Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بردند. در عکس العمل به این فشارهای فرانسویان و نشان دادن دشمنی شان با آنها، زنان هر چه بیشتر از حجاب استفاده می کردند. تحصیلات و شغل. قبل از استقلال الجزایر، تعداد مادران الجزایری که قادر به خواندن و نوشتن بودند بسیار کم بود و این نتیجه ممنوعیتی بود که فرانسویان در زمینه آموزش برای زنان الجزایری ایجاد کرده بودند. آثار این سیاست خودش را بعد از استقلال نیز به صورت کم بودن زنان با سواد بالای ۴۰ سال نشان می داد.بعد از استقلال، زنان الجزایری نسبت به سایر زنان در کشورهای مجاور و دیگر کشورهای آفریقایی از حقوق بیشتری برخوردار بودند، حقوقی نظیر ارث، اجازه طلاق، سرپرستی اطفال، تحصیلات و شغل. زنان ۷۰ درصد از وکلا را در الجزایر تشکیل می دهند و ۶۰ درصد اطباء و پرستاران و متخصصین از زنان هستند.شراکت زنان در زمینه تأمین مخارج خانوادگی بیشتر از مردان است. از سال ۲۰۰۷، ۶۵ درصد دانشجویان دانشگاه ها را زنان تشکیل می دهند که بیش از ۸۰ درصد آن ها امکان به دست آوردن شغل بعد از فارغ التحصیلی را دارند. زن الجزایری در زمینه رانندگی خودروهای کرایه ای و کامیون به نسبت سایر کشورهای آفریقایی در رتبه اول قرار دارد و تعداد آن ها در نیروها
ی پلیس و مناصب امنیتی روز بروز بیشتر می شود. نقش زنان در جنگ الجزایر. زنان در جنگ استقلال الجزایر وظایف مختلفی بعهده داشتند. اکثر زنان مسلمان که نقش فعالی در این زمینه داشته اند وابسته به جبهه آزادیبخش الجزایر (FLN) بوده اند. فرانسویان نیز در زمینه فعالیت های نظامی، زنان مسلمان را بکار می گرفتند ولی فعالیت های آن ها به گستردگی و کیفیت مأموریت هایی که زنان الجزایری انجام می دادند نبود. بر اساس آمار ثبت شده، تعداد زنان شرکت کننده در جنگ استقلال الجزایر به ۱۱۰۰۰ تن می رسیده است، البته آمار واقعی ممکن است خیلی بیشتر از این بوده باشد. زنان شرکت کننده در این جنگ دو دسته بودند، زنان تحصیل کرده و با سواد که حدود ۲۰ درصد را تشکیل می دادند و زنان کم سواد و روستایی که سواد کاملی در زمینه خواندن و نوشتن نداشتند و این دسته حدود ۸۰ درصد بقیه را تشکیل می دهند. زنان دسته دوم در همان مناطقی که سکونت داشتند برای جبهه آزادیبخش عملیات می کردند. زنان در جریان انقلاب در زمینه های مختلفی فعالیت می کردند. «زنان در اشکال مختلف از قبیل جاسوس، گدا، پرستار و سر آشپز فعالانه عمل می کردند» «زنان در زمینه های جابجایی، ارتباطات و امور پشتیب
انی به مردان رزمنده کمک می کردند، کاری که برای مردان به دلیل محدودیت هایی که در ترددات داشتند به سادگی مقدور نبود». هر چند زنان هم در فعالیت های عملیاتی و هم در فعالیت های پشت جبهه شرکت داشتند ولی اکثر فعالیت های آن ها در زمینه های غیر عملیاتی بود. این زنان غالباً زنان ساکن مناطق روستایی و علفزارها بودند، گرچه کم بودن میزان شرکت آن ها در عملیات ها بمعنای کاهش اهمیت فعالیت های آن ها نیست.
محمد المقرانی (؛ زاده: ۱۸۱۵ – درگذشته: ۵ مه ۱۸۷۱) یکی از رهبران انقلاب های مردمی است که الجزایر در قرن ۱۹ میلادی بعد از جنگ فرانسه با الجزایر در سال ۱۸۳۰ شاهد آن بوده است. محمد المقرانی فرزند احمد المقرانی یکی از حکام منطقه مجانه است که بعد از وفات پدر جانشین او گردید و مقامات فرانسوی به او لقب پاشا آغا که امتیازات کمتری نسبت به پدرش داشت دادند. شرکت در انقلاب. المقرانی در مارس ۱۸۷۱ استعفای خودش را به مقامات فرانسوی تقدیم و به انقلاب علیه اشغال فرانسه پیوست. او و برادرش و گروه او از کسانی بودند که مرگ را بر زندگی ذلت بار ترجیح داده و مقاومت علیه اشغالگر را تا به آخر ادامه دادند. برادر او که رهبری این انقلاب را بر عهده داشت سرانجام در ۲۰ ژانویه ۱۸۷۲ در نزدیکی قصر الرویسال شمال شرقی ورقله در منطقه جنوب توسط مقامات فرانسوی بازداشت شد و به این ترتیب شعله انقلاب در آن زمان خاموش گشت. این انقلاب که تقریباً یک سال بطول انجامید و پایه های استعمار فرانسه در الجزایر را به لرزه درآورد و در آن نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر از مردم الجزایر توسط ارتش اشغالگر کشته شدند و زمین های مردم توسط استعمارگران مصادره و در اختیار اروپاییانی
که به الجزایر کوچ کرده بودند قرار گرفت. هزاران تن از الجزایری هایی که در این انقلاب شرکت کرده بودند به کالدونی جدید تبعید شدند و خانواده المقرانی نیز تحت تعقیب قرار گرفتند. در اثر این وقایع خونین و قانونی که در سال ۱۸۸۱ به تصویب رسید، مهاجرت الجزایری ها به خارج به ویژه سوریه افزایش یافت. درگذشت. محمد المقرانی در ۵ ماه مه ۱۸۷۱ بر اثر شلیک توسط ارتش اشغالگر کشته شد و در بنی عباس نزدیکی شهر بجایه به خاک سپرده شد. در روایتی دیگر گفته شده که هنگامی که در حال نماز بوده توسط خدمتکار خودش به قتل رسیده است.
پیتر داتن (؛ زادهٔ ) سیاست مدار استرالیایی است که از نوامبر ۲۰۰۱ عضو لیبرال مجلس نمایندگان استرالیا بوده است. او پیشتر وزارت بهداشت، وزارت ورزش را در کارنامه داشته و از سال ۲۰۱۴ وزیر مهاجرت و حفاظت مرزی استرالیا شده است. وی در ۱۸ ژولای ۲۰۱۷ به عنوان وزیر امور داخله انتخاب شد و در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۷ به عنوان ریاست اداره امور داخله منصوب شد. او قبلا به عنوان وزیر مشارکت نیروی کار و وزیر دارایی و معاون خزانه دار در دولت هاوارد خدمت کرده بود.
آلبرت کایپ (; – ) نقاش اهل هلند بود. وی از نقاشان دوران طلایی هلند در قرن ۱۷ میلادی می باشد آثارش بیشتر در زمینه منظره نگاری بوده. یاکوب خریتس کایپ پدر و بنیامین خریتس کایپ برادر وی نیز نقاش بوده اند.
اوپن کولا برندی منبع باز از کولا است که دستورالعمل ساخت آن آزادانه در دسترس عموم قرار دارد و قابل تغییر است. هر کسی می تواند این نوشیدنی را بسازد یا آن را تغییر داده و دستورالعمل بهبودیافته ای جهت تهیهٔ آن ارائه دهد. نسخه ابتدایی آن (نسخهٔ ۱٫۰) در ۸ بهمن ۱۳۷۹ (۲۷ ژانویهٔ۲۰۰۱ (میلادی)) توسط گراد کان، کوری دکترو و جان هنسون منتشر شد و نسخهٔ کنونی آن ۱٫۱٫۳ است. اگر چه در اصل قرار بود از این نوشیدنی به عنوان یک ابزار تبلیغاتی برای توضیح نرم افزارهای آزاد و منبع باز استفاده شود، ۱۵۰٬۰۰۰ قوطی از آن فروخته شد و بدین ترتیب این نوشیدنی زندگی جدیدی را برای خودش آغاز کرد. شرکت تورنتویی اوپن کولا که توسط آن سه نفر تأسیس شده بود، بیشتر به خاطر خود نوشیدنی شناخته شد تا نرم افزاری که آن نوشیدنی قرار بود ترویج کند. لارد براون، استراتژیست ارشد آن شرکت، این موفقیت را ناشی از بی اعتمادی گستردهٔ موجود نسبت به شرکت های بزرگ و «ماهیت اختصاصی همه چیز» می داند. فرمول طعم دهنده. فرمول طعم دهندهٔ اوپن کولا از این قرار است: رقیق کردن. پس از ترکیب کنسانتره طبق دستور داده شده (ضمن در نظر گرفتن تمام اقدامات احتیاطی)، شربت با نسبت ۱ به ۵ (
ترجیحاً با سودای بدون سدیم) رقیق می شود تا نوشیدنی نهایی حاصل شود. از مواد تشکیل دهندهٔ فوق، پس از رقیق کردن به این شکل، در حدود ۲۴ لیتر اوپن کولا بدست می آید. دستور کامل این نوشیدنی، شامل دستورالعمل تهیهٔ خانگی سودا از مواد اولیه آن مانند مخمر و شکر نیز می شود، به شکلی که بتوان کل فرایند را به صورت منبع باز تعریف کرد. در غیر این صورت، استفاده از محصولات تجاری سودا که در بطری یا قوطی عرضه می شوند یا ماشین آلات کربناتسازی و کپسول های تجاری دی اکسید کربن ناگزیر خواهد بود.
سالواتور موندی به معنای منجی جهان نام یک نقاشی از مدرسه لئوناردو است ( نه خود لئوناردو داوینچی ) که در آن عیسی مسیح به تصویر کشیده شده است. این اثر از جمله آثار انگشت شمار برجای مانده و یکی از دو نقاشی متعلق به لئوناردو داوینچی است که هنوز در تملک مالک خصوصی است. فروش. در سال ۲۰۱۱ نگارخانه ملی لندن این تابلو را با عنوان اثر مدرسه لئوناردو به نمایش گذاشت. (زیرا این تابلو امضای مدرسه لئوناردو و نه خود داوینچی را داشت؛ یعنی شاگردان لئوناردو داوینچی در کارگاه او نقاشی می کردند و خود او گاهی تابلو را ویرایش می کرده است. همچنین تنها ۱۵ تابلو در جهان امضای لئوناردو داوینچی را دارند و باقی، در کارگاه او کشیده شده اند) همزمان رابرت سایمون برخلاف وعده خود به نگارخانه ملی لندن تلاش کرد تابلو را بفروشد. اما موفق نشد؛ زیرا مشتریان حرفه ای در اصالت تابلو شک داشتند. در سال ۲۰۱۳ یک میلیاردر روسی به نام دمیتری ایفگنویچ ریبولوفلیف ساکن موناکو با میانجی گری حراجی ساتبیز و با همکاری یک دلال فرانسوی، منجی جهان را به قیمت ۱۲۷ میلیون دلار خرید. این موضوع به سرخط رسانه های هنری تبدیل شد و روزنامه نیویورک تایمز قیمت واقعی تابلو را ۸۰
میلیون دلار برآورد کرد. این قیمت، گمان دربارهٔ اصالت تابلو را بیشتر کرد. در سال ۲۰۱۶ دمیتری ریبولوفلیف تصمیم به فروش تابلو از طریق حراجی کریستیز گرفت. حراجی کریستیز در آگهی فروش خود تلاش کرد به شک و تردیدها دربارهٔ اصالت منجی جهان پایان دهد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷ تابلوی "سالواتور موندی" در حراجی کریستیز نیویورک به قیمت ۴۰۰ میلیون دلار آمریکا چکش خورد. کمیسیون حراجی نیز مبلغی برابر ۵۰٬۳۱۲٬۵۰۰ شد که به قیمت فروش، افزوده شد. در کل، خریدار مبلغ ۴۵۰٬۳۱۲٬۵۰۰ میلیون دلار آمریکا برای خرید این اثر پرداخت کرد که این اثر را به گران ترین نقاشی فروخته شده جهان تبدیل کرد. خریدار نهایی این اثر با تماس تلفنی در حراجی شرکت کرده بود و هویت او کاملاً مشخص نبود؛ اما شایعات نام «شاهزاده بدر بن عبدالله بن فرحان آل سعود» را به عنوان صاحب این اثر مطرح کرده اند. موزه لوور ابوظبی در امارات متحده عربی در دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد قصد نمایش عمومی این اثر را دارد. اما همچنان مشخص نکرد که خود مالک تابلو هست یا نه. در ۷ دسامبر ۲۰۱۷ گزارش شد که محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی خریدار این نقاشی بوده است. در جریان سفر محمد بن سلمان به فرانسه در آو
ریل ۲۰۱۸ دولت عربستان از دولت فرانسه خواست که اصالت منجی جهان را بررسی کند. برای اینکار تابلو به پاریس فرستاده شد و وزارت فرهنگ فرانسه مسئولیت بررسی را به موزه لوور و مرکز پژوهش و مرمت موزه های فرانسه سپرد. پس از سه ماه بررسی که با همکاری کارشناسان بین المللی و با استفاده از تازه ترین فناوری ها انجام شد اعلام کردند که «لئوناردو داوینچی تنها دستی در نقاشی منجی جهان برده است». با این وجود محمد بن سلمان اصرار داشت که در هنگام برگزاری نمایشگاه سال ۲۰۱۹ که موزه لوور به مناسبت پانصدمین سال مرگ داوینچی برگزار می شد منجی جهان را کنار مونالیزا بگذارند و بگویند که کار خود لئوناردو داوینچی است. اما سرانجام امانوئل مکرون درخواست محمد بن سلمان را رد کرد. اما نتیجه پژوهش کارشناسان هیچگاه رسانه ای نشد و در بایگانی مرکز پژوهش و مرمت موزه های فرانسه هیچ نسخه ای از این بررسی موجود نیست و مسئولان موزه لوور نیز هیچگاه حاضر نشدند به پرسش ها پاسخ دهند. کیفیت اثر. برخی از مهم ترین کارشناسانِ آثار برجستهٔ هنری، از تمیز کردن «بیش از اندازه» و روند بازسازی نقاشی ایراد گرفته اند. همچنین ایرادهایی بر قاب چوبی بیدزدهٔ اثر وارد شده است.
پودستا()نامی است که به برخی مقامات بلندپایه در بسیاری از شهرهای ایتالیا که در قرون وسطی بعد از آن مطرح شده است، داده شده است. به طور عمده این به معنای دادگاه عالی ایالت ایالتی، همتای موقعیت های مشابه در شهرهای دیگر بود که با نام های دیگر، به عنوان مثال رکتورها ("رکتور ها")، اما همچنین می تواند به معنای مدیر محلی است که نماینده امپراتور روم مقدس بود. در حال حاضر، پودستاعنوان شهردارها در شهروندان ایتالیایی زبان گریسونس در سوئیس است. ریشه جویی. این اصطلاح از واژه لاتین (پودستا) به معنای قدرت است. مفهوم مشابهی برای عبارت عربی سلطان وجود دارد تاریخ ایتالیا. اولین استفاده مستند از پودستا در سال ۱۱۵۱ در بولونیا بود، زمانی که آن را به گویید دی رانییری دی ساسو از کانوسا اعمال، که از فاینزا به عنوان رتور e پودستا آورده شده است، در اسناد متعدد ذکر شده است. لیندر آلبرتوس به موارد زیر می دهد: "شهروندان می بینند که اغلب در میان آنها اختلافات و اختلافات، از طرف فریب گرائی یا دوستی، از حسادت یا نفرت که یکی از آن ها علیه یکی دیگر بود، که در آن جمهوری آنها صدمه بزرگی، زیان و زیان را متحمل شد، به وجود آمد؛ بنابراین، آنها پس از
آن تصمیم گرفتند بحث و جدال در برابر این اختلالات را فراهم می کند و به همین ترتیب آنها شروع به ایجاد مردی از تولد فرزند خود دادگاه اصلی خود را، به او قدرت، اقتدار و صلاحیت بیش از شهرستان، و همچنین بیش از جنایی به عنوان بیش از علل مدنی و در زمان جنگ به عنوان خوب همانطور که در زمان صلح، او را پیشتر به عنوان بالاتر از دیگران یا پودستا، به عنوان داشتن هر قدرت و قدرت در شهرستان پودستا برای اولین بار توسط Frederick Barbarossa امپراتور روم مقدس اولین بار به طور گسترده ای تعیین شد، زمانی که او شروع به دفاع از حقوق که موقعیت امپریال خود را به او داده بود در شهرستانها از شمال ایتالیا؛ در دومین رژیم امپریالیستی در Roncaglia، نوامبر ۱۱۵۸، فردریش در چندین شهر بزرگ امپراتوری پودستا منصوب کرد «به طوری که اگر قدرت سلطنتی در آن محل» کنسول انتخاب شده، که Frederick حق را برای تصویب شده است، او شروع به تعیین مستقیماً. کسب و کار پودستا بود برای اجرای حقوق امپریالیستی. از همان آغاز، این بسیار غیرمعمول بود و رفتار اغلب خودخواهانه آنها عامل ایجاد تشکیل لیگ لومبارد و قیام علیه فردریک در سال ۱۱۶۷ بود. اگرچه آزمایش امپراتور کوتاه مدت بو
د، پودستا به زودی در شمال ایتالیا مهم و شایع شد و ظاهر آن در بیشتر کمون ها در حدود ۱۲۰۰ سالگی با تفاوت اساسی بود. این مقامات اکنون توسط شهروندان یا نمایندگان شهروندان، و نه مانند کنسول های قدیمی (اما نه کالج) منصوب می شوند. پادودا از قدرت عظیم در شهر، هم در صلح و هم در جنگ و هم در امور داخلی و خارجی بهره می برد. اما مدت اعتبار آنها فقط یک سال طول کشید. به منظور جلوگیری از نزاع شدید که در زندگی مدنی ایتالیایی شایع است، به زودی سفارشی برای استخدام یک غریبه برای پر کردن این موقعیت بود. یک شباهت به مدیران مدرن می تواند باشد. در طول قرن های ۱۲ و ۱۳، ونیزی ها برای این منظور تقاضای ویژه داشتند. این احتمالاً به دلیل نگرانی کمتر (در آن زمان) از دیگر ایتالیایی ها در امور سرزمین اصلی بود. پس از آن، در چند مورد، مدت اعتبار به مدت یک سال یا حتی یک عمر تمدید شد. آنها در یک کاخ لوکس محدود شده بودند تا از هر یک از خانواده های محلی تحت تأثیر قرار گیرد. آرایش معماری قصر عمومی در سینا، ساخته شده در سال ۱۲۹۷ آغاز شده، ارتباط بی نظیری از کمون را با پودستا، که در پرونده سینا یک نجیب بی نظیر در قوه قضاییه بود، منعکس می کند. این محل
سکونت خود را در اطراف دادگاه داخلی خود را برای پودستا ارائه، جداگانه، اما در داخل قصر عمومی که در آن شورای نمایندگان و کمیته خود را نه به طور منظم ملاقات کرد. در طول بخش بعدی دوازدهم و کل قرن سیزدهم، بیشتر شهرهای ایتالیایی تحت پوشش قرار گرفتند. در مورد رم با سابقه خشونت های مدنی، گرگورویوس می گوید: "در سال ۱۲۰۵، پاپ اینوکسنت سوم فرم دولت مدنی را تغییر داد؛ قدرت اجرایی در حال حاضر در دست یک سناتور یا پرستار تنها بود که به طور مستقیم یا غیرمستقیم منصوب شده توسط پاپ ". در فلورانس پس از ۱۱۸۰، مقام ارشد از کنسول ها به پادود منتقل شد و میلان و دیگر شهرهای نیز توسط این مقامات حکومت می کردند. علاوه بر این، در بعضی از شهرهای پرونس (جنوب شرقی فرانسه، استان سابق Galleria Narbonensis)، پودستاها وجود داشت. یک نویسنده ناشناس یک راهنمای مختصر برای پودستا احتمالی را تشکیل داد (اگر چه ظاهراً ظاهراً برای رسیدن به دفتر به نظر می رسد)، چشم معنوی، حدود ۱۲۲۲؛ در شش فصل ساده و کوتاه، تازه کار را از طریق الزامات اداره، حقوق و دستمزد، نامه ای که از طرف بازنشسته به یک نفر جدید، انتخاب مشاوران، مدیریت حسابهای پول هدایت می شود هدایت می
کند. فصل پنجم سخنرانی های مدون را در موارد خاصی از جمله مرگ شهروندان برجسته ارائه می دهد. فصل نهایی مربوط به ساختن جنگ (در یک بند) و آموزش مقامات شهری است. در قرن سیزدهم در فلورانس، در ارویهتو (۱۲۵۱) و برخی از شهرهای دیگر، کاپیتان مردم (به معنای واقعی کلمه "کاپیتان مردم") به دنبال منافع طبقات پایین تر انتخاب شد. (تا به امروز، سران دولت جمهوری کوچک مستقل سن مارینو همچنان "کاپیتان" نامیده می شوند). به طرق دیگر، قدرت تحریم ها کاهش یافت - آنها تا زمانیکه در اوایل ناپدید شدند، بیشتر به عملکرد قضایی محدود می شدند قرن شانزدهم. مقامات فرستاده شده از جمهوری های ایتالیا برای اداره امور شهرهای وابسته نیز بعضی اوقات به عنوان پاداشی نامیده می شدند. در قرن بیستم، شهرهای ترنتو و تریستا نام دادگاه را به دادگاه عالی خود دادند. مثال ایتالیا در مورد پودستا گاهی اوقات به دنبال شهرهای و جمهوری در شمال اروپا در قرون وسطی، به ویژه با روابط تجاری با ایتالیا بود. مأمورها گاهی اوقات نام پدستا یا پدستات را می پوشند؛ بنابراین در شرق فریسیا، اسامی و عملکردهای مشابهی با جمهوریهای ایتالیا وجود داشت؛ گاهی اوقات هر یک از استان ها دارای یک،
گاهی اوقات رژیم فدرال یک کلاهبرداری عمومی برای کل کشور را انتخاب کرد، مدت زمان اداری برای یک دوره محدود یا برای زندگی. دوران فاشیستی. رژیم فاشیستی نسخه خود را از شکل پودستا ایجاد کرد. در فوریه سال ۱۹۲۶، مجلس سنا موسولینی حکمی صادر کرد که قدرت و توابع خودمختارها (شهرداریها) را از جمله شوراهای انتخاب شهرداری و شهرداران حذف کرد. در عوض، همه چیز به استثنای رم باید توسط «پودستا»، شهردار اقتدارگرا با قدرت کامل اجرایی و قانونگذاری، رهبری شود. او توسط منشور سلطنتی (در عمل توسط حزب ملی فاشیستی) برای یک دوره پنج ساله تجدید پذیر (که می تواند در هر زمان با اثر فوری لغو شود) منصوب شد. در رم، فرماندار به عنوان رئیس دولت محلی منصوب شد. در کمون های محلی، پودستا توسط یک یا دو معاون پودستا نامزد شده توسط وزارت کشور، علاوه بر هیئت مشاوره (کنسولگری شهرداری) که توسط پیشینیان محلی یا در شهرستانها عمده توسط وزارت داخلی. این فرمان از ۲۱ آوریل ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۵، زمانی که کل سیستم با بازگشت به دموکراسی رها شد، در حال اجرا بود. پودستریا. به معنای واقعی کلمه این کلمه مشتق شده به معنای دفتر پودستا یا اصطلاح آن است، اما پودستریا همچنین می توان
د یک ناحیه ای را اداره کند که در یک دولت بزرگتر اداره می شود. در دامنه های برجسته که جمهوری دودال ونیز به تدریج در حوضه رودخانه پائول تأسیس شد و در پی پیوستن به چندین استان مرکزی و شهرهای خودمختار، عمدتاً در قرن پانزدهم، پدهایستریایی ها (ورشو پدستاری) یکی از سطوح متوسط سازمان اداری سلسله مراتبی، بالاترین سطح (استانی) قلمرو ارضی (تقریباً یک منطقه اداری مدرن) است. پس از جمهوری دودال دیگر، جنوا، در سال ۱۲۷۳، پادشاه پروا و گالاتا، حومه تجاری قسطنطنیه، توسط امپراتور بیزانس صادر شد، آن را به طور مشترک توسط پودستامشترک تا سال ۱۴۵۳، زمانی که تمام قسطنطنیه توسط ترورهای عثمانی تسخیر شد. دولت پت فریزیان. مفهوم یک مرد محلی که توانایی نمایندگی امپراتور را داشت، همچنین از ویژگی های فریسی قرون وسطی بود. از ابتدای روایات، حقوق مهمی طبق قوانین شناخته شده به عنوان قانون هلندی اولیه اعطا شد یا تأیید شد. با توجه به سنت های بعدی، این شارلمان بود که Frisians عنوان آزادیخواه را داد و اجازه داد آنها را انتخاب کنید پادادات خود یا فرماندار امپراطوری از میان رهبران، برای سازماندهی و رهبری دفاع از دو منطقه از سه منطقه فریسلاند، در فریسل
اند میانی، از فلی به لورس و در شرق فریسلاند از لورس به وستر، بعد شمارش اورستفرسلند. فریسیان احتمالاً از عنوان ایتالیایی podestà (هلندی: potestaat، آلمانی: Potestat، انگلیسی: potestate) در طول جنگ صلیبی ششم در ۱۲۲۸ شناخته شده بود. با توجه به امتیازات که به دوران کارولینگ به دروغ گفته شد، او باید بتواند شوالیه ها را بکشد. نوشته های تاریخی آکواریفال به زودی به عنوان سن وایکینگ اشاره به پوتستان می کند. تنها قاعده انتخاب شده برای سرزمین فریسلند بین ولی و لورس انتخاب شدند جوووچو (۱۳۹۶) و جوک دکاما (۱۴۹۴)، هر دو توسط شرینگرز انتخاب شدند. با این حال، در سال ۱۳۹۹، ولسوالی های وسترگو و اوستروو به ترتیب، هارینگ هارینکسما و سیرورد ویارادا را در مبارزه علیه تعداد هلند انتخاب کردند. این عنوان در خارج از فریسلستان به خوبی شناخته شده بود، تنها با نصب آلبرشت ساکسونی به عنوان پادزهر موروثی در سال ۱۴۹۸؛ فریسلند انتخاب جوک دکاما به عنوان برجسته امپراتوری خود (۱۵۲۲). در زبان محلی دالماسی، میراث زبانی و فرهنگی جمهوری ونیز، با استفاده از اصطلاح پودستا، به جای استاندارد شهردار کرواتی، زمانی که به شهردار اشاره کرد، بیان می شود.
چینی آمریکایی ها () شامل چینی های متولد آمریکا و آمریکایی هایی می شود که تبارشان به طور کامل یا بخشی چینی است. چینی آمریکاییان یکی از گروه های چینیان خارج از کشور و همچنین زیرگروهی از آمریکایی های آسیایی شرقی هستند که خود نیز زیرگروهی از آسیایی آمریکایی ها است. بسیاری از چینی آمریکایی ها مهاجرین از سرزمین اصلی چین، هنگ کنگ، ماکائو، تایوان، و نیز از دیگر مناطق دارای پراکنش چینی ها، خصوصاً آسیای جنوب شرقی و بعضی کشورهای دیگر غربی چون کانادا، بریتانیا، استرالیا، نیوزیلند، و برزیل و و اخلاف آنان هستند. جماعت چینی آمریکایی بزرگترین جماعت چینی خارج از کشور خارج از آسیا و پس از جماعت های چینی در تایلند و مالزی بزرگترین جماعت چینی خارج از کشور در جهان است. جماعت چینی آمریکایی بزرگترین گروه قومی آسیایی آمریکایی است و ۲۵٫۹ درصد از جمعیت آسیایی آمریکایی را تشکیل می دهد. آمریکاییان با تبار چینی، چه کامل چه جزئی ۱٫۲ درصد از کل جمعیت آمریکا را در سال ۲۰۱۰ به خود اختصاص می دادند که در حدود ۳٫۸ میلیون نفر بود. در ۲۰۱۰ نیمی از چینی آمریکاییان در دو ایالت کالیفرنیا و نیویورک زندگی می کردند. مذهب. جماعت چینی آمریکایی از این نظر
که اکثریت چینی آمریکایی ها دارای گرایش دینی نیستند با بقیه آمریکاییان متفاوتند. ۵۲٪ آنان گفته اند که گرایش دینی ندارند که این رقم برای میانگین آسیایی آمریکایی ها ۲۶٪ و میانگین ملی ۱۹٪ است.
موته (به عربی: مؤتة) یک شهر در اردن است که در استان کرک واقع شده است. موته ۲۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. مقبره جعفرطیار در این شهر قرار دارد.
گِرشُن کینْگْزْلی (؛ زادهٔ - ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹) موسیقی دان پیشگام موسیقی الکترونیک اهل آلمان بود. مشهورترین اثرش قطعهٔ بی کلام "پاپ کورن" نام دارد.
تراموا درسدن () سیستم تراموا در شهر درسدن، آلمان است. این تراموا که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شده دارای ۱۲ خط، ۲۵۹ ایستگاه و ۱۳۲٫۷ کیلومتر طول می باشد.
تراموا گرلیتز () سیستم تراموا در شهر گرلیتز، آلمان است. این تراموا که در سال ۱۸۸۲ تأسیس شده دارای ۲ خط، ۳۴ ایستگاه و ۱۱٫۸ کیلومتر طول می باشد.
رابح الخرایفی (عربی: رابح الخرایفی) (زاده ۲۲/۵/۱۹۶۹) در شهر رباح به دنیا آمد. وی وکیل و استاد دانشگاه می باشد و در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ برای مجلس مؤسسان تونس انتخاب شد، و عضو کمیته های قضایی، اداری، مالی و قانون اساسی بود و به هیچ فراکسیونی در مجلس وابسته نبود. وی از حوزه انتخاباتی جندوبه می باشد. تحصیلات. او دارای مدرک دکترا در قانون عمومی است و در دادگاه امور خارجه وکیل است. وی همچنین چندین دوره در دانشکده علوم حقوقی و اقتصادی استاد بوده است. فعالیت سیاسی. آغاز کار سیاسی وی با خواندن کتاب هایی مانند منشور و سخنرانی های ناصر بود، وی در دوران دبیرستان با نوشته های تئوری دولت عصمت سیف از چهره های انقلاب عربی آشنا شد و به تشکیلات یک واحد کوچک در محله خود پیوست، سپس در دوران دانشگاه -۱۹۹۰ ۱۹۸۹ با این گروه مخالفت کرد و با یک گروه جوانان جنبش سوسیالیستی دموکراتیک فعالیت نمود و سپس به جنبش جوانان دمکراتیک سوسیالیستی پیوست و خودش را تحمیل کرده و عضو دفتر اجرائی جوانان دمکراتیک و مسئول روابط خارجی آن شد. در سال ۱۹۹۵، از جنبش جوانان بخاطر مواضعش به نفع زین العابدین بن علی خارج شد و وارد سازمان عفو بین الملل شعبه تونس شد، و ه
مچنین وارد لیگ تونس برای حقوق بشر، شاخه ای از جندوبه شد تا اینکه در سال ۲۰۰۳ وارد حزب ترقی خواه دموکرات شد و در کنفرانس سال ۲۰۰۶ این حزب به سطح دفتر سیاسی ارتقاء یافت. از سال ۲۰۰۹ او رئیس کمیسیون حقوقدانان عفو بین الملل شعبه تونس و عضو کنگره ملی عرب است. استعفاء. در تاریخ ۱۷/۸/۲۰۱۴ بخاطر عدم اعتماد در جریان رای گیری روی لیست نمایندگان جندوبه در انتخابات مجلس آینده از حزب جمهوری استعفاء داد. انتشارات. در می ۲۰۱۵ کتابی تحت عنوان «آئین نامه داخلی مجلس شورا در تونس» ، منتشر نمود.
تراموا لایپزیگ () سیستم تراموا در شهر لایپزیگ، آلمان است. این تراموا که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شده دارای ۱۳ خط، ۵۱۰ ایستگاه و ۱۴۸٫۳ کیلومتر طول می باشد.
تراموا پلاوئن () سیستم تراموا در شهر پلاوئن، آلمان است. این تراموا که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شده دارای ۵ خط، ۴۰ ایستگاه و ۳۰٫۱ کیلومتر طول می باشد.
تراموا تسویکاو () سیستم تراموا در شهر تسویکاو، آلمان است. این تراموا که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شده دارای ۴ خط، ۴۰ ایستگاه و ۱۸٫۵ کیلومتر طول می باشد.
تیرانداز چپ دست () فیلمی در ژانر زندگینامه ای و وسترن به کارگردانی آرتور پن است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به پل نیومن، هرد هتفیلد، جیمز بست، دنور پیل، و نستور پایوا اشاره کرد.
پسرها، دور پرچم جمع شوید! () یک فیلم به کارگردانی لئو مک کری است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به پل نیومن، جوآن وودوارد، جوآن کالینز، جک کارسون، و تیوزدی ولد اشاره کرد.
فیلادلفیایی های جوان () فیلمی در ژانر درام حقوقی به کارگردانی وینسنت شرمن است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد.
مَن (به زبان فرانسوی: Maine) یکی از استان های تاریخی کشور فرانسه است (با رود من اشتباه نشود). این منطقه در گذشته شهرستان من بوده و مرکز آن لو مان بود. اما امروزه به دو بخش سارت و ماین تقسیم شده است. من نزدیک به ۸۵۷ هزار ساکن دارد.
چه راهی برای رفتن! یا چه زندگی پرجنجالی! () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و موزیکال به کارگردانی جی. لی تامپسون است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. داستان. لوئیزا سعی می کند بیش از ۲۱۱ میلیون دلار را به خدماتِ دولتی ایالات متحده ببخشد، کارمندان دولت تصور می کنند این یک شوخی برای روز اول آپریل است و از این کار امتناع می کنند. لوئیزا سپس به یک روانپزشک، دکتر استفانسون، مراجعه می کند و سعی می کند انگیزه اش را برای دادن تمام پول هایش توضیح دهد، و از خاطرات تمام زندگی اش و ازدواج های نافرجامش می گوید. لوئیزا دوران کودکیِ خود را یک دختر ایده آل گرا توصیف می کند. مادرش که به پول علاقه دارد، لوئیزا را تحت فشار قرار می دهد تا با لئونارد کرالی، ثروتمندترین مرد شهر، ازدواج کند. لوئیزا در عوض ادگار هاپر، دوست قدیمی مدرسه را انتخاب می کند که با الهام از هنری دیوید ثورو، زندگی ساده ای دارد. آنها ازدواج می کنند و فقیر اما شاد هستند زندگی آن ها به خوبی می گذرد تا اینکه هاپر تصمیم می گیرد برای رقابت با لیونارد کرالی به سمت موفقیت و ثروت برود. او با بی توجهی به لوئیزا برای فراهم کردن زندگی بهتر برای او، فروشگاه کوچک خود را به یک امپراتو
ری عظیم تبدیل می کند و کراولی را از کار می اندازد، ولی خودش نیز به دلیل کار بی وقفه و سخت می میرد. لوئیزا که پس از مرگ هاپر، به یک میلیونر تبدیل شده است، قول می دهد که دیگر ازدواج نکند. او به پاریس سفر می کند و در آنجا با لری فلینت، هنرمند آوانگارد که در حال رانندگی تاکسی است، آشنا می شود. لوئیزا عاشق فلینت می شود و آنها با هم ازدواج و یک زندگی ایده آل و غیرعادی را آغاز می کنند. فلینت ماشینی اختراع می کند که صداها را به رنگ و نقاشی روی بوم تبدیل می کند. یک روز، لوئیزا موسیقی کلاسیک می نوازد و توسط این ماشین نقاشی زیبایی خلق می شود که فلینت در نخستین نمایشگاه قابل توجه خود آن را می فروشد و پس از آن موفق و مشهور می شود و نقاشی های بیشتری خلق می کند. او که اکنون حریص شده است، ماشین های بزرگ تری برای ایجاد آثار نقاشی می سازد. فلینت بی وقفه آثار هنری تولید می کند تا اینکه یک شب، ماشین ها به مخترع خود حمله می کنند و او را تا حد مرگ کتک می زنند و...