Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، بود. حاجینسکی برای مدتی در تشکل آگاهی بخشی اسلامی «نجات» و همچنین در هیئت مدیره کمیته مرکزی «سازمان خیریه اسلامی قفقاز» فعالیت کرد. محمدحسن حاجینسکی کوشش های فراوانی در جهت ساخت بلوار ساحلی هم اکنونی باکو از خود نشان داد. وی وقتی که تصدی بخش ساخت و ساز شهرداری باکو را بر عهده داشت، طرح پیشنهادی تأسیس این بلوار را به دومای شهر باکو ارائه نمود. در تبع آن، دوما برای کاشت درختان همیشه سبز، ساخت مجتمع سینمای «المپیک»، رستوران «الدورادو» و پارک بلوار ساحلی ۶۰٫۰۰۰ روبل اختصاص داد. همزمان با کمک های مالی حاج زین العابدین تقی یف کارهای عملیاتی ساخت و ساز آغاز گردید. بنای مجتمع و بلوار ساحلی با مهندسی خود محمدحسن حاجینسکی صورت پذیرفت که، کلیهٔ پروژه ها در طول دو سال به بهره برداری رسیدند. کارنامه سیاسی. با عضویت مخفی در حزب مساوات در سال ۱۹۱۱ اولین قدم های خود در عرصه سیاست را برداشت. حاجینسکی فعالیت علنی سیاسی خود را پس از انقلاب فوریه سال ۱۹۱۷ روسیه شروع کرد. او همچنین مشارکت فعالانه ای در تأسیس و فعالیت روزنامه «همت» داشت. در ۲۲ مارس ۱۹۱۷ «کمیته اجرایی موقت شورای اسلامی» بنیان گذاری و حاجیینسکی به صدارت آن گماشته
شد. در ماه مه همان سال، او در همایش مسلمانان قفقاز که ابتدا در باکو و بعد در مسکو برگزار شد، حضور یافت. پس از مدتی به عنوان نماینده مردم آذربایجان به مجلس ملی روسیه راه یافت. در ۱۵ نوامبر سال ۱۹۱۷، به سمت معاونت بخش صنعت و تجارت «کمیساریای ماورای قفقاز» منصوب شد. در ۲۲ آوریل سال ۱۹۱۸، به زمامداری وزارت صنعت و تجارت جمهوری فدرال دموکراتیک قفقاز جنوبی رسید. جمهوری دمکراتیک آذربایجان. بعد از آنکه جمهوری دمکراتیک آذربایجان در ۲۸ ماه مه سال ۱۹۱۸ رسماً اقدام به اعلام استقلال کرد، محمدحسن حاجینسکی به عنوان وزیر امور خارجه دولت فتحعلی خان خویسکی تعیین گردید، که تا ۶ اکتبر سال مزبور در این پست باقی ماند. هنگام تأسیس دومین کابینه دولت جمهوری دمکراتیک آذربایجان، حاجینسکی به سکانداری وزارت داخله (کشور) رسید که، تا ۱۵ فوریه ۱۹۲۹ عهده دار آن شد. حاجینسکی به عنوان وزیر امور خارجه، در ۴ ژوئن ۱۹۱۸ همراه با محمدامین رسول زاده قراردادی را با دولت ترکیه برای ارائه کمک نظامی به آذربایجان امضاء کردند. در ۱ آوریل سال ۱۹۲۰، مسئولیت تشکیل کابینه جدید جمهوری دمکراتیک به او سپرده شد. حاجینسکی از آنجا که قصد ایجاد یک دولت ائتلافی داشت،
به رایزنی با کلیه فراکسیونهای مجلس آذربایجان از جمله بلشویکها مبادرت ورزید. با دعوت از بلشویک ها برای پیوستن به دولت جدید وفاق ملی، حاجینسکی امیدوار بود که بتواند پیروی ارتش سرخ را که، در پل سامور واقع در مرز مشترک آذربایجان و روسیه مستقر بود، معطل نماید و بدین وسیله فرصتی جهت نقل مکان یگان هایی از ارتش آذربایجان به سمت باکو فراهم آید. در آن زمان اکثر واحدهای ارتش آذربایجان مشغول مقابله با سرکشی داشناک ها در خط مقدم در قره باغ کوهستانی بودند. بعد از آنکه بلشویک ها پیشنهاد حاجینسکی را در ۲۲ آوریل رد کردند، وی در خصوص عدم وجود امکان تشکیل دولت ائتلافی جدید به ممدیوسف جعفراف، کفیل سخنگوی مجلس ملی اطلاع داد. در عین حال، حاجینسکی حزب مساوات را ترک گفته و به طور رسمی به حزب بلشویک ملحق گردید. در نتیجه حمله ارتش سرخ، جمهوری دمکراتیک آذربایجان در ۲۸ آوریل سال ۱۲۸۰ به دست بلشویک ها سقوط کرد. آذربایجان شوروی. پس از استقرار نظام شوروی بر آذربایجان، محمدحسن حاجینسکی در «شورای کشاورزی آذربایجان» مشغول به کار شد. از سال ۱۹۲۳ به بعد به عنوان قائم مقام رئیس «کمیته دولتی برنامه ریزی قفقاز جنوبی» فعالیت داشت. او بعداً به دستور
لاورنتی بریا، دبیرکل بعدی «منطقه قفقاز جنوبی» دستگیر شد، که بر اثر جراحات ناشی از شکنجه های جسمی، در ۹ فوریه سال ۱۹۳۱ در زندانی در تفلیس درگذشت. کتاب. در سال ۱۹۱۲، محمدحسن حاجینسکی کتابی در مورد پیشرفت و توسعه معماری باکو به نگارش درآورد که، توسط شهرداری باکو منتشر گردید.
سریر پادشاهان () همچنین شناخته شده با عنوان تاریخی اریکهٔ سلطنتی ادوارد یا سریر شاه ادوارد، یک صندلی چوبی باستانی است که متعلق به ادوارد یکم و به تعبیری، پادشاهان انگلستان است. صندلی مذکور مزین به مجسمه های مجلل می باشد و در عین حال، یکی از کلیدی ترین ارکان و مولفه های مهم تاجگذاری سلطنتی در انگلستان محسوب می گردد. سریر پادشاهان به دستور ادوارد یکم و در حقیقت به منظور مکانی برای نگه داشتن سنگ سرنوشت در زیر آن ساخته شد. صندلی در فرم سبک گوتیک و به دست والتر دورهامی در میان سال های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۰ از چوب بلوط ساخته شد. در آغاز، پادشاه دستور داد تا صندلی از جنس برنز ساخته شود اما با تغییر عقیده، چنین تصمیم گرفت که از جنس چوب باشد. سریر پادشاهان قدیمی ترین قطعه مبل انگلیسی موجود و ساخته شده به دست هنرمندی مشهور و شناخته شده است. از قرن ۱۴ میلادی، همهٔ پادشاهان انگلستان، در هنگام تاجگذاری بر روی این صندلی نشسته اند. البته، به استثنای ملکه ماری دوم که بر روی یک نسخهٔ بدل از این صندلی تاجگذاری کرد. پادشاهان تا پیش از این، برای تاجگذاری بر روی سنگ سرنوشت که در زیر صندلی قرار گرفته بود می نشستند تا اینکه در قرن ۱۷ میلادی
، یک نشیمنگاه چوبی ساخته شد و از آن زمان، صندلی به فرم واقعی خودش مبدل گردید. این صندلی در طی ۸ قرن از عمر خودش تنها ۲ بار جابجا شده است. اولین مرتبه برای مراسم گزینش الیور کرامول به عنوان نیابت لرد در طول جمهوری انگلستان در کاخ وست مینستر بود؛ و دومین مرتبه، در طول جنگ جهانی دوم که به کلیسای جامع گلاستر منتقل شد. دورنمای تاریخی. در سال ۱۲۹۶ و در طول درگیری های مشهور به جنگ های استقلال اسکاتلند، ادوارد یکم یک سنگ باستانی را که پادشاهان اسکاتلند بر روی آن تاجگذاری می کردند را به عنوان غنیمت جنگی غصب نمود که مورخان تاریخی اسکاتلند از این عمل به عنوان یک خسارت و خرابکاری جنگی یاد می نمایند. این سنگ به کلیسای وست مینستر لندن منتقل و در زیر سریر پادشاهان قرار داده شد. پس از آن زمان، تمام پادشاهان انگلستان و بریتانیا با نشستن بر روی این صندلی و سنگ، اقدام به تاجگذاری می نمودند.
آکورد معلق () یک آکورد موسیقی است که در آن سوم بزرگ یا سوم کوچک حذف شده و به جای آن یک چهارم درست یا دوم بزرگ جایگزین می شود. در این نوع آکورد، کاربرد «چهارم درست» شایع تر است. فقدان سوم در آکورد باعث ایجاد صدای باز می شود و این در حالی است که وجود «پنجم با چهارم» یا «دوم با پایه» در کنار هم، دارای صدایی نامطبوع و تنش زا است. آکورد معلق در موسیقی پاپ و جاز با نمادهایی مانند: (sus2) و (sus4) نوشته می شود. به عنوان مثال آکورد معلق در دو، به ترتیب عبارتند از: (Csus4) دو، فا، سل، و (Csus2) دو، ر، سل. &lt;score %vorbis="1"%%T257066% lang="lilypond"&gt; override Score.TimeSignature #'stencil = ##f relative c' { clef treble ime 4/4 key c major &lt;c f g&gt;1 &lt;c d g&gt;1 &lt;/score&gt; تحلیل آکورد. اصطلاح معلق از تکنیک های کنترپوان و نت های زینت قرض گرفته شده است، جایی که یک نت متعلق به آکورد قبلی به آکورد بعدی منتقل می شود و سپس به سوم یا تونیک آکورد آن حل می شود. در استفادهٔ مدرن، یک آکورد معلق مربوط به همان زمان معین برای اجرا است و ارتباطی برای نگهداشتن نت از آکورد قبلی یا بعدی خود ندارد. در موسیقی پاپ و جاز ا
ین اصطلاح برای ساختار هارمونیک استفاده می شود بدون اینکه اشاره ای به آکورد قبلی و بعدی آن داشته باشد. معکوس آکورد. هر آکورد معلق دارای دو معکوس است. معکوس آکوردهای معلق (sus2)، معکوس آکوردهای (sus4) نیز هستند و بالعکس. به عنوان مثال آکورد: Gsus2 (سل، لا، ر) اولین معکوس از آکورد Dsus4 (ر، سل، لا) است و همین آکورد، دومین معکوس از آکورد Gsus2 (سل، لا، ر) است. آکوردهای (sus2) و (sus4) هر دو دارای یک آکورد واسطهٔ کوارتال (لا، ر، سل) به فاصلهٔ «چهارم درست» هستند. فاصلهٔ هفتم در آکوردهای معلق تقریباً و همیشه به هفتم کوچک اشاره دارد، در حالی که در نهم ها (9sus4) شبیه آکورد یازده است و احتمال دارد به این آکورد اشاره داشته باشد. به عنوان مثال آکورد: C9sus4 (دو، فا، سل، سی بمل، ر) ممکن است آکورد C11 (دو، سل، سی بمل، ر، فا) نامیده شود. جستارهای وابسته. موسیقی گرجی
«قصه پیتر خرگوشه» () کتابی از بئاتریکس پاتر است که توسط انتشارات فردریک وارن و شرکا منتشر شده است. قصه کتاب در مورد یک خانواده خرگوش است که مادر خانواده قصد رفتن به خرید را دارد. مادر به فرزندانش می گوید که می توانند تا سر کوچه بروند و تمشک بچینند اما به باغ آقای مک گرگور نزدیک نشوند، چون پدر آنها در آنجا بوده که میان کیک خورده شده است. فلاپسی، ماپسی و کاتن تیل که دختر خرگوشانی حرف گوش کن بوده اند به حرف مادر گوش می کنند اما پیتر خرگوشه مستقیماً به باغ آقای مک گرگور می رود و اتفاقات بدی برایش رخ می دهد، از جمله اینکه کت و کفش خود را از دست می دهد. در قصه بنجامین خرگوشه که کتاب دیگر خانم بیتریکس پاتر است پیتر با کمک پسردایی خود بنجامین کت و کفش خود را پس خواهد گرفت.
شتناک دربارهٔ مفقودالاثر شدن دو کودک هستند. فصل سوم متشکل از هشت قسمت، از ۱۳ ژانویه ۲۰۱۹ پخش شد. "کارآگاه حقیقی" در مجموع سه فصل خود موفق به کسب نامزدی از جشنواره ها و مراسم های مختلف سینمایی و تلویزیونی در زمینه نویسندگی، کارگردانی و بازیگری شده است. سریال تاکنون در یازده رشته نامزده جایزه امی ساعات پربیننده شده که پنج جایزه را به خود اختصاص داده است. در هفتاد و دومین مراسم گلدن گلوب سریال در سه رشته از جمله بهترین مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی نامزد جایزه گلدن گلوب شد نامزدی باری جایزه ستلایت و بفتا از دیگر افتخارات "کارآگاه حقیقی" است. نوشتار پیش رو فهرستی از جایزه ها و نامزدی های است که تاکنون "کارآگاه حقیقی" موفق به کسب آن شده است.
قصه بنجامین خرگوشه ()کتاب کودکان است که توسط بئاتریکس پاتر نوشته و تصویر سازی شده و توسط انتشارات فردریک وارن و شرکا در سال ۱۹۰۴ منتشر شده است. این کتاب دنباله کتاب قصه پیتر خرگوشه است و داستان برگشتن پیترخرگوشه به باغ آقای مک گرگور برای پس گرفتن کت و کفش های نو خود با کمک پسر دایی اش بنجامین را روایت می کند.
سنگ سرنوشت () یکی از ارکان و مولفه های تاریخی تاج گذاری فرمانروای بریتانیا و اسکاتلند است. این سنگ، یک بلوک مستطیلی شکل از جنس ماسه سنگ قرمز است که از سده ۱۳ (میلادی) در تاجگذاری پادشاهان مورد استفاده تشریفاتی قرار می گرفته است. این سنگ قدیمی در کلیسای اسکون و در اسکون، پرت و کینروس واقع شده و به همین جهت بیشتر اوقات با عنوان سنگ اسکون هم شناخته می شود. تاریخچه. اسکاتلند امروزی از سه بخش اصلی دال ریاتا («آرگیل» امروزی)، پیکت، و نورتامبریای آنگلو ساکسون تشکیل شده بود. سنگ سرنوشت در آغاز در مراسم تاجگذاری پادشاهان دال ریاتا استفاده می شد. یکی از پادشاهان مهم آن دوران در دال ریاتا به نام کِنِت مک آلپین یا کِنِت اول پایتخت و تاج و تخت خود را به اسکون، جابجا کرد و این سنگ را هم با خود به آنجا برد. از آن هنگام به بعد همه پادشاهان اسکاتلند در موت هیل واقع در اسکون تاج گذاری کردند. در سده ۱۳ (میلادی) در میانه جنگ های استقلال اسکاتلند از انگلستان، در سال ۱۲۹۶ پادشاه انگلستان، ادوارد یکم به اسکاتلند حمله کرد و سنگ اسکون را تصاحب کرد. سپس این سنگ به کلیسای جامع وست مینستر منتقل شد و ادوارد اول تخت ویژه ای ساخت که سنگ در
ون آن قرار داده می شود. سرقت و بازگشت. در نخستین ساعات صبحگاه روز کریسمس سال ۱۹۵۰ چهار دانشجوی اهل گلاسگو به رهبری مردی به نام یان همیلتون در جهت استقلال اسکاتلند آنها روز کریسمس وارد کلیسای وست مینستر شدند و سنگ سرنوشت را دزدیدند. همیلتون سنگ را نماد اسکاتلند می دانست و بسیاری از مردم اسکاتلند نیز باور دارند که این سنگ در تاریخ این کشور نقش مهمی دارد. چند ماه بعد این سنگ سرنوشت را در کلیسای جامع آربروت قرار گرفت. این مکان در تاریخ استقلال اسکاتلند اهمیت فراوانی دارد. در سال ۱۹۵۳ سنگ سرنوشت به وست مینستر بازگردانده شد و در مراسم تاجگذاری ملکه الیزابت دوم از آن استفاده شد. بازگشت به اسکاتلند. در سال ۱۹۹۶ تصمیم گرفته شد که سنگ به دژ ادینبرو منتقل شود. امروز این سنگ در کنار جواهرات سلطنتی اسکاتلند در گنجینه دژ ادینبرو نگهداری می شود.
شورش ژاکری که تنها ژاکری نیز خوانده می شود شورشی از جانب دهقانان فرانسوی بر ضد شارل، ولیعهد و نایب السلطنه فرانسه و طبقه اشراف در سال ۱۳۵۸ میلادی بود. عنوان این شورش برخواسته از عادت اشراف در به کار بردن عنوان تحقیرآمیز «ژاک» به معنای بالشتکی که رعایا به عنوان زره در جنگ به تن می کردند، برای دهقانان است. پیش زمینه. ماه سپتامبر سال ۱۳۵۶ میلادی و در جریان جنگ صدساله، فرانسوی ها که با خزانه خالی به دشواری سپاهی برای مقابله با مهاجمان گردآورده بودند، در نبرد پواتیه با وجود برتری عددی، با بی تدبیری برخی فرماندهان از جمله شخص پادشاه، شکست سختی از نیروهای انگلیسی به رهبری ادوارد، شاهزاده سیاه خوردند و علاوه بر کشته شدن صدها شوالیه، ژان دوم، پادشاه آن ها به همراه عده کثیر دیگری به اسارت دشمن درآمد. پیامد این نبرد، عمیق تر و گسترده تر شدن بی اعتمادی نسبت به نجیب زادگان و طبقه حاکم بر فرانسه بود که پس از تحمل شکست های بزدلانه در کرسی و پوآتیه آبروی خود را باخته بودند. این نبرد با از میان بردن سلطه مؤثر حکومت، آغازگر چپاول اراضی پادشاهی فرانسه توسط مزدوران رها شده انگلیسی و عده دیگری از جنگ سالاران و شوالیه های محلی و خ
ارجی شد که با ایجاد ناامنی و وارد آوردن خسارات گسترده مالی، عرصه را بر شارل، فرزند و نایب السلطنه ژان دوم تنگ ساخته بودند. شارل که در ابتدا با رد درخواست ها، برای فراهم آوردن امکان مالی برای خود جهت مقابله با این یاغی گری ها، دفع خطر دشمنان خارجی و آزادسازی پدر خود، دست به افزایش مالیات ها و کاهش ارزش سکه ها زده بود در نهایت با به اوج رسیدن نارضایتی ها، با اکراه و تحت فشار، برای به دست آوردن پشتیبانی آن ها تن به برخی اصلاحات پیشنهادی از طرف طبقه سرمایه داران غیر اشرافی داد که موجب تشکیل یک شورای نظارتی و محدودتر شدن دامنه اختیارات حاکمیت می شد. به هر صورت، گذر زمان ثابت کرد این اصلاحات و عملکرد شورا موثرتر از شرایط پیشین نیست. از این رو شارل با جمع آوری عده ای جنگجو به دور خود، با ایراد یک سخنرانی در پاریس، اعلام کرد شورا را منحل و خود به تنهایی اوضاع را اداره خواهد کرد. شورش. با اعلام این تصمیم از جانب شارل و به بهانه دار زدن قاتلی که در کلیسایی بست نشسته بود، اِتیِن مارسل، یکی از رهبران سرمایه داری با توسل به زور برای مجبور ساختن شارل، به همراه جمعی از تاجران و صنعت گران مسلح به کاخ سلطنتی یورش برده و با ور
ود به آن عده ای را به قتل رساندند. در جریان این تهاجم به شارل آسیبی نرسید ولی دو تن از فرماندهان ارشد نظامی در مقابل چشمان او کشته شده و اجسادشان به بیرون کشانده شد. مارسل با ایراد سخنرانی دیگری مدعی شد این عمل به جهت صلاح پادشاهی و از میان بردن شوالیه های شرور و خیانتکار می بایست انجام می شد. پس از خلق چنین صحنه هایی، از شارل بهت زده خواسته شد اصلاحات را تأیید و تمامی عوامل شورش را مورد عفو قرار دهد. استفاده از خشونت علیه دستگاه حاکمیت و قتل فرماندهان نظامی موجب از دست رفتن باقیمانده حامیان اصلاحات در میان اشراف گردید. چرا که آن ها منافع خود را گره خورده به سلطنت می دیدند. شارل بدون پذیرش شرایط با خارج ساختن خود و خانواده اش از پاریس، در عملی که موجب شعله ور شدن شورش رعایا گردید، به حاکمان محلی دستور داد استحکامات خود را در مقابل شورشی ها تأمین و پاریس را محاصره نمایند. به منظور عمل به این فرمان، حاکمان اقدام به تصاحب اموال رعایا نمودند که باعث شوریدن آن ها شد. این شورش برنامه ریزی شده نبود اما نفرتی که در دل رعایا از اشرافی که دلیل زندگی نکبت بار آن ها و نابودی سرزمین فرانسه تلقی می شدند، وجود داشت، موجب طغ
یان آن ها گردید. دهقانان شورشی سازماندهی شده تحت فرماندهی گیوم کاله از مناطق شامپانی، پیکاردی و ایل-دو-فرانس به شورشیان پاریسی به فرماندهی مارسل پیوستند. این الحاق موجب اتحاد و اقدام مشترک رعایا و سرمایه داران غیر اشرافی علیه اشراف گردید. شورشی ها تأکید داشتند که قیام بر زد اشراف صورت گرفته و ضدیتی با سلطنت ندارد. دهقانان شورشی بسیاری از قلعه ها و اراضی اشراف را تخریب و ساکنان را قتل عام کردند. گزارش هایی از تجاوز مکرر به زنان و دختران اشراف نقل شده است. در برخی نقاط که نفرت مشابهی از عوامل دینی وجود داشت، کلیساها و دِیرها نیز مورد هجوم قرار گرفتند. سرکوب. شورشی ها که با پیوستن دسته های دیگر شمارشان به ۹ هزار نفر رسیده بود، به سمت مو، اقامت گاه خانواده سلطنتی، در ۴۰ کیلومتری شرق پاریس حرکت کردند و روز ۹ ژوئن به آن رسیدند. همسر، خواهر و دختر خردسال ولیعهد و حدود ۳۰۰ بانوی نجیب زاده دیگر با فرزندانشان تحت حفاظت گروه کوچکی از شوالیه ها در قلعه مو بودند. احتمالا به جهت ترس، شهروندان دروازه های شهر را بر شورشی ها گشودند و از آن ها پذیرایی کردند. در این هنگام ژان دو گرایی و گستون فبوس، کنت فوآ که در حال مراجعت از ی
ک جنگ صلیبی در پروس بودند، از شرایط مو مطلع گشتند. این دو در جنگ انگلستان و فرانسه در جانب مخالف یکدیگر بودند اما در این موقعیت خطری که متوجه نجیب زادگان بود سبب شد با ۱۲۰ شوالیه همراه، همان روز ۹ ژوئن خود به محل برسانند. ژان دو گرایی و گستون فبوس با ۲۵ شوالیه زره پوش بر روی پلی که قلعه را به بیرون متصل می کرد مستقر شدند. شورشی ها اقدام به حمله به این شوالیه ها کردند. در محدوده باریک روی پل برتری عددی شورشی ها بی تاثیر بود. تعدادی زیادی از آن ها کشته شدند و به درون رودخانه سقوط کردند تا مابقی عقب بنشینند. با وجود مقداری درگیری شدید تن به تن، رعایای شورشی پایمال شوالیه ها شدند و وحشت زده قصد فرار کردند که متعاقبا به «سلاخی» آن ها توسط شوالیه های سوار انجامید. بقایای متواریان نیز تعقیب و در حوالی شهر به قتل رسیدند. به گزارش وقایع نگاران هزاران نفر در این میان کشتار شدند درحالی که جز اندکی از شوالیه های از دست نرفتند. در ادامه خشم شوالیه ها در انتقام متوجه اهالی مو شد که منجر به تاراج و تخریب دو هفته ای آن گشت. بسیاری از شهروندان قتل عام و شهردار به دار آویخته شد.
برج سبز () عنوان یک محوطه مشهور در درون برج لندن می باشد که علت شهرت آن مرتبط با اعدام چند ملکه و تعدادی از شاهزادگان برجسته در آنجا می باشد. سه نفر از مشهورترین ملکه هایی که در این نقطه سر از پیکرشان جدا و گردن زده شدند عبارت هستند از، کاترین هاوارد، آن بولین و جین گری. برج سبز یک فضای باز در جنوب چپل رویال کلیسای سنت پیتر اد وینکولا است. گردن زده شدن یا اعدام در محوطه برج سبز، یک امتیاز ممتاز (لطف یا مرحمت پادشاه) و مختص نجیب زادگان بود چرا که اصولاً در مقابل دیدگان عموم نبود و به طبع آن، توهین یا دشنام و شرم از حضور در مقابل عوام هم منتفی می گردید. سایر زندانیان و محکومین برج لندن، در تاور هیل و درست در خارج از استحکامات در مقابل دیدگان عموم اعدام شدند. تعدادی نیز در قسمت دیگری از شهر و در منطقه ای به نام تایبرن معدوم شدند. در این منطقه یک لوح گرانیتی بر روی داربستی وجود دارد که بیانگر اسامی افراد مشهور و اعدامی در این منطقه است. سنگ موصوف به سفارش ملکه ویکتوریا نصب گردیده است. در دوران قرون وسطی از این محوطه به عنوان محل دفن استفاده می گردید. نقشه های تاریخی برج لندن موقعیت ساختمانی را در محوطه برج سبز نش
ان می دهد که در سال ۱۶۸۴ تخریب شد، هر چند در سال ۱۶۸۵ میلادی بازسازی شد. سپس در مدت زمان کوتاهی پس از آن این ساختمان دوباره حذف شد. چنین به نظر می رسد که این ساختمان تحت تملک محافظان مخصوص زندانیان و جواهرات سلطنتی بوده است که با نام بی فیترس شهره بودند. این گروه طبقه ای منفک از گارد ملکه محسوب می گردیدند. غالب اعدام های درون برج سبز صرفاً به جهت حفظ حریم خصوصی نجبا صورت می پذیرفت. معدومین برج سبز. ۷ نفر از مشهورترین افراد اعدامی در برج سبز عبارت هستند از ویلیام هاستینگ، نخستین بارون هاستینگ به فرمان ریچارد سوم در سال ۱۴۸۳. آن بولین، دومین همسر هنری هشتم در ۱۹ مه ۱۵۳۶ مارگارت پول، کنتس سالزبری به تاریخ ۲۷ مه ۱۵۴۱ کاترین هاوارد، پنجمین همسر هنری هشتم به اتهام زنای با محارم در ۱۳ فوریه ۱۵۴۲ جین بولین به فرمان هنری هشتم در تاریخ ۱۳ فوریه ۱۵۴۲ جین گری، مشهور به "ملکهٔ ۹ روزه" در تاریخ ۱۲ فوریه ۱۵۵۴ و در نهایت رابرت دوروکس به اتهام خیانت در تاریخ ۲۵ فوریه ۱۶۰۱ میلادی. به استثنای آن بولین که با شمشیر سر از پیکرش جدا شد، هر کدام از این محکومین به وسیلهٔ تبر گردن زده شدند. اجساد هر ۷ نفر در نمازخانه سنت پیتر اد وینکو
لا دفن گردید.
کرانچی رول (Crunchyroll) یک سرویس ویدئو به درخواست خدمات رسانه ای بر فراز اینترنت پخش جاری آمریکایی است که متعلق به سونی است. این سرویس در درجه اول فیلم ها و سریال های تلویزیونی تولید شده توسط سینمای آسیای شرقی، از جمله انیمه را توزیع می کند و دفتر مرکزی آن در سان فرانسیسکو است و یک شعبه ژاپنی در شیبویا-کو، توکیو، توکیو دارد. کرانچی رول در سال ۲۰۰۶ توسط گروهی از فارغ التحصیلان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تأسیس شد، و محتوا را به بیش از ۱۲۰ میلیون کاربر ثبت شده در سراسر جهان ارائه می دهد. کرانچی رول قبلاً زیرمجموعه اوتر مدیا متعلق به ای تی اندتی/وارنر مدیا بود و از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، این شرکت با فانیمیشن همکاری کرد که سونی در سال ۲۰۱۷ آن را خریداری کرد و در نهایت پس از خریداری کرانچی رول توسط سونی از AT&amp;T در سال ۲۰۲۱ در سال ۲۰۲۲ با برند خود ادغام شد. کرانچی رول عضو انجمن انیمیشن های ژاپنی (AJA) است.
کلیوو اودزر با نام اصلی شیلا لین اودزر، نویسندهٔ آمریکایی و پدیدآورندهٔ کتاب هایی دربارهٔ تن فروشی در تایلند، فرهنگ هیپی در شهر گوا و سکس سایبری می باشد.
لو شابانه مشهورترین و مجلل ترین روسپی خانه شهر پاریس و فرانسه محسوب می شود . این روسپی خانه در خیابان شابانه در نزدیکی موزه لوور در پاریس قرار دارد . این روسپی خانه توسط زن ایرلندی به نام الکساندر ژوآنت که در افواه به مادام کلی افتتاح شد . محیط و سالن های روسپی خانه با تأثیرپذیری از فرهنگ و هنر اسپانیایی ، هندی ، ژاپنی ، رومی و فرانسوی به صورت مجلل تزیین شده بود . مادام کلی روسپی خانه را به مبلغ یک میلیون هفتصدهزار فرانک به برخی از سرمایه داران ناشناس فروخت و در سال ۱۸۹۹ درگذشت . در طول ده بیست قرن بیستم لو شابانه از روسپی خانه یک دو دو پیشی گرفت . در طول جنگ جهانی دوم لوشابانه مانند تمام روسپی خانه های دیگر فرانسه در اختیار افسران ارتش آلمان نازی قرار گرفت . هرمان گورینگ از چهره های برجسته آلمان نازی از لوشابانه پاریس دیدن کرد . پس از جنگ جهانی دوم روسپی خانه ها به خاطر همکاری با دستگاه های اطلاعاتی آلمان و طرح مارتا ریچارد بسته شد . در بررسی های سال ۲۰۰۲ حدود دو سوم مردم فکر می کردند و روسپی خانه کرامت زن را کاهش می دهد . البته با این حال دو سوم از بازگشایی مجدد روسپی خانه ها در فرانسه استقبال می کنند . در
سال ۱۹۵۱ تمام اموال روسپی خانه به حراج گذاشته شد . در میان اموال صندلی عشق ادوارد هفتم و دوش شامباین ابولهول بود . دوش شامباین توسط یک عتیقه فروشی خریداری شده بود به قیمت ۱۱۰ هزار فرانک به سالوادور دالی رسید و آن را در اتاقی از هتل موریس (هتل متعلق به سالوادور دالی) قرار داد .
ریک رومن وا (متولد ۲۰ فوریه ۱۹۶۸) کارگردان، فیلمنامه نویس و بدل کار آمریکایی است. او بیشتر برای کارگردانی آثاری چون تبهکار (۲۰۰۸)، خبرچین (۲۰۱۳) و سقوط آنجل (۲۰۱۹) شناخته می شود.
جواهرات سلطنتی پادشاهی بریتانیا () عنوان تعداد مشخصی از جواهرات مربوط به تاج و تخت پادشاهی بریتانیا است که در حدود ۱۴۰ قطعه می باشند و در برج لندن نگهداری می گردند. در این مجموعه اشیا مختلفی اعم از لباس ها، شنل، حمایل ها و غیره وجود دارد که پادشاهان و ملکه های بریتانیا در هنگام تاجگذاری از آنها استفاده می نمودند.
انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (؛ ) یک دانشگاه دولتی و انستیتو آموزش عالی مستقر در ایروان پایتخت ارمنستان می باشد. این دانشگاه در سال ۱۹۴۴ تحت عنوان انستیتو دولتی هنرهای نمایشی ایروان بنیانگذاری شد. در سال ۱۹۵۳ این دانشگاه به آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان پیوست و تا سال ۱۹۹۴ به عنوان بخشی از انستیتو دولتی تئاتر و هنر ایروان فعالیت می کرد.
برج سفید () یکی از برج های مرکزی و برجک دفاعی قدیمی واقع شده در برج لندن انگلستان است که به دست ویلیام یکم و در تاریخ ۱۰۸۰ میلادی ساخته شده و پس از آن در دوره های مختلف گسترش پیدا کرد. برج سفید مستحکم ترین نقطهٔ دفاعی برج لندن و محل زندگی پادشاه و همراهان نزدیک وی بود. در سال ۱۲۴۰ میلادی، هنری سوم دستور داد تا این برج به رنگ سفید مزین گردد
حمید سهیلی (زادهٔ ۳۰ بهمنِ ۱۳۲۷ – درگذشته ۳۰ شهریورِ ۱۳۹۸) در تهران پژوهشگر، نویسنده، تهیه کننده و کارگردان ایرانی بود. سرگذشت. وی فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۵۳ آغاز نمود و در نخستین کار حرفه ای خود یعنی سریال "آتش بدون دود" دستیار اول کارگردان بود. سپس در فیلم هایی چون "اسرار دریای سرخ" (محصول مشترک ایران و فرانسه)، "سفرهای پیترو دلاواله" (محصول مشترک ایران و ایتالیا)، "قلعه الموت"، "سفرهای دور و دراز هامی و کامی" و "مراسم جشن سده" به عنوان دستیار اول کارگردان تا اواخر سال ۱۳۵۷ همکاری داشت. از وی به عنوان یکی از شناخته ترین مستندسازان معماری ایران یاد می شود که معماری ایرانی را جهانی نمود. مجموعه ۳۳ قسمتی معماری ایرانی به کارگردانی او از سوی یونسکو ثبت جهانی شد و در خرداد ۱۳۹۸ مراسم نکوداشتی در خانه سینمای ایران برای وی برگزار گردید. فیلم شناسی. کارگردانی. فیلم های مجموعه مستند تاریخی و معماری. – کلیساها ۳۵:۰۶
آیبگ و سرکیس ()، دو نماینده ای مغولان که توسط بایجو نویان در سال ۱۲۴۷ به دربار پاپ اینوسنت چهارم در لیون فرستاده شدند. در واقع این دو فرد، نخستین دیپلمات و نمایندگان مغول در اروپا محسوب می شوند. در سال ۱۲۴۶، پاپ دومین هیئت را به رهبری آسکلین لمباردی، کشیش دومینیکی، همراه با نامه خود عازم شرق کرد. این هیئت در سال ۱۲۴۷ در تبریز، بایجو نویان، فرمانده مغول را ملاقات کردند و نامه پاپ را تسلیم وی نمودند. وی در جواب نامه پاپ، همانند گیوک، درخواست مغولان را دوباره مطرح کرد اما وی دو نماینده به نام آیبگ و سرکیس را به نزد پاپ در لیون فرستاد تا با وی برای شکست دادن ایوبیان و همچنین فتح بغداد مذاکره کنند. با این حال پس از حضور ۱ ساله این دو نماینده در لیون، در سال ۱۲۴۸ پاپ دستور بازگشت آنها را به سمت بایجو صادر کرد.
جیوانی د پیان دل کارپین (; – )، دیپلمات، کشیش و جهانگرد ایتالیایی بود که در سال ۱۲۴۶ برای نخستین بار از جانب پاپ اینوسنت چهارم به دربار مغولان و گیوک خان رفت تا نامه پاپ را به مغولان تسلیم کند. در سال ۱۲۴۵، پاپ اینوسنت چهارم، همزمان با دیگر تلاش هایش برای نجات مسیحیان و دول مسیحی در اراضی مقدس، دو هیئت نمایندگی به سمت شرق و بارگاه گیوک خان در مغولستان فرستاد. نخستین هیئت اعزامی به ریاست کشیش فرانسیسکویی، جیوانی د پیان دل کارپین، در آوریل ۱۲۴۵ لیون را به سمت شرق ترک کردند و پس از ۱۵ ماه عبور از اروپای شرقی، روسیه و دشت های مرکزی آسیا، در اوت ۱۲۴۶ به دربار گیوک رسیدند. پس از رسیدن هیئت اعزامی، دل کارپین نامه پاپ را که در آن خان مغول را به مسیحیت دعوت کرده بود، تحویل گیوک داد اما گیوک در نامه ای ضمن جواب به سؤالات او، مدعَیات مذهبیِ پاپ را رد کرد و از او خواست که به همراه تمام شاهان اروپایی به دربار خان مغول بیایند و شخصاً اعلام بندگی و اطاعت کنند.
آندره لونژومویی نماینده لوئی نهم، پادشاه فرانسه برای مذاکره با مغولان بر سر اتحاد علیه مسلمانان و ایوبیان بود. همزمان با مذاکرات پاپ با مغولان و ارسال هیئت های نمایندگی به جانب یکدیگر، لوئی نهم که هنوز در قبرس مستقر بود، در دسامبر ۱۲۴۸، دو تن از نسطوریان به نام مارک و دیوید را که از جانب ایل چیکدای نویان و از موصل آمده بودند، ملاقات کرد. این دو تن همراه با خود نامه ای از جانب فرمانده مغول آورده بودند که در آن مغولان از خواسته قبلی خود در قبال اروپاییان عقب نشینی کرده و خود را از حامیان و هواخواهان مسیحیان و مسیحیت معرفی کرده بودند. در این نامه ایل چیکدای به لوئی پیشنهاد داد که پس از فتح مصر، در آنجا مستقر شود تا وی به بغداد یورش برد. این چنین از لوئی مانع از رسیدن نیروهای کمکی از مصر و شام به میان رودان و بغداد می شد. لوئی در جواب نامه فرمانده مغول، هیأتی با سرپرستی آندره لونژومویی به جانب دربار گیوک خان فرستاد تا مذاکرات با مغولان را ادامه دهد اما زمانی که هیئت نمایندگی به مغولستان رسید که گیوک خان مرده بود و همسر بیوه اش آغول قیمش به نیابت سلطنت حکومت می کرد. با این حال آغول نمایندگان لوئی را مورد تکریم قرا