Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موزهٔ بارنوم یا موزهٔ آمریکایی بارنوم ("Barnum's American Museum") موزه ای بود که در سال های ۱۸۴۱ تا ۱۸۶۵ نبش خیابان برادوی و خیابان اَن در نیویورک قرار داشت. این موزه نخست موزهٔ اسکادر بود که توسط فینیاس تیلور بارنوم خریداری شد و نامش به موزهٔ بارنوم تغییر کرد. در این موزه نمایش های عجیب و آموزشی ارائه می شد. موزهٔ بارنوم در سال ۱۸۶۵ به طور کامل سوخت. در سال ۲۰۰۰ این موزه به صورت مجازی بازسازی شد.
احمد طالب ابراهیمی (؛ زادهٔ ) وزیر سابق و فرزند شیخ علامه محمد بشیر ابراهیمی دارای تحصیلات دکترا در طب از فعالین «اتحادیه دمکراتیک دوستداران بیان» بود. او در دوران جوانی به جبهه آزادیبخش ملی الجزایر پیوست و سرانجام نیز به عنوان نماینده دولت موقت (الجزایر) در قاهره تعیین گردید. زندگی. احمد طالب در روز ۵ ژانویه ۱۹۳۲ در شرق الجزایر در خانواده ای که گفته می شود نسبت آن ها به ابوبکر می رسد به دنیا آمد. پدر او یکی از بنیانگذاران هیئت علمای مسلمین الجزایر و اولین ناظر فعالیت های آن در غرب الجزایر به ویژه در شهر تلمسان بود و به همین خاطر نیز احمد طالب عمده دوران کودکی و جوانی اش را در شهر تلمسان گذرانده است. تحصیلات. پدر احمد طالب مخالف رفتن احمد به مدرسه فرانسویان بخاطر آموزش های غربی آن بود ولی یکی از دوستانش او را قانع کرد که آموزش فرانسوی به نفع احمد در مبارزه علیه استعمار فرانسه است و بر همین اساس احمد برای آموزش به مدرسه فرانسوی ها فرستاده شد. افکار سیاسی. موقعی که پدر احمد از تأیید فرانسه در جنگش علیه آلمان در سال ۱۹۳۹ قاطعانه سر باز زد دستگیر و با خشونت به تبعید در نقطه ای صدها کیلومتر دورتر از تلمسان فرستاده
شد و این در شکل گیری ذهن احمد و آشنایی اش با برخوردهای استعمار فرانسه تأثیر جدی داشت. احمد در غیاب پدرش که یا در زندان یا در تبعید به سر می برد، رو به سیاست آورد و به ویژه کشتار نزدیک به ۴۵ هزار نفر در تظاهرات بزرگ و سراسری ۸ مه ۱۹۴۵ تأثیر زیادی روی او گذاشت. ابراهیمی در سال ۱۹۴۹ با ورود به دانشگاه به انجمن دانشجویان مسلمان شمال آفریقا پیوست و در کلیه تظاهراتی که توسط این انجمن ترتیب داده می شد شرکت می کرد. او برای اولین بار در دانشگاه متوجه محتوای آموزش هایی که سرشار از فرهنگ استعماری و القای شکست ناپذیری استعمار فرانسه بود گردید و به این فکر افتاد که در نقطه مقابل این فرهنگ و برای مقابله با آن یک روزنامه بزبان فرانسه بنام «جوانان مسلمان» منتشر کند. ابراهیمی پس از ۵ سال تحصیل در دانشگاه الجزایر برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت و همپای با تحصیل به مبارزه اش در اتحادیه سراسری دانشجویان مسلمان الجزایری و سپس در فدراسیون فرانسوی جبهه آزادیبخش ملی ادامه داد و در جلسات بسیاری که در دانشگاه های مختلف فرانسه تشکیل می شد شرکت می کرد. او از ابتدای مارس ۱۹۵۶ تا پایان فوریه ۱۹۵۷ که توسط مقامات فرانسه دستگیر شد به زندگی ک
املاً مخفی روی آورد و از جمله مهم ترین اقدامات او هماهنگی بین اعضای فدراسیون فرانسه و رهبری جبهه آزادیبخش بود. از زندان تا اعلام استقلال. احمد سرانجام در سال ۱۹۵۷ با تعدادی از یارانش توسط پلیس فرانسه دستگیر و به زندان افتاد. او در زندان با ۵ تن از رهبران جنبش بنام های احمد بن بلا، محمد بوضیاف، حسین آیت احمد، محمد خیضر و مصطفی الاشرف آشنا شد و با آن ها جلسات متعددی در زمینه بحث و گفتگوهای سیاسی داشت. احمد الابراهیمی در سپتامبر ۱۹۶۱ از زندان فرانسه آزاد و به تونس و از آنجا به مغرب و بعد هم برای برخی معالجات پزشکی به نیویورک رفت. او سپس به دیدار خانواده اش در قاهره که از سال ۱۹۵۲ آن ها را ندیده بود رفت و در ژوئیه ۱۹۶۲ به الجزایر برگشت و فعالیت هایش را با تشکیل یک کمیته کوچک سه نفره جهت ادامه ارتباط با سایر بخش های جبهه آزادیبخش ادامه داد. مناصب دولتی. احمد الابراهیمی در دهه های ۶۰، ۷۰ و ۸۰ مسئولیت چندین وزارتخانه الجزایر را بعهده داشت و در انتخابات سال ۱۹۹۹ نیز کاندیدای ریاست جمهوری بود.
جوری که نگاه می کند (؛ ترجمه «نمی خواهم تنها برگردم») فیلمی در ژانر رمانتیک به کارگردانی دانیل ریبریو است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد که اولین بار در فوریه ۲۰۱۴ در شصت و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم برلین پخش شد و در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در سینماهای برزیل روی پرده رفت. «جوری که نگاه می کند» دو جایزه از شصت و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم برلین گرفت: فدراسیون بین المللی منتقدان فیلم برای بهترین فیلم پاناروما و جایزه تدی برای بهترین فیلم با موضوع دگرباشی جنسی.
منیره صلح ()، (زاده ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۱ – درگذشته ۲۷ نوامبر ۲۰۱۰) یک شخصیت انسان دوست از پیشتازان مبارزه برای حقوق زنان و معلولین در لبنان بود. او اولین زن مسلمان در لبنان و شاید در جهان عرب بود که برای عضویت در پارلمان کاندید شد و سه بار در انتخابات پارلمانی سال های ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ خودش را کاندید کرد ولی هیچگاه انتخاب نشد. منیره انستیتوی معلولین امید را در سال ۱۹۵۹ تأسیس کرد و اولین مرکز از نوع خودش در لبنان و جهان عرب بود. او همچنین در سال ۱۹۸۴ انجمن اولیای اطفال معلول که اولین مرکز از نوع خودش در لبنان بود را تأسیس کرد. زندگی و فعالیت ها. منیره با فراخوان به حقوق زنان، از برجسته ترین رهبران زن در تظاهراتی بود که منجر به استقلال لبنان در سال ۱۹۴۳ شد. منیره همچنین از اولین زنانی بود که در لبنان و جهان عرب به دانشگاه راه یافت. او در سال ۱۹۳۳ از دانشکده عالی زنان (دانشگاه آمریکایی بیروت) فارغ التحصیل شد. او کمی بعد به بغداد سفر کرد و در آنجا بمدت دو سال به شغل معلمی در مدارس پرداخت و در بازسازی برنامه های درسی شرکت کرد. او در سال ۱۹۳۵ به لبنان بازگشت و بعد از ازدواج، به همراه همسرش به فلسطین رفت. منیره در سال ۱۹
۵۱ پا بپای دیگر زنان روستایی در نهضت قوانین مربوط به زنان و معلولین فعالیت می کرد و به عضویت شورای زنان لبنان درآمد. او همچنین رهبری گروه ملی داوطلبان کمک به قربانیان آتش سوزی بزرگ در بیروت در سال ۱۹۵۶ را بر عهده داشت. بعد از گذشت یک سال از ترور همسرش در جریان بحران لبنان در سال ۱۹۵۸، منیره انستیتوی معلولین امید را تأسیس کرد و این ایده اش ناشی از اشتیاقش به کمک به فرزندش سلیم و دیگر کودکان معلول بود. او در سال ۱۹۶۸ به عضویت سازمان بین المللی خانواده درآمد که سازمانی پیشتاز در زمینه حقوق معلولین در جهان بود و در همین سال به عنوان معاون رئیس شورای زنان لبنان انتخاب و در سال ۱۹۷۰ عضو شورای جهانی زن گردید. او بعد از سه بار حضور در کنفرانس های سالانه کمیته به کارگیری اشخاص علاقه مند به معلولین وابسته به رئیس جمهور آمریکا بین سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۲ در واشینگتن نشان ویژه از ریچارد نیکسون دریافت کرد. او بخاطر مبارزاتش برای حقوق زنان و معلولین رسماً به نمایندگی لبنان در کنفرانس های بین المللی در نقاط مختلف جهان انتخاب شد. درگذشت. منیره صلح در تاریخ ۲۷ نوامبر سال ۲۰۱۰ در حالی که ۹۹ ساله بود، درگذشت و در حال حاضر فرزندانش
سناء و نصیب انستیتوی معلولین امید در لبنان را اداره می کنند.
آزادی حیوانات اثر فیلسوف و اخلاقدان شهیر استرالیایی، پیتر سینگر، برای نخستین بار در سال ۱۹۷۵ منتشر، و از آن زمان تاکنون با ویراستهای مختلف و جدیدی به اَشکال متفاوت مورد تجدید چاپ قرار گرفته است. این کتاب تاکنون به بیست زبان دنیا ترجمه شده است، که ترجمهٔ فارسی اثر بیست و یکمین زبانی محسوب می شود که این اثر بدان برگردانده شده است. نشریهٔ تایم در سال ۲۰۱۱ کتاب "آزادی حیوانات" را در بین فهرستِ ۱۰۰ اثر غیرادبیِ همهٔ دوران قرار داد. سینگر در این اثر خود، با متداول ساختن اصطلاح «گونه پرستی»، به استدلال علیه شیوه هایی می پردازد که انسان ها به انحاء مختلف حیوانات را مورد سوءاستفاده قرار داده و از آن ها بهره کشی می کنند. مطابق استدلال سینگر در مقام یک فیلسوف فایده باور در کتاب آزادی حیوانات، هر موجودی که «توانایی احساس درد و رنج» را داشته باشد یا به تعبیری «حساس» باشد واجد «منافع» تلقی شده و برما انسان هاست که به حکم اخلاق، منافعِ آن موجود را درست به اندازهٔ منافع هر موجودِ ذی نفعِ دیگری، از جمله منافعِ گونه های انسانی خودمان، به شمار آورده و بدان ها احترام بگذاریم. از این رو، کمتر به شمار آوردن، یا اصلاً به شمار نیاور
دنِ منافعِ گونه های دیگر شکل ناموجهی از تبعیض خواهد بود که سینگر به پیروی از ریچارد رایدر، آن را «گونه پرستی» می خواند و منطقِ نهفته در پشت آن را مشابه منطق «نژادپرستی» و «جنسیت پرستی» می داند. وی در این کتاب به برملا ساختن چندین رویهٔ اساسی و مهمی می پردازد که ما انسان ها با چنین گرایشِ ناموجهی به شکلی نظام مند حیوانات را بدون در نظر گرفتنِ منافعشان مورد سوءاستفاده قرار می دهیم: رویه هایی همچون «دامداری صنعتی» یا استفاده از حیوانات برای خوراک و پوشاک، «استفاده از حیوانات در امر آزمایش». نهایتاً ازنظر وی، برما انسان هاست که با ترک این رویه ها و ترک رژیم گوشت خواری و انتخاب گیاهخواری هم مانع از درد و رنجِ بیهودهٔ انبوه حیوانات شویم هم بواسطهٔ ترک «دامداری صنعتی» به عنوان عامل اصلی گرمایش زمین و آلودگیِ هوا و آب ها باعث نجات طبیعت و محیط زیست شده و هم اینکه با افزایش میزان غذاهای گیاهی بواسطهٔ حذف دامداری به عنوان منبع اصلیِ مصرف خوراک گیاهی، فقر جهانی را ریشه کن کنیم. این کتاب با ترجمه و اضافات توسط بهنام خداپناه و از سوی نشر ققنوس منتشر گردیده است. استدلال اصلی اثر. پیتر سینگر پیشگفتار سال ۱۹۷۵ را اینگونه آغا
ز می کند: «این کتاب دربارهٔ خودکامگیِ انسان نسبت به حیوانات است. این خودکامگی از دورانِ گذشته تاکنون همچنان باعث وسعتی از درد و رنجی می شود که تنها می توان آنرا با درد و رنجی مقایسه کرد که از قرنها خودکامگیِ سفیدپوستان بر سیاهپوستان ناشی شده است. نزاع علیه این خودکامگی نزاعی است به اهمیتِ هر مسئلهٔ اخلاقی و اجتماعی یی که در سالهای اخیر بر سر آن مبارزه صورت گرفته است.» مطابق استدلال سینگر در مقام یک فیلسوف فایده باور در کتاب آزادی حیوانات، هر موجودی که «توانایی احساس درد و رنج» را داشته باشد یا به تعبیری «حساس» (sentient) باشد واجد «منافع» (interests) تلقی شده و برما انسان هاست که به حکم اخلاق، منافعِ آن موجود را درست به اندازهٔ منافع هر موجودِ ذی نفعِ دیگری، از جمله منافعِ گونه های انسانیِ خودمان، به شمار آورده و بدان ها احترام بگذاریم. از نظر سینگر، «دردْ درد است، و از اهمیتِ پیشگیری از درد و رنجِ غیرضروری به این خاطر که موجودی که رنج می کشد عضوی از گونهٔ ما نیست کاسته نمی شود». از این رو، کمتر به شمار آوردن، یا اصلاً به شمار نیاوردنِ منافعِ گونه های دیگر شکل ناموجهی از تبعیض خواهد بود که وی به پیروی از ریچا
رد رایدر، آن را «گونه پرستی» می خواند و منطقِ نهفته در پَسِ آن را مشابه منطق «نژادپرستی» و «جنسیت پرستی» می داند: «نژادپرستها، زمانیکه میان منافع طبقهٔ خود و منافعِ افرادی از نژادهای دیگر تصادمی بوجود می آید، با در نظر گرفتن ارزش بیشتری برای منافعِ اعضای نژاد خود اصل برابری را نقض می کنند. جنسیت پرستان نیز اصل برابری را با طرفداری از منافعِ جنسیّتِ خود نقض می کنند. به همین ترتیب، گونه پرستان نیز اجازه می دهند که منافعِ گونه های مختص به خودشان بیشترِ منافعِ اعضای گونه های دیگر را پایمال کند. هر یک از این موارد الگوی مشابهی دارند.» وی منظور خود از «اصل برابری» را اینگونه شرح می دهد: «اصل برابریِ انسانی توصیفی از یک برابری واقعی منتسب به انسانها نیست: بلکه چنین اصلی عبارتست از توصیه به اینکه ما باید با انسانها چگونه رفتار کنیم.» به این معنا که وقتی که گفته می شود انسان ها برابرند، این نه به معنای آن است که انسان ها عملاً از توانایی های یکسانی برخوردارند، مثلاً اینطور نیست که همهٔ انسان ها از ضریب هوشیِ یکسانی برخوردار باشند، بلکه منظور این است که به منافع انسان ها، صرفنظر از نژاد، جنس، طبقه و …، باید «توجه برابر
و یکسانی» داده شود. این مسئله در خصوص «گونه» نیز صادق است و صرفنظر از تعلق یک موجود به گونه ای غیر از گونهٔ انسانی، و بر اساس ملاک «حساس» بودن، باید به منافعِ آن موجود نیز توجهی برابر شود. وی در این کتاب به برملا ساختن چندین رویهٔ اساسی و مهمی می پردازد که ما انسان ها با چنین گرایشِ ناموجهی به شکلی نظام مند حیوانات را بدون در نظر گرفتنِ منافعشان مورد سوءاستفاده قرار می دهیم: رویه هایی همچون «دامداری صنعتی» یا استفاده از حیوانات برای خوراک و پوشاک، «استفاده از حیوانات در امر آزمایش». نهایتاً ازنظر وی، برما انسان هاست که با ترک این رویه ها و ترک رژیم گوشت خواری و روی آوردن به گیاهخواری هم مانع از درد و رنجِ بیهودهٔ انبوه حیوانات شویم هم بواسطهٔ ترک «دامداری صنعتی» به عنوان عامل اصلی گرمایش زمین و آلودگیِ هوا و آب ها باعث نجات طبیعت و محیط زیست شده و هم اینکه با افزایش میزان غذاهای گیاهی بواسطهٔ حذف دامداری به عنوان مصرف کنندهٔ اصلیِ خوراک گیاهی، فقر جهانی را ریشه کن کنیم. نگاهی اجمالی به فصلهای کتاب. ترجمهٔ فارسی کتاب آزادی حیوانات دارای ساختار ذیل است: ضرورت طرح حقوق حیوانات/ گرایش های اصلی در زمینهٔ حقوق حیو
انات / وضعیت حقوق حیوانات در ایران حیوان آزاری های ما/ چگونه منشأ اثر می شویم؟ / دربارهٔ نویسنده/ دربارهٔ ترجمه سینگر در این فصل به استفاده از حیوانات در امر آزمایش با توصیف انواع آزمایش هاِ روانشناختی، پزشکی، نظامی و علمی گوناگون روی حیوانات مبادرت کرده و براساس گزارش هاِ خودِ همین آزمایش ها، اکثر آن ها را غیرضروری و غیراخلاقی دانسته که خودِ این رویه ها را حاکی از نگرش ها و تمایلاتِ گونه پرستانهٔ آزمایشگران، و همچنین خودِ ما انسان ها، می داند. وی در این فصل به توصیف «دامداری صنعتی» یا استفاده از حیوانات برای خوراک اقدام کرده و در کنار آزمایش روی حیوانات، این رویه ها را به عنوان یکی دیگر از رویه های سیستماتیک و نظام مندی توصیف می کند که به اَشکال گوناگون با وارد ساختن درد و رنجی غیرقابل توصیف روی حیوانات «منافع» آن ها را پایمال می کنند. سینگر در این فصل کتاب راهکار عملیِ خود را برای خاتمه بخشیدن به اصلی ترین رویه های گونه پرستانهٔ مذکور ذکر می کند: گیاهخواری. از نظر وی، ما با اخذ گیاهخواری هم مانع از درد و رنجِ بیهودهٔ انبوه حیوانات می شویم هم بواسطهٔ ترک «دامداری صنعتی» به عنوان عامل اصلی گرمایش زمین و آلودگ
یِ هوا و آب ها باعث نجات طبیعت و محیط زیست شده و هم اینکه با افزایش میزان غذاهای گیاهی بواسطهٔ حذف دامداری به عنوان مصرف کنندهٔ اصلیِ خوراک گیاهی، فقر جهانی را ریشه کن می کنیم. سینگر در این فصل، تاریخچهٔ مختصری از گونه پرستی را از زمان کتاب مقدس تا دوران معاصر پیگیری کرده و علیه آن به استدلال می پردازد. نهایتاً در این فصل نیز اعتراضات مختلف نسبت به آزادی حیوانات را مورد بررسی قرار داده و به ارائهٔ گزارشی از پیشرفتهای صورت گرفته در این حوزه در سالیان اخیر اقدام می کند.
خاموشی (بهانگلیسی: Blackout) یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این نهمین ترانه از آلبوم یک هزار خورشید است. این ترانه توسط مایک شینودا و ریک روبین سروده شده است. خوانندگان. این ترانه توسط چستر بنینگتون و مایک شینودا خواننده و رپر لینکین پارک خوانده و اجرا شده است. سرعت خواندن چستر در نسخه آلبومی این ترانه از قبل بیشتر بود و جیغ و فریاد کشیدن او ترانه را خاص کرده است.
جووانی باتیستا پیرانزی (همچنین جامباتیستا)(؛ زادهٔ ۴ اکتبر ۱۷۲۰ - درگذشتهٔ ۹ نوامبر ۱۷۷۸) معمار و هنرمند ایتالیایی بود که به چاپ فلزی از روم و اثر خیالی و اتمسفریک «زندان ها» ("Le Carceri d'Invenzione") مشهور است.
اکونومیکوس (به یونانی Οἰκονομικός) یا خانه داری یا خانه سروری، یکی از رسالات سقراطی به قلم گزنفون است و موضوعات کلی آن در مورد مدیریت منزل و کشاورزی است. این نوشته یکی از اولین آثار در خصوص اقتصاد در قالب مدیریت امور منزل است و منبعی ارزشمند در خصوص تاریخ فکری و اجتماعی آتن باستان محسوب می شود. محققان این رساله را یکی از آثار متاخر گزنفون می دانند و تاریخ تألیف آن را احتمالاً بعد از ۳۶۲ قبل از میلاد می دانند. سیسرون اکونومیکوس را به لاتین ترجمه کرد و در عصر رنسانس به محبوبیت رسید و چندین بار بازترجمه شد. واژه شناسی. واژهٔ اکونومیکوس از ترکیب دو واژهٔ اویکوس (oikos) به معنی خانه و نوموس (nomos) به معنی قانون و نظم ایجاد شده است. این واژه در زبان یونانی بار معنایی بیشتری نسبت به واژهٔ خانه داری در زبان فارسی دارد و در کل آن را می توان به صورت علم مدیریت کلیهٔ امور و دارایی های خانگی فرد از قبیل خانه و املاک، محصولات، خدمتکاران و غیره در نظر گرفت. لازم است ذکر شود که در زبان انگلیسی واژهٔ اکونومی به معنای اقتصاد نیز از همین واژه ریشه گرفته است. خلاصه. ابتدا رساله با مکالمهٔ بین سقراط و کریتوبولوس فرزند کریتون آغ
از می شود. سقراط در خصوص معنای ثروت بحث می کند و مطرح می کند که معنای ثروت با مفید و خوب بودن برابر است و نه صرفاً تملک داشتن. او سخت کوشی و اعتدال را با مدیریت بهینهٔ منزل مرتبط می داند. هنگامی که کریتوبولوس در خصوص کارهای لازم برای مدیریت منزل از سقراط سؤال می پرسد، سقراط ادعای ناآگاهی می کند اما برای او مکالمه خودش با یک اشراف زادهٔ کشاورز آتنی به نام ایسخوماخوس را تعریف می کند که در اینجا ایسخوماخوسِ ثروتمند به همسر خود چگونگی مدیریت و ادارهٔ خانه شان را آموزش می دهد.
باشگاه فوتبال بالزان (بهانگلیسی: Balzan Football Club) یک باشگاه فوتبال مالتی است که در لیگ برتر فوتبال مالت بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد. گادوین منشا بازیکن سابق پرسپولیس سابقه حضور در این تیم را دارد.
یوبی سافت پاریس یک شرکت توسعه دهنده بازی ویدئویی فرانسوی می باشد که در سال ۱۹۸۶ میلادی تأسیس شده است و اداره مرکزی شرکت یوبی سافت است. این شرکت استودیوی اصلی برای ساخت سری بازی های تام کلنسی گوست ریکانشناخته شده است. پیوند به بیرون. وب گاه رسمی __نمایه__ __بخش جدید__
مرکب آهن مازو یکی از انواع مرکب است. مرکب آهن مازو از چهار جزء اصلی زاج، مازو، صمغ عربی و آب تشکیل شده است. اکسایش فلزِ کاتالیزگر و آب کافت اسیدی دو علت اصلی تخریب آثار نگارش شده با مرکب آهن مازو هستند. دو روش فیزیکی و شیمیایی (آبی- غیرآبی) برای حفاظت آثار حاوی مرکب آهن مازو به کاررفته اند. هرکدام از روش های استفاده شده دارای معایب و مزایای خاص خود است و هیچ کدام به طور کامل، تضمین کننده حفاظت از مرکب در طولانی مدت نمی باشند. مرکب آهن-مازو به دلیل وجود اسیدها و یون های آهن با گذشت زمان آسیب های جبران ناپذیری بر تکیه گاه در کتابسازی وارد می کند.
سینما کوکا-کولا پلازا یک مجموعه سینمایی در شهر تالین، استونی است. این سینما در سال ۲۰۰۱ با ۱۱ سالن و ظرفیت کلی ۱۸۹۶ نفر افتتاح شده است. مجموعه کوکا-کولا پلازا قابلیت پخش فیلم های سه بعدی، اجرا تئاتر و پخش زنده از تالار اپرای متروپولیتن نیویورک و تئاتر ملی سلطنتی لندن و رویدادهای ورزشی را دارد.
فلیکس اشنایدر (؛ ۵ مارس ۱۹۱۰ – ۸ نوامبر ۱۹۹۲) وکیل و دیپلمات سوئیسی بود. وی در سال ۱۹۶۰ به عنوان رئیس یونیسف خدمت کرد و بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ ریاست کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان را برعهده داشت. حرفه. وی در سال ۱۹۴۰ پس از تحصیلاتش در حقوق وارد عرصه دیپلماتیک سوئیس گردید و به مسکو، برلین و واشینگتن دی سی اعزام شد. در ۱۹۵۸ درحالی که سوئیس هنور عضو سازمان ملل نشده بود به عنوان نماینده یا ناظر دائمی سوئیس در سازمان ملل منصوب گردید. او به عنوان مدیر هیئت اجرایی یونیسف انتخاب شد و در ۱۹۶۰ در سمت رئیس هیئت اجرایی یونیست منصوب گردید. اشنایدر از ۱۹۶۰ الی ۱۹۶۵ تا قبل از آگوست لیندت سومین مقام کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان بود. فعالیت. اشنایدر در بازگرداندن پناهندگان الجزایری از تونس به مراکش میانجی بود، وی همچنین در طول بحران های پناهندگان در جهان حمایت از مجمع عمومی سازمان ملل متحد را برای میانجیگری میان دولتها جلب نمود، به ویژه در کمک به پناهندگان رواندا در منطقه دریاچه های بزرگ آفریقا نقش مهمی ایفا کرد که منجر به تصویب پروتکل ۱۹۶۷ شد.
ادمون عمران المالح ()؛ (زاده: ۳۰ مارس ۱۹۱۷- درگذشته: ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰) نویسنده و روزنامه نگار یهودی اهل مراکش که در شهر کوچک اسفی در ساحل اقیانوس اطلس به دنیا آمد. وی از یک خانواده یهودی بود. اصلیت وی آمازیغی و از قبیله آیت عمران در جنوب اقیانوس اطلس می باشد. تولد و رشد. خانواده ادمون قبل از تولد او در دورترین نقطه شرق «سوس» در جنوب مراکش زندگی می کردند ولی بعدها به شهر آسفی واقع در ساحل اقیانوس اطلس منتقل شدند و ادمون در این شهر به دنیا آمد و در یک محیط بزرگ بین مراکشی های یهودی و مسلمانان این شهر بزرگ شد. فعالیت ها و مسئولیت ها. ادمون مالح به عنوان معلم فلسفه در شهر «دارالبیضا» و به عنوان روزنامه نگار در روزنامه «لیسبوار» (آرزوها) کار می کرد و با نام مستعار «عیسی عبدی» موضوعات مختلفی در زمینه های فرهنگی، هنری، سیاسی و اجتماعی می نوشت، و تحقیقات زیادی در مورد کارگران و کشاورزان بندر «دارالبیضا» انجام داد. ادمون مالح در دورانی که در فرانسه بود هم به عنوان استاد فلسفه و هم نویسنده در بسیاری از روزنامه ها منجمله لوموند مطلب می نوشت. پشتوانه سیاسی. ادمون مالح برای استقلال مراکش مبارزه کرد، وی سال ۱۹۵۹ از فعالیت سی
اسی کناره گرفت و بعد از حوادث خونین ۲۳ مارس ۱۹۶۵ و مخالفتش با حاکمیت و تصمیمات پادشاه «حسن دوم»، تصمیم گرفت که داوطلبانه به فرانسه برود و در آنجا به فراگیری فلسفه بپردازد و به عنوان یک روزنامه نگار کار کند او تا سال ۲۰۰۰ در فرانسه بود اما ۳۵ سال دوری و غربت بر رابطه محکم او با کشورش و آرمان های او تأثیر نگذاشت. او در سال ۲۰۰۰ به کشورش بازگشت و در شهر «الصویره» ساکن و به نویسندگی ادامه داد. بارها از قول او نقل شده که: «من یک مراکشی یهودی هستم نه یک یهودی مراکشی، یک مبارز ملی عرب و هر کجا هم که بروم نماینده کشورم مراکش هستم.» سیر ادبی. عمران مالح از سال ۱۹۸۰ در سن ۶۳ سالگی شروع به نویسندگی و تألیف نمود، خودش که استاد دانشگاه است می گوید به طور تصادفی وارد دنیای نویسندگی شده است. وی از زمانیکه در پاریس بود به کار نوشتن برای روزنامه های فرانسوی پرداخت، منجمله روزنامه لوموند که نوشته های او را دارای محتوایی پیچیده که قانون معمول بین ادبیات و نقد را شکسته توصیف نمود. نوشته های او شامل داستان و نقد ادبی و هنری بود. برغم اینکه نوشته های وی بزبان فرانسوی بود ولی زبان عربی نیز در نوشته ها و ایده هایی که روی اصول انسانی
و ارزشهای عدالت و برابری و رفع ظلم متمرکز بود دیده می شد. همچنین نوشته های او تاریخ مبارزه برای استقلال مراکش، هویت فرهنگی، زبان مادری، تاریخچه، آداب و رسوم مراکشی ها را نیز مورد توجه قرار می دهد، همچنین به موضوع همزیستی و همکاری مذهبی در مراکش و موضوع خلق فلسطین و افشای صهیونیست ها می پردازد. تألیفات. وی تمامی تألیفات فرانسوی خود را به زبان عربی ترجمه کرد، به خواندن و نوشتن معتاد بود و جمله معروفی داشت که می گفت «تا زمانیکه می خوانم و می نویسم پس هستم»، از او بیش از ده کتاب به جای مانده است. جایزه و مدال ها. ادمون مالح به خاطر مجموعه اقداماتش به جایزه «استحقاق ملی» که بالاترین جایزه فرهنگی-ادبی و رسمی مراکش بود دست یافت. در سال ۲۰۰۴ نیز در تقدیر از نوشته های ادبی و مواضع ملی گرایانه اش «مدال صلاحیت» دریافت نمود. درگذشت. ادمون عمران در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰ در شهر «رباط» درگذشت. او وصیت کرده بود که جنازه اش را در شهر الصویره دفن کنند شهری که مدت زمان زیادی در آن رشد و زندگی کرده بود و بسیاری از آثار ادبی خود را در آنجا برشته تحریر درآورده بود، آثاری که به چندین زبان ترجمه شد.
محله الشاغور () یک محله در شام دمشق قدیم در سوریه و از قدیمی ترین و ریشه دارترین محله های شهر دمشق قدیم می باشد که در جریان قیمومت فرانسه از محله های مهم برای مقاومت ملی بود. بسیاری از ساکنان آن در فعالیت های سیاسی برای دگرگونی افکار سیاسی ملی سوریه شرکت داشتند و محلی برای بسیاری از روشنفکران برجسته و شخصیت های سیاسی از جمله شاعر معروف نزار قپانی و همین طور یوسف العظمه و حسن الخراط رهبر انقلابیون برجسته در دمشق در جریان انقلاب کبیر سوریه سال ۱۹۲۵ بود.
ماری موری ()؛ (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۰۳ در توکیو و درگذشتهٔ ۶ ژوئن ۱۹۸۷ در همان شهر)، رمان نویس و نویسندهٔ زن ژاپنی و دختر موری اوگای پزشک، نویسنده و عضو سرشناس ارتش امپراتوری ژاپن بود. ماری موری با تألیف چند رمان که اغلب مضمون همجنس گرایی دارند، برندهٔ دو جایزه بزرگ ادبی ژاپن با عناوین توشیکو تامورا (田村俊子賞, Tamura Toshiko Shō) و ایزومی کیوکا (泉鏡花文学賞, Izumi Kyouka Bungaku Shou) شد.
دشت اروپای شمالی () یا دشت اروپای میانی منطقه ای ژئومورفولوژیکی در اروپا است که بخش عمده آن در کشورهای لهستان، دانمارک، آلمان، بلژیک، هلند (کشورهای سفلی) و بخش کوچکی از فرانسه و جمهوری چک قرار دارد. این دشت شامل سرزمین های کم ارتفاعی است که میان ارتفاعات اروپای مرکزی در جنوب و سواحل دریای شمال و دریای بالتیک در شمال قرار گرفته است. این دو دریا توسط شبه جزیره یوتلاند (دانمارک) از یکدیگر جدا شده اند. دشت اروپای شمالی به دشت اروپای شرقی پیوسته است که این دو دشت با هم دشت اروپا را تشکیل داده اند. جغرافیا. ارتفاع دشت اروپای شمالی بین ۰ تا ۲۰۰ متر از سطح دریا متغیر است. این دشت با وجود این که عمدتاً به عنوان مزارع کشاورزی مورد استفاده قرار می گیرد، ولی دارای خاک باتلاقی، خلنگزار و دریاچه نیز بوده و در ساحل دریای شمال و دریای وادن دارای منطقه جزر و مدی وسیعی است. حوضه های زهکشی رودخانه ای مهم در این دشت از غرب به شرق عبارتند از: راین، امس، وزر، رود البه، اودر و ویستولا.
سیستوسنتز اخذ نمونه ادرار از طریق دیواره شکم : یک روش دامپزشکی است که در آن از طریق دیواره شکمی سوزنی به داخل مثانه یک حیوان زده می شود و نمونه ی ادراری گرفته میشود . سیستوسنتزِ تشخیصی،(سیستوسنتزی که به منظور تشخیص بکار میرود)، برای جلوگیری از آلودگی نمونه ادراری با باکتری ها ،سلولها و باقی مانده آلودگی دستگاه ادراری تناسلی تحتانی بکار میرود. سیستوسنتز درمانی ،برای کاهش فشار ایجاد شده توسط انسداد مجاری ادرار، ممکن است استفاده شود.
پخش فصل هفتم سریال مردگان متحرک محصول شبکه ای ام سی از ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ آغاز شد. این فصل ۱۶ شامل قسمت است. خلاصه داستان. ریک گرایمز ( اندرو لینکولن )که در قسمت پایانی فصل 6 به دام ناجی ها افتاده بود اینجا دو تن از عزیز ترین دوستانش یعنی آبراهام و گلن (استیون ین ) را از دست میدهد و تا مدتی نه چندان طولانی، الکساندریا به مستعمرهٔ نیگان (جفری دین مورگان) تبدیل می شود. نهایتا پس از کلی صحبت های دیگران، ریک راضی می شود تا با ناجی ها وارد جنگ شود. از آنجا که ریک قوای کافی برای مقابله با ناجی هارا ندارد؛ با منطقهٔ هیلتاپ متحد می شود و توسط مسیح (تام پین) با پادشاهی آشنا می شود. پادشاه ازیکیل، فرمانروای نسبتا متوهم پادشاهی، ابتدا مخالفت کرده ولی پس از مرگ یکی از نزدیک ترین افرادش به دست ناجی ها و با اصرار کارول، با الکساندریا و هیلتاپ متحد می شود. هنگام روز موعود، زمانی که ناجی ها فرا میرسند، دیگر متحد ریک یعنی مردم زباله دانی یا گاربیج ها به رهبری جیدیس (پولیانا مک اینتاش) به ریک خیانت کرده و سمت جبهه نیگان میروند. در اپیزود پایانی، جنگ سختی میان منجی ها و هیلتاپ،الکساندریا و پادشاهی رخ میدهد و پیروز این جنگ ریک است ام
ا این جنگ دنباله دار بوده و در فصل هشتم ادامه می یابد. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
برنامه وایکینگ () پروژه ای شامل دو کاوشگر فضایی آمریکایی وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ است که به سوی مریخ فرستاده شده اند. هر یک از این دو فضاپیما دارای دو بخش اصلی بودند: یک مدارگرد که برای تصویربرداری از سطح مریخ از مدار آن طراحی شده بود و یک سطح نشین که هدف از طراحی آن مطالعه سیاره از روی سطح آن بود. وایکینگ ۱ در ۲۰ اوت ۱۹۷۵ و وایکینگ ۲ در ۹ سپتامبر همان سال به فضا پرتاب شدند. وایکینگ ۱ در ۱۹ ژوئن ۱۹۷۶ و وایکینگ ۲ در ۷ اوت ۱۹۷۶ وارد مدار مریخ شدند. پس از بیش از یک ماه گردش این دو فضاپیما به دور مریخ و تهیه تصاویر برای انتخاب محل فرود، مدارگرد و سطح نشین از هم جدا شده و سطح نشین وارد جو مریخ شده و در محل انتخاب شده فرود آمد. همزمان با فرود سطح نشین ها در مریخ مدارگردها به تهیه تصویر از مریخ و دیگر کارهای علمی ادامه دادند. برنامه وایکینگ در دهه ۷۰ میلادی حدود ۱ میلیارد دلار هزینه دربرداشت که برابر با ۱۱ میلیارد دلار هزینه در سال ۲۰۱۶ است. این برنامه پروژه بسیار موفقی بود و توانست بیشتر اطلاعات دربارهٔ مریخ در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ را فراهم آورد.