Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تغییرات شگرفی در وضع مملکت و اقتصاد و مدرن سازی آن در جریان است، به فکر بازگشت دائم به ایران افتاد. در پی بازگشتش به آمریکا به سازماندهی یک گروه از دانشجویان ایرانی پرداخت که برخلاف جو زمانه حامی محمدرضا پهلوی بودند. در ۱۹۶۵ میلادی فارغ التحصیل شد و در کمیسیون راه سازی ایالت مریلند مشغول به کار شد. در ۱۹۶۷ از دانشگاه کاتولیک آمریکا در واشینگتن دی سی مدرک کارشناسی ارشد طراحی شهری گرفت و همان سال شغلی مهندسی در کالیفرنیا یافت و به غرب آمریکا رفت. از شغلش راضی ولی از زندگی شخصی اش ناراضی بود. در ۱۹۶۸ میلادی (۱۳۴۷ شمسی) بالاخره به ایران بازگشت ولی به کسب وکار دایی هایش نپیوست و خواست مستقل باشد. نتوانست نزد مجید اعلم، بزرگ ترین پیمانکار ایران، شغلی بیاید و نزد حمید قدیمی در شیراز رفت. پس از یک سال، تصمیم گرفت پیش یکی از دایی هایش، محمود رضایی، کار کند. کارهای ساختمانی و راه سازی معدن مس سرچشمه را بر عهده گرفت. تصمیم ناگهانی دولت مبنی بر ملی سازی معادن علی رغم تعهدات قبلی، چشمانش را نسبت به فساد و سوءمدیریت در اقتصاد ایران گشود. با این همه، کار کردن در سیستم را هنوز بهترین گزینه می دانست. با شراکت اکبر لاری شرکت س
اختمانی «گسترش مسکن» را تأسیس کرد و به ساخت مسکن و راه و آشیانه و فرودگاه پرداخت. به گفتهٔ خودش با شرافت و صداقت کار می کردند و فقط یک بار رشوه گرفتند. طی مذاکرات با جنرال موتورز طرح ساخت خانه های پیش ساخته را پیش بردند و همزمان سعی کردند خرید مسکن مشابه سیستم فنی می در آمریکا را در ایران پیاده کنند. در ۱۳۵۵ شرکت شامل دو بخش بود: مسکن و ساخت وساز. ابراهیمی مسئولیت بخش مسکن را برعهده داشت. شرکت، پیش از برهم خوردن شراکت ابراهیمی و لاری، ۶۰ مهندس و صدها تکنسین از کشورهای خارجی ازجمله کره جنوبی و تایوان در استخدام داشت و صاحب ماشین آلاتی به ارزش ۵۰ میلیون دلار بود. در ۱۳۵۴ همسر نخستش به همراه سه فرزندشان (شاهین، سسیلیا، و کریستینا) ایران را به مقصد آمریکا ترک کرد و طلاق گرفت. ابراهیمی در ۱۳۵۶ با زن آمریکایی دیگری به نام مارجوری سوزان ازدواج کرد و از او صاحب یک دختر و یک پسر به نام های آنجلا و رضا شد. در بحبوحهٔ انقلاب ۱۳۵۷ و پس از آن، ابراهیمی به فعالیت های حرفه ای ادامه داد و با وجود مشکلات فزاینده چون اعتصاب ها کمابیش مشابه گذشته مشغول بود و دست کم یک پروژهٔ بزرگ را در اهواز پیش می برد. ابراهیمی به همراه همسرش
در ایران ماند تا به امور تقریباً ۵٬۰۰۰ کارگری بپردازد که در استخدام داشت. چند بار توسط کمیته های انقلاب دستگیر شد که هر بار با واسطهٔ احمد مدنی آزاد شد. سرانجام تیر ۱۳۵۸ ایران را به مقصد اروپا و بعد آمریکا ترک کرد. اموالش مصادره شد. او ۱۸ درصد شرکت "گسترش مسکن" را به نام همسر اول و سه فرزندشان زده بود. پس از رفع ماجرای گروگانگیری سفارت آمریکا، شهروندان آمریکایی توانستند از ایران بابت حوادث انقلاب غرامت بطلبند. ابراهیمی با حضور در دیوان بین المللی لاهه اولین (و یکی از تنها چهار) دوتابعیتی ایران و آمریکا بود که توانست از جمهوری اسلامی ایران ۱۴ میلیون دلار برای فرزندانش غرامت بگیرد. ابراهیمی که در ابتدا به فکر بازگشت به کالیج پارک، مریلند یا واشینگتن دی سی بود، از رونق بازار مسکن در هیوستون مطلع شد و در آنجا شرکت ساختمانی ارسا گرای را تأسیس کرد و ظرف دو سال برندهٔ مناقصهٔ ساخت آپارتمانی ۳۲ طبقه با ۱۲۰ واحد شد. سپس چند شهرک جدید شامل هزاران منزل مسکونی، مراکز خرید، ساختمان های اداری، و آپارتمان را ساخت. فعالیت های او بیشتر حول وحوش هیوستون می گذشت ولی در فلوریدا، کالیفرنیا، و تنسی نیز پروژه هایی را برعهده گرفت. ا
براهیمی در سال ۲۰۰۶ مدال افتخار جزیره الیس را دریافت کرد. در همان سال از اعضای مؤسس امور عمومی اتحاد ایرانی آمریکایی ها بود و در سال ۲۰۲۰ جایزهٔ یک عمر دستاورد را از همین نهاد دریافت کرد. او در ۱۴ اوت ۲۰۲۰ در هیوستون درگذشت.
فریزِلْدْ () یا «پروتئین خمیده»، گروهی از گیرنده های جفت شونده با پروتئین جی هستند که همگی گیرنده های پروتئینی مسیر سیگنالینگ Wnt محسوب می شوند. فعالیت فریزلد خود منجر به فعال شدگی «پروتئین دی شِـوِلْدْ» در سیتوزول می شود. این پروتئین در طیف وسیعی از جانداران، از اسفنج ها تا انسان یافت شده است.
آراماند ام. آرابیان (؛ ؛ زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۳۴ – درگذشته ) قاضی و وکیل ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا که از ۳ فوریه ۱۹۹۰ تا ۲۸ فوریه ۱۹۹۶ به عنوان دادیار در دادگاه عالی کالیفرنیا خدمت نمود. زندگی نامه. آرماند در نیویورک سیتی به دنیا آمد والدین وی جان و آغاونی (یلیان) آرابیان () بودند که بعد از نسل کشی ارمنی ها در سال ۱۹۱۵ از ارمنستان به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده بودند. پدربزرگ و دایی وی در جریان نسل کشی ارمنی ها کشته شدند. آرابیان در سال ۱۹۵۶ مدرک بی ای خود در رشته روان شناسی از دانشگاه بوستون کسب نمود. وی در روز چهارشنبه ۲۸ مارس ۲۰۱۸ در سن ۸۳ سالگی در دره سن فرناندو درگذشت.
وَنتیکتومَب (؛ ) یک «پادتن مونوکلونال IgG2» است که جهت درمان سرطان ساخته شده است. این دارو توسط شرکت دارویی آنکومد با همکاری شرکت بایر ساخته شده و حق امتیاز آن در سال ۲۰۱۶ به آنکومد اعطا شد که تا سال ۲۰۲۹ اعتبار دارد. در آوریل ۲۰۱۷ میلادی، شرکت بایر از اعطای پروانه ساخت خود برای این دارو صرف نظر کرد. این داروی مسیر سیگنالینگ wnt را از طریق هدف گیری گیرنده های فریزلد بر روی سلول های سرطانی مهار می کند. فاز نخست کارآزمایی بالینی این دارو برای «سرطان لوزالمعده»، «سرطان ریه غیر سلول کوچک» و «سرطان پستان» تکمیل شده است. در سال ۲۰۱۶ میلادی، نتایج کارآزمایی های بالینی فاز ۱-بی در «سرطان های پستان سه گانه منفی» (TNBC) گزارش شد.
حمله ۱۳۸۶ هتل کابل سرینا یک حمله مسلحانه به باشگاه هتل کابل سرینا در کابل، افغانستان در تاریخ ۲۴ جدی/دی ۱۳۸۶ بود که طالبان مسئولیت آن را بر عهده گرفت. یک هیئت نروژی بریاست جوناس گار استور وزیر امور خارجه آن کشور، در زمان حمله در هتل اقامت داشت. این حمله منجر به کشته شدن شش نفر از جمله یک خبرنگار نروژی به نام کارستن توماسن (Carsten Thomassen) شد. شش تن دیگر در این حمله زخمی شدند. هتل کابل سارینا یک هتل پنج ستاره در کابل است که توسط Group Arcop Architects و since its reopening ساخته شده و از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۰۵ تاکنون مورد استفاده کارکنان رسانه های بین المللی و سیاستمداران قرار گرفته است. این هتل همچنین منزل سفیر استرالیا در افغانستان نیز می باشد. جزئیات. حمله. در ساعت ۶:۳۰ عصر به وقت محلی، سه مرد با لباس یونیفرم پلیس یک حواس پرتی ایجاد کردند تا شخص چهارم وارد هتل شده و جلیقه انتحاری خود را منفجر کند. ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان مدعی شده بود که نظامیان مسلح به تفنگ های خودکار ای کی-۴۷ و نارنجک دستی و جلیقه انتحاری مجهز بوده اند. پس از آنکه ماشین بمب گذاری شده در بیرون محوطه هتل منفجر شد، حمله کنندگان شر
وع به تیراندازی داخل محوطه ساختمان کردند.به گفته یکی از سخنگویان ناتو، یکی از محافظان موفق به کشتن یکی از مهاجمان قبل از ورود به هتل شده است. دو نفر از مهاجمان نارنجک دستی خود را سمت نگهبانان پرتاب کرده و سپس وارد هتل شدند. هنگامی که آن ها وارد هتل شدند یکی از مهاجمان جلیقه انتحاری خود را منفجر کرد و یک مهاجم دیگر که یونیفرم پلیس بر تن داشت شروع به شلیک با صلاح کلاشنیکف خود کرد. به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه نروژ مقامات نروژی هنگام حمله و انفجار در یک جلسه حضور داشتند. شبه نظامیان ظاهراً برنامه داشتند تا محل تمرینات و تجهیزات آبگرم هتل را که مورد استفاده بسیاری از خارجیان است را هدف قرار دهند. پس از حمله نیروهای آمریکایی و افغانستانی در صحنه حاضر شدند تا محیط هتل را مسدود و جستجو برای بقیه مهاجمان را آغاز کنند. پیمانکاران خصوصی امنیتی که توسط دولت ایالات متحده آمریکا استخدام شده بودند از اولین کسانی بودند که در محل حاضر شدند. پس از رسیدن آن ها طبق روش معمول، پاکسازی هتل را اتاق به اتاق شروع کردند. آن ها بیش از ۲۰ تبعه خارجی را با ماشین های زرهی لندکروز و سابربان از محل خارج کردند. نیروهای نروژی آیساف در کاب
ل، زخمی ها و بقیه افراد را از هتل خارج کردند. نیروهای نروژی از دو ماشین از دو ماشین Sisu XA - 186 و یک ماشین پاترول و یک پزشک و پرستار هنگام تخلیه استفاده کردند. تلفات. گفته شده در این حمله شش تن کشته و شش تن دیگر زخمی شدند. دو نروژی در اثر شلیک گلوله به شدت زخمی شدند. یکی از آنان یک روزنامه نگار به اسم Carsten Thomassen بود که سه بار مورد شلیک گلوله قرار گرفت و بعداً در اثر جراحات وارده درگذشت. یکی دیگر از زخمیان نروژی یک کارمند مرد از وزارت امور خارجه نروژ بود. آن ها توسط سربازان نروژی به یک بیمارستان محلی آیساف در کابل منتقل شدند،جایی که Thomassenدر اثر جراحات وارده درگذشت. دو نگهبان هتل، یک زن کارمند فیلیپینی و یک شهروند آمریکایی به نام Thor Hesla که یک مبارز انتخابات سیاسی برای مدت طولانی برای دیوید وو، بیل بردلی و بیل کلینتون بود نیز در بین سایر کشته شده ها حضور داشت. یکی از مهاجمان توسط نیروهای امنیتی و یک مهاجم دیگر در اثر انفجار کشته شد. یک دیپلمات از امارات متحده عربی نیز از شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. عاملان. یکی از متخصصین غربی که پس از حمله به هتل رسیده بود اظهار کرد که یکی
از چهار مهاجم در لابی هتل کشته شده، یکی دیگر خود را در حیاط هتل منفجر کرده، یکی دیگر از مهاجمان که اشتباهی خود را در سقف هتل گیر انداخته بود خود را منفجر کرده و نفر چهارم که سعی داشت از محل بگریزد توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده است. وزیر امور خارجه جوناس گار استور. وزیر امور خارجه نروژ جوناس گار استور هنگام حمله در هتل سرینا همراه با یک هیئت بزرگ از وزارت امور خارجه نروژ حضور داشت. همه افرادی که در جلسه حضور داشتند، یک طبقه پایین تر از لابی، جایی که نیروهای امنیتی نروژی حضور داشتند بودند. هیئت در زمان حمله به پناهگاهی در زیر زمین هتل جابجا شدند. حمله زمانی آغاز شد که جوناس جلسه خود را با رئیس کمیسیون حقوق بشر افغانستان آغاز کرده بود. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، بعدها گفت که هیئت نروژی به رهبری جوناس گار استور، وزیر امور خارجه اهداف این حمله بوده است. در حالیکه طالبان بیانیه های مختلفی را منتشر کرده است. یک منبع ادعا کرده بود که وزیر امور خارجه هدف حمله نبوده است، اگرچه رسانه های نروژی ادعا دارند که طالبان تمایل دارند که طالبان به هتل سرینا هنگامی که جوناس در آن محل حضور دارند، حمله کنند تا در سطح بین
المللی رعب و وحشت ایجاد کنند. به دلیل مسائل امنیتی، جوناس ادامه سفر خود را پس از این حمله لغو کرد.
رادرفوردیم-۲۷۰ یکی از ایزوتوپ های رادرفوردیم است که نیمه عمر آن معادل ۱٫۴ ثانیه تخمین زده شده است و با شکافت خود به خودی تجزیه می شود. برای شکل گیری رادرفوردیم-۲۷۰ و ایزوتوپ های سنگین تر از آن به عنوان محصول واپاشی عناصری مانند ۲۷۰Db (که در زنجیرهٔ فروپاشی ۲۹۴Ts که برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ سنتز شده بود) وجود دارد؛ ولی نیمه عمر آنها بسیار کوتاه بوده و خود پس از مدتی، طیِ فرایند شکافت خود به خود تجزیه می شود: formula_1
شورش ایونیان و شورش های مرتبط در آئولیس، دوریس، قبرس، و کاریا، یک شورش نظامی علیه سلطهٔ ایرانی ها در آسیای کوچک بود، که از ۴۹۹ تا ۴۹۳ پیش از میلاد دیرپایید. دلیل اصلی این ناآرامی ها، نارضایتی شهرهای یونانی در آسیای کوچک از حاکمان ستمگری بود که ایرانیان برگمارده بودند، به خصوص دو ستمگر میلتوسی، هیستیائوس و آریستاگوراس. شهرهای ایونیا در سال ۵۴۰ پیش از میلاد توسط ایرانی ها فتح شدند، و سپس حاکمانی بومی که توسط ساتراپ های ایرانی در سارد تعیین می شدند، بر آن ها حکم می راندند. در ۴۹۹ پیش از میلاد حاکم میلتوس، آریستاگوراس، حملهٔ مشترکی را با مگاباتس سردار ایرانی، و تحت نظارت ساتراپ ایرانی لیدی آرتافرنه یکم، برای فتح جزیرهٔ ناکسوس انجام داد تا موقعیت خود را مستحکم کند. مأموریت به سختی شکست خورد و آریستاگوراس که موقعیت خود را متزلزل می دید، شهرهای ایونیا را علیه داریوش بزرگ، شاهنشاه ایران، شوراند. بنا بر دانشنامه ایرانیکا در سال ۴۹۴ پیش از میلاد ایونیان با تحریک و حمایت دولت شهرهای آتن و اسپارت در آسیای صغیر علیه حکومت هخامنشی شورش می کنند و شهر سارد را به آتش می کشند. مستعمرات یونانی در آسیای صغیر. در دورهٔ تاریک، یعن
ی پس از سقوط تمدن میسنی، تعداد چشمگیری از یونانیان به آسیای صغیر مهاجرت کردند و در آنجا ساکن شدند و مستعمراتی را ایجاد کردند. این یونانیان از سه گروه قبیله ای بودند: ۱) یُنیان ها ۲) اِئولیان ها ۳) دوریان ها. ینیان ها در امتداد سواحل لیدیه و کاریه سکونت گزیدند. اسم "یونان" در زبان فارسی از اسم همین قوم گرفته شده است، چون اهمیت آنها در این مستعمرات بیشتر بود. هرودوت اوضاع این مستعمرات را چنین توصیف می کند (کتاب اول، بندهای ۱۴۱–۱۷۱): «ینیان هایی که شهر پانیونیون (Panionion) متعلق به آنهاست، شهرهای خود را در جاهایی بنا کرده اند که از حیث خوبی آب و هوا در هیچ جا نظیر ندارد؛ نه شهرهای بالا می توانند با اینها برابری کنند و نه شهرهای پایین، نه صفحات شرقی و نه صفحات غربی. ینیان ها به چهار زبان تکلم می کنند [مقصود، گویش است]. اول شهر ینیانی، میلت است که در مغرب واقع است. پس از آن، موئوس (Myus; Myos, Myous) و پری ین. این شهرها در کاریه واقع اند و اهالی آنها به یک زبان حرف می زنند. شهرهای ینیانیِ واقع در لیدیه، اینهاست: اِفِسوُس، کولوفون، لِبِدوس، تِئوس، کلازُمِن و فوکایا (Phocaea). اینها به یک زبان تکلم می کنند، ولی زبا
ن آنها شبیه زبان شهرهای مذکور در فوق نیست. از سه شهر دیگر ینیانی، دو شهر در جزیرهٔ ساموس و خیوس واقع است و سومی، شهر اِروُترای (Erythrae; Erythrai) است که در خشکی بنا شده است. اهالی خیوس و اروترای به یک زبان تکلم می کنند و اهالی ساموس به زبانی دیگر. این است چهار لهجهٔ اهالی ینیانی». بعد هرودوت می گوید: «ینیان های متحد زمانی از سایر ینیان ها جدا شده بودند. جهت جدایی از اینجا بود که در آن زمان ملت یونانی در مجموع ضعیف به نظر می آمد و ینیان ها در میان اقوام یونانی از همه ضعیف تر بودند و جز آتن، شهر مهمی نداشتند؛ بنابراین چه آتنی ها و چه سایر ینیان ها، احتراز داشتند از اینکه خود را ینیانی بنامند، و تصور می کنم که حالا هم غالب ینیان ها این نام را شرم آور می دانند. دوازده شهر متحد ینیانی، به عکس به اسم خود افتخار می کردند. آنها معبدی برای خود ساختند که پانیونیون نامیدند؛ از ینیان های دیگر کسی را بدانجا راه نمی دادند و کسی هم جز اهالی ازمیر طالب نبود که در اتحاد آنها داخل شود. پانیونیون در دماغهٔ میکال واقع است، و این معبد برای خدای دریاها، پوسِیدون هِلیکون (Hélicon) ساخته شده است. در عیدی، ینیان های شهرهای متحد در
اینجا جمع می شوند و این عید را پانیونیون می نامند. شهرهای ینیانی این است که ذکر شد». از نوشته های هرودوت معلوم می شود که دوریان ها هم اتحادی از شش شهر دوریانی داشتند، ولی بعدها هالیکارناسوس را از آن جهت که یکی از اهالی آن برخلاف عادت قدیم رفتار کرد، از اتحاد خارج کردند. اِئولیان ها هم اتحادیه ای متشکل از دوازده شهر داشتند، ولی ینیان ها شهر ازمیر را از آنها انتزاع کردند و یازده شهر در اتحادیهٔ مزبور باقی ماند. زمین های ائولیانی حاصلخیزتر از زمین های ینیانی بود، ولی از حیث خوبی آب و هوا با شهرهای ینیانی برابری نمی کرد. از توصیفی که هرودوت از شهرهای سه گانهٔ این اقوام یونانی به دست می دهد، اینطور مستفاد می شود که یونانیان مزبور یکپارچگی و اتفاقی کلی نداشتند و هر یک از آنها به دسته هایی تقسیم شده و اتحادیه های کوچکی تشکیل داده بودند، و بین این اتحادیه ها هم رقابت و منازعه وجود داشت. این شهرها و مستعمرات یونانی نشین تا زمان تصرف شدن به وسیلهٔ کرزوس، پادشاه لیدیه در حدود سال ۵۶۰ پیش از میلاد مستقل ماندند. کرزوس، پادشاه لیدیه پس از رسیدن به سلطنت درصدد بسط و توسعهٔ قلمرو حکومتی خود برآمد. او نخست شهر میلتوس را، که ا
ز مهم ترین مستعمرات یونانی در آسیای صغیر بود، به قلمروش افزود، و سپس به سایر شهرها و سکونتگاه های یونانی در آسیای صغیر که در غرب رود هالیس واقع بودند (به استثنای لیکیه و کیلیکیه) چنگ انداخت. طبق نوشتهٔ هرودوت، لیدیایی ها نخستین ملت غیریونانی بودند که توانستند به این مناطق تسلط پیدا کنند. به این ترتیب، فریگی ها، میسی ها، ماریاندی ها، پافلاگونی ها، کاری ها، بیتینی ها و بسیاری اقوام و مردمان دیگر به اطاعت لیدیایی ها درآمدند. پیش زمینه. نخستین تماس ایرانیان و یونانیان. نخستین ارتباط و تماس یونانیان با ایرانیان در زمان کوروش بزرگ هخامنشی اتفاق افتاد. با گسترش یافتن قلمرو کوروش، پادشاهی پارس با لیدیه همسایه و هم مرز شد و بین دو پادشاهی جنگ درگرفت. کرزوس بنا به پاسخی که پیتی معبد دلفی به او داده بود، درصدد جلب نظر و حمایت دول یونانی برآمد. اوضاع داخلی آتن به دلیل حکمرانی پیسیستراتوس در آن شهر به گونه ای نبود که آتنیان بتوانند کمکی به لیدیه بکنند، این بود که پادشاه لیدی سفیری به اسپارت فرستاد و خواهان کمک شد. سابقاً کرزوس مقدار زیادی طلا برای ساختن مجسمهٔ آپولون به اسپارت داده بود و حالا از اسپارتی ها توقع داشت که ای
ن خدمتش را جبران کنند. اسپارتی ها سفیر را خوب پذیرفتند و هدایایی را که کرزوس فرستاده بود، قبول کردند، اما راجع به اتحاد با او ضد کوروش جواب مبهمی دادند و گفتند که در تهیهٔ فرستادن لشکری خواهند شد و کاسهٔ بزرگی از مس برای پادشاه لیدیه فرستادند، ولی این کاسه به مقصد نرسید، زیرا چنان که فرستادگان گفتند، اهالی جزیرهٔ ساموس آن را ربودند. نیز کرزوس به این عنوان که می خواهد عقیدهٔ غیبگوی معبد دلفی را راجع به جنگ با پارسیان بپرسد، شخصی به نام اوریبات را به یونان فرستاد. این فرد در باطن مأموریت داشت تا با وجوه فراوانی که همراهش داشت، از میان یونانی ها سربازانی را به طور مزدور برای جنگ با پارس اجیر کند. اما اوریبات گریخت و نزد کوروش رفت و او را از نیت و نقشهٔ پادشاه لیدی آگاه ساخت. دیودوروس سیکولوس در قطعه ای از کتاب نهمش به ماجرای اوریبات اشاره می کند و می نویسد: این خبر در تمام یونان منتشر شد، و هنوز هم اگر بخواهند کسی را بی شرف بخوانند، می گویند اوریبات است. بدخواهان، ولو از دست کسی که به او خیانت کرده اند مجازات نبینند، رسوایی شان پس از مرگ هم به دنبال آنهاست. تلاش کوروش برای ارتباط برقرار کردن با دولت شهرهای یونان
ی و جلب نظر آنان، اقدامی کاملاً منطقی و سنجیده بود، چون او از طریق ارتباط داشتن با یونانیان، یکی از این دو کار را می توانست انجام دهد: ۱) یا در پشت جبههٔ دشمن، ناآرامی و اغتشاش ایجاد کند و به این ترتیب او را به خود مشغول سازد، ۲) یا اینکه حداقل کروزوس نتواند از سرزمین هایی که به تازگی با پیاده نظام زرهی خود فتحشان کرده بود، سرباز مزدور برای جنگ اجیر کند؛ چنان که ادوارد مه یر تأکید دارد، و این هشداری بود به تصورات باطل پادشاهی های شرقی که در شناخت جغرافیایی خود بسیار ابتدایی بودند. کوروش قبل از اینکه با کرزوس وارد جنگ شود، فرستادگانی نزد یُنیان ها گسیل کرد و از آنها خواست که علیه لیدیایی ها بشورند، ولی ینیان ها این تکلیف را نپذیرفتند. از طرفی، سپاهیان اجیر یونانی هم به کار کرزوس نیامد، چون کوروش قبل از رسیدن آنها، موفق به تسخیر سارد و برانداختن پادشاهی لیدیه شد. باید توجه داشت که روایت ژوستن از این جنگ متفاوت است. او می نویسد که عطوفت و رأفت کوروش در حق کروزوس، هم برای لیدیایی ها و هم برای پارسی ها مفید بود، چون یونانیان با کروزوس صمیمی بودند، و همین که از جنگ کوروش با لیدیه آگاه شدند، قوایشان را شتابان به آنج
ا فرستادند؛ چنان که گویی نایرهٔ جنگ خود آنان را هم تهدید می کرده است. اگر کوروش نسبت به کروزوس رفتار بدی نشان می داد، جنگی وحشت انگیز برای او با یونان پیش می آمد. این نوشته های ژوستن (که از کتب و مطالب تروگ پومپه بهره برده است) با گفته های هرودوت، کتزیاس و گزنفون همخوانی ندارد، چون آنها اعتقاد دارند که یونانیان در این جنگ دخالت (حداقل دخالت نظامی و فیزیکی مستقیم) نکرده اند. پس از تصرف سارد، ینیان ها و ائولیان ها سفیر نزد کوروش فرستادند و از او تقاضا کردند که کوروش با آنها مانند پادشاه لیدیه رفتار کند، یعنی در امور داخلی آنها دخالت نکند و همان امتیازات را برای آنها هم بشناسد. کوروش پاسخ مستقیمی به آنها نداد و این مثل را آورد: «نی زنی به دریا نزدیک شد و دید ماهی های قشنگی در آب در حال شنا هستند. پیش خود گفت: اگر نی بزنم، یقیناً این ماهی ها به خشکی می آیند. بعد نشست، و هر قدر که نی زد، دید که اثری از انتظار او نیست. پس توری برداشت و به دریا افکند؛ و عدهٔ زیادی از ماهی ها به دام افتادند. وقتی که ماهی ها در تور می جستند و می افتادند، نی زن در حال آنها نظاره می کرد و می گفت: حالا بیهوده می رقصید، می بایست وقتی من ن
ی می زدم، به رقص آمده باشید». هرودوت می گوید که کوروش خواست با این تعبیر به آنها بفهماند که موقع را از دست داده اند، چون هنگامی که قبل از تصرف سارد به آنها پیشنهاد اتحاد کرد، آنها رد کردند. از بین مستعمرات یونانی، کوروش فقط با اهالی میلتوس قرارداد کرزوس را تجدید کرد، و نمایندگان سایر مستعمرات را مرخص نمود؛ بی اینکه خواسته شان را اجابت کرده باشد. نمایندگان مزبور به شهرهایشان برگشتند و پاسخ کوروش را رساندند و از تمام شهرهای ینیانی آسیای صغیر نمایندگانی معین شدند که در پانیونیون، محل همایش اقوام ینیانی در آسیای صغیر جمع شوند و علیه کوروش متحد شوند. نمایندگان شهرهای تجاری کولوفون، افسوس، فوکایا، پری ین، لبدوس، تئوس، اروترای و مناطق دیگر در اینجا گرد هم آمدند. شهر میلتوس چون به مقصود خود رسیده بود، از شرکت در این اجتماع خودداری کرد. جزایر ساموس و خیوس هم شرکت نکردند؛ با این تصور که چون کوروش بحریهٔ قوی ندارد (فینیقیه هنوز تابع کوروش نشده بود)، با آنها کاری نخواهد داشت. اما سایر شهرها با وجود اینکه با هم رقابت داشتند، در برابر خطر مشترک با هم متحد شدند. ائولیان ها گفتند: ینیان ها هر کاری بکنند، ما هم همان کار را خو
اهیم کرد. دوریان ها به این علت که نماینده ای از شهر هالیکارناسوس ـ که دوریانی بود ـ دعوت نشده بود، از شرکت در عملیات خودداری کردند. چون جزایر یونانی هم حاضر نشدند در این ائتلاف شرکت کنند، ینیان ها و ائولیان ها قرار گذاشتند سفیری به اسپارت بفرستند و از آن دولت کمک بطلبند. بنا به درخواست این دولت شهرها، اسپارتی ها نمایندگانی به فوکایا فرستادند و این نمایندگان فردی به نام لاکرینس را انتخاب کردند و او را نزد کوروش فرستادند و او به شاه پارس گفت: «برحذر باشید از اینکه مستعمرات یونانی را آزار دهید؛ چه اسپارت چنین رفتاری را تحمل نخواهد کرد». کوروش از این سخن نماینده، شگفت زده شد و از ملازمان یونانی خود پرسید: «لاسدمونی ها کیستند و عده شان چیست که بدین سان حرف می زنند؟» این پرسش او، یک طعنهٔ محض نبود؛ او از کسانی پرسش می کرد که می دانست گزارش می دهند. به علاوه وی دربارهٔ یونانیان ساکن در سرزمین اصلی یونان همان اندازه اطلاع داشت که اسپارتی ها و آتنی ها و دیگران دربارهٔ او و قومش می دانستند. یونانی های مذکور این مردم را معرفی کردند. پس از آن کوروش رو به نماینده کرد و گفت: «من هیچگاه از مردمی که در شهرهایشان جایی مخصوص د
ارند و در آن محل جمع می شوند تا با قید قسم یکدیگر را فریب دهند، تشویش نداشته ام. اگر زنده ماندم، چنان کنم که این مردم، به جای اینکه در امور ینیان ها دخالت کنند، از کارهای خودشان حرف بزنند». هرودوت سپس می افزاید که: «منظور کوروش از این پیام، انتقاد کلی از رفتار همهٔ مردم یونان بود، زیرا ایشان میدان و بازار برای داد و ستد کالا دارند، و برعکس؛ پارسیان از محل خاصی جنس نمی خرند و در واقع در تمام سرزمین خود بازاری ندارند. پس از شنیدن این سخنان، نمایندگان اسپارت به شهر خود بازگشتند و پاسخ کوروش را به دو پادشاه خود ابلاغ کردند. آنها هم ماوقع را به اطلاع مردم رساندند و مسئلهٔ استمداد یونانی های آسیای صغیر از اسپارت به همین جا ختم شد. کوروش، ژنرال مادی، مازارِس را مأمور تسخیر مستعمرات یونانی آسیای صغیر کرد و او توانست پری ین، دشت مئاندر و ولایات ماگنزیا را به تصرف درآورد. سپس سردار مزبور مرد و هارپاگوس مادی به جای او منصوب شد. هارپاگوس نخست به فوکایا حمله کرد. اهالی فوکایا تصمیم گرفتند که همگی شهر خود را رها کنند و به سیسیل بگریزند، تا بندهٔ پارسی ها نشوند (هر چند که بسیاری از آنها بعدها بازگشتند). هنگامی که هارپاگ به
تئوس حمله کرد، برخی از تئوسی ها نیز تصمیم به مهاجرت گرفتند. اما بقیهٔ ایونی ها ماندند و در نتیجه سرزمین هایشان یکی پس از دیگری به تصرف سپاهیان پارسی درآمد. پارسی ها و حکومت بر ایونی ها. پارسی ها در حکومت کردن بر ایونی ها به مشکل برخوردند. کوروش بزرگ در جاهای دیگر می توانست از طبقهٔ نخبه و گروه های ممتاز و برگزیدهٔ بومی هر قوم و جامعه برای حکومت بر آن توده ها و اجتماعات به عنوان اتباع خود استفاده کند (مثلا دربارهٔ یهودیه در جنوب فلسطین، که از کارگزاران و عوامل دینی و مذهبی محلی بهره برد)؛ حال آنکه دربارهٔ یونانیان چنین چیزی عملاً امکان نداشت و چنین گروه هایی در آن سرزمین وجود نداشتند. در شهرها و مناطق یونانی نشین طبقهٔ آریستوکرات و اشرافی وجود داشت که به ناچار به دسته هایی مخالف و معارض هم تقسیم می شدند. به همین سبب پارسی ها در هر شهر یونانی آسیای صغیر یک تیران گماشتند که این عمل متعاقباً آنها را وارد درگیری ها و جبهه بندی های داخلی یونانیان کرد. علاوه بر این، یک تیران ممکن بود گاهی اوقات به دنبال کسب استقلال و خودمختاری و گردن فرازی برآید و لازم شود او را با فرد و گزینهٔ دیگری تعویض کرد. همچنین تیران بودن هم
کار آسانی نبود؛ چه آنها نمایندگان و گماردگان حکومت ایران به شمار می رفتند و همین کافی بود تا مورد نفرت و انزجار عمیق توده های مردم خود واقع شوند. از دیگر سو بین جباران و حاکمان یونانی آسیای صغیر هم اختلافات و منازعاتی وجود داشت. هرودوت در این باره می گوید: داریوش بزرگ و مناسبات او با یونانیان. بی شک فرمانروای کاردان و سیاسی مانند داریوش از همان ابتدای مواجه شدن با عنصر یونانی در آسیای صغیر و مناطق و سرزمین های غربی قلمرو خود، به حساسیت ویژهٔ این مناطق و مشکلات و ظرافت های حکم راندن بر چنین مردمانی پی برده بود. او ناچار می بایست رویکرد محتاطانه ای در قبال این اقوام در پیش بگیرد، اما به هر صورت سیاست فتح و تصرف را در مواجهه با عنصر یونانی اتخاذ کرد. او پیش از لشکرکشی خود به سکاییه (اسکیتیا) در سال ۵۱۲ ق.م. (که گفته می شود از تراکیه و حاشیهٔ شمالی دریای اژه هم عبور کرد)، (و یا شاید بلافاصله پس از آن) جاسوسان و کشتی هایی برای شناسایی و کاوشگری و تهیهٔ نقشه از سواحل یونان و سپس جنوب ایتالیا به آن مناطق اعزام داشت. این کشتی ها ظاهراً تمام غرب را کاوش نکردند و از این رو داریوش هرگز نتوانست تصویر درستی از جهان پهناور
مدیترانه ای ـ اروپایی و چگونگی این سرزمین ها و اقوام آنها به دست آورد. با این حال، آنچه او قبلاً دربارهٔ حاشیه های شرقی این جهان می دانست، برای آگاهی از منابع طبیعی غنی و مساعد این منطقه برای تصرف کافی بود. کشتی های پارسی هنگام مراجعت، گرفتار طوفان شدند و به ساحل افتادند و به اسارت درآمدند، اما سرانجام آزاد شدند و نجات یافتند و توانستند به موطن خود بازگردند. اینها نخستین پارسی هایی بودند که از آسیا به یونان و ایتالیا برای دیدن آن مناطق مسافرت کردند، و پس از آن این امر دیگر تعقیب نشد. خود داریوش هنگام لشکرکشی به سکاییه، از نزدیک با بخش هایی از سرزمین های یونانی نشین آشنا شده بود، و چه بسا همین مسئله او را کنجکاو به تتبع و کاوش و دانستن بیشتر دربارهٔ این مناطق کرده باشد. داریوش در این لشکرکشی، سپاهی هشتاد هزار نفری را به سرداری مگابیزوس در اروپا گذاشت و این سپاه توانست اهالی هلس پونت ـ یعنی پِرینتوسی ها ـ را مطیع کند. سپس مگابیز موافق دستور داریوش وارد تراکیه شد و مردم آنجا را هم یکایک مطیع شاهنشاه پارس کرد. در حالی که مگابیز مشغول به جا آوردن فرمان های شاهانه بود، داریوش با عجله از هلس پونت به سوی سارد بازگشت