Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای تصرف شهر هرر به کار بستند. در دو مقطع، این شهر ــ که حدود ۴۸ هزار نفر جمعیت داشت و معتبرترین آکادمی نظامی اتیوپی در آن قرار داشت ــ در آستانه سقوط به نظر می رسید. با این حال، هرر هرگز تسلیم نشد؛ اصلی ترین دلایل آن، کندی و نبود قاطعیت در عملیات سومالیایی ها و ورود تسلیحات شوروی در اواخر اکتبر بود. ورود تجهیزات جدید شوروی، همراه با اعزام حدود ۱۰۰ هزار نیروی تازه نفس آموزش دیده و مجهز به تجهیزات جدید شوروی، موجب تقویت ارتش اتیوپی شد. از این میان، حدود ۳۰ هزار نفر که به نام «ارتش انقلابی آزادی بخش اول» شناخته می شدند، به جبهه سومالی اعزام گردیدند. تا دسامبر، نیروهای فرسوده سومالی ناچار شدند به فدیس، جلدسا و هاروا عقب نشینی کرده و در آنجا در انتظار ضدحمله نیروهای اتیوپی بمانند. هم زمان، نیروهای منظم کوبایی نیز وارد میدان شدند؛ ابتدا تنها چند صد نفر در دسامبر، اما شمار آنان در ژانویه به سه هزار و در فوریه به شانزده هزار نفر افزایش یافت. این نیروها کاملاً به تجهیزات شوروی ــ از جمله تانک های تی-۶۲، توپخانه و نفربرهای زرهی ــ مجهز بودند. سومالی با اخراج مستشاران شوروی و کوبایی، دست به قماری بزرگ زده بود؛ اما اک
نون عملاً به تنهایی در برابر یک ائتلاف چندملیتی قدرتمند و عظیم ایستاده بود. ضد حمله اتیوپی-کوبا (فوریه-مارس). در ژانویه ۱۹۷۸، دولت نظامی اتیوپی (درگ) «کمیته عالی راهبردی نظامی» (SMSC) را تشکیل داد؛ نهادی متشکل از افسران اتیوپیایی، شوروی و کوبایی که مسئولیت طراحی و هدایت ضد حمله را برعهده داشت. ریاست این کمیته به ژنرال واسیلی پتروف، معاون فرمانده نیروهای زمینی شوروی، سپرده شد. این عملیات با دقت بسیار طراحی و به خوبی هدایت شد. ارکان اصلی آن شامل آتشبارهای غافلگیرکننده توپخانه بود که در پی آن، یورش های گسترده پیاده نظام و واحدهای زرهی مکانیزه صورت می گرفت؛ تاکتیکی که مستقیماً از دکترین تهاجمی ارتش شوروی الهام گرفته بود. پتروف اعتماد چندانی به نیروهای اتیوپیایی نداشت و ترجیح داد پیشتازی عملیات را به یک هنگ چترباز کوبایی بسپارد. هسته اصلی ضدحمله از سه هنگ پیاده نظام کوبایی، یک هنگ زرهی کوبایی، بخش اعظم توپخانه کوبا و دو لشکر اتیوپیایی تشکیل می شد. نیروی جناحی نیز شامل هنگ چتربازان کوبایی، چند گردان توپخانه کوبا و یک لشکر اتیوپیایی بود. از ویژگی های برجسته این عملیات، استفاده گسترده از پشتیبانی نزدیک هوایی و حملات
هوایی بود. در اوج عملیات، حدود ۱۷ هزار سرباز کوبایی در این ضدحمله حضور داشتند. پیش از ضدحمله، سومالیایی ها در ۲۲ ژانویه تلاشی بلندپروازانه برای تصرف هرر انجام دادند. سومالیایی ها عملیات خود را با گلوله باران خمپاره ای و راکتی شهر بابِیل از تپه ۱۶۹۲ آغاز کردند؛ اقدامی که هدف اصلی آن منحرف کردن توجه نیروهای اتیوپیایی بود. سپس، در ساعت ۱۵:۳۰، چندین تیپ پیاده نظام سومالی با پشتیبانی شمار زیادی تانک، از محورهای فِدیس و کومبُلچا به سوی هرر پیشروی کردند. در یک مقاومت هماهنگ زمینی و هوایی—که برای نخستین بار با حضور مستقیم نیروهای کوبایی همراه بود—نیروهای اتیوپی چند مایل دورتر از هرر با نیروهای سومالیایی درگیر شدند. آنان رشته ای از یورش های سریع و کوبنده را علیه مهاجمان به اجرا گذاشته و موفق شدند آنان را در جای خود متوقف کنند. هم زمان که نبرد زمینی میان تانک ها جریان داشت، جنگنده ـبمب افکن ها اتیوپی عقبه و خطوط ارتباطی سومالی را هدف قرار دادند. سومالیایی ها متحمل شکستی سنگین شدند و شمار تلفاتشان به حدود ۳ هزار نفر رسید؛ این بزرگ ترین شکست آن ها از زمان آغاز جنگ بود. پس از این موفقیت، اتیوپیایی ها از حالت دفاعی به تهاج
می خارج و وارد فاز تهاجمی شدند. بین ۲۳ تا ۲۷ ژانویه، لشکر یازدهم اتیوپی با پشتیبانی واحدهای زرهی کوبایی موفق شد سرزمین های گسترده ای تا منطقه فدیس را بازپس گیرد. در جریان این عملیات، ۱۵ تانک، ده ها نفربر زرهی، ۴۸ توپ صحرایی، ۷ توپ ضدهوایی، مقادیر فراوانی سلاح سبک پیاده نظام و مهمات به غنیمت اتیوپیایی ها درآمد. ضدحمله مشترک اتیوپی و کوبا از اول فوریه آغاز شد. لشکر نهم، تحت فرمان نیروهای ضربتی کوبایی، به مواضع سومالیایی ها در هاروا یورش برد و آنها را مجبور به عقب نشینی کرد. نیروهای مهاجم —نیروهای اتیوپیایی و کوبایی— سپس به سمت شمال پیشروی کرده و در چهارم فوریه شهر جلدسا را تصرف کردند. تا نهم فوریه، نیروهای سومالی از شهرهای چیناکسن، اجرسه گورو و گورسم گریختند و در جریان عقب نشینی، ۴۲ تانک، چندین نفربر زرهی (APC) و بیش از ۵۰ قبضه توپخانه را پشت سر خود جا گذاشتند. در این نبرد، توپخانه—به ویژه راکت اندازهای ب ام-۲۱ گراد—همراه با پشتیبانی نزدیک هوایی نقش تعیین کننده ای در پیروزی اتیوپیایی ها ایفا کرد. در پی این رویداد، سومالیایی ها تصمیم گرفتند به مواضع دفاعی از پیش آماده شده خود در گذرگاه کارا مردا عقب نشینی کنند.
سپس ستون مشترک نیروهای اتیوپی و کوبا به سمت شمال شرق پیشروی کرده و وارد ارتفاعات میان جیجیگا و مرز سومالی شدند؛ آنها با استفاده از این مسیر، نیروهای ارتش سومالی-ارتش آزادیبخش سومالی غربی را که در گذرگاه مردا موضع گرفتنه بودند را دور زدند. مسئولیت این مأموریت به لشکر دهم واگذار شد؛ لشکری که بر یک تیپ زرهی کوبایی با بیش از ۶۰ تانک تی-۶۲ تکیه داشت. در ۱۵ فوریه، این نیروها با دور زدن گذرگاه نفوذناپذیر مردا، مسیر جایگزین از طریق عَرَبی را انتخاب کرده و به سمت گذرگاه شِبِله پیشروی کردند و سرانجام در ۲۴ فوریه آن را تصرف کردند. با وجود مقاومت سرسخت سومالیایی ها در گریکوچر، این روستا نیز نهایتاً در ۲۸ فوریه به دست نیروهای اتیوپی-کوبا افتاد. نبرد دوم جیجیگا (مارس ۱۹۷۸). جیجیگا نقطه ای کلیدی در خط دفاعی سومالی بود و برای مِنگیستو از اهمیت سیاسی ویژه ای برخوردار بود، زیرا این شهر محل بزرگ ترین شکست ارتش اتیوپی در پاییز گذشته بود. حدود ۸۰۰۰ سرباز سومالیایی، به همراه یک گردان تانک تی-۵۵ و یک گردان توپخانه ۱۲۲ میلی متری، در اطراف جیجیگا و گذرگاه کارا مَردا موضع گرفته بودند. درگیری های سنگین در میانه فوریه و در ارتفاعات اطرا
ف بابِیل، تلفات زیادی بر نیروهای اتیوپی وارد ساخت. در پی این رویداد، ژنرال شوروی واسیلی پتروف به این نتیجه رسید که حمله مستقیم به مواضع سومالیایی ها در جیجیگا و گذرگاه کارا مَردا، اقدامی بسیار پرهزینه خواهد بود. ازاین رو، او تصمیم گرفت با اجرای یک عملیات هوابرد و انتقال بخشی از نیروهایش به دشت های پشت جیجیگا، این مشکل را حل کند. برای اجرای این طرح، کوبایی ها نیروهای چترباز خود را در قالب یگان های ویژه هوابرد سازمان دهی کردند. در این عملیات، ۲۰ فروند بالگرد میل-۸ و ۱۰ فروند بالگرد سنگین میل-۶ که همگی توسط خلبانان شوروی هدایت می شدند برای درهم شکستن نیروی اصلی ارتش سومالی استفاده شد. همچنین هواگردهای متعارف برای پشتیبانی از عملیات هوابرد به کار گرفته شدند؛ در همین حال، بالگردها آماده می شدند تا یک گردان مجهز به خودروهای زرهی را در میدان نبرد مستقر کنند. از این مقطع به بعد، پیشروی به سوی جیجیگا به فرماندهی تیپ ۶۹ ادامه یافت و واحدهای پیشرو در ۲۸ فوریه به دامنه های غربی کوه های اطراف جیجیگا رسیدند. نیروهای سومالی که در جیجیگا مستقر بودند، تلاش کردند- به مواضع اتیوپیایی ها در ارتفاعات حمله کنند، اما زیر بمباران بی
امان هوایی زمین گیر شدند. در همین زمان، استقرار هوایی نیروهای کوبایی در پشت خطوط سومالی، طی سه موج عملیات ترکیبی بالگردی و چتربازی انجام گرفت که از واپسین روزهای فوریه ۱۹۷۸ آغاز شده بود. تیپ یکم چتربازان کماندوی اتیوپی نیز در این عملیات شرکت کرد و زمینه را برای حمله نهایی به شهر فراهم ساخت. لشکر دهم، همراه با نیروهای ضربتی کوبایی، به سوی جیجیگا پیشروی نمود، در حالی که تیپ ۷۵ پیاده نظام اتیوپی و تیپ یکم چتربازان کماندو از مسیر جنوبی و ارتفاعات کوهستانی حرکت کرده و گذرگاه مَردا را به تصرف خود درآوردند. در ۲ مارس ۱۹۷۸، حمله ای ترکیبی از چتربازان و بالگردها علیه نیروهای سومالی انجام شد که آن ها را به سمت جنوب عقب راند. تقریباً هم زمان، مسیر راه آهن جیبوتی–آدیس آبابا پاکسازی گردید. یک عملیات بزرگ هوابرد دیگر در ۵ مارس ۱۹۷۸ اجرا شد که نوک پیکان حمله به خطوط پشتی جیجیگا را تشکیل داد. در این عملیات، حدود ۱۰۰ سورتی پرواز با بالگرد میل-۶ برای پیاده کردن تجهیزات سنگین انجام گرفت. از منطقه فرود، نیروی ویژه کوبایی به سوی جیجیگا حرکت کرده و از پشت به نیروهای سومالی مستقر در شهر حمله کردند. این یورش از پشت هم زمان با حمله
مستقیم نیروی اصلی اتیوپی–کوبا به جیجیگا صورت گرفت. تحت فشار حملهٔ ترکیبی از جلو و عقب، خط دفاعی سومالی به سرعت فروپاشید. شش تیپ سومالیایی در جیجیگا، به مدت سه روز با شجاعت در برابر برتری قاطع دشمن جنگیدند. اما به دلیل نبود پشتیبانی هوایی، کاهش تدارکات و کم شدن توان زرهی ــ احتمالاً به کمتر از پنجاه درصد ــ ناچار شدند در ۵ مارس ۱۹۷۸عقب نشینی کنند و با سختی بسیار از محاصره بگریزند. تلفات سومالی تا حدود ۳۰۰۰ نفر برآورد شد، در حالی که تلفات نیروهای اتیوپیایی و کوبایی بسیار پایین بود. پس از آن، نیروهای اتیوپی اقدام به پاکسازی منطقه کردند، نیروهای کوبایی در پیروزی نبرد دوم جیجیگا نقش بسیار مؤثری ایفا کردند. نیروها و هواپیماهای کوبایی، امکان حملهٔ از پشت سر را فراهم کرده و نهایتاً توانستند مقاومت سومالیایی ها را در هم شکستند. عقب نشینی ارتش سومالی. با بازپس گیری جیجیگا در ۵ مارس ۱۹۷۸، عملاً جنگ به پایان رسید. منگیستو هایله ماریام که پیش تر از سقوط کارامارا و جیجیگا در شش ماه قبل وحشت زده شده بود، این بار با بازپس گیری این دو منطقه روحیه ای تازه یافت. او در بیانیه ای که در ستایش از فرماندهی جبههٔ شرق صادر کرد، اعلام
نمود: «این نه تنها پیروزی ای برای مردم اتیوپی، بلکه دستاوردی برای مبارزات کارگران جهان نیز به شمار می رود.» زیاد باره با درک این که موقعیت نظامی غیرقابل دفاع شده است، در ۹ مارس ۱۹۷۸ دستور داد ارتش ملی سومالی (SNA) به داخل مرزهای کشور عقب نشینی کند. با این حال، به گفتهٔ رنه لافورت، سومالیایی ها پیش تر و با پیش بینی حتمی بودن شکست، تجهیزات سنگین خود را عقب کشیده بودند. هم زمان با آغاز این عقب نشینی، نیروهای اتیوپی و کوبا یک تهاجم سراسری را به سرعت به جریان انداختند. در ۸ مارس، ستونی متشکل از لشکر سوم اتیوپی و تیپ سوم تانک کوبا توانست بدون مقاومت جدی، دگه هابور را تصرف کند. در جبههٔ غربی اما، نیروهای سومالی برخلاف انتظار در برابر پیشروی لشکر هشتم اتیوپی به سوی فیق، مقاومت قابل توجهی نشان دادند. در جریان این نبرد، تیپ ۹۴ اتیوپی در ابوشریف متحمل خسارات سنگینی شد و فرمانده آن، سرگرد بکل کاسا، برای پرهیز از اسارت دست به خودکشی زد. با وجود این شکست، لشکر ــ که با یک گردان کوبایی تقویت شده بود ــ همچنان به پیشروی ادامه داد و پس از طی حدود ۱۵۰ کیلومتر، در ۸ مارس به فیق رسید. سقوط جیجیگا به دست نیروهای اتیوپیایی-کوبایی
نقطهٔ عطف جنگ به شمار می رفت؛ رخدادی که آغازگر عقب نشینی شتاب زدهٔ سه هفته ای ارتش ملی سومالی شد. جاناتان هاوس، تاریخ نگار نظامی آمریکایی، در مورد یکی از آخرین عملیات های جنگ می نویسد که سومالیایی ها «یک نبرد تأخیری درخشان انجام دادند و ضربات سختی به تیپ نهم اتیوپی وارد کردند.» پس از جنگ. اعدام و تجاوز به غیرنظامیان و آوارگان توسط نیروهای اتیوپیایی و کوبایی در طول جنگ به طور گسترده گزارش شد. پس از پایان درگیری ها نیز شمار قابل توجهی از نیروهای کوبایی در اتیوپی باقی ماندند تا از دولت اتیوپی حمایت کنند. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، اوگادن همچنان صحنهٔ ناآرامی بود، زیرا «جبهه آزادی بخش سومالی غربی» (WSLF) جنگی چریکی را علیه دولت اتیوپی آغاز کرد. پس از جنگ، حدود ۸۰۰ هزار نفر از مرز گذشته و وارد سومالی شدند و به مدت ۱۵ سال در آنجا در وضعیت آوارگی به سر بردند. شکست ارتش ملی سومالی و جبهه آزادی بخش سومالی غربی در اوایل ۱۹۷۸ به معنای آرام شدن اوگادن نبود. در پایان همان سال، نخستین موج بزرگ آوارگان ــ شامل صدها هزار نفر ــ راهی سومالی شدند، اما ارتش اتیوپی در جریان این خروج، آن ها را هدف بمباران و تیراندازی قرار داد. در سال ۱۹
۷۹، جبهه آزادی بخش سومالی غربی به مقاومت خود ادامه داد و دوباره کنترل مناطق روستایی را به دست گرفت. با پشتیبانی نیروهای کوبایی، ارتش اتیوپی در دسامبر ۱۹۷۹ دومین یورش گسترده خود را آغاز کرد؛ حمله ای که مستقیماً معیشت مردم اوگادن را هدف قرار داد. در این عملیات، چاه ها مسموم یا ویران شدند و گله های دام نابود گشتند. هزاران غیرنظامی سومالیایی در جریان این اقدامات کشته شدند. این خشونت ها همراه با فرار صدها هزار آواره به داخل سومالی، تلاشی آشکار برای آرام سازی منطقه از طریق اعمال زور بود. در نتیجه، حدود نیمی از جمعیت اوگادن ناچار به ترک خانه های خود و مهاجرت به سومالی شدند؛ جابه جایی که برخی دیپلمات ها آن را نوعی «نسل کشی» توصیف کردند. افزون بر این، نیروهای اتیوپی به غیرنظامیان هرری و اورومو در مناطق همجوار نیز حمله کرده و آنان را به همکاری با شورشیان متهم ساختند. خبرنگاران خارجی در اوایل دهه ۱۹۸۰ که از اوگادن بازدید کرده بودند گزارش دادند که در اوگادن یک «جامعه دوگانه» شکل گرفته است. از یک سو، ساکنان بومی سومالیایی که خود را «سومالیایی های غربی» می نامیدند و پیوندهای فرهنگی، زبانی و اقتصادی شان همچنان با سومالی برق
رار بود؛ و از سوی دیگر، مهاجران و کارگزاران امهری که دولت اتیوپی برای تحکیم سلطه خود به منطقه آورده بود. این دو جامعه در شهرها و روستاها کاملاً جدا از هم زندگی می کردند. رژیم دِرگ با بهره گیری از سیاست های سرکوبگرانه، از جمله ایجاد خشکسالی ها و قحطی های مصنوعی، تلاش می کرد مقاومت سومالیایی ها در برابر حاکمیت اتیوپی را در هم بشکند. در همین دوره (اوایل دهه ۱۹۸۰)، دولت اتیوپی اوگادن را به یک پهنهٔ وسیع نظامی تبدیل کرد؛ اقدامی که با بمباران های کور هوایی و اجرای طرح های اسکان اجباری همراه بود. در سال ۱۹۸۱، حدود ۷۰ هزار سرباز اتیوپیایی در اوگادن مستقر بودند و ۱۰ هزار سرباز کوبایی که در شهرهای کلیدی منطقه حضور داشتند، آن ها را پشتیبانی می کردند. با این حال، تا مه ۱۹۸۰ شورشیان با کمک تعداد اندکی از نیروهای ارتش ملی سومالی (SNA) که همچنان به جنگ چریکی کمک می کردند، توانسته بودند بخش های گسترده ای از اوگادن را تحت کنترل بگیرند. پاک سازی منطقه از چریک ها نیازمند یک کارزار ضدشورش وسیع بود که تا سال ۱۹۸۱ ادامه یافت، هرچند شورش تا میانه دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت. جبهه آزادی بخش سومالی غربی (WSLF) عملاً تا میانه دهه ۱۹۸۰ از بین
رفت و گروه انشعابی آن، «جبهه آزادی بخش ملی اوگادن» (ONLF)، فعالیت های خود را از مقرش در کویت پی گرفت. با وجود این، هرچند شماری از اعضای جبهه آزادی بخش ملی اوگادن در سال های بعد موفق شدند بار دیگر به اوگادن بازگردند، اما اقداماتشان تأثیر چندانی نداشت. در دوران حکومت باره، تهاجم به اتیوپی احتمالاً بزرگ ترین اشتباه راهبردی از زمان استقلال کشور به شمار می رفت و به شدت ارتش ملی سومالی را تضعیف کرد. تقریباً یک سوم از سربازان عادی، سه هشتم از یگان های زرهی و نیمی از نیروی هوایی سومالی (SAF) از دست رفتند. ضعف دولت باره باعث شد که رؤیای «سومالی بزرگ متحد» عملاً کنار گذاشته شود. شکست این جنگ، نارضایتی عمومی نسبت به رژیم باره را تشدید کرد؛ اولین گروه سازمان یافته مخالف دولت، «جبهه دموکراتیک برای نجات سومالی» (SSDF)، در سال ۱۹۷۹ توسط افسران ارتش تشکیل شد. ایالات متحده از اواخر دهه ۱۹۷۰ تا سال ۱۹۸۸ سومالی را به عنوان متحد در دوران جنگ سرد پذیرفت، و در ازای آن از پایگاه های این کشور برای دسترسی به خاورمیانه و اعمال نفوذ در شاخ آفریقا بهره می برد. درگیری مسلحانه دوم بین سومالی و اتیوپی در سال ۱۹۸۸ به توافقی منجر شد که طی آن
، دو کشور نیروهای مسلح خود را از مرزها عقب کشیدند. بحران پناهندگان. شکست سومالی در جنگ موجب شد که پناهندگان اتیوپیایی (عمدتاً از قوم سومالی و بخشی از هرری ها و اوروموها) وارد خاک سومالی شوند. تا سال ۱۹۷۹، آمار رسمی نشان می داد که ۱٫۳ میلیون پناهنده در سومالی حضور دارند، که بیش از نیمی از آن ها در مناطق تحت کنترل قبیله اسحاق در شمال مستقر شده بودند. بر اساس گزارش نیویورک تایمز در همان سال، پناهندگان در جنوب کشور نیز نگهداری می شدند که شامل ۲۰۰ هزار هرری و ۱۰۰ هزار اورومو می شد. با افزایش وابستگی دولت به کمک های بین المللی، منابع تخصیص یافته برای پناهندگان باعث نارضایتی گسترده ساکنان محلی اسحاق شد، به ویژه آن که آن ها احساس می کردند دولت هیچ اقدامی برای جبران بار ناشی از جنگ برای آن ها انجام نداده است. علاوه بر این، باره به پناهندگان اوگادنی که از اعضای قبیله او (دارود) بودند، توجه ویژه ای نشان می داد. به واسطه این پیوندها، پناهندگان اوگادنی از دسترسی ترجیحی به خدمات اجتماعی، مجوزهای کسب وکار و حتی پست های دولتی برخوردار شدند. با افزایش خصومت و نارضایتی در شمال، باره این پناهندگان را مسلح کرد و بدین ترتیب ارتشی
نامنظم در مناطق تحت کنترل اسحاق ایجاد نمود. پناهندگان مسلح اوگادنی، همراه با اعضای گروه های مارهان و ذوالبهانته که توسط رژیم باره تحریک و تشویق شده بودند، یک کارزار ترور علیه مردم محلی اسحاق آغاز کردند؛ آن ها زنان را مورد تجاوز قرار می دادند، غیرنظامیان بی دفاع را می کشتند و مانع از برگزاری آیین های دفن مناسب توسط خانواده افراد کشته شده می شدند. در طول دهه ۱۹۸۰، باره به شکایات اسحاق توجهی نکرد. این بی توجهی، همراه با سرکوب انتقادها و حتی بحث دربارهٔ جنایات گسترده در شمال، باعث شد نارضایتی طولانی مدت اسحاق ها به مخالفت آشکار تبدیل شود. در نتیجه، بسیاری از اسحاق ها «جنبش ملی سومالی» را تشکیل دادند که منجر به جنگ داخلی ده ساله در شمال غربی سومالی منجر شد؛ منطقه ای که امروزه عملاً به عنوان دولت مستقل «سومالی لند» شناخته می شود.
حوضه آبریز هامون ماشکل یکی از حوضه های باز ایران است که در تقسیم بندی حوضه های آبریز ایران، حوضهٔ فرعی به شمار می رود و زیرمجموعهٔ حوضهٔ آبریز مرزی شرق است. مساحت این حوضه، ۳۶٬۴۵۸ کیلومتر مربع است و مهمترین رود آن، ماشکل است. جغرافیا. حوضه هامون ماشکل در شرق سیستان و بلوچستان و مرز ایران و پاکستان قرار گرفته است. چالهٔ اصلی این حوضه، دریاچه هامون ماشکل در پاکستان است. مهم ترین رودهای حوضه، رود ماشکل و رود تلخ آب هستند. رود ماشکل در جنوب حوضه جریان دارد و شاخهٔ اصلی آن از ارتفاعات بیرگ سرچشمه می گیرد. رود تلخ آب نیز از کوه مورپیش در نزدیکی خاش سرچشمه می گیرد و بخشی از مرز ایران و پاکستان را شکل می دهد. زیرحوضه ها. برپایهٔ دستور العمل تقسیم بندی حوضه های ایران، حوضهٔ آبریز هامون ماشکل به زیرحوضه های زیر تقسیم می شود:
علامت"من چگونه رانندگی می کنم" (و یا "رانندگی من چگونه است" یا مشابه) یک برچسب یا طرح پشت ناوگان خودرو یا وسیله نقلیه دیگر است که توسط یک رانندهٔ استخدام شده رانده می شود. این برچسب معمولاً دارای یک شماره تلفن یا آدرس وب سایت و دیگر اطلاعات شناسایی ست، به طوری که می توانید با راه های ارتباطی مشخص شده تماس بگیرید و رفتار خودرو و راننده را گزارش دهید. بسته به نوع شرکت، بر شماره تلفن یا وب سایت توسط مالک خودرو یا توسط یک شخص یا شرکت ثالث نظارت می شود.
آدولف برتهولد لودویگ گریمه (؛ – ) سیاستمدار اهل آلمان بود. وی از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان و وزیر فرهنگ در اواخر جمهوری وایمار، پس از جنگ جهانی دوم و همچنین اوایل استقرار آلمان غربی بود. وی در دوران آلمان نازی به دلیل عضویت در مقاومت آلمان دستگیر و به زندان محکوم شد.
استفانو دیونیسی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زن شهرستانی"، "یکشنبه غم انگیز، آتش بس، فارینلی"، "به سوی جنوب" و "راز" اشاره کرد.
رولف بکر (؛ زادهٔ ) صداپیشه، فیلم نامه نویس و بازیگر اهل آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "یکشنبه غم انگیز" و "نورمر" اشاره کرد.
ادوارد استفان کووشینسکی (؛ – ) فیلم نامه نویس، فیلم ساز و فیلم بردار اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرنوشت های لهستانی"، "هوایی چنان پاک"، "مادر پادشاهان"، "سنگ"، "ما همه مسیح هستیم"، "گا، گا، درود بر قهرمانان"، "بومی"، "دختر و پلیس"، "وقایع نگاری رخدادهایی عاشقانه"، "شکنجه"، "یادداشت های تاریخی من"، "با گذشتِ روزها، از پسِ سال ها…"، "آرامش خانه بر شما باد"، '، '، '، '، ""، "همبستگی، همبستگی..."، "مکمل"، "یکشنبه غم انگیز"، "وینچی" و "سرزمین موعود" اشاره نمود.
جنگ استقلال ونزوئلا () یکی از جنگ های استقلال طلبانه از اوایل قرن نوزدهم است. این جنگ ها بدنبال جنبش های استقلال طلبانه در آمریکای لاتین علیه امپراتوری اسپانیا به وجود آمد. تاریخچه. در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۸۱۰ بعد از تشکیل شورای عالی نظامی کاراکاس این جنگ شروع شد. در ۵ ژوئیه ۱۸۱۱ هفت استان از ده استان ونزوئلا استقلال خود را در اطلاعیه ای اعلام کردند. جمهوری اول ونزوئلا در سال ۱۸۱۲ پس از زلزله کاراکاس و نبرد ویکتوریا شکست خورد. در سال ۱۸۱۳ سیمون بولیوار نبرد تحسین برانگیزی را برای آزاد سازی ونزوئلا و ایجاد جمهوری دوم در این کشور به پیش برد ولی این نبرد هم به دلیل شورش های محلی و ضد حمله های سلطنت طلبان دوام نیاورد. در سال های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۰، ونزوئلا با نبرد دیگری به رهبری سیمون بولیوار به استقلال طولانی مدت از اسپانیا دست یافت. در ۱۷ دسامبر سال ۱۸۱۹ کنگره آنگوستورا استقلال کلمبیای بزرگ را اعلام کرد. بعد از دو سال جنگ این کشور در سال ۱۸۲۱ با رهبری مشهورترین فرزندانش یعنی سیمون بولیوار به استقلال از اسپانیا دست یافت. ونزوئلا از آن روز به همراه کلمبیا، پاناما و اکوادور کنونی بخشی از کلمبیای بزرگ را تشکیل دادند ولی در سا
ل ۱۸۳۰ ونزوئلا جدا شد و به کشوری با حاکمیت مستقل تبدیل شد. اولین جمهوری (۱۸۱۰–۱۸۱۲). در سال ۱۸۰۸ فرانسه به اسپانیا تهاجم کرد و در پی آن پادشاهی اسپانیا سرنگون شد. در ۱۹ آوریل ۱۸۱۰ شورای شهر کاراکاس با خیزش موفقیت آمیزی شهردار اسپانیایی این شهر ویسینتی امپاران را سرنگون کرد و شورشیان یک فرماندهی نظامی را در کاراکاس تشکیل دادند. انعکاس این رویداد در سراسر ونزوئلا دیده شد. در سراسر ونزوئلا، شهرها و شهرستان ها یا از این حرکت جانبداری کردند یا در مقابل آن ایستادند و از این نقطه در بیشتر مناطق ونزوئلا جنگی داخلی شروع شد. شورای عالی کاراکاس خواهان ایجاد یک کنگره شد تا برای مناطق مختلف ونزوئلا یک دولت تشکیل شود. هر دو طرف قبول کردند دولت های جداگانه ای داشته باشند ولی با توجه به تهاجم فرانسه به شبه جزیره ایبری به عنوان بخشی از پادشاهی اسپانیا باشند. کنگره پیشنهاد کرد تا حرکتی برای استقلال شروع شود و این پیشنهاد بسرعت پذیرفته شد. افرادی مانند فرانسیسکو د میراندا و سیمون بولیوار که از عصر روشنگری و انقلاب فرانسه تأثیر پذیرفته بودند رهبری جنبش را در دست گرفتند. کنگره در ۵ ژوئیه ۱۸۱۱ استقلال ونزوئلا را اعلام کرد و جمهوری
ونزوئلا تشکیل شد. جمهوری دوم (۱۸۱۱–۱۸۱۴). بولیوار و دیگر جمهوریخواهان در دیگر بخش های اسپانیایی امریکای جنوبی و کارائیب مقاومت را ادامه دادند یا در داخل کشور دست به انجام حرکت های چریکی سازمان یافته زدند. در سال ۱۸۱۳ بولیوار به ارتش متحد گرانادای نو پیوست. همان زمان، سانتیاگو مارینو از شمال شرق دست به حمله زد. هر دو نیرو نیروهای سلطنت طلب را شکست دادند. در ۶ اوت ۱۸۱۳ بولیوار وارد کاراکاس شد.
حوضه آبریز قره قوم یکی از حوضه های باز ایران است که در تقسیم بندی حوضه های آبریز ایران، حوضهٔ اصلی به شمار می رود. مساحت این حوضه، ۴۴٬۱۶۵ کیلومتر مربع است. حوضه آبریز قره قوم تنها یک زیرحوضهٔ درجه ۲ دارد و شامل آبراه هایی است که به رود تجن منتهی می شوند. جغرافیا. حوضه قره قوم در شرق و شمال خراسان رضوی و در مرز ایران با افغانستان و ترکمنستان قرار دارد و بخش بسیار کوچکی از خراسان شمالی را نیز دربرمی گیرد. این حوضه شامل رودهایی است که به رود تجن می ریزند. بخشی از این رودها در خاک ایران وارد تجن می شوند و برخی پس از ورود به ترکمنستان وارد کانال قره قوم می شوند. رودهای مهم این حوضه، هریرود و کشف رود هستند. هریرود از کوه های هندوکش در افغانستان سرچشمه می گیرد و بخشی از مرز ایران با افغانستان و ترکمنستان را شکل می دهد. رودهایی از جمله جامرود و رود روس به هریرود می ریزند. کشف رود نیز از کوه بینالود سرچشمه می گیرد و پس از گذر از شمال مشهد، در نزدیکی سرخس با هریرود تلاقی می کند. پس از تلاقی، رود با نام رود تجن شناخته می شود. شاخه های کوچکی نیز در شمال خراسان رضوی جریان دارند که پس از ورود به ترکمنستان به کانال قره قوم
(ادامهٔ رود تجن) منتهی می شوند. زیرحوضه ها. برپایهٔ دستور العمل تقسیم بندی حوضه های ایران، حوضهٔ آبریز قره قوم به زیرحوضه های زیر تقسیم می شود:
عبداللطیف بغدادی (؛ ۲۰ سپتامبر ۱۹۱۷ – ) سیاستمدار، افسر ارشد نیروی هوایی و یک قاضی مصری بود. او یکی از اعضای جنبش افسران آزاد بود که در سرنگونی پادشاهی مصر در انقلاب سال ۱۹۵۲ شرکت داشت. دوران جوانی. او در ۲۰سپتامبر ۱۹۱۷ در شهر المنصوره زاده شد. دوره دانشکده افسری را در ۱۹۳۸ و دوره خلبانی را در ۱۹۳۹ گذراند و در جنگ اعراب و اسرائیل سال ۱۹۴۸ شرکت داشت. جنبش افسران آزاد و کودتا. بغدادی در ۱۹۵۰ به جنبش افسران آزاد پیوست و در کودتای افسران آزاد در ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۲ علیه ملک فاروق فرمانده جت های جنگنده بود که بر فراز قاهره در پرواز بودند تا از مداخلات خارجی احتمالی به نفع ملک فاروق جلوگیری کنند. فعالیت های سیاسی. درٰ ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ اولین وزیر جنگ بعد از کودتا در زمان محمد نجیب بود. او در سالهای بعد معاون رئیس جمهور عبدالناصر شد. در زمان ریاست جمال عبدالناصر، در ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۳ بغدادی ریاست دادگاه مخصوصی را بعهده داشت که نفرات ملک فاروق را محاکمه می کرد. در فاصله ۲۲ ژوئیه ۱۹۵۷ تا ۴ مارس ۱۹۵۸ ریاست مجلس مصر را عهده دار شد. بعد از اتحاد مصر و سوریه بغدادی در سفری که جمال عبدالناصر در ۲۴ فوریه ۱۹۵۸ به دمشق داشت تا جمهوری متحد
ه عربی را شکل دهد نفر همراه او بود. مدتی بعد در اوایل دهه ۱۹۶۰سمت وزارت برنامه ریزی مصر را عهده دار شد. در سال ۱۹۶۲ بعد از فروپاشی جمهوری متحده عربی و اتحاد با سوریه، ناصر الگوی سوسیالیزم اقتصادی شوروی را در پیش گرفت که بغدادی با آن موافق نبود. او کاملاً با اقدامات گسترده سوسیالیستی مخالف بود. بغدادی بیشتر تمایل به نزدیکی با ایالات متحده آمریکا را داشت. بغدادی در مخالفت با تصمیم ناصر به اعزام نیرو به یمن شمالی و دخالت در جنگ داخلی آنجا در ۱۶می ۱۹۶۴ از مشاغل خود استعفا داد و از کارهای سیاسی کناره گرفت و در عین حال روابط خود را با ناصر حفظ کرد. در ۱۹۷۲ در هنگام ریاست جمهوری انور سادات، بغدادی و ۹نفر از اعضای برجسته سابق دولت مصر طی یادداشتی به سادات به دولت او بخاطر وابستگی اضافی به اتحاد شوروی انتقاد کردند. بغدادی مانند همه اعضای سابق در قید حیات آر.سی. سی با پیمان صلح سادات با اسراییل در۱۹۷۸ مخالفت کرد. درگذشت. بغدادی در ۸ سپتامبر ۱۹۹۹ به دلیل بیماری سرطان کبد در بیمارستان بستری شد و روز بعد در سن ۸۱ سالگی درگذشت. در مراسم خاکسپاری او رئیس جمهور وقت حسنی مبارک و اعضای ارشد دولت شرکت داشتند. حسنی مبارک در بیان
یه ای اعلام کرد بغدادی عمر خود را وقف میهن کرد.
جنگ استقلال اوکراین () دوره ای از درگیری های شدید میان نیروهای سیاسی و نظامی بود که در طول سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ ادامه یافت. این درگیری ها به برپایی جمهوری اوکراین منتهی شد. این جمهوری بعدها به بخشی از اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی تبدیل گشت. در این درگیری ها نیروهای دولتی، سیاسی و نظامی، از جمله ناسیونالیستهای اوکراین، آنارشیست ها، بلشویکها، امپراتوری اتریش-مجارستان، نیروهای مستعمراتی امپراتوری آلمان، امپراتوری عثمانی، پادشاهی بلغارستان، ارتش داوطلب روسیه سفید و نیروهای جمهوری دوم لهستان برای کنترل اوکراین پس از انقلاب فوریه در پادشاهی روسیه و همچنین نیروهای هم پیمان رومانی و فرانسه شرکت داشتند. درگیری های مذکور از فوریه ۱۹۱۷ تا نوامبر ۱۹۲۱ طول کشید و به جدایی اوکراین میان بلشویک ها ،لهستان و رومانی و چکسلواکی منجر شد. این درگیری به عنوان بخشی از جنگ های داخلی روسیه و نیز بسته شدن جبهه شرقی جنگ جهانی اول نیز بحساب می آید. پیشینه. در طول جنگ جهانی اول اوکراین در خط مقدم قرار داشت. با شروع سال ۱۹۱۷ بعد از تهاجم بروسیلوف ارتش امپراتوری روسیه مناطق ولینیا و گالیسیای شرقی را مجدداً تصرف کرد. انقلاب فوریه سال ۱۹۱۷