Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در سال ۱۹۵۱ مانند انتخابات دور اول در سال ۱۹۴۸ آغشته به تقلب بود. در سال ۱۹۵۲ تظاهراتی که علیه نیروهای فرانسوی در الجزایر برگزار گردید باعث شد تا مسالی حاج دستگیر شده به و فرانسه فرستاده شود، علاوه بر این باعث تعداد زیادی انشعاب در خود گروه مسالی حاج و فشارهای زیادی برای تضعیف این گروه گردید، کما اینکه این کارها باعث کاهش بسیاری از قدرت این گروه گردید. در این زمان افراطیون جریان های وابسته به جامعه فرانسوی و اروپایی در الجزایر از فرصت استفاده کرده و حکومت فرانسه را قانع کردند که بایستی علیه جریان استقلال طلبی موضعی قاطع و شدید داشته باشد و تدابیر سختی را در این زمینه اتخاذ نماید. در این زمان بن بلا یک گروه زیر زمینی ایجاد نمود که جایگزین سیستم قبلی اداره امور جنبش که توسط پلیس فرانسه در سال ۱۹۵۰ در هم شکسته شده بود، گردید. این هیئت جدید که مرکز آن در قاهره بود. اسم ۹ تن از رهبران تاریخی این هیئت عبارت بودند از حسین احمد آیت، محمد بودیاف، بلقاسم کریم، رباح بیتات، العربی بن مهیدی، مراد دیدوش، مصطفی بن بولعید، محمد خضر و احمد بن بلا که از رهبران جنگ استقلال الجزایر می باشند. در دوره بین مارس تا اکتبر ۱۹۵۴، این
هیئت انقلابی شبکه نظامی اش را در الجزایر که شامل ۶ منطقه نظامی بود سازماندهی کرد و فرماندهان این مناطق به اسم فرماندهان و نیروهای داخلی مشهور شدند، در کنار آن بن بلا و آیت احمد نمایندگی خارج را در قاهره سازماندهی کردند. رئیس جمهور مصر جمال عبدالناصر آن ها را تشویق کرد که باید نیروهای فرانسوی و خارجی از الجزایر اخراج شوند و به آن ها کمک نمود تا به سلاح و پشتیبانی مکفی دست یابند. در اکتبر همان سال جبهه آزادیبخش ملی تأسیس شد و بعد از آن هم بازوی نظامی آن به اسم ارتش آزادیبخش ملی برای بدست گرفتن جنگ استقلال در الجزایر سازماندهی گردید.
اژدهادهانان نام یک تبار از زیرخانواده رودرخت واران است.
سیران هوسپیان (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل ارمنستان بود. باشگاهی. وی نخستین بازی حرفه ای خود را در لیگ دسته اول شوروی در سال ۱۹۸۰ در ترکیب باشگاه فوتبال دینامو استاوروپول انجام داد. از باشگاه هایی که در آن هوسپیان بازی کرده است می توان به دینامو استاوروپول، ماشوک-کی ام وی پیتیگورسک، آرارات ایروان، هبار پازارجیک، دینامو جی تی سی استاوروپول و هومنمن ای ای بیروت اشاره کرد. درگذشت. وی در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۰۸ در سن ۴۶ سالگی به علت نارسایی قلبی درگذشت.
دینو آتاناسیو (؛ زادهٔ ) نویسندهٔ کتاب های کمیک است که در شهر میلان متولد شد. بعد از تحصیل در «آکادمی هنر میلان»، در دههٔ ۱۹۴۰ در زمینهٔ تصویرسازی و انیمیشن کار کرد. او در سال ۱۹۴۸ با برادرش «جیانی»، که او نیز هنرمند بود، به بلژیک نقل مکان کرد. او تصویرگر کتاب مصور عظمت بازیافته از انتشارات کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان در پیش از انقلاب ۵۷ ایران است.
ملک مطیعی یک نام خانوادگی ست. افراد سرشناس با این نام از این قرارند:
تیر خلاص شلیک مرگ به منظور پایان دادن به درد و رنج یک شخص یا حیوان به شدت زخمی می باشد. این عمل نوعی قتل ترحم آمیز شهروندان یا سربازان، دوستان یا دشمنان، با رضایت شخص مصدوم یا بدون آن محسوب می شود. نمونه هایی از تیر خلاص عبارتند از تیراندازی به قلب یا سر (معمولاً پشت جمجمه) یک فرد زخمی شده در جریان یک اعدام که هنوز زنده مانده است یا کشتن انسان دوستانه سربازی که در میدان جنگ به طرز مرگباری زخمی شده است ولی کمکهای پزشکی برای تسکین دردش در دسترس نمی باشند. در دوران پیش از سلاح گرم، زندگی این گونه زخمی ها با سلاح های تیغه دار یا ضربه ای به پایان می رسید که شامل بریدن گلو، ضربه به سر یا فروکردن یک سلاح تیز در قلب می شد. مثالهای دیگر عبارتند از افسر فرمانده یک جوخه آتش که در صورتی که شلیک تفنگها نتواند هدف را بکشد، با تپانچه شخصی اش تیر خلاص را اجرا می کند یا قطع سر یک سامورایی بلافاصله پس از سپوکو، که به منظور خاتمه سریع زندگی و جلوگیری از درد کشیدن انجام می گرفت.
بانتوستان منطقه ای بود که طبق سیاست آپارتاید برای ساکنان سیاه پوست آفریقای جنوبی و آفریقای جنوب غربی (که اکنون با نام نامیبیا شناخته می شود) در نظر گرفته شده بود. ده بانتوستان در آفریقای جنوبی و ده بانتوستان در آفریقای جنوب غربی تأسیس شد. هدف از تأسیس این مناطق، متمرکز کردن اعضای گروه های قومی مد نظر و همگن سازی هر یک از این مناطق به عنوان پایه ای برای تشکیل دولت های خودمختار برای گروه های قومی سیاه پوست آفریقای جنوبی بود. این اصطلاح نخستین بار در اواخر دهه ۱۹۴۰ میلادی به کار رفت و از دو بخش بانتو (در برخی زبان های بانتو به معنی مردم) و ـستان (پسوند فارسی به معنی سرزمین) مشتق شده بود. چهار بانتوستان آفریقای جنوبی (شامل ترانسکی، سیسکی، وندا و بوفوتاتسوانا) مستقل اعلام شدند؛ هرچند کشوری جز آفریقای جنوبی آنها را به رسمیت نشناخت. سایر بانتوستان های آفریقای جنوبی (از جمله کوازولو، لبووا و کواکوا) خودمختاری نسبی کسب کردند؛ ولی به استقلال نرسیدند. با پایان آپارتاید در سال ۱۹۹۴ بانتوستان ها منحل شدند و به سرزمین اصلی آفریقای جنوبی بازگشتند. شکل گیری. حاکمان مستعمرات بریتانیا در سدهٔ نوزدهم و دولت های آفریقای جنوبی که
جانشین آنان شدند، در سال های ۱۹۱۳ و ۱۹۳۶ مناطقی را با هدف جداسازی سیاه پوستان آفریقای جنوبی از سفیدپوستان تأسیس کردند. با به قدرت رسیدن حزب ملی در سال ۱۹۴۸ هندریک فروورد، وزیر امور بومیان (که بعداً نخست وزیر آفریقای جنوبی شد)، معیارهایی را برای شکل دهی دوبارهٔ جامعهٔ آفریقای جنوبی معرفی کرد تا سفیدپوستان در اکثریت قومی قرار گیرند. ایجاد بانتوستان ها یکی از عناصر اصلی این رویکرد بود که هدف بلندمدت آن مستقل کردن بانتوستان ها بود. در نتیجه، سیاه پوستان شهروندی آفریقای جنوبی و حق رأی خود را از دست می دادند و سفیدپوستان می توانستند سلطهٔ خود بر این کشور را حفظ کنند. به عقیده فروورد بانتوستان ها خانهٔ اصلی سیاه پوستان آفریقای جنوبی بود. در سال ۱۹۵۱ دولت دانیل فرانسوا مالان قانون حکومت های بانتو را برای بنیان گذاری سرزمین های مادری برای اسکان گروه های قومی سیاه پوست کشور ارائه کرد. این سرزمین ها ۱۳٪ مساحت کشور را در بر می گرفت و بقیه کشور برای جمعیت سیدپوست حفظ می شد. ادارهٔ سرزمین های مادری به دست رهبران قبایل همگرا با دولت بود و رؤسای غیر همگرا به اجبار خلع می شدند. در طول زمان، گروهی از نخبگان حاکم سیاه پوست ایج
اد شد که نفع شخصی و مالی آنها در حفظ سرزمین های مادری بود. این باعث کمک به پایداری سیاسی این سرزمین ها می شد، ولی هنوز موقعیت رهبران کاملاً وابسته به حمایت آفریقای جنوبی بود. در سال ۱۹۵۹ با تصویب قانون خودحاکمیتی بانتو نقش سرزمین های مادری بسط یافت. این قانون طرحی با عنوان توسعهٔ مجزا را دنبال می کرد. این قانون به سرزمین های مادری اجازه می داد دولت هایی شبه مستقل و دارای حق حاکمیت بر خود تأسیس کنند. جانشین فروورد یعنی جان وورستر این طرح را به پیش برد. هدف اصلی این سیاست، تکمیل طرح اولیهٔ فروورد برای تغییر ملیت سیاه پوستان و زدودن اندک حقوق باقیماندهٔ آنان به عنوان شهروند بود. سرزمین های مادری تشویق به استقلال می شدند و این می توانست شمار سیاه پوستان آفریقای جنوبی را بسیار کاهش دهد. با تصویب قانون شهروندی سرزمین های مادری سیاه پوستان در سال ۱۹۷۰ این فرایند کامل شد. طبق این قانون، رسماً همهٔ سیاه پوستان آفریقای جنوبی، شهروند سرزمین های مادری به شمار می رفتند. به موازات ایجاد سرزمین های مادری، جمعیت سیاه پوست آفریقای جنوبی در معرض برنامهٔ گسترده ای برای جابجایی اجباری نیز قرار گرفت. تخمین زده می شود که از دههٔ ۱
۹۶۰ تا ۱۹۸۰ حدود ۳٫۵ میلیون نفر وادار به ترک خانه های خود شدند که بسیاری از آنها در بانتوستان ها اسکان داده شدند. دولت به صورت شفاف اعلام کرد که هدف نهایی آن، حذف کامل جمعیت سیاه پوست از آفریقای جنوبی است؛ ولی این هدف قابل دستیابی نبود. تنها اقلیتی از جمعیت آفریقای جنوبی (حدود ۳۹٪ در سال ۱۹۸۶) در بانتوستان ها زندگی می کردند. تأیید بین المللی. بانتوستان های درون آفریقای جنوبی «مستقل» طبقه بندی می شدند. در تئوری بانتوستان ها بر بسیاری از امور داخلی خود تسلط داشتند، ولی هنوز کشورهای مستقلی نبودند. بانتوستان های مستقل (شامل ترانسکی، بوفوتاتسوانا، وندا و سیسکی) قرار بود کاملاً مستقل باشند. در واقعیت، آنها هیچ زیرساخت اقتصادی قابل توجهی نداشتند و دارای مرزهای ناپیوسته بودند. در دوران موجودیت بانتوستان های مستقل، آفریقای جنوبی تنها کشوری بود که استقلال آنها را تأیید کرد. با این وجود، سازمان های داخلی بسیاری از کشورها از جمله دولت آفریقای جنوبی برای تأیید آنها لابی می کردند. برای نمونه، پس از تأسیس ترانسکی، انجمن سوئیس-آفریقای جنوبی دولت سوئیس را به تأیید کشور تازه ترغیب می کرد. هنگامی که طرح مجلس نمایندگان ایالات مت
حده برای وادار کردن رئیس جمهور به عدم تأیید ترانسکی در سال ۱۹۷۶ مطرح شد، دولت آفریقای جنوبی به شدت با قانون گزاران لابی کرد تا با طرح مخالفت کنند. انحلال. در ژانویهٔ ۱۹۸۵ پی دبلیو بوتا رئیس جمهور آفریقای جنوبی اعلام کرد از این پس، شهروندی آفریقای جنوبی سیاه پوستان ساکن سرزمین اصلی آفریقای جنوبی به نفع شهروندی بانتوستان لغو نمی شود و سیاه پوستان ساکن بانتوستان های مستقل می توانند دوباره برای شهروندی آفریقای جنوبی درخواست دهند. در مارس ۱۹۹۰ اف. دبلیو. کلرک (که از سال ۱۹۸۹ جانشین بوتا شده بود) اعلام کرد دولت او به بانتوستان دیگری استقلال اعطا نخواهد کرد. با انحلال رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۴ بانتوستان ها منحل شدند و به قلمرو جمهوری آفریقای جنوبی بازگشتند. این بازگشت عمدتاً به صورت صلح آمیز انجام شد، هرچند مقاومت هایی از سوی برخی حاکمان محلی (که فرصت کسب ثروت و قدرت سیاسی را از دست می دادند) وجود داشت. انحلال بوفوتاتسوانا و سیسکی سختی ویژه ای داشت. در سیسکی نیروهای امنیتی در مارس ۱۹۹۴ وادار به دخالت شدند تا از بحران سیاسی جلوگیری کنند. بسیاری از رهبران بانتوستان های سابق، پس از انحلال آنها نقشی در سیا
ست های آفریقای جنوبی داشتند. برخی حزب خود را در نخستین انتخابات چندنژادی شرکت دادند و برخی به کنگرهٔ ملی آفریقا پیوستند. فهرست بانتوستان ها. بانتوستان های آفریقای جنوبی. دولت های خودمختار. لسوتو و سوازیلند بانتوستان نبودند و کشورهای مستقل تحت الحمایه بریتانیا هستند. این کشورها تقریباً یا کاملاً محصور در آفریقای جنوبی هستند و تقریباً به طور کامل وابسته به این کشور هستند. آنها هرگز وابستگی سیاسی به آفریقای جنوبی نداشته اند و از زمان استقلال از بریتانیا در دههٔ ۱۹۶۰ توسط جامعهٔ بین الملل به عنوان کشور مستقل پذیرفته شده اند. کاربرد در مفاهیم دیگر. اصطلاح «بانتوستان» در مفاهیم دیگری عموماً برای اشاره به تلاش به منظور ایجاد دولت ها یا ناحیه های قومی به کار رفته است. ارتباط آن با آپارتاید به این معنی است که استفاده از این اصطلاح با لحن انتقادی انجام می شود. در جنوب آسیا دولت سینهالی سریلانکا متهم به تبدیل مناطق تامیل نشین به بانتوستان بود. این اصطلاح برای اشاره به شرایط زندگی دالیت های هند نیز به کار رفته است. در جنوب شرقی اروپا، شمار روزافزون کشورهای کوچک بالکان پس از فروپاشی یوگسلاوی، بانتوستان نامیده شده اند. در
غرب آسیا، گاهی کرانه غربی و نوار غزه را بانتوستان های اسرائیل می نامند.
زبان های فینی یا بالتوفینی شاخه ای از خانواده زبان اورالی هستند که در پیرامون دریای بالتیک، عمدتاً در فنلاند و استونی، توسط حدود ۷ میلیون نفر مردم فینی گفتگو می شوند. به طور سنتی هشت زبان فینی شناخته شده است. نمایندگان مدرن خانواده زبان فنلاندی و استونیایی هستند که زبان رسمی کشورهای مادری آن ها است. سایر زبان های فینی در منطقه دریای بالتیک اینگریایی و ووتی، در اینگریا در کناره خلیج فنلاند صحبت می شوند؛ و زبان لیوونیایی که زمانی در اطراف خلیج ریگا صحبت می شده است. زبان های دورتر شمالی کارلیایی، لودیک و وپس در منطقه دریاچه اونگا و لادوگا هستند. علاوه بر این، از دهه ۱۹۹۰، تعدادی از گروه های اقلیت فینی زبان ظهور کرده اند که به دنبال به رسمیت شناختن به عنوان زبان های متمایز هستند و زبان هایی با استاندارد ادبی جداگانه را ایجاد کرده اند. کارلین شمالی، کارلین تور و لیوی-کارلین نشان دهنده سه گویش اصلی کارلین هستند، که قبلاً تنها یک زبان شفاهی بود. زبان وورو و ستو (نوادگان مدرن استونیایی جنوبی) در جنوب شرقی استونی صحبت می شوند و پیش از آن گویش های استونیایی بودند. گویش های مینکیلی و کون در شمال سوئد و نروژ صحبت می شوند
و وضعیت قانونی زبان های اقلیت های مستقل را دارند. این زبان ها قبلاً به گویش های فنلاندی شناخته شده بودند و دارای فهم متقابل هستند. زبان های کوچکتر در معرض خطر قرار دارند. آخرین سخنوری که زبان مادری اش لیوونیایی بود در سال ۲۰۱۳ فوت کرد، و تنها در حدود دوازده نفر با زبان مادری ووتی باقی مانده است. صرفنظر از این، حتی برای این زبان ها، شکل دادن به زبان استاندارد و آموزش در آن ادامه دارد. زبان ها. زبان های فینی یک زنجیره گویشی با چندین مرز جدایی واضح را می سازند و به همین دلیل گاه به جای زبان ها، از عنوان گویش های فینی استفاده می شود. از مهم ترین زبان های این خانواده عبارتند از:
پادشاهی افغانستان یک پادشاهی مشروطه در جنوب و آسیای مرکزی بود که در سال ۱۹۲۶ به عنوان یک کشور از امارت افغانستان تأسیس شد. نخستین پادشاه، امان الله خان بود که هفت سال پس از به دست گرفتن قدرت، پادشاهی خود را اعلام کرد. تاریخ. امیر امان الله خان مشتاق نوسازی افغانستان بود و چندین قیام را به رهبری مخالفان محافظه کار خود برانگیخت. یکی از این شورش ها در حالی که او در سال ۱۹۲۷ از اروپا بازدید می کرد آغاز شد. او به نفع برادرش عنایت الله خان، که تنها سه روز قبل از قدرت گرفتن رهبر شورش حبیب الله کلاکانی و بازگرداندن امارت، حکومت کرد، کناره گیری کرد. پس از ۱۰ ماه، محمد نادر، وزیر جنگ امان الله خان، از تبعید به هند بازگشت. ارتش او دولت سقاوی را سرنگون کرد و کابل را غارت کرد. پس از آن، نیروهای کلاکانی را دستگیر و اعدام کردند. محمد نادر پادشاهی را احیا کرد، در اکتبر ۱۹۲۹ به عنوان محمد نادرشاه به عنوان پادشاه افغانستان اعلام شد و در ادامه راه اصلاح طلبی آخرین پادشاه، امان الله خان را بازگرداند. جانشین او پسرش محمد ظاهر شاه شد که حکومتش از سال ۱۹۳۳ آغاز شد و ۳۹ سال به طول انجامید. ظاهر شاه، آخرین پادشاه افغانستان، در نهایت
توسط پسر عموی خود محمد داوود خان سرنگون شد که با موفقیت به سلطنت چند صد ساله پایان داد و یک جمهوری ایجاد کرد. تحت رهبری ظاهر شاه بود که دولت افغانستان به دنبال روابط با جهان خارج، به ویژه با اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه، بریتانیای کبیر و ایالات متحده بود. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۳۴، در زمان ظاهر شاه، پادشاهی افغانستان به جامعه ملل پیوست. در طول جنگ جهانی دوم، افغانستان بی طرف ماند و سیاست دیپلماتیک عدم تعهد را دنبال کرد. اگر چه افغانستان در جنگ جهانی دوم بی طرف بود، اما روابطی با آلمان نازی داشت، اما پس از حمله انگلیس و شوروی به ایران این روابط قطع شد. افغانستان در ۲۹ اوت ۱۹۴۶ به عضویت سازمان ملل متحد پذیرفته شد. در سال ۱۹۴۷، افغانستان تنها عضو سازمان ملل بود که به پذیرش پاکستان در سازمان ملل رای منفی داد. این بیشتر به دلیل درخواست پادشاهی برای پشتونستان انجام شد. نیکیتا خروشچف از پایتخت کابل دیدن کرد و در سال ۱۹۵۵ ادعاهای افغانها را در مورد پشتونستان تأیید کرد. افغانستان همچنین در سال ۱۹۶۱ به عضویت جنبش غیرمتعهدها درآمد. داوود خان، نخست وزیر افغانستان در آن زمان، برای توسعه صنایع مدرن و آموزش در کشور تلاش زیادی کرد. د
ر ژوئیه ۱۹۷۳، داود خان در حالی که ظاهرشاه در کشور نبود، کودتای بدون خونریزی انجام داد. ماه بعد، ظاهر شاه به امید اجتناب از یک جنگ داخلی، که رسماً پایان پادشاهی افغانستان و آغاز جمهوری را نشان داد، از سلطنت کنار رفت.
ایکاروس یا MACS J1149 Lensed Star 1 یک ابرغول آبی است که با کمک عدسی گرانشی دیده شد. ایکاروس دورترین تک-ستارهٔ شناسایی شده از زمین است و در فاصله ای نزدیک به ۱۴ میلیارد سال نوری قرار دارد (انتقال به سرخ z=۱٫۴۹، فاصله همراه برابر با ۱۴٫۴ میلیارد سال نوری و زمان کیهانی برابر با ۹٫۳۴ میلیارد سال). این ستاره در آوریل ۲۰۱۸ شناسایی شد. نور این ستاره ۴٫۴ میلیارد سال پس از مه بانگ منتشر شده است. به گفتهٔ پاتریک کِلی یکی از شناساگران این ستاره، این ستاره احتمالاً نسبت به آخرین ستارهٔ غیر ابرنواختر به نام SDSS J1229+1122، نزدیک به ۱۰۰ برابر دورتر است و نخستین تک-ستارهٔ بزرگنمایی شده است که تا کنون مشاهده شده. پیشینه. در آوریل و مه ۲۰۱۶ با کمک داده های بدست آمده از هابل یک ابرغول آبی شناسایی شد. پاتریک کِلی از دانشگاه مینه سوتا هدایتگر اصلی تیم بود و اطلاعات را در نیچر منتشر کرد. در حالی که ستاره شناسان از سال ۲۰۰۴ در حال جمع آوری تصاویر ابرنواخترها بودند به نقطه ای نورانی رسیدند که در سال ۲۰۱۳ در تصاویر آمده بود اما در ۲۰۱۶ بسیار روشن تر شده بود. آن ها به این نتیجه رسیدند که این منبع نور یک ستاره است که نور آن توسط همگ
رایی گرانشی نزدیک به ۲۰۰۰ بار قوی تر شده. این نور نه تنها توسط یک خوشه کهکشانی در فاصلهٔ ۵ میلیارد سال نوری قوی تر شده بلکه جرم دیگری تقریباً سه برابر جرم خورشیدی باعث اثر ریزهمگرایی گرانشی در آن شده. احتمالاً اثر خوشتهٔ کهکشانی نزدیک به ۶۰۰ و اثر ریزهمگرایی گرانشی نزدیک به ۴ بوده و باعث شده نقطهٔ روشنی در تصاویر ۲۰۱۶ دیده شود. نکتهٔ دیگر در تصاویر این است که احتمالاً این یک ستاره دوتایی است. جرم مؤثر در ریزهمگرایی گرانشی احتمالاً یک ستاره یا یک سیاه چاله در خوشهٔ کهکشانی است. معمولاً جرم هایی که در این فاصله قابل مشاهده اند یا یک کهکشان کامل اند یا یک اختروش یا ابرنواختر اما از آنجایی که نور این ستاره چندین بار بزرگنمایی شده امکان مشاهدهٔ آن به وجود آمده است. ستاره شناسان به این نتیجه رسیدند که نور بدست آمده در تصویر از یک ستارهٔ پایدار است و نه یک ابرنواختر چون دمای آن در نوسان نیست همچنین از روی دما دریافتند که ستاره از نوع ابرغول آبی است. نور این ستاره هنگامی منتشر شده است که احتمالاً جهان هستی ۳۰ درصد سن فعلی را داشته است. به نظر کِلی با کمک اثر ریزهمگرایی گرانشی می توان ستاره های مربوط به دوران آغازین ه
ستی را شناسایی کرد. برپایهٔ عمر چنین ستاره هایی احتمالاً این ستاره دیگر یک ابرغول آبی نیست. نامگذاری. کِلی، ستاره شناس یابندهٔ این ستاره می خواست نام آن را "وارهول" بگذارد به یاد فیلم "۱۵ دقیقه شهرت" اثر اندی وارهول اما در نهایت مجموعهٔ تیم به این نتیجه رسید که نام آن را برپایهٔ شخصیت افسانه ای ایکاروس بگذارد.
لوو مانیونگا (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
رادیواکتیو () فیلمی در ژانر زندگی نامه ای به کارگردانی مرجان ساتراپی و نویسندگی جک تورن و محصول سال ۲۰۱۹ بریتانیا است. از بازیگران آن می توان به رزمند پایک در نقش ماریا اسکودوسکا کوری (ماری کوری)، سم رایلی، آنیا تیلور-جوی، آنورین برنارد و سایمون راسل بیل اشاره کرد. نخستین نمایش فیلم در سپتامبر ۲۰۱۹ و در طی جشنواره بین المللی فیلم تورنتو بود. بازخورد. در راتن تومیتوز برای این فیلم ۱۶ نقد وجود دارد که طبق آن ها ۷۵درصد رضایت کسب کرده و به طور متوسط نمره ۶٫۰۳ از ده را گرفته است. در متاکریتیک نیز بر اساس ۸ نقد امتیاز ۵۵ از صد را گرفته که نشانگر سطح "متوسط" برای این اثر است.
«شاه رفت» تیتر نخست روزنامه های پرتیراژ "اطلاعات" و "کیهان" در ۲۶ دی ۱۳۵۷ است. این تیتر در صفحه اول روزنامه "اطلاعات" و "کیهان" در روز ۲۶ دی ماه ۱۳۵۷ چاپ شد. در روزنامه "اطلاعات" در زیر تیتر؛ آخرین عکس از شاه بر روی پلکان هواپیما و در حال خروج از ایران منتشر شد که توسط جعفر دانیالی عکاس روزنامه "اطلاعات" گرفته شده بود. این عبارت کوتاه نشان از پایان یک دوران در تاریخ ایران بود. پایان ۲۵۰۰ سال شاهنشاهی در ایران. در پی انتشار این تیتر مجسمه های رضا شاه و محمدرضا پهلوی در سطح شهر پایین کشیده شد. مردم به خیابان ریخته و پخش شیرینی و شادی و پایکوبی پرداختند. این تیتر در یک روزنامهٔ فرانسوی زبان نیز برای انتشار خبر خروج شاه استفاده شد: Le chah s`en va. به گفتهٔ وبگاه بی بی سی فارسی این تیتر مشهورترین تیتر روزنامه های ایران است. با وجود آنکه مردم پیش از انتشار روزنامه های "کیهان" و "اطلاعات" از طریق اعلامیه هایی که با عنوان «شاه رفت» و در ظهر آن روز در تهران پخش شده بود، از این خبر مطلع بودند و به شادی و پایکوبی و پخش شیرینی در خیابان ها می پرداختند؛ این نسخهٔ روزنامه به سرعت ۱ میلیون نسخه فروش داشته است. انتخاب و تدر
یس تیتری که فعل داشته باشد و در عین تلخیص ایجاز نیز داشته باشد پس از تیتر «شاه رفت» در مطبوعات ایران توسط استادان روزنامه نگاری تدریس گردید و تیترهای مشابه معروف همچون «امام آمد» در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ و «خرمشهر آزاد شد» در ۳ خرداد ۱۳۶۱ و پس از آزادی خرمشهر از اشغال ارتش عراق بکار رفت. از دید تاریخی در مورد روزنامه نگاری که این تیتر را ابداع کرد اختلاف دیدگاه وجود دارد اما عموماً روزنامه نگاران معتقدند که غلامحسین صالحیار در "اطلاعات" و رحمان هاتفی در "کیهان" این تیتر را ابداع کردند. برخی روزنامه نگاران معتقدند که روزنامه های "کیهان" و "اطلاعات" برای انتشار این تیتر با هم هماهنگ بودند. تا روز ۲۵ دی ۱۳۵۷ طبق روال از فعل جمع برای شاه استفاده می شد و انتخاب فعل مفرد برای شاه در تیتر «شاه رفت»؛ و نیز انتخاب فونت بسیار بزرگ و بی سابقهٔ آن با توافق دو روزنامه "کیهان" و "اطلاعات" صورت گرفته بود که آثار سوئ آن دامن گیرشان نشود؛ یک اقدام بدیع بود. روزنامه نگاران "کیهان" و "اطلاعات" از چند روز قبل هم از طرف مقدم رئیس ساواک و هم از طرف رئیس شورای انقلاب اطلاع یافته بودند که توافق شده است که شاه بدون خونریزی ایران را ترک کند. و
یژگی های انحصاری در تاریخ روزنامه نگاری ایران. این تیتر از سه ویژگی منحصر به فرد در تاریخ روزنامه نگاری ایران تا آن لحظه برخوردار بود: حمید تبریزی (فعال رسانه ای قبل از انقلاب)، این تیتر را شاهکار روزنامه نگاری می داند و دربارهٔ آن می گوید: «... دو تیتر به یادماندنی «شاه رفت» و «امام آمد» هیچ گاه از اذهان عمومی ایرانیان خارج نخواهد شد و این نشان می دهد که این دو تیتر را باید شاهکاری از پدیدآورندگانش بدانیم.» مهدی خدیر (روزنامه نگار) نیز می گوید: «ماندگارترین تصویر روز رفتن شاه اما تیتر «شاه رفت» روزنامه "اطلاعات" است. از آن روز تصاویر مشهور دیگری هم ثبت شده از جمله تصویری که عکس شاه را از اسکناس درآورده یا شادی مردم … اما تیتر بی سابقه صفحه اول روزنامه "اطلاعات" مهم ترین یادگار آن روز است و البته یک سند تاریخی.»تیتر معروف دیگری با همین اندازه نیز پس از ورود سید روح الله خمینی در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ با عنوان «امام آمد» در روزنامهٔ "اطلاعات" چاپ شد. هیئت تحریریه روزنامه اطلاعات. جعفر دانیالی در مصاحبهٔ خود با خبرگزاری فارس در سال ۱۳۹۴ گفت: «خبرنگار "اطلاعات" — که قصد داشت با بختیار مصاحبه کند — به من گفت: «جعفر زود بر
و و خبر بده که شاه رفت!» من سریع خودم را به پاویون فرودگاه رساندم و از مسئول آن جا خواستم اجازه بدهد به روزنامه تلفن بزنم. سردبیر نبود و معاونش گوشی را برداشت و گفت: «جعفر! چه خبر؟» گفتم: «شاه رفت!» باورش نشد. دوباره تکرار کردم: «شاه رفت! تازه گریه هم کرد.» حیرتش چند برابر شد. گفتم: «زود گوشی را به آقای صالحیار بده!» او گوشی را گرفت و با تردید پرسید: «جعفر! خودت با چشم های خودت دیدی؟» جواب دادم: «همین الان هواپیمایش از روی باند بلند شد، شاه رفت!» همین جمله هم تیتر درشت صفحهٔ نخست "اطلاعات" شد: «شاه رفت!» بعد به سرعت به روزنامه برگشتم و عکس ها را دادم که چاپ کنند.» غلامحسین صالحیار سردبیر وقت روزنامهٔ "اطلاعات" در خاطرات شفاهی خود در ۲۴ دی ۱۳۵۷، که سید فرید قاسمی آن را نقل کرده، می گوید که از مدتی پیش تیتر «شاه رفت» را روی یک کاغذ نوشته و به مسئول فنی روزنامه، عباس مژده بخش داده و خواسته که آن را به قدری بزرگ کند که تمام عرض صفحه را بپوشاند. تیتر ۲ ساعت بعد آماده شده است و آن را در کشو مخفی کرده اند. محمد حیدرعلی که آن زمان معاون سردبیر روزنامهٔ "اطلاعات" بود نیز می گوید که هیئت سردبیری از یک هفته قبل توسط رئی
س ساواک از تصمیم برای خروج شاه از کشور مطلع شده بود اما از آنان خواسته بودند که موضوع را به کسی انتقال ندهند. همچنین آن روز روزنامه بدون تصمیم برای وصول پول در میان مردم مشتاق در خیابان ها توزیع گردید. «آقایان علی باستانی، حسین شمس ایلی و من در امور خبری، معاونان صالح یار بودیم که البته نقش آقایان باستانی و شمس ایلی در این بخش، پررنگ تر از من بود، زیرا علاوه بر آن مسوولیت، سمت معاونت اجرایی سردبیر نیز برعهدهٔ من بود و مدام بین هیئت تحریریه (طبقهٔ چهارم) و بخش فنی (طبقهٔ سوم) دررفت وآمد بودم… تمام روزنامه نگاران در رده های ما، از دست کم ۱۰ روز قبل می دانستیم که شاه قرار است از ایران برود، زیرا تیمسار مقدم (آخرین رئیس ساواک) در جلسه ای که ما را به شرکت در آن … فراخوانده بود، موضوع را با قید این که نباید آن را منتشر یا بازگو کنیم، اعلام کرده بود. همین آگاهی موجب شد صالح یار وقت کافی داشته باشد که به وسیله آقای «مژده بخش» مدیر فنی روزنامه و با گرفتن تضمین رازداری از بخش گراورسازی، آن تیتر بزرگ و بی سابقه را به صورت گراور بسازد و در جایی پنهان کند. هم آقای مژده و هم شادروانان «شمس» و «کرداوغلو» (اعضای مؤثر بخش گرا
ورسازی) با من روابط دوستانه و صمیمانه ای داشتند و همیشه من را در جریان قضایا می گذاشتند، اما در این مورد به خصوص استثنا قائل شدند. (لابد به دلیل قولی که داده بودند)» عکسی که در زیر تیتر در روزنامه "اطلاعات" بکار گرفته شده است آرشیوی بوده و برای انتشار زود تر روزنامه بکار فته بود. بیژن نفیسی روزنامه نگار "اطلاعات" می گوید: «عکسی که آن روز در صفحهٔ اول چاپ شد عکس آرشیوی از یکی از سفرهای شاه است که دارد با هواپیما می رود و خداحافظی می کند. این کار به این دلیل بود که اگر می خواستیم روزنامه به موقع چاپ شود، نمی توانستیم منتظر شویم که موقع رفتن شاه عکسی هم از فرودگاه مهرآباد بگیرند و بیاورند. در چاپ های بعد عکس هایی از این اتفاق چاپ شد، اما عکسی که آن روز با تیتر «شاه رفت» چاپ شد، عکس آرشیوی بود که نشان می داد او بالای پلکان هواپیماست و دارد می رود و چون زمستان بود سعی کردیم عکسی با لباس تیره و پالتو باشد. به هر حال همه سفرها به همین شکل است. پس چندان تفاوتی نمی کرد اگر می خواستیم عکس تازه ای هم بگیریم.» هیئت تحریریه روزنامه کیهان. محمد بلوری، سردبیر وقت روزنامه "کیهان" دربارهٔ انتخاب این تیتر می گوید: «ماجرای تیتر
«شاه رفت» بسیار جالب است. ما در "کیهان" به درشت ترین شکل ممکن، این تیتر را زدیم و یک میلیون نسخه از این روزنامه به سرعت فروش رفت؛ برخی می گفتند اول "اطلاعات" این تیتر را زده و "کیهان" از روی دست آنها خوانده است. در مقابل گروهی معتقد بودند ابتدا "کیهان" این تیتر را زده و اطلاعاتی ها به تقلید از آنها این کار را کرده اند. من وسط این ماجرا بودم و می توانم آن را شرح دهم. شاه قرار بود از ایران برود و ما ظهر این خبر را فهمیده بودیم؛ روزنامه ها آن زمان عصر منتشر می شدند. در تحریریه "کیهان" بین دو تیتر «شاه رفت» و «شاه می رود» مردد بودیم. طراحان و شورای سردبیری تصمیم گرفت دو مدل تیتر بزند؛ یکی «شاه می رود» و دیگر اینکه «شاه رفت» و هر دو را نگه داریم. هر موقع از رفتن شاه مطمئن شدیم بلافاصله دستور می دهیم «شاه رفت» را صفحه اول بزنند تا تیتر مشکلی نداشته باشد اما اگر تا آخرین لحظه هایی که روزنامه به چاپخانه می رود شاه نرفته بود یا تردید داشت برود یا آن را به روز دیگری موکول کرد آنگاه تیتر «شاه می رود» را می زنیم که حرف ما دروغ نباشد. آن روز با اطمینان از رفتن شاه تیتر اول را انتخاب کردیم. اطلاعاتی ها هم همین فکر را می ک