Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ع را به صورت مسالمت آمیز پیش ببرد. از سوی دیگر، اوکوبو و ایواکورا که تازه از اروپا و ایالات متحده بازگشته بودند، طرفدار «اولویت سرزمین اصلی» بودند و با نظر سایگو تاکاموری مخالفت کردند. در یک مقطع، جلسه کابینه تصمیم گرفت سایگو تاکاموری را به کره (کشور) بفرستد، اما ایواکورا سعی کرد از امپراتور درخواست کند تا این طرح را به تعویق بیندازد. سایگو تاکاموری چنان خشمگین شد که استعفای خود را تسلیم کرد. پس از این، حدود ۶۰۰ نفر از رهبران دولتی، پرسنل نظامی و بوروکرات ها نیز استعفا دادند (تغییر سیاسی سال ششم دوره میجی). اعتقاد بر این است که پیشینه این امر، مبارزه برای رهبری در درون دولت بود. سایگو تاکاموری بار دیگر به زادگاهش کاگوشیما بازگشت. او وقت خود را با فراغت، انجام کارهای مزرعه، رفتن به حمام های چشمه آب گرم و شکار می گذراند. با این حال، کسانی که به پیروی از سایگو تاکاموری استعفا داده بودند نیز به کاگوشیما بازگشته اند و حضور آنها که از دولت ناراضی بودند، در صورت عدم کنترل، احتمالاً موجب برهم خوردن نظم و قانون می شد. در آن زمان، پیشنهادی برای تأسیس یک مدرسه خصوصی به سایگو تاکاموری رسید. سایگو تاکاموری برای جلوگیری از
شورش جوانان تندخو و هدایت انرژی آنها به روشی مفید، تصمیم به تأسیس این مدرسه گرفت. مدارس خصوصی که به این شکل تأسیس شدند، آموزش نظامی، مطالعات کلاسیک چینی و مطالعات غربی ارائه می دادند و حتی دانشجویانی را برای تحصیل به خارج از کشور می فرستادند. فرمانداری کاگوشیما از این امر حمایت کرد. در نتیجه، فارغ التحصیلان مدارس خصوصی بیشتر و بیشتری سمت های مهمی را در فرمانداری به دست گرفتند و در نهایت حتی کنترل دولت فرمانداری را نیز به دست گرفتند. خودکشی در طول جنگ سینان. دولت میجی نسبت به چنین جنبش هایی در کاگوشیما محتاط بود. در آن زمان، شورش های مداومی توسط سامورایی های ناراضی در مکان های مختلف، مانند شورش شینپورن ((۱۸۷۶) استان کوماموتو) و شورش آکیزوکی ((۱۸۷۶) استان فوکوئوکا) وجود داشت. سامورایی های ناراضی در سراسر کشور مشتاقانه منتظر قیام تاکاموری سایگو بودند. اگر تاکاموری سایگو دانش آموزان مدرسه خصوصی خود را در یک قیام رهبری می کرد، واضح بود که دولت آسیب زیادی می دید. دولت نگران حجم زیاد سلاح و مهمات ذخیره شده در کاگوشیما شد و هنگامی که سعی در مصادره آنها داشت، دانش آموزان یک مدرسه خصوصی شورش کردند و به یک انبار مهمات
در سوموتا حمله کرده و سلاح ها و مهمات را دزدیدند. علاوه بر این، دولت گروهی از جاسوسان را تقریباً همزمان با این حادثه به کاگوشیما فرستاد. با این حال، مدرسه خصوصی این حرکت را شناسایی کرد و جاسوسان دستگیر شدند. سپس جاسوسان به توطئه برای ترور سایگو تاکاموری اعتراف کردند (اگرچه این نظر هم وجود دارد که این یک داستان ساختگی بوده است). در پاسخ به این، درخواست ها برای اقدام نظامی در میان سامورایی های ساتسوما افزایش یافت. سپس، سایگو تاکاموری، که تصمیم گرفته بود دیگر نمی تواند نارضایتی سامورایی ها را سرکوب کند، تصمیم به تشکیل ارتش گرفت. در ۱۵ فوریه ۱۸۷۷ (دهم میجی)، بیش از ۱۰٬۰۰۰ سرباز ساتسوما (عمدتاً سامورایی های سابق ساتسوما به رهبری سایگو تاکاموری) در سنگین ترین بارش برف در ۶۰ سال گذشته راهپیمایی کردند. هدف آنها قلعه کوماموتو بود، جایی که نیروهای دولتی مستقر بودند. با شنیدن خبر قیام سایگو تاکاموری، دولت بلافاصله دستور حمله را صادر کرد. در بیست و دوم، ارتش ساتسوما حمله ای را به قلعه کوماموتو آغاز کرد و این آغاز یکی از بزرگ ترین جنگ های داخلی در تاریخ ژاپن، جنگ سینان، بود. با این حال، قلعه کوماموتو قلعه ای مستحکم بود که
توسط جنگ سالار سنگوکو، کاتو کیوماسا، ساخته شده بود. تصرف آن آسان نبود. علاوه بر این، نیروهای دولتی جدیدترین سلاح ها و مهمات را داشتند و تلاش های ارتش ساتسوما برای تصرف قلعه کوماموتو همگی شکست خورد؛ بنابراین ارتش تقسیم شد و به سمت شمال حرکت کرد، جایی که نبردهای شدیدی در نقاط مختلف درگرفت. بدین ترتیب، نبرد معروف به نبرد تاباروزاکا رخ داد. نیروهای دولتی از نیروهای ساتسوما که ماهرانه از تفنگ ها و شمشیرهای خود استفاده می کردند، وحشت داشتند. هفده روز پس از شروع نبرد، نیروهای دولتی سرانجام موفق به تصرف تاباروزاکا شدند، اما هر دو طرف تلفات سنگینی متحمل شدند. در ۱۶ اوت همان سال، سایگو تاکاموری دستور انحلال کل ارتش خود را صادر کرد. سپس تصمیم گرفت با افسران ارشد و نیروهای نخبه خود به کاگوشیما بازگردد. هنگامی که سایگو تاکاموری و ۳۷۲ مرد بازمانده وارد شیرویاما در کاگوشیما شدند، توسط نیروهای دولتی محاصره شدند. سپس، در اوایل صبح ۲۴ سپتامبر، نیروهای دولتی حمله ای همه جانبه را آغاز کردند. سایگو تاکاموری از ناحیه کمر و ران مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او به بپو شینسوکه، که در همان نزدیکی بود، گفت که دیگر بس است و دستور داد سرش
را از تنش جدا کنند. او در سن ۴۹ سالگی درگذشت. اگرچه سایگو تاکاموری از چهره های کلیدی در نوسازی میجی بود، اما به عنوان یک خائن به زندگی خود پایان داد. اوکوبو توشیمیچی. اوکوبو توشیمیچی سیاستمداری بود که از پایان دوره ادو تا اوایل دوره میجی زندگی می کرد. او در سال ۱۸۳۰ (دوره بونسی ۱۳) در خانواده ای از سامورایی های رده پایین از قلمرو ساتسوما متولد شد. «توشیمیچی» نام او پس از آغاز دوره میجی بود و در پایان دوره ادو با نام های «شوسوکه» و «ایچیزو» شناخته می شد. وقتی او ۱۱ ساله بود، جنگ های تریاک در سرزمین اصلی چین آغاز شد. دودمان چینگ، که بر سرزمین اصلی حکومت می کرد، از بریتانیا شکست خورد و تسلیم شد. اوکوبو توشیمیچی دوران کودکی تأثیرپذیر خود را در دوران بحرانیِ پیشروی قدرت های اروپایی و آمریکایی به آسیا گذراند. به همین دلیل، «ساختن کشوری که بتواند با غرب رقابت کند» به هدف همیشگی اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد. در قلمرو ساتسوما، اوکوبو توشی میچی با سایگو تاکاموری متحد شد تا سِیچوگومی، یک گروه رادیکال از اصلاح طلبان در حکومت قلمرو، را سازماندهی کند، در عین حال به عنوان واسطه ای برای جلوگیری از اصطکاک بین قلمرو و سِیچوگومی ن
یز عمل می کرد. با حفظ این موضع، او اعتماد شیمازو هیسامیتسو را که به عنوان پدر ارباب قلمرو شیمازو تادایوشی قدرت واقعی را در دست داشت، جلب کرد. با وجود اینکه او یک سامورایی رده پایین بود، به یک مقام کلیدی در قلمرو ارتقا یافت. سپس در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، با پشتوانه قدرت قلمرو قدرتمند ساتسوما (قلمرویی با نفوذ بر شوگون سالاری) به سیاست مرکزی روی آورد. در آن زمان، برای جبران کاهش اقتدار شوگون سالاری، قلمروهای قدرتمندی مانند قلمرو ساتسوما برای حمایت از شوگون سالاری متحد شدند و در بحبوحه ترویج «کوبو گاتای» (ائتلاف دربار امپراتوری و شوگون سالاری) بودند. قرار بود قدرت شوگون سالاری با ادغام شوگون سالاری با دربار امپراتوری تثبیت شود و با وضعیت دشوار پیشروی قدرت های غربی مقابله کند. با این حال، درگیری بین شوگون سالاری و قلمرو ساتسوما رخ داد و این طرح برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری از هم پاشید. این باعث شد توشیمیچی اوکوبو فکر کند که «ژاپن آینده ای ندارد مگر اینکه شوگون سالاری را سرنگون کنیم و دولت جدیدی تأسیس کنیم که بتواند به تغییرات زمان پاسخ دهد» و به همراه متحدش تاکاموری سایگو، قلمروها را برای حمایت از
سرنگونی شوگون سالاری رهبری کرد. به دنبال توصیه ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، او تصمیم گرفت با قلمرو قدرتمند چوشو که تا آن زمان دشمن او بود، اتحادی منعقد کند. پس از انعقاد اتحاد ساتسوما-چوشو، توشیمیچی اوکوبو گام های بلندی در جهت سرنگونی مسلحانه شوگون سالاری برداشت. در دسامبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، او به همراه «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» به عضویت کابینه دولت جدید میجی درآمد. او مقام های دولت سلطنتی، مانند ایواکورا تومومی و سانجو سانه تومی را که از اشراف زادگان بودند و تمایلی به استفاده از زور نداشتند، متقاعد کرد و شروع به آماده شدن برای نبردی سرنوشت ساز کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، نبرد توبا-فوشیمی آغاز جنگ بوشین بین دولت جدید میجی و نیروهای شوگون سالاری سابق بود. در نتیجه پیروزی در این جنگ، دولت جدید میجی به دولت مرکزی جدید ژاپن تبدیل شد. به عنوان وزیر کشور، کنترل قدرت را به دست گرفت. اوکوبو توشیمیچی پس از مجبور کردن نیروهای شوگون سالار سابق به تسلیم، راهی ابداع کرد تا شوکو (اصطلاحی که در اواخر دوره ادو برای دایمیوها به کار می رفت) در سراسر ژاپن، سرزمین ها و کنترل مردم خود را به دربار امپرات
وری بازگردانند. به عنوان اولین قدم، او اربابان فئودال ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو چوشو و قلمرو ساگا را متقاعد کرد که «سرزمین» (قلمرو) و «ملیت» (موضوع) خود را به امپراتور بازگردانند و سپس این را به همه اربابان فئودال در سراسر کشور تعمیم داد. در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲)، او به «بازگرداندن زمین و ملیت» دست یافت و بلافاصله پس از آن «لغو قلمروهای فئودالی و تأسیس بخشداری ها» را انجام داد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان معاون فرستاده، هیئت ژاپنی به اروپا (هیئت اعزامی ایواکورا)، به رهبری ایواکورا تومومی، را همراهی کرد. این هیئت از آمریکا عبور کرد و از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۷۲ (میجی ۵) به مدت چهار ماه در انگلستان اقامت داشت. آنها کارخانه ها، کشتی سازی ها، راه آهن ها، کارخانه های فولاد و غیره را در شهرهای بزرگی مانند لندن، ادینبورگ، گلاسکو، منچستر و بیرمنگام بازرسی کردند. او همچنین از کشورهای مختلف اروپایی، از جمله فرانسه، هلند و آلمان بازدید کرد و در سال ۱۸۷۳ (۶ میجی) پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدیر کل وزارت تازه تأسیس امور داخلی و نایموشو/وزیر کشور منصوب شد. این سمت معادل چیزی بود که امروزه نخست وزیر ژاپن نامیده می شود و
او عملاً قدرت واقعی را در دولت میجی در دست داشت. او موفق شد جایگاه محکمی در دولت ایجاد کند. یکی از وظایفی که توشیمیچی اوکوبو در این زمان بر عهده گرفت، سرکوب شورش های سامورایی های ناراضی بود؛ سامورایی های سابقی که از نحوهٔ ادارهٔ حکومت میجی ناراضی بودند. در مخالفت با جریان های عصر جدید، جنگ های داخلی بزرگ متعددی از جمله شورش ساگا، شورش شینپورن و شورش هاگی رخ داد. شدیدترین این جنگ ها، جنگ سینان بود که توسط متحد او، سایگو تاکاموری، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) آغاز شد. اوکوبو توشیمیچی تمام این شورش ها را سرکوب کرد و برای تقویت اقتدار امپراتور و دولت میجی سخت تلاش کرد. ایجاد تعادل بین سیاست های صنعتی و توسعه منابع انسانی. توشیمیچی اوکوبو پس از بازدید از اروپا و ایالات متحده و مشاهده وضعیت سیاست و اقتصاد پیشرفته در آنجا، به شدت بر هر دو جنبه سیاست و اقتصاد تأثیر گذاشت. او در سیاست، سیستم بوروکراتیک را کاملاً ساده سازی کرد و در اقتصاد، توسعه صنعتی را ارتقا داد. به طور خاص، در حوزه توسعه صنعتی، دولت سیستمی از حمایت را بر اساس این ایده که «کشورهای در حال توسعه در مراحل اولیه توسعه صنعتی به راهنمایی دولت نیاز دارند» ایجاد ک
رد. به عنوان مثال، در کشاورزی، یک مدرسه کشاورزی در کومبا، توکیو افتتاح شد که در آن روش های کشاورزی غربی معرفی و آزمایش شدند. توشیمیچی اوکوبو ۵۴۰۰ ین (تقریباً ۱۰۸ میلیون ین به پول امروز)، که در آن زمان مبلغ زیادی بود، به مدرسه کشاورزی اهدا کرد. این کمک مالی به دانشجویان برجسته داده می شد و هنگامی که این مدرسه به دانشکده کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو تبدیل شد، به عنوان «بورسیه تحصیلی اوکوبو توشیمیچی» شناخته شد. او همچنین تلاش های خود را در صنعت پوشاک متمرکز کرد و سعی در تولید پشم داخلی داشت. او کارخانه های دولتی زیادی تأسیس کرد که یکی از آنها کارخانه ابریشم تویمی اوکا است که اکنون به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. او در سفری به انگلستان متوجه شد که منبع ثروت ژاپن، کشتیرانی است و در سال ۱۸۷۵ (۸ میجی)، مبلغ هنگفتی از شرکت کشتیرانی میتسوبیشی متعلق به ایواساکی یاتارو حمایت مالی کرد تا انحصار کشتیرانی را به میتسوبیشی زایباتسو واگذار کند که در نهایت باعث شد شرکت های کشتیرانی بریتانیایی و آمریکایی از مسیر کشتیرانی بین یوکوهاما و شانگهای خارج شوند. اگرچه توشیمیچی اوکوبو اهل قلمرو ساتسوما بود که روحیه رزمی قوی دا
شت، اما هیچ حکایتی در مورد او در رابطه با شمشیر یا شمشیربازی ژاپنی وجود ندارد. تصور می شود که این به این دلیل است که او در کودکی از نظر جسمی ضعیف بوده و نتوانسته خود را وقف آموزش هنرهای رزمی کند. به جای شمشیر ژاپنی، این عقل بی نظیر او بود که تیزبینی استثنایی خود را به رخ می کشید. طبق شهادت سایگو تسوگومیچی، برادر کوچکتر سایگو تاکاموری، اوکوبو توشیمی چی «هرچه عصبانی تر می شد، استدلالش منطقی تر می شد.» در صورتی که حتی اگر کلمه ها و اعمال یک فرد معمولاً منظم باشند، وقتی ذهنش تحت سلطه خشم باشد، نامنسجم می شوند. هرچه خشم قوی تر باشد، منطق بیشتر تمایل به فروپاشی دارد. با این حال، عکس این قضیه برای اوکوبو توشیمیچی صادق بود. هر چه بیشتر عصبانی می شد، منطقش منسجم تر و آرام تر و متین تر می شد. سایگو تسوگومیچی که شهادت داد، گفت: «او واقعاً آدم مرموزی بود.» این حکایت نشان می دهد که اوکوبو توشیمیچی ذهن خاصی داشت. در اوایل صبح ۱۴ مه ۱۸۷۸ (۱۱ میجی)، اوکوبو توشی میچی با یامایوشی موریسوکه، فرماندار استان فوکوشیما، با لحنی غیرمعمول و پرشور صحبت کرد و قبل از ترک خانه اش گفت: «ده سال پس از پایان جنگ سینان، دوره سازندگی خواهد بود.
من، اوکوبو بی ارزش، غنی سازی کشور و تقویت ارتش آن و ارتقای صنعت و تجارت را ترویج خواهم کرد.» چند ساعت بعد، در حالی که با کالسکه اسبی به سمت کاخ امپراتوری در حرکت بود، توسط سامورایی های ناراضی از استان ایشیکاوا که در کمین او بودند، ترور شد و به زندگی ۴۷ ساله اش پایان داد. کیدو تاکایوشی. کاتسورا کوگورو در ۲۶ ژوئن ۱۸۳۳ (دوره تنپو ۴) در قلمرو چوشو متولد شد. او در سن ۸ سالگی توسط خانواده کاتسورا یک سامورایی از این قلمرو به فرزندی پذیرفته شد. از آن زمان به بعد، او خود را «کاتسورا کوگورو تاکایوشی» می نامید تا اینکه در ۲۹ سپتامبر ۱۸۶۵ (دوره کیئو ۱) این نام را به خود گرفت. او با دریافت جوایزی برای پیشرفت تحصیلی از دوران نوجوانی خود را متمایز کرد و در سال ۱۸۴۹ (کای ۲)، زیر نظر یوشیدا شوئین در مدرسه قلمرو میرینکان تحصیل کرد. پس از آن، اگرچه او شاگرد آکادمی شوکاسونجوکو نبود، اما به احترام به شاگردانش این آموزشگاه ادامه داد. در سال ۱۸۶۰ (دوره مانئن ۱)، او با جناح سوننو جوئی (احترام به امپراتور، بیرون راندن بیگانگان) از قلمرو میتو پیمان بست و در کنار تاکاسوگی شینساکو و کوساکا گنزوی، به یکی از چهره های اصلی جناح سوننو جوئی
در قلمرو چوشو تبدیل شد. از سوی دیگر، او همچنین با افراد روشنفکری مانند کاتسو کایشو، ساکاموتو ریوما و یوکوی شونان ارتباط داشت. یکی از نقاط قوت کاتسورا کوگورو، گشودگی او در پذیرش طیف وسیعی از ایده ها بود. همزمان با اینکه قلمرو چوشو از موقعیت خود به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری کیوتو برای اتحاد با اشراف طرفدار امپراتوری و ضد خارجیان در دربار امپراتوری استفاده کرد، حضور او در کیوتو افزایش یافت و او به طور گسترده به عنوان «کاتسورا کوگورو» شناخته شد. در کیوتو پنهان شد و تلاش کرد تا اعتماد خاندان چوشو را بازگرداند. هنگامی که کودتای ۱۸ اوت در دربار امپراتوری در سال ۱۸۶۳ (دوره بونکیو ۳) رخ داد، قلمرو چوشو نفوذ خود را در کیوتو از دست داد و کاتسورا کوگورو توسط شوگون سالاری تبعید شد. امپراتور کومی، که به دلیل ظهور جنبش سونو جوئی، احساس بحران فزاینده ای می کرد، اشراف دربار امپراتوری را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کردند، و همچنین خاندان های ساتسوما و آیزو، بسیج کرد تا اشراف سونو جوئی و نیروهای قلمرو چوشو را از کیوتو ریشه کن کند. با این حال، حتی پس از بیرون رانده شدن نیروهای چوشو از کیوتو، کاتسورا کوگ
ورو در آنجا پنهان ماند و برای بازگرداندن اعتماد حوزه به سختی تلاش کرد. در سال ۱۸۶۵ (اولین سال دوره کیئو)، قلمرو به او دستور داد نام خود را به «کیدو کانجی تاکایوشی» تغییر دهد. از آنجا که نام کاتسورا کوگورو مشهور بود، او خود را به شکل شخص دیگری درآورد تا از تعقیب شوگون سالاری فرار کند. اتحاد ساتسوما-چوشو. در همین زمان، کاتسورا کوگورو، که اکنون با نام «کیدو تاکایوشی» شناخته می شود، از طریق ساکاموتو ریوما، سامورایی که از قلمرو توسا فرار کرده بود، شروع به تماس با خاندان ساتسوما کرد. خاندان اربابی ساتسوما دشمن سرسخت خاندان اربابی چوشو بود و آنها را از کیوتو بیرون رانده بود، اما با نزدیک شدن به دومین لشکرکشی چوشو توسط شوگون سالاری، برای بقای خاندان چوشو، تشکیل اتحاد با ساتسوما، خاندان پیشرو جنوب غربی و دارای نفوذ عظیم در سیاست مرکزی، ضروری شد. هنگامی که اتحاد ساتسوما-چوشو به شکل مخفی در ژانویه ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) در کیوتو منعقد شد، سرنوشت قلمرو چوشو به طرز چشمگیری به سمت هدف نهایی سرنگونی شوگون سالاری تغییر کرد. حضور او به عنوان یک شخصیت محوری در اصلاحات میجی. هنگامی که اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری صادر شد و دو
لت میجی تأسیس گردید، کیدو تاکایوشی به عنوان مشاور منصوب شد. در ژانویه ۱۸۶۸ (اولین سال دوره میجی)، او سوگندنامه پنج ماده ای را تدوین کرد و در پاییز، اصلاحاتی را در سیستم ارباب فئودالی به اوکوبو توشیمیچی پیشنهاد داد. در نتیجه، در سال ۱۸۶۹ (دومین سال دوره میجی)، «بازگشت زمین ها و مردم به امپراتور» محقق شد. اربابان فئودال سابق مجبور شدند سرزمین ها و شهروندان خود را تحویل دهند. کیدو تاکایوشی در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲) به عنوان عضو سانگی منصوب شد. او همچنین در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴) به شدت در لغو املاک فئودالی و تأسیس استان ها مشارکت داشت. با این حال، پس از آنکه به عنوان معاون فرستاده به هیئت اعزامی ایواکورا پیوست و در ژوئیه ۱۸۷۳ (میجی ۶) به ژاپن بازگشت، بحث بر سر سیکانرون (لشکرکشی به کره) در درون دولت آغاز شد. تاکایوشی کیدو از نقطه نظر گسترش حکومت داخلی با این طرح مخالفت کرد، اما دیگر رهبران در دوره بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور/نوسازی میجی، مانند سایگو تاکاموری و اتو شیمپی، در کودتای ششمین سال میجی استعفا دادند. تاکایوشی کیدو عضو شورا و وزیر آموزش و پرورش شد، اما مشکلات سلامتی او تقریباً در همین زمان شروع به آشکار شدن کرد.
جنگ سینان. در سال ۱۸۷۴ (هفتم دوره میجی)، او در مخالفت با اعزام نیرو توسط اوکوبو توشیمیچی به تایوان، از سمت خود به عنوان عضو شورای سانگی استعفا داد. اگرچه در مقطعی به دولت بازگشت، اما اغلب با اوکوبو اختلاف داشت و به دلیل وخامت حالش، مجبور به عقب نشینی از خطوط مقدم شد. سپس، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی)، هنگامی که سایگو تاکاموری، که پس از استعفا از سمت خود در ساتسوما در انزوا زندگی می کرد، ارتشی تشکیل داد و شورش ساتسوما یا جنگ سینان آغاز شد، او در حالی که در بستر بیماری بر اثر بیماری درگذشت. او ۴۵ سال داشت. ملقب به «کوگورو فراری». وقتی تاکایوشی کیدو با نام کوگورو کاتسورا شناخته می شد، لقب «کوگورو فراری» را به او داده بودند. او به عنوان مردی قدرتمند در خاندان چوشو، رهبر نیروهای ضد شوگون سالاری، بارها جانش توسط شوگون سالاری هدف قرار گرفت، اما او همیشه با فرار ساده از بحران جان سالم به در می برد. برای مثال، حادثه ایکِدایا در ژوئن ۱۸۶۴ (دوره گنجی ۱) رخ داد. میهن پرستان طرفدار امپراتوری و ضد خارجی که از کیوتو تبعید شده بودند، در ایکِدایا جلسات مخفی برگزار می کردند که شینسنگومی ناگهان حمله کرد و بسیاری از آنها را کشت. کوگور
و کاتسورا به سختی و بدون هیچ آسیبی جان سالم به در برد. او به یاد می آورد: «من ابتدا به ایکِدایا رفتم و افراد زیادی آنجا نبودند، بنابراین خوشبختانه به اقامتگاه قلمرو تسوشیما رفتم و فکر کردم دوباره به آنجا بازگردم»، اما در سوابق شوگون سالاری آمده است: «کوگورو کاتسورا با دویدن از روی پشت بام ها فرار کرد.» یک ماه بعد، حادثه کینمون رخ داد که در آن قلمرو چوشو به کاخ امپراتوری کیوتو حمله کردند. نیروهای چوشو شکست خوردند و از کیوتو بیرون رانده شدند، اما کوگورو کاتسورا دوباره از لباس مبدل برای فرار از تعقیب شدید شوگون سالاری و حرکت در اطراف کیوتو استفاده کرد. حکایت معروفی وجود دارد که در آن یک گیشا به نام «ایکوماتسو» (که بعدها همسر قانونی او، کیدو ماتسوکو شد) خود را مبدل کرد و اونیگیری (غذای برنجی) را به کوگورو کاتسورا که زیر پل نیجو پنهان شده بود، می رساند. پس از فرار موفقیت آمیز از کیوتو، او در منطقه تاجیما (که اکنون بخش شمالی استان هیوگو است) پنهان شد. او در این منطقه از جایی به جای دیگر فرار می کرد و از تعقیب شوگون سالاری در امان می ماند. در این زمان، به او لقب «کوگوروی فراری» داده شد که عمل فرار او را مسخره می کرد
. ایواکورا تومومی. او در سال ۱۸۲۵ (بونسی ۸) متولد شد. او پسر دوم هوریکاوا یاسوچیکا، اشراف زادهٔ دون پایهٔ دربار بود و در سن ۱۴ سالگی توسط ایواکورا تومویوشی به فرزندی پذیرفته شد. از همان کودکی، او را کودکی بااستعداد می دانستند و بسیار مورد احترام بود، اما در دنیای اشراف، ارتباطات و پیوندها هستند که اهمیت دارند. او مدت زیادی در بدبختی زندگی کرد. نقطه عطف زمانی فرا رسید که ۳۰ ساله بود. او شاگرد تایکو (شخصی که مقام نایب السلطنه را تحویل داد) تاکاتسوکاسا ماسامیچی شد و استعدادش مورد توجه قرار گرفت و منجر به انتصاب او به عنوان پیشکار (مقامی که به امپراتور خدمت می کند) شد. او رابطه خود را با ناکایاما تادایاسو، که بسیار مورد اعتماد امپراتور کومی بود، عمیق تر کرد و به تدریج در دربار امپراتوری برجسته شد. اولین باری که او مهارت های تاکتیکی خود را به نمایش گذاشت در سال ۱۸۵۸ (آنسی ۵) بود، زمانی که شوگون سالاری ادو به دنبال تأیید امپراتوری برای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن بود و مشاور ارشد، هوتا ماسایوشی، از دربار امپراتوری بازدید کرد. ایواکورا تومومی یک جنبش مخالفت شدید را آغاز کرد و با وجود اینکه صرفاً یک پ
یشکار بود، ۸۸ نفر از اشراف را گرد هم آورد و یک راهپیمایی اعتراضی به سمت دربار امپراتوری ترتیب داد. او طراح اصلی حادثه ای بود که به «حادثه دادخواست هشتاد و هشت درباری» معروف شد. این حادثه باعث شد امپراتور کومی مخالفت خود را با انعقاد معاهدات آشکار کند و پس از آن دربار امپراتوری معاهدات با سایر کشورها را کاملاً رد کرد. پس از اتحاد موفقیت آمیز دربار امپراتوری و شوگون سالاری. شوگون سالاری ادو قصد داشت دربار امپراتوری و شوگون سالاری را متحد کند تا شکاف موجود با دربار امپراتوری را پر کند. در سال ۱۸۶۱ (اولین سال بونکیو)، آنها ازدواجی را بین خواهر کوچکتر امپراتور کومه ای، پرنسس کازونومیا، و چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه موچی، برنامه ریزی کردند. در آن زمان، اکثر دربار امپراتوری با این ازدواج مخالف بودند، زیرا شاهدخت چیکاکو، شاهدخت کازو از قبل نامزد کرده بود. با این حال، ایواکورا تومومی معتقد بود که ازدواج با پرنسس کازونومیا برای احیای قدرت امپراتوری مفید خواهد بود، بنابراین دادخواستی به امپراتور کومی ارائه داد. او نه تنها باعث وقوع این ازدواج شد، بلکه موفق شد شوگون سالاری را مجبور به اعمال شرایط سختگیرانه ای برای آن ک
ند. او به همراه پرنسس کازونومیا به ادو رفت و حتی شوگون سالاری را وادار به امضای تعهدی کرد که «این ازدواج تلاشی از سوی شوگون سالاری برای گروگان گیری از دربار امپراتوری نبوده است»، و بدین ترتیب مواضع شوگون سالاری و دربار امپراتوری را معکوس کرد. با افزایش قدرت جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی، که حول قلمرو چوشو متمرکز بود، در کیوتو، زندگی ایواکورا تومومی مورد حمله قرار گرفت، زیرا او به عنوان فردی که برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری تلاش کرده بود، دیده می شد. جنبش هایی برای طرد ایواکورا تومومی در دربار امپراتوری شدت گرفت و در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، او از سمت خود استعفا داد و راهب شد. او به روستای ایواکورا (بخش ساکیو امروزی، شهر کیوتو) در حومه کیوتو نقل مکان کرد و مجبور شد حدود پنج سال در انزوا زندگی کند. رهبری کودتا در جلسه کوگوشو. حتی در دوران انزوا، ایواکورا تومومی روابط نزدیکی با سامورایی های قلمرو ساتسوما داشت، گاهی سیاست ها را به آنها پیشنهاد می داد و گاهی استراتژی ها را به آنها منتقل می کرد. او متوجه شد که هدف اصلی اش برای بازگرداندن قدرت امپراتوری از طریق اتحاد ارتش و دربار دشوار است و به تدریج
با سرنگونی شوگون سالاری، شروع به هدف قرار دادن بازگرداندن سلطنت کرد. پیشینه این امر، اتحاد ساتسوما-چوشو بود که در سال ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) منعقد شد و مرگ امپراتور کومی، که طرفدار اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری بود. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که امپراتور میجی به تخت سلطنت نشست و پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، حکومت امپراتوری را احیا کرد، ایواکورا تومومی سرانجام مورد عفو قرار گرفت و به سیاست بازگشت. احیای حکومت امپراتوری، سنگ بنایی برای توکوگاوا یوشینوبو بود تا دولتی جدید به رهبری خانواده توکوگاوا ایجاد کند، اما ایواکورا تومومی از قبل در پشت صحنه فعالیت می کرد. درست زمانی که دربار امپراتوری جلسه ای از اربابان فئودال تشکیل داد تا سیاست تصمیم گیری در مورد یک سیستم جدید از طریق اجماع را تعیین کند، ایواکورا با اوکوبو توشیمیچی و دیگران برای برنامه ریزی یک کودتا همکاری کرد. او قصد داشت به تنهایی جلسه ای از اربابان فئودال برگزار کند، شوگون سالاری را لغو کند و توکوگاوا یوشینوبو را از صحنه سیاسی حذف کند. خانواده توکوگاوا تنها از طریق یک استراتژی از دولت جدید برکنار شدند.. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگا
می که کاخ امپراتوری توسط سربازانی از قلمرو ساتسوما، چوشو و توسا تحت هدایت ایواکورا تومومی محاصره شده بود، امپراتور میجی ظاهر شد و «کنفرانس کوچک کاخ امپراتوری» را برگزار کرد. این سند امپراتوری به طور مشترک توسط ایواکورا تومومی و محقق ادبیات ژاپنی، تاماماتسو میسائو، نوشته شد. این سند به وضوح لغو شوگون سالاری را بیان می کرد. با شنیدن این موضوع، یامائوچی یودو از خاندان توسا اعتراض کرد. او به توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرده بود که قدرت را به امپراتور بازگرداند تا دولتی جدید به رهبری خاندان توکوگاوا تشکیل شود، بنابراین این کار او نوعی لجن پراکنی بود. او با عصبانیت از غیبت توکوگاوا یوشینوبو انتقاد کرد و بحث داغ شد. با این حال، وقتی یامائوچی تویوشیگه با عصبانیت گفت: «احتمالاً این توطئه ای از سوی چند اشراف زاده است، شاید برای تسلط بر کشور با حمایت از امپراتور جوان…»، ایواکورا تومومی فرصت را غنیمت شمرد و گفت: «امپراتور، حاکم بزرگی است که مانند هیچ حاکم دیگری نیست. هیچ اتفاقی که امروز می افتد، بر اساس اراده امپراتور نیست. حمایت از یک امپراتور جوان و تسلط بر کشور - چقدر بی احترامی!» این موضوع فضا را کاملاً تغییر داد. جلسه ه
مان طور که ایواکورا تومومی در نظر داشت، پیش رفت و در نهایت خانواده توکوگاوا به طور کامل از دولت جدید کنار گذاشته شدند. نیروهای سابق شوگون سالاری، که به دلیل فراخوان بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری در موقعیت دشواری قرار گرفته بودند، در قلعه اوساکا جمع شدند و با حدود ۱۵۰۰۰ سرباز شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. آنها با نیروهای دولتی جدید در جاده های توبا-کایدو و فوشیمی-کایدو درگیر شدند و نبرد توبا-فوشیمی درگرفت که در آن شینسنگومی نیز شرکت داشت. در ابتدا، نبرد به طور متناوب ادامه داشت، اما ناگهان، هنگامی که نیروهای دولتی جدید پرچم نیشیکینومی (پرچم امپراتوری) را برافراشتند، نیروهای سابق شوگون سالاری اراده خود را برای جنگیدن از دست دادند و فرار کردند. کینسن نو گوکی از زمان های قدیم یک پرچم نمادین بوده است که ارتش امپراتور را نشان می دهد. نیروهای سابق شوگون سالاری، از ترس اینکه به عنوان دشمن دربار امپراتوری شناخته شوند، مجبور به عقب نشینی شدند و نیروهای دولتی جدید در نبرد توبا-فوشیمی پیروز شدند. با این حال، این پرچم امپراتوری نیشیکی یکی از نقشه های ایواکورا تومومی بود. پرچم واقعی امپراتوری نیشیکی صدها سال استف