Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گیاهان حشره خوار ،کتابی از طبیعی دان بریتانیایی و پیشگام تئوری فرگشت چارلز داروین است که برای اولین بار در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۸۷۵ در لندن منتشر شد. کتاب بخشی از یک سری از کارهای داروین است که در ارتباط با نظریه انتخاب طبیعی انجام داده است. این کتاب مطالعه ای است در مورد گیاهان گوشتخوار با توجه خاص به سازگاری هایی که به آن ها اجازه می دهد در شرایط سخت زندگی کنند. کتاب شامل تصاویری است که خود داروین آن ها را کشیده است و همین طور نقاشی هایی از پسران او جورج داروین و فرانسیس داروین دارد. این کتاب آزمایش های داروین را روی گیاهان گوشتخوار مختلف که در آن ها با دقت مکانیزم های تغذیه آن ها را مورد مطالعه قرار داد به ترتیب شرح می دهد. داروین روش های متعددی را، از جمله تغذیه آن ها با گوشت و شیشه، دمیدن بر روی آن ها و تحریک آن ها با مو، برای تحریک گیاهان برای فعال سازی مکانیزم های به تله انداختن آن ها به کار بست. او متوجه شد که تنها حرکت یک حیوان موجب عکس العمل نشان دادن گیاه می شود و نتیجه گرفت که این مسئله نوعی سازگاری فرگشتی برای حفظ انرژی برای شکار و نادیده گرفتن محرک های غیر مغذی است.او همچنین کشف کرد در حالی که تعدادی
از گیاهان دارای ساختارهای واضحی شبیه- تله هستند، دیگران برای به دام انداختن طعمهٔ خود مایعات چسبناک تولید می کنند و نتیجه گرفت که این مثالی از فشار انتخاب طبیعی است که منجر به اتخاذ روش های مختلف برای به دست آوردن غذا می شود. براساس گزارش چاپ اول کتاب ۳۰۰۰ نسخه بوده است. کتاب در طول زندگی داروین به چندین زبان از جمله آلمانی ترجمه شد. دومین نسخه انگلیسی کتاب در سال ۱۸۸۹ پس از مرگ داروین منتشر شد و پسر داروین فرانسیس با افزودن توضیحات و پاورقی ها کتاب را ویرایش کرد. داروین از همان مشاهدات اولیه اش در سال ۱۸۶۰ از دروزا یا شبنم خورشیدی معمولی یک سری آزمایش کرد تا سرانجام بفهمد این گیاهان «فوق العاده سازگار یافته» چطور حشرات را به دام می اندازند. (صفحه ۳)داروین می دانست که این گیاهان در محیط هایی با نیتروژن محدود، خاک های باتلاقی، خاک متخلخل ضعیف و خاک پوده زارهای ضعیف و خزه رشد می کنند. (صفحه ۱۸)بیشتر گیاهان مواد غذایی را با کمک ریشه هایشان از خاک می گیرند، اما گیاهان گوشتخوار ریشهٔ ضعیفی دارند و برای به دست آوردن مواد غذایی (اساساً مواد دارای نیتروژن) از حشرات گرفتار شده سازگار شده اند. داروین خاطرنشان کرد که در
وزا و سایر گیاهان گوشتخوار از دانه ها هم تغذیه می کنند، بنابراین گیاهخوار هم هستند. (صفحه ۱۳۴) مشاهدات قابل توجه او عبارتند از (صفحات ۳ و ۴): ۱. حساسیت غدد برای کاستن از فشار و ثبت مواد دارای نیتروژن. او خاطر نشان کرد که گرچه حساسیت شدیدی وجود دارد، ولی این کار به منظور دستیابی به مواد غذایی کاملاً مناسب است، به عنوان مثال گیاهان گوشتخوار به افتادن قطرات سنگین باران یا وزیدن باد که برگهای دیگر را روی آن ها می کشد واکنش نشان نمی دهند. آن ها به خوبی با حیواناتی که روی آن ها می نشیند سازگار شده اند این مسئله موجب صرفه جویی در مصرف انرژی و مانع حرکت بیش از حد آن ها می شود. ۲. قدرت هضم کردن مواد دارای نیتروژن به وسیلهٔ ترشح ماده گوارشی و سپس جذب آنها. او خاطر نشان کرد که گوارش این گیاهان از الگویی مشابه گوارش حیوانات پیروی می کند (صفحه ۱۳۵) که در آن برای تخمیر مواد مغذی اسید (معادل پپسین) اضافه می شود. نحوهٔ سازگاری آن ها با این مرحله با وجود مواد موجود درون خودشان بعدها در کتاب (در صفحه ۱۶۷) شرح داده می شود. ۳. تغییراتی که درون سلول رخ می دهد زمانی که غدد به روش های مختلف تحریک می شوند. بخش مهمی از کتاب آزمایش ها
ی او را روی "دروزای معمولی" یک به یک می شمارد. سپس داروین توجه خود را به گونه های دیگر گیاهان حشره خوار معطوف کرده و آن ها را با هم مقایسه کرده و اشاره می کند که در برخی موارد بعضی از قسمت های برگ برای هضم و قسمت های دیگر برای جذب ماده پوسیده مورد استفاده قرار می گیرد. (صفحه ۳۳۰ تا ۳۳۱)او حدس زد که ممکن است گیاهان منحصراً با یکی از این عملکردها سازگاری شوند و به تدریج عملکردهای دیگر را در یک دورهٔ زمانی از دست بدهند؛ و این مسئله توضیح می دهد که چطور گیاه کره ای و علف انبانی با وجود تعلق به یک تیره از عملکردهای مختلفی برای به دست آوردن غذا استفاده می کنند. (صفحه ۳۳۱) داروین در خود زندگینامه اش نوشت: «این واقعیت که گیاه وقتی که به درستی تحریک شد، مایعی حاوی اسید، تقریباً مشابه مایع گوارشی یک حیوان، ترشح و تخمیر می کند، مطمئناً کشف قابل توجهی بود.»
سر توماس استامفورد بینگلی رافلز (به انگلیسی: Sir Thomas Stamford Bingley Raffles؛ ۶ ژوئیه ۱۷۸۱ – ۵ ژوئیه سال ۱۸۲۶) یک سیاستمدار بریتانیایی و فرماندار جاوه (۱۸۱۱–۱۸۱۵) تحت استعمار بریتانیا و استاندار بنکولن (۱۸۱۷–۱۸۲۲) بود که برای نقشش در تأسیس سنگاپور و مالایای بریتانیا شناخته شده است. او در فتح جزیره اندونزیایی جاوه توسط نیروهای نظامی هلند و فرانسه در طول جنگ های ناپلئونی و کمک به گسترش امپراتوری بریتانیا به شدت نقش ایفا کرد. او همچنین یک نویسنده غیرحرفه ای بود و کتاب "تاریخ جاوه" (۱۸۱۷) را نوشت.
کریستین مارگارت بلازی فورد (زادهٔ نوامبر ۱۹۶۶) شناخته شده با نام کریستین بلازی، یک روانشناس و استاد آمار اهل ایالات متحدهٔ آمریکای در دانشگاه پالو آلتو است. او متخصص طراحی مدل های آماری برای پروژه های تحقیقاتی در زمینهٔ «خود» است. فورد در طول زندگی علمی خود، در سمت ها و مکان های مختلفی مشغول فعالیت بوده، ازجمله به عنوان پژوهش گر روانشناس در دانشکدهٔ روان پزشکی دانشگاه استنفورد آمریکا، و همین طور در سمت استادی در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸، او علناً گفته است که نامزد یکی از کرسی های دیوان عالی ایالت متحده آمریکا، به نام برت کاوانا در سال ۱۹۸۲ به وی تعرض جنسی نموده است که از آن به عنوان تلاش برای تجاوز نام برده است.
بهناز ذاکری (زادهٔ ۲ خرداد ۱۳۲۹ در تهران) موسیقی دان، نوازنده سنتور و آهنگساز ایرانی است. زندگی هنری. بهناز ذاکری ۲ خرداد سال ۱۳۲۹ در تهران متولد شد. پس از دوران ابتدایی به هنرستان موسیقی ملی راه یافت و ساز سنتور را ابتدا نزد «ارفع اطرایی» و پس از آن نزد «فرامرز پایور» فراگرفت. او همچنین نوازندگی ساز «تمبک» را تحت تعلیم «محمد اسماعیلی» آموخت و نواختن سازهای «پیانو» و «قیچک» را نیز به عنوان ساز دوم در هنرستان موسیقی دنبال کرد. وی در زمان تحصیل در هنرستان موسیقی همکاری خود را با گروه موسیقی بانوان به سرپرستی «افلیا پرتو» و گروه تمبک به سرپرستی «محمد اسماعیلی» آغاز کرد. او پس از پایان تحصیل در هنرستان موسیقی به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت و تحصیلات عالی موسیقی خود را پی گرفت. پایان نامه دانشگاهی او همکاری علمی هنری با «محمدرضا لطفی» بود. از استادان وی می توان به هنرمندانی نظیر «نورعلی برومند»، «داریوش صفوت»، «محمدتقی مسعودیه»، «علیرضا مشایخی»، «شاهین فرهت»، «پری برکشلی»، «مصطفی کمال پورتراب» و «احمد پژمان» اشاره نمود. او در سال ۱۳۵۰ به همراه ارکستر بزرگ رادیو، چهارمضراب ماهور «درویش خان» با تنظیم
«فریدون شهبازیان» را اجرا کرد. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران اولین کنسرت بانوان بدون خواننده را در سال ۱۳۷۱ با دو گروه «سماعی» و «گلبانگ» سرپرستی کرد. «مسعود لقاء» نوازنده «فلوت» و «آزاده لقاء» نوازنده «دف» و «نازیلا لقاء» نوازنده «ویلن» و «کمانچه» و کامبیز لقاء کارشناس ارشد معماری، همسر و فرزندان او هستند. در چهاردهمین جشن خانه موسیقی ایران بهناز ذاکری به همراه چند بانوی موسیقی دان دیگر مورد تجلیل قرار گرفت. همچنین در مرداد ۱۳۹۴ در سومین نشست آموزشی پ ژوهشی موسیقی دستگاهی ایران توسط سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، از بهناز ذاکری به همراه مجید کیانی، اسماعیل تهرانی، داریوش سالاری و میلاد کیایی تقدیر به عمل آمد. فعالیت های هنری. از جمله فعالیت های هنری بهناز ذاکری به موارد زیر می توان اشاره نمود: تدریس در هنرستان موسیقی، تدریس در دانشگاه جامع علمی کاربردی، همکاری با گروه موسیقی بانوان به سرپرستی «افلیا پرتو»، همکاری با گروه تمبک به سرپرستی «محمد اسماعیلی»، همکاری با ارکستر سازهای ملی به رهبری «مهدی مفتاح»، همکاری با گروه موسیقی «سماعی» به سرپرستی «محمدرضا لطفی» و «حسن ناهید»، همکاری با گروه موسیقی «وزیری» سرپر
ستی «فریدون شهبازیان» و «فرهاد فخرالدینی»، همکاری با ارکستر ملی ایران به رهبری «فرهاد فخرالدینی»، سرپرستی گروه موسیقی «سماعی» و «گلبانگ»، اجرای کنسرت در کشورهایی نظیر «آلمان»، «اتریش»، «رومانی»، «یونان»، «چین»، «سوئیس»، «فیلیپین»، «استرالیا»، «ترکیه»، «ترکمنستان» و «مجارستان»، عضویت در هیئت انتخاب جشنواره موسیقی جوان، عضویت در هیئت داوران جشنواره سرود و موسیقی شمسه، عضویت در هیئت داوران جشنواره موسیقی فجر آثار هنری. برخی از آثار هنری بهناز ذاکری به شرح زیر است:
سامه ودا () سامه وِیْدا (سانسکریت: सामवेद؛ "sāmaveda "متشکل از "" به معنی "سرود" "و "veda به معنی "دانش") نغمه ها و اشعار وداها است. ساماودا یکی از متون باستانی سانسکریت ودایی و بخشی از کتاب مقدس آیین هندو و یکی از چهار ودا، مربوط به عبادات مشتمل بر ۱٬۸۷۵ بیت یا شعر است که همه آن ها بجز ۷۵ بیت از ریگ ودا گرفته شده است. سه نسخه تجدید نظر شده از ساماودا و نسخه های خطی متفاوتی در نقاط مختلف هند به دست ما رسیده است. در حالی که اعتقاد بر این است که تاریخ تدوین قطعات اولیه به تاریخ اوایل ریگ ودا از دوره های پساریگ ودایی مانترا، دوره ای از زبان سانسکریت ودایی حدود ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد برمی گردد اما تقریباً معاصر با آتارواودا و یاجورودا سروده شده است. محتویات سامه ودا به طور گسترده مورد ملاحظه چاندوگیا اوپانیشاد و کنا اوپانیشاد قرار گرفته و به عنوان اوپانیشادهای اصلی و یکی از شش مکتب فلسفه هندو به خصوص مکتب ودانتا در نطر گرفته شده است. اشعار و نغمه های ساماودا یکی از ریشه های اصلی موسیقی و رقص سنتی هندی است. همچنین به عنوان سامه وِیْدا نامیده شده است.
کشتار راینلاند ()ُ به مجموعه قتل های یهودیان که توسط ژرمن مسیحی در منطقه راینلاند در جریان جنگ صلیبی عوام الناس در سال ۱۰۹۶ صورت گرفت. در سطح محلی، موعظه های نخستین جنگ صلیبی باعث برپایی و ارتکاب کشتار راینلند علیه یهودیان شد؛ برخی از مورخان از این واقعه به عنوان «نخستین هلوکاست» یاد می کنند. در پایان سال ۱۰۹۵ و آغاز سال ۱۰۹۶ و ماه ها پیش از حرکت و برپایی رسمی جنگ صلیبی؛ در ماه اوت، حمله هایی به جوامع یهودی در فرانسه و آلمان روی داد. در ماه مه ۱۰۹۶ امیچو فلونهایم (گاهی با امیچو لاینینگن اشتباه می شود) به یهودیان در اشپیر و ورمس حمله کرد. دیگر صلیبیون غیررسمی از شوابن، که به وسیلهٔٔ هارتمن دیلینگن رهبری می شدند، همراه با فرانسوی ها، انگلیسی ها، لوتارنژی ها و داوطلبان فلامان، که به وسیلهٔٔ دروگو نل رهبری می شدند و ویلیام نجار، همراه با عده ای از محلی ها، به امیچو پیوستند و او را در انهدام جامعهٔ یهودیان ماینتس در پایان ماه مه، یاری رساندند. در ماینتس، یک زن یهودی وقتی این کشتار را دید، فرزندانش به دست خود کشت همچنین رئیس خاخام، کلونیموس بن مشولام، از آنجایی که کشته شدنش را نزدیک می دید، دست به خودکشی زد. پس از
این، گروه امیچو در کلن و دیگران در تری یر، مس و دیگر شهرها به اقداماتشان ادامه دادند. پیتر راهب ممکن است که در این خشونت ها علیه یهودیان شریک بوده باشد؛ و کمی دورتر، سپاهی که به وسیلهٔٔ کشیشی به نام فولکمار، هدایت می شد نیز به یهودیان در شرق بوهم حمله کرد. سپاه امیچو، بدون توقف به سوی مجارستان حرکت نمود، اما به وسیلهٔٔ سپاه کالمان، پادشاه مجارستان شکست خورد. پیروانش پراکنده شدند؛ گرچه امیچو خودش به خانه بازگشت اما برخی از آنان برای پیوستن به سپاه های اصلی به را افتادند. به نظر می رسد بسیاری از مهاجمان می خواستند با زور، دین یهودیان را تغییر بدهند، اگرچه کسب پول و ثروت از آنان، نیز برایشان انگیزه ای ایجاد کرده بود. خشونت فیزیکی علیه یهودیان هیچگاه از سیاست های رسمی مقامات کلیسا و برای جنگ صلیبی محسوب نمی شد؛ و اسقف های مسیحی مخصوصاً اسقف کلن، بیشترین تلاششان را برای محافظت از یهودیان انجام دادند. یک دهه پیش از این رویداد، اسقف اشپیر، گام هایی برای محافظت از یهودیان آن شهر با ساخت دیواری به دور محله شان و نیز محافظت از آنان دربرابر خشونت مسیحیان، انجام داد و همچنین به رئیس خاخام آن ها، حق کنترل موضوعات قضایی در
آن محله را اعطا کرد. با این وجود، برخی نیز از آنان دربرابر محافظت کردن یهودیان، پول دریافت می کردند. این حملات ممکن است، در این اعتقاد آنان ریشه داشته باشد که آنان، یهودیان و مسلمانان را به یک اندازه دشمن مسیح می دانستند، و دشمنان مجبور بودند بجنگند یا به دین مسیحیت درآیند. شایعه شده بود که گادفری بوین، از یهودیان کلن و ماینتس پول اخاذی کرده است؛ همچنین تعداد زیادی از صلیبی ها از این مسئله که، چرا آن ها باید هزاران مایل سفر کنند تا با بی اعتقادان مبارزه کنند، درحالی که بی اعتقادان بسیاری در همان هنگام و در نزدیکی خانه هایشان وجود داشتند، شگفت زده شده بودند. اکهارت اورا و آلبرت اکس شخصاً حملات به یهودیان را نظاره گر بودند همچنین، شاهدان هم دورهٔ اصلی در میان جوامع یهودی، عبارت اند از: ناشناس ماینتس، الیزر بن ناتان و سلومون بار سیمسون.
بمب گذاری در سفارت ایالات متحده آمریکا در ۱۸ آوریل ۱۹۸۳ یک حمله انتحاری در بیروت، لبنان بود که به کشته شدن ۶۳ نفر از جمله ۱۷ نفر آمریکایی انجامید. قربانیان اکثراً اعضای سفارت و سیا بودند، اما همچنین شامل چندین سرباز آمریکایی و یک نگهبان وابسته به تفنگداران دریایی آمریکا (گارد امنیتی دریایی) می شد. این حمله مرگبارترین حمله به نمایندگی های دیپلماتیک ایالات متحده تا آن زمان بود و آغاز حملات اسلامگرایانه به اهداف آمریکایی به شمار می رود. این حمله در پی مداخله نیروهای چندملیتی آمریکا و کشورهای غربی در جنگ داخلی لبنان برای برقراری نظم و قدرت دولت مرکزی صورت گرفت. انفجار. در این حمله یک بمب گذار انتحاری یک خودرو ون بمب گذاری شده حاوی حدود ۹۱۰ کیلوگرم ماده منفجره را در حدود ساعت یک بعد از ظهر آوریل ۱۹۸۳ را وارد محوطه سفارت کرد و آن را زیر سردر ورودی ساختمان سفارت منفجر کرد. این ون در اصل در تگزاس فروخته شده بود و به کشورهای حوزه خلیج فارس حمل شده بود. این انفجار نمای ساختمان وسطی سفارت را درهم ریخت. صدای انفجار در سراسر بیروت غربی شنیده شد و شیشه های ساختمانهایی با فاصله یک مایل را شکست. مأموران نجات پس از این انفجار
برای کشف و نجات کشته شدگان و زخمی ها اقدام کردند. تعداد کشته شدگان. مجموعاً ۶۳ نفر در این انفجار کشته شدند: ۳۲ نفر کارمند لبنانی ۱۷ نفر کارمند آمریکایی و ۱۴ نفر از مراجعان و رهگذران. از کشته شدگان آمریکایی، هشت نفر کارمند سیا بودند، از جمله تحلیلگر برجسته خاورمیانه و خاور نزدیک، رابرت ایمز و رئیس ایستگاه کنت هاس (Kenneth Haas). از افراد برجسته دیگر، ویلیام مکینتایر (William R. McIntyre)، معاون نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای توسعه بین المللی و دو تن از دستیاران او بودند. حدود ۱۲۰ نفر نیز در این انفجار زخمی شدند. نتیجه حمله. پاسخها. رئیس جمهور ایالات متحده رونالد ریگان در ۱۸ آوریل این حمله را به عنوان «بمب گذاری تبهکارانه تروریستی» و «عملی بزدلانه» محکوم کرد و گفت: «این اقدام جنایتکارانه در یک محل دیپلماتیک ما را از اهدافمان برای صلح در منطقه منصرف نمی کند.» روز بعد سفیر آمریکا در لبنان، رابرت دیلون که در این انفجار مجروح نشده بود گفت: «مهم ترین مأموریت ما خروج تمام نیروهای خارجی از لبنان است.» تنها با تأمین کنترل دولت لبنان در سراسر کشور «است که از تراژدیهایی وحشتناکی مانند آنچه ما دیروز تجربه کردیم می توا
ن در آینده اجتناب کرد.» رئیس جمهور لبنان امین جمیل در تلگرافی که ۱۸ آوریل به رونالد ریگان ارسال کرد گفت: «مردم لبنان و من عمیقترین تسلیت خود را به خانواده های قربانیان آمریکایی ابراز می کنیم. [بر پشت کشیدن] صلیب صلح بار [(مسوولیت)] شجاعان است.» همزمان لبنان از آمریکا، فرانسه و ایتالیا خواست که نیروهای حافظ صلح را دوبرابر کنند. در ۱۶ آوریل نیروهای حافظ صلح ۴۸۰۰ نفر شامل ۱۲۰۰ نفر از تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا ۱۴۰۰ نفر سرباز ایتالیایی، ۲۱۰۰ نفر چترباز فرانسوی و ۱۰۰ سرباز انگلیسی بودند. ایران داشتن هرگونه نقشی در این حمله را نفی کرد. وزیر امور خارجه علی اکبر ولایتی گفت: «ما هر گونه دخالت را انکار می کنیم و باور داریم که این اتهام یک تبلیغ سیاسی دیگر علیه ماست.» پاسخ کنگره ایالات متحده. کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان آمریکا در ۱۹ آوریل کمک اقتصادی و نظامی ۲۵۱ میلیون دلاری به لبنان را که دولت درخواست کرده بود، تصویب کرد اما اصلاحیه ای به آن اضافه کرد که گسترش نقش نظامی آمریکا در لبنان را منوط به تصویب کنگره می کرد. کمیته روابط خارجی مجلس سنا در ۲۰ آوریل لایحه کمک به لبنان را تصویب کرد اما اصلاحیه ای نیز
ضمیمه ساخت که رئیس جمهور را برای هرگونه گسترش قابل توجه تعداد نیروها یا تغییر در ماهیت عملیات آنها، یا ایجاد، گسترش یا تمدید نیروهای چندملیتی در لبنان را منوط به دریافت اجازه از کنگره می کرد. نتایج. مسئولیت. سازمانی طرفدار ایران که خود را سازمان جهاد اسلامی (با جهاد اسلامی فلسطین اشتباه نشود) می نامید در یک تماس تلفنی با دفتر یک خبرگزاری بلافاصله پس از انفجار مسئولیت بمب گذاری را برعهده گرفت. تماس گیرنده ناشناس گفت: «این بخشی از مبارزه انقلاب ایران در مبارزه علیه اهداف امپریالیست در سراسر جهان هست. ما به حمله به حضور صلیبیون در لبنان، از جمله نیروهای بین المللی، ادامه خواهیم داد.» (این گروه قبلاً مسئولیت حمله با نارنجک که در آن پنج عضو آمریکایی نیروهای حافظ صلح زخمی شده بودند، را برعهده گرفته بود) قاضی آمریکایی جان بیتس (John Bates) دادگاه منطقه ای در واشینگتن دی سی در ۸ سپتامبر سال ۲۰۰۳ در محکمه ای ۱۲۳ میلیون دلار به قربانیان آمریکایی و اعضای خانواده های کشته شدگان آمریکایی اعطا کرد. قاضی رویس لمبرت (Royce Lamberth) در دادگاه منطقه ای واشینگتن در ۳۰ مه سال ۲۰۰۳ قضاوت کرد که که بمب گذاری های انجام شده توسط گر
وه های شبه نظامی حزب الله با تصویب و تأمین مالی سران ایران انجام شده است. این قضاوت راه را برای دریافت غرامت قربانیان از ایران باز کرد. ایران در این دادگاه حضور نداشت. دیگر اثرات. پس از این حمله، سفارت آمریکا به منطقه ای به ظاهر امن تر در شرق بیروت منتقل شد. اما در ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۸۴ یک حمله انفجاری دیگر منجر به کشته شدن ۲۲ لبنانی و ۲ سرباز آمریکایی شد. انفجار آوریل یکی از اولین حملات انتحاری در منطقه بود. در طی هشت ماه پس از آن، حملات مشابه ادامه یافت که شامل انفجار انتحاری خودرو در برابر سفارتخانه های آمریکا و فرانسه در کویت، حمله دومی به مقر ارتش اسراییل در صور (ر.ک. احمد قصیر) و حمله بسیار مخرب به آسایشگاه های تفنگداران آمریکایی و چتربازان فرانسوی در بیروت در ۲۳ اکتبر سال ۱۹۸۳ می شود.
نبرد سویتت ()، نبردی از نبردهای جنگ صلیبی عوام الناس که در ۲۱ اکتبر سال ۱۰۹۶ و پس از محاصره زریگوردون بین ترکان سلجوقی به رهبری قلج ارسلان یکم و صلیبیون به رهبری والتر در نزدیکی ایزنیک رخ داد که با شکست قاطع صلیبیون و کشتار آن ها همراه بود و پس از این نبرد جنگ صلیبی عوام الناس به پایان رسید. پیش زمینه. دلایل وقوع جنگ های صلیبی و به طور ویژه نخستین جنگ صلیبی به صورت گسترده ای میان مورخان مورد گفتگو قرار گرفته است. در حالی که ممکن است در مورد کم و کیف وقوع این جنگ ها بین مورخان اختلاف باشد اما آنچه روشن است این است که وقوع نخستین جنگ صلیبی ناشی از ترکیبی از عوامل مؤثر در اروپا و خاورمیانه است که منشأ آن وضعیت سیاسی دنیای مسیحی کاتولیک از جمله وضعیت سیاسی و اجتماعی در اروپای سدهٔ ۱۱، پیدایش جنبش اصلاحی در نهاد پاپ و کلیسا، و نیز رودررویی نظامی و مذهبی مسیحیت و اسلام در شرق (نبرد ملازگرد)، است. مسیحیت در دورهٔ ژوستلین در سراسر امپراتوری روم پذیرفته و رسمیت یافت، اما در سدهٔ هفتم تا هشتم با ظهور و قدرت یابی خلافت راشدین و خلافت اموی که منجر به فتح سوریه، مصر و شمال آفریقا — که قسمت بزرگی از امپراتوری مسیحی بیزانس
بود — و همچنین تسخیر اسپانیا که تحت فرمانروایی پادشاهی ویزیگوت بود، زمینه های برخورد اولیه با حکومت های مسیحی فراهم آمد. اما با ضعف دولت اسلامی، سرانجام امپراتوری اموی در شمال آفریقا فروریخت و تعدادی پادشاهی کوچک مسلمان پدیدار شدند، مانند حکومت اغلبیان که در سدهٔ نهم میلادی به تحرکات خود علیه دول اروپایی-مسیحی ادامه دادند. دول پیزا، جنوا و شاهزاده نشین کاتالونیا در جواب تهاجمات نیروهای مسلمان، نبردهایی را برای کنترل حوضهٔ مدیترانه علیه این پادشاهی های مسلمان، آغاز کردند، که برای نمونه می توان از لشکرکشی به مهدیه و نبرد در مایورکا و ساردینیا نام برد. در میان سال های ۱۰۹۶ تا ۱۱۰۱، یونانی های بیزانسی ورود صلیبیون را در سه موج جداگانه به داخل قسطنطنیه تجربه کردند. در ابتدای تابستان ۱۰۹۶، گروه پرتعداد و آشفته ای از صلیبیون به خارج از دیوارهای قسطنطنیه رسیدند. طبق گزارش ها، این موج فاقد انضباط نظامی و تجهیزات کافی مورد نیاز یک سپاه برای حمله یا تسخیر منطقه ای بودند. این گروه نخستین را، معمولاً جنگ صلیبی عوام الناس یا جنگ صلیبی مردم نامیده اند که بوسیلهٔ پیتر راهب و والتر فقیر فرماندهی می شد. موج دوم نیز همانند موج
اول، فاقد رهبرانی همچون پادشاهان اروپایی بود که این موج همراه با فرماندهانشان تشکیل و حرکت خود را به سمت شرق آغاز کردند. تعداد این گروه و نخستین موج روی هم رفته، ۶۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود. موج دوم توسط اوگ یکم، کنت ورماندو؛ برادر فیلیپ یکم، پادشاه فرانسه رهبری می شد. همچنین ریموند چهارم، کنت تولوز و سپاهی از پروانسی ها در موج دوم شرکت داشتند. «این موج دوم از صلیبیونی بود که از میان آسیای کوچک گذر کردند و انطاکیه را در ۱۰۹۸ تصرف و سرانجام اورشلیم را در ۱۵ ژوئیه ۱۰۹۹ تسخیر کردند.» موج سوم، مرکب از گروه هایی از لمباردی، فرانسه و باواریا بود که در ابتدای تابستان ۱۱۰۱ به اورشلیم رسیدند. پیش از جنگ. پس از سخنرانی پاپ و به دستور وی، عده ای از کشیشان و راهبان در غرب اروپا شروع به تبلیغ و تهییج و تشویق مردم به شرکت در جنگ کردند. مشهورترین آن ها پطروس، روبر آربرسیلی و والتر بودند. بر اثر تبلیغات و مواعظ کشیشان، مردم عادی از جمله کشاورزان و بردگان و حتی کسانی که کارشان دزدی و راهزنی بود به دعوت پاپ پیوستند. برخی نیز زنان و کودکان را همراه آوردند و ۱۵ هزار نفر بدون کوچک ترین ابزار و تدارک جنگی و آگاهی از نظم سپاهیگری از
مارس تا اکتبر ۱۰۹۶ به همراه پطروس زاهد از غرب اروپا به سوی اراضی مقدس در شرق به راه افتادند و کسانی نیز در میانه راه با آن ّا همراه شدند و سرانجام پس از عبور مناطق فرانسوی وارد منطقه راینلاند و ایالت کلونی شدند. والتر با چند هزار نفر فرانسوی، پس از عید پاک، در مارس ۱۰۹۶، بدون درنگ در کولونی، از مجارستان و بلغارستان گذشتند و برای تأمین مایحتاج خود به تاراج آبادی ها دست زدند و مرتکب فجایعی بسیار در طول مسیرشان شدند. این کارها، البته پیامدهای منفی نیز داشت و به درگیری کشید و شمار زیادی از افراد والتر در بلگراد کشته و عده ای نیز در یک کلیسا سوزانده شدند. سرانجام، والتر سفر را ادامه داد و در در مه یا ژوئیه ۱۰۹۶، او و همراهانش به حومه قسطنطنیه رسیدند و در همان جا به توصیه آلکسیوس کومننوس، امپراتور بیزانس (روم شرقی)، اردو زدند و منتظر افراد و لشکر پطروس منزوی ماندند. سپاه پطروس منزوی که به آن «ارتش خدا» می گفتند و در گزارشی مبالغه آمیز ۰۰۰، ۱۸۰ نفر بودند. از کولونی، حرکت کرد و از سرزمین مجارستان گذشت و ژوئن۱۰۹۶ به شهر زمون واقع در مرز مجارستان با روم شرقی رسید. این شهر همان جا بود که شماری از افراد والتر در آن جا ک
شته شده بودند، از این رو در پی یک مشاجره کم اهمیت، نبردی خونین درگرفت. چهار هزار نفر از مردم این شهر به خونخواهی کشته شده های گروه والتر به قتل رسیدند، آن ها شهر را نیز غارت کردند. سپاهیان پطروس منزوی سپس به سرزمین روم شرقی وارد شدند، بلگراد را غارت کردند و به آتش کشیدند و شهر نیش در قلب بالکان را ویران کردند که همین امر باعث خشم فرماندار شهر شد و به سپاهیانش دستور داد آن ها را سرکوب و تارومار کنند. پطروس پس از این شکست، با باقیمانده سپاهش به راه خود ادامه داد و به صوفیه رسید و در آن جا اردو زد، فرستادگان امپراتور به نزدش آمدند و از او تعهد گرفتند که بیش از سه روز در شهرهای امپراتوری اقامت نکند، در مقابل آنان نیز وعده تأمین غذای سپاهیانش را دادند. سپاه پطروس منزوی سرانجام در اول اوت به حومه قسطنطنیه رسید. جنگ. امپراتور در ملاقات با پطروس دریافت که او و سپاهیانش بسیار بی تجربه اند، از این رو به آنان توصیه کرد که تا رسیدن سپاه امیران و تیولداران اروپا صبر کنند ولی این توصیه کارگر نیفتاد، چرا که نفوذ پطروس رو به کاهش بود چون افراد وی به غارت و تجاوز و تعرض به مردم پایتخت و آبادی های مجاور دست زدند، امپراتور ناگز
یر آنان را از بسفور عبور داد و به اردوگاه سیوتوت (کیبوتوس)، نزدیک شهر هلنوپولیس در کرانه جنوبی خلیج نیکومدیا (اِزمیت)، منتقل کرد. گروه والتر (فرانسوی ها)، که اینک مردمی از ژرمن ها و ایتالیایی ها نیز با آن ها همراه شده بودند، همگی به سپاه پطروس منزوی پیوستند. در نیمه سپتامبر صلیبیان فرانسوی با پیش رفتن تا دروازه های نیقیه (ازنیق)، پایتخت قلیچ ارسلان سلجوقی، به غارت روستاها و آبادی های اطراف و کشتار ساکنان آن ها که مسیحی بودند دست زدند. به فاصله اندکی، ژرمن ها و ایتالیایی ها (بالغ بر ۶ هزار نفر) نیز به فرماندهی رینالد لومباردی دژ مستحکم زریگوردون/ زیریگوردوس را که جزو قلمرو سلجوقیان بود، تصرف کردند و آن را قرارگاه خود ساختند. در پی این تجاوز آشکار، قلیچ ارسلان با سپاهی مجهز، به مقابله برخاست و قلعه را پس از هشت روز محاصره، باز پس گرفت و ژرمن ها را قلع و قمع کرد و رینالد و شمار زیادی را به اسارت گرفت. پطروس منزوی به قسطنطنیه رفت تا از امپراتور کمک گیرد اما هرگز بازنگشت. ترکان سپس تله هایی در کنار رود و روستای دراکون برای سپاهیان والتر و سایر لشکریان عوام قرار دادند و بیش تر آنان از جمله والتر در ۲۱ اکتبر ۱۰۹۶ کش
ته شدند. بازماندگان این گروه با کمک کشتی های بیزانسی به قسطنطنیه بازگشتند و در حومه شهر اسکان یافتند. بدین ترتیب، حمله عوام با تلفات انسانی بسیار، به شکست انجامید. پس از عزیمت پطروس منزوی، سه لشکر از ژرمن ها به رهبری مردی نه چندان مشهور به نام فولکمار (۱۲هزار نفر)، گوتشالک، از مریدان پطروس (پانزده هزار نفر) و یکی از اشراف زادگانِ مشهور به یاغیگری به نام امیش (۱۵هزار نفر) راهی مشرق زمین شدند ولی بر اثر جنایاتی هولناک که از ابتدای حرکت دربارهٔ یهودیان انجام دادند و نیز به سبب غارتگری و ایجاد ناامنی، پس از رسیدن به مجارستان سرکوب شدند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ صلیبی عوام، پاپ از شاهزادگیان و بزرگان غرب اروپا برای شرکت در جنگ صلیبی برای فتح اراضی مقدس دعوت کرد و پس از مدتی ۴ ارتش برای حرکت به سمت شرق آماده شد. چهار سپاه اصلی صلیبی طبق زمان تعیین شده، در اوت ۱۰۹۶، اروپا را ترک کردند. آن ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون دیوارهای شهر در بین نوامبر ۱۰۹۶ و آوریل ۱۰۹۷، گرد آمدند؛ اوگ ورماندو، نخستین کسی بود که به آنجا رسید، پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. در این هنگام، امپ
راتور الکسیوس از آمادگی بیشتری در مقابل صلیبی ها برخوردار بود و همچنین حوادث خشونت بار کمتری در طول مسیر روی داد.
کوهستان روونزوری () یک رشته کوه در شرق استوایی آفریقا است که در مرز بین اوگاندا و جمهوری دموکراتیک کنگو واقع شده است. این کوه ها یخچال های طبیعی زیادی وجود دارد و یکی منابع از رودخانه نیل است. پیش تر این رشته کوه به نام «دامنه روونزوری» () شهرت داشت که این نام حدود سال ۱۹۸۰ برای مطابقت بیشتر و نزدیک با نام محلی روونجورا "Rwenjura" تغییر یافت. در اروپای دوران قدیم گاهی این کوه ها به عنوان منبع رود نیل با نام افسانه ای «کوه های ماه» نام برده شده است. بلندترین نقطه کوه های روونزوری به ارتفاع ۵٬۱۰۹ متر (۱۶٬۷۶۲ فوت) رسیده است. بالاترین قله کوه های روونزوری به طور دائم پوشیده در برف است. پارک ملی روونزوری و پارک ملی ویرونگا که به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده اند در محدوده کوه های روونزوری واقع اند. کوه های روونزوری بالاترین و دائمی ترین منابع رود نیل هستند و حوضه های حیاتی نیل و منطقه را تشکیل می دهند. بسیاری از رودخانه های سریع آن، آبشارهای شکوهمند و پوشش گیاهی، منظره های زیبا و و کوه های متنوع در آفریقا را به نمایش می گذارند.
ویلی هاوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال ای اف سی بورنموث، و باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد.