Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی ظاهری بود و قدرت واقعی در دست امیرعلی پادشاه بود. حافظ ابرو (ص ۱۹۳) و به پیروی از او عبدالرزاق سمرقندی (ص ۱۲۵) نوشته اند که امیرعلی پادشاه از قوم اوپرات (از طوایف مغول) و از نسل تنگز معروف به گورکان بود. به گفتهٔ آنان تنگز با اریغ بوکا جد آرپاخان دشمنی داشت و به هنگام قیام اریغ بوکا بر برادرش قوبیلای قاآن با او جنگیده و او را نزد قاآن برده بود. قوبیلای به پاداش این خدمت، تنگز را برکشیده و دختر هولاکو را به او داده بود. گویا از آن زمان به بعد میان اولاد اریغ بوکا و تنگز دشمنی دیرینه بود و چون آرپاخان که از نسل اریغ بوکا بود به سلطنت رسید، امیرعلی پادشاه با او به مخالفت برخاست. جنگ با امیرعلی. معلوم نیست گفتهٔ حافظ ابرو بر پایهٔ چه مأخذی است، زیرا چنان که از گفتهٔ رشیدالدین فضل اللّه (۱/۶۲۴) برمی آید، در جنگ قوبیلای با اریغ بوکا، اقوام اویرات در سپاه اریغ بوکا بودند و در شکست او بسیاری از افراد اویرات کشته شدند. از سوی دیگر، در گفتار رشیدالدین فضل اللّه در ذکر گرفتاری اریغ بوکا به دست قوبیلای، سخنی از تنگز و قوم اویرات نیست. آنچه به نظر درست می نماید، این است که هولاکوخان دختری به نام تودوکاج داشته که زن تنگز
بوده است و پس از او زن نوه اش چچاک گورکان شده است. نیز قویلون خاتون که خاتونِ بزرگ ارغون (پسر اباقاخان) بود، دختر همین تنگز گورکان بوده است؛ بنابراین، میان خاندان پادشاه ایلخانی ایران هم شوهرِ خواهر امیرعلی پادشاه بوده است و به همین دلایل امیرعلی نمی خواسته سلطنت از خاندان هولاکو بیرون رود؛ اما علت مهم تر آنکه با مرگ ابوسعید عرصه از مرد مقتدری خالی مانده بود و امیرعلی پادشاه که رئیس قوم اویرات بود، می خواست قدرت را به دست بگیرد. به گفتهٔ حافظ ابرو، آرپاخان از امیرانی که در نهان با امیرعلی پادشاه «مواضعه» داشتند، احساس غدر و مکر کرده بود و می خواست به دفع ایشان اقدام کند، اما غیاث الدّین وزیر به امیران خائن و امیرعلی پادشاه وقعی نمی نهاد و دشمن را خوار می پنداشت و از این رو مانع آن شد که آرپاخان به دفع ایشان بپردازد. امیرعلی پادشاه که «مردی مکار و مزور بود»، پس از آنکه موسی خان را به سلطنت برداشت، امرای اویرات را جمع کرد و به اشارت ایشان و امیران دیگر که در سرزمین عرب بودند، روی به آرپاخان نهاد و امرای او را نهانی به سوی خود خواند. آرپاخان نیز امرای بزرگ را جمع کرد و با لشکری به مقابلهٔ امیرعلی پادشاه شتافت.
به گفتهٔ حافظ ابرو (ص ۱۹۴) امرا «جنگ نمی جستند مگر به صلح انجامد و لشکر به خیره تلف نشود»، اما حقیقت آن است که چون در نهان با امیرعلی پادشاه یکی بودند، «جنگ را کارِهْ بودند». حافظ ابرو می گوید: امرا به وزیر پیغام می دادند که صلح کند و امیرعلی پادشاه را امارت دهد تا به اردو درآید و در عداوت نیفزاید، اما وزیر تن به صلح در نمی داد. تا اینجا حق با وزیر بود، زیرا این امرا در حقیقت می خواستند که امیرعلی پادشاه با حالت صلح و منصب امارت به اردو بیاید و پس از استقرار در اردو بر طبق «مواضعه» ای که با او داشتند، او را از میان بردارند. وزیر این را می دانست و از این رو به درخواست صلح امرا وقعی ننهاد، اما اشتباه وزیر در جای دیگر بود و آن این بود که آرپاخان می خواست تا «جمعی را که به هواداران علی پادشاه متهم بودند از میان بردارد». اما وزیر نه به این امرا اهمیت می داد و نه به سپاه امیر چوپان را با دیگر امیران و لشکریان فراوان از راه قراباغ ارّان به جنگ ایشان روانه کند. این عده در کنار رود تغتر (یا تغاتو، سیمینه رود کنونی) به مخالفان رسیدند و روز چهارشنبه ۲۹ آوریل ۱۳۳۶ میلادی جنگ در پیوستند. مورخان گفته اند که «صاحبْ طالع وزی
ر، مشتری بود» و از قضا آن روز به اصطلاح نجوی روز «احتراق مشتری» بود. اگرچه لشکریان آرپاخان از لحاظ شمار بسیار بودند، اما برخی از امیران در دل با آرپاخان و وزیر بد بودند. به گفتهٔ حافظ ابرو آرپاخان و وزیر، افزون بر شتابکاری در جنگ، اشتباه دیگری کردند و آن اینکه سیاه را به دو قسمت کردن سپاه نیست، زیرا هر سپاهی در صورت واحد خود دارای قلب و میمنه و میسره است. شاید مقصود حافظ ابرو آن است که آرپاخان اصلاً میسرهٔ سپاه را به فرماندهی وزیر به جای دیگری فرستاد که در این صورت معنی دو قسمت شدن سپاه درست می شود. به هر حال، در حین جنگ امیرانی که دل با آرپاخان و وزیر بد داشتند، طوق (علم) آرپاخان را بینداختند و پیش دشمنان او تاختند. آرپاخان دلیرانه پایداری کرد، اما امیرعلی پادشاه که مردی مکار بود، دو تن را مأمور ساخت که هر کدام به یک قسمت از سپاه مخالف بروند و در هر قسمت شایعه افکنند که آن قسمت دیگر شکست خورده است. این نیرنگ کارگر افتاد و هر دو قسمت سپاه روی از جنگ برتافتند و راه گریز در پیش گرفتند. امیر سورغان پسر امیر چوپان به گرجستان رفت و غیاث الدین وزیر و برادرش پیرسلطان پایداری کردند، ولی سرانجام راه گریز در پیش گرفتند
. لشکر امیرعلی پادشاه و موسی خان به دنبال هزیمتیان روانه شدند و وزیر و برادرش را روز پنج شنبه در سه گنبدان مراغه بگرفتند و پیش علی پادشاه بردند. علی پادشاه نخست ایشان را اکرام کرد و اگرچه از وزیر آزار دیده بود، می خواست او را ببخشد، اما امرای دیگر مخالفت کردند و او را روز دوشنبه ۳ مه ۱۳۳۶ میلادی به قتل آوردند و برادرش پیرسلطان را نیز با چند امیر دیگر بکشتند. مرگ. آرپاخان را در سجاس گرفتند و به اوجان بردند و روز چهارشنبه ۱۵ مهٔ ۱۳۳۶ میلادی به کسان ملک شرف الدین محمود شاه اینجو دادند تا به قصاص خون او به قتلش آورند. در مقدمهٔ "ظفرنامهٔ" شرف الدین علی یزدی جنگ آرپاخان و امیرعلی پادشاه در صحرای «جغاتو» یاد شده است. قاضی احمد غفاری نیز جنگ را در همان جا دانسته است. جغاتو به مغولی همان زرینه رود است که پس از پیوستن به تغاتو به دریاچهٔ ارومیه می ریزد. احمد خوافی قتل آرپاخان را روز چهارشنبه ۵ یا ۱۷ مهٔ ۱۳۳۶ میلادی و قتل وزیر را در ۲۷ آوریل همان سال گفته است. در دیوان خواجو در دو جا ذکر آرپاخان آمده است: یکی در قصیده ای که در مدح او که لقب او را «جلال الدنیا والدین» گفته است و دیگر در ترکیب بندی در رثای او که در آنجا
لقب او را «جلال الدوله والدین مهدی» آورده است.
ژودکس () یک فیلم جنایی به کارگردانی ژرژ فرانژو محصول سال ۱۹۶۳ است که بر پایهٔ فیلم قدیمی تری به همین نام اثر لویی فویاد ساخته شد. از بازیگران آن می توان به سیلوا کوشچینا، فرانسین برژی و ادیت اسکوب اشاره کرد.
گاستون میشل (؛ ۱۸۵۶ – نوامبر ۱۹۲۱) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که در آن نقش داشته می توان به "ژودکس" اشاره کرد.
فانتوماس () یک فیلم سریالی جنایی صامت در پنج اپیزود به کارگردانی لویی فویاد محصول سال ۱۹۱۳ است. از بازیگران آن می توان به رنه ناوار اشاره کرد.
ولایت خودمختار یا ن بیان کره ای و یا ولایت خودمختار یون بیون کره ای یک ولایت خودمختار در چین است که در جی لین واقع شده است. ولایت خودمختار یان بیان کره ای ۴۳٬۵۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۷۱٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار گارزئی تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در سیچوآن واقع شده است. ولایت خودمختار گارزئی تبتی ۱۵۱٬۰۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار ایلی قزاق یک ولایت خودمختار در چین است که در سین کیانگ واقع شده است. ولایت خودمختار ایلی قزاق ۳٬۰۰۹٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد. در موردی استثنایی در سلسله مراتب تقسیمات اداری در جمهوری خلق چین، دو ولایت آلتای و تارباغاتای تحت مدیریت این ولایت می باشند. تاریخ. در سال های آخر جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۴ میلادی، مردمان قزاق و اویغور منطقه، با حمایت شوروی، علیه دست نشاندگان چیانگ کای شک و جنگ سالاران وفادار به جمهوری چین قیام کردند. نتیجهٔ این قیام، تاسیس جمهوری ترکستان شرقی در منطقهٔ ایلی در شمال سین کیانگ بود. این جمهوری تا سال ۱۹۴۹ میلادی، بر اراضی که امروز شامل ولایت خودمختار ایلی قزاق، ولایت خودمختار بورتالا مغول، و شهر قارامای می شوند، حکومت کرد. منطقهٔ ایلی در آن زمان متشکل از سه ولایت «ایلی»، «آشان» (آلتای) و «تارباغاتای» تشکیل شده بود. با پیروزی حزب کمونیست چین در جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹ میلادی، تاسیس جمهوری خلق چین، و تلاش حکومت تازه تاسیس بر تثبیت حاکمیت خویش، مائو تسه تونگ از رهبران جمهوری ترکستان شرقی درخواست کرد که دست از آرمان استقلال برداشته و به حاکمیت چین برگردند. با فشار و اصرار متحد اص
لی جمهوری ترکستان شرقی، یعنی اتحاد جماهیر شوروی، رهبران جدایی طلب چاره ای جز قبول درخواست مائو نداشتند. در نتیجه، در سپتامبر ۱۹۴۹ میلادی، بدون خونریزی و درگیری، منطقهٔ ایلی منحل شده، و سه ولایت آن جمهوری خلق چین پیوسته و در تابعیت استان سین کیانگ قرار گرفتند. در ژوئیه ۱۹۵۴ میلادی، ولایت خودمختار بورتالا مغول از ایلی () جدا شد. در سپتامبر ۱۹۵۴، ولایت خودمختار ایلی قزاق در منطقهٔ ایلی، تابع حکومت استانی سین کیانگ تاسیس شد. سه ولایت آلتای، تارباغاتای و ولایت خودمختار بورتالا مغول، بدون انحلال، در تابعیت این ولایت جدید قرار گرفتند. در همین تاریخ، ایلی منحل شده و شهرستان های تابع آن، تحت مدیریت مستقیم منطقهٔ خودمختار قرار گرفتند. یک سال بعد، در اکتبر ۱۹۵۵ میلادی، استان سین کیانگ به «منطقهٔ خودمختار سین کیانگ اویغور» ارتقاء یافت. در سال ۱۹۷۵، با ترکیب مجدد شهرستان های تابع مستقیم ولایت خودمختار، «ولایت ایلی» دوباره تاسیس شد. در اوت ۱۹۷۵ میلادی، مرکز اداری ولایت خودمختار ایلی قزاق از شهر قولجا به شهر کویتون منتقل شد. در سپتامبر ۱۹۷۸، شهر شیهزی به شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تغییر وضعیت
داده، از تابعیت ولایت خودمختار ایلی قزاق در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در سپتامبر ۱۹۷۹، ولایت خودمختار بورتالا مغول از تابعیت ولایت خودمختار در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در اوت ۱۹۷۹ میلادی، مرکز اداری ولایت خودمختار ایلی قزاق از شهر کویتون به شهر قولجا برگردانده شد. در فوریه ۱۹۸۲ میلادی، شهر قارامای، به شهر در سطح ولایت در تابعیت ولایت خودمختار ایلی قزاق ارتقاء یافت. در ژانویه ۱۹۸۳، شهر کویتون در تابعیت مستقیم ولایت خودمختار قرار گرفت. در اوت ۱۹۸۴ میلادی، شهر قارامای، به شهر در سطح شهرستان تنزل درجه یافت، اما مستقیما تحت مدیریت «ولایت خودمختار» و نه یکی از سه ولایت تشکیل دهنده قرار گرفت. در ژانویهٔ ۱۹۹۰ میلادی، شهر قارامای، دوباره به شهر در سطح ولایت ارتقاء یافت، از تابعیت ولایت خودمختار در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱، ایلی منحل شده، و شهرستان های تابع آن، در تابعیت مستقیم ولایت خودمختار قرار گرفتند. در دسامبر ۲۰۱۱، شهر بیتون به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم
منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت آلتای و ولایت خودمختار ایلی قزاق در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۲۳، شهر باییانگ به عنوان «شهر در سطح ولایت» تاسیس شده، از تابعیت ولایت تارباغاتای و ولایت خودمختار ایلی قزاق در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. شهرستان های تابع مستقیم ولایت خودمختار. تا پیش از سال ۲۰۰۱ میلادی، ولایت خودمختار ایلی قزاق متشکل از سه ولایت، و یک شهر تابع مستقیم ولایت خودمختار (کویتون) بود.این ولایات شامل ولایت آلتای، ولایت تارباغاتای، و ولایت ایلی بود. ولایت ایلی (به اویغوری: ئىلى ۋىلایىتى، به قزاقی: ىلە ایماعى)(به چینی: 伊犁地区، به پین یین: Yīlí dìqū)، تا پیش از سال ۲۰۰۱ میلادی، یکی از ولایات سین کیانگ بود که در تابعیت مدیریت ولایت خودمختار ایلی قزاق قرار داشت. مرکز این ولایت، شهر قولجا بود. این ولایت، در سپتامبر ۱۹۵۴، با تاسیس ولایت خودمختار ایلی قزاق، منحل شده بود. اما در سال ۱۹۷۵ میلادی، دوباره تاسیس شد. در نهایت، در سال ۲۰۰۱ میلادی، این ولایت منحل شده و شهرستان های تابع آن، در مدیریت مستقیم ولایت خودمخ
تار قرار گرفتند. (وضعیتی مشابه ناحیه های تابع جمهوری در جمهوری تاجیکستان). امروزه، مناطقی که سابقا در ولایت ایلی بوده، به همراه شهر کویتون، در عمل یک واحد تقسیماتی خاص خود، موسوم به شهرستان های تابع مستقیم ولایت خودمختار را تشکیل می دهند، که از لحاظ جمعیت پس از شهر اورومچی و ولایت کاشغر، سومین واحد تقسیماتی در سطح ولایت در منطقه سین کیانگ می باشد.
ولایت خودمختار هایبی تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده است.
ولایت خودمختار خیشوانگبانا دای یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار خیشوانگبانا دای ۱۹٬۷۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۳۳٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر چیچیهار خواهرخواندهٔ ولایت خودمختار خیشوانگبانا دای هست.
ولایت خودمختار هاایشی مغول و تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده است. ولایت خودمختار هاایشی مغول و تبتی ۳۲۵٬۷۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸۹٬۳۳۸ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار دیگینگ تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار دیگینگ تبتی ۲۳٬۸۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۳٬۵۱۸ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار گاننان تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در گانسو واقع شده است. ولایت خودمختار گاننان تبتی ۴۰٬۸۹۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸۹٬۱۳۲ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار یوشو تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده است. ولایت خودمختار یوشو تبتی ۳٬۶۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ولایت خودمختار نوجیانگ لیسو یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار نوجیانگ لیسو ۱۴٬۷۰۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی ۳۲٬۹۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۱۳۰٬۴۶۳ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار گولوگ تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده است.
ولایت خودمختار هوانگنان تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده است.
ولایت خودمختار دهونگ دای و جینگپو یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار دهونگ دای و جینگپو ۱۱٬۱۷۲٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۱۱٬۴۴۰ نفر جمعیت دارد و ۹۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ولایت خودمختار ونشان ژوانگ و میائو یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار ونشان ژوانگ و میائو ۳۲٬۲۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ولایت خودمختار چوشیونگ یی یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار چوشیونگ یی ۲۹٬۲۵۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۸۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار لینشیا هوئی یک ولایت خودمختار در چین است که در گانسو واقع شده است. ولایت خودمختار لینشیا هوئی ۸٬۱۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۴۶٬۶۷۷ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار هاینان تبتی یک ولایت خودمختار در چین است که در چینگهای واقع شده است.
ولایت خودمختار شیانگشی توجیا و میائو یک ولایت خودمختار در چین است که در هونان واقع شده است. ولایت خودمختار شیانگشی توجیا و میائو ۱۵٬۴۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۶۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار دالی بای یک ولایت خودمختار در چین است که در یون نان واقع شده است. ولایت خودمختار دالی بای ۲۹٬۴۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۴۵۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ولایت خودمختار انشی توجیا و میائو یک ولایت خودمختار در چین است که در هوبئی واقع شده است. ولایت خودمختار انشی توجیا و میائو ۲۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
سنگ نوشته های داریوش بزرگ در سوئز، یادبودهایی بودند که به چهار زبان پارسی باستان، ایلامی، بابلی و مصری نوشته شده بودند و در وادی تملات، برای یادآوری بازکردن کانالی میان رود نیل و دریاچه تلخ بزرگ، که به کانال سوئز باستان شناخته می شود، نصب شده بودند. بهترین یادبود حفظ شده، سنگ یادبودی است از جنس گرانیت صورتی که توسط چارلز دو لیسپس، پسر فردینان دو لیسپس، در ۳۰ کیلومتری سوئز و در سال ۱۸۶۶ کشف شد. این یادبود که با نام سنگ یادبود شالوف نیز شناخته می شود، احداث نیای کانال سوئز مدرن توسط ایرانیان را ضبط کرده است، کانالی که از طریق وادی تملات، بوباستیس (که به شاخه ای از رود نیل مصل است) را به دریاچه تمساح و از آن جا با استفاده از راه آبه ای طبیعی، به دریای سرخ متصل می کند. هدف اصلی این کانال، ساختن راهی کشتیرانی میان نیل و دریای سرخ و در حقیقت میان مصر و ایران بود. بخشی از متن سنگ نوشته. متن سنگ نوشته نصب شده در کانال سوئز (سنگ نوشته شالوف) به زبان پارسی باستان و خط میخی هخامنشی: آوانگاری متن به زبان پارسی باستان: برگردان* به پارسی نوین:
لهستانی های دور از وطن () به لهستانی هایی که خارج از لهستان زندگی می کنند، اشاره دارد که حدود ۲۰ میلیون نفر تخمین زده می شوند و در آمریکا، بریتانیا، آلمان، اسرائیل، برزیل، کانادا، فرانسه و بلاروس دارای جمعیت زیادی هستند.
منطقه چونگمینگ (به چینی: 崇明区، به پین یین: Chóngmíng Qū، تلفظ شانگهایی: dzon min chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت ترین شهر جمهوری خلق چین است. منطقه چونگمینگ ۱٬۴۱۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷۰۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. این منطقه شامل جزیرهٔ چونگمینگ و جزیره های کوچک تر همجوار در مصب رود یانگ تسه می باشد.
پراکندگی آفریقایی ها :() شامل مجموعه جوامعی از مردم آفریقایی است که در سراسر جهان (غیر از آفریقا) زندگی می کنند و حدود ۱۴۰ میلیون نفر برآورد می شوند. در گذشته به دلیل استمعار کشور های آفریقایی و گرفتن مردم این قاره به بردگی و فرستادن آنها به سایر قاره ها به خصوص آمریکا و اروپا جمعیت قابل توجه ای از مردم آفریقا در سایر قاره ها زندگی می کنند.آفریقایی تبار های که پس از رنج های بسیار موفق شدند تابعیت کشورهای که در آنجا زندگی می کردند را کسب کنند و به حقوق شهروندی دست یابند.
خعی عنخ رع سوبک حتپ یا ساده تر سوبک حتپ دوم (در برخی سوبک حتپ یکم و چهارم هم خوانده شده) فرعون دودمان سیزدهم در دوره دوم میانی مصر بود. او سیزدهمین (در برخی پژوهش ها شانزدهمین) فرعون از دودمان خویش بود و مدت زمان کوتاهی را در حدود سال ۱۷۳۵ پیش از میلاد فرمان رانده است. منابع. Wikipedia contributors, "Khaankhre Sobekhotep," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Khaankhre_Sobekhotep&amp;oldid=866897192 (accessed November 26, 2018).
شهرستان بین به چینی: 宾县) یک شهرستان در استان هئی لونگ جیانگ چین است که در تابعیت شهر هاربین قرار دارد. مرکز ادرای این شهرستان، شهرک بین ژوو، در فاصله ای حدود ۶۵ کیلومتری شرق از مرکز شهر هاربین قرار دارد. این شهرک از طریق آزادراه ملی G1011 به هاربین در غرب و جیاموسی در شرق متصل است. شهرستان بین ۳٬۸۴۲٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۴٬۳۱۴ نفر جمعیت دارد و ۱۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان بین به ۱۲ شهرک و ۵ قصبه تابعه تقسیم شده است. دو «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشند، مانند نواحی اداری کشاورزی و غیره.
شهرستان شانگنینگ یک شهرستان در چین است که در ایبلین واقع شده است. شهرستان شانگنینگ ۹۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان شانگنینگ یک شهرستان در چین است که در باوشان، یوننان واقع شده است. شهرستان شانگنینگ ۳٬۸۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان داوو یک شهرستان در چین است که در شیاوگان واقع شده است. شهرستان داوو ۶۱۴٬۹۰۲ نفر جمعیت دارد.
ورزشگاه زیمبرو یک ورزشگاه فوتبال است که در کیشیناو، پایتخت مولداوی قرار دارد. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۶ گشایش یافته است و ظرفیت ۱۰٬۴۰۰ تماشاگر را دارد. این ورزشگاه همچنین میزبان بازی های خانگی تیم ملی فوتبال مولداوی است.
آرزددی آرنا یک ورزشگاه فوتبال است که در شهر مسکو، پایتخت روسیه قرار دارد. این ورزشگاه میزبان بازی های خانگی باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو است و در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ نیز مسابقات تیم ملی فوتبال روسیه در این ورزشگاه برگزار می شد. در ۵ اوت ۲۰۱۷ باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اعلام کرد که نام ورزشگاه از "لوکوموتیو" به "آرزددی آرنا" تغییر کرد.
شهرستان داوو یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار گارزئی تبتی واقع شده است. شهرستان داوو ۷٬۵۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۹۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان دچینگ یک شهرستان در چین است که در هوجا واقع شده است.
دونگنینگ (به چینی: 东宁市) یک شهر (در سطح شهرستان) در چین است که در تابعیت شهر مودان جیانگ (شهر در سطح ولایت)، استان هئی لونگ جیانگ واقع شده است. شهرستان دونگ نینگ در دسامبر سال ۲۰۱۵ میلادی به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. شهر دونگ نینگ در همسایگی سرزمین پریمورسکی، روسیه قرار دارد. شهر سوی فن هه، واحد تقسیماتی کوچکی می باشد مجزا از دونگ نینگ، و از سه طرف محاط با دونگ نینگ می باشد. از سمت چهارم، سوی فن هه هم مرز با روسیه است. گذرگاه مرزی اصلی بین چین و سرزمین پریمورسکی (بسوی ولادی وستوک) در شهر سوی فن هه قرار دارد. اما در مجاورت شهرک دونگ نینگ، تابع این «شهر در سطح شهرستان» گذرگاه مرزی فرعی دیگری بین دو کشور چین و روسیه وجود دارد. تقسیمات اداری. شهر دونگ نینگ به ۶ شهرک تابعه تقسیم شده است. یک «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشند.
شهرستان فنگ یک شهرستان در چین است که در شوژو واقع شده است. شهرستان فنگ ۱٬۴۵۰٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۸۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان فنگ یک شهرستان در چین است که در باوژی واقع شده است. شهرستان فنگ ۳٬۱۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۵٬۴۹۲ نفر جمعیت دارد.
شهرستان فونینگ یک شهرستان در چین است که در یانچنگ واقع شده است.
شهرستان فونینگ یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار ونشان ژوانگ و میائو واقع شده است. شهرستان فونینگ ۵٬۳۵۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان فوشون یک شهرستان در چین است که در فوشون واقع شده است.
شهرستان فونینگ یک شهرستان در چین است که در بائودینگ واقع شده است. شهرستان فونینگ ۲٬۴۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان فوشون یک شهرستان در چین است که در زیگانگ واقع شده است.
شهرستان فویو (به چینی: 勃利县) یک شهرستان در استان هئی لونگ جیانگ چین است که در تابعیت شهر چیچیهار قرار دارد. این شهرستان محل سکونت قوم ترک زبان «قرقیزِ فویو» می باشد. مردم قرقیز فویو، مجزا از مردم قرقیز می باشند. قرقیز فویو بودایی-مذهب هستند، و زبان آن ها متعقل به خانوادهٔ زبان های ترکی سیبری می باشد، اما مردم قرقیز مسلمان بوده و زبان قرقیزی از خانوادهٔ زبان های قبچاقی می باشد. مردم خاکاس و یوغور (اویغور زرد) از نظر فرهنگی و زبانی نزدیکترین اقوام به مردم قرقیز فویو می باشند. در گذشته مردم قرقیز فویو در منطقهٔ قزل سو در سین کیانگ، و در همسایگی مردم قرقیز زندگی می کردند، اما حدود ۲۰۰ سال پیش، این قوم به منچوری کوچانده شد. در شهرستان فویو، مردم «قرقیز فویو» در قصبه قومیتی ای مشترک با منچوها و دائورها زندگی می کنند. تقسیمات اداری. شهرستان فویو به ۶ شهرک، ۳ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (مشترکاً برای دائورها، منچوها، قرقیز فویو) تابعه تقسیم شده است.
فویو (به چینی: 扶余市)یک شهر (در سطح شهرستان) در چین است که در تابعیت شهر سونگ یوان (شهر در سطح ولایت)، استان جی لین واقع شده است. شهر فویو ۴٬۴۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. شهرستان فویو در تاریخ ۱۲ ژانویه سال ۲۰۱۳ میلادی به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. تقسیمات اداری. شهر فویو به ۵ ناحیه، ۱۲ شهرک، ۴ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (مشترکاً برای منچوها، مغول ها، شیبه ها) تابعه تقسیم شده است. سه «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشند.
شهرستان فویوان یک شهرستان در چین است که در کوجینگ واقع شده است. شهرستان فویوان ۴٬۰۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳۶٬۸۷۱ نفر جمعیت دارد.
شهرستان گونگ یک شهرستان در چین است که در ایبلین واقع شده است. شهرستان گونگ ۱٬۱۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان گوشنگ یک شهرستان در چین است که در هنگشوی واقع شده است.
شهرستان گوشنگ یک شهرستان در چین است که در شیانگیانگ واقع شده است. شهرستان گوشنگ ۲٬۵۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲۳٬۶۰۷ نفر جمعیت دارد و ۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان های یان (; تبتی ཧའེ་ཡན་རྫོང་།) یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار هایبی تبتی واقع شده است.
شهرستان های یان یک شهرستان در چین است که در جیشانگ واقع شده است.
شهرستان هویدونگ یک شهرستان در چین است که در لیانگشان یای واقع شده است.
شهرستان جی یک شهرستان در چین است که در لینفن واقع شده است.
شهرستان جیا یک شهرستان در چین است که در پینگدینگشان واقع شده است.
شهرستان جیا یک شهرستان در چین است که در یولین واقع شده است.
جشنواره طنز مکتوب توسط حوزه هنری از سال ۱۳۸۵ تا کنون هشت دوره را پشت سر گذاشته است. دفتر طنز حوزه هنری در سال ۱۳۷۹ جشنواره «طنز دانشجویی» و بعد از آن با دو سال وقفه «جشنواره بین المللی طنز» را در چند رشته مانند نثر، کاریکاتور، فیلم کوتاه و ... برگزار کرد. از سال ۱۳۸۵ این جشنواره عنوان «طنز مکتوب» گرفت و از سایر جشنواره های طنز متمایز شد. این جشنواره از سال ۱۳۹۱ به «طنز سوره» تغییر نام داده و هم اکنون به صورت دوسالانه در حال برگزاری است. شرح جشنواره. دفتر طنز حوزه هنری در توضیح و شرح این جشنواره اینچنین آورده است: حوزه هنری که رسالت اصلی خود را بر اشاعه مبانی هنر ارزش گرا، حقیقت مدار و فضیلت خواه نهاده است؛ طنز را به مثابه ابزاری به غایت مؤثر و کارآمد برای تبیین مفاهیم اصیل و ناب انسانی، نقد و آسیب شناسی معضلات و دغدغه های جمعی و نیز ارائه ارزش های تربیتی و اخلاقی با زبانی پرظرافت و شیرین برگزیده تا در سایه جشنواره سراسری طنز، استعدادها و قابلیت های نسل جوان کشور را در این عرصه شناسایی کند، بسترساز شکوفایی و تجلی ایده ها و خلاقیت های پویا شود و در نهایت افقی منسجم، چشم اندازی تعریف شده و الگویی روشن از طنز نجی
ب و شریف مبتنی بر ارزش ها را برای همه طنزنویسان از امروز تا آینده به جا بگذارد. بر این اساس، اولین دوره جشنواره طنز مکتوب در سال ۱۳۸۵ برگزار شد و تا کنون با برگزاری هشت دوره؛ میدان رقابت طنزپردازان در رشته هایی مختلف همچون شعر، نثر، مقاله، داستان کوتاه، نمایش، عکس، فیلم کوتاه و استند آپ کمدی خواهد بود؛ سوابق دوره ها. اولین دوره - دی ماه ۱۳۸۵. در نخستین دوره جشنواره طنز مکتوب، آثار رسیده در ۴ بخش شعر، نثر، داستان و فیلمنامه داوری شدند. ۷۲۰ شعر، ۴۹۰ داستان، ۳۱۰ نثر و ۵۰ فیلمنامه؛ در مجموع ۲۲۰ اثر به دبیرخانه اولین دوره جشنواره طنز واصل شد. دبیر جشنواره: عبدالجواد موسوی "هیئت داوران". مسعود جعفری جوزانی، محمدرضا ترکی، رضا رفیع، رؤیا صدر، اسدالله امرایی، محمدعلی علومی، حسین معززی نیا، منوچهر احترامی و جلال رفیع. دومین دوره- دی ماه ۱۳۸۶. دومین دوره جشنواره طنز مکتوب در دی ماه ۱۳۸۶ برگزار شد. بخش های این دوره به نسبت جشنواره اول تغییری نداشت. آثار دریافت شده به دبیرخانه این جشنواره ۱۳۴۰ اثر اعلام شد. ۶۶۶ شعر، ۲۷۰ نثر، ۲۸۰ داستان و ۷۴ فیلمنامه. دبیر جشنواره: ناصر فیض سومین دوره-آبان ماه ۱۳۸۷. ۶۹۲ اثر شعر، ۵۰۳ اثر نث
ر، ۱۳۰ اثر داستان کوتاه و ۷۲ فیلمنامه؛ در مجموع ۱۳۹۷ اثر به دبیرخانه جشنواره تحویل داده شد. دبیر جشنواره: ناصر فیض چهارمین دوره – آبان ماه ۱۳۸۸. در چهارمین دوره علاوه بر رشته های شعر، نثر، داستان و فیلمنامه رشته مقاله نیز به این جشنواره افزوده شد. در این دوره در مجموع ۱۲۲۹ اثر شامل ۳۲۷ داستان، ۳۹۱ شعر، ۳۶۶ نثر، ۱۰۱ فیلمنامه و ۴۴ مقاله به دبیرخانه جشنواره رسید. دبیر جشنواره: ناصر فیض پنجمین دوره- آبان ماه ۱۳۸۹. در دوره پنجم طنزپردازان با ۳۰۸ شعر، ۳۱۹ نثر، ۲۷۴ داستان کوتاه، ۱۰۱ فیلمنامه کوتاه، ۴۵ مقاله، ۵۸ شعر محلی و ۵۲ نثر محلی در مجموع ۱۱۰۴ اثر در جشنواره شرکت کردند. در این دوره از جشنواره هیئت داوران در بیانه خود از رشد کمی و کیفی مقالان تقدیر و از عدم توجه طنزپردازان به ساختار طنزها، به خصوص در رشته فیلمنامه اظهار نارضایتی کرد. همچنین حضور طنزپردازان شهرستانی در دوره پنجم جشنواره تا آن حد چشمگیر بود که توجه هیئت داوران را نیز به خود جلب کرد. این هیئت استقبال فوق را حاصل تلاش های دفاتر طنز در حوزه هنری استان ها دانست. هرچند علت دیگر این امر می تواند گنجانده شدن شعر و نثر محلی در فراخوان جشنواره باشد، امری که