Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
; lexval.typ = NODE_MUL; return; } else if (t == '+'){ //printf("lexer add "); //ungetc (t, stdin); //scanf ("%s0", buff); lexval.sval = "+"; //printf("in lexer ival = %s ",lexval.sval); lexval.line = line_number; lexval.typ = NODE_ADD; return; exptree* alloc_tree(){ return (exptree *) malloc(sizeof(exptree)); exptree *parse_e(void) //printf("in e ival = %d ",lexval.ival); return parse_t(); exptree *parse_t(void) //printf("in t "); //printf("in t ival = %d ",lexval.ival); exptree *first_f = parse_f(); while(lexval.typ == NODE_ADD) { //printf("in t loop "); exptree *replace_tree = alloc_tree(); replace_tree-&gt;token = lexval.sval; replace_tree-&gt;left = first_f; //printf("in t loop begin next_token "); next_token(); //printf("parse_t = %c ",replace_tree-&gt;token); replace_tree-&gt;right = parse_f(); replace_tree-&gt;val = replace_tree-&gt;left-&gt;val + replace_tree-&gt;right-&gt;val; printf("hasil t = %d ",replace_tree-&gt;val); first_f = replace_tree; return first_f; exptree *parse_f(void) //printf("in f
"); //printf("in f ival = %d ",lexval.ival); exptree *first_i = parse_i(); //printf("before f loop "); while(lexval.typ == NODE_MUL) { //printf("in f loop "); exptree *replace_tree = alloc_tree(); replace_tree-&gt;token = lexval.sval; replace_tree-&gt;left = first_i; //printf("in f loop begin next_token "); next_token(); //printf("parse_f = %c ",replace_tree-&gt;token); replace_tree-&gt;right = parse_i(); replace_tree-&gt;val = replace_tree-&gt;left-&gt;val * replace_tree-&gt;right-&gt;val; printf("hasil f = %d ",replace_tree-&gt;val); first_i = replace_tree; //printf("about to exit from f "); return first_i; exptree *parse_i(void) //printf("in i "); exptree *i = alloc_tree(); i-&gt;left = i-&gt;right = NULL; i-&gt;val = lexval.ival; //printf("in i ival = %d ",lexval.ival); //printf("in i = %d ",i-&gt;val); next_token(); //printf("parse_i = %c ",i-&gt;token); return i; int main( int argc, char** argv){ if(argc != 2) return 1; fs = fopen(argv[1], "r"); if (fs == NULL) { perror("Failed to open file "); //char *
= strcat( fd = fopen (strcat(argv[1],".c"),"w"); if (fd == NULL) { perror("Failed to open file "); char *template = "#include &lt;stdio.h&gt; #include &lt;stdlib.h&gt; #include &lt;string.h&gt; #include &lt;ctype.h&gt; #include &lt;sys/types.h&gt; void main(){ "; fputs(template,fd); char *buffer = malloc(35); next_token(); exptree *temp = parse_e(); printf("hasil akhir = %d ",temp-&gt;val); snprintf(buffer, 30, "printf("hasil = %d "); ", temp-&gt;val); fputs(buffer,fd); fputs("}",fd); fclose(fs); fclose(fd); char *substr = strdup(argv[1]); char * pch; pch = strstr(substr,".lol"); strncpy(pch,"0",1); snprintf(buffer, 30, "gcc -o %s %s", substr,argv[1]); system(buffer); return 0;
تاکتیک های تروریسم () متنوع است. همان طور که حملات واقعی مهم است، ایجاد ترس و وحشت در بین توده مردم نیز مهم است، به طوری که تأثیر تهدید به خشونت به همان اندازه خشونت واقعی، مؤثر است. در حالی که پیشرفت های تکنولوژی، مدرنیزه شدن و جهانی شدن به بسیاری از کشورها در طول سالیان برای کشف اعمال تروریستی کمک کرده است، گروه های تروریستی را نیز به استفاده از تاکتیک های جدید و سلاح های جدید رهنمون کرده است. تاکتیک های مختلفی که گروه های تروریستی استفاده می کنند می توانند بسیار پیچیده باشند. پروفسور دانشگاه هاروارد الن درشویتس در کتاب خودش به نام، "چرا تروریسم کار می کند: شناخت تهدید و پاسخ به این چالشها"، می گوید که قبل از سپیده دم، قبل از انفجار دینامیت ها و شلیک سلاح های اتوماتیک، و کشتن مردم توسط تروریست ها باید بر روی یک به یک پایه ها تمرکز کرد. درشویتس همچنین توضیح می دهد که معرفی سلاح ها و تکنولوژی های جدید، تروریست ها را قادر می سازد تا تأثیر بیشتری داشته و تعداد بیشتری کشته شوند: تاکتیک های تروریستی تمایل به حملاتی است که از مقابله مؤثر و از آسیب پذیری ها اجتناب می کنند. به این ترتیب، گروه های تروریستی بالقوه از
انواع مختلف تاکتیک های تروریسم بسته به شرایط که احتمال موفقیت داشته باشد استفاده می کنند. بعضی از تاکتیک های متعارف که بیشتر و گسترده در عملیات بسیاری از گروه های تروریستی استفاده می شود شامل تیراندازی، آدم ربایی، هواپیماربایی و گروگان گیری، بمب گذاری، و حملات انتحاری می باشد. تاکتیک های دیگر غیر متعارف تر هستند و تنها در چند مورد استفاده شده اند. با این حال، این تاکتیک های غیر متعارف توسط مقامات دولتی و کارشناسان در مورد تهدیدات احتمالی جدی گرفته می شود. بعضی از انواع تاکتیک های تروریسم غیر متعارف که معمولاً توسط کارشناسان تروریسم شناخته می شوند عبارتند از بیوتروریسم، تروریسم کشاورزی، تروریسم هسته ای و سایبرتروریسم. بمب گذاری. به عنوان یک نتیجه جهانی شدن، سهولت نسبی دسترسی به مواد شیمیایی که برای مواد منفجره استفاده می شود، دستگاه های انفجاری دست ساز بمب کنارجاده ای (IED) هارا به طور فزاینده ای برجسته ساخته است. این اثر دوگانه قدرت آتش تروریست ها را افزایش می دهد آنهایی که به طور کلی نسبت به اهدافشان ضعیف تر بوده و همچنین برای جذب هواداران خود نیاز به تبلیغات دارند. ممکن است در خودروها نصب شود تا یک خودرو ان
فجاری بسازند که در جاده ها در نزدیکی وسیله نقلیه هدف قرار داده شده یا حتی نسبت به تجمع افراد برای حملات انتحاری مورد استفاده قرار گیرد. از دیدگاه تاکتیکی، هر یک از این روش ها نقاط مثبت و نقاط منفی خود را دارند به عنوان مثال خودروی بمب گذاری شده به عنوان مکانیسم های خودشان عمل می کنند و می تواند یک مقدار نسبتاً زیادی مواد منفجره با وزن بیش از ۱۰۰۰ پوند (۴۵۰ کیلوگرم) را حمل کند، در حالی که یک کمربند انفجاری دارای مقدار بسیار کمتری مواد انفجاری است اما ممکن است اجازه دسترسی به فضاها و مناطقی که وسایل نقلیه نمی توانند در اختیار آن ها قرار دهند را تأمین کند. حملات انتحاری. تروریسم انتحاری نوعی تروریست تهاجمی است که در پی تحقیر و حتی از دست دادن حمایت از جامعه است. مشخصه یک تروریست انتحاری، این است که مهاجم انتظار ندارد که بعد از مأموریتش زنده بماند و اغلب روش حمله ای را اجرا می کند که برای موفق شدن نیاز به مرگ مهاجم دارد (مانند قرار دادن یک خودروی انفجاری، پوشیدن یک جلیقه انتحاری یا زدن یک هواپیما به یک ساختمان). در اصل، یک تروریست انتحاری در همان زمان که دیگران را می کشد خودش را هم می کشد. معمولاً این تاکتیک ها ب
رای اهداف تظاهرات یا ترورهای هدفمند مورد استفاده قرار می گیرند. در اکثر موارد، هدف آن ها کشتن تعداد زیادی از مردم است؛ بنابراین، در حالی که اجبار و تهدید در تمام انواع تروریسم وجود دارد، اجبار و تهدید عنصر اصلی تروریسم انتحاری است. تعداد حملات با استفاده از تاکتیک های انتحاری از ۵ عملیات در سالهای ۱۹۸۰ به ۱۸۰ عملیات در سالهای بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ افزایش یافته است و از ۸۱ حمله انتحاری در سال ۲۰۰۱ به ۴۶۰ در سال ۲۰۰۵ افزایش داشته است. این حملات اهداف متنوع نظامی و غیرنظامی را هدف قرار داده اند، از جمله در سری لانکا، در اسرائیل از ۶ ژوئیه، ۱۹۸۹، در عراق از زمان حمله آمریکا به این کشور در سال ۲۰۰۳، و در پاکستان و افغانستان از ۲۰۰۵. بین سال های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۰، بیشترین تعداد حملات انتحاری توسط ببرهای آزادیبخش تامیل ایلام از سری لانکا انجام شده است. تعداد حملات انجام شده توسط LTTE دو برابر بیشتر از سایر سازمان بزرگ افراطی بوده است. در اسرائیل، غزه و کرانه غربی، بمب گذاری انتحاری یک استراتژی ضد اسرائیل است که عموماً توسط اسلامگرایان و گاهی اوقات گروه های سکولار فلسطینی از جمله جبهه مردمی آزادی فلسطین انجام می شود. در روان شن
اسی تروریسم بحث دربارهٔ اینکه چه انگیزه و اهدافی موجب می شود که یک تروریست جان خود را با یک خودکشی انتحاری بدهد، می شود. حملات موشک و خمپاره. حملات راکتی و خمپاره از سال های ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۲ به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفته است؛ در مثال حملات موشکی در خاورمیانه به شهرها و شهرک ها توسط گروه های سیاسی نظیر حزب الله لبنان و حماس (که به عنوان تروریسم دولتی شناخته نمی شوند) و سازمان غیر سیاسی مانند جهاد اسلامی فلسطین، القاعده و بسیاری دیگر انجام شده است. تعداد حملات با استفاده از پرتاب انفجاری پس از کاهش حملات انتحاری افزایش یافت، همان طور که در حملات راکتی فلسطین به اسرائیل دیده می شود، بر اساس گزارش ها بین ۸۰۰۰۰۰ نفر تا یک میلیون و نیم در خطر مستقیم خمپاره و محدوده موشکی قرار دارند در تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، ۱۵٬۰۰۰ نفر نیاز به درمان به دلیل اختلال استرسی پس از ضایعه روانی(PTSD) هستند و ۱۰۰۰ نفر که در معرض خمپاره (قسام) و حملات موشکی ب ام-۲۱ گراد قرار گرفته اند تحت درمان روانپزشکی قرار گرفته اند. حملات با استفاده از خودرو. در سال های ۲۰۰۰، تعدادی از حملات با استفاده از خودرو صورت گرفته است، تروریست
ها از وسایل نقلیه سنگین یا سایر وسایل نقلیه موتوری برای زیر گرفتن عابرین پیاده یا حمله به وسایل نقلیه استفاده می کنند. در مقایسه با حملات انتحاری، استفاده از وسیله نقلیه به عنوان سلاح آسان تر و برنامه ریزی و انجام بدون تشخیص است. در این تاکتیک نیازی به خرید مواد منفجره نیست. سلاح، یک وسیله نقلیه استاندارد قانونی خیابانی است که در کشور هدف مورد استفاده قرار می گیرد و بدون سوء ظن قابل استفاده می باشد. بر اساس گزارشی از اطلاعات جهانی استراتفور، استفاده از یک وسیله نقلیه به عنوان یک تاکتیک تروریستی تقریباً مؤثر است اما هنوز مانند یک بمب گذاری انتحاری مخرب نیست. در سال ۲۰۱۶، دو حمله با استفاده از خودرو در اروپا رخ داد: حمله ماه ژوئیه ۲۰۱۶ نیس، فرانسه، که ۸۶ تن را کشت؛ و حمله کامیونی ۲۰۱۶ بازار کریسمس برلین آلمان که ۱۲ تن را کشت. چهار حمله مشابه دیگر در سال ۲۰۱۷ انجام شد: یکی در اورشلیم در ماه ژانویه که چهار نفر و یکی در حمله ۲۰۱۷ وست مینستر لندن در ماه مارس که سه نفر کشته شدند. حمله ۲۰۱۷ استکهلم در ۷ آوریل ۵ تن را کشت. یک حمله دوم در ماه ژوئن ۲۰۱۷ لندن که سه نفر کشه شدند و حمله ۲۰۱۷ بارسلونا که حداقل چهارده نفر را
کشت. در همان سال، یک حمله مشابه دیگر (حمله ۲۰۱۷ منهتن) در ایالات متحده، در شهر نیویورک، در ماه اکتبر رخ داد و هشت نفر را کشت. سایر حملات تروریستی مشابه از سال ۲۰۱۴ به طور متناوب در کشورهای غربی رخ داده است، هرچند تلفاتی نداشته است. حملات به هواپیما و هواپیماربایی. در حمله نافرجام هواپیمائی سال ۲۰۰۲، موشک های سلاح دوش پرتاب سطح به هوا به هنگام بلند شدن یک هواپیمای مسافربری شلیک شدند. هواپیماربایی به عنوان یک تاکتیک تروریستی نیز مورد استفاده قرار می گیرد. در حملات ۱۱ سپتامبر، ۱۹ تروریست القاعده پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینزخطوط هوایی آمریکا، پرواز شماره ۷۷ امریکن ایرلاینز و پرواز ۹۳ خطوط هوایی آمریکا را ربوده و آن ها را به برج های دوقلو مرکز تجارت جهانی (۲۰۰۱–۱۹۷۳)، سمت جنوب غربی ساختمان پنتاگون و ساکنین شهر استونی کریک نزدیک شانکسویل، پنسیلوانیا کوبیدند که بر اثر این حمله تروریستی ۲٬۹۷۷ قربانی، که بیشتر آن ها شهروندان آمریکایی بودند کشته شدند. سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی. بیوتروریسم انتشار عمدی ویروس ها، باکتری ها یا سایر میکروب ها (عوامل) است که برای ایجاد بیماری یا مرگ در افراد، حیوانات یا گیاهان استفاد
ه می شود. عوامل بیولوژیکی به طور معمول در طبیعت یافت می شوند، اما ممکن است آن ها را تغییر دهند تا توانایی آن ها را برای ایجاد بیماری افزایش دهند، آن ها را به داروهای فعلی با افزایش توانایی آن ها در محیط زیست تبدیل کنند. عوامل بیولوژیکی در دست تروریست ها تهدید جدی برای امنیت دولت ها هستند؛ زیرا آن ها می توانند به راحتی از طریق هوا، آب و غذا پخش شوند. کشف عوامل بیولوژیکی نیز ممکن است دشوار باشد و اغلب بعد از چند ساعت تا چند روز ممکن است عوارض آن نمود پیدا کند. یک نمونه برجسته از حمله بیوتروریستی به ایالات متحده حملات سیاه زخم یا آنتراکس سپتامبر ۲۰۰۱ است. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۱، چندین نامه حاویسیاه زخم به رسانه ها و دفتر کنگره ایالات متحده، سناتور تام دشل و سناتور پاتریک لیهی فرستاده شد. پنج نفر از آمریکایی ها از طریق استنشاق در اثر تماس با نامه های آلوده جان خود را از دست دادند. در حالی که حملات آنتراکس سال ۲۰۰۱ نسبتاً کوچک بودند، دولت ایالات متحده از سال ۲۰۰۱ تاکنون چندین مرحله را برای تصویب قانون و ابتکارات با هدف حفاظت بهتر ایالات متحده در برابر حملات بیولوژیکی، بهبود سیستم بهداشت عمومی ایالات متحده و بهبود وضعی
ت توانایی ایالات متحده در پاسخ به حملات بیولوژیکی را گذرانده است. استفاده از سلاح های شیمیایی توسط آئوم شیرینکو، یک جنبش جدید مذهبی ژاپن که در سال ۱۹۹۵ حادثه حمله با گاز سارین در متروی توکیو را انجام داد. ایان دیویدون، یک بریتانیایی نژادپرست سفیدپوست و نئونازیسم که در سال ۲۰۰۹ برای برنامه ریزی حملات تروریستی دربرگیرنده سم رایسیندستگیر شد. در سال ۲۰۱۱، دولت ایالات متحده اطلاعاتی را کشف کرد که گروه های تروریستی در تلاش برای به دست آوردن مقدار زیادی کرچک (گیاه) برای تولید سم ریزن بودند. تروریسم کشاورزی. یک زیرمجموعه بیوتروریسم، تروریسم کشاورزی است، اشاره به اشاعه عمدی بیماری حیوان یا گیاه پزشکی برای ایجاد ترس، ایجاد زیان اقتصادی یا تضعیف ثبات اجتماعی است. هدف نهایی تروریسم کشاورزی در کشتار دام و گیاهان و آلودگی مواد غذایی است که باعث ایجاد بحران اقتصادی در صنایع کشاورزی و مواد غذایی، ناآرامی های اجتماعی و از دست دادن اعتماد به دولت می شود. بسیاری از کارشناسان معتقدند که بخش کشاورزی و تأمین مواد غذایی ایالات متحده در میان آسیب پذیرترین و کمترین حفاظت است و از اهداف بالقوه است و آن ها بر این باورند که تروریست ها ا
ین را دریافته اند. بعد از آنکه نیروهای آمریکایی و متحدان آن ها به القاعده حمله کردند در پناهگاه ها و غارها در شرق افغانستان در سال ۲۰۰۲، اسناد کشاورزی ایالات متحده و کتاب های آموزش القاعده را در مورد هدف قرار دادن کشاورزی در میان هزاران سند دیگر یافتند. تحلیلگران تعدادی از ویژگی های نظام کشاورزی ایالات متحده را شناسایی کرده اند که آن را بسیار آسیب پذیر می کند. با توجه به اینکه کشاورزی به طور کلی از گستردگی در زمین برخوردار است، مزارع به لحاظ جغرافیایی در محیط هایی که برای امنیت دشوار است پراکنده می شوند. همچنین دام ها معمولاً در مکان های محدود متمرکز شده اند، که به بیماری ها اجازه می دهد سریعاً حیوانات بیشتری را آلوده کنند. اگرچه بسیاری از کارشناسان معتقدند که ایالات متحده از آلودگی به تروریسم کشاورزی آسیب پذیر است، آن ها هرگز از حملات مربوط به تروریسم کشاورزی در مقیاس بزرگ رنج نمی برند. بسیاری از دانشمندان علوم سیاسی سال ۱۹۸۴ حمله سالمونلا را در دلس، اورگن به عنوان یک مثال کوچک از حملات کشاورزی در ایالات متحده آمریکا. می شناسند. یک فرقه مذهبی به طور عمدی ۱۰ رستوران را با سالمونلا آلوده کرد تا بتواند در انتخا
بات محلی نفوذ کند و بیش از ۷۵۰ نفر را مبتلا کرد. با وجودی که ایالات متحده تاکنون در مقیاس بزرگ حملات تروریسم کشاورزی را تجربه نکرده است، همانند اقدامات ضد بیوتروریسم، دولت ایالات متحده چندین قانون را تصویب کرده و ابتکارات را در چند دهه گذشته آغاز کرده است تا بتواند امنیت سیستم کشاورزی و آماده شدن برای حملات بالقوه را تقویت کند. سلاح هسته ای. در مورد حملات مربوط به سلاح های هسته ای نیز نگران کننده است. این قابل قبول است که تروریست ها می توانند یک سلاح هسته ای بدست آورند. در سال ۲۰۱۱، خبرگزاری انگلیسی بریتانیا، تلگراف، اسناد ویکی لیکس، مربوط به بازجویی های خالد شیخ محمد در مورد خلیج گوانتانامو را دریافت کرد. این اسناد به خالد اشاره کرده است که اگر اسامه بن لادن توسط ائتلاف ویلینگ دستگیر یا کشته شود، یک سلول خفته القاعده یک سلاح کشتارجمعی را در یک مکان مخفی در اروپا منفجر خواهد کرد و قول داد که این «یک جهنم هسته ای» می باشد. در حالی که هیچ گروه تروریستی تاکنون موفق به استفاده از یک جنگ افزار هسته ای نشده است، بسیاری از دانشمندان علوم سیاسی و مقامات برجسته دولت، تروریسم هسته ای را یکی از بزرگترین تهدیدات امنیتی ج
هانی می دانند. شواهد قوی وجود دارد که گروه های تروریستی مانند القاعده به طور جدی به دنبال دستیابی به سلاح های هسته ای هستند و اورانیوم یا پلوتونیم غنی سازی شده (HEU) برای تولید سلاح هسته ای ضروری است. یکی دیگر از نگرانی های جدی این است که نقص در دستگاه های امنیتی هسته ای بسیاری از کشورها آن ها را به سرقت یا از دست دادن HEU یا پلوتونیوم رها کرده است. طبق اطلاعات آژانس بین المللی انرژی اتمی از بانک اطلاعاتی غیرقانونی قاچاق مواد (ITDB)، ۱۸ مورد از سرقت یا از دست رفتن HEU و پلوتونیوم در کشورهای عضو ITDB گزارش شده است. با توجه به این نگرانی های جدی، ایالات متحده، متحدان آن و سازمان های بین المللی مانند سازمان ملل متحد، چندین موافقت نامه و مقررات بین المللی را برای اطمینان از اینکه استانداردهای امنیت هسته ای همه کشورها کافی و مؤثر است، را بتصویب رسانده اند و امنیت همه ذخایر هسته ای آسیب پذیر و محافظت نشده در سراسر جهان در چند سال آینده را پیش بینی کرده اند. تروریسم سایبری. در فناوری اطلاعات در حال رشد، بسیاری از دانشمندان علوم سیاسی و مقامات برجسته دولتی به شدت نگران توانایی گروه های تروریستی در اجرای حملات سایبری
و آسیب پذیری های دولت، در این حملات هستند. سایبرتروریسم به طور بالقوه می تواند به تاکتیک فزاینده ای برای گروه های تروریستی تبدیل شود، زیرا می توان آن ها را هزاران کیلومتر دور از هدف اجرا کرد و ردیابی مجرمان سخت است. در سخنرانی اکتبر ۲۰۱۲، وزیر دفاع ایالات متحده لئون پانه تا جدی بودن یک حمله سایبری به ایالات متحده را شرح داد: «یک حمله سایبری توسط مردم یا گروه های افراط گرای خشونت آمیز می تواند به اندازه حمله تروریستی ۱۱ سپتامبر مخرب باشد. چنین حمله تروریستی مخرب سایبری می تواند کشور را فلج کند.» اصطلاح تروریسم سایبری ابتدا توسط بری کالین، یکی از کارشناسان ارشد مؤسسه امنیت و اطلاعات در کالیفرنیا در دهه ۱۹۸۰، به تصویر کشیده شد. مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی تروریسم سایبری را به عنوان «استفاده از ابزار شبکه کامپیوتری برای به تعطیل کشاندن زیرساخت های ملی و حیاتی (مانند انرژی، حمل و نقل، عملیات دولت) یا به اجبار یا ارعاب یک دولت یا مردم غیرنظامی تعریف کرده است.» بسیاری از کارشناسان بر این باورند که آسیب پذیری های جدید به عنوان ملت ایجاد می شود و زیرساخت های حیاتی آن ها بیشتر وابسته به شبکه های رایانه ای می شو
ند. در حالیکه نگرانی در حال افزایش است، حملات سایبری علیه تروریسم هنوز تا حد زیادی به عنوان فرضی در خصوص ایالات متحده صورت می گیرد. جیمز لوئیس در گزارش خود برای مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی می نویسد: تا کنون، تروریسم سایبری به معنای کمی بیش از تبلیغات و جمع آوری اطلاعات است و هیچگونه زیرساخت های انتقادی تاکنون توسط حملات اینترنتی تروریستی بسته نشده است. لوئیس همچنین توضیح می دهد که چگونه گروه های تروریستی مانند القاعده از اینترنت استفاده قابل توجهی کرده اند، اما تنها به عنوان یک ابزار برای روابط درون گروهی، جمع آوری کمک های مالی و روابط عمومی بوده است. یک کتاب آموزش القاعده تحت عنوان «مطالعات نظامی در جهاد علیه رقیبان» توضیح می دهد که مواد منفجره سلاح ترجیحی تروریست ها هستند، زیراً مواد منفجره باعث ترس و وحشت دشمن می شود. در حالی که انفجارها دراماتیک هستند، ترس را به قلب مخالفان منتقل می کنند و آسیب پایدار ایجاد می کنند، حملات سایبری، مانند برخی از انواع تاکتیک های تروریسم، همان تأثیرات معنوی و سیاسی که تروریست ها دنبال می کنند را ندارند. برخی از دانشمندان علوم سیاسی مانند لوییس معتقدند سازمان های ترور
یستی مانند القاعده ممکن است از حملات سایبری برای قطع خدمات اضطراری استفاده کنند تا تأثیر یک حمله فیزیکی را تقویت و شدت بخشند. سلاح گرم متعارف. علی رغم تصویر مردم از تروریسم به عنوان بمب گذاری، و تعداد تلفات زیاد و تأثیرات رسانه ای بمبگذاری ها، اسلحه گرم متعارف تأثیرات بیشتری دارند اگر چه هنوز به صورت فراگیر مورد استفاده قرار نگرفته است. . به عنوان مثال، در حملات ۲۰۱۱ در نروژ، ۶۸ نفر توسط یک مرد با دو اسلحه کشته شدند. در حملات نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی بخشی از کشتار با اسلحه و بخشی توسط بمب انجام شد. همچنین، در تیراندازی فرودگاه بین المللی لس آنجلس سال ۲۰۱۳. که توسط یک مرد با تفنگ انجام شد یک افسر اداره امنیت حمل و نقل کشته و چند تن دیگر زخمی شدند. در سال ۲۰۰۴، شورای اروپایی «نیاز به اطمینان از اینکه سازمان ها و گروه ها تروریستی از اجزای تجارت آن ها محروم شوند،» که شامل: «نیاز به اطمینان از امنیت بیشتر سلاح گرم، مواد منفجره، تجهیزات بمب گذاری و فناوری هایی که به ارتکاب عملیات های تروریستی کمک می کند.» حمله با چاقو. حملات چاقو کشی ارزان و آسان است اما برای نیروهای امنیتی ممانعت از آن بسیار مشکل است. حملات ثانویه. گر
وه های تروریستی ممکن است دستگاه های ثانویه را در یک فاصله زمانی کم بعد از انفجار طراحی کنند تا بتوانند نیروهای اورژانس و افرادی که برای رسیدگی به زخمی ها و کشته ها وارد شده اند را نابود کنند. آموزش. اردوگاه های آموزشی برای تروریست ها وجود دارد. محدوده آموزش به سطح پشتیبانی که سازمان های تروریستی از سازمان های مختلف و دولت ها دریافت می کنند دارد. پوش. در جایی که تروریسم در مناطقی که جنگ یا مقاومت است جریان داشته باشد، تروریست ها ممکن است در پشت یک بخش از جمعیت محلی پناه بگیرند و از آن موقعیت به عنوان پوش استفاده کنند. سرمایه گذاری. سرمایه گذاری می تواند در هر دو روش قانونی و غیرقانونی افزایش یابد. برخی از رایج ترین روش های جمع آوری کمک های مالی از طریق سازمان صوری، سازمان های خیریه یا سازمان های غیردولتی با ایدئولوژی های مشابه هستند. در صورت نبود بودجه دولتی، تروریست ها ممکن است به جرایم سازمان یافته برای فعالیت های خود متکی باشند که شامل آدم ربایی، قاچاق مواد مخدر یا سرقت می شود. تأمین مالی تروریست ها از طریق استفاده از دستبرد و تونل های قاچاق زیر زمینی و احتمال اینکه از یک تونل قاچاق مسلح یا شبکه اجتماعی ترو
ریستها برای راه اندازی عملیات آدم ربایی یا حمله تروریستی استفاده شود. ارتباطات. با وجودی که هنوز روش های ارتباطی قدیمی مانند بیسیم استفاده می شود، انقلاب تکنولوژی ارتباطات طی ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته به طور چشمگیری تغییر کرده است که چگونه سازمان های تروریستی ارتباط برقرار می کنند. ایمیل ها، انتقال فکس، وب سایت ها، تلفن های همراه و تلفن های ماهواره ای باعث شده است که سازمان ها بتوانند به یک استراتژی جهانی فکر کنند. با این حال، وابستگی بیش از حد به این فناوری جدید، سازمان ها را آسیب پذیر می سازد که در یک مانیتورینگ پیچیده ارتباط و منابع اصلی آن ها کشف شود. هنگامی که اسامه بن لادن متوجه شد که مکالمات تلفن ماهواره ای او مورد شنود قرار می گیرد، او از این روش برای برقراری ارتباط استفاده نکرد. ترس. سلاح اصلی تروریسم ترس، ویرانی و کشتار است ولی هدف نهایی نیستند، بلکه همه آن ها یک ابزاری برای ایجاد ترس و وحشت در ذهن دشمن است. در یک وضعیت نامتقارن، دشمنانی که نمی شود به صورت نظامی شکست داد، ممکن است از لحاظ روانشناسی شکست بخورند، ممکن است ترس از حمله و پیامدهای آن ذهن آن ها را اشغال کرده و حتی ممکن است آن ها تمایل به رها کرد
ن موقعیت نظامی خود داشته باشند تا از این ترس رها شوند.
کودک کار در تولید کاکائو () خردسالانی هستند که در کار تولید کاکائو بکار گرفته می شوند. سازمان بین المللی کار کودک کار را اینگونه تعریف کرده است: کاری که به سلامت جسمی، روانی و اجتماعی کودک آسیب می رساند و او را از مدرسه رفتن بازمی دارد، یا زودتر از پایان تحصیل از مدرسه بیرون کشیده می شود. اما هرکاری که کودک انجام می دهد کار کودک محسوب نمی شود، چه اگر کار به کودک صدمه ای نرساند و با رفتن او به مدرسه تداخل نداشته باشد اشکالی ندارد بلکه برای کودک مفید است زیرا مهارت و تجربه او را افزایش می دهد و کودک را برای کسب موقعیت بهتر در آینده آماده می کند. بکارگیری کودکان کار در تولید کاکائو. گسترش بکارگیری کودکان کار در تولید کاکائو یک مقوله بحث برانگیز است، نه فقط به دلیل ملاحظه استثمار کودکان، بلکه به این دلیل که در سال ۲۰۱۵ تا رقمی برابر ۱۹۰۰۰ کودک به طور قاچاق به کشور ساحل عاج به بردگی برده شدند، تا برای تولید کاکائو در این کشور، که بزرگترین تولیدکننده کاکائو در جهان است، بکار گمارده شوند. در این زمینه آفریقای غربی بیشترین توجهات را بخود جلب کرده است زیرا مجموعاً ۶۵٪ کاکائوی آفریقا در این منطقه تولید شده است، و کشور
ساحل عاج در این باب ویژه است زیرا ۳۵٪ دیگر کاکائوی آفریقا در این کشور تولید می شود. در کشورهای آفریقای سیاه ۳۰٪ کودکان زیر ۱۵ سال کودکان کار هستند، که اکثراً در مزارع تولید کاکائو بکار گرفته می شوند. بیش از ۱٫۸ میلیون کودک در آفریقای غربی درگیر کشت کاکائو هستند. اکثریت تولید کنندگان محصولات شوکولاتی مانند نستله Nestle کاکائو را در بازار بورس کالای ساحل عاج می خرند، جایی که کاکائوی این کشور با کاکائوهای مناطق دیگر مخلوط شده و عرضه می شود. در سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ رقمی بالغ بر ۱٫۴ میلیون کودک ۵ تا ۱۱ ساله در زراعت کشت کاکائو مشغول بودند، که تقریباً ۸۰۰۰۰۰ نفر آن ها در کارهای خطرناک مثل کار با ابزار تیزِ، مواد شیمیائی و حمل بارهای سنگین شرکت داشتند. آمار تولید و مصرف کاکائو. در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ میزان تولید دانه های کاکائو در جهان ۳٫۵۴ میلیون تن بود. از این میزان ۲٫۴۵ میلیون تن یعنی (۶۹٪) آن در آفریقا و ۰٫۶۱ میلیون تن یعنی (۱۷٪) آن در آسیا و اقیانوسیه تولید شد و ۰٫۴۸ تن (۱۷٪) هم در کشورهای آمریکایی تولید شد. دو کشور آفریقائی، ساحل عاج و غنا بیش از نیمی از کل کاکائوی جهان را تولید می کنند، اولی ۱٫۲۳ میلیون تن و
دومی یعنی غنا ۰٫۷۳ میلیون تن کاکائو تولید می کنند (بترتیب ۳۵٪ و ۲۱٪). شرایط کار کودکان در مزارع تولید کاکائو. در تولید کاکائو عموماً کودکان را به بدترین شکل مورد بهره کشی قرار می دهند و آن ها را به کارهای خطرناک مجبور می کنند، از قبیل کار با ابزار یا ماشین آلات خطرناک، بارکشی و کارهای طولانی مدت. مزارع کشت کاکائو را برای دفع آفات و علیه قارچ سمپاشی می کنند. برداشت کاکائو محدود به یکبار در سال نیست، بلکه در طول چند ماه از سال این کار انجام می شود. جدا کردن پوست دانه های کاکائو چندین بار در فصل درو انجام می شود، زیرا همه دانه ها با هم نمی رسند. دانه های رسیده را از رنگشان تشخیص می دهند. دانه های رسیده را از ساقه و شاخه های درختان کاکائو به وسیلهٔ چاقوهای تیز که سر یک دسته بلند نصب است جدا می کنند. دانه ها را از پوسته جدا کرده و دانه هایی را که هنوز نرسیده اند و مرطوب می باشند، را به محل دیگر برای خشک کردن آن ها منتقل می کنند. طبق نظر سازمان بین المللی کار (ILO) بیشتر این مراحل کار برای کودکان خطرناک است. آماده کردن سموم و سمپاشی کار خطرناکی است مخصوصاً که هنگام کار لباس مناسبی پوشیده نمی شود. این کارها به وسیل
هٔ نوجوانان ۱۵ تا ۱۷ ساله که تجربیاتی در این کارها کسب کرده اند انجام می شود، اما برای کودکان کوچکتر خطرناک است. پای بسیاری از کودکان شاغل در این کارها اکثراً زخمی است. حمل و انتقال کیسه های دانه های نارس به محل خشک کردن، به دلیل مسافت زیاد و سنگینی زیاد کیسه ها، موجب جراحات و حتی فتق در کارگران می شود. مؤسسه بین المللی زراعت گرمسیری اعلام کرد بکارگیری کودکان در تولید کاکائو یک امر شایعی است. این مؤسسه اعلام کرد که ۲۸۴۰۰۰ کودک در آفریقای غربی در کارهای خطرناک تولید کاکائو بکار گرفته شده اند. ۶۴٪ این کودکان زیر ۱۴ سال سن دارند و ۴۰٪ آن ها دختر هستند. کودکان اغلب کار خود را از ساعت ۶ بامداد شروع و تا ۱۲ ساعت بعد ادامه می دهند. این کودکان خیلی کم به مدرسه می روند. والدین آن ها مانع رفتن کودکان به مدرسه می شوند تا در کار مزارع به آن ها کمک کنند. ۱۲ ساعت کار روزانه فرصتی برای مدرسه رفتن کودک باقی نمی گذارد. اقدامات برای نجات کودکان کار در تولید کاکائو. در سال ۲۰۰۱ به دلیل فشار کنگره آمریکا و بایکوت آمریکا و انگلستان، تولید کنندگان شوکولات قول دادند که نیروی کار کودکان را از پروسه تولید کاکائو حذف کنند. شرکت صنایع