Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گری، حل مناقشه و اصلاحات سازمان ملل در دانشگاه اوپسالا بوده است. الیاسون در سال ۱۹۶۵ کار دیپلماتیک خود را هنگامی که در وزارت امور خارجه سوئد استخدام شد، آغاز کرد. از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ به عنوان مشاور دیپلماتیک نخست وزیر سوئد اولاف پالمه و از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به عنوان مدیرکل امور سیاسی در وزارت امور خارجه خدمت کرد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶، الیاسون بخشی از مأموریت سازمان ملل در عراق بود که در جنگ ایران و عراق میانجیگری می کرد. وی از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان نماینده دائم سوئد در سازمان ملل در نیویورک خدمت کرد و در آنجا نیز به عنوان نماینده شخصی دبیرکل در امور ایران/عراق خدمت کرد. الیاسون از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ رئیس کارگروه امداد اضطراری مجمع عمومی سازمان ملل متحد و معاون شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل (ECOSOC) بود. او در سال ۱۹۹۲ به عنوان اولین معاون دبیرکل سازمان ملل در امور بشردوستانه منصوب شد. وی در عملیات بشردوستانه در سومالی، سودان، موزامبیک و بالکان شرکت داشت. او همچنین به ابتکاراتی در مورد مسائلی مانند مین های زمینی، پیشگیری و اقدامات بشردوستانه دست زد. در سال های ۱۹۹۳–۱۹۹۴ الیاسون به عنوان میانجی در مناقشه ق
ره باغ کوهستانی برای سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) خدمت کرد. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹، الیاسون به عنوان وزیر امور خارجه سوئد خدمت کرد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ او به عنوان سفیر سوئد در واشینگتن، دی سی، ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۵ او به اتفاق آرا به عنوان رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای شصتمین نشست آن انتخاب شد. او از ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵ تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۶ رئیس جمهور سوئد بود. از ۲۴ آوریل ۲۰۰۶ تا ۶ اکتبر ۲۰۰۶ او همچنین به عنوان وزیر امور خارجه سوئد در کابینه سوسیال دموکرات یوران پرشون خدمت کرد. پس از انتخابات عمومی سوئد در سال ۲۰۰۶ که حزبش در انتخابات شکست خورد، اعلام کرد که در دانشگاه اوپسالا تدریس خواهد نمود. الیاسون جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ را محکوم کرد و گفت: «حمله نظامی اسرائیل تشدید بسیار خطرناک اوضاع در منطقه است». وی همچنین حملات حزب الله را محکوم کرد. در دسامبر ۲۰۰۶، کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد، الیاسون را به عنوان فرستاده ویژه در دارفور، سودان معرفی کرد. او این مأموریت را در ژوئن ۲۰۰۸ ترک کرد. در مارس ۲۰۰۹، الیاسون یک سخنرانی با عنوان «درگیری مسلحانه: هزینه برای غیرنظامیان» در مجموعه
سخنرانی های برجسته مؤسسه صلح و عدالت را در دانشگاه سن دیگو ایراد کرد. الیاسون یکی از اعضای برجسته بنیاد سرجیو ویرا د ملو است و در حال حاضر در هیئت مشاوران اتحاد برای ایجاد صلح حضور دارد. الیاسون رئیس سازمان واتراید سوئد است. او از سال ۲۰۱۰ در گروه مدافعان دبیرکل سازمان ملل متحد برای دستیابی به اهداف توسعه هزاره خدمت می کند. الیاسون یکی از اعضای سابق هیئت مدیره دارا است. در ۲ مارس ۲۰۱۲، یان الیاسون توسط بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد به عنوان قائم مقام دبیرکل سازمان ملل متحد منصوب شد. او در ۱ ژوئیه ۲۰۱۲ به عنوان معاون دبیرکل کار خود را آغاز کرد. او همیشه جایی از منشور ملل متحد را در جیب خود دارد. در سال ۲۰۱۶ نشان طلای ایلیس را دریافت کرد. در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۷، بنیاد تالبرگ اعلام کرد که جایزه جهانی رهبری آن از این پس به نام یان الیاسون نامگذاری خواهد شد. در ۲۷ آوریل ۲۰۱۷، دولت سوئد یان الیاسون را به عنوان رئیس هیئت مدیره «انستیتو بین المللی پژوهش های صلح استکهلم» منصوب کرد. الیاسون از ۱ ژوئن ۲۰۱۷ به طور رسمی این سمت را بر عهده گرفته است. زندگی شخصی. الیاسون با کرستین الیاسون، وزیر آموزش و پرورش و وزیر علوم ساب
ق سوئد ازدواج کرد، آن ها دارای سه فرزند هستند: آنا، امیلی و یوهان.
فرانسیسکا برانتنر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل آلمان است. او در نوینبورگ آم راین ایالت بادن-وورتمبرگ بزرگ شده است.
روز سنندج یا روز سنه (به کردی: ڕۆژی سنه) برابر با ۶ اردیبهشت هر سال است. این روز سالروز دستور شاه صفی مبنی بر ساخت شهر سنندج توسط حاکم کردستان سلیمان خان اردلان است. دلیل نام گذاری. سابقهٔ سکونت در شهر سنندج به گذشته های بسیار دور بازمی گردد. در دوران پس از اسلام زلزله ای مخرب در سدهٔ ۶ هجری قمری سبب تخریب این شهر می شود که برای مدتی طولانی سنندج را به یک مخروبهٔ خالی از سکونت تبدیل می کند. خاندان اردلان به فرمان شاه صفی در چهار نقطهٔ سلیمانیه، سنندج، مریوان و پالنگان چهار قلعه می سازند که از طریق یک راه ارتباطی به یکدیگر متصل می شده اند. از همان زمان، سلیمان خان اردلان مرکز حکومت اردلان را از قلعه های حسن آباد و پالنگان در جنوب سنندج به شهر کنونی سنندج منتقل کرد. روز ۶ اردیبهشت، سالروز صدور این فرمان در سال ۱۰۴۶ هجری قمری (۱۶۳۶ میلادی) توسط شاه صفی بوده است. شورای فرهنگ عمومی استان کردستان در سال ۱۳۹۷ نام گذاری این روز را به نام «روز سنه» (روز سنندج) تصویب کرد و نخستین مراسم در بزرگداشت آن در ۶ اریبهشت ۱۳۹۷ برگزار شد.
مارگوت کوتنس (؛ – ) بازیگر اهل اروگوئه بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کنت مونت کریستو" و "چشم طمع به همسایه طبقه پنجم نداشته باشید" اشاره کرد.
نلی مدن (؛ ۱۴ مارس ۱۹۲۸ – ۷ نوامبر ۲۰۰۴) بازیگر اهل آرژانتین بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کنت مونت کریستو" اشاره کرد.
ناتان پینسون (؛ – ) بازیگر و فیلم نامه نویس اهل آرژانتین بود. او یکی از بازیگرانی بود که طولانی ترین دوران فعالیت را در سینمای آرژانتین داشت؛ چراکه فعالیت خود را در سال ۱۹۳۶ با فیلم "سانتوس وگا" به کارگردانی لوئیس موگلیا بارت آغاز کرد و آخرین فیلمش "سفر" به کارگردانی فرناندو سولاناس در سال ۱۹۹۲ بود؛ یعنی ۵۶ سال بعد. بازی او در فیلم های کمدی مانند "حمله مرد نامرئی" (۱۹۶۷) به کارگردانی مارتین رودریگِس منتاستی، که در آن «در نقشی عجیب و غریب بسیار خوب ظاهر شد»، در خاطر مانده است. همچنین در آثار دراماتیکی مانند "خون آشام سیاه" (۱۹۵۳) به کارگردانی رومان وینیولی بارِتو، که یکی از منتقدان آن را «نقش زندگی اش... در آفرینش شخصیتی با بیانی بسیار دشوار» توصیف کرده است، یا در فیلم "هیولا باید بمیرد" (۱۹۵۲) با همان کارگردان، که در آن «یکی از شرورترین شخصیت های تاریخ سینمای آرژانتین» را به تصویر کشیده بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کنت مونت کریستو" و "بخش اورژانس" اشاره کرد.
فرانسیسکو آئودنینو (؛ زادهٔ ۱۹۶۴) بازیگر اهل آرژانتین بود که بیشتر نقش های مکمل را بازی می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کنت مونت کریستو" اشاره کرد.
آلبرتو اِچه بره (؛ ۱۹۰۳ – ۱۹۶۵) فیلم بردار اهل آرژانتین بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کنت مونت کریستو" اشاره کرد.
سیمیون ایوانوویچ دِژنیُف (; – ) یک کاشف سیبری اهل روسیه تزاری و اولین اروپایی ای بود که توانست از تنگه برینگ ۸۰ سال پیش از ویتوس برینگ عبور کند. در سال ۱۶۴۸ او با کشتی اش از رود کولیما واقع در اقیانوس منجمد شمالی به راه افتاد تا به رود آنادیر در اقیانوس آرام برسد. دستاورد او تقریباً به مدت صد سال به فراموشی سپرده شد و عمدتاً از برینگ برای کشف این تنگه که نام او را نیز بر خود دارد، یاد می شود. زندگی. دژنیف، متولد حدود سال ۱۶۰۵ میلادی، احتمالاً در شهرک ولیکی اوستیوگ یا روستای رود پینه گا است. به گفته لیدیا بلک که یک انسان شناس است دژنیف در سال ۱۶۳۰ برای خدمت در سیبری، احتمالاً به عنوان یک فرد سرویس کلاس یا یک مأمور دولت به کار فراخوانده شد. او هشت سال در توبولسک و ینی سئیسک خدمت کرد و سپس در سال ۱۶۳۹ یا شاید زودتر به یاقوتستان رفت. گفته می شود که او یکی از اعضای گروه کازاک Pyotr Beketov بود، که عمدتاً برای بنا نهادن یاکوتسک (در رود لنا) در سال ۱۶۳۲ شناخته می شوند. به هر صورت، تا قبل از سال ۱۶۳۹ وی به یاقوتستان فرستاده شد و در آنجا با یک اسیر یاقوت ازدواج کرد و سه سال بعد را به جمع آوری باج (Yasak) از بومی ها پر
داخت. در سال ۱۶۴۱ دژنیف به سمت شمال شرقی یکی از شاخه های تازه کشف شدهٔ رود اندگریکا حرکت کرد؛ جاییکه که دژنیف تحت فرماندهی میخائیل استادوخین قرار داشت. یافتن تنها اندکی خز و نیز وجود بومیان متخاصم و همچنین شنیدن خبرهایی از وجود یک رودخانه ثروتمند در سمت شرق، سبب شد تا دژنیف و استادوخین و یاریلو زیریان با کشتی به سمت جنوب ایندیگیرکا حرکت کنند و سپس به شرق در امتداد ساحل رودخانه کولیما بروند؛ جاییکه آنجا یک Ostrog ساختند (۱۶۴۳). این منطقه در آن زمان شرقی ترین مرز روسیه بود. کولیما به زودی تبدیل به یکی از ثروتمندترین مناطق شرق سیبری شد. در سال ۱۶۴۷، ۳۹۶ مرد در آن محدوده مالیات یکسان می پرداختند و ۴۰۴ مرد گذرنامه برای سفر از یاکوتسک به کولیما را دریافت کردند. از حدود سال ۱۶۴۲، روس ها خبرهایی در مورد وجود داشتن «رودخانه پوگیچا» واقع در شرق را شنیدند که به قطب شمال و مناطق مجاورش سرازیر می شود و در در داشتن منابع خز سمور دریایی، عاج والروس و سنگ های نقرهٔ معدنی غنی است. تلاشی که در سال ۱۶۴۶ برای رسیدن به آن انجام شد، شکست خورد. در سال ۱۶۴۷ فدوت الکسیف، کارگزار یکی از بازرگانان مسکو، یک سفر اکتشافی ترتیب داد و از آن
جاییکه دژنیف یک مقام دولتی بود، روی به او آورد. این سفر موفق به رسیدن به دریا شد اما به دلیل توده های یخ بسیار ضخیم نتوانست شبه جزیره چوکچی را پشت سر بگذارد و به همین دلیل مجبور به بازگشت شد. آن ها مجدداً سال بعد (۱۶۴۸) تلاشی دوباره کردند. فدوت الکسیف با دو نفر دیگر به نام آندریف و افستاف که با همراهی کشتی ها و افرادشان از طرف گوسلنیکوفِ تاجر آمده بودند به گروه اکتشاف پیوست؛ الکسیف پنج کشتی و اکثریت افراد را تأمین کرده بود. گراسیم آنکودینوف نیز با همراه کشتی اش و سی نفر نیرو به این سفر ملحق شد. دژنیف، همانگونه که در آن زمان رسم بود حدود ۱۸ یا ۱۹ نفر از افرادش را برای جمع آوری پوست برای سود شخصی دوباره استخدام کرد. تعداد کل گروه بین ۸۹ و ۱۲۱ نفر بود که سوار بر کشتی های کوچ سنتی سفر می کردند. دست کم یک زن نیز (همسر اهل یاقوتستان الکسیف) با این گروه همراه بود.
ریکاردو شایی (؛ ؛ زادهٔ ) موسیقی دان و رهبر ارکستر فرانسوی تبار اهل ایتالیا است. او در خانواده ای اهل موسیقی زاده شد و آهنگسازی را از پدرش آموخت که آهنگساز مشهوری بود. خواهرش نوازندهٔ چنگ است و خودش نیز مدتی نوازندهٔ درام بود. ریکاردو موسیقی را در کنسرواتوارهای پروجا و میلان آموخت و در سن ۲۰ سالگی دستیار رهبری موسیقی برای کلودیو آبادو در لا اسکالا شد. او از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۴ میلادی، رهبر اصلی ارکستر سمفونیک سلطنتی (RCO) بود.
دایان ارپلدینگ (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۸۲ میلادی) یک سوارکار زن رشتهٔ درساژ اهل کشور لوکزامبورگ است. وی به نمایندگی از کشور لوکزامبورگ در بازی های جهانی سوارکاری ۲۰۱۴ و همچنین دو دوره از مسابقات قهرمانی درساژ اروپا شرکت داشت. (در سالهای ۲۰۱۳ و ۲۰۱۵) بهترین نتیجه او در مسابقات قهرمانی درساژ اروپا ۲۰۱۳ ردهٔ چهاردهمی درساژ تیمی بوده است که در هرنینگ برگزار می شد. بهترین نتیجهٔ انفرادی او نیز در مسابقات قهرمانی درساژ اروپا ۲۰۱۵ آخن ردهٔ ۵۴ بود.
کارلو ماریا جولینی (؛ ؛ – ) موسیقی دان و رهبر ارکستر مشهور ایتالیایی بود. او از پنج سالگی نواختن ویولن را آغاز کرد و در سن ۱۶ سالگی وارد مهم ترین هنرستان موسیقی ایتالیا، یعنی آکادمی ملی سانتا چچیلیا در رم شد. او ابتدا ویولا و رهبری ارکستر را آموخت و پس از موفقیت در یک آزمون، به عضویت ارکستر آکادمی ملی سانتا چچیلیا درآمد. با اینکه دو سال بعد در یک مسابقه رهبری ارکستر برنده شد، نتوانست از جایزه خود—که فرصتی برای رهبری ارکستر بود—استفاده کند، چون مجبور شد در جریان جنگ جهانی دوم، با وجود داشتن باورهای صلح طلبانه، به خدمت سربازی برود. در واپسین روزهای جنگ، برای اینکه مجبور به ادامه جنگیدن در کنار آلمانی ها نشود، مخفی شد و تا زمان آزادی ایتالیا در خفا ماند. در همین دوران، با دوست دخترش، مارچلا، ازدواج کرد و این دو تا زمان مرگ مارچلا در سال ۱۹۹۵ با یکدیگر زندگی کردند. حاصل این ازدواج سه فرزند بود. پس از آزادی رم در سال ۱۹۴۴، از جولینی دعوت شد تا نخستین کنسرت ارکستر آگوسته ئو (که اکنون به نام ارکستر سانتا چچیلیا شناخته می شود) را پس از سقوط فاشیسم رهبری کند. این اجرا آغازگر مجموعه ای از فرصت های بین المللی برای او شد
و به رهبری برخی از مهم ترین ارکسترهای جهان، از جمله ارکستر سمفونیک شیکاگو، ارکستر فیلارمونیک لندن، و ارکستر فیلارمونیک وین انجامید. فعالیت هنری او ۵۴ سال ادامه داشت و در سال ۱۹۹۸ بازنشسته شد. او در شهر برشیا ایتالیا، در سن ۹۱ سالگی درگذشت. او بابت فعالیت های هنری و حرفه ای اش برندهٔ جوایز فراوانی شده است که از آن میان می توان به جایزه گرامافون و چندین جایزه گرمی اشاره کرد.
کریستوفر هاگ وود (; – ) یک رهبر ارکستر، آهنگ ساز، استاد موسیقی موسیقی، موسیقی دان و موسیقی شناس اهل بریتانیا بود. او یکی از صاحب نظران برجسته در زمینه موسیقی باستانی و کهن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است. زندگی نامه. او در دهم سپتامبر ۱۹۴۱ در ناتینگهام انگلستان به دنیا آمد. در حالیکه در کالج پمبروک در دانشگاه کمبریج مشغول به تحصیل در رشته موسیقی بود در کلاس های ادبیات کلاسیک نیز شرکت می کرد و با مدرک لیسانس از این دانشگاه فارغ التحصیل شد. او سپس زیر نظر ریموند لپارد (Raymond Leppard) و ترستون دارت (Thurston Dart) و بعدها زیر نظر رافائل پویانا (Rafael Puyana) و گوستاو لئونهاردت (Gustav Leonhardt) به تحصیل رهبری و اجرا پرداخت. او همچنین با دریافت بورس شورای آموزشی و فرهنگی بریتانیا به مدت یک سال در پراگ به تحصیل پرداخت. هاگوود در بازگشت مجددش به کمبریج بود که با کریستوفر مانرو آشنا شد. او در سال ۱۹۶۷ همراه با دیوید مانرو (David Munrow) گروه موسیقی کهن (Early Music Consort) را تأسیس کردند. هاگوود در این گروه هارپسیکورد می نواخت. او در سال ۱۹۷۳ آکادمی موسیقی باستانی (Academy of
Ancient Music) را پایه گذاری کرد که زمینه تخصصیش اجرای موسیقی باروک و موسیقی کلاسیک کهن با سازهای قدیمی (Period Instruments) بود. گروه موسیقی کهن با درگذشت مانرو در سال ۱۹۷۶ از هم پاشید اما هاگوود فعالیت های اجرا و ضبط خود را با آکادمی موسیقی باستانی ادامه داد. او از سال ۱۹۸۱ مرتباً در ایالات متحده به رهبری پرداخته است. هاگوود از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱ مدیر هنری انجمن هندل و هایدن بوستون بوده و از آن زمان لقب رهبر پیشکسوت (Conductor Laureate) را از آن خود نموده است. او هم چنین از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ مدیر هنری جشنواره موتسارت در مرکز باربیکن در لندن و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ مدیر موسیقی ارکستر مجلسی سن پائول در مینسوتا بوده است.
ربات ها و امپراتوری رمانی است علمی تخیلی که توسط نویسنده آمریکایی اسحاق آسیموف نوشته و توسط انتشارات انتشارات دابل دی (Doubleday Books) در سال ۱۹۸۵ منتشر شده است. این رمان بخشی از مجموعه "ربات"های آسیموف است که شامل تعداد زیادی داستان های کوتاه (که در مجموعه های "من، ربات"، "The Rest of the Robots" و "Robot Complete" گردآوری شده اند)، و چندین رمان ("غارهای پولادین"، "خورشید برهنه" و "روبات های سحرگاه") است. "ربات ها و امپراتوری" بخشی از تلاش آسیموف برای پیوند سه مجموعه اصلی رمان ها و داستان های علمی تخیلی وی است: مجموعه "ربات ها"، مجموعه "امپراتوری کهکشانی" و مجموعه "بنیاد". (آسیموف تلاش خود برای ایجاد پیوند و اتحاد را در رمان «"لبه بنیاد"» و دنباله آن انجام داده است، و در نتیجه سه مجموعه داستان را به یک داستان آینده-محور تبدیل می کند). در این رمان، آسیموف گذار از کهکشان راه شیری، که در آن انسان ها و روبات های پوزیترونیک ساکن هستند، به امپراطوری کهکشانی را به نمایش می گذارد. کهکشان در سه گانه قبلی "ربات ها" تحت سلطه جوامعی مرکب از انسان ها و روباتیک ها است که در پنجاه سیاره "فضانشین (Spacer)" ساکن بوده و در ق
سمت وسیعی از کهکشان پراکنده شده اند. در حالی که زمین بسیار پرجمعیت تر از از همه سیاره های فضانشین است، مردم آن را توسط فضانشین ها به دیده تحقیر نگریسته می شوند و به این ترتیب به عنوان شهروندان درجه دوم، و در عمل پست تر از انسان، شناخته می شوند. برای مدت طولانی، فضانشین ها مهاجرت مردم را از زمین ممنوع کرده بودند. اما امپراطوری کهکشانی آسیموف شامل چندین کادریلیون انسان و تعدا کمی ربات (مانند ر. دانیل الیواو) است که در صدها هزار سیاره قابل سکونت زندگی می کند. حتی تکنولوژی مورد نیاز برای حفظ و ارتقاء رباتها تنها در چند سیاره دور از دسترس وجود دارد؛ بنابراین، رمان آسیموف تلاش می کند تا توضیح دهد که چگونه مجموعه های قبلی "ربات" او در نهایت به مجموعه "امپراتوری کهکشانی" خود ارتباط دارد. خلاصه داستان. زمین نشین الیجا بیلی (Earthman Elijah Baley) (قهرمان کارآگاهی سری کتاب های ربات ها) حدود دو قرن پیش در گذشته است. در طول این دو قرن، مردم زمین بر آگورافوبیا خود غلبه کرده و با استفاده از سفر سریعتر از نور، مهاجرت فضایی خود را از سر گرفته اند تا به سیاره های دورتر از دنیای فضانشین ها دست یابند. ساکنان دنیاهای جدید، خود ر
ا «مهاجران» می نامند و نه «فضانشین»، زمین را به عنوان سیاره مادری شان مورد احترام قرار می دهند. خاطره بیلی در ذهن معشوق سابق او، «فضانشین» گلادیا دلمار (Gladia Delmarre) که به طور غیرمنتظره از دنیای کم جمعیت سولاریا به آرورا نقل مکان می کند، زنده است. سولاریا، سیاره خانه گلادیا و پنجاهمین سیاره فضانشین ها، از تمامی ساکنان انسانی خالی شده است، هر چند میلیون ها خدمه رباتی باقی مانده اند. یکی از نوادگان نسل هفتم الیجا به نام دانیل جیسکارد (دی جی) (Daniel Giskard (DG)، موفق می شود گلادیا را راضی کند که به او در بازدید از سولاریا، برای بررسی تخریب چند سفینه «مهاجران» که آنجا فرود آمده بودند و نیز به دست آوردن روبات های بی صاحب، کمک کند. گلادیا توسط دو ربات پوزیترونیکی، ر. دانیل اولیواو و ر. جیسکارد رونتلاو (R. Giskard Reventlov) همراهی می شوند. هر دو ربات سابقاً به خالقشان، دکتر هان فاستولف (Han Fastolfe)، تعلق داشته اند، که آنها را در وصیت نامه خود به گلادیا واگذار کرده بود. ر. جیسکارد دارای توانایی های دورآگاهی مخفی است که تنها ر. دانیل از آن آگاه است. در همان زمان، دانیل و جیسکارد درگیر یک مبارزه هوش با رقبای ف
استولف هستند: ربات شناس کلدن آمادیرو (Kelden Amadiro) و دختر دلسرد شده فاستولف، واسیلیا الینا (Vasilia Aliena). مستاصل از مجموعه ای از ناکامی های گذشته، آمادیرو همکاری با لوولار مانداموس (Levular Mandamus)، یک شاگرد بلند پرواز و بی پروا را قبول می کند که قصد دارد برای نابود کردن جمعیت زمین از یک سلاح هسته ای جدید به نام «شدت دهنده هسته ای» استفاده کند تا با آن به فرسایش طبیعی رادیواکتیو در پوسته بالایی زمین سرعت بخشد و در نتیجه سطح زمین را رادیواکتیو کند. ر. دانیل و ر. جیسکارد برنامه این دو نفر را کشف و تلاش می کنند تا آمادیرو را متوقف کنند؛ اما قانون اول رباتیک مانع آنها است، که آنها را از حمله مستقیم به آمادیرو بازمی دارد. در عین حال، دانیل و جیسکارد، قانون صفرم رباتیک را استنتاج می کنند: که ممکن است آنها را قادر به غلبه بر آمادیرو کند، به شرطی که بتوانند از درک دورآگاهی خود از بشریت برای غلبه بر محدودیت های اعمال شده توسط قانون اول استفاده کنند. هنگامی که واسیلیا جیسکارد را به داشتن قابلیت دورآگاهی متهم می کند (که قبلاً توسط خودش ایجاد شده است)، جیسکارد مجبور می شود ذهن او را دستکاری کند تا او را وادارد که
قدرت دورآگاهی وی را فراموش کند. دو ربات آمادیرو و مانداموس را در زمین، در محل جزیره سه مایلی در پنسیلوانیا ردیابی می کنند. پس از اینکه آمادیرو به نقشه خود برای نابودی زمین اعتراف کرد، جیسکارد مغز آمادیرو را (با استفاده از قانون جدید صفرم) تغییر می دهد؛ اما با این کار، خود را به خطر می اندازد. به محض تنها شدن با ربات ها، مانداموس ادعا می کند که نیت اصلی او ایجاد تغییرات رادیواکتیو در طول چندین دهه بوده است و نه چندین سال، آن گونه که خواست آمادیرو بوده است و جیسکارد، که معتقد است که برای بشریت رها شدن از زمین بهتر است، به مانداموس اجازه دهد این کار را انجام دهد (و در نتیجه، وضعیتی که در رمان "ریگی در آسمان" توصیف شده است ایجاد شود) و سپس حافظه مانداموس را از کاری که انجام داد پاک می کند. جیسکارد به درستی پیش بینی می کند که با وادار کردن بشریت به خروج از زمین، نیروی نشاط دوباره به بشریت باز خواهد گشت و مهاجران جدید، تا زمانی که تمام دولت های مهاجرنشن «امپراتوری کهکشانی» را تشکیل دهند، فضا را پر خواهند کرد. تحت استرس تغییر مسیر بشریت (بر خلاف قوانین اول و صفرم)، مغز پوزیترونیک جیسکارد متحمل آسیبی کشنده می شود و
قبل از مرگ، توانایی دورآگاهی خود را به ر. دانیل منتقل می کند. رمان. آسیموف در خاطرات خود، من، آسیموف، توضیح می دهد که پس از موفقیت "ربات های سپیده دم"، تصمیم گرفت روبات ها و امپراتوری را، با هدف تبدیل کردن دانیل به «قهرمان واقعی مجموعه» و شخصیت اصلی و آن، بنویسد و با این کار "روبات ها و امپراتوری" پلی شود برای جلدهای بعدی تاریخ آینده اش. آسیموف گفت که او توسط لستر دل ری و جودی لین دلفی، دوستان قدیمی اش و سردبیران انتشارات دل ری، بر خلاف هدف دوم متقاعد شده بود زیرا آنها تصور می کردند طرفداران رمان های آسیموف ترجیح می دهند آسیموف دنیای "ربات ها" و "امپراطوری و" "بنیاد" را جدا نگهدارد. از سوی دیگر، سردبیرانش در انتشارات دابلدی – ناشر نسخه گالینگور کتاب – آسیموف را تشویق کردند تا آنچه را قلباً می خواست انجام دهد. از آن زمان، آسیموف طرح خود برای متحد کردن دو سری را عملی کرد. آسیموف "روبات ها و امپراتوری" را به صورت غیر خطی نوشت (نمونه های دیگر از ساختار غیرخطی در رمان های آسیموف را می توان در "خدایان خود" و "نمسیس" یافت). در این کتاب، فلش بک شخصیت های اصلی متناوباً با داستان در حال حاضر جابجا می شوند. این داستان ب
ر روی سیاره فضانشین آرورا آغاز می شود، جایی که قلب توطئه آمادیرو در برابر تمدن مهاجرنشین در حال توسعه است. در همین حال و قبل از رسیدن به زمین، جایی که اوج این رمان در آن شکل می گیرد، گلادیا، دانیل و جیسکارد سوار بر یک فضاپیما از سیارات سولاریا و بیلی ورلد (Baleyworld) دیدن می کنند. بعد از رمان بنیاد و امپراطوری آسیموف از این شیوه سفر بین سیاره ای به ویژه در بسیاری از کتاب های سری "بنیاد" استفاده کرد. بر خلاف روش های داستان کارآگاهی رمان های قبلی سری ربات ها که بیلی سرنخ هایی را به جرمی که متعهد رازگشایی به آن شده بود، جمع می کند، در "روبات ها و امپراتوری"، ایجاد یک توطئه مرگبار علیه زمین و کشف آن توسط روبات ها تا زمان برخورد نهایی با آمدیرو در زمین، با یکدیگر و به صورت همزمان توسعه می یابد و در انتها، ربات ها لحظاتی کوتاه برای پایان دادن به نقشه شوم آمادیرو برای مرگ سریع همه زمینیان صرف در اختیار دارند. این کتاب علاوه بر پیوند دو سری و تبدیل آن ها به یک تاریخ آینده تکمیلی، به انتقادات در مورد سیاره زمین در رمان "ریگی در آسمان" و چند کتاب دیگر، که به شدت رادیواکتیو است، پاسخ می دهد. با وجودی که به صراحت اعلام
نشده بود، به وضوح اشاره شده است که در نتیجه جنگ اتمی که صدها یا هزاران سال قبل رخ داده است، اکثر نقاط زمین رادیو اکتیو شده است و انسان ها به طور ناامن در ناحیه های غیررادیو اکتیو زندگی می کنند. این باعث شد تا "ریگی در آسمان" در ژانر از پساجنگ هسته ای قرار گیرد که در دهه ۱۹۵۰ متداول بود. با این حال، منتقدان خاطرنشان ساختند که چنان استفاده گسترده ای از سلاح های هسته ای، که باعث به وجود آمدن تشعشعاتی وسیع و پایداری شود که تا قرن ها باقی بماند، باعث نابودی کل حیات بر روی زمین خواهد شد؛ بنابراین، در کتاب حاضر، آسیموف منبع دیگری برای آینده رادیواکتیویته زمین معرفی کرد.
چارلز مَکِرس (؛ ؛ – ) رهبر ارکستر، موسیقی دان و آهنگساز اهل استرالیا بود. وی یکی از صاحب نظران برجسته در زمینهٔ اپراهای لئوش یاناچک و ولفگانگ آمادئوس موتسارت و اپراهای کمدی گیلبرت و سالیوان بود.
نویل مَرینر (؛ – ) رهبر ارکستر، موسیقی دان و آهنگ ساز اهل بریتانیا بود. نویل مَرینر نوازندهٔ ویولن بود و بعدها مبدل به یکی از بزرگترین رهبران ارکستر جهان شد. او دانش آموختهٔ کالج سلطنتی موسیقی لندن بود و در همان ابتدا این شانس را داشت که در زمرهٔ نوازندگان دوم ویولن در ارکستر سمفونیک لندن باشد. وی مدتی نیز معلم موسیقی در کالج ایتن بود. او پس از هربرت فون کارایان، دومین رهبر ارکستر پُرکار محسوب می شود و بیش از ۶۰۰ ضبط موسیقی داشت و در آنها ۲۰۰۰ اثر هنری گوناگون را پوشش داد.
آنتونیو پاپانو (؛ زادهٔ ) یک نوازنده پیانو، موسیقی دان و رهبر ارکستر ایتالیایی-بریتانیایی است. وی از سال ۲۰۰۲ تا کنون، رهبر ارکستر تالار اپرای سلطنتی لندن بوده است و در سال ۲۰۱۵ میلادی، نشان زرین از «جامعهٔ سلطنتی فیلارمونیک» دریافت داشت.
یوسی بیورلینگ (؛ ؛ تلفظ انگلیسی: ؛ – ) خواننده تنور اپرا اهل سوئد بود که به زبان های فرانسوی، ایتالیایی و روسی اجرا می کرد. او یکی از پیشگامان خوانندگی اپرا و یکی از بزرگترین خوانندگان در قرن بیستم بود&lt;ref name="Greatest"&gt;&lt;/ref و سال های طولانی در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک و به میزان کمتری در تالار اپرای سلطنتی لندن و لا اسکالا به اجرای اپرا پرداخت.
مرکز پزشکی ایزمیرلیان () یک مرکز پزشکی و بنیاد تحقیقاتی که در ناحیه کاناکر زیتون ایروان پایتخت ارمنستان واقع شده است. این مرکز در سال ۱۹۸۶ گشایش یافته است و تحت نظارت فعالیت می کند. بین سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰، بازسازی بخش جراحی پلاستیک و دیگر بخش های تخصصی جراحی این مرکز توسط «اتحادیه خیریه ارمنیان» مستقر در نیویورک صورت گرفت. در سال ۲۰۱۳، این مرکز با کمک های بنیاد خانواده ایزمیرلیان به طور کامل گسترش یافت و ۱۲ میلیون دلار آمریکا برای روند بازسازی و ساخت و ساز یک بنای جدید اختصاص داده شد. خدمات. با ظریفت ۱۳۹ تخت، هم اکنون این مرکز و پژوهشگاه در ۱۵ بخش فعالیت می کند:
محاسبات تکاملی یک ژورنال دانشگاهی داوری شده است که چهار بار در سال توسط انتشارات ام آی تی منتشر می شود. این مجله یک انجمن بین المللی برای مبادله اطلاعات در زمینه محاسبات تکاملی است. بر اساس "گزارش استنادی مجلات"، ضریت تأثیر این مجله در سال ۲۰۱۶ برابر با ۳٫۸۲۶ است. سردبیر اصلی اما هارت است. او جایگزین هانس-گرگ بایر، که از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ سردبیر بود، شد.
تِرِور دیوید پیناک (؛ زادهٔ ) نوازندهٔ هارپسیکورد، موسیقی دان، رهبر ارکستر و مدرس موسیقی اهل بریتانیا است. او دانش آموختهٔ کالج سلطنتی موسیقی و پایه گذار گروه موسیقی «انگلیش کانسرت» است که تخصصش نواختن موسیقی باروک و موسیقی دوره کلاسیک با استفاده از سازهای بسیاری قدیمی مربوط به آن دوران است.
مایکل تیلسن تامس (؛ زادهٔ ) یک رهبر ارکستر، نوازنده پیانو، آهنگ ساز، موسیقی دان و مدرس موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ آهنگسازی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (یو.اس.سی) است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی هنر شده است.
سخنرانی عمومی () از شاخه های علوم سیاسی، بلاغی و هنرهای نمایشی است، که به فرایند اجرای زنده یک سخنرانی برای مخاطب اطلاق می شود. سخنرانی عمومی اغلب به صورت یک اجرای رسمی و چهره به چهره، توسط یک فرد بعنوان سخنران، به گروهی از شنوندگان ارائه می شود. سخنرانی عمومی می تواند با اهداف خاصی همچون اطلاع رسانی، متقاعد کردن یا سرگرمی انجام شود.
سید علیرضا حائری (زاده آذر ۱۳۳۰ - درگذشته ۲۷ تیر ۱۳۹۸) روحانی ایرانی و عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بود. تبار و اصالت. او فرزند سیدعلی اکبر یزدی اصل و متولد کربلا بود. تولد. وی در سال ۱۳۳۰ در کربلا دیده به جهان گشود. تحصیلات و اساتید. علیرضا حائری مقدمات را در کربلا گذراند و سپس برای گذراندن دروس خارج به نجف رفت. استادان او در درس خارج، ابوالقاسم خویی، روح الله خمینی، سیدمحمدباقر صدر بودند. تدریس و مناصب. سید علی رضا حائری شخصیت محققی داشت و از اساتید درس خارج در حوزه علمیه قم بود در خرداد ۱۳۹۸ به ریاست مؤسسه دائره المعارف فقه اسلامی در مذهب اهل بیت از سوی رهبر جمهوری اسلامی منصوب شده بود. این منصب قبلاً در اختیار سید محمود هاشمی شاهرودی بود. سید علی رضا حائری، داماد علی مشکینی و از اعضاء شواری استفتائات سید محمود هاشمی شاهرودی نیز بود و از نزدیکان سید جواد شهرستانی نماینده سید علی سیستانی در ایران محسوب می شد. نظرات. در گفت و گوهایی که از او منتشر شده، او بر استقلال حوزه علمیه و پرهیز از حزبی گرایی در حوزه تأکید دارد. حائری همچنین بر ضرورت تکاپوی بیشتر علمی در حوزه پای می فشارد درگذشت. سیدعلیرضا حائری، در