Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دارد می رود. از این لحاظ، شعاع پوسته ها مانند شعاع لایه های پیاز حول مرکز هسته افزایش می یابد. پر بودن کامل یک پوسته باعث افزایش پایداری یک هسته می شود؛ مثلاً در عنصری مانند قلع، آخرین پوستهٔ هسته کاملاً از پروتون ها پر است و به همین دلیل هسته آن به طرز نامعمولی پایدار است. به تعدادی از نوترون ها و پروتون ها که یک پوسته را پر می کنند، عددهای جادویی گفته می شود. عددهای جادویی پروتون ها عبارتند از ۲، ۸، ۲۰، ۲۸، ۵۰ و ۸۲؛ عددهای جادویی نوترون ها نیز عبارتند از ۲، ۸، ۲۰، ۲۸، ۵۰، ۸۲ و ۱۲۶. عددهای جادویی یاد شده، عددهایی هستند که تاکنون کشف شده اند. اما بر پایهٔ مدل پوسته ای هسته، پیش بینی می شود عددهای جادویی بالاتری نیز برای پر کردن پوسته های هسته های سنگین تر وجود داشته باشند. طبق محاسبه ها، عددهای جادویی بعدی نوترون ها ۱۲۶ و ۱۸۴ هستند. محاسبهٔ این عددها برای پروتون ها کمی مشکل تر است و تاکنون چند پیش بینی مختلف مانند ۱۱۴، ۱۲۰ یا ۱۲۶ صورت گرفته است. هسته ای که شامل یک پوستهٔ نوترونی یا پروتونی پر شده باشد، به هستهٔ جادویی معروف است و به طور نسبی از سایر هسته ها پایدارتر است. هسته ای که در آن هر دو پوستهٔ نوترونی
و پروتونی پر شده باشند، هستهٔ دوچندان جادویی نامیده می شود. اتم های هلیم، اکسیژن، کلسیم و سرب همگی ایزوتوپ هایی دارند که هسته های دوچندان جادویی دارند و کاملاً پایدارند: He و O و Ca و Ca و Pb در میان آن ها کلسیم نمونهٔ خوبی برای بررسی است. تعداد پروتون های آن ۲۰ است که یک عدد جادویی است، اما دو ایزوتوپ مختلف با دو عدد نوترونی جادویی ۲۰ و ۲۸ دارد که هر دو پایدارتر از سایر ایزوتوپ های کلسیم هستند و ایزوتوپ ۲۸ نوترونی از ایزوتوپ ۲۰ نوترونی نیز پایدارتر است. برای محاسبهٔ عددهای جادویی هسته های فوق سنگین، باید مسئلهٔ تغییر شکل هسته را نیز در نظر گرفت. شکل یک هستهٔ دوچندان جادویی، کروی است. هسته های دیگر تغییر شکل داده و به صورت بیضوی کشیده یا بیضوی پَخت درمی آیند. این امر منجر به بازآرایی پروتون ها و نوترون ها در پوسته ها می شود. این پوسته های تغییر شکل یافته برای پر شدن به مجموعه های جدیدی از نوترون ها و پروتون ها نیاز دارند که می تواند باعث تغییر عددهای جادویی برای رسیدن به هسته های فوق سنگین کروی بشود. لذا بر پایهٔ مدل پوسته ای هسته پیش بینی می شود بتوان هسته های فوق سنگینی ساخت که هر دو پوستهٔ نوترونی و پروتو
نی در آن ها پر شده باشند و در عین حال شکل هسته شان کروی باشد و بنابراین از پایداری بالایی برخوردار باشند. تاریخچه. پس از کشف اورانیوم در سال ۱۷۸۹، آن را آخرین عنصر جدول تناوبی می پنداشتند. این تصور تا بیش از یک قرن ادامه داشت. اما با کشف نوترون در سال ۱۹۳۲، دانشمندان متوجه برهم کنش های آن با هستهٔ اتم شدند و پی بردند که با استفاده از این برهم کنش ها می توان عنصرهای سنگین تری خلق کرد. ادوین مک میلان در سال ۱۹۳۹ برای نخستین بار اورانیم را با نوترون های کُند شده بمباران کرد و موفق به ساخت اولین عنصر فرااورانیمی یعنی نپتونیم با عدد اتمی ۹۳ شد. سپس گلن سیبورگ و همکارانش در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی عنصر ۹۴ را تولید کردند. آن ها در ابتدا قصد داشتند این عنصر را «اولتیمیُم» یا «اکسترمیُم» به معنای «عنصر نهایی» بنامند چرا که تصور می کردند با افزایش بیشتر تعداد پروتون ها در هسته، نیروهای دافعهٔ کولنی آنقدر زیاد می شوند که هسته را متلاشی می کنند و بنابراین عنصر ۹۴ آخرین عنصر ممکن است. اما کمی بعد معلوم شد که این فرضیه اشتباه است و عنصر مذکور را پلوتونیم نامیدند. طی دو دههٔ بعد کار ساخت عنصرهای فرااورانیمی ادامه یافت و
سیبورگ و همکارانش تا سال ۱۹۶۲، نُه عنصر دیگر کشف کردند و شمار عنصرهای جدول تناوبی را به ۱۰۳ رساندند. اما آن ها مشاهده می کردند که نیمه عمر این عنصرها با افزایش عدد اتمی کمتر و کمتر می شود و برای ادامهٔ کار نیاز به پشتوانهٔ نظری قابل اعتمادی داشتند. در آن هنگام طبق مدل قطره مایعی هسته، پیش بینی می شد که پایداری عنصرها پس از اورانیم رو به کاهش می رود و آخرین عنصر ممکن، عنصر ۱۱۰ خواهد بود. اما با پیشرفت مدل پوسته ای هسته، فیزیک دانان برآوردهای جدیدی از پایداری عنصرهای فوق سنگین انجام دادند. در سال ۱۹۵۷ فیزیک دان آلمانی-آمریکایی گرترود شارف گولدهابر با استفاده از مدل پوسته ای هسته پیش بینی کرد که پس از عدد اتمی ۸۲ (عنصر سرب) عددهای ۱۲۶ و ۱۸۴ مجدداً پوسته های هسته را تکمیل می کنند و در این محدوده می توان عنصرهایی پایدار یافت. از آنجا که با فناوری های آن زمان ساخت عنصرهایی با چنین عددهای اتمی بالایی غیرممکن می نمود، این فرضیه توجه جامعهٔ علمی را به خود جلب نکرد. از سوی دیگر در دههٔ ۱۹۶۰، محققان با برون یابی نتایج آزمایش های موجود، نتیجه گرفتند نیمه عمر عنصرهای فراتر از عدد اتمی ۱۰۸ به دلیل شکافت خودبه خودی آن قدر ک
وتاه خواهد بود که عملاً نمی توانند وجود داشته باشند. بنابراین هرچند کار ساخت عنصرهای فرااورانیمی در عمل ادامه داشت، از لحاظ نظری دورنمای روشنی پیش روی محققان وجود نداشت. اما این وضعیت در سال ۱۹۶۶ با انتشار سه مقالهٔ مهم تغییر کرد. مایرز و سویاتِکی اعلام کردند که با پر شدن پوسته های هسته در عددهای اتمی بالاتر از ۸۲، مجدداً پایداری بسیار بالایی در برابر شکافت خود به خودی حاصل می شود. این نظریه کاملاً برعکس پیش بینی مدل قطره مایعی هسته بود. سپس هاینِر مِلدنر و سوبیچفسکی در دو مقالهٔ جداگانه، به طور مستقل عدد اتمی عنصر پایدار بعدی را ۱۱۴ محاسبه کردند. این نتیجه توسط چند گروه دیگر که از روش های محاسباتی دیگری استفاده کردند نیز تأیید شد. عنصر ۱۱۴، از عنصر ۱۰۳ که تا آن هنگام کشف شده بود چندان دور نبود و همین انگیزه ای جدید برای ادامهٔ کار ایجاد کرد. بر پایهٔ همین نظریه، گلن سیبورگ در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ اصطلاحات تمثیلی «جزیرهٔ پایداری» و «دریای ناپایداری» را ابداع کرد. منظور او از دریای ناپایداری محدودهٔ بین عنصرهای ۱۰۱ تا ۱۱۱ بود که نیمه عمر بسیار کوتاهی داشتند و جزیرهٔ پایداری نیز محدودهٔ عنصرهای ۱۱۲ تا ۱۱۸ بود که در
مرکز آن، هستهٔ دوچندان جادویی با عدد جرمی ۱۸۴ و عدد اتمی ۱۱۴ با بالاترین نیمه عمر قرار داشت. به پشتوانهٔ این نظریهٔ جدید، تلاش برای ساخت عنصرهای سنگین تر با انگیزه بیشتری ادامه یافت و این عنصرها یکی پس از دیگری در شتاب دهنده های ذرات ساخته شدند. بالاخره در حدود سی سال بعد، در ۱۹۹۹، عنصر ۱۱۴ (فلِروویم) در مؤسسهٔ مشترک پژوهش های هسته ای دوبنا در روسیه، توسط فیزیک دان هسته ای یوری اوگانسیان و همکارانش ساخته شد. ایزوتوپی که ساخته شد ۱۷۵ نوترون داشت که ۹ نوترون کمتر از عدد جادویی ۱۸۴ بود. با این حال نیمه عمری در حدود ۲ ثانیه داشت. به گفتهٔ اوگانسیان، بدون در نظر گرفتن نظریهٔ جزیرهٔ پایداری، نیمه عمر این ایزوتوپ باید تنها در حدود ۱۹-۱۰ ثانیه می بود. این مشاهده عملاً نشان می داد افزایش تعداد نوترون ها منجر به افزایش چشمگیر نیمه عمر این عنصر می شود و ممکن است با رساندن شمار نوترون های آن به ۱۸۴ به پایداری بالایی دست یافت. یوری اوگانسیان اظهار کرد که «با این کشف ما نشان داده ایم که جزیرهٔ پایداری وجود دارد. هم اکنون ما به ساحل غربی جزیرهٔ پایداری رسیده ایم». با این حال برای بررسی دقیق این نظریه باید تعداد نوترون های ا
ین عنصر را به ۱۸۴ رساند. چیزی که هنوز کسی راهی برای انجام آن پیدا نکرده. علاوه بر آن دانشمندان هم اکنون بر سر مکان واقعی جزیرهٔ پایداری اختلاف دارند و بعضی عقیده دارند عددهای اتمی جادویی بعدی ۱۲۰ یا ۱۲۶ هستند؛ بنابراین هنوز این مسئله به طور قطعی حل نشده و پژوهش برای یافتن جزیرهٔ پایداری همچنان ادامه دارد. حدود احتمالی جزیرهٔ پایداری. حدود جزیرهٔ پایداری هنوز به طور قطعی مشخص نشده. چرا که برای محاسبهٔ تعداد پروتون ها و نوترون های جادویی روش های مختلفی وجود دارد که جواب های مختلفی به دست می دهند. گروهی از نظریه پردازان عدد جادویی پروتون ها را ۱۰۸، ۱۱۰ یا ۱۱۴ می دانند و گروهی دیگر ۱۱۴، ۱۲۰ یا ۱۲۶. اما در مورد تعداد نوترون ها اجماع بیشتری وجود دارد و هر دو گروه عدد جادویی نوترون ها را ۱۸۴ می دانند. آزمایش های عملی نیز این عدد را تأیید می کنند چرا که صرفنظر از تعداد پروتون ها، با نزدیک شدن تعداد نوترون ها به ۱۸۴، پایداری ایزوتوپ های یک عنصر افزایش میابد. برخی پژوهشگران عدد ۱۲۲ را نیز برای پروتون ها جادویی می دانند. برآوردهای دیگری مانند عدد اتمیِ ۱۴۲ و عدد جرمیِ ۲۲۸ نیز وجود دارد. جزیرهٔ پایداری دوم. در ۲۳۵ اُمین
گردهمایی انجمن شیمی آمریکا در سال ۲۰۰۸، یوری اوگانسیان اظهار کرد که که علاوه بر یک جزیرهٔ پایداری حوالی عنصر ۱۱۴ (فلروویم)، ممکن است جزیرهٔ پایداری دومی در حوالی عنصر ۱۶۴ نیز وجود داشته باشد. مرکز این جزیره احتمالاً ایزوتوپی از این عنصر با ۳۱۸ نوترون است. این عنصر فاصلهٔ زیادی از عنصرهایی که تاکنون ساخته شده اند دارد و برای ساخت آن نیاز به شتاب دهنده های قوی تر و پیشرفته تری هست. نیمه عمر احتمالی. در مورد نیمه عمر عنصرهای واقع در این جزیره، پیش بینی های مختلفی از چند دقیقه تا میلیون ها سال صورت گرفته است. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ که این نظریهٔ تازه ارائه شده بود، نخستین پیش بینی ها حاکی از نیمه عمری در حدود دویست میلیون سال بودند که از این نظر این عنصرها فوق العاده پایدار تصور می شدند. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ با در نظر گرفتن تمام روش های واپاشی مانند شکافت خود به خودی و واپاشی آلفا، عدد ۲۰۰۰ سال به دست آمد. اما با پیشرفت در ساخت عنصرهای فوق سنگین مشاهده شد که نیمه عمر آن ها به ثانیه و میلی ثانیه می رسد؛ بنابراین هم اکنون احتمال نیمه عمر چندان بالایی برای عنصرهای واقع در جزیره نمی رود. تخمین های فعلی در حدود چند دقیقه تا
حداکثر بیست روز هستند و یک تخمین خوش بینانه نیز حدود هزار سال است. با این حال هیچ کدام از این پیش بینی ها قطعیت کافی ندارند و تا وقتی این عنصرها در عمل ساخته نشده اند، کسی نمی تواند جوابی قطعی به این پرسش بدهد. مشکلات پژوهش های بیشتر. با بالا رفتن عدد اتمی عنصرهای ساخته شده، تحقیق روی آن ها و نیز ساختن عنصرهای سنگین تر پیوسته دشوارتر می شود و همین مسائل پژوهش دربارهٔ جزیرهٔ پایداری را مشکل تر می کنند. این مشکلات دو جنبهٔ فنی و نظری دارند. برنامه های پژوهشی آینده. پروژه هایی برای تحقیق بیشتر در مورد جزیرهٔ پایداری در دست انجام است. کانون اصلی این تحقیقات تاکنون «آزمایشگاه فلروف» در مؤسسهٔ مشترک پژوهش های هسته ای دوبنا در روسیه بوده است. آن ها علاوه بر ارتقای شتاب دهنده های کنونی شان، مشغول ساخت یک سیکلوترون جدید برای انجام تحقیقات پیشرفته تر هستند. این سیکلوترون که DC-280 نام دارد، شدت باریکه های یون ها را تا ده برابر فعلی افزایش خواهد داد و دقت جداکننده های ذرات در آن دو برابر جداکننده های کنونی است. این سیکلوترون که بخش اصلی «کارخانهٔ تولید عنصرهای فوق سنگین» در این مؤسسه است، اواخر سال ۲۰۱۷ به بهره برداری
می رسد و پیشرفته ترین شتاب دهندهٔ جهان در زمینهٔ ساخت عنصرهای فوق سنگین خواهد بود. پژوهشگران این مؤسسه در نخستین قدم اقدام به ساخت عنصرهای ۱۱۹ و ۱۲۰ خواهند کرد و در کنار آن به تحقیق بر روی جزیرهٔ پایداری ادامه خواهند داد. مرکز تحقیقات یون های سنگین جی اس آی هِلم هولتز در دارمشتات آلمان نیز یکی از کانون های فعال در زمینه ساخت و تحقیق دربارهٔ عنصرهای فوق سنگین در جهان است. آن ها تاکنون موفق به ساخت عنصرهای ۱۰۷، ۱۰۸، ۱۰۹، ۱۱۱ و ۱۱۲ شده اند. «تأسیسات پژوهش های یون و پادپروتون» جدیدترین پروژهٔ این مرکز است که قرار است تا سال ۲۰۲۵ به بهره برداری کامل برسد. در این برنامه علاوه بر ارتقای شتاب دهندهٔ خطی این مؤسسه موسوم به «شتاب دهندهٔ خطی همگانی»، یک سیکلوترون (شتاب دهندهٔ حلقوی) جدید نیز ساخته خواهد شد. یکی از هدف های متعدد پژوهشی این آزمایشگاه، تحقیق بر روی هسته های فوق سنگین و نسبت های پروتون به نوترون در این هسته ها است. مؤسسهٔ تحقیقاتی ریکن ژاپن نیز از دیگر مؤسسه های مهم در این زمینه است. آن ها در سال ۲۰۱۴ موفق به ساخت عنصر ۱۱۳ (نیهونیم) شدند. پروفسور «کوسوکه موریتا» که مدیریت این تحقیقات را بر عهده داشت، اعلام
کرده که پس از ارتقای شتاب دهنده های این مؤسسه، تلاش برای رسیدن به عنصرهای ۱۱۹ و ۱۲۰ از اواخر سال ۲۰۱۷ شروع خواهد شد. هدف های اصلی آنان ساخت این دو عنصر، بررسی ویژگی های شیمیایی آنان و نیز کشف جزیرهٔ پایداری است. در ایالات متحدهٔ آمریکا نیز برنامه هایی برای آینده در دست انجام است. دانشگاه میشیگان در حال ساخت آزمایشگاه جدیدی به نام آزمایشگاه پرتوهای ایزوتوپ های کمیاب است که قرار است در سال ۲۰۲۲ به بهره برداری کامل برسد. این مرکز از یک شتاب دهندهٔ خطی بهره می برد که قادر است ذرات را به سرعتی معادل نصف سرعت نور برساند. هدف اصلی آن ها ساختن کمیاب ترین ایزوتوپ هایی است که در حال حاضر ساختشان غیرممکن یا بسیار دشوار است. علاوه بر آن اقدام به ساخت عنصرهای فوق سنگین جدید نیز خواهند کرد. فیزیک دان هسته ای ویتولد نظرویچ که از دانشمندان ارشد این پروژه است، اعلام کرده که جستجوی جزیرهٔ پایداری یکی از هدف های او پس از راه اندازی این مرکز است. جستجوی جزیرهٔ پایداری در طبیعت. کمی بعد از ارائهٔ نظریهٔ جزیرهٔ پایداری، پژوهشگران حدس زدند که بتوان نمونه هایی از این عنصرها را در طبیعت یافت. چرا که احتمال تشکیل چنین عنصرهایی در وقای
ع کیهانی مانند انفجار ابرنواخترها یا برخورد دو ستارهٔ نوترونی وجود دارد و ممکن است مقادیر بسیار اندکی از آن ها در قالب پرتوهای کیهانی یا درون شهاب سنگ ها به زمین رسیده باشد. نخستین برآوردهای نظری دربارهٔ نیمه عمر هسته های حوالی عدد اتمی=۱۱۴ و عدد جرمی=۱۸۴ در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ انجام شد و نتایجی در حدود ۱۰۸ × ۲ سال به دست آمد. این نیمه عمر به اندازهٔ کافی طولانی بود که بتوان این عنصرها را در زمین پیدا کرد. به همین دلیل جستجوهای گسترده ای برای یافتن آن ها در طبیعت انجام شد. در این میان محققان مؤسسهٔ مشترک پژوهش های هسته ای دوبنا در اتحاد شوروی به رهبری فیزیکدان گئورگی فلروف تحقیقات وسیعی انجام دادند. اما نتیجه ای حاصل نشد. این کاوش ها در کشورهای دیگر نیز صورت گرفت. هرازگاهی برخی پژوهشگران ادعا می کردند ردی از این عنصرها یافته اند. برای مثال در دههٔ ۱۹۶۰ شیمیدان ادوارد آندرس شهاب سنگی را که در مکزیک یافت شده بود بررسی کرد و اعلام کرد عنصر زنون موجود در این شهاب سنگ حاصل فروپاشی عنصری ناشناخته است که عدد اتمی اش بین ۱۱۲ تا ۱۱۹ بوده است. اما بعد از سال ها تحقیق، او در دههٔ ۱۹۸۰ ادعای خود را پس گرفت. امروزه تصور می رو
د نیمه عمر این عنصرها کوتاه تر از آن است که بتوان آن ها را در منظومهٔ شمسی و به ویژه در زمین یافت. اما ممکن است بتوان ردی از آن ها به دست آورد. فیزیک دان یوری اوگانسیان عقیده دارد بهترین مکان برای یافتن رد این عنصرها در شهاب سنگ های پالازیت است. چرا که این نوع شهاب سنگ ها حاوی کانی اولیوین هستند. در صورتی که یک عنصر فوق سنگین از درون کانی اولیوین عبور کند، ردی در آن به جای می گذارد که با میکروسکوپ قابل شناسایی است. طول این رد به عدد اتمی عنصر بستگی دارد. به گفتهٔ اوگانسیان: «شهاب سنگی که صد میلیون سال در فضا سیر می کرده، مانند یک دوربین عکاسی است که از عنصر فوق سنگینی که میلیون ها سال پیش از درون آن رد شده، عکس گرفته است.» پژوهش برای یافتن عنصرهای فوق سنگین در طبیعت هنوز ادامه دارد.
سالمی (منسوب به حی سالم) یک نام خانوادگی مربوط به یکی از بیوت اصیل وسرشناس بنی طرف ساکن بستان و اینک اکثریت در شهر اهواز هستند. ،بزرگ خاندان این بیت، آل حاج وادی هستند که بعد از سختی های تبعید وحصر در تهران توسط رضا خان مقبور شیخ حی وادی در این شهر درگذشت که در سال های بعد بیت حاج سالم به دو بیت شامل بیت حاج وادی وبیت حمد تقسیم شدند از بزرگان این اقوام با نام های دیگری مانند حاجی سالم،سالمی،خرقه پور،حمدی سالمی و...در سازمان ثبت احوال شهرت دارند..خاندان حمد به ۲ شاخه تقسیم میشوند این دو برادر با نامهای حاج خلیفه و حاج خلاف که هر کدام چندین فرزند دارند ..حاج خلیفه برادر بزرگتر که ۹ بار ازدواج کرده بود دارای ۱۹ فرزند ۱۱ فرزند مذکر و ۸ مونث بوده که همگی بجز یک فرد چشم از این بستند...اکثر افراد این خاندان مردمی بافرهنگ و حدود ۹۰ درصد با تحصیلات عالی و فعال اجتماعی می باشند... خاندان سالمی از قبیله بنی طی [بنی طرف _طائی] از نسل حاتم الطائی می باشند.. گروهی دیگر نیز ساکن کرمانشاه هستند
مؤسسه معماری و مطالعات شهری یک استودیو و اندیشکدهٔ معماری غیرانتفاعی واقع در منهتن، نیویورک، ایالات متحده است. این موسسه به مدیریت پیتر آیزنمن از سال 1973 تا 1984، نشریه ای را منتشر کرد، تحت عنوان آپوزیشنز. این نشریه نقش بسیار مهمی در گسترش علم معماری بعد از خود داشت. منابع. Oppositions Reader: Selected Essays 1973-1984, by K. Michael Hays
رابرت ای سومول جونیور یک نظریه پرداز معماری است که در حال حاضر به عنوان مدیر مدرسه معماری دانشگاه ایلینوی در شیکاگو مشغول به کار است.
این فهرستی از فهرست های زمین لرزه ها و زمین لرزهای دارای بیشترین بزرگی و تلفات است. بزرگترین زلزله ها از نظر بزرگی. در ادامه بزرگترین زلزله ها که از مقیاس بزرگای گشتاوری یا مقیاس بزرگی ریشتر ۸٫۵ یا بزرگتر بوده اند می آیند.
ژان-میشل فرودون متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۳ در پاریس؛ استاد، مورخ، منتقد و روزنامه نگار فرانسوی حوزه سینماست. زندگی نامه. ژان-میشل دارای مدرک کارشناسی ارشد و DEA در تاریخ است. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ به معلمی پرداخت. پس از آن به مدت پنج سال به عکاسی پرداخت. از سال ۱۹۸۳ به عنوان روزنامه نگار و منتقد سینما در هفته نامه لوپوئن می نویسد. پدرش پییر بیارد نیز منتقد سینما بود پس از آن سردبیر ارشد آنجا شد و از آن پس نام مستعار فرودون یادداشت های اش را امضا می کرد که بر گرفته از شخصیت فرودو در ارباب حلقه ها بود و تا سال ۱۹۹۰ در آن پست ماند. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ به صورت روزانه ستونی در روزنامه لوموند داشت و در سال ۱۹۹۵ دبیر صفحه سینمای لوموند شد. در همان سال از کتابش «سال های مدرن سینما» رونمایی کرد. در این کتاب ژان میشل تلاش می کند تا رابطه میان تاریخ، سیاست و جامعه را در سینمای فرانسه از ۱۹۵۹ به بعد بررسی کند. برای مثال تأثیر جمهوری چهارم فرانسه، مه ۱۹۶۸ فرانسه وجود دارد را در تولد موج نو سینمای فرانسه بررسی می کند. در این رویکرد فیلم ها به عنوان سوژه اصلی تحقیق قرار دارند و همه عوامل مؤثر بر آن ها بررسی می شود. در سال ۲۰۰۳
سردبیر نشریه سینمایی کایه دو سینما شد که به مالکیت لوموند درآمده بود و تا سال ۲۰۰۹ در این پست باقی ماند. زمانیکه «کایه» توسط ریچارد شلگمان بریتانیایی، مدیر انتشارات هنری فایدون خریداری شد. از دسامبر ۲۰۰۹ وبلاگ «نمایشگاه عمومی» را راه اندازی کرد. روی '، و از سال ۲۰۱۰ مدیر این سایت شد. از اکتبر ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ سردبیر وب سایت ' شد. او نایب رئیس انجمن پاریس-سارایوو اروپا است، که همکار مرکز آندره مالاروی سارایو است و همچنین از یکی از اعضای شورای مرکزی پرو است. در سال ۲۰۱۴، نایب رئیس کمیسیون «کمک به سینمای جهان» شد که وابسته به «مرکز ملی سینمای فرانسه» و «مرکز ملی صنعت و تجارت فرانسه» است. او یکی از اعضای هییت تحریریه مجله اسپانیایی "کایمن سینمایی" است. و در بسیاری از شماره های آن می نویسد. ژان میشل نویسنده و ویراستار بسیاری از کتاب های تاریخ سینمای فرانسه بوده است که می توان از جمله کارهایش به: سینما و "هولوکاست"،"وودی آلن"، هو شیائو-شین، "روبر برسون، " کریس مارکر، "ادوارد یانگ"، "عاموس گیتای"، "الیویه آسایاس"، "جیا ژانکو" و جعفر پناهی و همچنین "ژیل دلوز" و روابطش با سینما اشاره کرد. وی کارگردان هنری فیلم پل های سارا
یو است این فیلم که در فستیوال کن معرفی شد، از مجموعه فیلم های کوتاه کارگردان هایی چونآیدا بگیچ، لئوناردو دی کوستانزو، ژان-لوک گدار، کامن کالف، ایزیلد لو بسکو، سرگئی لوزنیتسا، پینسنزو مارا، اورسلا میر، ولادمیر پریسیچ، کریستی پویو، مارک رچا، آنگلا شانیلیک، ترسا ویاورد، با نقاشی از فرانسوا شویتن که توسط لویی دو ماتا انیمیشن شده بود تهیه و تولید شده بود. برای اولین بار در فستیوال جشنواره فیلم سارایوو و در بسیاری از جشنواره های فیلم به نمایش درآمد. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، برنامه نمایش فیلم های کوتاه بین المللی سینما ۶۱ را در کافه ۶۱ هدایت کرد. از سال ۲۰۱۲ برنامه «جهان متمایز» را که به بررسی رویکرد دو سویه و واکنشی، سینما و دانشمندان می پرداخت را از دید فرانسوا تادی، بیولوژیست و اورلین پیلو کارگردان، در سینما گراند اکسیون برگزار کرد. فعالیت ها. آموزشی. او به عنوان استاد و استاد مهمان در دانشگاه های مطرحی به تدریس پرداخته است:
ما بارکر (; – ) با نام اصلی کلارک بارکر)، که همچنین با نام آریزونا بیکر شناخته می شد مادر اعضای گروه جنایتکار بیکر در برهه ای که مردم آمریکا گرفتار ظهور گروه های جنایتکاری در منطقه میدوست (Midwest) آمریکا بودند،بود . او در طول دوره ای که پسرهایش مشغول کارهای جنایتکارانه شان بودند به همراهشان سفر می کرد. پس از اینکه بیکر طی درگیری مسلحانه با اف بی آی کشته شد، به عنوان رئیس بیرحم بزه شناخته شد، کسی که جنایات پسرانش را کنترل می کرد. ادگار هوور (نخستین رئیس اف بی آی) او را اینگونه توصیف می کند: «شرورترین، خطرناک ترین و زیرکترین ذهن خلافکار دهه گذشته». او در فیلم ها، آهنگ ها و داستان ها به صورت مادر هیولایی تصویر شده است. با این حال کسانی که او را می شناختند مصر هستند که نقش جنایتکارانه نداشته و معتقدند هوور چنین اتهامی را تنها برای سرپوش گذاشتن بر روی کار اف بی آی به دلیل کشتن او وارد کرده است.
ائتلاف کانادایی برای حقوق کودکان () (CCRC) یکی از اولین گروه های حمایت از حقوق کودکان در کانادا است که از سال ۱۹۸۹ آغاز بکار کرده است. ائتلاف متشکل از بیش از ۵۰ سازمان غیردولتی است. تاریخچه. در سال ۱۹۹۱ شورای حقوق کودکان کانادائی همین نام را بعنوان ائتلاف پذیرفت. ائتلاف (CCRC) در سال ۱۹۹۹ گزارشی بنام «چگونه کانادا پیشرفت می کند» انتشار داد و در آن از نحوه رفتار با کودکان در کشور انتقاد شده بود و مشخصاً به رفتار با کودکان معلول اشاره کرده بود. دولت کانادا در سال ۲۰۰۳ دربارهٔ پیوستگی این دولت به کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل (CRC) از ائتلاف (CCRC) مشورت خواست؛ و این ائتلاف هم خلاصه ای از آخرین نسخه وظائف کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل را برای ترویج این رویکرد حقوق بشری را بین جوانان کانادائی پخش کرد. در سال ۲۰۰۷ ائتلاف (CCRC) یک فراخوان تحت عنوان «کودکان: شهروندان ساکت»، صادر کرد تا حول نقطه نظرات کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل CRC بحث شود. در سال ۲۰۰۹ ائتلاف (CCRC) دفاعیه عمر قادر در رد اتهامی که نخست وزیر کانادا باو زده بود، را تشریح کرد. در سال ۲۰۱۰، ائتلاف (CCRC) در همکاری با YOUCAN (تو می توانی) و U
NICEF یونیسف کانادا یک جزوه درآورد که در آن دربارهٔ «موافقتنامه وارد کردن کودکان در کشمکش های مسلحانه» اطلاع رسانی شده است. در سال ۲۰۱۱ ائتلاف (CCRC) گزارشی تحت عنوان «حق در اصل، حق در عمل» تنظیم کرد، و آنرا به کمیته حقوق کودکان تقدیم کرد، و در آن توصیه شده بود که چگونه سیاست کلی و عام دربارهٔ حقوق کودکان را ارتقا دهیم.
عزالدین عبدالوهاب زنجانی، عالم، دانشمند، ریاضیدان، ادیب و خطاط ایرانی است. او فرزند ابراهیم ابن محمد خزرجی بود. سال تولد وی مشخص نیست ولی در سال ۶۵۵ هجری قمری درگذشته است. او مدتی از زندگی خود در تبریز و موصل و بغداد گذراند و در بغداد درگذشت. او در زمینه علوم نحو، لغت، صرف، معانی و بیان عروض شناخته شده بود؛ و با خواجه نصیرالدین طوسی مراوداتی داشته است.کنیه او ابوالمعالی بود.
انجمن جانورشناسی فرانکفورت (به اختصار FZS) یک سازمان حفاظت بین المللی است که در سال ۱۸۵۸ با مقری در فرانکفورت آلمان تأسیس شد. جامعه جانورشناسی فرانکفورت بر روی حفظ تنوع زیستی و حفاظت از حیات وحش و بوم سازگان ها در مناطق حفاظت شده و مکان های وحشی برجسته تمرکز دارد. این سازمان رهبری و پشتیبانی حدود ۴۰ پروژه در ۱۹ کشور را بر عهده دارد. برنارد گریمک مدیر باغ وحش آلمان، متخصص زیست شناسی، نویسنده کتاب، سردبیر و محافظ حیوانات در غرب آلمان پس از جنگ، بیش از چهل سال به عنوان رئیس جامعه جانورشناسی فرانکفورت مشغول به کار بود. تاریخچه. جامعه جانورشناسی فرانکفورت در سال ۱۸۵۸ توسط شهروندان فرانکفورت به وجود آمد تا باغ وحش و باغ جانورشناسی فرانکفورت را تأسیس کنند که تا جنگ جهانی اول به کار خود ادامه داد. سپس شورای شهر مسئولیت باغ وحش را تا سال ۱۹۵۰ زمانی که جامعه دوباره به انجمن توسعه باغ وحش تبدیل شد، به عهده گرفت. در دهه ۱۹۵۰ جامعه در حفاظت از سرنگتی وارد شد و شروع به حمایت از توسعه پارک های ملی در آفریقا کرد. از آن به بعد جامعه به طور فزاینده ای در حفاظت و حفظ حیوانات در معرض خطر و محیط آن ها در سراسر جهان نقش داشته است.
فعالیت ها. جامعه جانورشناسی فرانکفورت پشتیبانی تدارکاتی را برای مناطق حفاظت شده در سراسر جهان فراهم می کند. جامع آموزش های مربوط به حفاظت را فراهم می کند و به سازمان هایی که در ایجاد مناطق حفاظت شده مشغول هستند مشاوره می دهد. جامعه جانورشناسی فرانکفورت در برنامه های حفاظت از گونه های در معرض خطر شرکت می کند و گونه های در معرض خطر را وارد می کند، زمین را برای مناطق حفاظت شده به ارمغان می آورد و به حفاظت و احیای مناظر طبیعی کمک می کند. طرح ها. طرح ها برای بلند مدت طراحی شده و در همکاری نزدیک با سازمان های محلی انجام می شود. جامعه جانورشناسی فرانکفورت تلاش های خود را بر روی زیستگاه ها در چمنزارها، تالاب ها، جنگل ها و کوه ها متمرکز می کند. تمام طرح ها هدف مشترک حفظ بیابان و تنوع زیستی را دنبال می کنند. آفریقا. به طور سنتی، بسیاری از پروژه های جامعه جانورشناسی فرانکفورت در تانزانیا قرار دارد. در حال حاضر، جامعه جانورشناسی فرانکفورت در حفاظت از سرنگتی، سلوس و بوم سازگان محله فعالیت می کند و تحقیقات را برای حفظ زیستگاه های خطرناک آفریقای شرقی انجام می دهد. داده ها و اطلاعات مهاجرت توسط جنگل بانان، دانشمندان و دامپز
شکان جمع آوری شده و آموزش های زیست محیطی ارتقا یافته است. پروژه های بیشتر در زیمبابوه، زامبیا و جمهوری دموکراتیک کنگو (پارک ملی ویرونگا) واقع شده است. نمونه هایی از شرکای محلی، پارلمان ملی تانزانیا (به اختصار TANAPA) و مؤسسه تحقیقات حیات وحش تانزانیا (به اختصار TAWIRI) است. آسیا. یکی دیگر از پروژه های مهم در سوماترا مرکزی واقع شده است: حفاظت از پارک ملی بوکیت تیگاپولو برای حفاظت از جنگل های بارانی و حیات وحش. این پروژه با هدف اسکان مجدد و بازگرداندن اورانگوتان صادر گشته که برای زندگی خود در طبیعت از طریق «مدرسه جنگل» تهیه شده است. جنبه های دیگر کار بر روی منطقه جلوگیری از تعارض بین انسان ها و فیل ها، آموزش های زیست محیطی و ابتکارات حمایت از مردم محلی در تعادل رشد اقتصادی و سنت های آن ها است. شرکای مهم پروژه در پارک ملی بوکیت تیگاپولو و همچنین پروژه اورانگوتان، اداره حفاظت از استان جامبی و صندوق جهانی طبیعت است.
موزه تیسن-بورنمیسا () یک موزه هنری در شهر مادرید، اسپانیا است. این موزه که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده در ابتدا کلکسیونی خصوصی بود که توسط هاینریش تیسن جمع آوری شده بود اما بعداً تبدیل به موزه شد، تابلوهای نقاشی با سبک های امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم از نقاشان متعدد در این موزه نگه داری می شود. موزه تیسن-بورنمیسا شامل ۱۶۰۰ اثر می باشد که در سال ۲۰۱۵ میلادی ۹۶۵٬۴۹۱ نفر از آن دیدن کرده اند.
گیلرمو کاستیلو والنسیا (اسپانیایی: Guillermo Valencia Castillo) ( – ) در پوپایان، کلمبیا در خانواده ای اسپانیایی اصل متولد شد. او شاعر، دیپلمات و سیاستمدار بود که جایگاه بالایی را کسب کرد تا جایی که برای پست رئیس جمهور کلمبیا نامزد شده و یک کرسی در مجلس سنا بدست آورد. شهرت. او تمرکزش در کار شعر را در مدرسه کشیشان فرانسه آغاز کرد. به پاریس سفر کرد و با رابین داریو که یک شاعر نیکاراگوایی و از سران شعر نو اسپانیایی بود آشنا شد. گیلرمو یکی از مهمترین اعضای جریان مدرنیستی شد که اثری از او بنام آیینهای ۱۸۹۹ دراین رابطه بود. چند سال بعد پسرش گیلرمو لئون والنسیا در سالهای ۱۹۶۲ و ۱۹۶۶ به ریاست کلمبیا رسید. گیلرمو والنسیا، که اکنون عضو یک خانواده برجسته ای نیز شده بود مطالعاتی در علوم انسانی انجام داد و به طور گسترده علوم سنتی انسانی را در چندین زبان مطالعه کرد. دیدگاه های گسترده و متوازن او در افقهای گسترده تر جهانی در شخصیت ادبی و سیاسی او نیز نمایان است. بینش ادبی او درداخل و خارج از کشوراز او یک تصویر خالق العاده به عنوان یک رهبر با تجربه مدرن ساخته است.