Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اعلان استقلال اندونزی () طی اعلامیه ای در روز جمعه ۱۷ اوت ۱۹۴۵ در ساعت ۱۰ صبح خوانده شد. با این اعلامیه، شروع مقاومت سیاسی و نظامی در برابر نیروهای هلندی و غیرنظامیان طرفدار هلند، اعلام شد و تا زمانی که هلند در سال ۱۹۴۹ رسماً به استقلال اندونزی اعتراف کرد، ادامه داشت. در سال ۲۰۰۵، هلند اعلام کرد که تصمیم گرفته روز ۱۷ اوت ۱۹۴۵ را به عنوان تاریخ استقلال دفاکتو اندونزی بپذیرد. در سال ۲۰۱۳، سوکوتیو، تاریخدان اندونزیایی، در مصاحبه ای از دولت هلند خواست تا رسماً استقلال کشورش در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۴۵ را تأیید کند. سازمان ملل متحد که در این درگیری دخالت داشت تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ را رسماً به عنوان روز استقلال اندونزی اعلام کرد. اعلام. این سند توسط احمد سوکارنو که با نوشتار قدیمی هلندی به نام سوئه کارنو امضا می کرد امضا شد و محمد حتا که به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد نیز روز بعد (در ۱۷ اوت ۱۹۴۵) آن را امضا کرد. پیش نویس اطلاعیه، در شب ۱۶ اوت توسط سوکارنو، حتا و سوباردیو، در خانه معاون دریادار مائه دا مینورو تاداشی تهیه شد. این خانه هم اکنون موزه اعلامیه استقلال اندونزی است. نسخه اصلی اعلامیه استقلال اندونزی توسط سیوت
ی ملیک تایپ شد. مائه دا در آن زمان در طبقه بالا در حال استراحت بود. او با ایده استقلال اندونزی موافق بود و خانه اش را برای تهیه این اطلاعیه در اختیار این گروه قرار داده بود. در حالی که آماده سازی رسمی اعلامیه و اعلان استقلال رسمی این موضوع، چند ماه پیش به دقت برنامه ریزی شده بود، تاریخ رسمی اعلام تقریباً به طور ناخواسته با تسلیم بدون قید و شرط ژاپن به متفقین در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی مصادف شد. این رویداد تاریخی با فشار چند فعال جوان رادیکال مانند آدم مالک و جلال صالح به سوکارنو و محمد حتا برای اعلام استقلال بوقوع پیوست. تمام احزاب که در لحظات تاریخی این رویداد شرکت داشتند، با راه حل مصالحه موافقت کردند که تنها سوکارنو و محمد حتا متحدا «به نام ملت اندونزی» این بیانیه را امضا کنند. پیش نویس سند. پیش نویس سند اعلامیه استقلال در شب ۱۶ اوت ۱۹۴۵ تهیه شد. اندونزیایی. Proklamasi Kami, bangsa Indonesia, dengan ini menjatakan kemerdekaan Indonesia. Hal2 jang mengenai pemindahan kekoeasaan d.l.l. , diselenggarakan dengan tjara saksama dan dalam tempoh jang sesingkat-singkatnja Djakarta, 17-8-
'05 Wakil2 Bangsa Indonesia سند نهایی اعلام استقلال. P R O K L A M A S I ترجمه سند به انگلیسی. ما مردم اندونزی استقلال اندونزی را اعلام می کنیم موضوعات مربوط به انتقال قدرت و امور وابسته به آن بصورتی مسؤلانه، هشیارانه و در اسرع وقت انجام خواهد شد. جاکارتا، هفدهم ماه هشتم از سال ۰۵۱ به نام مردم اندونزی امضا: سوکارنو- حتی بنای یادبود. بنای یادبود اعلامیه استقلال اندونزی اسکناس. این اعلامیه روی اسکناس ۱۰۰۰۰۰ روپیه اندونزی در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۴ چاپ شده است.
بیماری التهابی مولتی سیستمیک با شروع در نوزادی () که به اختصار «NOMID» نامیده می شود و با عنوان «سندرم مزمن عصبی جلدی مفصلی نوزادی» یا «CINCA» هم شناخته می شود، یک سندرم نادر «تب دوره ای» ژنتیکی است که مشخصه اش التهاب در چندین ارگان بدن در دوران نوزادی است و احتمال بروز آن ۱ در یک میلیون تولد است. تاکنون حدود ۱۰۰ مورد از این بیماری گزارش شده است. علائم بیماری شامل، بثورات کهیری جلدی، التهاب مفصل شدید، درگیری چشمی (یوئیت و التهاب ملتحمه) و مننژیت مزمن است که منجر به آسیب دستگاه عصبی (اختلالات بینایی، کاهش شنوایی حسی - عصبی، هیدروسفالی، تشنج و اختلال ذهنی-هوشی) می شود. این بیماری یکی از انواع سندرم های دوره ای وابسته به کرایوپایرین است و می توان آن را با داروی جدید آکینرا درمان نمود. این بیماری در اثر جهش در ژن «NALP3» (یا همان ژن CIAS1) ایجاد می شود که می تواند منجر به «کهیر سرد خانوادگی» و «سندرم ماکل-ولس» هم بشود.
سندرم های دوره ای وابسته به کرایوپایرین () یا به اختصار «CAPS» گروهی از بیماری های خودایمنی ناهمگون و نادر است که مشخصه شان، التهاب فراگیر وابسته به اینترلوکین ۱ بتا و علائم مختلف پوستی، عصبی، مفصلی و جلدی است. این بیماری ها طیفی از سه سندرم بالینی را در بر می گیرد که مشخصهٔ کمابیش مشابهی دارند و شامل «سندرم خودایمنی سرد خانوادگی»، «سندرم ماکل-ولس» و «بیماری التهابی مولتی سیستمیک با شروع در نوزادی» هستند که هر سه، در اثر جهش ژنی یکسانی ایجاد می شوند. داروهایی نظیر کاناکینومب، ریلوناسپت، آناکینرا، تالیدومید و توسیلیزومب در درمان این گروه از بیماری ها بکار رفته است.
اینترلوکین ۱ بتا () یک سیتوکین پروتئینی است که در انسان توسط ژن «IL1B» کد می شود. پیش سازهای اولیه این آنزیم توسط کاسپاز شکسته شده و اینترلوکین ۱ بتای بالغ ایجاد می شود. این آنزیم که از خانواده اینترلوکین ۱ است، در ایجاد برخی بیماری هایِ خودایمنی تب دار موسوم به سندرم های دوره ای وابسته به کرایوپایرین نقش مهمی دارد.
اینترلوکین ۱ آلفا () که با نام هماتوپوئیتین ۱ هم شناخته می شود، یک سیتوکین از خانواده اینترلوکین ۱ است که در انسان توسط ژن «IL1A» کد می شود. به طور کلی، اینترلوکین ۱ مسئول ایجاد التهاب و همچنین پیشرفت تب و سپتیسمی در بیماری هاست و داروهای بازدارندهٔ این پروتئین، در قطع این علائم و درمان برخی بیماری ها کاربرد دارند. اینترلوکین ۱ آلفا توسط ماکروفاژهای فعال، نوتروفیل ها، سلول های اندوتلیال و سلول های اپی تلیال تولید می شود. این پروتئین نقش محوری در پاسخ ایمنی بدن دارد و به «گیرندهٔ اینترلوکین ۱» متصل می شود.همچنین اینترلوکین ۱ آلفا در مسیر فعال سازی عامل نکروز توموری آلفا قرار دارد.
اینترلوکین ۱۸ () پروتئینی است که در انسان توسط ژن «IL18» کد می شود. این ماده، یکی از سیتوکین های ایجادکننده های التهاب است و توسط ماکروفاژ و سایر سلول ها تولید می شود و کارش را، از طریق اتصال به «گیرندهٔ اینترلوکین ۱۸» انجام می دهد. اینترلوکین ۱۸ به همراه اینترلوکین ۱۲، موجب تحریک ایمنی سلولی در مواجهه با میکروب هایی می شود که لیپوپلی ساکارید تولید می کنند.
آدم مالک (انگلیسی: Adam Malik Batubara) ; ( – ) دیپلمات ارشد، وزیر امور خارجه و یکی از پیشگامان روزنامه نگاری اهل اندونزی بود. زندگی جوانی. آدم مالک در پماتنگ سیانتر در سوماترای شمالی، هند شرقی هلند متولد شد. او از یک خانواده مسلمان اندونزیایی قبیله باتوبارا است. پس از اتمام دوره راهنمایی و دبیرستان، او به عنوان یک مغازه دار شروع به کار کرد، و اوقات فراغت خود را با خواندن کتاب ها و افزایش دانش گذراند. مالک به سرعت به سیاست علاقه مند شد و در ۱۷ سالگی، رئیس شعبه Pematang Siantar از حزب پارتیندو (Partindo) اندونزی شد. در این موقعیت، مالک برای استقلال اندونزی از استعمار هلند تلاش کرد و در نتیجه این تلاش ها، مالک زندانی شد. مالک پس از آزادی پماتنگ سیانتر را برای اقامت در جاکارتا ترک کرد. حرفه. مالک پس از خروج از زادگاهش، به عنوان یک روزنامه نگار شروع به کار کرد. او برای مجله حزب پارتیندو و روزنامه Pelita Andalas مطلب می نوشت. وی در سال ۱۹۳۷، همراه با همکاران همفکرش، آنتارا (ANTARA) را تشکیل داد. این رسانه سپس برای تبدیل شدن به آژانس خبری ملی این کشور توسعه یافت.
کریستن تامسن (؛ زادهٔ ۱۹۶۶) بازیگر اهل کانادا است. وی دانش آموخته دانشگاه تورنتو است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دور از او" اشاره کرد.
ادی کو (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) بازیگر اهل هنگ کنگ است. با آنکه وی در چین به دنیا آمد؛ اما در دوران خردسالی به همراه والدینش به هنگ کنگ بریتانیا مهاجرت کردند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مریخی" و "اسلحه مرگبار ۴" اشاره کرد.
سید حسن صدوق متولد سال (۱۳۲۷) در اردستان، استان اصفهان، استاد رشته ژئومورفولوژی، دانشکده علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی و رئیس این دانشگاه از خرداد ۱۳۹۶ تا ۱۱ شهریور ۱۳۹۸ می باشد. در ۲ بهمن (۱۳۹۵) طی حکمی از سوی محمد فرهادی وزیر وقت علوم، تحقیقات و فناوری به عنوان سرپرست دانشگاه شهید بهشتی منصوب شد. وی مدرک کارشناسی خود را در رشته جغرافیای طبیعی از دانشگاه تهران اخذ کرد و مدارک کارشناسی ارشد و دکترا در رشته ژئومورفولوژی را از پردیس دانشگاهی ژوسیو در فرانسه اخذ کرد. زندگینامه. اوایل زندگی، تحصیلات و مبارزات سیاسی سید حسن صدوق، در سال ۱۳۴۷، پس از اخذ دیپلم متوسطه در شهرستان اردستان در استان اصفهان، به حوزهٔ علمیهٔ قم وارد شد و به مدت یک سال در مدرسهٔ علمیهٔ رضویه به تحصیل علوم دینی و حوزوی پرداخت. ایشان در سال ۱۳۴۸ با کسب رتبهٔ ممتاز در آزمون سراسری، به دانشگاه تهران راه یافت و در دورهٔ کارشناسی رشتهٔ جغرافیای طبیعی مشغول به تحصیل شد. در سال دوم دانشگاه به دلیل فعالیت در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و مبارزه علیه رژیم پهلوی، تحت نظر قرار گرفت و سپس توسط ساواک دستگیر و حدود شش ماه در زندان قزل قلعه در حبس
بود. در این مدت بازجویی و شکنجه های طاقت فرسایی را متحمل شد و حدود دو ماه از شش ماه حبس خود را در سلول انفرادی به سر برد. پس از آزاد شدن از زندان، اجازه یافت تحصیلات دانشگاهی خود را در دورهٔ کارشناسی ادامه دهد. پس از دانش آموختگی، در حالی که برای شروع دورهٔ سربازی تصمیم گرفته بود، مجدداً توسط ساواک دستگیر و مدتی در بند زندانیان سیاسی زندان اوین محبوس شد و مدت کوتاهی پس از آزادی، برای سومین بار دستگیر و این بار در زندان کمیتهٔ مشترک ضدخرابکاری، که اکنون به موزهٔ عبرت تبدیل شده است، زندانی گردید. در زندان قزل قلعه، آشنایی و ارتباط قبلی ایشان با هاشمی رفسنجانی ژرف تر گردید و فضای حاکم بر زندان موجب شد اعتقاد وی به ارزش های انقلابی و آرمان های امام خمینی (ره پویاتر و عمیق تر شود. در طی دورهٔ سربازی، به دلیل سوابق مبارزات سیاسی، هرگز اجازهٔ پوشیدن لباس افسری (ستوان دومی) به ایشان داده نشد، به همین دلیل، او را از دریافت حقوق ناچیز دورهٔ سربازی نیز محروم کردند. با پایان یافتن دورهٔ سربازی، با توجه به اینکه تحت نظر ساواک بود و بازداشت های مکرر عملاً امکان ادامهٔ تحصیل در ایران را از وی سلب کرده بود، تصمیم به ادامهٔ ت
حصیل در فرانسه گرفت. با بیم اینکه از طریق مرز هوایی دوباره دستگیر خواهد شد، به صورت زمینی از طریق کشور ترکیه خود را به پاریس رساند. وی در دورهٔ کارشناسی ارشد رشتهٔ ژئومورفولوژی دانشگاه پاریس ۷ (ژوسیو) ثبت نام کرد و پس از پایان این دوره، در دورهٔ دکترای همین رشته در دانشگاه پاریس ۷ و سوربن ۱ مشغول به تحصیل شد. در سال ۱۳۵۶ فضای انقلابی در کشور حاکم و قوی تر می شد و رحلت حاج آقا مصطفی خمینی (رحمت الله علیه) در نجف فضای انقلابی را در داخل کشور شعله ورتر می کرد و در خارج از کشور نیز دانشجویان انقلابی تحرک بیشتری یافتند. در همین دوران بود که امام خمینی (ره از نجف به پاریس عزیمت کردند و پس از چند روز اقامت در شهر پاریس، در نوفل لوشاتو که محلی در نزدیکی شهر ورسای و در حومهٔ شهر پاریس بود اقامت کردند. با حضور امام (ره در نوفل لوشاتو، صدوق که از فعالان انجمن اسلامی دانشجویان شهر پاریس بود، دیگر سر از پا نمی شناخت و به همراه دیگر اعضای انجمن اسلامی روز و شب در نوفل لوشاتو، در خدمت امام افتخار حضور داشت. در آن دوران، میهمانان از ایران و شهرها و کشورهای مختلف برای دیدار با امام (ره به نوفل لوشاتو می آمدند. پیش از عزیمت ام
ام (ره به پاریس، لوسین جورج، مخبر روزنامهٔ لوموند، با امام (ره به تفصیل مصاحبه کرد که در صفحهٔ اول روزنامهٔ لوموند آن زمان به چاپ رسید. صدوق بعدازظهر روز انتشار این مصاحبه، به ترجمهٔ مصاحبه ای که به نظر ایشان دارای مضامین عالی سیاسی بود و افق آیندهٔ انقلاب اسلامی را توسط امام (ره به خوبی ترسیم می کرد پرداخت و تا اذان صبح ترجمهٔ آن را به پایان رساند. برگرداندن فارسی این مصاحبه در فردای آن روز به طور گسترده میان دانشجویان و محافل سیاسی ایران توزیع شد. صدوق در دوره ای که امام در پاریس حضور داشتند، هرگز از ایشان جدا نشد و در آخرین شب اقامت امام در پاریس، قبل از ورود تاریخی امام به ایران، به همراه جمع کثیری از دانشجویان انقلابی، امام و همراهان را در فرودگاه شارل دوگول پاریس بدرقه کرد. هم زمان با پیروزی انقلاب اسلامی، به همراه شماری از دانشجویان انجمن اسلامی، سفارت شاهنشاهی ایران در پاریس را تحویل گرفتند و تا پایان دورهٔ دانشجویی، به عنوان مشاور سیاسی کاردار در سفارت جمهوری اسلامی ایران فعالیت داشت. فعالیت های علمی و فرهنگی ایشان در سال ۱۳۶۱، پس از دفاع از رسالهٔ دکتری، به کشور بازگشت و بعد از مدت کوتاهی، افتخار خد
متگزاری به بیت مکرم امام (ره را پیدا کرد. در سال ۱۳۶۲، به رغم درخواست علی اکبر ولایتی وزیر وقت امور خارجه بر پذیرش مسئولیت سفارت جمهوری اسلامی ایران در پاریس، خدمت در کسوت عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی را برگزید. وی از ابتدای انقلاب در سمت های گوناگونی در دانشگاه شهید بهشتی و در سطح ملی و بین المللی به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران خدمت کرده است. رئیس دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، رئیس دانشکدهٔ علوم زمین، معاون پژوهشی دانشکدهٔ علوم زمین و مدیر قطب علمی توسعهٔ پایدار جغرافیایی برخی از سمت های او در دانشگاه شهید بهشتی بوده است. صدوق از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۸ دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو در جمهوری اسلامی ایران و سپس از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶ به مدت هشت سال سفیر و نمایندهٔ دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) بوده است. معاونت آموزش و برنامه ریزی معاونت رئیس جمهور و سازمان حفاظت محیط زیست، عضویت در کمیتهٔ ارزیابی تحقیقات شورای عالی انقلاب فرهنگی، مشارکت در کمیتهٔ تدوین کتب درسی شورای عالی انقلاب فرهنگی، عضویت در شورای راهبردی پژوهش و فناوری سازمان محیط زیست، عضویت در شورای تحول اداری ساز
مان حفاظت محیط زیست و مدیرمسئولی چندین نشریه و مجله از جمله "نشریهٔ قطب جغرافیا"، مجلهٔ "پیام یونسکو" و "فصلنامهٔ محیط زیست" نیز بخشی دیگری از فعالیت های علمی و اجرایی صدوق به شمار می آید. سید حسن صدوق از خرداد ۱۳۹۶، با تأیید شورای عالی انقلاب فرهنگی، ریاست دانشگاه شهید بهشتی را به عهده گرفت و تا شهریور ۱۳۹۸ در این مسوولیت باقی ماند. سابقهٔ مسئولیت ها و خدمات علمی- اجرایی در دانشگاه شهید بهشتی - رئیس دانشگاه شهید بهشتی از خرداد ۱۳۹۶ تا شهریور ۱۳۹۸؛ سرپرست دانشگاه شهید بهشتی، از بهمن ۱۳۹۵ تا خرداد ۱۳۹۶؛ عضو هیئت علمی دانشکدهٔ علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی از ۱۳۶۲ تاکنون (استاد پایهٔ ۳۹ در حال حاضر)؛ رئیس دانشکدهٔ علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۸۶–۱۳۸۴؛ رئیس دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۶۴–۱۳۶۱؛ معاون پژوهشی دانشکدهٔ علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۹۱–۱۳۸۶؛ مدیر قطب علمی توسعهٔ پایدار جغرافیایی از ۱۳۹۰ تاکنون؛ عضو ادوار هیئت ممیزه دانشگاه شهید بهشتی از ۱۳۶۲ تاکنون؛ عضو ادوار کمیسیون های تخصصی هیئت ممیزه در گروه های معماری، علوم محیطی، جغرافیا و سنجش ازدور از ۱۳۶۲ تاکنون؛ عضو شورای پژوهشی
پارک علمی تحقیقاتی و فناوری دانشگاه شهید بهشتی؛ عضو کارگروه جذب اعضای هیئت علمی دانشکده علوم زمین؛ عضو کارگروه بررسی توانایی های علمی اعضای هیئت علمی؛ عضو شورای تحصیلات تکمیلی دانشکدهٔ علوم زمین؛ عضو هیئت تحریریه فصلنامهٔ علمی-پژوهشی "علوم محیطی"؛ طراح سؤال آزمون سراسری برای دورهٔ کارشناسی ارشد رشتهٔ جغرافیا و آمایش سرزمین. سوابق و مسئولیت های اجرایی ملی و بین المللی - رئیس دانشگاه شهید بهشتی (خرداد ۹۶ تا شهریور ۱۳۹۸)؛ سرپرست دانشگاه شهید بهشتی (بهمن ۹۵ تا خرداد ۹۶)؛ رئیس کمیسیون تخصصی ژئومورفولوژی در گروه برنامه ریزی و گسترش علوم جغرافیایی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری از ۱/۶/۱۳۹۵؛ معاون آموزش و برنامه ریزی معاونت رئیس جمهور و سازمان حفاظت محیط زیست، ۱۳۸۴–۱۳۷۸؛ سفیر و نمایندهٔ دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو)، ۱۳۶۸–۱۳۷۶؛ مشاور سیاسی سفارت جمهوری اسلامی ایران در فرانسه؛ دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو در جمهوری اسلامی ایران، ۱۳۶۸–۱۳۶۴؛ عضو هیئت تدوین سند شاخص های ارزیابی تحقیقات کشور در شورای عالی انقلاب فرهنگی؛ عضو هیئت تبیین و تعیین شاخصهای ارزیابی وضع فرهنگی کشور در شورا
ی عالی انقلاب فرهنگی؛ مشارکت در کمیتهٔ جغرافیای تهیه و تدوین کتب دانشگاهی شورای عالی انقلاب فرهنگی؛ عضو شورای راهبردی پژوهش و فناوری سازمان محیط زیست؛ عضو شورای تحول اداری سازمان حفاظت محیط زیست؛ نائب رئیس شورای عالی انفورماتیک سازمان حفاظت محیط زیست؛ مدیر منتخب سازمان حفاظت محیط زیست در ستاد و کمیتهٔ ششمین جشنوارهٔ شهید رجایی؛ عضو هیئت امنای مؤسسهٔ آموزش عالی علمی-کاربردی محیط زیست؛ مدیرمسئول "نشریهٔ قطب جغرافیا"؛ مدیرمسئول مجلهٔ "پیام یونسکو"؛ مدیرمسئول "فصلنامهٔ علمی محیط زیست؛" - مأموریت ویژه از سوی وزیر وقت فرهنگ و آموزش عالی برای تحقیق در بارهٔ نظام آموزش عالی فرانسه و نحوهٔ توسعهٔ روابط علمی و فرهنگی ایران و فرانسه؛ نمایندهٔ وزیر وقت فرهنگ و آموزش عالی در کمیتهٔ فرهنگی دانشگاه شهید بهشتی؛ عضو هیئت های سیاسی جمهوری اسلامی ایران شرکت کننده در اجلاس های عمومی سازمان یونسکو (اجلاس ۲۲ ام تا ۲۷ ام)؛ مشارکت در تدوین راهبرد میان مدت سازمان یونسکو، ۲۰۰۷–۲۰۰۲؛ مشارکت در تدوین برنامهٔ راهبردی کمیسیون ملی یونسکو در ایران؛ نمایندهٔ شورای نگهبان قانون اساسی در دوره های انتخابات ریاست جمهوری در حوزهٔ انتخابیهٔ سفارت
ج.ا.ا. در پاریس؛ عضو هیئت پنج نفرهٔ تشخیص دهندهٔ اعضای هیئت علمی غیرمفید در وزارت فرهنگ و آموزش عالی با حکم وزیر وقت فرهنگ و آموزش عالی؛ مبلغ فرانسه زبان سازمان حج و زیارت در کنگرهٔ جهانی حج؛ عضو کمیسیون ارزشیابی مدارک تحصیلی خارجی در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری؛ عضو کمیسیون قراردادهای ناهمسان سازمان حفاظت محیط زیست؛ عضو کمیتهٔ تبصرهٔ ۲ مادهٔ ۴۳ قانون استخدام کشوری؛ نمایندهٔ ثابت و رابط بین سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور. گزیده ای از آثار و فعالیت های پژوهشی - تألیف کتاب "جغرافیای قرن بیست و یکم" (ترجمه از زبان فرانسه)، انتشارات دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۹۵؛ تألیف کتاب "جغرافیا و توسعهٔ پایدار"، انتشارات دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۹۳؛ تألیف کتاب "جغرافیا، اقتصاد، فضا و آمایش سرزمین"، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۹۱؛ ترجمهٔ کتاب "کلیدهای ژئوپلتیک" (ترجمه از زبان فرانسه)، انتشارات دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۸۱؛ ترجمهٔ کتاب "ژئوپلتیک تشیع،" (ترجمه از زبان فرانسه)، انتشارات دانشگاه شهید بهشتی، ۱۳۸۲؛ راهنمایی و هدایت بیش از ۱۰۰ پایان نامهٔ دورهٔ کارشناسی ارشد و رسالهٔ دکتری در دانشگاه شهید بهشتی؛ تألیف ۳۰ مق
اله در مجلات علمی معتبر داخلی و خارجی؛ اجرا و مشارکت در اجرای هشت طرح پژوهشی- فناوری. ش
«به سپر نزدیک شو» تک آهنگی از خواننده اهل جامائیکا گریس جونز است که در سال ۱۹۸۱ میلادی منتشر شد.
«آن چهره را پیشتر دیده ام» تک آهنگی از خواننده جامائیکایی گریس جونز است که در سال ۱۹۸۱ میلادی منتشر شد.
«برده ریتم» تک آهنگی از خواننده اهل جامائیکا گریس جونز است که در سال ۱۹۸۵ میلادی منتشر شد.
سینه فیلیا یا فیلموفیلیا به معنی دوستدار فیلم، اصطلاحی است برای اشاره به علاقهٔ پرشور به دنیای سینما و آمیزشی از واژهٔ فیلم با فیلیا به معنی دوستی و علاقه است. به فرد طرفدار فیلم سینه فیل/فیلموفیل گویند.
وحید احمدی، استاد تمام دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه تربیت مدرس است که مشاور وزیر علوم و رئیس مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور بود. وی معاون پژوهش و فناوری وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران و دبیرکل شورای عالی علوم تحقیقات و فن آوری] (عتف) در دولت روحانی بوده است. وی از مؤسسین انجمن اپتیک و فوتونیک ایران بوده و عضو ارشد انجمن بین المللی مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک است.
ریچارد هندرسون (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه زیست شناسی مولکولی اهل بریتانیا و برنده جایزه نوبل شیمی در سال ۲۰۱۷ است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی و مدال کاپلی شده است.
یاتسِک مالْچِفْسکی (؛ ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۵۴ – ) نقاش برجستهٔ اهل لهستان بود. او از هنرمندان مطرح جنبش میهن پرستانهٔ لهستان جوان در دوران تجزیه لهستان بود و در آثار خلاقانه اش سبک مرسوم زمانه را با مایه های تاریخی، سنت های یونانی و مسیحی، اسطوره شناسی فولکلور، عشق به فضاهای طبیعی و رمانتیسم استقلال طلبانه و شهیدپرور لهستانی می آمیخت. مالچفسکی را پدر نمادگرایی لهستان می دانند. در نوامبر سال 2022 نقاشی رنگ روغن مالچفسکی سال 1908 با عنوان "Rzeczywistość" (واقعیت) به ارزش 17 میلیون زلوتی(3.6 میلیون یورو) در مزایده در شهر ورشو فروخته شد که رکورد گران ترین نقاشی فروخته شده در بازار هنر لهستان را به خود اختصاص داد
یواکیم فرانک (؛ زادهٔ ) دانشمند زیست فیزیک دانشگاه کلمبیا است که برنده جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۱۷ شده است. وی همچنین در سال ۲۰۱۴ برندهٔ نشان بنجامین فرانکلین شده است.
ژاک دوبوشه (؛ زادهٔ ) دانشمند زیست فیزیک اهل سوئیس و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۱۷ است.
«حس خوب» با نام اصلی Feeling good ترانه ای نوشته آنتونی نیولی و لسلی بریکوس، آهنگسازان انگلیسی است برای موزیکالی در سال ۱۹۶۴. بازخوانیِ ۱۹۶۵ این ترانه با صدای نینا سیمون در البوم "تو را افسون کردم" نسخهٔ مشهور این ترانه است.
دوستت دارم پورگی () ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی نینا سیمون است.
پیر پووی دو شاوان (; – ) نقاش اهل فرانسه بود که بیشتر به خاطر نقاشی های دیواری اش شهرت دارد. او از نقاشان مهم جمهوری سوم فرانسه و مشهور به «نقاش فرانسه» بود. امیل زولا آثارش را «هنر برآمده از خرد، شور و اراده» می خواند. از نقاشی های مهمش "ماهیگیر فقیر"، "مرگ و دوشیزه"، و "رؤیا" را می توان نام برد.
«تو را افسون کردم» ترانه ای از موسیقیدان اهل ایالات متحده آمریکا اسکریمین جی هاوکینز است که از سوی هنرمندان بسیاری بازخوانی شده و در فهرست «۵۰۰ ترانه که راک اند رول را شکل دادند» جای گرفته است. مجلهٔ رولینگ استون نیز ترانه را در رتبهٔ ۳۱۳ از فهرست «۵۰۰ ترانهٔ برتر تمام اعصار» قرار داده است. بازخوانیِ ۱۹۶۵ این ترانه با صدای نینا سیمون نسخهٔ مشهور این ترانه است.
ناتاشا اطلس (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرای مصری-بلژیکی است. او از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و موسیقی اش از سبک های گوناگونی نظیر موسیقی مراکشی، هیپ هاپ، درام اند بیس و رگه تأثیر پذیرفته است؛ موسیقی ای که خود آن را «شعبی مدرن» می نامد.
اویگن براخت (; – ) نقاش منظره اهل آلمان بود. از آثارش "ساحل فراموشی" را می توان نام برد.
موزه تاریخ طبیعی به نام «حسن بیگ زردابی» (به ترکی آذربایجانی- Həsən bəy Zərdabi adına Təbiət Tarixi Muzeyi)- موزه ای است که در سال ۱۹۳۰ میلادی تأسیس شده است و به دانشکدهٔ زمین شناسی آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان تعلق دارد. محتوا. در نمایشگاه موزه تاریخ طبیعی به نام «حسن بیگ زردابی» منابع طبیعی غنی جمهوری آذربایجان منعکس شده است. موزه دارای سه بخش – جانورشناسی، دیرینه شناسی و زمین شناسی می باشد. بخش جانورشناسی حاوی بی مهرگان و مهره داران، ماهیان، دوزیستان، خزندگان، پرندگان و پستانداران) است. از آنجا که اشیای نمایشی نادر در بخش دیرینه شناسی به نمایش گذاشته شده است، آن قسمت موزه مورد توجه همه قرار می گیرد. (باقی مانده های اسکلت های حیوانات مهره دار یافته شده از دریاچه قیر «بینه قدی»). در قسمت زمین شناسی کاوش های مفید آذربایجان به نمایش گذاشته می شود (مواد معدنی، فلز، کاوش های مفید و غیره…).
میخائیل نستروف (؛ ۳۱ مه ۱۸۶۲ – ) نقاش اهل روسیه و از چهره های جنبش های پیریدیویژنیکی (آوارگان) و میر اسکوستوا (جهان هنر) بود. او از پیشگامان نمادگرایی در روسیه به شمار می رود.
الکساندر نیکلایِویچ بنوآ (; – ) نقاش، تاریخ نگار، منتقد هنری و طراح رقص اهل امپراتوری روسیه بود. او پایه گذار جنبش و مجلهٔ میر اسکوستوا (جهان هنر) بود و تأثیر بسزایی بر طراحی باله مدرن و طراحی صحنه گذاشت.
کارلوس شوآبه (; – ) نقاش نمادگرای اهل سوئیس بود. از آثار مهمش "مرگ و گورکن" را می توان نام برد. او همچنین برندهٔ نشان لژیون دونور شده است.
پینگچوف (به لاتین: Pińczów) شهری در لهستان است که در گمینا پینگچوف و استان اشوی داشکسیه واقع شده است. پینگچوف ۱۴٫۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۳۰۳ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر تاتا (مجارستان) خواهرخواندهٔ پینگچوف است.
موزه دولتی کشاورزی آذربایجان (به ترکی آذربایجانی- Azərbaycan Dövlət Kənd Təsərrüfatı Muzeyi)- در سال ۱۹۲۳ میلادی با ابتکار «دولت جمهوری» و « کمیساریای زمین» تأسیس گشته است. در بدو، به منزلهٔ نمایشگاه کشاورزی و فروش کالاهای صنعتی- تجاری فعالیت داشته است. بعداً از آنجا که اشیای به نمایشی گذاشته شده در آنجا بخاطر غنی بودنشان مورد توجه بسزایی قرار گرفت، به موزه مبدل گردید. ۶ تالار نمایشی موزه مملو از اشیای نمایشی می باشد که، سابقه و دوران مدرن کشاورزی جمهوری آذربایجان را جلوه می دهد. موزه مذکور، دارا جنبهٔ آشنایی با ابزار کاری مورد استفاده در کشاورزی، تاریخ پیشرفت و توسعه کشاورزی و قهرمانان کاری که در رشد اقتصاد جمهوری آذربایجان ایفای نقش مهمی نموده اند، می باشد . فقط ۵ تا از این نوع موزه در دنیا وجود دارد. ورود به موزه رایگان است.
شهاب سنگ ویلامت ، که به طور رسمی ویلامت نامگذاری شده یک شهاب سنگ آهن نیکل است که در اورگن ایالات متحده آمریکا کشف گردیده است. این بزرگترین شهاب سنگ در آمریکای شمالی و ششمین در جهان است. در سایت کشف هیچ دهانه برخوردی وجود نداشته است. محققان باور دارند که این شهاب سنگ در جایی که اکنون کشور کانادا است یا در مونتانا فرود آمده و در پایان آخرین عصر یخبندان (حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش) به صورت یک سرگردان یخبندانی در جریان سیل های میسولا به دره ویلیامت منتقل شده است. این شهاب سنگ برای مدتی طولانی توسط اقوام بومی دره ویلیامت، از جمله قبایل به رسمیت شناخته شده از سوی حکومت فدرال (CTGRC)، ستایش می شده است. مردمان بومی از این سنگ با نام تومونومُس (بازدید کننده از آسمان) یاد می کرده اند.
الکساندر ویلوپولسکی (; – ) اشراف زاده، زمیندار و دیپلمات اهل لهستان بود. او سیزدهمین ارباب و خان پینگچوف بود و سال ۱۸۶۲ از سوی الکساندر دوم به عنوان رئیس اداره عمران لهستان در امپراتوری روسیه منصوب شد.
هملت لهستانی. پرترهٔ الکساندر ویلوپولسکی یک نقاشی رنگ روغن تمثیلی از یاتسک مالچفسکی است که نوهٔ نقاش را در قامت الکساندر ویلوپولسکی فئودال لهستانی نشان می دهد، همراه دو شخصیت که نماد دو سرنوشت متفاوت از ملت لهستان هستند؛ دختر جوان برهنهٔ سرزنده، نماد لهستان جوانِ آزاد و پیرزن اسیر، نماد لهستان اشغال شده و زیر یوغ اجانب.
راهپیمایی سلما (Selma) به مونتگامری (Montgomery) سه راهپیمایی اعتراض آمیز که در سال ۱۹۶۵ در کنار بزرگراه ۵۴ کیلومتری، از شهرستان سلمای آلبانا به پایتخت مونتگومری برگزار شد. راهپیمایی ها توسط فعالان بی خشونت برگزار شد تا تمایل شهروندان آفریقایی-آمریکایی برای اجرای قانون اساسی خود و حق رای دادن در برابر سرکوب جدایی طلبانه نشان دهند و این راهپیمایی خود بخشی از جنبش گسترده تر حق رای در سلما و در سراسر جنوب آمریکا بود. با برجسته کردن بی عدالتی نژادی، آن ها کمک کردند برای تصویب آن سال قانون حق رای، یک دستاورد فدرال جنبش حقوق مدنی. مجلس قانونگذاری جنوبی، تعدادی از الزامات و شیوه های تبعیض آمیز را تصویب کرده است که موجب از بین رفتن بسیاری از میلیون ها آفریقایی آمریکایی در طول قرن بیستم شده است. گروه آفریقایی-آمریکایی به نام لیگ رای دهندگان شهرستان دالاس (DCVL) کمپین ثبت نام رای دهندگان را در سلما در سال ۱۹۶۳ راه اندازی کرد. در سال ۱۹۶۳، سازمان دهندگان کمیته هماهنگی خشونت آمیز دانشجویی (SNCC)، کار خود را در تلاش برای ثبت نام رای دهندگان سیاه پوست آغاز کردند. پیدا کردن مقاومت توسط مقامات سفیدپوستان، حتی پس از آنکه قانو