Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنوان مرکز اسماعیلیه در ایران برگزید تا از آنجا اسماعیلیان ایرانی را رهبری کند. او پس از تصرف قلعهٔ الموت، اقدام به تصرف دژهای مناطق مختلف ایران از جمله شاهدژ، قهستان، لمسر کرد، تا با توجه به موقعیت استراتژیک و خاص دژها برای دفاع در مقابل امپراتوری سلجوقی و همچنین سهولت کار برای ترویج مذهب اسماعیلیه، از آن ها بهره برداری کند. پس از درگذشت المستنصر بالله، خلیفهٔ فاطمی، در ۴۸۷ ه .ق / ۱۰۹۴ م. در قاهره و بروز اختلاف بر سر جانشینی وی، حسن صباح از نزار فرزند ارشد امام حمایت کرد و با به قتل رسیدن نزار توسط برادر کهترش، حسن صباح به عنوان حجت امام، رهبری نزاریان در آسیای مرکزی، ایران، عراق و شام را بر عهده گرفت و ارتباط خود را با خلافت فاطمی به طور کامل قطع کرد. وی حکومت اسماعیلیهٔ الموت را بنا نهاد و به ترویج افکار آزادی خواهانه دست زد. حسن صباح از تأثیرپذیری سلجوقیان در امر مشروعیت از خلافت بنی عباس و سیاست اقطاع و طبقه بندی زمین ها ناراضی بود و با تمام نیرو به مقابله با آن ها برخاست. او درگیری هایی با ملکشاه، برکیارق، سنجر و محمد یکم داشت. در دورهٔ وی خواجه نظام الملک جان خود را بر سر ستیز و تعصب با اسماعیلیه گذاش
ت. حسن صباح از علوم مختلف از جمله فلسفه، هندسه، نجوم و سیاست آگاهی داشت. وی دائماً مشغول نوشتن کتاب و مطالعه بود. کتاب "فصول اربعه" و مقدمهٔ کتاب "سیدنا" از نوشته های صباح است. وی دعوت جدید اسماعیلیه را در برابر دعوت فاطمیان موسوم به دعوت قدیم ایجاد کرد. او در ۵۱۸ ه .ق / ۱۱۲۴ م. در حالی از دنیا رفت که لرزه بر اندام قدرتمندترین رهبران جهان انداخته بود. او دو پسر داشت که هر دو را به جرم تخلف از اصول دین قصاص کرد؛ یکی را به جرم نوشیدن شراب و دیگری را به جرم دخالت در قتل داعی حسین قائنی که پس از مدتی مشخص شد نقشی در آن ماجرا نداشته است. این عمل صباح نشانگر عزم راسخ و همت شامخ او پیرامون اصول دینی است. صباح قبل از مرگ خود کیا بزرگ امید را از لمسر فراخواند و او را به عنوان جانشین خود معرفی کرد. مقبرهٔ حسن صباح تا سال ۶۵۴ ه .ق / ۱۲۵۶ م. پابرجا بود و از زیارتگاه های نزاریان به شمار می آمد تا سرانجام به دست مغولان ویران شد. شرایط دینی و سیاسی. نیمهٔ دوم سدهٔ پنجم قمری رخدادهای مهمی از جمله تثبیت و اوج قدرت امپراتوری سلجوقیان در ایران، غلبهٔ طغرل سلجوقی بر آل بویه، تلاش های آلپ ارسلان و ملکشاه در گسترش و تقویت حکومت سل
جوقیان، شکوفایی دوبارهٔ خلافت عباسی در بغداد، خلافت طولانی مدت المستنصر بالله فاطمی در قاهره و جدایی دو شاخهٔ مستعلوی و نزاری مذهب اسماعیلیه را دربرمی گیرد. از خصوصیات بارز این دوره می توان به تحکیم مباحث فقهی، زوال علوم عقلی، گسترش تضادهای مذهبی بین مذاهب اسلامی، تأثیر چشم گیر نهاد وزارت در سلطنت و خلافت به ویژه به دوران وزارت خواجه نظام الملک طوسی اشاره کرد. سلجوقیان. در اوایل سلطنت طغرل القائم بامرلله، خلیفهٔ عباسی، به شدت در معرض فشار صاحب منصبانی همچون ارسلان بساسیری، سپهسالار ترک، که حامی المستنصر بالله بود، قرار گرفت و به همین سبب از طغرل بیگ درخواست کمک کرد. طغرل نیز با تصرف غرب ایران تا بین النهرین، القاب بزرگی همچون «سلطان المعظم و ملک المشرقین و محی الاسلام»، «معین الامام و یمین خلیفه الله» را توسط خلیفهٔ عباسی دریافت کرد. طغرل پیش از مرگ خود فرزند برادرش چغری بیگ، سلیمان، را به جانشینی برگزید ولی ادارهٔ قلمرو سلجوقی نیازمند حاکمی قدرتمند بود. به دنبال این انتخاب شماری از رجال قزوین به نام ابوشجاع آلپ ارسلان محمد خطبه خواندند و نظام الملک هم که ستارهٔ بخت خود را در به قدرت رسیدن وی می دانست، تلاش ک
رد تا آلپ ارسلان به حکومت برسد. زمانی که وی قدرت را به دست گرفت، رسولی نزد خلیفه فرستاد تا سلطنت او را تأیید کند؛ همچنین ارسلان خاتون، که بیوهٔ طغرل و دختر القائم بود، را به خانه بازگرداند. پس از مدتی خلیفه او را «فرزند معتمد» خواند و در ۴۵۶ ه .ق / ۱۰۶۴ م. به او لقب «عضدالدوله» داد. در این دورهٔ ۳۰ ساله شکوفایی فرهنگی، فکری، تجاری، کشاورزی و… را می توان دید. این دورهْ عصرِ وزارت خواجه نظام الملک توسی، «دولت النظامیه»، است که مشخصهٔ آن تبیین اصول مملکت داری با استفاده از کتاب "سیاست نامهٔ" خواجه نظام الملک بود. آلپ ارسلان در ۴۵۸ ه .ق / ۱۰۶۶ م. ملکشاه را به عنوان وارث خود برگزید. وی پیروزی های پدر را ادامه داد و در زمان حکومت او سلسلهٔ سلجوقی به اوج گسترش خود رسید؛ در این میان نظام الملک سهم بزرگی در بهبود اوضاع داشت. وی همچنین در تکاپو بود تا مذهب تسنن را در عراق و ایران احیا کند؛ همچنین مذهب و گسستی که توسط آل بویه ایجاد شده بود، خنثی کند. در اواخر عصر ملکشاه بود که فدائیان و اسماعیلیان در چندین ناحیهٔ قلمرو سلجوقی ظهور یافتند و با تصرف دژهای مختلف، روند بازگشت به مذهب تسنن را کند کردند و این موارد باعث درگیر
ی طولانی مدت سلجوقیان و اسماعیلیان شد. فاطمیان. فاطمیان مصر حدود دو قرن (۹۰۹ م. / ۱۱۷۱ م) بر بخش بزرگی از شمال آفریقا، خاورمیانه و دریای مدیترانه حکمرانی کردند. آن ها پیشوایان مذهب اسماعیلی بودند و به گسترش علم، هنر و بازرگانی پرداختند. شهر قاهره، که مرکز خلافت فاطمیان بود، به دستور خلیفه المعز لدین الله (خلافت ۳۶۵–۳۴۱ ه .ق/۹۷۵–۹۵۲ م) ساخته شد؛ وی در ۶ رمضان ۳۶۲ ه .ق به تخت نشست. او دستور بناکردن مسجد الازهر را داد؛ همچنین در ۳۷۸ ه .ق / ۹۸۸ م. آن را به دانشگاه تبدیل کرد و تا اتمام دوران فاطمیان، داعیان در آن مشغول تدریس و تحصیل بودند. وی همچنین اصلاحاتی در نحوهٔ تعلیم اسماعیلیان ایجاد کرد. داعیان اسماعیلی موفق شدند پیش از سال ۳۴۷ ه .ق / ۹۵۸ م. حاکم سند را به کیش اسماعیلی درآورند و مولتان را به دارالهجره تبدیل کنند. در زمان ابومنصور نزار العزیزبالله (خلافت ۳۸۶–۳۶۵ ه .ق/۹۹۶–۹۷۵ م) فاطمیان به اوج قدرت خود رسیدند و بر سرزمین های مختلف از جمله شام، یمن، حجاز و شمال آفریقا تا اقیانوس اطلس تسلط یافتند. در دوران خلافت الحاکم بامرالله (خلافت ۴۱۱–۳۸۶ ه .ق/۱۰۲۰–۹۹۶ م) دارالحکمه یا دارالعلم هایی ایجاد شد. این کانون علمی
بزرگ، که مرکز نشر آثار و کتب اسماعیلی بود، با بیت الحکمة مأمون مقایسه می شد. در زمان وی اسماعیلیه به سرعت گسترش یافت و داعیان در خارج از مرزهای حکومت مشغول گسترش عقاید اسماعیلی بودند. از ابتدای سدهٔ پنجم ه .ق تلاش داعیان اسماعیلیه، که حامی خلافت فاطمی بودند، افزایش یافته بود به شکلی که در جوانی حسن صباح فعالیت داعیانی همچون ناصرخسرو قبادیانی، ابونصر (بونجم) سراج و عبدالملک بن عطاش شرق و غرب ایران را فرا گرفته بود. از سال ۴۲۷ ه .ق المستنصر بالله، در ۷ سالگی، به حکومت رسید و به مدت ۶۰ سال خلیفه بود. به دلیل کم سن بودن المستنصر بالله، مادرش قدرت را به دست گرفت و از بدرالجمالی در جهت ادارهٔ امور یاری خواست. وی از طریق ناصر خسرو قبادیانی با سلجوقیان ارتباط برقرار کرد. پس از مرگ المستنصر بالله، پسر بدرالجمالی مانع به حکومت رسیدن پسر ارشد خلیفه شد و المستعلی را به حکومت رساند و نزار در اسکندریه به قتل رسید. با این اقدام افضل، اولین انشعاب در بین اسماعیلیان رخ داد. اوایل زندگی و تحصیلات. حسن صباح در ۴۴۵ ه .ق / ۱۰۵۰ م. در خانواده ای از شیعیان امامی در شهر قم متولد شد. پدر وی از مردمان کوفه بود اما ادعا می کرد که نسبش
به اعقاب پادشاهان حمیری عربستان جنوبی می رسد. در کتاب "تاریخ خلفای فاطمی" شجره نامهٔ او را چنین ذکر کرده اند: «"محمد الصباح بن یوسف الحمیری_ الحسین_ جعفر_ محمد_ علی_ الصباح_ حسن".» پدر صباح با پای پیاده از یمن به کوفه می آید و آن جا مشغول خرید و فروش و تجارت فلزات و سنگ های قیمتی می شود؛ پس از به دست آوردن سرمایهٔ فراوان کوفه را ترک می کند و رهسپار قم می شود. وی پس از تولد صباح عازم ری، که مرکز مهمی در اندیشهٔ شیعی و فعالیت داعیان اسماعیلیه بود، می شود. در آن زمان اسماعیلیه جنبشی در حال رشد در ایران و قسمت های شرقی مصر بود. در رابطه با دوران کودکی و نوجوانی صباح مطلبی در دست نیست. او به عنوان شیعهٔ دوازده امامی در ری مشغول به تحصیل شد؛ در ۱۷ سالگی پس از آشنایی با یکی از داعیان به نام امیره ضراب از مذهب اسماعیلیه اطلاعاتی به دست آورد. سپس توسط ابونصر سراج به این مذهب متمایل شد و نسبت به امام اسماعیلی زمان، یعنی خلیفهٔ فاطمی «المستنصر بالله»، سوگند وفاداری به جای آورد. صباح موفق شد در رمضان سال ۴۶۴ ه .ق / ژوئن ۱۰۷۲ م. توجه "عبدالملک بن عطاش" را جلب کند. عطاش متوجه استعداد و نبوغ حسن می شود، به او مقامی می دهد و
در ۴۶۷ ه .ق / ۷۵–۱۰۷۴ م. همراه خود به اصفهان می برد؛ زیرا در آن دوره اصفهان مرکز اصلی فعالیت های اسماعیلیان بود. پس از آن در ۴۶۹ ه .ق / ۷۷–۱۰۷۶ م. از صباح می خواهد برای تکمیل تحصیلات خود عازم مصر شود. افسانهٔ سه یار دبستانی. در داستان سه یار دبستانی، که ادوارد فیتز جرالد بر دیباچهٔ ترجمه انگلیسی رباعیات خیام آورده است، خیام (۵۱۰–۴۲۷ ه .ق)، خواجه نظام الملک (۴۸۵–۴۰۸ ه .ق) و حسن صباح (۵۱۸–۴۴۵ ه .ق) به هم ربط داده شده اند، اما با توجه به تفاوت سنی آن ها، این ماجرا بیشتر شبیه به افسانه است زیرا در صورت صحت این روایت، حسن و خیام باید بیش از ۱۲۰ سال عمر کرده باشند. همچنین معاصران خیام نیز هیچ کدام به این ماجرا اشاره نکرده اند. ماجرا از این قرار است که این سه شخصیت، یاران دبستانی بودند که هم قسم شدند که هرکدام زودتر به مقام و منصبی رسید، دیگران را یاری دهد. از این سه، نظام الملک پیش از دو تن دیگر منصب یافت و به وزارت سلجوقی رسید. وی به عهد خود وفا کرد و به این خاطر که خیام مردی دانشمند و اهل علم بود و به مشاغل دولتی علاقه ای نداشت، سالی ده هزار دینار به او می داد تا به مطالعات خود مشغول شود و به حسن صباح مقام عالی
در دستگاه حکومت اعطا کرد. اما دیری نپایید که میان حسن صباح و نظام الملک اختلاف افتاد و خواجه سرانجام توانست با نیرنگ، حسن را در چشم سلطان سلجوقی خوار کند. حسن سوگند یاد کرد که انتقام بگیرد و در آخر خواجه نظام الملک را کشت. این یکی از افسانه هایی است که در ارتباط با اسماعیلیان نزاری در مشرق زمین شیوع یافت. سفر به مصر. حسن صباح پس از سفر به اصفهان عازم میافارقین شد و در آن جا به تبلیغ اسماعیلیه مشغول گشت و به همین خاطر توسط مأموران رانده شد. وی سپس وارد دمشق شد؛ به علت جنگی که در جنوب شام به واسطهٔ ترکان پیش آمده بود، به بیروت رفت و در ۱۸ صفر سال ۴۷۱ ه .ق / اوت ۱۰۷۸ م. با کشتی وارد قاهره شد؛ صباح مورد استقبال دربار فاطمی قرار گرفت. رشیدالدین می گوید: حسن صباح به مدت ۳ سال در مصر ماند. در آن زمان بدرالجمالی که وزیر فاطمیان و امیر سپاهیان بود به عنوان داعی الدعاه، جانشین مؤید فی الدین شیرازی شده بود. صباح ابتدا در قاهره و سپس در اسکندریه ماند اما موفق نشد المستنصر بالله را ببیند و حمایت و یاری هیئت حاکمهٔ مصر را برای مواجههٔ ایرانیان اسماعیلی با ترکان سلجوقی به دست آورد. حسن در مصر به دلیل مشکلاتی که با بدرالجمال
ی پیدا کرده بود به اسکندریه رفت؛ این شهر پایگاه مخالفان بدرالجمالی بود. علت این مشکلاتْ جانشینی المستنصر بالله بود؛ در این دوران حسن برای حمایت از نزار، ولیعهد او، اعلام آمادگی کرد اما بر اساس روایت دیگری المستنصر بالله شخصاً به او گفته بود که جانشین، نزار است. در نهایت حسن در ذیحجهٔ سال ۴۷۳ ه .ق / ژوئن ۱۰۸۱ م. به اصفهان بازگشت. او در دورانی که در مصر اقامت داشت متوجه چیزهای بسیاری شد که از آن ها در سیاست انقلابی اش بهره برد. وی آگاه بود که دولت فاطمیان رو به انحطاط است و توان لازم برای کمک به اسماعیلیان ایران در مبارزه با سلجوقیان ترک را ندارد. آغاز فعالیت نظامی-سیاسی حسن صباح. تصرف قلعهٔ الموت. در سال هایی که حسن صباح مشغول یادگیری آموزه های اسماعیلی و سفر به مصر بود، سلجوقیان به کمک نظام الملک طوسی بسیار قدرتمند شدند و ملکشاه، سومین سلطان مقتدر سلجوقی، با خلافت عباسی، عبدالله بن محمد بن القائم، رابطه ای دوستانه داشت. نگرانی مشترک خلافت و سلطنت در این دوران شورش های سوریه بود که تا مصر، مرکز خلافت فاطمی، ادامه یافته بود. حسن پس از بازگشت از مصر ۹ سال به عنوان داعی اسماعیلی در ایران سفر کرد و سیاست انقلابی خ
ود را طرح کرد؛ همچنین قدرت نظامی سلجوقیان را در مناطق مختلف مورد بررسی قرار داد. او ابتدا به کرمان و یزد رفت و چند ماهی مشغول اشاعهٔ آئین اسماعیلی شد و پس از آنْ چند ماه در خوزستان و ۳ سال در دامغان ماند؛ وی سپس به گرگان، ساری، دماوند و قزوین رفت. صباح تا حدود سال ۴۸۰ ه .ق / ۱۰۸۷ م، توجه خود را به سواحل دریای مازندران به خصوص منطقهٔ کوهستانی دیلم معطوف کرده بود. این منطقه از دوران قدیم پناهگاهی برای علویان و شیعیان بود و از مراکز قدرت سلجوقیان در مرکز و مغرب ایران فاصلهٔ بسیار داشت. علاوه بر این ها دعوت اسماعیلیه در دیلم که سنگر شیعیان زیدی بود تا حدودی گسترش یافته بود. در همین زمان صباح به دنبال مکانی مناسب برای شورش ضد سلجوقیان بود که بتواند پایگاه عملیاتی خود را در آن جا بنا کند. او سرانجام در اواخر سال ۴۸۳ ه .ق / ۱۰۹۰ م قلعهٔ الموت را در منطقهٔ رودبار برگزید. دعوت اسماعیلی تحت رهبری عبدالملک بن عطاش در ایران ادامه داشت اما حسن، که داعی دیلم شده بود، سیاست مستقلی پیش گرفت و به تحکیم دعوت خود در شمال ایران مشغول شد. الموت در آن زمان در دست مهدی علوی قرار داشت. حسن عده ای از داعیان ماهر خود را به آن ناحیه فر
ستاد تا اهالی آن را به مذهب اسماعیلی دعوت کنند و همچنین اسماعیلیان را از مناطق مختلف فراخواند و در الموت ساکن کرد. وی سرانجام عازم قزوین شد و در اوایل سال ۴۸۳ ه .ق / ۱۰۹۰ م. به اشکرود و انجرود از توابع الموت رفت. او در شب چهارشنبه ۶ رجب سال ۴۸۳ ه .ق / ۴ سپتامبر ۱۰۹۰ م. مخفیانه وارد قلعه شد و تا مدتی هویت خود را آشکار نساخت و به عنوان معلمی با نام «دهخدا» به کودکان محافظان قلعه درس می داد؛ بدین ترتیب بسیاری از محافظان به مذهب اسماعیلیه پیوستند. پیروان صباح در داخل و خارج قلعهٔ الموت افزایش یافت. مهدی علوی برای آن که رهبران اسماعیلی را بشناسد، ابتدا اظهار کرد که مذهب اسماعیلی را پذیرفته است اما پس از مدت کوتاهی رازش برملا شد و چاره ای جز کناره گیری نداشت پس قلعه را به صباح واگذار کرد. اسماعیلیان به راحتی در اواخر پاییز سال ۴۸۳ ه .ق / ۱۰۹۰ م قلعه را به دست گرفتند. براساس آنچه در "سرگذشت سیدنا" نوشته شده است، صباح دستور داد براتی به مبلغ ۳۰۰۰ دینار به عنوان غرامت به مهدی علوی بدهند و این برات که به عهدهٔ رئیس مظفر بود؛ در زمان مشخص خود پرداخت شد. تسخیر این قلعه آغاز مرحلهٔ قیام مسلحانهٔ اسماعیلیان ایران ضد سلجوقی
ان و همچنین نشان تأسیس دولت مستقل اسماعیلیان الموت بود. موقعیت الموت. الموت از نظر طبیعی صخرهٔ برج گونه ای دارای دامنه های شیب دار است؛ قلهٔ آن به حدی بزرگ است که می توانند بر روی آن ساختمان هایی ایجاد کنند. بدین ترتیب، قلعهٔ الموت که بر روی این کوه بنا شده بود، در منطقه ای کوهستانی و استراتژیک قرار داشت و دسترسی به آن ساده نبود. قلعه مشرف به راه کوتاهی بین قزوین و مازندران بود و نظارت بر آن، جادهٔ بین عراق عجم و مازندران را می بست. ساکنان این منطقه جنگجو و دارای گرایش شیعی بودند. صباح پس از سال ۴۸۵ ه .ق / ۱۰۹۲ م؛ یعنی در دوران نزاع های خانگی سلجوقیان، الموت را به شکل غیرقابل دسترسی سازمان داد؛ استحکامات قلعه را توسعه داد و انبارهای بسیار بزرگی برای آذوقه و تدارکات خود ترتیب داد. گفته شده است او انبارهایی را در دل کوه حفر کرد که مقدار فراوانی غذا در آن نگهداری می شد، بدون این که ضایع شود. همچنین سیستم آبیاری در مزارع اطراف الموت تشکیل داد و قلعه را از نظر طبیعی بی نیاز کرد به شکلی که الموت توان مقاومت در برابر محاصره های طولانی مدت را داشته باشد و تسخیرناپذیر باشد. صباح سپس نفوذ خود را در سرتاسر دیلم و رودبار
افزایش داد و مردم بیشتری را به مذهب اسماعیلی دعوت کرد. وی قلعه های بسیاری را تسخیر ساخت و بنا کرد. پس از مدت کوتاهی سپاه سلجوقی به فرماندهی امیر یورنتاش، که نواحی الموت جزو اقطاع او بود، به قلعهٔ الموت حمله کرد و از این زمان اسماعیلیان ایران وارد مبارزهٔ طولانی مدت با سلجوقیان شدند. استقلال قهستان. حسن در ۴۸۴ ه .ق / ۱۰۹۱ م، یکی از داعیان اسماعیلی به نام حسین قائنی را به قهستان، در جنوب شرقی خراسان، فرستاد. اسماعیلیان از توهین سلجوقیان به خاندان سیمجوری، که مورد احترام اهالی قهستان بودند، استفاده کردند و به سرعت و در سطح گسترده، دست به قیام عمومی ضد سلجوقیان زدند. آن ها شهرهای مهم قائن، طبس، تون و زوزن را به تصرف خود درآوردند. به این ترتیب اسماعیلیان در قهستان، موفق به تثبیت قدرت خود شدند و آن منطقه به دومین قلمرو مهم اسماعیلیان ایران تبدیل شد و ادارهٔ آن در دست رهبری انتصابی از الموت قرار گرفت که «محتشم» خوانده می شد. در آن زمان، صباح در رودبار و قهستان دولتی مستقل تشکیل داد و به مبارزه با سلجوقیان پرداخت. اسماعیلیان در ۴۸۴ ه .ق / ۱۰۹۱ م. قلعهٔ دیگری به نام صنم کوه در نزدیکی ابهرکوه را نیز تصرف کردند. آن ها
در حاشیهٔ شرقی رشته کوه البرز، به موازات الموت، تعدادی از شهرهای شمالی و جنوبی را به تصرف خود درآوردند. ملکشاه سلجوقی به توصیهٔ نظام الملک در ۴۸۵ ه .ق / ۱۰۹۲ م. لشکریانی را برای نبرد با اسماعیلیان راهی رودبار و قهستان کرد. تعداد اسماعیلیان در قلعهٔ الموت محدود بود؛ پس حدود ۳۰۰ نفر از اسماعیلیان قزوین و ری به یاری آن ها برخاستند. همچنین اسماعیلیان ساکن قسمت های مختلف رودبار به یاری آنان شتافتند؛ به همین دلیل موفق شدند سلجوقیان را شکست دهند. قبل از این که حملهٔ دیگری شکل گیرد، ملکشاه و نظام الملک در همان سال پیش از شکل گیری حملات بعدی به قتل رسیدند. شکل گیری نزاریه و گسست اسماعیلیان ایران از فاطمیان. در زمان گسترش قیام اسماعیلیان ایران به رهبری صباح، خلیفهٔ فاطمی المستنصر بالله در ۴۸۷ ه .ق / ۱۰۹۴ م. در قاهره درگذشت و درگیری بر سر جانشینی وی، اسماعیلیه را به دو بخش نزاری و مستعلی تقسیم کرد. صباح سیاست مستقلی را پیش گرفت و رهبری اسماعیلیان را در سرزمین سلجوقی عهده دار شد. او در رابطه با جانشینی المستنصر بالله، از نزار حمایت کرد. نزار ولیعهد المستنصر بالله بود، اما وزیر قدرتمند فاطمی به نام افضل، پسر بدرالجمالی، ن
زار را از جانشینی محروم ساخت و خواهر افضل به عقد یکی از پسران جوان المستنصر بالله، که ابوالقاسم احمد ملقب به مستعلی نام داشت، درآمد. اکثر اسماعیلیان در یمن، مصر، گجرات و شام جانب مستعلی را گرفتند و او را به عنوان امام خود پذیرفتند، اما تمام اسماعیلیان در ماوراءالنهر، عراق، بدخشان از نزار حمایت کردند و او را به عنوان نوزدهمین امام خود و جانشین به حق پدرش پذیرفتند. نزار به همراه تعدادی از نظامیان ضد افضل و با حمایت قاضی اسماعیلی اسکندریه به آنجا پناه برد و امامت و حکومت او با لقب «المصطفی لدین الله» حامیانی پیدا کرد. وی سپس شورش کرد و سال بعد سرکوب شد. نزار در ۴۸۸ ه .ق / ۱۰۹۵ م. در زندان به همراه یکی از پسرانش و با دستور مستعلی به قتل رسید. تا حدود ۷۰ سال پس از مرگ نزار، نام او را روی سکه هایی که در الموت ضرب می شد، حک می کردند و به نسل او بدون آنکه نامی از آن ها برده شود، سلام و دعا می فرستادند. با آغاز حکومت مستعلی، حسن سریعاً رابطهٔ خود را با دولت فاطمی قطع ساخت و به این ترتیب مستعلی را، که بر تخت نشسته بود، تأیید نکرد. افضل نیز از سیاست سخت گیرانهٔ پدر خود استفاده کرد و راه او را ادامه داد. دولت مصر در طول
این دوران هیچ نوع حمایتی از اسماعیلیان ایران نکرد. آن ها نیز پس از آن هیچ پیوندی با فاطمیان نداشتند و بدون ترس از دخالت قاهره، سیاست های خود را ادامه دادند. لازم است ذکر شود که اسماعیلیان ایران در زمان وقوع این حوادث، تحرکی از خویش نشان ندادند و هیچ یک از نوادگان نزار، مدعیان قدرت، را در مصر به رسمیت نشناختند. این اختلاف یک توجیه آئینی داشت که اسماعیلیان به وسیلهٔ اسماعیل، پسر جعفر صادق، ششمین امام شیعه، با آن پیوند داشتند. به عبارتی جعفر صادقْ اسماعیل را به عنوان جانشین خود انتخاب کرده بود و تعیین فرزند بعدی او نمی توانست انتخاب اول را خنثی کند. افضل ادعا می کرد که المستنصر بالله در بستر مرگ مستعلی را جانشین خود ساخته است، اما اسماعیلیان، نزار را که جانشین نخستین بود، به امامت خود پذیرفتند. مسئلهٔ دیگر این بود که نزار جانشینی برای خود انتخاب نکرده بود و کسی نمی توانست ادعای امامت کند. پس صباح دعوت مستقل نزاریه را شکل داد، اما هیچگاه نام جانشین نزار را علنی نساخت و از آن پس اسماعیلیان ایران با نام نزاریه شناخته شدند. در این دوره آن ها امامی نداشتند و همانند دورهٔ پیش از برپایی خلافت فاطمی، دورهٔ ستر، غیبت اما
مشان را تجربه کردند. در این زمان مردم حسن صباح را، که مهم ترین داعی بود، به عنوان حجت امام پذیرفتند. حجت در سلسله مراتب روحانی به شخصیتی گفته می شد که بعد از امام قرار داشت، اما در این زمان کاربرد آن بسیار حساس تر شده بود زیرا صباح تا ظهور امام، رهبری اسماعیلیه را بر عهده داشت و در آن زمان به عنوان مؤمن شناخته شده بود. حسن ظهور قریب الوقوع امام را پیشگویی می کرد و خودش را حجت او می دانست. گسترش این باور باعث واکنش دستگاه اهل سنت و عباسیان شد و غزالی از طرف خلیفه مستظهر وظیفه پیدا کرد که رسالهٔ جامعی در رابطه با رد «باطنیه» بنویسد. او قبل از سال ۴۸۸ ه .ق / ۱۰۹۵ م. رساله ای به نام «فضائح الباطنیه» نوشت که بعداً به رسالهٔ المستظهری شهرت یافت و در آن عقیدهٔ تعلیم را رد کرد. از آن پس اسماعیلیهٔ ایران به تعلیمیه معروف شد و این امر نشان دهندهٔ ارزش بسیار عقیدهٔ تعلیم در نزد آن ها است. توسعهٔ حوزهٔ قدرت اسماعیلیهٔ الموت. تصرف گردکوه، لمسر، شاهدژ و قلعه های دیگر. از زمان مرگ ملکشاه تا هنگام جانشینی برکیارق اوضاع سلجوقیان نابسامان بود؛ پس از مرگ ملکشاه، خاندان و جانشینان او، به ویژه محمود و برکیارق و بعدها سنجر و محمد
وارد نزاع های خانوادگی شدند. محمود در برابر برادرش برکیارق قرار گرفت و تتش، عموی آن ها نیز در سوریه اعلام قدرت کرد. فوت محمود در ۴۸۷ ه .ق و کشته شدن تکش خوارزمشاه در ۴۸۸ ه . ق، راه سلطنت برکیارق را هموار کرد و خلیفهٔ عباسی، المستظهر سلطنت او را به رسمیت شناخت و تا زمان مرگ برکیارق اوضاع نسبتاً آرام بود. اسماعیلیان در بروز درگیری های میان سلجوقیان نقش داشتند، اما حسن صباح در چنین شرایطی ترجیح می داد مستقیماً درگیر نشود؛ چرا که امکان داشت سلجوقیان متحد و مشغول مبارزه با اسماعیلیان شوند. پس در چنین شرایطی بهترین تصمیم این بود، که اسماعیلیان اقتدار و نفوذ خود را در ایران افزایش دهند. اسماعیلیان در ایران با توجه به شرایط و ساختار حکومت سلجوقی، روش های مبارزه ای خاصی را به کار گرفتند. صباح به خوبی از ماهیت غیر متمرکز حکومت سلجوقیان آگاهی داشت و می دانست که پس از سلطان ملکشاه، سلطان قدرتمند دیگری نیست که نیاز به براندازی به وسیلهٔ سپاهی بزرگ را داشته باشد. قدرت نظامی و سیاسی حکومت سلجوقی بین امیرانی تقسیم شده بود که هر کدام، ناحیه ای را در اختیار داشتند؛ پس حسن از طریق قلعه های نفوذناپذیر توانست بر آن ها غلبه کند. ا
ین قلعه ها دستورهای خود را از الموت دریافت می کردند، اما آزادی عمل داشتند. اسماعیلیان به کمک رئیس مویدالدین مظفر اسماعیلی که به ظاهر از امیران باوفای سلجوقی بود، در ۴۹۲ ه .ق / ۱۰۹۹ م یکی از امیران سلجوقی را مجبور ساختند تا قلعهٔ گردکوه را از برکیارق بازستاند و مظفر را در آنجا بگمارد. (فرهاد دفتری) بیان می کند که امیرداد حبشی از نیت مظفر و اسماعیلی شدن او به دست عبدالملک بن عطاش خبر نداشت و پس از گرفتن قلعه، او را به رئیس مظفر واگذار کرد و بدین طریق قلعهٔ گردکوه به تصرف رئیس مظفر درآمد. او همانند صباح برج های دژ را مستحکم ساخت و آذوقهٔ فراوانی برای مقابله با محاصره های طولانی مدت گردآورد. در جنگی که در ۴۹۳ ه .ق / ۱۱۰۰ م در قهستان، بین حامیان رئیس مظفر و سلطان سنجر رخ داد، سلجوقیان موفق شدند راه را برای برکیارق هموار کنند؛ آن ها با پنج هزار نفر اسماعیلی جنگیدند و در پایان، نبرد به نفع برکیارق به پایان رسید و حامی رئیس کشته شد؛ سپس رئیس مظفر گنجینهٔ خاص خود را به گردکوه انتقال داد. اسماعیلیان قلعه های اطراف دامغان و ناحیهٔ شرقی کوه های البرز که قومس نام داشت و چند قلعه در منطقهٔ مرزی خوزستان و فارس در ناحیهٔ ارج
ان را به تصرف خود درآوردند. رهبر ارجان ابوحمزه بود که همانند صباح، برای تکمیل معلومات خود چند سالی را در مصر گذرانده بود. اسماعیلیان در رودبار نیز قلعه های مهمی را به تصرف خود درآوردند و البته در همان دوران ضعف سلجوقیان، صباح موفق شد ابو محمد زعفرانی را که در نزدیکی ری و دامنه های جنوبی البرز جلوه گری می کرد، شکست دهد. یکی از مهم ترین قلعه ها لمسر یا لنسر، در ناحیهٔ علیای شاهرود و در مغرب الموت بود. کیا بزرگ امید رودباری در ۴۸۹ یا ۴۹۵ ه .ق / ۱۰۹۶ م موفق به تسخیر قلعهٔ لمسر شد و تا زمانی که برای جانشینی به الموت احضار شد، حکمران آن بود. دفتری معتقد است، اسماعیلیان توجه خود را به نواحی نزدیک به مقر سلجوقیان در اصفهان متمرکز کرده بودند. رهبری این منطقه با پسر عبدالملک بن عطاش، احمد بود. قلعه شاهدژ یا دز از نظر سیاسی و نظامی اهمیت بسیاری داشت. احمد عطاش مدیر مدرسه ای در قلعه بود که موفق شد توجه آن ها را جلب کند و با تصرف قلعه در ۴۹۴ ه .ق / ۱۱۰۰ م، پیروزی بزرگی در حومهٔ اصفهان به دست آورد؛ به شکلی که سی هزار نفر را وارد این مذهب کرد. با گذشت مدت کوتاهی، اسماعیلیان موفق شدند مالیات های نواحی مختلف را جمع آوری کنند
و همین کار باعث شد ضربهٔ بزرگی به خزانهٔ سلجوقی وارد شود. اسماعیلیان در همان دوره، دومین قلعه یعنی خان لنجان را در نزدیکی اصفهان تصرف کردند. گفته اند پدر احمد تحت حمایت حسن صباح در همین زمان به الموت بازگشت و علت آن را شدت دشمنی مردم اصفهان با او دانسته اند، اما در صحت آن جای شک و تردید است. گزارش های سنیان به این نکته اشاره کرده است که احمد عطاش، جانشین پدر به عنوان داعی اصفهان و احتمالاً سرکردهٔ نهضت نزاریان شد. درگیری با برکیارق و سنجر. در دورهٔ سلطنت برکیارق، اسماعیلیهٔ ایران همچنان در حال پیشروی بود و تا نزدیکی اصفهان، پایتخت سلجوقیان نیز پیش رفته بودند و تلاش عبدالملک عطاش در اصفهان و اطراف آن برای دعوت به اسماعیلیه همچنان ادامه داشت و بدین شکل دروازه های پایتخت سلجوقی در معرض خطر قرار گرفته بود. در چنین اوضاعی، سلجوقیان با یکدیگر متحد شدند تا علیه اسماعیلیان وارد عمل شوند. در این زمان رابطهٔ امرای برکیارق با اسماعیلیان جالب نبود و از طرفی نیروهای مخالف برکیارق، همهٔ افراد او را به اسماعیلی بودن متهم کرده بودند. از نظر جغرافیایی، اسماعیلیان میان قلمرو سنجر در شرق و قلمرو برکیارق و جانشین وی، محمد تپر، د
ر غرب قرار داشتند. در ۴۹۴ ه .ق / ۱۱۰۱ م که برکیارق در غرب و سنجر در خراسان دچار واهمه شده بودند، توافق کردند هر یک به نحوی به مبارزه با اسماعیلیان بپردازند؛ آن ها دانستند اسماعیلیان تهدید بزرگی برای امپراطوری سلجوقی به شمار می آیند و علیه آن ها وارد عمل شدند. برکیارق افراد بسیاری را در اصفهان و بغداد و شهرهای دیگر به جرم گرایش به اسماعیلیه کشت و همین امر باعث واهمهٔ سرهنگان سپاه شد و تعدادی از آن ها گریختند. سنجر نیز از طریق تعدادی از دوستان اسماعیلی خود که با افراد اسماعیلی آشنایی داشتند، نفوذیان این مذهب را به قتل رساند و قشونی علیه آن ها به قهستان فرستاد که ویرانی های بسیاری را به جای گذاشت. او سه سال بعد لشکر دیگری را ارسال کرد و تا حدی که می توانست آن جا را ویران کرد؛ این لشکرکشی عنوان «جهاد» به خود گرفت و داوطلبان سنی مذهب را به سمت خود کشاند؛ آن ها پس از اتمام جنگ اسرای اسماعیلی را به عنوان «مرتد» به بردگی گرفتند. به گفتهٔ (لوئیس) یک سال بعد اسماعیلیان ترشیز در قهستان بر سر یکی از کاروان های سنیان قرار گرفتند که از غرب به سمت ری می رفت و کاروان را غارت کردند؛ اسماعیلیان همچنین در رودبار نیز موقعیت خود