Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دژ روهتاس (پنجابی، ؛ "کیلا روتاس") استحکامات متعلق به قرن شانزدهم است که در نزدیکی شهر جلهم در استان پنجاب در پاکستان واقع شده است. این قلعه در زمان سلطنت شیر شاه سوری بین سالهای ۲۵۱۶ تا ۲۵۱۸ ساخته شده است. این قلعه برای سرکوب محلی قبایل گاخار پوتهار منطقه طراحی شده است. قبایل گاخار متحدین امپراتوری گورکانی هند بودند و از به رسمیت شناختن شیر شاه سوری امتناع ورزیدند. این قلعه یکی از بزرگترین و عالی ترین دژهای ساخته شده در شبه قاره هند است. روهتاس هرگز با زور یورش فتح نگردید، و سالم و به طول قابل قبولی دست نخورده حفظ شده است. این قلعه به دلیل داشتن دیوارهای دفاعی بزرگ و چندین دروازه یادبود مشهور است. قلعه روهتاس در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی به دلیل «نمونه ای استثنایی از معماری نظامی مسلمانان آسیای میانه و جنوبی» ثبت شده است. محل. این قلعه در هشت کیلومتری جنوب جاده گرند ترانک واقع شده است. تقریباً ۱۶ کیلومتری شمال جهلوم، و در نزدیکی شهر دینا و ۳ کیلومتری خواجه قرار دارد. جاده تاریخی "شهرک اعظم" یک بار در مجاورت دیوار بیرونی قلعه گذشت. قلعه روهتاس بر روی تپه ای مشرف به یک دره ساخته شده است که رودخ
انه "کوهان" با یک جریان فصلی به نام "پارنال خاس" در محدوده تیلا جوگیان قرار دارد. قلعه حدود بالاتر از محیط اطراف خود و از سطح دریا قرار دارد و مساحتی بیش از دارد. پیش زمینه. این قلعه توسط شیرشاه سوری، بنیانگذار امپراتوری سور ساخته شد. این قلعه به منظور جلوگیری از پیشرفت امپراتوری مغول، همایون، که به دنبال شکست در "نبرد قنوج" به ایران تبعید شده بود، طراحی و ساخته شده است. این قلعه یک موقعیت استراتژیک بین منطقه کوهستانی افغانستان و دشت های پنجاب را در اختیار دارد و برای جلوگیری از بازگشت امپراتور مغول به هندوستان قرار داشت. همچنین برای سرکوب محلی قبایل گاخار که از متحدین امپراتوری مغول بودند و از به رسمیت شناختن شیر شاه سوری امتناع ورزیدند استفاده می شده است. تاریخ. دوره سور. قدمت این قلعه به سلسله سور برمی گردد، جایی که امپراتور شیرشاه سوری دستور داد این قلعه پس از پیروزی وی بر روی امپراتور مغول ساخته شود. ساخت قلعه در سال ۱۵۴۱ آغاز شد. در درجه اول به عنوان دفاع در برابر مغول ها ساخته شده است. دوره مغول. این قلعه به زودی در سال ۱۵۵۵ به امپراتور مغول نصیرالدین همایون واگذار شد، پس از آنکه فرماندار محلی، تاتار خ
ان کیکو، قلعه را پس از پیشروی و پیشرفتهای ارتش مغول ترک کرد.
باغ های هوسال (به ترکی: Hevsel Bahçeleri)، هفتصد هکتار از اراضی زراعی و حاصلخیز در نزدیکی دجله در شرق ترکیه، بین قلعه دیاربکر و رودخانه است. این شهر مستحکم توسط یک سیستم دو بخشی از دیوارهای دفاعی محصور شده بود و باغها که از چشمه هایی در شیب تند، تغذیه می شدند؛ نقش مهمی در تأمین و آب رسانی شهر را داشتند. این باغ ها در سال 2013 به لیست اولیه یونسکو اضافه شدند، و در سال 2015 به همراه دیوارهای قلعه دیاربکر به یک میراث جهانی تبدیل شدند. تاریخ. باغ های هوسال برای اولین بار در تواریخ آرامیان مربوط به قرن نهم قبل از میلاد ذکر شده است، شهرک دیاربکر در تپه فوق از اوایل این بنا تأسیس شده است. دیاربکر (که در ابتدا آمید نامیده می شد) مشرف به رود دجله ساخته شده است. در سال ۸۶۶ قبل از میلاد، این شهر توسط آشورنسیرپال دوم پادشاه آشور محاصره شد و با سقوط شهر، باغها به عنوان نوعی مجازات از بین رفت. این شهر مستحکم در دوره هلنیستی و در دوران امپراتوری روم، ساسانی، بیزانس، اسلامی و عثمانی تا زمان مدرن از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده است. باغ های هوسال با هدف تأمین آب و غذا برای ساکنان بین شهر و رودخانه ایجاد شده است. بالاترین قسمت
باغ برای شهرنشینان از اهمیت حیاتی برخوردار بود. باغها به دلیل نقش مهمی که در اختیار داشتند، مقدس بوده و با باغ عدن مقایسه شده اند. تا سال ۱۶۵۵ این باغ ها شامل هر دو ساحل دجله بود و گفته می شد این باغ ها با باغچه های گلهای معطر، تاکستان ها، باغچه های گل سرخ و باغچه های ریحان پر شده بودند. مسافران قرن نوزدهم از دیدن بسیاری از سبزیجات و میوه های رشد یافته خبر دادند و در مورد خربزه، انگور و زردآلو و هندوانه های معروف که در جزایر شنی که توسط رودخانه بافته تشکیل شده اند، اظهار نظر کردند. این باغ ها با شهر یکپارچه شده بودند که صنوبر و درختان میوه باغ های مختلف سبزیجات را از هم جدا می کردند و فاضلاب های موجود در شهر جهت تهیه باروری و هدایت چرخ های آب به کانال منتقل می شوند. درختان توت برای حمایت از صنعت ابریشم در این شهر رشد می کردند، و از چوب صنوبر و بید چوب ساخته می شد و بر روی قایق ها به استان موصل حمل می شد. امروزه حدود یک سوم از باغ ها برای کشت گلدانهای بومی و مابقی برای کشت طیف وسیعی از محصولات استفاده می شود. کلم، اسفناج، کاهو، تربچه، پیاز سبز، جعفری، آب گلدان، بادمجان، کدو، گوجه فرنگی، فلفل و لوبیا، هلو، زردآ
لو، آلو، گیلاس، انجیر، توت و آجیل از جمله این محصولات محسوب می شوند. حفاظت. این باغ ها تا به امروز هنوز در حال کشت هستند، اما تمامیت آنها توسط مشاغل و مسکن های غیرمجاز که در پایه قلعه تأسیس شده اند تهدید می شوند. نگرانی های دیگر کانال های زهکشی مسدود شده و کیفیت آب است. استخراج آب از دره دجله باعث کاهش جریان آب در رودخانه و کاهش عمق دوره ای آب می شود.
بهشت زهرا نام گورستانی در شهر کرمانشاه است که در سال ۱۳۹۳ تأسیس شده است. این گورستان که زیر نظر سازمان آرامستان های شهرداری کرمانشاه قرار دارد، در نزدیکی روستای بریموند در جنوب شرق شهر کرمانشاه و در فاصلهٔ ۲ کیلومتری گورستان باغ فردوس قرار دارد. در این گورستان تنها پیروان تشیع و یارسان دفن می شوند و اهل تسنن، مسیحی ها، یهودی ها و بهاییان کرمانشاه هر یک برای خود گورستانی جداگانه دارند. تاریخچه. در گذشته دو گورستان بزرگ کرمانشاه در مکان خیابان آرامگاه کنونی و دیگری در خیابان شباب کنونی قرار داشتند و چند گورستان محلی کوچک نیز وجود داشت. گورستان قدیمی کرمانشاه در سال ۱۳۵۱ با نام گورستان باغ فردوس تأسیس شد. از سال ۱۳۸۲ همزمان با نزدیک شدن باغ فردوس به نهایت ظرفیت خود، برای تأسیس گورستان جدیدی در شهر کرمانشاه برنامه ریزی شد و در این راستا از سال ۱۳۹۲ کار تملک اراضی به میزان ۳۰ هکتار و احداث ساختمان های مرتبط شامل حسینیه، غسالخانه، نگهبانی و مراکز رفاهی در مکان مورد نظر انجام شد. خاکسپاری در این گورستان از سال ۱۳۸۵ آغاز شده است و در مرداد ۱۳۹۳ گفته شد که روزانه ۱۵ تا ۲۰ نفر در این گورستان به خاک سپرده می شوند. تخلف
اقتصادی. موضوع گورهای گران قیمت و بازار سیاه قبر در آذرماه ۱۳۹۸ در رسانه های استان کرمانشاه مطرح شد. بر اساس گزارش های منتشرشده سازمان آرامستان های شهرداری کرمانشاه در ازای طبقهٔ دوم یک قبر ۳۰ ساله، مبلغ ۲ میلیون و ۱۰۰ هزار تومان طلب کرده که پس از شکایت خریدار مشخص می گردد که این سازمان بدون ارجاع موضوع به ستاد تنظیم بازار اقدام به افزایش قیمت قبر در گورستان بهشت زهرا نموده و در مجموع از محل فروش ۴۹ قبر یک طبقه و ۲۱۸ قبر دوطبقه در این گورستان، در مجموع مبلغ ۲ میلیارد و ۶۴۷ میلیون تومان تخلف مرتکب شده است.
ایستگاه راه آهن پکن جنوبی () بزرگترین ایستگاه راه آهن در شهر پکن، چین است. این ایستگاه که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای، راه آهن بین شهری پکن–تیانجین و خط راه آهن پکن–شانگهای متصل است.
آرامگاه آصف خان () آرامگاه یادمانی از قرن هفدهم است که در باغ شهدارا، در شهر لاهور، پنجاب واقع شده است. این بنا برای دولتمرد امپراتوری گورکانی هند میرزا حسن آصف خان، با عنوان "آصف خان ساخته شده است". آصف خان برادر نورجهان و برادر داماد امپراتور مغول جهانگیرشاه بود. مقبره آصف خان در مجاورت آرامگاه جهانگیر و در نزدیکی مقبره نور جهان واقع شده است. آرامگاه آصف خان در یک سبک معماری آسیای مرکزی، و معماری پارسی به سبک چارباغ ساخته شده بود. زمینه. آصف خان برادر امپراتور نور جهان و پدر ارجمند بانو بیگوم بود که به اسم ممتاز محل وصیت نامه شاه جهان شناخته می شد. در سال ۱۶۳۶، وی به عنوان "خان" و فرمانده کل ارتقاء یافت و یک سال بعد فرماندار لاهور شد. آصف خان در ۱۲ ژوئن ۱۶۴۱ در نبرد با نیروهای شورشی رجا جگات سینگ درگذشت؛ و مقرر گردید که مقبره وی در مجتمع آرامگاه شهدآرا باغ در لاهور توسط شاه جهان ساخته شود. تاریخ. امپراتور شاه جهان پس از درگذشت خان در سال ۱۶۴۱، آرامگاه را ساخت. به گفته عبدالحمید لاهوری، نویسنده "پادشاهنامه"، این آرامگاه به مدت ۴ سال تا سال ۱۶۴۵ با هزینه ۳۰۰۰۰۰ روپیه در دست ساخت بود. این مقبره به طور مستقیم د
ر غرب مقبره جهانگیر ساخته شده است و یک محور با مقبره جهانگیر تشکیل شده است که توسط اکبری سارای قطع شده است. در زمان حکومت امپراتوری سیک مقبره به شدت آسیب دیده است. گفته می شود که اولین قوانین سیک لاهور، گجار سینگ، لاها سینگ و سابا سینگ به مقبره آسیب رسانده اند و انجیر معابد بزرگی را در کنار حرم کاشته اند که مانع دیدن نمای آن می شود. درختان در دوره استعمار انگلیس برداشته شدند. طرح. مقبره با طرحی هشت ضلعی کاملاً از آجر ساخته شده است و در مرکز یک چهار ضلع بزرگ قرار دارد که از هر طرف ۳۰۰ متر فاصله دارد. مقبره روی یک سازه کبوترخانه مانند قرار دارد که ۳ فوت و ۹ اینچ نسبت به باغ بالاتر از سطح قرار گرفته است. هر طرف هشت ضلعی ۳۸ فوت ۸ اینچ اندازه دارد. معماری. نمای بیرونی. در زمان ساخت آن، مقبره به ذکر برخی از بهترین نمونه های هنرهای ساختمانی و صنایع دستی اشاره شده است. نمای بیرونی در اصل با سنگ مرمر آراسته شده است. کفها نیز با سنگ مرمر تزئین شده و با سنگهای قیمتی تزئین شده است.
مرکز مشترک تحلیل جنگ، یک فرماندهی وابسته به فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا است که با پیشنهاد راه حل های فنی راهبردی، در حفاظت از امنیت ملی ایالات متحده آمریکا مشارکت می کند. تاریخچه. ریشه تشکیل مرکز مشترک تحلیل جنگ به بحران گروگان گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا و انجام عملیات پنجه عقاب (عملیات طبس) در ایران در سال ۱۹۸۱ (میلادی) باز می گردد. در ۱۹۹۰ (میلادی) نام این دفتر، به «واحد تحلیل جنگ» و در ۱۹۹۳ (میلادی) به «مرکز تحلیل جنگ نیروی دریایی» تغییر یافت. مرکز مشترک تحلیل جنگ از یک دفتر برنامه ریزی کوچک به یک فرماندهی مشترک با بیش از ۴۰۰ نفر کارمند گسترش یافته است. با بزرگ شدن آن، در سال ۱۹۹۴ (میلادی) با پیوستن به ستاد مشترک ارتش (ایالات متحده آمریکا) نام کنونی «مرکز مشترک تحلیل جنگ» را گرفت. پس از آن در ۱۹۹۸ (میلادی) به عنوان یک فرماندهی مستقل مشترک وابسته به فرماندهی نیروهای مشترک ایالات متحده آمریکا (پیش از آن فرماندهی آتلانتیک ایالات متحده آمریکا) اسپین-آف شد. همکاری. مرکز مشترک تحلیل جنگ به طور مستقیم با کارکنان همه فرماندهی های یکپارچه، عناصر وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، فرماندهان جنگی (شامل:
ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا، ستاد فرماندهی اروپا ایالات متحده آمریکا، فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا، ستاد فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا، ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا، و فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا)، سرویس های نظامی، و دیگر وزارت ها و سازمان های دولتی، هماهنگی می کند تا به بحران ها پاسخ دهد. مرکز مشترک تحلیل جنگ، ۲ بار، برنده جایزه واحد مشترک شایسته، و برای دستاورد چشمگیر خود در تحلیل شبیه سازی و مدل سازی، ۲ بار برنده جایزه دفتر هماهنگی شبیه سازی و مدل سازی، شده است.
پروانه سلاح گرم، پروانه یا مجوزی است که یک سازمان دولتی (معمولاً پلیس) صادر می کند و به دارنده پروانه، اجازه خرید، نگهداری، مالکیت، یا همراه داشتن سلاح گرم را می دهد که اغلب با شماری، شرط ها یا محدودیت ها همراه است. دانستن شرایط لازم برای نگهداری، یا گذراندن دوره های آشنایی با ایمنی سلاح گرم، بررسی پیشینه دارنده، و مانند آنها از اصلی ترین شرط ها هستند. برای همه حوزه های قضایی، نیازی به پروانه سلاح گرم نیست. همچنین ممکن است برخی کشور یا ایالت ها برای خرید سلاح گرم یا تفنگ، به «پروانه خرید» نیاز داشته باشند. دامنه تأثیر پروانه یا مجوز سلاح گرم، بسته به گونه سلاح یا کاربرد آن، فرق می کند و برای دارنده اسلحه، کاربرد قانونی آنرا تعریف می کند. ممکن است برخی حوزه های قضایی، برای مالکیت، شکار، ورزش تیراندازی، همراه داشتن اسلحه به صورت پنهان، یا کسب وکار (فروشندگی یا ساخت سلاح) نیاز به پروانه داشته باشند. ممکن است برخی حوزه های قضایی برای مسلسل، تفنگ ساچمه زنی، تفنگ دستی، پروانه های جداگانه ای نیاز داشته باشند. شرایط داشتنِ پروانه سلاح گرم معمولاً علاوه ثبت سلاح گرم است. برای نمونه در استرالیا، شماره سریال ثبت اسلحه گ
رم باید به نام دارنده آن باشد که دارنده پروانه سلاح گرم است.
ایستگاه راه آهن تیانجین غربی () یک ایستگاه راه آهن در شهر تیانجین، چین است این ایستگاه که در سال ۱۹۱۰ تاسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای و خط راه آهن پکن–شانگهای متصل است.
مسجد ایا صوفیه کوچک یا ایا صوفیه صغیر (به ترکی: Küçük Ayasofya Camii)، قبلاً کلیسای مقدسین سرجیوس و باکوس بوده که در زمان امپراتوری عثمانی به مسجد تبدیل شده است. این ساختمان بیزانس با یک نقشه گنبدی-مرکزی در قرن ششم توسط ژوستینین بنا شده است، این بنا از مهم ترین بناهای اولیه بیزانس در استانبول است که در آن زمان به عنوان زینتی برای کل شهر شناخته می شد. محل. این ساختمان در استانبول، در منطقه فاتیح، در فاصله کمی از دریای مارمارا، در نزدیکی ویرانه های کاخ بزرگ قرار دارد. هم اکنون با خط راه آهن حومه سیرکچی - هالکالی و جاده ساحلی، خیابان کندی، از دریا جدا شده است. تاریخ. دوره بیزانس. بر طبق افسانه ها، در زمان سلطنت جاستین اول، خواهرزاده وی جوستینین به توطئه علیه تاج و تخت متهم شده و به اعدام محکوم شده بود، از حضور مقدسین سرگیوس و باکوس در برابر جاستین جلوگیری شد و به خاطر بی گناهی جوستینین تعهد کرد. با این تعهد او آزاد شد و به عنوان سزار به زندگی خود ادامه داد و با قدردانی قول داد که هنگامی که امپراتور شد کلیسایی را به مقدسین اختصاص دهد. ساخت این کلیسای مقدسین سرجیوس و باکوس، بین سالهای ۵۲۷ تا ۵۳۶ میلادی، از اولین ا
قدامات سلطنت جوستینین اول بود. دوره عثمانی. پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمانی در سال ۱۴۵۳، این کلیسا تا زمان سلطنت بایزید دوم دست نخورده باقی ماند. سپس در بین سالهای ۱۵۰۶ تا ۱۵۱۳ به یک مسجد تبدیل شد. در سال ۱۷۴۰ توسط وزیر اعظم وقت، مسجد مورد بازسازی و احیاء قرار گرفت. خسارات ناشی از زمین لرزه های سال ۱۶۴۸ و ۱۷۶۳ در سال ۱۸۳۱ و در دوره سلطنت سلطان محمود دوم تعمیر شد. در سال ۱۷۶۲ اولین مناره مسجد ساخته شد و در سال ۱۹۴۰ تخریب شد و دوباره در سال ۱۹۵۶ ساخته شد. سرعت فروپاشی و تخریب ساختمان که قبلاً به دلیل رطوبت و زمین لرزه در طی قرن ها صورت می گرفت، پس از ساخت راه آهن شتاب بیشتری گرفت. قسمت هایی از سنت پیتر و پولس در جنوب ساختمان برای قرار دادن خط ریلی تخریب شده اند. خسارات دیگر ناشی از استفاده ساختمان به عنوان مسکن پناهندگان در جنگهای بالکان بود. با توجه به تهدیدهای فزاینده مربوط به این ساختمان، سالها پیش این بنا به لیست بازدید یونسکو از بناهای در معرض خطر اضافه شد. صندوق جهانی آثار تاریخی در سالهای ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ آن را عنوان یک بنا در معرض خطر معرفی کرد. پس از مرمت گسترده ای که چند سال به طول انجامید و در سپتامب
ر ۲۰۰۶ به پایان رسید، این مکان دوباره برای بازدید عموم و برای عبادت گشوده شد. معماری. خارجی. سنگ تراشی بیرونی سازه روش معمول آن دوره را در قسطنطنیه اتخاذ می کند، که از آجرهای فرورفته در تخت های ضخیم از ملات استفاده می کند. دیوارها توسط زنجیرهای ساخته شده از بلوک سنگی کوچک تقویت شده اند. داخلی. در داخل بنای آن یک ستون زیبا دو طبقه قرار دارد که در امتداد ضلع شمالی، غربی و جنوبی می گذرد و دارای کتیبه ای ظریفی است. ستون ها به صورت متناوب از مرمرهای عتیقه ای و قرمز سنگ مرمر هستند. از دکوراسیون داخلی کلیسا چیزی باقی نمانده است، اما مسیحیان معاصر توصیف می کنند که در موزائیک هایی با دیوارهای سنگ مرمر متنوع پوشیده بوده است. در زمان تبدیل کلیسا به مسجد، پنجره ها و ورودی تغییر یافته، سطح کف بلند شده، و دیوارهای داخلی گچ کاری شده است. جستارهای وابسته. ایا صوفیه بزرگ
گورستان مکلی (؛ ) یکی از بزرگترین شهر مردگان جهان است که در مساحتی به طول ۱۰ کیلومتر مربع در نزدیکی شهر تهته، در استان سند پاکستان واقع شده است. این سایت تقریباً ۵۰۰۰۰۰ تا ۱ میلیون مقبره در طی یک دوره ۴۰۰ ساله ساخته شده است. این گورستان دارای چندین بنای بزرگ تشییع جنازه است که متعلق به خانواده سلطنتی، قدیسان مختلف صوفیان و دانشمندان است. این سایت در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک میراث برجسته از تمدن سندی بین قرن ۱۴ و ۱۸ به عنوان میراث جهانی یونسکو در پاکستان ثبت شده است. محل. گورستان مکلی در شهری با همین نام، که در یک فلات حدود ۶ کیلومتر از شهرستان تهته واقع شده، که پایتخت ایالت سند تا قرن ۱۷ بوده است. تقریباً در ۹۸ کیلومتری شرق کراچی، در نزدیکی جبهه دلتای رود سند در جنوب شرقی سند قرار دارد. جنوبی ترین نقطه این مکان تقریباً ۵ مایل با ویرانه های قلعه قرون وسطایی قلعه "قصر" فاصله "دارد." نام. گفته می شود که این سایت و تپه های اطراف آن اسم خود را از افسانه ای یاد می کنند که در آن یک زائر حج در محل متوقف شده و مکان را مکه اعلام می کند. گفته می شود که شخص صوفی شیخ حمد جمالی پس از شنیدن داستان زائر، این مکان را «ماکلی» یا «
مکه کوچک» نامگذاری کرده است. تاریخ. شیخ جمالی، روحانی، شاعر و محقق صوفی، "خانقاه" یا محل اجتماع صوفیان را در مکلی تأسیس کرد و سرانجام در همان جا دفن شد. فرمانروای قرن چهاردهم تراخان، جم تماچی، قدیس را گرامی می داشت و آرزو می کرد که در نزدیکی قدیس دفن شود، و سنت استفاده از مکلی را به عنوان مکان تشییع جنازه آغاز کرد. این مکان به عنوان یک سایت بزرگ تشییع کننده مردگان در زمان حکومت سلسله جامیان، که پایتخت خود را در نزدیکی تتا ساخته بود، به اوج و شناخت رسید. از نظر معماری بسیاری از آرامگاه های موجود در این سایت مربوط به زمان امپراتوری گورکانی هند، بین سالهای ۱۵۷۰ و ۱۶۴۰ میلادی است. طرح. مکلی گورستان ۱۰ کیلومتر مربع را اشغال می کند و حداقل ۵۰۰۰۰۰ مقبره دارد. این منطقه از "پیر" پاتو در انتهای جنوبی مکلی هیلز، به سمت شمال به شکل تقریباً الماس امتداد یافته است. لبه شرقی آن توسط خط الراس تپه های مکلی شکل گرفته است. بزرگترین بناهای تاریخی عموماً در لبه جنوبی سایت یافت می شود، اگرچه مقبره های ساما در شمال یافت می شود. تکامل معماری. معماری تشییع جنازه بزرگترین بناهای تاریخی، تأثیرات مسلمان، هندو، پارسی، مغولی و گجراتی را
بازتاب می کند، به شیوه سند پایین که به سبک "چائوکندی" معروف شد، به نام آرامگاه های چوخندی در نزدیکی کراچی نامگذاری شد. سبک "چوخندی" که تخته سنگهای ماسه سنگی را که به دقت توسط سنگهای در طرح های پیچیده حک شده اند، "به وجود آمد". قدیمی ترین مقبره ها سه تا شش صفحه سنگی که در بالای یکدیگر قرار گرفته بودند را به شکل یک هرم کوچک ساخته شده اند. مقبره سلطنتی. مقبره سلطنتی چشمگیر به دو شاخه اصلی تقسیم می شود: آنهایی که از دوره جامیان تشکیل می شوند، شاخه خود را تشکیل می دهند، در حالی که دوره ترخان، ارغون خان و مغول ها در یک جا جمع شده اند. مکلی گورستان در سال ۱۹۸۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. سیل ۲۰۱۰ پاکستان باعث وخیم تر شدن وضعیت این مکان تاریخی شد.
نقشه آینده روشی برای ساخت یک سناریو بر پایه گردآوری رویدادهای پیش بینی شده است. مفهوم نقشه آینده بر این ایده، استوار است که گروهی از مردم که دیدگاه های جزئی اعضای خود را در یک مجموعه مشترک، همرسانی شده، گفتگو شده، و به اندازه کافی بزرگ از رخدادهای پیش بینی شده، ادغام می کند می تواند در نهایت، "آینده همرسان شده" خود را آشکار کند. چون روش شناسی بازار تحلیل سیاست، پویا است و در یک بستر ویکی انجام می شود آینده ای که آن گروه از مردم از خود نشان می دهند دائماً در حال تغییر است. با این روند، گروه، یاد می گیرد که چگونه با تغییرات آینده، سازگار شود و توانایی خود را برای رویارویی با "رخدادهای پیش بینی نشده" افزایش دهد یا "آمادگی برای آینده"را بهبود دهد.
ایستگاه راه آهن شانگهای هونگکیائو () یکی از چهار ایستگاه راه آهن بزرگ در شهر شانگهای، چین است است که در کنار فرودگاه بین المللی شانگهای هونگچیائو واقع شده است. این ایستگاه که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای، قطار تندرو شانگهای–هانگژو و راه آهن بین شهری شانگهای–نانجینگ متصل است. ایستگاه شانگهای هونگکیائو با مساحت کلی ۱٫۳ میلیون مترمربع، بزرگترین ایستگاه راه آهن آسیا است و روزانه ۲۱۰٬۰۰۰ نفر مسافر را جابه جا می کند.
غذای محلی، غذایی است که در فاصله کمی از جایی که مصرف می شود تولید می شود و اغلب همراه با یک ساختار اجتماعی و زنجیره تأمین متفاوت از سیستم سوپرمارکتی بزرگ است. جنبش های غذای محلی با هدف ایجاد ارتباط با تولیدکنندگان مواد غذایی و مصرف کنندگان در همان منطقه جغرافیایی، توسعه شبکه های غذایی متکی و مقاوم تر هستند. بهبود اقتصاد محلی یا تأثیر بر بهداشت همگانی، محیط زیست یا جامعه در یک مکان خاص است. این اصطلاح همچنین توسعه یافته تا نه تنها موقعیت جغرافیایی تأمین کننده و مصرف کننده را شامل شود بلکه می تواند "از نظر خصوصیات اجتماعی و زنجیره تأمین " نیز تعریف شود. به عنوان مثال، ابتکارات غذایی محلی اغلب شیوه های کشاورزی پایدار و ارگانیک را ترویج می کند، اگرچه این موارد صریحاً با نزدیکی جغرافیایی تولیدکننده و مصرف کننده ارتباط ندارند. غذای محلی جایگزینی برای مدل جهانی مواد غذایی است، که معمولاً غذا قبل از رسیدن به مصرف کننده، مسافت طولانی ترابری را طی می کند. پیشینه. در ایالات متحده آمریکا، جنبش غذای محلی به قانون تعدیل کشاورزی در سال ۱۹۳۳ رهنمون شده است که یارانه های کشاورزی و حمایت از قیمت ها را افزایش داد. جنبش معاصر آم
ریکایی را می توان به قطعنامه های پیشنهادی دستورالعمل های انجمن آموزش تغذیه در سال ۱۹۸۱ پی گیری کرد. این قطعنامه های تا حد زیادی ناموفق، تولید محلی را به تدریج از دست دادن زمین های کشاورزی تشویق می کنند. این برنامه «رژیم های پایدار» را توصیف می کند - اصطلاحی که آن زمان برای عموم آمریکایی جدید بود. در آن زمان، این قطعنامه ها با انتقاد شدید از سوی مؤسسات حرفه ای تجارت روبرو شده بودند، اما از سال ۲۰۰۰ تاکنون تجدید نظر جدی برای حمایت از آنها وجود داشته است. در سال ۲۰۰۸، لایحه مزرعه ایالات متحده برای تأکید بر تغذیه اصلاح شد: "این افراد سالمندان کم درآمد را با استفاده از کوپن برای استفاده در بازارهای محلی تولید می کند و بیش از یک میلیارد دلار به برنامه میوه و تره بار تازه اضافه می کند، که این محصول میان وعده های سالم را در اختیار شما قرار می دهد. ۳ میلیون کودک کم درآمد در مدارس ". هیچ تعریف واحدی از سیستمهای غذایی محلی وجود ندارد. فواصل جغرافیایی بین تولید و مصرف در حین حرکت متفاوت است. با این حال، عامه مردم می دانند که «محلی» ترتیب بازاریابی را توصیف می کند (به عنوان مثال کشاورزان که به طور مستقیم در بازارهای منطقه
ای و یا مدارس به کشاورزان می فروشند). تعاریف می تواند بر اساس مرزهای سیاسی یا جغرافیایی یا مایل های غذایی باشد. در قانون مواد غذایی، حفاظت و انرژی آمریکا در سال ۲۰۰۸ آمده است: (۱) محل یا منطقه ای که محصول نهایی در آن عرضه می شود، به طوری که کل مسافتی که محصول جابجا می شود کم تر از ۴۰۰ مایل از مبدأ محصول است؛ یا: (۲) در حالتی که در آن محصول تولید می شود. — H. R. 2419 در ماه مه ۲۰۱۰، USDA این تعریف را در یک اعلامیه اطلاع رسانی تصدیق کرد. مفهوم «محلی» نیز از نظر بوم شناسی، که در آن تولید مواد غذایی است که از منظر یک واحد اکولوژیکی اساسی تعریف شده توسط آب و هوا، خاک، آن در نظر گرفته حوضه، گونه و محلی سیستم کشاورزی، یک واحد نیز به نام ناحیه بوم شناختی (منطقه اکولوژیکی) یا یک حوضه غذاریز مشابه حوضه های آبخیزداری، مواد معدنی مواد غذایی روند مکانی را که از کجا تهیه می شود و در آنجا به پایان می رسد، دنبال می شوند. بازارهای غذایی محلی معاصر. در آمریکا فروش مواد غذایی محلی در سال ۲۰۰۷ به ارزش ۱/۲ میلیارد دلار بود که در مقایسه با بیش از ۵۵۱ میلیون دلار در سال ۱۹۹۷ دو برابر شده بود. در سال ۲۰۰۹، ۵٫۲۷۴ بازار کشاورزان وجود
داشت در مقایسه با ۲٫۷۵۶ در سال ۱۹۹۸. در سال ۲۰۰۵، ۱٫۱۴۴ سازمان کشاورزی تحت حمایت جامعه (CSA) وجود داشت. در سال ۲۰۰۹، ۲٫۰۹۵ برنامه مزرعه به مدرسه وجود داشت. با استفاده از معیارهایی از قبیل اینها، یک سازمان مزرعه ای در ورمونت و حمایت از مواد غذایی، Strolling of Heifers، فهرست سالانه Locavore را منتشر می کند، رتبه ای از ۵۰ ایالت آمریکا به علاوه پورتوریکو و ناحیه کلمبیا. در فهرست ۲۰۱۶، سه ایالت برتر ورمونت ، ماین و اورگان، در حالی که سه ایالت با رتبه پایین نوادا، تگزاس و فلوریدا بودند. اکنون وب سایتهایی وجود دارند که هدف آنها ارتباط مردم با تولیدکنندگان مواد غذایی محلی است. آنها غالباً نقشه ای را درج می کنند که تولیدکنندگان میوه و سبزیجات می توانند موقعیت مکانی خود را مشخص کرده و محصولات خود را تبلیغ کنند. همچنین در ایران پلتفرمی چون بومی اپ در سال ۲۰۲۰ درصدد عرضه محصولات بومی هر منطقه توسط اهالی ساکن همان منطقه، سفیر بومی، برآمده است. سوپر مارکتهای زنجیره ای همچنین در عرصه غذاهای محلی مشارکت دارند. در سال ۲۰۰۸ وال مارت اعلام کرد قصد دارد ۴۰۰ میلیون دلار برای تولید محصولات محلی تولید کند. زنجیرهای دیگر، مانند وگ
من (زنجیره ۷۱ فروشگاه در شمال شرقی)، مدت هاست که با جنبش غذایی محلی همکاری می کند. مطالعه جدیدی که میگوئل گومز، اقتصاددان انجام داده، نشان داد که زنجیره تأمین سوپر مارکت ها در مقایسه با بازارهای کشاورزان، خیلی بهتر از نظر مایل غذا و مصرف سوخت برای هر پوند عمل می کند. غذاهای محلی عجیب و کمتر شناخته شده ی ایرانی. در کنار غذاهای محلی معروف، یک سری از غذاهای محلی هستند که کمتر شناخته شده و یا عجیب و غریب اند. سغدو ( دلمه سیراب شیردان ) لرستان. اگر طرفدار کله پاچه باشید، حتما از این غذای سنتی و البته کمی عجیب لرستانی خوشتان می آید. سغدو به دوشکل درست می شود؛ در نوعی از اون که قرمز رنگه، مواد دلمه را داخل سیرابی می ریزند و می پیچند، درست مثل سایر انواع دلمه ها. در شکل دیگر آن، سیرابی را با برنج، آلو، شوید و روغن حیوانی می پزند که رنگ آن مثل کله پاچه زرد است. آش میوه اردبیل. آش میوه یکی از آش های مخصوص مناطق آذربایجان به ویژه اردبیل است. این آش به دلیل داشتن انواع و اقسام میوه های خشک و برگه هایی مثل: زردآلو، آلوی خورشی، آلبالو و آلو قیسی، سبک و شستشو دهنده ی دستگاه گوارش است و ارزش غذایی بالایی هم دارد. برای پختن آ
ش میوه اکثرا از سبزی استفاده نمی شود، اما در صورت تمایل به آن تره، جعفری، گشنیز و برگ چغندر اضافه می کنند. اشکنه تخم خربزه خراسان. از آنجایی که خراسان به خربزه های خوبش معروف است، مردم این منطقه از تخم خربزه برای پخت غذایی خوشمزه به بهترین شکل ممکن استفاده می کنند. برای پخت اشکنه تخم خربزه، ابتدا تخم خربزه را جدا می کنند و آن را روی حرارت ملایم بو داده و می سابند و به همراه آب می پزند. بعد از پخت کامل آن را از صافی رد می کنند و در نهایت شیره خالص به دست آمده از تخم خربزه را همراه با پیاز سرخ شده و کشک و نمک روی حرارت قرار می دهند تا آماده بشود. کارزارهای (کمپین های) غذای محلی. کارزارهای غذایی محلی در حمایت از کشاورزان کوچک محلی موفق بوده اند. به گفته اداره زراعت، پس از کاهش بیش از یک قرن، تعداد مزارع کوچک در ۲۰ سال گذشته به میزان ۲۰ درصد، به ۱/۲ میلیون نفر رسید. در شهر گراس (اتریش)، چندین رستوران با نشان "" منطقه گنوس "، نشانه ای را به نمایش می گذارند که به رستوران با استفاده از مواد اولیه از منابع محلی و تعهد به سنتهای تزئین غذاهای منطقه اشاره دارد. کارولینای شمالی. در سال ۲۰۰۹ با راه اندازی ۱۰٪ فعالیت های ک