Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یلادی به عقب تاریخ گذاری شود. روایات اولیه از دیوار اسکندر. بناکردن دروازه ها در کوه های قفقاز توسط اسکندر، به منظور بازپس زدن مردمانی که به عنوان گوگ و ماگوگ [یاجوج و ماجوج] شناسایی شده اند، سرمنشأ باستانی دارد و دیوار به عنوان "دروازه های اسکندر" یا "دروازه های کاسپین" شناخته می شود. نام دروازه های کاسپین در اصل به منطقه باریکی در گوشه جنوب شرقی دریای کاسپین (دریای خزر) اعمال می شد، که از میان آن در واقع اسکندر به تعقیب اردشیر چهارم در ۳۲۹ پیش ازمیلاد لشکرکشی کرد، اگرچه او برای استحکام آن توقف نکرد. این منطقه توسط مورخان خیال پردازتر اسکندر به گذرگاه های میان قفقاز، در سوی دیگر کاسپین، منتقل شد. مورخ یهودی فلاویوس یوسیفوس (۳۷–۱۰۰ پیش ازمیلاد) ذکر می کند که: یوسیفوس همچنین می نگارد که مردم ماگوگ، "ماگوگایتس" [یا ماجوجیان] با سکاها هم نام بودند. بنا به گفته "اندرو رونی اندرسون" این به تنهایی حاکی از آن است که، عناصر اصلی داستان، شش قرن قبل از وحی قرآن از قبل حاضر بودند، نه این که خود داستان به فرم منسجمی که در روایت قرآنی ظاهر می شود معروف و شناخته شود. به طور مشابه، ٰژروم قدیس در "نامه ۷۷" خود ذکر می کند که،
ژروم در تفسیرش بر حزقیال (۳۸:۲)، اقوام مستقر در فرای رشته کوه قفقاز و نزدیک دریای آزوف را به عنوان گوگ و ماگوگ تعیین همسان می کند؛ بنابراین افسانه دروازه های اسکندر با افسانه گوگ و ماگوگ از کتاب مکاشفه یوحنا درآمیخته شد. این نظر مطرح شده است که هجوم هون ها در ۳۹۵ پیش ازمیلاد از عرض کوه های قفقاز به ارمنستان و سوریه، تلفیق افسانه گوگ و ماگوگ به درون "رمانس اسکندر" را تهییج کرد. دیوار اسکندر در افسانه های مسیحی. افسانه های مسیحی، از دروازه های کاسپین (دروازه های اسکندر)، همچنین شناخته شده تحت عنوان دیوار اسکندر، سخن می رانند، که توسط اسکندر کبیر در رشته کوه قفقاز ساخته شد. چندین تقریر مختلف از این افسانه را می توان یافت. در داستان، اسکندر کبیر دروازه ای آهنی را میان دو کوه، در انتهای زمین می سازد، تا از تباه سازی اراضی توسط قشون گوگ و ماگوگ جلوگیری کند. افسانه مسیحی به مدت کوتاهی قبل از نوشتن قرآن، نگاشته شد و به طور تنگاتنگی با داستان ذوالقرنین مطابقت می کند. این افسانه نامه ای کاذبه را از اسکندر خطاب به مادرش شرح می دهد، که در آن می نویسد: این نامه های مجعول العنوان از اسکندر به مادرش المپیا و معلم خصوصیش ار
سطو، که ماجراجویی های حیرت آورش را در انتهای دنیا وصف می کنند، به ریسنشن آلفای اصلی یونانی بازمی گردد که در قرن ۴ میلادی در اسکندریه نوشته شد. نامه ها «به زبان ادبی آوردن یک روایت زنده محبوب» هستند که حداقل به مدت سه قرن قبل از این که قرآن نوشته شود در حال تکامل بوده اند. روایات قرون وسطایی از دیوار اسکندر. چندین شخصیت تاریخی، هم مسلمان و هم مسیحی، به دنبال دروازه های اسکندر جستجو کردند و چندین تعیین هویت مختلف با دیوارهای واقعی انجام شد. در طول قرون وسطی، داستان دروازه های اسکندر در ادبیات سیاحتی همچون "سفرهای مارکو پولو" (۱۲۵۱–۱۳۲۴ میلادی) و "سفرهای جان ماندویل" گنجانده شد. "رمانس اسکندر"، دروازه های اسکندر را، به طور گوناگونی، با گذرگاه دریال، گذرگاه دربند (روسیه)، دیوار بزرگ گرگان و حتی دیوار بزرگ چین همسان دانسته است. در شکل اصیل افسانه، دروازه های اسکندر در گذرگاه دریال واقع شده است. در نسخه های بعدی افسانه های مسیحی، که قدمتشان به حول و حوش زمان امپراتور هراکلیوس (۵۷۵–۶۴۱ میلادی) بازمی گردد، دروازه ها در عوض در دربند واقع شده اند، شهری واقع در نوار باریکی از خشکی میان دریای خزر و رشته کوه قاف، که استحک
امات ساسانی به اشتباه با دیواری که توسط اسکندر ساخته شده همسان دانسته شد. در "سفرهای مارکو پولو"، دیوار واقع در دربند با دروازه های اسکندر همسان دانسته می شود.. دروازه های اسکندر اغلب عموماً با دروازه های کاسپین در دربند همسان دانسته می شود، که سی برج رو به شمالش به طور چهل کیلومتر میان دریای خزر و رشته کوه قفقاز کشیده شد، که مؤثرا گذر در سرتاسر قفقاز را بلوکه کند. مورخان بعدی این افسانه ها را دروغ می بینند: در جهان اسلام، چندین مأموریت اکتشافی برای تلاش در جهت یافتن و بررسی دیوار اسکندر، خصوصاً دروازه های کاسپین دربند، تقبل شد. یک مأموریت اکتشافی اولیه توسط خود خلیفه عمر (۵۸۶–۷۴۴ میلادی)، در طول حمله اعراب به ارمنستان انجام شد، جایی که آنان از ارمنی های مسیحی شکست خورده دربارهٔ دیوار اسکندر در دربند شنیدند. مأموریت اکتشافی عمر توسط مفسران پرآوازه قرآن، طبرانی (۸۷۳–۹۷۰ میلادی) و ابن کثیر (۱۳۰۱–۱۳۷۳ میلادی)، و توسط جغرافی دان مسلمان یاقوت حموی (۱۱۷۹–۱۲۲۹ میلادی) ثبت شده است: دویست سال بعد، خلیفه عباسی واثق (؟ –۸۴۷ میلادی) گروهی اعزامی را برای بررسی دیوار ذوالقرنین در دربند روسیه گسیل کرد. گروه اعزامی توسط Sall
am-ul-Tarjuman رهبری می شد، کسی که مشاهداتش توسط یاقوت الحموی و توسط ابن کثیر ثبت شده است: جغرافی دان مسلمان یاقوت حموی اضافه بر این در تعدادی از جاها در کتابش دربارهٔ جغرافیا همین نظر را بیان می کند؛ برای مثال تحت سرتیتر «خزر» (کاسپین) می نویسد: خلیفه هارون الرشید (۷۶۳–۸۰۹ میلادی) حتی مدتی را به زندگی در دربنت گذراند. اگرچه همه سیاحان و محققان مسلمان، دیوار ذوالقرنین را با دروازه های کاسپین دربنت مرتبط نمی کنند. برای مثال، جهانگرد مسلمان ابن بطوطه (۱۳۰۴–۱۳۶۹ میلادی، به دستور سلطان دهلی، محمد بن تغلق به چین سفر کرد و در رخدادنامه سفر خود توضیح می دهد که «میان این [شهر Zaitun در فوجیان] و استحکامات یاجوج و ماجوج شصت روز سفر [فاصله] است.» مترجم رخدادنامه سفر ذکر می کند که ابن بطوطه دیوار بزرگ چین را با آنچه که ادعا می شود ذوالقرنین ساخته اشتباه گرفته است. عجوج و مجوج. در قرآن، آن کسانی را که ذوالقرنین پشت یک دیوار محصور می کند، که از هجوم آنان به زمین (Earth) جلوگیری کند، جز عجوج و مجوج (یاجوج و ماجوج) نیستند. در فرجام شناسی اسلامی، قبل از روز قضاوت (قیامت)، یاجوج و ماجوج این دروازه را نابود می کنند، که این به
آنان اجازه می دهد تا زمین را تباه کنند، همان طور که در قرآن توضیح داده شده: عجوج و مجوج در افسانه های مسیحی. در افسانه مسیحی سریانی، اسکندر کبیر ایل عجوج و مجوج (Gog and Magog) را پشت دروازه ای بسیار محکم میان دو کوه محصور می کند، که از هجوم عجوج و مجوج به زمین (Earth) جلوگیری می کند. علاوه بر این، در افسانه مسیحی نوشته شده است که در آخرالزمان خدا موجب می شود تا دروازه عجوج و مجوج نابود شود، که به ایل عجوج و مجوج اجازه دهد زمین را تباه سازند. افسانه مسیحی سریانی، زمین تختی را وصف می کند که خورشید به دورش می گردد و دورش با رشته کوه پاروپامیز (هندوکش) فراگرفته شده است. و بعد هم رشته کوه پاروپامیز توسط پهنه باریکی از خشکی که توسط دریای اقیانوس خطرناکی به نام اوکئانوس فراگرفته شده است. در درون این پهنه خشکی میان رشته کوه پاروپامیز و اوکئانوس بود که اسکندر گاگ و مگاگ را محصور می کند، تا که نتوانند از کوه ها عبور کنند و زمین (Earth) را مورد هجوج قرار دهند. افسانه وصف می کند که «پیرمرد خردمند» این جغرافیا و کیهان شناسی زمین را به اسکندر توضیح می دهد، و آن گاه اسکندر برنامه می ریزد تا گاگ و مگاگ را پشت دروازه ای بسیا
ر محکم در میان گذرگاه باریکی در انتهای زمین تخت محصور کند. اعتقادات زمین تختی در مذهب مسیحیت اولیه گوناگون بود و کشیشان مذهب در رویکردهای گوناگونی سهیم بودند. آنانی که به بینش ارسطو و افلاطون نزدیک تر بودند، مانند اوریجن، به طرزی ملایم در باور به زمینی کروی شرکت داشتند. روایتی ثانوی، که قدیس بازیل قیصریه و قدیس آگوستین بر آن بودند، ایده زمین گرد و جاذبه شعاعی را پذیرفت، لکن به نحوی نقادانه. علی الخصوص آنان شماری از شک و تردیدها را دربارهٔ متناظرات جغرافیایی (antipodes) و دلایل فیزیکی برای جاذبه شعاعی خاطرنشان کردند. با این حال، رویکردی زمین تختی کم و بیش توسط تمامی کشیشانی که از ناحیه سوریه می آمدند، مشترک بود، کسانی که بیش تر تمایل داشتند تا نص عهد عتیق را دنبال کنند. Diodore of Tarsus (؟ –۳۹۰ میلادی)، Cosmas Indicopleustes (قرن ۶ام)، کریسوستوم (۳۴۷–۴۰۷ میلادی) به سنت زمین تخت تعلق داشتند. روایات قرون وسطایی گاگ و مگاگ. در ادبیات مسیحی "رمانس اسکندر"، گاگ و مگاگ گاهی اوقات با خزرها مرتبط دانسته می شدند، قومی ترک که نزدیک دریای خزر زندگی می کردند. در اثر متعلق به قرن ۹ میلادی با نام "Expositio in Matthaeum Ev
angelistam"، راهب بندیکتی، Christian of Stavelot، به خزرها به عنوان نوادگان گاگ و مگاگ اشاره می کند، و می گوید که آنان «"ختنه شده اند و تمام [قوانین شرعی] یهودیت را به خود می بینند"»، خزرها قومی در آسیای مرکزی بودند که با یهودیت پیوندی پرپیشینه داشتند. روایتی گرجی که در رویدادنامه ای انعکاس پیدا کرده است، همچنین خزرها را با گاگ و مگاگ همسان می داند، بیان می کند که آنان «مردانی وحشی با چهره هایی وحشت انگیز و سلوک حیوانات وحشی، خورندگان خون» هستند. عالمان مسلمان پیشینی که دربارهٔ ذوالقرنین می نویسند همچنین گاگ و مگاگ را با خزرها مرتبط دانسته اند. ابن کثیر (۱۳۰۱–۱۳۷۳ میلادی)، مفسر مشهور قرآن، در اثرش، "البدایة و النهایة" ("آغاز و پایان")، گاگ و مگاگ را با خزرهایی که میان دریای سیاه و خزر زندگی می کردند همسان دانسته است. جهانگرد مسلمان احمد بن فضلان، در سفرنامه اش در ارتباط با مأموریت دیپلماتیکش در ۹۲۱ میلادی به سوی بلغارستان ولگا (دست نشانده ای از امپراتوری خزرها)، عقیده ای دربارهٔ این که گاگ و مگاگ اجداد خزرها باشند را یادداشت می کند. عالمان مسلمان خزرها را با ذوالقرنین مرتبط دانسته اند درست همان طور که افسانه
های مسیحی خزرها را با اسکندر کبیر مرتبط دانسته اند. محل طلوع خورشید. جنبه ای عجیب و ویژه از داستان ذوالقرنین در قرآن این است که سفر ذوالقرنین به «محل طلوع خورشید» و «محل غروب خورشید» را وصف می کند، جایی که او دید خورشید دارد به درون برکه ای گل آلود (یا غلیان) از آب (یا لجن و گل و لای) غروب می کند. ذوالقرنین همچنین قومی را نزدیک به «محل طلوع خورشید»، و در می یابد که این قوم به یک جورهایی «هیچ حفاظی» ندارد. ابن کثیر (۱۳۰۱–۱۳۷۳ میلادی) در تفسیر قرآن خود، توضیح می دهد که آیه ۸۹ سوره کهف به دورترین نقطه ای که می توان به غرب سفر کرد ارجاع دارد: در این تفسیر ابن کثیر میان انتهای زمین (فرضاً تخت) و «محلی در آسمان»، محلی که گمان می شد خورشید آن جا غروب می کند («قرارگاه» خورشید) تمایز قائل می شود. ابن کثیر بحث می کند که بله ذوالقرنین به دورترین مکانی که می توان به غرب سفر کرد رسید، اما نه به «قرارگاه» خورشید، و ادامه می دهد تا ذکر کند که اهل کتاب (یهودیان و مسیحیان) اسطوره هایی تعریف می کنند دربارهٔ این که ذوالقرنین چنان دور به آن طرف تر انتهای زمین سفر کرد که خورشید «پشت او» بود. این نشان می دهد که ابن کثیر از افسانه
های مسیحی آگاهی داشته و این حاکی از این است که ابن کثیر اسطوره های مسیحی دربارهٔ اسکندر را این طور که به شخصیت یکسانی همان ذوالقرنین ذکر شده در قرآن اشاره دارند مورد ملاحظه قرار می داده است. بن مایه ای (تِمی) مشابه در چندین جا در متون حدیث اسلامی، در صحیح بخاری و صحیح مسلم به طور مبسوط شرح داده شده است: بر محل غروب خورشید همچنین توسط طبری (۸۳۸–۹۲۳ میلادی) و قرطبی (۱۲۱۴–۱۲۷۳ میلادی) تفسیر شده است و، مثل ابن کثیر، آنان نسبت به پنداشت تحت الفظی از غروب خورشید در چشمه ای تیره [یا گل آلود] دودلی هایی نشان داده اند. عالم اسلامی مؤخر امام سیوطی (۱۴۴۵–۱۵۰۵ میلادی) همچنین بر این عقیده بود که زمین تخت است. محل طلوع خورشید در افسانه های اسکندر. افسانه مسیحی، بسیار پرجزئیات تر از نسخه قرآن است و با طول و تفصیل کیهان شناخت زمین را که داستان بر آن دلالت دارد به طور مبسوط شرح می دهد: این بن مایه کهنِ شخصیتی افسانه ای که به انتهای زمین سفر می کند همچنین در حماسه گیلگمش یافت شده است، که قدمتش به ۲۰۰۰ پیش ازمیلاد بازمی گردد، که این آن را یکی از قدیمی ترین آثار از نوشته های ادبی می سازد. در شعر حماسی، در لوح نه، گیلگمش بر سفری
اکتشافی برای آب حیات به دنبال یافتن نامیرایی مصمم می شود. گیلگمش مسافت زیادی را به شرق سفر می کند، به گذرگاه های کوهستانی انتهاهای زمین جایی که با موجودات مختلف از جمله خرس ها و شیرهای کوهی هیولاوار گلاویز می شود و ذبحشان می کند. بالاخره به دو قله کوه Mashu در انتهای زمین می رسد، که از آن جا خورشید از دنیای دیگر طلوع می کند، که دروازه اش توسط موجودات عقربی مخوفی محافظت می شود. بعد از این که گیلگمش آنان را قانع می کند که بگذارند بگذرد، الوهیت و بی پروایی خود را بیان می کند، به او اجازه می دهند تا از طریق دروازه رهسپار شود، و از درون تونل تاریک سفر می کند، همان جایی که خورشید هر شب سفر می کند. درست قبل از این که نزدیک است خورشید به او برسد، و همراه با برخورد شلاق وار یخ و "باد شمال" به او، به انتها می رسد. جهان انتهای تونل سرزمین عجایب درخشنده ای (پر روح و نشاطی) است پر از درختان با برگ هایی از جواهرات. فصل ۱۷ام کتاب کاذبه انوش سفری را به غرب دور وصف می کند جایی که آتش غرب هر غروب خورشیدی را به خود جلب می کند و رودی از آتش به دریای بزرگ غربی ریخته می شود. فصل های ۷۲–۸۰ طلوع ها و غروب های خورشید را از خلل ۱۲ مدخ
ل (پورتال) فلک در شرق و غرب وصف می کند. اسطوره زمینی تخت که توسط یک اقیانوس که درون آن خورشید غروب می کند محصور شده است همچنین در ایلیاد، شعر حماسی معروفی که توسط هومر نوشته شده است و قدمتش ۹۰۰ پیش ازمیلاد تعیین شده، وصف شده است. همچنین داستان آفرینش در کتاب مقدس عبری، در پیدایش ۱:۱۰، (قدمتش ۹۰۰–۵۵۰ پیش ازمیلاد تعیین شده) توسط پژوهشگران به این عنوان که زمینی تخت که توسط دریای محصور شده است را وصف می کند به حساب آوره شده است. مورخ یونان باستان هرودوت (۴۸۴–۴۲۵ پیش ازمیلاد) نیز در توصیفاتش از هند، حکایتی از «انتهای زمین» از جانب شرق را ارائه می کند. او گزارش کرده است که در هند به جای این که ظهر داغ ترین بخش روز باشد، حرارت خروشید در صبح به شدت آتشین است، این فقط وقتی منطقی بود که صبح به علت مجاورت خورشید به طور غیرقابل تحملی پرحرارت باشد. سفرهای اسکندر. قرآن و "رمانس اسکندر" هر دو این مطلب را دارا هستند که ذوالقرنین (یا اسکندر) مقدار زیادی سفر کرد. در داستان قرآن دربارهٔ ذوالقرنین، «خدا نسبت به هر چیزی به او راهی داد» (یا به طور تحت اللفظی، «ما به او رشته [وسیله، طریق، شیوه] همه چیز را دادیم» ۱۸:۸۴) او مسافت زیا
دی به اندازه رسیدن به انتهاهای زمین سفر می کند، تا به جایی در زمین می رسد که خورشید آن جا غروب می کند (غرب) و به جایی در زمین می رسد که خورشید از آن جا طلوع می کند (شرق). قرآن او را به این صورت به تصویر می کشد که به «غروبگاه خورشید» سفر می کند. تفاسیر مسلمان این آیات گوناگونند، اما به نظر می رسد که عالمان مسلمان کلاسیک بر این نظر بوده اند که مسافرت ذوالقرنین واقعی بوده است و نه تمثیلی، و دیوار ذوالقرنین همچنین دیواری واقعی، و فیزیکی در یک جایی در زمین است. در افسانه های مسیحی، اسکندر به مکان های غروب و طلوع خورشید سفر می کند و این به این منظور بود که گفته شود او به انتهاهای زمین تخت سفر کرده و بنابراین کل دنیا را سیر کرده است. این حکایت افسانه ای به منظور انتقال بن مایه (تم) «استثمارات اسکندر به عنوان فاتحی بزرگ» به کار رفت. اسکندر به واقع فاتحی بزرگ بود، وسیع ترین امپراتوری تاریخ باستان را تا وقتی به ۲۵ سالگی رسید حکم راند. با این حال، این امر شناخته شده است که حد حقیقی و واقعی سفرهای اسکندر به شدت در افسانه ها مورد اغراق قرار گرفته است. برای مثال، افسانه حاوی این است که هنگام رسیدن به هند، در واقعیت، با این
که اسکندر واقعاً مقداری زیادی را سفر کرد، اما غرب را فراتر از لیبی باستان و شرق را فراتر از حاشیه های هند سفر نکرد. به گفته مورخان، اسکندر به دنبال آرزوی خود برای رسیدن به «انتهاهای دنیا و دریای بزرگ بیرونی» هند را مورد تاخت و تاز قرار داد. لکن، وقتی در ۲۳۶ پیش ازمیلاد به رود بیاس در پنجاب رسید، ارتشش کمابیش سرکشی کردند و از پیش روی فراتر به شرق امتناع کردند، که با سال ها حملات پیاپی فرسوده شده بودند. آرزوی اسکندر برای رسیدن به «انتهاهای زمین» توسط معلم خصوصی اش ارسطو در فکرش رفته بود: این دیدگاه از دنیا که توسط ارسطو آموزانده شده بود و اسکندر آن را دنبال کرده بود در "متئورولوگیای" ارسطو، رساله ای دربارهٔ علوم زمین مشهود است، جایی که وی «طول» و «عرض» «زمین دارای سکنه» را بحث می کند. با این حال، ارسطو می دانست که زمین کروی است و حتی اثبات مشاهده ای این واقعیت را ارائه کرد. دیدگاه کیهان شناختی ارسطو این بود که زمین گرد است اما تصور «زمینی دارای سکنه» را که توسط اوکئان (Ocean)، و «زمینی خالی از سکنه» محصور شده است تجویز می کرد (اگرچه این که دقیقاً چه قدر از این توسط شاگردش اسکندر کبیر فهمیده شده بود ناشناخته اس
ت). خضر. سوره کهف همچنین از طریق داستانی ثانوی نیز به "رمانس اسکندر" پیوند داده شده است. آیات ۶۰–۸۲ سوره ۱۸ (کهف)، که یکراست پیش از داستان ذوالقرنین قرار گرفته اند، داستان خضر و یک ماهی را که به طور معجزه آسایی به زندگی بازگشته را ذکر می کند. نظریه پرذازی شده است که داستان قرآن توسط داستان آب حیات (چشمه جوانی) ذکر شده در نسخه های شرقی "رمانس اسکندر" تحت تأثیر قرار گرفته است. در برخی روایات اسلامی، خضر (تحت اللفظی یعنی «شخص سبزرنگ»، شخصیتی معمایی در اسلام) خویشاوند (پسرعمو، پسردایی، ...) یا خدمتکار اسکندر یا ذوالقرنین است. چندین نسخه "رمانس اسکندر" پارسی موجود است که در آن ها خضر به عنوان خدمتکاری برای ذوالقرنین یا اسکندر کبیر به چشم می خورد. در یک نسخه، خضر و ذوالقرنین از سرزمین تاریکی عبور می کنند تا آب حیات را بیابند. ذوالقرنین در گشتن به دنبال چشمه گم می شود، اما خضر آن را می یابد و زندگانی جاودانه به دست می آورد. در "اسکندرنامه" توسط مؤلفی ناشناس، ذوالقرنین از خضر می خواهد که او و لشکرش را به سوی آب حیات هدایت کند. خضر قبول می کند، و نهایتاً خودش به تنهایی به آب حیات برمی خورد. داستان قرآن دربارهٔ موسی و
خضر است، اگرچه عالمان کلاسیک اسلامی بر سر این که آیا «موسی» در این داستان همان موسی بنی اسرائیل هست یا خیر اختلاف نظر نشان داده اند. در داستان قرآن، این موسی با خدمتکاری (که در احادیث با یوشع بن نون هم هویت دانسته شده) به «محل اتصال دو دریا» می رود. ماهی خاصی (که احتمالاً با خودشان همراه برده بودند) «به طریقی متحیرکننده» راهش را به دریا باز می کند (خودش را به دریا می رساند). هنگامی که خدمتکار به موسی این را می گوید، آن ها رد پای ماهی را دنبال می کنند. آنان آن گاه یکی از بندگان خدا را می بینند (به طور سنتی الخضر گفته می شود، اگرچه در قرآن نام برده نمی شود) که موسی را به آزمایش صبر می گذارد که در این آزمایش موسی باید با خضر سفر کند ولی هیچ سؤالی نپرسد. خضر سوراخی در یک کشتی ایجاد می کند که مسافرانش را به خطر می اندازد، سپس پسری را به قتل می رساند، و سپس دیواری را بازسازی می کند که هر دفعه باعث می شود موسی سکوت خود را بشکند. خضر توضیح می دهد که چه طور هر کدام از اعمال نامشروع محض خیری فراتر بوده اند و موسی در آزمون صبر شکست می خورد. داستان قرآنی به طور قابل توجهی مشابه فولکلور یهودی در رابطه با الیاس است. در قصه
یهودی، رَبّای یوشع بن لوی (Joshua ben Levi) درخواست می کند تا در گردش های پیامبر الیاس به او بپیوندند. الیاس خواسته ربای را برآورده می کند به این شرط که او از پرسیدن هر سؤالی دربارهٔ هر کدام از اعمال پیامبر امتناع کند. وی موافقت می کند و آنان سیر خود را شروع می کنند. الیاس اعمالی «نامشروع» انجام می دهد، مانند خضر در قرآن، و به طور مشابهی ربای سکوت خود را می شکند و توجیهی را طلب می کند. داستان موجود در قرآن در حدیثی از "صحیح بخاری" خلاصه شده است: این ایده که منابع این آیات در "رمانس اسکندر" یافته شده است اولین بار توسط مارک لیدزبارسکی و کارل دورف در ۱۸۹۲ میلادی پیشنهاد شده است. در ۱۹۱۳ مسلادی اسرائیل فریدلندر کتابی بر این موضوع با عنوان «"افسانه خضر و رمانس اسکندر"» نوشت. افسان های اولیه مسلمانان پارسی و حبشی در رابطه با اسکندر ارتباطی مشابه را میان خضر و اسکندر برقرار می کنند (شکل را ببینید). یک مشابهت میان داستان قرآن و "رمانس اسکندر" در رابطه با ماهی ای است که به طور معجزه آسا به زندگی بازمی گردد. این بن مایه در خطابه سریانی توسط یعقوب سروجی یافت می شود، که در آن در جستجوی آب زندگانی (چشمه جوانی) سفر می کن
د. نسخه ای کوتاه تر از این داستان همچنین در بتا ریسنشن "رمانس اسکندر" یافت شده است. در افسانه سریانی، اسکندر مردی خردمند را می یابد که به اسکندر می گوید ماهی نمک سود شده ای را بردارد و در چشمه های موجود در سرزمین تاریکی بشوید، و اگر ماهی به زندگی برگشت آن گاه او آب حیات را یافته است: شباهت دیگر میان افسانه های خضر و "رمانس اسکندر" آب حیات است. اگرچه قرآن چشمه جوانی را ذکر نمی کند، در متون حدیث مورد اشاره قرار گرفته است. خضر در متون حدیث به عنوان موجودی نامیرا توصیف شده، که قبل از محمد، هر پیامبری را آموزانده است، و ظاهر مردی جوان را دارد ولی ریشی بلند و سفید دارد، و حتی تعریف شده است که در خاکسپاری محمد شرکت داشته است: داستان خضر در قرآن، ذوالقرنین را ذکر نمی کند، در عوض فقط شخصیتی به نام «موسی» است که با نام مورد ارجاع قرار گرفته است. این ممکن است به نظر برسد بر ایده سایه شک می اندازد که داستان دربارهٔ ذوالقرنین است، در حالی که به نظر می رسد داستانی باشد دربارهٔ موسی بنی اسرائیل. با این حال، متون اولیه اسلامی دربارهٔ این که آیا آن موسی که در داستان ماهی ذکر شده است، موسی بنی اسرائیل است، یا کسی کامل متفاوت،
سوالاتی را پیش کشیده اند. پژوهشگران، این داستان در "رمانس اسکندر" و در قرآن را، تأثیر گرفته از حماسه گیلگمش (بخصوص جستجوی گیلگمش به دنبال آب حیات) به حساب می آورند. گیلگمش به آب می رسد اما، مثل اسکندر، از نامیرا شدن ناکام می ماند. مثل اسکندر، گیلگمش همچنین به نقطه ای می رسد که در آن خورشید از زمین طلوع می کند: جنبه ای عجیب و ویژه از داستان قرآن این است که خضر در مکانی دور که «برخوردگاه دو دریا» نامیده می شود پیدا می شود. محققان سکولار معتقدند که این ارجاعی به انتهای دنیا است، جایی که خورشید از دریای اوکیان Ocean بیرونی طلوع می کند. «برخوردگاه دو دریا» در چندین جای قرآن مورد اشاره قرار گرفته اند: این با اسطوره اکدی «آبزو» قیاس شده است، که آبزو نام دریای زیرزمینی آب شیرین است که در اساطیر سومری و اکدی به آن کیفیتی مذهبی داده شده بود. تصور می شد که دریاچه ها، چشمه ها، چاه ها، و دیگر منابع آب شیرین آبشان را از دریای زیرزمینی آبزو به خود می کشند، در حالی که اقیانوس فراگیرنده دنیا یک دریای آب شور بود. این دریای زیر زمینی در کتاب مقدس عبری تهوم نامیده می شود. برای مثال، سِفر پیدایش ۴۹:۲۵ می گوید، «از خدای پدرت که تو
را اعانت می کند، و از قادرمطلق که تو را برکت می دهد، به برکات آسمانی از اعلی و "برکات لجه ای" [= تهوم] که دراسفل واقع است، و برکات پستانها و رحم.» ونسینک توضیح می دهد، «بنابراین به نظر می رسد که ایده وجود دریایی از آب شیرین زیر زمین، تهوم باستانی، که منبع چشمه ها و رودخانه هاست، برای سامی های غربی پنداشتی رایج است». در اسطوره آفرینش بابلی، "انوما الیش"، نیز نشان داده شده است، که در آن "آبزو" الهه اقیانوس آب شیرین و "تیامات" الهه اقیانوس آب شور است. انوما الیش این گونه آغاز می شود: به طور مشابه در اساطیر یونانی، جهان توسط اوکئانوس فرا گرفته شده بود، جهان-اقیانوس اروپای دوران قدیم. اوکئانوس به عنوان خدا تایتان شخصیت داده شده بود، کسی که همسرش الهه دریای آبزی (یا آبی) به نام تتیس بود. همچنین تصور می شد بارش باران به دلیل اقیانوس سومی در بالای «گنبد آسمان» است (همچنین منبع آب عظیمی نیز در روایت آفرینش پیدایش توصیف شده است). درکی جامع از چرخه آب زمین تا قبل از این که «منشأهای چشمه ها» در ۱۶۷۴ میلادی توسط پیر پرالت نوشته شود وجود نداشته است. تصویرسازی های اسلامی از اسکندر کبیر. روایات عربی. اسکندر کبیر در ادبیات ع
ربی اولیه به طور برجسته ای نقش می نماید. نسخ بازمانده زیادی از "رمانس اسکندر" در عربی وجود دارد که بعد از استیلای اسلام نوشته شده اند. همچنین تصور می شود که نسخ عربی پیشااسلامی رمانس اسکندر نیز ممکن است موجود بوده باشند. قدیمی ترین روایت عربی از رمانس اسکندر توسط عمر بن یزید (۷۶۷–۸۱۵ میلادی) نگاشته شده است. در قصه، اسکندر مقدار زیادی را سفر می کند، دیوار را ضد گوگ و ماگوگ [یاجوج و ماجوج] می سازد، به دنبال آب حیات (چشمه جوانی) می گردد، و با فرشتگانی رو به رو می شود که به اون «سنگ اعجاب انگیز» ("wonder-stone") می دهند که هم از هر سنگ دیگری سنگین تر است ولی همچنین به سبکی غبار است. سنگ اعجاب انگیز به این منظور است که اسکندر را به خاطر جاه طلبی هایش نصیحت کند و خاطرنشان کند که شهوت او برای فتح و حیات ابدی تا مرگ او به پایان نخواهد رسید. داستان سنگ اعجاب انگیز در افسانه مسیحی سریانی یافت نمی شود، اما در روایات تلمودی یهودی دربارهٔ اسکندر و همچنین در روایات پارسی یافت می شود. یک افسانه اسکندر متعلق به عربستان جنوبی توسط سنت گرای یمنی وهب بن منبه (؟ –۷۳۲ میلادی) دربارهٔ تاریخ پادشاهی حمیر در یمن باستان نوشته شده است
و بعداً در کتابی توسط ابن هشام (؟ –۸۳۳ میلادی) به ضمیمه شده است. در گونه یمنی، ذوالقرنین به جای اسکندرکبیر، به عنوان یک سلطان باستانی یمن به نام تبع تعیین هویت شده است، اما داستان عربی همچنان داستان دیوار اسکندر دربرابر یاجوج و ماجوج و جستجوی او برای آب زندگانی را توصیف می کند. همچنین داستان ذکر می کند که ذوالقرنین (تبع) قلعه ای با دیوارهای شیشه ای را بازدید کرده و برهمین های هندوستان را ملاقات کرده. افسانه جنوب غربی در کانتکست جدایی میان اعراب جنوبی و اعراب شمالی که با جنگ مرج راهط در ۶۸۴ میلادی آغاز شد و بیش از دو قرن پابرجا شد نوشته شده است. رمانس اسکندر همچنین تأثیر مهمی بر ادبیات حکمت در زبان عربی داشت. در سرالاسرار، رساله ای دائرةالمعارف گونه ای که بر طیف وسیعی از مباحث شامل کشورداری، اخلاقیات، چهره خوانی، اختربینی، کیمیا، جادو، و طب نگاشته شد، اسکندر به عنوان یک سخنور و در معرض خطابه های حکیمانه و به عنوان مکاتبه کننده ای با اشخاصی همچون ارسطو نمایان می شود. خاستگاه های این خطابه ها نامعین هستند. هیچ نسخه اصلی یونانی ای وجود ندارد، اگرچه ادعاهایی در رساله عربی وجود دارد که توسط یک مترجم بنام قرن ۹ امی
میلادی، یحیی ابن البطریق (؟ –۸۱۵ میلادی) از یونانی به سریانی و از سریانی به عربی ترجمه شده است. به نظر می رسد، که با این حال، رساله در واقع از در اصل در عربی تألیف شده است. در مثال دیگری از ادبیات حکمت عربی مرتبط با اسکندر، ابن ندیم (؟ –۹۷۷ میلادی) به اثری دربارهٔ طالع بینی تحت عنوان "بخت آزمایی سرنوشت ها توسط ذوالقرنین" ("The Drawing of Lots by Dhul-Qarnain") و به اثر دومی دربارهٔ بخت آزمایی با پیکان ها تحت عنوان "ارزانی اسکندر" ("The gift of Alexander") اشاره می کند، اما فقط عناوین این آثار بازمانده است. به طور قابل توجه، خلیفه عباسی معتصم (۷۹۴–۸۴۲ میلادی) ترجمه "تزاروس الکساندری" را، اثری در مورد اکسیرها و تعویذها، از یونانی و لاتین به عربی دستور داده بود. اثر یونانی "تزاروس الکساندری" به هرمس (پیغامبر بزرگ خدایان در اساطیر یونانی) منسوب شد و به طور مشابه نامه هایی فرضی از ارسطو در خطاب به اسکندر را شامل می شد. ترجمه ای مستقیم تر از "رمانس اسکندر"، با عنوان "سرت الاسکندر"، در قستنطنیه، در ایاصوفیه بازکشف شد، و به قرن ۱۳ میلادی تاریخگذاری شده است. این نسخه شامل نامه هایی از اسکندر به مادرش دربارهٔ سفرهایش