Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت مدون اداری و فنی نظیر سازمان تیم های ملی و سازمان لیگ، ارتباط بسیار نزدیک با مقامات تأثیر گذار در AFC و FIFA، حضور پررنگ در مجامع قاره ای و جهانی و استفاده از این ارتباطات جهت توسعه موضوعات فنی و آموزشی، از جمله اقداماتی به شمار می رفت که توسط صفایی فراهانی به مرحله انجام رسید) !!! در فوتبالی که به لحاظ امکانات و مدیریت حتی از آماتوری نیز پایین تر بود، پولهای بی حساب و کتاب و بدون تناسب با ارزش و کیفیت بازیکنان به فوتبال سرازیر شد تا فساد و آلودگی همراه با تمام زمینه های دیگر بر فوتبال نیز سایه بیندازد. در این دوره هر روز بیش از پیش فوتبال غرق در فساد اخلاقی و مالی بوده است و در چند سال گذشته گند کار تا آنجا درآمده که حتی عوامل و سازندگان این بساط ننگ آلود نیز برای فریب دیگران فریاد فوتبال فاسد سر داده اند !!! این بدعت را به طور رسمی رئیس جمهور وقت محمد خاتمی گذاشت و با آوردن صفایی فراهانی عملاً و رسماً پای آدم های سیاسی را به فوتبال باز کرد !... با این کار در اولین قدم یک آدم فوتبالی و خوش نام چون منصور امیر آصفی که ثمره کارش در فدارسیون فوتبال یک مربی تأثیر گذار بنام تومیسلاو ایویچ بود را از صحنه فوتبال ح
ذف کردند و به دنبال آن ایویچ را هم اخراج کردند و با آوردن جلال طالبی می خواستند مانند قبل از انقلاب که فوتبال ایران با یک مربی ایرانی (حشمت مهاجرانی) به جام جهانی رفت رونوشتی از آن هنگام داشته باشند! آمدن صفایی فراهانی و دستورهای خاتمی به وزارتخانه ها برای دادن پول به فدارسیون فوتبال در واقع آغاز تزریق پولهای بدون و حساب و کتاب دولتی به فوتبال بود که گفتیم همزمان با فشارهای کنفدارسیون فوتبال آسیا برای حرفه ای کردن فوتبال ایران اتفاق افتاد. در زمان ریاست صفائی فراهانی، قرار بود که یه سری انستیتو هائی تأسیس شود که مستقیماً به ورزش ارتباط داشته باشند. یکی از اون پروژه ها درست کردن انستیتوی فوتبال بود. قرار بود که آدم های متخصص را برای فوتبال در آنجا تربیت کنند. قرار بود به مانند انستیتو کلن و انستیتوی لایپزیک دوره های ۳ تا ۶ ماهه برای آنها ترتیب بدن؛ که هیچ کدام این کارها انجام نشد … شماره های بیادماندنی. شماره اول؛ گفتگوی مفصل با محسن صفایی فراهانی. اواخر مهرماه ۱۳۹۲ اولین شماره مجله دنیای فوتبال منتشر شد. تیتر «رازهای مهندس» برای جلدِ شماره اول انتخاب شود. اهمیتِ این جلد از آن جهت مهم بود که عکسِ صفایی فراهانی
برای اولین بار بعد از اتفاقات۸۸ روی جلد یک نشریه به چاپ رسید و او در گفتگویی مفصل یک بار برای همیشه خاطرات دوران های مختلف از معاونتِ وزیر تا دوران جنگ، از ریاست فدراسیون فوتبال تا ماجرای تحصن مجلس ششم، از ستاد انتخاباتی سیدمحمدخاتمی تا استعفا از فدراسیون و انتخابش به عنوان رئیس کمیته انتقالی و بسیاری از زوایای پنهان زندگی و مدیریتیش را ثبت کرد. عکسِ جلد مربوط به زمانی ست که او به خاطر تعریف خاطراتش اشک می ریزد. این گفتگو توسط علی عالی و محمدحسین مهرزاد انجام شد. دیگر مطالب این شماره: آسیب شناسی فوتبال پایه، مقالاتی در باب بحران مالی اروپا و گردش مالی رئال مادرید، یادنامه ای برای عطاالله بهمنش، گزارش هایی متفاوت از فوتبال ایران و فدراسیون نشینان، آنالیز یک دربی سرد، گزارش های ناب خبرنگاران استانی، مصاحبه ای نوستالژیک با مرتضی احمدی، قدیمی ترین هوادار پرسپولیس، وضعیت تیم ملی ایران از دید یک خبرنگار آمریکایی و چرا ایرانیان در ورزش گروهی موفق شدند؟ صفحه فیسبوکِ مجله پس از چاپ اولین شماره این متن را پست کرد؛ این متن رو یکی از ایرانی های خارج از کشور برای سردبیر فرستاده:سلام هر جا رو نگاه می کنی به هر سایتی میری
پیج هر آواره وطنی رو نگاه می کنی یه عکس از دنیای فوتبال گذاشتن. از ته دل و خیلی صادقانه می خواستم تحسین کنم کار تو و اون عکاس رو، هنوز مصاحبه رو نخواندم اما میدانم خیلی جالب است. گفتم یکی از دوستانم در ایران برای من خرید فرستاد. مطمئن هستم این از اون مجلاتی هست که هیچ وقت دور نمی اندازم و نگه می دارم تا همیشه جلوی دوستانم از اینکه این شماره مجله رو داشتم و خواندم افتخار کنم؛ و به آنها قرض بدم تا آنها هم در غربت بخوانند اما آنقدر پیگیر می شوم تا سر وقت خودش بیارند و بهم برگردانند شماره دوم؛ پرونده ویژه پرویز قلیچ خانی. دومین شماره مجله در آذرماه ۱۳۹۲ منتشر شد. تیتر «تراژدی پرویز» برای جلدِ شماره دوم انتخاب شد. برای اولین بار بعد از انقلاب، طرحی از پرویزقلیچ خانی روی جلد قرار گرفت و مطالب متنوعی درباره ش نوشته شد. علی عالی یادداشت اول این پرونده را با تیتر «دربارهٔ چهره ای که از تاریخ فوتبال ایران حذف شده است» را نوشت و ابراهیم افشار با قلم جادوییش «یک روایت غم انگیز از کامل ترین فوتبالیست تاریخ فوتبال ایران» را ثبت کرد. هم چنین مصاحبه هایی با امیر حاج رضایی، حسن روشن، اصغر شرفی و داریوش مصطفوی منتشر شد. مجله د
ر ۲۰۰ صفحه چاپ شدبه همراه پرونده هایی مانند: رؤیای میزبانی؛ باشگاه گزارشگران؛ اعزام خبرنگاران؛ پخش تلویزیونی؛ اسطوره سازی؛ دیپلماسی؛ دغدغه های آقای کی روش و پرونده اقتصاد ورزش شماره سوم؛ گفتگوی مفصل با فائزه هاشمی رفسنجانی. سومین شماره مجله در دی ماه ۱۳۹۲ منتشر شد. «بازگشت فائزه» تیتری بود که برای این شماره انتخاب شد. گفتگویی اختصاصی در روزهایی که حضور زنان در استادیوم های ورزشی تابو بود اما با عکسی از فائزه هاشمی رفسنجانی و زیر تیتر «دختر آیت الله، راه زنان ایرانی را به ورزشگاه هموار می کند» روی کیوسک قرار گرفت. او در این مصاحبه برای اولین بار از نقشش در خصوص رفع تعلیق فدراسیون فوتبال در تماس با شیخ احمد گفت. این گفتگو با حاشیه ای همراه شد تا در نهایت مجله توضیحاتی پیرامون چاپ این مصاحبه اعلام کرد. در همین شماره مصاحبه ای جنجالی از محمد علی آبادی، رئیس سابق سازمان تربیت بدنی و یکی از نزدیکان محمود احمدی نژاد منتشر شد و او برای اولین بار دربارهٔ دخالت های رئیس جمهور سابق در امور فوتبال و همچنین ارتباطش با رحیم مشایی گفت. پرونده «احمدی نژادی های فدراسیون فوتبال» از دیگر مطالب خواندنی این شماره بود. مطلب مهم دی
گر این شماره دربارهٔ تجاوز در مدارس فوتبال با تیتر «هیس! بچه های مدارس فوتبال فریاد نمی زنند» بود که برای اولین بار این تابو را شکست و درخصوص اقدامی فجیع در فوتبال پرده برداری کرد. موضوعی که البته بازتاب های بسیاری داشت. شماره چهارم؛ پرونده ویژه یقه سفیدهای فوتبال. دنیای فوتبال در این شماره که بهمن ۱۳۹۲ منتشر شد برای اولین بار از نقشِ واسطه های مدیریتی پرده برداشت. در این شماره علاوه بر مطلب سردبیر دربارهٔ «یقه سفیدهای فوتبال»، یادداشت هایی از جواد دلیری، سعید لیلاز، احسان محمدی، صادق زیباکلام و گزارش ها و گفتگوهایی دربارهٔ سعید شیرینی، علی کفاشیان, محسن علی آبادی، احسان کفاشیان به چاپ رسید. از دیگر سوژه های این شماره ترازوی دست کاری شده ارکان قضایی فدراسیون فوتبال، بودجه ورزش در دولت روحانی، ارکان قضایی فوتبال و نسل سوخته فوتبال بود. ابراهیم افشار در این شماره دربارهٔ مکتب شاهین در فوتبال ایران نوشت و گفتگویی با جعفرکاشانی منتشر شد. شماره پنجم؛ پرونده ویژه؛ عاقبت فوتبال. این شماره با تأخیری چندماهه روی کیوسک قرار گرفت. اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ شماره پنجم منتشر شد با عکسی عجیب از احمدرضاعابدزاده. دنیای فوتبال در این
شماره از سرنوشت ستاره های فوتبال و حواشی آن پرده برداشت. فرجام ۹نسل از ستاره های فوتبال ایران موضوع پرونده ویژه این شماره بود. همچنین مصاحبه ها و گزارش های متعددی در این شماره به چاپ رسید. در صفحه اول این مجله تیتر زده شد: «معذرت می خواهیم، ببخشید». یکی از پرونده های ویژه این شماره دربارهٔ موضوع ورزشکاران ایران و اسرائیل بود. شماره ششم؛ ایران در جام جهانی ۲۰۱۴؛ دلواپسیم. عکسِ جلد کارلوس کی روش است که از عکس های کوچک بازیکنان تاریخ فوتبال ایران در جام های جهانی تشکیل شده است. تیتر انتخابی «دلواپسیم» است که اشاره دارد به نگرانی های سرمربی تیم ملی فوتبال ایران از نحوه آمادگی و اردوهای تدارکاتی. علی عالی سردبیر در سرمقاله با تیتر «کوبیدن پتک بر سر تماشاگران بی خیال» از فدراسیون فوتبال بابت سهل انگاری های گذشته انتقاد کرد اما اعلام کرد کهبه نگرش فنی و مدیریتی کی روش در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل امیدوار است. در همین شماره صفایی فراهانی یادداشتی به مناسبت درگذشت تومیسلاوایویچ نوشت. همچنین حسین خوانساری از روزنامه نگاران ورزشی پیش از انقلاب هم در این شماره مطلب بلندی داشت. صادق زیباکلام در این شماره مصاحبه ای عجیب انجام
داد که تیترش این بود: «چرا دوست ندارم ایران در جام جهانی برنده شود؟» شماره ششم دنیای فوتبال مربوط به جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، ایران و حریفانش و هم چنین بررسی گروه های مختلف جام جهانی از لحاظ فنی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی بود. همچنین گفتگوهای بلندی با علی دایی و علی کفاشیان هم در این شماره دیده می شود. مصاحبه علی دایی با مجله جنجالی شد. سرمربی سابق تیم ملی در مصاحبه با مجله دنیای فوتبال اعلام کرد که در زمان سرمربیگری وی در تیم ملی، محمود احمدی نژاد رئیس جمهور وقت، با حضور در محل تمرینات رسماً درخواست بازگشت علی کریمی به تیم ملی را مطرح کرد. او گفت: «به هر صورت آقای احمدی نژاد آمد و بحث بخشش کریمی را مطرح کرد. من هم آدمی نبوده و نیستم که اجازه دخالت کسی در کارم را بدهم.» دایی دربارهٔ واکنش آن زمانش به توصیه احمدی نژاد می گوید: «من گفتم شما به مسایل بزرگ و مهم کشور برسید و رسیدگی کنید، اجازه بدهید ما کوچک ترها هم به مسایل کوچک تر برسیم و آن ها را حل کنیم. این عین عبارت بود» دایی بعد از چاپ مصاحبه، نقل و قول را به شکل عجیبی تکذیب کرد. مجله مجبور شد فایل صوتی حرف های دایی را منتشر کند. شماره هفتم؛ پرونده ویژه شهلایِ ت
ختی. چاپ این شماره با تأخیر بسیار همراه شد. اسپانسر مجله دیگر حاضر به همکاری نشد و از این به بعد مجله با سختی های بسیار منتشر می شد. برای اولین بار شورای سیاستگذاری برای مجله تعیین شد و جلسه شان با حضور محسن صفایی فراهانی، سعید فائقی، امیرحاج رضایی، الیاس حضرتی و احمددنیامالی تشکیل شد. برای اولین بار طرحی از «شهلاتوکلی» همسر غلامرضاتختی روی جلد قرار گرفت و خاطراتش برای اولین بار گردآوری و پرونده ای ویژه دربارهٔ همسر جهان پهلوان منتشر شد. ۴۷ سال کمتر کسی همسر روشنفکر جهان پهلوان تختی را می شناخت. زنی که فقط سکوت کرد، کمتر جایی رفت و تبدیل به «بانوی رازها» شد. پرونده ویژه «دنیای فوتبال» به او و تفکرش تعلق داشت. جریان روشنفکریِ سرکوب شده. برشی از حال و روز ایران. صدرالدین الهی برای این پرونده مطلب نوشت و با بابک تختی، فرزند جهان پهلوان و رضا توکلی برادرِ شهلا گفتگوی مفصلی شد. هم چنین گزارشی اختصاصی از ابهامات مالی هوشنگ مقدس تاجر ایرانی نزدیک به تیم ملی با چاپ اسنادی مهم منتشر شد. در این شماره هم چنین برای اولین بار عکسی از چهره امیر اسکندری منتشر شد که بسیاری از اهالی فوتبال او را می شناسند. شماره هشتم؛ پرونده
ویژه چپ های ورزش. یکی از جنجالی ترین شماره های دنیای فوتبال مربوط به عکسی بود که برای اولین بار منتشر می شد. این شماره ویژه عید آماده شده بود اما عکس آن قدر تلخ بود که هر مخاطبی را میخکوب می کرد. در عکس پرویزدهداری روی تخت غسالخانه دیده می شود و حسن غفوری فرد و علی پروین بر سر او نظاره گر هستند. عکسی که برای اولین بار روی جلد قرار گرفت و از آرشیو شخصی ابراهیم افشار انتخاب شده بود. عده ای تشویق کردند و عده ای هم انتقاد. فضا آن قدر دوقطبی شد که علی عالی سردبیر مجله مجبور به توضیح شد و در صفحه فیسبوکش نوشت: «وقتی می خواستم عکس این شماره دنیای فوتبال را انتخاب کنم به همه این حرف ها فکر کردم. به اینکه این یک مسابقه نیست و به کسی مدال نمی دهند. به فحش ها. به توهین ها. به تحقیرها. تازگی ندارد و کسانی با تجربه تر و استخوان خردکرده تر از من هم با این رویه روبرو بوده اند و خواهند بود. اما از همه کسانی که وقت گذاشتند و در این «تَنگ حوصلگی» آخر سال نظرشان را نوشتند یا تماس گرفتند سپاسگزارم. کمک بزرگی کردند. برای همین چند نکته را لازم می دانم بنویسم»... پرونده اصلی با نام «ظهور و سقوط چپ ها» نام گرفت و از ۱۳ پرده از تحول
خواهی کوشندگان اجتماعی معترض در تاریخ یک صدساله ورزش ایران حکایت داشت. بهمن فروتن هم در این شماره مطلبی در همین خصوص نوشت. هم چنین در این شماره گفتگویی مفصل با محمودگودرزی اولین وزیر ورزش ایران انجام شد که تیترش این گونه بود:شیر گازِ خانه را باز گذاشتند تا خفه شویم. مجله به برکناری قریب الوقوع مهدی محمدنبی پرداخت و پشت پرده این جابجایی را افشا کرد. هم چنین گزارشی از حمیدرضاسیاسی، مدیرعامل پرسپولیس که آن روزها در زندان به سر می برد به چاپ رسید. شماره نهم؛ پرونده ویژه فساد سازمانی. آذرماه ۱۳۹۴ نهمین شماره مجله به چاپ رسید. با عکسی از ژوزف بلاتر که پشت تورِ دروازه فوتبال محبوس شده است؛ با تیتر: «فساد سازمانی». دنیای فوتبال در این شماره رسوایی های فیفا و فساد سازمان یافته در فوتبال ایران را مورد بررسی قرار داد. جلال طالبی در این شماره مصاحبه مفصلی داشت و گفته بود: «هیچ وقت در فوتبال ایران من را خودی ندانستند». گروه پرونده دنیای فوتبال از «شبکه درستکاری و خرابکاری در فوتبال ایران» مطالب و موضوعاتی را نوشت و از نقش پدرخوانده در پشت پرده فوتبال ایران پرده برداری کرد. همچنین در این شماره «سه ساعت با غم و شادی های سیا
سی-ورزشی گلر تیم ملی که ۳۸ سال گم شده بود» پرداخته شد که مربوط به ناصر نبوی، دروازه بان تیم ملی و هم رزم مصطفی چمران و شاگرد علی شریعتی بود. از دیالوگ های ماندگار آن گفتگو این بود: «یادم است که در اوایل انقلاب، یک سری از این آدم های فرصت طلب رفتند فتوا گرفتند که چون این چرم های روی توپ، ذبح اسلامی نشدند و از خارج از کشور آمده، نجس هستند؛ لذا نباید با این توپ ها بازی کرد. نگاه های این شکلی در اوایل انقلاب وجود داشت. الان هم وجود دارد. اوایل انقلاب هرکس با کسی خرده حسابی داشت، به او تهمت می زد و ظاهراً هم فضا برای این کارها آماده بود.» شماره دهم؛ پرونده ویژه علی عبده، تکنوکرات سرخ. دی ماه ۱۳۹۴ این شماره به چاپ رسید. با طرحی از علی عبده، بنیان گذار پرسپولیس؛ اولین مدیری که با نگاه خصوصی سازی به بن بست رسید. با تیترِ «تکنوکراتِ سرخ». برای اولین بار بود که بعد از انقلاب تصویری از مؤسس پرسپولیس روی جلد نشریه ای قرار گرفته بود. سالارعبده، فرزند علی عبده هم در این شماره یادداشتی از خاطرات پدر منتشر کرد. عکس هایی برای اولین بار به چاپ رسید که پیش از این جایی دیده نشد و مطلب بلندی به قلمِ ابراهیم افشار نوشته شد: «کیهان
ورزشی در شماره ۹۶۷خود دربارهٔ انحلال تیم حرفه ای پرسپولیس از زبان عبده می نویسد: جبر زمان و شرایط کنونی، فوتبال حرفه ای را نمی پذیرد. ما نمی خواهیم از فوتبال ثروتمند شویم، زیرا معتقدیم که فوتبال باید خودش، خودش را اداره کند. پرسپولیس در راه فوتبال حرفه ای پیش قدم شد که خواست شاهنشاه بود. اما متأسفانه ما را در این راه تنها گذاشتند و حتی فدراسیون فوتبال هم با ما همکاری نکرد و در شرایط کنونی حتی زمین در اختیار ما قرار نمی دهد». هم چنین در این شماره گفتگویی اختصاصی با بیژن، از دوستان نزدیک عبده شد که تا لحظه مرگ کنارش ماند و دربارهٔ آن روز گفت: «عبده زیر دوش حمام افتاد و تمام کرد». شماره یازدهم؛ پرونده ویژه قصه محمد و شاتقی. دنیای فوتبال در شماره بهمن-اسفند۱۳۹۴ خود از داستان فارغ التحصیلان مدرسه عالی ورزش که بعدها به ورزش آمدند نوشت؛ «قصه محمد و شاتقی». ماجرا مربوط به مصاحبه عجیب تقی جهانی در کیهان ورزشی علیه پرویز قلیچ خانی و دیگران بود. حکایت فارغ التحصیلان مدرسه عالی ورزش در تهران، داستانی تاریخی است که رگه های جانگداز و فکاهه را توامان دارد. همان جوانانی که قرار بود با راه اندازی این مدرسه، نسل جدیدی از کارگ
زاران تحصیلکرده را برای ورزش خموده و سنتی ایران تربیت کنند اما ناگهان مملو از داستان ایی شد که گفتنش بعد از چهل وسه سال، آدمی را با عبرت، تحیّر و لبخند مواجه می کند. در این شماره همچنین با عنایت آتشی، گزارشگر بسکتبال مصاحبه ای شد و در آن اعتراف کرد او اسم استقلال را روی باشگاه تاج گذاشت. همچنین در این شماره به پیدایش کیهان ورزشی و شماره های بیادماندنی آن نیز پرداخته شد. شماره دوازدهم؛ پرونده ویژه وزارت آقا اجازه. خرداد ۱۳۹۵ این شماره به چاپ رسید. رویکرد مدیریتی محمود گودرزی، اولین وزیر ورزش و جوانان ایران مورد نقد جدی قرار گرفت. سردبیر در یادداشتی مفصل با این سرفصل ها از او انتقاد کرد: انعطاف ناپذیر، اهل دخالت، خودرای، مخالف خوان و ناکارآمد. تیتر مطلب و تیتر اصلی جلد هم این بود: «دولتِ آقا اجازه». این جلد موضعی شفاف دربارهٔ عملکرد متناقض گودرزی بود. او ۲۷مهر ۱۳۹۵ علی رغم میل باطنی کنار گذاشته شد و متن استعفایی هم منتشر کرد. در این شماره نامه ای از دختری منتشر شد که برای اولین بار با لباس پسرانه به استادیوم آزادی رفته بود. همچنین در صفحات دیگر دربارهٔ انتخاب مهدی تاج به عوان رئیس تازه فدراسیون فوتبال و پشت پرد
ه انتخابات گزارش مفصلی به قلم حسین قهار نوشته شد. استقبال از پانزدهمین دوره جام ملت های اروپا در فرانسه از دیگر مطالب بود. شماره سیزدهم؛ پرونده ویژه محمدعلی کلی و غلامرضا تختی، پایان اسطوره. تیرماه ۱۳۹۵ عکسی از محمدعلی کلی و غلامرضا تختی روی جلد منتشر شد. دنیای فوتبال شباهت ها و تفاوت های این دو اسطوره را در کلاس جهانی و ایران بررسی کرد. پروانه حسینی در این شماره دربارهٔ حضور زنان ایرانی در ورزشگاه های آمریکا و تشویق تیم ملی کشتی ایران مطلب نوشت. با اکبر فلاح و همایون شاهرخی گفتگو شد. پرونده ویژه با یادداشت ها و گفتارهایی از بهرنگ صدیقی، صادق زیباکلام، عبدالرحمن نجل رحیم، هوشنگ شهابی، غلامحسین باهر، ابراهیم افشار، رضا شجیع، کوروش زعیم، موسی اکرمی، احسان محمدی، وحید جعفری، وحید ذوالاکتاف، عدنان دانشیار و بهمن فروتن به چاپ رسید. مصاحبه ای مفصلی هم با حسین شاه حسینی شد؛ پر از خاطرات گفته نشده و جالب. در این شماره گزارشی از دختری کشتی گیری منتشر شد که آرزوهای بزرگ دارد؛ ندا خانی یوسف رضا. شماره چهاردهم؛ پرونده ویژه شعبان جعفری، باستانی کارِ کودتاچی. شهریور ۱۳۹۵ شماره چهاردهم مجله دنیای فوتبال منتشر شد. از آن دست
جلدهایی که نشریات ورزشی به سراغش نمی روند. موضوعی تاریخی-سیاسی از چهره ای ورزشی؛ شعبان جعفری. تیتر انتخابی برای جلد این شماره «باستانی کارِ کودتاچی» بود. بخشی از متن این گونه بود: «باشگاهش در شمال پارک شهر همیشه پر از مهمان های خارجی دربار بود. شعبان و نوچه هایش برای آنها برنامه اجرا می کردند. دهه چهل و پنجاه هر اداره ای و وزارتخانه ای از او حساب می بردند. نام او گره گشای کار خیلی از پرونده ها و سفارش شده ها بود. جای تعجب نداشت که ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که خیابان های تهران صحنه درگیری مردم با نظامیان بود، مردم به باشگاه ورزشی در خیابان شمال پارک شهر حمله کرده و آن را آتش زدند. حتی وقتی مبارزات قهرآمیز و چریکی شکل گرفت، شعبان جعفری یکی از هدف های عملیات چریکی شد ولی فقط مجروح شد. گویا او که شاه را بالا برده بود، باید زنده می ماند و سقوط او را هم با چشم می دید. در مقطع سال ۱۳۵۷ و تزلزل حکومت شاه، شعبان حال و هوای خوبی نداشت. «شاه که رفت، منم رفتم. وقتی شاه خواست بره بیرون، گفتم خب شاه که داره می ره، من اینجا بمانم چی کار کنم؟ منم می رم.» از این زمان شعبان آواره دیار فرنگ شد. مدتی اسرائیل، آمریکا، ترکیه و… دیگر کسی به حر
ف او وقعی نمی گذاشت. به گفته رئیس دفتر رضا پهلوی، چند بار به رضا پهلوی رو انداخت و تقاضای کمک کرد اما او هم کمک دندان گیری به او نکرد. گر چه خودش این واقعه را تکذیب می کرد اما تصویر چَکَش را هم احمدعلی انصاری بعدها منتشر کرد.» در این شماره با جهانگیر کوثری گفتگویی مفصل به چاپ رسید که خواندنی بود. او دربارهٔ خاطراتش از حضورش در باشگاه تاج گفت: من به واسطه سینما علاقه به مطالعه داشتم. خود همبازی های آن روزها در تاج هم یادشان می آید که هفت، هشت نفرشان را کتابخوان کردم. یعنی بعضی هایشان اصلاً نمی دانستند شعر نو چیه؟ کتاب فروغ برایشان می بردم. یادم می آید یکی از بچه ها عاشق شده بود، خیلی شدید. می آمد پیش من درد دل می کرد که چکار کنم؟ من برایش نامه عاشقانه می بردم این می برد از لای در خانه دختر مورد علاقه اش می انداخت تو. بعداً خودش می گفت دخترک تعجب کرده بود که فوتبالیست عاشق پیشه چه انشای عاشقانه ای دارد! می خواهم بگویم دست به نوشتنم خوب بود. حتی وقتی برای راه آهن بازی می کردم، برای مجله «فیلم و هنر» به عنوان خبرنگار گزارش می نوشتم. در دانشگاه با هوشنگ گلمکانی همکلاسی بودیم. این مجله آن موقع جایزه سپاس را پایه ری
زی کرده بود و معتبر بود. آن موقع یک برنامه به اسم «ورزش از نگاه دو» پخش می شد، من به خاطر علاقه ای که به ورزش داشتم آمدم در مجله این برنامه را نقد کردم. آن نقد خیلی صدا کرد. حتی استاد بهمنش هم شاکی شده بود که این نقد کار کیست؟» هم چنین کوثری در بخش دیگری از مصاحبه ش گفت: «قلیچ خانی قربانی یک شوخی شد! سرهنگی بود که آن شب مسئول ساواک به حساب می آمده. همان کسی که شب بازداشت قلیچ خانی مسئول شهربانی بود. این بعدها برای من گفت آن شب ما سر به سر قلیچ خانی گذاشتیم. من رفتم جلوی سلولش و اسمش را پرسیدم. گفت قلیچ خانی! گفتم چکاره ای؟ تعجب کرد که چطور نمی شناسمش. گفت فوتبالیستم! سرم را تکان دادم. ترسید. گفتم من نمی دانم تو چکار کردی ولی حکم اعدام برایت صادر کرده اند! ما فقط می خواستیم سر به سرش بگذاریم. چند دقیقه بعد یکی دیگر از افسرها می رود سراغش و همین سؤال و جواب را می کند. عمداً می گوید تو را نمی شناسیم که خردش کند. این افسر می گوید سرهنگ (یعنی من) مخالف است اما از بالا دستور داده اند حکمت اعدام است! ما مزاح کردیم اما موضوع جدی شد! پرویز اصلاً کاری نکرده بود. با لگد کوبیده بود به در بوفه دانشسرا و چند جمله گفته بود.
آن موقع خیلی هایمان با پا می کوبیدیم به در کافه! بگذریم! شوخی شوخی کاری کردند که برای زهرچشم گرفتن از خیلی ها پرویز را آوردند تلویزیون و آن اعترافات را کرد». شماره پانزدهم؛ پرونده ویژه تاجِ خسروانی. شماره ای استثنایی و عجیب در تاریخ ورزشی نویسی. طرحی از پرویز خسروانی مؤسس باشگاه تاج. ناهید مولوی در ابتدای پرونده ویژه این شماره نوشت: وقتی پیشنهاد این سوژه به من داده شد، تصور می کردم سوژه ای همانند سایر سوژه ها را پیش رو دارم، اما تصورم غلط بود و نوشتن دربارهٔ مردی که باشگاه تاج را که امروز به نام استقلال می شناسیم، پایه گذاری کرده است، سخت تر از آنی بود که تصور می کردم. این سختی آن جایی نمود پیدا کرد که زندگی سیاسی تیمسار ورزش دوست را به من سپردند. هر چه در خاطرات و روایت های مردان دربار پهلوی جستجو کردم، نکته دندان گیری توجهم را جلب نکرد. همه جا روایاتی شبیه به هم وجود داشت که ارزش چندانی نداشتند. پرویز خسروانی، مهره مهمی در دربار پهلوی شمرده می شد، از آن جهت که سال ها آجودان مورد اعتماد محمدرضا پهلوی بود و در مهم ترین برهه های تاریخی دوران پهلوی دوم، در قلب دربار حضور داشت. به بیراهه نرفته ام اگر بگویم او ج
عبه سیاه بخشی از دربار ایران در حساس ترین روزهایش بوده است. در میان خاطرات و روایت های تاریخی سرگردان بودم که از طریق یکی از دوستان، به تنها گفتگویی که از پرویز خسروانی وجود داشت، دست یافتم. گفتگویی از مجموعه تاریخ شفاهی، که به همت دانشگاه هاروارد انجام شده بود. درواقع این آخرین و تنها گفتگویی است که توسط حبیب لاجوردی با او انجام شده است. این جا دیگر تیمسار خسروانی معروف، آجودان نزدیک و مورد اعتماد شاه سابق ایران، پیرمردی تنها در لندن است. دیگر از آن جلال و جبروت روزهای جوانیش، تنها خاطراتی باقی مانده است که تک به تک آن ها را روایت می کند. در هر صورت، این گفتگو از هر لحاظ ارزشمند و جالب بود و خاطرات خواندنی را در دل خود داشت. از همین رو تصمیم گرفتم به جای روایت زندگی سیاسی پرویز خسروانی، خاطراتی که در آن سال از زبان خودش بیان کرده است را در قالب گزارشی که پیش روی تان است، بنویسم. ابراهیم افشار هم در هفت پرده به زندگی او پرداخت. کاظم اولیایی در گفتگویی اعتراف کرد: «قرار بود خسروانی به ایران بیاید ولی منصرف شدیم» امیررضا واعظ آشتیانی هم گفت: «خسروانی یک مدیر خوش فکر و موفق بود». یکی دیگر از گزارش های مجله نیز م
ربوط به مشکلات مالی و تحریم پول های ایران در فیفا با تیتر «تأثیرات برجام بر فوتبال ایران» بود. شماره شانزدهم؛ پرونده ویژه آزار جنسیِ کودکان و فساد در فوتبال پایه. بهمن ماه ۱۳۹۵، کمی بعد از مرگ اکبر هاشمی رفسنجانی، جلد دنیای فوتبال دربارهٔ تجاوز در مدارس فوتبال ایران بود. ناصر فریادشیران در مصاحبه حرف های عجیبی زد: «من اسم نمی برم. اما این مسائل واقعیت دارد و باید در مورد آن حرف بزنیم. جایی را می شناسم که اسم خودش را مدرسه فوتبال گذاشته است، اما این محل خوابگاهی دارد که در آن نوجوان چهارده ساله با یک جوان ۲۲ ساله در یک اتاق زندگی می کنند. چند سال پیش در ماه رمضان، ما مراسم افطاری داشتیم. یکی از دوستان گفت بچه ای آمده و می خواهد تست بدهد و الان در استقلال جنوب است. فهمیدم که این بچه پانزده ساله، یک ماه در تهران است. بدون پدر و مادر. بچه مازندران بود. من ناراحت شدم. از او خواستم که به پدرش تلفن کند. شروع کردم فریاد زدن سر پدر بچه که خجالت نمی کشی؟ شما بچه پانزده ساله را در شهری که آدم های چهل ساله هم اگر مواظب نباشند هزار بلا سرشان می آید، رها کرده اید؟ آن طفل معصوم سه روز بود که غذا نخورده بود. فقط آب و نان برب
ری خورده بود. من نمی خواهم به اسم اشاره کنم، اما این بچه در همان محلی زندگی کرده بود که درباره اش صحبت کردم. جایی که اتفاقاً در تمام رده های نونهالان، نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسال از بچه های مردم پول می گیرد.» حسین قهار در گزارشی کامل، چند روایت دست اول از این موضوع با تیتر «فوتبالِ بدونِ لباس» نوشت. از دیگر مطالب این شماره می توان به مطلبِ ابراهیم افشار با تیتر «از شورش در کُشتی چوخه تا اعدام گلسرخی» اشاره کرد. شماره هفدهم؛ گفتگوی ویژه با عباس عراقچی. آخرین شماره چاپ شده از مجله دنیای فوتبال. اسفندماه ۱۳۹۵. آن روزها که برجام به نتیجه رسیده بود تیمِ هسته ای ایران از سوی بیشتر رسانه ها مورد تشویق قرار می گرفت. سیدعباس عراقچی، معاون وزیر امورخارجه، یکی از فوتبالی ترین چهره های سیاسی ایران است. با او دربارهٔ خاطراتش از فوتبال و اهمیتِ کارِ تیمی گفتگو شد. او دربارهٔ علاقه محمدجواد ظریف به فوتبال گفت: «تیم ملی در اتریش اردو گذاشته بود اما در شهر دیگری غیر از وین. مذاکرات در وین بود و ما درگیر مذاکره بودیم و آقای ظریف با بچه های تیم ملی دیدار کرد. جالب است که من و آقای روانچی که فوتبالی هستیم، به مذاکره چسبیدیم
و آقای ظریف که از فوتبال سر در نمی آورد، به دیدار تیم ملی رفت! (بلند می خندد) البته سر درمی آورد اما خیلی پیگیر نیست و موضوع موردعلاقه اش نیست. آقای ظریف سر همین بازی آخر پرسپولیس - استقلال که ساعت ۱۵ برگزار می شد، به من و آقای تخت روانچی زنگ زدند و گفتند که بیایید بالا کارتان دارم. رفتیم و گفتیم الان بازی است اما نشستیم و صحبت کردیم. آقای روانچی بیشتر دلشوره داشت و پیگیرتر بود و دلش طاقت نمی آورد. به بهانه ای بلند می شد و بیرون می رفت و پیگیری می کرد. به یاد دارم که رفت بیرون و برگشت و گفت یکی جلوییم! اما یک ربع بعد دوباره رفت و گفت دو بر یک عقب هستیم. گفتم یعنی چه؟ گفت نمی دانم دو تا گل خورده ایم. بعد جلسه تمام شد و آمدیم بیرون. در دفتر آقای ظریف بچه ها داشتند بازی را نگاه می کردند. دقیقه های آخر نیمه اول بود که دیگر حال مان گرفته شد و سومی را هم خوردیم اما نیمه دوم را رفتیم دفتر خودمان دیدیم.» عراقچی گفت که بعضی فدراسیون های ورزشی از نوشتن یک نامه صحیح عاجز هستند و در جریان بازی های بین المللی در صورت لزوم از احقاق حق خود نیز عاجزند، به همین دلیل حق آنها به راحتی ضایع می شود، بعد می گوید شکایت کرده ایم، ا