Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آب نبات افرا (یا تافی افرا در زبان انگلیسی کانادایی، تایر D'érable در زبان فرانسوی کانادایی؛ همچنین قند در برف یا آب نبات در برف در ایالات متحده) نوعی آب نبات ساخته شده از جوشاندهٔ شیره گیاهی افرا است که از درخت افرا گرفته می شود. اما قبل از زمانی که آن را تبدیل به کره افرا یا شکر افرا می کنند. این بخشی از فرهنگ سنتی در کبک، انتاریوی شرقی، نیوبرانزویک و شمال نیو انگلند است. در این مناطق، شیره افرا بر روی برف ریخته می شود و سپس با یک قاشق چوبی کوچک مانند چوب پاپ کیک یا یک چنگال شام فلزی برداشته می شود. روش. آب نبات با جوشاندن شربت افرا به حدود ۱۱۲ درجه سانتیگراد (۲۳۴درجه فارنهایت) می رسد. بهتر است از دماسنج آب نبات استفاده شود. مایع ضخیم ممکن است در یک شعله بسیار کم یا در یک ظرف آب گرم نگهداری شود، اما نباید به شکل کریستال های دانه ای شود. سپس این مایع روی برف پاک ریخته می شود، و پس از آن سرد می شود که به سرعت در حال ضخیم شدن است. هنگامی که به اندازه کافی سفت شد، آب نبات را می توان برداشت و خورد. شربت اولیه را در دمای بالاتر جوش می دهد، نتیجه نهایی ضخامت آب نبات بیشتر خواهد بود. به طور معمول مانند دانه های نرم
است، این نوع آب نبات اغلب در کنار ساخت شربت افرا در کارخانه قند یا کلبهٔ روستایی تهیه می شود. مناطق. تولید این محصول در کبک، در یک "cabane à sucre" (به معنای واقعی کلمه، کلبهٔ روستایی، در فضای باز که شیره افرا به شربت و شکر جوشانده می شود) انجام می شود و آبنبات تافی با غذاهای سنتی کبکی مصرف می شود، از جمله بسیاری از مردم شکر افرا را به عنوان یک چاشنی برای غذاهای گوشتی استفاده می کنند. در نیو انگلند، آب نبات نرم به طور سنتی با دونات، ترشی تره فرنگی و قهوه سرو می شود. ترشی و قهوه برای مقابله با شیرینی شدید آب نبات استفاده می شود. آب نبات تافی افرا در استان کانادایی منیتوبا نیز با استفاده از شربت از درخت افرای جعبه ای ساخته می شود. شربت و تافی که از افرای جعبه ای تولید می شود عموماً تیره تر و عطر و بوی خاصی دارد که از شکر افرا ساخته شده است.
نانوکامپوزیت ها. زمینه کاری در مورد مواد با اندازه های نانو ۱۰۰–۱نانومتر اخیراً توجه بسیاری از محققان را به خود جلب کرده است. این زمینه کاری امکان دستیابی به طراحی مختلف در کاربردهای مختلف با خواص فیزیکی و شیمیایی گوناگون را برای محققین فراهم می کند. نانوکامپوزیت ها شامل اجزا آلی و غیرآلی هستند. شبکه مولکولی هیدروژل نانوکامپوزیت از طریق ایجاد پیوند عرضی بین نانوذرات با یکدیگر ایجاد می شود. هیدروژل ها. نام دیگر هیدروژل ها ژل های آبی نیز است. این ژل ها از زنجیره های پلیمری آبدوست تشکیل شده اند. در حدود ۹۹درصد ساختار آنها را آب تشکیل می دهد. خصوصیات هیدروژل ها مطابق با خصوصیات طبیعت است. این هیدروژل ها متشکل از زنجیرهای آبدوست پلیمری هستند که آب را به خود جذب و در ساختار خود محبوس می کنند. این ژل های هوشمند حساس به محرک های مختلف هستند و در صورت بروز کوچکترین تغییر در محیط خارجی این ژل ها از خود واکنش نشان می دهند. به خاطر وجود گروه های عاملی آبدوست هیدروژل ها از خود رفتار تورمی، تغییر غلظت در اثر ایجاد فشار اسمزی و نفوذ آب به داخل ساختار خود را نشان می دهند. دما، pH، میدان الکتریکی، قدرت یونی و نور از عوامل خار
جی ای هستند که بر روی رفتار هیدروژل ها تأثیر می گذارند. هیدروژل ها در ابعاد ماکروسکوپی و میکروسکوپی دارای خواص مختلفی هستند. در ابعاد ماکروسکوپی هیدروژل ها جامد هستند و یک شکل مشخصی دارند و قابلیت جاری شدن نیز ندارند. اما در ابعاد میکروسکوپی هیدروژل ها مانند محلول رفتار می کنند. هیدروژل ها می توانند مولکول های محلول در آب را در ساختار خورد گیر بیندازند بنابراین می توان از هیدروژل ها به عنوان فیلترهای مولکولی در علم بیولوژیک استفاده کرد. بار هیدروژل ها می تواند آنیونی یا کاتیونی باشد. از نظر سنتزی هم می توانند براساس پلیمری که در سنتز آنها استفاده شده است به دو دسته هیدروژل های طبیعی و سنتزی تقسیم بندی می شوند. اکثر محققان به استفاده از پلیمرهای زیستی در ساخت هیدروژل ها به دلیل زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری آنها علاقه نشان داده اند. این نوع از هیدروژل ها از پلیمرهای زیستی مانند کیتوسان، سلولز، کاراژیان، آلژینات، کلاژن، کیتین و … تشکیل شده اند. هیدروژل های نانوکامپوزیت جز دسته های مهم مواد زیستی به شمار می آیند. از کاربردهای این مواد می توان به کابرد آنها در انتقال دارو، مهندسی بافت، آنزیم زیست حسگر، لنز تماس
ی، دستگاه های جداسازی، کشاورزی، زخم پوش هاو … اشاره کرد. اضافه کردن نانو ذرات به هیدروژل می تواند خواص مکانیکی را بهبود بخشد. طیف گسترده ای از نانو ذرات، مانند نانومواد کربنی، پلیمری، سرامیکی و فلزی را می توان با شبکه های هیدروژل برای به دست آوردن نانوکامپوزیت هایی با خواص برتر و قابلیت مناسب ترکیب کرد. هیدروژل نانوکامپوزیتی را می توان برای داشتن خواص فیزیکی، شیمیایی، الکتریکی و بیولوژیکی برتر طراحی کرد. از نظر ساختاری هیدروژل ها را می توان به آنیونی، کاتیونی و آمفولیتیک دسته بندی کرد. هیدروژل ها را بر اساس کاربردشان می توان در فرم های مختلف نظیر مکعبی، هالوتیوب (لوله های توخالی)، میله، ورقه و فیلم تهیه کرد. خواص هیدروژل ها مانند خواص مکانیکی، گرمایی، نوری، الکتریکی، واکنش پذیری و اصطکاکی را می توان با استفاده از تهیه هیدروژل های کامپوزیت و نانوکامپوزیت بهبود بخشید. هیدروژلی بر پایه پلی (N–ایزوپروپیل آکریل آمید) -مونتموریونیت بدون استفاده از اتصال دهنده عرضی شیمیایی تهیه شده که لایه های خاک رس (یعنی مونتموریونیت) می تواند نقش یک کراس لینکر ابر چند عاملی را ایفا کند. همچنین تأکید شده که ذرات خاک رس با حدود پنج
اه گروه عاملی می توانند به عنوان پیوند دهنده عرضی عمل کنند. پلیمرهای هیدروژل نانوکامپوزیت به واسطه خواص مکانیک فوقالعاده شان (افزایش طول فوق العاده بالا، قدرت ژل بالا، انرژی شکستگی بالا، مقاومت بالا در برابر خمش یا تراکم)، هدایت گرمایی خوب، ظرفیت گرمایی بالا و ویژگی های تورم-واتورم سریع شناخته شده اند. پلیمرهای ابرجاذب نوعی از هیدروژل های کراس لینک شده هستند که می توانند مقدار قابل توجهی آب یا یک محلول آبی جذب کنند. از آنجایی که پلیمر می تواند مقدار زیادی آب جذب کند در حالت تورمش از لحاظ مکانیکی ضعیف بوده و بنابراین جایگاه خود را به هیدروژل های تمام سنتزی داد. چندین روش برای بهبود قدرت ژل وجود دارد؛ شامل افزایش چگالی اتصال عرضی (منجر به شکنندگی و جذب پایین ژل می شود)، اتصال عرضی سطحی (استفاده از اتصال دهنده عرضی دیگر برای آمایش بیشتر در سطح ذرات پلیمر) و واردسازی مواد معدنی یا پلیمرهای مناسب درون هیدروژل برای تهیه ساختارهای نانو کامپوزیت. در یک دهه گذشته، پژوهشگران زیادی در زمینه ذرات هیدروژل های نانوکامپوزیت کار کرده اند. در ضمن بسیاری از آنها بر روی هیدروژل های کامپوزیت، و هیدروژل های نانوکامپوزیت تمرکز کرد
ه اند. تهیه نسل اولیه پلیمر کامپوزیت آسان تر بوده و به وسیله بارگذاری هیدروژل با ۲۱تا ۳۱درصد وزنی از مواد معدنی تهیه می شد. بعدها تمایل به خواص برتر مکانیکی و حرارتی منجر به طراحی محصولات هیدروژل های نانوکامپوزیت شد. با توجه به قیمت بالاتر خاک رس اصلاح شده در مقایسه با آنهایی که اصلاح نشده، هیدروژلهای نانوکامپوزیت ابر جاذب حاوی خاک رس به طور کلی در غلظت بسیار پایین تر نسبت به هیدروژل های کامپوزیت هستند. هیدروژل های نانو کامپوزیتی. با وجود مزایای زیاد در استفاده از هیدروژل های معمولی شبکه ای شده، کاربرد آنها اغلب به علت قدرت مکانیکی کم و خواص پاسخ دهی ضعیف محدود شده است. ماهیت تصادفی واکنش های اتصال عرضی درگیر در ساخت هیدروژل و مورفولوژی ناهمگن می تواند از جمله این محدودیت ها باشد. اخیراً کارهایی در راستای بهبود خواص هیدروژل ها (به عنوان مثال قدرت مکانیکی) و افزودن خواص منحصر به فرد به عنون مثال (پاسخ به محرک های جدید) در طی ساخت هیدروژل های نانوکامپوزیت انجام شده است. برای تهیه هیدروژل های نانوکامپوزیت، مخلوط مواد نانوذره ای مختلف را درون ماتریس هیدروژل روان وارد می کنند که می تواند روش های آسان و مستقیم را ج
هت افزایش خواص هیدروژل ها فراهم کند. با وجود اینکه تعدادی از روش های سنتزی برای تهیه چنین سیستم هایی استفاده شده است، پلیمریزاسیون درجای ذرات درون محلول مونومر روش معمول جهت تهیه هیدروژل های نانوکامپوزیت است. هیدروژ لهای نانوکامپوزیت تمایل به اصلاح و بهبود خواص گوناگون ماده، از جمله خواص مغناطیسی و نوری را نشان داده اند. به عنوان مثال، می توان یک سیستم پاسخ دهنده به دما را به وسیله پاسخ های الکتروشیمیایی یک پلیمر رسانا از طریق افزودن ذرات الکتروفعال و رسانا درون یک ماتریس هیدروژل تنظیم کرد. تاکنون تعدادی از نانوذرات شامل نانوذرات فلزی، کربن نانوتیوب ها، خاک رس، سرامیک ها، مغناطیسی، هیدروکسی آپاتیت و نیمه رسانا در سیستم های هیدروژل نانوکامپوزیت استفاده شده است که به شرح برخی از این نانوکامپوزیت ها و کاربردهای آنها میپردازیم. انواع هیدروژل های نانو کامپوزیتی. هیدروژل های نانوکامپوزیت خاک رس. یکی از وسیع ترین طبقه های مطالعاتی هیدروژل های نانوکامپوزیت شامل افزودن نانوذرات خاک رس به هیدروژل است. سیستم های حساس به گرمای پلی(N–ایزوپروپیل) آکریل آمید معمولاً بیشترین استفاده را داشته اند، هر چند که سیستم هایی شامل پل
ی آکریلیک اسید، پلی متیل متاکریلات، پلی (N,N-دی متیل آکریل آمید) نیز استفاده شده اند. یک مزیت اساسی افزایش خاک رس به هیدروژل ها آن است که خاک رس به عنوان یک عامل اتصال عرضی عمل می کند و خواص مکانیکی کامپوزیت ها را افزایش می دهد. بهبود درمقاومت مکانیکی در درجه اول به پراکندگی یا توانایی خاک رس به لایه لایه شدن در پلیمر بستگی دارد. هیدروژلهای نانوکامپوزیت سختی مکانیکی قابل توجهی از خود نشان می دهند به عنوان مثال هیدروژل های نانوکامپوزیت می توانند تغییر شکل قابل توجهی را در برابر فشردگی، خم شدن، پاره شدن، پیچ دادن و حتی گره زدن، علاوه بر افزایش طول تحمل کنند. انواع نانوذرات خاک رس وارد شده درون هیدروژل های نانوکامپوزیت شامل مونتمورلینت ، بنتونیت، ودیگر رس های سیلیکاتی هستند. در این سیستم ها به طور گسترده ارتباط آنها با تغییرات مشاهده شده در مقاومت مکانیکی، خصوصیات تورم، میزان آزادسازی دارو و انتقال حرارتی تعیین می شوند. برای بسیاری از کاربردها، یک پلی N-ایزوپروپیل آکریل آمید نمونه ایده آل از ساختار همگن، استحکام و سختی بالا و سرعت تورم بالا است. از این کامپوزیت ها می توان برای کاربردهایی مانند محرک سریع، دستگاه
های رهایش دارو و ماهیچه های مصنوعی استفاده کرد. همچنین خواص پاسخ دهی نظیر سرعت تورم و سرعت واتورمی آنها حائز اهمیت است. بهبود خواص مکانیکی و شفافیت ژل با تغییر مقدار اتصال عرضی خاک رس در یک هیدروژل نانوکامپوزیت پلی (N-ایزوپروپیل) آکریل آمید/ خاک رس معدنی در مقایسه با هیدروژل های پلی (N-ایزوپروپیل) آکریل آمید معمولی شبکه ای شده گزارش شده است. همچنین مشخص شده است که انتقال سرعت تورم و سرعت آزادسازی با هیدروژل نانوکامپوزیت پلی (N-ایزوپروپیل) آکریل آمید/خاک رس از طریق پراکندگی موفق خاک رس در سراسر نانوکامپوزیت افزایش می یابد. نانوکامپوزیت های پلی (N -ایزوپروپیل) آکریل آمید/مونتمورلنیت مقاومت مکانیکی بیشتری نسبت به هیدروژل های شبکه ای شده معمولی نشان داده اند. . هر سیستم نانوکامپوزیت بهبودهایی در خواص تورمی و مکانیکی مانند افزایش استحکام و سرعت های پاسخ دهی سریعتر و نسبت تورم بیشتر در مقایسه با هیدروژل های معمولی نشان داده اند. خاک رس همچنین با پلی استیک اسید و پلی متاکریلات به کار برده شده است و این سیستم ها بهبود در خواصی مانند پایداری گرمایی بالاتر و پخش منظم را نشان داده اند. روی هم رفته، خواص هیدروژل بهبود یا
فته نتیجه ابداع نانو ذرات رس است که امکان بهبود عملکرد مواد و استفاده در کاربردهای جدید را فراهم می کند. هیدروژل های نانوکامپوزیت هیدروکسی آپاتیت. نانوکامپوزیت های هیدروکسی آپاتیت را می توان به طور بالقوه در طیف گسترده ای از کاربردها شامل مهندسی بافت استخوان و همچنین ترمیم و جایگزینی بافت غضروفی و مواد قابل تزریق برای مهندسی بافت به کار برد. هیدروکسی آپاتیت یک مشتق کلسیم فسفات معدنی است که معمولاً به عنوان یک ماده زیستی استفاده می شود. هیدروکسی آپاتیت یک ماده بیومتریک است که سبب رشد استخوان بر سطح خودش با توجه به قدرت زیست فعالیش می شود. هیدروژل ها معمولاً در برنامه های کاربردی مهندسی بافت استخوان با توجه به قدرت مکانیکی پایین آنها و عدم تحریک کنندگی رشد استخوان استفاده نشده اند. واردسازی هیدروکسی آپاتیت درون هیدروژل نانوکامپوزیت می تواند به طور بالقوه بر این محدودیتها غلبه کند. هیدروکسی آپاتیت با سیستمهای هیدروژلی زیادی مانند آنهایی که از سلولز باکتریایی ساخته شده اند، پلی استیک اسید، پلی وینیل الکل و کلاژن ترکیب شده است. مهمترین خواص قابل انتظار از هیدروژل های نانوکامپوزیت هیدروکسی آپاتیت بهبود زیست سازگاری
، فعالیت زیستی، خواص مکانیکی، پایداری حرارتی و کشسانی است. در واردسازی نانوذرات هیدروکسی آپاتیت درون هیدروژل های پلی وینیل الکل افزایش استحکام ژل مشاهده شده است. برای سیستم های مختلف پایداری حرارتی و همگنی خوب، افزایش کشسانی و شبکه متخلخل را فراهم مینماید. هیدروژل های نانوکامپوزیت مغناطیسی. واردسازی نانوذرات مغناطیسی مانند ذرات اکسید آهن درون هیدروژل ها می تواند نانوکامپوزیت های منظمی ایجاد کند که می تواند از راه دور توسط میدان مغناطیسی قابل کنترل باشد و گستره ای از کاربردهای بالقوه و متنوعی را در بر می گیرد. این کاربردها از رهایش دارو تا کاربردهایی برای درمان دمای غیرعادی بالای بدن در بیماری سرطان گسترده است. یکی از سودمندترین جنبه های استفاده از نانوذرات مغناطیسی، قابلیت پاسخ دهی آنها به کنترل از راه دور توسط میدان مغناطیسی خارجی است. به عنوان مثال یک هیدروژل نانوکامپوزیت ژلاتین/ Fe3O4با توزیع منظم نانوذرات مغناطیسی در سراسر ماتریکس ژلاتین تهیه شده است. این سیستم یک پروفایل قابل کنترل رهایش دارو توسط قطع و وصل یک میدان مغناطیسی مستقیم نشان داده است. وقتی که میدان مغناطیسی روشن است نانوذرات مغناطیسی متراکم ش
ده سبب کاهش در تخلخل ژل می شوند که به نوبه خود سرعت تورم و سرعت رهایش داروی هیدروژل را کاهش می دهد. هیدروژل نانوکامپوزیت پلی (Ν -ایزوپروپیل آکریل آمید) /Fe2O3 نیز یک پاسخ خارجی به میدان مغناطیسی نشان داده است. تکه های کوچک از ژل بریده شده و برای حساسیت دما ومیدان مغناطیسی نشاندار شدند و نشان داده شد که دانه های ژل را می توان هدف قرار داده و توسط میدان مغناطیسی از هم جدا کرد. پاسخ تورمی این کامپوزیت بر اساس نوع و مقدار کراس لینکر استفاده شده در سیستم قابل تنظیم است. حضور ذرات اکسید آهن در این هیدروژل های نانوکامپوزیت به طور قابل توجهی حساسیت دمایی این سیستم ها را تغییر نمی دهد. به طور کلی افزایش نانوذرات مغناطیسی درون ماتریس هیدروژل ها قابلیت کنترل از راه دور مواد زیستی برای کاربردهای کاشتنی مانند درمان هیپوترمی و رهایش کنترل شده دارو را فراهم میکند. هیدروژل های نانوکامپوزیت های فلزی. سنتز هیدروژل های نانوکامپوزیت شامل نانوذرات فلزی و یون ها به طور گسترده به علت خواص نوری، الکتریکی و کاتالیزوری منحصر به فرد آنها افزایش یافته است. ذرات فلزی می توانند کامپوزیت هایی با قابلیت فعال شدن توسط نور ایجاد کنند، همچنین
مقاومت الکتریکی مواد را در برخی از کاربردها افزایش می دهند. این مواد را می توان در کاربردهایی مانند محرک های عضله، حسگرهای زیستی، انتقال دارو و لوازم الکتریکی سویچدار استفاده کرد. نانوذرات فلزی مانند طلا و نقره را وارد سیستم های هیدروژلی شامل پلی آکریل آمید و پلی (Ν-ایزوپروپیل) آکریل آمید کرده اند. در موارد خاص این نانوکامپوزیت ها توانایی کنترل از راه دور از طریق محرک های نوری را دارند. برای مثال یک سیستم از کلوئیدهای طلا و نانو پوسته ها توسعه داده شده است که در آن سیستم هیدروژل در پاسخ به طول موج خاصی از نور فروپاشی می شود. همچنین یک سیستم مشابه شامل پلی (Ν -ایزوپروپیل آکریل آمید-coآکریل آمید) و نانوپوسته های طلا-سولفید طلا تهیه شد که رهایش دارویی به طور نورگرمایی تعدیل شده است. نانوذرات طلا-سولفید طلا شدیداً نور مادون قرمز نزدیک را جذب می کنند. هیدروژل های نانوکامپوزیت حاوی نانوذرات فلزی در برنامه های کاربردی زیست حسگرها و ترویج فعالیت پرانگیوژنیک در تشکیل رگ های خونی نیز استفاده شده اند. یک سیستم هیدروژل کوپلیمر شده پلی (Ν -ایزوپروپیل) آکریل آمید وگلیسیدیل متاکریلات برانگیخته شده با ذرات طلا و نقره تهیه شد
ه که رنگ های متعدد برگشت پذیر را به علت برهمکنش ذرات داخلی رزونانس پلاسمون سطحی با استفاده از نانوذرات مختلف به نمایش گذاشته است. قابلیت برگشت پذیری تغییر رنگ هیدروژل نانوکامپوزیت با تنظیم اندازه نانوذرات تکمیل می شود. در سیستم هیدروژل دیگری، یون های مس (+2)Cuو نقره (+)Agدرون یک هیدروژل نانوکامپوزیت بر پایه هایلورونان مخلوط شده است. این هیدروژل های نانوکامپوزیت فعالیت پرانگیوژنیک را از طریق تحریک رشد رگ های خونی نشان داده اند. در نتیجه هیدروژل های نانوکامپوزیت فلزی را می توان در طیف گسترده ای از کاربردها به علت بهبود قابلیت تنظیم رهایش دارو و فعالیت پرانگیوژنیک در این سیستم ها به کار برد. دیگر هیدروژلهای نانو ذرات ها. علاوه بر هیدروژل های نانو کامپوزیتی که قبلاً بحث شد تعداد دیگری نانو ذرات وجود دارد که در سیستم های هیدروژل استفاده شده اند مانند تیتانیم اکسید، کربن نانوتیوب ها، کیتوسان، پلیمرهای کلوئیدی و سیلیس. بسته به نوع نانو ذرات استفاده شده، تغییر خواص هیدروژلها برای کاربرد در زمینه هایی مانند مهندسی بافت استخوان، رهایش دارو و پوشش زخم مشاهده شده است. برای کاربردهای مهندسی بافت استخوان، اکسید تیتانیم، سی
لیکا و کلسیم کربنات استفاده شده اند. ژل های پلی آکریل آمید با کلسیم کربنات موجود در هیدروژل نانوکامپوزیت که شامل یک ماتریس آلی درون یک محیط بلورین است، اصلاح شده است که شبیه فرایندهای زیست معدنی طبیعی است. نانو ذرات سیلیکا نیز قدرت مکانیکی مواد را از طریق بهبود سازماندهی شبکه پلیمر به علت پیوند هیدروژنی زنجیر پلیمری با ذرات آب دوست بهبود می بخشند. همچنین نشان داده شده که هیدروژل نانوکامپوزیت شامل پلی هیدروکسی متیل متاکریلات و نانوذرات اکسید تیتانیم با استفاده از یک فرایند سل-ژل درجا با خواص زیست فعالی در شرایط آزمایشگاه از طریق تشکیل آپاتیت بر سطح ماده ساخته می شود. نانوتیوبهای کربن را هم می توان در هیدروژلهای نانوکامپوزیت به کار برد. نانوتیوبهای کربن دارای قدرت کشش بالا، وزن فوق العاده سبک و خواص شیمیایی و پایداری حرارتی هستند. نانوتیوبهای کربن می توانند به عنوان نانوپرکننده ها در هیدروژلهای نانوکامپوزیت به طور چشمگیر برای بهبود خواص مکانیکی و به وفور برای ایجاد کامپوزیتهای ناهمسان استفاده شوند. نانوتیوبهای کربن را می توان برای تولید پلیمرهای رسانای الکتریکی و سازه های مهندسی بافت با گنجایش بهبود تحریک الکتر
یکی کنترل شده به کار برد. یک نوع فعال کننده جدید بر پایه نانوتیوبهای کربن چند لایه و پلی وینیل الکل تهیه شده که با استفاده از میدان الکتریکی مستقیم خارجی فعال میشود. این مواد را میتوان به عنوان یک میکروسویچ، ماهیچه مصنوعی یا دستگاه پروتز مورد استفاده قرارداد. کاربردها. سیستم رهایش دارو. انواع مختلفی از هیدروژل ها در پزشکی کاربرد دارند. دلیل کاربرد این هیدروژل ها در حوزه پزشکی خاصی زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری آنها است. هیدروژل های نانو کامپوزیتی به عنوان بیومتریال های جاذب در جراحی ها، در حوزه بیوتکنولوژی، کشاورزی و داروسازی برای انتقال دارو استفاده می شوند. این نوع از هیدروژل ها به عنوان عامل انتقال دهنده داروها با استفاده از منطقه حساسی که اجازه چسبیدن دارو را به آنها می دهد شناخته می شوند.انتقال دهنده های دارو به شکل نانو ذره، نانو تیوب یا نانوکپسول هستند (دارو به وسیله پلیمر احاطه شده است). نانو کامپوزیت هیدروژل ها شامل ذره های غیرآلی مانند نقره، آهن اکسید، رس، طلا، نانوتیوب های کربن، هیدروکسی آپاتیت و تری کلسیم فسفات است.انتقال دارو از طریق هیدروژل ها باعث می شود که دارو به صورت پایدار درون آنها قرار ب
گیرد و رهایش دارو نیز کنترل شده باشد. کنترل میزان سرعت تورم، اندازه مش و ضریب نفوذ کنترل کردن رهایش دارو را میسر می سازد. مهندسی بافت. در مهندسی بافت داربست ها چسبندگی سلولی، تکثیر و تمایز سلولی را حمایت می کنند. استفاده از نانو کامپوزیت هیدروژل ها به عنوان داربست کابرد زیادی در مهندسی بافت پیدا کرده است. با این وجود ضعف در خواص عملکردی و مکانیکی از نقص های این هیدروژل ها محسوب می شود. استفاده از نانو کامپوزیت هایی مانند نانوتیوب های کربن و نانوذره های رس باعث بهبود خواص مکانیکی این هیدروژل ها می شود. استفاده از نوع هیدروژل های سدیم آلژینات و نانوتیوب های کربن باعث افزایش زیست سازگاری، کاهش تورم و عدم ایجاد سمیت در محیط بدن می شود. زخم پوش. روند ترمیم زخم در بدن یک روند سلولی، بیوشیمیایی و فعال شدن رده سلولی گرانوله است. ترمیم زخم در چهار فاز تورمی، فرم دهی بافت گرانوله، بازسازی ماتریکس سلولی و ایجاد بافت اپیتلیال است. وظیفه اصلی زخم پوش ها ایجاد یک محیط بهینه برای جلو بردن روند ترمیم زخم به صورت طبیعی است. از آنجایی که روند ترمیم زخم نمی تواند در محیط خشک انجام شود استفاده از هیدروژل های نانوکامپوزیتی برای ا
یجاد یک محیط مرطوب در محل زخم به روند ترمیم زخم بسیار کمک خواهد کرد.
جو کیتلی (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بولتون واندررز، باشگاه فوتبال رکسهام، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال آکرینگتون استنلی، باشگاه فوتبال لیورپول، و باشگاه فوتبال لانکستر اشاره کرد.
جیمی کلی (؛ 1911 – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال شامروک روورز، و تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ireland (IFA) Irish Free State (FAI) Irish League XI League of Ireland XI بازی کرده است.
فیل کلی (؛ زادهٔ ۱۸۶۹) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
جیمز کلسو (; – ) بازیکن فوتبال اسکاتلندی که در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
آرتور کلوین (؛ زادهٔ ۱۸۶۹) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
دیرک کمپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آفریقای جنوبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
مارک کندی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال ویمبلدون، باشگاه فوتبال میلوال، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، و تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ۱۷ و ۲۱ سال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
نیل کر (؛ ۱۳ آوریل ۱۸۷۱ – ۱۹۰۱) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست، باشگاه فوتبال فالکیرک، باشگاه فوتبال دومبارتون، باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال رنجرز، و تیم ملی فوتبال اسکاتلند اشاره کرد.
برین کتل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال بارو، باشگاه فوتبال بارسکو، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، و تیم ملی فوتبال انگلستان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جوانان انگلستان بازی کرده است.
کوین کویلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
بیل کینگهورن (; – ) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال منچستر سیتی و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
پت کینسللا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ترانمره راورز، باشگاه فوتبال لیورپول، و باشگاه فوتبال استوک پورت کانتی اشاره کرد.
پیتر کیپپکس (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۲ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۷ (aged 65)) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال لیورپول، و تیم ملی فوتبال پادشاهی متحد اشاره کرد.
فرود کیپه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیلستروم، و باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال لیلستروم، و تیم ملی فوتبال نروژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال نروژ بازی کرده است.
ایشتوان کوزما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال ویدتون، باشگاه فوتبال آپوئل، باشگاه فوتبال بوردو، تیم ملی فوتبال مجارستان، و باشگاه فوتبال آپوئل اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال لیگ اسکاتلند XI بازی کرده است.
بالاد () یک نوع از موسیقی کلاسیک غربی است که مانند بالاد احساسی، دارای اشعاری تغزلی است (در قالبی که آن هم با نام بالاد شناخته می شود).
&lt;/ref&gt; بیورن ترک کوارمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال باستیا، باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال روزنبورگ، و باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال روزنبورگ، و تیم ملی فوتبال نروژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال نروژ بازی کرده است.
علی اللّهی اصطلاحی است که به مذهبی تلفیق گرا که بیشتر پیروان آن در استان کردستان ایران زندگی می کنند، نسبت داده می شود. این مذهب شامل بخش هایی از مذهب شیعه و ادیان قدیمی تر است. باور اصلی این مذهب این است که در طول تاریخ حلولِِ الوهیت بارها رخ داده است. علی اللهی ها احترام خاصی برای علی بن ابی طالب قائل اند و باور دارند که خدا جسم علی را برای حلول برگزید. آیین های گوناگونی به علی اللهی بودن شناخته شده اند؛ ازجمله ایزدیان و علویان. برخی این مذهب را ترکیبی از ادیان و آیین های دیرین تر مانند مزدیسنا می دانند. گاهی اصطلاح علی اللهی برای اشاره به اهل حق (یارسان)، کیسانیه، علویان (سوریه) به کار می رود. علی الهی ها در کتاب دبستان مذاهب به عنوان فرقه ای توصیف شده اند که به محمد و علی بن ابی طالب احترام می گذارند اما قرآن را قبول ندارند. پیروان این مذهب هیچ جانوری را نمی کشند و باور دارند که قانون مجاز شمردن کشتن برخی حیواناتی که در اسلام حلال است، توسط ابوبکر، عمر و عثمان بن عفان و پیروان آنان ساخته شده است.
جهانبخش نورائی (زاده ۱۳۲۸ در کنگاور - ) منتقد فیلم و وکیل اهل ایران است. او چهار دهه است به عنوان منتقد سینمایی فعالیت می کند. در ششمین جشن انجمن منتقدان سینما از او تقدیر شد.
پزشکی جنسی، طب جنسی یا پزشکی روان جنسی در کتاب کلاسیک «پزشکی جنسی» توسط مسترز و جانسون این گونه تعریف شده است: «شاخه ای از پزشکی است که بر ارزیابی و درمان اختلالات جنسی تمرکز دارد، که میزان شیوع بالایی دارند.» از اختلالاتی که با داروهای جنسی درمان می شوند می توان به اختلال نعوظ، هیپوگنادیسم و ​​سرطان پروستات اشاره کرد. پزشکی جنسی اغلب از یک رویکرد چند رشته ای شامل پزشکان، متخصصان سلامت روان، مددکاران اجتماعی و درمانگران جنسی استفاده می کند. متخصصان پزشکی جنسی اغلب به درمان با دارو و جراحی می پردازند، در حالی که درمانگران جنسی اغلب بر درمان های رفتاری تمرکز می کنند. مسائل را می توان به دو بخش اصلی مورد توجه تقسیم کرد:
بیل لسی (; – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول، و باشگاه فوتبال لینفیلد، باشگاه فوتبال اورتون، باشگاه فوتبال لیورپول، و تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند اشاره کرد.
ری لامبرت (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیورپول و تیم ملی فوتبال ولز اشاره کرد.