کاباره ها و میخانه ها است که در آن جا دختران بار مشتریان خود را برای سکس شکار می کنند و برای سکس ساعتی آنها را به طبقات دوم و سوم می برند. علاوه بر زنان لیدی بوی ها از خدمات ناناپلازا است.
فرشاد ماجدی (زاده ۲۰ اسفند ۱۳۵۷) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. وی برادر کوچک میرشاد ماجدی است و در طول دوران بازی در تیم های نوجوانان و جوانان پیام تهران، تیم ملی نوجوانان و تیم ملی جوانان، تیم پاس تهران و مهارت سمنان بازی کرد. در دوران مربیگری خود چهار سال مربی تیم های پایهٔ باشگاه پیام تهران بود و بعد از آن در تیم جوانان استقلال نیز مربیگری کرد. سپس مربی تیم ملی جوانان در سال ۱۳۹۴ و سپس در سال ۱۳۹۶ مربی تیم ملی نونهالان ایران شد و بعد از آن در سال ۱۳۹۷ با دعوت زلاتکو کرانچار سرمربی وقت تیم ملی امید در تیم ملی امید ایران مربیگری کرد و به عنوان مربی و کمک فرهاد مجیدی در تیم استقلال تهران در سه بازی آخر فصل ۹۸–۱۳۹۷ در لیگ برتر خلیج فارس حضور داشت. وی هم اکنون استعدادیاب باشگاه فوتبال شمس آذر قزوین می باشد. پایان دوران حرفه ای. فرشاد ماجدی به علت ضربه مغزی شدید قادر به ادامهٔ فوتبال خود نشد و پس از آن شروع به گذراندن کلاس های مربیگری کرد.
این مقاله فهرستی است از نوشته های ابراهیم گلستان (۱۳۰۱–۱۴۰۲)، نویسنده و فیلم سازِ ایرانی. گفتگوها. گفتگوهای گلستان با مهدی مظفّری ساوجی هنوز منتشر نشده است.
والری هاروتیونوف (؛ زادهٔ در ایروان) کشتی گیر در رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان است که برندهٔ مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۱۹۷۴ شده است. هاروتیونوف همچنین در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در وزن ۵۲ کیلوگرم برنده ۲ مدال نقره و ۱ مدال برنز، شده است.
مارینا کایوراند (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و دیپلمات اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ وزیر امور خارجه استونی، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ سفیر استونی در ایالات متحده آمریکا و مکزیک، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ سفیر استونی در روسیه و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ سفیر استونی در اسرائیل بوده است.
هوهانس هاروتیونیان (؛ زادهٔ ) کشتی گیر سابق در رشته کشتی فرنگی و مربی کنونی اهل ارمنستان است که برندهٔ یک مدال طلا در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا ۱۹۸۵ و همچنین برنده یک مدال برنز در :مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۱۹۸۵، در وزن ۵۷ کیوگرم شده است.
دنیس فوروف (؛ زادهٔ در ژمرینکا) کشتی گیر در رشته کشتی فرنگی اوکراینی تبار اهل ارمنستان است که برندهٔ مدال نقره مسابقات قهرمانی کشتی اروپا ۲۰۰۶ مسکو در وزن ۸۴ کیلوگرم شده است. فوروف در ترکیب ارمنستان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن همچنین در جام جهانی ۲۰۱۰ ایروان به رقابت پرداخت
واهان جوهاریان (؛ زادهٔ در گیومری) کشتی گیر در رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان است که برندهٔ مدال نقره :مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۱۹۹۷ در وزن ۵۴ کیلوگرم شده است. جوهاریان همچنین در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در وزن ۶۰ کیلوگرم برنده ۱ مدال طلا شده است.
کیت پنتوس-روسیمانوس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ وزیر امور خارجه استونی و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ وزیر محیط زیست استونی بوده است. پنتوس-روسیمانوس در انتخابات ۲۰۱۵ از حزب اصلاحات استونی وارد پارلمان استونی شده است.
بنور پاشایان (به ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) کشتی گیر اهل ارمنستان بود که در دستهٔ ۵۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمان دو دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ و نیز قهرمان دو دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ است.
اورماس پائت (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۴ تاکنون عضو پارلمان اروپا، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ وزیر امور خارجه استونی، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ وزارت فرهنگ استونی و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ عضو مجلس استونی بوده است.
فرودگاه بنی ملال () (یاتا: BEM – ایکائو: GMMD) یک فرودگاه داخلی است که در شهر بنی مال، مراکش واقع شده است. این فرودگاه در مجموع ۱۷۰ هکتار است و این فرودگاه برای ورزش پرش با چتر نیز مورد استفاده قرار می گیرد. تاریخچه. این فرودگاه فقط برای ورزش پرش با چتر استفاده می شد و از سال ۲۰۱۴ پس از راه اندازی یک ترمینال هوایی پروازهای تجاری در سال ۲۰۱۴ در آن آغاز شد. در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۴، اولین پرواز تجاری متعلق به هواپیمایی پادشاهی مراکش، با حدود ۱۰۰ مسافر از مهاجرین مراکشی که از میلان، ایتالیا برای تعطیلات تابستانی به خاک وطن می آمدند انجام شد. ایستگاه هوایی. ظرفیت فرودگاه ۱۵۰٬۰۰۰ مسافر در سال، با پیشرفته ترین فناوری است که با استانداردهای کیفیت ایمنی، سلامتی و خدمات بین المللی مطابقت دارد و بهینه سازی مهندسی فضا به منظور دستیابی به بهترین سطح از پروازها برای مسافرین را دنبال می کند. این ایستگاه دارای یک سالن عمومی و یک ناحیه خروج از گمرک شامل سالن برای مهمانان برای دسترسی است. پیوند به بیرون. National Office of Airports
کِـیدنس () یک گروه آکاپلای کانادایی است که در شهر تورنتو مستقر است. این گروه در سال ۱۹۹۸ توسط ۴ دانشجوی دانشگاه یورک پایه گذاری گردید و در سال ۲۰۰۶ میلادی برندهٔ جایزه جونو بابت «بهترین آلبوم جاز آوایی» شد. کِـیدنس تا کنون، ۵ آلبوم موسیقی و تعدادی تک آهنگ منتشر کرده است. اعضای کنونی گروه مشتمل بر راس لیند (تنور)، کِـرت سَمپسن (بیس و پرکاشن آوایی)، دیوید لین (باریتون و پرکاشن آوایی) و لوکاس مارشند (تنور) است.
جانمحمد علی پور معروف به ابومحسن (زاده ۱ دی ۱۳۴۴ - درگذشته ۱۳ مرداد ۱۳۹۶) نظامی ایرانی و از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جنگ ایران و عراق و از مستشاران ایرانی حاضر درجنگ داخلی سوریه بود. از او به عنوان «فرمانده ارشد زرهی جبهه مقاومت» یاد می شود. زندگی نامه. جانمحمد علی پور در سال ۱۳۴۴ در شهر اندیمشک زاده شد. از ۱۲ سالگی و همزمان با روزهای انقلاب ۵۷ فعالیت انقلابی را آغاز کرد و در راهپیمایی ها شرکت می کرد. جنگ ایران و عراق. با آغاز جنگ ایران و عراق در سن ۱۵ سالگی با عضویت در بسیج و آموزش دوره های نظامی به جبهه اعزام شد. در آغاز در عملیات های فتح المبین و والفجر مقدماتی به عنوان نیروی خط شکن عملیاتی حضور یافت. پس از آن برای گذراندن دوره تخصصی تانک به تهران رفت. علی پور به عنوان یکی از مؤسسین و فرماندهان گردان مکانیزه لشکر ۷ ولیعصر در عملیات های مختلفی از جمله والفجر ۸، کربلای ۴، کربلای ۵ و نصر ۴ حضور داشت و نقش آفرینی کرد. در عملیات والفجر ۱۰ در سن ۲۲ سالگی به عنوان یکی از فرماندهان گردان مکانیزه لشکر ۷ ولیعصر در حلبچه رزم کرد و در جریان این عملیات شیمیایی شد. مجروحیت. در جریان عملیات کربلای ۵ تانک
علی پور توسط نیروهای عراقی منهدم و او دچار موج گرفتگی شد و سرش نیز مورد اصابت ترکش قرار گرفت. او در عملیات والفجر ۱۰ نیز شیمیایی شد. جنگ داخلی سوریه. جانمحمد در جریان جنگ داخلی سوریه به عنوان مستشار ارشد نظامی مسئول آموزش زرهی نیروهای موسوم به جبهه مقاومت در سوریه شد و همزمان با آن مراکز تعمیرات زرهی را در آن کشور سازماندهی کرد و بر تمام مناطقی که تجهیزات زرهی (تانک و نفربر) مستقر بود نظارت داشت. او در عملیات های مهمی از جمله آزادسازی حلب، نبل و الزهرا و شرق تدمر نقش آفرینی کرد. کشته شدن. در ۱۳ مرداد ۱۳۹۶ علی پور برای سرکشی به یکی از مقرها به اطراف تدمر می رود و در مسیر در کمین نیروهای مخالفین قرار می گیرد. ابتدا گلوله ای به پهلوی او می خورد و سپس به اسارت درمی آید. پس از اینکه متوجه می شوند از فرماندهان است، او، راننده و محافظش را به قتل می رسانند. یادبود. به پاس خدمات وی در جنگ ایران و عراق و حضور مستمرش در صف مبارزه با تروریسم در منطقه، جشنواره ملی شعر با عنوان «شهد شهود» به یاد او برگزار شد. سرتیپ علی اکبر پورجمشیدیان؛ معاون هماهنگ کننده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در مراسم گرامیداشت جانمحمد ع
لی پور بیان کرد: «شهید علی پور یکی از چهره های شاخص و شخصیت ملی و مستشار کم نظیر نظامی در جبهه مقاومت و دفاع از حرم اهل بیت بوده است»
نیکول کورسل (; – ) هنرپیشه اهل فرانسه بود که بین سال های ۱۹۴۷ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که در آنها نقش داشته می توان به "فردا نوبت من است"، "یکشنبه ها و سیبل و "ملاقات در ژوئیه" اشاره کرد.
هشت پای حلقه آبی یک سرده از راسته هشت پا است که شامل چهار گونهٔ بسیار زهرآگین از هشت پاهاست که در سواحل کم عمق و آب سنگ های مرجانی اقیانوس آرام و اقیانوس هند بین ژاپن و استرالیا یافت می شوند. این هشت پاها دارای پوست زرد با حلقه های آبی و سیاه هستند که هنگام احساس خطر به شدت تغییررنگ می دهند. هشت پای حلقه آبی از سخت پوستان کوچکی مانند خرچنگ و میگو تغذیه می کند. هشت پاهای حلقه آبی برخلاف اندازه کوچک (۱۲ تا ۲۰ سانتی متر) و رفتار نسبتاً رامشان، از زهردارترین موجودات دریایی به شمار می روند و زهرشان که دارای نوروتوکسین تترودوتوکسین قوی است می تواند انسان را از پا درآورد.
اوگو گوجوسان (هانگول: 위 우거؛ هانجا: 衛 右 渠)، درگذشت ۱۰۸ قبل از میلاد آخرین پادشاه ویمن چوسان و آخرین باقی مانده دودمان گوجوسان بود. او نوه ویمن بود. اوگو توسط یک قاتل فرستاده شده توسط جناحی که حامی تسلیم شدن گوجوسان در برابر هان بود کشته شد.حتی پس از مرگ اوگو گوجوسان، مقاومت در برابر نیروهای هان تا ۱۰۸ قبل از میلاد ادامه داشت اما در نهایت شکست خوردند و پس از آن هان فرمانداری ها چهارگانه را ایجاد کرد.
افغان فلم اصلی ترین نهاد دولتی سینمای افغانستان است که در سال ۱۳۴۷ ایجاد شد. در سال ۱۳۹۸ صحرا کریمی رئیس این نهاد شد. لطیف احمدی رئیس پیشین افغان فلم بود. افغان فلم هم از نظر تاریخی و هم از نظر هنر و سینما اهمیت تاریخی زیادی برای افغانستان دارد. بایگانی این نهاد فیلم های مستند دوران جنگ جهانی اول و جنگ افغان- انگلیس و سفر های امان الله شاه از آغاز حکومت او در سال ۱۹۱۹ میلادی را در بر می گیرد. فعالیت اداره افغان فلم، همواره زیر تاثیر فضای سیاسی و تحولاتی بود که با تغییر رژیم ها در افغانستان اتفاق افتاده است. مستند "A Flickering Truth" که به زبان پارسی در سال ۲۰۱۵ در نیوزیلند ساخته شد حاصل تلاش های افغان فلم برای بایگانی و بازسازی فیلم ها بود. پیشینه. پیش از افغان فلم. در زمان محمد ظاهرشاه شعبه ای مخصوص عکاسی و فیلم برداری با نام «اداره مستقل مطبوعات» ایجاد شد. در سال ۱۹۵۰ دو آمریکایی به کابل رفتند تا به ماموران اداره مستقل مطبوعات، در زمینه عکاسی و فیلم برداری آموزش بدهند. یک یا دو استاد نیز از هند دعوت شدند. افراد آموزش دیده، از رویدادهای مختلف دولتی برای نشریات آن زمان عکس و فیلم می گرفتند. اما ظهور فیلم و ت
بدیل کردن آن به ویدیو در افغانستان غیرممکن بود. به همین دلیل بر پایه قراردادی با آمریکا برای پانزده سال این فیلم ها برای چاپ و تنظیم از طریق هند به آمریکا فرستاده می شدند. آماده شدن این فیلم ها و بازگرداندن آنها به افغانستان سه تا چهار ماه زمان نیاز داشت. راه اندازی افغان فلم. در سال ۱۹۶۵ ظاهرشاه از سفیر آمریکا در کابل درخواست کرد که یک لابراتوار ظهور فیلم در افغانستان بسازند. با تایید لیندون بی. جانسون رئیس جمهوری وقت آمریکا آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده ساخت این پروژه را آغاز کرد که در سال ۱۹۶۸ به پایان رسید. سلطان حمید هاشم (عکاس حرفه ای دربار) نخستین رئیس افغان فلم بود. با گذر زمان، افراد آموزش دیده درباره عکس و فیلم و باتجربه در اداره مطبوعات در افغان فلم شروع به کار کردند. گفته می شود که ظاهرشاه خود علاقمند به هنر سینما بود و هر از گاهی برای تماشای فیلم به سالن افغان فلم می رفت. افغان فلم در زمان محمدظاهر شاه سازمانی مستقل بود. اما در زمان محمد داوود خان با وزارت اطلاعات و فرهنگ ادغام شد. فیلم هایی که در آغاز تولید می شدند، فیلم های خبری از رویدادهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی بودند و پیش از پخش فیلم
های خارجی، در سینماها نمایش داده می شدند و آثار هنری و داستانی نبودند. در این دوره، برخی فیلم های مستند نیز تولید می شد. نخستین فیلم هنری در افغانستان در سال ۱۹۶۹ به نام "روزگاران" و در سه قسمت ساخته شد و در سینماهای کابل به نمایش در آمد. در ادامه، افغان فلم با تشکیل «اداره سیار» با استفاده از پروژکتور و ژنراتور در مناطق دوردست افغانستان فیلم های خبری و در مواردی فیلم هنری به مردم نمایش بدهد. از سال ۱۹۶۷ تا به قدرت رسیدن طالبان در سال ۱۹۹۶، ۳۷ فیلم داستانی و بیش از ۱۰۰ فیلم مستند در افعانستان ساخته شد. در سال ۱۹۷۰ کابل با ۴۰۰ هزار جمعیت ۱۸ سالن سینما و تئاتر داشت. همچنین چندین سالن سینما در ولایت های هرات، بلخ، قندوز، مزار شریف، بغلان و چند شهر دیگر هم فعال بودند. دوران شوروی. بیشترین شمار فیلم های ساخته شده، در دوران حکومت حزب دموکراتیک خلق افغانستان (۱۹۸۰–۱۹۹۲) بود که هر سال سه تا چهار فیلم تولید می شد. در این دوره، مردم بیشتری برای تماشای فیلم به سینما می رفتند. همچنین افراد زیادی در چکسلواکی، بلغارستان و لهستان آموزش حرفه ای سینما دیدند. از شناخته شده ترین فیلم های این دوره می توان به "پسر بیوه" (با نام د
یگر "شاد گل")، "اختر مسخره"، "گناه"، "مجسمه ها می خندند"، و "مردها ره قول است" اشاره کرد. درونمایه پروپاگاندای حکومتی بیشتر این فیلم ها به اعتبار افغان فلم ضربه زد. برخی از این فیلم ها مانند فیلم "پرنده های مهاجر" ساخته لطیف احمدی در جشنواره های کشورهای عضو شوروی و آلمان شرقی جایره گرفتند. اما این جوایز بیشتر جنبه تشویقی داشته و در بخش رقابتی نبودند. دوره برهان الدین ربانی. پس از فروپاشی شوروی و در زمان ریاست جمهوری برهان الدین ربانی افغان فلم توانست به فعالیت خود ادامه داد. فیلم "عروج" ساخته صدیق برمک از مهمترین محصولات افغان فلم در این دوره بود. همچنین ساخت فیلم "سرگردان کوچه ها" به کارگردانس احد ژوند در این دوره تکمیل شد. دوره نخست طالبان. در دوره جنگ داخلی افغانستان چندین خمپاره به ساختمان افغان فلم برخورد کرد. اما سخت ترین دوره برای افغان فلم و سینمای افغانستان با به قدرت رسیدن طالبان آغاز شد. در آن هنگام ملا عمر دستور داده بود که بایگانی افغان فلم نابود شود. اما شماری از کارمندان این نهاد با پنهان کردن نسخه های اصلی فیلم ها و بایگانی افغان فلم توانستند آنها را حفظ کنند. دوره جمهوریت. در سال ۲۰۱۸ محمداشر
ف غنی دستور داد بایگانی افغان فلم به ارگ ریاست جمهوری منتقل شود که واکنش ها و مخالفت فرهنگیان را برانگیخت. این بایگانی هنوز در ارگ کابل است و طالبان اعلام کرده که جای آن مصون است. نبود سرمایه گذاری، کمبود تهیه کننده آموزش دیده و حرفه ای، بی توجهی حکومت جمهوری افغانستان، ناامنی از اصلی مشکلات دوره جمهوریت بودند.در سال ۲۰۲۰ شمار سالن های فعال سینما (در مقایسه با ۱۸ سالن در سال ۱۹۷۰) به ۵ کاهش یافت. دوره دوم طالبان. در ژوئن ۲۰۲۵ امارت اسلامی افغانستان نام «افغان فلم» را به «ریاست سمعی و بصری» و ماهیت آنرا نیز تغییر داد. مدیریت. سلطان حمید هاشم، صمد آصفی، خالق علیل، عبدالواحد نظری، صدیق برمک (دو دوره)، لطیف احمدی (دو دوره)، ابراهیم عارفی و صحرا کریمی (سال های پایانی نظام جمهوری) در دوره های مختلف ریاست افغان فلم را به عهده داشته اند.
آشفتگی نام یک پروژه فناوری اطلاعات آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا است که در سال ۲۰۰۵ (میلادی) آغاز شد. به جای پروژه تریلبلیزر (به معنی "دنباله دار") که پیش نیاز آشفتگی بود این برنامه به صورت بخش های "آزمایشی" کم هزینه و کوچک آغاز شد. پروژه تریلبلیزر یک پروژه بزرگ شکست خورده بود. آشفتگی، توانایی یورش برای آغاز جنگ سایبری را نیز دارد. نمونه آن، وارد کردن بدافزار به رایانه ها است. در سال ۲۰۰۷ (میلادی) کنگره ایالات متحده آمریکا از برنامه آشفتگی انتقاد کرد. زیرا مشکلات اداری مانند پروژه تریلبلیزر داشت. انتقاد. برپایه نوشتار سال ۲۰۰۷ سیُبحان گُرمَن در مجله بالتیمور سان «همانطور که دو مقام رسمی پیشین گفتند کنگره به این نتیجه رسید که آشفتگی بیش از اندازه پرهزینه بود، به هدف های خواسته شده دست نیافت، مدیریت آن ضعیف بود، و راهبردی برای یکی کردن خروجی بخش های گوناگون پروژه وجود نداشت یا اگر هم بود کم بود». پیوند به تریلبلیزر. تریلبلیزر پروژه پیش زمینه آشفتگی در سال ۲۰۰۶ (میلادی) کنسل شد. زیرا یک بررسی از سوی کنگره آمریکا و یک گزارش بازرسی ارشد وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، آن را پرهزینه، بی فایده، و بی تاثیر دانس
تند. توماس اندروز درِیک، یکی از افشاگران تریلبلیزر که به گزارش بازرس ارشد کمک کرد بعدها بر پایه لایحه جاسوسی ۱۹۱۷ به جرم نگهداشتن ۵ سند در خانه خود، محکوم شد. ۲ سند از این ۵ سند دربارهٔ آشفتگی بودند. در دفاعیات او آمده که یکی از سندها آشکارا «طبقه بندی نشده» بوده و دیگری نیز مدت کوتاهی پس از اعلام جرم علیه او از طبقه بندی خارج شد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۰ (میلادی) توماس دریک به خاطر استفاده بدون اجازه از یک رایانه مجرم شناخته و به یک سال بررسی رفتار آزمایشی محکوم شد. برنامه ها. آشفتگی، ۹ برنامه پایه دارد که نام های آشکار شده آنها در زیر آمده اند: تورمُیل. کار تورمیل، رمزگشایی ارتباطات مخابراتی است. توتلیگ. توتلیگ ترافیکتیف. بر پایه پرونده معرفی ایکس کی اسکور، ترافیکتیف (TRAFFICTHIEF به معنی "دُزد ترافیکِ اینترنتی") پایگاه داده "فراداده بدست آمده از زیرمجموعه انتخاب گرهای پرقدرت است". نمونه ای از انتخاب گر پرقدرت، آدرس ایمیل است. به بیان دیگر، پایگاه داده ای از فراداده نام، شماره تلفن، ایمیل، و مانند آن است که سازمان های اطلاعاتی، به طور ویژه آنها را هدف می گیرند. مارک امبیندر، از نگاه کارشناسی، ترافیکتیف را «دیدن داده
شنود الکترونیک شده خام برای واکاوی» می نامد.
انتشارات مکمیلن ایالات متحده () نام سابق یک شرکت چاپ و نشر آمریکایی منحل شده و وابسته به بنگاه انگلیسی مکمیلن بود. گروه انتشاراتی هولسبرینک، این مؤسسه و همین طور مؤسسهٔ انگلیسی مکمیلن را در سال ۱۹۹۹ خریداری کرد. ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ بیشتر حقوق خود از این نام و مؤسسه را بازخرید و بخش آمریکایی را با استفاده از همان حقوق، در سال ۲۰۰۷ تجدیدبنا نمود.
خانهٔ ورث یک خانه مد سفارشی و سطح بالا در فرانسه بود که متشکل از اوت کوتور، لباس های آماده لباس و عطر است. این خانه تاریخی در سال ۱۸۵۸ توسط طراح لباس چارلز فردریک ورث تأسیس شد؛ و تا سال ۱۹۵۲ تحت حمایت نوادگانش به فعالیت خود ادامه داد و در سال 1956 منهل شد؛ و مجدد نام تجاری "House of Worth" در سال ۱۹۹۹ احیا شد. خانه تاریخی ورث. چارلز فردریک ورث خانه طراحی مد خود را در سال ۱۸۵۸ با همکاری اوتو ببرگ در پاریس در منطقه ۷ رول د لا پیک باز کرد. ورث که قبلاً در Swan &amp;amp; Edgar Ltd و Lewis &amp; Allenby در لندن و Maison Gagelin در پاریس کار کرده بود. در Gagelin بود که برای اولین به عنوان یک طراح لباس شهرت یافت. در دهه ۱۸۵۰، ورث برای طرح هایش در Gagelin در نمایشگاه جهانی در لندن و پاریس جایزه کسب کرد. زمانی که ورث هنوز در Gagelin بود، در خانه مد ورث لباس عروس برای امپراتور Eugénie تهیه شد. پس از بازکردن خانه مد خود، ملکه او را به عنوان طراح لباس اختصاصی خود منصوب کرد. حمایت او باعث افزایش شهرت و موفقیت کسب و کار ورث شد. ورث همچنین طراح لباس افراد برجسته دیگری نیز بود: سارا برنارد، لیلی لنگری، جنی لیند، و نلی ملبا.
ورث همچنین طراحی های منحصر به فرد نیر برای بهترین مشتریان خود درست می کرد، چیزهایی مانند لباس های مجلسی و لباس عروس. ورث به دلیل طرح های مختلفی که هر فصل ارائه می کرد و آنها را توسط مدل های زنده به نمایش درمی آورد شناخته شده بود. در این نمایش ها مشتریان می توانستند مجموعه مورد علاقه خود را انتخاب کنند و آنها را متناسب با اندازه های خودشان در اتاق پرو تغییر دهند. طرح های ورث شامل پارچه های ظریف، دوخت و دوز دقیق و تمیز، و بسیار عالی بود. در قرن نوزدهم زنان ثروتمند، در طول روز چهار مرتبه لباس خود را عوض می کردند؛ و بسیاری از مشتریان، کل لباس های کمد خود را از ورث خریداری می کردند.
گروه نشر هولسبرینک () یک شرکت سهامی خاص و مستقر در اشتوتگارت است که مالکیت شرکت های بزرگ چاپ و نشر در سراسر جهان را بر عهده دارد.
انوار فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی مانیش جا است. در این فیلم بازیگرانی همچون مانیش جیها، سیدهارت کویرالا، نائوهد سیروسی، راجپال یاداو، ویجای راز، یاشپال شارما ایفای نقش کرده اند.
یاب یام ، روسپی خانه ای در خیابان سینگل و کانال آب هفدهم در آمستردام هلند توسط تئو هوف در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد. تئو هوف مالکیت روسپی خانه را از سال ۱۹۹۹ به هنری ویتلی واگذار کرد. رسوایی. در سال ۱۹۹۰ کلاس برویینسما رئیس یک کارتل مافیایی توسط یک گنگستر و قاچاقچی مواد مخدر انگلیسی به نام روی آدکینز در یاب بام حلق آویز شد. روی آدکینز پس از یک زد و خورد با پلیس توانست از یاب یام فرار کند اما یک سال بعد کشته شد. یک روزنامه در سال ۲۰۰۶ افشا می کند که مالکیت واقعی یابام در دست یک گرو مافیایی بوده است. تعطیلی. پس از افشای مالکیت مافیا بر یاب یام مجوز فعالیت روسپی خانه یاب بام لغو می شود. یاب یام از مسئولان شهر به خاطر لغو مجوز شکایت کرد. اما دادگاه تجدیدنظر و دادگاه عالی هلند هر دو رأی به لغو جواز روسپی خانه یاب بام دادند. تلاش های هنری ویتلی برای انکار ارتباط با فرشتگان جهنم نتیجه ای نداشت. تبدیل به موزه سکس. کریس کرایجپول با پرداخت سه میلیون یورو برای ساختمان یک میلیون یورو برای برند روسپی خانه یاب یام را تبدیل به یک موزه سکس تبدیل کرد، این موزه پس از انجام کارهای دادرسی در سال ۲۰۱۳ بازگشایی شد ولی پس از سه سال به دلیل
مشکلات مالی بسته شد.
مدرسه ایتالیایی پی یِترو دلاواله یک مدرسه ایتالیایی زبان در منطقه فرمانیه واقع در شمال شهر تهران است. این مدرسه در مقابل باغ و سفارت ایتالیا در خیابان فرمانیه قرار دارد. این مدرسه به افتخار پی یترو دلاواله، خاورشناس ایتالیایی نامگذاری شده است.
سالی نیکولز (؛ زادهٔ ) نویسنده بریتانیای است که در زمینهٔ خلق آثار برای گروه مخاطب کودکان، برندهٔ جوایزی در همین زمینه گردیده است. مهمترین و مشهورترین اثر وی کتابی است با عنوان «چه جوری تا همیشه زنده باشی» که در سال ۲۰۰۸ میلادی برندهٔ جایزه کتاب کودکان واترستون گردید.
تئودور کیتلسن (; – ) نقاش و تصویرگر اهل نروژ بود. او از محبوبترین هنرمندان نروژ است و بیشتر به خاطر نقاشی هایش از طبیعت، افسانه ها، متل ها و به ویژه ترول های افسانه ای شهرت دارد.
ویکتورین مورنت ( – ) نقاش و مدل اهل فرانسه بود.&lt;br&gt; او در خانواده ای صنعتگر متولد شد، حرفه و پیشهٔ مدلینگ را از شانزده سالگی و در استودیوی توما کوتور آغاز کرد و محتمل است که در آتلیه هنری بانوان این هنرمند هم تحصیل کرده باشد. مورنت نخستین مرتبه در سال ۱۸۶۲ میلادی برای نقاشی "خوانندهٔ دوره گرد" اثر ادوار مانه مدل شد هر چند، عمدهٔ شهرت و جاودانگی نام وی به خاطر شاهکارهای سال ۱۸۶۳ مونه تحت عنوان المپیا و ناهار در چمنزار می باشد که شامل تصاویر برهنه از او است. در آن زمان، مورنت همچنین برای آثاری از ادگار دگا هم مدل گردید. آخرین قطعه نقاشی مانه که مورنت به عنوان مدل در آن حضور داشت، تابلوی "ایستگاه سنت لازار" مربوط به سال ۱۸۷۳ بود. تابلویی که امروزه با نام راه آهن شناخته می گردد. این نقاشی بهترین نمونه از ارجاعات مانه به موضوعات معاصر بود. در سال ۱۸۷۵ مورنت شروع به فراگیری نقاشی حرفه ای از "اتی ین لووا" نمود. یک سال بعد، او اولین اثر نقاشی خود را به سالن رساند که پذیرفته شد. مورنت در سال ۱۸۹۷ به فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه راه یافت. سایر آثار نقاشی او همچنین در نمایشگاه های سال ۱۸۸۵ و ۱۹۰۴ نیز گنجانده و در
معرض عموم قرار گرفت.
«چه جوری تا همیشه زنده باشی» () عنوان کتابی است در قالب ادبیات کودک از سالی نیکولاس که نخستین مرتبه در سال ۲۰۰۸ میلادی منتشر گردید. این کتاب، رمان نخست سالی نیکولاس محسوب می گردید که در سن ۲۳ سالگی این اثر را به رشته تحریر درآورد. «چه جوری تا همیشه زنده باشی» در سال ۲۰۰۸ میلادی برندهٔ جایزه کتاب کودکان واترستون گردید. ترجمه فارسی. کتاب «چه جوری تا همیشه زنده باشی» با همین عنوان توسط میلاد بابانژاد و الهه مرادی ترجمه و توسط انتشارات پیدایش منتشر گردید. شابک: ۹۷۸-۶۰۰-۲۹۶-۵۷۹-۰ اقتباس سینمایی. بر پایه ماجراهای ای کتاب، فیلمی نیز با عنوان چه جوری تا همیشه زنده باشی (فیلم) در سال ۲۰۱۰ به کارگردانی گوستاوو ران و با بازی روبی کی و الکس اتل ساخته شد
چه جوری تا همیشه زنده باشی () یک فیلم در ژانر درام به کارگردانی گوستاوو ران است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به روبی کی، الکس اتل، بن چاپلین، امیلیا فاکس، و گرتا اسکاکی اشاره کرد. اقتباس. این فیلم بر پایه کتابی با عنوان «چه جوری تا همیشه زنده باشی» اثر سالی نیکولاس ساخته شد.
آدام سیلورا، رمان نویس آمریکایی، به خاطر کتاب های معاصرش برای نوجوانان شهرت دارد. او در 1 ژوئیه 1990 در شهر نیویورک، ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. سیلورا، نویسنده سرشناس، به خاطر داستان های بسیار تکان دهنده و تامل برانگیزش که اغلب به مسائل عشق، غم و هویت شهرت دارد. از جمله آثار شناخته شده آدام سیلورا می توان به موارد زیر اشاره کرد: آدام سیلورا به دلیل باز بودن، حساسیت و به تصویر کشیدن افراد و موقعیت های مختلف، نویسنده ای معتبر در زمینه ادبیات داستانی بزرگسالان جوان است.