Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ربرد مسکونی و احتمالاً مذهبی داشته اند. از یافته ها در این محوطه می توان به جایگاه آتش به مساحت یک متر مربع، نوعی اجاق روی سکو در بخش میانی خانه (که از اتاق میانی با چند پله قابل دسترسی است)، و سکوی تخت مانند در بعضی اتاق ها اشاره کرد. از آنجا که خاکستر اجاق دست نخورده و خارج نشده است، باستان شناسان بر این باورند که آتشِ آتشدان مقدس بوده است. روی کف لکه های قرمز رنگی احتمالاً برای تزئین ایجاد شده بوده است. یکی از خانه ها (بنای شمارهٔ ۱۰) پی سنگی دارد. دیوارهای خانه ها از گل به ضخامت متوسط ۵۰ سانتی متر هستند که در بعضی جاها به یک متر هم می رسد. در وسط دیوارها هم یک پشت بند ساخته شده است. در تپهٔ شرقی، که حدود ۱٫۰۰۰ سال پس از تپهٔ غربی مسکون بوده است هم بقایای بناهایی با چند اتاق پیدا شده است که دیوارهایشان اندود کاهگل دارد. جنس دیوارها از چینه به ضخامت ۷۰ سانتی متر است. در محوطهٔ باز دو کوره به شکل نیم دایره (به قطر ۱۷۰ سانتی متر و ۱۲۰ سانتی متر) و یک کورهٔ تقریباً دایره شکل (به قطر ۵۰ سانتی متر) پیدا شده است. در این محوطه گذار از فاز نوسنگی بدون سفال (تپهٔ غربی) به نوسنگی با سفال (تپهٔ شرقی) در حدود هزارهٔ هف
تم پیش از میلاد را به خوبی می توان دید و معرف دورهٔ تحول مهمی در مسیر تکامل مدنیت است. نوسنگی با سفال. تپه زاغهٔ قزوین شاخص ترین سکونت گاهی نوسنگی با سفال این منطقه و معرف فرهنگ جوامع نوسنگی در فلات مرکزی ایران است. در این سکونت گاه ۲۱ خانه در ۱۲ لایهٔ استقرار کاوش شده است. جهت گیری خانه ها از شمال شرقی به جنوب غربی است که هماهنگ با بادهای دائمی قزوین است و درِ خانه ها هم با توجه به این امر جایگذاری شده است. تنها درِ یکی از خانه ها به سمت وزش باد دائمی (شمال شرقی) باز می شود که در این مورد هم چینه ای روبروی در ورودی ساخته بوده اند. فضاها کاملاً به صورت ارگانیک و ناهندسی شکل گرفته اند، زوایا نامنظم و ناراست، و اضلاع ناموازی اند. ساختار معابر بدون طراحی اولیه و به مرور زمان شکل گرفته اند. جنس دیوارک ها از چینه و جنس دیوارهایی که روی آنان سقف قرار می گرفته است از خشت خام است. خشت ها را با دست و بدون استفاده از قالب شکل داده اند. این خشت ها ابعاد معینی ندارند و از ۴۰ تا ۸۰ سانتی متر طول، ۲۵ تا ۳۵ سانتی متر عرض، و معمولاً ۱۲ سانتی متر ضخامت متغیرند. در وجوه فوقانی، تحتانی، و پهلوهای خشت ها شیارهای کم عمقی هست که ب
ا فشار ملایم انگشتان ایجاد شده اند و به نگهداری اندود کمک می کرده اند. در دو سر خشت فرورفتگی های عمیق تری هست تا ملات به داخل آن ها نفوذ کند و آن ها را در جای خود محکم سازد. دیوارها به صورت عمود به هم برمی خوردند و فضای بین آن ها با گل و اندود پر می شد. در سطوح دیوارهای داخلی به هدف تزئین قطعات سفالی منقوشی قرار داده شده است. همچنین روی دیوارهای با رنگ های آخری، قرمز، سفید، سیاه، و زرد رنگ آمیزی و اندود شده است. دیوارهایی مضاعف و دوجداره در تپه زاغه ساخته شده اند که حدس زده می شود برای دوطبقه بودن بعضی از قسمت های خانه بوده اند. سقف فضاها مسطح بوده است. این سقف ها را با ابتدا با تیرهای چوبی می پوشانده و روی آن ها شاخ و برگ درخت می ریخته اند و سپس با کاهگل اندود می کرده اند. گورستان با فضای زندگی تلفیق شده بود، بگونه ای که کودکان را در زیر کف اتاق ها و افراد بالغ را در محوطه با کمی فاصله دفن می کردند. هر خانه شامل یک بخش مسقف و یک بخش رو بوده است که بسته به نوع فعالیت (دامداری یا کشاورزی) آغل یا انباری داشته است. آغل ها در میانهٔ فضای روباز ساخته می شده است و انباری کنار نشیمن در فضای مسقف. پوشش سقف انباری حال
ت گنبدی داشته است. باستان شناسان به استناد نوع تدفین حدس می زنند که در تپه زاغه نوعی نظام طبقاتی شکل گرفته بوده است. در اواخر دوران نوسنگی سکونت گاهی در جنوب دامغان در تپه حصار (دوره های ۱آ و ۲ب) تشکیل شد که امروزه نشانه های چندانی از خانه های آن باقی نمانده است. این خانه ها را از خشت خام و با قاعده های مستطیلی ساخته بوده اند. دیوارهای دورهٔ ۲ب نیز در فواصل منظم پشت بند بیرونی داشته اند. در کف خانه ها مرده ها به صورت نامنظم دفن می شدند و در کنار آن ها اشیاء تزئینی دفن شده که تعداد آن ها برای مرده های مختلف متفاوت است و تعددشان احتمالاً نشانهٔ قدرت و ثروت ایشان بوده است. برای برخی مردگان هم گور صندوقی خشتی ساخته بوده اند. مردان و زنان با اشیاء یکسان دفن شده اند و شاید این امر نشان دهندهٔ این است که یک موقعیت اجتماعی داشته اند. اجزایی چون اجاق، تاقچه، و گربه رو هم در داخل اتاق ها بوده اند. در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم ترین سکونت گاه فلات مرکزی ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پ
یش ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده است. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی ریزی با دیوارهای چینه ای با ضخامت های مختلف از گل ساخته شده بودند. مرده ها در کف اتاق یافت شده اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می شده اند. به نظر می رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند. در دورهٔ دوم تپهٔ شمالی (۷٫۵۰۰ تا ۶٫۰۰۰ سال پیش)، خانه های گلی با اتاق های راست گوشه ساخته شده اند که چینه های آن ها خوب ورز داده شده و به شکل مکعب مستطیل در آفتاب خشک شده است. روی دیوارها با رنگ قرمز تزئین شده است. استفاده از کوره هایی برای پخت سفال و استفاده از خشت قالبی در معماری تحول مهمی به حساب می آید. دوران مس سنگی. در تپهٔ جنوبی سیلک دو دورهٔ سکونت مربوط به دوران مس سنگی هست. در اوایل هزارهٔ چهارم پیش ازمیلاد به دلیل زلزله یا جنگ ساکنان تپهٔ شمالی به تپهٔ جنوبی کوچ کردند و در دورهٔ اول سکونت در تپهٔ جنوبی (۶٫۰۰۰ تا ۵٫۲۰۰ سال پیش) مجموعه اتاق های در ابعاد و اندازه های متنوع با نظم هندسی و گوشه های راست ساختند. ای
ن اتاق ها از طریق فضای کوچکی شبیه هشتی به هم متصل می شده اند. در دیوارهای طویل این اتاق ها پنجره هایی برای نورگیری تعبیه شده بود. در دیوارهای بیرونی برآمدگی ها و فرورفتگی هایی برای تزئین وجود داشته است و دیوارهای داخلی به رنگ سفید یا قرمز اندود شده اند. در ازارهٔ دیوارها نیز قطعات سفالی گذاشته شده است که احتمالاً برای جلوگیری از نفوذ رطوبت بوده است. در این دوره نیز مرده ها در زیر خانه ها دفن می شده اند. مهم ترین سکونت گاه عصر مس سنگی در فلات مرکزی ایران تپه قبرستان در ۶۰ کیلومتری جنوب قزوین است که در دوران اوجش محوطه ای به مساحت ۱۰ هکتار را در بر می گرفته است. شروع سکونت در تپهٔ قبرستان همزمان است با پایان سکونت در تپه زاغه. شکل ساخت وسازها مشابه تپه زاغه است ولی بناها هندسی ترند و شکل معابر مستقیم تر. محل اتصال دیوارها نیز نسبت به تپه زاغه منظم تر ساخته شده است و ابعاد خشت ها منظم تر است و به وضعیتی که در زاغه هست نیست. در تپهٔ قبرستان همچنین کارگاهی چنداتاقی برای ریخته گری مس ساخته شده بوده است که خبر از پیشرفت فناوری متالورژی در این سکونت گاه می دهد. نمونه های اشیاء فلزی ساخته شده در این دوران در تپه قبرست
ان در سیلک و تل ابلیس یافت شده اند. فلات شمالی ایران. برخلاف فلات مرکزی ایران، اطلاعات چندانی از توالی فرهنگی دوران نوسنگی در شمال رشته کوه البرز در دست نیست. یکی از بارزترین این محوطه های دوران نوسنگی پناهگاه سنگی «راشک ۳» در دو کیلومتری شمال روستای رودبارک در منطقهٔ کلاردشت است. «راشک ۳» حفره ای است به عرض ۱۶ متر، عمق ۹ متر، و ارتفاع ۶/۵ متر که در دل صخره و ۶ متر بالاتر از کف دره قرار دارد و ورودی اش رو به شرق است.
در باستان شناسی، نوسنگی با سفال یا نوسنگی ۳ عنوان دوره ای پیشاتاریخی است از دوران نوسنگی در عصر حجر، که در حدود ۶٬۴۰۰ پ.م. (۸٫۴۰۰ سال پیش) در هلال حاصل خیز آغاز شد. در این دوران فرهنگ هایی متشخص، مثل فرهنگ حلف در شمال میانرودان و آناتولی و فرهنگ عبید در جنوب میانرودان به وجود آمده بودند و آثاری از جنس سفال می ساختند. در بعضی محوطه ها دوران نوسنگی با سفال را به دو دورهٔ نوسنگی با سفال آ (PNA) و نوسنگی با سفال ب (PNB) تقسیم می کنند. این دسته بندی ها را نخست کتلین کنیان انجام داده که حفاری اریحا را بر عهده داشت. دوران نوسنگی با سفال با شروع دوران مس سنگی (آخرین دوران عصر حجر) در حدود ۴۵۰۰ پ.م. (۶٫۵۰۰ سال پیش) به پایان رسید.
در ریاضیات عدد اول رامانوجان عدد اولی است که نتیجه ثابت شده توسط سرینیسوا رامانوجان مربوط به تابع شمارش اعداد اول را ارضا می کند. ریشه و تعریف. در سال ۱۹۱۹ رامانوجان اثبات جدیدی از اصل برتراند را منتشر کرد است که همان طور که او گفته برای اولین بار توسط چبیشف اثبات شده است. در پایان دو صفحه منتشر شده، رامانوجان یک نتیجه تعمیم یافته را استنتاج می کند و آن این است: که در آن formula_2 تابع شمارش اعداد اول است که برابر است با تعداد اعداد اول کمتر یا مساوی "x". تعریف اعداد اول رامانوجان این است: "n" امین عدد اول رامانوجان کوچکترین عدد صحیحی است ("Rn") که در معادله زیر صدق می کند: formula_3 برای همه "x" ≥ "Rn" به عبارت دیگر اعداد اول رامانوجان اعداد صحیحی هستند که به ازای هر کدام از آن ها حداقل n عدد اول بین "x" و "x"/2 وجود دارد جایی که "x" ≥ "Rn" پنج عدد اول رامانوجان عبارت اند از ۲، ۱۱، ۱۷، ۲۹، و ۴۱.
شرلی جکسون (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او فیزیک دان و هجدهمین رئیس موسسه پلی تکنیک رنسلیر است. جکسون اولین زن سیاهپوست آمریکایی آفریقایی است که از موسسه فناوری ماساچوست فارغ التحصیل شده است. وی دومین زن سیاه پوستی است که دارای دکترای فیزیک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم و جایزه ونیوار بوش شده است.
در ریاضیات عدد ثابت رامانوجان (همچنین به نام عدد ثابت سولدنر) یک ثابت ریاضی است که تنها صفر منحصر به فرد تابع انتگرال لگاریتم است. این ثابت پس از کاشفان آن سرینیسوا رامانوجان و یوهان سولدنر نام گذاری شده است. مقدار آن حدوداً برابر است با: "μ" ≈ ۱٫۴۵۱۳۶۹۲۳۴۸۸۳۳۸۱۰۵۰۲۸۳۹۶۸۴۸۵۸۹۲۰۲۷۴۴۹۴۹۳۰۳۲۲۸… چون انتگرال لگاریتمی به صورت زیر تعریف شده است: پس روابط زیر را داریم: که باعث کاهش محاسبات برای اعداد صحیح مثبت می شود. همچنین چون تابع انتگرال نمایی در معادله زیر صدق می کند بنابراین تنها صفر مثبت انتگرال نمایی در لگاریتم طبیعی ثابت رامانوجان-سولدنر رخ می دهد که مقدار آن حدوداً برابر است با: ln("μ") ≈ ۰٫۳۷۲۵۰۷۴۱۰۷۸۱۳۶۶۶۳۴۴۶۱۹۹۱۸۶۶…
جیمی میسیک (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. جودیت الف. جیمی میسیک براساس رده های آماری در سازمان امنیت و اطلاعات ایالات متحده آمریکا ارتقاء درجه پیدا کرد و معاونت اطلاعات را که یک پست آماری مهم است را بر عهده گرفت. میسیک در ۲۰۰۵ از سیا کناره گیری کرد. مناصب. جیمی میسیک در سال ۲۰۰۵، سیا را ترک کرد تا سرپرستی ارشد مؤسسه لیمن برادرز را به منظور کنترل قدرتمند آماری و ارائه خدمات مالی به شرکت های ورشکسته بر عهده گیرد. میسیک در حال حاضر توامان رئیس و معاون رئیس شرکت همکاری کیسینجر در نیویورک است. وی همکار شرلی جکسون می باشد.
در نظریه اعداد، شاخه ای از ریاضیات، مجموع رامانوجان، که معمولاً با ("cq"("n" علامت گذاری می شود، تابعی از دو متغیر صحیح مثبت q و "n" است که با رابطه زیر تعریف شده اند: که در آن "۱ = (a, q)" به این معنی است که a تنها مقادیری را می پذیرد که نسبت به q اول است یا به عبارتی a و q متباین اند. سرینیسوا رامانوجان این مجموع را در مقاله ای در سال ۱۹۱۸ ارائه کرد. علاوه بر مجموعی که در این مقاله بحث شده، مجموع رامانوجان هم چنین در اثبات قضیه وینوگرادو استفاده شده اند که بیان می کند که اعداد فرد به اندازه کافی بزرگ مجموع سه عدد اول هستند.
باساس دا ایندیا (به فرانسوی: Bassas da India) یک جزیره از نوع آب سنگ حلقوی است که جزئی از سرزمین های جنوبی و جنوبگانی فرانسه به شمار می آید. این جزیره آب سنگی غیرمسکونی شکلی تقریباً مدور دارد و مساحت آن ۰٫۲ کیلومتر مربع است. این جزیره روبه روی ساحل شرقی آفریقا، در کانال موزامبیک جنوبی، تقریباً در نیمه راه بین موزامبیک و ماداگاسکار (حدود ۳۸۵ کیلومتر در شرق آن) و در حدود ۱۱۰ کیلومتری در شمال غربی جزیره اروپا واقع شده است. بخش کمربندی این آب سنگ در حدود ۱۰۰ متر پهنا دارد که یک تالاب کم عمق را در خود گرفته است. ژرفای این تالاب از ۱۵ متر بیشتر نمی شود. در مرکز این آبسنگ یک تخته سنگ آتشفشانی جای گرفته که تنها به هنگام جزر و مد از آب بیرون می آید. باساس دا ایندیا را گاسپار گونسالوس پرتغالی کشف کرد. در ۳۱ اکتبر سال ۱۸۹۷، فرانسه خواستار مالکیت این آب سنگ شد و از آن زمان به وسیله یک نماینده جمهوری فرانسه که در رئونیون سکونت دارد، اداره می شود. باساس دا ایندیا به عنوان بخشی از جمهوری فرانسه به شمار نمی آید، بلکه در زمره یکی از مستملکات دولتی حساب می شود. ماداگاسکار نیز بر باساس دا ایندیا ادعای تملک دارد. در صخره های این
جزیره هنوز تعدادی از لنگرهای کشتی های قدیمی دیده می شود که در طول قرن ها به این تخته سنگ ها برخورد کرده اند. این لنگرها در به هنگام برکشند (مدّ) سر از آب درمی آورند. تالاب وسط جزیره نوعی مهد کودک برای کوسه های گالاپاگوس تشکیل داده است. این تالاب پناهگاهی است که کوسه ها تا زمانی که به اندازه کافی بزرگ شوند در آن باقی می مانند.
فردریک ترامپ (۱۴ مارس ۱۸۶۹ – ۳۰ مه ۱۹۱۸) یک تاجر آلمانی آمریکایی و بزرگ خاندان ترامپ بود. وی در کالشتادت، پادشاهی بایرن (راینلاند-فالتس در آلمان امروزی) به دنیا آمد و در سن ۱۶ سالگی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به عنوان یک آرایشگر کار کرد. چند سال بعد در سال ۱۸۹۱ او به شمال غربی نقل مکان کرد. وی به سرمایه گذاری در رستوران و روسپی خانه در سیاتل، تب طلای کلوندایک و چند شهر دیگر پرداخت. او بعدها به کالشتادت بازگشت و ازدواج کرد. هنگامی که مقامات متوجه شدند که این جوان برای اجتناب از انجام خدمت سربازی خود مهاجرت کرده است، شهروندی بایرن را از دست داد؛ او و خانواده اش به ایالات متحده بازگشتند. او به عنوان یک آرایشگر و مدیر هتل به کار خود ادامه داد و شروع به خرید املاک و مستغلات در کوئینز کرد. او پدر فرد ترامپ و جان جی ترامپ و پدربزرگ دونالد ترامپ ۴۷مین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا است. اوایل زندگی. فردریک در کالشتادت، پادشاهی بایرن به دنیا آمد که حاصل ازدواج یوهانس ترامپ و کاترینا کوبر بود. به لحاظ رسمی روستای آن ها لوتریانیسم بود که در مقایسه با منطقه فالتز که کالوینیسم و سرزمین باواریا بود که عمدتاً کاتول
یک بودند. نخستین ترامپ متولد شده مشهور یوهان پل ترامپ (۱۷۲۷-۱۷۹۲) است که در روستای بوبنهایم ام برگ می زیسته و فرزندش یوهانس ترامپ (۱۸۸۹-۱۷۸۹) در سال ۱۸۰۰ به کالشتادت نقل مکان کرده است. منطقه فالتز به دلیل موکاری در امپراتوری روم مشهور است. از سال ۱۸۱۶ تا ۱۹۱۸ که بایرن یک ایالت آزاد بود منطقه فالتز بخشی از پادشاهی بایرن بود. در سال ۱۸۷۱ بایرن به امپراتوری آلمان پیوست. پس از جنگ و تبعیض ضد آلمانی در ایالات متحده پسرش فرد ترامپ میراث آلمانی خود را رد کرد و ادعا کرد که پدرش یک کارفرمای سوئدی از کارلشته، سوئد بوده است. این نسخه توسط پسر فرد به نام دونالد در اوایل ۱۹۸۷ تجدید نظر شد. پس از ده سال رنج پدر فردریک از بیماری مزمن انسدادی ریه یوهانس در ۶ ژوئیه ۱۸۷۷ در سن ۴۸ سالگی از دنیا رفت. در حالی که پنج نفر از شش فرزند در زمین های انگور خانواده کار می کردند، فریدریش برای تحمل چنین کار سختی خیلی بدبین بود. در سال ۱۸۸۳ در سن ۱۴ سالگی او توسط مادرش به نزدیکی فرانکنتال فرستاده شد تا به عنوان یک شاگرد پرورشگاه کار کند و تجارت را یاد بگیرد. فردریک هفت روز در هفته به مدت دو و نیم سال تحت آرایشگاه فریدریش لانگ کار می کرد. پس
از اتمام کارآموزی او به کالشتادت که یک روستا با حدود هزار نفر جمعیت بود بازگشت. او به سرعت کشف کرد که کسب درآمد کافی در این روستا نیست. او همچنین به سن قانونی برای خدمت سربازی در ارتش امپراتوری آلمان نزدیک شده است. او به سرعت تصمیم به مهاجرت به ایالات متحده آمریکا کرد، بعدها گفت: "من با مادر خود موافقت کردم که باید به آمریکا بروم." چند سال بعد اعضای خانواده اش گفتند که شبانه به طور مخفیانه رفته است.
در ریاضیات، قضیه اصلی رامانوجان (به نام سرینیواسا رامانوجان) تکنیکی است که یک عبارت تحلیلی برای تبدیل ملین توابع تحلیلی ارائه می کند. نتیجه قضیه به شرح زیر است: اگر تابع &lt;math/&gt; فرم زیر داشته باشد، آنگاه تبدیل ملین تابع &lt;math/&gt;داده شده است، که در آن formula_3 تابع گاما است. این قضیه توسط رامانوجان برای محاسبه انتگرال معین و سری های نامتناهی استفاده می شد. نسخه هایی از این قضیه در ابعاد بالاتر در فیزیک کوانتومی (از طریق نمودارهای فاینمن) استفاده شده است. نتیجه مشابه ای نیز توسط جیمز ویتبرد لی سویط به دست آمده است.
رضا حیدرنژاد (زادهٔ ۱۰ آذر ۱۳۳۳ در تبریز) نویسنده و کارگردان ایرانی است. زندگی هنری. رضا حیدرنژاد (غلامرضا حیدرنژاد) ۱۰ آذر سال ۱۳۳۳ در تبریز متولد شد. او فعالیت های سینمایی خود را از سال ۱۳۵۲ آغاز کرد. وی فارغ التحصیل سینما از مجتمع دانشگاهی هنر است و مدرک درجه ۳ هنری از وزارت ارشاد دارد. او همچنین مدرس کارگردانی و فیلمنامه نویسی در دانشگاه جامع علمی کاربردی و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است. او سابقه حضور در هیئت داوران «جشنواره فیلم قاصدک» و جشنواره فیلم نامه نویسی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را دارد.
در ریاضیات، سری های رامانوجان - ساتو فرمول های پی رامانوجان مانند را به فرم بسط می دهند. این بسط با استفاده از دنباله های به خوبی تعریف شده دیگری از اعداد صحیح formula_3 که از رابطه بازگشتی معینی تبعیت می کند انجام می شود. این دنباله ها ممکن است به صورت ضرایب دوجمله ای formula_4 باشند. برای formula_5 ممکن است فرم های مدولار سطوح بالاتر به کار گرفته شوند.
گاتان دوگاس زاده – درگذشته یک مهماندار هواپیمای کانادایی بود. او نزدیک به سه دهه به اشتباه به عنوان بیمار صفر ایدز شناخته می شد. بیمار صفر. او یکی از نخستین بیماران مبتلا به اچ آی وی بود و مدت ها به اشتباه به عنوان بیمار صفر یا نخستین مورد ایدز در ایالات متحده آمریکا شناخته می شد. سه دهه بعد دانشمندان اعلام کردند که او نخستین بیمار نبوده است و مشخص شد که موارد بسیاری پیش از او به این بیماری مبتلا بوده اند. مجله نیچر در سپتامبر ۲۰۱۶ گزارش مفصلی در این مورد ارائه کرد و نشان داد که ویروس اچ آی وی در اوایل دهه ۱۹۷۰ (میلادی) از منطقه کارائیب وارد آمریکا شده بود. زندگی. دوگاس به عنوان یک مهماندار هواپیما پرواز برای شرکت ایر کانادا مشغول به کار بود. وی در مارس ۱۹۸۴ در شهر کبک در اثر نارسایی کلیه ناشی از ایدز درگذشت. بدرفتاری. احتمالاً در طول تاریخ با هیچ بیماری به اندازه این مهماندار بدرفتاری نشده است.
محاصره زریگوردون ()، نبردی است در سال ۱۰۹۶ توسط ۶ هزار آلمانی که به جنگ صلیبی عوام الناس پیوسته بودندُ در زریگوردون در نزدیکی نیقیه با سلجوقیان روم به رهبری ارسلان یکم درگرفت که با پیروزی قاطع نیروهای ترک همراه بود. پیش زمینه. دلایل وقوع جنگ های صلیبی و به طور ویژه نخستین جنگ صلیبی به صورت گسترده ای میان مورخان مورد گفتگو قرار گرفته است. در حالی که ممکن است در مورد کم و کیف وقوع این جنگ ها بین مورخان اختلاف باشد اما آنچه روشن است این است که وقوع نخستین جنگ صلیبی ناشی از ترکیبی از عوامل مؤثر در اروپا و خاورمیانه است که منشأ آن وضعیت سیاسی دنیای مسیحی کاتولیک از جمله وضعیت سیاسی و اجتماعی در اروپای سدهٔ ۱۱، پیدایش جنبش اصلاحی در نهاد پاپ و کلیسا، و نیز رودررویی نظامی و مذهبی مسیحیت و اسلام در شرق (نبرد ملازگرد)، است. مسیحیت در دورهٔ ژوستلین در سراسر امپراتوری روم پذیرفته و رسمیت یافت، اما در سدهٔ هفتم تا هشتم با ظهور و قدرت یابی خلافت راشدین و خلافت اموی که منجر به فتح سوریه، مصر و شمال آفریقا — که قسمت بزرگی از امپراتوری مسیحی بیزانس بود — و همچنین تسخیر اسپانیا که تحت فرمانروایی پادشاهی ویزیگوت بود، زمینه های
برخورد اولیه با حکومت های مسیحی فراهم آمد. اما با ضعف دولت اسلامی، سرانجام امپراتوری اموی در شمال آفریقا فروریخت و تعدادی پادشاهی کوچک مسلمان پدیدار شدند، مانند حکومت اغلبیان که در سدهٔ نهم میلادی به تحرکات خود علیه دول اروپایی-مسیحی ادامه دادند. دول پیزا، جنوا و شاهزاده نشین کاتالونیا در جواب تهاجمات نیروهای مسلمان، نبردهایی را برای کنترل حوضهٔ مدیترانه علیه این پادشاهی های مسلمان، آغاز کردند، که برای نمونه می توان از لشکرکشی به مهدیه و نبرد در مایورکا و ساردینیا نام برد. در میان سال های ۱۰۹۶ تا ۱۱۰۱، یونانی های بیزانسی ورود صلیبیون را در سه موج جداگانه به داخل قسطنطنیه تجربه کردند. در ابتدای تابستان ۱۰۹۶، گروه پرتعداد و آشفته ای از صلیبیون به خارج از دیوارهای قسطنطنیه رسیدند. طبق گزارش ها، این موج فاقد انضباط نظامی و تجهیزات کافی مورد نیاز یک سپاه برای حمله یا تسخیر منطقه ای بودند. این گروه نخستین را، معمولاً جنگ صلیبی عوام الناس یا جنگ صلیبی مردم نامیده اند که بوسیلهٔ پیتر راهب و والتر فقیر فرماندهی می شد. موج دوم نیز همانند موج اول، فاقد رهبرانی همچون پادشاهان اروپایی بود که این موج همراه با فرماندهانشان
تشکیل و حرکت خود را به سمت شرق آغاز کردند. تعداد این گروه و نخستین موج روی هم رفته، ۶۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود. موج دوم توسط اوگ یکم، کنت ورماندو؛ برادر فیلیپ یکم، پادشاه فرانسه رهبری می شد. همچنین ریموند چهارم، کنت تولوز و سپاهی از پروانسی ها در موج دوم شرکت داشتند. «این موج دوم از صلیبیونی بود که از میان آسیای کوچک گذر کردند و انطاکیه را در ۱۰۹۸ تصرف و سرانجام اورشلیم را در ۱۵ ژوئیه ۱۰۹۹ تسخیر کردند.» موج سوم، مرکب از گروه هایی از لمباردی، فرانسه و باواریا بود که در ابتدای تابستان ۱۱۰۱ به اورشلیم رسیدند. پیش از جنگ. پس از سخنرانی پاپ و به دستور وی، عده ای از کشیشان و راهبان در غرب اروپا شروع به تبلیغ و تهییج و تشویق مردم به شرکت در جنگ کردند. مشهورترین آن ها پطروس، روبر آربرسیلی و والتر بودند. بر اثر تبلیغات و مواعظ کشیشان، مردم عادی از جمله کشاورزان و بردگان و حتی کسانی که کارشان دزدی و راهزنی بود به دعوت پاپ پیوستند. برخی نیز زنان و کودکان را همراه آوردند و ۱۵ هزار نفر بدون کوچک ترین ابزار و تدارک جنگی و آگاهی از نظم سپاهیگری از مارس تا اکتبر ۱۰۹۶ به همراه پطروس زاهد از غرب اروپا به سوی اراضی مقدس در شرق
به راه افتادند و کسانی نیز در میانه راه با آن ّا همراه شدند و سرانجام پس از عبور مناطق فرانسوی وارد منطقه راینلاند و ایالت کلونی شدند. والتر با چند هزار نفر فرانسوی، پس از عید پاک، در مارس ۱۰۹۶، بدون درنگ در کولونی، از مجارستان و بلغارستان گذشتند و برای تأمین مایحتاج خود به تاراج آبادی ها دست زدند و مرتکب فجایعی بسیار در طول مسیرشان شدند. این کارها، البته پیامدهای منفی نیز داشت و به درگیری کشید و شمار زیادی از افراد والتر در بلگراد کشته و عده ای نیز در یک کلیسا سوزانده شدند. سرانجام، والتر سفر را ادامه داد و در در مه یا ژوئیه ۱۰۹۶، او و همراهانش به حومه قسطنطنیه رسیدند و در همان جا به توصیه آلکسیوس کومننوس، امپراتور بیزانس (روم شرقی)، اردو زدند و منتظر افراد و لشکر پطروس منزوی ماندند. سپاه پطروس منزوی که به آن «ارتش خدا» می گفتند و در گزارشی مبالغه آمیز ۰۰۰، ۱۸۰ نفر بودند. از کولونی، حرکت کرد و از سرزمین مجارستان گذشت و ژوئن۱۰۹۶ به شهر زمون واقع در مرز مجارستان با روم شرقی رسید. این شهر همان جا بود که شماری از افراد والتر در آن جا کشته شده بودند، از این رو در پی یک مشاجره کم اهمیت، نبردی خونین درگرفت. چهار ه
زار نفر از مردم این شهر به خونخواهی کشته شده های گروه والتر به قتل رسیدند، آن ها شهر را نیز غارت کردند. سپاهیان پطروس منزوی سپس به سرزمین روم شرقی وارد شدند، بلگراد را غارت کردند و به آتش کشیدند و شهر نیش در قلب بالکان را ویران کردند که همین امر باعث خشم فرماندار شهر شد و به سپاهیانش دستور داد آن ها را سرکوب و تارومار کنند. پطروس پس از این شکست، با باقیمانده سپاهش به راه خود ادامه داد و به صوفیه رسید و در آن جا اردو زد، فرستادگان امپراتور به نزدش آمدند و از او تعهد گرفتند که بیش از سه روز در شهرهای امپراتوری اقامت نکند، در مقابل آنان نیز وعده تأمین غذای سپاهیانش را دادند. سپاه پطروس منزوی سرانجام در اول اوت به حومه قسطنطنیه رسید. جنگ. امپراتور در ملاقات با پطروس دریافت که او و سپاهیانش بسیار بی تجربه اند، از این رو به آنان توصیه کرد که تا رسیدن سپاه امیران و تیولداران اروپا صبر کنند ولی این توصیه کارگر نیفتاد، چرا که نفوذ پطروس رو به کاهش بود چون افراد وی به غارت و تجاوز و تعرض به مردم پایتخت و آبادی های مجاور دست زدند، امپراتور ناگزیر آنان را از بسفور عبور داد و به اردوگاه سیوتوت (کیبوتوس)، نزدیک شهر هلنوپول
یس در کرانه جنوبی خلیج نیکومدیا (اِزمیت)، منتقل کرد. گروه والتر (فرانسوی ها)، که اینک مردمی از ژرمن ها و ایتالیایی ها نیز با آن ها همراه شده بودند، همگی به سپاه پطروس منزوی پیوستند. در نیمه سپتامبر صلیبیان فرانسوی با پیش رفتن تا دروازه های نیقیه (ازنیق)، پایتخت قلیچ ارسلان سلجوقی، به غارت روستاها و آبادی های اطراف و کشتار ساکنان آن ها که مسیحی بودند دست زدند. به فاصله اندکی، ژرمن ها و ایتالیایی ها (بالغ بر ۶ هزار نفر) نیز به فرماندهی رینالد لومباردی دژ مستحکم زریگوردون/ زیریگوردوس را که جزو قلمرو سلجوقیان بود، تصرف کردند و آن را قرارگاه خود ساختند. در پی این تجاوز آشکار، قلیچ ارسلان با سپاهی مجهز، به مقابله برخاست و قلعه را پس از هشت روز محاصره، باز پس گرفت و ژرمن ها را قلع و قمع کرد و رینالد و شمار زیادی را به اسارت گرفت. پطروس منزوی به قسطنطنیه رفت تا از امپراتور کمک گیرد اما هرگز بازنگشت. ترکان سپس تله هایی در کنار رود و روستای دراکون برای سپاهیان والتر و سایر لشکریان عوام قرار دادند و بیش تر آنان از جمله والتر در ۲۱ اکتبر ۱۰۹۶ کشته شدند. بازماندگان این گروه با کمک کشتی های بیزانسی به قسطنطنیه بازگشتند و د
ر حومه شهر اسکان یافتند. بدین ترتیب، حمله عوام با تلفات انسانی بسیار، به شکست انجامید. پس از عزیمت پطروس منزوی، سه لشکر از ژرمن ها به رهبری مردی نه چندان مشهور به نام فولکمار (۱۲هزار نفر)، گوتشالک، از مریدان پطروس (پانزده هزار نفر) و یکی از اشراف زادگانِ مشهور به یاغی گری به نام امیش (۱۵هزار نفر) راهی مشرق زمین شدند ولی بر اثر جنایاتی هولناک که از ابتدای حرکت دربارهٔ یهودیان انجام دادند و نیز به سبب غارتگری و ایجاد ناامنی، پس از رسیدن به مجارستان سرکوب شدند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ صلیبی عوام، پاپ از شاهزادگیان و بزرگان غرب اروپا برای شرکت در جنگ صلیبی برای فتح اراضی مقدس دعوت کرد و پس از مدتی ۴ ارتش برای حرکت به سمت شرق آماده شد. چهار سپاه اصلی صلیبی طبق زمان تعیین شده، در اوت ۱۰۹۶، اروپا را ترک کردند. آن ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون دیوارهای شهر در بین نوامبر ۱۰۹۶ و آوریل ۱۰۹۷، گرد آمدند؛ اوگ ورماندو، نخستین کسی بود که به آنجا رسید، پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. در این هنگام، امپراتور الکسیوس از آمادگی بیشتری در مقابل صلیبی ها برخوردار بود و همچنین حوادث
خشونت بار کمتری در طول مسیر روی داد.
جنگ صلیبی عوام الناس یکی از جنگ های عوام در طی نخستین جنگ صلیبی بود که به مدت ۶ ماه در سال ۱۰۹۶ م به درازا کشید. این جنگ که به جنگ صلیبی رعیت ها یا جنگ صلیبی فقرا و جنگ صلیبی عوام نیز مشهور است توسط پیتر زاهد و با تهییج مردم عامه، رعیت ها و کشاورزان آغاز شد که سرانجام قلج ارسلان یکم، سلطان سلجوقیان روم آن ها را در آناتولی شکست داد. با دستور پاپ، موعظهٔ مردم توسط راهبان و کشیشان برای شرکت در جنگ و آزادسازی سرزمین مقدس آغاز شد و بر اثر تبلیغات آنان، مردم عادی از جمله کشاورزان و بردگان به دعوت پاپ پیوستند و خود را آمادهٔ حرکت به سمت شرق کردند. رهبری این گروه از مردمِ عادی برعهدهٔ پیتر زاهد و والتر بود. ۱۵هزار تن بدون کوچک ترین ابزار و تدارک جنگی و آگاهی از نظام سپاهی گری، مارس تا اکتبر ۱۰۹۶ م همراه پیتر از غرب اروپا به سوی سرزمین های مقدّس در شرق به راه افتادند و کسانی هم بین راه با آن ها همراه شدند و سرانجام به ایالت کلن رسیدند. آنان پس از مدت کمی اقامت در کلن و گردآوری پیروان بیشتری، حرکت خود را به سمت شرق و به مقصد قسطنطنیه ادامه دادند و بر سر راه خود شهرهایی همچون بلگراد و سلمین را غارت کرده تا اینکه در اوت