Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مراکز بازداشتی آژانس اطلاعات مرکزی در رومانی، لهستان، یا هیچ کشور دیگری وجود ندارد. با این وجود، نشانه های زیادی از منابع گوناگون وجود دارند که باید قابل اعتنا انگاشته شوند. این نشانه ها ادامه تحلیل و بررسی را توجیه می کنند.» با این حال، برنامه ادعایی آژانس اطلاعات مرکزی، باعث شد اروپا چندین بررسی رسمی، دربارهٔ وجود بازداشتگاه های پنهانی و جابجایی های غیرقانونی، از جمله، کشورهای شورای اروپا انجام دهد. گزارش ژوئن ۲۰۰۶ شورای اروپا برآورد که آژانس اطلاعات مرکزی ۱۰۰ نفر را (با همکاری کشورهای شورای اروپا) در کشورهای اتحادیه اروپا دزدیده و تحویل کشورهای دیگر داده است و بیشتر این افراد به مراکز بازداشت پنهانی ("سایت های سیاه") آژانس اطلاعات مرکزی، فرستاده شده اند که برخی از این سایت ها در اروپا بوده اند. بر پایه گزارش دیگر فوریه ۲۰۰۷ پارلمان اروپا آژانس اطلاعات مرکزی ۱٬۲۴۵ پرواز انجام داده که بیشتر آنها به مقصدهایی بوده اند که برپایه یند ۳ کنوانسیون ملل متحد علیه شکنجه، در آنها احتمال شکنجه شدن می رود. بازرسی اسپانیا. در نوامبر ۲۰۰۵ "ال پائیس" گزارش کرد که هواپیماهای آژانس اطلاعات مرکزی، در جزایر قناری و پالما ده ما
یورکا به زمین نشسته اند. یک بازرس ایالتی، یک پرونده بازرسی را با این نگرانی باز کرد که بر پایه دولت مرکزی در مادرید، این پروازها بدون خبردهی رسمی انجام شده و بنابراین نقض تمامیت ارضی اسپانیا است. بازرسی فرانسه. دادستان دادگاه بوبینی در فرانسه، پرونده بازرسی باز کرد تا «وجود هواپیما با شماره شناسایی N50BH در فرودگاه پاری – لو بورژه در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۵ را تأیید کند.» این پرونده به دنبال شکایت سازمان مردم نهاد لیگ حقوق بشر (فرانسه) و فدراسیون جهانی جامعه های حقوق بشر در دسامبر ۲۰۰۵ با اتهام «بازداشت دلبخواهی»، «بزه شکنجه»، و «بی احترامی به حقوق اسیران» باز شد. این دادخواست، به جابجایی زندانیان با این هواپیمای آژانس اطلاعات مرکزی به بازداشتگاه گوانتانامو اعتراض دارد و می خواهد بداند که آیا مقام های فرانسه، از توقف این هواپیما در این فرودگاه، خبر داشتند؟ اگرچه وکیل لیگ حقوق بشر اعلام کرد از این شگفت زده است که بازرسی قضایی، تنها پس از ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶ آغاز شده و پیش از آن هیچ کاری انجام نشده است. در ۲ دسامبر ۲۰۰۵ روزنامه محافظه کار فیگارو از به زمین نشستن دو هواپیمای آژانس اطلاعات مرکزی در فرانسه، خبر داد که گمان می رو
د زندانیان آژانس اطلاعات مرکزی با آنها جابجا می شدند. اما نگرانی، تنها در مورد گلف استریم ۳ با شماره شناسایی N50BH وجود داشت که در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۵ با بلند شدن از اسلو، نروژ در فرودگاه پاری – لو بورژه به زمین نشسته بود. دیگر هواپیمای مشکوک، در ۳۱ مارس ۲۰۰۲ در برست در استان برتاین به زمین نشست. این موضوع را مقام های کانادا بررسی کردند؛ زیرا از فرودگاه بین المللی سنت جان در سینت جانز، نیوفاندلند و لابرادور کانادا بلند شده و پیش از رفتن به ترکیه، در کپلاویک آیسلند به زمین نشسته بود. بازرسی پرتغال. در ۵ فوریه ۲۰۰۷ دادستان کل پرتغال، کاندیدا آلمیدا، رئیس اداره بازرسی مرکزی و مجازات تنبیهی، آغاز بازرسی دربارهٔ «شکنجه یا رفتار غیرانسانی و بی رحمانه» را اعلام کرد. این بازرسی بر پایه ادعای «کارهای غیرقانونی و نقض جدی حقوق بشر» از سوی نماینده مجلس، آنا گومز در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۷ به دادستان کل، پینتو مونتیرو آغاز شد. گومز به شدت از عدم همکاری حکومت پرتغال با کمیسیون بازرسی اتحادیه اروپا دربارهٔ پروازهای آژانس اطلاعات مرکزی، انتقاد کرد که به تنش با هم حزبی خود، لوئیس آمادو، وزیر امور خارجه پرتغال انجامید. او گفت شکی ندارد که هر
۲ نخست وزیر پرتغال ژوزه مانوئل باروزو (۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴) و پدرو سانتانا لوپز (۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵) بارها اجازه نشستن پروازهای غیرقانونی آژانس اطلاعات مرکزی را داده اند طوریکه در هنگام ریاست جمهوری خوزه سوکراتس [از حزب سوسیالیست (پرتغال)]، نشستن ۲۴ پرواز آژانس اطلاعات مرکزی در سرزمین پرتغال، ثبت شده است. او از بازشدن پرونده بازرسی، ابراز خشنودی کرد اما تأکید کرد که بازرسی پارلمان پرتغال نیز لازم است. خبرنگار مجله خبری ویزئو، روی کستا پینتو، نیز پیشتر دربارهٔ شکنجه یا رفتار غیرانسانی و بی رحمانه، شهادت داده بود. او در نوشته ای که آن مجله، رد کرد دربارهٔ پروازهایی که نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا از فرودگاه لایس فیلد در آزور انجام می داد نوشت. کستا پینتو، کتابی دربارهٔ تحقیق های خود نوشت. نزدیک به ۱۵۰ پرواز آژانس اطلاعات مرکزی که از سرزمین پرتغال استفاده کردند شناسایی شده اند. بررسی لهستان. در ژانویه ۲۰۱۲ دفتر دادستان کل لهستان، دادرسی تحقیقی دربارهٔ رئیس پیشین آژانس اطلاعاتی لهستان، زبینیه شمیاتکووسکی را آغاز کرد. شمیاتکووسکی متهم به فراهم آوری عملیات بازداشت برای آژانس اطلاعات مرکزی در خاک لهستان است. جایی که ممکن است
مظنونان خارجی، با توجیه جنگ با تروریسم، شکنجه شده باشند. ادعای زیر پا گذاشتن قانون اساسی لهستان و قوانین بین الملل و جنایت جنگی، برای دوره ای مطرح شد که لشک میلر، نخست وزیر لهستان (و رهبر حزب اتحاد چپ نوین) بود. اقدام قانونی بعدی علیه او ممکن است احضار به دادگاه ایالتی، باشد. آینده بازرسی بسیار محرمانه ای که در سال ۲۰۰۸ آغاز شد نامعلوم است. بر پایه روزنامه پرآوازه لهستان، "گازتا ویبورچا"، مدت کوتاهی پس از آنکه زبینیه شمیاتکووسکی از سوی دادستان های ورشو، متهم شد این پرونده، منتقل شده و حالا انتظار می رود گروهی دیگر از دادستان ها در کراکوف بر روی آن کار کنند. مقام های آمریکایی، همکاری با این بازرسی را رد کرده و یک آژانس اطلاعاتی، اسناد مرتبط با دادرسی را، تنها با زور و پس از مداخله قانونی رئیس دیوان عالی لهستان، ارائه کرد. گفته شده، ابوزبیده و عبدالرحیم النشیری در پایگاه آموزش اطلاعات نظامی استاره کیکوته در شمال خاوری لهستان نگه داشته و تنبیه بدنی شده اند. دیگر بازرسی های اروپایی. اتحادیه اروپا و شورای اروپا بازرسی هایی را بر پایه ادعاها آغاز کردند. در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۵ بازرس کل شورای اروپا، قانون گذار سوئیسی، دی
ک مارتی، اعلام کرد او مختصات مکانی سایت های سیاه را به دست آورده و می خواهد از نگاره های ماهواره ای چند سال گذشته، به عنوان بخشی از بازرسی های خود استفاده کند. در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵ کمیسیونر عدالت اتحادیه اروپا، فرانکو فراتینی، هشدار داد که اگر کشوری از اعضای اتحادیه اروپا میزبان سایت های سیاه آژانس اطلاعات مرکزی باشد حق رأی آن کشور در اتحادیه اروپا گرفته خواهد شد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۵ دیک مارتی که به نیابت از شورای اروپا در استراسبورگ، دربارهٔ کارهای غیرقانونی سیاه آژانس اطلاعات مرکزی در اروپا تحقیق می کرد گزارش کرد شواهد نشان می دهند که «مردم، بدون هیچ استاندارد قانونی، دزدیده شده و به دیگر کشورها فرستاده شده اند.» بازرسی او، مدرکی بر وجود زندان پنهانی آژانس اطلاعات مرکزی در اروپا نیافت اما اینکه مقام های اروپایی از تحویل دهی این بازداشتی ها خبر نداشتند را «خیلی بعید» دانست. گزارش موقت دیک مارتی که بیشتر بر پایه برداشت های مطبوعاتی نوشته شده بود انتقاد تند مقام های چند کشور اروپایی را برانگیخت. گزارش نخست، اعلام کرد که «اینکه مقام های کشورهای اروپایی یا دستکم سازمان های اطلاعاتی آن کشورها از ربودن دستکم صد نفر، به
دست آژانس اطلاعات مرکزی در اروپا و فرستادنشان به کشورهایی که ممکن است در آنجا شکنجه شده باشند بی خبر بوده اند بسیار بعید است.» در ۲۱ آوریل ۲۰۰۶ نیویورک تایمز گزارش کرد که بازرسان اروپایی گفته اند نتوانسته اند شواهد قطعی برای وجود سایت های سیاه در اروپا پیدا کنند. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۷ مجمع پارلمانی شورای اروپا به قطع نامه ۱۵۶۲ و پیشنهادیه ۱۸۰۱ رای داد و از گزارش دیک مارتی، پشتیبانی کرد. این مجمع، اعلام کرد به احتمال بسیار زیاد، آژانس اطلاعات مرکزی با برنامه بازداشت شدگان ارزشمند، برای چند سال، مراکز بازداشتی پنهانی در لهستان و رومانی را اداره می کرده است. دورنگار شنود شده اونیکس. در ویرایش ۸ ژانویه ۲۰۰۶ روزنامه سوئیسی "زونتاگ بلیک"، سند شنود الکترونیک شده ای مربوط به سامانه رهگیری اونیکس سوئیس (سامانه ای مانند اشلون در توافق یوکوسا) به تاریخ ۱۰ نوامبر (۲۰۰۵؟) را منتشر کرد. ظاهر این دورنگار از سفارت مصر در لندن به وزیر امور خارجه مصر، احمد ابوالغیط فرستاده شده بود و می گفت که ۲۳ شهروند عراقی و افغان در فرودگاه بین المللی میهایل کوگیالنیچونو در نزدیکی کنستانتسا در رومانی، بازجویی شده اند. بر پایه همین سند، مراکز باز
جویی مشابهی در بلغارستان، کوزوو، مقدونیه شمالی، و اوکراین وجود دارند. بعدها وزارت امور خارجه مصر، توضیح داد که دورنگار شنود الکترونیک شده، تنها، نقدی بوده که سفارت مصر در بخارست، دربارهٔ مطبوعات رومانی نوشته و احتمالاً منبع آن، گفته های سناتور و رهبر جنجالی حزب رومانی بزرگ، کرنلیو وادیم تودور است. حکومت سوئیس، رسماً وجود این گزارش را تأیید نکرد. اما در ۹ ژانویه ۲۰۰۶ اعلام که یک روند قضایی علیه روزنامه زونتاگ بلیک را برای افشای این سند محرمانه، آغاز کرده است. گزارش ۱۴ فوریه ۲۰۰۷ پارلمان اروپا. گزارش پارلمان اروپا توسط شمار زیادی از اعضای آن پذیرفته شد و آن را در ۱۴ فوریه ۲۰۰۷ (با ۳۸۲ رای موافق، ۲۵۶ رای مخالف، و ۷۴ رای ممتنع) تصویب کردند. این گزارش، نتیجه گرفت که بسیاری از کشورهای اروپایی به آژانس اطلاعات مرکزی، اجازه کارهای غیرقانونی، مانند پروازهای پنهانی در خاک خود را داده اند. این کشورها اتریش، بلژیک، قبرس، دانمارک، آلمان، یونان، جمهوری ایرلند، ایتالیا، لهستان، پرتغال، رومانی، اسپانیا، سوئد، و بریتانیا هستند. اگرچه در مورد بریتانیا شواهد مشخصی وجود ندارد. این گزارش، شماری از کشورهای اروپایی (مانند اتریش، ای
تالیا، لهستان، به همراه پرتغال) را به خاطر «عدم تمایل به همکاری» خود با بازرسان، و کار سازمان های اطلاعاتی آنها برای عدم همکاری با بازرسان و پذیرش ربودن شهروندانشان، مورد انتقاد قرار داد. پارلمان اروپا به قطع نامه ای رای داد که کشورهای عضوی را که کارهای آمریکایی ها را پذیرفته یا نادیده گرفته بودند محکوم می کرد. بر پایه این گزارش، آژانس اطلاعات مرکزی، ۱٬۲۴۵ پرواز انجام داده که بسیاری از آنها به مقصدهایی بوده اند که ممکن است بازداشتی ها شکنجه شده باشند. همچنین پارلمان، درخواست تشکیل کمیسیون مستقل بازرسی و بسته شدن بازداشتگاه گوانتانامو را داد. بر پایه جیانی فاوا (از حزب سوسیالست ایتالیا (۲۰۰۷)) که پیش نویس این سند را نوشته بود «احتمال زیاد» ی وجود دارد که اطلاعات به دست آمده از تحویل دهی های غیرقانونی فوق العاده، به آن حکومت های اتحادیه اروپا داده شده باشند که از روش به دست آوردن این اطلاعات، آگاه بودند. همچنین این گزارش، استفاده از بازداشتگاه های پنهانی در اروپا مانند لهستان و رومانی را فاش کرد. این گزارش، تحویل دهی های فوق العاده را اینگونه تعریف می کند که «یک فرد مظنون به مشارکت در تروریسم، به صورت غیرقانونی
، ربوده، دستگیر و/یا حبس مقام های آمریکایی می شود و/یا برای بازجویی به کشور دیگری فرستاده می شود که در بسیاری موارد به صورت غیر مستقیم در بازداشت یا شکنجه، همکاری می کند.» مقام های بریتانیا پیشتر، هر گونه ادعایی را رد کردند و بسیاری از مقام های سرمایه گزاری، موافقند که بریتانیا در بازداشت و شکنجه یا زندانی کردن، همکاری نکرده است. ممکن است بریتانیا نقطه جابجایی (ترانزیت) باشد اما مدرکی برای آن وجود ندارد. ریاست جمهوری باراک اوباما. در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹ رئیس جمهور تازه آمریکا باراک اوباما یک فرمان اجرایی را امضا کرد که آژانس اطلاعات مرکزی را ملزم می کرد تنها از ۱۹ روش بازجویی اشاره شده در آیین نامه رزمی ارتش ایالات متحده آمریکا استفاده کند «مگر اینکه دادستان کل آمریکا با مشاوره مناسب، راهنمایی بیشتری فراهم کند.» همچنین این فرمان، آژانس اطلاعات مرکزی را ملزم می کرد که «هر بازداشتگاهی که امروز در حال کار است هر چه سریعتر، بسته شود و چنین بازداشتگاهی در آینده، کار نخواهد کرد.» در ۵ مارس ۲۰۰۹ بلومبرگ نیوز گزارش کرد که کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی، یک بازرسی یک ساله، دربارهٔ برنامه بازداشت آژان
س اطلاعات مرکزی را آغاز کرده است. در آوریل ۲۰۰۹ رئیس آژانس اطلاعات مرکزی، لئون پانه تا اعلام کرد که «آژانس اطلاعات مرکزی، دیگر بازداشتگاه ها یا سایت های سیاه را اداره نخواهد کرد» و در نامه ای به کارمندان آن آژانس نوشت که «سایت های باقی مانده نیز بسته خواهند شد.» او همچنین اعلام کرد که آژانس اطلاعات مرکزی، دیگر به «پیمانکاران» غیرخودی، اجازه بازجویی نمی دهد و آن آژانس، دیگر از «روش های بازجویی خشن» استفاده نمی کند. او به کارمندان خود اطلاع داد که آژانس اطلاعات مرکزی، تنها از روش های بازجوی اشاره شده در آیین نامه رزمی ارتش ایالات متحده آمریکا استفاده می کند و کسانی که در حبس آژانس اطلاعات مرکزی هستند تنها برای مدت کوتاهی، نگه داشته می شوند. مدت زمانی که برای تحویل آنها به کشورهایشان یا انتقال به آژانس آمریکایی دیگری نیاز است. در سال ۲۰۱۱ ریاست جمهوری باراک اوباما اعتراف کرد که یک زندانی سومالیایی را برای بازجویی، برای دو ماه در یک کشتی نظامی آمریکایی بر روی دریا نگه می داشته است. گزارش کمیته اطلاعاتی سنا دربارهٔ برنامه بازداشت و بازجویی. در ۹ دسامبر ۲۰۱۴ کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی، گز
ارش ۵۲۵ صفحه ای به نام "گزارش کمیته منتخب سنای ایالات متحده آمریکا در امور اطلاعاتی دربارهٔ بازداشت و بازجویی آژانس اطلاعات مرکزی" منتشر کرد که یافته های کلیدی و یک جمع بندی اجرایی، ارائه می کرد. باقی گزارش، به دلایل غیرقابل گفتن، محرمانه، باقی ماند. گزارش ۶٬۰۰۰ صفحه ای، ۲۰ یافته کلیدی را نشان می دهد. این ۲۰ یافته کلیدی، از نتیجه گیری طبقه بندی نشده به این شرح هستند: بر پایه این گزارش، دستکم ۲۶ نفر از ۱۱۹ زندانی (۲۲٪) آژانس اطلاعات مرکزی به شیوه نادرستی، بازداشت شده و بسیاری از آنها شکنجه شده اند. از ۱۱۹ زندانی شناخته شده، دستکم ۳۹ نفر، هدف روش های بازجویی ارتقاء یافته بوده اند. دستکم در ۶ مورد، آژانس اطلاعات مرکزی، پیش از آنکه از آنها بپرسد آیا مایل به همکاری هستند از شکنجه استفاده کرده است. تصمیم دادگاه حقوق بشر اروپا. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴ دادگاه حقوق بشر اروپا حکم داد که لهستان، در هنگام همکاری با آمریکا، کنوانسیون اروپایی حقوق بشر را زیر پا گذاشته است؛ زیرا در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ به آژانس اطلاعات مرکزی، اجازه داده، ابوزبیده و عبدالرحیم النشیری را در خاک خود نگه داشته و شکنجه کند. دادگاه، دستور داد که حکومت له
ستان به هر کدام از آنها ۱۰۰٬۰۰۰ یورو خسارت بدهد. به ابوزبیده نیز ۳۰٬۰۰۰ یورو برای پوشش هزینه های خود بپردازد. در ۳۱ مه ۲۰۱۸ دادگاه حقوق بشر اروپا حکم داد که رومانی و لیتوانی نیز حقوق ابوزبیده و عبدالرحیم النشیری را به ترتیب در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ و ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ زیر پا گذاشته اند و این دو کشور باید به هر یک از این دو نفر، ۱۰۰٬۰۰۰ یورو خسارت بدهند.
دیوید شروین (؛ – ) فیلم نامه نویس اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ای مرد خوش شانس!" و "اگر..." اشاره نمود.
گراهام کراودن (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "خارج از آفریقا"، "فقط به خاطر چشمان تو"، "تسخیر"، "شازده کوچولو"، "دکتر هو"، "بازرس فویل"، "آدمکشان میدسامر"، "ای مرد خوش شانس!"، "مورگان، بیمار مناسبی برای درمان"، "طبقه حاکم"، "اگر..."، "راه و رسم زندگی ما"، "کلئوپاتراها"، "آقای بلاندن شگفت انگیز" و "مبلغ مذهبی" اشاره کرد.
مار نرم ساقه ای یا مار شاخه انگوری یا مار شلاقی دماغ دراز گونه ای مار درختی لاغر از تیره قمچه ماران است که در هند، سری لانکا، میانمار، تایلند، کامبوج و ویتنام یافت می شود. این مار را نباید با مار شاخه انگوری سبز که بومی قاره آمریکاست، اشتباه گرفت.
کریستین نونان (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اگر..."، "ای مرد خوش شانس!" و "اوه! چه جنگ دلپذیری" اشاره کرد.
مار شاخه انگوری سبز یا مار نان لواشی گونه ای مار درختی لاغر دراز از تیره قمچه ماران است که بومی آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی است.
والاس ایتن (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ای مرد خوش شانس!"، "آخرین موج"، "بازرس کلوزو"، "ایزادورا" و "این زندگی ورزشی" اشاره نمود.
اَلن پرایس (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، آهنگساز، خواننده-ترانه پرداز، تنظیم کننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نام او در سال ۱۹۹۴ در تالار مشاهیر راک اند رول ثبت شد. وی در سال ۱۹۷۴ برندهٔ جایزه بفتای بهترین موسیقی فیلم شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "به عقب نگاه نکن" و "ای مرد خوش شانس!" اشاره کرد.
کارو هالابیان (؛ ؛ ۲۶ ژوئیه ۱۸۹۷ – ) معمار اهل ارمنستان شوروی بود جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان ۱۹۴۰ زندگی نامه. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۹۷ در الیزابت پول به دنیا آمد در ۱۹۱۷ هالابیان تحصیل ابتدا در مدرسه نرسیسیان در تفلیس و سپس در ۱۹۲۹ مدرسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری مسکو را به اتمام رسانید. از ۱۹۳۲ وی مسکو فعالیت می کرد. در سال ۱۹۴۳ او رهبری اصلی ولگوگراد را برعهده گرفت. او در سال ۱۹۳۶ به عنوان عضو افتخاری موسسه معماران بریتانیا انتخاب شد. در ۱۹۵۵ ساختمان اصلی پایانه بندر سوشی را طراحی کرد. وی در ۵ ژانویهٔ ۱۹۵۹ در سن ۶۱ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
دیوید گِـلَدول (؛ زادهٔ ۱۹۳۵ میلادی) هنرمند، کارگردان فیلم و تدوین گر اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ای مرد خوش شانس!" و "اگر..." اشاره نمود.
علوم انسانی دیجیتال حوزه از کارهای دانشگاهی در حوزه مشترک رایانش یا فناوری اطلاعات و حوزه های مختلف علوم انسانی قرار دارد. این حوزه می تواند به مجموعه فعالیت های دانشگاهی و پژوهشی گفته شود که بر کاربرد پردازش رایانه ای داده ها یا فناوری های دیجیتال در علوم انسانی دلالت دارند. آنگونه که دراکر در مقدمه ای بر علوم انسانی دیجیتال می گوید این فعالیت ها باید شامل استفاده از سیستم ها و منابع دیجیتال در علوم انسانی به منظور بهبود کاربرد آن باشد. علوم انسانی دیجیتال به عنوان راهی برای انجام پروژه های مبتنی بر کمک هزینه های دانشگاهی است که مفاهیم مشارکتی (انگلیسی:collaborative)، بین رشته ای (انگلیسی:transdisciplinary) و محاسباتی (انگلیسی:computationally) را در تعامل با پژوهش، تکنولوژی و نشر قرار می دهد. دراکر در ادامه کتاب خود می گوید: با توسعه و بهره برداری از برنامه های کاربردی و تکنیک های جدید این حوزه، نوع جدیدی از پژوهش و آموزش علوم انسانی دیجیتال پدید آمد. همزمان نیز مطالعات و نقدها موجب پیوند میان میراث فرهنگی و فرهنگی دیجیتال شد. بنابراین، ویژگی متمایز علوم انسانی دیجیتال، پرورش روابط دوجانبه بین علوم انسانی و
دیجیتال است. از یک سو تکنولوژی را به منظور تحقیقات در علوم انسانی به خدمت می گیرد و از دیگر سو تکنولوژی را برای پرسشگری و پاسخ به پرسش ها استفاده می کند. تعریف. تعریف علوم انسانی دیجیتال در فرایندی پیوسته توسط دانشمندان و تمرین کنندگان این حوزه تدوین شده است. از آنجایی که این حوزه به پیوسته در حال رشد و تغییر است، تعاریف خاص می تواند به سرعت قدیمی یا بی فایده شده یا فرصت های آینده را محدود کند. جلد دوم کتاب بحث در علوم انسانی دیجیتال به روشنی در بارهٔ سختی تعریف علوم انسانی دیجیتال سخن می گوید: در کنار بایگانی دیجیتال، تجزیه و تحلیلهای کمی و پروژه های منجر به ساخت ابزارهای این حوزه، علوم انسانی دیجیتال در حال حاضر طیف گسترده ای از روش ها و شیوه ها را شامل می شود. روش هایی ماند: تصویر سازی داده های بزرگ، مدل سازی سه بعدی از آثار تاریخی، پایان نامه های دیجیتال محورفعالیت های هشتگ و تجزیه و تحلیل آن، بازی واقعیت جایگزین، مکان های تجاری و موارد دیگر است. آنچه که «چادر بزرگ» علوم انسانی دیجیتال نامیده می شود، تعریف دقیق آنچه علوم انسانی دیجیتال انجام می دهد را دشوار می کند. با نگاهی به تاریخچه در میابیم: علوم انسا
نی دیجیتال از محاسبات علوم انسانی (به انگلیسی:humanities computing) توسعه یافته و با زمینه های دیگر، مانند محاسبات انسانی، محاسبات اجتماعی، و مطالعات رسانه ای مرتبط شده است. علوم انسانی دیجیتال، به طور مشخص موضوعات متنوعی را شامل می شود. از مجموعه های آنلاین منابع اولیه (عمدتاً متنی) تا داده کاوی مجموعه داده های فرهنگی بزرگ به مدل عناوین. علوم انسانی دیجیتال هر دو زمینه دیجیتالی (اصلاح شده) و متولد دیجیتال یا دیجیتال محور را شامل می شوند و متدولوژی هایی را از رشته های علوم انسانی سنتی (مانند سخنرانی، تاریخ، فلسفه، زبان شناسی، ادبیات، هنر، باستانشناسی، موسیقی و مطالعات فرهنگی) و علوم اجتماعی را در بر می گیرد. همچنین شامل ابزارهای ارائه شده توسط کامپیوتر (مانند ابرمتن، ابررسانه، داده آمایی، بازیابی اطلاعات، داده کاوی، آمار، داده کاوی، نقشه برداری دیجیتال) و انتشارات الکترونیکی دیجیتالی می شود. این مفهوم حتی شامل زیر زمینه های علوم انسانی دیجیتال مانند مطالعات نرم افزاری، مطالعات پلاتفرم و مطالعات انتقادی کد نیز می شود. افزون بر آنچه گفته شده این تعریف به: زمینه هایی که موازی با علوم انسانی دیجیتال شامل مطالعات
رسانه های جدید و علم اطلاعات و همچنین نظریه های ترکیب رسانه مطالعات بازی، به ویژه در زمینه های مربوط به طراحی پروژه های انسانی دیجیتال و تولید و تجزیه و تحلیل فرهنگی نیز بسط می یابد. بری و فاگرجورد (Berry and Fagerjord) معتقدند تعریف پشته علوم انسانی دیجیتال می تواند راهی برای نیل به یک تعریف همه پذیر از این مفهوم باشد. آنها معتقدند این نوع نمودار در علوم رایانه رایج است. این نمودارها عموماً برای نشان دادند اینکه چطور یک فناوری از فناوری های بالاتر انتزاع می شود. در اینجا نیز در یک رابطه با کمک رابطه ای تصویری و خلاقانه نشان داده می شود که] چگونه طیف وسیعی از فعالیت ها، شیوه ها، مهارت ها، فناوری ها و ساختارها برای تشکیل علوم انسانی دیجیتال، با هدف ارائه یک نقشه سطح بالا استفاده می شوند. تاریخچه. علوم انسانی دیجیتال از محدوده محاسبات علوم انسانی ریشه می گیرد که ریشه های آن در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در کار پیشگام استاد انگلیسی Josephine Miles و محقق یهودی روبرتو بیسا و زنان مورد استفاده قرار می گیرد. در همکاری با آی بی ام، آنها ساخته های کامپیوتری را برای توماس آکویناس ساختند که به عنوان «Index Thomisticus» شناخته
می شدند. محققان دیگر از سیستم های رایانه ای برای استفاده از وظایف خودکار مانند جستجوی کلمه، مرتب سازی و شمارش استفاده می کردند، که بسیار سریعتر از پردازش اطلاعات از متون با کارت های دست نوشته یا تایپ شده بود. برای دهه ها باستان شناسان، کلاسیست ها، مورخین، محققان ادبی و مجموعه گسترده ای از محققان علوم انسانی در رشته های دیگر به دنبال روش های محاسباتی جدید برای تحکیم علوم انسانی بود، این دست آوردها به کار گرفته می شد. سرانجام در سال ۲۰۰۶ بنیاد ملی علوم انسانی (NEH) علوم انسانی دیجیتال (که در سال ۲۰۰۸ به عنوان دفتر علوم انسانی شناخته می شود) را راه اندازی کرد. این امر موجب شد اصطلاح «علوم انسانی دیجیتالی» به طور گسترده ای پذیرفته شود و علوم انسانی دیجیتال برسر زبانها افتاد. در سال ۲۰۰۹ انجمن زبان های مدرن MLA در فیلادلفیا، که در آن فعالان علوم انسانی دیجیتال «برخی از مهمترین و قابل ملاحظه ترین مشارکت ها» را انجام دادند. که برای مدتها بهترین بودند. ارزش ها و روش ها. گرچه پروژه ها و ابتکارات انسانی دیجیتال متنوع هستند، اغلب آنها ارزش ها و روش های مشترک را نشان می دهند. که می توانند در درک مسایل دشوار این زمینه کم
ک کنند. ارزش ها مواد و روش ها
گواه اثبات کار یا به اختصار (PoW) یا همان (Proof of Work ) یک سیستم (تابع یا پروتکل) اندازه گیری است تا در برابر حملات محروم سازی از سرویس یا به اختصار (DoS) و دیگر سیستم هایی که قصد اذیت کردن را دارند مانند اسپم های شبکه از طریق مستلزم دانستن کاری از طرف درخواست کننده سرویس جلوگیری کند ، معمولاً این قضیه به معنی زمان پردازش شدن عملیاتی توسط یک کامپیوتر است.این طرح و یا مفهوم توسط و در سال 1993 در قالب مقاله ژورنال کشف شد. اصطلاح "Proof of work" یا به اختصار PoW اولین بار در مقاله ای در سال 1999 توسط و Ari Juels ابداع و بکار گرفته شد. همچنین proof of work یا همان الگوریتم اثبات کار اولین بار سال 2008 توسط ساتوشی ناکاموتو در وایت پیپر بیت کوین نوشته شد و در واقع این الگوریتم اولین الگوریتمی است که برای بیت کوین و دیگر ارزها در بلاک چین استفاده شد. در حقیقت، ساتوشی ناکاموتو این الگوریتم را در جهت ایجاد یک سیستم پولی همتابه همتا ایجاد و استفاده کرد. یکی از ویژگی های کلیدی این طرح ها، عدم تقارن آنها است: کار باید برای درخواست کننده نسبتاً سخت(اما قابل حل) باشد ولی چک کردن آن برای تامین کننده سرویس(سرور) میبایست آ
سان باشد. همچنین این قضیه به عنوان ، تابع هزینه CPU ،، پازل محاسباتی یا تابع ارزش گذاری CPU نیز شناخته میشود. این قضیه با کپچا فرق میکند به این صورت که کپچا برای حل سریع توسط انسان درنظرگرفته شده است نه یک کامپیوتر. تغییر ناپذیری، امنیت و ناشناسی از مهم‎ترین ویژگی های این الگوریتم است که اهمیت زیادی در فناوری بلاک چین دارد. در حقیقت، اثبات کار به عنوان یک مکانیستم در بلاک چین معرفی می شود که وظیفه تایید تراکنش ها، تولید بلاک و همچنین حفظ امنیت شبکه را بر عهده دارد و ماینرها در این الگوریتم پردازش شبکه را انجام می دهند و پاداش خود را دریافت می کنند. الگوریتم اجماع (Consensus). این مکانیزم مقاوم در برابر خطاهاست که در سیستم های رایانه ای و بلاک چین برای توافق میزان داده استفاده می شود. ناگفته نماند رمزارزها بدون وجود الگوریتم اجماع نمی توانند کار کنند و از کار می افتند. الگوریتم اجماع مجموعه ای از قوانین است که درمورد تاییدیه تراکنش ها تصمیم می گیرد. نحو عملکرد الگوریتم اثبات کار. در الگوریتم اثبات کار ماینرها برای حل مسائل پیچیده ریاضی با یکدیگر به رقابت می پردازند و زمانی که معادلات حل شوند، تایید آن به وسیله
دیگر ماینرها افزایش پیدا می کند و وقتی جواب را ماینر بدست بیاورد آن جواب را به شبکه ارسال می کند. سختی و پیچیدگی معادلات وابسته به تعداد ماینرها و هش ریت کنونی شبکه وابسته است، هرچه شبکه بزرگتر باشد و در واقع تعداد ماینرها بیشتر باشد حل جواب معادلات سختتر است و هرچه آن شبکه کوچکتر باشد رسیدن به جواب معادله راحتتر است. این مورد باعث امنیت شبکه در برابر حمله هکران می شود؛ چراکه دستکاری یک بلاک، مقدار هش را تغییر میدهد که این باعث میشود اعتبار هش از بین برود. پس اگر شخصی قصد تغییر بلاک را داشته باشد، باید هش تمام بلاک های شبکه را دوباره استخراج کند. از آنجایی که ماینرها به صورت غیرمتمرکز کار می کنند بنابراین امکان ساخته شدن همزمان دو بلاک معتبر غیرممکن است. زمینه. یک سیستم معروف که در هش کش استفاده میشود، با استفاده از مقداری hash معکوس ثابت میکند کار انجام شده است و یک ایمیل به عنوان نشانه خوب ارسال میکند.به عنوان نمونه هدری که در ادامه قرار دارد تقریباً یک هش 252 محاسباتی است که پیامی را برای ایمیل زیر درتاریخ 19 ژانویه ، 2038 ارسال میکند. X-Hashcash: 1: 52: 380119: calvin[at]comics dot net ::: 9B760005E92F0D
AE با یک محاسبات تکی از طریق تابع اس اچ ای-1 هش تمبری که معتبرشده است(در مثال بالا نام هدر codice_1که شامل دونقطه میباشد و هرچه فضای خالی بعد از آن تا شماره 1 حذف میشود) با 52 صفر باینری معادل 13 صفر هگزادسیمال آغاز میشود. 0000000000000756af69e2ffbdb930261873cd71 این که آیا سیستم های PoW در حقیقت می توانند مسئله حملات محروم سازی از سرویس خاصی را مانند مشکل اسپم را حل کنند، موضوع قابل بحثی است؛ این سیستم میبایست ارسال ایمیل های اسپم را برای تولید کنندگان هرزنامه را مشکل ساز کند اما نباید جلوی کاربران مجاز را برای ارسال پیامشان بگیرد. به عبارت دیگر، یک کاربر واقعی نباید با هیچ گونه مشکلی موقع ارسال پیام خود مواجه شود، اما تولید کننده هرزنامه باید مقدار قابل توجه قدرت پردازشی را برای هربار ارسال ایمیل صرف کند . اکنون سیستم های گواه اثبات کار به عنوان مکانیزم اصلی توسط دیگر سیستم های پیچیده رمزنگاری مثل بیتکوین که از سیستمی مشابه هش کش بهره میگیرد ، استفاده میشود. گزینه ها. دو دسته پروتکل گواه اثبات کار وجود دارد. پروتکل های راه حل-شناخته شده نسبت به پروتکل های مشکلات احتمالی نا محدود به واریانس پایین تری تمایل د