Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیوانه روانی عاشق ۳ فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی ناونیات سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سانی دئول، بابی دئول، کریتی کارباندا، بینو دیلون، ماکش تیواری، آسرانی، ساتیش کایشیک ایفای نقش کرده اند.
نخستین جنگ سیلزی یکی از جبهه های جنگ جانشینی اتریش بود. این نام برای توصیف جنگ پروس علیه اتریش در سال های ۱۷۴۰ تا ۱۷۴۲ میلادی به کار می رود که عمدتاً در مناطق سیلزی، موراویا و بوهم (سرزمین های پادشاهی بوهم) به وقوع پیوست. این جنگ نخستین جنگ از مجموعه جنگ های سیلزی بود که میان فریدریش کبیر پروس و ماریا ترزای اتریش رخ داد. در اواخر سال ۱۷۴۰ فریدریش با مطرح کردن ادعاهای دودمانی قدیمی دربارهٔ بخش هایی از سیلزی به این منطقه حمله و جنگ را آغاز کرد. جنگ با پیمان برلین در سال ۱۷۴۲ به سود پروس خاتمه یافت و سلطهٔ پروس بر بیشتر سیلزی و کنت نشین کووزکو تأیید شد. در هر حال، جنگ جانشینی اتریش ادامه یافت و دو سال بعد، پروس و اتریش وارد جنگ دوم سیلزی شدند. زمینه. در اوایل قرن هجدهم، دودمان هوهن تسولرن حاکم براندنبورگ-پروس ادعاهای سلسله ای بر دوک نشین های مختلف در استان سیلزی هابسبورگ داشت، منطقه ای پرجمعیت و مرفه که با قلمرو اصلی پروس در مارگراف نشین براندنبورگ همسایه بود. سیلزی علاوه بر ارزش آن به عنوان منبع درآمد مالیاتی، تولید صنعتی (به ویژه مواد معدنی) و نیروهای نظامی، اهمیت ژئواستراتژی زیادی برای متخاصمین داشت. دره اودر
بالا یک مجرای نظامی طبیعی بین براندنبورگ، پادشاهی بوهم و مارگراف نشین موراویا را تشکیل می داد و هر قدرتی که این قلمرو را در اختیار داشت می توانست همسایگانش را تهدید کند. سیلزی همچنین در امتداد مرز شمال شرقی امپراتوری مقدس روم قرار داشت و به کنترل کننده خود اجازه می داد نفوذ مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری روسیه در آلمان را محدود کند. ادعاهای پروس. بخشی از ادعاهای براندنبورگ-پروس دربارهٔ سیلزی به پیمان وراثت ۱۵۳۷ میان فریدریش دوم لگنیتسا دوک سیلزی و یواخیم دوم هکتور براندنبورگ امیر انتخابگر از دودمان هوهن تسولرن بازمی گشت. طبق این پیمان در صورت منقرض شدن پیاست های سیلزی باید دوک نشین های سیلزی در لگنیتسا، وولوف و برگ به انتخابگر براندنبورگ واگذار می شدند. فردیناند یکم پادشاه بوهم فوراً این توافق را رد کرد و حاکم براندنبورگ-پروس را تحت فشار قرار داد. با این وجود، پس از مرگ گئورگ ویلهلم لگنیستا که پایان بخش دودمان پیاست بود، در سال ۱۶۷۵ فریدریش ویلهلم براندنبورگ مدعی شاهزاده نشین های سیلزی شد. یواخیم سوم فریدریش براندنبورگ در سال ۱۶۰۳ دوک نشین یاگرندورف را از پسرعمویش گئورگ-فریدریش براندنبورگ-آنسباخ به
ارث برد؛ ولی پس از شورش بوهم و آغاز جنگ سی ساله، فردیناند دوم، حاکم کاتولیک امپراتوری مقدس روم، پس از پیروزی در نبرد کوه سفید در سال ۱۶۲۱ املاک هوهن تسولرن های پروتستان در سرزمین های بوهم را مصادره کرد. با این حال، انتخابگرهای براندنبورگ همچنان خود را حاکم قانونی یاگرندورف می دانستند. براندنبورگ نمی توانست این ادعاهای دودمانی را اعمال کند. هنگامی که اتریش در سال ۱۶۸۵ درگیر جنگ بزرگ عثمانی بود، امپراتور لئوپولد یکم کنترل فوری ناحیه شوویبوس در سیلزی را در ازای دریافت کمک نظامی علیه ترک ها و تسلیم کردن ادعاهای برجسته هوهن تسولرن در سیلزی، به فریدریش ویلهلم، انتخابگر براندنبورگ داد؛ ولی پس از جلوس فریدریش سوم براندنبورگ، پسر و جانشین انتخابگر، امپراتور در سال ۱۶۹۴ کنترل شوویبوس را دوباره در اختیار گرفت و بیان کرد آن سرزمین شخصاً به فریدریش ویلهلم (تا پایان زندگی اش) داده شده بود. در عوض فریدریش سوم ادعاهای قدیمی هوهن تسولرن دربارهٔ یاگرندورف و میراث پیاست سیلزی را یادآوری کرد. جانشینی اتریش. ۴۵ سال بعد، هنگامی که کارل ششم در سال ۱۷۴۰ بدون وارث مردی درگذشت، براندنبورگ-پروس فرصتی برای اجرای این ادعا به دست آورد. ک
ارل طبق فرمان اجرایی ۱۷۱۳ بزرگ ترین دخترش را به جانشینی خود منصوب کرد و پس از مرگ کارل، دخترش ماریا ترزا به حکومت آرشیدوک نشین اتریش و نیز سرزمین های بوهم و مجارستان که درون حکومت هابسبورگ بودند، دست یافت. در زمان زندگی کارل، فرمان اجرایی به اطلاع ایالت های امپراتوری رسانده شد؛ ولی پس از مرگ او، برخی گروه ها بی درنگ به آن اعتراض کردند. فریدریش دوم،، شاه تازه به تخت نشسته پروس، بحران جانشینی اتریش را فرصتی برای تصرف سیلزی دانست. مورخان ادعاهای کهن خانوادهٔ او را در تصمیم فریدریش برای حمله کم اهمیت دانسته اند. این منطقه پرجمعیت و صنعتی بود؛ ولی به نظر می رسد که عوامل اقتصادی وزن زیادی در حملهٔ پروس نداشت. بلکه احتمالاً ملاحظات ژئواستراتژی نقش اساسی را ایفا می کرد. فریدریش به درستی اعتقاد داشت که فریدریش آگوستوس دوم زاکسن که همزمان بر پایهٔ اتحاد شخصی، حاکم لهستان نیز بود، تمایل دارد بر سیلزی سلطه یابد تا دو قلمرو خود را به یکدیگر پیوند دهد. این امر می توانست به محاصره براندنبورگ نیز بینجامد. پس از مرگ امپراتور در ۲۰ اکتبر، فریدریش به سرعت تصمیم به حمله گرفت. در ۸ نوامبر به ارتش پروس دستور حرکت داد و در ۱۱ دسامب
ر به ماریا ترزا اولتیماتوم داد که سیلزی را تسلیم کند. در عوض به او قول داد که فرمان اجرایی را به رسمیت بشناسد و در انتخابات امپراتوری به همسر ماریا ترزا یعنی فرانتس استفان لورن رأی دهد. فریدریش به انتظار پاسخ نماند و در ۱۶ دسامبر ۱۷۴۰ نیروهایش را از مرز سیلزی که به خوبی محافظت نشده بود، گذراند و نخستین جنگ سیلزی را آغاز کرد. ائتلاف ها و اهداف. پس از فعالسازی مجدد ادعاهای پروس دربارهٔ سیلزی و آماده شدن برای جنگ با اتریش، چند قدرت اروپایی دیگر به پروس پیوستند. کارل آلبرت، شاهزاده انتخابگر بایرن، ادعای سرزمین های بوهم، اتریش علیا و تیرول را به درگاه امپراتوری برد. فریدریش آگوستوس زاکسن نیز مدعی موراویا و سیلزی علیا شد. پادشاهی های اسپانیا و ناپل امیدوار به تصرف مناطق تحت سلطه هابسبورگ در شمال ایتالیا بودند. پادشاهی فرانسه نیز به دنبال تسلط بر هلند اتریش بود و هابسبورگ را رقیبی سنتی می دانست. انتخابگرهای کلن و پفالتس نیز به این قدرت ها پیوستند و اتحادیه نیمفنبورگ را شکل دادند. اتریش نیز مورد حمایت بریتانیای کبیر (تحت اتحاد شخصی با انتخابگر هانوفر) و در نهایت، ساووا-ساردنی و جمهوری هلند بود. امپراتوری روسیه نیز در
درگیری وسیع تری به صورت غیرمستقیم از اتریش حمایت می کرد و به سوئد حمله کرد. اهداف ماریا ترزا از این درگیری، نخست حفظ سرزمین ها و عنوان های موروثی خود و دوم، دستیابی به حمایت برای انتخاب همسرش به عنوان امپراتور مقدس روم بود. شرح جنگ. لشکرکشی ۱۷۴۰ و ۱۷۴۱ به سیلزی. در اوایل دسامبر ۱۷۴۰ ارتش پروس به آرامی در امتداد رود اودر گرد آمد و فریدریش در ۱۶ دسامبر بدون اعلام جنگ، ارتش خود را به درون سیلزی حرکت داد. قوای پروس از دو سپاه با ۲۷ هزار سرباز تشکیل شده بود، در حالی که کل سیلزی با یک پادگان اتریشی با تنها ۸ هزار سرباز محافظت می شد. اتریشی ها تنها توانستند مقاومت اندکی از خود نشان دهند و پروسی ها برسلو (مرکز استان) را در ۲ ژانویه بدون درگیری فتح کردند. قلعه اولو نیز در ۹ ژانویه بدون مقاومت به تصرف پروس درآمد و از آن به عنوان مقر زمستانی خود استفاده کردند. تا پایان ژانویه تقریباً تمام سیلزی تحت تصرف پروس بود و دیگر استحکامات اتریش شامل گلوگو، بریگ و نایسه در محاصره قرار گرفتند. پروسی ها در اوایل سال ۱۷۴۰ مقر زمستانی خود را ترک و لشکرکشی بهاره را آغاز کردند. شاهزاده لئوپولد دوم آنهالت-دسو در ۹ مارس گلوگو را گرفت. در
اواخر مارس ارتش ۲۰ هزار نفری اتریش به فرماندهی ویلهلم رینهارد فن نیپرگ از سودتس گذشت تا محاصره نایسه را بشکند. نیروهای پروس از پیشروی آن جلوگیری کردند و در ۱۰ آوریل در نزدیکی مولویتز با یکدیگر روبرو شدند. این نبرد با برتری پروس پایان یافت. با جابجایی نیروهای پروس، محاصره نایسه خاتمه یافت؛ ولی بریگ در ۴ مه تسلیم پروسی ها شد. پس از آن نیروی اصلی پروس مقر تابستانی خود را در نزدیکی نایسه ترتیب داد. مذاکرات تابستان ۱۷۴۱. پس از شکست اتریش در مولویتز، قدرت های دیگر نیز به حمله به این آرشیدوک نشین محاصره شده، تشویق شدند و درگیری به نبرد وسیع تری که جنگ جانشینی اتریش خوانده شد، گسترش یافت. فرانسه در پیمان برسلو که در ۵ ژوئن منعقد شد، حمایت خود را از تصرف سیلزی توسط پروس اعلام کرد و در ماه ژوئیه به اتحادیه نیمفنبورگ پیوست. طبق این پیمان، فرانسه و اسپانیا از ادعاهای سرزمینی بایرن علیه اتریش حمایت کردند. در ۱۵ اوت نیروهای فرانسوی از راین گذشتند و در دانوب به نیروهای انتخابگر بایرن پیوستند. سپس این نیروها به سوی وین پیشروی کردند. ارتش اسپانیا و ناپل به متصرفات اتریش در شمال ایتالیا حمله کردند. نیروهای فرانسه و بایرن نیز
در ۱۴ سپتامبر لینتس را گرفتند و با پیشروی در اتریش علیا در اکتبر به مجاورت وین رسیدند. همزمان زاکسن نیز (که در ۱۹ سپتامبر به ائتلاف علیه اتریش پیوسته بود) به بوهم هجوم برد. با حملهٔ دشمنانی تازه از جبهه های گوناگون به اتریش، شاه فریدریش مذاکرات صلح پنهانی با نیپرگ را در برسلو آغاز کرد. با این وجود به حمایت از اتحادیه نیمفنبورگ نیز ادامه داد. گرچه فردریک با فرانسویان متحد بود، ایده تبدیل فرانسه به قدرت حاکم در آلمان (از طریق تخریب اتریش) مورد موافقتش قرار نگرفت. با درخواست و میانجیگری بریتانیا در ۹ اکتبر، اتریش و پروس یک پیمان آتش بس مخفی با عنوان پیمان کلاین شنلندورف امضا کردند که طبق آن، هر دو طرف جنگجو در سیلزی نبرد را متوقف کنند (هرچند که حضور خود را حفظ می کنند) و اتریش در نهایت پذیرفت سیلزی سفلی را در قبال آغاز مذاکرات صلح نهایی تا قبل از پایان سال تسلیم کند. سپس نیروهای اتریشی نیپرگ برای دفاع از اتریش در برابر مهاجمان غربی از سیلزی فراخوانده شدند و نایسه را پس از محاصره ای ساختگی ترک کردند. کل سیلزی تحت کنترل پروس قرار گرفت. لشکرکشی ۱۷۴۱ و ۱۷۴۲ به بوهم و موراویا. در نیمهٔ اکتبر، کارل آلبرت بایرن و متحدا
ن فرانسویش در نزدیکی وین چادر زدند و آمادهٔ محاصرهٔ پایتخت اتریش شدند. کارل آلبرت متوجه احتمال تصرف بخش هایی از بوهم توسط رقبایش یعنی زاکسن و پروس شد و در ۲۴ اکتبر نیروهای خود را در جهت شمال به سوی پراگ حرکت داد. سپاهیان بایرن، فرانسه و زاکسن در نوامبر به شهر رسیدند و در ۲۶ نوامبر به آن حمله کردند. کارل آلبرت در ۷ دسامبر خود را شاه بوهم خواند. در این حین، فریدریش در اوایل نوامبر با فریدریش اوت دربارهٔ مرزهای سیلزی پروس و بوهم و موراویای زاکسن مذاکره کرد و از حمایت بایرن و فرانسه برای تصرف تمام سیلزی و کنت نشین کووزکو در بوهم اطمینان یافت. با نزدیک شدن پایان سال بدون نشانه ای از پیمان صلح رسمی، فریدریش نتیجه گرفت اتریشی ها تمایلی به اجرای پیمان کلاین شنلندورف و تسلیم قلمرو سیلزی ندارند؛ بنابراین برای فشار بیشتر به اتریش، پیمان را رد کرد و عملیات تهاجمی خود را دوباره آغاز کرد. در ماه دسامبر، ارتش کورت فون شورین به سودتس موراویا حمله کرد و در ۲۷ دسامبر اولوموتس را گرفت. ارتش شاهزاده لئوپولد نیز قلعهٔ کووزکو را محاصره کرد. در اوایل سال ۱۷۴۲ فریدریش با همکاری نیروهای زاکسن و فرانسه که در ۵ فوریه در ویشکو به او ملح
ق شده بودند، از طریق موراویا به وین نزدیک شد. البته فرانسوی ها بی میل بودند و پس از تصرف ییهلاوا در ۱۵ فوریه، از بوهم عقب نشینی کردند. پروس و زاکسن به سوی برنو (مهم ترین استحکامات باقیماندهٔ اتریش در موراویا) حرکت کردند، ولی به دلیل مقاومت محافظان اتریشی و کمبود تجهیزات، پیشرفت چندانی به دست نیاوردند. این لشکرکشی به موراویا دستاورد مهمی نداشت و در ۵ آوریل پروسی ها به بوهم و سیلزی علیا عقب نشستند. پس از آن، شارل لورن (برادر شوهر ماریا ترزا) لشکر سی هزار نفری اتریشی-مجاری را از طریق موراویا به امید آزادسازی پراگ به سوی بوهم حرکت داد. در اوایل مه، ارتش ۲۸ هزار نفری شاه فریدریش و شاهزاده لئوپولد به سوی دشت های البه در جنوب شرقی پراگ رهسپار شد تا جلوی پیشروی اتریشی ها را بگیرد. در ۱۷ مه اتریش به اردوی لئوپولد در نزدیکی کوتوزیتسه حمله کرد که با پیروزی نسبی پروس خاتمه یافت و تلفات قابل توجهی به دو طرف وارد کرد. اندکی بعد، ارتش دیگری از اتریش در نبرد زاهایی مغلوب شد و پراگ در دست مهاجمان ماند. پیمان های برسلو و برلین. پس از نبرد کوتوزیتسه فریدریش متوجه شد فرانسوی ها تلاش های مخفی برای صلح جداگانه با اتریش را آغاز کرد
ه اند. او نیز برای تحکیم دستاوردهای خود در سیلزی مذاکرات صلح را با مذاکره کنندگان اتریشی در برسلو آغاز کرد. اکنون فریدریش تمام سیلزی و کنت نشین کووزکو را می خواست. ماریا ترزا تمایلی به تسلیم این مناطق نداشت، ولی لرد هیندفورد بریتانیایی او را تحت فشار قرار داد که با پروس صلح کند و نیروهای خود را علیه فرانسویان متمرکز کند. خزانهٔ بریتانیا بیشتر هزینه های جنگ را تأمین می کرد و هیندفورد تهدید کرد اگر ماریا ترزا تسلیم نشود، حمایت بریتانیا را از دست خواهد داد. دو طرف در نهایت به توافق دست یافتند و پیمان برسلو در ۱۱ ژوئن به امضای طرفین رسید. طبق این پیمان، اتریش بیشتر سیلزی و نیز کنت نشین کووزکو را به پروس تسلیم کرد که این مناطق بعداً استان سیلزی پروس را شکل داد. دو بخش کوچک در انتهای جنوبی سیلزی در دست اتریش باقی ماند که بعداً تبدیل به سیلزی اتریش شد. پروس توافق کرد بخشی از بدهی اتریش را ببخشد و در ادامهٔ جنگ، بی طرف بماند. این توافقات در پیمان برلین رسمی و تأیید شد و در ۲۸ ژوئیه به امضای طرفین رسید. نتایج. نخستین جنگ سیلزی با پیروزی قاطع پروس خاتمه یافت. پروس قلمرو تازه ای در سیلزی و کووزکو به دست آورد و اعتبار پا
دشاهی بسیار افزایش یافت. با این وجود، فریدریش با امضای پیمان صلح جداگانه هنگامی که جنگ جانشینی اتریش همچنان در جریان بود، به متحدان خود در اتحادیهٔ نیمفنبورگ خیانت کرد. عزم ماریا ترزا در بازپس گیری سیلزی منجر به درگیری های تازه با پروس در جنگ دوم سیلزی شد که دو سال بعد به وقوع پیوست. یک دهه بعد نیز جنگ سوم سیلزی اتفاق افتاد. پروس. پروس مناطق وسیعی از سیلزی را به دست آورد که شامل یک ناحیهٔ صنعتی پرتراکم با جمعیتی زیاد و عواید مالیاتی فراوان بود. پیروزی غیرمنتظرهٔ این پادشاهی کوچک بر حکومت هابسبورگ، نشانهٔ آغاز خیزش پروس به سوی تبدیل به یکی از قدرت های بزرگ اروپایی و پشت سر گذاشتن رقبای آلمانی از جمله زاکسن و بایرن بود. با این وجود، این موفقیت بذر سختی های آینده را کاشت. تصرف سیلزی توسط پروس، اتریش را تبدیل به دشمنی ابدی کرد و منجر به آغاز رقابت اتریش و پروس شد. عقب نشینی یکطرفهٔ فریدریش از اتحادیه، دربار سلطنتی فرانسه را ضد او تحریک کرد و فرانسه در نهایت در دههٔ ۱۷۵۰ متحد اتریش شد و بعدتر در جنگ سوم سیلزی در برابر پروس ایستاد. اتریش. پیمان های برسلو و برلین باارزش ترین استان هابسبورگ را از چنگ آن درآورد و تسلی
م در برابر یک شاهزادهٔ کوچک آلمانی، اعتبار خاندان هابسبورگ را خدشه دار کرد. با این وجود، صلح در سیلزی نیروهای اتحاد اتریش با بریتانیا و هانوفر را آزاد کرد تا متصرفات فرانسه و بایرن را بازپس گیرند. در تابستان ۱۷۴۳ اتریش دوباره بر بوهم مسلط شد و فرانسوی ها را از راین به سوی آلزاس عقب راند. سپس بایرن را تصرف کرد و انتخابگر بایرن را به فرانکفورت تبعید کرد.
سید سعید شاهرخی (زاده ۱۰ شهریور ۱۳۴۴ خرم آباد) سیاستمدار اصلاح طلب ایرانی است که از مهر ۱۴۰۳ به عنوان استاندار لرستان فعالیت می کند. او در دولت دوازدهم به عنوان استاندار همدان فعالیت می کرد. از سوابق شغلی وی به معاونت سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری قزوین، معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری لرستان، سرپرست معاونت توسعه مدیریت و منابع انسانی استانداری لرستان، فرماندار نهاوند، فرماندار شهرستان اسدآباد، شهردار ملایر، شهردار تویسرکان، شهردار قروه همدان، معاون فرماندار کهگیلویه و بویراحمد، رئیس دبیرخانه شورای برنامه ریزی و توسعه استان لرستان، کارشناس مسئول شورای توسعه و برنامه ریزی استان لرستان و کارشناس مسئول امور شهری و شوراها استانداری لرستان می توان اشاره کرد. سوابق. سید سعید شاهرخی مسئولیت های معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری همدان، قزوین و لرستان را بر عهده داشته است. همچنین سرپرست معاونت توسعه مدیریت و منابع انسانی استانداری لرستان، فرمانداری نهاوند، فرمانداری اسدآباد، شهرداری ملایر، شهرداری تویسرکان و شهرداری قروه درگزین را تجربه کرده است.
پسران پوستر فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی شریاس تالپاده است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانی دئول، بابی دئول، شریاس تالپاده، سامیکشا باتناگار، سونالی کولکارنی، الی آورام، تریپتی دیمری، اجی دیوگن، آرشاد وارسی، توشار کاپور، کونال خمو، پرینیتی چوپرا، روهیت شتی، درمندرا ایفای نقش کرده اند.
بازیکن فیلمی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی تاتیننی راما رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ن. ت. راما رائو، سری دوی ایفای نقش کرده اند.
محمّدجواد فدائی (زاده شانزدهم تیرماه ۱۳۳۷ در کرمان)، سیاست مدار ایرانی، استاندار اسبق کرمان در دولت دوازدهم و استاد دانشگاه شهید باهنر کرمان در دانشکده فنّی و مهندسی، گروه آموزشی مهندسی عمران، است. تحصیلات. محمّدجواد فدائی دانش آموخته رشته مهندسی عمران دانشکده فنی دانشگاه تهران در مقطع کارشناسی ارشد است. وی در سال 1992 م. موفّق به اخذ درجه دکتری از دانشگاه واترلو کانادا شد. سوابق اجرایی. محمّدجواد فدائی مسئولیّت معاونت برنامه ریزی و هماهنگی امور اجرایی استانداری کرمان، معاونت عمرانی استانداری کرمان (در سه دوره)، ریاست سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان کرمان، ریاست ستاد حوادث غیرمترقبه استان کرمان، ریاست دانشگاه شهید باهنر کرمان، معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری کرمان، سرپرستیِ استانداری کرمان و نمایندگی عالی دولت ایران در کسوت استاندار کرمان را تجربه کرده است.
شکارچی فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی کی. راگاوندرا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ن. ت. راما رائو، سری دوی ایفای نقش کرده اند.
ژرار آدام دو ویلیه زاده ۸ دسامبر ۱۹۲۹ در پاریس و درگذشتهٔ ۳۱ اکتبر ۲۰۱۳ در همان شهر، نویسنده و روزنامه نگار فرانسوی است. زندگی نامه. ژرار دو ویلیه در ۸ دسامبر ۱۹۲۹ در شهر پاریس متولد شد. او دانش آموختهٔ مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس بود که معمولاً با عنوان مختصر سیانس پو از آن یاد می شود. او همچنین دوره های روزنامه نگاری را مدرسهٔ عالی روزنامه نگاری پاریس گذراند و با چند نشریه نظیر «فرانس دیمانش» وارد همکاری شد. از سال ۱۹۶۴ به نوشتن رمان های جاسوسی پرداخت و شخصیت تخیلی شاهزاده مالکو لینی (Malko Linge: / malko liŋɡə) ملقب به «S.A.S.» را آفرید. او در مجموع حدود دویست رمان با مضامین جاسوسی، پلیسی و تن کامگی نوشت. در فاصلهٔ سال های ۱۹۶۵ تا ۲۰۱۳، قریب ۱۵۰ میلیون از کتاب های او در سراسر جهان به فروش رسیده است. او ناشر بسیار از کتاب های خود بود. در ۲۰۰۹، شهوانی ترین صحنه هایی که در رمان هایش به تصویر کشیده بود، در یک جلد با عنوان "L'anthologie érotique de SAS" منتشر کرد. ژرار دو ویلیه نویسنده ای راست (گرایش سیاسی)، لیبرال، و طرفدار اندیشه های ضد کمونیسم و ضد اسلامگرایی شناخته می شد. او در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۱، به اتهام اشاعهٔ
افکار نژادپرستانه بازداشت شد و پس از محاکمه به پرداخت حدود سه میلیون فرانک محکوم شد که بخش عمدهٔ آن را ناشرش متقبل شد. پس از آن کمتر نامی از این نویسنده در محافل رسمی برده می شد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۳، یعنی فقط چند ماه پیش از مرگ او، مقاله ای مفصل با عنوان The Spy Novelist Who" Knows Too Much" در روزنامهٔ نیویورک تایمز در ستایش از او منتشر شد. در پی آن، نام او دوباره بر سر زبان ها افتاد. ژرار دو ویلیه در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۳ به دلیل سرطان لوزالمعده در پاریس درگذشت و در گورستان پاسی به خاک سپرده شد.
پسر دوست داشتنی فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی وی. بی. راجندرا پراساد است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکنینی ناگیشور رائو، سری دوی، جایا سودا ایفای نقش کرده اند.
زبان آتایال زبانی است که گویشورانش از مردمان آتایالند که در جزیرهٔ تایوان می زیند. کتاب مقدس بدین زبان ترجمه شده و در ۲۰۰۲ میلادی هم منتشر شده است. برای نگارش این زبان از الفبای لاتین استفاده می شود. منابع. Wikipedia contributors, "Atayal language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Atayal_language&amp;oldid=888151021 (accessed March 25, 2019).
آماندا ساندرلی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زندگی عجیب است"، "نیروانا"، "مرا به خاطر بسپار، عشق من" و "یک زندگی خشن" اشاره کرد.
کارتیکا دیپام فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی لاکشمی دیپاک است. در این فیلم بازیگرانی همچون سبحان بابو، سری دوی، شارادا، گیتا ایفای نقش کرده اند.
آنا پروکلمر (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۲ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سفر به ایتالیا"، "جسدهای سرشناس" و "مانون لسکو" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده است.
دوناتلا دامیانی (؛ زادهٔ ) مدل و بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شب های داغ کالیگولا"، "شهر زنان"، "چگونه معلم تان را از راه بدر کنید" و "عسل" اشاره کرد.
عسل () فیلمی در سبک درام به کارگردانی جانفرانکو آنجلوچی است. از بازیگران آن می توان به کلیو گلدسمیت، کاترین اسپاک، فرناندو ری، و نیه بس ناوارو اشاره کرد.
در سن ۱۶ سالگی فیلمی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی کی. راگاوندرا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون سری دوی، چاندرا موهان، موهان بابو ایفای نقش کرده اند. این فیلم بازسازی فیلم در سن ۱۶ سالگی است.
کلیو گلدسمیت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل فرانسه است. وی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "هدیه"، "عسل"، "کریکت، و "مادام کاملیا" اشاره کرد.
وانِسا باربارا زاده ۸ دسامبر ۱۹۲۹ در سائو پائولو، نویسنده و روزنامه نگار زن برزیلی است. او در ۲۰۰۹ بخاطر کتاب "O Livro Amarelo do Terminal" موفق به کسب جایزهٔ Jabuti شد. رمان "Noites de alface" (شبهای کاهو) از جمله کارهای موفق او بوده است که در ۲۰۱۳ منتشر و بلافاصله به چندین زبان دیگر ترجمه شد.
کَلات نام کوهی است که در مرکز شهر گراش در استان فارس قرار گرفته است. این کوه در امتداد چین خوردگی های رشته کوه های زاگرس واقع شده و دارای ارتفاع ۱۰۶۸ متر از سطح دریا می باشد. تاریخچه. تقریباً تمام پیشینهٔ این کوه با قلعهٔ گراش پیوند خورده است. شکل گیری بنای اولیهٔ شهر گراش و همچنین ریشهٔ نام گراش را به این کوه مربوط می دانند. این قلعه که اولین بار در دوران اشکانیان بر روی کوه کلات ساخته شده، محور اتفاقات تاریخی فراوانی بوده است. به همین دلیل، بیان ویژگی های کلات در سفرنامه های متعددی دیده می شود. در سفرنامه ها. در اغلب سفرنامه هایی که از کوه کلات نام برده اند، مهم ترین ویژگی این کوه را موقعیت مناسب نظامی آن دانسته اند. از همین رو، قلعهٔ گراش بر فراز این کوه سال ها به عنوان مرکز حکومت لارستان و بنادر مورد استفاده قرار گرفته است. بافت زمین شناسی. کوه کلات در منطقهٔ ناودیسی زاگرس چین خورده واقع شده است. بافت زمین شناسی این کوه رسوبی و آهکی بوده و مانند دیگر کوه های منطقه، تشکیل شده از سنگ ها و خاک های رسی مارن است. این بافت که در زبان اچمی «گِرِشَه» نامیده می شود را مبنای نام شناسی شهر گراش می دانند. طرح های توس
عه. در سال ۱۳۸۱، پیکر پنج شهید گمنام در بالای کلات به خاک سپرده شد و نام این کوه نیز به صورت غیررسمی به «تپهٔ نورالشهدا» تغییر یافت. شهرداری و شورای اسلامی شهر گراش تاکنون طرح های مختلفی را برای توسعهٔ این کوه پیش بینی کرده اند. جدی ترین این طرح ها که در مرحلهٔ اجرا قرار گرفته است، پروژهٔ احداث پارک و آبشار در دامنهٔ کلات است.
بندر () یک فیلم در سبک درام به کارگردانی آملتو پالرمی است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به نریو برناردی، السا ده جورجی و کامیلو پیلوتو اشاره کرد.
بهرام سرمست، (متولد ۱۳۴۸ بناب)، سیاستمدار اصلاح طلب ایرانی است. وی هم اکنون استاندار آذربایجان شرقی در دولت چهاردهم است. همچنین پیش تر از سال ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ استاندار قم بوده است. زندگی نامه. بهرام سرمست در بناب زاده شده بهرام سرمست، دانش آموخته دکترای علوم سیاسی است. وی مسئولیت مدیرکل سیاسی وزارت کشور ، مدیرکلی سیاسی، انتخابات و تقسیمات کشوری استانداری تهران، مدیرکل سیاسی و انتظامی استانداری آذربایجان شرقی و سرپرستی فرمانداری تبریز را دارد. همچنین مدت کوتاهی سرپرست معاونت سیاسی وزارت کشور قبل از جمال عرف بوده است. تحصیلات. بهرام سرمست تحصیلات دانشگاهی خود را در سال ۱۳۶۶ در دانشگاه تهران در رشته کارشناسی علوم سیاسی آغاز کرد و در سال ۱۳۷۰ فارغ التحصیل شد. وی دارای مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه پیام نور می باشد و از سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۴ مقطع کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی را در دانشگاه شهید بهشتی گذرانده است. وی در سال ۱۳۸۴ از دکترای تخصصی علوم سیاسی در واحد علوم و تحقیقات تهران فارغ التحصیل شد. عنوان پایان نامه کارشناسی ارشد: کثرت گرایی فرهنگی و بحران مشارکت سیاسی عنوان رساله دکتری: رفتار انتخاباتی مردم ایران دَر عصر
جهانی شدن سوابق اجرایی. وی از نیروهای معتدل و چهره سیاسی و دانشگاهی است که بیش از ۲۰ سال و قبل از دولت های نهم و دهم در مسئولیت های مدیریت سیاسی، انتظامی و فرهنگی بوده است. مدیرکل سیاسی و انتظامی استانداری آذربایجان شرقی، سرپرست فرمانداری تبریز، ریاست اداره دانش آموختگان و مدیریت پژوهش و کار آفرینی دانشگاه پیام نور، عضو هیئت علمی و تدریس در دانشگاه، معاون فرهنگی و اجتماعی و گردشگری منطقه آزاد ارس، مدیرکل سیاسی، انتخابات و تقسیمات کشوری استانداری تهران، مدیر کل سیاسی وزارت کشور، سرپرست معاونت سیاسی وزارت کشور و استانداری قم از جمله سوابق مدیریتی و علمی وی است. استانداری قم از سوابق بهرام سرمست است. سه شنبه های اقتصادی از ابتکارات دوران مدیریتی وی در استانداری قم به شمار می آید. در نتیجه این عملیات میدانی با برگزاری ستاد تسهیل و رفع موانع تولید در واحدهای تولیدی و کارخانجات، نه تنها هیچ واحد تولیدی در شرایط سخت تحریم و کرونا از مدار خارج نشد، بلکه ۷۲ واحد راکد و نیمه راکد نیز به مدار تولید بازگشت. در دوران مَسئولیت وی در استان قم، ۵۵۵ طرح توسعه ای ایجاد و به بهره برداری رسیده است. سرمست دارای ۲۰ عنوان مقاله پژو
هشی داخلی و بین المللی و ۵ عنوان کتاب در زمینه های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است. همچنین وی مدرس دوره های کارآفرینی و توسعه کسب و کار در دانشگاه تهران بوده است.
السا دِ جورجی (؛ ۲۶ دسامبر ۱۹۱۴ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۷) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم"، صدای بی رخ و "بندر" اشاره کرد.
درباره (به زبان مالایالم:Angeekaaram) فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی آی. وی. ساسی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرامیلا، سری دوی، وینسنت، کی. پی اومر، سوکوماران، بهادر ایفای نقش کرده اند.
بانوی پیر () یک فیلم در سبک کمدی است که در سال ۱۹۳۲ به نمایش درآمد. از بازیگران آن می توان به اما گراماتیکا، ممو بناسی، ویتوریو دسیکا، و کامیلو پیلوتو اشاره کرد. چکیده داستان. کتاب بازماندگان بانوی پیر، نوشته ی آرش حبیبی روایت اتفاقات هیجان انگیز و غیرمنتظره ای است که در دل دریا و بر عرشه ی یک کشتی اتفاق می افتد. نویسنده داستان شورشی طرح ریزی شده را در یک کشتی پرمسافر با ملوانی باتجربه، تعریف می کند. نویسنده در کتاب بازماندگان بانوی پیر، داستان مسافران یک کشتی به نام بانوی پیر را که سال هاست با ناخدایش در دریاها سفر می کند، روایت کرده است. نویسنده ضمن داستان، قصه ی تمام افراد حاضر در کشتی را به نحوی بیان کرده و به همین خاطر، از راوی سوم شخص برای روایت داستان بهره گرفته است.
آملتو پالرمی (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تدوین گر اهل ایتالیا بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون "بانوی پیر"، "آخرین روزهای پمپئی"، "همسریاب" و "بندر" بوده است.
توماسو اسمیت (؛ ۱۵ ژوئن ۱۸۸۶ – ۲۷ مه ۱۹۶۶) فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود.
مشیرب مرکز شهر دوحه یک منطقهٔ مسکونی در قطر است که در دوحه واقع شده است. مشیرب مرکز شهر دوحه ۰٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.
الشمال یک منطقهٔ مسکونی در قطر است که در الشمال (شهرداری) واقع شده است. الشمال ۴٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.
ام صلال علی یک منطقهٔ مسکونی در قطر است که در ام صلال (شهرداری) واقع شده است. ام صلال علی ۱۱٫۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.