Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یتهای سنتی آنها مانند اخاذی، قمار و فحشا بود. این دوره به مافیا امکان داد تا ساختار سازمانی خود را تقویت کند، شبکه های توزیع گستردهای ایجاد نماید و روابط خود با مقامات فاسد را توسعه دهد. در دهه ۱۹۲۰، رقابت شدیدی بین گروههای مافیایی برای کنترل بازار الکل شکل گرفت. در نیویورک، فرانکی ییل با باند ایرلندی موسوم به "دست سفید" درگیر شد. در شیکاگو، آل کاپون و دارودسته اش باند ایرلندی "نورث ساید" را به شدت سرکوب کردند. اما مهمترین درگیری، رقابت بین جو ماسریا و سالواتوره مارانزانو بود که به "جنگ کاستلاماره" معروف شد و با قتل ماسریا در سال ۱۹۳۱ به پایان رسید. پس از مرگ ماسریا، مارانزانو کنترل اوضاع را در دست گرفت. او نیویورک را بین پنج خانواده اصلی تقسیم کرد، قوانین و ساختار جدید مافیا را تدوین نمود و خود را به عنوان "رئیس رؤسا" معرفی کرد. اما این قدرت مطلق دیری نپایید و مارانزانو تنها شش ماه بعد به دستور لاکی لوچیانو ترور شد. این تحولات پایه های تشکیل "کمیسیون مافیا" را بنا نهاد که برای دهه ها بر جنایت سازمان یافته آمریکا حکمرانی کرد. شکل گیری کمیسیون در سال ۱۹۳۱، لاکی لوچیانو به جای سیستم قدیمی "کاپو دی توتتی کاپی" (
رئیس رؤسا) که در آن یک نفر به عنوان رهبر مطلق مافیا حکمرانی می کرد، سیستم جدیدی به نام "کمیسیون" را پایه گذاری کرد. در این سیستم جدید، روسای قدرتمندترین خانواده های مافیایی در تصمیم گیری های مهم و حل اختلافات بین خانواده ها حق رأی برابر داشتند. این گروه بر سندیکای ملی جنایت حکمرانی می کرد و دوره ای از صلح و رونق را برای مافیای آمریکا به ارمغان آورد. گسترش خانواده های مافیایی تا میانه قرن بیستم، ۲۶ خانواده مافیایی رسمی با تأیید کمیسیون در شهرهای مختلف آمریکا فعالیت می کردند (به استثنای پنج خانواده نیویورکی که همگی در نیویورک مستقر بودند). هر خانواده به طور مستقل عمل می کرد و قلمرو خاص خود را کنترل می نمود. برخلار نسل قدیمی مافیوزها مانند مارانزانو و ماسریا که فقط با ایتالیایی ها کار می کردند، نسل جدید به رهبری لوچیانو بیشتر تمایل داشتند با گروه های دیگر از جمله سندیکاهای جنایت یهودی-آمریکایی همکاری کنند. فعالیت های اقتصادی مافیا پس از پایان ممنوعیت الکل در سال ۱۹۳۳، مافیا فعالیت های درآمدزای خود را متنوع کرد که شامل موارد زیر می شد: - قمار غیرقانونی - وام دهی با بهره های کلان - اخاذی و باج گیری - قاچاق مواد مخ
در - کنترل اتحادیه های کارگری مافیا در میانه قرن بیستم موفق شد بسیاری از اتحادیه های کارگری از جمله اتحادیه رانندگان کامیون (تیمسترز) و اتحادیه کارگران بارانداز را تحت کنترل بگیرد. این کنترل به آنها امکان نفوذ به کسب وکارهای قانونی مانند ساخت وساز، مدیریت پسماند، حمل ونقل و صنایع لباس را می داد. فعالیت های بین المللی مایر لانسکی در دهه ۱۹۳۰ به صنعت کازینو در کوبا نفوذ کرد. وقتی فولخنثیو باتیستا در سال ۱۹۵۲ به قدرت رسید، روسای مافیا توانستند در کازینوهای قانونی سرمایه گذاری کنند. اما با انقلاب کوبا و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو، این فعالیت ها پایان یافت. در لاس وگاس، مافیا از دهه ۱۹۴۰ شروع به سرمایه گذاری در کازینوها کرد. خانواده های مافیایی از نیویورک، کلیولند، کانزاس سیتی، میلواکی و شیکاگو در این شهر فعالیت داشتند. آنها از صندوق بازنشستگی اتحادیه تیمسترز وام می گرفتند و با استفاده از افراد ظاهراً قانونی، کازینو می ساختند. مقابله قانون گذاران تا دهه ۱۹۵۰، مافیا با مقاومت کمی از سوی قانون مواجه بود. در سال ۱۹۵۱، کمیته کیفاور در سنا وجود یک "سازمان جنایتکار شرور" به نام مافیا را تأیید کرد. در سال ۱۹۵۷، پلیس نیویو
رک جلسه ای در آپالاچین کشف کرد و چندین چهره مهم مافیایی را دستگیر کرد. این رویداد باعث شد اف بی آی سازمان یافته جنایت را به عنوان یک مشکل جدی بپذیرد. در سال ۱۹۶۳، جو والاچی اولین عضو مافیا شد که به مقامات قضایی اطلاعات داد. او جزئیات زیادی درباره عملکرد داخلی مافیا فاش کرد و وجود این سازمان را به طور رسمی به مقامات قانونی اثبات نمود. پس از این افشاگری ها، اف بی آی حملات شدیدی را علیه سندیکای ملی جنایت آغاز کرد و واحدهای ویژه مبارزه با جنایت سازمان یافته را در شهرهای مختلف ایجاد نمود. اگرچه این اقدامات فعالیت های مافیا را محدود کرد، اما نتوانست آن را به طور کامل متوقف سازد. نفوذ مافیا در اقتصاد آمریکا رسوایی ورزشی و شرط بندی در اواخر دهه ۱۹۷۰، مافیا در صنایع متعددی از جمله شرط بندی روی مسابقات ورزشی دانشگاهی نفوذ داشت. اعضای مرتبط با خانواده جنایتکار لوچیز در رسوایی دستکاری امتیازات تیم بسکتبال کالج بوستون دست داشتند. ریک کوهن، هنری هیل و دیگران با رشوه دادن و تهدید بازیکنان، نتایج بازی های فصل ۱۹۷۹-۱۹۷۸ را برای سود شرط بندی های خود دستکاری کردند. کلاهبرداری مالیاتی سوخت یکی از سودآورترین طرح های مافیا، کلاهبر
داری از مالیات سوخت بود. مایکل فرانزسه، معروف به "دون یوپی"، با ایجاد طرح های پیچیده بیش از ۲۹۰ میلیون دلار از مالیات فروش بنزین را به سرقت برد. او با تعطیل کردن پمپ بنزین ها قبل از رسیدن مأموران مالیاتی، از پرداخت مالیات فرار می کرد تا بتواند بنزین را با قیمت پایین تر بفروشد. نفوذ در اتحادیه های کارگری مافیا با کنترل اتحادیه های کارگری در شهرهای بزرگی مانند نیویورک، فیلادلفیا و شیکاگو، به صنایع مختلف نفوذ پیدا کرد. بسیاری از اعضای مافیا به عنوان مقامات اتحادیه ها فعالیت می کردند و از این طریق به اخاذی از کسب وکارهای بزرگ می پرداختند. این کنترل تا دهه های اخیر نیز ادامه داشت و موارد فساد در اتحادیه های اسکله نیوجرسی، کارگران بتن و رانندگان کامیون ثبت شده است. رستوران ها و قاچاق مواد مخدر رستوران های تحت کنترل مافیا در نیویورک، هم محل برگزاری جلسات مهم و هم مرکز قاچاق مواد مخدر بودند. بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷، مافیوزهای سیسیلی حدود ۱.۶۵ میلیارد دلار هروئین را در محموله های مواد غذایی به ویژه از طریق پیتزافروشی ها وارد آمریکا کردند. دوران طلایی لاس وگاس پس از جنگ جهانی دوم، مافیا با افتتاح کازینو فلامینگو به صن
عت قمار در لاس وگاس وارد شد. سرمایه گذاری خانواده های مافیایی در کازینوهایی مانند استارداست، صحرا، تروپیکانا و ریویرا، پایه های توسعه اقتصادی این شهر را بنا نهاد. درآمدهای قانونی این کازینوها، فعالیت های غیرقانونی مافیا را از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ تأمین مالی می کرد. افول نفوذ در لاس وگاس دهه ۱۹۶۰ آغاز کاهش نفوذ مافیا در اقتصاد لاس وگاس بود. دولت نوادا با تصویب قانونی در ۱۹۶۹، مالکیت شرکت ها بر کازینوها را تسهیل کرد. یک سال بعد، کنگره آمریکا قانون RICO را تصویب کرد که به مقامات اجازه می داد به طور مؤثرتری با مافیا مبارزه کنند. در دهه ۱۹۸۰، بسیاری از مافیوزها بر اساس این قانون محکوم و زندانی شدند که به کاهش شدید نفوذ مافیا در لاس وگاس انجامید. قانون RICO و تأثیر آن بر مافیا قانون RICO که در سال ۱۹۷۰ به تصویب رسید، تحولی اساسی در مبارزه با جنایت سازمان یافته ایجاد کرد. این قانون با هدف مقابله با فعالیت های گروه های تبهکار طراحی شده بود و به مقامات قضایی امکان می داد به جای تعقیب افراد، کل ساختار سازمان های جنایی را هدف قرار دهند. بر اساس این قانون، هرگونه فعالیت در چارچوب یک سازمان جنایی می توانست مجازات های سنگینی د
ر پی داشته باشد. برای هر اتهام، مجازات حبس تا ۲۰ سال و جریمه نقدی تا ۲۵.۰۰۰ دلار پیش بینی شده بود. علاوه بر این، تمام اموال و دارایی های کسب شده از طریق فعالیت های غیرقانونی می بایست مصادره می شد. کارایی این قانون در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به خوبی آشکار شد. آمارها نشان می دهد بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲، تعداد قابل توجهی از سران مافیا به دام قانون افتادند. ۲۳ رئیس خانواده های تبهکار، ۱۳ معاون و ۴۳ کاپو محکوم شدند و تا سال ۱۹۹۰ بیش از ۱۰۰۰ نفر از چهره های شاخص مافیا به زندان افتادند. یکی از معروف ترین پرونده های مبتنی بر این قانون، محاکمه جان گوتی، رئیس وقت خانواده گامبینو بود. در این پرونده، همکاری یکی از نزدیکان گوتی به نام سامی گراوانو با مقامات قضایی، نقش تعیین کننده ای در محکومیت او داشت. گراوانو در ازای مصونیت قضایی، اطلاعات ارزشمندی درباره فعالیت های خانواده گامبینو ارائه داد. اگرچه این قانون نتوانست به طور کامل مافیا را از بین ببرد، اما تأثیر قابل توجهی بر کاهش قدرت و نفوذ آن داشت. بسیاری از ساختارهای سنتی مافیا آسیب دیدند و فعالیت های این سازمان ها با محدودیت های جدی مواجه شد. قانون RICO نشان داد که با ابزا
رهای حقوقی مناسب می توان با جنایت سازمان یافته به طور مؤثر مبارزه کرد. تحولات مافیا در قرن بیست و یکم سیاست های جدید دستگاه قضایی آمریکا تأثیر عمیقی بر ساختار مافیا گذاشت. برنامه حفاظت از شاهدان که شامل تغییر هویت و حمایت مالی مادام العمر می شد، انگیزه ای قوی برای همکاری اعضای مافیا ایجاد کرد. در دهه ۱۹۹۰، ده ها نفر از اعضای مافیا با افشای اطلاعات محرمانه، موجب دستگیری صدها همدست خود شدند. این روند ضربه سنگینی به ساختار مافیا وارد آورد. پرونده جوزف ماسینو، رئیس سابق خانواده بونانو، نقطه عطفی در مبارزه با مافیا بود. او در سال ۲۰۰۳ به اتهامات متعددی از جمله هفت مورد قتل، اخاذی و پولشویی دستگیر شد. محاکمه او در سال ۲۰۰۴ به محکومیت قطعی انجامید. نکته جالب توجه این بود که ماسینو برای فرار از مجازات اعدام، حاضر به همکاری با مقامات قضایی شد و به اولین رئیس خانواده مافیایی نیویورک تبدیل شد که به عنوان شاهد دولتی همکاری می کرد. امروزه مافیا اگرچه قدرت سابق را ندارد، اما همچنان در عرصه جنایت سازمان یافته فعال است. فعالیت های آنها شامل مواردی مانند قتل، اخاذی، فساد اداری و نفوذ در کسب وکارهای قانونی است. آنها همچنین به
روش های جدیدی مانند کلاهبرداری مالیاتی و دستکاری در بازار سهام روی آورده اند. با وجود کاهش حوزه نفوذ جغرافیایی، مافیا به دلایل مختلفی از جمله ساختار منظم سلسله مراتبی و انعطاف پذیری در برابر تغییرات، همچنان نقش مهمی در جنایت سازمان یافته ایفا می کند. یکی از راهکارهای جدید آنها برون سپاری برخی فعالیت ها به گروه های جنایی دیگر مانند باندهای موتورسواران است. نکته قابل تأمل این است که پس از حوادث ۱۱ سپتامبر، تمرکز نهادهای امنیتی بیشتر به سمت تهدیدات تروریستی معطوف شده و این تغییر اولویت ممکن است به مافیا فرصت بیشتری برای فعالیت داده باشد. هرچند کارشناسان معتقدند مافیا هرگز به قدرت و نفوذ دهه های گذشته باز نخواهد گشت، اما همچنان به عنوان یکی از بازیگران اصلی عرصه جنایت سازمان یافته در مناطق شمال شرقی آمریکا و شیکاگو به فعالیت خود ادامه می دهد. ساختار سازمانی مافیای آمریکا. مافیای آمریکا از یک چارچوب سازمانی دقیق و سلسله مراتبی پیروی می کند که در سال ۱۹۳۱ توسط سالواتوره مارانزانو طراحی شد. این سیستم شامل پنج خانواده اصلی است که هر کدام ساختار درونی خاص خود را دارند. در رأس هر خانواده، رئیس قرار دارد که به عنوان قدر
ت نهایی عمل می کند. این فرد که گاهی "دون" یا "پدرخوانده" خوانده می شود، از تمام عملیات های خانواده سهم دریافت می کند. در برخی موارد، رئیس خانواده از طریق رأی گیری بین کاپوها انتخاب می شود، اگرچه در عمل بسیاری از این انتخابات از قبل نتیجه شان مشخص است. معاون، مقام دوم در خانواده محسوب می شود. این فرد معمولاً توسط رئیس انتخاب شده و مسئولیت اداره امور روزمره یا نظارت بر سودآورترین فعالیت های خانواده را بر عهده دارد. در صورت زندانی شدن رئیس، معاون به طور خودکار به عنوان رئیس موقت عمل می کند. مشاور، سومین مقام ارشد در ساختار مدیریتی است. این فرد به عنوان دست راست رئیس عمل کرده و نقش میانجی در اختلافات داخلی و نماینده خانواده در مذاکرات با گروه های دیگر را ایفا می کند. معمولاً رئیس یک دوست نزدیک یا مشاور مورد اعتماد خود را برای این موقعیت انتخاب می کند. در سطح عملیاتی، کاپوها مسئولیت هدایت تیم های متشکل از ۱۰ تا ۲۰ سرباز و تعداد بیشتری همکار را بر عهده دارند. آنها موظفند درصدی از درآمد خود و زیردستانشان را به رئیس پرداخت کنند. کاپوها در برخی موارد ممکن است قدرت قابل توجهی به دست آورند و حتی از مقامات بالاتر خود نیز
تأثیرگذارتر شوند. سربازان، اعضای رسمی و "ساخته شده" خانواده هستند. برای تبدیل شدن به سرباز، فرد معمولاً باید تبار ایتالیایی کامل داشته باشد، اگرچه در برخی خانواده های امروزی، نیمی ایتالیایی بودن از طرف پدر نیز کافی است. سربازان مسئول انجام فعالیت های عملیاتی مانند حملات، قتل ها، اخاذی و ارعاب هستند و در عوض از حمایت کامل خانواده و دسترسی به شبکه ارتباطی آن برخوردار می شوند. یکی از ویژگی های کلیدی این ساختار، سیستم انتقال دستورات از طریق زنجیره فرماندهی است که به رهبران ارشد اجازه می دهد از توجه مقامات قانونی در امان بمانند. همچنین، در مواقعی که رئیس خانواده در زندان به سر می برد، یک هیئت حکومتی موقت تشکیل می شود تا مسئولیت ها را بین چند نفر تقسیم کند. این ساختار سازمانی دقیق و در عین حال انعطاف پذیر، به مافیای آمریکا اجازه داده است که علیرغم فشارهای شدید قانونی در دهه های اخیر، به حیات خود ادامه دهد و کنترل مؤثری بر فعالیت های اعضای خود اعمال کند. تعامل مافیا با دستگاه های قانون گذار. محدودیت های داخلی مافیا در بسیاری از خانواده های مافیایی، قتل مقامات دولتی به دلیل احتمال واکنش شدید پلیس ممنوع است. در موارد
نادر، حتی برنامه ریزی برای چنین قتلی ممکن است مجازات مرگ در پی داشته باشد. نمونه بارز این موضوع، قتل گانگستر یهودی "داچ شولتز" توسط همتایان ایتالیایی اش بود که نگران بودند نقشه او برای کشتار توماس دیویی، دادستان نیویورک، توجه بی سابقه پلیس را به مافیا جلب کند. نقض قوانین داخلی با این حال، مافیا در تاریخچه خود مواردی از قتل مأموران قانون را نیز دارد. جو پتروزینو، افسر پلیس نیویورک، در حین مأموریت در سیسیل توسط مافیوزهای سیسیلی به قتل رسید. بعدها مجسمه ای از او در مقابل محل تجمع خانواده لوچیز نصب شد. کمیته کیفاور (۱۹۵۱) این کمیته ویژه سنای آمریکا تحت ریاست سناتور دموکرات، استس کیفاور، تأیید کرد که یک "سازمان جنایتکار شوم" به نام مافیا در سراسر آمریکا فعالیت می کند. جلسات رسانه ای این کمیته که در سطح ملی پخش می شد، توجه افکار عمومی را جلب کرد و اف بی آی را وادار به پذیرش وجود جنایت سازمان یافته نمود. در پی آن، اف بی آی در سال ۱۹۵۳ برنامه "هودلوم های برتر" را برای جمع آوری اطلاعات سیستماتیک درباره مافیوزها راه اندازی کرد. نشست آپالاچین (۱۹۵۷) این نشست تاریخی که در خانه جوزف "جو آرایشگر" باربارا در آپالاچین نیویو
رک برگزار شد، حدود ۱۰۰ مافیوز از آمریکا، ایتالیا و کوبا را گرد هم آورد. موضوعات مورد بحث شامل قرض گیری نزولی، قاچاق مواد مخدر و قمار بود. حمله پلیس به این نشست منجر به فرار بسیاری از شرکت کنندگان به جنگل های اطراف شد. بیش از ۶۰ رئیس مافیایی دستگیر شدند، اگرچه تمام محکومیت ها بعداً در تجدید نظر لغو شد. این رویداد وجود یک شبکه جنایتکار ملی را تأیید کرد. اعترافات والاچی (۱۹۶۳) جو والاچی، عضو خانواده جنووزه، پس از قتل یک زندانی در سال ۱۹۶۲، به همکاری با وزارت دادگستری آمریکا روی آورد. شهادت او در جلسات کمیته مک کللن سنای آمریکا، اولین بار بود که یک عضو مافیا به صورت عمومی وجود این سازمان را تأیید می کرد. والاچی با نقض سوگند سکوت (اومرتا)، جزئیات بی سابقه ای از تاریخچه، عملیات و تشریفات مافیا را فاش کرد. محاکمه کمیسیون (۱۹۸۵-۱۹۸۷) در چارچوب قانون RICO، نه رهبر مافیای نیویورک به اتهاماتی از جمله قاچاق مواد مخدر، قرض گیری نزولی و اخاذی متهم شدند. هشت نفر از متهمان در نوامبر ۱۹۸۶ به اتهامات رشوه خواری محکوم شدند. این محاکمه ضربه سنگینی به ساختار مافیا وارد کرد. دستگیری های گسترده ۲۰۱۱ در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۱، وزارت دادگستر
ی آمریکا ۱۶ کیفرخواست علیه خانواده های مافیایی شمال شرق آمریکا صادر کرد که منجر به ۱۲۷ متهم و بیش از ۱۱۰ دستگیری شد. این عملیات که بزرگترین اقدام ضد مافیایی در تاریخ آمریکا محسوب می شد، خانواده های پنجگانه نیویورک و همچنین خانواده های دکالوکانته و پاتریارکا را تحت تأثیر قرار داد. تصویر مافیا در فرهنگ عامه. سینما فیلم صورت زخمی (۱۹۳۲) به صورت آزاد بر اساس زندگی آل کاپون ساخته شد. در سال ۱۹۶۸، فیلم برادرهود با بازی کرک داگلاس در نقش یک رئیس مافیا اکران شد که با شکست تجاری مواجه شد. با این حال، این فیلم الهام بخش پارامونت پیکچرز برای سرمایه گذاری بر روی رمان ماریو پوزو شد که نتیجه آن تولد شاهکار پدرخوانده (۱۹۷۲) به کارگردانی فرانسیس فورد کوپولا بود. این فیلم که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد، موجی از تولیدات مرتبط با مافیا را به راه انداخت: - دنباله موفق (۱۹۷۴) - فیلم های بر اساس شخصیت های واقعی مانند: - حرمت پدرت را نگه دار (۱۹۷۳) - لاکی لوچیانو (۱۹۷۳) - لپکه و کاپونه (هر دو ۱۹۷۵) تلویزیون - مجموعه وقایع نگاری گانگسترها (۱۹۸۱) از انبیسی که به ظهور گانگسترهای دهه ۲۰ و ۳۰ پرداخت - سریال تحسین شده سوپرانوها از ا
چبیاو که فرهنگ مدرن مافیای نیوجرسی را به تصویر کشید - شخصیت فَت تونی در سریال انیمیشنی سیمپسون ها به عنوان معاون مافیای اسپرینگفیلد بازی های ویدئویی - مجموعه مافیا از ۲کی چک که داستان افرادی را روایت می کند که درگیر خانواده های مافیایی می شوند - سری سرقت بزرگ اتومبیل از راکستار گیمز که شامل چندین خانواده مافیایی در لیبرتی سیتی (شهری مبتنی بر نیویورک) است: - در نسخه های "جهان سه بعدی": خانواده های فورلی، لئونه و سینداکو - در نسخه های "جهان اچدی": خانواده های آنسلتی، گامبتتی، لوپیسللا، مسینا و پاوانو (ارجاعی به پنج خانواده) - بازی پدرخوانده (۲۰۰۶) و دنباله آن که بر اساس فیلم های مشهور ساخته شدند این آثار نه تنها بر تصور عمومی از مافیا تأثیر گذاشته اند، بلکه به نوعی اسطوره سازی از این سازمان جنایی کمک کرده اند. بسیاری از جنبه های نمایش داده شده در این آثار، اگرچه گاهی اغراق آمیز هستند، اما ریشه در واقعیت دارند و بازتابی از ادراک جامعه از مافیای آمریکایی محسوب می شوند.
رضا عطاران بازیگر، کارگردان، فیلم نامه نویس، خواننده و تدوین گر ایرانی است. عطاران فعالیت هنری خود را در دههٔ ۱۳۶۰ در تئاتر حسن حامد شروع کرد که این همکاری تا سال ۱۳۷۱ ادامه داشت. شروع فعالیت عطاران در تلویزیون در مجموعهٔ "بیداران" در سال ۱۳۶۹ بود. فعالیت هنری او با مهران مدیری در "پرواز ۵۷"، "ساعت خوش" و "سال خوش" ادامه پیدا کرد. اولین حضور عطاران در فیلم سینمایی "کلید ازدواج" (۱۳۷۶) آغاز شد و با ایفای نقش در فیلم های "هوو" و "کلاهی برای باران" ادامه پیدا کرد. وی در سال ۱۳۸۳، در مجموعهٔ "خانه به دوش" بازیگری، نویسندگی و کارگردانی کرد و پس از موفقیت این مجموعه، سریال "متهم گریخت" نیز ساخته شد. عطاران در سال ۱۳۸۶ در "خروس جنگی" به ایفای نقش پرداخت که مورد توجه قرار گرفت. او پس از اینکه در سال ۱۳۸۷ در مجموعهٔ "سه در چهار" مشاور کارگردان مجید صالحی بود، همان سال مجموعهٔ "بزنگاه" را ساخت. این مجموعه پایان کار وی در تلویزیون بود و پس از این عطاران از تلویزیون خداحافظی کرد. پس از این سریال عطاران تنها چندبار به عنوان مشاور به مجید صالحی و سعید آقاخانی کمک کرده است. او همچنین یک بار مهمان برنامهٔ "گپ" بود که از شبکه
آی فیلم پخش شد. پس از خداحافظی عطاران از صدا و سیما، پیشنهادهایی برای بازگشت به تلویزیون به او شد اما تاکنون خبری رسمی از همکاری وی با صدا و سیما منتشر نشده است. او دلیل دوری خود از تلویزیون را خستگی عنوان کرده است. عطاران در سال ۱۳۸۹ در دو فیلم "ورود آقایان ممنوع" و "اسب حیوان نجیبی است" بازی کرد که برای بازی در این دو فیلم تندیس لبخند زرین و دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد مراسم اختتامیهٔ دومین جشن لبخند آفتاب به او تعلق گرفت. سال بعد او کارگردان و بازیگر فیلم "خوابم می آد" بود که عطاران را برنده سیمرغ بلورین بهترین کارگردان در بخش نگاه نو کرد. او در همین سال در فیلم "بی خود و بی جهت" به کارگردانی عبدالرضا کاهانی هم بازی کرد که به دلیل ایفای نقش در آن دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد را از انجمن منتقدان سینما به دست آورد. اولین ساختهٔ بهروز شعیبی در سال ۱۳۹۱ در فیلم بلند سینمایی "دهلیز" رقم خورد و عطاران در آن در کنار هانیه توسلی بازی کرد و برندهٔ بهترین نقش اول مرد هفتمین جشن انجمن منتقدان و نامزد جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. پس از "دهلیز" عطاران در "طبقهٔ هساث" (۱۳۹۲) بازی کرد و
در سی ودومین جشنواره فیلم فجر برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد شد. پس از این فیلم نیز فعالیت عطاران در سینما با حضور در فیلم های زیادی چون "رد کارپت"، "نهنگ عنبر"، "من سالوادور نیستم"، "دراکولا"، ""، "مصادره"، "هزارپا" و "زیر نظر" ادامه پیدا کرد.
ارنی وایز (; – ) کمدین، هنرپیشه و خواننده اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می کرد.
اریک مورکم (؛ ؛ – ) کمدین، بازیگر و خواننده اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۸۴ میلادی فعالیت می کرد.
مردان باهوش () یک فیلم در سبک جاسوسی به کارگردانی رابرت اشر است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به اریک مورکامب و ارنی وایز اشاره کرد.
باب مانکهاوس (؛ – ) بازیگر، کمدین و مجری تلویزیون اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۲ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می کرد.
او مجبور خواهد شد که برود () یک فیلم در سبک مستقل به کارگردانی رابرت اشر است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به باب مانکهاوس اشاره کرد.
در اینجا مجموعه ای از سرعت انفجار منتشر شده برای ترکیبات مختلف مواد منفجره را ملاحظه می کنید. سرعت انفجار سرعتی است که موج شوک انفجار از طریق انفجار تولید می کند. این یک شاخص کلیدی و مستقل قابل اندازه گیری از عملکرد انفجاری است، اما بستگی به چگالی دارد که همیشه باید مشخص شود و اگر ابعاد آزمایش به اندازه کافی بزرگ نباشد، ممکن است خیلی پایین باشد. در مواد منفجره مایع، مانند نیتروگلیسیرین، ممکن است دو سرعت انفجار وجود داشته باشد، که بسیار بالاتر از دیگری است. مقادیر سرعت انفجار ارائه شده در اینجا به طور معمول برای بالاترین تراکم عملی است که به حداکثر رساندن سرعت انفجار را قابل دستیابی می کند. سرعت انفجار یک شاخص مهم برای انرژی کلی و قدرت انفجار است. فشار را می توان با استفاده از نظریه چپمن-جگویت از سرعت و تراکم محاسبه کرد.
مسابقات ۲۴ ساعتهٔ لمانز () و به () قدیمی ترین مسابقه خودروهای اسپورت در جهان است که به صورت سالانه از سال ۱۹۲۳ در نزدیکی شهر لو مان فرانسه و در رشتهٔ استقامت برگزار می شود. از این مسابقات به عنوان یکی از معتبرترین مسابقات خودرویی جهان و همچنین با نام «جایزه بزرگ استقامت و بازدهی» یاد می شود. این مسابقه یک بخش از سه گانه مسابقات خودروهای اسپورت است. دو مسابقهٔ دیگر، ایندیاناپلیس ۵۰۰ و جایزه بزرگ موناکو هستند. برخلاف مسابقات با مسافت معین که برنده بر اساس کمترین زمان ثبت شده (سریعترین) اعلام می شود، برنده مسابقات ۲۴ ساعته لمانز راننده ای است که بیشترین مسافت در ۲۴ ساعت مسابقه را طی کرده باشد. این مسابقات را باشگاه اتومبیل رانی اوئست مدیریت می کند و محل برگزاری آن پیست سرت است. پیست سرت متشکل از چند جادهٔ عمومی که بسته شده اند و قسمت های مخصوص مسابقه پیست است. در این مسابقه تیم های مسابقه دهنده باید بین اهداف اصلی مسابقه، یعنی سرعت و استقامت برای مدت ۲۴ ساعت بدون اینکه خودروها مشکل فنی و مکانیکی پیدا کنند، توازن برقرار کنند. از ۶۰ خودرویی که برای حضور در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز ۲۰۱۸ اجازه یافته بودند، تنها ۴۱ خود
رو توانستند ۲۴ ساعت کامل را دوام بیاورند. در سال ۲۰۱۲ مسابقات ۲۴ ساعته لمانز بخشی از مسابقات قهرمانی جهان استقامت فیا بوده است. امروزه نیز امتیازات حاصل از مسابقه لمانز ۲۴ ساعته به رده بنده مسابقات استقامتی فیا تعلق می گیرد اما جزئی از تقویم مسابقات استقامتی جهان نیست. در گذر زمان مسابقات لمانز الهام بخش مسابقات مختلفی که در سراسر جهان به وجود آمده اند بوده است. فرمت ۲۴ ساعتهٔ مسابقات در سراسر جهان محبوب شده است و هم اکنون در مسابقاتی همچون مسابقات ۸ ساعته سیبرینگ (۱۰۰۰ کیلومتر سیبرینگ) مسابقات ۲۴ ساعته دیتونا، مسابقات ۲۴ ساعته نوربرگ رینگ، مسابقات ۲۴ ساعته اسپا و مسابقات ۲۴ ساعته باتورست استفاده می شود. مسابقه لمانز سال ۱۹۵۵. در ۱۱ ژوئن ۱۹۵۵، تصادفی شدید در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز رخ داد که در پیست سرت منطقهٔ لمانز در حال برگزاری بود. در جریان این اتفاق، پرتاب شدن قطعات بزرگ خودرو به داخل جمعیت، باعث کشته شدن ۸۳ نفر و راننده فرانسوی پیر بولین (که تحت نام پیر لور مسابقه می داد) و زخمی شدن نزدیک به ۱۸۰ نفر شد. این اتفاق فاجعه برانگیزترین حادثه تاریخ اتومبیل رانی بود و باعث شد شرکت مرسدس-بنز تا سال ۱۹۸۹ از این م
سابقات کناره گیری کند. حادثه زمانی رخ داد که مایک هاثورن، رانندهٔ جگوار، برای تعویض لاستیک به گاراژ آمد، درست جلوی راننده آستین-هیلی، لنس مکلین، به سمت راست تغییر مسیر داد و ترمز کرد. مکلین به سمت چپ و کنار جگوار منحرف شد، درست در مسیر پیر لور، راننده مرسدس بنز ۳۰۰ اس ال آر و ساخته شده با بدنه ای از آلیاژ منگنز، که با سرعت بالاتر در حرکت بود. لور که با سرعت بالا پشت سر مکلین قرار داشت، به او برخورد کرد و به هوا پرتاب شد، خودروی لور در حالی که سرعت داشت، با محافط خاکی کنار مسیر برخورد کرد که باعث شد خودروی او حداقل ۲ بار به منطقه تماشاچیان برخورد کند و در آخرین ضربه هم لور از خودرو به بیرون پرتاپ شد و در دم کشته شد. این برخورد باعث شد قطعات بزرگی از ماشین شامل بلوک سیلندر، تعلیق جلو و کاپوت به سمت توده تماشاچیان کنار خط شروع پرتاب شود. پشت سر لور هم یک خودرو به سمت گارد منحرف شد و بعد از برخورد آتش گرفت.
سرعت انفجار، همچنین به عنوان شتاب انفجار شناخته شده است، سرعت که در آنث جبهه موج شوک انفجار از طریق انفجار ماده منفجره سفر می کند. داده های موجود برای یک ماده خاص معمولاً یک پیش بینی بر اساس نظریه رفتار گاز است اگر ماده منفجره قبل از انفجار محصور شده باشد، مانند یک توپ توپخانه، نیروی تولید بر روی یک منطقه بسیار کوچک تمرکز می کند و فشار به شدت تشدید می شود. این باعث سرعت انفجاری می شود که بالاتر از آن است که انفجار در هوای آزاد منفجر شود. سرعت های غیرقابل تنظیم اغلب حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد سرعت های محدود هستند. سرعت انفجار با اندازه ذرات کوچکتر ("یعنی" افزایش تراکم فضایی)، افزایش قطر شارژ و افزایش محفظه ("یعنی" فشار بیشتر) افزایش می یابد. سرعت انفجار معمولی در گازها از ۱۸۰۰ است متر / ثانیه تا ۳۰۰۰ می باشد. سرعت معمول در مواد منفجره جامد اغلب بیش از ۴۰۰۰ است متر / ثانیه به ۱۰۳۰۰ است. سرعت انفجار را می توان با روش Dautriche اندازه گیری کرد. در اصل، این روش به تأخیر زمانی بین آغاز دو انتها یک فیوز منفجره یک سرعت انفجار شناخته شده متکی است، که به صورت شعاعی در دو نقطه به بار شارژ انفجاری در یک فاصله معین از یکدیگر متصل
می شود. هنگامی که انفجار مواد منفجره منفجر می شود، یک پایان فیوز، سپس انتهای دوم را منجر می شود. این باعث می شود که دو جبهه انفجاری در جهت مخالف در طول فیوز منفجر، که در نقطه خاصی از مرکز فیوز قرار دارند، حرکت کنند. دانستن فاصله در طول اتهام انفجار بین دو انتهای فیوز، موقعیت برخورد خطوط انفجار و سرعت انفجار فیوز منفجر شده، سرعت انفجار مواد منفجره محاسبه شده و در کیلومتر / ثانیه بیان می شود.
کارولین وریلند (؛ زادهٔ) خوانندگی، ترانه سرا، هنرپیشه، مدل، نویسنده، تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
امیلی تارور (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کمدین، موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به خواهران و نارنجی مد جدید است اشاره کرد.
الیسا سدناوی (؛ زادهٔ ) مدل، هنرپیشه، کارگردان فیلم، فعال بشردوست اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "آزادی خواه" اشاره کرد.
دافنه گرونولد (؛ زادهٔ ) مدل (شخص) اهل پادشاهی هلند است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ویچی مارتینز (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. همچنین او در مجموعه تلویزیونی نارنجی مد جدید است به عنوان بازیگر حضور داشته است.
جوآن آزبورن (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، ترانه سرا و آوازخوان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
آنتونیا برد (؛ ۲۷ مه ۱۹۵۱ – ) کارگردان سینما و تلویزیون اهل انگلستان بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون "کشیش" و "صورت" بوده است.
ترور نان (؛ زادهٔ ) کارگردان اهل انگلستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لارنس الیویه شده و کارگردان فیلم هایی همچون هدا و بانو جین بوده است.