Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنگاپور کمی کوچکتر از بحرین است. این کشور که از تعدادی جزیره تشکیل شده، در جنوب شرقی آسیا واقع شده و یکی از مراکز بزرگ تجاری داد و ستد کالا در جهان است. سنگاپور دارای مساحتی برابر با ۶۹۲٫۷ کیلومتر مربع است که تقریباً ۳٫۵ برابر بزرگ تر از واشینگتن دی سی می باشد. این کشور جزیره ای در نقطه ای باریک از تنگه مالاکا، در جنوب شبه جزیره مالایا و میان دریای جنوبی چین و اقیانوس هند قرار دارد. سنگاپور تقریباً در ۹۶ کیلومتری شمال استوا، میان عرض های جغرافیایی ۱°۰۹′ تا ۱°۲۹′ شمالی و طول های ۱۰۳°۳۶′ تا ۱۰۴°۲۵′ شرقی واقع شده است. سنگاپور یکی از ۳ کشور-شهر مستقل کنونی در جهان است. از زمان استقلال در سال ۱۹۶۵، به یکی از پررونق ترین کشورهای جهان تبدیل شده و امروز یکی از پرترددترین بندرهای دنیاست. سنگاپور از لحاظ ذخایر معدنی کشوری فقیر است، اما اقتصاد آن که متکی بر بخش خدمات و صنعت است، رشد و شکوفایی فراوانی داشته و این کشور را به یکی از ثروتمندترین مناطق دنیا تبدیل کرده است. به نحوی که هم اکنون چهارمین مرکز اقتصادی بزرگ دنیا و سومین مرکز بزرگ پالایش نفت در دنیا به شمار می آید. آب و هوای این کشور گرم و مرطوب است و میانگین بارش
سالانه در آن به بیش از ۲۳۴۰ میلی متر می رسد. نزدیک به دوسوم جزیرهٔ اصلی سنگاپور کمتر از ۱۵ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. بلندترین نقطه، تپهٔ تیماه، تنها ۱۶۲ متر ارتفاع دارد و همراه با دیگر بلندی ها مانند تپه های پانجانگ و ماندای، منطقه ای ناهموار در مرکز جزیره ایجاد کرده است. در غرب و جنوب، پرتگاه هایی با جهت گیری شمال غربی به جنوب شرقی دیده می شود که کوه فابر نمونه ای از آن هاست. بخش شرقی جزیره نیز فلاتی کم ارتفاع است که در اثر فرسایش به توده ای پیچیده از تپه ها و دره ها تبدیل شده است. این ناهمواری ها بازتاب زمین شناسی منطقه اند: تپه های مرکزی از سنگ های گرانیتی تشکیل شده اند، پرتگاه ها از سنگ های رسوبی چین خورده و گسله، و فلات شرقی از شن و ماسه های فشرده نشده. در بخش زهکشی و خاک، شبکه ای متراکم از رودهای کوتاه سراسر جزیره را پوشش می دهد، اما به دلیل شیب کم و رواناب زیاد ناشی از پاک سازی زمین ها، سیلاب ها در برخی نقاط شدید هستند. بسیاری از این رودها، به ویژه در بخش های شمالی، به خورهایی حاشیه دار با جنگل های حرّا منتهی می شوند که تا عمق خشکی ادامه دارند. هیچ کدام از خاک های جزیره حاصلخیزی قابل توجهی ندارند، ا
ما خاک های گرانیتی کمی بهتر از بقیه اند. خاک های منشأ گرفته از سنگ های رسوبی تنوع زیادی دارند، اما اغلب دارای لایه های سخت فشرده هستند که رشد ریشهٔ گیاهان و زهکشی را مختل می کند. خاک های شرق سنگاپور نیز بسیار فقیر و فرسایش یافته اند و به دلیل بهره برداری انسانی بی رویه در نسل های گذشته، به شدت تخریب شده اند. قلمرو و جزایر. سرزمین کشور شامل یک جزیره اصلی و حدود ۶۳ جزیرهٔ کوچک پیرامونی است. جزایر بزرگ تر شامل پولائو تِکونگ، پولائو اوبین، سنتوسا و جزیره جورونگ هستند. سنگاپور از طریق دو پل مصنوعی به مالزی متصل شده است: پل کازوی در شمال که سنگاپور را به ایالت جوهور متصل می کند و پل دوم توآس که بخش غربی سنگاپور را به جوهور پیوند می دهد. جزایر ریائو در اندونزی نیز با یک سفر دریایی کوتاه قابل دسترسی اند. ناهمواری ها و زمین شناسی. بیشتر بخش های جزیره در ارتفاعی کمتر از ۱۵ متر از سطح دریا قرار دارند. بلندترین نقطهٔ طبیعی کشور، تپه بوکیت تیما با ارتفاع ۱۶۶ متر است که از سنگ های گرانیتی تشکیل شده است. از دیگر بلندی ها می توان به بوکیت گومباک (۱۳۹ متر)، بوکیت پانجانگ (۱۳۲ متر) و بوکیت باتوک (۱۰۶ متر) اشاره کرد. شمال غرب ج
زیره دارای دره های سنگ های رسوبی است و در مناطق غربی و جنوب غربی، صخره های باریک مانند کوه فابر، پاسی ر لابا و پاسی ر پانجانگ دیده می شود. شرق جزیره نیز عمدتاً سرزمینی شنی و هموار است که نهرها در آن شیارهای تند ایجاد کرده اند. بازسازی زمین و توسعه شهری. از دههٔ ۱۹۶۰، دولت سنگاپور پروژه های گسترده ای برای ساخت شهرک های جدید، الحاق جزایر کوچک، تسطیح تپه ها و خشک کردن باتلاق ها به منظور گسترش مناطق شهری اجرا کرد. این اقدامات باعث شد مساحت سنگاپور از ۵۸۱٫۵ کیلومتر مربع در دههٔ ۱۹۶۰ به ۶۹۷٫۲ کیلومتر مربع در سال های اخیر افزایش یابد و احتمال دارد تا سال ۲۰۳۰ به بیش از ۷۹۰ کیلومتر مربع برسد. منابع آب. به دلیل کمبود منابع آب شیرین طبیعی، سنگاپور اقدام به ساخت مخازن مصنوعی و مناطق جمع آوری آب باران کرده است. در حال حاضر، ۱۵ مخزن در کشور وجود دارد که سه مورد از آن ها در مرکز جزیره قرار دارند. حدود نیمی از آب مصرفی از بارش باران تأمین می شود و بقیه از مالزی وارد می گردد. همچنین تأسیسات بازیافت آب و نمک زدایی، وابستگی کشور به واردات را کاهش داده اند. آب وهوا. سنگاپور یک ونیم درجه شمالی از خط استوا قرار دارد و کاملاً بین
مدارهای اول و دوم شمالی جای گرفته است. آب وهوای سنگاپور از نوع آب وهوای جنگل های بارانی استوایی (بر پایهٔ رده بندی اقلیمی کوپن، نوع "Af") است و فصل های متمایز ندارد. به دلیل موقعیت جغرافیایی و مجاورت دریایی، ویژگی این اقلیم دمای یکنواخت، فشار ثابت، رطوبت بالا و بارندگی فراوان است؛ بنابراین تقریباً همیشه هوا گرم و مرطوب است. میانگین بارندگی سالانه حدود ۲۳۴۰ میلی متر است. بیشترین بارش ثبت شدهٔ ۲۴ ساعته در تاریخ، ۵۱۲٫۴ میلی متر (۲ دسامبر ۱۹۷۸) در پایا لبار، ۴۶۷ میلی متر (۱۹۶۹) و ۳۶۶ میلی متر (۱۹ دسامبر ۲۰۰۶) بوده است. پرباران ترین ماه ثبت شده در یک ایستگاه آب وهوایی، ژانویهٔ ۱۸۹۳ با ۸۱۸٫۶ میلی متر بوده است. اما پرباران ترین ماه در کل ایستگاه های سنگاپور، دسامبر ۲۰۰۶ در بوانگ کوک با ۹۹۶٫۳ میلی متر باران ثبت شده است. دمای هوا معمولاً بین حداقل ۲۵ درجهٔ سلسیوس و حداکثر ۳۳ درجه در نوسان است. ماه مه گرم ترین ماه سال در سنگاپور است و پس از آن ژوئن قرار دارد؛ علت آن هم وزش بادهای سبک و آفتاب شدید در این ماه هاست. بیشترین دمای ثبت شده ۳۷٫۰ درجهٔ سلسیوس است که دو بار در ۱۷ آوریل ۱۹۸۳ و ۱۳ مه ۲۰۲۳ ثبت شده است. کم ترین دما
ی ثبت شده، ۱۹٫۴ درجه در ۱۴ فوریه ۱۹۸۹ در پایا لبار بوده، هرچند یک رکورد غیررسمی ۱۸٫۴ درجه نیز ذکر شده است. در ایستگاه آب وهوایی چانگی، دما بین ۳۶ درجه در ۳۰ مارس ۱۹۹۸ تا ۱۹٫۴ درجه در ۳۰ و ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۳۴ ثبت شده است. دمای هوا معمولاً از ۳۳٫۲ درجه فراتر می رود و گاهی به ۳۵ درجه هم می رسد. رطوبت نسبی در صبح به حدود ۹۰٪ و در بعدازظهر به حدود ۶۰٪ می رسد اما گاهی به زیر ۵۰٪ نیز می رود. در دوره های بارش شدید، رطوبت به ۱۰۰٪ می رسد. به طور کلی، در بخش غربی جزیره بارندگی بیشتری از بخش شرقی وجود دارد، که دلیل آن پدیدهٔ سایه باران است. در نتیجه، بخش شرقی سنگاپور خشک تر و اندکی گرم تر از بخش غربی است. این امر می تواند موجب تفاوت های جوی جزئی در دو سوی جزیره شود؛ حتی تپه ای کوچک مانند تپهٔ بوکیت تیماه نیز می تواند چنین تفاوتی ایجاد کند. با وجود اندازهٔ کوچک سنگاپور، ممکن است در یک طرف آفتاب و در طرف دیگر باران ببارد. تفاوت های دیگری نیز مانع یکنواختی کامل آب وهوا در طول سال هستند، مانند فصل های مونسون که دو بار در سال رخ می دهند: نخست، مونسون شمال شرقی از اواسط نوامبر تا اوایل مارس؛ دوم، مونسون جنوب غربی از ژوئن تا سپتامب
ر. در فواصل میان این فصل ها باران و باد کمتر می شود. در مونسون شمال شرقی، بادهای شمال شرقی می وزند که گاهی به سرعت ۲۰ کیلومتر بر ساعت می رسند. در دسامبر و ژانویه، آسمان غالباً ابری و بارش های بعدازظهر متداول است. باران های پیوستهٔ متوسط تا سنگین، گاه یک تا سه روز ادامه دارند. فوریه تا اوایل مارس نسبتاً خشک تر است، اگرچه میانگین بارش هنوز از ۱۲۰ میلی متر فراتر می رود. در این ماه ها باد نیز می تواند به سرعت ۳۰ تا ۵۰ کیلومتر در ساعت برسد. در مونسون جنوب غربی، بادهای جنوب شرقی غالب اند. رگبارهای پراکنده تا موضعی در اواخر صبح و بعدازظهر رایج اند. رعدوبرق های صبحگاهی موسوم به "سوماتراها" که از جزیرهٔ سوماترا آغاز می شوند، نیز دیده می شوند. ابتکارات مقابله با تغییر اقلیم. سنگاپور آگاه است که تغییر اقلیم در دهه های آینده تأثیرات عمده ای بر این کشور جزیره ای خواهد داشت. این کشور رویکردی سه جانبه را برای مقابله با این مسئله در پیش گرفته است: پژوهش دربارهٔ تأثیرهای خاص تغییر اقلیم بر سنگاپور، اجرای اقدامات کاهشی و تطبیق با این تغییرات. برای این منظور، «مرکز تحقیقات اقلیمی سنگاپور» (CCRS) راه اندازی شده است. دولت برآورد
کرده است که برای مقابله با این مسئله در بازهٔ ۱۰۰ ساله، باید ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه شود. در بودجهٔ سال ۲۰۲۰، مبلغ اولیهٔ ۵ میلیارد دلار برای «صندوق حفاظت از خط ساحلی و کنترل سیل» در نظر گرفته شده است. همچنین، برای مردم مشوق هایی برای استفاده از خودروهای برقی در نظر گرفته شده است، مانند تخفیف در هزینه های ثبت نام و گسترش شبکهٔ شارژ این خودروها. انتظار می رود تا سال ۲۰۴۰ خودروهای بنزینی و دیزلی (موتورهای احتراق داخلی) حذف شوند. سیاست حمل ونقل کشور همچنان بر آینده ای «کم خودرو» متمرکز است که بیشتر مردم از وسایل حمل ونقل عمومی مانند مترو، اتوبوس و تاکسی استفاده کنند. سنگاپور نخستین کشور جنوب شرقی آسیاست که مالیات کربن وضع کرده است؛ ۵ دلار برای هر تُن، برای شرکت هایی که بیش از ۲۵ هزار تُن دی اکسید کربن در سال منتشر می کنند. برای کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی، یکی از بزرگ ترین نیروگاه های خورشیدی شناور جهان با ظرفیت ۶۰ مگاوات در مخزن تنگه در ناحیهٔ توآس در حال ساخت است. منطقهٔ زمانی. سنگاپور ساعت تابستانی ندارد، اما از منطقهٔ زمانی یوتی سی+۸ پیروی می کند که یک ساعت جلوتر از منطقهٔ زمانی جغرافیایی واقعی آن است. زمی
ن شناسی. سنگ های آذرین در بوکیت تیماه، وودلندز و جزیرهٔ پولائو اوبین یافت می شوند. گرانیت بخش عمده ای از این سنگ ها را تشکیل می دهد. گابرو نیز در ناحیه ای به نام گیلین کوچک در بوکیت گمباک یافت می شود. سنگ های رسوبی در بخش غربی سنگاپور قرار دارند و عمدتاً از ماسه سنگ و گل سنگ تشکیل شده اند، از جمله در ناحیهٔ جنوب غربی. سنگ های دگرگونی در بخش شمال شرقی سنگاپور و همچنین در جزیرهٔ پولائو تکونگ در شرق سنگاپور وجود دارند. این سنگ ها عمدتاً از کوارزیت تشکیل شده اند و بخشی از سازند ساجاهات را تشکیل می دهند. فعالیت های لرزه ای. سنگاپور نسبتاً از فعالیت های لرزه ای منطقه در امان است، زیرا نزدیک ترین گسل های فعال (گسل سوماترا و گسل مگاترست سوندا) صدها کیلومتر دورتر در اندونزی قرار دارند. با این حال، مردم و ساختمان ها ممکن است در اثر برخی فعالیت ها، لرزش های خفیف را احساس کنند. این لرزش ها معمولاً بی خطر هستند و تنها نوسان یا لرزش اندکی در اشیاء ایجاد می کنند. در اواخر سال ۲۰۰۴، بخش هایی از آسیا و آفریقا در اثر زمین لرزه اقیانوس هند ۲۰۰۴ و سونامی پس از آن آسیب دیدند. سنگاپور خوش شانس بود که در پس زمینهٔ جزیره سوماترا قرا
ر داشت و این خشکی بیشتر اثر موج را جذب کرد. در نتیجه، تأثیر آن در سنگاپور به لرزش هایی خفیف در برخی ساختمان های بلند محدود شد. جغرافیای سیاسی و انسانی. زمانی که سنگاپور نخستین بار تحت استعمار بریتانیا قرار گرفت، شهر سنگاپور در ساحل جنوبی، در دهانهٔ رود سنگاپور قرار داشت. این منطقه همچنان منطقه مرکزی سنگاپور به شمار می رود. باقی جزیره، منطقه ای کشاورزی و پوشیده از جنگل های بارانی اولیه بود. اما از دههٔ ۱۹۶۰، دولت اقدام به ساخت بسیاری از شهرک های جدید سنگاپور در مناطق دیگر کرد؛ به طوری که امروزه تقریباً تمام جزیره ساخت وساز و شهرنشینی شده است، به جز برخی استثناها مانند منطقهٔ لیم چو کانگ یا زمین های احیاشده ای که در حال توسعه هستند. این کشور دارای چندین تقسیم بندی است که عمدتاً برای اهداف آماری یا اداری به کار می روند. از لحاظ سیاسی، سنگاپور به پنج ناحیه توسعهٔ اجتماعی تقسیم شده است، که خود به شوراهای شهری تقسیم می شوند؛ این شوراها معمولاً شامل یک یا چند حوزهٔ انتخاباتی هستند. اما برخلاف دیگر کشورها که تقسیمات دولت محلی معمولاً به عنوان نام مکان ها به کار می روند، این روش در سنگاپور رایج نیست. مرزهای سیاسی با ه
ر انتخابات عمومی تغییر می کنند و بنابراین با برداشت عمومی مردم از یک مکان الزاماً منطبق نیستند. بیشتر مناطق جغرافیایی، نواحی و محله های داخل کشور، هم پوشانی دارند و گاه به شکلی اختیاری تعریف می شوند. مرزهای برنامه ریزی شده، موسوم به مناطق برنامه ریزی سنگاپور، توسط اداره بازسازی شهری برای تعریف نواحی خاص به کار رفته اند، گرچه این مرزها الزاماً با برداشت رایج از مکان ها مطابقت ندارند. هرچند برای شهرک های جدید سنگاپور مرزهایی وجود دارد، گاه پیش می آید که برخی محله ها جدا از شهرک اصلی خود شناخته می شوند. برای نمونه، تیونگ باهرو اغلب جدا از شهرک HDB که در آن قرار دارد، یعنی بوکیت مرا، شناخته می شود. به عنوان نهاد اصلی دولتی مسئول برنامه ریزی شهری در سنگاپور، اداره بازسازی شهری در پی اجرای کارآمد بهره برداری از زمین و کاهش آلودگی در کنار حفظ دسترسی مناسب حمل ونقل است، که از بزرگ ترین دغدغه های سنگاپور به عنوان یک دولت شهر محسوب می شود. برای هر یک از ۵۵ ناحیهٔ برنامه ریزی، یک طرح راهنمای توسعه منتشر شده است. برای کاهش ازدحام ترافیکی، عوارض الکترونیکی جاده (ERP) در ورودی های منطقهٔ مرکزی اعمال شده است. دیگر بخش های س
نگاپور چگالی و شلوغی کمتری دارند و اغلب مملو از محله های مسکونی مانند آپارتمان های هیئت توسعه مسکن (HDB) یا کاندومینیومها هستند، و مناطق تجاری به طور متراکم تمرکز ندارند. بااین حال، برای کاهش فشار بر منطقهٔ مرکزی، چندین مرکز منطقه ای (سنگاپور) ایجاد شده اند که هرکدام یک ناحیهٔ تجاری متمرکز دارند. صنایع سبک معمولاً در قالب شهرک های صنعتی در سراسر جزیره پراکنده اند و در آپارتمان هایی مشابه HDB واقع شده اند و تنها به مستأجران دارای حق اجاره محدود که آلودگی نزدیک به صفر تولید می کنند، اجازه داده می شود. در مقابل، صنایع سنگین عمدتاً در مناطق جورونگ و جزیره جورونگ مستقرند. فهرست این نواحی صنعتی اینجا آمده است. دو ارتباط زمینی با ایالت جوهر مالزی وجود دارد. در شمال، پل زمینی جوهر–سنگاپور برای رفت وآمد جاده ای و ریلی وجود دارد که به شهر جوهر بارو متصل می شود. در غرب، پلی جاده ای به نام لینک دوم توآس قرار دارد که تنها برای تردد جاده ای با جوهر طراحی شده است. این ارتباطات، پیوندی اقتصادی مهم با مالزی ایجاد می کنند که می توان آن را ناحیهٔ پس کرانهٔ سنگاپور دانست. پل زمینی به طول ۱۰۳۸ متر توسط شرکت مهندسی Coode، Fizmauri
ce، Wilson و Mitchell از وست مینستر طراحی و توسط Topham, Jones &amp; Railton Ltd از لندن ساخته شد. این پروژه در سال ۱۹۰۹ به عنوان اتصال ریلی از سوی راه آهن ایالتی جوهر آغاز شد تا جوهر بارو را به سنگاپور، که در آن زمان مقر اصلی منافع بریتانیا در جنوب شرق آسیا بود، متصل کند. ساخت بخش جاده ای در سال ۱۹۱۹ آغاز و در ۱۹۲۳ به پایان رسید. این پل مشکلات زیست محیطی ایجاد کرده است، به ویژه انباشت رسوب در تنگه جوهر. این مسئله موجب اختلاف نظرهایی با مالزی شده است. سنگاپور پیشنهاد مالزی برای جایگزینی این پل با یک پل جدید را رد کرده و مالزی پس از آن پیشنهاد ساخت «پل نیمه کج» را مطرح کرده است که نیمی از مسیر را پایین آمده و به پل زمینی فعلی متصل می شود. از آن جا که سنگاپور دارای رودخانه ها و دریاچه های طبیعی آب شیرین نیست، منبع اصلی آب آشامیدنی بارندگی است. میزان تقاضا برای آب شیرین تقریباً دو برابر میزان تأمین شده از باران است؛ بنابراین سنگاپور بخش بزرگی از آب شیرین خود را از مالزی و اندونزی وارد می کند. برای کاهش این وابستگی، مخازنی برای جمع آوری رواناب های بارانی در مناطق جنگلی و شهری ساخته شده اند و تأسیسات بازیافت آب نی
ز به بهره برداری رسیده اند. همچنین سه کارخانه آب شیرین سازی در ساحل غربی توآس ساخته شده و دو کارخانه دیگر در حال ساخت اند. انتظار می رود که این تأسیسات دست کم ۳۰٪ از نیاز آبی سنگاپور در سال ۲۰۶۰ را تأمین کنند. برنامه های جدید برای تولید آب NEWater از طریق تصفیهٔ آب با اسمز معکوس نیز بسیار موفق بوده اند و دولت سه کارخانه در سطح جزیره برای کمک به تأمین آب راه اندازی کرده است. در سنگاپور بیش از ۳۰۰ پارک و چهار ذخیره گاه طبیعی وجود دارد. در این کشور درختان زیادی کاشته شده اند و تقریباً نیمی از سطح کشور پوشیده از فضای سبز است. از این رو، سنگاپور اغلب «شهر باغ» نیز نامیده می شود. سنگاپور همچنان نسبت به تأثیرات تغییر اقلیم آسیب پذیر است؛ به ویژه، افزایش سطح آب دریاها در بلندمدت ممکن است تهدیدی جدی برای بقای این کشور باشد.
سری لانکا ۶۵٬۶۱۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن ۱۹٬۶۶۸٬۰۰۰ نفر است. پایتخت این کشور شهر کلمبو با ۶۴۲ هزار نفر جمعیت می باشد. از شهرهای مهم سری لانکا می توان به: دهیوالا-ماونت لاوینیا ۲۱۰ هزار نفر، موراتوا ۱۷۷ هزار نفر، نگومبو ۱۲۱ هزار نفر و سری جایوردنه پورا کوته ۱۱۵ هزار نفر اشاره کرد. سری لانکا از نظر زمین شناختی بر روی صفحه تکتونیک هند واقع شده است. محل سری لانکا در اقیانوس هند در جنوب غرب بین خلیج بنگال است. سری لانکا به وسیله خلیج منار و تنگه پالک از شبه جزیره هند جدا شده است. در اسطوره های هندی گفته می شود که یک پل سرزمینی که امروزه به آن پل آدم گفته می شود بین هند و سری لانکا وجود داشته است. امروزه زنجیره ای از صخره های آهکی زیر یا روی سطح آب در مسیری بین دو کشور دیده می شود که گفته می شود تا ۱۴۸۰ امکان عبور به صورت پیاده از آن وجود داشت تا این که در آن سال توفان های سنگین دریایی عمق آن مسیر را بیشتر کرد. جزیره سری لانکا بیشتر از دشت های تپه ماهوری ساحلی تشکیل شده و کوهستان های آن تنها در مناطق مرکز و جنوب قرار دارند. بلندترین نقطه سری لانکا کوه پیدوروتالاگالا است که ۲۵۲۴ متر ارتفاع دارد. آب وهوای
سری لانکا گرم و مرطوب است که این امر نتیجه بادهایی است که از اقیانوس به سمتش می وزد. سری لانکا ۱۰۳ رودخانه دارد که طولانی ترین آن ها رود مَهاولی نام دارد. طول این رودخانه ۳۳۵ کیلومتر است. در مسیر رودخانه های سری لانکا ۵۱ آبشار طبیعی با ارتفاع ۱۰ متر یا بیشتر دیده می شود. بلندترین آن ها آبشار بامباراکاندا به ارتفاع ۲۶۳ متر است. سری لانکا دارای ۱۵۸۵ کیلومتر خط ساحلی است. این کشور دارای ۴۰ تالاب است و در سواحل خود ۴۵ خور (خلیج کوچک) دارد. جنگل های حرا در سری لانکا که بیش از هفت هزار هکتار را می پوشاند نقش مهمی در جلوگیری از آسیب شدیدتر امواج سونامی سال ۲۰۰۴ به این کشور را داشت. در جزیره سری لانکا مواد طبیعی ایلمنیت، فلدسپات، گرافیت، سیلیکا، کائولین، میکا و توریم به وفور وجود دارد. وجود نفت و گاز هم در خلیج منار تأیید شده و برنامه هایی برای استخراج آن وجود دارد. آب وهوا. آب وهوای سری لانکا را می توان گرمسیری و بسیار گرم توصیف کرد. موقعیت آن بین ۵ تا ۱۰ درجه عرض شمالی به این کشور آب وهوایی گرم در سراسر سال بخشیده است که وزش بادهای اقیانوس و رطوبت زیاد محیط، آن را تعدیل می کند. پایین ترین میانگین دما در سری لانکا ۱
۶ درجه سانتی گراد در نووارا الیا در ارتفاعات مرکزی است (جایی که ممکن است یخبندان برای چند روز در زمستان رخ دهد)، و بالاترین میانگین ۳۲ درجه سانتی گراد در ترینکومالی در ساحل شمال شرقی است (جایی که دما ممکن است به ۳۸ درجه سانتی گراد هم برسد). متوسط دمای سالانه برای کل کشور بین ۲۸ تا ۳۰ درجه سانتی گراد است. بین درجه حرارت روز و شب ممکن است ۴ تا ۷ درجه سانتی گراد اختلاف وجود داشته باشد. ژانویه سردترین ماه است، به ویژه در ارتفاعات، که در آن دمای شب ممکن است به ۵ درجه سانتی گراد کاهش یابد. ماه مه، گرم ترین ماه است و پس از آن دوره باران های موسمی تابستانی آغاز می شود. الگوی بارندگی تحت تأثیر بادهای موسمی اقیانوس هند و خلیج بنگال است و چهار فصل مشخص دارد. اولین مورد از اواسط ماه مه تا اکتبر است، هنگامی که بادها از جنوب غرب آغاز می شوند و رطوبت را از اقیانوس هند همراه می آورند. هنگامی که این بادها به دامنه های ارتفاعات مرکزی برخورد می کنند، باران های سنگینی را در کوه پایه ها و در بخش جنوب غربی جزیره فرومی بارند. برخی از دامنه های بادگیر در هر ماه بالغ بر ۲۵۰۰ میلی متر باران دریافت می کنند، اما دامنه های بادپناه در شرق
و شمال شرقی بارش کمی به خود می بینند. فصل دوم در ماه های اکتبر و نوامبر رخ می دهد، یعنی ماه های میان موسمی. در طول این فصل، رگبارهای دوره ای رخ می دهد و گاهی اوقات توفان های گرمسیری، آسمان را تیره کرده و باران های سنگینی را به جنوب غربی، شمال شرقی و شرق جزیره می آورند. در خلال فصل سوم، دسامبر تا مارس، بادهای موسمی از شمال شرقی می آیند و رطوبت را از خلیج بنگال به ارمغان می آورند. دامنه های شمال شرقی کوهستان در طول این ماه ها تا ۱۲۵۰ میلی متر باران دریافت می کند. دوره دیگر بین موسمی، از ماه مارس تا اواسط ماه مه پیش می آید که با وزش سبک و متغیر باد و رگبارهای شبانه توأم است.
تایلند در قلب جنوب شرق آسیا قرار دارد. این کشور از شرق و شمال شرق با کامبوج و لائوس، و از شمال غرب با میانمار هم مرز است. در غرب آن دریای آندامان و خلیج تایلند، در جنوب شرق میانمار واقع شده اند. منطقهٔ طولانی جنوبی که به مالزی متصل می شود، ناحیه ای تپه ای و جنگلی است. بلندترین کوه های کشور در شمال تایلند قرار دارند. در فاصلهٔ ماه های مه تا سپتامبر، تقریباً هر روز در کشور باران می بارد. این آب وهوای مرطوب و شرجی به تنوع و فراوانی حیات وحش تایلند کمک می کند. گل نیلوفر آبی یکی از گل های رایج و محبوب در تایلند است. این گل در سطح آب می روید اما ریشه اش در گل ولای قرار دارد. تایلند همچنین دارای درختان و بوته های گلدار فراوان و نیز انواع درخت میوه است. در جنگل ها می توان گیاهان گوشت خوار، از جمله گیاهان کوزه دار را یافت که حشرات را شکار می کند. جنگل های انبوه تایلند زیستگاه ببر، فیل، گاو وحشی، پلنگ و تاپیر مالایی هستند. تاپیر دارای پوششی با موی سیاه در نیمهٔ جلویی بدن و موی سفید در نیمهٔ عقبی است. همچنین مار کبرا و تمساح نیز در تایلند یافت می شوند. تایلند با مساحت ۵۱۳٬۱۱۵ کیلومتر مربع در جنوب شرق آسیا و در مختصات ۱۵
درجهٔ شمالی و ۱۰۰ درجهٔ شرقی، در نیمکره شمالی واقع شده است. طول مرزهای زمینی آن ۴٬۸۶۴ کیلومتر و مرزهای دریایی اش ۳٬۲۱۹ کیلومتر است. تایلند حدود ۶۴ میلیون نفر را در خود جای داده است. تایلند که از نظر وسعت با اسپانیا یا فرانسه قابل مقایسه است، از دو بخش جغرافیایی اصلی تشکیل شده است: بخش بزرگ تر در شمال و بخش باریک شبه جزیره ای در جنوب. بخش جنوبی آن در امتداد شرق شبه جزیره مالایا تا مرز مالزی در عرض جغرافیایی حدود ۶ درجه شمالی ادامه می یابد. جغرافیای طبیعی. چشم اندازهای تایلند شامل کوه های کم ارتفاع، دشت های حاصل خیز آبرفتی و سواحل شنی است. در مرکز کشور، دشت حاصل خیز رود چائو پرایا قرار دارد و در غرب دور، فلات کورات با تپه های نرم و دریاچه های کم عمق به سوی رود مکونگ در مرز لائوس جریان می یابد. شبکه های رود چائو پرایا و مکونگ پایه گذار اقتصاد کشاورزی تایلند هستند و با پشتیبانی از برنج کاری و حمل ونقل آبی، نقش حیاتی دارند. در جنوب تایلند، کشور به باریکه ای محدود می شود که از شرق به خلیج تایلند و از غرب به اقیانوس هند می رسد. کوه های بلند در مرز شمالی با میانمار آغاز می شوند و به صورت نواری تا مرز جنوبی با مالزی
امتداد دارند. جنوب کشور نیز پوشیده از باتلاق های حرّا و سواحل گسترده است و جزایری مانند پوکت در آب های آن پراکنده اند. دشت حاصل خیز سیلابی و اقلیم گرمسیری موسمی، که برای کشت برنج آب دوست ("تام نا") بسیار مناسب است، باعث شد مهاجران این ناحیهٔ مرکزی را به مناطق حاشیه ای کوهستانی و فلات کورات در شمال شرق ترجیح دهند. تا قرن یازدهم میلادی، شماری از دولت های برنج کار و بازرگانی که به طور سست با یکدیگر پیوند داشتند، در ناحیهٔ بالادست درهٔ چائو فرایا شکوفا شدند. آن ها خود را از سلطهٔ امپراتوری خمر رها کردند، اما از میانهٔ قرن چهاردهم میلادی به تدریج تحت کنترل پادشاهی آیوتایا در بخش جنوبی دشت سیلابی درآمدند. پایتخت های پیاپی که در نقاط گوناگون این رود ساخته شدند، به کانون هایی برای شکل گیری پادشاهی های بزرگ تایلندی بر پایهٔ کشت برنج و بازرگانی خارجی بدل شدند. برخلاف خمرها و برمه ای های همسایه، تایلندی ها همچنان نگاه خود را فراتر از خلیج تایلند و دریای آندامان به سوی بندرهای بازرگانی خارجی دوخته بودند. زمانی که استعمار اروپایی در جنوب شرقی آسیا در اواخر قرن نوزدهم مرحلهٔ تازه ای از بازرگانی منطقه را آغاز کرد، تایلند (ک
ه در آن زمان «سیام» نامیده می شد) توانست استقلال خود را به عنوان منطقهٔ حائل میان برمهٔ تحت کنترل بریتانیا در غرب و هندوچین تحت سلطهٔ فرانسه در شرق حفظ کند، اما در این فرایند بیش از نیمی از سرزمین خود را از دست داد. بیشتر مناطق از دست رفته جمعیتی غیرتایلندی (خمر، لائو یا شان) داشتند. با این حال، منطقهٔ مرکزی تایلندی زبان همچنان دست نخورده باقی ماند. ناحیه های جغرافیایی. کشور به طور کلی به پنج ناحیه طبیعی تقسیم می شود: کوه های چین خورده در شمال و غرب، فلات کورات در شمال شرق، حوضه رود چائو پرایا در مرکز، ناحیه ساحلی جنوب شرق، و بخش شبه جزیره ای باریک در جنوب غرب. کوه های شمالی، ادامهٔ جنوب شرقی روند کوه زایی هیمالیا هستند و تا مرز مالزی امتداد می یابند. کوه اینتانون با ارتفاع ۲٬۵۸۵ متر، بلندترین نقطهٔ کشور است و در شمال غرب تایلند، نزدیک چیانگ مای قرار دارد. در این منطقه همچنین غارهایی با بقایای انسان های پیشاتاریخی یافت شده است. فلات کورات در شمال شرق، منطقه ای پهناور و مرتفع است که در نتیجهٔ حرکات گسلی ناهموار شده و در دو سوی غربی و جنوبی آن رشته کوه هایی شکل گرفته اند، از جمله رشته کوه های پتچابون و دانگرک (
در زبان تایلندی: دونگ راک). ارتفاع این فلات از حدود ۲۰۰ متر در شمال غرب تا ۹۰ متر در جنوب شرق کاهش می یابد و شیب عمومی زمین به سمت جنوب شرق است. میان فلات کورات و کوه های شمال و غرب، حوضه رود چائو پرایا قرار دارد که قلب فرهنگی و اقتصادی کشور محسوب می شود. این منطقه شامل دشت های پست و حاصل خیزی است که از رسوبات رودخانه ای پدید آمده اند. جنوب شرق تایلند ناحیه ای تپه ای است که دارای ارتفاعاتی مانند کوه خیائو و کوه سوی دائو است که تا مرز کامبوج امتداد یافته اند. سواحل این ناحیه به شدت بریده بریده هستند و دربرگیرندهٔ جزایر و شهرهای گردشگری مشهوری چون چون بوری و رایونگ می باشند. در جنوب غرب، تایلند به شکل یک شبه جزیره باریک با رشته کوه های مرکزی و سواحل شنی دیده می شود. جزایر بزرگی چون پوکت، سامویی و فی فی در سواحل غربی واقع شده اند و به مقاصد گردشگری محبوبی تبدیل شده اند. کرانه ها. تایلند دارای سه ناحیه ساحلی اصلی است: ساحل جنوب شرقی، ساحل خلیج تایلند و ساحل دریای آندامان. این کشور به دلیل ساحل ها و جزیره های زیبا، مقصدی محبوب برای گردشگران به شمار می آید. در ساحل جنوب شرقی، جاذبه هایی مانند ساحل بانگ سن، پاتایا،
جزیره لارن، جزیره خام، جزیره سامت، ساحل مائه رومپوئنگ، ساحل لائم مائه پیم، جزیره چانگ و جزیره ماک قرار دارند. در ناحیه خلیج تایلند، از مناطق محبوب می توان به کو سامویی، جزیره تائو، ساحل تونگ ووا لئن، ساحل نای فلات، ساحل تونگ چینگ، ساحل سامیلا و ساحل ماهارات اشاره کرد. در ساحل دریای آندامان نیز جاذبه هایی همچون جزیره پایام، پوکت، جزیره فی فی، جزیره لیپه، ساحل چائومای، جزیره نغای، جزیره موک و جزیره کرادان واقع شده اند. پارک های ملی. بخش های وسیعی از جنگل های تایلند سرچشمه رودها، کانال ها و آبشارها هستند. بسیاری از آبشارها دارای چندین طبقه یا ارتفاع و عرض چشمگیرند که گردشگران می توانند در آن ها شنا کنند. از مهم ترین پارک های ملی تایلند می توان به موارد زیر اشاره کرد: آب و هوا. چون تایلند به دریا نزدیک است بیشتر مواقع دارای یک آب هوای معتدل می باشد کشور تایلند در موقعیت استراتژیکی جنوب شرقی آسیا قرار داشته و بسیار حاصلخیز می باشد. شمال کشور کوهستانی و دارای جنگلهای بسیاری است و نواحی مرکزی آن پوشیده از شالیزارهای سرسبز برنج است. قسمت غرب و شرق سرزمین دارای باغهای میوه، درختان کائوچو، جنگلهای همیشه سبز و ساحل شنی