Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برنارد دو درایور (زادهٔ در بروکسل) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل بلژیک است. او در دو گراند پری فرمول یک بلژیک در فصل های و شرکت کرده است. در سال ۱۹۷۷ او با تیم مارچ وارد مسابقات شد، اما موفق نشد جایگاهی در پشت خط شروع مسابقهٔ اصلی کسب کند. در سال بعد، او همراه با تیم خصوصی انساین در مسابقات شرکت کرد، اما صلاحیت او برای مرحلهٔ تمرینی رسمی تأیید نشد. او در مسابقات قهرمانی فرمول یک اورورا یوکی فصل ۱۹۷۹ با یک خودروی فیتیپالدی شرکت کرد و موفق شد چندین بار بر روی سکو برود و در نهایت با مقام چهارم مسابقات را به پایان برساند. درایور امروزه نیز همچنان در ورزش های موتوری فعالیت می کند که از جمله رشته های اخیر او می توان به مسابقات جی تی اشاره کرد.
حسن آخوندپور (زاده ۱ دی ۱۳۶۰ در مشهد) کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل ایران است. زندگی نامه. غلام حسن آخوندپور متولد (۱۳۶۰ در مشهد) است. ۱۱ ساله بود که برای اولین بار روی صحنه تئاتر رفت. نخستین فیلم کوتاه خود را در ۱۶ سالگی ساخت. در ۲۶ سالگی شرکت تولید فیلم خود در مشهد را ره اندازی کرد و شروع به تولید فیلم کرد. اولین سریال تلویزیونی خود، «زیر سقف آرزو» را در سال ۱۳۸۶ تهیه کرد و پس از آن «روشنا» ، «ترانه پائیزی» ، «زیبا» ، «آغاز» ، «تلخ و شیرین» و «به رنگ باران» را تولید کرد. در سال ۱۳۹۰ با کارگردانی «شهری که هرگز نمی خوابد» پا به دنیای کارگردانی گذاشت اما ۵ سال بعد با ساخت فرشته دختر احمد و فیلم کوتاه باهر پا را فراتر از مرزهای ایران گذاشت. الهه شه پرست، بازیگر نقش اول فیلم فرشته دختر احمد در جشنواره بین المللی فیلم ماربیااسپانیا کاندیدای جایزه بهترین بازیگر شد. و فیلم کوتاه باهر که موفق به حضور در بخش کرنر فستیوال کن شده بود با حضور در جشنواره فیلم های ایرانی - سان فرانسیسکو توانست جوایز بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را برای حسن آخوندپور و بهترین بازیگر زن برای محیا دهقانی را از آن خود کند. او همچ
نین سریال تاریخی عشق کوفی را در سال ۱۴۰۱ به سفارش سازمان هنری اوج ساخت. سریال عشق کوفی در محرم و صفر سال ۱۴۰۲ از شبکه سه سیما پخش شد که با اقبال خوبی روبرو شد.
گرلز جنریشن II: دختران و صلح دومین آلبوم ژاپنی (به طور کلی پنجم) توسط گروه گرلز جنریشن است. این آلبوم در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲ از طریق یونیورسال میوزیک گروپ منتشر گردید. «دختران و صلح» اولین انتشار این گروه به صورت کامل لعد از آلبوم کره ای «پسران» بود. قبل از این آلبوم، اعضا بیشتر درگیر فعالیت های تکی خود بودند و زمانی بود که اولین زیرگروه، تی تی اس، تشکیل شده بود. با ادامه دادن ژانر الکترو و تحت تأثیر اولین آلبوم ژاپنی خود، "«دختران و صلح»" ویژگی های طیف گسترده ای از تولیدکنندگان، از جمله همکار طولانی مدت، کنزی، و همچنین تولیدکنندگان جدیدی مانند مایلز واکر، و را در خود داشت. این آلبوم در هفته اول خود با فروش بیش از ۱۱۶۰۰۰ نسخه، به رتبه سوم در فهرست آلبوماوریکون رسید و از آن زمان دارای گواهینامه پلاتینیوم از RIAJ است. قبل از انتشار این آلبوم سه تک آهنگ منتشر شد: «» به صدر جدول صد آهنگ برتر ژاپن رسید، «اوه!» نیز در همان نقطه و همچنین صدر فهرست آهنگ اوریکون قرار گرفت. «» در شماره شش در صد آهنگ برتر ژاپن و شماره پنج در فهرست آهنگ اوریکون قرار گرفت. این گروه آلبوم و تک آهنگ های خود را از طریق برنامه های موسیقی مخت
لف ژاپنی و نمایش های متنوعی از جمله و عاشقان موسیقی، و همچنین از طریق در طول فوریه و آوریل سال ۲۰۱۳ تبلیغ کردند.
اعتراف گیری در جمهوری اسلامی ایران به مجموعه فعالیت های فیزیکی و روانی نهادهای امنیتی و نظامی گفته می شود که بر اساس گفته های برخی افراد، پس از انقلاب ۱۳۵۷، به اجبار برای تهدید، ارعاب، تخریب شخصیت و تحمیل اعتراف از مخالفان عمدتاً سیاسی استفاده شده است. از این رو، اعتراف گیری در نسبتی مستقیم با شکنجه است. قانون اساسی جمهوری اسلامی شکنجه را برای کسب اقرار و شهادت صراحتاً ممنوع کرده است. در شهریور ۱۴۰۲ ابراهیم داروغه زاده از مدیران پیشین صدا و سیما در برنامهٔ زندهٔ شبکهٔ یک گفت که «اگر مسئول بودم، اجازه نمی دادم اعترافات اجباری سپیده رشنو از تلویزیون پخش شود». این نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی بود که در تلویزیون دولتی ایران یک مقام پیشین از اعتراف اجباری نام برد و وقوع آن را تأیید کرد. ادعای اعتراف گیری نظام مند و تکذیب آن. با گذشت زمان، بسیاری از افرادی که اعتراف تلویزیونی داشته اند، مدتی پس از آزادی، یا پس از اقرار، صحبت از شکنجه سنگین برای اعتراف های مورد نظر بازجویان کرده اند. از این رو، برخی صحبت از نظام شکنجه نظام مند برای اتهام زنی و اعتراف گیری می دانند، و آن را یکی از ستون های ایدئولوژیک جمهوری اسلا
می می شمارند که با آن، افکار مخالفان توسط خودشان نفی شده، و با صدور حکم دادگاه، حقانیت و قدرت جمهوری اسلامی اثبات می شود. برخی این تفکر دستگیری، اتهام زنی و اعتراف گیری و محاکمه را تنها مربوط به جمهوری اسلامی نمی دانند، بلکه همچون دادگاه های تفتیش عقاید و تمام نظام های تمامیت گرا، مانند زمان حاکمیت استالین و هیتلر می دانند که در آن دادگاه هایی نمایشی برگزار شده است که منتقدانِ حاکمیت، اندیشه و گذشته خود را نفی، خود را «جاسوس» و «مرتبط با بیگانه» دانسته اند، و حقانیت حاکمیت را تحسین می کنند. برخی بر این نظر هستند که با پیشرفت تکنولوژی و ارتباطات، مسئله دستگیری، اتهام زنی و اعتراف گیری که همیشه یکی از ابزار اصلی جمهوری اسلامی برای اثبات حقانیت خود بوده، کارکرد خود را از دست داده و به رسوایی و تناقض های پی در پی منجر شده است. به عنوان مثال، آنها مورد ترور دانشمندان هسته ای را مثال می زنند که در دنیای ارتباطات، تناقض آنچه که جمهوری اسلامی ادعا کرده، و آنچه که در واقعیت گذشته را به سادگی عیان می شود. اما در مقابل، مسئولان جمهوری اسلامی نیز، شکنجه مخالفان را در این دوران غالباً نفی می کنند و این را نشر اکاذیب، اتها
م گروه های ضدانقلاب، فریب خورده و معاند به ذات مقدس جمهوری اسلامی می دانند. در برخی موارد هم، آنها آثار شکنجه ها را خودزنی خود زندانیان برای اتهام به نظام می دانند. آنها اعتراف ها و رای های دادگاه را افشای دروغ بودن افکار مخالفان و سند حقانیت و قدرت جمهوری اسلامی می دانند. اعتبار اعتراف ها نیز در این دوران محل مناقشه بوده است. پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸، سید علی خامنه ای با محمل و بی ارزش دانستن حرف معترضان به شیوه دادگاه های برگزار شده تأکید کرد که «هر اقراری، هر اعترافی، شرعاً، عرفاً و در نزد عقلا در یک دادگاه در مقابل دوربین، در مقابل بینندگان میلیونی که متهم علیه خود بکند، این اعتراف مسموع است، مقبول است، نافذ است.» در مقابل کمی بعد، حسینعلی منتظری در نظری متفاوت اعلام کرد که «روشن است حبس در سلول انفرادی به ویژه در دراز مدت که متهم را زیر فشار وادار به اعتراف می کند از مصادیق بارز شکنجه است؛ و با اعمال فشار و شکنجه، مخصوصاً به شکل وحشتناکی که در دوره اخیر انجام شده و شرایط غیرعادی که در پی آن وجود دارد، اعترافات متهم حتی علیه خودش نیز معتبر و مسموع نیست.» در دوران حاکمیت اصلاح طلبان، به گفته خودشان
، در مجلس و دولت تلاش هایی از جمله بهبود وضعیت وزارت اطلاعات و برخی قوانین ایران و تعطیلی زندان کمیته مشترک ضدخرابکاری و بازداشتگاه ۵۹ سپاه پاسداران و تصویب قانون منع شکنجه صورت گرفت. اما در مورد قانون منع شکنجه، شورای نگهبان با توجه به قاعده دفع افسد به فاسد، این قانون را مغایر با شرع و قانون اساسی دانسته و موضوع را به اختیار قاضی گذاشته و این قانون را تصویب نکرد. در مورد انتخاب وکیل نیز، بر اساس تبصره ماده ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری جدید محدودیت انتخاب در یک لیست چند نفره مورد تأیید ذکر شده است: «در جرائم علیه امنیت داخلی و خارجی کشور و همچنین جرائم سازمان یافته که مجازات آنها مشمول ماده ۳۰۲ این قانون است، در مرحله تحقیقات مقدماتی، طرفین دعوا وکیل یا وکلای خود را از بین وکلای رسمی دادگستری که مورد تأیید رئیس قوه قضائیه باشند انتخاب می نمایند. اسامی وکلای مزبور توسط رئیس قوه قضائیه اعلام می گردد». در سال ۱۳۹۷ برخی از نمایندگان تلاش کردند که این قانون را که از نظر آنها قانونی فاسد است، حذف کنند. سال های نخست پس از انقلاب ۵۷. در اوایل انقلاب اسلامی نقش دادگاه های انقلابی که توسط حکام شرع برپا می شده است، بسیار
پر رنگ بوده و نیازی به مراحل مختلف تشریفات اداری و اعتراف دستگیرشدگان نبوده است. این محاکمات بدون وکیل مدافع بوده، زیرا انقلابیان وکیل مدافع را به عنوان مقوله غربی نفی می کردند و از نظر صادق خلخالی «فقط به کسانی اجازه داده می شود وکیل داشته باشند که لال باشند.» یرواند آبراهامیان، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران، می گوید که در این دوران، به دلیل قدرت حاکم شرع در صدور احکام، اعتراف گیری و شکنجه به صورت نظام مند وجود نداشته است. بر اساس آمار او، در این دادگاه های انقلابی که اکثراً به صورت کوتاه برگزار شده اند، حدود ۸۰۷ نفر به جرم «فساد فی الارض» و برای «پاکسازی جامعه از بقایای فاسد رژیم طاغوت» به مرگ محکوم و کشته می شوند. دههٔ ۱۳۶۰. شکل گیری نظام جدید حقوقی و سیاست تواب سازی در ابتدای دهه شصت. از سال ۱۳۶۰ به بعد، شکلی جدید از حقوق بر اساس شرع اسلام و غرب زدایی شکل گرفت. با تصویب قانون اساسی جدید و توجه به قانون شرع، نخستین مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان با تصویب دو لایحه، ویژگی های قانون شرع را اعلام کرد: قانون تعزیر و قانون قصاص. قانون تعزیر به قضات اجازه می داد که حدود مجازات های بیشتر از چهار ضربه شلاق در مورد چ
ندین جرم از جمله «دروغ گفتن به مسئولان»، تعیین کنند. برخی بر این نظر هستند که جرم آخر، به صورت قانونی این اجازه را می دهد که اقرار دستگیرشدگان «دروغ تلقی» شود و قانون «حد» تا جایی که اقرار صحیح باشد، ادامه پیدا می کند. در این زمان اسدالله لاجوردی به ریاست زندان اوین انتخاب شد. او به حدی به زندان اوین علاقه داشت که خانواده خود را نیز برای زندگی به زندان اوین آورد. از نظر او جمهوری اسلامی توانسته که زندان را به «دانشگاهی عقیدتی» تبدیل کند که زندانی در آن به عبرت گرفتن از خطاها و پس دادن کفاره، قبل از بازگشت به جامعه، مشغول خواهد شد. در دهه شصت به این امر سیاست تواب سازی گفته می شد. نگاه به زندانی همچون موجود گناهکاری است و باید حتماً اصلاح شود. روزنامه اطلاعات در همین دوران نوشت که «برای اثبات گناه مجرمان، چه سندی بهتر از اعتراف مستقیم خود آنها است.» این نگاه منجر به نوشتن ندامت نامه توسط زندانیان شد. بر اساس تحقیق آبراهامیان، شیوه های رایج شکنجه برای گرفتن اعتراف همچون شکنجه های ساواک بود، از جمله شلاق بر کف پا در حالی که وی را روی تخت فلزی می بستند، دستبند قپانی، محرومیت از خواب، آویزان کردن از سقف، پیچاندن آ
رنج دست تا زمانی که بشکند، له کردن دست و انگشتان لای گیره های فلزی، فروکردن شی تیز زیر ناخن ها، سوزاندن با سیگار، زیر آب کردن سر، اعدام نمایشی و تهدید جانی اعضای خانواده. اما از همه رایج تر شلاق زدن به کف پا بود، زیرا حکم صریح قانون شرع بوده است. همچنین گذاشتن در تابوت و مشاهده و شرکت در مراسم اعدام، نوعی شکنجه جدید بوده است. این شکنجه ها تا زمانی که زندانی اعتراف کند ادامه داشته است. عباس امیر انتظام نیز با فرستادن محرمانه نامه هایی، شرایط این دوران و شکنجه ها برای گرفتن ندامت نامه را در زندان اوین توصیف کرده است. در این دوران، بسیاری از منقدان سرشناس حاکمیت، از تمامی جریان ها، از جمله روحانیت، چپ گرا، لیبرال و ملی مذهبی ندامت نامه نوشتند و از گذشته آلوده و اندیشه خودشان اعلام برائت کردند و حقانیت جمهوری اسلامی را ستودند. محمد علی عمویی، یکی از اعضای برجسته حزب توده، در سال ۱۳۶۱ دستگیر شد و از خیانت های حزب توده گفت. نورالدین کیانوری نیز، از رهبران حزب توده، و برخی دیگر از اعضای حزب توده، در اعترافات تلویزیونی ضبط شده در زندان که از تلویزیون ایران پخش شد، یک به یک به جاسوسی برای شوروی اعتراف کردند. کیانوری،
اظهار داشت که «حزب توده از آغاز تأسیس در ۱۳۲۰ تا به حال، ابزاری برای جاسوسی و خیانت بوده است».پس از این اعترافات، احمد جنتی اعلام کرد از آنجایی که حزب توده به دنبال فتنه بوده است، این اعترافات از تسخیر لانه جاسوسی مهم تر بوده است. آیت الله طاهری، امام جمعه اصفهان، به دولت برای نجات جوانان از دست چنین سازمان کثیف و فاسدی تبریک گفت. حجتی کرمانی، این پیروزی بزرگ را به خمینی و جامعه، تبریک گفت و اعلام کرد که جنازه ماتریالیسم تاریخی یکبار برای همیشه به گورستان سپرده شد و به همگان برتری اسلام راستین را نشان داد. در مقابل کیانوری درسال ۱۳۶۸، در نامه ای به سید علی خامنه ای در خصوص شکنجه های زندانیان نوشت و در آن نامه گفت که برای اعتراف به اتهام دروغین به همراه سایر رهبران حزب به شدت شکنجه شده و همسرش مریم فیروز و همین طور افسانه دخترش را شلاق زده و در مقابل چشمانش از سقف آویزان نموده اند. محمد علی عمویی نیز می گوید که پیش از انقلاب، ۲۳ سال زندانی بوده و حاضر نشده بوده که برگه اعترافات را امضا کند. اما در سال ۱۳۶۱ دستگیر شد و پس از چند هفته مقابل دوربین اعتراف کرد، او داستان اعتراف گیری خود را اینگونه روایت می کند: «د
ستانم را بستند و از یک حلقه من را آویختند. نوک پنجه هایم روی زمین بود. انگار تک تک جوارح بدنم بیرون کشیده می شد. مثل پاندول تکانم می دادند تا این که ایست قلبی کردم.» آنطور که او می گوید، بازجوها از از او می خواستند رابطه سیاسی خود را با همسر خمینی فاش کند: «وقتی اولین بار من را به تخت بستند که کابل بزنند، هر دو بازجویم دست به سوی آسمان بالا بردند و گفتند بار الها!، برای عظمت اسلام می زنیم. در لابه لای زدن ها، وقتی به نهایت ضعف رسیدم، بازجو گفت مصاحبه می کنی؟ پذیرفتم.» عمویی می گوید از آنجایی که بازجوها عجله دارند زود به نتیجه برسند، در همان حالت پاندول، «شلاق را برمی دارند درست مثل یک لاشه گوسفند که در قصابی آویخته است»، با شلاق می زنند. وی در بخشی از خاطراتش می گوید بازجوها ورزیده کار می کردند و فنی شکنجه می دادند و نهایت ابتکار را به کار می بردند تا خشونت در حد اعلا باشد ولی قربانی زیر شکنجه نمیرد. با این حال او از بیش از ۱۰ تن از هم حزبی هایش یاد می کند که پیش از دادگاه و در جریان بازجویی، زیر شکنجه جان سپردند: محسن علوی، علی شناسایی، رضا شلتوکی، گاکیک آوانسیان، تقی کی منش، حیدر مهرگان (رحمان هاتفی)، غلامح
سین قناعتی، حسن قزلچی، حسین پور و غیره. احسان طبری نیز در اعترافاتی تلویزیونی که ماه ها پس از دستگیری او از تلویزیون نمایش داده شد، اعلام کرد که در اثر مطالعه کتاب های علامه طباطبایی و مرتضی مطهری به اسلام گرویده است و به جوانان توصیه کرد به جای مارکس، آثار مطهری را بخوانند. در همین دوران کتابی به نام «کژراهه» به نام او منتشر شد. احسان طبری همچنین کتابی به نام «"شناخت و سنجش مارکسیسم"» نوشت. او در صفحه اول آن با اشاره به نقش «بازجو» می نویسد: «اکنون با راهنمایی های بازجوی عزیزم! به دین اسلام گرویده ام.» در این دوران، سیدمحمدکاظم شریعتمداری روحانی معروف، صادق قطب زاده، وزیر وقت امور خارجه و عضو شورای انقلاب، «سید مهدی هاشمی» از مؤسسان سپاه پاسداران و برادر داماد «حسینعلی منتظری»، «طاهر احمدزاده» نخستین استاندار خراسان و از هواداران «نهضت مقاومت ملی» و «عزت الله سحابی» عضو شورای انقلاب و نماینده اولین دوره مجلس شورای اسلامی از نمونه های بارزی بودند که مجبور به اعتراف تلویزیونی شدند. بررسی ندامت نامه های نشان می دهد که کلید واژه مهم تمامی آنها "خیانت"، "انحراف"، "ضد انقلاب"، "محافل صهیونیستی بهایی" و "جاسوس" بود
ه است که جرم هایی که قبلاً حاکمیت بر آنها تأکید داشته است را تأیید می کنند." به گفته آبراهامیان، اعتراف گیری در این دوران حتی پس از کسب اطلاعات ضروری، هم چنان ادامه می یافت. در واقع اعتراف به ابزار تبلیغات برای شعارهای ایدئولوژیکی حاکمیت، از جمله اثبات توطئه دائمی دشمنان و سرکوب مخالفان تبدیل شد، و از نظر او، این نقطه شروع شکنجه نظام مند در تاریخ جمهوری اسلامی بوده است. اعدام های سال ۱۳۶۷. در جریان اعدام های سال ۶۷، به گفته مجریان آن، تأکید روی توبه زندانیان بوده. به عنوان مثال، در مورد مجاهدین سؤال مشخص "آیا حاضر به معرفی یاران سابق خود در برابر دوربین هستید؟" و در مورد چپ گرایان، "آیا حاضرید علنی ماتریالیسم تاریخی را نفی کنید؟" و "آیا حاضر به نفی اعتقاد گذشته تان در مقابل دوربین هستید؟" پرسیده شده است. برخی از زندانیان زن این دوران نیز، از تهدید مقامات زندان به تجاوز به دختران باکره قبل از اعدام گفته اند. پس از بروز اختلافات و اعتراض عامدانهٔ حسین علی منتظری به اعدام زندانیان سیاسی (تابستان ۱۳۶۷)، منتظری با نوشتن نامه ای خطاب به خمینی نسبت به اعدام های گسترده و شکنجه های جنسی در زندان های ایران اعتراض کرده
بود. منتظری در قسمت هایی از این نامه می گوید: در مقابل روح الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی منتظری را فریب خورده رادیوهای بیگانه و افراد ناصالح می داند و تأکید می کند که حرف های اشتباه او خدمت ارزنده ای به استکبار کرده است. مسئولان دیگر جمهوری اسلامی نیز، شکنجه مخالفان را در این دوران نفی می کنند و این را اتهام گروه های ضدانقلاب، فریب خورده و معاند به ذات مقدس جمهوری اسلامی می دانند. در برخی موارد هم، آنها آثار شکنجه ها را خودزنی خود زندانیان برای اتهام به نظام می دانند. دههٔ ۱۳۷۰. بمب گذاری در حرم علی بن موسی الرضا. پس از بمب گذاری در حرم پیشوای هشتم شیعیان، با همین روش اعتراف اجباری، دولت ایران سازمان مجاهدین خلق را عامل این حادثه دانست و اعلام کرد که هدف آن سازمان از این کار اختلاف افکنی بین شیعه و سنی بوده است. دو زن به همین اتهام و همچنین قتل کشیش های مسیحی -مهدی دیباج و هایک هوسپیان مهر- (که بعداً در زمره قتل های زنجیره ای قرار گرفت) محاکمه و سپس با تخفیف در مجازات از اعدام رهایی یافتند. به علاوه، پس از دستگیری علیرضا رحمانی، وزارت اطلاعات ایران، مهدی نحوی را عضو سازمان مجاهدین خلق و عامل بمب گذاری مش
هد معرفی کرد و تصویری چهره نگاری شده از او در رسانه ها منتشر شد. اوایل مرداد ماه خبر دستگیری مهدی نحوی را درحالی که گلوله خورده بود، منتشر شد. از او نیز اعترافی تلویزیونی پخش شد. اما در ۲۷ مارس ۱۹۹۵ یک نشریه پاکستانی اعلام کرد که یک جوان ۲۴ ساله مذهبی متعصب به نام عبدالشکور که یکی از دستیاران نزدیک رمزی یوسف از اعضای القاعده است به انجام این بمبگذاری اعتراف نموده است. رمزی یوسف به اتهامات گوناگون از جمله بمبگذاری در مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ هم اکنون در آمریکا دوره حبس ابد خود را می گذراند. از «سپاه صحابه» پاکستان و «نهضت اسلامی ایران» در کویتهٔ پاکستان نیز به عنوان مسببان این بمب گذاری یاد شده است. در اواخر دهه هفتاد نیز، اکبر گنجی و عمادالدین باقی که تحقیقات زیادی در قتل های رنجیره ای داشتند، مسئول این انفجار را بخشی از وزارت اطلاعات معرفی کردند و دستگیرشدگان را افرادی بدون ارتباط با این حادثه دانستند که از آنها اعتراف گیری شده است. به علاوه در مناظره ای که در بهمن ماه ۱۳۹۷ میان مصطفی تاج زاده و علیرضا زاکانی بر سر قتل های زنجیره ای انجام شد، تاج زاده اعلام کرد که «در مورد قتل های زنجیره ای به آقای خاتمی
سناریو دادند عین مشهد؛ گفتند دو نفر منافق را بگویید آن ها بودند و از همین اعتراف گیریهایی که بلدند!» برنامه هویت. در سال ۱۳۷۵ برنامه هویت در چندین قسمت از صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش گردید. در این برنامه روشنفکرانی چون عبدالحسین زرین کوب و هوشنگ گلشیری و بسیاری دیگر، وابسته به بیگانگان و خائن به کشور معرفی شدند. اعترافات تلویزیونی که از سعیدی سیرجانی، عزت الله سحابی، غلامحسین میرزاصالح در زندان ضبط شده بود نیز در این برنامه پخش و تحلیل های مورد نظر مقامات دولتی لابلای آن گنجانده می شد. بعدها و پس از آزادی نسبی که در دوران اصلاحات پیش آمد، غلامحسین میرزاصالح و عزت الله سحابی و نیز سایر کسانی که در برنامه هویت فیلم های اعترافات آن ها پخش شده بود، ادعا کردند که در طول مدت بازداشت شان و تحت فشارهای جسمی و روحی مجبور به اقرار و سخن گفتن علیه خود شده بودند. عزت الله سحابی فیلم های گرفته شده را پس از ماه ها حبس و شکنجه خود و سایر زندانیان می داند. او در سال ۸۲، در نامه ای سرگشاده به سران سه قوه با انتقاد از شیوه بازجویی ها می گوید که در زمان حکومت شاه و در دوره جمهوری اسلامی بارها به زندان افتاده ولی شرایط بازجوی
ی در هنگام بازداشت سال پیش او در تاریخ پنجاه سال اخیر بی سابقه بوده است. سعیدی سیرجانی در بخشی از اعترافات تلویزیونی خود با کنایه اشاره می کند: «آنچه که باعث شد من امشب خودم خواهش کنم که بیایند این برنامه را ضبط کنند صحبتی است که از دو روز پیش شروع شده ولی شاید ده دقیقه قبل یک تلنگر سفتی به روح من خورد. می خواستم این صحبت را بکنم که این چیزهایی که در طول این مدت من نوشتم، همه رگه هایی از لجبازی شدید دارد و شدیداً پشیمانم از این کار.» احسان یارشاطر اذعان داشت سعیدی سیرجانی همچون احمد تفضلی به دلیل همکاری با بنیاد دانشنامه ایرانیکا (به سرویراستاری احسان یارشاطر) توسط مسئولان جمهوری اسلامی ترور شد. همه کسانی که فیلم، صدا و نوشته اعترافاتشان در برنامه هویت پخش شد، آزاد شدند بجز سعید سیرجانی. عمادالدین باقی کسی که تحقیقاتی گسترده دربارهٔ قتل های زنجیره ای داشته، ادعا می کند که تیم سعید امامی در زندان با استفاده از کپسول پتاسیم موجب سکته قلبی و مرگ علی اکبر سعیدی سیرجانی شده. شهرداری تهران. در سال ۱۳۷۶، عده ای از معاونان و شهرداران مناطق تهران، که زیر نظر غلام حسین کرباسچی از طرفداران کلیدی خاتمی در انتخابات دوم خر
داد بود، توسط حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی به فرماندهی سردار نقدی دستگیر و بازجویی شدند. سردار نقدی می گوید که متهمان پس از اینکه توسط بازجویان به دیدار خانواده های شهدا و جانبازان برده شدند، «خودشان تکان خوردند… قلبشان به درد آمده و حرف های آتشین علیه خودشان و علیه شهردای زدند.» با این حال، گزارش هیئت ویژه رئیس جمهوری وقت که از وزیر دادگستری و رئیس دادگاه انتظامی قضات تشکیل شده بود، روایت دیگری را نشان داد. طبق گفته نمایندگان وقت گرگان و قوچان در مجلس پنجم، قنهاری، این هیئت در گزارش رسمی خود تصریح کرد: «اکثر اقرارهایی که از متهمان گرفته شد با آزار بدنی و شکنجه و بی خوابی بوده است». در گزارش این هیئت همچنین تأیید شد که بازجویان طیف متنوعی از آزارهای جسمی و روانی از قبیل انفرادی های طولانی مدت، دادن بی خوابی مفرط، بستن دست و پا، جوجه کباب (آویزان کردن متهم از دست و پا)، شلاق، زدن با دسته بیل، شکستن دندان، تهدید فرزندان و تهدید به قتل متهمان در خارج زندان را علیه شهرداران اعمال کرده بودند. اما نقدی شکنجه را شایعه دانست. در نهایت سردار نقدی چندی بعد در دادگاه نظامی به اتهام شکنجه شهرداران به ۸ ماه حبس قطعی محکوم
شد، گرچه هیچگاه خبری از زندانی شدن وی در رسانه ها منتشر نشد. قتل های زنجیره ای. یکی از مستدل ترین اسناد در زمینه اعتراف گیری و شکنجه، فیلم های مربوط به بازجویی قتل های زنجیره ای است. این قتل ها که در طول چندین سال اتفاق افتاده، و قربانیان آن بیش از ۸۰ نفر از نویسندگان، مترجمان، شاعران، کنش گرایان سیاسی و شهروندان عادی بودند که با روش های گوناگونی مانند تصادف خودرو، ضربات چاقو، تیراندازی در سرقت های مسلحانه و تزریق پتاسیم به منظور شبیه سازی حمله قلبی به قتل رسیدند. در این دوران، جناح حاکم در کشور، که مخالف جدی دگراندیشان و اصلاح طلبان محسوب می شدند، عاملان قتل ها را «ابرقدرت های خارجی» و به خصوص اسرائیل دانستند که از آن جمله می توان به اولین واکنش سید علی خامنه ای در نماز جمعهٔ تهران اشاره کرد که قتل ها را به دشمنان خارجی منسوب کرد. روزنامهٔ منسوب به محافظه کاران، «کیهان»، ادعای سفر مخفیانه سعید امامی را به اسرائیل مطرح نموده بود و سایر نشریات چون تهران تایمز، شبکهٔ جاسوسی امامی را مرتبط با آژانس یهود دانستند، در بهمن ۱۳۷۸ نیز، فیلم اعترافات شش تن از متهمان قتل های زنجیره ای با حضور نیازی رئیس سازمان قضایی نیر
وهای مسلح و عهده دار رسیدگی به پرونده قتل ها، در جلساتی جداگانه برای خامنه ای، سران سه قوه و در جلسه غیر علنی مجلس پنجم، برای نمایندگان پخش شد که عکس العمل های متفاوتی را دربرداشت. نیازی تأکید می کند که اعترافات آنها «قلبی و منطبق بر واقعیت» است و می تواند سند محکمی برای صدور حکم باشد. متهمان در این فیلم مدعی همکاری با اف بی آی، سازمان سیا و موساد شده بودند. اما در خرداد ۱۳۸۰، فیلمی سه ساعته از مراحل بازجویی فهیمه دری نوگورانی، همسر سعید امامی و تعدادی دیگر از بازداشت شدگان پرونده قتل ها منتشر شد و بخش هایی از آن بر روی اینترنت قرار گرفت. این فیلم، حکایت از شکنجه شدید این زندانیان برای اخذ اعترافات عجیب در مورد ضدیت با جمهوری اسلامی، ارتباط با سرویس های جاسوسی بیگانه و فسادهای گسترده جنسی داشت. بازجویان با تهدید و ضرب و شتم و نسبت دادن اتهامات اخلاقی و جنسی عجیب، درصدد اثبات ارتباط عاملان اجرایی قتل های زنجیره ای با بیگانگان و سفر به اسرائیل بودند. تهیه کنندگان فیلم شکنجه متهمان قتل های زنجیره ای طی نامه ای به رئیس جمهور خاتمی در مرداد ۱۳۸۰، تأکید داشتند که بازجویی از متهمان به ویژه متهمان زن، دارای صحنه های
بسیار وحشتناک تر بوده که در فیلم موجود نیست. برخی، همچون، اکبر گنجی قتل های زنجیره ای را کاملاً نظام مند می دانند. او علناً علی فلاحیان، وزیر اطلاعات سابق در دوران هاشمی رفسنجانی را "شاه کلید" قتل های زنجیره ای نامید و از روحانیون دیگری نیز نام برد، از جمله محمدتقی مصباح یزدی که او را محرک و صادرکنندهٔ فتوای قتل ها یا به اصطلاح، «مراد عالیجنابان خاکستری» خواند. در تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۱۰ میلادی، اکبر گنجی در مصاحبه ای با بخش فارسی بی بی سی مدعی شد که «قتل های زنجیره ای ایران پروژه ای حکومتی بود» و «خود آقای خامنه ای هم پشت آن بود و شروع کردند به ترور مخالفان در داخل و خارج کشور و تعداد زیادی از مخالفان را هم در خارج کشور ترور کردند». عمادالدین باقی نیز در کتاب خودش، تراژدی دموکراسی در ایران، تحقیقی تاریخی دربارهٔ رفتارها و صحبت های عاملان قتل های زنجیره ای می کند. او به این نتیجه می رسد که اندیشه این قتل ها کاملاً نظام مند و از مدت ها قبل در بخش مهمی از حاکمیت شکل گرفته است. جنبش دانشجویی. در سال ۱۳۷۹، علی افشاری از فعالان جنبش دانشجویی، پس از چند ماه از بازداشت، در صداوسیما حاضر شد و در یک مصاحبه تلویزیونی از کر
دار گذشته خود ابراز پشیمانی کرد و تهمت هایی به چهره های اصلاح طلب وارد کرد. چندی بعد وی از داخل زندان توسط خانواده اش اعلام کرد که تحت فشار بوده است. پس از آزادی نیز، او در آذر ماه ۱۳۸۰ طی مصاحبه مطبوعاتی و انتشار نامه به رئیس وقت قوه قضائیه به شکنجه هایی که بازجویان بر او تحمیل کرده بودند پرداخت. از دیگر افراد سرشناسی که در این دوران اعتراف تلویزیونی داشته اند، فرج سرکوهی است که پس از آزادی داستان شکنجه ها و شیوه اعتراف گیری از او واکنش زیادی در رسانه های جهان داشت. دههٔ ۱۳۸۰. روزنامه نگاران. از اواسط دهه هفتاد به بعد، اعترافات نمایش داده شده بیشتر بر روی روزنامه نگاران و روشنفکران متمرکز بود. برخی بر این نظر هستند که این نگاه پس از سخنرانی سید علی خامنه در سال ۱۳۷۹ تشدید شد. علی خامنه در این سخنرانی از روزنامه ها به عنوان پایگاه های داخلی دشمن یاد می کند و می گوید که «بعضی از این مطبوعاتی که امروز هستند، پایگاه های دشمنند؛ همان کاری را می کنند که رادیو و تلویزیون های بی.بی. سی و آمریکا و رژیم صهیونیستی می خواهند بکنند.» پس از این سخنان و به تبع آن توقیف فله ای مطبوعات، سیامک پورزند، از نخستین روزنامه نگاران