Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هاکوب مارگاری گیورجیان (؛ – ) مجسمه ساز ارمنی تبار اهل فرانسه بود. زندگی نامه. در ۱۷ دسامبر ۱۸۸۱ در شوشی به دنیا آمد. وی در ، آکادمی ژولیان در پاریس و در استودیوی اگوست رودن تحصیل نمود. در بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۱ وی در مسکو فعالیت می کرد. ولادیمیر لنین در جریان افتتاح یک بنیای یادبود اثر گیورجیان شرکت نمود. از سال ۱۹۲۱ وی در پاریس زندگی می کرد. وی بیش از ۳۰۰ پرتره مجسمه سازی پدیدآورده است از جمله معروفترین آنها می توان به فیودور شالیاپین، سرگئی راخمانینف، لودویگ فان بتهوون، واهان دریان، ماردیروس ساریان، گریگوری یاکولوف و همچنین "دیانا"، "زن برهنه"، "بلوغ" و بسیاری دیگر اشاره کرد. مجموعه بزرگی از آثار گیورجیان در نگارخانه ملی ارمنستان نگهداری می شود. وی در ۲۸ مارس ۱۹۴۸ در سن ۶۶ سالگی در پاریس درگذشت.
ننه یکی از نسبت های خانوادگی است و به والد طبیعی یا اجتماعی مؤنث گفته می شود. ننه همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
او آن پسر بود () یک فیلم در ژانر کمدی-درام و درام به کارگردانی دانیله چیپری است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به تونی سرویلو اشاره کرد.
پسری که غذای پرنده می خورد () یک فیلم در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.
جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ () (به اختصار AFCON 2019 یا CAN 2019) سی و دومین دوره جام ملت های آفریقا بود که از ۲۱ ژوئن (۳۱ خرداد) تا ۱۹ ژوئیه (۲۱ تیر) ۲۰۱۹ به میزبانی کشور مصر برگزار شد. مطابق تصمیم کمیته اجرایی CAF در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۷ برای اولین بار زمان برگزاری جام ملت های آفریقا از زمستان (ژانویه/فوریه) به تابستان (ژوئن/ژوئیه)منتقل شد. همچنین این دوره اولین جام ملت های آفریقا بود که از ۱۶ تیم به ۲۴ تیم افزایش یافت. در ابتدا قرار بود این مسابقات توسط کامرون برگزار شود. کامرون بعد از سال ۱۹۷۲ برای نخستین بار میزبان این رقابت ها شده بود اما در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸، کامرون به دلیل تأخیر در تحویل زیرساخت ها، شورش بوکوحرام و بحران آنگلوفون از میزبانی جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ محروم شد. در ۸ ژانویه سال ۲۰۱۹، مصر توسط کمیته اجرایی CAF به عنوان کشور میزبان این رقابت ها انتخاب شد. همچنین این مسابقات به دلیل تداخل با ماه رمضان از تاریخ اصلی ۱۵ ژوئن/۱۳ ژوئیه به ۲۱ ژوئن/۱۹ ژوئیه منتقل شد. تیم ملی فوتبال کامرون مدافع عنوان قهرمانی بود اما در دور یک هشتم توسط تیم ملی فوتبال نیجریه حذف شد. تیم ملی فوتبال مصر به عنوان میزبان مسابقا
ت پس از باخت به تیم ملی فوتبال آفریقای جنوبی در همان مرحله حذف شد. تیم ملی فوتبال نیجریه با غلبه بر تیم ملی فوتبال تونس با نتیجه ۱ بر صفر در بازی رده بندی عنوان سوم را از آن خود کرد. تیم ملی فوتبال الجزایر در فینال با نتیجه ۱–۰ تیم ملی فوتبال سنگال را شکست داد و برای دومین بار پس از سال ۱۹۹۰ قهرمان مسابقات شد. انتخاب میزبان. پس از جلسه کمیته اجرایی CAF در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۴، اعلام شد که شش کشور نامزدی رسمی خود را برای میزبانی بازی های ۲۰۱۹ ارائه داده اند: کشورهای تأیید شده: کشورهای رد شده: این لیست با لیست اولیه پیشنهادهای کشورهای متقاضی میزبانی برای جام ملت های سال ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ که در نوامبر ۲۰۱۳ توسط CAF اعلام شده بودند متفاوت بود به طوری که در ان لیست کشور گابن نیز در لیست اصلی قرار داشت اما کامرون در آن نبود. در میان شش نامزد رسمی، الجزایر، گینه و ساحل عاج متقاضی میزبانی جام ملت های آفریقا ۲۰۲۱ نیز بودند. جمهوری دموکراتیک کنگو در ابتدا خود را به عنوان متقاضی میزبانی اعلام کرد اما در ژوئیه ۲۰۱۴ کنار کشید. نگرانی ها و تهدیدهای امنیتی از سوی گروه های مختلف شبه نظامی به ویژه در شرق این کشور یک موضوع اولیه مرتبط با
پیشنهاد کنگو بود. پیش از درخواست میزبانی انفرادی، گینه بخشی از یک پیشنهاد میزبانی مشترک چهار جانبه با گینه بیسائو، سیرالئون و لیبریا بود. همچنین زامبیا در ابتدا بخشی از یک پیشنهاد مشترک با مالاوی و زیمبابوه بود. کشورهای دیگر که علاقه اولیه خود را برای میزبانی ابراز داشتند قهرمان سال ۲۰۱۳ یعنی نیجریه، سنگال و پیشنهاد مشترک کنیا و اوگاندا بودند. تصمیم گیری برای انتخاب کشور میزبان از اوایل سال ۲۰۱۴ به منظور اختصاص زمان مناسب به هر کشور پیشنهاد دهنده برای بازدید هیئت بازرسی به تعویق افتاد. پس از رای گیری نهایی در جلسه کمیته اجرایی CAF، در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۴، CAF میزبان مسابقات جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ را بدین ترتیب اعلام کرد: ۲۰۱۹ کامرون، ۲۰۲۱ ساحل عاج و ۲۰۲۳ گینه. روند انتخاب میزبان جدید. انتظار می رفت که کامرون میزبان این دوره از مسابقات باشد اما در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ توسط نشست کمیته اجرایی CAF در آکرا غنا به دلیل عدم آمادگی به موقع برای میزبانی و برآورده نکردن شرایط مورد انتظار کنفدراسیون فوتبال آفریقا کنار گذاشته شد. CAF سپس اعلام کرد که تا ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸ درخواست ها برای میزبان جدید را دریافت می کنند. سر
انجام برگزاری این مسابقه در ۸ ژانویه ۲۰۱۹ توسط نشست کمیته اجرایی CAF در داکار سنگال به مصر اعطا شد. بعد از اینکه وزیر ورزش مراکش تأیید کرد که کشورش علاقه ای به میزبانی ندارد، رای دهندگان بین دو کشور مصر و آفریقای جنوبی میزبان نهایی را انتخاب کردند. کشورهای تأیید شده: شمال آفریقا، ۱۳ سال پس از میزبانی مصر در سال ۲۰۰۶، برای اولین بار این مسابقات را برگزار می کرد. این پنجمین باری بود که مصر بعد از سال های ۱۹۵۹، ۱۹۷۴، ۱۹۸۶ و ۲۰۰۶ میزبان جام ملت های آفریقا شد تا به کشوری تبدیل شود که بیشترین میزبانی را از این مسابقات در قاره آفریقا برعهده داشته است. جوایز. CAF میزان جوایز را برای مسابقات سال ۲۰۱۹ افزایش داد. این جایزه بین تیم های شرکت کننده در جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ براساس رتبه کسب شده تقسیم شد. حامیان مالی مسابقات. در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۶، شرکت توتال یک بسته حمایت مالی هشت ساله را با کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF) برای حمایت از ۱۰ مسابقه اصلی جام را بر عهده گرفت. همکاری بین CAF و توتال از جام ملت های آفریقا که در سال ۲۰۱۷ در گابن برگزار شد، آغاز شد و به همین دلیل نام مسابقات به جام ملت های آفریقای توتال تغییر نام
داد. نماد مسابقات. هیئت برگزار کننده جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹، نماد مسابقات AFCON 2019 را تحت عنوان Tut معرفی کرد که از فرعون توتانکامون مصری الهام گرفته شده بود. لباس ورزشی او به رنگ پیراهن خانگی تیم ملی فوتبال مصر (قرمز) با نقشه ای از قاره آفریقا در جلو پیراهن بود که همچنین نشان مسابقات در کنار او قرار داشت. توپ بازی ها. در این دوره از بازی ها شرکت آمبرو به جای Miter به عنوان تأمین کننده رسمی توپ بازی ها برای جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ بود. توپ رسمی مسابقات با نام Neo Pro در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۱۹ رونمایی شد. مسابقات مقدماتی. با توجه به انصراف مراکش از میزبانی جام ملت های سال ۲۰۱۵، حضور تیم ملی فوتبال مراکش در جام ملت های آفریقای ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ توسط CAF ممنوع اعلام شد اما با توجه به لغو این ممنوعیت توسط دادگاه حکمیت ورزش اجازه ورود مراکش به مسابقات داده شد. به دلیل انصراف تیم ملی فوتبال چاد در مرحله انتخابی جام ملت های آفریقا ۲۰۱۷، از جام ملت های آفریقا ۲۰۱۹ نیز کنار گذاشته شد. تیم های راه یافته به مرحله نهایی. تیم های راه یافته به دور نهایی مسابقات: ورزشگاه ها. به دلیل افزایش تیم های حاضر در مسابقات جام ملت های آفریقا
از ۱۶ تیم به ۲۴ تیم، حداقل شش ورزشگاه برای برگزاری مناسب مسابقات پیش بینی شد. پس از اعطای این پیشنهاد، ابتدا مصر هشت استادیوم را برای میزبانی مسابقات انتخاب کرد. این هشت ورزشگاه، ورزشگاه بین المللی قاهره و ورزشگاه السلام در قاهره، ورزشگاه الکساندریا و ورزشگاه حرص الحدود در اسکندریه، ورزشگاه المصری و ورزشگاه سوئز در سوئز، ورزشگاه اسماعیلیه در اسماعیلیه و ورزشگاه المصری در پورت سعید بود. بعدها، ورزشگاه السالم با استادیوم ۳۰ ژوئن جایگزین شد که یک استادیوم دیگر در قاهره است. انتظار می رفت که در این مسابقات ورزشگاه معروف برج العرب در اسکندریه و ورزشگاه عثمان احمد عثمان در قاهره مورد استفاده قرار گیرد اما انتخاب نشدند. در تاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۱۹ تأیید شد که تنها شش استادیوم استفاده می شود. شش محل برگزاری: ورزشگاه بین المللی قاهره و ورزشگاه ۳۰ ژوئن در قاهره، ورزشگاه الکساندریا در اسکندریه، ورزشگاه سوئز در سوئز، استادیوم اسماعیلیه در اسماعیلیه و ورزشگاه المصری در پورت سعید است. با این وجود در ۱۳ مارس سال ۲۰۱۹، استادیوم باشگاه المصری در پورت سعید پس از کشف مشکل در یکی از غرفه های اصلی ورزشگاه، توسط ورزشگاه السلام در قاهره
جایگزین شد. داوران و کمک داوران. داوران زیر برای جام ملتهای آفریقا ۲۰۱۹ انتخاب شدند. کمک داوران ویدئویی. بر طبق تصمیم کمیته داوران کنفدراسیون فوتبال آفریقا، در این دوره از مسابقات از مرحله یک چهارم نهایی از کمک داور ویدئویی زیر استفاده شد. شیوه برگزاری مسابقات. ۲۴ تیم برگزار کننده مسابقات نهایی بودند که فقط میزبان به صورت مستقیم وارد بازی ها شد و ۲۳ تیم دیگر از طریق مسابقات مقدماتی واجد شرایط شدند. ۲۴ تیم به ۶ گروه چهار تیمی تقسیم شدند. تیم ها در هر گروه با تیم های دیگر گروه یکبار بازی کردند. پس از مرحله گروهی، دو تیم برتر از هر گروه و ۴ تیم برتر رده سوم به مرحله یک چهارم نهایی صعود کردند و برندگان یک چهارم نهایی به نیمه نهایی راه یافتند. بازندگان نیمه نهایی در مسابقه رده بندی برای جایگاه سوم و چهارم بازی کردند، در حالی که برندگان نیمه نهایی بازی فینال را برگزار کردند. ترکیب تیم ها. هر تیم باید متشکل از ۲۳ بازیکن که حتماً باید ۳ بازیکن آن ها دروازه بان بود. سید بندی. قرعه کشی در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۲۰:۰۰ به وقت محلی روبروی ابوالهول و اهرام جیزه، در مصر برگزار شد. ۲۴ تیم به شش گروه چهار تیمی تقسیم شدند.
روش قرعه کشی در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ توسط کمیته اجرایی CAF تصویب شد. برای قرعه کشی، تیم ها بر اساس رتبه بندی جهانی FIFA در آوریل ۲۰۱۹ (داخل پرانتز) در چهار گلدان قرار داده شدند. تیم ملی فوتبال مصر به عنوان میزبان به طور خودکار در موقعیت A1 قرار گرفت. تیم ملی فوتبال کامرون مدافع عنوان قهرمان نیز به طور خودکار در گلدان ۱ قرار گرفت. مرحله گروهی. دو تیم برتر هر گروه به همراه چهار تیم برتر رده سوم، به دور یک هشتم نهایی راه پیدا کردند. قوانین صعود به دور بعد. تیم ها براساس امتیازات (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت) در گروه رتبه بندی شدند. جایی که دو یا چند تیم واجد امتیاز مساوی در مرحله گروهی باشند رتبه بندی آن ها با معیارهای زیر تعیین می شود: گروه A. &lt;section begin=A1 /&gt;&lt;section end=A1 /&gt; &lt;section begin=A2 /&gt;&lt;section end=A2 /&gt; &lt;section begin=A3 /&gt;&lt;section end=A3 /&gt; &lt;section begin=A4 /&gt;&lt;section end=A4 /&gt; &lt;section begin=A5 /&gt;&lt;section end=A5 /&gt; &lt;section begin=A6 /&gt;&lt;section end=A6 /&gt; گروه B. &lt;section begin=B1 /&gt;&lt
;section end=B1 /&gt; &lt;section begin=B2 /&gt;&lt;section end=B2 /&gt; &lt;section begin=B3 /&gt;&lt;section end=B3 /&gt; &lt;section begin=B4 /&gt;&lt;section end=B4 /&gt; &lt;section begin=B5 /&gt;&lt;section end=B5 /&gt; &lt;section begin=B6 /&gt;&lt;section end=B6 /&gt; گروه C. &lt;section begin=C1 /&gt;&lt;section end=C1 /&gt; &lt;section begin=C2 /&gt;&lt;section end=C2 /&gt; &lt;section begin=C3 /&gt;&lt;section end=C3 /&gt; &lt;section begin=C4 /&gt;&lt;section end=C4 /&gt; &lt;section begin=C5 /&gt;&lt;section end=C5 /&gt; &lt;section begin=C6 /&gt;&lt;section end=C6 /&gt; گروه D. &lt;section begin=D1 /&gt;&lt;section end=D1 /&gt; &lt;section begin=D2 /&gt;&lt;section end=D2 /&gt; &lt;section begin=D3 /&gt;&lt;section end=D3 /&gt; &lt;section begin=D4 /&gt;&lt;section end=D4 /&gt; &lt;section begin=D5 /&gt;&lt;section end=D5 /&gt; &lt;section begin=D6 /&gt;&lt;section end=D6 /&gt; گروه E. &lt;section begin=E1 /&gt;&lt;section end=E1 /&gt; &lt;section begin=E2 /&gt;&lt;section end=E2 /&gt; &lt;secti
on begin=E3 /&gt;&lt;section end=E3 /&gt; &lt;section begin=E4 /&gt;&lt;section end=E4 /&gt; &lt;section begin=E5 /&gt;&lt;section end=E5 /&gt; &lt;section begin=E6 /&gt;&lt;section end=E6 /&gt; گروه F. &lt;section begin=F1 /&gt;&lt;section end=F1 /&gt; &lt;section begin=F2 /&gt;&lt;section end=F2 /&gt; &lt;section begin=F3 /&gt;&lt;section end=F3 /&gt; &lt;section begin=F4 /&gt;&lt;section end=F4 /&gt; &lt;section begin=F5 /&gt;&lt;section end=F5 /&gt; &lt;section begin=F6 /&gt;&lt;section end=F6 /&gt; رتبه بندی تیم های مقام سوم. معیارهای امتیازدهی: ۱)امتیاز؛ ۲)تفاضل گل؛ ۳)گل زده؛ ۴)امتیاز انضباطی؛ ۵)قرعه کشی مرحله حذفی. یک هشتم نهایی. &lt;section begin=R16-1 /&gt;&lt;section end=R16-1 /&gt; &lt;section begin=R16-2 /&gt;&lt;section end=R16-2 /&gt; &lt;section begin=R16-3 /&gt;&lt;section end=R16-3 /&gt; &lt;section begin=R16-4 /&gt;&lt;section end=R16-4 /&gt; &lt;section begin=R16-5 /&gt;&lt;section end=R16-5 /&gt; &lt;section begin=R16-6 /&gt;&lt;section end=R16-6 /&gt; &lt;section begin=R16-7 /&gt;&lt;sect
ion end=R16-7 /&gt; &lt;section begin=R16-8 /&gt;&lt;section end=R16-8 /&gt; یک چهارم نهایی. &lt;section begin=QF1 /&gt;&lt;section end=QF1 /&gt; &lt;section begin=QF2 /&gt;&lt;section end=QF2 /&gt; &lt;section begin=QF3 /&gt;&lt;section end=QF3 /&gt; &lt;section begin=QF4 /&gt;&lt;section end=QF4 /&gt; نیمه نهایی. &lt;section begin=SF1 /&gt;&lt;section end=SF1 /&gt; &lt;section begin=SF2 /&gt;&lt;section end=SF2 /&gt; بازی رده بندی سوم و چهارمی. &lt;section begin=TPP /&gt;&lt;section end=TPP /&gt; فینال. &lt;section begin=Final /&gt;&lt;section end=Final /&gt; &lt;section begin=Lineups /&gt; جوایز. افراد زیر برندگان جوایز منتخب شدند: رده بندی نهایی جام. منابع:
تخریب دولت شهر آتن توسط هخامنشیان در خلال دومین تهاجم ایرانیان به یونان رخ داد. این تخریب در دو فاز و در سال های ۴۸۰ تا ۴۷۹ پیش از میلاد صورت گرفت. پیشینه. داریوش بزرگ در آخرین سال های عمر می خواست که برای انتقام جویی از یونانیان بخاطر به غارت بردن و به آتش کشیدن سارد پایتخت لیدیه و همچنین برای جبران کردن شکست سپاه ایران در نبرد ماراتون به یونان قشون بکشد اما با نبود پایگاهی در سرزمین اصلی یونان، چاره ای جز طراحی یک عملیات گسترده زمینی باقی نمی ماند. در چنین لشگرکشی، ایرانیان تا مرزهای تسالی در قلمرو خود یعنی تراکیه و مقدونیه پیش روی کردند، اما پس از آن، اتحاد ایالات یونان می توانست به شکل گیری مقاومت جدی بیانجامد. داریوش بزرگ جهت اطمینان از پیروزی، تدارکی گسترده آغاز کرد که هرودوت مدت آن را سه سال می داند اما از طرفی یونانیان آن را نتیجه اختلال سلامتی داریوش دانستند. پیش از تکمیل این قوا، مصریان در ۴۸۷ قیام کردند و کمی پس از آن داریوش بزرگ در ۴۸۶ درگذشت. بعد از او پسر وی خشایارشا در صدد برآمد که انتقام پدر را به نتیجه برساند. شاید به غیر از این آنچه وی را به این اندیشه انداخت، اصرار مردونیه (داماد داریوش بزر
گ و پسر گبریاس) و مخصوصاً تبعیدیان آتنی مقیم دربار بود. در خود آتن هم البته انتظار این انتقام جویی می رفت و تمیستوکل سردار آتن پس از ماجرای نبرد ماراتون، قسمت عمده ای از ثروت آتن را در راه تقویت نیروی دریایی صرف کرد. بالاخره خشایارشا تصمیم به جنگ با یونان گرفت و بدون شک، نیروی بی سابقه ای را تجهیز کرد؛ اما البته این نیرو آن قدر هم که هرودوت ادعا می کند، نمی توانست به یک ارتش میلیونی بالغ بوده باشد، چرا که چنین تعدادی سپاه و وسایل اگر هم تجهیزش برای خشایارشا ممکن می شد، تهیهٔ وسایل و آذوقهٔ آن در سرزمینهای تراکیه و مقدونیه میسر نبود؛ با این حال، اینکه هرودوت می گوید چهل و هشت گونه از اقوام مختلف درین سپاه وجود داشته اند، ممکن است که درست باشد. احتمالاً نیروهای آسیایی که همراه خشایارشا از هلس پونت (تنگه داردانل) گذشتند، تنها شامل شش لشکر پیادهٔ ده هزار نفری، لشکر ده هزار نفری گارد جاویدان و بین نه تا ده هزار سوارنظام بوده است. شرایط اجتماعی. هرودوت انگیزهٔ سیاسی دولت−شهرهای مستقل یونانی را یادآور شده است که در دفاع از فرهنگ و شیوهٔ زندگی و نیز بهره مندی شهروندان از تساوی و آزادی، تحت قوانین که توسط برگزیدگان خو
د تصویب و به اجرا درمی آمد، با یکدیگر متحد شده بودند. هر چند این نظام سیاسی صرفاً متعلق به مالکان مرد بود و زنان و بردگان شهروند فعال و آزاد و دارای خرد به حساب نمی آمدند. همچنین در جامعه ای مثل آتن اصالت و ریشه یونانی داشتن اهمیتی دو چندان داشت. جوانان پارسی، حداقل، فرزندان اشراف، به آموزش سوارکاری و تیراندازی گمارده شده و به راست گویی سفارش می شدند. ظهور اندیشه های دینی زردشت نیز، معانی جدیدی را در تفکر سیاسی و مناسبات قدرت در ایران ایجاد کرده بود. با این حال این مناسبات با قرار گرفتن در یک چهارچوب دینی، معانی وسیع تری پیدا کرد و این مبانی شکل گرفته، با ظهور هخامنشیان، در حوزه گسترده تری در حد جهان بشری تحقق پیدا کرد. دینی که با پیوند زدن منافع بنیادین جمعی با یکتاپرستی، نگرشی متفاوت را به نوع انسان و کل بشریت در جهان پایه گذاری کرد و آغازی برای ایده های مختلف «جهان وطنی» شد. لشکرکشی به یونان. خشایارشاه به جمله ساتراپی ها دستور داد که سرباز جمع آوری کنند و بعد از اینکه سربازان آماده شدند، آن ها را به سوی آذربایجان کنونی بفرستند تا اینکه از آنجا به لیدی واقع در آسیای صغیر بروند. خشایارشاه بعد از وصول به لیدی
خود در رأس ارتش قرار گرفت و به سوی یونان به حرکت درآمد. بنا به گفتهٔ هرودوت خشایارشاه در بهار سال ۴۸۰ پیش از میلاد از لیدیه به سوی یونان لشکر کشید. به ابتکار خشایارشاه پلی از قایق بر روی بغاز داردانل توسط مهندسان مصری و فنیقی (لبنانی) ساخته شد که نیروی زمینی هخامنشی توانست از روی آن عبور کرده و وارد خاک یونان شود. در ابتدا خشایارشاه با پادشاه کارتاژ(تونس کنونی در شمال آفریقا) صلح کرد تا وی یونانیان را همراهی نکند. علاوه بر این، تعداد زیادی از یونانیان، از جمله مردم منطقهٔ تسالی به سپاه خشایارشاه پیوستند. هنگام حمله خشایارشاه به یونان بعضی از دولت-شهر های یونان دست بر دست گذاشتند و در صدد دفاع بر نیامدند و این ناشی از اختلافات داخلی بین این ایالت ها می شد و همین اختلافات باعث شد تا خشایارشا برای ساختن پل بر روی داردانل دچار مشکل جدی نشود. بعد از اینکه سپاه ایران از کشور سات رائی گذشت، عبور قشون دشوار شد چون می بایست از وسط جنگل یا دشت های ناهموار به راه ادامه بدهند و ارابه ها و منجنیق ها از آن منطقه ناهموار نمی گذشت و در مواضع جنگلی درخت ها مانع از عبور سپاه ایران می شد. از آن به بعد به دستور خشایارشاه پیشاپی
ش سپاه ایران اقدام به جاده سازی شد و حتی برای این کار از سکنهٔ محلی نیز برای تسریع کار استفاده کردند. نیروی دریایی ایران به موازات ساحل حرکت می کرد و در دریا سپاه ایران را از حملهٔ ناگهانی نیروی دریایی یونان حفظ می کرد. عبور سپاه ایران از کشور تراس (تراکیه) طولانی شد چون جاده سازان پیوسته در حال ساخت و هموار کردن راه بودند. پروفسور بارن در تحقیقات خود می نویسد. چهل و پنج روز طول کشید تا ارتش ایران توانست از کشور تراس بگذرد و به مقدونیه برسد. با اینکه جاده خشایارشاه برای عبور سپاه ایران و به صورت موقتی ساخته شده بود ولی تا مدت ها بعد قابل استفاده بود. بعد از این که خشایارشاه وارد یونان شد، تمیستوکل سیاستمدار و ژنرال یونانی گفت «ما نباید بگذاریم پارسیان به آتن نزدیک شوند و قبل از این که آنها به جنوب یونان برسند، باید در شمال یونان جلوی آنها را گرفت تا جنگ به آتن نرسد.» او پیشنهاد کرد که ده هزار سرباز مجهز در شمال مقدونیه جلوی ایرانیان را بگیرند. اما این پیشنهاد با دو مشکل روبرو بود. نخست اینکه آتن به تنهایی نمی توانست ده هزار سرباز بسیج کند و برای این کار بایستی سایر کشورهای جنوب یونان هم کمک نمایند و به تناسب
شمار سربازان خود هزینهٔ جنگ را تحمیل نمایند دوم آنکه سربازان آتنی و سایر کشورهای جنوبی یونان به شمال آن سرزمین نمی رفتند و می گفتند «ما مدافع وطن خود هستیم، نه وطن دیگران و هر وقت مورد تهاجم ایرانیان قرار گرفتیم، در وطن خود می جنگیم و دفاع می کنیم.» خشایارشاه از اختلافات داخلی یونانیان کاملاً آگاه بود و قبل از شروع جنگ جاسوسانی را وارد یونان کرده بود. آن ها موظف بودند که به اختلاف میان یونانیان دامن بزنند و مانع از اتحاد میان ملل یونان شوند. فعالیت جاسوسان ایرانی باعث شد تا یونانیانی که مردد بودند که به جنگ با ایرانیان بروند، بعد از ورود سپاه ایران تصمیم بگیرند که نجنگند، به خصوص اینکه سپاه ایران بعد از ورود به یونان با هیچ یک از ملل یونان شمالی کاری نداشت و در هر نقطه ای که سپاه خشایارشاه خواربار خریداری می کرد، بهای آن را نقد می پرداخت. در کل اینچنین می توان گفت که هیچ یک از ملل یونان خواهان جنگ با ایرانیان نبودند، غیر از آتن و اسپارت، آتن، آتش غیرت یونانیان را شعله ور می کرد تا آنهارا وادار نماید که علیه ایرانیان بجنگند و علتش این بود که آتن می دانست که خشایارشا فقط برای جنگ با آتن به یونان آمده چون آتنی ه
ا شهر سارد پایتخت کشور لیدیه را که از کشورهای تحت الحمایه ایران بود، سوزانده و ویران کرده بودند. نبرد در تنگهٔ ترموپیل. یونانیان به علت کثرت سربازان ارتش ایران چنین صلاح دانستند که در یک منطقه کوهستانی جلوی ارتش خشایارشا را بگیرند و برای این منظور در صدد برآمدند که در منطقه کوهستانی ترموپیل ارتش ایران را متوقف نمایند در تنگه ترموپیل، به علت تنگی جا نیروی ایران با مقاومت آتنی ها و اسپارتی ها که برای نخستین بار باهم متحد شده بودند مواجه شد. سرانجام یک یونانی به ایرانیان که در حدود سه روز در ورودی تنگه متوقف شده بودند، راهی را معرفی کرد که به پشت تنگه می رفت. یونانیان با آگاهی از این خیانت گریختند و فقط لئونیداس (حاکم اسپارت) بهمراه شش هزارنفر به سرکردگی سیصد اسپارتی که به اجبار مانده بودند، همگی در مدت زمان سه روز کشته شدند. اسپارتی ها بنا بر قوانین لیکورگ فرار کردن از میدان جنگ را ننگ بزرگی می دانستند و مجازات آن اعدام بود، حتی وقتی جوانان این سرزمین به نبرد می رفتند مادرانشان به آن ها می گفتند «پسرم! بر سپر یا با سپر» یعنی یا کشته شو تا جسدت را بر روی سپرها بیاورند یا پیروز شو و با سپر برگرد؛ ولی در حقیقت به
خاطر جاه طلبی لئونیداس همگی کشته شدند بنابراین در فرار یونانی ها از تنگه ترموپیل اسپارتی ها برجای ماندند و پس از کشته شدنشان یونانی ها بر مزار این افراد نوشتند «ای رهگذر به اسپارت بگو ما در اینجا خوابیده ایم تا به قوانین کشور خود وفادار باشیم.» سپاه ایران بعد از این جنگ برای عبور از گردنه ترموپیل به حرکت درآمد. خشایارشا بعد از این که از ترموپیل گذشت از طریق جاسوسان خود مطلع شد که آتن می کوشد که ملل تسالی و مقدونیه را علیه او وارد جنگ کند تا راه بازگشت او را ببندند و کاری کنند که او از پیشروی در خاک یونان صرف نظر کند. راه جلوگیری از این توطئه این بود که خشایارشا هر چه زودتر آتن را فتح نماید تا این که تحریک و توطئه آتن خاتمه یابد اما از قضا چند روز بعد از حرکت ارتش ایران از جلگهٔ آهار برف سنگینی بارید و خشایارشا در برف مجبور به توقف گردید تا این که راه باز شود اما یک هفته بعد از برف اول دومین برف همان طور سنگین بارید. خشایارشا از روزی که وارد یونان شد، حرکت ارتش را طوری تنظیم کرد که به طور دائم بین نیروی زمینی و نیروی دریایی ارتباط برقرار باشد و لذا از حیث خواربار در مضیقه قرار نگرفت. پنج روز به آغاز بهار مانده
بود که خشایارشا فرمان حرکت ارتش را صادر کرد و ارتش ایران از منطقهٔ کوهستانی گذشت و به جلگه تلکو رسید. فتح آتن. در جلگه تلکو بین ارتش ایران و یونانیان جنگ درگرفت که به شکست یونانیان انجامید و بعد از این برد خشایارشا ارتش خود رااز رودخانهٔ تلکو، واقع در همان جلگه عبور داد. عبور ارتش خشایارشا از این رودخانه که بسترش در تنگه تلکو بود، چهار روز و به روایتی شش روز طول کشید و وقتی از آن خارج شدند، به شهر تارت رسیدند و پنج روز در این شهر توقف کردند. یک روز قبل از این که خشایارشا از تارت حرکت کند، اعلامیه ای برای سکنه آتن فرستاد و در آن گفت هریک از سکنه آتن که تسلیم ارتش ایران شود در پناه پادشاه ایران خواهد بود و جان و مالش مصون است. خشایارشا به طوری که پروفسور بارن می گوید، می خواست که به گرفتن غرامت جنگ از آتن اکتفا نماید و از جنگ بپرهیزد تا این که حسن نیت خود را به ملت آتن و سایر ملل یونان ثابت نماید اما مجلس شورای آتن نپذیرفت و تسلیم شدن در قبال ارتش ایران را یک ننگ غیرقابل تحمل دانست و مصمم شد که بجنگد. به همین علت حکومت آتن تمام زن ها و بچه ها و کسانی را که توان شرکت در جنگ را نداشتند از آتن خارج کرد و هر آنچه
از اموال قابل حمل را نیز به همراه آنان به جزایر پلوپونز و سالامیس فرستاد. روایات مختلف دربارهٔ به آتش کشیده شدن آتن. در تاریخ نگاری های اروپا نوشته شده که خشایارشا بعد از ورود به آتن آن شهر را به تلافی شهر سارد پایتخت لیدیه که یونانیان سوزانیده بودند، سوزانید و ویران کرد. بعضی از محققان، از جمله پروفسور بارن انگلیسی عقیده دارند که پادشاه ایران قلعه آکروپولیس را ویران کرد نه معبد آکروپل را. قلعه آکروپل که دژی بود جنگی به امر خشایارشا ویران شد و بجز دیوار شهر که در اطراف آتن بود، چیزی ویران نشد. این دژ بالای تپهٔ آکروپل به نظر می رسید و آن قلعه را پی زیس ترات بنا نمود. آتن شهری بود بی دفاع، یعنی شهری که برای حفظ آن نجنگیده بودند و در آن زمان هم هرگز شهرهای بی دفاع را ویران نمی کردند. روزی که ایرانیان از آتن رفتند، تمام عمارت های شهر باقی بود. آتن را خود یونانیان در جنگ های داخلی که از سال ۴۳۱ تا ۴۰۴ پیش از میلاد طول کشید، ویران کردند که شرح کامل آن در تاریخ توکودیدس آمده است. توکودیدس نام جنگ های داخلی یونان را جنگ پلوپونز گذاشته است و آن جنگ ها از سال ۴۳۱ پ. م شروع شد یعنی ۵۰ سال پس از بازگشت ایرانیان. توکودید
س راستگوترین مورخ یونان است و خود او در جنگ های پلوپونز شرکت داشته است و وقایع آن جنگ ها را تا سال ۴۱۱ پ. م نوشته و در دنبال وقایع آن جنگ ها از طرف گزنفون در کتابی به نام هله نیک یعنی «یونانیان» نوشته شده است و وقایع جنگ به سال ۴۰۴ پ. م ختم می شود. آتن پایتخت یونان در آن جنگ ها که بین خود یونانیان درگرفت ویران شد و ایران در جنگ های داخلی یونان دخالتی نداشت، مگر به طور غیرمستقیم و اسپارت با نیروی طلایه ایران در آن جنگ ها با آتن می جنگید. واقعیت تاریخ این است که خشایارشا رفته بود تا آتن را به جبران سوزانیده شدن سارد به دست یونانیان ویران کند ولی شجاعت یونانیان در ترموپیل در وی مؤثر افتاد و همچنین چون توانست آتن را تقریباً بدون جنگ فتح کند، از تصمیم خود منصرف شد. از آن گذشته خشایارشا و سربازان ایرانی که با وی به آتن رفتند، متمدن بودند و با مفهوم واقعی کلمه آن ها شهرنشین به شمار می آمدند و به آبادانی علاقه داشتند و عمارت های زیبا را می پسندیدند و خشایارشا که تا آن روز هنوز مشغول ساختن کاخ پارسه «پرسپولیس» یا همان تخت جمشید بود (کاخی که داریوش بزرگ ساختن آن را آغاز کرد)، به خود اجازه نمی داد که عمارت زیبای آتن را
ویران کند. توکودیدس می گوید در روز سوم بعد از اینکه خشایارشا وارد آتن شد، جار زد که هر کس از آتن رفته است مراجعت کند و بداند که مال و جانش محفوظ است و چون مردم بی بضاعتی که در آتن بودند غذا نداشتند و در شهر آذوقه به دست نمی آمد، خشایارشا گفت که از گندم ارتش بزرگ ایران به آن ها بدهند که برای خود نان طبخ کنند و در روز پنجم بعد از ورود پارسیان به آتن دکانهای نانوایی به کار افتاد و شهر آتن وضع جنگی خود را از دست داد. در روز دهم ورود ارتش ایران به آتن خشایارشا به معبد آکروپولیس رفت و حتی به خدام معبد الههٔ بزرگ آتن انعام داد. اسناد تاریخی نشان می دهد که ده روز بعد از ورود ارتش ایران به آتن در محلهٔ سرامیکم چند کارگاه سفال سازی و در محلهٔ کولی توس چند کارگاه فلزسازی به کار افتاد و باز از اسناد تاریخی فهمیده می شود که ده روز بعد از ورود ارتش ایران به شهر آتن، از داخل خانه های آتن صدای نواختن چنگ به گوش می رسید. یکی از حقایق دیگر دربارهٔ فتح یونان احترامی است که پارسی ها به زنان یونانی گذاشتند. آن ها مردها را اگر مقاومت می کردند، می کشتند و اسیر می کردند، ولی زنها را محترم می شمردند، کتزیاس پزشک و تاریخ نگار یونانی ک