Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تخلیه لهستان توانایی روسیه در هنگام مذاکرات پایان جنگ برای تصرف نواحی جدید کاهش می یافت. فرمانده بخش لهستان، ژنرال میخائیل الکسیف به خوبی می دانست که نیروهای حاضر در دژ به محاصره خواهند افتاد و تسخیر ناپذیری دژ مودلین افسانه ای بیش نیست. با این حال او نیروهای پادگان را برای دفاع از دژ باقی گذاشت. نیروهای روس ۹۰۰۰۰ سرباز از چهار لشکر مختلف را شامل می شدند که در تاریخ ۵ اوت شهر ورشو را تخلیه کردند و به داخل دژ عقب نشستند. آلمانی ها نیز ۸۰۰۰۰ سرباز به همراه تعدادی توپ قدرتمند را مأمور به محاصره دژ کردند. در روز ۱۰ اوت نیروهای آلمانی به اطراف دژ رسیدند و چند روز بعد بمباران متمرکز دژ آغاز گشت. به صورت اتفاقی در همان روزهای ابتدایی سر مهندس دژ توسط نیروهای آلمانی اسیر شد و نقشه ها و موقعیت دفاعی دژ را در اختیار نیروهای آلمانی قرار داد. آلمانی ها تهاجم ابتدایی به سه دژ کوچک تر را انجام دادند و توانستند دو عدد را تسخیر کنند، پس از آن نیروهای روس به دژ اصلی پناه بردند اما چون امیدی برای رسیدن نیروهای کمکی وجود نداشت و ناتوانی دژ برای مقاومت در برابر نیروهای آلمانی محرز بود در روز ۲۰ اوت سال ۱۹۱۵ میلادی پادگان دژ تسل
یم گشت. پس از سقوط دژ ۱۶۰۰ توپ به همراه یک میلیون گلوله توپ و تمام پادگان دژ که ۳۰ ژنرال در میان آن ها حضور داشتند به دست آلمانی ها افتاد. پس از جنگ جهانی اول. پس از پایان جنگ جهانی اول دژ مودلین جزوی از کشور تازه تأسیس لهستان شد و برای مقابله با تهاجم از سمت شمال به سمت پایتخت، دژ را با سنگرهای نوین ضد تانک و ضدهوایی تجهیز کردند. علاوه بر این، دژ مودلین یکی از مراکز مهم نظامی و آموزشی ارتش لهستان بود. طی تهاجم به لهستان نبرد مودلین در این دژ میان نیروهای آلمانی و نیروهای لهستانی حاضر در دژ رخ داد که در نهایت منجر به تسلیم دژ به عنوان یکی از آخرین نقاط مقاومت ارتش لهستان شد. امروزه. اکنون قسمت هایی از این دژ به روی عموم باز است اما هنوز هم ارتش لهستان در درون مجموعه دژ تعداد زیادی ساختمان و امکانات دارد. فرودگاه مودلین که در درون مجموعه است از سال ۲۰۱۲ به عنوان دومین فرودگاه غیرنظامی ورشو مورد استفاده قرار گرفت. قسمت های رها شده استحکامات در وضعیت خوبی قرار ندارند و در حال نابودی هستند، با این حال ساختمان دژ در سال ۲۰۱۳ به یک سرمایه گذار خصوصی فروخته شد.
یازدهمین دوره جام ال جی (بین المللی فوتبال) در سال ۲۰۰۲ در ایران برگزار شد.
پروتئین تی-کمپلکس 10A، همولوگ ۲ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TCP10L"» کُدگذاری می شود. ژن سازندهٔ این پروتئین، در مجاورت ژن C21orf59 قرار دارد.
هومولوگ پروتئین ES1، میتوکندریایی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"C21orf33"» کُدگذاری می شود.
C21orf59 یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"C21orf59"» واقع بر کروموزوم ۲۱ کُدگذاری می شود. عملکرد این پروتئین هنوز مشخص نشده است و ژن سازندهٔ آن در ناحیهٔ بحرانی نشانگان داون قرار گرفته است. این ژن پارالوگ مشخصی در انسان ندارد، اما هومولوگ های آن به وفور در جانوران دیگر، قارچ ها و جلبک ها یافت شده است.
کانتکتین ۳ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CNTN3"» کُدگذاری می شود.
کالین ۷ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CUL7"» کُدگذاری می شود. این پروتئین با RBX1، تعامل پروتئین-پروتئین دارد. اهمیت بالینی. این ژن با بروز سندرم تری-اِم در ارتباط است.
GET4 یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GET4"» کُدگذاری می شود.
فاکتور ۲ مبادلهٔ Rac وابسته به فسفاتیدیل اینوزیتول-۳٬۴٬۵-تریس فسفات () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TCP10L"» کُدگذاری می شود. اهیمت بالینی. جهش در ژن سازندهٔ این پروتئین مکرراً در ملانوما دیده شده است.
پروتئین توصیف نشدهٔ C1orf21 () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"C1orf21"» کُدگذاری می شود.
رقابت های جام جهانی کشتی فرنگی سال ۲۰۱۰ میلادی از تاریخ ۱۳ تا ۱۴ فوریه ۲۰۱۰ در مجموعه کارن دمیرچیان ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان برگزار شد.
دیوید مالْپَس (؛ زادهٔ ) اقتصاددان آمریکایی است که به عنوان ریاست بانک جهانی فعالیت می کرد. او پیشتر معاون امور بین الملل وزیر خزانه داری آمریکا و در دوره رئیس جمهور رونالد ریگان قایم مقام دستیار وزیر خزانه داری، قایم مقام دستیار وزیر امور خارجه در دوره رئیس جمهور جرج ایچ دابلیو بوش و اقتصاددان ارشد بِر استِرْنْز در شش سال منتهی به ورشکستگی این بانک بوده است. رئیس جمهور ترامپ در ۶ فوریه ۲۰۱۹ اعلام کرد مالپس را برای ریاست بانک جهانی نامزد خواهد کرد.
سرطان آلت مردی () به رشد سلول های بدخیم پوست یا بافت آلت تناسلی مردان گفته می شود. حدود ۹۵٪ از سرطان های آلت مردی از نوع کارسینوم سلول سنگفرشی است. دیگر انواع این سرطان شامل کارسینوم سلول مرکل، کارسینوم سلول کوچک و ملانوما نادرند.
دشت لاله های واژگون دالانی، دشتی در شهرستان الیگودرز از توابع استان لرستان است که ۲۹۰۰هکتار وسعت دارد که شرق اشترانکوه تا شمال قالیکوه را پوشش می دهد. دشت دالانی در چهل کیلومتری جنوبغربی شهر الیگودرز قرار دارد که از مسیر جاده شول آباد و بعد از گذر از روستای چشمه پر و خلیل آباد و همچنین دره دایی می توانید به این دشت برسید. عمر لاله های واژگون بسیار کوتاه است و در صورت مساعد بودن وضعیت جوی دو هفته عمر گل واژگون میباشد. بهترین زمان برای بازدید از دشت لاله های واژگون نیمه اردیبهشت تا نیمه خرداد است.
گلگتا نام تپهٔ به صلیب کشی مسیح است؛ همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ریچارد سامربل (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه قارچ شناسی، نویسنده و موسیقی دان اهل کانادا است.
پوریا امینی (زادهٔ در کرمانشاه) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک برای تیم شهرداری بندرعباس با شماره ۲۵ می کند. "امینی" پیش از این با شماره پیراهن ۲۴ درتیم نفت تهران به میدان می رفت. او سابقهٔ قهرمانی در لیگ آزادگان با تیم پارس جنوبی و حضور در تیم نفت تهران و کاپیتانی تیم امید استقلال تهران را در کارنامه خود دارد. همچنین سابقه حضور در تیم ملی نونهالان و تیم ملی نوجوانان را نیز دارد. او دارای مدرک تحصیلی مهندسی عمران است و در رشته تربیت بدنی تحصیل می کند. عملکرد باشگاهی. امینی در سال ۹۴–۹۵، زیر نظر علی سامره مربی وقت تیم استقلال تهران زیر ۲۱ سال، به این تیم پیوست و در پست مهاجم بازی کرد او در این دوره ۱۹ گل برای این تیم به ثمر رساند. در بازی دربی بین امیدهای استقلال تهران و امیدهای پرسپولیس تهران تک گل دربی را به اسم خود ثبت کرد. وی در نقل و انتقالات سال ۹۵–۹۶ به باشگاه پارس جنوبی جم پیوست که مربی وقت آن تیم مهدی تارتار بود. او درلیگ آزادگان با این تیم به قهرمانی رسید و در کارنامهٔ خود ۵ بازی برای این تیم به همراه دارد. امینی در پنجره نقل و انتقالات هفدهمین دوره لیگ برتر در سال ۹۷–۹۶ با نظر حمید درخش
ان (مربی وقت نفت تهران) به باشگاه بزرگسالان این تیم پیوست. وی نخستین بازی خود برای این تیم را در هفتهٔ چهارم برابر باشگاه فوتبال تراکتور سازی تبریز انجام داد. در بازی با پرسپولیس تهران در جام حذفی در نیمهٔ اول دچار مصدومیت شد. او تاکنون ۲۰ بازی برای این تیم انجام داده است و بهترین بازیکن زمین در مقابل استقلال خوزستان و پارس جنوبی جم معرفی شد. عملکرد ملی. او در سال های ۸۴–۸۵ در تیم ملی نونهالان و در سال ۹۲–۹۳ در تیم ملی نوجوانان کشور بازی می کرد. امینی در تورنمت چهارجانبه یزد حضور داشت و در مقابل تیم های مالزی و عراق در میدان حضور داشت.
جن گیری در اسلام که در عربی به نام "رقیه" شناخته می شود، آسیب های جن زدگی، جادوگری یا چشم بد برطرف می کند. امروزه جن گیری بخشی از بخش وسیع تری از طب اسلامی معاصر است که با عنوان پزشکی پیامبر (الطب النبی) شناخته می شود.
خاندان کای گنجی یک شاخه از خاندان کاواچی گنجی وابسته به خاندان سیوا گنجی از خاندان های سامورایی ژاپنی در ولایت کای بود. این خاندان توسط میناموتو نو یوشی میتسو (۱۰۴۵–۱۱۲۷) بنیان گذاری شد. از این خاندان شعبه های گوناگونی منشأ گرفته است از جمله منشأ خاندان تاکدا نیز از همین خاندان بوده است. شجره نامه. منشأ گرفتن خاندان کای تاکدا. ※ فقط قسمت های اصلی فهرست شده است. خاندان تاکدا از خاندان سیوا گنجی منشآ گرفته است است و در مارس ۱۰۳۱، میناموتو نو یورینوبو (زاده: ۹۶۸-درگذشت: ۱۰۴۸) سر خاندانِ خاندان کاواچی گنجی به عنوان «کای نو کامی» به قدرت رسید. از آن زمان به بعد، نوادگان او به منطقه کوما ، ولایت کای، منطقه ای که در آن اسب های معروف تولید می شدند، مستقر شدند. پسر یورینوبو، میناموتو نو یوری یوشی، و نوه اش، میناموتو نو یوشی میتسو (نخستین رهبر خاندان کای گنجی)، هر دو به عنوان فرمانداران ملی در منطقه کانتو خدمت می کردند و در زمان پسر دوم میناموتو نو یوشیکیو (دومین رهبر خاندان کای گنجی-مدیر ایچیکاوا-شو و آوشیما-شو در ناحیه کوما) این خاندان محلی و بومی ولایت کای شدند. یوشیکیو و پسرش میناموتو نو کیومیتسو (سومین رهبر خاندان
کای گنجی)، عمارت و شوئن (ملک اربابی) در همی کیو در بخش شمالی ناحیه کوما تأسیس کردند. فرزندان میناموتو نو کیومیتسو خاندان های زیادی از جمله خاندان تاکدا را تأسیس کردند که همه آنها از ولایت کای سرچشمه می گیرند. اتفاقاً علاوه بر موارد فوق، به نظر می رسد خاندان نینومیا، خاندان کاواچی، خاندان سونه و خاندان ناگو از فرزندان میناموتو نو کیومیتسو سرچشمه گرفته باشند. خاندان کای تاکدا در دوره های هی آن و کاماکورا. تاکدا نوبویوشی چهارمین رهبر خاندان کای گنجی، بنیان گذار و نخستین رهبر خاندان کای تاکدا بود. دوره زندگی او در زمان درگیری جنگ گنپی بود. در آوریل سال چهارم جیشو (۱۱۸۰)، فرمان پادشاهی شاهزاده موچی هیتو صادر شد و به اصطلاح جنگ گنپی آغاز شد، در پاسخ، نوبویوشی نیروهایی را به ناحیه اینا، ناگانو، ولایت شینانو اعزام کرد و بعداً با میناموتو نو یوریتومو نخستین شوگون از شوگون سالاری کاماکورا ملاقات کرد و به ولایت سوروگا نقل مکان کرد. او به شایستگی نظامی دست یافت. نوبویوشی در طول جنگ گنپی با میناموتو نو یوریتومو همکاری کرد. با این حال، یوریتومو به زودی نوبویوشی را از فرمانداری یا شوگوی ولایت سوروگا برکنار کرد و همچنین پسر
بزرگ نوبویوشی ایچیجو تادایوری و بسیاری از برادران و پسران کوچک او را کشت. گفته می شود که این به این دلیل بود که یوریتومو از خاندان کای گنجی می ترسید زیرا آنقدر قدرتمند شده بودند که او را تهدید می کردند. در نتیجه، برادر کوچکتر تادایوری، تاکدا نوبومیتسو که مورد اعتماد یوریتومو بود، پنجمین رهبر خاندان کای گنجی و دومین رهبر کای تاکدا شد. نوبومیتسو در سال ۱۲۲۱ به دلیل فعالیت های نظامی خود در شورش جوکیو به عنوان فرماندار/شوگوی ولایت آکی منصوب شد. به هر حال، به نظر می رسد که تاریخ و دستاوردهای خاندان کای تاکدا در دوره کاماکورا به خوبی درک نشده است. اطلاعات کمی در مورد کای شوگو (فرماندار) در این دوره وجود دارد، تنها بر پایه حدس و گمان ممکن است که تاکدا ماسایوشی، از نوادگان نوبومیتسو، ممکن است در پایان دوره کاماکورا در موقعیت شوگو (فرماندار) کای بوده باشد. در اینجا لیستی از سران متوالی خاندان کای تاکدا در دوره کاماکورا و سالهای تولد و مرگ آنها (در تقویم غربی) آمده است. خاندان کای تاکدا از دوره نانبوکوچو تا دوره سنگوکو. در طول دوره نانبوکوچو، خاندان تاکدا تا سه نسل به دربار شمالی تعلق داشت: نسل هفتم تاکدا نوبوتاکه، نس
ل هشتم تاکدا نوبوناری و نسل نهم تاکدا نوبوهارو. همچنین گفته می شود که نوبوهارو در حدود سال های ۸۳–۱۳۸۱ شوگوی کای بوده است («اسناد انکاکوجی»). پس از پایان دوره نانبوکوچو، درگیری در منطقه کانتو بین شوگون سالاری موروماچی و کاماکورا-فو (استان کاماکورا) به وجود آمد و خاندان تاکدا به دلیل ظهور خاندان کای در آشفتگی بزرگی قرار گرفت. در اینجا سران متوالی خانواده تاکدا در این زمان و سال های تولد و مرگ آنها (در تقویم غربی) آورده شده است. دوران نسل دهم نوبومیتسو و برادر کوچکترش نوبوموتو. پس از متحد شدن دربار شمالی و جنوبی، در دوران حکومت نسل دهم تاکدا نوبومیتسو، او دخترش را به ازدواج اوئه سوگی زنشو (نام دیگر اوجینوری)، کانتو کانری، درآورد و درگیر جنگ شد. در سال ۱۴۱۶، اوئه سوگی زنشو (اوجینوری) علیه آشیکاگا موچیئوجی (پنجمین کاماکورا کوبوی استان کاماکورا) در کاماکورا-فو شورش کرد و او چاره ای جز پیوستن به ارتش (شورش اوئه سوگی زنشو) و حمایت از اوئه سوگی زنشو (اوجینوری) نداشت اما به دلیل مداخله شوگون سالاری موروماچی، اوجینوری در سال بعد شکست خورد. گفته می شود که نوبومیتسو نیز توسط ارتش تعقیب کننده کاماکورا-فو/استان کاماکورا در
تنگنا قرار گرفت و در پایان مجبور به خودکشی شد. این نبرد نه تنها نوبومیتسو بلکه خواهر و برادر و فرزندانش را نیز تحت تأثیر قرار داد: پس از مرگ نوبومیتسو، ولایت کای بدون شوگو (فرماندار) باقی ماند، و اگرچه کاماکورا-فو از شوگون سالاری درخواست کرد تا خاندان همی، یک ارباب کای، را به شوگو تبدیل کند، شوگون سالاری آن را تأیید نکرد. این به این دلیل بود که کاماکورا-فو/دولت یا استان کاماکورا، ارگانی از شوگون سالاری بود و چنان قدرتمند شده بود که بر سر سیاست ها با شوگون سالاری موروماچی در تضاد افتاده بود. به عبارت دیگر، انتصاب شوگو در منطقه کانتو یکی از این سیاست های مورد اختلاف بود. اعتقاد بر این است که در سال ۱۴۱۸، نوبوموتو توسط شوگون سالاری به عنوان کای شوگو منصوب شد و به کای بازگشت. نوبوموتو تلاش کرد تا تاکدا نوبوناگا را جانشین رئیس خاندان تاکدا کند، اما او نتوانست این کار را انجام دهد زیرا نوبوناگا با کاماکورا-فو در طول شورش اوئه سوگی زنشو دشمنی داشت و پسر نوبوناگا ایزو چیومارو وارث او شد. گفته می شود که خاندان آتوبه کای شوگودای (معاون فرماندار) از این امر اطاعت نکردند. در برابر این پس زمینه، شوگون سالاری تصمیم گرفت ا
یزو چیومارو را با پدربزرگش تاکدا نوبوشیگه (۱۴۵۰-۱۳۸۶) به عنوان کای شوگو جایگزین کنند، و به نظر می رسد که آنها در این مورد با کاماکورا-فو در سال ۱۴۲۱ مذاکره کردند. از سوی دیگر، پدر ایزو چیومارو، نوبوناگا، به نظر می رسد که اغلب علیه کاماکورا-فو و خاندان اتوبه جنگید و گفته می شود که در سال ۱۴۳۳ به سونپو گریخته است. شورش کانتو و شورش اونین. در سال ۱۴۳۸، نوبوشیگه سرانجام به عنوان کای شوگو به کای بازگشت. همچنین، در همان سال، آشیکاگا موچیئوجی از کاماکورا-فو با اوئه سوگی زنشو، کانتو کانری جدا شد و به او حمله کرد و در نتیجه شهر توسط ارتش شوگون سالاری که برای تقویت او آمده بودند، ویران شد. از آن زمان به بعد، منطقه کانتو وارد دوره جنگ های داخلی یا دوره سنگوکو شد که بر نبرد بین ولایت شوگون سالاری و کاماکورا-فو متمرکز بود. در این دوران پرتلاطم، در خاندان تاکدا بار دیگر تاکدا نوبوماسا جایگزین نوبوشیگه شد، اما در درگیری بین حکومت شوگون سالاری و کاماکورا-فو، تصور می شود که خاندان تاکدا جانب شوگون سالاری را گرفته است. مطالب تاریخی موثق تأیید می کند که نبرد با خاندان موراکامی شینانو قبلاً در دوران نوبوماسا آغاز شده بود. از سال
۱۴۶۷، شورش اونین عمدتاً در کیوتو آغاز شد، اما نبردهایی در کای و شینانو نیز وجود داشت، و به نظر می رسد خاندان تاکدا در سال ۱۴۷۲ علیه خاندان اوی در شینانو جنگیده است. به هر حال، تصور می شود که خاندان تاکدا در کنار ارتش شرقی و طرف هوسوکاوا کاتسوموتو (طرفدار برادر شوگون) قرار گرفته باشد. درگیری داخلی خاندان. پس از آن، در طول نسل چهاردهم، تاکدا نوبوتسونا (پدربزرگ شینگن) ، بر سر سرپرستی خاندان اختلاف به وجود آمد. در سال ۱۴۹۲، تاکدا نوبوماسا سرپرستی خانواده را به پسر بزرگش تاکدا نوبوتسونا سپرد و بازنشسته شد، اما گفته می شود که او به تدریج امیدوار شد که پسر دومش، آبوراکاوا نوبویوشی/نوبوساتو، سرپرستی خانواده را به ارث ببرد. در نتیجه، تاکدا نوبوتسونا و آبوراکاوا نوبویوشی با هم درگیر شدند و برخی در ولایت کای نیز از هر یک حمایت کردند، که منجر به یک اختلاف جدی برای جانشینی خانوادگی شد و طوفانی به راه افتاد. به گفته «کوهاکوسایکی»، نوبوماسا در سال ۱۵۰۵ درگذشت، تاکدا نوبوتسونا در سال ۱۵۰۷ درگذشت و آبوراکاوا نوبویوشی نیز در سال، ۱۵۰۸ درگذشت. گفته می شود که نبرد برای جانشینی ادامه یافت. پس از مرگ تاکدا نوبوتسونا، پسر ارشدش «ن
وبونائو» 信直 جانشین او شد و برادران کوچکتر و فرزندان آبوراکاوا نوبویوشی/نوبوساتو علیه او جنگیدند، اما در سال ۱۵۱۰، چهره های اصلی طرف آبوراکاوا نوبویوشی/نوبوساتو سرانجام شکست خوردند و نوبونائو جانشین رئیس خانواده هم از نظر نام و هم از نظر واقعیت شد. این «نوبونائو» بعدها به نام تاکدا نوبوتورا، پدر تاکدا شینگن و فرمانده نظامی که پایه های خاندان تاکدا، یک ارباب فئودال را در دوره سنگوکو بنا کرد، شناخته شد. شینگن در مسند دایمیوی کای. روزگار زندگانی شینگن یعنی سدهٔ شانزدهم مصادف بود با دوران سنگوکو یا جنگ عمومی. در این دوران، شوگون های آشیکاگا به قعر ضعف و زوال افتاده بودند، ژاپن میان دایمیوها (زمین داران بزرگ و امیران محلی) که علاوه بر ویژگی زمین سالاری، صفت جنگ سالاری هم داشتند تقسیم شده بود و تاریخ آن روزگار ژاپن عبارت بود از نبردهای بی پایان میان دایمیوها برای گرفتن و بازپس گرفتن یک یا چند دژ کوچک و در این میان، مردم بودند که زیر فشار خردکنندهٔ این نبردها از میان می رفتند. ژاپن روزگار سن گوکو، چشم انتظار یک منجی برای سرکوب دایمیوها و اتحاد وطن بود. شینگن در روزگار حکمروایی خود، چنین نشان داد که همان منجی است، اما
با مرگ زودهنگامش، کسی که هیچ امیدی به او نبود، یعنی توکوگاوا ایه یاسو ژاپن را متحد ساخت و سلسلهٔ شوگون سالاری توکوگاوا را بنیان نهاد که تا دیری به جا ماند و روزگارشان را روزگار صلح عمومی (در برابر سنگوکو یا جنگ عمومی) نام نهادند تا آنکه در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، نظام شوگونی برچیده شد و قدرت اجرایی به امپراتور اعاده شد. هنگامی که شینگن حکومت کای را بر عهده گرفت، ولایت کوچک کای در معرض بلعیده شدن به وسیلهٔ ولایت های متخاصم بود و شینگن با سن کمی که داشت، در برابر مخاطرات بسیاری قرار گرفته بود. نخستین سیاست شینگن، تصرف ایالات پیرامونی برای تأمین امنیت هستهٔ اصلی حکومتش یعنی ولایت کای بود و سپس جهش بردن به سمت کیوتو که تختگاه مشترک شوگون های آشیکاگا و امپراتور ژاپن بود. وی در اجرای این سیاست، توفیق داشت هرچند که مرگ نابه هنگامش مانع از رسیدنش به کیوتو شد. وی برای زمینه سازی پیشرفت های نظامی اش، نیازمند تغییرات اساسی در امور مالیه و نحوهٔ کشورداری بود و در این زمینه نیز پیروزی و سربلندی را برای خود به یادگار گذاشت به گونه ای که روش کشورداری وی را رقیبانش پیروی کردند. وی حتی در آن روزگار اقداماتی کرد که با توجه به ا
ندیشه و امکانات آن روزگار ژاپن، بسیار بعید به نظر می رسد، به گونه ای که حتی بستر رود فوجی را نیز تغییر داد و با این کار، موجبات آبادانی بسیاری را در قلمروش فراهم آورد که خود منجر با ارتفاع و افزونی مالیه شد و آن نیز به پیشرفت امور نظامی شینگن انجامید. نبرد سزاوا. نخستین گام شینگن برای فراهم کردن فضای پیرامونی ایالت کای، تصرف ولایت شینانو بود. شینانو، امیری بزرگ داشت که بر آن بود تا پیش از قدرت گیری شینگن جوان، ایالت کای را ببلعد، به همین منظور تعداد زیادی پیاده نظام در مرزهای کای مستقر کرده بود. نبرد در منطقهٔ فوجو درگرفت، جایی که شینگن با هدف مقاومت و دفاع، نیروهایش را متمرکز کرده بود، اما ببر نوجوان کای، ناگهان از حالت مدافعه درآمد و بر نیروهای شینانو تاخت و آنان را غافلگیر ساخت. پیروزی سریع، نصیب شینگن بود و بدین سان او، در همان سال، نیروهایش را در ولایت شینانو مستقر کرد و این همان نبرد موسوم به نبرد سزاوا بود. جنگ های کاواناکاجیما. تاکدا شینگن پس از نبرد سزاوا دیگر رقیبان را نیز یکی پس از دیگری از سر راه برداشت تا نوبت به اوئه سوگی کنشین دایمیوی ولایت اچیگو رسید. نبردهای این دو مبدل به یک افسانهٔ هیجان ان
گیز شده است. هر چند که در نبردهای کاواناکاجیما که شامل ۵ نبرد حماسی بود، پیروزی از آن شینگن بود، اما هیچ یک از این دو، توان قطعی یا شاید عزم جزم و جدی برای ریشه کن ساختن دیگری را نداشت تا اینکه هر دو به مرگ زودهنگام درافتادند و از نبرد ششم برآسودند. مقابله شینگن در مقابل اودا نوبوناگا. همزمان با سال هایی که شینگن و کنشین در برابر هم متوقف شده بودند و از اتحاد ژاپن بازمانده بودند، در دیگر ایالات ژاپن، نیروهایی تازه به حرکت افتاده بودند تا به کیوتو یورش برند و اختیار امپراتور را به دست بگیرند. یکی از آنان، اُودا نُوبُوناگا، دایمیوی ولایت اُواری بود. نوبوناگا، روش های بسیار خشنی را برای پیشبرد اهدافش در پیش گرفت، به گونه ای که برای نمونه به جرم مقاومت راهبان معبد در محاصره کوه هیئی دستور داد سپاهیانش تمام کوهستانی را که این معبد بر فراز آن بود، دوره کنند و بالا بروند و بر سر راه، هر آبادی و هر کشتزار و هر جنبنده ای را بسوزانند. و نوبوناگا با اتکا بر این ارعاب و توحش موفق شد که خود را به کیوتو برساند و آخرین شوگون آشیکاگا را عزل کند و خود را بر امپراتور تحمیل کند و با تأیید امپراتور، به تصرف وحشیانهٔ دیگر ولایت ه
ا ادامه دهد. در اینجا بود که شینگن، سکوت و توقف در برابر پیشرفت های نوبوناگا را بیش از آن صلاح ندید. هنگامی که شینگن به آستانهٔ ۵۰ سالگی رسید، تنها دایمیو در ژاپن بود که توان و امکانات لازم برای جلوگیری از تصرف سرتاسر خاک ژاپن به دست اُودا نوبوناگا را در اختیار داشت و وصول اخبار موحش اقدامات نوبوناگا، شینگن را مصمم به سرکوب نوبوناگا ساخت. بدین جهت، شینگن در ۳ سال آخر زندگانی اش، دست به تحرکات نظامی گسترده ای زد و نوک پیکان حملاتش را از اوئسوگی کنشین به سمت نوبوناگا برگرداند. حایل میان شینگن و نوبوناگا، در آن مقطع، توکوگاوا ایه یاسو بود که چندان اهل نبرد به نظر نمی رسید و همواره منتظر بود که ببیند نتیجهٔ نبرد دیگران چیست و همین توکوگاوا نهایتاً متحدکنندهٔ ژاپن شد. توکوگاوا در آن سال ها مرعوب اُودا نوبوناگا بود و با او پیمان داشت. پس شینگن برای سرکوب نوبوناگا ابتدا عازم نبرد توکوگاوا ایه یاسو شد و نبرد میکاتاگاهارا را خلق کرد. مرگ. در ۱۳ مه سال ۱۵۷۳ میلادی در ستادش در کمال ناباوری و نابه هنگام مُرد. دربارهٔ سبب و چگونگی مرگ نابه هنگام شینگن، روایت های متعددی هست. یک روایت بر آن است که شینگن در اردوگاه نظامیش در
آستانهٔ حملهٔ نهایی به کیوتو بر ضد نوبوناگا، به تیری که دزدانه و مخفیانه به سویش شلیک شد جان باخت. این روایت که نقاط ضعف متعددی دارد، دستمایهٔ آکیرا کوروساوا برای ساخت فیلم کاگه موشا شده است که حائز ارزش های هنری است، اما هم با ضعف سند مواجه است. روایت دیگر بر آن است که شینگن بر اثر زخم های کهنه ای که از نبردهای متعددش بر تن داشت، در گذشت. برخی نیز بر آنند که وی در آن واپسین زمستان، بر اثر فعالیت خستگی ناپذیر جهت حملهٔ نهایی به کیوتو، ذات الریه گرفت و بدان بیماری درگذشت. نقل کرده اند که شینگن در واپسین لحظات زندگانی اش، دستور داد، پرچمش را بر پلی که به سمت کیوتو می رفت و در منطقه سِتّا قرار داشت، برافرازند. ببرِ کای را برخلاف خواسته اش پیش از مرگ که گفته بود جسدش را در دریاچه سووا غرق کنند در معبدی که امروزه در منطقهٔ کوشو، یاماناشی هنوز پابرجاست سوزاندند. می گویند که بزرگ ترین رقیب شینگن، کنشین عمیقاً به شینگن احترام می گذاشت و در مرگ او گریست و توکوگاوا نیز پس از اینکه در زمان تویوتومی هیده یوشی فرماندار ولایت کای شد از سبک نظامی شینگن و نوآوری های مدیریتی او بهره گیری کرد و شجاعت او را می ستود و حتی یکی ا
ز پسرانش را واداشت که نام خود را به تاکدا نوبویوشی برگرداند تا نام خاندان تاکدا منقرض نشود. گرچه این تلاش توکوگاوا با مرگ فرزند مذکور در اثر بیماری ناکام مانده و نام تاکدا با پایانی دوباره مواجه شد. پس از مرگ. پس از مرگ نا به هنگام شینگن، امرای کای، طی شورایی اضطراری، چهارمین پسر شینگن را که بزرگ ترین پسر به جاماندهٔ او بود، یعنی تاکدا کاتسویوری که حاصل ازدواج شینگن با سوواهیمه بود را به امارت کای نشاندند و کاتسویوری به جای پدر، رهبری سپاه عظیمی را که آمادهٔ تاختن به کیوتو بود، بر عهده گرفت، تاختی که به سبب ضعف های مدیریتی و استراتژیک وی هیچ گاه به ثمر ننشست و با سقوط کای، به پایانی حزن آور منجر شد.
انعام کجه جی در محلهٔ «الکراده» در بغداد سال ۱۹۵۲ میلادی به دنیا آمد. او روزنامه نگار و رمان نویس عراقی است. انعام نامزد جایزه بوکر جهان عرب و موفق به کسب جایزه "لاگادر" فرانسه شده است. زندگی. انعام در بغداد پایتخت عراق متولد شد و رشتهٔ روزنامه نگاری را در دانشگاه گذراند. قبل از مهاجرت به پاریس و تحصیل در دانشگاه سوربون فرانسه، در روزنامه ها و رادیو بغداد مشغول بود و در سال ۱۹۸۶ فوق لیسانس و دکترای روزنامه نگاری را از دانشگاه سوربن دریافت کرد. کجه جی در مدرسهٔ راهبه های «التقدمه» درس خواند. او اکنون برای روزنامه الشرق الاوسط چاپ لندن در پاریس و مجله "کل الأسرة" چاپ شارجه مشغول به فعالیت است. رمان های کجه جی. رمان های کجه جی به زبان های مختلفی ازجمله، انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و چینی ترجمه شده اند. محمد حزبایی و کریم پورزبید دو رمان از این نویسنده را به فارسی برگردانده اند. انعام با کتاب «طشاری» نامزد جایزه بزرگ بوکر جهان عرب شد. نقد جامعه شناختی. آثار انعام در زبان های مختلف از ابعاد متفاوتی مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. یکی از دانشجویان علوم اجتماعی دربارهٔ آثار انعام نوشته است: إنعام کجه جی که عراقی و
مقیم پاریس است، با مشاهدهٔ عینی جامعهٔ عراق و تجربیات زندگیش در غرب، مسائل جامعه شناختی را در بخش هایی از رمان خود منعکس کرده است. رمان های وی به نام طشّاری، سواقی القلوب و الحفیده الأمریکیه، ساختار اجتماعی عراق، تبعیض ها، معضلات فرهنگی، اقتصاد بیمار و اموال تاراج شدهٔ عراق، کشمکش ها، تنش های عراق و سیاست های منفعت طلبانهٔ امریکا در قبال عراق را به تصویر کشیده است. این در حالی است که برخی از عراقی-ها بر رفاه، امنیت و موقعیت جهانی غرب و به ویژه امریکا رشک برده و مهاجرت و پناهندگی را برای ادامهٔ زندگی خود، ارجح می دانند.
حمله به ناحیه مقاومت بسیج نیکشهر یک حمله مسلحانه به ناحیه مقاومت بسیج در شهر نیکشهر سیستان و بلوچستان بود که در روز شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۷ روی داد. در این حمله که توسط دو فرد مسلح صورت گرفت، ۱ نفر از نیروهای سپاه پاسداران کشته و ۵ نفر مجروح شدند. پیشینه. در روز جمعه ۶ مهر ۱۳۹۷ روابط عمومی قرارگاه قدس نیروی زمینی سپاه پاسداران از انجام یک عملیات علیه آنچه آن را «یک تیم تروریستی وابسته به استکبار جهانی» نامید، در منطقه مرزی سراوان و کشته و زخمی شدن ۶ تن از اعضای آن خبر داد. به گفته محمد پاکپور فرمانده نیروی زمینی سپاه در این عملیات چهار تن از افراد این تیم کشته و دو تن نیز زخمی شدند و مابقی افراد به کشور پاکستان گریختند. به گفته وی پس از شناسایی اجساد کشته شدگان مشخص شد که یکی از آن ها ملا هاشم نکری نفر دوم گروه جیش العدل است که طی سال های اخیر فرماندهی بسیاری از عملیات ها علیه پاسگاه ها و مقرهای مرزهای جنوب شرق کشور در استان سیستان و بلوچستان را بر عهده داشته است. جزئیات. در صبح روز شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۷ دو فرد مسلح با عبور از دیوار ناحیه مقاومت بسیج شهر نیکشهر اقدام به تیراندازی کور کردند. طی این حادثه تعدادی از نیروه
ای مخابرات سپاه که در حال سیم کشی پایگاه بودند مورد اصابت گلوله قرار گرفتند که در نتیجه یکی از کارکنان سپاه به نام مرتضی علی احمدی کشته و پنج نفر نیز مجروح شدند. مسئولیت. دادستان نیکشهر گروه «جیش العدل» را به عنوان عامل این حمله اعلام کرد. ساعتی بعد جیش العدل با انتشار بیانیه ای مسئولیت این حمله را برعهده گرفت.
آرچانا گوپتا (زاده ۱ مارس ۱۹۹۰) بازیگر، مدل هندی است. او در فیلم راسپوتین بازی کرده است. زندگی شخصی. وقتی آرچانا بسیار جوان بود، عشق به بازیگری و رقص او را به سوی این حرفه کشاند، تا اینکه اولین اجرای خود را با حضور در فیلم در فکر زیبا، در تالیوود آغاز کرد. از آن زمان آرچانا در چند فیلم، از جمله یک فیلم روسی نقش اجرا کرده است. آرچانا در آگرا زاده شدو بعد به بمبئی نقل مکان کرد تا حرفه خود را به عنوان مدل و بازیگر فیلم پایه ریزی کند. او یک خواهر به نام "واندانا گوپتا" دارد که او هم بازیگر است.
محمدظاهر تنیده با لقب محمدظاهر بلوچ دومین و آخرین رهبر گروه منحل شدهٔ جندالله و از اعضای فعلی سازمان جیش العدل است. وی از بنیانگذاران سازمان جندالله و از یاران عبدالمالک ریگی بوده است. محمد ظاهر در اسفند سال ۱۳۸۸ و پس از دستگیری عبدالمالک ریگی، به عنوان جانشین او، رهبری گروه جندالله را برعهده گرفت. او مظنون اصلی چندین عملیات و انفجار در شرق ایران، از جمله بمب گذاری چابهار و بمب گذاری زاهدان در سال ۱۳۸۹ است و توسط جمهوری اسلامی ایران تحت تعقیب قرار دارد.