Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود در مراکش در دسامبر ۲۰۱۴ انتخاب کند، اما تصمیم نهایی تا نشست کمیته اجرایی فیفا در ۱۹ تا ۲۰ مارس ۲۰۱۵ به تعویق افتاد. کشورهای زیر برای میزبانی مسابقات ابراز علاقه کردند: کمیته اجرایی فیفا در ۲۰ مارس ۲۰۱۵ در نشست خود در زوریخ، سوئیس رسماً امارات متحده عربی را به عنوان میزبان مسابقات ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ تأیید کرد. تیم های راه یافته. نکات ورزشگاه ها. دو ورزشگاه شهری زاید در شهر ابوظبی و ورزشگاه هزاع بن زاید در العین میزبان این رقابت ها هستند. داوران مسابقات. در مجموع شش داور، دوازده کمک داور و شش کمک داور ویدئویی برای مسابقات تعیین شدند. فیفا در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸ اعلام کرد که سه داور و کمک داور کاف تغییر کرده است. نکات بازیکنان. هر تیم باید یک ترکیب ۲۳ نفره (که سه نفر از آنها باید دروازه بان می بودند) را نام می برد. تعویض مصدومان تا ۲۴ ساعت قبل از اولین بازی تیم مجاز بود. فهرست رسمی در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۷ توسط فیفا تایید شدند. مسابقات. قرعه کشی مسابقات در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۰۰ سی ای اس تی ()، در مقر فیفا در زوریخ برگزار شد تا مسابقات مرحله دوم و نیمه نهایی را مشخص کند. در زمان قرعه کشی، هویت تیم های آسیا، آفریقا و ک
ونمبول مشخص نبود. اگر یک مسابقه بعد از زمان عادی بازی مساوی می شد: تمامی زمان ها به می باشند، (). جوایز. در پایان مسابقات جوایز زیر اهدا شد: فیفا همچنین جایزه بهترین بازیکن بازی را در این مسابقات معرفی کرد.
مغول یا مغل نسل سربازان امپراطوری مغول در افغانستان هستند. امروزه این قبیله بیشتر در هرات زندگی می کنند، و زبان آنان مغولی است. مغول ها گاهی خود را «شاه جهان» می نامند، زیرا برخی آن ها به سپاهیان شاه جهان پنجمین امپراتور سلسله گورکانیان هند پیوستند. پیشینه. این مغول ها در حقیقت از قرن های ۱۳ و ۱۴ به مناطق امروزی در افغانستان ساکن شدند. چرا که آن ها در زمان حمله مغول به ایران به عنوان سرباز خدمت می کردند. آن ها پس از فتح خوارزم و سقوط ایران خوارزمشاهی حکومت ایلخانان را به وجود آوردند. در حالی که مغول ها در گذشته در سراسر افغانستان پراکنده بودند، اما در اواسط قرن بیستم محل سکونت آن ها به هرات و پیرامون آن کاهش یافت. در دهه های اخیر، بیشتر مغول ها فارسی دری را پذیرفته اند و در نتیجه ممکن است زبان مغولی منقرض شود. مغولهای افغانستان به اسلام اهل سنت پایبند هستند. زبان. زبان مغولی امروزه به گزارش پایگاه اطلاعات کتابشناختی گلاتولوگ نابود شده است و گویشوری از آن باقی نمانده است.
مورین اورث (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. از آثار او می توان به کتاب "توجه های عامیانه: اندرو کونانان، جانی ورساچه و بزرگ ترین شکست در تعقیب جنایت کاران در تاریخ آمریکا" (۱۹۹۹) اشاره کرد. فصل دوم سریال داستان جنایی آمریکایی با زیرعنوان (۲۰۱۸) براساس این کتاب ساخته شده است.
زنانی با گوشواره های باروتی نام مستندی است که دربارهٔ خانواده ی اعضای گروهک تروریستی داعش در سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ ساخته شده است. کارگردان این مستند رضا فرهمند است. نور الحلی، روزنامه نگاری است که در اکثر مواقع در این مستند جلوی دوربین قرار می گیرد. داستان. روزنامه نگاری به نام « نور » در مسیری دشوار با همراه شدن با نیروهای ضدداعش عراقی، با زنان قربانی یا همسران داعشی ها، مصاحبه کرده و مصائب آن ها را جویا می شود. در این مستند، زنان، نالان و پشیمان نیستند و داعش را موجودی خوب دانسته و از رفتن آن ها راضی نیستند. جوایز و افتخارات. این فیلم در جشنواره های سینما حقیقت سال ۱۳۹۶ و جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۶ شرکت داده شد و در جشنواره سینما حقیقت برنده جایزه بهترین فیلم بخش بین الملل، بهترین کارگردانی در بخش فیلم بلند، بهترین کارگردانی در بخش آوینی و بهترین صدا گردید. و همچنین حضور در جشنواره لوکارنو، برنده دیپلم افتخار جایزه ویژه هیات داوران جشنواره ملینیوم بلژیک، کاندیدای جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران در جشنواره لایپزیگ آلمان، حضور در جشنواره پراگ، برنده جایزه اصلی جشنواره signes de nuit در پاریس از دیگر افتخارات این فی
لم مستند است.
سینما بهمن یک سینما در شهر ملایر، ایران است. این سینما که متعلق به حوزه هنری می باشد در سال ۱۳۵۰ افتتاح شده است. این سینما در سال ۱۳۹۳ به صورت دیجیتال شده است
سیریل رامافوسا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و رئیس جمهور آفریقای جنوبی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اولاف پالمه شده است.
ابوعبداﷲ محمد بن عبداﷲ بن تومرت معروف به ابن تومرت (متولد ۴۷۱ یا ۴۷۴ هجری / متوفی ۵۲۴ هجری)، فقیه اهل سنت و متکلم اشعری، مدعی مهدویت و امامت در مغرب اقصی و بنیان گذار سلسله موحدون در شمال آفریقا و اندلس که از نژاد بربر و قبیله مصامده بود. قیام او در اولین سال های قرن ۶ هجری رخ داد و منجر به تشکیل دولت موحدون گردید. ابن تومرت برای تحصیل به شرق اسلامی رفت و در نظامیه بر اساس مکتب فکری محمد غزالی تحصیل کرد. وی در بازگشت، تبدیل به فرد مذهبی پرشوری شده بود، که مرتب امر به معروف و نهی از منکر می کرد. در سال ۵۰۵ هجری به مهدیه، شهری که عبیدالله مهدی بنا نهاد رفت و سپس از آن جا به ملاله رفت. در این شهر عبدالمومن بن علی، که یکی از یاران اصلی او و بعداً جانشین وی گردید، را ملاقات نمود و با خواندن برخی از روایات و تطبیق آن ها بر خویشتن، وی را متقاعد کرد تا یاریش کند. زان پس در متون متعلق به آنان از ابن تومرت به "الامام المعصوم المهدی المعلوم" یاد می شود. وی به میان مردم تینمل رفت و مردم با وی بر اساس توحید و مبارزه با معاصی که طبق نظر وی در حکومت مرابطون گسترش و علنی شده بود، بیعت نمودند. ابن تومرت با درایت و نیز سرکوب م
خالفانش در آن شهر، آن ناحیه را که کوهستانی بود به پایگاه حکومتی خود تبدیل کرد تا مبارزه خود را علیه دولت مرابطون آغاز کند. منازعات وی با سلطان مرابطون، علی بن یوسف، ادامه یافت تا اینکه در سال ۵۲۴ هجری درگذشت و مهدویت را به جانشینش عبدالمومن بن علی واگذار کرد؛ همین شخص بود که در سال ۵۴۲ مراکش را تصرف نمود و دولت موحدون را بنیان گذاشت. ولادت و تبار و نسب او. در باب تاریخ تولد ابن تومرت اختلاف است. ابن اثیر فوت او را ۵۲۴ قمری و در ۵۱ یا ۵۵ سالگی دانسته است. با این حساب تولد او باید در ۴۷۳ یا ۴۶۹ قمری رخ داده باشد؛ ولی ابن خلکان و ابن تغری بردی، تاریخ تولد ابن تومرت را ۱۰ محرم ۴۸۵ قمری می دانند. او در روستایی از بلاد سوس، واقع در مغرب اقصی، در خانواده ای فقیر، ولی پرهیزگار دیده به جهان گشود. قبیله او، هرغه، یکی از شاخه های فرعی (بطون) مصماده از قومی معروف به ایسرغینن بود، که به زبان محلی نامشان شرفاء بود. گروه قبایل مصامده از نسل برنس بن بربر و یکی از بزرگ ترین و شناخته شده ترین قبایل مغرب بودند. پدرش از اهالی سوس و مادرش از خاندانی معروف به بنی یوسف بود. در باب نسب ابن تومرت، ۲ نسب نامهٔ علوی و بربری وجود دارد:
با این حال بعضی از مورخان در صحت انتساب ابن تومرت به خاندان نبوت تردید کرده اند و آن را ادعایی بیش ندانسته اند و او را صرفاً مردی از قبیله هرغه دانسته اند؛ و مورخین دیگری، به خصوص مورخین متاخر، نسبت عربی/علوی ابن تومرت را که پاره ای از مورخان هواخواه موحدون و دبیران دولت آنان تأیید کرده اند، انتسابی اشتباه می دانند و معتقدند که ابن تومرت برای توجیه ادعای مهدویت و پیشبرد ریاست دینی-سیاسی خود، چنین نسبتی را به خود جعل کرده یا دیگران به او بسته اند. وی می افزاید که بسیاری از قبایل بربر در راه رسیدن به قدرت و سلطنت، انتساب عربی یا نبوی را انتحال می کردند، چنان که بنی حمود نسب خود را به اهل بیت می رساندند و قبیله صنهاجه که در دولت مرابطون صاحب مقامات بودند، خویشتن را در اصل از عرب یمانی می دانستند. اما نویسندگانی همچون ابن اثیر و ابن خلدون نقل می کنند که وقتی مغرب به دست مسلمانان گشوده شد، هرغه، قبیله ابن تومرت، همراه موسی بن نصیر به این سرزمین آمدند. وقتی موسی بن نصیر در عهد عبدالملک بن مروان ۸۶ قمری/۷۰۵ میلادی به حکومت آفریقیه منصوب شد و در شمال آفریقا تا مغرب اقصی و اندلس به فتوحات چشمگیری نایل آمد و قبایل بربر
را مطیع مسلمانان ساخت، گروهی از اعراب را بر آن ها انتخاب کرد تا قرآن و فقه را به آنان بیاموزند. از این رو امکان آمیختگی و ازدواج اعراب فاتح با بربرهای نو مسلمان بسیار زیاد بوده است پس انتساب ابن تومرت به اعراب غیرعادی نیست. مسافرت های ابن تومرت. در باب زندگانی وی، و رشد و نمو او اطلاعاتی موجود نیست، مگر اینکه وی علاقه مند علوم دینی و تلاوت قرآن بود. ابن تومرت در سال ۵۰۰ قمری/۱۱۰۷ میلادی با وجود فقر خانوادگی، سوس را ترک کرد و نخستین هدف وی؛ اندلس بود. وی دریا را به قصد اندلس پیمود و به قرطبه رسید. این شهر در آن زمان یکی از مراکز علمی مهم به شمار می رفت. او مدتی در نزد قاضی ابن حمدین درس خواند و از اندیشه های ابن حزم اندلسی متأثر گردید. سپس در المریه، جنوب شرقی اسپانیا، به کشتی نشست و به جانب شرق رهسپار شد. بر سر راهش به شهر هدیه تونس وارد شد و از ابوعبدالله محمد بن علی مازری، فقیه و محدث مشهور مالکی علوم دینی را فراگرفت. سپس به اسکندریه رفت و در خدمت فقیه ابوبکر محمد بن ولید طرطوشی معروف به ابن رندقه، فقیه پرهیزگار مالکی به علم آموزی پرداخت و از اسکندریه به قصد حج به مکه رفت و مدتی کوتاه در این شهر اقامت کرد
و از علم شریعت، حدیث نبوی و اصول فقه توشه سرشاری برگرفت؛ ولی چون در این شهر به امر به معروف و نهی از منکر پرداخت، مردم پس از آزار و اذیت وی، او را از شهر بیرون انداختند. او به بغداد نیز رفت و آن جا به دیدار جمعی از علما از جمله کیا ابوالحسن هراسی، فقیه مشهور شافعی و یکی از مدرسان نظامیه بغداد و ابوبکر محمد بن احمد الشاشی، فقیه شافعی و مبارک بن عبدالجبار رفت. با این حال مورخان گزارشی از دیدار ابن تومرت با محمد غزالی نقل کرده اند که اغلب دربارهٔ این ملاقات تردیدهایی وجود دارد. بازگشت به مغرب. ابن تومرت پس از گذراندن ۱۱ سال در سرزمین های شرق اسلامی، در سال ۵۱۰ قمری / ۱۱۱۶ میلادی به سمت مغرب و وطن خود حرکت کرد. در راه حرکتش باز به مصر رفت و این زمانی بود که آمر بن مستعلی، خلیفه فاطمی بر این کشور حکومت می کرد. در آن عهد اسکندریه از لحاظ حیات علمی موقعیت بارزی داشت و گروه بسیاری از علمای عصر فاطمی مانند محمد بن میسر فقیه اسکندریه، عبدالرحمان بن عوف بن عمرو، ابی بکر طرطوشی و حافظ المقدس در آن جا ساکن بودند و تأثیر شگرفی در رونق علمی اسکندریه ایفا می کردند. ابن تومرت در اسکندریه وقتی که رفاه طلبی و تن آسانی بیش از حد
مردم را مشاهده کرد، به امر به معروف و نهی از منکر، اعتراض کرد، اما باز او را از شهر بیرون کردند. پس با کشتی عازم مغرب شد و در کشتی به عادت معمول خود، امر به معروف و نهی از منکر را آغاز کرد و طبق گفته عنان در کتاب "تاریخ دولت اسلامی در اندلس" مسافران را به نماز و تلاوت قرآن ملزم ساخت و آنان که از سخنان او به تنگ آمده بودند، او را به دریا انداختند؛ اما او بیش از نصف روز به روی آب شناور بود، ولی آسیبی به وی نرسید. در آخر اهل کشتی او را از آب بیرون کشیدند. نخستین شهری که پس از ورود به بلاد مغرب نزدیک، به آن جا رسید، طرابلس بود. او در این شهر علما را منحرف از مذهب راستین خود یافت، پس آن ها را مورد انتقاد خود قرار داد و اعتراضات فراوانی به آن ها کرد، در نتیجه او را از شهر راندند و ابن تومرت در ادامه به مهدیه رسید و چون والی شهر داستان اعتراضات وی را شنید، درصدد دستگیر کردن وی برآمد؛ اما ابن تومرت از شهر گریخت و به بجایه، شهری در مغرب میانه، رفت. در باب رفتن ابن تومرت به مهدیه نیز اختلاف نظرهای زیادی بین مورخین وجود دارد. پیش از رسیدن وی به بجایه، گذار او به شهرهای تونس و قسنطینه افتاد. در آن زمان امرای بنی خراسان
بر تونس حکومت داشتند. به محض اینکه ابن تومرت وارد تونس شد، علم دوستان به او روی آوردند و او مدتی را به ارشاد خلق و تعلیم کتاب و سنت به فقها صرف کرد. والی بجایه، عزیز بن منصور بن ناصر بن علناس بن حماد، مردی عیاش و تندخو بود؛ بنابراین ابن تومرت سخت معترض شد و به سبب آن شورشی به راه افتاد. امیر و بزرگان که از ابن تومرت خشمگین بودند، در مورد آرام کردن او به مشورت نشستند و سرانجام امیر فرمان داد تا گروهی از بزرگان علم برای مناظره با وی آماده شوند. آنان در سرای یکی از این طالبان علم گرد آمدند. ابن تومرت نخست از شرکت در مجلس مناظره طفره می رفت، اما به اصرار عمر بن فلفول کاتب به مباحثه با آنان پرداخت. هر چه از او سؤال کردند، پاسخ گفت، اما آن ها نتوانستند به هیچ یک از پرسش های او جواب گویند. ابن فلفول از او استدعا کرد که از امر به معروف و نهی از منکر دست بدارد، اما وی نپذیرفت و به ملاله، در کنار ساحل دریای مغرب، نقل مکان کرد. او در ملاله بود که با عبدالمومن بن علی آشنا شد و او را با اندیشه های خود آشنا کرد؛ بنابراین عبدالمومن دعوت وی را پذیرفت و همراه او عازم مغرب شد. ابن تومرت با یاران خود که اکنون بر تعدادشان افزوده
شده بود، ابتدا به جانب اغمات سپس کساس رفتند و از آن جا به ملیانه و از ملیانه به وانشریس یا وانشریش سفر کردند و در اینجا نیز توانست افردی همچون وانشریشی و عبدالواحد شرقی را در زمره پیروان خود درآورد. وی در ادامه راه خود به همراه نزدیکانش به تلسمان، وجدات، صاء و سرانجام به فاس رفتند. ابن تومرت در این شهر به مسئولیت شرعی خویش ادامه داد. علم و دین را آموزش می داد و مردم را از معاصی و مناهی بر حذر می کرد. بیشتر آنچه مردم را بدان دعوت می کرد، از مبانی اعتقادی اشعریه سرچشمه می گرفت. در آن زمان اهل مغرب از شیوه های نظری اشاعره دوری می جستند یا هر کس که به راهی جز راه آنان می رفت، دشمنی می ورزیدند. والی فاس مجمعی از فقها فراهم آورد تا با ابن تومرت به مباحثه بنشینند. ابن تومرت که میدان را خالی و فقیهان را از علوم کلامی بی بهره دید، موفق شد خودی نشان دهد و در بحث برهمه آنان پیروز شود. فقیهان که جایگاه خود را در خطر می دیدند، به والی توصیه کردند که چون حضور ابن تومرت در شهر موجب فساد فکر مردم می شود، او را از آن شهر بیرون کند و والی نیز توصیه آنان را پذیرفت. ابن تومرت از فاس به مغیله و از آن جا به مکناس یا مکناسه روان ش
د و پس از عبور از شهرهایی چند، در ۵۱۵ قمری / ۱۱۲۱ میلادی با یاران خود به مراکش رسید. بازگشت به مراکش. شهر مراکش در آن زمان مرکز امارت علی بن یوسف بن تاشفین بود. ابن تومرت بعد از ورود به شهر، روز جمعه به مسجد جامع شهر رفت. علی بن یوسف را در آن جا دید که نشسته و وزرا در حضورش ایستاده اند. وی رو در روی امیر ایستاد و گفت: «"خلافت از آنِ خداست و نه از آن تو؛ جایی که نشسته ای مقام عدل است؛ آن را به اهلش واگذار و برو"». آنگاه بیرون رفت و چون مسجد از جمعیت خالی شد، دوباره بازگشت و با فقیهان به مباحثه نشست و آنان را به نیروی منطق و قدرت بیان مجاب کرد. سپس به مسجد عرفه نقل مکان کرد و چند روزی در آن جا ماند. او در مراکش بیش از جاهای دیگری که بر سر راه خود از آن گذشته بود، گناه و معصیت دید؛ لذا بر امر به معروف و نهی از منکر افزود و هر روز تعداد پیروانش بیشتر می شد و مردم به او حسن نیت بیشتری پیدا می کردند. روزی خواهر امیر و جلودار او را همراه با دخترانی زیبا دید که با عشوه حرکت می کرد. ابن تومرت که زنان را در چنین وضعیتی دید، فرمان داد که صورت های خود را بپوشانند. آنگاه خود و اصحاب، به عقب راندن سواران پرداختند. در این ا
ثنا خواهر امیر از اسب خود افتاد و در نتیجه شورش بزرگی درگرفت. وقتی گزارش این اتفاق را به علی بن یوسف رساندند، او یکی از معتمدین خود به نام مالک بن وهیب را مأمور مناظره با ابن تومرت کرد. پس مناظره بین فقیهان دربار با ابن تومرت آغاز شد و او توانست آن ها را مغلوب سازد و بعد از آن رو به امیر مرابطی کرد و شخص علی بن یوسف را مورد انتقاد قرار داد و در ادامه اعتراضاتش به امیر، که در بدو ورود ابن تومرت او را تحقیر کرده بود، گفت: "برتوست که سنت را احیا و بدعت های شایع در قلمروت را نابود کنی". علی بن یوسف پس از انتقادات ابن تومرت سر به زیر انداخت و در سکوت فرورفت. در این هنگام مالک بن وهیب که جسارتی زیاد داشت و مردی بهره مند از فلسفه، هیئت و علوم دیگر بود، گفت: قصد این مرد سوسی امر به معروف و نهی از منکر نیست، بلکه خیال شورش را ضد ما در سر می پرورد، مصلحت آن است که تا رشته در دست امیر است، به کشتن یا زندانی کردن او فرمان دهد و الا جبران پی آمدهای فتنه او ممکن نخواهد شد. امیر که قتل ابن تومرت را صلاح حکومت خود نمی دید، فرمان داد او را زندانی کنند؛ اما یکی از بزرگان مرابطی، به نام یینتان بن عمر، امیر را از به بند کشیدن «"
خداشناس ترین مرد روی زمین"»، منع کرد. این چنین علی بن یوسف فرمان اخراج ابن تومرت از مراکش را صادر کرد و ابن تومرت آن جا را ترک کرد و در گورستانی در بیرون شهر خیمه زد. مخالفت با دولت مرابطون. ابن تومرت به موازات امر و نهی های معمول خود و تعلیم دین، مردم را به جهاد علیه مرابطون، که به اعتقاد او کافر بودند، تحریک می کرد. امیر گروهی را به دستگیری وی مأمور کرد. بعضی از شاگردان ابن تومرت او را از قصد نزدیکان امیر آگاه کردند و او در ۵۱۴ قمری/۱۱۲۰ میلادی شتابان و مخفیانه آن جا را ترک کرد و راه تینمل را در پیش گرفت. ابن تومرت در راه رفتن به تینمل، ابتدا وارد شهر اغمات شد. در این جا بود که با مخالفت و حسد یکی از علمای شهر، به نام عبدالحق با ابراهیم، روبه رو شد. وی برای اقناع عبدالحق، توانست در مباحثه ای او را مغلوب علم خود کند. عبدالحق پس از شکست خوردن از ابن تومرت، به وی توصیه کرد که اغمات جای امنی برای آنان نیست و مصلحت در آن است که به نقطه ای نزدیک اغمات به نام تینمل، که محلی کوهستانی و صعب العبور است، برود. همین که ابن تومرت کلمه تینمل را از عبدالحق شنید، به یادش آمد که این نام برای او آشنا است و قبلاً آن را در یک
کتاب جفر دیده است؛ بنابراین، به قصد این محل، راه جبال سوس را که در واقع خانه و قبیله او، هرغه، در آن جا بود، در پیش گرفت. وی در ادامه راه خود، ابتدا به مسفیوه سپس به هنتاته رسید و با توجه به شهرتش، قبایل کوه نشین، گروه گروه به خدمتش رسیدند و مطیع اوامر وی شدند. ابن تومرت که توان و قدرت نظامی آن ها را می دید، طرح شورش ضد مرابطون را با آن ها در میان گذاشت. کسانی که بی درنگ به او ملحق می شدند، جز نزدیکانش به شمارشان می آورد. بدین ترتیب، روز به روز بر شمار حامیان وی افزوده می شد. او مخصوصاً از حمایت های اسماعیل ایکیک رئیس قبیله هزرجه برخوردار گردید. قبیله هنتاته که یکی از نیرومندترین قبایل بود، به وی گروید و رسولانی از جانب تینمل از سر اطاعت پیش او آمدند و به آن جا دعوتش کردند. وقتی به تینمل رسید، چون شهرها را میان دو کوه دید، به طوری که در نقطه ای مرتفع واقع شده و دستیابی بدان بسیار دشوار بود؛ لذا، آن را مقری استوار و مطمئن برای خود و یارانش یافت. وی توانست به کمک پیروان و مریدان خود، امیر مرابطی تینمل را شکست دهد و خود کنترل شهر را به دست بگیرد. نخست چند سالی را در کوه های درن، در نزدیکی تینمل، سپری کرد و سرانج
ام در این شهر مستقر گردید و نقشه های خود برای براندازی مرابطون را جدی تر و شتابزده تر پی گرفت. اگرچه تا این زمان گروه های زیادی را با خود همراه کرده بود، ولی این تعداد برای اجرای نقشه او، با توجه به محدودیت زمانی و احتمال مرگ ناگهانی، کافی نبود. این چنین بود که به فکر بعضی اعمال خشن و مکرآمیز افتاد. چون می ترسید که مبادا اهل تینمل او را به امیر مرابطون تسلیم کنند، بنابراین تصمیم گرفت که آنان را مشغول شورش علیه امیر وقت کند، تا خود را از گزند احتمالی حفظ کند. در زمان استقرار خود در تینمل، میان اقوام کوه نشین به قومی برخورد که بچه هایشان پوستی سرخ و چشمانی آبی داشتند، در حالی که پدرانشان تیره و سیاه چشم بودند. علت را که از مردمان شهر پرسید. ابتدا با پاسخی روبه رو نشد، اما چون اصرار ورزید، گفتند که: "ما رعایای سلطان این سرزمینیم. همه ساله مملوکان او برای گرفتن خراج از کوه بالا می آیند، ما را از خانه هایمان بیرون می کنند و با زنان ما خلوت می کنند. این است که فرزندان ما بر این صفت به دنیا می آیند و ما را یارای رفع این فضیحت نیست." ابن تومرت که دنبال چنین فرصتی بود، گفت: "به خدا سوگند، که مرگ از چنین حیاتی بهتر است
. چگونه به چنین بدنامی رضا داده اید، حال آنکه در شمشیر زنی و جنگاوری از همه برترید!" وقتی از وی طلب کمک کردند، ابتدا از آنان پیمان یاری گرفت تا آنان را از این رسوایی رهایی بخشد؛ سپس توطئه ای را به آنان پیشنهاد کرد، که با اجرای آن کوهستان نشین ها توانستند عاملین سلطان را به قتل برسانند. تنها یکی از آنان که جان سالم به در برد، خبر این اتفاق را به گوش سلطان مراکش رساند. سلطان مرابطون که از نکشتن ابن تومرت پشیمان بود، لشکری را به سمت پناهگاه ابن تومرت روانه کرد. ابن تومرت نیز در واکنش به لشکرکشی مرابطون، به قبایل اهل کوهستان دستور داد تا راه های دستیابی به تینمل و پناهگاه های آن را مسدود کنند. بعضی از قبایل مجاور نیز به یاری ابن تومرت آمدند. وقتی لشکر علی بن یوسف بن تاشقین نزدیک شد، کوه نشینان از اطراف بر آن ها سنگ ریختند. سنگ باران از نیم روز تا شب هنگام ادامه یافت و وقتی شب فرا رسید، سپاه سلطان عقب نشستند تا خسارت کمتری بر آن ها وارد شود. پس از آن در اقدامی افراد و مردمان مشکوک به خیانت را که نزدیک به ۱۵ هزار نفر بودند، طبق گفته عنان نویسنده کتاب "تاریخ دولت اسلامی در اندلس"، طی نماز عشاء به قتل رساند (طرح تمیی
ز). وی سپس خانه ها و زمین های مردم را میان پیروان خود تقسیم کرد و مسجدی بنا کرد و دیواری به گرد شهر کشید و قلعه ای بر بلندی های کوه بنا کرد. در واقع، شهر را از افراد نامطمئن تهی کرد و به نزدیکان اختصاص داد. از قراین برمی آید که این واقعه مربوط به بعد از زمانی است که ابن تومرت خود را امام معصوم اعلان کرد، زیرا وقتی یکی از یاران نزدیکش از او پرسید که چرا خلقی را که به ما اکرام کرده و پناه داده اند، می کشیم؟ رو به اصحاب کرد و گفت: "این سؤال به معنای تردید در عصمت امام است، او را بکشید و یاران بی درنگ چنین کردند." طرح تمییز. یکی از شیوه های زیرکانه که ابن تومرت برای تصفیه پیروان خود از مخالفان و دشمنان اعمال کرد، طرحی است که به مَیز یا تمییز معروف شده است. گرچه دربارهٔ دلیل و بهانه ظاهری ابن تومرت در اجرای این تصفیه و تاریخ دقیق آن در روایات مورخان اختلاف هایی دیده می شود، ولی شکی نیست که انگیزه اصلیش از بین بردن آنانی بود که نسبت به برنامه های او تعلل و تأملی از خود نشان می دادند و حاضر نبودند بدون دلیل به خواسته ها و نظرات وی تن دهند. بسیاری از روایات برنامه تمییز را مربوط به نتیجه یکی از درگیری های موحدون با م
رابطون می دانند. در ۵۱۷ قمری ابن تومرت لشکری به فرماندهی عبدالمؤمن به جنگ مرابطون اعزام کرد. در این رویارویی موحدون شکست خوردند و در تینمل به محاصره دشمن درآمدند و چون محاصره طول کشید و فشار سختی و گرسنگی، مردم شهر را به ستوه آورده بود، ظاهراً عده ای از بزرگان شهر بر آن شدند که با امیر مرابطون مصالحه و صلح کنند و شهر را به وی واگذار کنند. با رسیدن این خبر به ابن تومرت، وی نسبت به وفاداری و اطاعت محض گروه هایی از قبایل مختلف که به وی پیوسته بودند، ظنین شد و به فکر از میان بردن آنان افتاد. بعضی از مورخان نوشته اند که وقتی ابن تومرت شکست نیروهای خود را از برابر مرابطون دید، به گروهی از آنان بدگمان شد و تصمیم گرفت آن هایی را که در محل تردیدند، به قتل برساند. امکان دارد وی شکست پیروان از یک سو و تصمیم به مصالحه با مرابطون را، از سوی دیگر، گناه همین گروه های مظنون می دانسته است. ابن وردی بدون توضیحی می گوید: ابن اثیر از جماعتی از فضلای مغرب چنین روایت می کند که: ابوبکر صنهاجی، یکی از مریدان و خدمتگزار ابن تومرت بلافاصله پس از گزارش نهمین جنگ موحدون علیه مرابطون، به موضوع تمییز می پردازد و می نویسد که: وی برای انجام
تصفیه نیروهای خود، نیاز به شخصی داشت که این کار را انجام دهند و آن شخص کسی نبود جز ابوعبدالله ونشریسی که گویا ابن تومرت وی را از مدت ها پیش برای چنین روزی انتخاب کرده بود. طبق منابع، ابن تومرت همیشه به این مرد احترام می گذاشت و به اطرافیان خود می گفت که "در این مرد سری از اسرار خداوند نهفته است، که به زودی ظاهر خواهد شد. اکنون زمان آن فرا رسیده بود که این راز از پرده بیرون افتد." ونشریسی که تاکنون در نظر پیروان از ابن تومرت، فردی بی سواد و بی بهره از علم و قرآن بود، ظاهراً با قرار قبلی و به اشاره ابن تومرت، به طور معجزه آسا فضایل خود را ظاهر کرد و به زبان فصیح قرآن خواند. ابن تومرت این طور وانمود کرد که او را نمی شناسد و ونشریسی اعلام کرد که او ابوعبدالله ونشریسی است. ابن تومرت خواست تا هدف و قصد خود را از دیدار با وی در مسجد شرح دهد. ونشریسی گفت دیشب در خواب فرشته ای را دیدم که از آسمان فرود آمد، قلبم را شست وشو داد و آنگاه پروردگار قرآن، موطّأ، و دیگر علوم و احادیث به من آموخت. ابن تومرت در حضور یاران و مردم گریه و از باب امتحان به او گفت که قرآن بخواند و او هر بخش از کتاب خدا را که به وی نشان دادند با فصا
حت تمام تلاوت کرد. به پرسش هایی که از موطّأ و کتب فقه و اصول از ونشریسی شد، چنان پاسخ گفت که تعجب همگان را برانگیخت. سپس گفت: ونشریسی برای جلب بیشتر توجه مردم به خود گفت: پس ابن تومرت و مردم، ملتهب و اشک ریزان، به سوی چاه رفتند. ابن تومرت که اوضاع را از هر جهت آماده دید، دستور داد تا کوه نشینان همه برای مراسم تمییز در یک نقطه جمع شوند و وقتی مردم جمع شدند، گفت: ابن تومرت از وی خواست اعلان کند که کدام از مردم خوش اقبال و کدام بداقبال هستند، و ونشریسی جواب داد که: سپس ونشریسی از ابن تومرت خواست که یاران خود را جدا کند و پس از جدا کردن آن ها، تمامی افراد خائن را از بالای کوه به سمت پایین پرت کرد. طبق برخی منابع همچون ابن اثیر، این طرح ۴۰ روز طول کشید و به موجب آن ۷۰ هزار نفر به قتل رسیدند. بیعت گرفتن از اصحاب و دعوی مهدویت. در سال ۵۱۵ قمری، ابن تومرت در تینمل زیر درختی که او و بعضی دیگر از مورخان از آن به نام شجرة الخروب یاد کرده اند، از همراهان و نزدیکان خود بیعت گرفت. نخستین بیعت کننده عبدالمومن بن علی بود. به دنبال او نه نفر دیگر از یاران نزدیک با وی بیعت کردند. ابن تومرت این ده نفر را که کتب تاریخی در اسامی
آنان اندکی اختلاف دارند، "عشرة" نامید. به دنبال ده نفر خواص، دیگران، از قبایل مختلف، یکی پس از دیگری با او بیعت کردند. روز پس از بیعت ابن تومرت با اصحاب عشره در حالی که شمشیرها را به کمر خود بسته بودند، به مسجد رفتند. او در آن جا بر منبر نشست و پس از حمد خدا و درود به محمد که بشارت دهنده ظهور امام مهدی است، به ذکر صفات و علامات مهدی موعود پرداخت و گفت وقتی زمین را جور و فساد فرا می گیرد، او ظهور و جهان را از قسط و عدل پر خواهد کرد و پروردگار او را برای نسخ باطل و رفع جور برخواهد انگیخت. مکان او مغرب اقصی و زمان او آخرالزمان خواهد بود. پس از آن که به ذکر علائم ظهور مهدی پرداخت، اعلان کرد که: «من محمد بن عبدالله همان مهدی معصوم منتظرم». آنگاه نسب خود را به محمد و علی بن ابی طالب رساند و دست خود را به سوی جمعیت دراز کرد، تا با او به عنوان مهدی موعود بیعت کنند و گفت: "«بر چیزی با شما مبایعت می کنم، که اصحاب رسول خدا بر آن با وی بیعت کردند»". پس مردم یک به یک با او بیعت کردند. روایت دیگر در نحوه بیعت مردم این است که وقتی ابن تومرت فضایل و نشانه های مهدی منتظر را برشمرد، عشره که عبدالمومن در رأس آنان بود، برابر وی
برخاستند و گفتند "«این نشانه ها که گفتی در کسی جز در تو نمی بینیم. تو همان مهدی هستی»". سپس با او دست بیعت دادند و بدین ترتیب ابن تومرت شأن و منزلت روحانی و هاله قداستی را که از پی آن بود، در نظر پیروان خود پیدا کرد. بدین ترتیب پایه های نهضت موحدون ریخته شد، که بعدها اساس تشکیل دولت موحدون شد. قبایل حامی ابن تومرت. قبایل هسکوره، دکاله، حاحه، رجراجه، جزوله، لمطه، جنفیسه، هنتانه، هرغه، که ابن تومرت به آن منسوب است، اهل تینمل بودند و سه گروه دیگر از مصامده به نام های هزمیر، هیلانه و هرزجه، در اطراف مراکش قرار داشتند، که به مجموعهٔ آن ها قبایل گفته می شود. جغرافیای استقرار قبایل مصمود شامل منطقهٔ وسیعی بود که آغاز آن در مشرق، رود اعظم یا ام ربیع بود و در غرب به اقیانوس اطلس و جنوب به صحرا ختم می شد. نقش قبایل مصامده در دوران اسلامی به آغاز فتوحات آفریقایی مسلمانان در مغرب اقصی و گرایش غواطه به اسلام بازمی گردد. در قرن پنجم هجری و در آستانهٔ تشکیل دولت مرابطون، قبایل مصامده همچنان به عنوان یک عنصر مهم مورد توجه بودند. عبداللَه یاسین (درگذشته ۴۵۲ هجری)، رهبر فقهی نهضت مرابطون، به منظور جلب رضایت این قبایل مبالغ هنگ