Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا این حال، کمیسیون خدمات عمومی پاکستان زبان بنگالی را از موضوعات مصوب خارج نمود و نوشته های بنگالی را از روی پول و تمبر را حذف کرد. فضل الرحمان، وزیر آموزش مرکزی اقدامات گسترده ایانجام داد تا اردو را به عنوان تنها زبان ملی قلمرو پاکستان شناخته شود. خشم عمومی گسترش یافت و بسیاری از دانشجویان بنگالی در پردیس دانشگاه داکا گرد آمدند و در ۸ دسامبر ۱۹۴۷ رسماً خواستار آن شدند که بنگالی، زبان رسمی شود. آنها برای احقاق این خواسته، تجمعات و اعتراضاتی را نیز ترتیب دادند. محققان برجستهٔ بنگالی استدلال می کردند «چرا اردو نباید تنها زبان دولتی باشد؟» نویسنده ابوالمنصور احمد گفت اگر اردو به زبان دولت تبدیل شود، تحصیل کردگان جامعه بنگال شرقی (که با زبان آموزشی بنگالی رشد کردند)، از منظر دولت «بی سواد» و «غیرمجاز» می شوند. اواخر دسامبر ۱۹۴۷، نخستین کمیته عملی زبان ملی جهت حمایت از بنگالی به عنوان یک زبان رسمی تشکیل شد. این کمیته را نورالحق بهوئیان از مجلس تمدن تشکیل داد. سپس، شمس الحق، نمایندهٔ پارلمان، کمیته ای تأسیس کرد تا برای رسمیت بنگالی به حکومت فشار بیاورد. یکی از اعضای مجمع، به نام دیراندرانات داتا، پیشنهاد داد که اعض
ا بتوانند از زبان بنگالی در مجلس مؤسسان پاکستان استفاده کنند و استفاده از آن برای مقاصد سیاسی مجاز شمرده شود. پیشنهاد داتا مورد استقبال قانونگذاران پرم هاری بورمن، بهوپندرا کومار داتا و سریس چاندرا چاتوپادهایایا از بنگال و به تبعِ آن، مردم بنگال شرقی قرار گرفت. اما نخست وزیر وقت، لیاقت علی خان و مسلم لیگ این پیشنهاد را تلاشی برای تفرقه افکنی دانستند و طرح با شکست مواجه شد. آشوب ۱۹۴۸. دانشجویان دانشگاه داکا و دیگر مراکز دانشگاهی شهر، در روز ۱۱ مارس ۱۹۴۸ در اعتراض به عدم استفاده از بنگالی در مکالمات رسمی، تمبرها، سکه ها و امتحان سربازگیری نیروی دریایی اعتصاب کردند. جنبش مجدداً تصریح داشت که خواستار رسمیت یافتن شفافانهٔ زبان بنگالی در قلمرو پاکستان است. رهبران سیاسی مانند عبدالحق، شوکت علی، سراج الاسلام، قاضی غلام محبوب، الی احد، عبدالواحد و غیره از اجتماع ممانعت کردند. رهبر این تجمع محمد طاها بود، که حین تجمع قصد داشت تفنگ یکی از نیروهای پلیس را بگیرد و با واکنش فرد مذکور، راهی بیمارستان شد. رهبران دانشجویان مانند عبدالمتین و عبدالمالک اوکیل در این حرکت دسته جمعی نقش داشتند. بعد از ظهر روز ۱۱ مارس، برای اعتراض
به خشونت پلیس و دستگیری عده ای از دانشجویان جلسه ای برگزار شد. گروهی از دانشجویان یک راهپیمایی دیگر به سوی منزل وزیر خواجه ناظم الدین ترتیب دادند، که مقابل دیوان عالی داکا متوقف شد. پس از آن جمعیت مسیر خود را به سوی ساختمان دبیرخانه تغییر داد. پلیس به تجمع حمله برد و عده ای از دانشجویان و رهبرانشان ازجمله ابوالقاسم فضل الحق مصدوم شدند. راهپیمایی تا چهار روز ادامه یافت تا این که وزیر ناظم الدین حاضر شد موافقتنامه ای با رهبران مخالفان امضا کند. اما در این موافقتنامه، خبری از رسمیت یافتن زبان بنگالی در میان نبود. در پی وخیم شدن نارضایتی ها، فرماندار کل پاکستان، محمدعلی جناح، در روز ۱۹ مارس ۱۹۴۸ وارد داکا شد و در ۲۱ مارس در برابر حضاری که در یک ورزشگاه اسب دوانی جمع شده بودند، ادعا کرد که موضوع زبان طراحی «ستون پنجم» است تا موجب تفرقه میان مسلمانان پاکستانی گردد. جناح تأکید کرد «اردو و فقط اردو» نشان و جوهرهٔ ملل مسلمان است و می تواند زبان ملی کشور باشد. او به مخالفان دیدگاه خود برچسب «دشمنان پاکستان» زد. جناح سپس در ۲۴ مارس، سخنرانی مشابهی در محوطهٔ پردیس دانشگاه داکا ایراد کرد. در هر دو سخنرانی صحبت های جناح گا
ه توسط صداهای مخالف قطع می شد. او سپس کمیتهٔ عملی زبان ملی را فراخواند و توافقنامهٔ امضا شده توسط خواجه ناظم الدین را منقضی اعلام کرد. جناح پیش از ترک داکا، در ۲۸ مارس، در مصاحبه ای رادیویی سیاست «فقط اردو» را تکرار کرد. کمی سپس، کمیتهٔ زبان بنگال شرقی به ریاست مولانا اکرم خان تشکیل شد تا از مشکلات موجود گزارشی تهیه نماید. این کمیته گزارش خود را در تاریخ ۹ دسامبر ۱۹۵۰ تکمیل نمود. حکومت پیشنهاد داد که از این پس، بنگالی را با الفبای عربی بنویسند تا اختلافات زبانی حل شود. وقایع سال ۱۹۵۲. با جانشینی خواجه ناظم الدین به جای جناح در پست فرمانداری کل، بحث ها بر سر بنگالی-اردو ادامه یافت و ناظم الدین در سخنرانی ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۵۲، از سیاست «فقط اردو» حمایت کرد. در ۳۱ ژانویه کمیته عملی زبان مرکزی همه احزاب، به ریاست مولانا بهشانی در کتابخانهٔ محوطهٔ دانشگاه داکا برگزار شد. پیشنهاد دولت مرکزی برای نوشتن زبان بنگالی با خط عربی در این جلسه با مخالفت شدید روبرو شد. کمیتهٔ عملی خواهان برپایی اعتراضات عمومی در ۲۱ فوریه شد، که شامل راهپیمایی و اعتصاب بود. در تلاش برای جلوگیری از تظاهرات، حکومت در داکا وضعیت بخش ۱۴۴ اعلام کرد تا
هرگونه تجمع و اعتراضات ممنوع شود. ۲۱ فوریه. در ساعت ۹ صبح، دانشجویان دانشگاه داکا، با اطلاع از ابلاغ وضعیت بخش ۱۴۴، تصمیم گرفتند تجمعی ترتیب دهند. نایب رئیس دانشگاه و چند تن دیگر از کارکنان نیز در میان نیروهای پلیس مسلحی بودند که پردیس دانشگاه را محاصره کرده بود. ساعت یازده و ربع، دانشجویان نزدیک ورودی دانشگاه تجمع و سعی کردند خط محاصرهٔ پلیس را بشکنند. نیروی پلیس برای اخطار به دانشجویان، اقدام به شلیک گاز اشک آور به سمت در ورودی کرد. بخشی از دانشجویان به سوی دانشکدهٔ پزشکی گریختند و عده ای دیگر جلوی در ورودی، مقابل پلیس ها صف کشیدند. نایب رئیس دانشگاه از پلیس تقاضا کرد شلیک نکنند و به دانشجویان دستور داد محوطه را ترک کنند. با این حال هنگام ترک محوطه، پلیس چندین دانشجو را به اتهام نقض بخش ۱۴۴ دستگیر کرد. دانشجویان خشمگین از این واقعه، به نزدیکی مجلس مقننه بنگال شرقی رفتند و خواهان مقاومت نمایندگان مجلس شدند. وقتی که تعدادی از دانشجویان برای ورود به ساختمان هجوم می آوردند. پلیس آتش گشود و تعدادی از معترضان شامل عبدالسلام، رفیق الدین احمد، صوفی الرحمان، ابو البرکت و عبدالجبار را کشت. خبر کشته شدن دانشجویان در
شهر پیچید و در نتیجه مغازه ها، ادارات و حمل و نقل عمومی دست به اعتصاب زدند. در مجلس، شش نماینده، ازجمله مانورانجان دهار، بوشونتوکومار داس، شمس الدین احمد و دیرندرانات داتا درخواست کردند که نخست وزیر نورالامین از مجروحین در بیمارستان عیادت کند و فردا صبح عزای عمومی اعلام شود. برخی از دیگر نمایندگان، مانند مولانا عبدالرشید ترکاباشیش، شرف الدین احمد، شمس الدین احمد خوندکار و مسیح الدین احمد از پیشنهاد حمایت کردند. لیکن نخست وزیر نورالامین با آن مخالفت کرد. ۲۲ فوریه. اعتراضات به دیگر شهرهای استان نیز کشیده شد و مردم اجرای بخش ۱۴۴ و اقدامات پلیس را محکوم کردند. بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از مردم در سالن پردیس دانشگاه گرد آمدند. با ادامهٔ اعتراضات، واکنش پلیس منجر به مرگ چهار تن دیگر نیز شد. رخدادها موجب شد کارمندان و فروشندگان و سایر سازمان های مختلف همچون دانشکده ها، بانک ها و ایستگاه رادیو به اعتصاب بپیوندند و سر کار حاضر نشوند. معترضان دفتر دو روزنامهٔ حامی حکومت، "جوبیله پرس" و "اخبار صبح"، را به آتش کشیدند. پلیس هم به حاضران در مراسم تشییع جنازه، که از خیابان نواب پور می گذشتند، شلیک کرد. تیراندازی موجب کشته شدن چندین
تن، از جمله صوفی الرحمان و پسر بچه ای ۹ ساله به نام احی الله شد. ادامهٔ ناآرامی ها. تمام ساعات شب ۲۳ فوریه، دانشجویان دانشکدهٔ پزشکی مشغول کار بر روی ساخت جایگاه شهید بودند. بنا در بامداد ۲۴ فوریه با دست نوشته ای با عبارت "Shaheed Smritistombho"، به معنای «جایگاه شهید»، تکمیل شد. ماحصل کار با حضور پدر یکی از فعالان کشته شده رونمایی شد، ولی در ۲۶ فوریه به دست پلیس تخریب گشت. در ۲۵ فوریه، کارگران صنعتی شهرستان ناراین گنج به اعتصاب عمومی پیوستند. یکی از معترضان در ۲۹ فوریه با ضرب و شتم مأموران پلیس روبرو شد. حکومت اخبار و گزارش ها را سانسور کرد و آمار خلاف واقع تلفات تظاهرکنندگان را به رسانه ها تحمیل نمود. بسیاری از رسانه های حامی حکومت هندوها و کمونیست ها را عامل شورش و نارضایتی دانشجویان عنوان کردند. اقوام ابوالبرکت و رفیق الدین احمد سعی کردند پلیس را به قتل محکوم کنند ولی ناکام ماندند. در ۸ آوریل گزارش حکومت از رخدادها، به گونه ای بود که هرگونه توجیه دقیق برای شلیک پلیس به دانشجویان قابل اثبات نبود. واکنش ها در پاکستان غربی. اگرچه جنبش زبانی موجب ایجاد ناسیونالیسم قومی در میان بسیاری از مردم بنگال شرقی و سپس
پاکستان شرقی شد، از سویی موجب دشمنی میان صاحب منصبان دو بال پاکستان را فراهم کرد. این جنبش در بال غربی قلمرو پاکستان، به شکل یک قیام مقطعی علیه منافع ملی پاکستانیان در نظر گرفته می شد. نپذیرفتن سیاست «فقط اردو» به عنوان سرپیچی از فرهنگ اسلامی-فارسی مسلمانان و ایدئولوژی بنیادین پاکستان، نظریه دو ملت دیده می شد. برخی سیاستمداران با نفوذ بال غربی پاکستان، اردو را به منزلهٔ دستاورد فرهنگ اسلامی هندوستان می دانستند، ولی به بنگالی به دید فرهنگ بنگال «هندوگراییده» می نگریستند. بسیاری از حامیان اردو معتقد بودند که تنها یک زبان که بومی پاکستان نباشد، می تواند به عنوان زبان ملی شناخته گردد. این طرز تفکر مخالفت هایی را در بال غربی پاکستان نیز برانگیخته بود؛ زیرا در آن ناحیه هم گونه های زبانی متنوعی وجود داشتند. در سال ۱۹۶۷، ایوب خان، دیکتاتور نظامی، گفت: «بنگال شرقی … همچنان تحت تأثیر و نفوذ فرهنگ هندو است.» پس از ۱۹۵۲. کمیتهٔ عملی زبان مرکزی همه احزاب، با حمایت عوامی لیگ بنگلادش، تصمیم گرفت مراسم یادمان شهدای ۲۱ فوریه را برگزار کند. در نخستین سالگردی که برای کشته شدگان برگزار شد، مردم در سراسر بنگال شرقی سیاه به تن کر
دند. غالب ادارات، مراکز آموزشی و بانک ها به این خاطر تعطیل بودند. گروه های دانشجویی با دانشکده و ادارهٔ پلیس موافقت کردند که مطابق قانون رفتار کنند. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در تجمع عمومی داکا شرکت کردند. این گردهمایی با فراخوان رهبران اجتماع و برای آزادی فوری زندانیان سیاسی من جمله مولانا بهشانی، ترتیب داده شده بود. از سویی، سیاستمداران پاکستان غربی مثل فضل الرحمان با اعلام این که هر کس خواهان رسمیت بنگالی باشد، «دشمن ملت است»، موجب خشم معترضان محلی شدند. دانشجویان و شهروندان بنگال از ممنوعیت برگزاری سالگرد معترضان سرپیچی کردند. شب ۲۱ فوریهٔ ۱۹۵۴ در محوطهٔ دانشگاه داکا تظاهرات با اهتزاز پرچم های سیاه آغاز شد. جبههٔ متحد در ۱۹۵۴. در انتخابات مجلس سال ۱۹۵۴ سیاستمداران مخالف قدرت گرفتند. حزب حاکم مسلم لیگ، اپوزسیون جبههٔ متحد را که —به رهبری ابوالقاسم فضل الحق و عوامی لیگ— خواستار خودمختاری بیشتر برای پاکستان شرقی بود، تقبیح کرد؛ فلذا چندین تن از فعالان و رهبران جبههٔ متحد دستگیر شدند. در یک جلسهٔ پارلمانی مسلم لیگ، به ریاست نخست وزیر، محمد علی بوگرا، بالاخره به درخواست رسمیت زبان بنگالی رسیدگی شد. این مسئله موج بزرگ
ی از مخالفان را که دارای زبان های بومی مختلفی بودند، برانگیخت. حامیان اردو مانند مولوی عبدالحق هرگونه اعطای وضعیت رسمی به بنگالی را محکوم می کردند. او به شخصه ۱۰۰٬۰۰۰ تن از مخالفان تصمیم مسلم لیگ را گرد هم آورد. در نتیجه، طرح با شکست مواجه شد و جبههٔ متحد در مجلس مقننه پیروزی قاطعی به دست آورد؛ که این حاکی از افول بی سابقه و تاریخی آرای مسلم لیگ در مجلس بود. وزارت جبههٔ متحد دستور تأسیس آکادمی بنگلا را برای ترویج، گسترش و حفظ زبان، ادبیات و میراث بنگالی صادر کرد. با این حال، قدرت گیری جبههٔ متحد موقتی بود، چنان که فرماندار کل وقت، غلام محمد، دولت را ملغا کرد و از ۳۰ مه ۱۹۵۴ حکومت را رأساً به دست گرفت. جبههٔ متحد پس از پایان کار رژیم این فرماندار، در ۶ ژوئن ۱۹۵۵، مجدداً وزارت را تشکیل داد. با این وجود عوامی لیگ در این کامیانه سهیم نشد. با به قدرت رسیدن جبههٔ متحد، مراسم سالگرد ۲۱ فوریهٔ ۱۹۵۶ برای نخستین بار در فضایی آرام برگزار شد. دولت از پروژهٔ بزرگی برای ساخت بنای شهید منار جدید، حمایت نمود. نشست مجلس مؤسسان، جهت ابراز همدردی با خانوادهٔ دانشجویان مقتول توسط پلیس، به مدت پنج دقیقه سکوت نمود. تظاهرات گسترده
ای توسط رهبران بنگال تدارک دیده شد و تمامی کسب و کارها و ادارات عمومی نیز بسته شدند. وضعیت رسمیت زبان در قانون اساسی. در ۷ مه ۱۹۵۴، مجلس مؤسسان با پشتیبانی عامی لیگ به زبان بنگالی وضعیت رسمی بخشید. زمانی که قانون اساسی پاکستان در ۲۹ فوریهٔ ۱۹۵۶ تصویب شد، بنگالی در کنار اردو، مطابق سند ۲۱۴(۱)، به عنوان زبان رسمی اعلام شد. با این وجود در حکومت نظامی ایوب خان مجدداً اردو تنها زبان ملی کشور معرفی شد. در ۶ ژانویهٔ ۱۹۵۹، دولت نظامی از تک زبانی منصرف شد و مجدداً مطابق قانون اساسی ۱۹۵۶، هر دو زبان را رسمی دانست. آسام. خارج از مرزهای بنگال شرقی، جنبش برابری زبانی بنگال ها در ایالت آسام هند هم طرفدارانی یافت. در ۱۹ مه ۱۹۶۱، ۱۱ بنگالی معترض که خواهان رسمیت یافتن زبان خود بودند، با شلیک گلولهٔ پلیس در ایستگاه راه آهن سیلچار آسام کشته شدند. سپس زبان بنگالی در سه ناحیهٔ ی آسام، که بنگال ها دارای شمار بیشتر جمعیت آنجا بودند، به عنوان یکی از زبان های رسمی شناخته شد. استقلال بنگلادش. گرچه خواستهٔ رسمیت یافتن زبان در ۱۹۵۶ حل شد، حکومت نظامی ایوب خان منافع پاکستان غربی را بر پاکستان شرقی ترجیح می داد. علی رغم این که مردم پاکستا
ن شرقی داری شمار بیشتر جمعیت کشور بودند، در مسائلی همچون خدمات مدنی، نظامی، تأمین بودجه و دیگر کمک های دولتی، در اقلیت قرار داشتند. این مهمترین خواسته از حکومت نمایندگان در دولت تازه بود. عوامی لیگ اصلی ترین خواسته اش از حکومت را به وجود آوردن تعادل در اقتصاد ناحیه ها و از میان بردن اختلاف میزان رشد در مناطق عنوان می کرد، که در قالب جنبش ۶-پوینت، برای خودمختاری استانی بیشتر، بروز یافت. یکی دیگر از خواسته های جنبش مذکور تغییر نام پاکستان شرقی به «بنگلادش» (سرزمین/کشور بنگال) بود، که متعاقباً جنگ استقلال را در پی داشت. میراث. بنگلادش. جنبش زبان تأثیرات شگرفی بر فرهنگ مردم بنگلادش گذاشت و روح تازه ای بر گسترش و ترویج زبان، ادبیات و فرهنگ بنگالی دمید. ۲۱ فوریه، به عنوان روز شهید به یک تعطیلی ملی مهم تبدیل شد. نمایشگاه ماهانه ای به نام نمایشگاه کتاب اکوشی هر ساله به یاد این جنبش برگزار می شود. "اکوشی پاداک" ، یکی از بالاترین نشان های شهروندی بنگلادش، سالانه به یاد قربانیان جنبش اهدا می گردد. ترانه ای از عبدالغفار چودهاری به نام "اکوشر گان"که توسط شهید الطاف محمود تنظیم شد، و همچنین نمایشنامه ها، آثار هنری و اشعار،
نقش بسزایی در تحریک احساسات عمومی در طول جنبش داشتند. از همان فوریهٔ ۱۹۵۲، آثار هنری مانند شعرها، ترانه ها، رمان ها، نمایشنامه ها، فیلم ها، کارتون ها و نقاشی ها، از زاویه های گوناگون به این جنبش پرداختند. از معروف ترینِ آنها می توان به اشعار "بُرُنمالا، عمر دوخینی برونمالا" و "فوریهٔ ۱۹۶۹" سرودهٔ شمس الرحمان، فیلم سینمایی "برگرفته از زندگی" ساختهٔ ظاهر ریحان، نمایشنامهٔ "کوبور" ساختهٔ مونیر چودهاری و رمان "اکوشی فوریه" اثر ریحان و "آرتوناد" از شوکت عثمان اشاره کرد. دو سال پس از تخریب اولین بنای یادبود، یک "شهید منار" (یادمان شهدا) جدید، برای یادبود دانشجویان کشته شده، در سال ۱۹۵۴ احداث شد. کار ساخت این بنای بزرگ با معماری حمیدالرحمان در سال ۱۹۵۷ با حمایت وزارت جبههٔ متحد آغاز شد. مدل حمیدالرحمان شامل مجموعه ای بزرگ در محوطهٔ دانشکدهٔ پزشکی داکا بود. طراحی این بنا شامل یک ستون نیم دایره بود که نمادی از مادر و فرزند شهیدش در میانهٔ تصویر جای دارد. اگرچه قانون مالیات ۱۹۵۸ کار ساخت بنا را با مشکل مواجه کرد، ساختمان مذکور در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۶۳ توسط مادر ابوالبرکت، حسنه بیگم، تکمیل و افتتاح شد. نیروهای نظامی پاکستان د
ر زمان جنگ آزادی بخش بنگلادش در سال۱۹۷۱ بار دیگر بنای یادبود را ویران کردند ولی دولت بنگلادش مجدداً در سال ۱۹۷۳ آن را بازسازی نمود. نخستین تلویزیون خصوصی بنگلادش، اکوشی تلویزیون هم به احترام این جنبش نامگذاری شده است. هند. ایالات بنگال غربی و تریپورا در هند هم ۲۱ فوریه را به تکریم قربانیان گمنام می گذرانند. علاوه بر این، همهٔ مردمان بنگالی در هند و این سوی مرزها، این روز را به یاد کشته های زبان اول گرامی می دارند. در ایستگاه قطار سیلچار تصاویر و یادمانی از ۱۱ دانشجوی مقتول قرار داده شده و به آنجا ایستگاه قطار بهاشا شهید می گویند. در جهان. بنگلادش رسماً به یونسکو پیشنهاد داد ۲۱ فوریه به عنوان روز جهانی زبان مادری ثبت گردد. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۹۹۹ و در ۳۰مین اجلاس عمومی یونسکو، این پیشنهاد به اتفاق آرا مورد موافقت قرار گرفت.
آسخات دل محمدف یک کشتی گیر فرنگی کار اهل قزاقستان است.
عبدالله آدم حمدوک آدم (زاده ۱ ژانویه ۱۹۵۶) نخست وزیر سودان از ۲۱ اوت ۲۰۱۹ تاکنون است. پیش از این، وی معاون دبیرکل سابق کمیته اقتصادی آفریقا وابسته به سازمان ملل متحد بود. وی مدتی به عنوان اقتصاددان و کارشناس اصلاحات و مدیریت بخش دولتی و مدیریت نهادهای دمکراتیک و برگزاری انتخابات فعالیت داشته است. پس از انتقال قدرت از شورای نظامی انتقالی به شورای حاکمیت سودان، شورای حاکمیت حمدوک را در دوره انتقالی به عنوان نخستوزیر منصوب کرد. او در ۲۱ اوت ۲۰۱۹ سوگند یاد کرد. او در جریان کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ ربوده شد و به مکانی نامعلوم منتقل شد. وی مجدداً در ۲۱ نوامبر به عنوان نخست وزیر تعیین شد. تحصیلات. وی دوره کارشناسی اقتصاد کشاورزی را در دانشگاه خرطوم گذراند. سپس مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد و دکترای همین رشته را از دانشکده مطالعات اقتصادی دانشگاه منچستر در انگلیس دریافت کرد. سوابق شغلی. عبدالله حمدوک از سال ۱۹۸۱ تا سال ۱۹۸۷ در وزارت دارائی سودان اشتغال داشت. سپس عازم زیمبابوه شد و تا سال ۱۹۹۵ در یک شرکت مشاوره خصوصی فعّالیت کرد. سپس در همین کشور به عضویت سازمان بین المللی کار درآمد و تا سال ۱۹۹۷ با این نهاد بین المللی
همکاری کرد. پس از آن حدوداً به مدت چهار سال دربانک توسعه آفریقا درساحل عاج مشغول به کار شد. سپس به کمیته اقتصادی آفریقا وابسته به سازمان ملل متحد در آدیس آبابا پیوست و مسئولیت های متعددی از جمله معاونت دبیرکلی این سازمان را تجربه کرد. حمدوک طی سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸، در مؤسسه بین المللی دموکراسی و کمک کننده در برگزاری انتخابات فعالیت داشت. پس از آن، از سال ۲۰۱۱ به عنوان کارشناس ارشد اقتصادی و معاون دبیرکل کمیته اقتصادی آفریقا به کار خود ادامه داد. سال ۲۰۱۶ بان کی مون دبیرکل وقت سازمان ملل متّحد وی را به عنوان معاون دبیر اجرایی کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متّحد در آفریقا منصوب کرد. نخست وزیری. نام حمدوک سال ۲۰۱۹ طی اعتراضات مردم سودان که منجر به برکناری عمر البشیر از ریاست جمهوری این کشور شد به عنوان یکی از نامزدهای اصلی پست نخست وزیری تحت حاکمیت شورای نظامی به ریاست عبد الفتاح البرهان مطرح گردید. پس از انتقال قدرت از شورای نظامی انتقالی به شورای حاکمیت سودان، شورای حاکمیت حمدوک را در دوره انتقالی به عنوان نخستوزیر منصوب کرد. او در ۲۱ اوت ۲۰۱۹ سوگند یاد کرد. او در جریان کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ ربوده شد و به مکا
نی نامعلوم منتقل شد. در ۲ ژانویه ۲۰۲۲، حمدوک در یک سخنرانی تلویزیونی استعفای خود را از نخست وزیری اعلام کرد و گفت که کشور در نقطه عطف خطرناکی قرار دارد و برگزاری یک میزگرد برای دستیابی به یک توافق جدید برای انتقال سیاسی سودان به دموکراسی مورد نیاز است. به گفته منابع، استعفای حمدوک به دلیل عقب نشینی ارتش از توافقنامه «عدم مداخله» صورت گرفت.
میکالای استادوب یک کشتی گیر فرنگی کار اهل بلاروس است. وی در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در سال ۲۰۲۱ موفق به کسب مدال برنز دسته ۹۷ کیلوگرم شده است. منابع. ۲. استاد وب
اتابیک عزیزوف یک کشتی گیر فرنگی کار اهل قرقیزستان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
فوم حافظه دار از پلی اورتان و مواد شیمیایی افزودشونده دیگر (برای بالا رفتن ویسکوزیته و چگالی آن) تشکیل شده است. اغلب به عنوان فوم پلی اورتان ویسکوالاستیک یا فوم پلی اورتان کم مقاومت (LRPu) شناخته می شود. حباب های کف یا سلول ها باز هستند و ماتریسی را ایجاد می کنند که از طریق آن هوا می تواند حرکت کند. فوم حافظه دار با چگالی بالاتر در واکنش به گرمای بدن نرم می شود و به آن اجازه می دهد تا در عرض چند دقیقه شکل بدن را به خود بگیرند. فوم های جدید با سرعت بیشتری به شکل اصلی خود برمی گردند. تاریخچه. فوم حافظه دار در سال ۱۹۶۶ طبق قراردادی توسط مرکز تحقیقات آمس ناسا برای بهبود ایمنی کوسن های هواپیما ساخته شد. فوم حافظه دار حساس به دما در ابتدا به عنوان «فوم فنری آهسته» نامیده می شد، امروز آن را فوم گرم می نامند. فوم با ایجاد گاز در یک ماتریس پلیمری به وجود می آید، فوم دارای یک ساختار جامد سلولی باز است که با فشار بر روی آن تطبیق می یابد، و در نهایت به آرامی به شکل اصلی خود بازمی گردد. در مراحل بعدی این فوم در وسایل پزشکی مانند پدهای میز اشعه ایکس و تجهیزات ورزشی مانند آسترهای کلاه ایمنی فوتبال آمریکایی استفاده شده است.
هنگامی که ناسا در اوایل دهه ۱۹۸۰ فوم حافظه را در عرضه عمومی قرار داد، شرکت Foordala World Foams یکی از معدود شرکت هایی بود که مایل به کار با فوم بود، چرا که روند تولید دشوار و غیرقابل اعتماد بود. محصول آن ها درنهایت در سال ۱۹۹۱، تحت عنوان «تشک سوئدی حرارتی» تجاری شد. کاربردهای فوم حافظه دار. فوم حافظه دار به سرعت در دستگاه های پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. برای مثال، معمولاً در مواردی مورد استفاده قرار می گرفت که بیمار بایستی برای مدت زمان نامشخصی در تخت خود بدون حرکت بماند. فشار برخی از مناطق بدن روی تخت جریان خون به منطقه را مختل می کند و باعث به وجود آمدن زخم بستر می شود. تشک های فوم حافظه دار باعث کاهش چشمگیر چنین حوادثی می شوند. فوم حافظه دار در ابتدا بسیار گران بود. متداول ترین کاربردهای داخلی آن تشک، بالش، کفش و پتو است. همچنین دارای مصارف پزشکی مانند بالشتک های ویلچر، بالش های تخت خوابی بیمارستانی و بالشتک برای افرادی است که از دردهای طولانی مدت یا مشکلات حرکتی رنج می برند. یک بالش گردن فوم حافظه دار ممکن است درد مزمن گردن را کاهش دهد. خواص نگهداری گرمایش آن می تواند به بیمارانی که گرما منجر به کاهش د
رد آن ها می شود نیز کمک کند. خصوصیات نگهدارنده گرما در هنگام استفاده در تشک و بالش می تواند یک ضرر نیز محسوب شود، بنابراین در فوم حافظه دار نسل دوم، شرکت ها استفاده از ساختار سلول باز برای بهبود تنفس را آغاز کردند. در سال ۲۰۰۶، نسل سوم فوم حافظه دار معرفی شد. فوم حافظه ژل یا ویسکوژل از ژل هایی تشکیل شده است تا گرمای بدن به دام افتاده را کاهش دهد، و زمان برگشت فنری را سرعت بخشیده و به نرم تر شدن تشک کمک کند. پس از توسعه فوم حافظه دار، مواد دیگری مانند آلوئه ورا، عصاره چای سبز و ذغال فعال به ترکیب فوم برای کاهش بو و حتی آروماتراپی در هنگام خواب افزوده شده است. همچنین از ریون در پوشش های تشک بافته شده بر روی تخت های فوم حافظه دار استفاده شده است تا رطوبت را از بدن دور کند و باعث افزایش راحتی شود. خواص فیزیکی فوم حافظه دار. تشک فوم حافظه دار معمولاً از سایر تشک های فوم متراکم تر است و این باعث شده است که هم مستحکم تر و هم سنگین تر باشد. تشک های فوم حافظه دار اغلب با قیمت های بالاتر از تشک های قدیمی فروخته می شوند. فوم حافظه دار مورد استفاده در تشک ها معمولاً در تراکم هایی کمتر از ۲۴ کیلوگرم بر متر مکعب تا ۱۲۸ کیل
وگرم بر متر مکعب تولید می شود. بیشتر فوم های حافظه استاندارد دارای چگالی ۱۶–۸۰ کیلوگرم بر متر مکعب هستند. خاصیت سختی (سخت تا نرم) فوم حافظه دار در تعیین راحتی استفاده می شود. سختی با درجه تورم نیروی تورفتگی فوم (IFD) اندازه گیری می شود. با این حال، این یک اندازه گیری کامل از احساس «نرمی» یا «سفتی» نیست. فوم با IFD بالاتر اما تراکم کمتر می تواند هنگام فشرده شدن احساس نرمی بیشتری را به وجود آورد. تشک های فوم حافظه دار. فوم های حافظه دار نسل دوم و سوم دارای ساختار سلول باز هستند که با قالب گیری به بدن درهنگام خواب در برابر گرما و وزن بدن واکنش نشان می دهند. تولیدکنندگان ادعا می کنند که این امر در نقاط فشار برای تسکین درد و ترویج خواب آرام تأثیرگذار است، اگرچه هیچ مطالعه عینی در مورد مزایای ادعا شده از تشک های فوم حافظه وجود ندارد. تشک های فوم حافظه دار گرمای بدن را حفظ می کنند، بنابراین در هوای گرم بیش از حد گرم می شوند. فوم های حافظه دار از نوع ژل به دلیل قابلیت تنفس بیشتر، سردتر هستند. انواع تشک های فوم حافظه دار. سه نوع تشک فوم حافظه دار وجود دارد:
فرهاد مجدم (زادهٔ ۵ مرداد ۱۳۶۱ در شیراز – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸ در ملارد) یکی از کشته شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. فرهاد مجدم، ۵ مرداد سال ۱۳۶۱ در خانواده ای اهل آبادان، در شیراز متولد شد. او دارای ۲ برادر و ۲ خواهر و مجرد بود. وی مدت ها به همراه برادرانش به دست فروشی مشغول بود تا توانست با کمک آنان، مغازه ای تهیه کرده و به مانتو فروشی مشغول شود. او ساکنِ مارلیک (سرآسیاب) ملارد بود. کشته شدن. فرهاد مجدم، شب ۲۶ آبان ۱۳۹۸ هنگامی که تازه از کار روزانه به منزل بازگشته بود و قصد خوردن شام داشت، به دلیل قطع برق محله و به منظور آوردنِ خواهر و خواهرزاده اش که خانه شان در نزدیکی آنان بود، با لباس های راحتی از منزل خارج می شود. در ابتدای کوچه زنی را می بیند که تیر خورده است، ناگاه فریاد می کشد: «این را کشتید این را کشتید». در همین حال خود او هم مورد اصابت گلوله قرار می گیرد. فرهاد مجدم ساعت ۲۲:۳۰ دقیقهٔ یکشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۸ در نزدیکی منزلش، نبش جادهٔ ملارد و خیابان بهاره غربی در محلهٔ سرآسیاب ملارد، از ناحیهٔ سر مورد اصابت مستقیم گلوله قرار گرفت و جان باخت. پیکر او روز شنبه ۲ آذر ۱۳۹۸ در بهشت رضوان شهریار
مسابقات قهرمانی بسکتبال آسیا ۱۹۶۰ نخستین دورهٔ قهرمانی آسیا برای مردان می باشد که از ۱۶ تا ۲۸ ژانویه در مانیل، فیلیپین برگزار گردید.
سپیدرخ کمربنددار نام یک گونه از سرده سپیدرخ ها است.
آب روهای شاهی گرمسیری نام یک سرده از خانواده آسیابک های آب نشین است.
دُم سوزنی ها نام یک سرده از خانواده آسیابک های آب نشین است.
دم سوزنی اتنبارو نام یک گونه از سرده دم سوزنی ها است.
دم سوزنی تنومند نام یک گونه از سرده دم سوزنی ها است.
دم سوزنی آسیایی نام یک گونه از سرده دم سوزنی ها است.
دم سوزنی عاجی یا دم سوزنی پیسه نام یک گونه از سرده دم سوزنی ها است.
آسیابک های دُم چماقی نام یک خانواده از زیرراسته آسیابک است.
بال بستگان نام یک خانواده از بالاخانواده آب نشین واران است.
دُم بَبریان نام یک خانواده از زیرراسته آسیابک است.
بال بسته کوهستانی نام یک گونه از سرده بال بسته ها است.
بال بسته چماق دار نام یک گونه از سرده بال بسته ها است.
بال بسته گرمسیری نام یک سرده از خانواده دم ببریان است.
بال بسته معمولی نام یک گونه از سرده بال بسته ها است.
دم سوزنی لاغر نام یک گونه از سرده دم سوزنی ها است.
آب روهای چشم سبز نام یک خانواده از زیرراسته آسیابک است.
زیبابال واران نام یک بالاخانواده از راسته سنجاقک سانان است.
بسکتبال قهرمانی باشگاه های غرب آسیا ۲۰۰۳،ششمین دوره مسابقات جام قهرمانی غرب آسیا بود، این مسابقات از یازدهم تا سیزدهم ژوئن در تهران پایتخت ایران برگزار شد. پیوند به بیرون. www.asia-basket.com منابع. 1st day results 2nd day results 3rd day results
کریپتو ای. جی () یکی از بزرگترین شرکتهای فعال در زمینه تولید تجهیزات رمزگذاری بود. سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا، و دستگاه امنیتی آلمان برای ده ها سال به طور مخفیانه صاحب این شرکت بودند.
محمّد حنیف (زادهٔ ۱۳۳۹، بروجرد) رمان نویس و پژوهشگر ادبیات داستانی، برگزیده جوایزی چون کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، جایزه جلال آل احمد، جایزه ادبی حبیب غنی پور، جشنواره قلم زرین، کتاب سال دفاع مقدس و جشنواره تجلیل از پژوهشگران و فناوران برتر کشوراست. زندگی. حنیف در محلّهٔ دودانگه یا خیابان جعفری بروجرد به دنیا آمد؛ شرقی ترین محله بروجرد که کارگرنشین و فقیرنشین بود. کودکی و نوجوانی در کنار تحصیل انواع کارهای یدی را تجربه کرد؛ دورهٔ ابتدایی را در مدرسه محمدرضاشاه و راهنمایی را در مدرسه مهرگان بروجرد گذراند و سپس دیپلم خود را از دبیرستان پهلوی بروجرد گرفت. سپس آموزگار شد و در روستاهای بیاتان بروجرد و رشیدی ازنا به تدریس پرداخت. پس از یک دوره اخراج و انقطاع از معلمی در سال ۱۳۶۲ به دانشگاه رفت. دوره کارشناسی دبیری تاریخ را در دانشگاه تربیت معلم تهران گذراند و سال ۱۳۶۴ دورهٔ کوتاهی را در جنگ ایران-عراق به عنوان قصه نویس سپری کرد. سپس دو بار در سال های ۱۳۶۶ و ۱۳۷۰ مجدداً برای شغل معلمی اقدام کرد، اما گزینش آموزش و پرورش او را به دلایل بی پایه سیاسی رد کرد. دوره کارشناسی ارشد را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرک