Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایستگاه مترو زلیچین () پایانه خط بی در شبکه متروی شهر پراگ، پایتخت جمهوری چک، است. مسافران از ایستگاه زلیچین می توانند پیاده خود را به مرکز خرید متروپولیس برسانند که در سال ۲۰۰۴ میلادی ساخته شده است.
امنیت زیستی دارای چندین معانی است و با توجه به رشته های مختلف متفاوت تعریف می شود. تعریف اصلی آن به عنوان مجموعه ای از اقدامات پیشگیرانه طراحی شده برای کاهش خطر انتقال بیماری های عفونی در محصولات و دام، آفات قرنطینه، گونه های بیگانه مهاجم و ارگانیسم های اصلاح شده زنده (Koblentz، ۲۰۱۰)آغاز شد. ماهیت نوظهور تهدیدات امنیت زیستی به این معنی است که خطرات در مقیاس کوچک به سرعت بالا می رود، بنابراین یک سیاست مؤثر تبدیل به یک چالش می شود چرا که محدودیت هایی در زمان و منابع موجود برای تحلیل تهدیدها و برآورد احتمال وقوع آن ها وجود دارد. این اصطلاح نخستین بار توسط جوامع کشاورزی و محیط زیستی مورد استفاده قرار گرفت. امنیت زیستی از اواخر دهه ۱۹۹۰ در واکنش به تهدید تروریسم بیولوژیکی، جلوگیری از حذف تعمدی (دزدی) مواد زیستی از آزمایشگاه های تحقیقاتی را در بر می گیرد. این اقدامات پیشگیرانه ترکیبی از سیستم ها و روش هایی است که در آزمایشگاه دانش زیستی به منظور جلوگیری از استفاده از عوامل بیماری زای خطرناک و سموم برای استفاده نادرست، و همچنین مأموران گمرک و مدیران منابع کشاورزی و منابع طبیعی برای جلوگیری از گسترش این عوامل زیستی
به کار گرفته می شوند.
بَزّازستان نامی فارسی است که در امپراتوری عثمانی برای اشاره به راستهٔ بزازها در بازارهای شهرهای عثمانی به کار می رفت. در بزازستان ها انواع اجناس و پارچه های قیمتی فروخته می شد. واژه بزازستان در گفتار عامیانه عثمانی به شکل بزّستان و بَدَستان درآمده بود. طرح بزازستان ها شبیه طرح مساجد و سرپوشیده بود. اهمیت بزازستان ها در دوره عثمانی به حدی بود که در آن دوره شهرهای عثمانی را اغلب به دو دسته تقسیم می کردند: شهرهای دارای بزازستان و شهرهای بدون بزازستان.
بَزّازستان لاریسا () یکی از بازارچه های دوره عثمانی است در شهر لاریسا در یونان. این بازارچه از نوع بزازستان و محل پارچه فروشی و بزازها بوده است.
ماراکانائو (به پرتغالی: Maracanaú) یک شهر در کشور برزیل است که در ایالت سئارا واقع شده است. ماراکانائو ۲۲۶٬۱۲۸ نفر جمعیت دارد.
نینا کریستینسن (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل دانمارک است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ شرکت کرد.
مسجد عثمان شاه () یا مسجد قورشون (مسجد سُربی) یک مسجد عثمانی مربوط به سدهٔ شانزده میلادی در شهر تریکالا در یونان است. دستور ساخت این مسجد را عثمان شاه معروف به قره عثمان پاشا داد. او پسر یکی از دختران سلطان سلیم بود. پدر عثمان شاه، اسکندر پاشا وزیر عثمانی بود که در سال ۱۵۱۵ اعدام شد. عثمان شاه مدتی طولانی را در تریکالا به عنوان فرماندار محلی این ولایت گذراند. مسجد عثمان شاه را معمار سنان معمار اصلی دربار عثمانی طراحی کرد. این تنها طرح او در خاک یونان امروزی است. تاریخ دقیق ساخت این مسجد معلوم نیست اما احتمالاً بین سال های ۱۵۵۰ تا ۱۵۶۰ ساخته شده است. عثمان شاه چندین مؤسسه خیریه و مدرسه و کاروانسرا نیز به این مسجد منضم ساخت و خود او نیز در مزاری در حیاط جنوبی مسجد در سال ۱۵۶۷ یا ۱۵۶۸ به خاک سپرده شد. زمانی که جهانگرد عثمانی اولیا چلبی یک قرن بعد از این محل بازدید کرد این مسجد مسجد اهل اصلی شهر تریکالا بود. او در آن زمان از وجود هشت مسجد در تریکالا خبر داد اما امروزه تنها مسجد عثمان شاه از میان آنها باقی مانده است.
ناوگان دریایی هسته ای، ناوگانی است که کشتی ها و زیردریایی های آن انرژی خود را از یک نیروگاه هسته ای کوچک در داخل خودشان تأمین می کنند. نیروگاه با گرم کردن آب، بخاری تولید می کند که حرکت پرفشار آن منجر به چرخش توربین و در نهایت چرخش پروانهٔ شناور شده یا برق لازم برای روشنایی و چرخش پروانه را فراهم می آورد. از این فناوری، بیشتر در ناوهای فوق سنگین هواپیمابر و رزم ناو استفاده شده است و تعداد کمی از ناوگان های تجاری از آن بهره مند هستند. در مقایسه با کشتی های دارای سوخت فسیلی، شناورهای هسته ای امکان عملیات طولانی تر را بدون نیاز به سوختگیری در اختیار می گذارند حدود ۳ تا ۴ سال کل سوخت در داخل رآکتور هسته ای قرار گرفته و هیچ فضایی برای ذخیره و انباشت سوخت، مورد اشغال قرار نمی گیرد. همچنین نیازی به درنظرگیری فضا برای اگزوز و دودکش های تخلیه وجود ندارد. با این حال، علی رغم صرفه در هزینهٔ سوخت، هزینه های عملیاتی و راه اندازی بالا، مانع از به کارگیری این فناوری در ناوگان های غیرنظامی شده است. ساختار نیروگاه. در ناوگان دریایی. رآکتورهای ناوگان دریایی از نوع آب فشرده هستند. نخستین چرخهٔ آب، گرمای حاصل از شکافتِ سوخت را ب
ه محفظهٔ مولد بخار (Steam generator) منتقل می کند. آبِ نخستین چرخه تحت فشارهای بسیار بالا نگهداری می شود و علی رغم انجام عملیات در دمای ۲۵۰ تا ۳۰۰ درجهٔ سانتی گراد (۴۸۲ تا ۵۷۲ درجهٔ فارنهایت)، هرگز به جوش نمی آید. هرگونه آلودگی رادیواکتیو موجود در چرخهٔ اولیه، در همان چرخه محبوس می گردد. در آنجا آب توسط یک پمپ به گردش در می آید و احتمالاً در ناوگان های دریایی (با در نظرگیری فشار آب پایین) برای کاهش سروصدای حاصل از پمپ، این چرخه به صورت خودکار و بدون نیاز به پمپ عمل می کند. اکنون آب گرم خارج شده از رآکتور، آب موجود در مولد بخار را گرم و در واقع باعث تولید بخار می شود. این بخار پس از خشک شدن، بر سر راه خود با پره های توربینِ ژنراتور برخورد کرده و آن را به گردش درمی آورد. سپس این بخار تحت فشار پایین و در کندانسور مجدداً خنک شده و به حالت مایع (آب) بر می گردد. آب هم دوباره به مولد بازگشته و چرخه را تکمیل می کند. هر گونه از دست رفتگی آب در این مرحله، با آب نمک زدایی شدهٔ دریا جایگزین می گردد. پره های توربین به عنوان کاهندهٔ فشار بخار عمل می کنند و انرژی بخار، پره های توربین را به گردش درمی آورد. در این گونه سامانه
ها اشکال مختلفی از توربین ها وجود دارد که در شکل گردش آنها تفاوت ایجاد می کند. در ساختار کلی شفت خروجی از توربین به جعبه دنده هایی متصل است که سرعت چرخش را کاهش داده و در نهایت با اتصال به پروانهٔ شناور موجب چرخش آن می شود. در بعضی از فرم ها، شفت توربین به یک مولد الکتریکی متصل می شود و این مولد با تولید برق، موتور مکانیکیِ شناور و در نهایت پروانه را به کار می اندازد. شناورهای روسی، آمریکایی و بریتانیایی از سامانه اولیه و تحریک مستقیم بهره می برند، درحالی که چینی ها و فرانسوی ها موتور شناورهایشان را به شیوهٔ انتقال الکتریکی می سازند. بیشتر زیردریایی های هسته ای دارای یک رآکتور تک هسته ای هستند، اما زیردریایی های روسی دو هسته ای می باشند. اکثر ناوهای هواپیمابر آمریکایی دو رآکتوری هستند، اما یواس اس انترپرایز حامل یک رآکتور هشت هسته ای است. بیشتر رآکتورهای دریایی از نوع آب فشرده هستند، ولی در نیروی دریایی ایالات متحده و روسیه (شوروی) کشتی های جنگی با رآکتورهای سریع خنک شدهٔ فلز مایع طراحی کرده اند. در نیروگاه های زمینی. رآکتور نیروگاه های تجاریِ موجود در خشکی با رآکتور ناوگان های دریایی تفاوت دارد که در زیر به
آن ها اشاره شده است: رآکتورهای تجاری برای تولید انرژی الکتریکی به میزان دست کم ۱۶۰۰ مگاوات طراحی شده اند و این در حالیست که رآکتور ناوگان برای تولید مقداری پایین تر از ۱۰۰ مگاوات انرژی، ساخته می شود. محدودیت های فضایی، رآکتورهای دریایی را ملزم به کوچکیِ اندازه و در عین حال حفظِ بازدهی می کند. این امر سبب فشار بیشتر بر اجزای مکانیکیِ رآکتور و نیروگاه می شود. از طرف دیگر این اجزا موظف به عملکرد در شرایط پیچیده ترِ دریایی، مثل نوساناتِ آبیِ دریا، پیچ و چرخش های ناگهانی یا برنامه ریزی شدهٔ شناور، لرزش ها و ارتعاشات و … هستند. این در حالیست که نیروگاه های زمینی با چنین چالش هایی روبه رو نیستند. همچنین «سامانهٔ خودکارِ خاموشیِ رآکتور» (Shutdown Mechanisms) در نیروگاه دریایی نمی تواند مشابه با نیروگاهِ زمینی عمل کند. چون میله های کنترل (Control Rods) در نیروگاه های دریایی، مشابه با نوع زمینی آن ها نمی توانند با اتکا به نیروی جاذبه و به صورت عمودی در محفظهٔ سوخت قرار گرفته و سامانه را خاموش نمایند. علاوه بر این محدودیت ها، بهره مندی از آب دریا در نیروگاه دریایی، علی رغم نمک زدایی آن، همواره مشکلات سایشی و خوردگیِ نم
کی را به همراه دارد که هزینهٔ تعمیر و نگهداریِ ناوگان و نیروگاه را نسبت به نوع زمینیِ آن، افزایش می دهد. بمباران نوترونی در هسته ها و رآکتورهای کوچک تر، به دلیل حرکت محدودتر نوترون ها دشوارتر است. از این رو در رآکتور ناوگان های دریایی با بهره مندی از هسته های کوچک تر، اورانیم غنی شدهٔ بیشتر مورد نیاز خواهد بود. سوخت غنی شدهٔ بیشتر، واکنش هسته ای را پایان ناپذیرتر می کند. در برخی از رآکتورهای دریایی به منظور جلوگیری از تخریب های حاصله از واکنش های زنجیره ای پایان ناپذیر هسته، از اورانیومِ کمتر غنی شده بهره می برند که این امر منجر به افزایش میزان سوخت گیریِ شناور می شود. با این احوال، سوختِ رآکتورِ بیشترِ زیردریایی های آمریکایی، اورانیم با غنای ۲۰ تا ۹۶ درصد است، که نتیجهٔ آن هسته های کوچک تر و سروصدای کمتر خواهد بود. این، برای یک زیردریایی نظامی مزیت بزرگی به حساب می آید. با استفاده از سوخت بیشتر غنی شده، قدرت رآکتور افزایش یافته و در مقابل نیاز به سوخت گیری زیاد، کاهش می یابد. اما کل عملیات گران تر و از لحاظ آسیب های هسته ای، خطرناک تر می شود. یک رآکتور هسته ای دریایی باید به میزان بالایی خودکفا بوده و در تعم
یرات و نگهداری خود بی نیاز از بندرِ پهلوگیری باشد. مشکل اصلی در این رآکتورها انتخاب یک متعادل ساز مناسب است تا در برابر آسیب های تابشی، مقاومت لازم را داشته و دیرتر از بین برود. برخلاف رآکتورهای زمینی که از سرامیک اورانیوم دی اکسید برای پوشش میله های کنترل (Control Rods) استفاده می شود، در رآکتور دریایی از آلیاژهای زیرکونیومی استفاده می شود. هسته با سوختِ اورانیوم بسیار غنی شده و «» ِ تولیدشده در اثر واکنش ها، که به آهستگی می سوزد و واکنش را متعادل می کند، به چرخهٔ مناسب فعالیت دست پیدا می کند. از بین رفتنِ تدریجیِ سم مذکور، در واقع باعث افزایش واکنش پذیری هسته شده تا نقشِ متعادل ساز را در کاهش واکنش پذیری جبران نموده و سبب بهبود مصرف سوخت شود. عمرِ مخزنِ تحتِ فشارِ رآکتور هم، با به کارگیریِ یک سپر نوترونی در داخلِ مخزن و جلوگیری از آسیب هایِ حاصل از بمباران نوترونی به دیوارهٔ آن، افزایش می یابد. دولت بریتانیا در دسامبر ۲۰۱۷ با اعلامِ اختصاصِ مبلغ ۱۰۰ میلیون پوند به منظور توسعهٔ چنین نیروگاه هایی در خشکی، از پیشگامانِ گسترش این فناوری است. شرکت رولز رویس، از شرکت هایی است که در زمینهٔ تولید نیروگاه های دریایی
با قدرت بالاتر از ۱۰۰ مگاوات فعالیت داشته است. با حذف محدودیت های راه اندازی نیروگاه های مشابه با نیروگاه های دریایی بر روی خشکی، هزینهٔ این راه اندازی ها بسیار کمتر و مقرون به صرفه تر خواهند شد. طرح های آینده. روسیه نیز در آینده از پیشتازان ساخت نیروگاه های شناور با دو واحد MWe 35 برپایهٔ رآکتور KLT-40 برای کشتی های یخ شکن خود است. این کشتی ها هر چهار سال یک بار سوخت گیری خواهند کرد. حتی برخی از کشتی های دریایی روسیه برای تأمین برق مناطق و جزایر دورافتادهٔ سیبری، چه در ابعاد صنعتی و چه مسکونی به کار گرفته خواهند شد. قوانین و مسئولیت های بین المللی. چون عواقب سوانح احتمالی در این شناورها، ممکن است ابعاد بین المللی و فرامرزی پیدا کند، مسئولیت و قوانین بین المللی (مثل بیمه) در مورد آنها سخت گیرانه تر است. توافق بین المللی سال ۱۹۶۲ با عنوان «کنوانسیونِ بروکسل مسئولیتِ کشتی های هسته ای» به خاطر مخالفت آمریکا در گنجاندن کشتی های نظامی تحت کنوانسیون، هرگز به تصویب نرسید. شناورهای هسته ای آمریکا تحت نظارت بیمه می شوند. شناورهای هسته ای نظامی. تا سال ۱۹۹۰، میزان رآکتورهای دریایی و عمدتاً نظامی، بیشتر از رآکتورهای تج
اری موجود در خشکی ها بود. تاریخچه. در سال ۱۹۴۰، تحت مدیریت کاپیتان (سپس دریاسالار) طراحی، توسعه و تولید رآکتورهای دریایی شناور در ایالات متحده آغاز شد. نخستین پیش نمونهٔ ساخته شده از این دست در سال ۱۹۵۳ در تأسیسات هسته ای دریایی آیداهو (سپس آزمایشگاه ملی آیداهو) مورد آزمایش قرار گرفت. زیردریایی ها. نخستین زیر دریایی هسته ای، یواس اس ناتیلوس (اس اس ان-۵۷۱)، در سال ۱۹۵۵ به آب انداخته شد. (N در پایان واژهٔ SS [برای زیردریایی] نشانگرِ هسته ای بودن زیردریایی بود. اتحاد جماهیر شوروی نیز ساخت زیردریایی های هسته ای را توسعه داد. Project 627 و November Class هسته ای و K-3 Leninskiy Komsomol را می توان در این خصوص مطرح کرد. انرژی هسته ای منجر به تحولی عظیم در صنعت زیردریایی سازی شد. به طوریکه زیردریایی ها از شناورهایی که فقط برای مدتی کوتاه قادر به ماندن در زیر آب بودند، به یکباره به زیردریایی های واقعی که برای ساعت ها و روزها امکان حرکت در زیر آبها را داشتند، مبدل شدند. این توانایی را می توان با مطرح کردنِ نام زیردریایی آمریکاییِ USS Triton شرح داد. این زیردریایی برای نخستین بار موفق به عملیات موسوم به Operation Sandb
last برای کل کرهٔ زمین شد. "ناتیلوس"، با یک رآکتور آب فشرده (PWR)، منجر به توسعهٔ همزمان زیردریایی هایی با رآکتورهای نوع فلز مایع شد. نمونهٔ منحصر به فرد آنها یواس اس سی ولف , USS Triton با دو رآکتور توسعه یافته، زیردریایی کلاس اسکیت یا یک رآکتور و کشتی یواس اس لانگ بیچ مجهز به دو رآکتور بودند که تا سال ۱۹۶۱ معرفی شدند. تا سال ۱۹۶۲، ایالات متحده صاحب ۲۶ فروند زیردریاییِ هسته ای تحت عملیات و ۳۰ فروند تحت ساخت بود. درحالی که آمریکا در حال به اشتراک گذاری این فناوری با انگلستان بود، کشورهای فرانسه، شوروی، هند و چین به صورت جداگانه در حال توسعهٔ ناوگان های دریایی هسته ای خود بودند. پس از کلاس اسکیت، زیردریایی های آمریکایی با تک رآکتورهای طراحی شده توسط وستینگهاوس و جنرال الکتریک مورد استانداردسازی قرار گرفتند. رولز رویس نیز در انگلستان زیردریایی های ناوگان بریتانیا را گسترش می داد تا این که سرانجام نمونه ای اصلاح شده از زیردریایی ها را تحت نام خود عرضه کرد: PWR-2 (با رآکتورهای آب فشردهٔ اصلاح شده) تا به امروز، عظیم ترین زیردریایی هسته ای با ۲۶۵۰۰ تن وزن و با نام کلاس تایفون متعلق به روسیه؛ و کوچک ترین کشتیِ هسته
ای در مقاصد نظامی با ۲۷۰۰ تن و با نام Rubis-class در اختیار فرانسه است. زیردریایی NR-1، با ۴۰۰ تن وزن، کوچک ترین زیردریایی آمریکایی با مقاصد غیرنظامی است که در فاصلهٔ سال های ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۸ فعالیت داشته است. هواپیمابرها. آمریکا و فرانسه دو کشوری هستند که صاحب ناوهای هواپیمابر هسته ای هستند. در نیروی دریایی فرانسه. ناو هواپیمابر شارل دوگل، حامل یک کاتوبار (پرتابگر هواپیماهای جنگی از روی ناوها) و با وزن ۴۲ هزار تن، ناو هسته ای فرانسوی است که از سال ۲۰۰۱ مورد بهره برداری قرار گرفته است. این ناو حامل جنگده هایی همچون Dassault Rafale M، E-2C Hawkeye , EC725 Caracal T و AS532 Cougar و تجهیزات مرتبط با عملیات و همچنین موشک مدرن و الکترونیک Aster است. در نیروی دریایی ایالات متحده. حامل ۱۱ کاتوبار و تماماً هسته ای: در نیروی دریایی روسیه. کلاس کیروف، متعلق به شوروی، Project 1144 Orlan (عقاب دریا)، نمونه ای از رزم ناو نبرد موشک اندازِ هسته ای متعلق به نیروی دریایی شوروی و روسیه، سنگین ترین و بزرگ ترین ناو از نوع مبارزهای سطحی (Surface Combatant) در جهان است. در میان کشتی های جنگی، این نوع ناو از لحاظ بزرگی پس از ناوهای هو
اپیمابر و مشابه با نبردناو قرار می گیرد. اتحاد جماهیر شوروی این نوع ناوها را با عنوانِ тяжёлый атомный ракетный крейсер یعنی «ناو هسته ایِ هدایتگرِ موشکِ سنگین» دسته بندی کرده است. در علوم نظامیِ غربی این ناوها بر اساس اندازه و ظاهرشان در دستهٔ بتل کروزرها قرار گرفته اند. در نیروی دریایی ایالات متحده. زمانی، ناوهای هسته ای، بخشی از ناوگانِ نیروی دریایی آمریکا را شکل می دادند. نخستین نمونه از این شناورها یواس اس لانگ بیچ (سی جی ان-۹) بود که در تابستان ۱۹۶۱ مورد بهره برداری قرار گرفت. این شناور نخستین ناوِ جهان از نوع Surface Combatant (مبارزهای سطحی) بود. یک سال پس از آن، USS Bainbridge راه این ناو را ادامه داد. زمانی که لانگ بیچ به عنوان یک ناو طراحی شده بود، Bainbridge با کدِ DLGN به عنوان ناو محافظ فعالیت خود را آغاز کرد. اگرچه مطابق با ، کدِ DLGN برای شناورهای تخریبگر (Destroyer Leader)، هسته ای و حامل موشک شناخته شده بود. آخرین رزم ناوهای هسته ای آمریکا در میان سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۹، به دلیل مخارج بالا در تعمیر و نگهداری بازنشسته شدند. چهار رزم ناو مشهور آمریکایی از Virginia class به این شرح بودند: USS Virg
inia سال ۱۹۷۶، USS Texas سال ۱۹۷۷، USS Mississippi سال ۱۹۷۸ و USS Arkansas سال ۱۹۸۰. کشتی های فرماندهی و ارتباطی. SSV-33 Ural ناو ارتباطی و فرماندهی متعلق به اتحاد جماهیر شوروی بود. بدنهٔ این ناو و همچنین رآکتور هسته ای آن برگرفته از Kirov class بوده است. SSV-33 در زمینهٔ شنود الکترونیک، رهیابی موشکی، رهیابی فضایی و ارتباطات خدمت رسانی می کرد. هزینه های بالای عملیاتی به بازنشستگی آن منجر شد. "SSV-33" تنها حامل سلاح های دفاعی سبک با مقاصد دفاعی بود. زیردریایی های بدون سرنشین (UUV). Posidon (، "، نام ناتو، نام Kanyon)، یک زیردریایی بدون سرنشینِ هسته ای (Unmanned underwater vehicle) تحت طراحی و توسعهٔ Rubin Design Bureau، قادر به حمل بارهای معمولی و هسته ای می باشد. مطابق با ادعای تلویزیون دولتی روسیه، این زیردریایی قادر به حمل یک بمب کبالت ترمو هسته ای تا ۲۰۰ مگاتن است. (چهار برابر قدرتمندتر از Tsar Bomba به نمایش گذاشته شده و دو برابر بیشتر از ماکزیممِ تئوری هایِ نظریِ ارائه شده با این مضمون). هدف این زیردریایی محافظت و پشتیبانی نظامی از بنادر و شهرهای ساحلی است. کشتی های هسته ای غیرنظامی. در زیر چند نمونه از
شناورهایی که با قدرت هسته ای برای مقاصد غیرنظامی مورد استفاده قرار گرفته اند معرفی می شود. کشتی های تجاری. این نوع از کشتی ها به جز چند مورد محدود، توسعهٔ چندانی نیافته اند. ان اس ساوانه ساخت ایالات متحده، تکمیل شده در سال ۱۹۶۲، از نخستین نمونه های ارائه شده ای بود که علی رغم هزینه های بالای نگهداری، چندان بزرگ نبوده و ارزش اقتصادی نداشته است. طراحی آن نه برای مقاصد باربری و نه حمل مسافر، چندان مناسب نبود. Otto Hahn، کشتی هسته ای آلمانی بود که در طول ۱۰ سال با طی مسافت یک میلیون و دویست هزار کیلومتر در ۱۲۶ سفر دریایی بدون هیچ گونه مشکل فنی حضور داشته است. با این وجود به خاطر هزینه های بالای اقتصادی، موتور محرک آن از هسته ای به دیزلی تغییر ماهیت داد. Mutsu، نمونه ای ژاپنی بود که به خاطر نشت تشعشعات رادیواکتیو از آن، مورد اعتراض ماهیگیران قرار گرفت. هر سه کشتی فوق از اورانیم با غنای پایین استفاده می کردند. Sevmorput، شناور هسته ای شوروی سابق و سپس از نوع شناورهای سبک روسیه بوده است. از ۱۹۸۸ در مسیرهای اکتشافی آبهای شمالی بوده است و از سال ۲۰۱۲ به عنوان تنها شناور غیرنظامی هسته ای مشغول به فعالیت است. یکی از علل
هزینه بردار بودنِ بهره برداری از این گونه شناورها نیاز به نیروی متخصص بیشتر نسبت به شناورهای عادی است که طبیعتاً هزینه های نگهداری و تعمیر را افزایش می دهد. به تازگی تمایل به استفاده از ناوگان های هسته ای ایجاد شده و برخی پیشنهادها تهیه شده است. به عنوان مثال، Coaster یک طراحی جدید برای یک کشتی باربری هسته ای است. در نوامبر ۲۰۱۰، British Maritime Technology و Lloyd's Register به همراه شرکت یونانی Enterprises Shipping and Trading SA مطالعاتی دوساله بر روی Hyperion Power Generation (در حال حاضر Gen4 Energy - آمریکایی) را برای بررسی عملیاتیِ شناورهایی با رآکتورهای کوچک، آغاز کردند. این تحقیق قصد داشت تا به تولید یک طراحی مفهومی از یک تانکرِ شناور با رآکتور ۷۰ مگاواتی همانند Hyperion دست پیدا کند. تحقیقات، گذشته و اخیر صنعت هسته ایِ دریایی را بازبینی کرده اند و شرحی اولیه از طراحی مفهومی برای یک تانکر سوئذگذر (Suezmax) با تناژ مرده وزنِ ۱۵۵ هزار (155000DWT) ارائه می دهند که پایهٔ بدنهٔ آن از شناورهای معمولی است و حامل رآکتوری ۷۰ مگاواتی برای تولید قدرتی معادل با ۲۳٫۵ مگاوات برای شفت توربین، با میانگین MW 9.75، خ
واهد بود. این رآکتور از نوع " نوترون سریع " با کنترل کنندهٔ "سرب-بیسموت اوتکتیک" با دوام سوختیِ ۱۰ ساله بوده و همچنین برآورد می شود که عمر مفید شناور به ۲۵ سال برسد. با این احوال، تحقیقات برای بلوغ بیشتر نیاز به مطالعات بیشتر دارد. کشتی های یخ شکن. اتحاد جماهیر شوروی و روسیه امروزی از یخ شکن های هسته ای به منظور تحقیقات علمی در آب های شمالی سرزمین خود بهره های بسیاری برده اند. یخ شکنِ Lenin نخستین کشتی یخ شکنِ هسته ای جهان در سال ۱۹۵۹ بوده و ۳۰ سال فعالیت داشت. (رآکتورهای جدید در سال ۱۹۷۰ نصب شدند). پس از آن و در ۱۹۷۵ یخ شکن های بزرگتر از کلاس Arktika با وزن ۲۳٫۵۰۰ تن ساخته شدند. (۶ شناور) این شناورها حامل دو رآکتور بوده و در یخ های عمیق شمالی به فعالیت پرداختند. NS Arktika نخستین شناور یخ شکنی بود که به [دورترین مناطق] در قطب شمال رسید. به منظور یخ شکنی و شناور شدن در آب های کم عمق رودخانه ای یخ شکن های Taymyr class در فنلاند ساخته می شوند و در روسیه رآکتورهای آن ها را نصب می کنند. یخ شکن های هسته ای. تمام یخ شکن های شناخته شدهٔ هسته ای توسط اتحاد جماهیر شوروی یا روسیه ساخته شده اند.
"بان قلعه یا قلعه خسرو (به کردی: بان قه ڵا) قلعه ای تاریخی در شهر قصر شیرین در استان کرمانشاه است. موقعیت. بان قلعه در داخل شهر قصر شیرین و در خیابان مدرس این شهر قرار دارد. قدمت. قدمت بان قلعه به درستی مشخص نیست، اما گفته می شود که این اثر از دوران خسرو پرویز پادشاه ساسانی به جای مانده است. ویژگی های ساختمانی. بنای بان قلعه هم اکنون آسیب بسیاری دیده و به کلی به ویرانه تبدیل شده است. این بنا به صورت تپهٔ نسبتاً بزرگی دیده می شود که تنها دیوار و برج های ساخته شده در ضلع غربی آن قابل مشاهده است. ژاک دو مورگان نقشه ای از بان قلعه ترسیم کرده است که آن را به صورت سکوی مربع شکلی به ابعاد ۱۴۵ در ۱۴۵ متر نشان می دهد. در بالای سکو مجموعه ای از واحدهای ساختمانی قرار داشته است. راه دسترسی به این واحدها از طریق پلکانی بوده که در ضلع شمالی قرار داشته است. شش برج مربع شکل مستحکم در هر ضلع این سکو قرار داشته و در اطراف این برج ها نیز راهروهایی قرار داشته است. دمورگان با مطابقت بقایای موجود نتیجه گرفته که راهروی شمالی به عرض ۱/۸۵ و طول ۱۴۵ متر و راهروی غربی به عرض ۲/۱۰ متر و طول ۱۴۵ متر بوده و این راهروها راه دیگری برای دستر
سی به واحدهای داخلی مجموعه را فراهم می آورده اند. در حال حاضر واحدهای ساختمانی بالای سکو و همچنین راهرو و پلکان های دسترسی در زیر خاک مدفون شده و تنها بخشی از دیوار و برج های جبههٔ غربی آن قابل تشخیص است.
مارسلو الکساندر (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل آرژانتین است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ و بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرد.
سلیف کیتا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲ سپتامبر ۲۰۲۳) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال والنسیا، باشگاه فوتبال اسپورتینگ پرتغال، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، و باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است. وی که در پست مهاجم بازی می کرده از اسطوره های فوتبال مالی شناخته می شود و برادرزادهٔ وی، سیدو کیتا، نیز با سابقه بازی در بارسلونا و رم از بازیکنان مطرح تاریخ فوتبال مالی است.
بی سر فیلمی به کارگردانی کاوه سجادی حسینی و نویسندگی کاوه سجادی حسینی و پیام لاریان و صادق خوشحال و همچنین به تهیه کنندگی روح الله برادری و سمیرا برادری ساخته سال ۱۳۹۸ است. داستان فیلم. در خلاصه داستان این فیلم آمده است چرا می خوای بکشیش؟ اون اندازه یه بچه ی دو ساله می فهمه!
آنری ژِروِکس (; – ) نقاش و تصویرگر اهل فرانسه بود که از الکساندر کابانل، اوژن فرومنتن و پیر-نیکولا بریسه هنر آموخت. او برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و نشان آنای مقدس (سنت آنا) شده است.
سرآب فارسبان یکی سرآب در استان همدان، شهرستان نهاوند است. این سرآب در ۳۲ کیلومتری جنوب غربی نهاوند در انتهای روستای کمال وند و ورودی روستای دولت آباد قرار دارد. سرآب فارسبان نهاوند یکی از سرآب های زیبا در استان همدان، شهرستان نهاوند است. نهاوند را شهر سرآب ها می نامند که دارای چندین سرآب با چشمه های گوناگون و جوشان می باشد. نهاوند به واقع شهر سرآب های زیبا و پرآب خروشان ایران است. شهری که دارای بیش از ۱۵ سرآب پر آب به همراه جنگل های طبیعی در خود جای داده است. از مهم ترین مناطق گردشگری در غرب کشور به شمار می رود این سرآب در ۳۲ کیلومتری جنوب غربی نهاوند در انتهای روستای کمالوند و ورودی روستای دولت آباد قرار دارد. عناصر زیبای طبیعی چون چشمه،کوهستان، انبوه درختان،به طبیعت این منطقه زیبایی مضاعفی بخشیده و آدمی با دیدن این همه زیبایی در برابر خالق یکتا به خاک افکنده و سجده شکر بر جای می آورد. ویژگی منحصر به فرد سرآب فارسبان، وجود درخت کهنسال گردو با قدمت ۶۰۰ ساله که این درخت تنومند حدود ۵ متر قطر دارد و ارتفاع آن به بیش از ۶۰ متر می رسد. چتری که این درخت ایجاد می کند به ۷۰۰ متر می رسد. این درخت دارای شاخه ها و سایه
ای به ابعاد ۱۰۰۰ متر مربع و از بلندترین درختان قدیمی سرآب فارسبان است که طول برخی شاخه های آن به ۱۵۰ متر نیز می رسد. سالانه بیش از ۳ هزار و ۲۰۰ کیلوگرم گردو توسط این درخت کهنسال تولید می شود که توسط گردشگران و مردم روستاهای کمالوند و فارسبان چیده و مصرف می شود. روستای فارسبان دارای مردمانی خونگرم و مهمان نواز و با اصالت می باشند و خداوند نیز به مردمان این روستا به خاطر پشتوانه نیک، نعمتهای گوناگونی از جمله آب فراوان،زمین های کشاورزی مناسب و مکان های تفریحی و گردشگری فراوانی را عطا نموده است. عناصر طبیعی چون چشمه، کوهستان، انبوه درختان، به طبیعت این منطقه زیبایی مضاعفی بخشیده است. شهرستان نهاوند دارای بیش از ۱۵ سرآب پرآب به همراه جنگل های طبیعی است و از مهم ترین مناطق گردشگری در غرب ایران به شمار می رود.یک درخت کهنسال گردو با قدمت ۶۰۰ ساله با حدود ۵ متر قطر و ارتفاع بیش از ۶۰ متر در نزدیکی سرآب فارسبان است.
گروه مَنیتُو، شرکتی فرانسوی است که لیفتراک، بالابر متحرک و تجهیزات سنگین را تولید می کند. منیتو در فرانسه در سال ۱۹۵۷ آغاز به فعالیت کرد، زمانی که مارسل براود نخستین لیفتراک برای به کارگیری در زمین های ناهموار طراحی کرد. دفتر مرکزی آن در انسینیس قرار دارد.
فلورنتینو ایبراین موریس لوییس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بنفیکا اشاره کرد.
الیف الماس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مقدونیه شمالی است که برای باشگاه ناپولی بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به رابوتنیچکی و فنرباغچه و ناپولی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مقدونیه شمالی بازی کرده است. عملکرد باشگاهی. دوران نوجوانی. الماس کار خود را در رابوتنیچکی در مقدونیه شمالی خود آغاز کرد. پس از یک فصل که در آن او ۶ گل در لیگ را به ثمر رساند و رابوتنیچکی به مقام سوم در لیگ برتر فوتبال مقدونیه رسید، وی تا سال ۲۰۲۲ به فنرباغچه پیوست و سیصد هزار یورو دریافت کرد. این هافبک تهاجمی پیش از عزیمت به ایتالیا در ژوئیه ۲۰۱۹، در بیش از ۴۰ بازی برای قناریان زرد در تمام رقابت ها چهار گل به ثمر رساند. ناپولی. در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۹، ناپولی از امضای قرارداد با الماس از فنرباغچه خبر داد. این معامله به ارزش ۱۶ میلیون یورو گزارش شده بود، که در مجموع می تواند به ۱۹ میلیون یورو با پاداش برسد. الماس اولین گل خود برای ناپولی را در ۳ فوریه ۲۰۲۰ به ثمر رساند تا این باشگاه به پیروزی ۴ بر ۲ مقابل سمپدوریا کمک کند و سومین برد خود را در در تمام رقابت ها انجام داد. عملکرد ملی. الماس در مقدونیه در
خانواده ای ترک تبار متولد شد. در ژوئیه سال ۲۰۱۷ گزارش شد سرمربی تیم ملی فوتبال ترکیه، سعی کرده است تا او را دعوت کند اما الماس تصمیم به ماندن در تیم مقدونیه گرفت. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۷، در سن ۱۷ سالگی، الماس با حضور در نیمه اول به عنوان جایگزین اوستوجا استژپانوویچ اولین بازی خود را برای تیم ملی مقدونیه انجام داد. الماس همچنین برای جام ملت های اروپا فوتبال زیر ۲۱ سال ۲۰۱۷ در لهستان در ترکیب تیم ملی زیر ۲۱ سال مقدونیه قرار گرفت و وی در حقیقت جوانترین بازیکن این تیم بود.