Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لهٔ توکوگاوا برود. اما قشون تویوتومی شکست سختی می خورد و دوران تقریباً سیصدسالهٔ حکمرانی شوگونها آغاز می شود. تاکزو و ماتاهاچی از مهلکه جان سالم به در می برند و هم قسم می شوند که در باقیماندهٔ عمر دست به کارهای بزرگ بزنند و نام خود را جاودان کنند. تاکزو تصمیم می گیرد به یک بی خانمان تبدیل شود و با پرسه زدن در جهان حریفان قوی را به مبارزه بطلبد، در طرف دیگر انتخاب ماتاهاچی ماندن در کنار زنان بود. شخصیت های اصلی. میاموتو موساشی. او شخصیت اصلی داستان است و با نام اصلی اش، شینمن تاکزو، نیز شناخته می شود. هدفش این است که به نیرومندترین فرد «Tsujikaze Kōhei» زیر نور آفتاب تبدیل شود. ساساکی کوجیرو. شمشیرزنی ناشوا و رقیب میاموتو که پوسایدون را شکست داد. اوتسو. دوست دوران کودکی تاکزو و ماتاهاچی و نیز نامزد سابق ماتاهاچی. او پیشخدمت یاگیو سکیشوسای مونه یوشی است. هونیدن ماتاهاچی. دوست دوران کودکی موساشی و اوتسو، نامزد سابق اوتسو و همسر سابق اوکو. در هفده سالگی همراه تاکزو روانهٔ جنگ می شود اما دست آخر در حین یک مبارزه تاکزو را تنها می گذارد. اوتسو را نیز رها می کند و با اوکو ازدواج می کند. در داستان فردی لاابالی و دائم
الخمر است اما بعد که می بیند تاکزو مدرسهٔ یوشیوکا را به مبارزه می طلبد او نیز در پی رؤیای نیرومندتر شدن می رود. پس از اینکه به طور تصادفی گواهی شمشیرزنی ساساکی کوجیرو را به دست می آورد، مدتی تحت نام جعلی کوجیرو زندگی را سپری می کند. تاکوآن سوهو. راهبی است از فرقهٔ ذن بودا. سخنانش راستین و گزنده است. جوتارو. نخستین شاگرد موساشی است. اولین بار در جلد چهارم و زمانی ظاهر می شود که موساشیِ زخمی پس از نبرد با یوشیوکا در میخانه ای اقامت می گزیند. کودکی یتیم و مهربان و بااشتیاق است اما بعد از فرار خجالت آور موساشی در برابر اینشون، مدتی استادش را ترک می کند. واگاباند به طور کامل تحت نام «بی خانمان» به فارسی ترجمه شده است. تولید. تاکه هیکو اینوئه زمانی «بی خانمان» را شروع کرد که «موساشی» نوشتهٔ یوشیکاوا را خواند و به این فکر کرد که شخصیت اصلی داستان چگونه آدمی می تواند باشد. او که تازه از مانگایی ورزشی فارغ شده بود به فکر طراحی مانگایی بود که به مفاهیم بنیادی تر، مثل «مرگ و زندگی و وضع بشر و غیره»، بپردازد. اینوئه به جای اینکه از موساشی بزرگسال شروع کند —موساشی ای که به «شناخت» رسیده، موساشی ای که بیشتر به او پرداخته ش
ده— به آن قسمت از دوران زندگی وی توجه کرد که کمتر شناخته شده: «مردی جوان که به دنبال شناخت است و وضع فعلی اش شبیه وضع حیوان است». در سال ۲۰۰۹ گفت که فقط به یک دلیل می تواند هر هفته طراحی مانگا را تمام کند: او شخصیت ها را می کشد و پنج دستیارش پس زمینه را طراحی می کنند. در آوریل ۲۰۰۹، به روزنامه نیشیپون شیمبون گفت که حدس می زند «بی خانمان» در عرض «یک یا دو سال آینده» تمام شود. و گفت که خودش هم نمی داند آخر داستان چه خواهد شد اما داستان وارد مراحل پایانی شده است. در ژانویهٔ ۲۰۱۰، تأیید کرد که مانگا در این سال تمام می شود. اما پس از اینکه به علت بیماری اش مدتی مانگا متوقف شد، اعلام کرد که اتمام مانگا به سال ۲۰۱۱ موکول شده است. در دسامبر ۲۰۱۰، پوستری در وبسایتش گذاشت و اعلام کرد تا زمانی که برای این داستان «شور و شوق» سابق را پیدا نکند آن را ادامه نخواهد داد. در مارس ۲۰۱۲، «بی خانمان» این بار به صورت ماهانه دوباره در "ویکلی مورنینگ" ظاهر شد. در فوریهٔ ۲۰۱۴، دوباره متوقف شد و این بار دلیل آن را گرفتاری های تحقیقی اینگونه اعلام کردند. تازه در ژانویهٔ ۲۰۱۵ بود که انتشار مانگا دوباره از سر گرفته شد. انتشار. «بی خانمان
» را تاکه هیکو اینوئه طراحی کرده و نوشته است و داستانش نیز بر اساس رمان «موساشی» نوشتهٔ ایجی یوشیکاوا در سال ۱۹۳۵ است. مانگا به صورت سریالی از سال ۱۹۹۸ در "ویکلی مورنینگ" منتشر شده است. در سال ۲۰۰۱، اینوئه مانگای «رئال» را در "ویکلی یانگ جامپ" شروع کرد و آن را همزمان با مجموعهٔ تلویزیونی "بی خانمان" ادامه داد. تا ژوئیهٔ ۲۰۱۴، تمام قسمت های «بی خانمان» در ۳۷ مجلد تانکوبون توسط کودانشا گردآوری شده بود. ویز مدیا نیز در سال ۲۰۰۲ انتشار مانگا را به زبان انگلیسی در آمریکای شمالی آغاز کرد. در این نسخه، صفحه های رنگی روی جلد مانگا نیز دیده می شود. از این نسخه نیز در آوریل ۲۰۱۵، ۳۷ جلد به چاپ رسید. در سال ۲۰۰۸، ویز هر سه جلد مانگا را در یک جلد عرضه کرد. در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶، دو کتابچهٔ طراحی (آرت بوک) از مانگا منتشر شد: "آب" که حاوی طراحی های رنگی مانگا و قطعاتی تازه بود؛ و "سومی" (sumi) که دربردارندهٔ طراحی های سیاه و سفید و نیز سیاه قلمهای اولیه بود. این دو نسخه را نیز ویز مدیا در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در آمریکای شمالی منتشر کرد. استقبال. در جشنواره هنرهای رسانه ای ژاپن در سال ۲۰۰۰، «بی خانمان» برندهٔ جایزهٔ بزرگ شد. در همان
سال، مانگا برندهٔ بیست و چهارمین جایزه مانگای کودانشا ردهٔ مانگاهای عام شد. در سال ۲۰۰۲ نیز برندهٔ جایزه فرهنگی تزوکو اوسامو شد. نسخهٔ آمریکای شمالی نامزدی جایزه آیزنر را برای اینوئه در ردهٔ بهترین نویسنده/طراح به ارمغان آورد. از «بی خانمان» ۸۲ میلیون نسخه در جهان به فروش رسیده است.
تصمیم گیری مشترک در پزشکی (SDM) فرایندی است که هم بیمار و هم پزشک در فرایند تصمیم گیری پزشکی مشارکت دارند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی، درمان ها و جایگزین ها را به بیماران برای ارائه منابع ضروری به آن ها جهت انتخاب گزینه درمان که بهترین سازگاری را با باورهای شخصی و فرهنگی آن ها دارد، توضیح می دهند. در مقابل SDM، سیستم مراقبت های زیست پزشکی سنتی پزشکان را در موقعیتی قرار می دهد که در آن بیماران نقش مهمی در مراقبت دارند. پزشکان به بیماران در مورد آنچه باید انجام دهند، دستور می دهند و بیماران اغلب توصیه پزشکان را پیروی می کنند. تاریخچه. یکی از اولین نمونه هایی که عبارت تصمیم گیری مشترک در آن به کار رفته بود، گزارشی تحت عنوان «کمیسیون ریاست جمهوری برای مطالعه مشکل ها اخلاقی در مطالعه ها پزشکی و بیومدیکال» بود. این کار براساس علاقه مندی به بیمار و تأکید بیشتر بر شناخت خودمختاری بیمار در تعامل ها مراقبت های بهداشتی از دهه ۱۹۷۰ ایجاد شده است. حتی برخی ادعا می کنند یک تغییر کلی پارادایم در دهه ۱۹۸۰ رخ داده که در آن بیماران در تصمیم گیری های پزشکی بیشتر از قبل مورد توجه بوده اند. برای مثال، بررسی اخیر مطالعه ها م
شارکت ۱۱۵ بیمار نشان داد که اکثر پاسخ دهندگان ترجیح می دهند در تصمیم گیری پزشکی تنها در ۵۰٪ مطالعه ها قبل از سال ۲۰۰۰ مشارکت کنند، در حالی که ۷۱٪ از مطالعه ها بعد از سال ۲۰۰۰ نشان می دهند که اکثر پاسخ دهندگان خواهان مشارکت هستند. چارلز و همکاران، مجموعه ای از اصول تصمیم گیری مشارکتی را شرح دادند که «حداقل دو نفر شرکت کننده یعنی پزشک و بیمار در آن درگیر هستند، هر دو طرف اطلاع را به اشتراک می گذارند، هر دو طرف اقدام هایی را برای ایجاد یک توافق در مورد درمان ترجیحی انجام می دهند، و توافقی برای پیاده سازی درمان به دست می آید.» این اصول در نهایت پذیرفته می شوند، اما اصل آخر از سوی دیگران در این زمینه به طور کامل پذیرفته نمی شود. دیدگاه که قابل قبول است موافقت یا مخالفت نیز به عنوان نتیجه قابل قبول تصمیم گیری مشترک به شمار می رود. استقلال بیمار و رضایت آگاهانه. فرض اساسی SDM استقلال بیمار است. این که بیماران دارای ارزش های شخصی هستند که تفسیر آن ها از خطرها و مزایا را متفاوت از یک پزشک تحت تأثیر قرار می دهد، توسط این مدل به رسمیت شناخته شده است. اغلب، بیش از یک گزینه وجود دارد، بدون انتخاب روشنی که بهترین گزینه است
که زمانی روی می دهد که تصمیم گیری در مورد شرایط حساس در اولویت است. به عنوان مثال، در شرایط خاص، دیدگاه پزشک ممکن است با تصمیم هایی که بیشتر با ارزش ها، قضاوتها و نظرهای بیمار مطابقت دارد، متفاوت باشد. هم چنین یک پزشک ممکن است به وسیلهٔ انگیزه های مالی مانند هزینه خدمت ها تحت تأثیر قرار گیرد؛ بنابراین، رضایت آگاهانه در مرکز تصمیم گیری مشترک قرار دارد. بدون درک کامل مزایا و معایب تمامی گزینه های درمان، بیماران نمی توانند در تصمیم گیری بر اساس ارزش ها و باورهای شخصی خود شرکت کنند. عواملی که مشارکت را پیش بینی می کنند برخی از ویژگی های بیمار وجود دارد که بر میزان دخالت تأثیر می گذارد. تحقیقها نشان می دهد که زنان بیماری که جوانتر و تحصیل کرده و دارای بیماری شدیدتری نسبت به سایر بیماران هستند، بیشتر احتمال دارد که در تصمیم های پزشکی شرکت کنند. به عبارت دیگر، افزایش سن منجر به کاهش میل به مشارکت می شود، در حالی که سطح بالاتری از آموزش، سطح مشارکت را افزایش می دهد. با این حال، تحقیقها دیگر، شواهد متناقضی برای تأثیر سن بر سطح مشارکت ارائه کرده است. یک مطالعه نشان داد که سن به طور معکوس با سطوح مشارکت ارتباطی ندارد،
علاوه بر این، سطوح عددی ممکن است نقش مهمی در SDM داشته باشد. تحقیقها اخیر نشان داده است که به طور کلی، افراد دارای سن کم در آلمان و ایالات متحده ترجیح می دهند که نقش منفعل تری نسبت به همتایان بالغ خود داشته باشند. به این معنا که افرادی که به اندازه عددی و آمار دقیق نباشند، به پزشکان خود اجازه می دهند تصمیم ها پزشکی را بدون در نظر گرفتن بسیاری از بیماران اتخاذ کنند. با این حال، به طور کلی، آمریکایی ها نسبت به آلمانی ها نقش فعال تری با انجام فعالیت هایی مانند پرسش های پیگیری و تحقیقها در مورد گزینه های درمان، در روابط بین پزشک و بیمار بازی می کنند. علاوه بر این، تحقیقها نشان می دهد که نژاد نقش مهمی در اینکه آیا یک بیمار مشارکت می کند یا خیر بازی می کند. اگرچه بیماران سیاه پوست گزارش می دهند که در تصمیم گیری های مشترک کمتر از بیماران سفیدپوست شرکت می کنند، مطالعه ها نشان داده اند که بیماران سیاه پوست مایل به مشارکت فقط با همتایان سفیدپوست خود هستند و احتمال بیشتری برای گفتگو دربارهٔ مراقبت های بهداشتی خود با آن پزشکان دارند. جالب توجه است افرادی که میزان بالاتری از سلامت خود دارند، احتمال بیشتری دارند که نقش تصم
یم گیری غیرفعال در تصمیم گیری پزشکی را نسبت به افرادی که میزان کمتری در سلامت قرار دارند، داشته باشند. محققان Arora و McHorney معتقدند که این یافته ممکن است در نتیجه نگرانی آن ها در مورد سلامت در میان کسانی که میزان بالایی از سلامت دارند و منجر به تمایل به اجازه متخصص می شود، باشد که به جای خود، تصمیم گیری های پزشکی مهم است. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد بیماران در زمان واقعی و دسترسی نامحدود به سوابق پزشکی خود، درک خود از سلامت را افزایش داده و توانایی خود برای مراقبت را بهبود می بخشند. مدل ها. مدل گزینه. الوین و همکاران مجموعه ای از صلاحیت ها برای تصمیم گیری مشترک را شرح می دهد که شامل مراحل بیان مسئله ای است که نیاز به تصمیم گیری دارد، تصویربرداری از هماهنگی و عدم اطمینان در مورد بهترین مسیر عمل بوده و به این ترتیب منجر به نیاز به ارائه اطلاع ها در مورد ویژگی های گزینه های در دسترس و پشتیبانی از یک فرایند مشورتی می باشد. مقیاس ارزیابی برای اندازه گیری میزان درگیری بالینی پزشکان در تصمیم گیری ارائه شده که به زبان های هلندی، چینی، فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده است. یک مدل مذاکره ای که اخ
یراً پیشنهاد شده است، سه مرحله متفاوت را ترکیب کرده است: تیم، گزینه و مذاکره تصمیم. در ابتدای این مراحل، کار پزشکان برای ایجاد یک رابطه حمایتی با بیمار به عنوان معرفی ایده تشخیص وجود اقدام ها جایگزین (گزینه ها)، تشکیل یک تیم با بیمار و خانواده اوست. در مرحله دوم، کار این است که گزینه ها را به روشنی معرفی کنیم، توصیف و توضیح مزایا و آسیب ها ممکن است جزو احتمال ها باشد - این گزینه مذاکره است. در مرحلهٔ آخر، ترجیح ها بیماران ساخته می شوند، استخراج و یکپارچه می شوند - این بحث تصمیم است. بر اساس این مدل، یک نسخه کوتاهتر ۵ آیتمی گزینه مشاهده گر ناظر منتشر شده است. مدل اکولوژیکی. مدل اکولوژیکی SDM، پیشنهاد شده توسط Cegala و بر اساس تحقیقها قبلی استریت، شامل چهار جزء اصلی SDM است که نخستین آن، جستجوی اطلاع ها می باشد. ارزیابی این جزء شامل تعداد سؤال ها مربوط به سلامت است که بیمار در طول زمان هایی که از پزشکی برای تأیید اطلاع ها می پرسد، پرسیده می شود. نمونه هایی از تأیید اطلاع ها ممکن است شامل درخواست یک پزشک برای تکرار اطلاع ها یا خلاصه شدن آنچه پزشک گفته، می شود تا اطمینان حاصل شود که بیمار اطلاع هارا درک کرده است.
جنبه دوم SDM، همان طور که توسط این مدل پیشنهاد شده است، سخنان تکراری است، که ممکن است شامل تهیه توصیه هایی به پزشکان، بیان دیدگاه یا اولویت، یا بیان عدم توافق باشد. سومین جزء مدل، ارائه اطلاع ها علائم، تاریخچه پزشکی و عوامل روانشناختی با یا بدون نتیجه گیری از پزشک است. جزء نهایی SDM بیان نگرانی از جمله پاسخ های عاطفی مانند اضطراب، نگرانی یا احساس منفی است. میزان مشارکت را می توان بر اساس این که چگونه بیمار این چهار رفتار کلی را نشان می دهد، تعیین کرد. کمک های تصمیم. SDM به طور فزاینده ای به استفاده از کمک های تصمیم گیری برای کمک به بیماران در انتخاب بهترین گزینه درمان متکی است. کمک های تصمیم گیری بیمار، که ممکن است شامل جزوه ها، فیلم ها یا نوارهای صوتی یا رسانه های تعاملی باشد، روابط بیمار و پزشک را افزوده و به بیمار در تصمیم گیری های پزشکی کمک می کند که بیشتر با ارزش ها و ترجیح آن ها مطابقت می کند. به تازگی، نرم افزارهای تعاملی یا وب سایت های اینترنتی کمک کرده است تا جدایی بین پزشک و بیماران ترمیم شود. تحقیقها اخیر نشان داده است استفاده از کمک های تصمیم گیری ممکن است اعتماد بیماران به پزشکان افزایش یابد، در
نتیجه، روند تصمیم گیری مشترک را تسهیل می کند. همکاری استانداردهای کمک تصمیم گیری بیمار بین المللی (IPDAS)، گروهی از محققان به رهبری آنت اوکانر در کانادا و گلین الوین در انگلستان، مجموعه ای از استانداردها را منتشر کرده است که نشان دهنده تلاش بیش از ۱۰۰ شرکت کننده از ۱۴ کشور در سراسر جهان در راستای تعیین کیفیت کمک های تصمیم گیری بیمار، کمک کننده خواهد بود. این گزارش مشخص کرد که اجزای خاصی از کمک از قبیل ارائه اطلاع ها در مورد گزینه ها، استفاده از داستان های بیمار و افشای تعارض ها علایق وجود دارد، که به بیماران و پزشکان بهداشت کمک می کند تا محتوا، روند توسعه و اثربخشی کمک های تصمیم گیری را ارزیابی کنند. اجرا. با تأمین منابع مالی تأکید بر ترجمه دانش، یعنی اطمینان حاصل شود که تحقیقها علمی در تغییرها در عمل رخ می دهد، محققان در تصمیم گیری مشترک در مورد اجرای SDM یا ایجاد آن متمرکز شده اند. بر اساس مطالعه ها موانع تصمیم گیری مشترک درک شده توسط متخصصین و بیماران، بسیاری از محققان در حال ایجاد برنامه های آموزشی مبتنی بر نظریه، کمک های تصمیم گیری و ارزیابی نتایج آن ها هستند. کانادا یک صندوق تحقیقهایی را تأسیس کرده است
که متشکل از روش های عملی برای ترویج و اجرای تصمیم گیری مشترک در کل حوزه سلامت است. اگر چه بیمارانی که در تصمیم گیری در مورد سلامت خود دخالت دارند، پیامدهای بهتری بدست می آورند، متخصصان مراقبت از سلامت به ندرت آن ها را در این تصمیم ها دخیل می کنند. بررسی اخیر Cochrane به روز شده در حال جمع آوری شواهدی از مداخله ها مختلف است که می تواند برای کمک به متخصصان مراقبت های بهداشتی بکار گرفته شود تا اقدام ها لازم را برای جذب بیماران در فرایند تصمیم گیری سلامت انجام دهند. در این بررسی از مطالعه ها آزمایش مداخله ها برای کمک به متخصصان مراقبت های بهداشتی، شیوه هایی برای درگیری بهتر بیماران در فرایند تصمیم گیری، پنج مطالعه شناسایی شده اند. این بررسی نشان می دهد که جلسه ها آموزشی، بازخورد متخصصین مراقبت های بهداشتی، ارائه مواد آموزشی متخصصین مراقبت های بهداشتی و استفاده از کمک های تصمیم گیری بیمار، برخی از تکنیک هایی است که مورد آزمایش قرار گرفته و ممکن است مفید باشد. با این حال، بررسی موجود تعیین نکرد که کدامیک از این ها بهترین می باشد. این بررسی برخی از پیشنهادهای خود را ارائه کرده مبنی بر این که چگونه مطالع ها تحقیقهای
ی می تواند به ارزیابی متخصصان مراقبت های بهداشتی مربوط به بیماران در فرایند تصمیم گیری در مورد سلامت کمک کند تا بتوانیم این را در آینده درک کنیم. همچنین نیاز به وضوح مفهومی بیشتری وجود دارد. مشارکت بیماران در تصمیم گیری، تعریف فرایندی است که می تواند در طول زمان و در بسیاری از مواقع رخ دهد. به نظر می رسد در بخش عمده ای از متون، فرض بر این است که دستیابی به تصمیم گیری مشترک، تصمیم گیری در مورد دادن اطلاع کافی توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی است. کانادا، آلمان و ایالات متحده آمریکا متخصصان بهداشت حرفه ای در تصمیم گیری های مشترک، توجه سیاست گذاران را جلب می کنند تا زمانی که این پتانسیل را برای رفع مشکل های مزمن در سیستم های بهداشتی مانند مصرف بیش از حد دارو یا آزمایش های غربالگری نشان دهند. یکی از برنامه هایی که برای پزشکان مراقبت های اولیه در کبک، کانادا طراحی شده، نشان داد که تصمیم گیری مشترک می تواند استفاده از آنتی بیوتیک ها را برای مشکل ها تنفسی حاد (آسیب های گوش، سینوزیت، برونشیت و غیره) کاهش دهد که اغلب از طریق ویروس ها ایجاد می شود و به آنتی بیوتیک ها پاسخ نمی دهند. در حالی که برخی از مکاتب پزشکی (به عنو
ان مثال در آلمان، انگلستان و کانادا) در حال حاضر دربرگیرنده برنامه های آموزشی در برنامه های رزیدنتی خود هستند، تقاضا برای برنامه های آموزشی تصمیم گیری مشترک توسط دانشکده های پزشکی و ارائه دهندگان آموزش حرفه ای مستمر وجود دارد (مانند مجوزهای پزشکی). فهرست ۲۰۱۲ برنامه های موجود (به طور مرتب به روز شده) نشان می دهد که آن ها به طور گسترده در آنچه ارائه می کنند و به ندرت ارزیابی می شوند، بسیار متفاوت هستند. این مشاهده ها منجر به تلاش بین المللی برای تهیه فهرست مهارت های لازم برای تصمیم گیری مشترک و تعیین اولویت آن ها شد. این تلاش، بحث در میان محققان را در مورد اینکه چه صلاحیت های اصلی باید آموزش داده شود و چگونه باید اندازه گیری شوند، مطرح کرد، که این سؤال ها اساسی را مطرح کرد: تصمیم گیری مشترک دقیقاً چیست، آیا تصمیم ها همیشه باید به اشتراک گذاشته شوند، و چگونه می توان آن را دقیقاً ارزیابی کرد؟ هاروی فیینبرگ، رئیس مؤسسه پزشکی ایالات متحده، پیشنهاد کرده است که تصمیم ها مشترک باید توسط نیازهای خاص و ترجیح بیمار شکل گرفته باشد، که ممکن است برای فراخوانی یک پزشک برای پذیرش کامل مسئولیت تصمیم گیری، یا از سوی دیگر، برای
پشتیبانی و هدایت به وسیلهٔ پزشک برای اخذ تصمیم کاملاً مستقل باشد. این نشان می دهد که، همانند مداخله، که باید با سبک و ترجیح بیمار مطابقت داشته باشد، ترجیح بیمار برای میزان دخالت نیز باید مورد توجه قرار گیرد و به آن احترام گذاشته شود. انگلستان. هدف از برنامه تصمیم گیری مشترک در برنامه مراقبت، تصحیح تصمیم گیری مشترک در مراقبت NHS است. این بخشی از آرزوهای وسیع تر برای ارتقای مراقبت از بیماران محسوب می شود، که برای افزایش انتخاب بیمار، استقلال و مشارکت در تصمیم گیری بالینی و «تصمیم گیری در مورد من بدون من» یک واقعیت است. برنامه تصمیم گیری مشترک، بخشی از برنامه مراقبت از بهبود کیفیت و پیشگیری (QIPP) است. در سال ۲۰۱۲، این برنامه وارد یک مرحله جدید هیجان انگیز شد و از طریق سه جریان کاری، تصمیم ها مشترک در میان بیماران و کسانی که از آن ها حمایت می شود، و متخصصان بهداشت و مربیان آن ها را هدف گذاری کرد. یکی از اجزای برنامه ملی، کار «اتحاد کیفیت پیشرفت» (AQuA) است که با ایجاد فرهنگ پذیرش برای تصمیم گیری مشترک با بیماران و متخصصان بهداشت مشغول به کار هستند. اندازه گیری. تعدادی از محققان در این زمینه مقیاس هایی برای اندا
زه گیری دارند که تا چه حد تصمیم گیری مشترک را در برخورد بالینی و اثر آن از دیدگاه بیماران یا متخصصان مراقبت های بهداشتی یا هر دو یا از منظر ناظران بیرونی انجام می دهند. هدف از این مقیاس جهت استفاده از این دانش برای متقاعد کردن متخصصان مراقبت های بهداشتی برای تمرین آن، این است که کشف کنیم چه اتفاقی در تصمیم گیری مشترک و به چه میزان روی می دهد. بر اساس این مقیاس ها، ابزارهای ساده ای برای کمک به پزشکان جهت درک بهتر نیازهای تصمیم گیری بیماران طراحی شده اند. یکی از ابزارهایی که تأیید شده، SURE یک پرسشنامه سریع برای اجرا در کلینیک های شلوغ است که بیماران در مورد تصمیم درمانی (اختلال تصمیم گیری) احساس راحتی نمی کنند. SURE مبتنی بر مقیاس تعارض تصمیم گیری O'Connor است که معمولاً برای ارزیابی کمک های تصمیم گیری بیمار استفاده می شود. چهار پرسش «بله یا خیر» در مورد اطمینان، درک اطلاع، نسبت ریسک و سود و منابع مشاوره و تشویق است. یکی دیگر از اقدام های پیشنهادی، سه جزء زیر را در رفتار بیمار محور بررسی می کند: توانایی عمومی پزشک برای مفهوم سازی هر دو کسالت و بیماری در رابطه با زندگی بیمار؛ پزشکان در حال بررسی زمینه کامل بیما
ری در محیط زندگی بیمار (مانند کار، حمایت اجتماعی، خانواده) و رشد شخصی؛ توانایی پزشکان برای دستیابی به اهداف مشترک و استراتژی های مدیریتی، ماهیت مشکل ها و اولویت ها و نقش پزشک و بیمار در این زمینه می باشد. تحقیقهای پیشین نشان داد که افزایش رفتار بیمار محور توسط پزشکان منجر به انطباق بیشتر مراقبت های پزشکی در خانه بیمار مانند مصرف قرص می شود. به طور کلی، پزشکان در ارتباط بیمار محور بیشتر هنگامی که با بیماران با مشارکت بالا نسبت به بیماران با مشارکت پایین گفتگو می کنند، بیشتر درگیر هستند. با این حال، هنگامی که بیمار یک پزشک را از همان نژاد می بیند، بیمار اینگونه درک می کند که پزشک نسبت به پزشکی با نژاد مختلف، با بیمار درگیر است. گستره. محققان در تصمیم گیری مشترک به طور فزاینده ای توجه دارند که مشارکت در تصمیم گیری در مورد مراقبت های بهداشتی، همیشه به یک بیمار و یکی از متخصصان مراقبت های بهداشتی در یک محیط بالینی محدود نمی شود. اغلب بیش از یک متخصص مراقبت های بهداشتی در تصمیم گیری دخیل هستند، مانند تیم های حرفه ای که در مراقبت از یک فرد سالخورده هستند که ممکن است در یک زمان چندین مشکل بهداشتی داشته باشند. مثلاً ب
عضی از محققان این نکته تمرکز می کنند که چگونه تیم های حرفه ای می توانند تصمیم گیری های مشترک را در میان خود و بیماران شان انجام دهند. محققان همچنین تعریف تصمیم مشترک را گسترش می دهند تا شامل یک همسر بیمار، مراقب خانواده و دوستان خود، به خصوص اگر آن ها مسئول دادن دارو، حمل و نقل یا پرداخت صورتحساب باشند. تصمیم هایی که آن ها را نادیده می گیرند ممکن است بر مبنای گزینه های واقع گرایانه نباشد یا از طریق آن ها پیگیری نشود. تصمیم گیری های مشترک در حال حاضر در حوزه هایی از مراقبت های بهداشتی اعمال می شود که مفاهیم اجتماعی وسیع تر را شامل می شوند، مانند تصمیم هایی که افراد سالخورده و مراقبان آن ها در مورد اقامت در خانه یا اخذ امکان مهی مراقبت با آن مواجه می شوند. توانمندسازی بیمار. توانمندسازی بیماران، بیماران را قادر می سازد تا در تصمیم گیری های مربوط به مراقبت های بهداشتی خود نقش فعال داشته باشند. توانمندسازی بیمار به بیمارانی نیاز دارد که مسئولیت مراقبت و جنبه های آن از قبیل ارتباط محترمانه با پزشکان و ارائه دهندگان دیگر، ایمنی بیمار، جمع آوری مدارک، مصرف گرایی هوشمند، تصمیم گیری مشترک و غیره را بپذیرند. مطالعه EMP
AThiE یک بیمار توانمند را به عنوان بیماری تعریف می کند که «... بر مدیریت وضعیت خود در زندگی روزمره کنترل دارند. آنها تلاش به بهبود کیفیت زندگی خود می کنند و برای تنظیم رفتار نیاز به دانش، مهارت، نگرش و خودآگاهی لازم و همکاری با دیگران در صورت لزوم برای رسیدن به رفاه مطلوب دارند.» کشورهای مختلف قوانینی را تصویب کرده و کمپین های متعددی را برای بالا بردن آگاهی از این مسائل در نظر گرفته اند. به عنوان مثال، قانونی در تاریخ ۲ مارس ۲۰۰۲ در فرانسه با هدف «دموکراسی سلامتی» تصویب شد که در آن حقوق و مسئولیت های بیمار بازبینی شده و به بیماران فرصتی برای کنترل سلامتی خود می داد. قوانین مشابهی در کشورهایی مانند کرواسی، مجارستان و کاتالونیا به تصویب رسیده است. در همان سال، بریتانیا مجازاتی تصویب کرد که در آن مسئولیت های خود در زمینه مراقبت های بهداشتی را به بیماران یادآوری کند. در سال ۲۰۰۹، کمپین های بریتانیایی و استرالیا راه اندازی شد تا هزینه های سبک زندگی ناسالم و نیاز به فرهنگ مسئولیت را برجسته کند. اتحادیه اروپا این مسئله را جدی گرفته و از سال ۲۰۰۵، با مشارکت سازمان بهداشت جهانی به طور مرتب مسئله حقوق بیمار را با سیاست
های مختلف بررسی کرده است. انجمنهای پزشکی مختلف نیز مسیری را برای توانمندسازی بیماران به وسیلهٔ حقوق یا اعلامیه ها دنبال کرده اند. مزایا. یک مطالعه اخیر نشان داده است افرادی که در تصمیم گیری مشترک شرکت می کنند بیشتر احساس امنیت می کنند و ممکن است احساس تعهد بیشتری نسبت به بهبود پیدا کنند. همچنین تحقیقها نشان داده است که SDM منجر به قضاوت های بالاتر از کیفیت مراقبت می شود. علاوه بر این، SDM منجر به افزایش خودکارآمدی در بیماران می شود که به نوبه خود منجر به نتایج بهتر سلامتی می شود. هنگامی که یک بیمار بیشتر در فرایند تصمیم گیری شرکت می کند، فراوانی رفتارهای خودمراقبتی نیز افزایش می یابد. رفتارهای خودمراقبتی به سه دسته گسترده تقسیم می شوند: رفتارهای بهداشتی (مانند ورزش)؛ رفتارهای مصرف کننده (مانند خواندن خطرها در مورد درمان جدید)؛ و استراتژی های مدیریت بیماری خاص. در یک مطالعه مشابه بر روی بیماران مبتلا به دیابت، فرد اطلاع ارائه شده توسط پزشک را نسبت به بیماری که در رفتارهای خود مراقبتی در خانه شرکت کرده است، بیشتر به یاد می آورد. ارائه اطلاع به بیماران با خطر کرنری شخصی ممکن است به بهبود سطوح کلسترول در آن ها ک
مک کند. چنین یافته هایی به احتمال زیاد به بهبود تکنیک های خود مدیریت در پاسخ به بازخورد شخصی از پزشکان مربوط می شود. علاوه بر این، یافته های مطالعه دیگری نشان می دهد که استفاده از یک حسابگر ریسک قلبی عروقی منجر به افزایش مشارکت بیمار و رضایت از روند تصمیم گیری درمان و نتیجه و کاهش پشیمانی تصمیم گیری شده است. مشکل ها. برخی از بیماران مدل SDM را بهترین رویکرد برای مراقبت نمی دانند. یک مطالعه کیفی نشان داد که موانع SDM ممکن است شامل تمایل بیمار به اجتناب از مشارکت ناشی از فقدان کنترل درک شده بر وضعیت، عدم توانایی حرفه ای پزشکی در ایجاد ارتباط عاطفی با بیمار، تعامل بیش از حد با متخصص حرفه ای و متقاعد کننده، و کمبودهای ساختاری کلی در مراقبت هایی که ممکن است فرصتی برای بیمار برای کنترل وضعیت را تضعیف کند، باشد. علاوه بر این، عوامل غربالگری می تواند نقش مهمی در میزانی که بیمار با مشارکت در تصمیم های پزشکی احساس راحتی می کند، بازی کند. به عنوان مثال، افرادی که اضطراب خاصی را نشان می دهند، ترجیح می دهند که در تصمیم گیری پزشکی شرکت نکنند. برای کسانی که در تصمیم گیری مشارکت دارند، معایبی بالقوه وجود دارد. همان طور که بی
ماران در فرایند تصمیم گیری شرکت می کنند، پزشکان ممکن است شواهد نامشخص یا نامعلومی در مورد خطر و مزایای یک تصمیم را بیابند. ارتباط نامعلوم علمی ممکن است منجر به نارضایتی تصمیم شود. منتقدان مدل SDM ادعا می کنند پزشکانی که تصمیم می گیرند فرضیه بیمار را مورد سؤال قرار ندهند و به چالش نکشند، به بیمارانی که به طور کلی کمتر از پزشک، متخصص و ماهر هستند، خدمت های پزشکی ارائه نمی دهند. پزشکانی که مشارکت بیمار را تشویق می کنند، می توانند به بیمار کمک کنند تا تصمیمی بگیرد که با ارزش ها و ترجیح وی هماهنگ باشد. کنفرانس ها. بسیاری از محققان و متخصصان در این زمینه هر دو سال یک بار در کنفرانس بین المللی تصمیم گیری مشترک (ISDM) شرکت می کنند که در آکسفورد در سال ۲۰۰۱، سوانسی در سال ۲۰۰۳، اتاوا در سال ۲۰۰۵، فریبورگ در سال ۲۰۰۷، بوستون در سال ۲۰۰۹، ماستریخت در سال ۲۰۱۱، لیما، پرو در سال ۲۰۱۳ و سیدنی، استرالیا در سال ۲۰۱۵ برگزار شد. تصمیم گیری مشترک در ارتباط نزدیک با بکارگیری از مداخله حمایتی تصمیم گیری دارد، هم چنین به عنوان کمک های تصمیم گیری شناخته شده است. بیشتر مطالعه تحقیقهای ی و اجرایی تا به امروز در کتاب «تصمیم گیری مشترک