Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیلفتو یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان خشکرود واقع شده است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، بیلفتو ۸۶ نفر جمعیت دارد.
انار شیرین ۳ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش جبالبارز واقع شده است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، انار شیرین ۳ ۴۲ نفر جمعیت دارد.
الله آباد ۲ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش نگین کویر واقع شده است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، الله آباد ۲ ۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
توجه دیداری فضایی نوعی از توجه دیداری است که شامل جلب توجه به مکانی در یک فضا است. این مدل های توجه به طور هم زمان با همتای موقتی خود در جهت توجه دیداری موقتی، به طور گسترده ای در تجزیه و تحلیل های ویدئویی در دید کامپیوتری برای ارائه عملکرد بهتر و توضیحی قابل تفسیر مدل های یادگیری عمیق به کار گرفته شده است. توجه فضایی این امکان را به انسان می دهد که اطلاعات تصویری را به صورت انتخابی از طریق اولویت بندی ناحیه ای در زمینهٔ دیداری پردازش کند. منطقه ای از فضا در حوزه بصری برای توجه انتخاب شده و سپس اطلاعات درون این ناحیه بیشتر پردازش می شود. تحقیقات نشان می دهد که زمانی که توجه فضایی ایجاد می شود، ناظر معمولاً در تشخیص هدفی که در یک موقعیت مورد انتظار، در مقایسه با یک موقعیت دور از انتظار، ظاهر می شود، سریع تر و دقیق تر است. توجه فضایی از دیگر اشکال توجه دیداری مانند توجه متمرکز برجسم و توجه متمرکز بر ویژگی، متمایز است. این اشکال دیگر توجه دیداری، یک شکل کامل یا یک ویژگی خاصی از یک شئ را، بدون توجه به موقعیت مکانی آن، انتخاب می کنند؛ در حالی که توجه فضایی، منطقهٔ خاصی از یک فضا را انتخاب می کند و اشیا و ویژگی های
درون آن محدوده پردازش می شوند. معیارهای توجه دیداری فضایی. آزمایش ها نشانه دهی فضایی. مهم ترین خصوصیت توجه دیداری این است که توجه می تواند بر اساس موقعیت فضایی و آزمایش ها نشانه دهی فضایی که برای ارزیابی این نوع انتخاب استفاده شده اند، انتخاب شود. در پارادایم نشانه دهی پاسنر آزمایش در پی این بود که بتواند هدفی را که می توان در یکی از دو موقعیت مکانی نمایش داد، شناسایی کند و به سرعت به آن پاسخ دهد. در آغاز هر آزمایش، نشانه ای نمایش داده می شود که موقعیت مکانی هدف (نشانهٔ معتبر) را نشان می دهد یا موقعیت مکانی نادرست را نشان داده و بنابراین ناظر را گمراه می کند (نشانهٔ نامعتبر). به علاوه، در برخی آزمایش ها، اطلاعاتی دربارهٔ موقعیت مکانی هدف داده نمی شود، یعنی هیچ نشانه ای ارائه نمی شود (نشانهٔ خنثی). از دو نشانهٔ متفاوت استفاده می شد؛ نشانه یا یک جنبش خارجی در اطراف موقعیت مکانی هدف (نشانهٔ محیطی) بود یا به صورت یک نماد، مانند فلشی که به محل هدف (نشانه مرکزی) اشاره دارد، نمایش داده می شد. به علاوه، در برخی آزمایش ها، اطلاعاتی دربارهٔ موقعیت مکانی هدف داده نمی شود، یعنی هیچ نشانه ای ارائه نمی شود (نشانهٔ خنثی).
از دو نشانهٔ متفاوت استفاده می شد؛ نشانه یا یک جنبش خارجی در اطراف موقعیت مکانی هدف (نشانهٔ محیطی) بود یا به صورت یک نماد، مانند فلشی که به محل هدف (نشانه مرکزی) اشاره دارد، نمایش داده می شد. اگر موقعیت مکانی هدف از پیش مشخص باشد، مشاهده کنندگان در شناسایی و تشخیص آن سریع تر و دقیق تر هستند. علاوه بر این، دادن اطلاعات غلط به اشخاص دربارهٔ موقعیت مکانی هدف منجر به افزایش زمان واکنش و دقت ضعیف تر نسبت به عملکرد، زمانی که هیچ اطلاعاتی دربارهٔ موقعیت هدف مشخص نشده است، می شود. آزمون های نشانه دهی فضایی معمولاً توجه فضایی پنهان را که اشاره دارد به توجهی که می تواند فضا را بدون همراهی حرکت چشم تغییر دهد، را ارزیابی می کنند، برای بررسی توجه پنهان، لازم است اطمینان حاصل کنیم که چشمان ناظر در طول آزمون تنها به یک مکان خیره بماند. در آزمون های نشانه دهی فضایی، از اشخاص خواسته می شود که به یک نقطهٔ ثابت متمرکز شوند. به طور معمول ۲۰۰ میلی ثانیه طول می کشد تا حرکت چشم ساکاتیک به یک مکان انجام شود. بنابراین، مدت زمان ترکیب نشانه و هدف معمولاً در کمتر از ۲۰۰ میلی ثانیه ارائه می شود. این موضوع اطمینان می دهد که توجه فضایی پن
هان اندازه گیری می شود و اثرات به دلیل حرکات آشکار چشم نیست. برخی تحقیقات، حرکات چشم را به طور ویژه ای زیر نظر می گیرند تا اطمینان حاصل کنند که چشمان مشاهده کنندگان به طور مداوم بر نقطهٔ مرکزی ثابت متمرکز است. نشانه های مرکزی و محیطی در آزمایش های نشانه دهی فضایی می توانند جهت گیری توجه فضایی پنهان را ارزیابی کنند. به نظر می رسد این دو نشانه از مکانیزم های متفاوتی برای جهت دهی توجه فضایی استفاده می کنند. نشانه های محیطی، با استفاده از فرایندهای کنترل توجه از پایین به بالا، به طور خودکار توجه را جلب می کنند. برعکس، تصور می شود که نشانه های مرکزی تحت کنترل ارادی باشند و از این رو از فرایندهای از بالا به پایین استفاده کنند. تحقیقات نشان داده اند که نشانه های محیطی به راحتی قابل چشم پوشی نیستند، چراکه، حتی زمانی که مشاهده گر می داند نشانه موقعیت هدف را پیش بینی نمی کند، توجه به سمت نشانهٔ محیطی سوق داده می شود. نشانه های محیطی همچنین بسیار سریع تر از نشانه های مرکزی باعث تخصیص توجه می شوند، چرا که نشانه های مرکزی نیازمند زمان پردازش بیشتری برای پردازش تفسیر نشانه هستند. آزمایش ها پروب فضایی. در آزمون های نشانه ده
ی فضایی، پروب (نشانه) فضایی باعث تخصیص توجه به یک موقعیت مکانی خاص می شود. پروب های فضایی همچنین در انواع دیگر آزمون ها برای بررسی چگونگی تخصیص توجه فضایی استفاده شده اند. پروب های فضایی برای ارزیابی توجه فضایی در بررسی های دیداری استفاده شده اند. وظایف بررسی های دیداری تشخیص یک هدف از میان تعدادی از گزینه های نادرست است. توجه به مکان نمونه ها در بررسی می تواند برای هدایت بررسی دیداری استفاده شود. این موضوع توسط نشانه های معتبر با بهبود شناسایی اهداف نسبت به شرایط نا معتبر و خنثی نشان داده شده است. یک نمایش بررسی دیداری همچنین می تواند بر سرعت پاسخ یک مشاهده کننده به یک پروب فضایی تأثیر بگذارد. در یک آزمون بررسی دیداری، یک نقطه کوچک پس از یک نمایش دیداری ظاهر شد و مشخص شد که مشاهده کنندگان در شناسایی نقطه، زمانی که در همان محل هدف واقع شده بود سریع تر عمل کردند. این نشان داد که توجه فضایی به محل هدف اختصاص داده شده است. استفاده همزمان از چندین کار در یک آزمایش، می تواند کلیت توجه فضایی را نیز نشان دهد، چرا که اختصاص توجه به یک کار می تواند بر عملکرد سایر کارها تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، متوجه شدیم هنگامی که
توجه به یافتن نقطهٔ سوسو زن (پروب فضایی) جلب شد، این امر احتمال شناسایی حروف اطراف را افزایش داد. توزیع توجه فضایی. توزیع توجه فضایی موضوع تحقیقات قابل توجهی بوده است. متعاقباً، این امر به توسعه استعاره ها و مدل های متفاوتی که نشان دهندهٔ توزیع توجه فضایی مطرح شده است، منجر شده است. استعاره نورافکن. با توجه به استعاره «نقطه کانونی»، کانون توجه مشابه بایک پرتو نورافکن است. نورافکن سیار به یک موقعیت مکانی هدایت می شود و ترجیحاً همه چیز در داخل پرتو مورد توجه و پردازش قرار می گیرد، در حالی که به اطلاعات بیرون از پرتو توجهی نمی شود. این بدین معناست که تمرکز توجه دیداری به یک اندازهٔ فضایی محدود است و به سمت پردازش دیگر نواحی در زمینهٔ دیداری می رود. استعاره عدسی زوم. تحقیقات نشان می دهد که توجه متمرکز در اندازه های متغیر است. اریکسون و سنت جیمز استعاره زوم لنز را پیشنهاد دادند، که جایگزینی برای استعاره نورافکن است و ماهیت متغیر از توجه را در نظر می گیرد. این، توزیع توجه به یک لنز بزرگنمایی که می تواند تمرکز توجه را محدود یا گسترش دهد را به حسای می آورد. این، یافته هایی که نشان می دهد توجه را می توان در هر یک از
مناطق وسیعی از زمینه بصری توزیع کرد و همچنین در حالت متمرکز عمل می کند، پشتیبانی می کند. در حمایت از این قیاس، تحقیقات نشان داده است که بین اندازه تمرکز توجه و کارایی پردازش درون مرزهای یک لنز زوم رابطه معکوس وجود دارد. مدل گرادیان. مدل گرادیان یک نظریه جایگزین در توزیع توجه فضایی است. این مدل پیشنهاد می کند که منابع توجه در یک الگو گرادیان قرار بگیرند، با منابعی که متمرکز در کانون تمرکز و منابع به طور مداوم به دور از مرکز کاهش می یابد. داونینگ تحقیقاتی را با استفاده از سازگاری پارادایمی که توسط پوسنر انجام می شود انجام داد که این مدل را پشتیبانی می کند. هدف می تواند در ۱۲ مکان بالقوه، نشان داده شده توسط جعبه، ظاهر شود. نتایج نشان داد که تسهیل توجه بیشترین موقعیت را دارد و به تدریج با فاصله از محل سکونت کاهش می یابد. با این حال، تمام تحقیقات از مدل گرادیان پشتیبانی نمی کند. به عنوان مثال، هیوز و زیمبا یک آزمایش مشابه انجام دادند، که یک توزیع گسترده آرایه بصری استفاده کردند و از جعبه ها برای نشان دادن موقعیت بالقوه هدف استفاده نکردند. شواهدی از اثرات گرادیان وجود ندارد، زیرا پاسخ زمانی سریع تر بود که نشانه ها
و هدف ها در همان همیفیلد و پاسخ های کندتر زمانی که آن ها در همیفیلدهای مختلف بودند. جعبه ها نقش مهمی در توجه به عنوان یک آزمایش یک بعدی داشتند، جعبه ها را استفاده کردند و در نتیجه یک الگوی گرادیانت را یافتند. بنابراین، فرض می شود اندازه گرادیان می تواند مطابق با شرایط تنظیم شود. اگر یک صفحه نمایش خالی وجود داشته باشد، می توان یک گرادیان گسترده تر به دست آورد، زیرا توجه می تواند گسترش یابد و تنها توسط مرزهای همیفیلد محدود می شود. تقسیم توجه فضایی. در بررسی توجه فضایی دیداری این بحث به میان آمده است که آیا امکان تقسیم توجه در حوزه های مختلف در زمینهٔ دیداری وجود دارد. گزارش های «نورافکن» و «عدسی زوم» بر این فرض هستند که توجه از تمرکز تک محور استفاده می کند؛ بنابراین، توجه فضایی تنها می تواند به مناطق مجاور در زمینه دیداری اختصاص داده شود و در نتیجه نمی تواند تقسیم شود. این فرضیه با آزمایشی پشتیبانی می شد که پارادایم نشانه دهی فضایی را با استفاده از دو نشانه، یک نشانهٔ اولیه و یک نشانهٔ ثانویه، تغییر داد. متوجه شدیم که نشانهٔ ثانویه تنها در توجه تمرکزی زمانی که موقعیت مکانی اش مجاور نشانهٔ اولیه بود، مؤثر بود. ع
لاوه بر این، نشان داده شده است که مشاهده کنندگان قادر به نادیده گرفتن محرک های ارائه شده در مناطق بین دو مکان نشانه دهی شده نیستند. این یافته ها مطرح می کنند که توجه نمی تواند در طول منطقهٔ غیر مجاور تقسیم شود. با این حال، دیگر یافته ها نشان داده اند که توجه فضایی می تواند در دو محل تقسیم شود. به عنوان مثال، مشاهده کنندگان قادر بودند به طور همزمان به دو هدف در دو نیم زمینهٔ مختلف توجه کنند. بررسی ها نیز مطرح می کنند که انسان ها قادر هستند توجه را بر دو تا چهار موقعیت مکانی در زمینهٔ دیداری متمرکز کنند. دیدگاه دیگر این است که توجه فضایی تنها تحت شرایط خاصی می تواند تقسیم شود. این دیدگاه بیان می دارد که تقسیم توجه فضایی متغیر است. بررسی ها نشان داده است این که آیا توجه فضایی یکپارجه است یا تقسیم شده، بستگی به اهداف آزمایش دارد. بنابراین، اگر تقسیم توجه به سود مشاهده کننده باشد، تقسیم تمرکز از توجه انجام می شود. یکی از مشکلات اصلی در تعیین اینکه آیا توجه فضایی را می توان تقسیم کرد این است که یک مدل تمرکز یکپارچهٔ توجه می تواند تعدادی از یافته ها را نیز توضیح دهد. به عنوا ن مثال، وقتی دو موقعیت غیر مجاور مورد توج
ه قرار می گیرند، ممکن است به این معنی نباشد که توجه بین این دو موقعیت تقسیم شده است، بلکه ممکن است بدین معنی باشد که تمرکز یکپارچهٔ توجه گسترش یافته است. به طور متناوب، این دو مکان ممکن است به طور همزمان مورد توجه قرار نگیرند و در عوض منطقه تمرکز به سرعت از یک مکان به مکان دیگر در حرکت است. در نتیجه، به نظر می رسد بسیار دشوار است که ثابت کنیم توجه فضایی بدون شک می تواند تقسیم شود. کمبودهای توجه دیداری فضایی. بی توجهی یکسویه. بی توجهی یکسویه ، که به عنوان بی توجهی دیداری یکجانبه نیز شناخته می شود، غفلت توجه، بی توجهی همیفیلد یا بی توجهی فضایی، یک اختلال حاوی کمبود چشمگیر در توجه دیداری فضایی است. بی توجهی یکسویه، به عدم توانایی بیماران با آسیب مغز یک طرفه برای تشخیص اشیاء در کنار فضای طرف مقابل به ضایعه (contralesional) اشاره دارد؛ یعنی آسیب به نیمکره راست مغز منجر به نادیده گرفتن اشیاء در سمت چپ فضا شده است، و با تقارن نیم کره مشخص می شود. عملکرد به طور کلی در سمت وسط سمت راست به ضایعه (ipsilesional) حفظ می شود. بی توجهی یکسویه مکرر و مسلماً شدیدتر از آسیب به نیمکره راست مغز افراد راست دست است. پیش بینی شده ا
ست که لوب های راستی نسبت به تخصیص توجه فضایی نسبتاً مسئولیت بیشتری دارند، بنابراین آسیب به این نیمکره اغلب اثرات شدیدتری را ایجاد می کند. علاوه بر این، ترسیم با کمبود دقت حسی دیداری در نیم زمینهٔ بی توجهی دشوار است. نادیده گرفتن با استفاده از انواع آزمون های کاغذ و مدادی تشخیص داده می شود. یک روش معمول تست شکل پیچیده (CFT) است. CFT به از بیماران می خواهد که یک نقاشی خطی پیچیده را کپی کنند و سپس آن را از حافظه بازتولید کنند. اغلبَ، بیماران از ویژگی های موجود در سمت کنتراست فضا و اشیاء غافل می شوند. بیماران مبتلا به بی توجهی در هنگام تولید تصاویر ذهنی از مکان ها و اشیاء آشنا نیز به همین شکل عمل می کنند. یک خطای رایج عدم اضافه کردن اعداد در سمت چپ یک تصویر در هنگام رسم یک ساعت آنالوگ از حافظه است، به عنوان مثال، تمام اعداد ممکن است در سمت راست ساعت قرار بگیرند. یکی دیگر از آزمون های کاغذ و مدادی، آزمون تقسیم خط است. در این تمرین بیماران باید یک خط افقی را به نیمه تقسیم کنند. بیماران مبتلا به بی توجهی اغلب خط را به سمت راست مرکز واقعی تقسیم می کنند و بخش چپ خط را بدون توجه می گذارند. آزمون های فسخ نیز برای تعیین
میزان کمبود بالقوه استفاده می شود. در طی این آزمون، بیماران بایستی تمام اشیاء را از یک صفحه درهم ریخته (از جمله خطوط، اشکال هندسی، حروف و غیره) خارج کنند. بیماران مبتلا به آسیب به طور عمده در ناحیه جداری راست، در تشخیص اشیاء در زمینهٔ دیداری فضایی چپ موفق نمی شوند و این ها اغلب توسط بیمار خط زده نمی شوند. علاوه بر این، کسانی که ممکن است به شدت تحت تأثیر قرار گیرند، در تشخیص اشتباهات خود در بررسی بصری دچار شکست می شوند. اطفاء. اطفاء پدیده ای است که در طول تحریک دو چندان همزمان هر دو میدان دید چپ و راست مشاهده می شود. بیماران با اطفاء، محرک هایی را در زمینه بصری کنترلی که در ارتباط با یک محرک در زمینه آسیب ارائه می شوند را درک نمی کنند. با این حال، هنگامی که خود به تنهایی ارائه شود، بیماران می توانند محرک های کنترلی را به درستی درک کنند؛ بنابراین، بیماران با بی توجهی قادر به ارائه محرک هایی در زمینه نامعمول نیستند، در حالی که بیماران با اطفاء، تنها زمانی که دو جلسه همزمان در هر دو همفیلد اتفاق می افتد، نمی توانند محرک ها را در حوزه نامعمول ارائه دهند. همانند بی توجهی، اطفاء بر زمینهٔ فضایی دیداری کنترلی در اکثر
بیماران با آسیب یک جانبه تأثیر می گذارد. همبستگی های آناتومیکی بی توجهی و اطفاء دیداری فضایی کاملاً با هم پوشانی ندارند، زیرا گفته می شود اطفاء با ضایعات زیرقشری همراه است. یک روش معمول در تشخیص سریع اطفاء دیداری فضایی، مدل تقابل انگشت است. این مدل به عنوان ارزیابی بالینی استاندارد مورد استفاده قرار می گیرد، این کار نیازمند این است که بیمار نشان دهد (زبانی یا با اشاره) در کدام زمینه بصری دست یا انگشت دکتر در حال حرکت است، در حالی که پزشک حرکات تکانی با انگشت سبابه خود انجام می دهد. این امر پزشک را قادر می کند که بین کمبودهایی که نماد بی توجهی هستند و آن هایی که نماد اطفاء هستند، با ارائهٔ یک محرک در زمینهٔ کنترلی یا دو محرک همزمان در هر دو زمینهٔ کنترلی و آسیب دیداری، تمایز قائل شود، این تست سریع می تواند بلافاصله در یک مرکز بیمارستان برای تشخیص سریع استفاده شود و به خصوص پس از سکته های مغزی و تشنج ها مفید باشد. نواحی مرتبط با نقص توجه دیداری فضایی. آسیب جداری خلفی. ناحیه جداری خلفی در رابطه با توجه دیداری فضایی به طور قابل توجهی بیشترین مورد مطالعه بوده است. بیماران مبتلا به آسیب لوب جداری اغلب توجهی به محر
ک های موجود در نیمکره کنترلی ندارند، همان طور که در بیماران مبتلا به بی توجهی یکسویه / یک طرفه دیده می شود. به این ترتیب، ممکن است افرادی را که به سمت چپشان نشسته اند را نادیده بگیرند، ممکن است از خوردن غذایی که در سمت چپشان است خودداری کنند یا حرکات سر یا چشمشان را به چپ مایل کنند. مطالعات توموگرافی کامپیوتری(CT) نشان داده است که لوبوئیک جداری فرعی در نیمکره راست، اغلب در بیماران مبتلا به بی توجهی شدید، آسیب دیده است. آسیب جداری می تواند توانایی نویز تصمیم را کاهش دهد. به نظر می رسد نشانه های فضایی نا اطمینانی تصمیم دیداری فضایی را کاهش می دهند. اختلال در جهت گیری فضایی، همان طور که در بی توجهی یکسویه دیده می شود، نشان می دهد که بیماران مبتلا به آسیب ناحیه جداری ممکن است دچار مشکل در تصمیم گیری در مورد اهداف واقع شده در زمینه کنترلی شوند. آسیب به ناحیه جداری ممکن است موجب ایجاد پیوندهای وهمی ویژگی ها نیز شود. پیوندهای وهمی زمانی اتفاق می افتند که افراد گزارشی از ترکیب ویژگی هایی را که رخ نداده اند، بدهند. برای مثال، هنگامی که یک مربع نارنجی و یک دایره بنفش ارائه می شود، شرکت کننده ممکن است یک مربع بنفش یا دا
یره نارنجی گزارش دهد. اگر چه به طور معمول نیاز به شرایط خاصی برای یک فرد غیر معیوب برای ایجاد یک ترکیب وهمی وجود دارد، به نظر می رسد که برخی از بیماران با آسیب به قشر موضعی ممکن است به چنین اختلالات دیداری فضایی آسیب پذیری نشان دهند. نتایج بیماران جداری نشان می دهد که قشر جداری و به تبع آن، توجه فضایی ممکن است در حل این مشکل اتصال ویژگی ها استفاده شود. آسیب لوب پیشانی. تاکنون آثار ضایعات قشرهای قدامی مقدم بر بی توجهی فضایی و سایر نقص های دیداری فضایی بوده است. به طور خاص، آسیب لوب قدامی با نقص در کنترل توجه بیش از حد (تولید حرکات چشم) همراه بوده است. به نظر می رسد که آسیب های نواحی لوب قدامی بالایی که حاوی زمینه های قدامی چشم هستند، برخی از انواع حرکات چشم را مختل می کنند. گیتون، بوشت، و داگلاس نشان داده اند که حرکت چشم هدایت شده از هدف ظاهر شدهٔ ناگهانی بصری ("ضد پرش") در بیماران مبتلا به صدمه نواحی قدامی چشم، که اغلب حرکات رفلکس چشم را به هدف می رسانند، به طور قابل توجهی مختل شده است. هنگامی که بیماران نواحی قدامی چشم دچار ضد پرش می شوند، آن ها تأخیر در حرکات چشم خود را نسبت به کنترل افزایش داده اند. این نش
ان می دهد که لوب های قدامی، به ویژه در ناحیه پشتی جانبی حاوی نواحی قدامی چشم، نقش مهمی در جلوگیری از حرکات چشم بازتابی در کنترل توجه عمومی دارند. علاوه بر این، نواحی قدامی چشم یا نواحی اطراف آن ممکن است به شدت با بی توجهی به دنبال ضایعات قدامی پشتی جانبی مرتبط باشد. ضایعات لوب قدامی به نظر می رسد که در توجه دیداری فضایی مربوط به توجه پنهانی (جهت دهی توجه بدون نیاز به حرکت چشم) نقص ایجاد می کند. با استفاده از آزمون نشانه دهی فضای پوسنر، الیوستوس و میلنر (۱۹۸۹؛ نگاه کنید به) متوجه شدند که شرکت کنندگان با آسیب لوب قدامی استفادهٔ توجهی نسبتاً کمتری از نشانه های معتبر نسبت به شرکت کنندگان گروه کنترل یا شرکت کنندگان با آسیب لوب گیجگاهی نشان دادند. به نظر می رسد جهت گیری ارادی بیماران لوب قدامی دارای نقص است. در تحقیقاتی که توسط هویزین و کنارد انجام شد، ناحیه راست جانبی قدامی نیز با بی توجهی بصری سمت چپ همراه بود. ناحیهٔ همپوشانی در محل ضایعات در چهار یا پنج بیمار با بی توجهی بصری چپ، به ویژه سمت پشتی جانبی چین سینوسی قدامی فرعی مغز و ماده سفید پایینی یافت شد. علاوه بر این، همپوشانی ناحیه آسیب در ناحیه پشتی جانبی بر
دمن چهل وچهار (مقدم به قشر پیش حرکتی) تشخیص داده شد. این نتایج بیشتر نشان دهندهٔ لوب جلویی در هدایت توجه به فضای بصری است. آسیب هسته تالاموس (هسته پلولینار). هسته های تالاموس گمانه زده شده است که در هدایت توجه به مکان های فضای بصری شرکت دارند. به طور مشخص، به نظر می رسد هسته پالوینار در کنترل زیر قشری توجه فضایی دخیل است و ضایعات در این ناحیه می تواند باعث بی توجهی شود. شواهد حاکی از آن است که هسته پلومن تالام ممکن است مسئول درگیری در توجه فضایی در یک موقعیت نشانه دهی قبلی باشد. مطالعهٔ رفال و پاسنر نشان داد که بیماران مبتلا به ضایعات حاد پالوینار برای شناسایی یک هدف که در زمینه ضد آسیب دیداری فضایی ظاهر می شود، در مقایسه با ظاهرشدن یک هدف درناحیه آسیب در طول یک کار آزمون فضایی، کندتر عمل می کنند. این نشان دهندهٔ نقص در توانایی استفاده از توجه برای بهبود عملکرد در تشخیص و پردازش اهداف بصری در منطقه ضد آسیب است. استفاده در استتار. استتار بر فریب شناخت مشاهده کننده متکی است، مانند شکارچی. بعضی از مکانیزم های استتار مانند نشانه های حواس پرتی عملکردشان با رقابت برای توجه دیداری با محرکی که حضور یک شئ مستتر را آشک
ار می کند، است. چنین نشانه هایی باید آشکار باشد و از طرح اصلی دور باشد تا از توجه به آن جلوگیری شود، در مقایسه با نشانه های مخرب که در تماس با طرح کلی بهتر عمل می کنند.
اجسام انکلوزیونی اجزایی از هسته سلول یا سیتوپلاسم، از جنس پروتئین هستند. آن ها به طور معمول محل هایی از ضایعات ویروسی را در یک باکتری یا یک سلول یوکاریوتی نشان می دهند و معمولاً شامل پروتئین های کپسید ویروسی هستند. اجسام انکلوزیونی همچنین می توانند نشانه هایی از بیماری های ژنتیکی یا برخی بیماری ها مانند بیماری پارکینسون باشند. اجسام انکلوزیونی شامل مقدار بسیار کم، پروتئین، اجزای ریبوزوم یا دی ان ای / آران ای هستند. پیشنهاد شده است که جسم درونی سازه ای پویا است که توسط یک توازن نامتعادل بین پروتئین های "مشتق شده" و محلول "اشریشیا کلی". ساختار. اجسام انکلوزیونی شامل یک غشای چربی غیرمستقیم است. اجسام انکلوزیونی به طور کلاسیک حاوی تاشدگی پروتئین است. تولید پروتئین های نوترکیب. پروتئین های نوترکیب می توانند در دو میزبان پروکاریوتی و یوکاریوتی تولید شوند، با این وجود پروتئین های نوترکیب به دلیل جمع شدن جزئی و تا خوردگی نامناسب منجر به تولید اجسام انکلوزیونی شوند که لازم است تا در ساختار مناسب خود دوباره تا خورده شوند. ذرات ویروسی. اجسام نگری در بیماری هاری
پیچ خورده واران نام یک زیرخانواده از تیره پنیرکیان است.
پیچ خورده ها نام یک سرده از زیرتیره پیچ خورده واران در تیره پنیرکیان است.
خارگیل تبارها نام یک تبار از زیرخانواده پیچ خورده واران است.
ژنرال تادئوش کوموروسکی (۱۸۹۵–۱۹۶۶) ژنرال و فرمانده لهستانی بود. او که بیشتر با نام مستعارش "Bór-Komorowski" شناخته می شود ("Bór" در لهستانی به معنی جنگل است) رئیس ستاد ارتش لهستان در زمان قیام ورشو و پس از آن نخست وزیر دولت در تبعید لهستان بود. لهستان اشغالی. کوموروسکی در بخش اتریشی لهستان (واقع در اوکراین امروزی) به دنیا آمد و در جنگ جهانی اول در خدمت ارتش اتریش-مجارستان بود. پس از تشکیل کشور لهستان او نیز به ارتش این کشور پیوست و در هنگام تهاجم به لهستان در برابر نیروهای آلمانی جنگید. در طول سال های بعد او به سازماندهی و تشکیل جنبش مقاومت لهستان برای مقابله با اشغال کشور توسط نیروهای آلمانی مشغول بود و در همین مدت به سمت فرماندهی ارتش میهنی رسید. در هنگام قیام ورشو او فرمانده نیروهای داخل شهر بود و به مدت ۶۳ روز یکی از خونین ترین نبردهای جنگ جهانی دوم را رهبری می کرد. در نهایت او پس از تسلیم نیروهای لهستانی در داخل ورشو توسط نیروهای آلمانی اسیر شد و به کمپ اسرا واقع در افلگ چهار-سی انتقال یافت. در طول این مدت او علی رغم فشار زیاد آلمانی ها حاضر به صدور فرمان تسلیم نیروهای ارتش میهنی حاضر در لهستان اشغالی نش
د. پس از جنگ. پس از پایان جنگ کوموروسکی به لندن رفت و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان نخست وزیر دولت در تبعید لهستان به کار پرداخت. در نهایت او در سن ۷۱ سالگی در ۲۴ اوت ۱۹۶۶ در لندن درگذشت و نزدیک ۳۰ سال بعد جسدش برای تدفین به ورشو برده شد.
تادئوس پلچینسکی (به ) (نام های مخفف: "Grzegorz" , "Adam" , "Wolf" , "Robak"؛ ورشو، ۱۴ فوریه ۱۸۹۲–۳ ژانویه ۱۹۸۵ لندن) یک ژنرال ارتش لهستان، افسر اطلاعاتی و رئیس بخش عمومی ستاد دوم (رسته اطلاعات نظامی) بود. در طی جنگ جهانی دوم، او رئیس ستاد ارتش میهنی (ژوئیه ۱۹۴۱ - اکتبر ۱۹۴۴) و معاون فرمانده آن (ژوئیه ۱۹۴۳ - اکتبر ۱۹۴۴) بود. جنگ جهانی اول. پلچینسکی در ورشو به دنیا آمد و از همان دوران نوجوانی عضو گروه های میهن پرستی بود که خواستار استقلال کشور و تشکیل دولت مستقل لهستان بودند. او در سال وارد دانشگاه یاگیلونیا برای تحصیل پزشکی شد. در هنگام آغاز جنگ جهانی اول او از طرف آلمانی ها به کار گرفته شد تا در اردوگاه های اسرا روس به عنوان پزشک حضور داشته باشد. پس از پایان کارش در اردوگاه او در سال ۱۹۱۵ میلادی به لژیون لهستانی ها پیوست و فرماندهی واحدهای مختلفی را در جریان جنگ به عهده داشت. در سال ۱۹۱۷ میلادی او که از خوردن سوگند وفاداری به امپراتور آلمان سر باز زده بود زندانی شد و باقی مدت جنگ را در زندان به سر برد. پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ میلادی پلچینسکی به عضویت ارتش لهستان درآمد و طی سال های بعد فرماندهی و
احدهای مختلف نظامی را بر عهده داشت تا آنکه به فرماندهی بخش اطلاعات نظامی ارتش لهستان منصوب شد. در طی دوره فرماندهی او بر این بخش بود که لهستانی ها اطلاعات کشف شده خود از ماشین رمز نگاری آلمانی ها به نام انیگما را به متفقین دادند که در طول جنگ جهانی دوم کمک زیادی به متفقین کرد. جنگ جهانی دوم. پلچینسکی با شکست لهستان و تقسیم آن میان آلمان و شوروی مشغول سازماندهی اولین گروه های مقاومت مانند سرویس پیروزی لهستان و اتحادیه مبارزه مسلحانه شد. او ابتدا در لوبلین مشغول بود اما به علت خطر دستگیری به ورشو رفت و از سال ۱۹۴۳ به عنوان معاون فرمانده ارتش میهنی معرفی گشت. در طول قیام ورشو او از فرماندهان مهم شورشیان بود و در ۴ سپتامبر ۱۹۴۴ در اثر بمباران به شدت زخمی شد و سپس همراه با باقی مانده نیروهای لهستانی در ۳ اکتبر تسلیم نیروهای آلمانی گشت. او پس از پایان جنگ جهانی دوم به لندن رفت و در سال ۱۹۸۵ در همان شهر درگذشت.
دروپی (به زبان انگلیسی: droopy) یک کاراکتر کارتونی که در سال ۱۹۴۳ توسط تکس اوری در کمپانی مترو گلدوین مایر خلق شد. او یک سگ با چهرهٔ پژمرده و خسته است و در بسیاری از انیمیشن های این کمپانی حضور دارد.
ادبیات پایداری شاخه ای از ادبیات است که تحت تأثیر شرایطی مانند اختناق، استبداد داخلی، جنگ، اشغال نظامی و سرکوب آزادی های اجتماعی و… نوشته می شود به واسطه مضمون و درون مایه اش که ایستادگی در برابر جریان های ضد آزادی و مبارزه بر علیه ظلم است، شناخته می شود. بیان دردمندی قشرهای ضعیف اجتماع که قربانی نظام استبدادی شده اند، القای امید به ایستادگی برای رهایی، ارج نهادن به جان باختگان راه آزادی و نوید دادن پیروزی در آینده، از جمله مضمون های مشترک در آثاری است که در دستهٔ ادبیات پایداری طبقه بندی می شوند. دغدغهٔ اصلی نویسندگان این آثار، بی هویت شدن نسلی است که منفعت طلبی و رفاه، او را از توجه به رنج های مردم خود بازمی دارد. نویسندگان با دفاع از وطن و طرح نمادهای اسطوره ای برای بهتر شدن وضع کشور، تلاش می کنند. ادبیات پایداری، هم در قالب شعر و هم در قالب نثر ظهور و بروز می یابد. این مقوله ادبی، به عنوان بخشی از مبارزات آزادی خواهانه و جنبش های مقاومت در آفریقا، آمریکای جنوبی و خاورمیانه ظهور یافت. در ادبیات پایداری بر اهمیت سیاسی ادبیات و نقش نویسنده یا هنرمند در شکل گیری و زنده نگه داشتن خاطرهٔ جنبش های سیاسی تأکید می
شود. تفاوت ادبیات پایداری با ادبیات مقاومت. بر اساس فرهنگ نامه لغت مقاومت به معنای ایستادگی و پایداری به معنای مقاومت است، در واقع مقاومت واژه ای عربی است و در فرهنگ عرب استفاده می شود و واژه فارسی پایداری در ادبیات فارسی کاربرد مشابه آن را دارد. محمدرضا سنگری نویسنده و پژوهشگر معاصر ادبیات آیینی ادعا می کند اصطلاح ادب المقاومه در دهه شصت در ایران کاربرد یافت و ادبیات پایداری، معادل فارسی آن نیز در این دوره به کار رفت. او معتقد است این عنوان نخستین بار در جریان مبارزات ضد استعماری مردم مغرب عربی به خصوص الجزایر رایج شد. سنگری اما اذعان دارد گرچه مفهوم پایداری در ابتدا معنایی کاملاً نزدیک و حتی مساوی با مقاومت داشت اما به تدریج با آن تفاوت هایی یافت.