Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مانی حمایت کردند. زبان. درباره زبانی که لُرها در عراق بدان صحبت می کنند اطلاعات دقیق و موثقی در دست نیست. سایت پیپل گروپس زبان آن ها را لری شمالی دانسته است، اما همزمان از این زبان با عنوان "لکی عراق" یاد کرده است. جویس بلو زبانشناس فرانسوی نیز در کتاب راهنمای زبان های ایرانی به لری بغدادی از زبان های ایرانی موجود در عراق اشاره کرده که در بغداد گویشورانی دارد، اما آن را گویشی از زبان کُردی دانسته است. پیوند به بیرون. سازمان فرهنگی که برای پاسبانی از میراث لری مبارزه می کند»(۲۱ ژانویه ۲۰۱۷).
فرح آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
استان لومبینی (به نپالی: ، ) یکی از هفت استان در نپال است. استان لومبینی ۲۲٬۲۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۴۹۹٬۲۷۲ نفر جمعیت دارد. تا پیش از ۶ام اکتبر سال ۲۰۲۰ میلادی، این استان، نام استان شماره ۵ را داشت. در آن تاریخ، نام این استان، به «لومبینی» و به نام لومبینی، زادگاه سیدارتا گوتاما، بنیان گذار بوداییت تغییر یافت.
علی آباد ملخی، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
سه کلمبه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
شاهینو، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
شمس آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران واقع شده است. جمعیت. این آبادی در دهستان پاقلعه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه دائم آن کمتر از سه خانوار بوده است.
سنجدوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
زنگوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
رستم آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
ده نو پائین، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
دره دهو، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
خیرآباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
ده نو کندر، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
دولت آباد، یک روستا از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. دولت آباد ۱۵ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۱۵ نفر (۴ خانوار) جمعیت داشته است.
خادوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
ده علی خان، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
حسین آباد آبکوییه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
حسین آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان دهج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
حسن آباد پیرکر، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
حسن آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
حاجی آباد سرخان گونی، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
فرهنگ کره میراث مشترک فرهنگی و تاریخی کره و منچوری جنوبی است. کره ای ها به عنوان یکی از قدیمی ترین فرهنگ های پایدار در جهان، روایت های سنتی خود را به روش های مختلفی گذرانده اند. از اواسط قرن بیستم، کره بین کشورهای کره شمالی و کره جنوبی تقسیم شده است، و امروز منجر به اختلافات فرهنگی زیادی گردیده است. قبل از پادشاهی چوسان، عمل شامانیسم کره ای عمیقاً در فرهنگ کره ای ریشه داشت. هنرهای سنتی. نقاشی. نخستین نقاشی های موجود در شبه جزیره کره، از سنگ نگارههای دوران ماقبل تاریخ است. با ورود بودیسم از هند از طریق چین، تکنیک های مختلفی معرفی شد. این تکنیک ها به سرعت خود را به عنوان تکنیک های اصلی معرفی کردند، اما تکنیک های بومی هنوز وجود دارند. در میان آنها نقاشی های دیواری مقبره گوگوریو قرار داشت. این نقاشی های دیواری در داخل بسیاری از مقبره ها، بینشی ارزشمند از مراسم، جنگ، معماری و زندگی روزمره مردم باستان گوگوریو است. پادشاهی بالهایی، حکومت پس از گوگوریو، بسیاری از عناصر سنتی گوگوریو را جذب کرد. گرایش به طبیعت گرایی با موضوعاتی مانند مناظر واقع بینانه به ویژه گلها و پرندگان محبوب است. جوهر رایج ترین ماده مورد استفاده ا
ست و روی کاغذ توت یا ابریشم نقاشی می شود. در قرن ۱۸ام تکنیک های بومی بویژه در خوشنویسی و حکاکی مهر و موم پیشرفته بودند. در طول دوره پادشاهی چوسان، ژانرهای جدید نقاشی کره ای مانند چاکگوری "chaekgeori" (نقاشی از کتاب) و مونجادو "munjado" (نقاشی از حروف) رونق گرفت. صنایع دستی. مجموعه صنایع دستی منحصر به فردی در کره تولید می شود. بیشتر صنایع دستی برای استفاده روزمره خاص ایجاد می شود، و اغلب به جای زیبایی شناسی، اولویت آنها کاربری است. به طور سنتی، مواد اصلی، فلز، چوب، پارچه، لاک و ظروف سفالی از مواد اصلی استفاده شده بودند، اما بعداً از شیشه، چرم یا کاغذ به صورت پراکنده استفاده شده است. صنایع دستی باستانی، مانند سفالهای قرمز و سیاه، شباهت هایی با سفال فرهنگ های چینی در امتداد رود زرد دارند. با این وجود، یادگارهای یافت شده از عصر برنز، مشخص و مفصل تر است. بسیاری از صنایع دستی پیشرفته و پیچیده از جمله تاج های طلاکاری شده، سفال های طرح دار، گلدان ها یا زیور آلات کشف شده است. در دوره گوریو استفاده از برنز پیشرفته بود. برنج، یعنی آلیاژی از مس و یک سوم روی، یک ماده مخصوصاً محبوب بوده است. این سلسله به دلیل استفاده از ظر
وف سلادون و مشهور است. سرامیک. استفاده از ظروف سفالی در شبه جزیره کره به دوران نوسنگی بازمی گردد. تاریخچه سرامیک کره ای قدت بالایی دارد و هر دو سفال کره ای را شامل می شود که بعداً پس از استفاده سنتی از کویل ها و خشت های چکش برای ایجاد آثار اولیه رأی آور و مجسمه سازی، توسعه بعدی ایجاد می شود. در دوره سه پادشاهی، سفالگری در سیلا پیشرفته بود. سفال ها با استفاده از شعله دی اکسید کننده آتش گرفته می شدند و همین امر باعث ایجاد رنگ مشخص سلادون می شد و سطح با الگوهای هندسی مختلف حکاکی می شده است. پرسلان سفید در قرن پانزدهم محبوبیت پیدا کرد و زود جایگاه ظروف سفالین را به دست آورد. چینی سفید معمولاً با مس تزئین شده است. در طول جنگ های ایمجین در قرن شانزدهم، سفالگران کره ای به ژاپن بازگردانده شدند و در آنجا به شدت تحت تأثیر سرامیکهای ژاپنی قرار گرفتند. بسیاری از خانواده های سفالگری ژاپنی امروزه می توانند هنر و نیاکان خود را به این سفالگران کره ای رهنمون شوند که ژاپنی ها در طی فتوحات مکرر شبه جزیره کره توسط هزاران نفر اسیر شدند. در اواخر دوره چوسان (اواخر قرن ۱۷) چینی های آبی و سفید محبوب شدند. طرح ها به رنگ چوبی کبالت رو
ی ظروف سفالی رنگ شده بودند. موسیقی. بین موسیقی عامیانه و موسیقی دربار تفاوت ژانری وجود دارد. موسیقی عامیانه کره از جهات مختلف متنوع و پیچیده است، اما همه اشکال موسیقی عامیانه مجموعه ای از ریتم ها (به نام 장단؛ جانگدان) و مجموعه ای تعریف شده از حالتهای ملودیک را حفظ می کند. پانسوری موسیقی محلی کره ای است که توسط یک خواننده و یک هنرپیشه انجام می شود. بعضی اوقات ممکن است رقصنده و راوی باشند. این رقص در حافظه جهانی یونسکو، و پونگمول (풍물) که با طبل، رقص و آواز اجرا شده اند، به عنوان میراث فرهنگی نامشهود در کره ثبت گردیده است. سامول نوری نوعی موسیقی سنتی کره ای است که بر اساس پونگمول ساخته شده است، و سانجو (산조) که بدون مکث در شرایط سریع تر اجرا می شود. نونگاک (농악) به معنای «موسیقی کشاورزان» است. موسیقی درباری کره را می توان در آغاز پادشاهی چوسان در سال ۱۳۹۲ ردیابی کرد. موسیقی دربار کره ای شامل A-ak , Dang-ak و Hyang-ak است. شیوه زندگی. تن پوش. لباس سنتی معروف به "هانبوک" (한복، 韓 服) (معروف به "Joseonot" [조선 옷] در کره شمالی) از لباس های قدیمی کره است که از زمان های قدیم پوشیده شده است. "هانبوک" از یک پیراهن ("jeogori")
و دامن ("chima") تشکیل شده است. آشپزی. برنج غذای اصلی کره است. تا همین اواخر یک کشور تقریباً به طور انحصاری کشاورزی بوده، دستور العمل های اساسی در کره با این تجربه شکل گرفته است. عمده محصولات زراعی کره، برنج، جو، لوبیا و گوچوجنگ (رب فلفل داغ) است، اما از بسیاری محصولات به عنوان مکمل استفاده می شود. ماهی و سایر غذاهای دریایی نیز مهم هستند زیرا کره شبه جزیره است. دستور العمل های تخمیر نیز از زمان قدیم توسعه یافته بودند، و اغلب آنها مشخصه غذای سنتی کره هستند که عبارتند از ترشی ماهی و ترشی سبزیجات. این نوع مواد غذایی پروتئین ها و ویتامین های ضروری را در طول زمستان فراهم می کند. از غذاهای تشریفاتی هنگامیکه کودک به ۱۰۰ روز برسد، در اولین تولد، در یک مراسم عروسی و شصت سالگی استفاده می شود. غذاهای آیینی در مراسم تشییع جنازه، مراسم نیاکان اجدادی، هدیه شامان و به عنوان غذای معبد استفاده می شود. ویژگی بارز غذای معبد این است که از پنج ماده معمول و پرطرفدار غذاهای کره ای استفاده نمی کند - (سیر، پیاز بهاری، رامکبول وحشی، تره فرنگی و زنجبیل) و گوشت. کیمچی یکی از غذاهای معروف کره است. کیمچی سبزیجات ترشی است که حاوی ویتامین ه
ای A و C، تیامین، ریبوفلاوین، آهن، کلسیم، کاروتن و غیره است. انواع مختلفی از کیمچی شامل کیمچی کلم، بهار پیاز کیمیچی، کیمچی خیار، کیمچی تربچه، و کنجد وجود دارد. امروزه سوراسانگ (غذاهای سنتی دربار) در دسترس کل جمعیت است. چای. در ابتدا چای برای اهداف تشریفاتی یا به عنوان بخشی از داروهای گیاهی سنتی استفاده می شد. برخی از چای های از میوه، برگ، دانه یا ریشه برای لذت بخش تر کردن ساخته شده اند. پنج طعم چای در کره جنوبی متمایز است: شیرین، ترش، شور، تلخ و تند.
جعفرآباد سالوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
چاه بنه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
حاجی آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان دهج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
بروجال، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
باشک، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
اسلام آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
پیرمارال، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
تم تاروئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده است.
استان کارنالی یا کَرنالی (به نپالی: ، ) یکی از هفت استان کشور نپال است. استان کارنالی ۲۷٬۹۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۷۰٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد. این استان که براساس قانون اساسی نپال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۵ تأسیس شده است از لحاظ وسعت بزرگترین استان نپال و از لحاظ جمعیت هفتمین استان پرجمعیت این کشور است. استان کارنالی دارای ۱۰ بخش می باشد و مرکز و بزرگترین شهر آن نیز بیرندراناگار است که ۴۷٬۹۱۴ نفر جمعیت دارد. استان کارنالی دارای یک مجلس با ۴۰ کرسی می باشد که اعضا آن توسط مردم در انتخابات استانی انتخاب میشود. نامگذاری. تا پیش از ۲۵ام فوریه سال ۲۰۱۸ میلادی، این استان، نام استان شماره ۶ را داشت. در آن تاریخ، نام این استان، به «کارنالی» و به نام رودخانه کارنالی تغییر یافت. تاریخ. کارنالی یک تمدن قدیمی نپال است که با رودخانه کارنالی ارتباط دارد، اماکن باستان شناسی یافت شده در جوملا، سورکت و دایلک اشاره دارد که این منطقه بخشی از پادشاهی خاسا بوده که در قرن یازدهم میلادی تأسیس شده. پادشاهی در قرن سیزدهم و چهاردهم تا حد زیادی گسترش یافت، به طوری که از سمت غرب به پادشاهی گاروال و از سمت شمال به دریاچه ماناسارووار و تبت گسترش یافت
ه بود. جغرافیا. کارنالی با ۲۴٬۴۵۳ کیلومتر مربع (۹٬۴۴۱ مایل مربع) وسعت بزرگترین استان در کشور نپال است. این استان از سمت شرق با گانداکی پرادش از سمت جنوب شرقی و جنوب با استان شماره ۵ از سمت غرب با سودورپاشچیم پرادش و از سمت شمال با منطقه خودمختار تبت، چین همسایه است. بخش زیادی از شمال این استان مناطق کوهستانی است که می توان به کوه های کوبی گانگری با ۶٬۸۵۹ متر ارتفاع، چانگلا ۶٬۷۲۱ متر ارتفاع و کانجیروبا ۶٬۸۸۳ متر ارتفاع اشاره کرد. پارک ملی شی فوکسوندو به همراه دریاچه فوکسوندو که بزرگترین پارک ملی نپال است و دریاچه رارا بزرگترین دریاچه نپال در کارنالی پرادش واقع شده است. رود گاگرا یا رود کارنالی بزرگترین رود این است که تصور می شود که بزرگترین رود نپال نیز باشد. رود ستی و رود بری از شاخه های این رود کارنالی هستند.
دبیرستان شماره ۸ پکن (simplified Chinese: 北京市第八中学; traditional Chinese: 北京市第八中學; pinyin: Běijīngshì Dìbā Zhōngxué) یک مدرسه متوسطه شاخص دولتی (کلاس ۷ تا ۱۲) واقع در بخش شیچنگ پکن، جمهوری خلق چین است. این مدرسه از سوی کمیسیون شهرداری پکن به عنوان «دبیرستان نمونه شهرداری» ارزشگذاری شده است. این یک مدرسه نمونه برای رشته های علمی و فنی است. در زمان المپیک ورزشگاه های این مدرسه به عنوان یکی از محل های تمرین ورزشکاران ترامپولین و شنا انتخاب شد.
هتودا (به لاتین: Hetauda) یک شهر در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. هتودا ۲۶۱٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۲٬۸۷۵ نفر جمعیت دارد و ۳۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. این شهر که در فاصله ۷۶ کیلومتری کاتماندو قرار دارد به عنوان «شهر سبز» درنظر گرفته شده است چون در دو طرف جاده های آن درختانی کاشته شده است، همچنین در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ هتودا پاک ترین شهر نپال نامیده شده است. جغرافیا. این شهر در یک ساختار جغرافیایی منحصر به فرد و شبیه به دره واقع شده است، این منطقه با کوه احاطه شده است، دامنه ماهاباراتا از شمال و تپه های سیوالیک از جنوب این شهر را دربرگرفته است. اقتصاد. منطقه صنعتی هتودا (HID) یکی از بزرگترین مناطق صنعتی نپال است، سه کارخانه بزرگ ملی رنگ در این منطقه واقع شده اند، از جمله رنگ های آسیایی، رنگ برگر و رنگ یتی. به دلیل وقایع سیاسی در یک دهه گذشته صنایعی همچون نساجی یا به کشور دیگر منقل شده اند یا تعطیل شده اند. جمعیت این شهر بیشتر از طبقه کارگر است و به همین دلیل بخش قابل توجهی از جمعیت در صنعت یا مشاغل دولتی به کار مشغول هستند. از آنجایی که بیشتر کالاهای موردنیاز کاتماندو از هتودا عبور
می کنند مشاغل مرتبط فردی وسیله دیگری برای معیشت است. جاذبه های گردشگری. یکی از محبوب ترین جاذبه های هتودا پارک یادبود شهید (نپالی: शहीद स्मारक) است که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شده است. این پارک برای یادبود کشته شدگان مبارزه با استعمار انگلستان و همچنین در سال ۱۹۸۹ برای سرنگونی سیستم استبدادی پانچایات تلاش کرده اند ساخته شده است. این پارک همچنین دارای باغ وحش می باشد که حیواناتی همچون پرندگان، میمون و پلنگ در آن نگه داری می شود. همچنین پارک پانگولین یکی دیگر از جاذبه های تفریحی این شهر می باشد. ترابری. بزرگراه تریبووان و بزرگراه ماهندرا از این شهر عبور می کنند، ساخت بزرگراه تریبووان به یک ویژگی خاص برای رشد اقتصادی این شهر تبدیل شد. همچنین از شهر هتودا با یک ساعت رانندگی می توان به شهر بیرگونج در مرز نپال-هند رسید. فرودگاه سیمارا را نیز در فاصله ۳۰ دقیقه ای هتودا قرار دارد.
حسین عبدالله زاده حقیقی (زادهٔ ۱۴ بهمن ۱۳۱۵ در تبریز - درگذشتهٔ ۱۳۸۲ در تهران) تایپ دیزاینر ایرانی بود. حقیقی که کارش را از ۱۳۳۶ و با گراورسازی آغاز کرده بود با معرفی استادش همکاری با شرکت حروف ریزی الهام را آغاز کرد که از نتایج این همکاری می توان به طراحی تایپ فیس های «۱۲ سیاه» و «۸۴ کیهان» (که اکنون در ایران به نام زر بولد خوانده می شود) اشاره کرد. ۸۴ کیهان به سفارش مؤسسهٔ کیهان طراحی و نخستین بار در تاریخ در ۳ بهمن ۱۳۴۰ در تیتر اصلی روزنامهٔ کیهان به کار گرفته شد. پس از دو سال روزنامهٔ اطلاعات نیز شروع به استفاده از این تایپ فیس کرد. او در سال ۱۹۷۸ تایپ فیس «حقیقی» را به سفارش مؤسسهٔ کیهان طراحی کرد. این تایپ فیس که مدتی بعد «نازنین» نام گرفت توسط شرکت لاینوتایپ تولید شد. تایپ فیس های «تیتر»، «مروارید»، «فیروزه»، «فردوسی» و «سعدی سیاه» از دیگر آثار او هستند. برنا ایزدپناه حروف طراحی شده توسط او را از «مهم ترین عوامل در هویت بصری تایپوگرافی فارسی» و طراحی تایپ فیس ۸۴ کیهان را ملهم از تایپ فیس های مورد استفاده در اتحاد جماهیر شوروی می داند.
۴-پیریدون یک ترکیب آلی با فرمول شیمیایی است . این ماده به صورت یک جامد بی رنگ است. آماده سازی. ۴-پیریدون و مشتقات آن از ۴-پیرون و آمین ها در حلال پروتونی تهیه می شوند .
حمله و اشغال تبریز توسط عثمانی ها (۱۵۸۵ میلادی / ۹۹۳ هجری قمری) یکی از مهم ترین تلاش های تُرکان عثمانی برای تصرف بخشی از خاک ایران بود که بر اساس آنچه که تاریخ نویسان ایرانی و عثمانی نوشته اند، بر اثر حمله در این سال، عده زیادی از مردم تبریز کشته شدند و برخی نیز به بردگی درآمدند و شهر تبریز نیز ویران گشت. جنگ. در این نبرد حمزه میرزا فرمانده ایرانی و پسر بزرگ شاه محمد خدابنده تبریز را در برابر ۲۶۰ هزار قوای عثمانی سنگربندی کرد تا سپاه کمکی از نقاط دیگر به تبریز برسد اما به دلیل اختلاف سران قزلباش نیروی کافی برای جنگ مهیا نشد در نتیجه حمزه میرزا با ۵۰ هزار نفر قوای تبریزی شهر را مبدل به یک پادگان بزرگ کرد. ارتش عثمانی به جای جنگ خانگی شهر تبریز را شدیداً به توپ بست. حمزه میرزا مبادرت به جنگ های ایذایی کرد و نهایتا تبریز سقوط کرد ولی قوای خستهٔ عثمانی با مرگ عثمان پاشا سردار سپاه عقب نشینی کردند. پیش زمینه تاریخی. در سده دهم هجری قمری و تا سال ۹۵۲ این سده، سه هجوم به آذربایجان از سوی سپاه عثمانی درگرفت که منجر به واکنش صفویان شد. اما پس از مرگ شاه طهماسب در ۳ خرداد ۹۵۵ هجری خورشیدی، به دلیل نبود پادشاهی مقتدر در
انتقال قدرت، اوضاع کشور داری در ایران رو به نابسامانی گذاشت و کشور دچار بحران های فراوان داخلی و خارجی گشت. نصرالله فلسفی راجع به تأثیر سست عنصری حاکمان، اختلاف و دو دستگی سران قزلباش و سرکشی و نافرمانی حکام ولایات در تضعیف قدرت نظامی کشور می نویسد: «حکام معزول ولایات که نمی خواستند دست از حکمروائی خود بردارند، به مخالفت و طغیان برخاستند و در هر گوشه لوای سرکشی برافراشته شد. در اندک زمان کار عصیان و اختلاف سران قزلباش به آنجا رسید که دست تسلط حکومت مرکزی از ولایات کوتاه گشت و چون خبر ضعف و اختلال سلطنت صفوی انتشار یافت، دشمنان بیگانه ایران هم که در زمان شاه طهماسب از بیم قدرت وی یارای خودنمایی نداشتند، موقع را برای انجام مقاصد دیرینه خویش مناسب یافتند و از مغرب و مشرق به خاک ایران تجاوز کردند.» بنا به اعتقاد اوروج بیگ بیات، از اعضای هیئتی ایرانی، «چون دیگر نام شاه طهماسب بزرگ که به دل ترکان [عثمانی] لرزه می انداخت بر سر زبان ها نبود، سلطان مراد از فرصت بهرمند شد و در حالی که ایران در جنگ خانگی می سوخت، پس از مشاورات بسیار، مصطفی پاشا را به سرکردگی سپاه خویش مأمور اجرای این تهاجم کرد.» اما آنطور که مورخان عثم
انی می گویند، در سوی عثمانی ها، تشکیک در حمله به ایران وجود داشته است. اوزون چارشلی مورخ ترک، به نقل از تاریخ پَچوی اظهار می کند که صوقللی محمد پاشا مشکلات جنگ با ایران را بارها به عرض شاه رسانید. استدلال های او در مخالفت با جنگ علیه ایران از این قرار بود: «نخست این که غلامان (منظور سربازان) جری می شوند و به حقوق و مخارج آنان افزوده می گردد. رعایا (یعنی مردم دهات) هم از سنگینی بار مالیات ها و هم از تجاوز سربازان پایمال می شوند. حتی اگر ایران تصرف شود مردمش نخواهند پذیرفت که جزء رعایای ما شوند. عایدات جامعه از شهرها کفاف مصارف جنگ را نخواهد داد. جد اعلایمان حضرت سلطان سلیمان چه مرارت هایی کشید و تا زمانی که فیمابین صلح برقرار شد، چه زهرها چشید و چه مرارت ها به جان خرید. کسانی که چنین جنگی را تلقین و تکلیف می کنند، کسانی اند که معنی جنگ با عجم را نمی دانند.» یوزف فون هامر، مستشرق اتریشی، همچون چارشلی بر این نظر است که پاشایان و وزیران عثمانی، بنا به روحیه و امیال جاه طلبانه ای که داشتند به مخالفت های صریح و سخت صدر اعظم صوقللی محمد پاشا وقعی نگذاشته و در نهایت با آغاز جنگ علیه ایران، خود سرداری و سرعسکری لشکریا
ن عثمانی را برعهده گرفتند. کشتار و غارت مردم تبریز در سال ۹۹۳. در نظر تاریخ نویسان صفوی. قاضی احمد قمی از قتل عام هفت و هشت هزار نفر از مردم بیگناه تبریز سخن گفته است. وی می نویسد: «تمامی ینکچریان خود را به کوچه ها و محل ها انداخته، هر کس را به نظر درآوردند به درجه شهادت رسانیده و از دیوار باغچه به خانه ها درآمده هرکس را که در نقب ها و زیرزمین ها پنهان شده بود، بیرون آورده به قتل رسانیدند(...) قریب هفت هشت هزار نفر به قتل درآورده، صد نفر از پیر زنان را طعمه شمشیر ساختند و چند تن از سادات صحیح النسب و علما و صلحا در این قتل عام شربت شهادت چشیدند و اطفال شیر خواره را پای به شکم نهاده به عالم آخرت رسانیدند و موازی هفت هشت هزار نفر از ساده رخان مه لقا و دختران سمن سیما و زنان حور لقا و اطفال مسلمانان از تبریزیان اسیر نموده در میانه خرید و فروخت نمودند. (...) مجملاً از ظهور اسلام تا غایت، این نوع قتل عامی بر زمره مؤمنین سمت ظهور نیافته بود و هیچ یک از سلاطین کفر جرأت به این امر شنیع نکرده بودند که از این عثمان عثمان پاشا بی ایمان نسبت به مسلمانان صادر شد…» اسکندر بیگ ترکمان نیز در عالم آرای عباسی دربارهٔ قتل عام م
ردم تبریز سخنی کم و بیش مشابه قاضی احمد قمی گفته است. وی می نویسید: «در اثناء تعمیر قلعه عثمان پاشا در تبریز تجویز قتل عام نمود… رومیان به مجرد شنیدن آن کلمه، با تیغ های کشیده به شهر ریخته آغاز سرافشانی نمودند… رومیه در بیرون هر کس را دیدند به قتل رسانیدند و شروع در خانه ها کرده به هر خانه راه یافتند مردان را طعمة شمشیر بلا ساخته اموال و اسباب را نهب و غارت نمودند و بسیاری از نساء و صبیان را اسیر کردند. فریاد و فغان اطفال و عورات به فلک اثیر رسیده…» ... در نظر تاریخ نویسان عثمانی و سفرنامه نویسان. افزون بر مورخان ایرانی، برخی از مورخان عثمانی که بعضاً خود نیز در در هنگام تصرف تبریز حضور داشته اند به صراحت به قتل عام مردم تبریز اشاره کرده اند. از جمله حریمی که رساله ای به نام «فتح تبریز» نوشته در دو جا از اثر خود به رفتار قوای عثمانی با مردم تبریز این گونه سخن گفته است: عساکر «از سحرگاه دست به هجوم همه جانبه زده، اموال و اسباب و دارایی اهالی شهر را چنان مورد غارت و چپاول قرار دادند که صد مرتبه بدتر از عملی که تیمور در حمله به سیواس مرتکب شده بود را مرتکب شدند.» حریمی در فقره ای دیگر ضمن اشاره به علت خشم سپاهیا
ن عثمانی به صراحت از قتل عام مردم تبریز این گونه سخن گفته است: «پیروزی ناچیزی که نصیب دشمن دین و گروه ضالین شد، موجب شادی و سرور مردم شهر تبریز گشت. آنها پس از آن، هر گاه عساکر روم را تنها می یافتند آنها را لخت می کردند یا می کشتند. عساکر روم از این عمل به ستوه آمدند و لیکن از سوی حضرت سردار اجازه غارت و قتل عام مردم را نداشتند. اما ندایی در میان آنان پیدا شد که می گفت: عساکر روم از جانب رب العالمین مجاز به غارت و قتل عام مردمند. از این رو عساکر از یک طرف هجوم همه جانبه آورده، زن و مرد بی شماری را که در شهر و در ارودیشان بود را قتل عام کرده و مال و منالشان را به غارت و یغما بردند.» از جمله دیگر مورخان معروف عثمانی که به واقعه تبریز به صراحت اشاره کرده اند یکی مصطفی سلانیکی افندی و دیگری ابراهیم پَچوی افندی است. سلانیکی می نویسد: «مردم [تبریز] هر گاه عساکر را تنها می دیدند، درصدد انتقام برمی آمدند. مردم در دل عقده داشتند و به دنبال بهانه بودند تا داد خود را بستانند. از این رو به خواست خدا، بر زبان عساکر چنین جاری شد که این مردمان ستیزه جو را باید قتل عام کرد و الّا اینها نه مطیع می شوند و نه تن به قبول حق می د
هند [...] ناگهان یک روز آشوب و واویلایی به پا خواست، عامة عساکر اسلام سلاح بر گرفته و گفتند قتل عامی به پا خواسته است [...] نخست شهر غارت و یغما شد و همراه با نهب و غارت، قتل عام مردم نیز عملی شد.» جان کارت رایت، سفرنامه نویس انگلیسی که کمی پس از این اتفاق به تبریز می رود، دربارهٔ تاراج شهر تبریز و تأثیرات و خرابی های وارده در اثنای هجوم سربازان سلطان سلیمان و تسلط عثمان پاشا وزیر سلطان مراد سوم بر شهر، به تفصیل سخن رانده است و معتقد است که توصیف دردها و بدبختی های تبریزیان و تشریح بی رحمی های لشکریان عثمانی، از عهدهٔ وی خارج است و این مهم، نویسنده ای به غایت دانشمند و زبردست می خواهد.