Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی هوسرل راهی آلمان شود. با استفاده از یک بورس تحصیلی به آلمان رفت و در برلین به ادامهٔ تحصیل پرداخت. در اینجا بود که آشنایی عمیقتری با آثار فیلسوفان بزرگی همچون مارتین هایدگر (فلسفه اصالت وجود یا اگزیستانسیالیسم) و ادموند هوسرل (فلسفه پدیدارشناسی) پیدا کرد. اما پس از چندی تاب تحمل حکومت آلمان نازی را نیاورد، به پاریس برگشت و کار تدریس فلسفه را دنبال کرد. فعالیت های فرهنگی و ادبی. سارتر از کودکی در پی کسب شهرت بود. به همین دلیل به نویسندگی روی آورد. با این همه مدت های مدیدی نوشته هایش یکی پس از دیگری از سوی ناشران بازگشت داده می شدند و او بدین خاطر نتوانست به آرزوی دیرینه اش جامه عمل بپوشاند. اما در ۱۹۳۸ و با نگارش نخستین رمان فلسفی اش با نام "تهوع" به شهرتی فراگیر دست یافت. در این رمان تکان دهنده، دلهره وجود و بیهودگی ذاتی هستی با جسارتی بی سابقه ترسیم شده است. پس از آن، نگارش مجموعه ای از داستان ها با نام "دیوار" (۱۹۳۹) را آغاز کرد که به دلیل شروع جنگ جهانی دوم ناتمام ماند. سارتر در دوره ای از زندگی خود به مصرف روان گردانی به نام مسکالین (Mescaline) روی آورده و با دگرگونی های روانی حاصل از آن به تمرکز بر تجر
به های شخصی اش می پرداخته است (Stanislav, 1993). سوفی دیوری نیز در کتاب" رده بندی ۴۰۰" ("La Cote 400") می نویسد سارتر تا آخر عمر با سیمون دو بووار ارتباط داشت اما آن ها که ازدواج را یک امر بورژوایی می دانستند، تا آخر عمر با هم ازدواج نکردند. یکی از مواردی که در آن سارتر همیشه مورد انتقاد بوده زندگی سه نفره او با بووار و یک دختر جوان بوده است. بووار که دو جنس گرا بود و به دختران جوان تمایل داشت با مشورت سارتر دختر جوانی را وارد روابط آن ها می کرد و این روابط گاهی چند ماه طول می کشید. در جریان این روابط دخترانی مثل ناتالی سوروکین، وندا کساکیویکز و بیانکا لمبلین به شدت آسیب دیدند. بیانکا لمبلین در دهه ۱۹۹۰ در شرح روابط خودش با سارتر و بووار کتابی به نام "رابطه ننگین" نوشت. به طور کلی دو دوره در زندگی حرفه ای سارتر وجود داشت. اولین دورهٔ زندگی حرفه ای او دورهٔ پس از نوشتن اثر معروفش، "هستی و نیستی" و رمان تهوع بود. سارتر به آزادی بنیادی انسان اعتقاد داشت و باور داشت که «"انسان محکوم به آزادی است. "» در دومین دورهٔ حرفهٔ زندگی اش، سارتر به عنوان روشن فکری فعال از نظر سیاسی شناخته می شد. سارتر از طرفداران کمونیسم ب
ود، هرچند که هرگز به طور رسمی به عضویت حزب کمونیست فرانسه درنیامد. وی بیشتر عمر خویش را صرف مطابقت دادن ایده های اگزیستانسیالیستی اش کرد. سارتر معتقد بود که انسان باید خود سرنوشت اش را تعیین کند. وی همچنین، مطابق با اصول کمونیسم، باور داشت که نیروهای اقتصادی-اجتماعی جامعه که از کنترل انسان خارج هستند، نقشی حیاتی در تعیین مسیر زندگی اشخاص دارند. در سال ۱۹۶۴ جایزه ادبی نوبل به سارتر تعلق گرفت، ولی او از پذیرفتن این جایزه خودداری کرد. او در نامه ای که به آکادمی نوبل نوشت توضیح داد که نمی تواند جایزه را بپذیرد و نمی خواهد که هرگز نامش در فهرست دریافت کنندگان آن جایزه قرار گیرد. سارتر به عنوان یک نویسنده نمی خواست نامش با سازمانی مرتبط گردد. نقد. برخی فیلسوفان معتقدند که سارتر در کارهایش مفاهیم متناقضی را در کنار هم قرار داده است. هربرت مارکوزه معتقد بود که افکار سارتر متناقض و بیش از حد ایدئال گراست و این ایدئال گرایی خلاف ادعای سارتر در مورد واقع گرایی است. همچنین، ریچارد وولهایم و توماس بالدوین نشان می دهند که نقد سارتر از فروید در واقع بر اساس یک تفسیر اشتباه از کارهای زیگموند فروید بنیان نهاده شده است. علی اک
بر اژه ای معتقد است بنیانگذار مکتب اگزیستانسیالیسم «کیرکگارد» فردی خداپرست است و این مکتب در دو شاخه ی اگزیستانسیالیسم الهی و اگزیستانسیالیسم مادی تکامل پیدا کرده است. به دلیل اینکه شخصیت مشهور این مکتب به نام «ژان پل سارتر» فردی ماتریالیست است، پیروان این مکتب هم در جهان مشهور شدند به اینکه مخالف خدا هستند. اژه ای در بخش دیگری از سخنرانی خود اضافه می کند ژان پل سارتر گاهی تلاش داشته که مکتب خود را در برابر مارکسیزم مطرح کند و گاهی به تقابل در برابر مکتب های ماتریالیستی مارکسیستی می پردازد. اژه ای تاکید می کند که سارتر برخلاف فلاسفه دیگر، عقاید خود را مشکل بیان نکرده و از هنر ادبیات برای پیشبرد اندیشه های فلسفی خودش حداکثر سود را برده است و از طریق نمایشنامه و داستان، اندیشه های خود را مطرح کرده است. دیدگاه ها. از سال ۱۹۷۳ به بعد تقریباً تمامی قدرت بینایی خود را از دست داده بود و دیگر قادر به نوشتن نبود، با این همه سعی می کرد با انجام مصاحبه ها، دیدارها و حضور در مراسم ها کماکان چهره ای فعال و اجتماعی از خود نشان دهد. برای نمونه ملاقات او با آندریاس باد زندانی سیاسی و عضو فراکسیون ارتش سرخ (RAF) در زندان اشتو
تگارت (آلمان) توجه همگان را برانگیخت. ۱۹۷۹ در یک کنفرانس مطبوعاتی جنجالی به حمایت از آوارگان جنگ ویتنام (Boat people) پرداخت. در جایی دیگر از مبارزه مردم ایران علیه محمدرضاشاه پهلوی و آزادی زندانیان سیاسی و همچنین مبارزه مردم شیلی علیه دیکتاتوری آگوستو پینوشه طرفداری نمود. در سال ۱۹۸۰ هفته نامه "نوول اُبسرواتور"اقدام به انتشار گفتگوی سارتر با بنی لویس، فیلسوف و نویسنده نمود که شگفتی همگان از جمله دوبوار را به همراه داشت. سارتر در این مصاحبه به بحث در مورد نکاتی همچون «روابط میان فردی و شرایط اجتماعی» پرداخت. این گفتگو تا حدی نشانگر تطابق نظریات سارتر و لویس بود. درگذشت. سارتر در ساعت ۹ شب روز ۱۵ آوریل ۱۹۸۰ در سن ۷۵ سالگی در بیمارستان بروسه پاریس در پی خیز ریوی درگذشت. او حتی تا پایان عمر یک چهره سرشناس جهانی باقی ماند؛ خبر درگذشت او به سرعت در سراسر جهان پخش شد و حدود ۵۰ هزار نفر در پاریس در مراسم خاکسپاری اش شرکت کردند، در حالی که بیش از ده سال از افول سارتر در فرانسه گذشته بود. این مراسم پرجمعیت ترین تشییع جنازه یک فیلسوف در قرن بیستم بود؛ از این نظر می توان او را به ولتر، فیلسوف عصر روشنگری فرانسه، تشبیه ن
مود. خاکستر او در گورستان مون پارناس در حوالی محل زندگی دوران پیری اش در محله ای از پاریس به خاک سپرده شد، جایی که ۶ سال بعد همدم زندگی اش سیمون دو بووار به همراهش آرمید. ۳ سال پس از مرگ سارتر، سیمون دو بووار کتابی با نام تشریفات خداحافظی در مورد مرگ وی منتشر کرد. یک هفته بعد از مرگ سارتر روی جلد هفته نامه "نوول اُبسرواتور" که سارتر به آن علاقه داشت و واپسین گفتگوهایش هم در آن منتشر شده بود، بر زمینهٔ سرمه ای تیره تصویر درشتی از چهرهٔ سال خوردهٔ سارتر چاپ شد، و زیر آن با حروف سفید واپسین عبارت کتاب واژه ها آمد: آثار. صادق هدایت اولین کسی بود که با ترجمه داستان "دیوار" در سال ۱۳۲۴، سارتر را به ایرانیان معرفی کرد. کمی بعد از آن هم عبدالحسین نوشین نمایشنامه "روسپی بزرگوار" سارتر را ترجمه و در سال ۱۳۲۵ منتشر کرد. نمایشنامه «دوزخ» سومین اثری بود که از سارتر توسط مصطفی فرزانه به فارسی ترجمه و در سال ۱۳۲۷ منتشر شد. جدول زیر گزیده ای از ترجمهٔ آثار سارتر را به نمایش می گذارد. مهم ترین اثر فلسفی سارتر به نام نقد خرد دیالکتیکی هنوز به فارسی ترجمه نشده است. کتابی با نام "فاجعه بزرگ" به ترجمه بهروز بهزاد که پیش از انقلاب
توسط انتشارات مؤسسه مطبوعاتی فرخی چاپ شده و بعد از انقلاب با نام "خانواده خوشبخت" با ترجمه بیژن فروغانی از انتشارات جامی و سارا برمخشاد از انتشارات ابر سفید چاپ شده، اثر سارتر نبوده و متعلق به خود مترجمان می باشد که نمونه ای از سرقت ادبی است.
اداره تجارت بین المللی یک سازمان دولتی در وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا است که وظیفه آن ترویج صادرات محصولات غیر کشاورزی است. اهداف. اهداف این اداره به شرح زیر است: سازمان. اداره تجارت بین المللی شامل سه واحد است. از جمله: صنعت و تجزیه وتحلیل، بازارهای جهانی و مطابقت و اجرا
ژان روبیک (؛ ۱۰ ژوئن ۱۹۲۱ – ۶ اکتبر ۱۹۸۰) رکابزن حرفه ای اهل فرانسه بود که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. او توانست در سال ۱۹۴۷ قهرمان تور دو فرانس شود. دوران حرفه ای او از ۱۹۴۳ تا ۱۹۶۱ به طول انجامید و به خاطر جثه و ظاهر کوچکش، "بزغاله" (به فرانسوی: "Biquet") نامیده می شد. برای افزایش سرعتش در سرپایینی ها بطری آب خود را در رأس سربالایی ها و گردنه ها با سرب یا جیوه پر می کرد. روبیک پس از شکستگی جمجمه اش در سال ۱۹۴۴ از کلاه ایمنی چرمی بهره می برد. آغاز زندگی. همواره روبیک را بریتون می دانستند، در حالی که در ناحیه آردنس زاده شده بود و پدرش در آنجا نجار بود. او همواره تأکید می کرد اشتباهاً در آردنس زاده شده است. پدرش پیش از زاده شدن او در بروتانی زندگی می کرد و رکابزن حرفه ای بود که علاقهٔ خود را به پسرش نیز منتقل کرد. او در هفت سالگی به بروتانی نقل مکان کرد. روبیک در فوریهٔ ۱۹۴۰ به پاریس رفت و مکانیک دوچرخهٔ شرکت سوزین شد. در آغاز حضورش در رقابت ها تأثیر ناچیزی بر خبرنگاران داشت و پیروزی های او در مسابقات محلی ارزشی در نظر آنان نداشت. آغاز فعالیت حرفه ای. آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ و هجوم آلمان ب
ه فرانسه در سال ۱۹۴۰ برگزاری رقابت های دوچرخه سواری را مشکل کرد. روبیک در مسابقات سیکلوکراس و چند رقابت جاده ای بزرگی که هنوز انجام می شد، شرکت می کرد. روبیک در سال ۱۹۴۳ حرفه ای شد. در سال بعد در پاریس–روبه زمین خورد و مسابقه را با جمجمهٔ شکسته به پایان رساند. پس از آن از کلاه ایمنی چرمی استفاده می کرد و به "سرچرمی" (به فرانسوی: "tête de cuir") ملقب شد. همچنین به خاطر جثه کوچکش او را "بزغاله" می خواندند. تور دو فرانس. با پایان جنگ، تور دو فرانس دوباره راه اندازی شد و روبیک که هنوز ناشناخته بود، برای تیم محلی شمال غرب فرانسه انتخاب شد. او که به تازگی ازدواج کرده بود به همسرش گفت پیراهن طلایی تور را به عنوان هدیهٔ ازدواج به او خواهد داد. مرحلهٔ نخست با پیروزی فردیناند کوبلر به پایان رسید و روبیک نهم شد. او برندهٔ مرحلهٔ چهارم شد و پا به مراحل کوهستانی در آلپ گذاشت؛ ولی هنوز مورد توجه نبود. با پیروزی در مرحلهٔ هفتم اختلاف خود با رهبر مسابقه را که زمانی بیش از ۱۹ دقیقه بود، به هفت دقیقه کاهش داد. پس از گذر از آلپ، فاصلهٔ روبیک با رنه ویتو دوباره به ۲۳ دقیقه رسید. پس از چند مرحلهٔ مسطح در کرانهٔ مدیترانه، تور به پ
یرنه رسید. روبیک در مرحلهٔ پانزدهم که شامل سربالایی هایی از جمله اوبیسک، تورماله و پرسورد بود، پیروز شد و اختلاف را به هشت دقیقه رساند. سپس در تایم تریل ۱۳۹ کیلومتری مرحلهٔ نوزدهم (که طولانی ترین تایم تریل تاریخ تور بود) فاصلهٔ خود با رهبر تور را به کمتر از ۳ دقیقه کاهش داد و به رتبهٔ سوم رسید. در روز پایانی، پیره برامبیلا رهبر تور بود و طبق سنت، کسی با رهبر تور رقابت نمی کرد تا به عنوان قهرمان به پاریس برسد. روبیک در نیمهٔ مسیر در تپه ای دو کیلومتری فرار کرد و ادوارد فاشلایتنر فرانسوی که ۴ دقیقه عقب تر از روبیک بود، با او همراه شد. برامبیلا نیز تلاش کرد به آنان بپیوندد؛ ولی نتوانست و از گروه عقب افتاد. تیم فرانسه یک رکابزن دیگر را فرستاد تا به فاشلایتنر کمک کند. فاشلایتنر چند بار فرار کرد و هر بار، روبیک او را ناکام گذاشت. به گفتهٔ فاشلایتنر، روبیک به او گفت اگر با روبیک همراهی کند، صدهزار فرانک به او پرداخت خواهد کرد. فاشلایتنر امیدوار بود روبیک جا بماند یا زمین بخورد؛ ولی چنین نشد. روبیک و فاشلایتنر، ۱۳ دقیقه جلوتر از برامبیلا به خط پایان در ورزشگاه پارک ده پرنس رسیدند و روبیک که هیچ گاه رهبر مسابقه نبود،
به قهرمانی دست یافت. روبیک سریع ترین رکابزن مسابقه نبود. در واقع، فاشلایتنر مسافت تور را در مدت سه و نیم دقیقه کمتر از روبیک رکاب زد؛ ولی جایزه های زمانی که روبیک در پیرنه به دست آورد، باعث برتری او شد. شخصیت و ظاهر. روبیک یکی از کوتاه ترین رکابزنان بود. قد او در سال ۱۹۴۷، ۱٫۶۱ متر و در سال ۱۹۵۹، ۱٫۵۹ متر بود. وزنش نیز ۶۰ کیلوگرم بود. به گفتهٔ یک نویسنده، او به اندازه ای سبک بود که برای افزایش سرعت در سرپایینی مجبور بود بطری آب خود را با سرب سنگین کند. زبان و طبع بد روبیک باعث شده بود که دوستان زیادی نداشته باشد. در تور دو فرانس ۱۹۵۹ در مرحله ای که به شلون-سور-سون ختم می شد، روبیک در زمانی بیش از حد مجاز از خط گذشت. مسئولان تور معمولاً استثنایی برای برندگان پیشین تور قائل می شدند؛ ولی شخصیت روبیک باعش شد به او ارفاق نکنند و از مسابقه کنار گذاشته شود. روبیک با زیرکی از قوانین بهره می برد. پس از آن که برگزار کنندگان تور، پر کردن بطری با جامدات را ممنوع کردند، بطری خود را با جیوه پر می کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۴۳ روبیک با رموند کورنیک آشنا شد و در سال ۱۹۴۷ با هم ازدواج کردند. آنان صاحب دو پسر و یک دختر شدند و د
ر حومهٔ ویسو زندگی می کردند. پدرش در سال ۱۹۴۵ در حادثه ای مرد و روبیک خانه ای برای مادرش تهیه کرد. بازنشستگی و مرگ. روبیک در تور ۱۹۵۳ زمین خورد و دچار شکستگی استخوان های ستون فقرات شد. در سال های بعد نیز نتوانست تور را به پایان برساند. درآمد او از شرکت در مسابقات محلی تأمین می شد. آخرین مسابقهٔ خود را در سال ۱۹۶۷ در پوتو به پایان رساند و در خط پایان، مورد تشویق رقیب قدیمی خود، لویزون بوبه، قرار گرفت. تلاش های روبیک برای داشتن یک زندگی معمولی ناکام بود. او نتوانست کافهٔ خانوادگی خود را اداره کند و در زندگی شخصی نیز شکست خورد. پس از آن دچار افسردگی شد و مدت زیادی بیکار بود. تلاش کرد داور مسابقات کشتی شود؛ ولی قامت کوتاه او کشتی گیران را ترغیب می کرد او را از رینگ بیرون اندازند. روبیک در اکتبر ۱۹۸۰ هنگامی که از مهمانی جشن پیروزی یوپ سوتملک در تور دو فرانس بازمی گشت، در نزدیکی کلای-سویی تصادف کرد و درگذشت. یادبود او در بالای تپه ای در روان روبیک را با کلاه ایمنی چرمیش نشان می دهد.
آتشگاه تفلیس یک بنای گِلی در بخش مرکزی تفلیس، پایتخت کنونی گرجستان است. این بنای مربوط به دوران حضور ایرانیان و مذهب زرتشت در منطقه است. پیشینه آتشگاه تفلیس به حدود سده پنجم میلادی بازمی گردد. در نوشته های غربی و گرجی، این بنا به همان نام پارسی اش «آتشگاه» یا با اندک تفاوتی در تلفظ به صورت «آتِشگاه» نامیده می شود. به نظر می رسد این بنا شمالی ترین آتشکده زرتشتی باشد که در طول تاریخ ساخته شده است. در سال ۱۷۲۴ زمانی که ترک ها تفلیس را فتح کردند از این آتشگاه به عنوان مسجد استفاده کردند تا زمانی که نادرشاه، پادشاه ایرانی، شهر را فتح کرد. . آتشگاه در سال ۲۰۰۷ با پشتیبانی مالی دولت نروژ ترمیم شد.
فهرست کشتار () یک فیلم ترسناک جنایی به کارگردانی بن ویتلی محصول سال ۲۰۱۱ سینمای بریتانیاست. از بازیگران آن می توان به مایکل اسمایلی و می آنا بورینگ اشاره کرد.
بهنام صبوحی (زادهٔ ۱۴ شهریور ۱۳۴۸) موسیقی دان، آهنگساز و شاعر اهل ایران است. زندگی نامه. بهنام صبوحی ۱۴ شهریور ۱۳۴۸ در تهران متولد شد. او موسیقی را از سن ۱۳ سالگی با فراگیری ساز پیانو آغاز کرد. اولین استاد او در پیانو «شاپور باستان» بوده است. وی از سن ۱۸ سالگی به مربیگری، آهنگسازی و نوازندگی در گروه های سرود کودک و نوجوان روی آورد. از استادان او در زمینه آهنگسازی می توان به کریم گوگردچی، کامبیز روشن روان و فرهاد فخرالدینی اشاره کرد. از سال ۱۳۷۰، هم زمان با آغاز پخش تبلیغات تلویزیونی پس از انقلاب ۱۳۵۷، بهنام صبوحی ساخت موسیقی برای تبلیغات و آگهی های تلویزیونی را آغاز کرد. او با ساخت بیش از ۱۲۰۰ موسیقی تبلیغات تلویزیونی به عنوان یکی از اولین و پرکارترین آهنگسازان تبلیغاتی محسوب می شود.آثار با کلام بهنام صبوحی با خوانندگانی همچون: محمد اصفهانی، علیرضا افتخاری، غلام کویتی پور، علیرضا شهاب، علی تفرشی، محمد رضا ابراهیمی و … ضبط و اجرا شده اند.علاوه بر آهنگسازی، از بهنام صبوحی تاکنون ۲۸ جلد کتاب شعر برای کودکان منتشر شده است. فعالیت های هنری. از جمله فعالیت های وی به موارد زیر می توان اشاره کرد: عضویت در کانون آهنگس
ازان سینمای ایران، ساخت موسیقی فیلم و سریال، انتشار آلبوم موسیقی و کتاب شعر برای کودکان، اجرا و رهبری کنسرت «نوای عاشقی» غلام کویتی پور (۱۳۹۳)، داوری موسیقی جشن سینمای ایران
در دولت ایالات متحده آمریکا، اداره امور اروپا و اوراسیا بخشی از وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا است که متعهد به اجرای سیاست خارجی ایالات متحده و حمایت از منافع ایالات متحده در اروپا و اوراسیا است که آن را به عنوان اروپا، ترکیه، قبرس، قفقاز و روسیه تعریف می کند. این اداره توسط معاون وزیر امور خارجه امور اروپا و اوراسیا هدایت می شود. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۳، امور اروپایی در اختیار اداره امور اروپا قرار گرفت. سازمان. دفاتر اداره امور اروپا و اوراسیا مستقیماً هماهنگی و نظارت بر فعالیت های دولت ایالات متحده در منطقه از جمله دیپلماسی سیاسی، اقتصادی، کنسولی، دیپلماسی عمومی و مسائل مربوط به مدیریت اداری را انجام می دهد.
هارولد وستون (۱۴ فوریه ۱۸۹۴–۱۰ آوریل ۱۹۷۲) نقاش و عکاس آمریکایی مدرن بود که کارهای در زمینه امپرسیونیسم با واقع گرایی و انتزاع داشت و همچنین به عنوان یک فعال سیاسی در نظر گرفته می شد. اوایل زندگی. هارولد وستون متولد ۱۴ فوریه ۱۸۹۴ در مریون استیشن، پنسیلوانیا از والدینی به نام های بارون و ماری. برادر دوقلوی او، ادوارد، در سن شش ماهگی درگذشت. خانواده آن ها ثروتمند بود. در سن ۱۵ سالگی هارولد یک سال در سفر به اروپا و حضور در مدرسه در سوئیس و آلمان به سر برد. او در اروپا شروع به نقاشی کرد.
آنتوین دومنیکو «فتس» دومینو جی آر به انگلیسی: Antoine Dominique "Fats" Domino Jr (زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷) پیانیست و خواننده-ترانه پرداز راک اند رول اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بین سال های ۱۹۴۷ تا ۲۰۰۷ میلادی فعالیت می کرد و ۳۵ اثرش در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد آمریکا جای گرفتند. پنج اثر او بیش از یک میلیون نسخه فروخت و گواهینامه طلا گرفت. دومینو همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی هنر شده است. درگذشت. فتس دومینو در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷ (میلادی) در سن ۸۹ سالگی در خانه اش در هاروی، لوئیزیانا به دلیل مرگ طبیعی درگذشت.
در دولت ایالات متحده آمریکا، دفتر امور آسیای شرقی و اقیانوس آرام بخشی از وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا است که متعهد به اجرای سیاست خارجی ایالات متحده و حمایت از منافع ایالات متحده در آسیای شرقی و اقیانوس آرام است. سازمان. دفاتر امور آسیای شرقی و اقیانوس آرام، فعالیت های دولتی ایالات متحده را در منطقه، از جمله مسائل سیاسی، اقتصادی، کنسولی، سیاست عمومی و مسائل مدیریت اداری، هماهنگ و نظارت می کنند.
این مقاله فهرستی از اعضای شورای نگهبان از نخستین دوره اش در ۱۳۵۹ تاکنون است. دوره اول (۱۳۵۹ تا ۱۳۶۵). فقهای دوره اول در اول اسفندماه سال ۱۳۵۸ توسط بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران آیت الله خمینی انتخاب و فعالیت آنها از تاریخ ۲۶ تیر ۱۳۵۹ آغاز گردید که عبارت بودند از: دوره ششم (۱۳۸۹ تا ۱۳۹۵). با پایان سه سال اول دوره ششم (۲۶ تیر ۱۳۹۲) در میان فقهای شورای نگهبان، با حکم رهبر ایران، سه تن از ایشان؛ محمد مؤمن، محمد یزدی و محمود هاشمی شاهرودی؛ در سمت خود ابقاء شدند و مهدی شب زنده دار جهرمی با توجه به درگذشت غلامرضا رضوانی به عنوان عضو جدید منصوب گردید. همچنین در میان حقوقدانان با رأی مجلس شورای اسلامی محسن اسماعیلی مجدداً ابقا شد و بجای عباسعلی کدخدایی و حسینعلی امیری، سام سوادکوهی و نجات الله ابراهیمیان انتخاب شدند.
سر دیوید فرانک اجی (زادهٔ سپتامبر ۱۹۶۶) معمار غنایی - بریتانیایی است. زندگی و تحصیلات. دیوید اجی که پسر یک دیپلمات اهل غنا است در شهر دارالسلام در کشور تانزانیا به دنیا آمده و در کشورهایی همچون مصر، یمن، لبنان زندگی کرده است. او در نه سالگی به ساکن بریتانیا شد. دیوید اجی مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ساوث بنک لندن و مدرک کارشناسی ارشدش را از دانشکدهٔ سلطنتی هنر لندن دریافت کرده است.
سالن فیرفیلد () یک سالن اجتماعات و کنسرت در شهر لندن، انگلستان است. این سالن که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شده دارای ۱۰۸۱ نفر ظرفیت برای کنسرت و ۷۵۵ نفر برای تئاتر می باشد، خوانندگانی همچون کنی راجرز، استیوی واندر، جنسیس، بیتلز، پینک فلوید، د هو، کوئین، موریسی، استیتس کوئو، چاک بری و پتولا کلارک در این سالن کنسرت برگزار کرده اند.
ماکس ارنست (زاده ۲ آوریل ۱۸۹۱ – درگذشته ۱ آوریل ۱۹۷۶) نقاش آلمانی بود که در جنبش های سوررئالیسم و دادائیسم فعالیت داشت. زندگی. سالِ ۱۸۹۱ در شهر برول، در راینلاند در غرب آلمان چشم به جهان گشود و در ۱۹۷۶ در پاریس عمرش به پایان رسید. در دانشگاه" بن" به تحصیل فلسفه و روانشناسی پرداخت و بی آنکه درس نقاشی خوانده باشد، نقاشی را آغاز کرد. ضمن دیداری از پاریس در ۱۹۱۳، با نوگرایانی چون دلند، ماکه، آپولینر، و آرپ آشنا شد و با" ماکه" و هنرمندان دیگر نمایشگاهی ترتیب داد. عمیقاً تحت تأثیر جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) قرار گرفت. بعد از جنگ، در ۱۹۱۹ رهبری گروه "دادای کلن "را بر عهده گرفت. در ۱۹۲۰ نمایشگاهی در پاریس برپا کرد و در ۱۹۲۲ در آن شهر سکونت گزید. با برتون متحد شد، کسی که در جهت گسترش نظریه سورئالیستی خودکاری "(اتوماتیسم)" گام برمی داشت و هنر را وسیله ابراز حالات خیالی و رؤیایی معرفی می کرد. وی در۱۹۲۴ به سورئالیست ها پیوست و با سوررئالیست ها نمایشگاه برگزار کرد و اسلوب مالش کاری و دیگر شیوه های" نیمه - خودکاری " را پروراند. در ۱۹۴۱ به نیویورک مهاجرت کرد. بعد از جنگ جهانی دوم، بیشتر اوقات خود را در کالیفرنیا و فرانسه گذر
اند. نقاشی ارنست بعد از بازگشت به فرانسه، یعنی از ۱۹۴۹ به بعد، بیش از پیش تغزلی و انتزاعی شد. وی همچنین در سال ۱۹۶۱ کتابی تحت عنوان زندگی غیررسمی ماکس ارنست نوشت. اشاره ای به جنبش دادا. در زمان جنبش دادای برلین، جنبش دادائیستی مشابهی در کلن زیر نفوذ شخص عجیبی چون ماکس ارنست جریان داشت. او در بن که فاصلهٔ زیادی با کلن نداشت، آموزش فلسفه و نه هنر گرفته بود. از رهگذر دوستی با مارک در سال ۱۹۱۱ و آرپ در سال ۱۹۱۴ با کار و ایده های سوارآبی تماس برقرار کرده بود. ماکه را نیز که در بن زندگی می کرد، می شناخت. نمایشگاه زوندربونت دارودسته عجایب که در سال ۱۹۱۲ در کلن تشکیل شد، تصویر فوق العاده جامعی از هنرمندان را عرضه کرد. سپس جنگ واقع شد. ارنست دربارهٔ خود نوشت: در سال ۱۹۱۶ در برلین با گروس و ویلانت هرتسفلده در گالری (توفان) آشنا شد. آرپ در سال ۱۹۱۹ در کلن اقامت گزید و تا سال ۱۹۲۱ که به پاریس رفت، تقریباً به طور پیوسته در آن شهر ماندگار شد. در سال ۱۹۱۹ ارنست، آرپ و شاعر و نقاش هوادار کمونیسم، یوهانس بارگلد (بارگلد در آلمانی به معنی پول نقد است) در انتشار ادواری های موقت و پرخاشگر، و مقابله با رخدادهای فرهنگی ارتجاعی، همک
اری می کردند. این رخدادها محلی بودند ولی ادواری ها ماهیت بین المللی داشتند و نویسندگانی از برلین و پاریس اغلب با آن ها همکاری می کردند و ارتش اشغالگر انگلیس خواهان توقف انتشار آن ها بود. کلن، یک شهر آلمانی کاتولیک مذهب که در نزدیک ترین نقطه به خاک فرانسه قرار گرفته است، سالی یک با در جریان کارناوال ما قبل چلهٔ روزه اعمال و صحنه های عجیب و غریبی را تجربه می کند. فعالیت گروه دادای کلن گوشه ای از برنامه های این سنت را منعکس می کردند. آن ها در سال ۱۹۲۰ در حیاط یک آبجوفروشی، نمایشگاهی ترتیب دادند که روی درش به شکل پاکیزه ای نوشته شده بود: آقایان آن موفقیت بزرگی بود. از بازدیدکنندگان خواسته می شد که با آلات و ابزاری که در اختیارشان قرار می گرفت، اشیا به نمایش درآمده را تخریب کنند، و پلیس که نمایشگاه را به دلیل ابتذال آن تعطیل کرد، علتش صرفاً آن بود که شیء مشکل آفرین باسمهٔ "آدم و حوا"ی آلبرشت دورر بوده است. همان سال، ارنست با نمایشگاه دادای برلین همکاری کرد و یک نمایشگاه انفرادی در پاریس ترتیب داد. او در سال ۱۹۲۲ کلن و آلمان را به قصد پاریس ترک کرد. گفت: «سی سال زندگی اش در آلمان کافی بود.» پدرش او را به دلیل بی حر
مت کردن نام خانوادگی شان لعن کرد. منتقدان کلن با نام خانوادگی او بازی می کردند. "ارنست" در آلمانی به معنی «جدیت» و «اهمیت» است و ضمن مغایر دانستن آن با کارهایش، وی را یک عیاش اصلاح ناپذیر معرفی می کردند. در پاریس تریستان تسارا، آندره برتون و پل الوار (که هرسه نویسنده بودند) از مدت ها قبل علاقه مند به کارهای ارنست شده بودند. ارنست یکی از چهره های برجسته سورئالیسم. ارنست رفته رفته به یکی از چهره های برجسته و پر اثر جنبش سوررئالیسم تبدیل شد، با این همه، هیچ تغییر مهم و نظرگیری در ماهیت و جهت گیری کار او صورت نگرفت. کلاژ، بخش مهم کار او را تشکیل می داد و شاید هم برخی بگویند که علاقهٔ وی به این نوع کار ناشی از فقدان آموزش نقاشی اش بوده است؛ ولی ارنست بین سال های ۱۹۰۹و ۱۹۱۹ تابلوهای زیادی با سبک های مختلف کشید که بازتابندهٔ آشنایی هر چه بیشتر وی با نقاشی مدرن بودند. برخی از این تابلوها، به ویژه آبرنگ های ماهی و پرندهٔ سال ۱۹۱۷، به نحو فوق العاده روشنی، کارهای پخته تر سورئالیستی بعدی او را وعده می دهند. با این همه، بهره گیری خاص از تصاویر و نقش های حاضر آماده، رفته رفته وجه مشخصهٔ کار او شد. مقایسه و تأثیرپذیری اثری
از ارنست با اثری از پیکابیا. ویژگی بهره گیری خاص از تصاویر و نقش های حاضر آماده در طراحی های ماشینی او که در سال ۱۹۱۹ ساخته شده اند دیده می شود، که در آن ها از شکل های چاپ شدهٔ بدون سایه که در چاپ خانه ها یافت می شود استفاده کرده و با قلم یا قلم مو چیزهایی بر آن ها افزوده است. ارنست در ساختن این مجموعهٔ خاص احتمالاً تحت تأثیر آن تصاویر طنزآمیز ماشین ها بوده که پیکابیا پدیدآورده است، منتهی تصاویر ارنست فریبندگی کمتری دارند و پیامدهی شان بیشتر از طریق فرایند به کار گرفته شده صورت می گیرد تا از راه اشارات شوخی آمیز به اعمال انسانی. او همچنین با استفاده از روش مدادسایی از باسمه های چوبی بزرگ، تصویر می گرفت. در حوالی سال ۱۹۲۰ تصادفاً یکی از دلخواه ترین راهکارهایش را کشف کرد، و آن مونتاژ و دگرسازی نقش های برگرفته از آگهی های چاپ شده، کاتالوگ های فروش محصولات و تصاویر دیگری از این قبیل بود. این تکنیک نه تنها، هنگامی که مصالح ناهمگنی را با هم ترکیب می کرد، وی را قادر می ساخت که به تأثیر برانگیزی و معنارسانی شگفت انگیزی دست یابد، بلکه آن معنای تحیر برانگیزی که ناشی از درهم ریختگی گذرا را، همراه خصوصیتی یگانه و حضور ب
صری نظر گیر، در محتوای اثر جا می داد. نقل است که ارنست دربارهٔ این کلاژها گفته است که آن ها "بهره گیری سیستماتیک از تلاقی تصادفی یا سنجیدهٔ دو یا چند واقعیت ذاتاً ناسازگار روی صفحه ای اند که بسیار برای چنین منظوری ناکارآمد است))" و تأثیر برانگیزیشان"همچون جرقهٔ شاعرانه ای ست که در شکاف میان واقعیت ها، هنگامی که به هم نزدیک می شوند، زده می شود. "همین جرقهٔ شاعرانه است که برترین کارهای ارنست را، با هر واسطهٔ هنری و هر روش آفرینشگری، از کارهای اغلب کلاژ سازهای دادائیست و سپس سورئالیست، ممتاز می کند. استفاده ارنست از کلاژ و تأثیرپذیری وی از دکریکو. مکس ارنست هنگامی که در ۱۹۲۰ به پاریس گام نهاد به پختگی کامل رسیده بود. کار او دو عنصر را با هم تلفیق می کرد که به ویژه از نظر برتون بسیار جذاب بودند: جهان رؤیایی دکیریکو و کلاژ. برتون، کلاژ را، به حق، اهدای اصلی مدرنیسم به سوررئالیسم دانست، و ارنست از آن به عنوان شیوه اصلی کار خود بهره می گرفت. کلاژ نوعی همجوارسازی برانگیزانده بود که نمونهٔ ادبی آن را لوترئامون در شعر خود به دست داده بود. دکیریکو که در آن اواخر بیش از پیش به نقش مایه های کلاسیک می پرداخت، از نظر برتون،
راه راستین خود را گم کرده بود. برتون هنرمند ایدئال خود را در ارنست، جوانی که اهل کلن بود می دید (ارنست فقط سه سال از دکیریکو جوان تر بود ولی همیشه روحیهٔ جوان داشت و فصاحت دلپذیرش از هرگونه قید و بند آموزش های هنری آزاد بود). در روابط آن ها مسائلی وجود داشت، ولی برتون همیشه احترام بالایی برای ارنست قائل بود. در سال ۱۹۲۹ دربارهٔ او نوشت که به ارنست تعلق دارد. ارنست متقابلاً نه تنها معادل های بصری اتوماتیسم ادبی و تصاویری از ناپیوستگی ثمر بخش را می آفرید که با نوشتارهای سورئالیستی قابل قیاس بودند، بلکه همچنین در فرصت هایی تابلوهای رؤیایی پر تفصیلی را می کشید و تحرک قابل توجهی را از خود نشان می داد، وبی هرگونه وقفه ای، بر گسترهٔ آفرینش های خویش و سوررئالیسم تجسمی می افزود. برداشت اولیه ارنست از دکیریکو به نوبه خود توجه برانگیز بود. بخشی از جاذبهٔ خاص تابلوهای نقاشان ایتالیایی به خاطره انگیزی نافذ آن ها مربوط می شد. نقاشی های دکیریکو در گذشته به سر می برند، وما آن ها را همچون خاطراتی حزن انگیز دریافت می کنیم. ارنست در نخستین مجموعه -ی چاپ های سنگی خود با عنوان فیات مدز از فضاها و پرسوناژهای دکیریکو استفاده می کن