Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اولفیلاس اُرفیلا (زادهٔ پیرامون ۳۱۱- مرگ ۳۸۳ میلادی) اسقف، مترجم کتاب مقدس و میسیونر مسیحی آریانیست گوت بود. تبار او به یونانیان کاپادوکیایی می رسید. نام اولفیلاس لاتینی شدهٔ نام وولفینا بود که در زبان گوتیک به معنای "گرگِ کوچک" است. منابع. Wikipedia contributors, "Ulfilas," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ulfilas&amp;oldid=813227676 (accessed December 26, 2017).
احمد حلمی عبدالباقی ()، (زاده:۱۸۸۲ – درگذشته: ۱۹۶۳) سیاستمدار و اقتصاددان فلسطینی است. زندگی نامه. در شهر صیدا در سال ۱۸۸۲ به دنیا آمد او با پدرش به نابلس نقل مکان کرد و عربی و اصول دین را آموخت. در طول جنگ جهانی اول رهبری گروه داوطلبان ازمیان فرزندان قبایل در عراق را عهده دار شد، که در کنار ارتش عثمانی جنگیدند هنگامی که شاهزاده فیصل بن الحسین در شمال سوریه حاکمیت را بدست آورد، احمد حلمی را به عنوان مدیر کل وزارت دارایی (۱۹۱۹–۱۹۲۰) منصوب نمود. وی بعنوان یکی از پایه های حزب استقلال عربی شناخته می شد، که این حزب در زمان فیصل بعنوان مظهر شناخته شده جمعیت مخفی عربی دختران تأسیس شد. او در سال ۱۹۲۶ به فلسطین رفت و بعنوان حسابرس کل اوقاف اسلامی تعیین شد وی سپس در سال ۱۹۳۰ از کار خود استعفا داد و با عبدالحمید شومان در ایجاد بانک عرب در فلسطین همکاری نمود و اداره عمومی آنرا برعهده گرفت. سپس بانک کشاورزی را تأسیس نمود تا به کشاورزان برای گرفتن وام های کشاورزی کمک کنند. همچنین صندوق ملی را برای نجات زمین های عربی مشخص شده ای با بدست گرفتن کنترل بر آنها ایجاد نمود. در سال ۱۹۳۶، با برخی از اعضای کمیته عالی عرب به سیشل تبع
ید شد و پس از مرگ جنرال اندرو فرمانده تیپ الجلیل در سال ۱۹۴۸ به فلسطین بازگشت. درگذشت. او در ژوئن ۱۹۶۳ در شهر لبنان در سرزمین سوق الغرب درگذشت، و پس از انتقال به اورشلیم به خاک سپرده شود.
موزس هارمن (زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۸۳۰-درگذشتهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۰ میلادی) یک آموزگار و ناشر اهل کشور ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از چهره ها و حامیان وفادار به حقوق زنان بود. او طبق قوانین کامستاک و به دلیل انتشار مقالاتی در مجلهٔ آنارشیست خود به نام لوسیفر مورد پیگرد قانونی قرار گرفت. وی چندین بار به دلیل انتشار مقالات ادعا شده «غیراخلاقی» دستگیر و زندانی شد. دختر او لیلیان هارمن نیز از چهره های آنارشیست شناخته شده بود. زندگی نامه. موزس هارمن در تاریخ ۱۲ اکتبر ۱۸۳۰ و در شهرستان پندلتن، ویرجینیای غربی متولد شد.پدر او جاب و مادرش نانسی هارمن نام داشت. پس از آنها به شهرستان کرافورد، میزوری مهاجرت کردند. هارمن به کالج آرکادیا رفت. پس از به پایان بردن دوران تحصیل وی به عنوان کشیش مبلغ و معلم مشغول به کار شد. هارمن در سال ۱۸۶۶ با سوزان اشنوک ازدواج کرد. با وجود آنکه آنها چندین فرزند داشتند اما تنها دوتای آنها باقی ماندند و سوزان نیز در حین زایمان در سال ۱۸۷۷ درگذشت. هارمن در پی درگذشت همسرش کار برای کلیسا را رها کرد و به مشارکت در اصلاح نژاد و اصلاحات اجتماعی پرداخت. او در سال ۱۸۸۱ روزنامهٔ "کانزاس لیبرال" را در ولی فال
ز، کانزاس ویرایش کرد.هارمن به عنوان یکی از بنیانگذاران جنبش به نژادی «او آغازگر این تلاش بود. به واسطه مجله اش لوسیفر که بعدها نام مجله به نژادی را به خود گرفت و با تشویق حلقه کوچکی از مردان و زنان سرسخت او با تلاش به بالا بردن و ساختن انسان بهتر و قویتر کمک کرد.» در سال ۱۸۸۱ هارمن ویرایش مشترکی را در "ولی فالز لیبرال" انجام می داد که نهایتاً سردبیر آن شد. در ۲۴اوت ۱۸۸۳ نام انتشارات را به "لوسیفر آورنده روشنایی" تغییر داد. او مکان دفتر روزنامه را چندین بار به دلایل فلسفی و مالی به توپیکا، کانزاس در سال ۱۸۹۰ به شیکاگو در سال ۱۸۹۶ و لس آنجلس در سال ۱۹۰۸ تغییر داد. نام روزنامه نیز در سال ۱۹۰۶ به " آمریکن جورنال آو آگنیکس" (یا مجله به نژادی آمریکا) تغییر داد. مقالاتی که در لوسیفر به چاپ میرسدند به بحث دربارهٔ موضوعاتی مانند مذهب، روابط و پرورش فرزندان می پرداخت. هارمن در طول حیات کاری خود تمام اشکال دین و حکومت از جمله ازدواج را رد کرد و به ترویج و تبلیغ آزادی، عشق، خرد و استفاده از دانش پرداخت. به دلیل طبیعت رادیکال دیدگاه ها و همین طور انتشاراتش به طور مرتب با تمسخر روبرو می شد و همواره درگیر رویاروی با پرونده
های حقوقی، اتهام بی اخلاقی و و مسائل مربوط به پست کردن آنچه که از طریق خدمات پستی ایالات متحده آمریکا مجرمانه محسوب می شد بود، به تبع آن هارمن در سالهای ۱۸۹۰ چندین بار توسط دادگاه محکوم و بعد آزاد شد. او در سن ۷۹ سالگی و در ژانویهٔ ۱۹۱۰ در شهر لس آنجلس درگذشت..
بنیاد علمی بین المللی علوم مغز و اعصاب یا به طور مخفف آی ان آی (INI) یک بیمارستان و مرکز پژوهشی خصوصی در زمینه علوم مغز و اعصاب است که توسط مجید سمیعی در هانوفر آلمان و در سال ۱۹۹۸ میلادی تأسیس شد. علاوه بر این، امکان آزمایش و معاینه حیوانات نیز وجود دارد. به دلیل معماری فوق العاده آن به «مغز هانوفر» نیز معروف است.
آی ان آی (INI) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خاندان برمکی، آل برمک یا برامکه از خاندان های ایرانی تبار بودند که در دستگاه خلافت عباسیان بسیار قدرت یافتند. تبار ایشان به متولیان آتشکدهٔ نوبهار در بلخ می رسید. خالد پسر برمک و فرزندش یحیی از مشهورترین افراد این خاندان بودند که در سدهٔ هشتم میلادی در شهر بغداد بسیار اعتبار داشتند. ترجمهٔ بخش بسیار مهمی از آثار ایرانی و حتی یونانی به زبان عربی، در آغازِ نهضت ترجمه مرهون کوشش های برمکیان بود. این خاندان مورد غضب هارون الرشید، خلیفهٔ عباسی، قرار گرفتند. تبار و پیشینه. واژه شناسی برمک و نوبهار. برای بررسی پیشینه برمکیان باید تاریخ حضور آنان را به دو قسمت تقسیم کرد؛ پیش از اسلام و دوره اسلامی. واژه برمک، در بیشتر منابع قدیمی لقب عمومی متولیان معبد نوبهار بلخ می باشد. مسعودی به دلیل این که در عصر او برمک را لقب و عنوان عام می دانستند نوبهار را بیت البرامکه خوانده است. برخی نویسندگان نسل های بعدی هم پیرو راه مسعودی شدند و لقب همه متولیان نوبهار را برمک گفته اند. به گزارش ابن ازرق کرمانی، برمک لقب متولیان نوبهار بوده که نسل در نسل این منصب را در دست داشتند. ابن فقیه همدانی نوبهار را بنایی در برابر مکه دانسته است و
واژه برمک را محرَّف «باب مکه» و لقب متولی نوبهار بیان کرده است. البته در تحقیقات جدید توضیحات دیگری به دست آمده؛ رد پای این واژه در متون ختنی و تبّتی، و مأخوذ از شکل سانسکریت بودایی Parmukha به معنای رئیس صومعه دریافته اند؛ که صورت های مختلف این واژه در متون گفته شده حاکی از آن است که این واژه در واقع لقبی برای پیشوای روحانیت بودایی به کار می رفته است. این واژه ها که مورد استفاده مردم بلخ بوده، بعدها به زبان عربی راه یافته و با تبدیل «پ» به «ب» به صورت برمک درآمده است. نوبهار را صورتی از واژه سانسکریت نَوَ وهارَ nava-vihara به معنای معبد یا دیر نو آورده اند. وهار در سانسکریت به تالارهایی که در آن راهبان در آن قدم می زدند گفته می شد که البته بعدها به معبد تبدیل شد. نو nava هم در سانسکریت به معنای نو و جدید است. بعضی از محققان نیز نظر بر این دارند که واژه «واو» یا «وار» اوستایی که منظور آتشکده می باشد، در سانسکریت به «باره» و «وهار» و سپس «بهار» تبدیل شده است. ملک الشعرا بهار و زین العابدین مؤتمن دربارهٔ این واژه دیدگاهی متفاوت ارائه می دهند. بلخ و نوبهار. بلخ یکی از قدیمی ترین شهرهای خراسان است که هم در دوره ب
استان و هم در دوره اسلامی حائز اهمیت می باشد. شهر بلخ با اینکه از لحاظ سیاسی و مهم ترین وجوه فرهنگ و تمدن، متعلق به جهان ایرانی است، اما همچنین یکی از مهم ترین مراکز آئین بودا به شمار می رفته است. از همین رو بسیاری از مورخان و محققان نوبهار را معبدی برای بوداییان دانسته اند اما در مقابل نیز عده ای نوبهار (مسجد نُه گنبد) را آتشکده و معبدی زرتشتی دانسته اند. در واقع آغاز گسترش آئین بودایی به عصر امپراطوری آشوکا در هند بازمی گردد که این آئین تا سواحل رود جیحون پیش رفته و بلخ را که شهری زرتشتی نشین بوده، تحت تأثیر قرار داده است. برخی از جغرافی دانان عصر اسلامی بلخ را تختگاه فرمانروایان محلی خراسان که با لقب ترخان (طرخان) شناخته می شدند، می دانند. در سنگ نبشته بهستان، از بلخ یا باختریش (باختر-باکتریا) هم یاد شده است. در گزارش های جدید نوبهار را نه یک آتشکده بلکه یک معبد دانسته اند؛ اما در رابطه با اسم نوبهار، بعضی بر این باورند که قبل از این معبد پرستشگاه دیگری به نام بهار وجود داشته و چون این معبد جای آن آمده است، آن را نوبهار می گویند. داستان هایی در مورد سازنده نوبهار وجود دارد و عده ای آن را به لهراسب و عده ای
دیگر آن را به بلخیان و فرمانروایان محلی نسبت داده اند. در منابعی دیگر نیز بانی نوبهار را یکی از برمکیان دانسته اند. به روایت یعقوبی، محل نوبهار در ربض یا حومه بلخ بوده است. برمکیان و نوبهار. رابطه برمکیان و نوبهار به آئین خاندان نیز مربوط می باشد. در درسته ای از منابع برمک را بودائی دانسته اند و او را صاحب قدرت نوبهار گفته اند؛ حتی در این منابع ذکر شده است که فرمانروایان چین و هند و سند برای عبادت بت ها به بلخ می آمدند. در منابع دیگر برمک را تنها یکی از مأموران عالی رتبه دولتی دانسته اند که علاوه بر حکومت بر منطقه ای در بلخ، اداره و تولیت نوبهار را نیز بر عهده داشته است. در حالت کلی اگر برمک خود مقام دینی نداشته باشد، اما ناظر عالی نوبهار بوده است؛ و او را از اشراف بلخ می دانسته اند. در دیگر منابع که نوبهار را آتشکده گفته اند، نسب برمکیان بلخ را به برمک بن فیروز وزیر شیرویه پسر خسروپرویز ساسانی می رسانند. به هر حال آنچه مشخص است این است که برمکیان تا زمان فتح بلخ توسط مسلمانان، در این شهر زندگی می کردند و مشغول اداره نوبهار بوده اند و خاستگاه خود را همان بلخ می دانستند. فتح بلخ توسط مسلمانان عرب. ابن ارزق کر
مانی گفته است که بلخ در پی فتح خراسان در زمان عثمان به دست مسلمانان افتاد؛ در پی همین اتفاق برمک، جد خالد، مسلمان شد و به مدینه رفت و عثمان او را عبدالله نامید. در ادامه گفته می شود که وی هنگامی که به بلخ برگشت توسط بزرگان طرد شد و به دست طلخان (ترخان) کشته شد. پس از قتل برمک، همسر و فرزندانش به کشمیر گریختند. سال ها بعد مردم بلخ فرزند برمک برگرداندند. وی بعدها وارد دستگاه خلافت اموی شد. در روایات مربوط به نخستین دوره فتوحات اسلامی، از برمک و نوبهار اسمی آورده نشده است. در دورهٔ خلافت علی بن ابی طالب و در سال ۴۲هجری قمری، بلخ جزو شهرهایی بود که بر ضد مسلمانان شورش کرده بود؛ تا اینکه معاویه حکومت خراسان را به عبدالله بن عامر بن کریز سپرد. در زمان وی بود که نوبهار تسخیر و ویران شد. قدرت گیری. پایه گذاری قدرت برمکیان به دست خالد بن برمک صورت پذیرفت. خالد که نزد مروان حمار نیز جایگاه ممتازی داشت در زمان شروع قیام عباسیان خود را در صفوف لشکریان ابومسلم جای داد و به فرماندهی در سپاه رسید. همکاری با قحطبه بن شبیب موجب شد تا بتواند نزد سفاح راه یابد و به او نزدیک شود. چندی بعد متصدی دیوان خراج گشت و هنگام بنای بغداد
نیز که وزارت منصور را بر عهده داشت و او را از تخریب ایوان کسری که خلیفه می خواست مصالح آن را جهت بنای بغداد استفاده کند بازداشت. در ماجرای خلع عیسی بن موسی از ولایتعهدی نیز کفایت خود را نشان داد و سبب مزید تقرب وی گشت. او چندی در غزای بیزانس بود و چندی نیز در طبرستان و ری و دماوند به حکومت رسید. در زمان منصور به حکومت موصل منسوب گردید تا کردهای آن نواحی را که بر اثر ستمگریهای مسیب بن زهیر دست به طغیان زده بودند آرام کند. پس از آن به ریاست دیوان رسائل و چندی بعد به حکومت فارس تعیین شد. سرانجام در ۱۶۹ هجری بدرود حیات گفت. زندگی سیاسی. در منابع آورده اند که خالد بن برمک از دوستان شیعیان و اهل بیت و مخالفان و دشمنان بنی امیه و بنی مروان بوده، و حتی یکی از فرماندهان لشکر ابومسلم و قحطبه علیه بنی امیه به شمار می رفت. بعد از کشته شدن آخرین خلیفه اموی، محمدبن مروان، خالد که از جمله سران مجاهدین بود، به خدمت سفاح پیوست و از این زمان است که خاندان برمکی پله های ترقی یکی پس از دیگری بالا رفتند و در زمان هارون الرشید به اوج خود رسیدند. خالد بن برمک. بنیانگذار قدرت برمکیان خالد بن برمک بود. خالد که پسر برمک و دختر شاه جغا
نیان بود، بر اساس منابع مسلمان زاده شد و از همان کودکی با مسلمه بن عبدالملک انس یار و همراه بود. تنها زمانی از خالد در تاریخ اسمی به میان می آید، که وی به عنوان یکی از داعیان دعوت عباسی در صحنه تاریخ حاضر می شود. خالد در گرگان و ری و طبرستان دررفت وآمد بود و به تبلیغ دعوت عباسی و ایجاد ارتباط میان طرفداران عباسیان و داعیان می پرداخت. یکی از وظایف خالد در این مرحله از دعوت، گردآوری پول از طرفداران قیام ضد اموی و ارسال آن کمک ها به داعیان بزرگ بود. او همچنین از جمله فرماندهانی بود که همراه قحطبه بن شبیب به دستور ابومسلم به طوس رفتند و مخالفان را سرکوب کردند. خالد همچنین در جنگ های قحطبه در قم و اصفهان و خراسان، وظیفه خزانه داری و گردآوری و ثبت و ضبط غنایم و اموال را برعهده گرفته داشت. خالد در این جنگ ها منصب رسمی نداشت و رهبران عباسی از مشاوره او استفاده می کردند. با پیروزی دعوت عباسی در سال ۱۳۲ ق. خالد نیز مانند دیگران توسط ابوسلمه خلّال برای سامان دادن به امور شهرها و نواحی مختلف به شوش، جندی شاپور و دیرقّنی فرستاده شد. خالد در طول سال های خدمتش به اصلاح دیوان ها پرداخت و به یکی از نزدیکان سفاح تبدیل شد؛ حتی
در بعضی از منابع با اینکه منصب وزارت در آن زمان وجود نداشت، وی را جانشین ابوسلمه خلال، وزیر سفاح دانسته اند. بعد از مرگ سفاح، جایگاه خالد تغییری نکرد و منصور او را مسئول دیوان خراج کرد. یکی از خدمات بزرگ خالد به منصور، خلع عیسی بن موسی، عموی خلیفه از ولایتعهدی و تعیین مهدی، پسر منصور به جای او بود. همین عمل خالد آن را بیشتر از قبل به خلیفه نزدیک کرد و در نتیجه منصور او را به وزارت خود گماشت. البته بر طبق گزارش ابن خلکان وزارت خالد به دلیل توطئه های ابوایوب موریانی بیشتر از یک سال و چندماه طول نکشید. بر اساس منابع، ابوایوب خواهان مقام خالد بود و تمام تلاشش را برای گرفتن مقام او انجام داد، اما تلاش هایش تا زمان شورش فارس موفقیت آمیز نبود. به گزارش ابن ارزق خلیفه بعد از شورش فارس، به تشویق ابوایوب ولایت شهر را به خالد سپرد. خالد توانست به وضع فارس سامان بدهد اما ابوایوب او را به تصرف در اموال دیوانی و خراج فارس متهم کرد. در پی همین اتفاق، منصور خالد را عزل کرد و او را به بغداد بازگرداند. اما توطئه های ابوایوب بی جواب نماندند و خالد به تک تک اتهامات پاسخ گفت و در نهایت تبرئه شد. با اینکه خالد توانست خودش را از تم
ام اتهامات تبرئه کند اما در منابع اطلاعاتی بابت بازگردانی منصبش آورده نشده است؛ اما گفته شده است که در ری فرستاده شد و در آنجا صاحب مقامی گشت. خالد بعد از ری حاکم طبرستان شد. خالد به دلیل نشان دادن توانایی در کنترل فارس و طبرستان، به موصل فرستاده شد. به رغم تمام موفقیت ها، در دورهٔ منصور سه بار اموال خالد شد، و مناصب حکومتی خود را از دست داد، گرچه دوباره موفق به بازپس گیری آن ها شد. خالد در زمان مهدی عباسی نیز قدرتمند بود. او حکومت فارس را در اختیار داشت و پسرش، یحیی را آن جا فرستاد. محمد بن جریر طبری می نویسد: «…در همین روز خبر رسید که «موصل» بشوریده و کردان در آن جا پراکنده اند. مُسَیب بن زُهیر، حاکم کوفه، که دوست برمکیان بود، به منصور خلیفه عباسی پیشنهاد کرد که کار خواباندن شورش کردان را به خالد برمکی واگذارد که «او برای خواباندن آن شورش تواناست». منصور این پیشنهاد را پذیرفت و خالد را به حکومت موصل برگماشت». یحیی بن خالد برمکی. یحیی بن خالد (۱۲۰ یا ۱۲۶ تا ۱۸۹ یا ۱۹۰ ق)، فرزند خالد، از نامدارترین وزیران عصر عباسی بود. یحیی در آخرین سال های عمر منصور حکومت آذربایجان را در دست گرفت. وی بعد از مرگ منصور، مسئول
یت آموزش و تربیت هارون عباسی را برعهده گرفت. بعد از مرگ خالد، یحیی بیش از پیش به خلیفه نزدیک شد و فرزندان یحیی در دستگاه خلافت شروع به خدمت کردند. مهدی در سال ۱۶۹ ق. زمانی در کنار هارون و یحیی بود، درگذشت. یحیی کسی بود که به هارون توصیه کرد تا حکومت هادی را بپذیرد. یحیی در زمان خلافت هادی هم مشاور و مربی هارون بود. یحیی کسی بود که تلاش می کرد مقام ولایتعهدی هارون را از دست هادی در امان نگه دارد و زمانی که هادی قصد داشت فرزند خود، جعفر را ولیعهد کند، با او مخالفت کرد، هادی اما در این امر به مقابله با یحیی برخاست. با این حال، یحیی توانست دلایل خود را برای هادی توضیح دهد و آن دلایل مورد قبول هادی واقع شد؛ در نتیجه مقام ولایتعهدی هارون حفظ شد. یحیی زمانی که متوجه وخامت شرایط هادی شد، نامه هایی را مبنی بر خلیفگی هارون تهیه کرد و زمانی که هادی مرد، نامه ها را برای حاکمان شهرها فرستاد. در منابع آمده است زمانی که یحیی در زندان بود، هادی افرادی را برای کشتن وی فرستاد اما خیزران، مادر هارون، جان یحیی را نجات داد. البته پاره ای دیگر از منابع آورده اند که ممکن است کسانی که با جعفر (پسر هادی) بیعت کرده بودند و از مرگ هادی
و جانشینی هارون نگران بودند، دستور قتل یحیی را داده بوده باشند. به هر حال هادی در همان شبی که یحیی قرار بود کشته شود، درگذشت. زمانی که هارون در سال ۱۷۰ق به خلافت رسید، یحیی را به وزارت خود گماشت. زمانی که یحیی قدرت را در دست گرفت، توانست قدرت خلافت و وزارت را به اوج خود برساند. البته تمام قدرت برای یحیی نبود بلکه قسمتی از قدرت تا زمان مرگش در سال ۱۷۳ ق. در دست خیزران بود، به گونه ای که هم هارون و هم یحیی در مسائل مختلف با او مشورت می کردند. هارون در سال ۱۷۸ ق. تمام امور را به یحیی سپرد و وی را به اولین «امیر وزیر» تبدیل کرد. فضل بن یحیی. فضل بن یحیی (۱۴۷ یا ۱۴۸ تا ۱۹۳ ق) هفت روز به پایان ذی الحجه یا هفت روز پیش از تولد هارون، به دنیا آمد. فضل به خاطر روابط پدرش با خلفا، با اعضای خاندان خلیفه رابطه نزدیکی داشت و حتی با هارون برادران رضاعی بود. فضل در محیط سیاست و حکومت پرورش یافت و زمانی که پدر وزیر شد، وی به عنوان نایب و قائم مفام پدر به کار پرداخت و به همین سبب «وزیر کوچک» خوانده شد. هارون تربیت فرزند خود، محمدامین، را به فضل سپرد بر طبق گزارش حمزه اصفهانی، فضل حکومت جرجان و سیستان و خراسان و جبال را در دست
گرفت. در بعضی منابع ذکر شده است که دلیل این واگذاری، شورش یحیی بن عبدالله بن حسن مثنی در طبرستان بود، اگرچه صحت آن صددرصد مورد تردید است. بارتولد، از محققان معاصر، نیز آورده است که حکومت های طبرستان و جبال در سال ۱۷۶ ق. و حکومت خراسان در سال ۱۷۸ ق. به فضل داده شده بود. یعقوبی اولین اقدام فضل در خراسان را سرکوب شورش طالقان در ماوراءالنهر دانسته است. فضل توانست خاقان ترک را شکست دهد و غنیمت بسیاری به دست آورد؛ حتی شاعری در وصف پیروزی فضل این گونه سروده است: براساس منابع، حصاری که در شرق شهر راشت، از ثغور اسلام، به دستور فضل برای مقابله با ترکان بنا شده، مربوط به همین دوره بوده است. وی همچنین زمانی که در خراسان حضور داشت، در تلاش بود تا معبد نوبهار را ویران کند؛ البته تنها قسمتی از معبد ویران شد و جای آن، مسجدی را بنا کرد. فضل در خراسان اقدامات کثیری انجام داد؛ از جمله تشکیل لشکری بزرگ از ایرانیان خراسانی، وی همچنین در خراسان مسجد، آب انبار و رباط های بسیاری ساخت. در سال ۱۷۹ ق. حکومت خراسان از دست فضل خارج شد و به دست منصور بن یزید افتاد اما حکومت طبرستان و ایالت جبال تا مدت ها بعد در دستش ماند. در سال ۱۸۳ ق. د
ر ارمنستان شورشی صورت گرفت؛ به همین دلیل فضل سپاهی به فرماندهی عبدالملک بن خلیفه الحرشی به آن جا فرستاد اما عبدالملک شکست خورد و همین باعث عصبانیت هارون از فضل شد. بعد از این واقعه فضل تمام مناصبش را از دست داد و فقط تربیت محمدالامین به عهده اش گذاشته شد. بر اساس منابع موجود از روابط یحیی با فرزندانش، فضل بر جعفر نزد یحیی ترجیح داشت و در برابر این علاقه یحیی به فضل، هارون خودش را به جعفر بیشتر نزدیک می کرد؛ و حتی جهشیاری نقل قولی از هارون آورده است که به یحیی می گوید: «جعفر از آن من و فضل از آن توست». جعفر بن یحیی. جعفر بن یحیی برمکی (۱۴۲ یا ۱۵۰ تا ۱۸۷ ق) فرزند دیگر یحیی بود اولین شغل رسمی جعفر اداره امور دربار خلافت در ایام هارون الرشید بود. هارون در همان زمان در مقابل جایگاهی که فضل نزد یحیی یافته بود، جعفر را وزیر کوچک خود خواند. همچنین جعفر در دوره ای در ریاست دیوان مظالم با هارون الرشید شریک بود. در منابع مختلف آمده است که هارون تحمل دوری جعفر را نداشت و با اینکه سرپرستی بعضی ولایات را در زمان های متفاوت به او سپرده بود، جعفر برمکی مجبور بود به جای ترک بغداد، نایبان مورد اعتمادش را به آن ولایات بفرستد. ا
و تنها در سال ۱۸۰ ق. به دلیل درگیری های قبیله ای به شام رفت و به درگیری ها پایان داد. بر طبق نوشته های طبری هارون به دلیل نارضایتی مردم از موسی بن عیسی، حکمران مصر، در سال ۱۷۶ ق. او را برکنار و جعفر را حاکم مصر کرد. جعفر نیز نایب خود، عمر بن مهران، را به آن جا فرستاد. در منابع آمده است که جعفر در زمانی نیز والی خراسان بوده است؛ در این مورد حمزه اصفهانی گفته است که بعد از فضل، منصور بن یزید و پس از او جعفر مسئولیت خراسان را به عهده گرفت. جعفر نیز علی بن حسن قحطبه را به نیابت از خود به خراسان فرستاد. جعفر همچنین ریاست دیوان خاتم را برعهده داشت. بسیاری از منابع آورده اند که این منصب در ابتدا در اختیار فضل بود که نیابت وزارت را داشت؛ اما بعد از عزلش از حکومت خراسان، این مقام نیز از او گرفته و به جعفر داده شد. از دیگر مشاغل جعفر می توان به ریاست کل برید و ریاست دارالضرب ها اشاره کرد. وی همچنین در اواخر ایام خاندان برامکه، سپهسالار (صاحب الجیش) نیز بود. جعفر از سوی هارون مسئول آموزش عبدالله المأمون شد. فرزند خود جعفر، یحیی بن جعفر، برادر رضاعی دیگر فرزند هارون، یعنی امین، بود. در رابطه با علاقه هارون به جعفر مورخان
بسیاری صحبت کردند و در منابع بسیاری گفته شده است که هارون به سبب علاقه اش به جعفر او را وزیر ثانی خود لقب داد و حتی براساس روایاتی نامش را بر سکه ها ضرب می کرد. هارون همچنین به عباسه، خواهر خود، علاقه بسیار داشت و برای اینکه از هیج یک از آن ها غافل نشود، آن دو را به عقد یکدیگر درآورد. البته این عقد صوری بوده و آن ها تنها در حضور هارون می توانستند نزد یکدیگر باشند. سقوط. سقوط برمکیان با آن قدرت و ثروت قابل پیش بینی نبود. تمام مشاغل مهم دولتی در دست اطرافیان یحیی بود و همیشه بیست و پنج نفر از برمکیان مهم ترین مشاغل لشکری و کشوری را بعهده داشتند. شاهان دیگر کشورها برای آن ها هدایایی می فرستادند و احترامی که برای آن ها قایل بودند برای خلیفه معمول نمی داشتند و این امر موجب تحقیر هارون می گردید. قدرت و ثروت افسانه ای برمکیان خود مزید علتی بر نابودی و سقوط آنان شد چرا که قدرت و ثروت بی حد برمکیان رشک خلیفه و دیگر عناصر صاحب نفوذ و مخالفان و دشمنان آنان را برانگیخت و باعث شد دشمنان شان با بد گویی از ایشان و بدگمان کردن خلیفه نسبت به ایشان آنان را از عرصه قدرت کنار بزنند. مخالفان خاندان برمکیان اندک اندک در دربار خلی
فه قدرت و نفوذی به دست آوردند، اشخاصی چون فضل بن ربیع، علی بن عیسی بن ماهان، زراره بن محمد، پسران قحطبه، جعفر بن عبدالله هاشمی و ابو ربیعه رقی و بسیاری دیگر که برخی کینه های دیرینه از برامکه بر دل داشتند و توانستند از نفوذ خود در بدگمان کردن خلیفه نسبت به آن ها استفاده کنند. از جمله آن ها را متهم به زندقه و حمایت از زنادقه می کردند. همچنین هارون الرشید حمایت برمکیان از یحیی بن عبدالله علوی و پسرش موسی بن یحیی که در دیلم داعیه امامت داشتند را نوعی خیانت از جانب آن ها در حق خویش تلقی می کرد. همچنین جعفر را با پسر عبدالملک بن صالح که داعیه خلافت داشت، مرتبط می دانست. رقابت دیرینه عنصر اعراب و ایرانی نیز در سقوط ایشان بی تأثیر نبود. از طرف دیگر ماجرای جعفر و عباسه نیز مزید بر علت خشم هارون نسبت به برمکیان شد. در حقیقت بهانه اصلی سقوط ایشان ارتباط پنهانی جعفر با عباسه خواهر خلیفه و دیگری نارضایتی هارون از قدرت و نفوذ بی اندازه ای که خاندان برمکیان به دست آورده بودند. اقتدار برمکیان در واقع نمایش قدرت و نفوذ عنصر ایرانی در دستگاه خلافت عباسی بود و این چیزی نبود که اعراب و شخص خلیفه آن را برتابند. هارون در ذی حجه ۱۸
۶ هجری قمری همراه برمکیان مراسم حج را انجام داد و در محرم ۱۸۷ به دایرالعمر در انبار رسید. هارون در بازگشت از سفر حج در شب آخر محرم سال ۱۸۷ هجری جعفر را به کام مرگ فرستاد و مسرور خادم به دستور هارون سر از تن جعفر جدا کرد. همان شب خانه های برامکه و یاران و دست پروردگانشان را نیز محاصره و جز چندی، همه برامکه را دستگیر و اموالشان را مصادره کرد و بسیاری از آن ها را کشت و بسیاری دیگر را به طمع گنجینه های برامکه به زیر شکنجه گرفت. یحیی را در منزل خود و فضل را در دارالخلافه حبس کرد. هارون از میان برامکه، بعضی از فرزندان خردسال فضل و جعفر و محمد پسران یحیی، و محمد بن خالدبن برمک و فرزندان و وابستگانش را که در امور دولت، نقشی نداشتند را، آزاد کرد. بعد از سقوط برامکه ضعف و فساد دولت عباسیان را دربر گرفت و هارون از این اقدام خود ابراز تأسف کرد. بعدها مأمون به بقایای برامکه توجه کرد لیکن آن ها دیگر حشمت و قدرت قبلی خود را بازنیافتند. در قرون بعد ایل دنبلی که خانات حاکم در موصل و خوی و دیاربکر بودند مدعی انتساب یه برامکه داشته و بخشی از این خاندان در ایران نام خانوادگی برمکی را انتخاب نمودند. در ادبیات. در شعر شاعران زمان
عباسیان در مورد اعضای خاندان برمکی اشعاری گفته شده است. در بعضی از اشعار برمکیان را نامسلمان معرفی کرده اند و حتی یحیی برمکی را ساحر و کافر نامیدند. دلیل این اتهامات ساخت معبد نوبهار به دست نیاکان برمکیان می باشد: «نوبهار پس از جعفر بی کس و تنها شد؛ نوبهاری که به خواست برمکیان آباد شده بود. یحیی را بگو کهانت و جادویت کجا شد و ستارگان چرا خبر از قتل جعفر نداند؟» صادق هدایت در داستانِ کوتاهی به نام «آخرین لبخند» از مجموعه داستان «سایه روشن» با نگاهی دراماتیک و نسبتاً جانبدارانه به تبار، سرگذشت و سرنوشت این خاندان می پردازد.
ربه کا لیدیارد (؛ زادهٔ ۱۹۹۰ میلادی) یک هنرپیشه اهل کانادا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "حکومت"، "نجات امید" و "ماجراهای مرداک" اشاره نمود.
مایکل تریو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کانادا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زندگی"، "سرگردان" و "حکومت" اشاره کرد.
سارا مانینن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه فنلاندی تبارِ اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جدایی"، "شاهزاده و من"، "جن زده"، "ماجراهای مرداک" و "شیرین" اشاره کرد.
مارتا برنز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ابریشم"، "کوری"، "امیلی در نیومون"، "ماجراهای مرداک"، "عامل نفوذی"، "مصائب و مشکلات" و "به سوی جنوب" اشاره کرد.
کن چانگ (؛ زادهٔ ) بازیگر تایوانی الاصل است که از سن ۳ سالگی در کشور برزیل بزرگ شده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "جاسوس تصادفی" اشاره نمود.
کان شیموزاوا ; – ) رمان نویس ژاپنی بود. او خالقِ شخصیتِ زاتوئیچی می باشد که بر اساس آن، فیلم ها و سریال های متعددی ساخته شده است. او در حالی که به عنوان خبرنگار کار می کرد، مصاحبه هایی با شینسنگومی سابق را تحت راهنمایی حقوقدان تاکشی اوساتاکه جمع آوری کرد. این مصاحبه ها مبنای رمان "آغاز و پایان شینسنگومی" شدند که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد و در سال ۱۹۶۲ به فیلم تبدیل شد. او دو دنباله برای این رمان نوشت: "شینسنگومی ایبون" (۱۹۲۹) و "شینسنگومی مونوگاتاری" (۱۹۳۱) که بعداً به عنوان سه گانه شینسنگومی جمع آوری شدند.
ماسایوکی موری (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) تهیه کننده فیلم اهل ژاپن است. او همکاری نزدیکی با کارگردان مشهور سینمای ژاپن تاکشی کیتانو داشته است. از فیلم هایی که در آن نقش داشته است، می توان به "زاتوئیچی" اشاره کرد.
سابورو ایشیکورا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و کمدین اهل ژاپن است. از فیلم هایی که در آن نقش داشته است، می توان به "زاتوئیچی" اشاره کرد.
تائیچی سائوتومه (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و خواننده اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زاتوئیچی"، "آخرین گرگ ها" و "فورین کازان" اشاره کرد.
دایگورو تاچیبانا (؛ زادهٔ ) بازیگر و رقصنده اهل ژاپن است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زاتوئیچی" اشاره کرد.