Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در نرم افزار مالکیتی، یک توافقنامه مجوز کاربر نهایی یا قرارداد مجوز نرم افزار، قراردادی است مابین کاربر نرم افزار و ارائه کنندهٔ آن، که حق استفاده از نرم افزار را به کاربر می دهد. این مجوز ممکن است علاوه بر حقوق طبیعی کاربر از جمله دکترین نخستین فروش و حقوق قانونی مربوط به آزادی در استفاده، بایگانی، فروش مجدد و پشتیبان گیری، راه های مجاز استفاده از آن نسخه از نرم افزار را هم تعریف کند. بسیاری از تولیدکنندگان نرم افزار، توافق نامه مجوز کاربر نهایی را تنها به صورت دیجیتال تهیه می کنند و از طریق گذاشتن پیوندی به آن، قبل از نصب نرم افزار از کاربر می خواهند که آن را «قبول کند». از آنجایی که کاربر معمولاً تا پیش از سفارش و خرید نرم افزار، این قرارداد را نمی بیند، این اسناد ممکن است یک نوع «قرارداد الحاقی» به حساب آیند.
اقلیت حاکم به گروهی گفته می شود که با وجود اینکه نمایندهٔ درصد کوچکی از جمعیت جامعه هستند، قدرت اقتصادی، سیاسی، یا فرهنگی آن جامعه را در دست دارند. این عبارت بیشتر برای اشاره به گروه های قومیتی استفاده می شود که در چارچوب نژاد، دین، تابعیت، قبیله، و فرهنگ تعریف می شوند. برای مثال آفریقای جنوبی در دوران رژیم آپارتاید تحت حکومت اقلیت آفریکانرهای سفید قرار داشت. از اقلیت های حاکم معاصر دیگر می توان از سیاهپوستان آمریکایی در لیبریا، اعراب سنی در عراق بعثی، علویان در سوریهٔ تحت حکومت خانواده اسد، و توتسی ها در رواندا نام برد.
ریزشهاب سنگ (انگلیسی: Micrometeorite) یک ذره فرازمینی است در اندازه های ۵۰ میکرومتر تا ۲ میلیمتر که معمولاً روی سطح زمین پیدا می شود و اساساً ریزشهابواره هایی هستند که با گذر از جو زمین از بین نرفته و به سطح زمین می رسند. ریز شهابسنگها از شهاب سنگ ها کوچکتر، فراوانتر، دارای ترکیبات متنوعتر و یک زیرمجموعه از غبار کیهانی هستند که همچنین شامل ذرات غبار بین سیاره ای هم هستند. ریزشهاب سنگ ها با سرعت بالا (حداقل ۱۱ کیلومتر بر ثانیه) وارد جو زمین می شوند و از طریق اصطکاک و فشرده سازی اتمسفر گرم می شوند. هر ذره ریزشهاب سنگ بین ۹-۱۰ و ۴–۱۰ گرم وزن دارند. فرد لارنس ویپل برای اولین بار مفهوم «ریز شهابسنگ» را برای توصیف اشیایی در اندازه گرد و غبار که به زمین می رسند به کار برد. گاهی اوقات شهابسنگها و ریزشهاب سنگ ها به جو زمین وارد می شوند و به عنوان شهابواره یا «تیر شهاب» قابل مشاهده هستند. معرفی. بافت ریزشهاب سنگ ها به این دلیل که ترکیب اصلی ساختاری و معدنی خود را با درجه حرارتی که در هنگام ورود به جو زمین بدست می آورند و سرعتی که دارند، منحصربفرد است. در مجموعه آنها از ذراتی که ذوب نشده و بافت کانی شناختی خود را حفظ کر
ده اند تا ذراتی که بخش اعظم جرم خود را از طریق تبخیر دست داده اند یافت می شود. دسته بندی ریزشهاب سنگ ها بر اساس ترکیب و درجه دمایی که دیده اند می باشد.ریشه های فرا زمینی ریزشهاب سنگ ها توسط بررسی های زیر مشخص شده است: محلهای جمع آوری. ریزشهاب سنگ ها از رسوبات دریاهای عمیق، سنگ های رسوبی و رسوبات قطبی جمع آوری می شوند و در حال حاضر مهمترین منبع جمع آوری آنها برف و یخ قطبی است. رسوبات اقیانوسی. در سالهای ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۶ با عملیات HMS چلنجر برای اولین بار از رسوبات دریای عمیق مقداری ریزشهاب سنگ ذوب شده جمع آوری شد. در سال ۱۸۹۱، موری و رنارد «دو گروه از ریزشهاب سنگ ها را پیدا کردند: اول، گویچه مغناطیسی سیاه و سفید، با یا بدون هسته فلزی؛ دوم، گویچه رنگ قهوه ای شبیه به کندرول، با ساختار بلوری». در سال ۱۸۸۳، آنها ابراز کردند که این گویچه ها فرازمینی هستند، زیرا به دور از منابع زمین یافت نشدند و شباهت مغناطیسی و هسته های فلزی آهن-نیکل (Fe-Ni) آنها شبیه آهن فلزی یافت شده در سنگ های آتشفشانی نبود. گویچه ها بیشتر در رسوباتی که به آهستگی و در مدت طولانی ایجاد می شوند تجمع یافته بودند، به خصوص رسوبات خاک رس. علاوه بر کره های
ی با هسته فلزی Fe-Ni، برخی از گویچه های بزرگتر از ۳۰۰ میکرومتر حاوی یک هسته از عناصر از گروه پلاتین بودند.
عهد تمیمی (، زاده )؛ دختر کنشگر فلسطینی است به دلیل مبارزه با اشغالگر کرانه باختری رود اردن شهرت یافت. تصاویر مقابله او با نیروهای اسراییلی از ایام کودکی در رسانه های جهان بازتاب یافت. مقاومت او در برابر نظامیان اسراییلی وی را به قهرمان ملی فلسطینیان تبدیل کرد. وی چندین بار بازداشت شد. بازداشت وی انتقادات را به جهت نقض حقوق کودکان متوجه اسراییل کرد. تظاهراتی در اروپا برای آزادی وی از زندانهای اسراییل ترتیب داده شد. نمایندگی اروپا در رام الله و بیت المقدس نیز در بیانیه ای خواستار آزادی او و دیگر کودک دستگیرشده فلسطینی شد.وی بابت تهاجم به یک سرباز اسرائیلی به زندان افتاد. وی به آن سرباز سیلی و لگد زده بود.
سارو قهرمانی (زادهٔ ۹ خرداد ۱۳۷۲ – درگذشتهٔ ۲۲ دی ۱۳۹۶) شهروند کرد ایرانی بود که پس از شرکت در تظاهرات اعتراضی علیه حکومت ایران در روز ۱۳ دی ۱۳۹۶ در شهر سنندج توسط مأموران امنیتی ربوده شد و بنا به گفته خانواده وی، روز ۲۲ دی خبر درگذشت وی پس از گذشت ۱۱ روز از بازداشت وی توسط اداره اطلاعات سنندج به خانواده داده شد و روز ۲۳ دی ماه پیکر او فقط با حضور پدر و مادر وی به خاک سپرده شد. گفته می شود سارو قهرمانی در ۱۸ سالگی به عنوان زندانی سیاسی برای یک سال و نیم، زندانی بوده است. برخی رسانه های حکومت ایران اعلام کردند که وی از اعضای سازمان کومله بوده است اما عبدالله مهتدی دبیرکل کومله ایران و رضا کعبی جانشین دبیرکل حزب کومله زحمتکشان کردستان وابستگی وی را تایید کردند. اظهارات خانواده و دوستان. خانواده. خانواده سارو قهرمانی گفتند که وی پس از شرکت در اعتراضات خیابانی سنندج ناپدید شده بود و بعد از ۱۱ روز دو نفر از نیروهای امنیتی به درب منزل پدرش مراجعه و خبر مرگ سارو را به خانواده اطلاع می دهند و به آنها اعلام می کنند بدون سر وصدا آماده باشند فردا صبح آنها را می برند به پزشکی قانونی برای تأیید هوئیت و از همان جا به بهشت
محمدی انتقال می دهند و در حضور پدر و مادر سارو را دفن می کنند خود نیروهای امنیتی. یکی از نزدیکان سارو قهرمانی روز شنبه ۲۳ دی به نقل از مادر سارو قهرمانی تأکید کرد که بر روی جنازه پسرش آثار ضرب و شتم وجود داشته است. مأموران امنیتی ایران خانواده قهرمانی را تهدید کرده اند که حق مصاحبه با رسانه ها را ندارند. مادر سارو قهرمانی، پس از کشته شدن فرزندش با ساختن اکانتی در اینستاگرام به عنوان «سارو عشق مادر» شروع به انتشار عکس های او از دوران مختلف زندگی اش کرده است. سرهنگ محمد رضا آرین می گویند سارو تنها یک صدا دارد انهم مادرش شیرین خواهر فرهاد است محمدرضا آرین، سرهنگ سابق نیروی انتظامی و شوهرخاله سارو قهرمانی در گفتگو با کیهان لندن، ابراز می دارد که «فرماندار سنندج صحبت از تهدید فرد یا افرادی با اسلحه، توسط سارو در ۴ دی می کند. این درحالیست که سارو تا غروب ۱۳ دی بدون مشکل و مخفی کاری در شهر و در بین خانواده حضور داشته است و اگر کسی شکایتی علیه او مطرح کرده بود، بدون شک در روزهای بعد مأمورین انتظامی برای جلب او یا حداقل احضارش می بایستی به محل زندگی سارو مراجعه می کردند.» فرماندار سنندج بعداً اظهار داشت که سارو در یک
درگیری مسلحانه در نزدیکی ترمینال کشته شده است که این سرهنگ بازنشسته نیروی انتظامی از اینکه چنین درگیری مسلحانه ای درون شهر اتفاق افتاده باشد و کسی از شهروندان از آن مطلع نشده باشد ابراز تحیر می کند. محمدرضا آرین همچنین با اشاره به جوان دیگری به نام کیانوش زند که وی نیز همانند سارو قهرمانی در طی اعتراضات کشته شده است، از وجود آثار فراوان شکنجه و کبودی های متعدد بر بدن سارو بدون وجود هیچگونه علامت گلوله بر بدن وی ناشی از درگیری مسلحانه و تیراندازی خبر می دهد و می پرسد «اگر سارو در غروب ۱۳ دی در درگیری مسلحانه کشته شده است، چرا ۱۱ روز بعد به خانواده اش اطلاع داده اند؟ آیا در این یازده روز می خواستند از یک جنازه بازجویی کنند؟!» سرهنگ آرین، همچنین خبر از دو مرتبه احضار محمد قهرمانی، پدر سارو قهرمانی به اداره اطلاعات سنندج می دهد و در ادامه می افزاید وی را با متنی از پیش تعیین شده مجبور به اعترافات تلویزیونی کردند. وی هم زمان از حضور سنگین نیروهای لباس شخصی و اطلاعاتی در منزل محمد قهرمانی خبر می دهد. روز ۲۴ دی ماه نیز یکی دیگر از نزدیکان خانواده سارو قهرمانی در این باره گفت: «بعد از این که خبر کشته شدن سارو توسط نی
روهای امنیتی منتشر شد، مأموران وزارت اطلاعات آمدند و پدر سارو را با خودشان بردند و چند ساعت بعد آن ویدئو در صدا و سیما آنهم به زبان کردی منتشر شد و از پدر یر علیه پسر اعتراف اجباری گرفتند، من نمی دانم آنجا چه گفتند یا چه تهدیدی کردند اما آن ویدئو اعتراف اجباری یک پدر علیه پسرش است.» دوستان. همچنین در روز ۲۴ دی ۱۳۹۶ که خبر کشته شدن سارو برای اولین بار منتشر شد، بهاره رهنما بازیگر سینما و تلویزیون با انتشار عکسی مشترک با سارو قهرمانی، ضمن همدردی با خانواده وی اظهار داشت که سارو به عنوان پیک تا سال گذشته در رستوران وی مشغول به کار بوده است. کمی پس از توییت های این بازیگر در تسلیت کشته شدن سارو قهرمانی، وی اقدام به انتشار توییت هایی مبنی بر تهدید شدن توسط فرمانداری سنندج کرد. خاکسپاری. بنا به اعلام کمیته پیگیری بازداشت های دی ماه ۱۳۹۶ پیکر سارو قهرمانی برای خاکسپاری توسط مأموران امنیتی به خانواده او تحویل داده نشد و فقط پدر و مادر او اجازه یافتند که همراه با آمبولانس حامل پیکرش به بهشت محمدیه سنندج برای خاکسپاری بروند و دیگر اعضای خانواده وی اجازه حضور نیافتند. کشته شدگان. در اعتراضات گسترده ایران در دی ماه ۱۳۹۶
شعارهای تندی علیه رهبران و سیاست های داخلی و منطقه ای حکومت ایران سر داده شد، و بر اساس گزارشها بیش از ۳۷۰۰ نفر بازداشت شده و کشته شدن دست کم ۲۲ تا ۲۵ نفر نیز تأیید شده است؛ ولی تاکنون هویت کشته شدگان اعلام نشده است. مقام های رسمی ایران مرگ «سینا قنبری» ۲۲ ساله را در بازداشتگاه قرنطینه اوین تأیید کردند. همچنین به دنبال رسانه ای شدن مرگ «وحید حیدری» در بازداشتگاهی در شهر اراک این خبر نیز تأیید شد در حالی که علت مرگ هر دو از طرف حکومت ایران خودکشی اعلام گردید اما این موضوع اعتراض خانواده های آنان را برای روشن شدن دلایل مرگ به دنبال داشته است. «محسن عادلی» نیز یکی دیگر از جانباختگان ناآرامی های دی ۱۳۹۶ در دزفول است که گفته می شود در بازداشتگاه جان خود را از دست داده است. اما مسئولان حکومتی علت مرگ وی را تیرخوردن در اعتراض های خیابانی اعلام کردند که پس از اعزام به بیمارستان جان باخته است.
اثر بازولد یکی از گونه های خطای دید است. اسم این خطای دید از نام کاشف آن یعنی ویلیام ون بازولد (۱۸۳۸-۱۹۰۷ میلادی) گرفته شده است. او کشف کرد که رنگ ممکن است در مجاورت رنگ های دیگر به گونه دیگری به نظر آیند. این اتفاق زمانی رخ می دهد که مناطق رنگی کوچک در کنار هم قرار می گیرند. به صورت دقیق تر این اتفاق را اثر ادغام ون بازولد میگویند.
اقتصاد دسترسی (به انگلیسی Access economy) بخشی از اقتصاد است که در مدل کسب و کار آن دسترسی به عرضه و تقاضای خدمات و کالاها تسهیل می شود و خود امر تسهیل دسترسی از طریق ابزارهای رایانه ای به یک کسب و کار مجزا تبدیل می شود. در این مدل های کسب و کار کالاها و خدمات به جای مالکیت؛ بر اساس «دسترسی» معامله می شوند: اقتصاد دسترسی به اجاره چیزها به طور موقت به جای فروش دائمی آنها اشاره دارد. این اصطلاح به عنوان اصلاحیه ای بر اصطلاح «اقتصاد تسهیمی» مطرح شد، چرا که بازیکنان بزرگ اقتصاد تسهیمی مانند: ایربی ان بی (Airbnb)، زیپکار و اوبر، شرکت های تجاری هستند که کسب و کارشان هیچگونه به اشتراک گذاری و تسهیم را در بر نمی گیرد. این مدل برای اتصال عرضه کنندگان مایل به اجاره دارایی (به عنوان مثال آپارتمان برای اجاره یا خودرو خدمات حمل و نقل) با مصرف کنندگان اغلب از بستر فناوری مبتنی بر تلفن همراه استفاده می کند؛ این می تواند به کاهش نیاز به واسطه ها (به عنوان مثال سازمان های کسب و کار مانند شرکت های تاکسی) بین تأمین کننده و مصرف کننده منجر شود. همچنین این بسترها می تواند برای اتصال کارفرمایان و کارگران در فرصت های شغلی کوتاه مدت
استفاده شود و جایگزین بنگاه های سنتی خدمات استخدامی و روابط کارفرما-کارمند شوند. اقتصاد دسترسی در سال ۲۰۱۵ جنبشی حدوداً ۲۶ میلیارد دلار بوده است. تعداد افراد درگیر در اقتصاد دسترسی به راحتی قابل سنجش نیست. «اقتصاد دسترسی» یا اقتصاد بنا به تقاضا (on demand economy) برخی چالش های تنظیم مقرراتی و سیاسی ایجاد می کند، مانند: تعریف ماهیت رابطه شغلی، طراحی مقرراتی برای حفاظت از طرفین معاملات، از دست رفتن مالیات و دسترسی به شرکت های بزرگ که از تغییر شرکت های کوچک محلی به سمت شرکت های بزرگ فناورانه از راه دور ختم می شوند و دور زدن مقررات محلی (مانند الزام رانندگان تاکسی به ارائه صندلی چرخدار).
نیترید آلومینیوم تیتانیوم(TiAlN) یا نیترید تیتانیوم آلومینیوم (AlTiN)؛ محتوی آلومینیوم بالاتر از 50 درصد) برای گروهی از پوششهای سخت پایدار فلزی متشکل از عناصر فلزی آلومینیوم و تیتانیوم و نیتروژن است. چهار ترکیب مهم (محتوی صد در صد فلز) در مقیاس صنعتی با استفاده از روش های رسوب دهی بخار فضایی ذخیره می شوند : دلایل اساسی این که چرا پوشش های TiAlN نسبت به پوشش های تیتانیوم نیترید (TiN) کاربرد بیشتری دارند عبارت است از: پدیده پیرسختی نشان داده شده است که عدم سازگاری در ساختار الکترونیکی مکانیکی کوانتومی منجربه ایجاد TiN و AlN شده است. پوشش ها عمدتاً توسط رسوب قوس کاتدی و یا اسپکترومغناطیسی مگنترون رسوب گذاری می شوند . با وجودی که بیشتر پوشش های TiAlN و AlTiN به طور صنعتی به هدف آلیاژسازی با درصد مشخصی از آلومینیوم و تیتانیوم درهم آمیخته شده اند، ساخت پوشش TiAlN با استفاده از Al ,Tiخالص با روش رسوب قوس کاتدی انجام می پذیرد. پوشش های TiAlN و AlTiN از Al خالص و Tiخالص توسط رسوب قوس کاتدیک توسط NanoShield PVD تایلند از سال 1999 به طور صنعتی تولید شده است. با استفاده از تکنولوژی با اهداف جداگانه، امکان انعطاف پذیری بی
شتر در مورد ساختار و ترکیب پوشش وجود دارد. خواص Al66Ti34N عبارتند از: یک نوع پوشش تجاری که برای بهبود مقاومت سایش ابزارهای کاربید تنگستن استفاده می شود AlTiN-Saturn است که از فاز پایدار فلزی سولفور ایجاد گردیده است. پوشش ها گاهی اوقات با حداقل یکی از عناصر کربن، سیلیکون، بور و اکسیژن به دست می آیند تا خواص مطلوب برای کاربردهای خاص را بهبود بخشند. این پوشش ها همچنین برای ایجاد سیستم های چند لایه استفاده می شوند. به عنوان مثال، آنها را می توان در ترکیب با TiSiXN مورد استفاده قرار داد ( مانند بهره گیری از آنهایی که در خانواده پوشش Mpower از فاز پایدار فلزی سولفور قرار دارند). از انواع پوشش های ذکر شده در متن فوق برای محافظت از ابزارها از جمله ابزارهای ویژه در کاربردهای پزشکی استفاده می شود. آنها همچنین به عنوان پوشش تزئینی استفاده می شود. یکی از مشتقات فناوری پوشش TiAlN نانوکامپوزیت های TiAlSiNهستند (نیترید سیلیکون آلومینیوم تیتانیوم)، که توسط SHM در جمهوری چک توسعه داده شده و در حال حاضر توسط Platit از سوئیس به بازار عرضه می گردد. پوشش TiAlSiN نانوکامپوزیتی دارای سختی فوق العاده و کارایی بالا تا درجه حرارت های
بالا است.
حسین حسینی (زاده ۹ شهریور ۱۳۶۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سایپا تهران، باشگاه فوتبال پیکان تهران، باشگاه فوتسال مس سونگون ورزقان و باشگاه فوتبال خیبر خرم آباد اشاره کرد.
اعدام با توپ روش اعدامی بود که در آن محکوم را به دهانهٔ توپ می بستند و با شلیک توپ اعدامش می کردند. جرج کارتر استنت در توصیف آن می نویسد: سابقهٔ اعدام با توپ به قرن شانزدهم میلادی می رسد و تا اوایل قرن بیستم از آن استفاده می شد. امپراتوری پرتغال از سال ۱۵۰۹ و در طول قرن های شانزدهم و هفدهم در سراسر سرزمین هایش، از سری لانکا تا موزامبیک و برزیل، و امپراتوری گورکانیان هند در طی قرن های هفدهم و هجدهم، به ویژه علیه شورشیان، از این روش بهره می بردند. بااین حال از نظر تاریخی روش اعدام با توپ بیشتر با دولت استعماری راج بریتانیا شناخته می شود. حاکمان بریتانیایی، با استفاده از شیوه هایی که پیشتر از سوی حاکمان گورکانی اعمال می شد، اعدام با توپ را از نیمهٔ دوم قرن هجدهم در هند به کار گرفتند و به ویژه پس از شورش های سال ۱۸۵۷، برای مجازات شورشیان و نیز سربازان فراری بومی آنان را به دهانهٔ توپ می بستند. نابودکردن بدن و پراکندن اندام ها در گستره ای وسیع نیز کارکرد آیینیِ ویژه ای در شبه قاره هند داشت، چرا که عملاً از اجرای مناسک گذار ترحیم در دین هندو (انتیشتی) و اسلام (غسل میت و خاک سپاری) جلوگیری می کرد، و کیفر محکوم پس از
مرگ نیز ادامه می یافت. استعمارگران خارجی به خوبی بر این امر واقف بودند. آخرین مورد گزارش شدهٔ اعدام با توپ مربوط به افغانستان در سال ۱۹۳۰ است که در آن نیروهای محمد نادر شاه ۱۱ تاجیک از نزدیکان حبیب الله کلکانی را در شمال کابل با توپ اعدام کردند. تشریفات. عمده ترین روش اعدام با توپ بستن محکوم در برابر لولهٔ سلاح و سپس شلیک توپ بوده است. مواردی از پر کردن سلاح با گلولهٔ توپ واقعی هم گزارش شده، اما در بیشتر موارد از فشنگ مشقی یا گلولهٔ خوشه ای استفاده می کرده اند. جیمز اتکینسون در توصیف اعدام سه راهزن به دستور شاه شجاع درانی پادشاه افغانستان در سال ۱۸۳۹ می نویسد: بستن محکوم به جلوی توپ پیش از شلیک روش معمول در این گونه اعدام ها بوده است؛ باوجوداین در ۱۵۹۶ در قسطنطنیه موردی گزارش شده است که در آن ینی چری تبهکاری را در کیسه ای بستند، کیسه را داخل لولهٔ توپ تپاندند، و شلیکش کردند. گزارش هایی نیز در مورد بستن محکومین به پرتابهٔ توپ و شلیک کردنشان در هوا وجود دارد. در یکی ازین موارد یک محکوم برهمین را، که به سلطان میسور حیدر علی گفته بود پس از مرگ می خواهد به ویکونتا (بهشت ویشنو) برود، به دستور او به تعدادی صاروخ بس
تند و به هوا شلیک کردند. ایرادهای روش. اعدام با توپ گاه منجر به پیامدهای غیرمترقبه ای می شد. یکی از این موارد اعدام دسته جمعی شورشیان در فیروزپور هند در سال ۱۸۵۷ بود که در آن نادانسته توپ ها به جای فشنگ مشقی با گلولهٔ خوشه ای پر شده بودند. تعدادی از تماشاچیانی که روبه روی توپ ایستاده بودند مجروح شدند که در برخی موارد این جراحت ها منجر به قطع عضو شد. برخی از سربازانی که به اندازهٔ کافی از توپ ها فاصله نگرفته بودند نیز مورد اصابت اندام ها و استخوان های معدومین قرار گرفتند و مجروح شدند. در موردی دیگر سرباز محکومی همزمان با شلیک توپ خود را به زمین انداخت و باعث ایجاد صحنهٔ زیر به نقل از بمبئی گازت شد: گزارش هایی نیز هستند که پرواز هراسناک پرندگان شکاری بر فراز میدان اعدام و شیرجه شان برای قاپیدن اندام های معدومین در هوا یا خیز سگان برای بلعیدن جوارح باقی مانده در صحنه را به تصویر می کشند. امپراتوری گورکانیان هند. اعدام با توپ تاریخی دراز در شبه قاره هند دارد و برخی مورخان آن را «مجازات قدیمی گورکانیان» خوانده اند. گفته می شود در ۶ مارس ۱۵۲۶، اندک زمانی پیش از تأسیس این امپراتوری به دست بابر، پسر او نصیرالدین همای
ون ۱۰۰ زندانی افغان را با توپ اعدام نمود. بنا به گزارشی دیگر ششمین امپراتور گورکانی، اورنگ زیب، دستور داد یکی از رهبران شورشیان زطی در شمال هند را با بستن به دهانهٔ توپ اعدام کنند. پس از دستگیری و اعدام شورشی سیک بنده سینگ بهادر نیز پسر او را به دستور امپراتور گورکانی فرخ سیر با توپ اعدام کردند. البته اعدام با توپ در امپراتوری گورکانی محدود به شورشیان و معارضان نظامی نبود. برای مثال در حکایتی نقل شده از دوران حکومت جهانگیر شاه، او شش مُلا را به دلیل عقد کردن دختر هندوی ربوده شده ای برای صاحب منصبی مسلمان با توپ اعدام می کند. در گزارشی دیگر از سال ۱۷۱۴ ارتش امپراتوری در راه مقابله با شورشیان با مزاحمت شدید دزدان مواجه بود. پس از اعدام دو دزد از قبیله مینا با توپ، حدت عمل دیگر دزدان را ترساند و آن ها دیگر مزاحمتی برای ارتش ایجاد نکردند. در محاصرهٔ نظامی سال ۱۷۱۹ نیز مشکل سربازان فراری ارتش گورکانیان با به توپ بستن چهار سرباز فراری در حضور دیگر سربازان حل شد. امپراتوری پرتغال. گزارش هایی مبنی بر اعدام با توپ در امپراتوری پرتغال وجود دارد. گفته می شود کاوشگر پرتغالی فرانسیسکو دی آلمیدا در سال ۱۵۰۹ تعدادی زندانی ر
ا در سری لانکا به نشانهٔ پایان درگیری ها در دابول با توپ اعدام کرد. در جریان محاصرهٔ کلمبو توسط نیروهای هلندی در سال ۱۶۵۶ نیز ژنرال پرتغالی دستور داد مادر قحطی زده ای را که از حدت گرسنگی نوزادش را کشته و خورده بود به توپ ببندند، ولی در نهایت با پادرمیانی روحانیان و ریش سفیدان شهر عفو شد. کاوشگر پرتغالی فرانسیسکو بارتو بین سال های ۱۵۶۹ و ۱۵۷۳ در تلاش بود که معادن طلای موتاپا در جنوب آفریقا را که در کنترل مسلمانان بودند فتح نماید. مأموریت بارتو به علت مرگ او در موزامبیک امروزی ناتمام ماند، ولی او هر مسلمانی را که در راه اسیر کرده بود «مثله کرد، به دار آویخت، سر برید، یا به توپ بست.» همچنین گفته می شود در میانهٔ قرن هجدهم در شهر تته در شمال غربی موزامبیک پرتغال مجازات برده های نافرمان اعدام با توپ بوده است، و گزارشی هم مبنی بر به توپ بستن یکی از شیوخ محلی منطقهٔ کانال موزامبیک به دستور فرماندار پرتغالی آن منطقه وجود دارد. در سال ۱۶۱۸ نیز پرتغالی ها یکی از رهبران شورشیان بومی های برزیل به نام آمارو را با توپ اعدام کردند. راج بریتانیا. پیش از ۱۸۵۷. حکومت استعماری راج بریتانیا سابقه ای طولانی در اعدام سیپوی ها (یا
سپاهی، سربازان وظیفه بومی) نافرمان یا فراری با توپ داشت. به نوشتهٔ یک مورخ، سنت به توپ بستن در راج بریتانیا از سال ۱۷۶۰ آغاز شد. تا پیش از آن روش معمول اعدام در ملأ عام «شلاق زدن تا مرگ» بود. در آن سال حکومت راج «مجازات قدیمی گورکانیان» یعنی اعدام با توپ را جایگزین شلاق زدن تا مرگ کرد، چرا که به نسبت آن عبرت آموزتر، عمومی تر، و انسانی تر بود. در ۱۷۶۱ در لکهیپور دستوری صادر شد مبنی بر اینکه «رهبر دزدان را به دهانهٔ توپ ببندند تا عبرتی برای دیگران باشد.» بااین همه در مورد دادگاه های نظامی به نظر می رسد تا زمان شورش های ۱۸۵۷ این تصمیم ها را خود بومیان گرفته باشند، چرا که قاضیان از بین درجه داران بومی انتخاب می شدند و حاکمان بریتانیایی صرفاً نقش نظارتی و مشورتی داشتند. در مارس ۱۷۶۴، یک صوبه دار (درجه دار بومی) را که به تشویق زیردستانش برای فرار و پیوستن به دشمن متهمش کرده بودند در حضور زیردستانش به دهانهٔ توپ بستند. در سپتامبر همان سال هکتور مونرو ۲۴ یا ۲۵ نفر از «سرکرده» های یک گردان را که به دلیل «کمبود آذوقه»، «پرداخت نشدن پاداش ها»، بدی آب وهوا، و بیماری نافرمانی کرده بودند با توپ اعدام کرد. یکی از ناظران در
مورد این اقدام مونرو نوشت «پس از آن رغبتی به نافرمانی مشاهده نشد» و گردان مزبور در پیروزی کمپانی هند شرقی در نبرد بکسر مشارکت داشت. در ۱۷۷۵ یک فرمانده هندی به نام مکتوم صاحب فرمان مزدوران کمپانی هند شرقی بریتانیا را برای نقل مکان به بمبئی نادیده گرفت، و سربازان تحت کنترلش نیز به پیروی از او در جای خود باقی ماندند. پس از زدوخوردی خشن، مزدوران مکتوم صاحب را به دهانهٔ توپ بستند و افراد او که روحیه خود را باخته بودند به سوی بمبئی روانه شدند. در ۱۷۸۲ دو سرباز نافرمان در باردامن و چهار نفر در باراکپور به اعدام با توپ محکوم شدند. در زمان سومین جنگ انگلیس و میسور (۱۷۸۹ تا ۱۷۹۲) شش هنگ پیاده نظام به دلیل پرداخت نشدن مزدشان شورش کردند و فرمانده هایشان را گروگان گرفتند. بریتانیایی ها پس از برقراری نظم دو نفر از شورشیان پرسروصداتر را به توپ بستند. بااین همه اعدام با توپ تنها مختص به سربازان شورشی نبود و گاه سربازان فراری نیز به توپ بسته می شدند. در سال ۱۷۹۸ و پس از شورش در گردان یکم توپخانهٔ چنای یک سرباز بریتانیایی به نام فارستر به اعدام با توپ محکوم شد. به نظر می رسد این مورد یک استثنا بوده باشد و به نوشتهٔ یک مورخ فار
ستر تنها مورد ثبت شده ای است که در آن حاکمان بریتانیایی یک اروپایی را به توپ بسته باشند. در سال ۱۸۰۴ سربازان تحت فرمان کلنل برن از حرکت سر باز زدند ولی پس از به توپ بسته شدن دو نفرشان به سوی شهر پلول به راه افتادند. پس از شورش ولور در سال ۱۸۰۶، که در آن سیپوی های شورشی نزدیک ۲۰۰ سرباز و درجه دار بریتانیایی را کشتند، ۱۰۰ نفر از شورشیان به اعدام محکوم شدند که اعدام شش نفرشان به وسیلهٔ توپ انجام گرفت. در سال ۱۸۱۲ در تراونکور پس از کشف توطئه ای برای کشتار درجه داران اروپایی، دو نفر از توطئه گران به توپ بسته شدند. در ۷ فوریهٔ ۱۸۱۹ بریتانیایی ها شش سرباز فراری را که تلاش داشتند به نیروهای راجهٔ معزول پادشاهی ناگپور بپیوندند دستگیر و با توپ اعدام کردند. همچنین در سال ۱۸۳۲ در بنگلور، چهار نفر به اتهام توطئه برای کشتار تمام اروپایی های ساکن شهر به توپ بسته شدند و دو نفر دیگر تیرباران گشتند. البته گاه محکوم به اعدام با توپ مشمول عفو یا تخفیف مجازات می شد. در سال ۱۷۸۴، پس از سرکوب شورشی که به علت کم بودن دستمزدها رخ داده بود، سپهبد لینگ دستور داد دوازده نفر از سران شورشیان با توپ اعدام شوند. پس از اعدام یازده نفر از محک
ومان و بسته شدن نفر دوازدهم به توپ، فتیلهٔ توپ سوخت و توپ شلیک نکرد. پس از تکرار سه بارهٔ این اتفاق، محکوم از سپهبد لینگ پرسید که «آیا سرنوشت او این گونه مردن است؟» و لینگ او را عفو کرد. در مدناپور در سال ۱۷۹۵ پنج سیپوی به اعدام با توپ و سه نفر هم به اعدام با طناب دار محکوم شده بودند. بااین حال پروندهٔ ایشان مورد بازبینی قرار گرفت و قرار شد حکمشان به اخراج از خدمت تخفیف یابد. چند روز پس از شورش ۱۸۲۴ باراکپور، که به واسطهٔ نارضایتی سیپوی ها از فرستاده شدن به خط مقدم اولین جنگ انگلیس و برمه روی داد، یکی از سران شورشیان به نام بنده تیواری' که در لباس یک فقیر پنهان شده بود دستگیر و به اعدام با توپ محکوم شد، ولی در عوض او را با زنجیر از یک چوبهٔ دار آویزان کردند و برای چند ماه بدنش همان جا آویزان ماند. در سال ۱۸۳۶ نیز سیپویی به نام رانگیش که از میدان نبرد گریخته و فرماندهان اروپاییش را تنها گذاشته بود به اعدام با توپ محکوم شد، ولی حکمش پس از بازنگری به تبعید ابد تخفیف یافت. شورش بزرگ. روش اعدام با توپ بیش از هر چیز دیگر با سرکوب شورش های ۱۸۵۷ در هند شناخته می شود. بخشی از روزنوشته های یک ناظر، تصویری از گستردگی اس
تفاده از به توپ بستن در آن واقعه به دست می دهد: به عنوان مثالی از آمار رسمی، در نامه ای به مجلس عوام بریتانیا در مورد اعدام ها بین مه و سپتامبر ۱۸۵۷ در درهٔ پیشاور تعداد اعدام ها ۵۲۳ مورد ذکر شده که ۴۵۹ مورد آن به وسیلهٔ تیرباران، ۲۰ مورد با طناب دار، و ۴۴ مورد با توپ بوده است. چهار نفر از کسانی که به توپ بسته شدند نه از شورشیان بلکه از سربازان فراری بودند. بنا بر آمار رسمی از ژوئیه تا نوامبر اعدام ها در منطقهٔ آگره از ۷۸ اعدام چهار تای آن ها به وسیلهٔ توپ انجام گرفته اند. آماری مربوط به ایندور نیز اعدام ۳۲ سیپوی را نشان می دهد که ۲۱ نفر از آن ها به توپ بسته شده اند. البته این نمونه آمارهای رسمی تنها مواردی را در برمی گیرند که پس از دادگاه نظامی اتفاق افتاده اند و نشانگر اعدام های غیررسمی نیستند. به نوشتهٔ برخی بریتانیایی ها، سیپوی های شورشی هم شهروندان بریتانیایی را به توپ بسته بودند. یک مورد خاص که در چند منبع ذکر شده مربوط به اعدام آقا و خانم برچ، خانم اکفور، و خانم دفونتاین است که گفته می شد همگی در فتح گره با توپ اعدام شده اند. پس از ۱۸۵۷. سنت اعدام با توپ در راج بریتانیا پس از شورش های ۱۸۵۷ نیز ادامه یا
فت. برای مثال در سال ۱۸۷۱، ۶۵ عضو فرقهٔ سیک کوکا با توپ اعدام شدند. شاهنشاهی ایران. گزارش های موجود حاکی از رونق روش اعدام با توپ در ایرانِ دورهٔ قاجار تا زمان انقلاب مشروطه است. ضعف نظامی و انتظامی حکومت قاجار در دهه های آخر حکومت این سلسله باعث شده بود که دولتمردان به تنبیه های عبرت انگیز روی بیاورند. چارلز جیمز ویلس، طبیب انگلیسی دربار ناصرالدین شاه، در مورد به توپ بستن یک محکوم به دستور مسعود میرزا ظل السلطان در شیراز می نویسد: ویلس در جای دیگری روایت محکومی را می نویسد که چون جثهٔ کوچکی داشت برای بستنش به لولهٔ توپ مشکل پیش آمد و در نهایت زیر پایش آجر گذاشتند تا قدش به لوله برسد. رابرت بینینگ، که مستشرق و همچنین از مدیران کمپانی هند شرقی بریتانیا بود، در سفری به شیراز در سال ۱۸۵۰ شاهد به توپ بستن یکی از سران راهزنان به دستور فیروز میرزا بود. هاینریش بروگش نیز مشاهداتش از به توپ بستن راهزنی به نام تیمور هشترودی را در کتاب "سفری به دربار سلطان صاحبقران" توصیف کرده است. بااین حال بیشتر اعدام ها در ایران با طناب دار یا بریدن گردن انجام می شد و اعدام با توپ در موارد استثنایی و به منظور عبرت آموزی صورت می گرفت