Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رخی جرائم مربوط به پناه دادن مظنون به تروریسم را افزایش داد. در ۱۹ آوریل بعد از بمبگذاری ماراتن در بوستون، دولت، دستور کار پارلمان را تغییر داد تا این لایحه را برای رای گیری به آوریل ۲۲ و ۲۳ سال ۲۰۱۳ بیندازند. این قانون در ۲۵ آوریل ۲۰۱۳ مورد موافقت پادشاهی قرار گرفت.
اُرکیده آ دِ سانتیس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
مرکز اطلاعاتی ضدتروریسم و جنایات سازمان یافته () (CITCO) یک سازمان اطلاعاتی اسپانیایی است که مسئولیتش جلوگیری از تروریسم محلی، جرائم سازمان یافته و سایر سازمان های تندور توسط تجزیه و تحلیل تمام اطلاعات داخلی کشور است. این مؤسسه در ۱۵اکتبر۲۰۱۴ توسط فرمان سلطنتی ۸۷۳/۲۰۱۴ بتاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ که فرمان سلطنتی ۴۰۰/۲۰۱۲ بتاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ تأسیس شد که در ساختار بنیانی وزارت داخله ایجاد شد. این مؤسسه در نتیجه بهم پیوستن دو مؤسسه اطلاعاتی محلی و منطقه ای به وجود آمد که مرکز هماهنگی ضد تروریسم ملی (CNCA) و مرکز اطلاعاتی ضد جنایت سازمان یافته (CICO)، هر دو وابسته به معاونت امنیت وزارت داخله بودند. این اتحاد برای هدف خوشبینانه ای در عملکرد هر دو مؤسسه و بکارگیری مزایا و منابع آن ها در مقابله با تهدیدات رشدیابنده از جانب ارتباطات نزدیک سازمان های تندرو با فطرت خشونت طلبانه و جنایات سازمان یافته با گرایش تروریستی بود. کادرهای مؤسسه. کادرهای این مؤسسه تشکیل شده است از: عملکرد. بنابه فرمان سلطنتی ۸۷۳/۲۰۱۴ مرکز اطلاعاتی ضدتروریسم و جرائم سازمان یافته CITCO مسئول گردآوری تجزیه و تحلیل اطلاعات استراتژیک در مبارزه علیه جنایات
سازمان یافته و تروریسیم و نیروهای رادیکال، طراحی استراتژی مشخص برای مقابله با تهدیدات از جانب آن ها و در صورت لزوم، مشخص کردن معیار برای اقدام های لازم عملی و هماهنگی عملیاتی قسمت هایی که در موارد برخورد یا به ویژه در تحقیقات نیاز باشد.
آنابلا اینکُـنتـرِرا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چشم طمع به همسایه طبقه پنجم نداشته باشید"، "پائولو بارکا، معلم مدرسه و برهنه گرای آخر هفته"، "در آخرین لحظه"، "با صدای لوپارا"، "شیطان عاشق"، "بسیار لذت بخش، کاملاً مرده"، "دورو"، "شب های داغ دون ژوان"، "دلیل آن قطره های عجیب خون روی بدن جنیفر چیست؟"، "بطن سیاه رتیل" و "سفر" اشاره کرد.
شبکه شیبانی () یک شبکه عراقی و یک گروه شورشی شیعه است که توسط ابومصطفی الشیبانی، از فرماندهان سابق شورای عالی انقلاب اسلامی گردان بدر عراق رهبری می شود. گفته می شود که این گروه توسط نیروی قدس سپاه پاسداران ایران برای تأمین گروه های ویژه عراقی مورد استفاده قرار می گیرد. ادعا می شود که این گروه مسئول حملات متعدد در عراق و نیروهای ائتلاف است. این شبکه دارای ۲۸۰ عضو می باشد که در ۱۷ واحد تقسیم شده است. فرماندهان ایالات متحده آمریکا تخمین می زنند که قاچاق سلاح های استفاده شده توسط این گروه در فوریه ۲۰۰۷، سبب مرگ ۱۷۰ و زخمی شدن ۶۰۰ سرباز آمریکایی بوده است گفته می شود ابومصطفی الشیبانی برای فرار از دستگیری به تهران فرار کرد و در حال حاضر نیز در آنجا ساکن است. تاریخچه. پس از حمله سال ۲۰۰۳ به عراق، ابومصطفی الشیبانی از فرماندهان سابق بدر، اقدام به راه اندازی یک شبکه تدارکات، سلاح و مالی خود با استفاده از ارتباط خود با سازمان بدر که او را تأمین می کردند، کرد. در ژانویه ۲۰۰۵ او توسط نیروی قدس برای تأمین ارتش مهدی مقتدی صدر (JAM) و همچنین گروه منشعب شده از آن، به رهبری قیس خزعلی، شبکه خزعلی، که بعداً به عصائب اهل الحق (A
AH) منجر شد، به استخدام درآمد. فعالیت ها. شبکه شیبانی، از طریق مسیرهای قدیمی قاچاق بدر، مواد انفجاری نفوذکننده (EFPs)، دستگاه های انفجاری بهینه شده (IEDs)، راکت های ۱۰۷ میلیمتری، راکت های ۱۲۲ میلیمتری، راکت های کاتیوشا و انواع مختلف خمپاره ها را وارد عراق می کرد. آن ها همچنین خودشان بمب درست می کردند. علاوه بر تسلیحات، این گروه همچنین اقدام به قاچاق پول برای گروه های ویژه از ایران به عراق کرده و همچنین اقدام به انتقال شبه نظامیان از گروه های دیگر از عراق به ایران و لبنان برای آموزش می کرد. این گروه خودش نیز در فعالیت های شورشی شرکت داشت، این گروه متهم به قتل شش پلیس نظامی سلطنتی بریتانیا در ژوئن ۲۰۰۳ است که در یک بمب گذاری در مجر کبیر در استان میسان به قتل رسیدند. آن ها همچنین گفته می شود که مسؤل کارگذاشتن بمب کنارجاده ای که سه سرباز بریتانیایی در ژوئیه ۲۰۰۵ در العماره کشته شدند و حمله اوت ۲۰۰۵ علیه یک کاروان سفارت در بصره که سه تن از محافظان بریتانیایی کشته شدند، می باشند. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ این گروه متهم است که مسؤل مرگ حداقل ۱۱ سرباز بریتانیایی هستند. جنگنده های این گروه گفته می شود که توسط نیروی قدس و شب
ه نظامیان شیعه لبنان، حزب الله، آموزش دیده اند. آن ها همچنین متهم به مسؤل ترور فرماندهان پلیس محلی مخالف گروه های شیعه و سیاستمداران مخالف نفوذ ایران، مانند رئیس پلیس نجف، معاون فرماندار استان نجف و محمد الفریجی یک سرهنگ عراقی هستند. فعالیت این گروه گفته می شود که در اواسط سال ۲۰۱۰ افزایش یافته و از نزدیک با گروه عصائب اهل الحق همکاری داشته اند.
تروریسم در مکزیک () در یک تعریف عام از تروریسم، استفاده سیستماتیک از تهدید و خشونت برای مرعوب کردن مردم و دولت، که تغییرات سیاسی و مذهبی و ایدئولوژی را بدنبال خواهد داشت. تروریسم در مکزیک عموماً در رابطه با خشونت های مربوطه به مواد مخدر است که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ جریان داشت، که گفته می شود منجر به مرگ ۶۰٫۰۰۰ تا ۱۰۰٫۰۰۰ نفر در کشور شده است. در دسامبر ۲۰۱۲ هیلاری کلینتون گفت که ایران به مکزیک تروریسم صادر می کند. در مکزیک در سال های اخیر تعدادی حملات تروریستی وجود داشته است. گسترش تروریسم. حوادثی مثل حمله به مرکز «سیداد جارز رهب» تیراندازی در چی واوا حمله به «کازینو مونتری» در سال ۲۰۱۱، از شناخته ترین حملات تروریستی در کشور مکزیک محسوب می شوند. تروریست های نارکو معمولاً در پشت این گونه حملات تروریستی در مکزیک هستند. سو میریک سیاستمدار آمریکایی ادعا کرد که شواهدی در دست است که حضور حزب الله در مکزیک را نشان می دهد، اما توسط وزارت امنیت داخلی نادیده گرفته شده است. وی اضافه می کند «من به وزارت امنیت داخلی اعتمادی ندارم، آنها بایستی بیش از این گروه مزبور را در مکزیک و از نزدیک زیر نظر داشته باشند .» رد موقعیت این گ
روه ها در مکزیک، از سال ۲۰۱۰ محسوس شد، وقتی اداره هوشیاری تروریسم، پلیس تاکسان (شهری در ایالت آریزونا) گزارشی مبنی بر حضور حزب الله در مکزیک داد. در آن گزارش دستگیری جمیل ناصر در تیجانا در ژوئیه ۲۰۱۰ آمده بود، ناصر تلاش کرده بود که یک شبکه ای از حزب الله در مکزیک و آمریکای جنوبی تشکیل دهد. در یک گزارش کمیته و زیر کمیته وزارت امنیت داخلی، در رابطه با روابط و تحقیقات و مدیریت، سازمان های تروریستی در خاورمیانه با کارتل های مواد مخدر مکزیکی آمده است: «حضور حزب الله در آمریکایی لاتین زیرپوش تعداد زیادی لبنانی پراکنده در آمریکایی جنوبی امکان پیدا کرده است. حزب الله توسط تعدادی در «جامعه جهانی لبنانی» در جهان، به دلیل اجرای برنامه های اجتماعی زیادی، در ایجاد بیمارستان، مدارس و رفاه عمومی که در لبنان پیاده کرده است، حمایت می شود .»
پاملا پراتی (؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۵۸) بازیگر، شوگرل، مانکن، خواننده، مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زنی برای نظاره"، "همسر سفیدپوش… عاشق آتشین مزاج"، "عالی جناب" و "ماجراهای هرکول" اشاره نمود.
مارتینا کولُمباری (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۵) بازیگر سینما و تلویزیون، مجری تلویزیون و مدل ایتالیایی است. در سال ۱۹۹۱ او به عنوان "دوشیزه ایتالیا" انتخاب شد. زندگی نامه. کولمباری در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۵ در ریچونه در شمال کشور ایتالیا به دنیا آمد. در اکتبر ۱۹۹۱، در سن ۱۶ سالگی، کلمبری برنده مسابقه زیبایی "میس ایتالیا" شد، در آن زمان جوان ترین برنده این رقابت شد. بعدها، او چندین برنامه تلویزیونی ایتالیایی از جمله "Un disco per l'estate" ، "Vota la voce" ، "Super" ، "Goleada" (با نام اصلی "Galagoal") و "Controcampo" را میزبانی کرد یا به طور مشترک میزبانی کرد. او در "فیلم دختران هرگز نمی گویند" (۲۰۰۰) به کارگردانی کارلو وانزینا نقش اصلی را ایفا کرد و در فیلم های دیگری مانند "پاپاراتزی" (۱۹۹۸) و "او" (۲۰۰۱)، به ترتیب توسط نری پارنتی و تیموتی باند ظاهر شد. او همچنین نقشی تکراری در مجموعه تلویزیونی تلویزیونی "افسران پلیس" داشت. کولمباری روی جلد مجلات متعددی از جمله نسخه های ایتالیایی مجله "کاسموپولیتن" (مه ۱۹۹۷) و مجله "جی کیو" (دسامبر ۲۰۰۰)، مجله مردان ایتالیایی "Max" (ژوئیه ۱۹۹۹، آوریل ۲۰۰۳ و اکتبر ۲۰۰۸) و موارد دیگر مانند "Div
a" (دیوا) چاپ شده است. ۲۰۰۷)، "Intimità" (۲۰۰۷)، و "Confidenze" (۲۰۰۸). در سال ۲۰۱۱، کولمباری زندگی نامه ای با عنوان "La vita è una" منتشر نمود. زندگی شخصی. در سال ۲۰۰۴، کولمباری با الساندرو کوستاکورتا بازیکن اسبق باشگاه فوتبال آ.ث. میلان ازدواج کرد و این زوج صاحب پسری به نام "آشیل" شدند. با وجود اینکه همسرش دوران طولانی در باشگاه میلان بازی می کرد، اما او اعلام کرد که هوادار باشگاه فوتبال یوونتوس است.
ماریو چیپولینی (زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۶۷) رکابزن حرفه ای سابق اهل ایتالیا است که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. او مهارت فوق العاده ای در رقابت های سرعتی داشت و ۱۹۱ پیروزی حرفه ای در مدت ۱۶ سال (از ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۵) به دست آورد. چیپولینی ۵۷ پیروزی در گرند تورها به دست آورد و پس از ادی مرکس بیشترین پیروزی را در اختیار دارد. فعالیت حرفه ای. چیپولینی در لوکا در خانواده ای اهل دوچرخه سواری زاده شد. پدرش در جوانی موفقیت هایی در مسابقات آماتور به دست آورد و برادر و خواهرش نیز در رقابت های دوچرخه سواری شرکت می کردند. ماریو در مسابقات گروه های سنی و آماتور ۱۲۵ پیروزی به دست آورد و در سال ۱۹۸۹ حرفه ای شد. موفقیت های او شامل قهرمانی جهان و میلان–سانرمو در سال ۲۰۰۲ و ۴۲ پیروزی در جیرو دیتالیا بود. چیپولینی با آخرین پیروزی خود در جیرو در سال ۲۰۰۳ رکورد آلفردو بیندا را که از سال ۱۹۳۳ دست نخورده مانده بود، شکست. همچنین برندهٔ ۱۲ مرحلهٔ تور دو فرانس و ۳ مرحلهٔ ووئلتا اسپانیا شد. در تور دو فرانس ۱۹۹۹ چیپولینی در مرحله ای برنده شد که رکورد سریع ترین مرحلهٔ تاریخ تور را به خود اختصاص داد. سرعت متوسط او در این مرحلهٔ ۱۹۴٫۵ کیل
ومتری، بیش از ۵۰ کیلومتر بر ساعت بود. در همان تور، در ۴ مرحلهٔ پیاپی پیروز شد تا رکورد تازه ای برای شمار پیروزی مرحله ای پیاپی در دوران پس از جنگ جهانی دوم به ثبت برساند. در بلژیک نیز موفقیت هایی کسب کرد و سه بار برندهٔ خنت–ویووخم شد. سرعت چیپولینی در دوران اوجش بی رقیب بود و نخستین رکابزنی دانسته می شود که قطار سرعتی داشت. در پایان دههٔ ۱۹۹۰ در انتهای مراحل مسطح گرند تورها دیدن هم تیمی های او در تیم سائکو در جلوی گروه اصلی عادی بود. در کیلومترهای پایانی، قطار رکابزنان سائکو سرعت را چنان بالا نگه می داشت که رکابزنان رقیب توان فرار کردن نداشته باشند و در ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری پایان مرحله، کسی نتواند با چیپولینی رقابت کند. این روش باعث تغییر رویکرد تیم ها در رقابت های سرعتی شد و نسل تازه ای از رکابزنان سرعتی از جمله آلساندرو پتاکی معرفی شدند. در آغاز سال ۲۰۰۲ چیپولینی برندهٔ میلان–سانرمو و خنت–ویووخم شد؛ ولی به دلیل اختلاف با برگزارکنندگان تور دو فرانس، بازنشستگی خود را اعلام کرد. فرانکو بالرینی مربی تیم ملی ایتالیا چیپولینی را به بازگشت به مسابقات ترغیب کرد و او را رهبر تیم ملی در مسابقات قهرمانی جهان کرد. چیپولینی
توانست در این مسابقات که در زولده برگزار می شد، قهرمان شود. چیپولینی با هدف شکستن رکورد ۴۱ پیروزی آلفردو بیندا در جیرو دیتالیای ۲۰۰۳ حضور یافت. همهٔ تلاش های او توسط پتاکی خنثی شد؛ ولی در نهایت توانست رکورد را بشکند. هرچند در مرحلهٔ بعد به دلیل مصدومیت کناره گیری کرد. در آن سال، تیم او به تور دو فرانس دعوت نشد و چیپولینی آن را بی احترامی برگزارکنندگان به پیراهن رنگین کمان قهرمانی جهان دانست. جیروی ۲۰۰۴ تنها دوره ای از جیرو بود که چیپولینی در آن شرکت کرد؛ ولی در هیچ مرحله ای به پیروزی نرسید. سبک زندگی. گاهی عملکرد قدرتمندانهٔ چیپولینی تحت الشعاع سبک زندگی پرزرق وبرق او قرار می گرفت. به خاطر قد، نگاه و موهایش به او لقب شیرشاه دادند. او نیز لقب هایی مانند سوپر ماریو و ماریوی کبیر را برای خودش انتخاب کرده بود. در کمد او صدها کفش، جوراب و لباس قرار داشت که بسیاری از آنها را هرگز نپوشید. چیپولینی در سال ۱۹۹۳ با سابرینا لاندوچی ازدواج کرد و در سال ۲۰۰۵ از او جدا شد. با این که در بیشتر دوران فعالیتش متأهل بود، به عنوان نماد جذابیت شناخته می شد. خودش نیز با گفته هایی این مطلب را تأیید می کرد. از جمله «اگر دوچرخه سوار
حرفه ای نبودم، ستارهٔ پورن می شدم.» بازنشستگی. چیپولینی بارها اعلام بازنشستگی کرد؛ ولی در نهایت در ۲۶ آوریل ۲۰۰۵ به وعدهٔ خود عمل کرد. البته در آغاز سال ۲۰۰۸ دوباره به دوچرخه سواری بازگشت و در تور کالیفرنیا شرکت کرد. در آستانهٔ میلان–سانرمو دوباره بازنشستگی خود را اعلام کرد و دلیل آن را عدم توافق بر سر نقش رهبری او در تیم دانست. در سال ۲۰۱۰ تولید دوچرخه های برند خود را آغاز کرد. این دوچرخه ها توسط تیم مورد استفاده قرار می گرفتند. در فوریهٔ ۲۰۱۳ اخباری مبنی بر این که ممکن است چیپولینی در سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ مشتری پزشک اوفمیانو فوئنتس بوده باشد، منتشر شد. در گزارشی که توسط لاگاتزتا دلو اسپورت منتشر شد، ادعا شد که کد چیپولینی، ماریا بوده است و محصولات دوپینگ گوناگونی از جمله ۲۵ کیسهٔ خون دریافت کرده است. وکیل چیپولینی این ادعا را تکذیب کرد. نام چیپولینی در فهرست آزمایش های دوپینگی بود که در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ توسط سنای فرانسه منتشر شد. نمونه های این فهرست در تور دو فرانس ۱۹۹۸ جمع آوری شدند و پس از آزمایش دوباره در سال ۲۰۰۴ آلودگی آن ها به اریتروپوئیتین تأیید شد.
شبکه خبری کابلی ( سی ان ان) () شبکه تلویزیون کابلی و تلویزیون ماهواره ای آمریکایی است که سوژهٔ مجادلات متعددی بوده است. این مقاله به بازشماری این مجادلات و اتهامات در خصوص سی ان ان می پردازد. اتهامات جهت گیری. سی ان ان غالباً متهم به داشتن جهت گیری لیبرال شده است. پژوهشی انجام شده در دانشگاه هاروارد دریافت که در ماه های اولیهٔ انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری سال ۲۰۰۷، برنامه های مورد مطالعهٔ سی ان ان گرایش داشتند بر نامزدهای جمهوریخواه نسبت به نامزدهای دمکرات به نسبت سه به یک تصویر منفی قالب کنند. ۴۱ درصد برنامه ها به وضوح منفی بودند در حالی که فقط ۱۴٪ مثبت بودند و ۴۶٪ خنثی بودند. این شبکه از هر سه نامزد اصلی پوشش منفی می داد، جان مککین با ۶۳٪ بدترین و میت رامنی تنها ذره ای بهتر از او بودند. دمکرات ها نیز به استثنای باراک اوباما پوشش بهتری نگرفتند. نزدیک به نیمی از پوشش او مثبت بود و فقط ۸٪ منفی بود ولی هم هیلاری کلینتون و هم جان ادواردز در مجموع پوشش منفی تری گرفتند تا مثبت. مناقشه با دولت ترامپ. در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷ سی ان ان در خصوص وجود اسناد طبقه بندی شده گزارش داد که نشان می داد روسیه از رئیس جمهور منخب وقت د
ونالد ترامپ اطلاعات افشاگرانه مالی و شخصی دارد. سی ان ان آن اطلاعات را منتشر نکرد، یا جزئیاتی در خصوص آن ارائه نداد. بازفید آن دوسیه را منتشر کرد و تکذیب نامه ای اعلام کرد که در آن ایرادات واضح و تأیید نشده وجود دارد. چهره های سیاسی و رسانه ای در واشینگتن به طور گسترده آن دوسیه را مطالعه کرده بودند و خبرنگاران متعددی آن را دریافت کرده بودند، ولی چون اعتبار آن مشخص نبود از انتشارش خودداری کردند. ترامپ در یک کنفرانس خبری در روز بعد سی ان ان را fake news خواند و از شنیدن سؤال جیم اکاستا گزارشگر آن خودداری کرد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷ سه روزنامه نگار تحقیقی این شبکه، به خاطر یک مطلب پس گرفته شده که انتونی اسکاراموچی را به یک صندوق سرمایه گذاری روسی مرتبط می کرد استعفا دادند. این شبکه از اسکاراموچی عذرخواهی کرد و گفت این مطلب آنلاین حایز معیارهای اخلاق روزنامه نگاری شان نبوده است.
مؤسسه بین المللی مطالعات استراتژیک مؤسسه پژوهشی (اندیشکده) بریتانیایی در حوزه روابط بین الملل است. مقر آن از سال ۱۹۹۷ در لندن، انگلستان بوده است. شاخص جهانی گو تو تینک تنک در سال ۲۰۱۶ این مؤسسه را در سطح جهان در رتبه سیزدهم رتبه بندی کرده است. در سال ۲۰۱۶ گاردین گزارش داد که پس از دریافت سری ۲۵ میلیون دلار از سوی یک عضو خانواده سلطنتی بحرین، استقلال این مؤسسه در خطر افتاده است.
ایرج محمدی (زادهٔ آبادان) تهیه کنندهٔ تلویزیون اهل ایران است.
یونیو والریو شیپیونه گتزو مارکانتونیو ماریا بورگزه (زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۰۶- مرگ ۲۶ اوت ۱۹۷۴) ملقب به شاهزادهٔ سیاه از فرماندهان نیروی دریایی ایتالیا در زمان رهبری بنیتو موسولینی و حزب ملی فاشیست و سیاستمدار برجستهٔ فاشیست در زمان پس از جنگ جهانی دوم بود. در ۱۹۷۰ میلادی او متهم به تدارک کودتایی برای براندازی دولت ایتالیا شد، که پس از افشای آن بورگزه به اسپانیا گریخت و سال های پایانی زندگی اش را در آن کشور به سربرد. زندگی. یونیو والریو بورگزه در آرتنا در پادشاهی ایتالیا و در خاندان بورگزه از دودمان های نجیب زادهٔ سرشناس اروپایی چشم به جهان گشود. او در لندن تحصیلاتش را آغاز نمود. در ۱۹۲۳ به آکادمی نیروی دریایی همایونی ایتالیا در لیورنو پیوست. در ۱۹۳۳ فرمانده یک زیردریایی شد. بورگزه حمله ایتالیا به اتیوپی حضور داشت. در جریان مداخله نظامی ایتالیا در جنگ داخلی اسپانیا او فرمانده زیردریایی ایریده بود. با شروع جنگ جهانی دوم او به ترتیب فرماندهی زیردریایی های وتور پیزانی و شیره را عهده دار بود. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ که ایتالیا ترک مخاصمه نمود، بورگزه به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و از جنگ دست نکشید. در ۱۹۴۵ و پس از پایان جنگ
، هنگامی که بورگزه از چراغ سبز بریتانیا به مارشال یوسیپ تیتو برای اشغال شمال شرقی ایتالیا آگاه شد بخشی از نیروهای تحت فرمانش را به مرزهای شمال شرقی منتقل نمود و با تشکیل خطی دفاعی تا رسیدن نیروهای متفقین به دفاع در برابر نیروهای تیتو و پارتیزان های کمونیست متحدش پرداخت. پس از پایان جنگ، او به دلیل همرزمی با نازی ها به دوازده سال زندان محکوم شد، ولی به دلیل افتخارات و خدماتش تنها چهار سال را در زندان ماند. پس از آن با توجه به اینکه یک قهرمان جنگ و چهره ای ضدکمونیست بود، مورد توجه گروه های نئوفاشیست و ضدکمونیست از جمله حرکت اجتماعی ایتالیا و جبهه ملی قرار گرفت. تا اینکه در شب ۸ دسامبر ۱۹۷۰ در رویدادی که به گولپه بورگزه معروف شده، به تدارک کودتایی برای براندازی دولت متهم شد و در پی آن ناچار شد از مرز خارج شده و به اسپانیا برود. در ۱۹۸۴، ده سال پس مرگ بورگزه دادگاه عالی رسیدگی ایتالیا اتهام کوشش بورگزه برای کودتا را نادرست خواند. با توجه به وضعیت سلامتش و اینکه چند روز پیش از مرگ مورد معاینهٔ پزشکان قرار گرفته بود، مرگش مرموز جلوه می داد و احتمال مسمومیت منتفی نبوده است. منابع. Wikipedia contributors, "Junio Vale
rio Borghese," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Junio_Valerio_Borghese&amp;oldid=787634345 (accessed August 10, 2017
جان به رنگ نارنج، نام یک آلبوم موسیقی در سبک موسیقی تلفیقی ساختهٔ «روزبه آذر» است. طبق گزارش خبرگزاری فارس در ابتدای سال ۱۳۹۳، «این آلبوم یکی از پنج آلبوم پرفروش در بیپ تونز» می باشد، رتبه نخست متعلق به آلبوم نه فرشته ام نه شیطان اثر همایون شجریان است. نقد و بررسی. محمد حق گو (مدرس دانشکده موسیقی صدا و سیما) در نشست نقد و بررسی آلبوم جان به رنگ نارنج اثر روزبه آذر که عصر جمعه ۱۷شهریورماه ۱۳۹۱ش. در مشهد برگزار شد، در ارتباط با این اثر گفت: در آلبوم جان به رنگ نارنج به موازات زیبایی آهنگسازی با تکنیک های نوازندگی روبه رو هستیم. دو مقوله در این اثر جالب توجه است که یکی مربوط به فرهنگ موسیقایی اثر بوده که از تمدنی دیگر ورود یافته ولی مشترکاتی با فرهنگ موسیقایی ما دارد. از طرف دیگر شنونده این اثر با فرم هایی از موسیقی «فلامنکو» روبه رو می شود که آشنایی چندانی با آن نداشته و آهنگساز باید در ابتدا ایجاد آشنایی برای مخاطب کند. محتوا. در این اثر مخاطبان حرفه ای موسیقی با فلامنکویی سنتی، مدرن یا سبک شناخته شده ای از فلامنکو روبرو نخواهند بود و فضای چند صدایی جالبی را تجربه می کنند. «آذر» با ذکر مثالی دربارهٔ اثر چنین م
ی گوید: در ارتباط با زبان مشترک موسیقایی می توان به موسیقی فلامنکو و موسیقی هند اشاره کرد و این وجه اشتراک را در رقص یا آواز یافت و به صورت ملموس حس کرد. از سوی دیگر در تکنیک خواندن آواز فلامنکو، شباهت فراوانی به آواز جنوب خراسان در ایران دیده می شود که این نمونه ها نشانهٔ یک فرهنگ و ریشه واحد است. پدید آورندگان. آهنگسازی و تنظیم: روزبه آذر؛ طبلا: عظیم حسن پور؛ کمانچه: صمد برقی؛ هارمونیه و آواز: حبیب حاصل؛ شاعر: خواجه غلام فرید؛ طراح گرافیک: ایمان راد؛ تهیه و پخش از مرکز موسیقی بتهوون.
بیانیه سایبورگ () یک مقاله نوشته شده توسط دونا هاراوی است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شده است. در آن مقاله مفهوم سایبورگ به عنوان ردّیه ای بر مرزبندی های سفت و سخت مطرح شد، سایبورگ به ویژه کسانی که مرزبندی «انسان» از «حیوان» و «انسان» از «ماشین» را دنبال می کنند، هدف قرار می دهد. او می نویسد: «سایبورگ رؤیایی از جامعه که روی مدلی از خانواده اندام وار بنا شده باشد و تنها این بار بدون پروژه اودیپی (oedipal) باشد نیست. سایبورگ باغ عدن را به رسمیت نمی شناسد؛ از گل ساخته نشده است و نمی تواند در رؤیای بازگشت به گرد و غبار باشد.» بیاینه سایبورگ مفاهیم سنتی فمینیسم همچون تأکید فمینیست ها بر سیاست های هویتی را به چالش می کشد و به جای آن ائتلاف از طریق علقه را تشویق می کند. او از استعاره سایبورگ برای حرکت به ماورای محدودیت های سنتی جنسیت، فمینیسم و سیاست استفاده می کند و بیانیه سایبورگ یکی از معیارهای توسعه نظریه فراانسانگرایی قلمداد می شود. کاربردهای سایبورگ. گرچه هاراوی نظریه سایبورگ را به عنوان یک نقد فمینیستی به رشته تحریر درآورد ولی خود وی نیز معترف است که پژوهشگران دیگر و رسانه های جمعی مفهوم وی را اخذ و در بافتارهای متف
اوتی به کار برده اند او از این مسئله آگاه است و پذیرای استفاده های مختلف از مفهوم سایبورگ خود است اما می گوید «تعداد بسیار اندکی آنچه من از بخش های مختلف سایبورگ در نظر دارم را درک می کنند.» مجله وایرد نظریه فمینیستی بودن سایبورگ را نادیده گرفت و در عوض از آن برای نظریه پردازی در مورد در هم تنیدگی انسان و فناوری بهره جست. به رغم این هاراوی اشاره می کند که محققان جدید فمینیسم نیز «مفهوم سایبورگ را پذیرفته و از آن برای مقاصد خودشان بهره می گیرند».
ثبت با سند برابر است فیلمی به کارگردانی بهمن گودرزی و به تهیه کنندگی مجتبی متولی و به نویسندگی بهمن گودرزی و یزدان فتوحی محصول سال ۱۳۹۴ است. این فیلم از تاریخ ۱ آذر ۱۳۹۶ در سینماهای ایران اکران شده است. داستان فیلم. این فیلم داستان پنج دوست است که باغی را به صورت شریکی خریداری می کنند و شرط می کنند آخرین نفری که ازدواج نکرده باشد مالک باغ می شود. هشت سال بعد از شرط کردن، شاهین (امین حیایی) از سفر خارج بر می گردد و وقتی می بیند قیمت آن باغ سر به فلک کشیده، به سراغ کیا (مجید صالحی) می رود که ببیند چه کسانی از آن پنج دوست ازدواج کرده اند. بعد از آن درصدد است تا کسانی را که ازدواج نکرده اند (با کلک) وادار به ازدواج کند و پول باغ را بگیرد و به طلبکارانش بدهد.
دانیل دووال (زاده -درگذشته ) بازیگر فرانسوی بود. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم دروغ زیبا اشاره کرد.
فدریکو بائامونتس (؛ زادهٔ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۸ اوت ۲۰۲۳) رکابزن حرفه ای سابق اهل اسپانیا بود که در رشتهٔ دوچرخه سواری جاده فعالیت می کرد. او توانست در سال ۱۹۵۹ قهرمان تور دو فرانس شود. همچنین با ۹ قهرمانی رده بندی کوهستان گرند تورها به همراه جینو بارتالی رکورددار است. آغاز زندگی. بائامونتس در سانتو دمینگو-کاودییا در استان تولدو زاده شد. خانوادهٔ او در دوران جنگ داخلی اسپانیا آواره شدند و به مادرید کوچیدند. پدرش ابتدا به کار سنگ شکنی مشغول شد و سپس میوه فروشی باز کرد. قهرمان و نهایتاً دوست بائامونتس، خولیان برندرو برندهٔ دو دورهٔ ووئلتا اسپانیا در سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ بود. فعالیت حرفه ای. بائامونتس در پایان دههٔ ۱۹۴۰ رقابت را آغاز کرد و نخستین پیروزی خود را در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۴۷ در حالی که پیراهن بسکتبال به تن داشت، به دست آورد. در ۲۳ سالگی برندهٔ رده بندی کوهستان تور آستوریاس ۱۹۵۳ شد. فدراسیون دوچرخه سواری اسپانیا او را برای تور دو فرانس ۱۹۵۴ انتخاب کرد. در آن مسابقات در رتبهٔ ۲۵ ایستاد و قهرمان رده بندی کوهستان شد. بائامونتس متخصص مسیرهای کوهستانی بود و گزارشگران به او لقب عقاب تولدو داده بودند. او در سال ۱
۹۵۹ برندهٔ تور دو فرانس شد و شش بار قهرمانی رده بندی کوهستان آن را به دست آورد. در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ نیز به ترتیب بر سکوی دوم و سوم تور ایستاد و مجموعاً در ۷ مرحلهٔ تور پیروز شد. در ووئلتا اسپانیای ۱۹۵۷ نیز دوم شد و قهرمانی رده بندی کوهستان را به دست آورد. او در دورهٔ بعد نیز این قهرمانی را تکرار کرد و در رتبهٔ ششم ایستاد. در جیرو دیتالیای ۱۹۵۶ نیز برندهٔ رده بندی کوهستان شد. در تور دو فرانس ۱۹۵۹ بائامونتس جزء رقیبان اصلی نبود؛ ولی فرار زودهنگام در مرحلهٔ ۱۳ در پیرنه او را به صدر رده بندی نزدیک کرد. سپس در تایم تریل کوهستانی که در پوی دو دم خاتمه می یافت، پیروز شد و به رتبهٔ دوم صعود کرد. در مرحلهٔ ۱۷ در آلپ با شارلی گاول همکاری کرد تا برتری خود را نسبت به رقیبان افزایش دهد. آنری آنگلاد و ژاک آنکتیل تلاش کردند فاصله را کاهش دهند؛ ولی موفقیت چندانی کسب نکردند تا بائامونتس با برتری ۴ دقیقه ای نسبت به آنگلاد قهرمان تور شود. آنکتیل در خط پایان در پارک ده پرنس با سوت های اعتراض تماشاگرانی مواجه شد که اعتقاد داشتند او و دیگران اجازه داده اند بائامونتس به جای آنگلاد فرانسوی قهرمان شود. تیم فرانسه نامتعادل بود. مدی
ر برنامهٔ آنگلاد، روژه پیل بود؛ در حالی که دانیل دوسه مدیر برنامهٔ بقیهٔ تیم بود. دوسه اعتقاد داشت رکابزنانش باید بائامونتس را شکست دهند یا اجازه ندهند آنگلاد قهرمان شود. آنان نتوانستند آنگلاد را شکست دهند، ولی اجازه دادند بائامونتس که در مسیرهای مسطح رکابزن ضعیفی بود، قهرمان شود. آنکتیل در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ انتقام گرفت. در تور دو فرانس ۱۹۶۳ بائامونتس را شکست داد و قهرمان شد. بائامونتس و آنکتیل در آلپ به خوبی با یکدیگر همکاری کردند و پس از مرحلهٔ شانزدهم، رتبه های اول و دوم را با اختلاف ۳ ثانیه در اختیار داشتند. آنکتیل با پیروزی در مرحلهٔ هفدهم با اختلاف یک ثانیه نسبت به بائامونتس و جایزهٔ زمانی ۳۰ ثانیه ای، رهبری را از او گرفت. سپس با پیروزی در تایم تریل مرحلهٔ نوزدهم برتری خود را به بیش از ۳ دقیقه افزایش داد. بائامونتس اعتقاد داشت شکست او به دلیل سازش آنکتیل با برگزار کنندهٔ تور بوده است. در سال بعد، آنکتیل پنجمین قهرمانی خود را در تور جشن گرفت و بائامونتس با اختلاف نزدیک پنج دقیقه، پس از رمون پولیدو سوم شد. او توانست ششمین قهرمانی رده بندی کوهستان را به دست آورد و برندهٔ دو مرحله شد. سبک رکابزنی. بائامون
تس مهارت خوبی در سربالایی داشت، ولی سرپایینی رو ضعیفی بود. در دوران آماتور، یک بار هنگام گذر از سرپایینی در بوتهٔ کاکتوس فرود آمده بود. پس از آن، هیچ گاه به تنهایی وارد مسیرهای سرپایینی نمی شد و در بالای گردنه ها به انتظار رسیدن سایر رکابزنان می ایستاد. چند دقیقه زودتر از گروه تعقیب کننده به بالای سربالایی می رسید و زمان خود را با خوردن بستنی صرف می کرد. بازنشستگی. بائامونتس پس از بازنشستگی مغازهٔ فروش دوچرخه و موتورسیکلت باز کرد. نام او در فیلم فرانسوی سرنوشت شگفت انگیز املی پولن ذکر شده است. در سال ۲۰۱۳ که جشن ۸۵ سالگی او همزمان با صدمین دورهٔ تور دو فرانس شده بود، توسط هیئت داوری انتخاب شده توسط مجلهٔ اکیپ، بهترین سربالایی رو تاریخ تور نامیده شد. اعضای هیئت داوری رکابزنان فعال مانند توما ووکلر، اسطوره های دوچرخه سواری مانند برنار اینو و نیز مدیر تور کریستیان پرودوم بودند. جایزهٔ او توسط فرانسوا اولاند، رئیس جمهور فرانسه، اهدا شد.