Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اتحادیه بین المجالس یک مؤسسه بین پارلمانی است که در سال ۱۸۸۹ توسط فردریک پسی فرانسوی و رندال کرمر انگلیسی تأسیس شد. این اولین نهاد انجمن ثابت برای مذاکرات چندجانبه سیاسی بود. در ابتدا این نهاد مختص نمایندگان پارلمان بود اما بعد به یک سازمان بین المللی برای مجالس کشورهای مختلف تبدیل شد. مجالس ملی ۱۷۸ کشور (سه کشور آخر ترکمنستان، ازبکستان و وانواتو هستند که عضویت آنها در کنفرانس صدو سی و هفتم اعطا شد) عضو آی پی یو هستند و ۱۲ مجمع پارلمانی منطقه ای اعضای وابسته هستند. این نهاد یک عضو ناظر ثابت در مجمع عمومی سازمان ملل دارا می باشد.
کتاب رساله دربارهٔ طبیعت آدمی اثر فیلسوف اسکاتلندی دیوید هیوم است که بین سالهای (۱۷۴۰–۱۷۳۸) نوشته شد. بسیاری آن را مهمترین اثر هیوم و یکی از تأثیر گذارترین آثار در تاریخ فلسفه برشمردند. این "رساله" کلاسیک بیانیه فلسفی تجربه گرایانه با شک و تردید و ناتورالیسم است. آیزایا برلین درباره هیوم می نویسد که هیچ انسانی تاریخ فلسفه را به درجه ای عمیق تر و نگران کننده تر تحت تاثیر قرار نداده است. جری فودور درباره رساله هیوم نوشت که این اثر سند بنیادی علوم شناختی است. با این حال، عموم مردم بریتانیا در آن زمان موافق این اثر نبودند، و البته خود هیوم نیز با این نظر مردم موافقت نکرد، و این مطالب را در هر دو تحقیق در مورد درک انسانی (1748) و تحقیق در مورد اصول اخلاقی (1751) دوباره تکرار کرد. هیوم در مقدمه نویسنده در مورد اولی نوشت: بیشتر اصول و استدلال های موجود در این جلد در اثری در سه جلد به نام رساله طبیعت انسان منتشر شد: اثری که نویسنده قبل از ترک کالج طرح کرده بود و اندکی بعد آن را نوشت و منتشر کرد. اما چون آن را موفقیت آمیز ندانست، خطای خود را در مراجعه زودهنگام به مطبوعات سنجید و کل مطالب را از نو در قطعات بعدی ریخت که
امیدوار است برخی از سهل انگاری ها در استدلال قبلی و بیشتر در بیان آن اصلاح شود. با این حال، چندین نویسنده که فلسفه نویسنده را با پاسخ هایی ارج نهاده اند، تلاش کرده اند تا تمام توان خود را علیه آن اثر نوجوانانه، معطوف کنند و بر هر امتیازی که تصور می کردند بر آن به دست آورده اند پیروز شوند. رویه ای بسیار مغایر با تمامی قواعد صراحت و رفتار منصفانه و مصداق قوی از آن دست ساخت های جدلی که یک غیرت متعصب به خود می اندیشد. درون مایه. مقدمه مقدمه هیوم ایده قرار دادن تمام علوم و فلسفه را بر پایه ای بدیع ارائه می کند: یعنی تحقیقی تجربی در روانشناسی انسان. او با اذعان به «آن تعصب رایج علیه استدلال های متافیزیکی [یعنی هرگونه استدلال پیچیده و دشوار]» آغاز می کند، تعصبی که در واکنش به «وضعیت ناقص کنونی علوم» (شامل اختلافات علمی بی پایان و تأثیر بی رویه «فصاحت» در بیان گمراه کننده و اثر انحرافی آن بر عقل). اما از آنجایی که حقیقت «باید بسیار عمیق و مبهم باشد» در جایی که «بزرگترین نابغه ها» آن را نیافته اند، هنوز به استدلال دقیق نیاز است. هیوم ادامه می دهد که همه علوم در نهایت به «علم انسان» بستگی دارند؛ دانش ما به میزان و نیر
وی درک انسان، ... ماهیت ایده هایی که به کار می بریم، و ... عملیاتی که در استدلال خود انجام می دهیم بستگی دارد. بنابراین هیوم امیدوار است «اصول طبیعت انسان را توضیح دهد» و بدین وسیله «نظام کاملی از علوم را پیشنهاد کند که بر پایه ای تقریباً کاملاً جدید بنا شده است و تنها سیستمی است که می توانند با هر گونه امنیت بر آن بایستند». علم انسان باید با روش های تجربی علوم طبیعی دنبال شود. این بدان معنی است که ما برای همیشه از «کیفیت های اصیل نهایی طبیعت انسانی» غافل باشیم. و در غیاب آزمایش های کنترل شده، ما مانده ایم که آزمایش های خود را در این علم از مشاهده محتاطانه زندگی انسان جمع آوری کنیم و با رفتار مردان در شرکت و امور، آن ها را آن گونه که در مسیر رایج جهان ظاهر می شوند، در نظر بگیریم و در خوشی هایشان». کتاب1: تفهیم بخش اول: ایده ها، منشأ، ترکیب، پیوند، انتزاع. هیوم با این استدلال شروع می کند که هر ایده ساده از یک برداشت ساده ناشی می شود به طوری که همه ایده های ما در نهایت از تجربه ناشی می شوند: بنابراین هیوم تجربه گرایی مفهومی را می پذیرد و ایده های صرفا فکری و فطری موجود در فلسفه خردگرا را رد می کند. دکترین هیوم
از دو تمایز مهم استناد می کند: بین تأثیرات (ادراکات نیرومندی که از راه حواس در تجربه یافت می شوند، «همه احساسات و عواطف ما») و ایده ها (ادراکات ضعیفی که برداشت شخص بوده و در «تفکر و استدلال» یافت می شوند)، و بین ادراکات پیچیده (که می تواند به بخش های ساده تر) و ادراکات ساده (که نمی توانند) متمایز شوند. او اذعان می کند که ایده های پیچیده ما ممکن است مستقیماً با هیچ چیز در تجربه مطابقت نداشته باشند (مثلاً می توانیم ایده پیچیده یک شهر بهشتی را شکل دهیم). اما هر ایده ساده (مثلاً از رنگ قرمز) مستقیماً با تصور ساده ای مطابقت دارد - و این مطابقت منظم از دید ما نشان می دهد که این دو به طور علّی به هم مرتبط هستند. از آنجایی که برداشت های ساده مقدم بر ایده های ساده هستند، و از آنجایی که آن هایی که حواس کارآمدی ندارند (مثلاً نابینایی) در نهایت فاقد ایده های مربوطه هستند، هیوم نتیجه می گیرد که ایده های ساده باید از برداشت های ساده استخراج شوند. به طور مشهور، هیوم مثال متقابل «سایه از دست رفته آبی» را در نظر می گیرد و رد می کند. هیوم با بررسی اجمالی تأثیرات بین تأثیرات حسی (که در تجربه حسی یافت می شود) و تأثیرات بازتاب (ک
ه عمدتاً در تجربه عاطفی یافت می شود) تمایز قائل می شود، فقط برای کنار گذاشتن هرگونه بحث بیشتر برای پرداختن به احساسات در کتاب 2. با بازگشت به ایده ها، هیوم دو تفاوت اساسی بین ایده های حافظه و ایده های تخیل پیدا می کند: اولی نیرومندتر از دومی است، و در حالی که حافظه "نظم و موقعیت" برداشت های اصلی را حفظ می کند، تخیل آزاد است همه ایده های ساده را جدا کرده و دوباره به ایده های پیچیده جدید ترتیب دهید. اما با وجود این آزادی، تخیل همچنان تمایل دارد از اصول روان شناختی کلی پیروی کند که از یک ایده به ایده دیگر می رود: این «تداعی ایده ها» است. در اینجا هیوم سه «رابطه طبیعی» را می یابد که تخیل را هدایت می کند: شباهت، مجاورت و علیت. اما تخیل برای مقایسه ایده ها در امتداد هر یک از هفت «روابط فلسفی» آزاد است: شباهت، هویت، مکان/زمان، کمیت/تعداد، کیفیت/درجه، تضاد و علیت. هیوم این بحث از ایده های پیچیده را با شرحی شکاکانه از ایده های ما در مورد جوهرها و حالت ها به پایان می رساند: اگرچه هر دو چیزی بیش از مجموعه ای از ایده های ساده ای نیستند که توسط تخیل به هم مرتبط شده اند، ایده یک جوهر همچنین شامل نسبت دادن یک «چیزی ناشناخته
» ساختگی است. که در آن [کیفیات خاص] قرار است منتج شوند یا در غیر این صورت برخی روابط مجاورت یا علیت کیفیات را به هم پیوند می دهد و آنها را برای دریافت کیفیات جدید مناسب می کند. هیوم قسمت 1 را با این استدلال (با پیروی از برکلی) به پایان می رساند که به اصطلاح "ایده های انتزاعی" در واقع فقط ایده های خاصی هستند که به طور کلی استفاده می شوند. نخست، او با اصرار بر عدم امکان تمایز طول یک خط از خود خط، اشتقاق نهایی همه ایده ها از برداشت های کاملاً معین، و عدم امکان اشیاء نامشخص، یک مورد سه نقطه ای علیه ایده های نامشخص کمیت یا کیفیت مطرح می کند. دوم، او توضیح مثبتی از نحوه عملکرد تفکر انتزاعی در واقع ارائه می دهد: هنگامی که ما عادت کردیم از یک اصطلاح برای تعدادی از موارد مشابه استفاده کنیم، شنیدن این اصطلاح کلی ایده خاصی را فرا می خواند و عرف مرتبط را فعال می کند، که تخیل را از بین می برد. برای فراخوانی هر گونه ایده خاص مشابه در صورت لزوم. بنابراین اصطلاح کلی «مثلث» هم ایده ای از یک مثلث خاص را فرا می خواند و هم عرف را فعال می کند که تخیل را برای فراخوانی هر ایده دیگری از مثلث های خاص فعال می کند. در نهایت، هیوم از ای
ن شرح برای توضیح به اصطلاح «تمایزات عقل» استفاده می کند (مثلاً تشخیص احسا یک جسم از خودش). هیوم استدلال می کند که اگرچه چنین تمایزاتی کاملاً غیرممکن است، اما ما با توجه به نقاط شباهت مختلف بین اشیاء مختلف به همان تأثیر می رسیم. بخش دوم: ایده های فضا و زمان «نظام مربوط به فضا و زمان» هیوم دارای دو آموزه اصلی است: آموزه محدودگرایی که مکان و زمان بی نهایت قابل تقسیم نیستند، و دکترین رابطه گرا که مکان و زمان را نمی توان جدا از اشیاء تصور کرد. هیوم با این استدلال شروع می کند که از آنجایی که «ظرفیت ذهن محدود است»، تخیل و حواس ما باید در نهایت به حداقل برسد: ایده ها و برداشت ها به اندازه ای جزئی هستند که قابل تقسیم نیستند. و از آنجایی که هیچ چیز نمی تواند جزئی تر از این باشد، ایده های تقسیم ناپذیر ما «بازنمایی کافی از جزئی ترین بخش های گسترش [فضایی] هستند». با در نظر گرفتن این «ایده های روشن»، هیوم چند استدلال ارائه می کند تا نشان دهد مکان و زمان تا بی نهایت تقسیم پذیر نیستند، بلکه از نقاط تقسیم ناپذیر تشکیل شده اند. به حساب او، ایده فضا از تجربه حسی ما (آرایش نقاط رنگی یا ملموس توسط حواس ما) و ایده زمان از تغییر تو
الی ادراکات خود ما انتزاع می شود. و این بدان معنی است که فضا و زمان را نمی توان به تنهایی و جدا از گستره هستی تصور کرد، جدای از اشیایی که در فضا چیده شده اند یا در طول زمان تغییر می کنند. بنابراین ما هیچ تصوری از مکان و زمان مطلق نداریم، بنابراین خلاء و زمان بدون تغییر در اجزای سازنده هستی منتفی است. سپس هیوم از دو دکترین خود در برابر مخالفت ها دفاع می کند. او در دفاع از تناهی گرایی خود در برابر ایرادات ریاضی، استدلال می کند که تعاریف هندسه روایت او را تأیید می کند. او سپس استدلال می کند که از آنجایی که ایده های هندسی مهم (برابری، خط راست، صافی) هیچ استاندارد دقیق و قابل اجرا فراتر از مشاهدات رایج، اندازه گیری های اصلاحی، و استانداردهای «خیالی» که ما به طور طبیعی مستعد ساختن آن ها هستیم، ندارند، بنابراین نمی توان به نمایش های هندسی بسیار ظریف تقسیم پذیری بی نهایت اعتماد کرد. در مرحله بعد، هیوم از دکترین رابطه گرایانه خود دفاع می کند و ایده ادعایی خلاء را به طور انتقادی بررسی می کند. هیچ تصوری را نمی توان از تجربه ما از تاریکی یا حرکت (به تنهایی یا همراه با اشیاء مرئی یا محسوس) استخراج کرد، اما در واقع این تجر
به است که توضیح می دهد که چرا ما به اشتباه فکر می کنیم این ایده را داریم؛ طبق گفته هیوم، ما ایده دو جسم دور را که توسط اشیای مرئی یا محسوس دیگر از هم جدا شده اند، با ایده بسیار مشابه دو جسم که با فاصله غیر قابل مشاهده از هم جدا شده اند اشتباه می گیریم. با در دست داشتن این تشخیص، او به سه ایراد از سوی اردوگاه خلاء پاسخ می دهد - با توجه به این نکته شک آمیز می افزاید که «قصد او هرگز این نبود که به طبیعت اجسام نفوذ کند، یا دلایل مخفی عملکرد آنها را توضیح دهد»، بلکه فقط «توضیح ماهیت و علل ادراکات، یا برداشت ها و ایده های ما بود». در بخش پایانی، هیوم ایده های ما از هستی و وجود خارجی را توضیح می دهد. اولاً، او استدلال می کند که هیچ تصور مشخصی وجود ندارد که بتوان از آن ایده وجود را استخراج کرد. در عوض، این تصور چیزی بیش از تصور هر شیئی نیست، به طوری که اندیشیدن به چیزی و اندیشیدن به آن به عنوان چیزی موجود، همانند هم است. بعد، او استدلال می کند که ما نمی توانیم چیزی فراتر از ادراک خودمان تصور کنیم. بنابراین تصور ما از وجود اشیاء خارجی حداکثر یک "ایده نسبی" است بخش سوم: آگاهی قطعی و احتمال بخش 1 تا 3 هیوم هفت رابطه فلس
فی را یادآوری می کند و آنها را به دو دسته تقسیم می کند: چهار دسته که می توانند به ما «علم و یقین» بدهند، و سه دسته که نمی توانند. (این تقسیم بندی در اولین تحقیق هیوم به ترتیب به عنوان «روابط ایده ها» و «موضوعات واقعی» دوباره ظاهر می شود.) او خاطرنشان می کند که در مورد چهار رابطه، همه می توانند از طریق شهود دانش به دست آورند: تشخیص فوری یک رابطه (مثلاً، یک ایده به رنگ روشن تر از ایده دیگر). اما با یکی از چهار مورد، «نسبت ها در کمیت یا عدد»، معمولاً از طریق نمایش به دانش دست می یابیم: استدلال استنتاجی گام به گام (مثلاً برهان ها در هندسه). هیوم در مورد استدلال اثباتی در ریاضیات دو اظهار نظر می کند: هندسه به اندازه جبر دقیق نیست (اگرچه هنوز به طور کلی قابل اعتماد است) و اینکه ایده های ریاضی "ادراکات معنوی و اصلاح شده" نیستند، بلکه در عوض از برداشت ها کپی شده اند. در مورد سه رابطه دیگر، دو مورد از آنها (هویت و مکان/زمان) صرفاً موضوع ادراک حسی آنی است (مثلاً یک شی در کنار دیگری). اما با آخرین رابطه، یعنی علیت، می توان از طریق نوعی استدلال استنتاجی که او آن را استدلال محتمل می نامد، فراتر از حواس رفت. در اینجا هیوم
به بررسی مشهور خود در مورد علیت می پردازد و با این سوال شروع می کند که ما ایده خود را از علیت از چه برداشتی می گیریم؟ تنها چیزی که می توان در یک مثال از علت و معلول مشاهده کرد دو رابطه است: مجاورت در مکان و اولویت در زمان. اما هیوم اصرار دارد که ایده ما از علیت همچنین شامل یک ارتباط ضروری مرموز است که علت را به معلول پیوند می دهد. با این مشکل، هیوم ایده اتصال ضروری را به حالت تعلیق درآورده و دو سؤال مرتبط را بررسی می کند: چرا این اصل را می پذیریم که «هر چیزی که شروع به وجود می کند باید علتی داشته باشد»؟، و فرآیند روان شناختی استدلال احتمالی چگونه کار می کند؟ هیوم در پاسخ به سوال اول استدلال می کند که این اصل بر شهود یا برهان استوار نیست با این ادعا که حداقل می توانیم اشیایی را که بدون علت وجود پیدا می کنند تصور کنیم(هم چون قدیم در نظر گرفتن جهان و یا ازلی دانستن ماده و انرژی)، و سپس چهار اثبات ادعایی این اصل را رد می کند. او نتیجه می گیرد که پذیرش ما از این اصل باید به نحوی «از مشاهده و تجربه» باشد، و بنابراین به سؤال دوم می پردازد. بخش 4-8 هیوم یک گزارش روانشناختی سه مرحله ای مفصل از نحوه عملکرد استدلال احتم
الی (یعنی نحوه عملکرد «قضاوت») ایجاد می کند. اول، حواس یا حافظه ما باید چیزی را به ما ارائه دهد: اطمینان ما به این ادراک («توافق» ما) صرفاً به نیرو و نشاط آن بستگی دارد. دوم، ما باید استنتاج کنیم، و از ادراک خود از این شیء به یک تصور از شیء دیگر حرکت کنیم: از آنجایی که این دو شی کاملاً از یکدیگر متمایز هستند، این استنتاج باید از تجربه گذشته دو شیء که بارها و بارها با هم مشاهده می شوند، باشد. (این "ارتباط ثابت" به سرعت در کنار مجاورت و اولویت، در شرح هنوز در حال توسعه هیوم از ایده ما از علیت ثبت می شود.) اما فرآیندی که ما از طریق آن از تجربه گذشته استفاده می کنیم و از شی فعلی به شی دیگر استنتاج می کنیم، دقیقاً چیست؟ در اینجا «مشکل القایی» معروف مطرح می شود. هیوم استدلال می کند که این استنتاج بسیار مهم را نمی توان با هیچ فرآیند استدلالی توضیح داد: نه استدلال اثباتی و نه استدلال احتمالی. استدلال اثباتی نیست: نمی توان ثابت کرد که آینده شبیه گذشته خواهد بود، زیرا «ما حداقل می توانیم تغییری در مسیر طبیعت متصور شویم» که در آن آینده به طور قابل توجهی با گذشته متفاوت است. و استدلال غیر محتمل: خود این نوع استدلال از تج
ربه گذشته استفاده می کند، به این معنی که فرض می کند آینده شبیه گذشته خواهد بود. به عبارت دیگر، در توضیح اینکه چگونه از تجربه گذشته برای استنتاج علّی استفاده می کنیم، نمی توانیم به نوعی استدلال متوسل شویم که خود از تجربه گذشته استناد می کند - این یک دور باطل است که ما را به جایی نمی رساند. هیوم نتیجه می گیرد که استنباط مبتنی بر استدلال نیست، بلکه بر اساس تداعی ایده ها است: تمایل روانشناختی ذاتی ما به حرکت در امتداد سه "روابط طبیعی". به یاد بیاورید که یکی از این سه مورد علیت است: بنابراین وقتی دو شیء در تجربه ما دائماً به هم متصل می شوند، مشاهده یکی به طور طبیعی ما را به ایجاد تصوری از دیگری سوق می دهد. این ما را به مرحله سوم و آخرین گزارش هیوم می رساند، یعنی اعتقاد ما به شی دیگر در حین پایان دادن به فرآیند استدلال احتمالی (مثلاً دیدن ردپای گرگ و نتیجه گیری با اطمینان اینکه آنها توسط گرگ ها ایجاد شده اند). با توجه به اعتقاد او، تنها تفاوت بین یک ایده باور شده و یک ایده صرفاً تصور شده در نیروی اضافی و سرزندگی آن باور نهفته است. و یک گرایش روان شناختی عمومی برای هر ادراک پر جنب و جوش وجود دارد که مقداری از نیرو و
نشاط خود را به هر ادراکی دیگر که به طور طبیعی به آن مرتبط است منتقل کند (مثلاً، دیدن «تصویر یک دوست غایب» با رابطه طبیعی شباهت، تصور ما را از دوست زنده تر می کند). بنابراین، در استدلال احتمالی، به روایت هیوم، ادراک پر جنب و جوش ما از یک شی، نه تنها ما را به ایجاد تصوری صرف از شیء دیگر سوق می دهد، بلکه آن ایده را به یک باور کامل زنده می کند. (این تنها ساده ترین مورد است: هیوم همچنین قصد دارد استدلال احتمالی را بدون تأمل آگاهانه و نیز استدلال احتمالی بر اساس تنها یک مشاهده توضیح دهد.) بخش 9-13 هیوم اکنون مکث می کند تا بررسی کلی تری از روانشناسی باور ارائه دهد. دو رابطه طبیعی دیگر (شباهت و مجاورت) برای ایجاد باور به خودی خود بسیار "ضعیف و نامطمئن" هستند، اما همچنان می توانند تأثیر قابل توجهی داشته باشند: حضور آنها اعتقادات از پیش موجود ما را تقویت می کند، ما را به سمت عللی سوق می دهد که شبیه معلول هایشان هستند، و فقدان آنها توضیح می دهد که چرا بسیاری از افراد "واقعاً به زندگی پس از مرگ" اعتقاد ندارند. به طور مشابه، انواع دیگری از شرطی سازی مبتنی بر عادت (مثلاً یادگیری طوطی وار، دروغگویی مکرر) می توانند باورهای
قوی ایجاد کنند. در مرحله بعد، هیوم تأثیر متقابل استدلال و احساسات، و باور و تخیل را بررسی می کند. فقط باورها می توانند تأثیر انگیزشی داشته باشند: این نیرو و سرزندگی اضافی یک باور (برخلاف یک ایده صرف) است که آن را "قادر به عمل بر روی اراده و احساسات" می کند. و به نوبه خود ما تمایل داریم باورهایی را ترجیح دهیم که احساسات ما را ارضا می کنند. به همین ترتیب، یک داستان باید تا حدودی واقع گرایانه یا آشنا باشد تا تخیل را راضی کند، و یک تخیل بیش از حد فعال می تواند منجر به باور توهمی شود. هیوم این پدیده های متنوع را مؤید روایت «نیرو و سرزندگی» خود از باور می داند. در واقع، ما تنها با تأمل هوشیارانه در مورد تجربیات گذشته و شکل دهی به «قوانین کلی» برای خودمان، خود را از «افزایش باورمان بر اثر هر افزایش نیرو و سرزندگی ایده هایمان» باز می داریم. هیوم سپس استدلال احتمالی را در شرایط عدم قطعیت تجربی بررسی می کند و «اثبات ها» (شواهد تجربی قطعی) را از «احتمالات» صرف (شواهد تجربی کمتر قطعی) متمایز می سازد. او با شروع از بخش کوتاهی در مورد «احتمال شانس ها»، مثالی از یک تاس شش وجهی ارائه می دهد که چهار وجه آن به یک طرف و دو وجه
آن به طرف دیگر علامت گذاری شده اند: علل زمینه ای ما را به این انتظار سوق می دهد که تاس با یک وجه رو به بالا فرود بیاید، اما نیروی این انتظار به طور بی تفاوتی در شش وجه تقسیم می شود و در نهایت بر اساس علامت های تاس دوباره به هم می پیوندند، به طوری که در نهایت انتظار داریم که یکی از وجوه بیشتر از دیگری علامت گذاری شود. این عمدتاً مقدمه ای بر «احتمال علل» است، جایی که هیوم سه «گونه احتمال» را از هم متمایز می کند: (1) «تجربه ناقص»، که در آن کودکان خردسال به اندازه کافی مشاهده نکرده اند تا هیچ انتظاری داشته باشند (2) «علل متضاد»، که در آن مشاهده شده است که یک رویداد واحد، به دلیل عوامل پنهان، در شرایط مختلف، علل و معلول های متفاوتی دارد و (3) قیاس، که در آن ما به تاریخچه ای از مشاهدات تکیه می کنیم که فقط به طور ناقص به مورد فعلی شباهت دارند. او بر گونه دوم احتمال (به طور خاص استدلال تأملی در مورد مجموعه ای مختلط از مشاهدات) تمرکز می کند و توضیحی روانشناختی بسیار شبیه به احتمال شانس ها ارائه می دهد: ما با انگیزه مبتنی بر عادت شروع می کنیم تا انتظار داشته باشیم که آینده شبیه گذشته باشد، آن را بر مشاهدات خاص گذشته تق
سیم می کنیم، و سپس (با تأمل در این مشاهدات) انگیزه های هر مشاهده منطبق را دوباره متحد می کنیم، به طوری که تعادل نهایی باور به نفع نوع موردی است که بیشترین تکرار مشاهده را دارد. بحث هیوم در مورد احتمال با بخشی در مورد سوگیری های شناختی رایج، با شروع از اثرات تازگی، به پایان می رسد. اول، هرچه رویدادی که به دنبال علت یا معلول آن هستیم جدیدتر باشد، باور ما به نتیجه قوی تر است. دوم، هرچه مشاهداتی که به آن استناد می کنیم به رویداد نزدیک تر باشد، باور ما به نتیجه قوی تر است. سوم، هرچه یک خط استدلال طولانی تر و ناپیوسته تر باشد، باور ما به نتیجه ضعیف تر است. چهارم، تعصبات غیرمنطقی می توانند با تعمیم بیش از حد از تجربه شکل بگیرند: تخیل به طور نامناسبی تحت تأثیر هر "شرایط اضافی" قرار می گیرد که اغلب مشاهده شده است که با شرایطی که واقعاً مهم هستند همراه هستند. و به طور متناقضی، تنها راه برای اصلاح تأثیر مخرب "قوانین کلی" پیروی از قوانین کلی دیگری است که با تأمل در مورد شرایط مورد و محدودیت های شناختی ما شکل گرفته اند. در سراسر این بخش، هیوم از روایت "نیرو و نشاط" خود از باور برای توضیح این تأثیرات "غیرفلسفی" بر استدلال
ما استفاده می کند. بخش های ۱۴-۱۶
موتسارتیوم دانشگاه زالتسبورگ () یک دانشگاه تخصصی در زمینه هنرهای دراماتیک و موسیقی می باشد و در شهر زالتسبورگ، اتریش واقع شده است. این دانشگاه یکی از معتبرترین دانشگاه های اروپا در زمینه تحقیقات موسیقایی می باشد و به نام ولفگانگ آمادئوس موتسارت نامگذاری شده است.
درهٔ دالانی () به دره ای بزرگ، دراز و به شکل نعل اسب گفته می شود که در زمان های بسیار دور به خاطر حرکت یخچال های طبیعی و فرسایش آنها بر روی زمین پدید آمده است. دره های دالانی ممکن است ۱۰۰ کیلومتر طول، چهار کیلومتر پهنا و ۴۰۰ متر عمق داشته باشند. در دوران باستان پهنه های یخی بخش های از تمام قاره ها را پوشانده بود و حرکت این پهنه ها باعث به وجود آمدن دره های دالانی در لبه های یخ پهنه ها شد. این دره ها کار زهکشی زیر یخچال های طبیعی عصر یخبندان را بر عهده داشتند و به عنوان شبکه ای برای انتقال آب اضافه به بیرون از پهنه های یخی عمل می کردند. بررسی مقطع این دره ها نشان می دهند که آنها نیز مانند آب دره ها دیواره های پرشیبی دارند و کف آنها تخت و صاف است. این گونه از کف دره در بیشتر فرسایش های زیریخچالی دیده می شود.
درناش (به لاتین: Dornach) یک بخش در سوئیس است که در کانتون سولوتورن واقع شده است.
کاترین اسپریدونف (زاده ۲۴ اردیبهشت ۱۳۴۷، تهران) معمار ایرانی است. او فارغ التحصیل رشته معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران در سال ۱۳۷۳ است. در سال ۱۳۸۳ اسپریدونف به همراه همسرش رضا دانشمیر شرکت مهندسان مشاور حرکت سیال را تأسیس نمود و در سال ۱۳۸۷ گروه مطالعاتی iRODE را راه اندازی کرده است. او و دانشمیر معماران مسجدی با طراحی مدرن و بازنگرانه در چهارراه ولیعصر تهران هستند. طراحی بدون گنبد و منارهٔ این مسجد مورد انتقاد اصول گرایان و محافظه کاران مذهبی در ایران قرار گرفت. او معتقد است که معماری معاصر جهان، اغلب به دلیل تک بعدی عمل کردن به بیراهه کشیده شده است و برای رسیدن به نتیجه قابل قبول، باید دانش و هوشیاری از مسائل واقعی انسان به دست آید تا زمینه ساز تصمیم گیری های کاربردی گردد. آثاری که وی در طراحی آن نقش داشته است شامل پردیس سینمایی ملت، مسجد ولیعصر، برج اداری—تجاری سپهر الهیه، برج اداری—تجاری جام، ساختمان اداری پل رومی، ساختمان اداری گلفام، و آوا سنتر می شوند.
داگِرلند () منطقه ای است که هم اکنون در بخش جنوبی دریای شمال در زیر آب دریا قرار گرفته اما در قدیم بیرون از آب بود و بریتانیا را به بقیه قاره اروپا متصل می کرد. داگرلند به خاطر بالا رفتن سطح آب دریاها در حدود ۶۵۰۰ تا ۶۲۰۰ پیش از میلاد به زیر آب رفت. بررسی های زمین شناختی نشان می دهد که داگرلند از کرانه شرقی بریتانیا تا هلند و سواحل غربی آلمان و شبه جزیره یوتلاند امتداد می یافته است. داگرلند احتمالاً زیستگاهی غنی بوده و در دوره میان سنگی انسان هایی در آن سکونت داشته اند. با مرور زمان و بالا رفتن آب دریا این منطقه نیز تبدیل به جزایر بسیار کم ارتفاعی شده و سپس حدود ۸۲۰۰ سال پیش، احتمالاً در پی وقوع سونامی به طور کامل به زیر آب رفته است. گمان می رود که این سونامی در نتیجه زمین لغزه زیرآبی استورگا رخ داده باشد. قابلیت های باستان شناختی این منطقه نخستین بار در اوایل سده بیستم شناسایی شد، اما در سال ۱۹۳۱ یعنی زمانیکه یک کشتی ماهیگیری کف روب در شرق منطقه واش قطعه ای از شاخ یک گوزن را از آب گرفت، اهمیت یافت. بررسی ها نشان داد که این شاخ گوزن مربوط به زمانی است که این منطقه توندرا بوده است. پس از آن شناورها بازمانده ما
موت ها، شیرها و دیگر حیوانات و همچنین چندین ابزار و سلاح پیش از تاریخ را از داگرلند کشف کردند. نام داگرلند از نام ساحل داگر گرفته شده است و این نام به نوبه خود به نوعی از قایق های ماهیگیری هلندی سده هفدهم اشاره دارد که به هلندی «دوخر» نامیده می شوند. از این قایق ها برای صید روغن ماهی اطلسی استفاده می شد.
میشائل ریش (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار سابق اهل آلمان است. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
پاتریک زینکویتس (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار سابق اهل آلمان است. وی عضو تیم های دوچرخه سواری ماپی-کوییک استپ، کوئیک استپ-داویتامون، تیم تی-موبایل و آی اس دی–نری بوده است.
اشتفن وزمان (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار سابق اهل آلمان-سوئیس است. او در رقابت انفرادی جاده دوچرخه سواری در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ شرکت کرده است در جایگاه ۳۰ قرار گرفته است.
امان ورما (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون و هنرپیشه اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به باغبان اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که امان ورما در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
دیتریش توراو (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار سابق اهل آلمان است. از باشگاه هایی که در آن رکاب زده است می توان به تی آی-رالی و تیم دوچرخه سواری پاناسونیک اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
بانجاران فیلمی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی هارمش مالهوترا است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریشی کاپور، سری دوی، پران، گلشن گروور، کولبوشان کارباندا، آنجانا ممتاز، نیلم کوتهاری، شارات ساکسنا ایفای نقش کرده اند.
در آبزیان به زائده های استخوانی یا غضروفی که از کمان آب ششی بیرون آمده و برای به تله انداختن طعمه های ریز و مواد غذایی کاربرد دارد، جارویی آب شش () گفته می شود. جارویی آب شش را نباید با رشته های آبششی که بخش گوشتی آب شش را تشکیل داده و برای تبادل گاز استفاده می شوند، اشتباه گرفت. جارویی های آب شش معمولاً در ردیف های دوتایی از سمت پشتی و جلوی هر یکی از کمان های آبششی بیرون زده اند. تعداد، شکل و فاصله جارویی ها بسیار متفاوت است. این زائده ها به وسیله شکل خود از رد شدن ذرات غذایی جلوگیری کرده و تغذیه پالیده خواران را فراهم می آورند.
به جاندارانی که غذای خود را از طریق پالایش آب دریا تأمین می کند پالیده خوار () گفته می شود. این جانداران این کار را از طریق رد کردن آب از اندام های ویژه غربالی انجام می دهند. پالیده خواران پلانکتون ها و دیگر غذای معلق در آب را به وسیله اندام های جارویی مانند یا آب ششی به تله می اندازند. برخی از جانوران پالیده خوار عبارتند از صدف دوکفه ای، کریل، اسفنج دریایی، آب بازسانان بی دندان، بسیاری از ماهی ها و برخی از کوسه ها. برخی از پرندگان نظیر فلامینگو و شماری از گونه های مرغابی نیز پالیده خوارند. پالیده خواران نقش مهمی در تصفیه آب دارند و به این خاطر در زمره مهندسان اکوسیستم به شمار می آیند.
هیئت مدیره نام یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به تهیه کنندگی مهران رسام و به کارگردانی مازیار میری می باشد که از نوروز ۱۳۹۷ از شبکه پنج سینما پخش آن آغاز شد. این سریال تلویزیونی ۱۰۰ قسمت می باشد. خلاصه داستان. قصه زوج جوانی را روایت می کند که با نقل مکان به ساختمانی جدید درگیر اتفاقاتی تازه می شوند که با ورود یک مسافر خارجی حوادث جالب و شیرینی برایشان رقم می خورد.