Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنتن شاخه ای یا آنتن جهتی یا آنتن یاگی یا آنتن یاگی-یودا یکی از انواع آنتن های مخابراتی است که برای دریافت فرکانس های رادیویی خاص در وسایلی مانند تلویزیون و همچنین برای دیگر گیرنده ها با فرکانس های بالا به شکل های مختلف به کار می رود. این در سال ۱۹۲۶ توسط شینتارو یودا از دانشگاه امپراتوری توهوکو، ژاپن اختراع شد، با نقش کمتری توسط راهنمای او هیدِتسوگو یاگی. ساختار. اغلب آنتن های شاخه ای از میله های سبک و فلزی رسانا و ضدزنگ و یک بُرد الکترونیکی به نام برد تطبیق امپدانس که داخل یک جعبه کوچک نصب می شود تشکیل شده اند. عملکرد. آنتن های شاخه ای از چند میلهٔ فلزی رسانا و سبک تشکیل شده اند که هر کدام از این میله ها در یک قسمت آنتن به صورت موازی نصب می شوند و هر یک وظیفهٔ جداگانه ای دارند. بدنهٔ اصلی آنتن یک میلهٔ باریک افقی است که دیگر اجزای آنتن به وسیلهٔ پیچ به آن متصل می شوند. اصلی ترین عضو آنتن شاخه ای، بُرد الکترونیکی (برد تطبیق) است که داخل یک جعبه کوچک پلاستیکی محافظت می شود. به این بُرد الکترونیکی یک یا چند لوله یا ورقهٔ فلزی به نام دایپل برای جذب امواج متصل است. جعبهٔ الکترونیکی توسط نوعی کابل به دستگاه گیرند
ه متصل می شود؛ (در تلویزیون توسط کابل کواکسیال به گیرنده متصل می شود). در مقابل دایپل ها چند میلهٔ دیگر به نام دایرِکتور به صورت موازی با دایپل ها و با فاصلهٔ مشخص نصب شده اند. وظیفهٔ دایرکتور هدایت امواج به سمت دایپل ها است. هرچه تعداد دایرکتورها بیشتر باشد امواج بیشتری جذب خواهند شد. میله های دایرکتور با فاصله های دقیق و مشخصی نصب می شوند در پشت دایپل ها نیز یک تا چند میلهٔ فلزی به نام رفلکتور با زاویه های مختلف قرار دارند. وظیفهٔ رفلکتورها بازگرداندن و بازتابندن امواج ردشده از آنتن بر روی دایپل ها است. کاربرد. آنتن شاخه ای جهت دریافت امواج الکترومغناطیسی با بسامد بالا استفاده می شود. کاربردهای آن دریافت اطلاعات صدا و تصویر (تلویزیونی) و در نوعی از رادار های نظامی برای رؤیت اجسام متحرک و به عنوان تقویت کننده های آنتن موبایل است. نصب آنتن تلویزیون. برای نصب هر نوع آنتن هوایی تلویزیون، ابتدا آنتن در بلندترین نقطهٔ ساختمان و به دور از موانعی مانند دیوارها و ساختمان های بلند؛ معمولاً در پشت بام که مکان مناسب تری برای دریافت امواج است، به طور ثابت نصب می شود. شکل خاص آنتن های یاگی باعث می شود که این آنتن ها جهت
دار شوند بنابراین جهت آنتن باید به سمت فرستندهٔ شهر قرار بگیرد. مانند ایستگاه فرستنده جماران در شهر تهران که در شمال شرقی شهر تهران قرار دارد. برای نصب هر نوع آنتن، پس از نصب آنتن و مشخص کردن کابل کواکسیال متصل به طبقه یا واحد مربوط، هر دو رشته سیم کابل کواکسیال را به خروجی آنتن وصل کرد.
همزمانی و درزمانی دو رویکردی است که برای مطالعه نظام های نشانه شناختی پیشنهاد شده است. این دو رویکرد نخستین بار توسط فردینان دوسوسور، زبانشناس سوئیسی، در کتاب دروسی در زبان شناسی عمومی معرفی شده است. تمایز میان این دو رویکرد یکی از اصول بنیادین مکتب ساختارگرایی و همین طور زبانشناسی مدرن را تشکیل داده است. از دو موضع مختلف می توان نظام های نشانه شناختی را مطالعه کرد. در رویکرد نخست می توان نشانه ها را به عنوان زنجیره ای پیوسته مشاهده کرد که در طیف زمان گسترش یافته اند. در چنین حالتی رویکرد درزمانی، مطالعه تغییراتی است که نشانه ها در طول زمان متحمل شده اند. در مقابل رویکرد همزمانی نشانه را به عنوان واحدی درنظرمی گیرد که در مقطعی زمانی ارزش صوری و معنایی خود را در تعامل و تقابل با دیگر نشانه ها کسب می کند. به عبارت دیگر ارزش صوری و معنایی یک نشانه در رویکرد درزمانی در تاریخ شکل می گیرد، و در رویکرد همزمانی از ارتباط آن با سایر نشانه های هم عصر آن نشانه شکل می گیرد.
سینپلکس یک گروه سینمایی در کشور آلمان است. این شرکت که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده دارای ۹۰ مجموعه سینمایی و ۵۱۸ سالن در آلمان است.
عبدالخالق الطریس (؛ زاده: مه ۱۹۱۰ – درگذشته: ۲۶ مه ۱۹۷۰) نویسنده، روزنامه نگار و فعال در جنبش ملی مراکش، به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. زندگی نامه. وی از اصل و نصب اندلسی بود، لقب وی توریس بود و توسط موریسکوها به مراکش منتقل شد، از خانواده ای به دنیا آمد که سرپرست آن سیاسی بود. وی معاون سلطان بطلنجه و رئیس هیئت نمایندگی مراکش در کنفرانس جزیره سبز بود. آموزش ابتدایی و متوسطه را گذراند و در سال ۱۹۲۵ در مدرسه ملی ثبت نام کرد، و سپس به فاس رفت تا مطالعاتش را راجع به روستائیان دنبال کند، سپس به قاهره رفت و به دانشگاه مصر پیوست و بدنبال آن به فرانسه رفت و به تحصیل در دانشگاه سوربن پرداخت و از بنیان گذاران انجمن دانشجویان مسلمان شمال آفریقا در۱۹۳۰ در فرانسه شد. پس از بازگشت به تطوان در سال ۱۹۳۱ یک سخنرانی در مقابل شکیب ارسلان انجام داد و در سال ۱۹۳۲ انجمن دانشجویان مراکش را تأسیس کرد، در مارس ۱۹۳۴ اولین روزنامه ملی در مراکش بنام هفته نامه الحیات را به زبان عربی منتشر کرد و بدنبال آن روزنامه الحیات و سپس روزنامه الأمه را منتشر کرد و در تأسیس آموزشگاه آزاد به عنوان دبیرستان مدرن نیز کمک کرد. فعالیت ها. پس از انقلاب
فرانکو، اعضاء جنبش ملی در جلسه ای که در منزل عبدالخالق الطریس برگزار شد به دلیل محاصره منزل توسط نظامیان با لباس مبدل زنانه وارد جلسه شده و موضع بیطرفی اتخاذ کردند، در این جلسه تصمیم گرفته شد که موقعیت بی طرفی مطلق را در جنگ بین ارتش و دولت جمهوری در اسپانیا اتخاذ کنند و همچنین تصمیم گرفتند که در مورد مشارکت مراکشی ها در این جنگ ساکت بمانند. همه مبارزینی که در برابر تهاجم اسپانیا از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۷ مقاومت کردند، توسط فرانکو دستگیر شدند. عبدالخالق الطریسی در تشکیل اتحادیه ملی در شمال شرکت کرد و در سال ۱۹۳۶ به عنوان رئیس آن انتخاب شد. وی حزب اصلاح ملی را در روز ۱۸ دسامبر ۱۹۳۶ تأسیس کرد و همین طور به عنوان سفیر در جنبش ملی در مشرق عربی کار کرد و در ابتدای امر از فلسطین دفاع کرد. او در کنفرانس پارلمانی عرب در سال ۱۹۳۸ حضور یافت. در دادگاه نظامی فرانسه در شهر مکنس دستگیر و محاکمه شد و در سال ۱۹۴۴ به طور غیابی به اعدام محکوم شد. در سال ۱۹۴۴ در طنجه مورد استقبال ملک محمد پنجم قرار گرفت و در سال ۱۹۴۷ مقامات اسپانیایی از ورودش به تطوان به عنوان نماینده حزب اصلاح جلوگیری کردند، او طی دیدارش از طنجه سخنرانی پرشوری در م
قابل ملک محمد پنجم انجام داد و از طرف مقامات اسپانیا اینبار از طنجه و تطوان تعبید شد و سال ۱۹۵۲ حزب آزادیبخش مغرب عربی را در قاهره تأسیس کرد. وی در طراحی برای استقبال از محمد بن عبدالکریم الخطابی در مصر شرکت کرد، همچنین در سازماندهی تظاهرات گسترده در سال ۱۹۵۳ پس از تبعید ملک محمد پنجم و خانواده سلطنتی شرکت کرد. او وظایف اداره الأحباس را در شمال در سال ۱۹۵۴ به عهده گرفت و توسط ملک محمد پنجم اداره (حفاظت اسپانیاییها) پس از استقلال را بدست گرفت. او در ابتدا به عنوان سفیر عالی در امور منطقه شمال انتخاب شد و پس از استقلال در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۹۵۶ به عنوان سفیر مراکش در مادرید، منصوب شد. سپس دو بار به عنوان سفیر مراکش در قاهره کار کرد و در ۱۹۶۰ به عنوان وزیر دادگستری انتخاب شد و در سال ۱۹۶۳ عضو پارلمان مراکش شد. عبدالخالق الطریس حزب خودش یعنی اصلاح را به حزب استقلال ادغام کرد و عضو کمیته اجرایی حزب استقلال شد. کمک به فرانکو. پس از ایجاد رابطه دوستی بین (جنبش ملی) در شمال مراکش و جناح چپ اسپانیا، رهبر این جنبش، عبدالخالق الطریس، برای حمایت از فرانکو در جنگ داخلی اسپانیا وارد جنگ شد، واین چرخش از زمانی شروع شد که فرانک
و در سال ۱۹۳۶ اجازه داد عبدالخالق حزب (اصلاحات ملی) را تأسیس کند و این رابطه به طور خاص بعد از آغاز انتشار افکار ناسیونالیسم عرب و ملاقات با شکیب ارسلان که در آن زمان از آلمان پشتیبانی می کرد صورت گرفت بنحوی که شکیب ارسلان موضع عبدالخالق در قبال اسپانیا را ستود. اتحاد مقدسی، که بین مسیحیان و مسلمانان در برابر دشمن مارکسیستی به وجود آمد، این تصویر از طرف امثال أسین بلاثیوس و ویکتور رویث ألبینیس اینگونه شایع شد که گویی که مغرب عربی مسلمان پشتیبان کشور برادر مسیحی یعنی اسپانیا است. تصویری بود که براساس آن سخنرانی ها در رابطه با برادری بین مغرب و اسپانیا صورت می گرفت مانند سخنانی که توسط فرمانده نظامی ناظر "گارسیا فیگرس صورت گرفت یا سخنانی که در محافل رسمی، رادیوها و مطبوعات بر زبان مقامات اسپانیایی جاری می شد بر همین منوال بود، کما اینکه اقدام به ساختن مساجد جهت برانگیخته کردن احساسات مسلمانان می شدند مانند ساختن مسجد تطوان و ملیلیه است که به عنوان مهم ترین شاخص های سیاست تبلیغاتی بحساب می آمدند که توسط فرانکو رهبری می شد. قدردانی مقامات. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۴ نماینده عالی مقاومت کنندگان قدیمی و اعضای ارتش آزادی، ا
قدام به تقدیر از عبدالخالق الطریس در محل سکونتش در دارالامت نمود و در ۹ آوریل ۲۰۰۵ به دریافت مدال ملک محمد ششم و مدال پاداش ملی درخور فرمانده را دریافت کرد.
یقه جداشونده () نوعی یقهٔ پیراهن است که جدا از آن ساخته و تولید می شود و با دکمه های مخصوص به پیراهن بسته می شود. این یقه معمولاً با پارچه ای مجزا از پیران اصلی ساخته شده و تقریباً همیشه، سفیدرنگ است. گفته می شود این یقه در سال ۱۸۲۷ میلادی توسط بانویی به نام «هانا مونتاگ» در شهر تروی از ایالت نیویورک ابداع شد.
قُطبش سَنجی ()، به اندازه گیری و تفسیر قطبش موج های عرضی، به ویژهموج های الکترومغناطیسی مانند رادیو و امواج نور گفته می شود. قطبش سنجی معمولاً بر روی موج های الکترومغناطیسی انجام می شود که از ماده ای گذر کرده، بازتابیده، شکانده یا پراشیده شده باشد تا از این طریق مشخصات آن شی تعیین گردد. در فیزیک و اپتیک، به اندازه گیری چرخش صفحهٔ قطبشِ موجِ تابشی، قطبش سنجی گفته می شود. در شیمی قطبش سنجی به معنی اندازه گیری میزان چرخش نوری یک مولکول دستوار در برابر نور قطبیدهٔ مسطح است.
حسن سلامه (؛ زاده: ۱۹۱۳ – درگذشته: ۲ ژوئن ۱۹۴۸) رهبر گروه های مسلح عرب که در دوران انقلاب عربی فلسطین ۱۹۳۶–۱۹۳۹ علیه یهودیان و بریتانیا مبارزه کرد. زندگی نامه. حسن سلامه یکی از رهبران ارتش جهاد مقدس در جنگ ۱۹۴۸ بود. او در دهکده قوله در شهرستان لد در سال ۱۹۱۲ به دنیا آمد. او در تظاهرات خونین یافا در سال ۱۹۳۳ شرکت کرد و توسط حکومت بریتانیا تحت تعقیب قرار گرفت و به روستاهایی که برای انقلاب فراخوان می دادند پناه برد. فعالیت ها. سعید السبع می گوید که حسن سلامه، فرمانده منطقه مرکزی غربی ارتش جهاد مقدس بود و این عکس او را در داخل یک پناهگاه در مقر خود در ساختمان رجا در نزدیکی شهر ارمله نشان می دهد که این عکس را روزنامه المصور مصر در تاریخ ۱۲/۱/۱۹۴۸ منتشر کرد. حسن سلامه فرمانده نیروهای فداییان در منطقه الرمله، در شرق یافا بود. همرزمانش که در مبارزه نبرد رأس العین کشته شدند عبارت است از: جمعه یوسف عبدالجلیل (ابو یوسف)، فایز حسن سالم (ابو حسن) و عیسی عبدالفتاح عبدالهادی (ابوزید). مقر او روستای العباسیه بود، از جمله اهالی روستای العباسیه که به او یاری رساندند محمود درویش و حسین حماد می باشند. درگذشت. او طراحی و فرماندهی
جنگهای پیروزمندی را برعهده داشت، در جنگ رأس العین در شمال غربی بیت المقدس در حالی که فرماندهی حمله علیه مقرات باندهای صهیونیست ها را بر عهده داشت در ۳۱ مه ۱۹۴۸ از ناحیه ریه سمت چپ مجروح شد و او را به بیمارستان منتقل کردند ولی نفراتش به جنگ علیه دشمن آنقدر ادامه دادند تا اینکه دشمن را از راس العین بیرون کردند؛ فرمانده حسن سلامه در روز دوم ژوئن ۱۹۴۸ به قتل رسید.
کینوپولیس یک گروه سینمایی در کشور آلمان است. این شرکت که در سال ۱۹۰۵ تأسیس شده دارای ۱۷ مجموعه سینمایی و ۱۳۷ سالن در آلمان است.
سوتلانا جیتومیرسکایا ریاضی دان اکراینی - آمریکایی می باشد و زمینه کاری وی روی سیستم پویا و فیزیک ریاضی است. او تحصیلات خود را در دانشگاه دولتی مسکو ادامه داده است. وی از شاگردان ولادیمیر آرنولد و یعکوو گ. سینایی می باشد. کنگره جهانی ریاضیدانان پکن در سال ۲۰۰۲ از وی برای ایراد سخنرانی دعوت کرده بود.
لباس شب با دامن پف دار () نوعی لباس شب رسمی است که برای مجلس رقص یا مهمانی های رسمی پوشیده می شود. بیشتر این لباس ها حالت دکلته داشته و شانه ها و بازوها معلوم است و دامن آن هم حتماً پف دار است. این لباس اغلب به همراه شال های باریکِ گران قیمت (Stole) و شنل به همراه کُت و همچنین جواهرآلات قدیمی یا مُدِ روز و دست کش های بلند پوشیده می شد. اگر قرار به استفاده از نشان های دولتی و کشوری باشد، آنها را معمولاً بر روی سینه سنجاق می کنند. خانم های متأهل هنگامی که این لباس را می پوشند باید تاج یا تارک جواهرنشان بر سر کنند. با آنکه امروزه گاهی از الیاف مصنوعی عم در ساخت آیت لباس ها استفاده می شود، اما مرسوم ترین پارچه هایی که در دوخت این لباس ها به کار می روند عبارتند از: اطلس، ابریشم، پارچهٔ تافتهٔ براق و مخمل به همراهِ توری، مروارید، گل دوزی، روبان، گلِ لباس و چین های متعدد است. لباس شب از جمله آیتم هایی است که در مراسم رسمی مانند عروسی پوشیده می شود. قد لباس های مجلسی به طور معمول از روی زانو شروع می شود و تا تمام قد یا ماکسی تنوع بالایی را شامل می شود. در حالت کلی لباس های شب، لباس هایی هستند که به صورت بلند طراحی و
از یک نیم تنه و دامن متصل به آن تشکیل می شوند. پارچه ای که در طراحی و دوخت لباس شب استفاده می شود، از نفیس ترین و گران ترین پارچه های موجود در بازار هستند. احتمالاً شما هم بارها از جلوی فروشگاه های لباس شب و مجلسی رد شده اید و درخشش پولک ها و ملیله های موجود روی لباس ها چشم شما را گرفته است. جالب است بدانید که طراحی لباس شب به جنبش رمانتیک در هنر و ادبیات فرهنگ اروپا و آمریکا بر می گردد. در حقیقت این طراحی نوعی احساسات و عشق را به طرف مقابل انتقال می دهد.
موسیقی ایران تا حوالی قرن نهم هجری در حال رشد و تکوین بود اما از آن زمان، یک دورهٔ فترت در موسیقی ایرانی شروع شد که تا دوران قاجاریه ادامه داشت. در دوران قاجار، به ویژه در زمان سلطنت ناصرالدین شاه رشد و ترقی موسیقی ایرانی از سر گرفته شد. در این دوران، چارچوب موسیقایی ایران نیز در خلال تحول مقام به دستگاه تغییر یافت. تاریخچه. در پایان قرن نهم هجری، موسیقی در ایران وارد یک "دوران فترت" شده بود و از آن زمان تا اواخر قاجاریه و شروع مشروطیت موسیقی در ایران رونقی نداشت. اولین شاه قاجار، آغا محمدخان بود که تنها ۲٫۵ سال حکومت کرد و فرصت رسیدگی به موسیقی و هنرمندان را نیافت. اما پس از او فتحعلی شاه به موسیقی دانان توجه نشان داد و برایشان مقرری تعیین کرد. در این دوره دو استاد با نام های استاد زهره و استاد مینا هر کدام یک گروه موسیقی تشکیل دادند. این دو زن خود به ترتیب شاگرد استاد رستم شیرازی و استاد مهراب اصفهانی بودند. ثمرهٔ توجهات فتحعلی شاه و محمد شاه در دورهٔ سلطنت ناصرالدین شاه نمایان شد. این پادشاه به هنر توجه زیادی نشان داد و از رشد و ترقی موسیقی دانان حمایت کرد. در دوران قاجار بین موسیقیِ جدی و موسیقی سبُک مخصو
ص جشن ها و مراسم شادمانی نیز (که به نوازندگانش مطرب گفته می شد) تعادل برقرار شد. همچنین در این دوران موسیقی دانانی که با روش غربی (موسیقی کلاسیک) آشنا بودند گفتمانی جدید در مورد موسیقی ایرانی شروع کردند که آن را «علمی» و «پیشرفته» قلمداد می کردند و از همین جدالی طولانی میان آنان و کسانی که به روش های سنتی معتقد بودند آغاز شد. به بیان دیگر، موسیقی ایرانی که تا پیش از این دوران با موسیقی ترکی و موسیقی عربی بدنهٔ واحدی داشت، از این زمان مسیرش را از آن ها جدا کرد. دورهٔ قاجاریه با ورود دوربین عکاسی به ایران (در زمان ناصرالدین شاه) و نیز با ورود صفحهٔ گرامافون به ایران (در سال ۱۲۸۴ ه .ق) همزمان شد و از همین رو تصاویر و صفحه های ضبط شده از این دوران به درک موسیقی این دوران کمک می کند. یکی دیگر از تحولات مهم در زمان حکومت ناصرالدین شاه، تأسیس دارالفنون توسط امیرکبیر در ۱۲۳۰ ه .خ (۱۸۵۱ م.) بود. در سال ۱۲۴۷ ه .خ شعبهٔ «موزیک نظام» دارالفنون نیز تشکیل شد که مختص موسیقی نظامی بود؛ تشکیل این نهاد آموزش موسیقی، نقطهٔ عطفی در تاریخ موسیقی دورهٔ قاجار دانسته می شود. به دنبال تشکیل این شعبهٔ دارالفنون، ابتدا دو کارشناس موسیق
ی نظامی به نام های بوسکه و رویون از پاریس به تهران آمدند اما بوسکه پس از یکسال ایران را ترک کرد و رویون نیز دو سال پس از آن (در ۱۲۸۴ ه .ق معادل ۱۸۶۸ م.)، به دلیل عدم موفقیت در کار خود از ایران رفت. در همان سال آلفرد ژان باتیست لومر موسیقی دان نظامی فرانسوی (معروف به موسیو لومر) به ایران آمد تا به دانشجویان موسیقی غربی را آموزش بدهد. لومر در مدت ۱۷ سالی که در ایران بود، نت نویسی به شیوهٔ رایج امروزی را به این دانشجویان آموزش داد و آنان را با مفاهیم موسیقی کلاسیک غربی و تئوری موسیقی آشنا کرد. در سال ۱۳۰۲ ه .خ (دو سال پیش از پایان دورهٔ قاجاریه)، مدرسه عالی موسیقی تشکیل شد و کلوپ موزیکال به همت علینقی وزیری تأسیس گردید. از آن زمان تا سال ۱۳۰۴ ه .خ، چهار ارکستر منتظم در تهران تشکیل شدند که (به ترتیب تقدم زمانی) عبارت بودند از: ارکستر نظام، ارکستر مدرسه دارالفنون، ارکستر سلطنتی، و ارکستر مدرسه عالی موسیقی. همزمان، فراگیری موسیقی نیز رواج یافت، که وفور تبلیغات خرید و فروش سازهای موسیقی در جراید آن زمان، گواهی بر این امر است. به دلیل گسترش موسیقی کلاسیک، موسیقی مطربی محدودتر شد و مخاطبین اصلی آن به محافل خصوصی (همچو
ن عروسی، جشن ختنه سوران، و شب نشینی ها) محدود گردید. در این دوره همچنین انواعی از هنرهای نمایشی نظیر روحوضی، تعزیه و شبیه خوانی رواج یافتند که غالباً با موسیقی همراه بودند. موسیقی درباری. پیش از به حکومت رسیدن آغا محمدخان و شروع دوران قاجاریه، حکومت ایران در دست افشاریان و زندیان بود. در آن دوران شیراز و اصفهان مراکز مهم فرهنگی و موسیقایی بودند. انتقال پایتخت به تهران توسط آغا محمدخان چندین سال طول کشید، و در این مدت دربارهای جانشینان کریم خان زند و سایر اشراف خاندان زند همزمان با دربار آقا محمدخان به حیات خود ادامه دادند و به نظر می رسد که این امر انتقال نقش مرکزیت فرهنگ و موسیقی به تهران را هموار کرد. اگر چه خود آقا محمدخان دوتار می نواخت، با این حال شروع پرورش موسیقی درباری در دوران قاجار، با جانشینی وی توسط فتحعلی شاه صورت گرفت. بیشتر اطلاعاتی که از دوران فتحعلی شاه داریم توسط فرزندش سلطان احمد میرزا عضدالدوله (نویسندهٔ "تاریخ عضدی") مستند شده اند. وی تاریخ عضدی را در سال ۱۳۰۴ ه .ق (در زمان حکومت ناصرالدین شاه) نوشته است و در آن از برخی از استادان دربار شاهان نخستین قاجار نام برده است، از جمله از «مهراب ا
رمنی اصفهانی» و «رستم یهودی شیرازی» به عنوان بزرگترین نوازندگان دربار فتحعلی شاه یاد کرده و از «آفا محمدرضا»، «رجبعلی [خان]» و «چالانچی خان» به عنوان بزرگترین خوانندگان این دربار اسم برده است. او همچنین به وجود موسیقی دانان حرفه ایِ زن که در حرمسرا برای زنان موسیقی اجرا می کرده اند اشاره کرده است، که از آن جمله کسی بوده به نام «شاهوردی خانم» که دختر «آقا محمدرضا» بوده و در برخی از اجراهای او، از جمله برای سیزده به در شخص شاه نیز حاضر بوده است. از دیگران زنان موسیقی دان این دوره، گل بخت خانم ترکمانی و کوچک خانم تبریزی بودند که از زنان حرم فتحعلی شاه بودند. اما جدای از این موسیقی جدی تر، نوع دیگری در موسیقی درباری نیز وجود داشته که با مراسم شادمانی و رقص همراه می شده و به «بازیگرخانه» (رقاص خانه) دربار مرتبط می شده است. بر رأس «دستگاه بازیگرخانه» دو استادِ زن قرار داشتند: «استاد مینا» که همسر مصطفی خان عموی فتحعلی شده بود، و «استاد زهره» که فرزند جعفرقلی خان عموی دیگر فتحعلی شاه بود. استاد مینا شاگر مهراب ارمنی اصفهانی بود و استاد زهره شاگرد رستم یهودی شیرازی، و هر کدامشان بر دسته ای بزرگ از رقاصان ریاست می کرد
ند که علاوه بر رقاصی، به خوانندگی و نوازندگی سازهای مختلف نظیر تار، سه تار، کمانچه، سنتور، ضرب و غیره می پرداختند. موسیقی دانان در این دوره به دو دسته تقسیم می شدند: موسیقی دانان مرد در بیرونی ساز می نواختند و موسیقی دانان زن در اندرونی؛ تنها استثنا، موسیقی دانان مردی بودند که دچار نابینایی بودند و اجازه داشتند در اندرونی نیز موسیقی اجرا کنند. در دورهٔ محمد شاه قاجار (که حکومت کوتاهی داشت) نیز کمابیش همین استادان، به همراه سنتور خان (با نام اصلی حسن خان) فعال بودند. اما دوران ناصرالدین شاه نقطهٔ عطفی در موسیقی زمان قاجار است، چنان که به جز چالانچی خان و سنتور خان، نام هیچ کدام از استادان دوران فتحعلی شاه و محمد شاه در میان نیست و از چندین استاد موسیقی نام برده می شود که رابطه ای بین آن ها و مهراب ارمنی یا رستم یهودی ذکر نشده است. به هر حال نوازندگان نسل اول دوران ناصری، به خصوص علی اکبر فراهانی بیشترین تأثیر را روی آیندهٔ موسیقی سنتی ایرانی داشتند. در موسیقی درباری دوران قاجار استفاده از ساز نی معمول بوده است؛ اگر چه این ساز در دربار حاکمان پیش از قاجار هم به کار می رفته اما استفاده از آن در دربار قاجاریه مور
د توجه تاریخ نگاران مختلف بوده است. همچنین ساز تنبک مشخصاً تا پیش از دوران قاجار در موسیقی درباری به کار نمی رفته (و به جای آن از دایره استفاده می شده است). استفاده از دایره در کنار تمبک در این دوران متداول بوده است، اگر چه به نظر می رسد که به تدریج دایره جای خود را به تنبک داده است. پیوند موسیقی دانان بزرگ با دربار تنها تا پایان دوران حکومت ناصرالدین شاه دوام داشت و از زمان مظفر الدین شاه سست و متزلزل شد. از «بی ذوقی» مظفرالدین شاه و نیز تحولاتی که منتهی به پیروزی مشروطیت شد به عنوان عواملی که بر این امر مؤثر بود نام برده اند. با این حال، قطع رابطهٔ موسیقی دانان برجسته با دربار به صورت دفعی رخ نداد. یک مثال معروف، غلامحسین خان درویش (معروف به درویش خان) بود. او در دربار مظفرالدین شاه نزد شاهزاده ملک منصور میرزا شعاع السطنه بود و پس از آن که بابت اجرای موسیقی در حضور افرادِ خارج از دربارِ شعاع السلطنه (که به قصد کسب درآمد بود) تهدید به قطع دستانش شد، از دربار این شاهزاده فرار کرد و در سفارت انگلستان پناه گرفت و نهایتاً با وساطت این سفارت از دربار قاجار رهایی یافت. وی نزد مردمان تهران به نواختن موسیقی می پرداخ
ت و از این راه کسب درآمد می کرد. با این حال حتی پس از این هم او چند بار در مهمانی هایی اشرافی دربار ساز زد. اتفاق مهم دیگر در این دوران، علنی شدن انجمن اخوت بود. این انجمن که تشکیل آن به صفی علی شاه نسبت داده می شود، در سال ۱۳۱۷ توسط رئیس وقت انجمن (علی ظهیرالدوله) علنی شد و بسیاری از نوازندگان و خوانندگان دوران قاجار در کنسرت های این انجمن موسیقی اجرا می کردند که این دسترسی عامهٔ مردم به موسیقی درباری و آثار استادان موسیقی را آسان تر کرد. موسیقی دانان شاخص. در دورهٔ ناصرالدین شاه، ساز کمانچه رواجی بسزا پیدا کرد. برخی از مهم ترین موسیقی دانان دورهٔ قاجاریه به شرح زیر هستند. خوانندگان. همچنین در دوران مظفرالدین شاه تا احمد شاه، از خوانندگان شاخص زیر نام برده شده است: نوازندگان تنبک. از این گروه با نام «ضرب گیر» هم یاد می شده و بسیاری از تصنیف خوانان نیز ابتدا ضرب گیر بودند. منبع شناسی. تنها کتاب مهمی که در این دوره در مورد موسیقی نوشته شده بحور الالحان (اثر فرصت الدوله شیرازی) است که در آن به ابعاد نظری موسیقی پرداخته شده و اشاره ای به وضع موسیقی و موسیقی دانان نشده است. لذا عمدهٔ مطالبی که در مورد موسیقی دوره
ٔ قاجار موجود است بر اساس آثار غیرموسیقایی است. این آثار شامل سفرنامه های اروپاییان به ایران، خاطرات و یادداشت های مؤلفان آن دوران (به ویژه آن هایی که در دربار رفت و آمد داشتند)، و تاریخ نگاری ها می شود که "تاریخ عضدی" و خاطرات دوستعلی میرالممالک از آن جمله اند.
در برنامه نویسی شی گرا و مهندسی نرم افزار، الگوی طراحی بازدیدگر راهی برای جدا کردن یک الگوریتم از ساختار شی است که روی آن عمل می کند. یک نتیجه عملی این جدایی توانایی برای اضافه کردن عملیات جدید به ساختارهای شی موجود بدون تغییر ساختار آن است که یک راه برای تبعیت از اصل باز/بسته می باشد. به طور خلاصه، بازدید کننده اجازه افزودن توابع مجازی به یک خانواده از کلاس ها بدون تغییر خود کلاس ها را می دهد. به جای آن یک کلاس بازدیدگر ایجاد می شود فعالیت مخصوص توابع مجازی را پیاده سازی می کند. مثال C++. کد. class AbstractDispatcher; // Forward declare AbstractDispatcher class File { // Parent class for the elements (ArchivedFile, SplitFile and ExtractedFile) public: // This function accepts an object of any class derived from AbstractDispatcher and must be implemented in all derived classes virtual void accept(AbstractDispatcher &amp;dispatcher) = 0; // Forward declare specific elements (files) to be dispatched class ArchivedFile; class SplitFile; class ExtractedFile; class AbstractDispatcher { // Declares the interface fo
r the dispatcher public: // Declare overloads for each kind of a file to dispatch virtual void dispatch(ArchivedFile &amp;file) = 0; virtual void dispatch(SplitFile &amp;file) = 0; virtual void dispatch(ExtractedFile &amp;file) = 0; class ArchivedFile: public File { // Specific element class #1 public: // Resolved at runtime, it calls the dispatcher's overloaded function, corresponding to ArchivedFile. void accept(AbstractDispatcher &amp;dispatcher) override { dispatcher.dispatch(*this); }; class SplitFile: public File { // Specific element class #2 public: // Resolved at runtime, it calls the dispatcher's overloaded function, corresponding to SplitFile. void accept(AbstractDispatcher &amp;dispatcher) override { dispatcher.dispatch(*this); }; class ExtractedFile: public File { // Specific element class #3 public: // Resolved at runtime, it calls the dispatcher's overloaded function, corresponding to ExtractedFile. void accept(AbstractDispatcher &amp;dispatcher) override { dispatcher.dispatch(*this); }; class
Dispatcher: public AbstractDispatcher { // Implements dispatching of all kind of elements (files) public: void dispatch(ArchivedFile &amp;) override { std::cout «"dispatching ArchivedFile" «std::endl; void dispatch(SplitFile &amp;) override { std::cout «"dispatching SplitFile" «std::endl; void dispatch(ExtractedFile &amp;) override { std::cout «"dispatching ExtractedFile" «std::endl; }; int main() { ArchivedFile archivedFile; SplitFile splitFile; ExtractedFile extractedFile; std::vector&lt;File*&gt; files; files.push_back(&amp;archivedFile); files.push_back(&amp;splitFile); files.push_back(&amp;extractedFile); Dispatcher dispatcher; for (File* file : files) { file-&gt;accept(dispatcher); مثال پایتون. Visitor pattern example. from abc import ABCMeta, abstractmethod NOT_IMPLEMENTED = "You should implement this." class CarElement: __metaclass__ = ABCMeta @abstractmethod def accept(self, visitor): raise NotImplementedError(NOT_IMPLEMENTED) class Body(CarElement): def accept(self, visitor): visitor.visitBody(self)
class Engine(CarElement): def accept(self, visitor): visitor.visitEngine(self) class Wheel(CarElement): def __init__(self, name): self.name = name def accept(self, visitor): visitor.visitWheel(self) class Car(CarElement): def __init__(self): self.elements = [ Wheel("front left"), Wheel("front right"), Wheel("back left"), Wheel("back right"), Body(), Engine() def accept(self, visitor): for element in self.elements: element.accept(visitor) visitor.visitCar(self) class CarElementVisitor: __metaclass__ = ABCMeta @abstractmethod def visitBody(self, element): raise NotImplementedError(NOT_IMPLEMENTED) @abstractmethod def visitEngine(self, element): raise NotImplementedError(NOT_IMPLEMENTED) @abstractmethod def visitWheel(self, element): raise NotImplementedError(NOT_IMPLEMENTED) @abstractmethod def visitCar(self, element): raise NotImplementedError(NOT_IMPLEMENTED) class CarElementDoVisitor(CarElementVisitor): def visitBody(self, body): print("Moving my body.") def visitCar(self, car): print("Starting my car.") de