Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
: شیشه، کریستال، تریاک، حشیش و هروئین در تمام بندها رایج است و هیچگونه اقدام جدی برای جمع کردن این بساط از سوی مسئولین زندان صورت نمی گیرد، و اعتراض زندانیان در برابر این وضعیت نیز با فرستادن به قرنطینه، شکنجه و تهدید همراه است. در ۹ بهمن ۱۳۹۵ یکی زندانی ۳۰ ساله در زندان سراوان بنام اکبر کمالی در قرنطینه زندان با ناراحتی قلبی مواجه شد که در اثر عدم رسیدگی جان سپرد و جهان تیغ، مسئول حفاظت زندان سایر زندانیان را تهدید کرد که نباید خبر این فوت را به بیرون بدهند. توضیح آن که بهداری زندان سراوان دارای هیچ گونه امکانات برای مداوای بیماران نیست. تنها یک پزشک ماهی یک یا دو بار برای معاینه بیماران به زندان سر می زند. اعدام در زندان سراوان. در ۱۶ مرداد ۱۳۹۳ گزارش شد که ۲ نفر در زندان سراوان اعدام شدند اسامی آن ها محمد حنیف میر بلوچ زهی و عزیز نوتی زهی بودند. در ۷ خرداد ۱۳۹۶ در یک اعدام جمعی در زندان سراوان دست کم ۳ زندانی در محوطه زندان بدار آویخته شدند. اسامی این زندانیان عبارت اند از دوست محمد دوشنبه زهی حدوداً ۶۵ ساله، اسلام نارویی ۳۳ ساله و کولیان یار احمدزهی ۳۷ ساله. قوه قضائیه خبر این اعدام ها را منتشر نکرده است.
الکساندر سومه (; ; – ) یک شاعر و نمایش نامه نویس اهل فرانسه بود. یکی از سروده های وی به نام «"نُرما، یا کودک کشی"» منبع الهام اپرای نرما اثرِ وینچنتزو بلینی بوده است. در دوران سلطنت لوئی هجدهم، او ابتدا کتابدار سن کلو بود و بعدها به رامبوئییه و کومپین منتقل شد.
جودیتا پاستا (؛ – ) خواننده اپرا اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی از شاگردانِ جیرولامو کرشنتینی و فردیناندو پائر بود. او را با خوانندهٔ برجستهٔ قرن بیستم میلادی ماریا کالاس، مقایسه کرده اند.
جولیا گریزی (؛ ۲۲ مه ۱۸۱۱ – ۲۹ نوامبر ۱۸۶۹) یک خواننده برجستهٔ اپرا اهل پادشاهی ایتالیا بود. او در بسیاری از نقاط اروپا، ایالات متحده آمریکا و آمریکای جنوبی برنامه اجرا کرد و بسیاری وی را یکی از برترین سوپرانوهای قرن نوزدهم میلادی می دانند. مقبرهٔ او در گورستان پر-لاشز پاریس است.
آدام تاوبیتز (؛ زادهٔ ) آهنگساز و موسیقی دان جاز و کلاسیک اهل آلمان است. وی در نواختن سازهای ویولن، ترومپت و گیتار تبحر دارد. از سال ۱۹۹۷ تاوبیتز پس از کلودیو آبادو، دومین ویولنیست اصلی در ارکستر فیلارمونیک برلین بوده است.
دومنیکو دونزلی (؛ – ) خواننده اپرا اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی صدایی قوی داشت و مابین سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۴۱ میلادی، موفقیت های چشمگیری در پاریس، لندن و زادگاهش ایتالیا به دست آورد. داستان هایی نقل شده که تلاش برای تقلید از سبک پرقدرت آوازخوانی دونزلی ممکن است باعث مرگ یکی از همکاران جوان او، آمریکو زبیگولی، شده باشد. زبیگولی در سال ۱۸۲۱ همراه با دونزلی برای اجرای نخستین اپرای «زُرایدا دی گرانادا» اثر گائتانو دونیزتی در «تئاترو آرژانتینا» رم به کار گرفته شده بود. گفته می شود که زبیگولی هنگام تمرین ها، در تلاش برای رسیدن به قدرت اجرای دونزلی، رگی در گلویش پاره شد و در نتیجه جان سپرد.
وینچنتزو نگرینی (؛ – ) خواننده باس-باریتون اپرا اهل ایتالیا بود. بیشتر نقش های مهم باس-باریتون را در تالارهای مشهور ایتالیا، به وی واگذار می کردند (از جمله نقش «اورو وِزو» در نرما). وی به دلیل ناراحتی شدید قلبی در سن ۳۵ سالگی در میلان درگذشت.
خورخه گونسالنز (; زاده – درگذشته ) یک هنرپیشه، بازیکن بسکتبال و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل آرژانتین بود. او به عنوان بلند قد ترین کشتی گیر حرفه ای شناخته میشود،از معروفترین مسابقات وی میتوان به مسابقه وی در WRESTLE MANIA 9 در سال 1993 در مقابل آندرتیکر اشاره کرد. قد او به طور رسمی ٢،۳۱ متر اعلام می شد و بدین ترتیب، بلندقدترین کشتی گیر تاریخ دبلیودبلیوئی محسوب می شد.خورخه گونسالس در سن ۱۶ سالگی ۲٫۱۹ متر قد داشت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "بی واچ" اشاره نمود.
ورزشگاه برژر () یک ورزشگاه فوتبال در شهر پاریس بود. در این ورزشگاه در سال ۱۹۱۸ تأسیس و در سال ۱۹۲۶ بسته شده است. این ورزشگاه میزبان بخشی از مسابقات فوتبال بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بوده است.
پاول فانک دو (به انگلیسی: Lt. Gen. Paul E. Funk II)؛ (زاده ۱۹۶۰) ژنرال سه ستاره اهل ایالات متحده آمریکا است که در پنجم سپتامبر ۲۰۱۷ فرماندهی مرکز عملیات «عزم راسخ» علیه داعش در سوریه و عراق را از استفن تاونزند تحویل گرفت. قبل از این پست، وی فرمانده سپاه سوم در فورت هود بود، پدر او نیز به عنوان یک ژنرال سه ستاره، فرمانده سپاه سوم در فورت هود بود. زندگی. فانک در سال ۱۹۶۰ در فورت هود تگزاس آمریکا به دنیا آمده و از دبیرستان نوکس فورت فارغ التحصیل شده است. وی در فورت هود ازدواج کرده است. او فارغ التحصیل داشنگاه ایالی مونتانا است. مدال ها. مدال خدمات برجسته، مدال خدمات دفاع برتر، لژیون شایستگی با سه خوشه برنز، مدال برنز ستاره به سه خوشه برگ بلوط برنز، مدال خدمات مدافعان، مدال خدمات با دو خوشته بلوط برنز، مدال سپاس ارتش با چهار خوشه برگ بلوط برنز، مدال موفقیت ارتش، مدال خدمات دفاع ملی با یک ستاره برنزی، مدال خدمات غرب آسیا با سه ستاره برنز، مدال کمپین بین المللی افغانستان با یک ستاره برنز، مدال کمپین بین المللی عراق با چهار ستاده برنز، مدال کمپین بین المللی، مدال جنگ جهانی علیه تروریسم، روبان خدمات ارتشی، مدال خدمات
خارج از کشور شماره، مدال ناتو، مدال آزادی کویت و مدال مبارزه با تروریسم
ورزشگاه پرشینگ () یک ورزشگاه در شهر پاریس، فرانسه بود. این ورزشگاه در سال ۱۹۱۹ تأسیس و در دهه ۱۹۶۰ میلادی تخریب شده است، ورزشگاه پرشینگ میزبان بخشی از مسابقات فوتبال بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بوده است.
ورزشگاه پاریس () یک ورزشگاه فوتبال در شهر سینت کوین، سن-سن-دنی، فرانسه است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۰۹ تأسیس شده یکی از ورزشگاه های میزبان مسابقات فوتبال بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بوده است.
تروریست ()بیست و دومین رمان نوشته شده توسط جان آپدایک است. معرفی داستان. تمرکز این داستان بر روی یک نوجوانمسلمان متولد شده در آمریکا به نام احمد اشماوی است، اگرچه جک لوی به عنوان مشاور راهنمای زندگی دبیرستانی احمد نقش اصلی را بازی می کند. این رمان به دنبال کشف جهان بینی و انگیزه های بنیادگرایی مذهبی (به ویژه در اسلام) است، در حالی که در عین حال اخلاق و شیوه زندگی ساکنان حومه نیوجرسی در کمربند زنگار حومه «چشم انداز جدید» را به تصویر می کشد. پیرنگ. این رمان با صبحت تک گویی کوتاه احمد شروع می شود که وضعیت جوانان آمریکایی را در قالب جوانانی در راهروهای دبیرستان ها توصیف می کند. او با یک پسر مسن تر به نام تیلی نول که فکر می کند احمد با دوست دخترش بنام جوریلین رابطه دارد درگیر می شود. در حالیکه احمد نسبت به آن دختر تمایلات جنسی دارد، بر اساس آموزه های دینی، او آن ها را سرکوب می کند. احمد در مسجد خود (واقع در یک کلوپ رقص متروکه در بالای اداره اوراق قرضه) آرامش پیدا می کند. او قرآن را تحت نظارت امام مسجد بنام شیخ رشید مطالعه می کند. او معتقد است که اعتقاد راسخ وی نسبت به معلم اش قویتر می گردد چرا که گرایش شیخ به تفسی
ر احادیث محمد پیامبر به لحاظ شکل ظاهری، آثاری از تردیدات ذهنی را نشان می دهد. حامی احمد در خانه مادر مسامحه کار او بنام ترزا مولوی، یک نسل سوم آمریکایی ایرلندی است که در حالی که به عنوان بعنوان یک کاتولیک مطرح است اعتقادات مذهبی خود را ترک کرده است. از سوی دیگر، احمد ستایش کورکورانه ای از پدر غائبش می کند که یک مهاجر مصری بوده و زمانی که وی تنها سه سال داشت، او و مادرش را ترک می کند. به دلیل اعتقادات مذهبی و بازبودن نسبی نسبت به رابطه جنسی و روابط با مردان، او به یکی از موضوعات مورد تنفر احمد تبدیل شده است - هرچند در این رابطه ـ او همچنین به عنوان یک عشق وظیفه شناس پذیرفته می شود. از سوی دیگر، احمد پدر پدرش، مهاجر مصری است که از او و مادرش زمانی که احمد سه ساله بود رها کرد. یکی از عاشقان ترزا در این رمان، مشاور راهنمای احمد بنام جک لوی است که در آغاز او را ملاقات می کند تا احمد را بسوی کالج و خارج از مسیر انتخاب شده اش هدایت کند. لوی یک آمریکایی یهودی است که اعتقادات مذهبی خود را (مانند بسیاری از شخصیت های رمان) رها کرده است. وی هنوز هم آداب و رسوم دین یهودی را حفظ کرده است. او مانند احمد یک منتقد فرهنگ آمریک
ایی است اما به جای مشاهده آن بلحاظ فاصله پیدا کردن از خدا، او آن را به عنوان نتیجه وقایع تاریخی و سکولاریته می بیند. احمد آرزو می کند که بنا به خواسته «شیخ»، یک راننده کامیون شود چرا که رانندگی یک مهارت پراتیک خوب در رقابت هاست. این در حالی است که مطالعات آکادمیک، تنها در خدمت پیشبرد باورهای سکولار آمریکایی هاست. او همچنین واهمه دارد که مطالعات آکادمیک تردیدات گاه وبیگاه مذهبی اش را تقویت خواهد کرد. رانندگی مسیری است که احمد را بسمت درگیر شدن در توطئه تروریستی علیه آمریکائیان بی دین (غیر مسلمان) هدایت خواهد کرد ـ تلاشی برای انفجار تونل لینکلن پائین تر از رودخانه هادسون. احمد موافقت کرد کامیون را به تونل برساند و خود را منفجر کند. در روز حمله برنامه ریزی شده، همدستان او در محلی که برنامه ریزی شده بود حضور ندارند. احمد برای اجتناب از دستگیری توسط پلیس فدرال، تصمیم می گیرد که مأموریت انتحاری را به تنهایی انجام دهد. احمد، قبل از اینکه با خودروی بمب گذاری شده وارد اتوبان شود با جک لوی در کنار جاده مواجه می شود. خواهر زن جک بنام هرمیون فوگل به او هشدار داد که احمد به احتمال زیاد درگیر یک عملیات تروریستی است. جک سوا
ر کامیون احمد شده و با هم به تونل لینکلن می روند. جک سعی می کند که احمد را برای انصراف از بمب گذاری متقاعد کند. جک برای احمد فاش می کند که این یک توطئه دولتی است و در حقیقت، دوست او و همکار توطئه گرش بنام چارلز چهاب، عامل مخفی سیا بوده است. جک همچنین به داشتن رابطه با مادر احمد در چند ماه گذشته اعتراف می کند. مادامیکه احمد به محل بمب گذاری نزدیک می شود تفسیر خود از اسلام که خدا نمی خواهد کسی کشته شود را بازبینی می کند و تصمیم می گیرد که از عمل تروریستی خود منصرف شود. او و جک با هم از سمت پل جرج واشینگتن به طرف منهتن حرکت می کنند تا به نیوجرسی بازگردند.
مارک سندریچ (؛ ۲۶ اکتبر ۱۹۰۰ – ) کارگردان، تهیه کننده و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از آثار او در زمینه کارگردانی می توان فیلم های "کلاه سیلندری"، "طلاق خوش"، "سبکبار و بی خیال" و "مسافرخانه تعطیلات" را برشمرد.
بلوار نوبهار خیابانی در شهر کرمانشاه است که در مرکز این شهر قرار گرفته و از سمت جنوب از سه راه بیست و دو بهمن آغاز شده و از سمت شمال تا بلوار گلریزان امتداد می یابد. ساخت بخش جنوبی این خیابان در سال های ۱۳۴۱ همراه با ساخت کوی بیست و دو بهمن کرمانشاه انجام شد و در سال های بعد به سمت شمال توسعه یافت. بلوار نوبهار خیابانی تجاری در بخش نوساز شهر کرمانشاه است و یکی از حوزه های عمومی و مراکز تجمع مردم در این شهر به شمار می آید. طول این بلوار ۲۱۵۰ متر و کشیدگی آن دقیقاً در محور شمالی-جنوبی است. نامگذاری. خیابان نوبهار از بدو تأسیس به همین نام نامگذاری شد، اما بخش شمالی آن از چهارراه سیمتری دوم به سمت بلوار گلریزان در بین مردم به "مرکزی" معروف بود. از سال ۱۳۹۴ بخشی از قسمت شمالی بلوار نوبهار از میدان مرکزی تا بلوار گلریزان به نام «"بلوار شهید پیری"» نامگذاری شده است. تاریخچه. بلوار نوبهار بخشی از خیابان کشی هایی بود که در طرح کوی بیست و دو بهمن کرمانشاه پیش بینی شده بود. بخش جنوبی این خیابان که همزمان با آغاز ساخت این کوی از سال ۱۳۴۱ ساخته شده و قدمت بیشتری دارد، با درختان کاج درختکاری شده است. بخش های شمالی تر که بع
داً و در نتیجهٔ تکمیل کوی بیست و دو بهمن ساخته شده است، با درختان افرا درختکاری شده است. این بخش های جدیدتر همچنین دارای پیاده رویی است که از میان بلوار می گذرد و تا بلوار گلریزان در شمال آن امتداد دارد. در طرح اولیهٔ ساخت این بلوار همانند کوی بیست و دو بهمن، کاربری مسکونی پیش بینی شده است، اما با رشد جمعیت و تغییرات اقتصادی و اجتماعی در دهه های بعد این خیابان کاربری تجاری پیدا کرده و بسیاری از واحدهای مسکونی ویلایی ساخته شده در آن به آپارتمان و نیز واحدهای تجاری تغییر کاربری داده اند. بخش شمالی این بلوار از تغییر کاربری در امان بوده، اما آپارتمان سازی چهرهٔ آن را دگرگون کرده است. ورودی ها و برخوردگاه ها. بلوار نوبهار در مسیر خود از سه راه بیست و دو بهمن در جنوب آغاز شده و با گذر از چهارراه نوبهار، چهارراه سیمتری دوم و میدان مرکزی از سمت شمال به بلوار گلریزان می رسد. طرح تبدیل خیابان به پیاده رو. در فروردین ۱۴۰۳ شهردار کرمانشاه از برنامه ریزی برای پیاده راه سازی خیابان نوبهار در محدوده بین چهارراه سی متری دوم و چهارراه نوبهار خبرداد. در ۲۹ خرداد ۱۴۰۳ معاون فنی و شهرسازی شهرداری کرمانشاه اعلام کرد که این طرح د
ر مرحله مطالعات قرار دارد و تا دو ماه دیگر در مورد آن تصمیم گیری می شود.
کارابوبو (به اسپانیایی: Carabobo) یکی از ایالت های ونزوئلا است. مرکز کارابوبو شهر والنسیا می باشد. کارابوبو ۴٬۳۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۴۵٬۷۴۴ نفر جمعیت دارد. ایالت کارابوبو در شمال ونزوئلا واقع است، این ایالت مهمترین مرکز صنعتی ونزوئلا است و سابقه تاریخی مهمی دارد. کارابوبو مرکز کارخانه های مونتاژ خودرو، ذوب فلزات، صنایع غذایی، کارخانه های گالوانیزه و نفت و پتروشیمی است و همه نوع راه ارتباطی زمینی، دریایی، هوایی و ریلی دارد. این ایالت از نظر کشاورزی هم مهم است و در آن برنج، پنبه، ذرت، توتون، کاکائو و شکر عمل می آید و صنایع لبنی بزرگی دارد. نبرد کارابوبو، نبردی سرنوشت ساز در مبارزه با استعمار اسپانیا، در این ایالت درگرفت. بومیانی که پیش از ورود اسپانیایی ها آنجا زندگی می کردند، کارابوبو نامیده می شدند.
جنگ استقلال دومینیکن از هائیتی () در ۲۷ فوریه سال ۱۸۴۴، خودمختاری جمهوری دومینیکن از هائیتی را به ارمغان آورد. قبل از جنگ، جزیره هیسپانیولا به مدت ۲۲ سال تحت حکومت هائیتی بود، ولی در سال ۱۸۲۲ این کشور تازه به استقلال رسیده که بعدها نامش جمهوری اسپانیایی هائیتی شد، توسط هائیتی مورد تجاوز قرار گرفت. هائیتی قبلاً به عنوان مستعمره سانتو دومینگو شناخته می شد؛ ولی با سرنگونی اسپانیا در سال۱۸۲۱ مستقل شد. در آن زمان، هائیتی از لحاظ اقتصادی و نظامی قدرتمند بود و جمعیتی ۸ تا ۱۰ برابر بیشتر از زمانی داشت که مستعمره اسپانیا بود. در چنین شرایطی افسران نظامی دومینیکن تصمیم گرفتند تا کشورشان را به هائیتی ضمیمه کنند، چرا که آنها خواهان ثباتی سیاسی تحت حاکمیت ژان پیر بوئر، رئیس جمهور هائیتی بودند. با توجه به سوء مدیریت در حکومت هائیتی، اختلافات نظامی و بحران اقتصادی، این حکومت پایگاه مردمی اش را از دست داد و مردم دومینیکن تصمیم گرفتند بدون هیچ گونه مصالحه ای، دولت حاکم را سرنگون کنند. پیشینه. در آغاز دهه ۱۸۰۰، مستعمره سانتو دومینگو، که مقر سرفرماندهی اسپانیا در دنیای جدید بود، در ضعیف ترین وضعیت خود قرار داشت. اسپانیا در این
دوره برای حفظ کنترل قاره آمریکا درگیر جنگ شبه جزیره ای اروپا و سایر جنگ ها بود. از آنجا که اسپانیا در بخش های گسترده ای از جهان منافع خود را داشت به مستعمره سانتو دومینگو چندان اعتنایی نکرد. استقلال اول. در دهه های ۱۸۰۰، پادشاهی اسپانیا در مستعمره سانتو دومینگو نفوذ نداشت. برخی از دامداران ثروتمند به رهبران تبدیل شده بودند و قصد داشتند کنترل و نظم را در جنوب شرقی مستعمره که قانون «ماشیت» اعمال می شد را برقرار کنند. در ۹ نوامبر سال ۱۸۲۱ فرمانده مستعمره خوزه نونز د کاسرز تحت تأثیر انقلابی که در اطرافش جاری شده بود قرار گرفت و قصد کرد که پادشاهی اسپانیا را سرنگون کند و استقلال مستعمره سانتو دومینگو از اسپانیا را اعلام کرد. متحدسازی اسپانیایی ها (۱۸۲۲–۱۸۴۴). گروهی از سیاستمداران دومینیکن و افسران ارتش ابراز علاقه کرده بودند که در کل یک جزیره را متحد کنند، در حالی که آنها به دنبال ثبات و پشتیبانی سیاسی و حمایتی از طریق هائیتی بودند که در آن زمان هنوز هم به عنوان داشتن ثروت و قدرت فراوانی دیده می شد هائیتی تا کنون ثروتمندترین کلنی در نیمکره غربی بوده و به عنوان «مروارید آنتیل» شناخته شده است. رئیس جمهور هائیتی ژان
پیرو بویر سومین عملیات نظامی دومینیکن را انجام داد؛ این یکی با مقاومت مخالف بود، بخشی از آن به دلیل تجربیات تهاجم قبلی و به خاطر قدرت نظامی غول پیکر هائیتی در آن زمان بود. جمعیت هائیتی در مقایسه با جمعیت دومینیکن در سال ۱۸۲۲ نسبت به ۸: ۱ بود. در ۹ فوریه سال ۱۸۲۲، بوئر به طور رسمی وارد پایتخت [سانتو دومینگو] شد، جایی که او توسط نونز استقبال شد و به کلیسای کاخ رسید. پس از آن بویر اعلام کرد: «من به این شهر به عنوان یک فاتح وارد نشده ام، بلکه بر اساس خواست شهروندان آن وارد شدم.» بنابراین این جزیره از «کیپ تیبورون تا کیپ سامانا در اختیار یک دولت» بود. در نهایت دولت هائیتی در سراسر کشور نزد مردم دومینیکن بسیار غیرقابل قبول شد. مردم دومینیکن به طور فزاینده ای با مدیریت ضعیف هائیتی و بی کفایتی و مالیات سنگین که به طرف آنها تحمیل شد، مواجه بودند. کشور پس از اینکه مجبور به پرداخت غرامت عظیم به فرانسه شد، با بحران شدید اقتصادی مواجه شد. مقاومت. در سال ۱۸۳۸ خوان پابلو دوارت، ناسیونالیست تحصیل کرده، یک جنبش مقاومت به نام "لا ترنیتاریا" ("ترینیتی") را با ماتیاس رامون ملا و فرانسیسکو دل روساریو سانچز تأسیس کرد. ۹ عضو اصلی ا
ین جنبش خود را به تیم های سه نفره سازماندهی کرده بودند. این تیم ها به منظور به حداقل رساندن امکان شناسایی توسط مقامات هائیتی. سازمان های جداگانه ای را تشکیل دادند که سری بودند و با هم تماس مستقیم نداشتند. در سال ۱۸۴۳ انقلاب به یک موفقیت دست یافت: آنها در همکاری با حزب لیبرال هائیتی رئیس جمهور ژان پیر بویر را سرنگون کردند. بعد از سرنگونی، چارلز - ریویر هرارد جانشین ژان پیر بویر، نگران از جنبش مقاومت ' تعدادی از اعضای جنبش را دستگیر کرد و پابلو دوارت را هم مجبور کرد که جزیره را ترک کند. دوارت بعد از ترک جزیره در کلمبیا و ونزوئلا بدنبال حمایت گشت ولی موفق نشد. در دسامبر سال ۱۸۴۳ شورشیان از دوارت خواستند که بازگردد چونکه می خواستند وارد عمل شوند. دوارتی به دلیل بیماری نتوانست به دومینیکن بازگردد، شورشیان تصمیم گرفتند با رهبری فرانسیسکو دل روساریو سانچز، رامون ماتاس ملا و پدرو سانتانا، یک دامدار ثروتمند که ارتش خصوصی داشت دست به اقدام بزنند.. جنگ استقلال. در ۲۷ فوریه ۱۸۴۴، شورشیان قلعه «اوزاما» در پایتخت را تصرف کردند. در عرض دو روز تمامی افسران هائیتی سانتو دومینگو را ترک کردند. مللا، رهبری موقت جمهوری دومینیکن ر
ا بدست گرفت. در ۱۴ مارس دوارت بعد از بهبودی به دومینیکن بازگشت. چارلز ریویر هرارد فرمانده نیروهای دومینیکن سه ستون نیرو که در مجموع به ۳۰ هزار نفر می رسید را برای سرکوبی قیام دومینیکن اعزام کرد. در تاریخ ۱۹ مارس در جنوب، نیروهای هارارد توسط نیروهای دومینیکن تحت رهبری پدرو سانتانا متوقف شدند. در شمال، ژنرال ژان لوئیس پیروت و ۱۵٬۰۰۰ نیروی هائیتی توسط یک نیروی تحت فرماندهی خوزه ماریا ایمبرت دفع شدند. در ۱۷ ژوئن ۱۸۴۵، دومینیکنی ها، فقط کمی بیش از یک سال پس از کسب استقلال از هائیتی، دو شهر در مرکز پلاتو را تصرف کردند و در کاچیمان یک پایگاه ساختند. ژان لوئیس پریرو، رئیس جمهور هائیتی، به سرعت ارتش خود را بسیج کرد و در ۲۲ ژوئیه دست به ضد حمله زد و نیروی مهاجم را عقب راند. در اولین اقدام مهم دریایی میان رقبای اسپانیایی، در تاریخ ۲۱ دسامبر، یک اسکادران دومینیکن سه کشتی جنگی کوچک متعلق به هائیتی را به غنیمت گرفت و ۱۴۹ سرباز نیروی دریایی پورتو پلاتا را به اسارت درآورد. در ۹ مارس ۱۸۴۹، فوستین سولوک رئیس جمهور هائیتی ۱۰٬۰۰۰ سرباز را برای حمله به جمهوری دومینیکن اعزام کرد. ژنرال سانتانا اهل دومینیکن ۶۰۰۰ سرباز را سازماندهی
کرد و با کمک چند قایق تفنگدار، به مهاجمان هائیتی در النومرو و لاس کارراس تهاجم کردند. در نوامبر ۱۸۴۹، دریک درگیری ناچیز درسواحل جنوبی هائیتی نیروهای دومینیکن چندین روستا را تصرف کردند. این روستاها توسط مردم دومینیکن سوزانده شد. در اواخر ۱۸۵۴، کشورهای اسپانیولی جنگ را مجدداً شروع کردند. دو کشتی جنگی کوچک دومینیکن یک رزم ناو هائیتی را تصرف کرد و در نوامبر ۱۸۵۵سلوک که خود را امپراتور دومینیکن می دانست قصد داشت جمهوری دومینیکن را گسترش دهد و مجدداً به همسایه اش تهاجم کرد. این بار با یک ارتش ۳۰٬۰۰۰ نفری که در سه ستون حرکت می کرد در مقابل نیروهای دومینیکن صف آرایی کرد ولی دومینیکن ها نشان دادند که نسبت به آنها برتری دارند چرا که آنها داشتند از خانه و سرزمینشان دفاع می کردند.
نجم الدین وحید فرج احمد معروف به ملا کریکار (؛ زادهٔ ) یک کُرد سنی است، که در سال ۱۹۹۱ از کردستان عراق به اسلو، پایتخت نروژ، پناهنده شد؛ زیرا ممکن است به علت فعالیت های تروریستی با مجازات مرگ روبه رو گردد. ۷ دسامبر ۲۰۰۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد وی را در فهرست افراد وابسته به القاعده معرفی کرد و خود وی نیز در مصاحبه با شبکه بی بی سی فارسی ارادت خودش به بن لادن را علناً و با کمال میل اعلام کرد. سال ۲۱۵ کمیته تحریم های القاعده شورای امنیت وی را در کنار رهبران القاعده در فهرست تحریم القاعده قرار داد. همسر وی و ۴ فرزندش شهروندی نروژ دارند. تلاش های مکرر دولت نروژ برای اخراج وی به دلیل فعالیت های تبلیغاتی جهادی سلفی به دلیل حکم اعدام وی در عراق با شکست مواجه شده است. وی به زبان های عربی، فارسی، کردی، کمی نروژی و انگلیسی صحبت می کند. وی اولین رهبر گروه مسلح اسلامگرای انصار الاسلام بود که در زمان پناهندگیاش در نروژ عملیات هایی را در کردستان عراق پایه ریزی و آغاز کرد. اگرچه وی مدعی است که از حملات تروریستی گوناگون انجام شده توسط گروهی که وی رهبری می کرده ازپیش اطلاعی نداشته. از فوریه ۲۰۰۳ فرمان اخراجش صادر شده اما
به دلیل اینکه دولت عراق تضمین نکرده که وی با شکنجه یا اعدام مواجه نشود این فرمان معلق شده زیرا نروژ به توافق نامه های بین المللی منع استرداد اشخاصی که چنین تضمینی را ندارند پایبند است. مقامات کردستان در کردستان عراق به طور مکرر درخواست استرداد وی از نروژ را داشته اند اما مجازات مرگ وی در اقلیم کردستان همچنان به قوت خود باقی ست. پس از اینکه مقامات دولتی کردستان در سال ۱۹۹۲ قدرت را به دست آوردند اکثر مجازات های مرگ به حبس ابد تغییر یافتند، به استثنای ۱۱ نفر منسوب به اعضای انصار الاسلام که در پایتخت اقلیم، اربیل در اکتبر ۲۰۰۶ (آبان ۱۳۸۵) به دار آویخته شدند. وی از ۸ دسامبر ۲۰۰۶ (آذر ۸۵) در فهرست ترور سازمان ملل متحد قرار دارد و از ۸ نوامبر ۲۰۰۷ حکم وی به عنوان «خطر برای امنیت ملی» از طرف صادر شده است. در ۲۶ مارس ۲۰۱۲ (۷ فروردین ۱۳۹۱) او به جرم تهدید چند نفر کرد (که به مقدسات اسلامی توهین کرده بودند) به مرگ، به ۵ سال زندان محکوم شد. وی به این حکم زندان درخواست تجدیدنظر کرد. روز بعد توسط سرویس امنیتی پلیس نروژ و پلیس نروژ بازداشت و تحت حفاظت قرار گرفت. این پس از اظهارات تهدیدآمیز مرتبط با وی رخ داد، که اگر حکم مدنی
زندان وی اجرا می شد احتمال اجرای احکام قصاص توسط دیگران علیه شهروندان نروژی می رفت. وی خودش را پیرو اسامه بن لادن و قاضی محمد می داند و به بن لادن کردستان مشهور است و سلفی هایی را که کردهای کوبانی و دیگر مناطق را کشتند را مرتد نمی داند. وی شاگرد عبدالله عزام، اسلامگرای سنی فلسطینی در پاکستان بوده معروف به پدر جهاد بین المللی که بن لادن نیز از ایدئولوژی سلفی-جهادی عزام تأثیر گرفته بود. او پیش تر فرمانده نظامی در عراق بود اما وی در سال ۲۰۰۱ از این جنبش جدا شده و پس از مهاجرت به عراق به کمک همراهان مهاجر افغان خود انصارالاسلام را تشکیل داد که شبیه طالبان در مرز ایران و عراق در بیاره و خرمال بود، و علیه پیشمرگههای جلال طالبانی می جنگیدند. «ئامانج نقشبندی» می گوید که آنها توسط ایران پشتیبانی می شدند ولی ملا کریکار این ادعا را رد می کند. ۳ سال پیش از حملات ۱۳۹۶ تهران گزارشی توسط وزارت کشور حسن روحانی دربارهٔ گسترش سلفی گری در مناطق کردنشین منتشر شد که گزارش هشداردهنده وبگاه حزب دمکرات کرستان دربارهٔ فعالیت تبلیغاتی و آزادانه سریاس صادقی بدون مداخله نیروهای امنیتی و گفته های مردم بیاره همچون ورود اعضای انصارالاسلام
به ایران و فعالیت آنها در ایران پس از حمله آمریکا به عراق را تأیید می کرد. برخی از تحلیل گران میدان دادن و آزادی عمل مبلغان انصارالاسلام توسط ایران را وابسته به ضدیت آنها با آمریکا می دانند که مقامات ایران از حضور آمریکا در منطقه احساس خطر می کرده است برخی از احزاب کرد مخالف جمهوری اسلامی ایران نیز برای آزادی عمل سلفی گران حکومت را متهم می کنند که برای کاهش نفوذ گروه های سکولار کرد چنین چشم پوشی ای توسط نظام اعمال شده است. ملا کریکار خود را از پیروان قاضی محمد دانسته و او را همیشه به نیکی یاد می کند و جنبش های ملا مصطفی بارزانی و شیخ سعید پیران و شیخ محمود برزنجی را مقبول دانسته و از آن ها به نیکی نام می برد و این در حالی است که جنبش های عبدالله اوجلان و طالبانی را شیطانی نامیده است. او در سال ۲۰۱۴ میلادی از تمام اتهامات تروریستی توسط دادگاه نروژ تبرئه شد. مختصر زندگی نامه. نام کامل او نجم الدین وحید فرج احمد است که در رسانه های جهانی به نام ملا کریکار () شناخته شده است که در میان کرد زبانان با نام ماموستا کریکار (کردی: مامۆستا کرێکار) نیز شناخته می شود. ماموستا در زبان کردی به معنی معلم یا عالم دینی است. کر
یکار (کردی: کرێکار) لقب شاعری اوست که در کردی به معنی کارگر است. همچنین لقب ابو سید قطب (فاتح کریکار) از سوی دوستان او در پاکستان به او داده شده است. بیش از هزار سخنرانی صوتی و تصوری و بیش از هشتاد کتاب تألیف و ترجمه و دیوان اشعار از آثار اوست که بسیاری از آن ها در اینترنت و در پایگاه رسمی او قابل دسترسی است. تولد، رشد و تحصیلات. وی در سال ۱۹۵۶ ر خانواده ای فقیر در شهر کردنشین سلیمانیه عراق به دنیا آمد و شش برادر و چهار خواهر دارد. در سال ۱۹۶۲ شروع به تحصیل نموده و دوره های ابتدایی و راهنمایی را در سلیمانیه به پایان رساند. در سال ۱۹۷۱ به صف اتحادیه دانش آموزان حزب دموکرات کردستان پیوست اما طولی نکشید که با آشنایی با اعضا و طرفداران اخوان المسلمین، طرفدار آنان شده و برای اولین بار در محضر ماموستا حسن پینجوینی در مسجد ابوبکر صدیق شهر سلیمانیه دروس شرعی را فراگرفته و سپس به یکی از اعضای جنبش اخوان المسلمین تبدیل شد. بعد از آواره شدن در اثر ستم رژیم بعث، در سال ۱۹۷۴ تا سپتامبر سال ۱۹۷۵ پیشمرگه حزب دموکرات کردستان بود بعد از آن و با ناکام ماندن قیام ۱۹۷۵، وی به سلیمانیه برگشته و سپس به شهر اربیل (کردی: هه ولێر) رف
ته و در سن ۱۹ سالگی همزمان که به عنوان کارمند مشغول به کار می شود دوره متوسطه را به پایان می رساند؛ و در این مدت اهمیت زیادی به مطالعه و ساخت بنای فکری خود می دهد. او در سال ۱۹۷۸ به سلیمانیه برگشته و در رشته زبان و ادبیات عرب وارد دانشگاه می شود. بعد از دانشگاه برای اینکه توسط رژیم بعث به سربازی گرفته نشود خود را پنهان می کند تا این که در ۱۹۸۲/۸/۲۰ تصمیم می گیرد کردستان را ترک کن و هجرت نماید. به همین منظور به همراه ماموستا علی باپیر مخفیانه و به صورت قاچاق از راه کوه ها به ایران آمده و در ابتدا به تهران می رود و تلاش مبکند در دانشگاه تهران در رشته جامعه شناسی شروع به تحصیل کند که موفق نمی شود. در سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ در اردوگاه آوارگان در کرج به عنوان امام خطیب می ماند؛ و همزمان نزد تعدای از علمان دینی کردستان ایران علوم شرعی را فرا میگید. همچنین به همراه ماموستا صلاح الدین بهاء الدین و چند عضو اخوان المسلمین در ایجاد گروهی جهادی به اسم "کۆمهڵی پشتیوانان (گروه پشتیبانان) سهیم بوده است؛ که پس از این که ایران با این گروه به مقبله پرداخت و تعدادی از اعضای اخوان المسلمین را دستگیر کرد ماموستا کریکار تصمیم گرفت پی