Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س" (۱۳ مارس) به همراه جستارهایی از نویسندگان برجسته، طی چهار هفته متوالی در "ستردی ایونینگ پست" منتشر شدند. نهایتاً پوستر نقاشی های این مجموعه به طور گسترده منتشر شد و به ابزاری در دست دولت ایالات متحده برای فروش اوراق قرضه جنگی مبدل شد. نقاش. نورمن راکول (۳ فوریه ۱۸۹۴ – ۸ نوامبر ۱۹۸۷) نویسنده، نقاش و تصویرگر آمریکایی بود. آثار او به خاطر انعکاس دادن فرهنگ و هنر آمریکایی به شکل گسترده ای در ایالات متحده آمریکا محبوب بود و خریدار داشت. بیشتر شهرت راکول به خاطر بیش از پنج دهه تصویرسازی برای جلد مجله "ستردی ایونینگ پست" است. راکول بین سال های ۱۹۱۶ و ۱۶ دسامبر ۱۹۶۳ که تاریخ طراحی جلد یادبود جان اف. کندی است برای مجله "ستردی ایونینگ پست" ۳۲۲ جلد طراحی کرد که از جمله پرمخاطب ترین مجلات آمریکایی به حساب می آید. جلدهایی که راکول طراحی کرده است زوایای انسانی تلاش های جنگی آمریکا را برجسته کردند. این تصاویر پشتیبان تلاش برای گسترش اوراق قرضه جنگی بودند و زنان را به کار و مردان را به نام نویسی در ارتش تشویق می کردند. تصویرهای او موضوعاتی چون میهن دوستی، شور، تغییر نقش های معین جنسیتی، همبستگی، عشق، کار، اجتماع و خانواده
را به خدمت گرفته اند. راکول به عنوان تصویرگر مجله در طول جنگ، طرح هایی شبیه آثار وینسلو هومر، تصویرگر مجله "هارپرز ویکلی" در طول جنگ داخلی آمریکا می کشید. به نظر می رسد که نقاشی های چهارگانه راکول بر پذیرفته شدن آزادی های چهارگانه روزولت به عنوان یک هدف، مؤثر بوده است. راکول شخصیتی غیرسیاسی شناخته می شد که با این وجود از «تحمل تفاوت ها، حسن نیت، مهربانی و آزادی هایی که روزولت تقسیم بندی کرده بود» حمایت می کرد. او بر این باور بود که آزادی هایی که روزولت به آن ها رهنمون شده، ارزش مبارزه دارند و بنابراین جدا از "آزادی های چهارگانه"، مشارکت های زیادی در زمینه فعالیت های تبلیغی جنگی انجام داد. او به صورت گسترده برای خلق شخصیت خیالی و ایدئال دوران جنگ خود "ویلی گیلیس" و تصویرگری "رزی پرچ کن" شناخته شده است. برخی از دیگر آثار دوران جنگ او به نام شناخته می شوند مانند "اخبار جنگ" و "سرباز به خانه بازگشته". او همین طور مسئول تشویق حمایت های فردی از جنگ از طریق خلق پوسترهایی چون "سریع به خانه برگشتن" (۱۹۴۳) نیز بوده است. ولادیمیر نابوکوف در مورد او گفته که تکنیک درخشان راکول در خدمت کارهای پیش پاافتاده و کم ارزش قرار گ
رفته بود و در کتابش "پنین" گفته سالوادور دالی برادر دوقلوی راکول بود که در کودکی توسط کولی ها ربوده شد. منتقدان راکول را به جای هنرمند، تصویرساز می نامیدند؛ نامی که برای خود راکول اهمیتی نداشت چراکه خودش هم خود را تصویرگر می خواند. توصیف. "آزادی از فقر" یک نقاشی رنگ روغن روی بوم در اندازه های است. موزه نورمن راکول این اثر را یک تصویرسازی مکمل برای متن "ستردی ایونینگ پست" خوانده با این قید که تصویر همچنان دارای بیان بصری مستقلی نیز هست. این نقاشی مادری با پیش بند را نشان می دهد که یک بوقلمون کباب شده را جلوی خانواده ای متشکل از چندین نسل می گذارد. نقاشی عملاً ارزش های خانوادگی ایدئال راکول را نمایش می دهد؛ پدر با علاقه و تأیید از رأس میز که عنصر مرکزی نقاشی نیز هست، به این لحظه نگاه می کند. به گفته لنی بنت رومیزی چین خورده نشان می دهد که این موقعیتی ویژه است تا «آنچه داریم را با آن ها که دوست شان می داریم، تقسیم کنیم.» روی میز ظرفی از میوه، کرفس، خیارشور و چیزی که به نظر سس کرنبری می رسد، وجود دارد. به گفته ریچارد هالپرن یک ظرف نقره دربسته هم روی میز هست که به صورت سنتی داخلش سیب زمینی می گذارند اما بنت این ظر
ف را ظرف دربستهٔ کسرول توصیف می کند. کارد و چنگال ها کمتر از نمایش سفید پارچهٔ کتان رومیزی، بشقاب های سفید و لیوان های پر از آب، برجسته شده اند. افراد حاضر در نقاشی هنوز شروع به خوردن غذا نکرده اند و نقاشی، تقابل بشقاب های خالی و فضای خالی میان آن ها با تصاویر فراوانی و وفور بیش ازاندازه را نشان می دهد. خلق اثر. در میانه ژوئن ۱۹۴۱ راکول طرح های اولیه از نقاشی های "آزادی های چهارگانه" را که با زغال کشیده بود به هیئت اداره اطلاعات جنگ ایالات متحده ارائه کرد. کارهای او از سوی یک مقام رسمی رد شد که گفته بود «در جنگ قبلی شما تصویرگران پوسترها را طراحی کردید. در این جنگ قصد داریم از هنرمندان هنرهای زیبا، یعنی هنرمندان واقعی، استفاده کنیم.» بااین همه، سردبیر "ستردی ایونینگ پست"، بن هیبس ظرفیت این مجموعه را دریافت و راکول را تشویق کرد تا آن ها را فوراً آماده کند. در اوایل پاییز همان سال، نویسندگانِ جستارهای همراه این نقاشی ها، نوشته های شان را تحویل دادند. نگرانی راکول این بود که جستار بلوسان برای "آزادی از فقر" با نقاشی هماهنگی ندارد. در میانهٔ نوامبر، هیبس برای راکول نامه نوشت و از او خواست کار سوم را به همان صورت
سابق انجام دهد و طرح را عوض نکند. هیبس نگرانی راکول را بی مورد خواند و برایش توضیح داد که تنها کافی است تصویرسازی و جستار عنوان یکسانی داشته باشند و اتحاد موضوعی ضروری نیست. او راکول را با این هشدار که به زودی چاپ چهاررنگ از سوی دولت ممنوع ممنوع می شود و مجله مجبور خواهد شد کار را به صورت دورنگ چاپ کند، تحت فشار گذاشت. در ۱۹۴۲ راکول تصمیم گرفت تا از همسایه هایش به عنوان مدل نقاشی های مجموعه استفاده کند. او در "آزادی از فقر" از اتاق نشیمن خودش برای مکان نقاشی استفاده کرد و از همسایگانش به عنوان منتقد، مشاور و مدل بهره برد. راکول برای این نقاشی از آشپزش در حالی که بوقلمون را برای روز شکرگزاری ۱۹۴۲ روی میز می گذاشت، عکس گرفت. به گفتهٔ خودش، راکول بوقلمون را همان روز نقاشی کرد و برخلاف "آزادی بیان" و "پرستش"، اجرای این نقاشی برایش دشوار نبود. همسر راکول، مری، به همراه آشپز خانواده، خانم تادئوس ویتن، که در حال گذاشتن بوقلمون کبابی روی میز است، در نقاشی حضور دارند. از ۹ فرد بزرگسال و دو کودکی که در نقاشی به تصویر درآمده اند، در استودیوی راکول عکس برداری شد و راکول بعدتر نقاشی شان را کشید. مدل ها (به صورت ساعت گرد ا
ز ویتن) عبارتند از لستر براش، فلورنس لیندسی، نانسی مادر راکول، جیم مارتین، آقای ویتن، مری راکول، چارلز لیندسی و فرزندان هوسینگتن. جیم مارتین در هر چهار نقاشی مجموعه حضور دارد. شرلی هوسینگتن دختری که در انتهای میز نشسته در آن زمان شش سال داشت. پس از این که مجموعه "آزادی های چهارگانه" در "ستردی ایونینگ پست" به چاپ رسید، مجله تصمیم گرفت نسخه هایی از مجموعه را برای فروش به عموم عرضه کند و در نهایت ۲۵٬۰۰۰ سفارش دریافت کرد. علاوه براین، هیئت اداره اطلاعات جنگ ایالات متحده که شش ماه پیش از آن از به کار گرفتن راکول برای کشیدن "آزادی های چهارگانه" امتناع کرده بود، ۲٬۵ میلیون نسخه از این مجموعه را برای استفاده در اوراق قرضه جنگی در ۱۹۴۳ درخواست کرد. راکول این نقاشی را تحت مالکیت مجموعه ای درآورد که بعدها تبدیل به موزه نورمن راکول در استوکبریج، ماساچوست شد و هم اکنون این نقاشی بخشی از مجموعهٔ دائمی آن موزه به حساب می آید. راکول از ۱۹۵۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۸ در استوکبریج زندگی می کرد. بازخوردها. "آزادی از فقر" یکی از بهترین کارهای راکول به حساب می آید و بیشتر از سه نقاشی دیگر این مجموعه در کتاب های هنری دیده شده و با بررس
ی انتقادی و تفسیر مواجه شده است. براساس گفته لیندا روزنکراتس که این نقاشی را با کارت های کریسمس "هالمارک" مقایسه کرده، بااین که همه اشارات به این نقاشی با هدف نشان دادن میهن پرستی در دوران جنگ ارائه شده اند، "آزادی از فقر" نماد «کنارهم بودن خانواده، صلح و وفور و فراوانی» شده است و چنان اثری در اجتماع آمریکا گذاشته که به «شکرگزاری نورمن راکول» مشهور شده است. نقاشی با تزریق کردن نوستالژی به موضوع آمریکاییِ جشن گرفتن تعطیلات، نشان می دهد اختصاصی به روز شکرگزاری ندارد و از همین رو گاهی "من برای کریسمس خانه خواهم بود" نیز نامیده می شود. فراوانی و وحدت در نقاشی نشان می دهد که امید شورمندانه ای به یک دنیای پس از جنگ وجود دارد. به گفته امی دمپسی نویسنده، نقاشی های راکول در طول جنگ سرد، ارزش های سنتی آمریکایی را با نشان دادن آمریکایی ها به عنوان مردمانی آزاد و موفق، تصدیق کرد. به نظر می رسد آثار راکول را در میان جنبش های هنری و سبک ها بتوان در سبک منطقه گرایی طبقه بندی کرد. آثار راکول گاهی نسخه ای ایدئال از گذشته روستایی و کشاورزی آمریکا به دست می دهند. خود راکول، واقع گرایی اش را چنین خلاصه می کرد: «من زندگی را چنان
که دوست دارم باشد، نقاشی می کنم.» با وجود خوشبینی عمومی راکول، او در مورد به تصویر کشیدن چنین بوقلمون بزرگی درحالی که اروپا در اثر تلاطم جنگ جهانی دوم «گرسنگی می کشید، تاراج می شد و مردمش آواره می شدند»، دچار شک شده بود. راکول اشاره کرد که این نقاشی در اروپا محبوب نبود: «اروپایی ها به نحوی این نقاشی را تحقیر کردند به این خاطر که میزی که تا این حد از غذا انباشته شده، آزادی از نیاز را نشان نمی دهد بلکه نمایشگر فراوانی بیش ازحد است.» خارج از ایالات متحده همه این فراوانی را بیش ازحد می دانستند. بااین همه ریچارد هالپرن می گوید نقاشی نه تنها وفور بیش ازحد را نشان می دهد، بلکه نشان دهنده «خانواده، امنیت و آرامش» نیز هست و چنین اظهارعقیده می کند که «فراوانی بیش ازاندازه به جای به اندازه بودن، پاسخ درست به نیاز و فقر است.» او تغذیهٔ احساسی عرضه شده در تصویر را موازی با تغذیه با غذا در نقاشی می داند، چراکه تصویر به شکل قابل توجهی مخاطب را به خود می خواند. بااین حال، راکول با به تصویر درآوردن میزی با بشقاب های خالی، ظروف و رومیزی کتانی سفید، ممکن است به خاستگاه پیوریتنی روز شکرگزاری اشاره داشته باشد. برای منتقد هنر، راب
رت هیوز، این نقاشی موضوعاتی چون پیوستگی خانوادگی، سادگی، فضیلت و وفور بدون زیاده روی را به سبک پیوریتن ها نشان می دهد، چنان که برای نوشیدن، نوشیدنی ساده ای چون آب برگزیده شده است. لیزابث کوهن تاریخ دان می گوید راکول به جای نشان دادن کارگری در حال کار یا دولت مردی در حال حمایت از گرسنگان و بی خانمان ها، یک خانواده را در حال برگزاری جشن در فضای خصوصی خانه نشان می دهد و با این کار، می گوید تضمین این آزادی، مساوی مسئولیت پذیری دولت مردان در قبال جامعه یا محصول مشارکت توده ها در اقتصاد مصرفی، نیست. یکی از عناصر قابل توجه و از نظر هنری، چالش برانگیز نقاشی راکول، استفاده از رنگ سفید روی رنگ سفید است: بشقاب های سفید روی رومیزی سفید قرارگرفته اند. منتقد هنری دبورا سولومون این استفاده را «یکی از جاه طلبانه ترین نقش آفرینی های سفید علیه سفید از زمان خلق "" اثر جیمز مک نیل ویسلر خوانده است.» سولومون بعدتر این اثر را «مرحله تازه ای از واقع گرایی توصیفی می خواند. بااین همه نقاشی پُر و شلوغ به نظر نمی رسد؛ مرکز نقاشی باز و باروح است. قسمت های وسیعی از سفیدی نقاشی به زیبایی چهره افراد را دربرگرفته است.» جیم مارتین پایین و را
ست نقاشی قرار دارد و نگاه موذی و فروتنی به بیننده انداخته است. او بیانگر جهانی کوچک از کل لحظه ای است که هیچ کس برای تشکر از رسم سنتی ناهار روز شکرگزاری وجود ندارد. سولومون این نگاه را جدا از نقاشی های دیگر روز شکرگزاری می یابد که در آن، افراد حاضر در حالت سنتی نیایش (شکرگزاری) دست هایشان را بالا یا پایین نمی برند. او این نگاه را نمونه ای از رفتار آمریکایی با سنت ها می داند که هم ناشی از تقدیس سنت است و هم غیررسمی است. دیوید براون الهی دان، قدردانی را معنای ضمنی نقاشی می داند درحالی که کنث بندینر راکول را متوجه شام آخر عیسی مسیح دانسته است و چشم انداز نقاشی را بازتابی از تفسیر تینتورتو از شام آخر را می داند. جستار. "آزادی از فقر" به عنوان بخشی از مجموعه "آزادی های چهارگانه" به همراه جستاری از کارلوس بلوسان در مجله "ستردی ایونینگ پُست" منتشر شد. جستار بلوسان به نمایندگی از کسانی که به جای دشواری های سیاسی-اجتماعی خارجی، متحمل سختی های اقتصادی-اجتماعی داخلی می شدند، سخن می گفت و همین مسئله او را برجسته کرد. بلوسان سی ساله که مهاجری فیلیپینی و کارگر بود، زندگی را به شکلی تجربه کرده بود که با نسخه ای که نقاشی راک
ول عرضه می کرد، سازگاری نداشت؛ بلوسان در آن زمان نویسنده ای ناشناخته بود و مجبور بود به عنوان یک کارگر مهاجر، با عوض کردن شغل های متفاوت، گذران زندگی کند. ویراستاران "پست" با سفارش جستار به بلوسان او را از فقر مهاجرت خلاص کردند. بلوسان در خلال جنگ جهانی دوم و هنگامی به شهرت رسید که کشور مشترک المنافع فیلیپین، که در آن روزگار قلمرو ایالات متحده به حساب می آمد، به دست ژاپن اشغال شد. بسیاری از آمریکایی ها، بلوسان را پس از آن جستار شناختند. نسخهٔ اصلی جستار بلوسان را مجلهٔ "پست" گم کرد و بلوسان که رونوشت کاربنی از آن نداشت، تنها توانست پیش نویس آن را در باری در تاکوما بیابد. "آزادی از فقر" در گذشته کمابیش در فلسفه های استاندارد لیبرال جهان غرب بیش از سه آزادی دیگر (بیان، ترس و پرستش) مطرح شده بود؛ این آزادی، آزادی اقتصادی را به عنوان یک آرمان اجتماعی به ارمغان آورده بود. بلوسان در جستارش، با پیشنهاد دادن این که آمریکایی ها «باتوجه به نیازها و توانایی هایشان، فرصت های برابر برای خدمت به خود و دیگران» داشته باشند و انعکاسی است از این گفته کارل مارکس که «از هرکس براساس توانایی هایش، به هرکس براساس نیازهایش»، آزادی م
نفی (آزادی از) را یک آزادی مثبت تلقی می کند. در بند آخر جستار، عبارت «آمریکایی که ما دوست داریم ببینیم، تنها فیزیکی نیست بلکه دنیایی روحانی و عقلانی است»، آمریکایی برابری طلب را توصیف می کند. جستار بلوسان با بیانی که شبیه به لحن استاین بک در آثاری چون "خوشه های خشم" است، از جانب کسانی سخن می گوید که در دموکراسی کاپیتالیست برای زنده ماندن مبارزه می کنند، و نوشته ای «تکان دهنده و برّان» در مقابله با پشت صحنهٔ مهمانیِ فراوانیِ راکول به حساب می آید. جستار بلوسان این مسئله را مطرح می کند که تا زمانی که شهروندان تعهداتی به دولت دارند، دولت هم وظیفه دارد سطح اولیه ای از معاش را برای آن ها فراهم آورد. بلوسان این مورد را مطرح کرد که نیو دیل (برنامهٔ اقتصادی و اجتماعی فرانکلین روزولت) همچنان که ضروریات زندگی آمریکایی ها را تضمین نکرده، تاکنون آزادی از فقر و نیاز را نیز مفروض ندانسته است.
گوانتانامرا () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی توماس گوتییرز آلئا و خوان کارلوس تابیو است. از بازیگران آن می توان به خورخه پروگوریا اشاره کرد.
نامه هایی از پارک () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی توماس گوتییرز آلئا است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد.
جولیت گولیا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ورونیکا مارس"، "سی اس آی"، "هانا مونتانا"، "کدبانوهای وامانده"، "دو مرد و نصفی"، "درمانگاه خصوصی"، "گارفیلد"، "مثل آب خوردن" و "دوجینش ارزان تر است ۲" اشاره کرد.
خاطرات توسعه نیافتگی () فیلمی کوبایی به کارگردانی توماس گوتییرز آلئا و بازیگری دیزی گرانادوس است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد.
دوازده صندلی () فیلمی در ژانر درام و کمدی به کارگردانی توماس گوتییرز آلئا است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این فیلم بر اساس رمانی روسی ساخته شده است. رمان روسی با همین عنوان «دوازده صندلی»، تاکنون بیش از 17 بار این رمان به فیلم سینمایی تبدیل شده است. کتاب دوازده صندلی یکی از مشهورترین کتاب های طنز در روسیه است. این رمان، که توسط ایلیا ایلف و یوگنی پتروف نوشته شده، با داستانی پرکشش و با طنزی عمیق به شوروی بعد از انقلاب اکتبر می پردازد. کتاب دوازده صندلی به حدی در میان مردم روسیه محبوب است که برخی از جملات و تکیه کلام های شخصیت اصلی آن به ضرب المثل تبدیل شده است.
ولگا ولگا () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی گریگوری الکساندرف است که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لیوبف ارلووا و ایگور ایلینسکی اشاره کرد.
آزادی از ترس آخرین نقاشی رنگ روغن از مجموعهٔ "آزادی های چهارگانه" اثر هنرمند آمریکایی، نورمن راکول است. این مجموعه براساس اهداف سخنرانی چهارگانهٔ فرانکلین روزولت که تحت عنوان سخنرانی وضعیت کشور آمریکا در ۶ ژانویهٔ ۱۹۴۱ در برابر کنگرهٔ آمریکا ایراد شده، کشیده شده است. این اثر در شمارهٔ ۱۳ مارس ۱۹۴۳ مجلهٔ "ستردی ایونینگ پست" و با همراهی جستاری از استیون وینسنت بنت منتشر شد. این نقاشی اغلب به این صورت توصیف می شود که هم زمان با تهاجم بلیتس (حملهٔ هوایی آلمان نازی به بریتانیای کبیر) در آن سوی اقیانوس اطلس، کودکان آمریکایی با همراهی والدین شان به رخت خواب می روند. پیشینه. "آزادی از ترس" چهارمین نقاشی رنگ و روغن مجموعهٔ "آزادی های چهارگانه" اثر نورمن راکول است. این نقاشی از سخنرانی فرانکلین روزولت و مشهور به آزادی های چهارگانه، که در ۶ ژانویهٔ ۱۹۴۱ در برابر کنگرهٔ هفتادوهفتم آمریکا ایراد شده، الهام گرفته است. در اوایل دههٔ ۱۹۴۰، آزادی های چهارگانه ای که روزولت مطرح کرد، برای بسیاری هنوز مبهم و انتزاعی به نظر می آمد، اما دولت مردان از آن ها برای تقویت میهن دوستی استفاده کردند. موضوع آزادی های چهارگانه بعدتر به بیانی
هٔ جنگ جهانی دوم کشورهای متفق، منشور آتلانتیک، راه یافت و بخشی از منشور سازمان ملل متحد شد. این مجموعه نقاشی ها به همراه جستارهایی از نویسندگان برجسته، طی چهار هفتهٔ متوالی، در "ستردی ایونینگ پست" منتشر شد: "آزادی بیان" (۲۰ فوریه)، "آزادی پرستش" (۲۷ فوریه)، "آزادی از فقر" (۶ مارس) و "آزادی از ترس" (۱۳ مارس). نهایتاً پوستر نقاشی های این مجموعه به صورتی وسیع منتشر و به ابزاری در دست دولت ایالات متحده برای فروش اوراق قرضه جنگی مبدل شد. بلیتس دوره ای از بمباران راهبردی پایدار بریتانیا به دست آلمان در طول جنگ جهانی دوم بود. بین ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ تا ۲۱ مهٔ ۱۹۴۱، شانزده شهر انگلستان تحت حمله های هوایی بزرگ قرار گرفتند. از ۷ سپتامبر ۱۹۴۰، لندن به مدت ۵۷ شب متوالی به دست نیروی هوایی آلمان نازی بمباران شد. در مجموع، در طول دورهٔ بلیتس بیش از یک میلیون خانه در لندن آسیب دید یا نابود شد و بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر از افراد غیرنظامی کشته شدند که تقریباً نیمی از آن ها در لندن بودند. این نقاشی تنها نقاشی از مجموعهٔ "آزادی های چهارگانه" است که پیش از مأمور شدن راکول به کشیدن این مجموعه، کشیده شده است. این نقاشی در اصل برای به تصویر درآ
وردن نبرد بریتانیا کشیده شد، اما تا زمان انتشار در "ستردی ایونینگ پست"، منتشر نشده بود. وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا نقاشی های چهارگانهٔ راکول را پس از انتشارشان در ۱۹۴۳، در سراسر کشور به نمایش گذاشت. در مجموع این نمایش ها بیش از ۱۳۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار اوراق قرضه جنگی فروخته شد. این نقاشی ها به صورت تمبر یادبود نیز منتشر شدند و در طول این نمایش ها به فروش رسیدند. توصیف. نقاشی کودکانی را نشان می دهد که در آرامش در رخت خواب شان، فارغ از غوغای جهان، خوابیده اند و والدین شان به آن ها نگاه می کنند. مادرشان رویشان را می کشد، درحالی که پدرشان روزنامه ای در دست دارد که خبر از وحشت از جنگی در حال گسترش می دهد. بااین همه، پدر، توجهش، به جای تیترهای هشداردهنده، به فرزندانش است. از نگاهی دیگر، کودکان پیش تر خوابیده اند و والدین، پیش از آن که به رخت خواب بروند، به آن ها که در تختی مشترک خوابیده اند، سرکشی می کنند. پدر به عنوان «ناظر کلاسیک راکول» ظاهر می شود و نقش تماشاگر را در نقاشی ایفا می کند. از آن جایی که او عینکش را نیز در دست دارد، می توان فهمید که او خواندن روزنامهٔ "بنینگتون بنر" را به پایان رسانده است. تیتر رو
زنامهٔ «بمباران… اصابت وحشت» خوانده می شود که به بمباران بلیتس اشاره دارد. در پس زمینه راهرویی روشن و راه پله ای که به طبقهٔ پایین راه دارد، دیده می شود. به گفتهٔ راکول، که اهمیت چندانی برای این اثر قائل نبود، این اثر «براساس ایده ای نسبتاً کوته نظرانه بنا شده بود. نقاشی در طول بمباران لندن می خواست بگوید: خدا را شکر که ما می توانیم کودکان مان را با احساس امنیت به رخت خواب ببریم و می دانیم که آن ها در طول شب کشته نخواهند شد.» خلق اثر. مدل های نقاشی عبارتند از جیم مارتین، خانم ادگار لورنس (دوروتی) و دو فرزندِ والتر اسکوایرز (نجّارِ نورمن راکول) هستند که همگی، همسایه های راکول در آرلینگتون ورمانت بودند. بنا به درخواست راکول، روزنامهٔ "بننینگتون بنر" نسخه ای ساختگی برای این نقاشی تهیه کرد. "آزادی از ترس" در شمارهٔ ۱۳ مارس ۱۹۴۳ مجلهٔ "ستردی ایونینگ پست" و به همراه جستاری از استیون وینسنت بنت به عنوان بخشی از مجموعهٔ "آزادی های چهارگانه" منتشر شد. استیون بنت (شاعر و رمان نویس) اتفاقاً در همان روز انتشار نقاشی و جستار درگذشت. بررسی انتقادی. این نقاشی گاهی بیش ازحد صمیمی توصیف شده است؛ هم چیدمان وسایل و هم نورپردازی
اثر در ایجاد این صمیمیت سهیم هستند. دبورا سولومون این صحنه را دارای «احساسی چون فضایی فرانسوی با حسی دوست داشتنی از هنر سطح بالا» دانسته است. بروس کول از "وال استریت جورنال" گفته است «این گونه ارجاع به جنگ، از آن جا که اشارهٔ خاصی به ترس یا برنامهٔ خلع سلاح روزولت نمی کند، بسیار ویژه است. تنها کاری که راکول نکرده این است که دست هایش را دور این فضای انتزاعیِ باروح نگرفته است.»
تانیا () یک فیلم به کارگردانی گریگوری الکساندرف است که در سال ۱۹۴۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لیوبف ارلووا و یوگنی سامویلوف اشاره کرد.
گروه C جام ملت های آسیا ۲۰۱۹ که مسابقاتش از ۷ تا ۱۶ ژانویه ۲۰۱۹ برگزار خواهد شد.این گروه شامل تیم های کره جنوبی، چین، قرقیزستان و فیلیپین می باشد.دو تیم برتر این گروه و احتمالاً تیم سوم این گروه (در صورتی که در رتبه بندی تیم های سوم بین چهار تیم برتر قرار گیرد)، به مرحلهٔ یک هشتم نهایی راه می یابند. جدول. در مرحله یک هشتم نهایی: مسابقات. همه زمان ها می باشد. چین مقابل قرقیزستان. &lt;section begin=c1/&gt;&lt;section end=c1/&gt; کره جنوبی مقابل فیلیپین. &lt;section begin=c2/&gt;&lt;section end=c2/&gt; فیلیپین مقابل چین. &lt;section begin=c3/&gt;&lt;section end=c3/&gt; قرقیزستان مقابل کره جنوبی. &lt;section begin=c4/&gt;&lt;section end=c4/&gt; کره جنوبی مقابل چین. &lt;section begin=c5/&gt;&lt;section end=c5/&gt; قرقیزستان مقابل فیلیپین. &lt;section begin=c6/&gt;&lt;section end=c6/&gt;
کیتی کوئین لوز (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و کارگردان نمایش اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "رسوایی"، "شغل"، "سوپر ۸"، "رالف خرابکار"، "عوارض جانبی"، "یخ زده"، "۶ ابرقهرمان"، "زوتوپیا"، "رالف اینترنت را خراب می کند"، "" اشاره کرد.
محفل محافظ و خیرخواهانه اِلْکس () یا لژ الکس محفلی برادری است که در ۱۸۶۸ به عنوان کلوبی اجتماعی در نیویورک تأسیس شد. مقر این محفل امروزه در شیکاگو قرار دارد و یکی از محفل های برادری راهبر در آمریکا به حساب می آید و نزدیک به یک میلیون عضو دارد. این محفل از ابتدا محفلی برای سفیدپوستان بوده است. در اوایل دهه ۱۹۷۰ این سیاست محفل و پس از سرباززدن محفل از پذیرش آمریکایی های آفریقایی تبار برای استفاده از کلوب باعث گشایش پرونده هایی در دادگاه ها شد. در تقریباً تمام موارد پس از این که کسی از غذا خوردن و گذراندن اوقات فراغت در کلوب سرباززد، بند مربوط به پذیرش «فقط سفیدپوستان» به آزادی عضویت عموم تغییر کرد. این بند (فقط سفیدپوستان) در ۱۹۷۶ در لژ بزرگ محفل لغو شد با این قید که اگر زمانی قانون اجازه داد، دوباره برگردد. الکس به صورت سنتی محفلی مردانه است و برخلاف دیگر محفل های برادری، پس از تصویب قانونی در دهه ۱۹۷۰ که می گفت «محفل هیچ شعبه ای ندارد و عضویت در آن، هیچ مزیت و تضمینی به بار نمی آورد و هیچ بخش مجزایی ندارد»، هیچ گاه بخش رسمی زنان نداشته است.
خلیله علی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همسر سابق محمد علی کلی و دارای کمربند مشکی دان ۳ در کاراته است و پدر و مادرش از اعضای جنبش امت اسلام بودند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "سندرم چین" اشاره نمود.
لورا کایوت (؛ زادهٔ ) بازیگر، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دشمن ملت"، "اکنون مرا می بینی"، "جنگوی زنجیرگسسته"، '، '، "لافت"، "جا مانده"، "جاهای تاریک"، "فرندز" و "مگی" اشاره کرد.
مری کاستا (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده بازنشستهٔ ایتالیایی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. مشهورترین نقش او صداپیشگی شخصیت «پرنسس آورورا (دیزنی)» در انیمیشن کلاسیک دیزنی "زیبای خفته" (محصول ۱۹۵۹) است. او آخرین صداپیشه بازمانده از میان سه پرنسس دیزنی است که در دوران زندگی والت دیزنی خلق شده اند و در سال ۱۹۹۹ لقب «اسطوره دیزنی» را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۲۰ نشان ملی هنر ایالات متحده آمریکا را به او اهدا کردند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زیبای خفته" اشاره نمود.
هوکّه یکی از خاندان های ژاپنی بود که از خاندان فوجی وارا منشعب شده بود.
خاندان توسایامائوچی یکی از خاندان های ژاپنی بود که قلمروی آن در ولایت توسا در جزیره شیکوکو بود. در سال ۱۶۰۰ این منطقه به یامائوچی کاتسوتویو یکی از ملازمان توکوگاوا ایه یاسو اهدا شد. این خاندان تا سال ۱۸۶۸ در ولایت توسا زندگی می کردند.
آرش رکنی (زاده ۲۲ اسفند ۱۳۷۲) موسیقی دان و نوازنده پیانو ایرانی ساکن کشور آلمان است. آرش در ایران دوره های ارف و پیانو را در آموزشگاه های موسیقی گذراند، سپس در هنرستان موسیقی تهران ادامه تحصیل داد. سپس برای ادامه تحصیل به کشور ارمنستان رفت. آرش رکنی در ادامه موفق به کسب بورسیه دانشگاه لایپزیک آلمان شد.او همراه با ارکسترهای معتبر دنیا بر روی صحنه های بسیاری به نواختن پیانو پرداخته و جوایز بین المللی متعددی را کسب کرده است.
خوار (;local Chakavian dialect: "Hvor" or "For", , , ) یک جزیره متعلق به کشور کرواسی در دریای آدریاتیک است. این جزیره ۲۹۷٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت، ۶۸ کیلومتر طول و در سال ۲۰۱۱ میلادی ۱۱٬۱۰۳ نفر جمعیت داشته است.
سِنت کیرای یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه تیساکچکه‎ واقع شده است. سنت کیرای ۱۰۱٫۸۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۸۷ نفر جمعیت دارد.
سنت کیرای سابادیا یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه وسپرم واقع شده است. سنت کیرای سابادیا ۲۲٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۱۵۰ نفر جمعیت دارد.
سنتگات یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه سیگت وار واقع شده است.
سنت گال یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه وسپرم واقع شده است. سنت گال ۹۴٫۹۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۸۴۷ نفر جمعیت دارد.
سنت گالوشکِر یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه کاپوشوار واقع شده است. سنت گالوشکِر ۲۷٫۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹۵ نفر جمعیت دارد.
سنت دْیْوردْیْ وار یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه کست هی واقع شده است. سنت دیوردی وار ۱۱٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲۴ نفر جمعیت دارد.
سنت دْیْوردْیْ وولدی یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه لنتی واقع شده است. سنت دیوردی وولدی ۲۹٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸۵ نفر جمعیت دارد.
سِنت لاسلو یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه سیگت وار واقع شده است. سنت لاسلو ۸۵۰ نفر جمعیت دارد.
سِنت لورینتس شهری در مجارستان است که در ناحیه سنت لورینتسی واقع شده است و ۲۷٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۰۶۰ نفر جمعیت دارد.
سنت لورینتس کاتا یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه نادی کاتا واقع شده است. سنت لورینتس کاتا ۲۰٫۱۵ کیلومتر مربع مساحت دارد.
سنت لیسلو یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در زالا واقع شده است.
سنت مارتون کاتا یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه نادی کاتا واقع شده است. سنت مارتون کاتا ۵۲٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۹۹۸ نفر جمعیت دارد.
سنت مارگیت فالوا یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در زالا واقع شده است.
سنت یاکاب فا یک شهرداری در مجارستان است که در وسپرم واقع شده است. سنت یاکاب فا ۵٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۷ نفر جمعیت دارد.
سنت ایشتوان یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در بورشود-آبااوی-زمپلن واقع شده است. سنت ایشتوان ۵۱٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۱۷ نفر جمعیت دارد.
سنت ایشتوان باکشا یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در بورشود-آبااوی-زمپلن واقع شده است.
سنته یک شهرداری در مجارستان است که در ناحیه رتشاگ واقع شده است. سنته ۷٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۵ نفر جمعیت دارد.
سنت ایمره فالوا یک شهرداری در مجارستان است که در وسپرم واقع شده است. سنت ایمره فالوا ۱۰٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
سندرو یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه ادلنی واقع شده است. سندرو ۵۳٫۵۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۲۶۰ نفر جمعیت دارد.