Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اند. این موضوع استفاده از نظام تناسبی ترکیبی میان قرون وسطی و رنسانس را تأیید می کند. ضروری است سیستم اندازه گیری مرجع معماران در بستر تاریخی و فرهنگی خود قرار داده شود، زیرا بدون این زمینه، درک برخی تصمیمات و انتخاب های طراحی دشوار است. اندازه گیری های پایه های محل تلاقی در سن لورنتزو، با در نظر گرفتن ماژول به عنوان عرض کل پایه ها، اهمیت ویژه ای دارد. این موضوع به ویژه برای سن لورنتزو مهم است، زیرا اغلب نخستین نمونه معماری رنسانس به شمار می رود و با وجود بحث دربارهٔ مالکیت کامل طراحی کلیسا، می توان فرض کرد رساله ویتروویوس مرجع اصلی بوده است؛ اگر نه برای طرح کلی، حداقل برای تناسب بندی تزئینات داخلی و نظم های معماری. انتخاب سبک کرنتی عمدی بوده است؛ این نظم به دلیل ظرافت و تجمل فراوانش انتخاب شده که نشان دهنده وجود بودجه مناسب و تمایل به بزرگداشت شکوه و اعتبار کلیسا است. علاوه بر این، نظم کرنتی معمولاً در برجسته ترین ساختمان های رومانسک فلورانس، مانند تعمیدگاه سنت جان، دیده می شود که برونلسکی در جنبه های مختلف از آن الهام گرفته است. معماری برونلسکی آکنده از میراث گوتیک و بومی فلورانسی است. نعل درگاه (entablatu
re)، با وجود تقسیم کلاسیک به تیرپوش (architrave)، فرز (frieze) و قرنیز (cornice)، از نظر تناسبات و شکل شناسی با نمونه های کلاسیک تفاوت دارد: طبق قواعد ویتروویوسی، فرز و تیرپوش باید ارتفاعی برابر داشته باشند و قرنیز بلندتر باشد؛ اما در نظم کرنتی برونلسکی، فرز برجسته ترین بخش است، تیرپوش تقریباً هم ارتفاع آن و قرنیز بسیار کوتاه تر (نزدیک به نصف ارتفاع دو بخش دیگر) طراحی شده است. دلیل احتمالی دیگری برای کاهش ابعاد پیش آمدگی بالایی (قرنیز) ممکن است این باشد که این یک نظم «داخلی» است، در حالی که قرنیز در اصل برای عملکردی بیرونی طراحی شده بود تا نقش ناودان را ایفا کند؛ عملکردی که در فضای داخلی ضرورتی ندارد. سرستون ها نیز با وجود حفظ تمام عناصر اصلی، تحت تأثیر شدید سرستون های اواخر قرون وسطی فلورانس قرار دارند. انحرافات عمده از نظم کلاسیک کرنتی در نعل درگاه مشاهده می شود. برونلسکی مطابق دستور ویتروویوس ارتفاع تیرپوش در ستون هایی به ارتفاع دوازده تا پانزده پا رومی را برابر نصف ضخامت ستون در پایین (نصف ماژول) قرار داده است. در حالی که ویتروویوس تیرپوش را به سه نوار با ارتفاع افزایشی تقسیم می کند، برونلسکی سه نوار براب
ر دارد. فرز معمولاً بلندتر از تیرپوش است، اگرچه در کلیسای قدیم (Old Sacristy) تنها کمی بیشتر (حدود یک ششم) است. برونلسکی از سنگ چینی با بلوک های بزرگ و منظم نه تنها در بازوی عرضی کلیسای سن لورنتزو استفاده کرد، بلکه این روش را در ساخت فانوس کلیسای جامع در مقیاسی بزرگ تر و با دقتی بیشتر به کار برد. در پایه های محل تلاقی در کلیسای سن لورنتزو و همچنین پایه هایی که کاپلاهای جانبی را تقسیم می کنند، درست مانند تعمیدگاه، درز اتصال از پایین نیم ستون آغاز می شود، دقیقاً در خمیدگی بین «کابل» و «شیار» اصلی نیم ستون. تزئینی مشابه با سرهای فرشتگان (چروب ها) در فرز تعمیدگاه نیز دیده می شود. احتمال دارد نقشه های اصلی شامل تزئینات فرز بوده اند، اما با برجستگی کمتر از چروب های رنگی، یا تنها شامل قاب های دایره ای سفید با حفره های نیمکره ای مانند راندل های پن دنتیوها و دیوارها بوده اند که بعدها محل نقش برجسته های دوناتلو و راندل های سردر اسپداله دلی اینوچنتی شدند. قرنیز بیشترین تغییر را نسبت به سنت کلاسیک داشته است؛ خط دندانه ها و مدیلون ها به طور کامل حذف شده اند و کرونا به طور چشمگیری کاهش یافته است، به طوری که ارتفاع کل نعل د
رگاه تنها یک ششم ارتفاع نیم ستون است، در حالی که نسبت کلاسیک یک به پنج است. این نسخه فشرده نعل درگاه ریشه در ساختار چوبی نظم معماری و پیشینه معماری رومانسک فلورانسی دارد. تعمیدگاه و دیگر نمونه های فلورانس تیرپوش را مهم تر از نمونه های کلاسیک می دانند، به گونه ای که تیرپوش دومین بخش برجسته نعل درگاه است و فرز کمی بلندتر قرار دارد، در حالی که در نظم کرنتی ویتروویوسی قرنیز برجسته ترین است. در نمونه های قرون وسطایی ناودان قابل تشخیص نیست (مانند تعمیدگاه و کلیسای سن مینیاتو آل مونته)، اما در قرنیز برونلسکی با لیستل و نوار مشخص است که نشان می دهد الهام او از منابع کلاسیک بوده است. حذف دندانه ها و کوچک شدن قرنیز را می توان به دلیل قرارگیری این نظم در فضای داخلی و عدم نیاز آن به تحمل بار سقف دانست. سرستون ها با حفظ عناصر اصلی، تحت تأثیر شدید سرستون های اواخر قرون وسطی فلورانس هستند. سرستون ها همان ارتفاع تعیین شده توسط برونلسکی در کلیسای مدیچی را حفظ کرده اند، اما اجزای آنها بیشتر به سرستون های کلاسیک کرنتی شباهت دارند تا نمونه های برونلسکی. اگرچه طرح اسپداله دلی اینوچنتی ریشه در معماری باستانی داشت، برونلسکی آن را د
ر پروژه سن لورنتزو کنار گذاشت که نشان دهنده عدم رضایت کامل او از روش استفاده از صفحات عمودی برای ساخت پایه های نیم ستون است. در جلسه ای در سال ۱۴۳۴ دربارهٔ ساخت کاپلاها در بازوی عرضی کلیسا تأکید شده است که فرز باید مانند سایر کاپلاها «ساخته شده یا در حال ساخت» باشد و به جز روی محراب، تزئین تصویری به کار نرود. این اشاره به کاپلا مدیچی دارد و نشان می دهد مرجع فرز سفید رنگ، کاپلا قدیمی نیست، زیرا احتمالاً در آنجا قبلاً تزئیناتی روی فرز وجود داشته است. سازه. مصالح ساختمانی. سیستم سازه ای سن لورنتزو بر پایه استفاده از مصالح بومی مانند سنگ پیترا سرنا و آجر استوار است. دیوارهای بنا عمدتاً با استفاده از آجر ساخته شده اند، در حالی که عناصر معماری نمایان تر از جمله ستون ها و قوس ها، با دقت از سنگ پیترا سرنا شکل گرفته اند. این انتخاب آگاهانه از سوی برونلسکی، به ایجاد وضوح بصری در فضا کمک کرده است. در رنسانس اوایل فلورانس، از پیلسترهای شیاردار به صورت کابل دار استفاده می شد و این فرم ها نشان از تلاش برای تنوع بخشی در بیان معماری کلاسیک داشتند. بررسی نحوهٔ قرارگیری مقبره ها نیز نشان می دهد که کیفیت سنگ مورد استفاده با دقت
زیادی انتخاب شده و نقش ساختاری و زیبایی شناختی هم زمان داشته است. افزون بر این، در ساخت فضای کریپت از سنگ پیترا فُرته بهره گرفته شده و آجر به عنوان مصالح اصلی در جرزهای بنا به کار رفته است. در کلیسا، ستون ها نه تنها از نظر عملکردی نقش داشتند، بلکه فرم آن ها نیز با استفاده از دست کم سه روش مختلف در سنت باستانی متنوع سازی شده بود. این گوناگونی در شکل ستون ها، ترکیب مواد، و کاربرد ساختاری و تزئینی شان، بازتابی از درک عمیق معمار نسبت به اصول کلاسیک و هم زمان، تطبیق با منابع محلی و مصالح در دسترس است. بنابراین، ترکیب مصالح بومی با ظرافت های کلاسیک، کلیسای سن لورنتزو را به بنایی بدل کرده که در آن منطق سازه ای، زیبایی شناسی و هویت محلی، به خوبی درهم تنیده اند. سیستم سازه ای و تکنیک های ساخت. کلیسای سن لورنتزو در فلورانس یکی از مهم ترین نمونه های معماری رنسانس اولیه است که توسط فیلیپو برونلسکی طراحی شد و در آن، ترکیبی از سازه، معنا، تناسب و تکنیک های نوآورانه به چشم می خورد. سبک معماری برونلسکی در کلیسای سن لورنتسو آمیزه ای از زبان معماری کلاسیک و قرون وسطایی است؛ ترکیبی که تنها با در نظر گرفتن نظام مدولار حاکم بر ن
ظم های کلاسیک می توان آن را به درستی درک کرد. در تحلیل نظم معماری کلیسا، دو شبکهٔ تناسبی باید مورد توجه قرار گیرند: نخست، شبکه ای مبتنی بر مدول انتزاعی و دوم، نظام اندازه گیری واقعی در زمان ساخت بنا که بر اساس واحد «براچو فلورانسی» تنظیم شده است. در ساکرستی قدیمی کلیسای سن لورنتسو، برونلسکی به طور خاص از ستونک ها استفاده کرد، اما نوآوری او در حضور همیشگی یک انتابلاتور سه بخشی بود که بر پایهنسبت های تناسبی کلاسیک سازمان یافته بود. پایه ای که برونلسکی در طراحی خود به کار گرفته، از نوع آتیکی است و ارتفاع آن کمی بیش از نیم مدول می باشد. ارتفاع بدنه ستون هشت مدول و ارتفاع سرستون برابر با یک براچو و یک نهم (۶۴ سانتی متر) است که نشان دهنده پیروی دقیق از سنت تناسبات کلاسیک است. ارتفاع کلی نظم معماری در این بخش، یازده مدول است؛ نه و نیم مدول برای ستونک و یک و نیم مدول برای انتابلاتور. ارتفاع انتابلاتور تنها برابر با یک ششم ارتفاع ستونک است، در حالی که در سنت کلاسیک معمولاً نسبت یک به پنج برای آن توصیه شده است. این نسخهفشرده شدهٔ انتابلاتور با در نظر گرفتن موقعیت داخلی آن قابل توجیه است، چرا که در اینجا نقش تحمل سقف را
ندارد. همچنین، ارتفاع انتابلاتور برابر با یک و نیم مدول است که شامل یک سوم مدول برای کرنیس، پنج هشتم برای فریز، و بخشی هم ارتفاع برای آرکیتراو می باشد. فریز از نظر قانونی باید بلندتر از آرکیتراو باشد، هرچند دقیقاً از دستور ویتروویوس پیروی نمی کند؛ در ساکرستی قدیمی، فریز تنها حدود یک ششم از آرکیتراو بلندتر است. کرنیس بیشترین تغییر را نسبت به سنت کلاسیک دارد؛ دندانه ها (dentils) و نگهدارنده های زیر کرنیس (modillions) به طور کامل حذف شده اند. انتابلاتور با سنت کلاسیک تفاوت هایی دارد، اما این تفاوت ها با ارجاع به توصیه های ویتروویوس دربارهٔ طراحی در فضاهای داخلی توجیه پذیرند. فریز سفید و پیوسته انتابلاتور در بازوهای صلیبی و راهروها، به منظور تأکید بر معنا و نقش مفهومی آن طراحی شده است، نه عملکرد سازه ای آن. با وجود اتکای برونلسکی به قواعد ویتروویوس، او این قوانین را با سنت های ساخت وساز فلورانسی و اصلاحات بصری منطبق ساخت و تغییر داد. حتی نظم معماری و قوس های نیم دایره ای مورد استفاده برونلسکی، با وجود تعلق به زبان معماری کلاسیک، ریشه در معماری رومانسک فلورانسی دارند. این موضوع، ماهیت ترکیبی روش های ساخت او را تأ
یید می کند. برونلسکی به این معروف بود که طرح های تزئینی ساختمان هایش را مستند نمی کرد و تنها به توضیح چگونگی ساخت دیوارهای اصلی و روابط بین اجزای سازه ای می پرداخت. در مصوبه ای مربوط به سال ۱۴۳۴ میلادی، تأکید شده بود که فریز در کلیسا همانند سایر نمازخانه ها ساخته شود و به جز در محراب، از تزئینات تصویری استفاده نشود. ساکرستی قدیمی تنها بخشی از کلیسای سن لورنتسو است که با قطعیت به برونلسکی نسبت داده می شود، دست کم از منظر طراحی داخلی آن. برونلسکی طراحی ساکرستی قدیمی، بخشی از بازوی عرضی (transept)، و نمازخانهٔ قدیسان کوزما و دامیانو را با منطق سازه ای منسجم انجام داد؛ ویژگی ای که به روشنی نشان دهنده دخالت مستقیم او در طراحی این بخش هاست. شبکهٔ تناسبات اصلی که ساختار کلیسای سن لورنتسو را در تمامیت آن سامان می دهد، بر پایهٔ توالی عددی بوئتیوسی و مستطیل ریشه دو بنا شده است. ستونک هایی که برونلسکی در جرزهای تقاطع طراحی کرده، تنها نمونه هایی در کل کلیسا هستند که به اندازه دو شیار (flutes) از بدنه بیرون زدگی دارند، نه یک شیار. جرزهای چهارراهی در کلیسای سن لورنتسو گرچه از سنت کلاسیک فاصله گرفته اند، اما همچنان بر پایه
نسبت های کسری ساده ساخته شده اند: یک سوم برای پایه، دوسوم برای سرستون، و یک برای انتابلاتور. تمامی ستونک ها در ترانسبت و راهروهای جانبی بر روی سه پله قرار دارند، اما ستون های صحن اصلی مستقیماً روی زمین نهاده شده اند و همین امر باعث تغییر نسبت های آن ها شده است. افزایش محدود ارتفاع فریز را می توان این گونه توجیه کرد که احتمالاً فریز ساکرستی قدیمی در ابتدا دارای تزئینات فعلی نبوده، یا به تزئیناتی ساده و هندسی محدود می شده است. یکی از ویژگی های مهم سازه ای ساکرستی، گنبد چتری و دنده دار آن است. گنبد چتری و دنده دار ساکرستی دارای دوازده دنده است که تا نوک گنبد کشیده می شوند؛ عنصری که احتمالاً الهام گرفته از غسل تعمیدخانهٔ پیزا است. گنبد چتری ساکرستی بر پایه ای مربع شکل استوار شده و دنده های گنبد نقش انتقال هندسی از مربع به دایره را ایفا می کنند و چشم را به سوی رأس گنبد هدایت می نمایند. گنبد چتری یکی از آخرین اجزای سازه ای بود که تکمیل شد و اضافه شدن دیرهنگام آن نیازمند هماهنگی دقیق با جرزها و دیوارهای موجود برای تضمین پایداری سازه بود. این فضا بین سال های ۱۴۲۲ تا ۱۴۲۸ میلادی توسط برونلسکی طراحی و ساخته شد و سپس تو
سط آندره آ کاوالکانتی و دوناتلو با محراب و تزئینات تکمیل گردید. گنبد نیم کروی نمازخانه در تضاد با گنبد چتری پیچیده تر ساکرستی است؛ تفاوتی که هم در شفافیت سازه ای و هم در سلسله مراتب نمادین میان این دو فضا نمود دارد. کف نمازخانه بالاتر از سطح ساکرستی و با سنگ های قیمتی مانند پورفیری و سرپانتین پوشیده شده است؛ در حالی که کف ساکرستی کاربردی تر و ساده تر طراحی شده است. سنگ قبر جیووانی دی بیتشی طوری طراحی شده که گویی وزن میز سنگی محراب را نگه می دارد؛ کنایه ای سازه ای که نقش نمادین وی در پشتیبانی از عملکرد کلیسا را برجسته می سازد. اگرچه این جای گذاری ماهیتی نمادین دارد، اما موقعیت بصری مقبره در زیر محراب، نقشی سازه ای را تقلید می کند – گویی عملکردهای آیینی بالادست را پشتیبانی می کند. طراحی سازه و تزئینات متأخر آن به گونه ای انجام شد که تصویری مثبت از جیووانی دی بیچی ارائه دهد؛ از جمله با منطق بصری ای که سنگ قبر وی را به سان تکیه گاهی برای میز محراب نشان می دهد. ساکرستی قدیمی تنها یک آرامگاه نبود، بلکه به عنوان محل نگهداری بقایای مقدسین (martyrium) نیز عمل می کرد که این نقش، منطق مقدس حاکم بر طراحی معماری آن را شکل
داده است رابطه فرم و سازه. برونلسکی معماری را نه صرفاً به عنوان مجموعه ای از عناصر فیزیکی، بلکه به مثابه نظامی فکری و انتزاعی طراحی می کرد که در آن فرم، معنا، و عملکرد سازه ای به شکلی منسجم در خدمت نظم عددی و هندسی قرار می گرفتند. این پیوند بنیادین، زبانی نوین در معماری پدیدآورد که به ویژه در کلیسای سن لورنتزو به روشنی تجلی یافته است. در طراحی شبستان این کلیسا، هماهنگی دقیق میان ارتفاع ستون ها، فواصل میان آن ها، قوس های بالایی و طاق ها، وحدت فضایی چشمگیری را به وجود می آورد که نه تنها از نظر زیبایی شناسی معنادار است، بلکه از نظر عملکرد سازه ای نیز مبتنی بر منطق عددی و تناسبات هندسی است. استفادهٔ هدفمند از مدول های مستطیل شکل در محور طولی بنا، هم ساختار فیزیکی کلیسا را سامان می دهد و هم تجربهٔ فضایی و دیداری را در مسیری منظم هدایت می کند. در این میان، تناسبات عددی به کاررفته در طراحی، تنها ابزار زیبایی نیستند، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از منطق سازه ای به شمار می روند که همزمان پایداری، نظم و محتوای مفهومی اثر را تأمین می کنند.در واقع، تصمیمات معمارانه در خصوص جای گذاری عناصر، نه فقط متأثر از اهداف ارتباطی، بلکه
تابع نیازهای ساختاری و عملکردی نیز هستند؛ امری که در کلیت طرح برونلسکی به وضوح مشهود است.
گیرندهٔ فاکتور رشد سلول بنیادی () با به اختصار «SCFR» که با نام های دیگری همچون «پروتو انکوژن سی-کیت»، «تیروزین-پروتئین کیناز کیت» و «CD117» هم شناخته می شود یک پروتئین از اعضای «تیروزین کیناز گیرنده ای» (RTKs) است که در انسان توسط ژن «"KIT"» کُد می شود. چندین گونه رونویسی مختلف برای این ژن کشف شده است که منجر به ساخت ایزوفرم های مختلفی می شود. این پروتئین یک «گیرنده سیتوکین» است که بر روی سطح سلول های بنیادی خونساز و برخی سلول های دیگر قرار دارد. تغییر در این گیرنده ها با بروز برخی سرطان ها در ارتباط است که از آن میان می توان به سمینومای بیضه، ملانوما، تومورهای استرومال دستگاه گوارش و لوسمی حاد مغز استخوان اشاره کرد.
مِینیز یا دی مِینیز یا دی من ها در آیین روم باستان عبارت بود از خدایانی که گمان آن می رفت با روح افراد درگذشته ای که مورد علاقهٔ مردم بودند در ارتباط است. آنها با لارس، جنیوس، دی پناتس و لمورس که دربارهٔ زندگی خانوادگی، محلی و طلسم های شخصی بودند، مربوط بودند. آنها به ردهٔ «آنها که در عالم پایین سرگردانند»، مجموعه ای از خدایان و افراد مقدسی که مرده اند، تعلق دارند. مینیز در ماه فوریه بزرگ داشته می شوند. لاپیس مانالیس. هرگاه یک شهر تازه بنا نهاده می شد، یک سوراخ گرد در زمین کنده می شد و یک سنگ به نام "لاپیس مانالیس" در آن قرار داده می شد. این سنگ نماد دروازهٔ عالم پایین بود.
تیروزین-پروتئین کیناز BMX سیتوپلاسمی () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"BMX"» کُد می شود. این پروتئین با RUFY1 در تعامل است.
پروتئین شمارهٔ ۱ حاوی دومِـین های RUN و FYVE () نام یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"RUFY1"» کُد می شود. این پروتئین با BMX در تعامل است.
تیهار (به زبان نپالی: तिहार) یا دیپاوالی یا یاماپانچاک یا ساوانتی (در زبان نپال بهاسایی: स्वन्ती) یک جشنوارهٔ ۵ روزهٔ آیین هندو است که در نپال و استان های هندی آسام و سیکیم و همچنین در دارجلینگ بنگال غربی برگزار می شود. تیهار جشنوارهٔ روشنایی ها است و در آن، در شب شمع های کوچکی با سوخت روغن بیرون از خانه ها روشن می شود. این جشنواره در گاه شماری ویکرم سموت قرار دارد.
والری لاگرانژ (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "یک مرد و یک زن"، "ساتیریکون"، "تعطیلات آخر هفته"، "لا والی"، "شب های من" و "مادیان سبز" اشاره کرد.
آرشاویر مگردیچیان با نام ادبی آرشاویر مگردیچ (؛ ؛ زادهٔ ۱۹۱۳ - درگذشته ۲۰۰۱) شاعر ارمنی تبار اهل ایران-ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. آرشاویر مگردیچ در سال ۱۹۱۳ میلادی (۱۲۹۲ خورشیدی) در یزد به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدرسه و کالج آمریکایی تهران گذراند و فارغ التحصیل رشتهٔ حسابداری از دانشگاه آمریکایی گردید. وی عضو گروه ادبی «نور اج» (به معنی: صفحه نو) بود که در سال ۱۹۳۵ در تهران شکل گرفت. مگردیچ در سال ۱۹۵۷ به همراه خانواده اش به ایالات متحده مهاجرت نمود. وی مؤلف کتاب های «من و چهار طوفان» و «انسان در کروشه» و «چنین گفتند شاعران ارمنی» به زبان انگلیسی است. همچنین منتخب آثار الیوت و شاعران آمریکایی را در سه جلد ترجمه کرد. او مؤلف «زندگینامه و آوازهای سایات نووا» به زبان ارمنی است. آرشاویر مگردیچ عضو انجمن بین المللی شاعران جهان بود و در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶) عضو «سرای شاعران برجسته» گردید. وی سردبیر و عضو هیئت تحریریهٔ نشریهٔ ناواسارات بود که در آمریکا به چاپ می رسد. آرشاویر مگردیچ در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) در سن ۸۸ سالگی در ایالات متحده آمریکا درگذشت.
گئورگ هوانسیان-خودویان ()؛ با نام ادبی گئورگ دارفی ( زادهٔ ۱۹۰۷ - درگذشته ۱۹۶۴) نمایش نامه نویس، شاعر و مترجم ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی نامه. دارفی در سال ۱۹۰۷ میلادی (۱۲۸۶ خورشیدی) در شهر سلماس به دنیا آمد. در سه ماهگی پدر مبارز خود را در جریان انقلاب مشروطه و در سال ۱۹۱۵ (۱۲۹۴) مادرش را در جریان نسل کشی ارمنی ها از دست داد. وی تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ فرانسوی لازاریست ها به اتمام رسانید. دارفی نمایش نامه نویس چیره دستی بود. از آثار مهم وی می توان به «تاج خونین»، «سیاوش و سودابه» (۱۹۳۶)، «واهان و رزمدخت»، و «نابخشودنی» اشاره کرد. گئورگ دارفی در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) در تهران بدرود حیات گفت. نمایش نامه «واهان و رزمدخت» که یک تراژدی می باشد و داستان آن در زمان حکومت ساسانیان اتفاق افتاده است در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) توسط آندرانیک خچومیان به فارسی برگردانده شد و توسط انتشارات افکار منتشر شد. نمایش نامه «سیاوش و سودابه»، روایتی از سرگذشت و شخصیت سیاوش و سودابه پدر و زن افراسیاب بر اساس متن شاهنامه است. این اثر توسط آندرانیک خچومیان به فارسی برگردانده شد و توسط انتشارات افکار منتشر شد. این نمایش نامه چندین بار در ا
یران در شهرهای اصفهان، تهران و مسجدسلیمان به کارگردانی دارفی به اجرا درآمد؛ و در سال ۱۹۹۱ با حمایت مرکز هنرهای نمایشی در اولین بین المللی تئاتر ارمنستان به کارگردانی لوسانا آوانسیان، نوهٔ دارفی، اجرا شد.
سه ماهی یک فیلم ویدئویی و نخستین فیلم بلند حمیدرضا قربانی در مقام کارگردان محصول سال ۱۳۹۲ است. داستان. الهام که دو سال پیش در یک روز بارانی پسرش را برای بازی به پارک برده بود و در اثر زمین خوردن پسرش را از دست داده، خود را مسبب این اتفاق تلخ می داند. او در یک دفتر هنری کاشیکاری کار می کند و همسرش امیر استاد دانشگاه است. مادر الهام در بچگی او و پدرش را به خاطر اختلافات زیاد با پدرش، ترک کرده و برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفته است. الهام متوجه می شود که توموری در سر خود دارد که به سرعت باید عمل کند...
جواد طاهری نویسنده وکارگردان اهل ایران است. او فیلمسازی حرفه ای را سال ۱۳۵۰ با فیلم عزیز قرقی به عنوان نویسنده و کارگردان آغاز کرد و تا سال ۱۳۶۲ که آخرین فیلمش عبور از میدان مین تولید و اکران شد در سینمای ایران فعال بود.
این فهرست اسامی استانداران استان گلستان، (از سال تشکیل استان در سال ۱۳۷۶ تاکنون) می باشد.
میر محمد مؤمن عرشی از شاعران، صوفیان و خوشنویسان سده یازدهم هجری و از خانواده ای ایرانی در کرمان بوده که پدرش، میر عبدالله وصفی، در زمان جلال الدین اکبر گورکانی (۱۰۱۴–۹۶۳ قمری) به هند کوچ کرده و پس از پیوستن به دربار این پادشاه، به جهت تبحّر و استادی در خوشنویسی، لقب مشکین قلم از او دریافت می کند. «مهارتش در خط نستعلیق چنان بود که گویند روزی، چند صفحه خط نستعلیق به پیروی از خط ملا میرعلی هروی، به نامش نوشت و از نظر شاه شجاع گورکانی، فرزند شاه جهان، گذرانید و شاه شجاع به امعان نظر و تأمل اهل آن هنر، خط ملا تصور کرده، دو هزار روپیه انعام فرمود. بعد از آن میر ظاهر ساخت که خط من است. نمونه ای از خوش نویسی وی در یک مرقع نقاشی و خوش نویسی در موزه بریتانیایی وجود دارد. از دیگر خطوط در دست وی، یک قطعه به قلم سه دانگ جلی و نیم دو دانگ عالی در کتابخانه ملی پاریس است. با رقم و تاریخ «الفقیر الحقیر محمد مؤمن الحسینی غفر ذنوبه و ستر عیوبه ۱۰۷۳»، (دانشنامه ادب فارسی، انوشه، ج ۴: ص ۱۷۵۶). برادر عرشی، میر صالح کشفی، نیز همچون پدر و عرشی، به شاعری و خوشنویسی شهرت داشته و علاوه بر آن، صاحب اثر نیز بوده است. اعجاز مصطفوی، مناقب
نامه مرتضوی و الاربعون حدیثاً فی فضایل اهل البیت، از آثار ناشناخته میر صالح کشفی (برادر عرشی دهلوی) است.
تفکر، سریع و آهسته () کتابی است که در سال ۲۰۱۱ توسط دانیل کانمن، برنده جایزه نوبل در اقتصاد منتشر شد. این کتاب خلاصه ای از تحقیقاتش در چندین دهه است. او اغلب پژوهش هایش را با همکاری آموس تورسکی انجام می داد. این کتاب سه مرحله زندگی پژوهشی او را شامل می شود: اولین اقدامات او در تحقیق درباره ی سوگیری شناختی، کار پژوهشی او در ارائه نظریه چشم انداز و پژوهش های اخیر او در باب شادکامی. کانمن در این کتاب سوگیری های شناختی مختلفی را بررسی می کند؛ او در ابتدا مغز انسان را به دو سیستم تقسیم می کند که هر یک ویژگی های مشخصی دارند. این سیستم ها عبارتند از: این کتاب در ایران تا کنون توسط ناشران بی شماری ترجمه و منتشر شده است. ناشران، عنوان این کتاب را عموما تفکر سریع و کند و یا همین عنوان تفکر سریع و آهسته انتخاب کرده اند. خلاصه کتاب. این کتاب شامل سه بخش از مراحل کاری کانمن است: کارهای اولیه، یعنی سوگیری های شناختی، سپس نظریه چشم انداز و پس از آن پژوهش هایی در زمینه شادکامی است. محور اصلی کتاب دوگانگی میان حالت اندیشه است: سیستم دو آهسته تر، خودخواسته تر و منطقی تر است، در حالی که سیستم یک سریع، غریزی و احساسی است. این کت
اب ترسیم سویه گیری های شناختی در ارتباط با هر نوع تفکر است که با پژوهش های خود کانمن دربارهٔ نفرت از باخت آغاز می شود. این کتاب، با پشتوانه چند دهه پژوهش های دانشگاهی، نشان می دهد که افراد، با تغییر چارچوب پرسش و جایگزین کردن پرسش های ساده تر، در حقیقت به قضاوت های انسانی اهمیتی بیش از حد می دهند. کانمن، با شرح کارکرد دو سیستم، تلاش می کند نشان دهد که چه وقت می توانیم در تصمیم گیری های مربوط به زندگی و تجارت به بینش و شهودیات خود اطمینان کنیم و چه زمانی از آن بپرهیزیم و با شیوه شناخت سویه گری های ذهنی چگونه می توانیم از اشتباهات اجتناب کنیم. این کتاب برنده جایزه بهترین کتاب آکادمی ملی علوم و جایزه کتاب لس آنجلس تایمز و برگزیده منتقدان کتاب نیویورک تایمز به عنوان یکی از ده کتاب سال ۲۰۱۱ شناخته شده است. نظریه چشم انداز. کانمن نظریه چشم انداز را، که مبنای جایزه نوبل او بود، توسعه داد، تا خطاهای تجربی را که وی در نظریه کاربرد دانیل برنولی مشاهده کرده بود، در نظر بگیرد. این نظریه فرضیه های منطقی را ارائه می دهد که انتخاب واقعی افراد را منعکس نمی کند، زیرا آنها سوگیری های رفتاری را مورد توجه قرار نمی دهند. به عنوان
مثال، ممکن است به طور عقلانی فرض شود که فرد ارزش دوگانه ای را برای یک احتمال خاص تعیین می کند، اگر نسبت ضریب احتمال اولیه را چند برابر کنیم. اگر او ۱۰٪ شانس برنده شدن یا ۲۰٪ داشته باشد، احتمال دوم را دو برابر ارزش اول احتمال می دهد، اما آزمایش ها عکس آن را نشان می دهد. بررسی دو سیستم. در فصل اول کتاب، کانمن دو سیستم مختلف را توصیف می کند که در آن مغز ایده هایی را ایجاد می کند که در نهایت «شناخت» را تشکیل می دهند: کانمن تعدادی از آزمایش ها را با هدف روشن کردن تفاوت بین این دو سیستم و نحوه رسیدن به نتایج متفاوت از ورودی های مشابه ارائه می دهد. اصطلاحات و مفاهیم شامل هماهنگی، تمرکز، رنج، پیوند، رسیدن به نتیجه گیری و اینکه چگونه یک فرد به قضاوت شخصی می رسد می باشد.
امام داشمیر اوغلو مصطفی اف (متولد ۲۵ فوریه ۱۹۱۰؛ درگذشت ۱۰ مارس ۱۹۹۷) سیاستمدار آذربایجانی و اولین دبیرکل حزب کمونیست آذربایجان در آذربایجان شوروی بود. او فرزند روستایی فقیری بود که در روستای شهرستان قاخ آذربایجان به دنیا آمد. در ۱۹۲۸ او از مدرسه صنعتی کشاورزی Zaqatala و از مؤسسه کشاورزی آذربایجان (امروزه به نام دانشگاه اقتصادی ایالتی آذربایجان معروف است) فارغ التحصیل شد. از آن زمان او کارهای تحقیقاتی علمی را رهبری می کرد. مصطفی اف جایزه the Order of Labor Glory Red Banner و Order of the Badge of Honor را برنده شده بود.
تاگیگ (به لاتین: Taguig) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در کلانشهر مانیل واقع شده است. تاگیگ ۴۵٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۶٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لیمای (به لاتین: Limay) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در باتاآن واقع شده است.
مالانگس (به لاتین: Malangas) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در زامبوانگا سیبوگای واقع شده است. مالانگس ۲۳۵٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت دارد.
مابینی (به لاتین: Mabini) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در باتانگا واقع شده است.
عباس شاپوری (زادهٔ ۱۷ تیر ۱۳۰۲ – درگذشتهٔ ۱۷ اسفند ۱۳۸۴) آهنگساز و نوازندهٔ ویولن اهل ایران بود. زندگی نامه. عباس شاپوری در سال ۱۳۰۲ در تهران به دنیا آمد. پدرش از علاقه مندان موسیقی بود و استادان مشهور موسیقی به خانه آن ها رفت وآمد داشتند. عباس از کودکی آموختن موسیقی را نزد استادانی مانند:ابوالحسن صبا، حسین یاحقی، حسین هنگ آفرین و اسماعیل زرین فر آغاز کرد. شاپوری از سال ۱۳۲۰ همکاری خود را با رادیو آغاز کرد؛ و برای ارکسترهای رادیو آهنگ می ساخت و تنظیم می کرد. در سال ۱۳۲۵ ترانه گیلانی «گل پامچال» را برای بانو عزت روحبخش تنظیم و ضبط کرد. این همکاری منجر به آشنایی و ازدواج او با خواهرزادهٔ این هنرمند یعنی پوران شد. شاپوری مدت ۱۰ سال بهترین آثارش را برای صدای این خواننده ساخت و تنظیم کرد. شاپوری از دهه ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ با برنامه گلها در رادیو همکاری داشت گرچه هیچ یک از آهنگ های او در این برنامه اجرا یا پخش نشد ولی روی دیگر موسیقی دانان تأثیر به سزایی داشت. او سال ها رهبر ارکستر شماره ۴ رادیو بود. از اوایل دهه ۱۳۵۰ شاپوری به تدریج انزوا گزید، اما تا سال های آخر عمر، به طور جدی کار ساخت و تعمیر ساز را پیگیری کرد و بسیار
ی از نوازندگان مشهور برای تهیه و تعمیر ساز با او مشورت می کردند. او در هفدهم اسفند ۱۳۸۴ درگذشت و در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.