Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امتیاز علی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، نویسنده، و فیلم نامه نویس اهل هند است. او در جمشیدپور متولد شد و بخشی از سال های اولیه زندگی خود را در پتنه گذراند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عشق امروزی"، "کوکتل"، "بزرگراه"، "وقتی همدیگر را دیدیم"، "راک استار"، "تماشا"، "عشق امروزی" و "وقتی هری سجال رو پیدا کرد" اشاره نمود. جایزه. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر شده است.
بلونویله (به فرانسوی: Blonville-sur-Mer) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در canton of Trouville-sur-Mer واقع شده است. بلونویله ۶٫۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رودی کارل (؛ – ) یک خواننده، مجری تلویزیون، تهیه کننده فیلم، کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل پادشاهی هلند بود. وی یکی از موفق ترین هنرمندان هلندی فعال در کشور آلمان بود. یکی از طرح های او در سال ۱۹۸۷ باعث تنش سیاسی میان نظام جمهوری اسلامی ایران و دولت آلمان غربی شد. در آن کاریکاتور زنان محجبه ای در حال پرت کردن شورت های خود به سمت کسی بودند که در ظاهر شبیه سید روح الله خمینی به تصور کشیده شده بود. دولت ایران بلافاصله دو دیپلمات آلمانی را اخراج نمود و انستیتو گوته در تهران را به طور دائمی (در آن زمان) تعطیل کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون گلدن کمرا شده است.
"باران های رانچیپور (به انگلیسی: The Rains of Ranchipur)" یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام و فاجعه محصول سال ۱۹۵۶ میلادی که توسط کمپانی فاکس قرن بیستم ساخته شده است. کارگردانی توسط ژان نگولسکو و تهیه شده توسط فرانک راس از فیلمنامه مرل میلر، براساس رمان "باران آمد" نوشته لوئیس برومفیلد می باشد. ساخت موسیقی توسط هوگو فریدهوفر و فیلمبرداری توسط میلتون کراسنر انجام شده است. تولید. این فیلم بازسازی اثر سینمایی "فصل باران آمد (۱۹۳۹) بود." که توسط فیلیپ دون با هم نویسندگی شده است.
شاهزاده بازیگری یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر فیلم زندگی نامه ای که توسط کمپانی فاکس قرن بیستم در سال ۱۹۵۵ میلادی منتشر شده است. داستان در مورد ادوین بوث بازیگر آمریکایی قرن ۱۹ می باشد. این فیلم به کارگردانی و تهیه کنندگی فیلیپ دان از فیلمنامه ماس هارت، براساس کتاب النور راگلز ساخته شده است. امتیاز موسیقی توسط برنارد هرمن و فیلم برداری توسط چارلز جی. کلارک انجام شده است. فیلمبرداری. فیلمبرداری از اوت سال ۱۹۵۴ میلادی آغاز شد.
ایوان یووانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ اشاره کرد.
له فارست (به فرانسوی: Leforest) یک کمون در فرانسه است که در پا-دو-کاله واقع شده است. له فارست ۶٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
له ورنت (به فرانسوی: Le Vernet) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در canton of Lapalisse واقع شده است. له ورنت ۱۰٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
خط باریک یا فاین لاین (به انگلیسی: Fine Line) دومین آلبوم استودیویی خواننده، آهنگ ساز، مدل و بازیگر انگلیسی؛ هری استایلز است که در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹ توسط کلمبیا رکوردز منتشر شد. مضامین آلبوم شامل هیجان اولیه ملاقات با کسی، جدایی و «احساس غمگینی» است. این رکورد به عنوان راک، پاپ و پاپ راک، با عناصری از پراگرسیو راک، سایکدلیک پاپ، فولک، سول، فانک و ایندی پاپ توصیف می شود. فاین لاین با پشتیبانی از پنج تک آهنگ - «چراغا روشن»، «ستودن تو»، «افتادن»، «هندوانه شیرین» و «طلایی» در جایگاه سوم جدول آلبوم های انگلیس و شماره یک در "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت و باعث شد دومین آلبوم شماره یک پیاپی وی در ایالات متحده تبدیل شود. این آلبوم سومین هفته فروش بزرگ سال ۲۰۱۹ را در ایالات متحده داشت و رکورد بزرگ ترین اولین حضور یک هنرمند مرد بریتانیایی را شکست. برای فروش ترکیبی و واحدهای معادل آلبوم با بیش از یک میلیون واحد در این کشور، در آمریکا از انجمن صنعت ضبط آمریکا گواهی پلاتین را دریافت کرد. فاین لاین طور کلی از نظر منتقدان موسیقی، خصوصاً در زمینه تولید و تأثیرات سبک آن، نقدهای مثبت دریافت کرده است. در جوایز بریت ۲۰۲۰ برای آلبوم سال ن
امزد شد و در جوایز گرمی ۲۰۲۱ نامزد بهترین آلبوم آوازی پاپ است. این آلبوم همچنین نامزد دریافت جایزه گرمی برای «هندوانه شیرین» در گروه بهترین اجرای انفرادی پاپ و «ستودن تو» در گروه بهترین ویدیوی موسیقی است. در سال ۲۰۲۰، رولینگ استون رتبه ۴۹۱ را در لیست ۵۰۰ آلبوم برتر همه زمان ها کسب کرد و آن را به عنوان جدیدترین آلبوم در لیست خود قرار داد. زمینه. در مصاحبه ای با رولینگ استون که در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۹ منتشر شد، گزارش شد که این خواننده ویرایش های نهایی را روی آلبوم خود انجام داده است. استایلز در این مصاحبه این آلبوم را اینگونه توصیف کرد: «همه چیز در مورد داشتن رابطه و احساس غم و اندوه است.» قطعات این آلبوم همچنین به عنوان «سرسخت ترین و پراحساس ترین آهنگ هایی که او تا به حال نوشته است» توصیف شده است." گفته می شود بخش اعظم این آلبوم از جدایی استایلز از مدل کامیل رو الهام گرفته شده است. پس از جدایی آن ها، تهیه کننده و هم چنین کید هارپون (آهنگساز)، استایلز را به نوشتن در مورد احساساتش ترغیب کردند. در طول ضبط این آلبوم هری استایل از دیوید بووی، ون موریسون و جونی میچل الهام گرفته است.
بلور برف یک اصطلاح عامیانه تحقیرآمیز به وجود آمده در دهه ۲۰۱۰ است و به افرادی گفته می شود که احساس منحصر به فرد بودن، متوقع و برحق بودن را دارند یا بیش از حد عاطفی هستند، به راحتی احساس توهین شدن بهشان می کنند و قادر به دیدن عقاید مخالف نیستند. کاربردهای معمول این اصطلاح عبارتند از "بلور برف خاص،" "نسل بلور برف،" و بلور برف به عنوان یک توهین سیاسی.
والدو فرانک (؛ – ) رمان نویس مورخ، فعال سیاسی و منتقد ادبیات اهل ایالات متحده آمریکا بود که در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به طور گسترده برای رسانه های نیویورکر و نیو ریپابلیک نوشت. فرانک بیشتر به دلیل تحصیلات خود در زمینه فرهنگ و ادبیات اسپانیایی و آمریکای لاتین شناخته شده است و کارهای او به عنوان یک پل فکری بین دو قاره در نظر گرفته شده است. وی یک فعال سیاسی رادیکال در طول سال های رکود بزرگ بود، فرانک در اولین کنگره لیگ نویسندگان آمریکایی نطقی راهگشا ایراد کرد و اولین رئیس این سازمان بود. فرانک در سال ۱۹۳۷ به دلیل تنظیم حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا با رهبر تبعیدی اتحاد جماهیر شوروی لئون تروتسکی که فرانک در ژانویه همان سال در مکزیک با او ملاقات کرده بود، از آن حزب جدا شد.
بیا پیش بابا (به انگلیسی: Come to Daddy) یک فیلم در ژانر کمدی، ترسناک و هیجانی به کارگردانی و نویسندگی Ant Timpson و محصول سال ۲۰۱۹ ایالات متحده آمریکا است. بیا پیش بابا در تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. خلاصه داستان فیلم. مردی جوان به نام نوروال به یک کلبهٔ دور از شهر سفر می کند تا با پدر بیگانهٔ خود دوباره ارتباط برقرار کند. اما….
شِنقیط (به عربی: شنقیط) شهری قدیمی در موریتانی است که در استان شنقیط واقع شده است. شنقیط ۴٬۷۱۱ نفر جمعیت دارد. شنقیط یک شهرک تجارتی قرون وسطایی مردم بربر در شمال موریتانی است که در فلات اَدرار در شرق اطار واقع شده است. این شهر کوچک که در قرن سیزدهم میلادی به عنوان مرکز چندین مسیر تجارت صحراگذر ساخته شده است، امروزه هم همچنان شماری از بازدیدکنندگان را که به معماری، مناظر و کتابخانه های کهن آن ارزش می گذراند به خود جذب می کند. شهر با تهدید جدی پیشروی بیابان روبه رو است و تپه های ماسه ای مرتفع به مرز غربی شهر رسیده چندین خانه را نیز پوشانده اند. معماری بومی بربری بخش های قدیمی شهر شامل خانه هایی است که در ساخت آن از سنگ های خشکه چین قرمز و آجرهای گلی بهره گرفته شده است با سقف های مسطح که از نخل ساخته شده است. بسیاری از خانه های قدیمی دارای درب های خراطی شده هستند که چوبشان از درختان عظیم باستانی اقاقیا بریده شده اند. این درختان مدت هاست که دیگر در این منطقه نروییده اند. بسیاری از خانه ها شامل حیاط و محوطه نورگیر هستند که در خیابان های باریک منتهی به مسجد مرکزی قرار گرفته اند. ساختمان های قابل توجه در این شهر شام
ل مسجد جمعه شنقیط، یک سازه قدیمی از سنگ های خشکه چین دارای یک مناره چهارگوش؛ قلعه لژیون خارجی سابق فرانسه؛ و یک آب انبار بلند است. محله قدیمی شنقیط دارای پنج کتابخانه مهم نسخ خطی علمی و قرآنی است که تعداد زیادی از آنها متعلق به سده های میانه است. در سال های اخیر، دولت موریتانی، سپاه صلح ایالات متحده و سازمان های مردم نهاد مختلف تلاش کرده اند که این شهر را برای بازدید گردشگران ماجراجو آماده کنند. بازدیدکنندگان می توانند بر روی تپه های ماسه ای آن «اسکی کنند»، به کتابخانه ها مراجعه کرده و زیبایی های صحرا را تماشا کنند. پیشینه مذهبی. برای قرن ها، این شهر یک مکان اصلی برای جمع شدن زائران مغرب در مسیر مکه بود. این شهر به نوعی خود نیز به عنوان یک شهر مقدس شناخته شد، به ویژه برای زائرانی که قادر به سفر طولانی به شبه جزیره عرب نبودند. شنقیط همچنین به مرکز علوم اسلامی در آفریقای غربی تبدیل شد. علاوه بر آموزش های دینی، مدارس شنقیط به دانش آموزان سخنرانی، حقوق، نجوم، ریاضیات و پزشکی آموزش می دادند. برای قرن ها تمام موریتانی در جهان عرب به عنوان بلاد شنقیط شناخته می شد. در محل می گویند شنقیط هفتمین شهر مقدس اسلام است، اما
در خارج از غرب آفریقا این موضوع شناخته شده نیست. این شهر از نظر تاریخ اسلام و همچنین تاریخ آفریقای غربی اهمیت زیادی دارد. هرچند تا حد زیادی به دست بیابان رها شده، اما این شهر دارای مجموعه ای از کتابخانه های خطی قرون وسطایی بی همتا در غرب آفریقا است. محله اطراف خیابان ساوان (Rue des Savants) در گذشته به عنوان محل تجمع دانشوران برای بحث و گفتگو در مورد نکات دقیق تر قوانین اسلامی مشهور بود.
برنادت شیراک (متولد ۱۸ مه ۱۹۳۳ در پاریس)، یک سیاست مدار و بانوی اول سابق اهل فرانسه است.
آن-آیمون ژیسکار دستن (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۳۳)، بیوه والری ژیسکار دستن رئیس جمهور سابق فرانسه است.
امپراتوری آشور میانه حکومتی پادشاهی بود که بین سال های ۱۴۰۰ تا ۹۱۲ پیش از میلاد در قسمت های زیادی از خاورمیانه کنونی حکومت می کرد. این دوران پس از دوران فترت دوره آشوری کهن و توسط اِریبا-اَدَد یکم (آخرین شاه از دوران آشور کهن) آغاز شده و توسط فرزند و جانشینش، آشور-اوبالیت یکم امپراتوری آشور میانه تأسیس می گردد. مشهورترین پادشاه این دوران، تیگلات-پیلسر یکم بود. پیشینه سرزمین آشور. آشور (به فارسی باستان: آثورا 𐎠𐎰𐎢𐎼𐎠 (Aϑurā)، نام سرزمینی قدیمی است که در بخش میانی رود دجله و کوهستان های مجاور آن قرار داشته است. اسم آشور از نام یک رب النوع گرفته شده و پایتخت آن نخست شهر آشور بود که در ساحل رود دجله در جنوب موصل امروزی قرار داشت و سپس کالح و پس از آن نینوا (موصل امروزی) بوده است. امپراتوری آشور میانه؛ از آغاز تا انحطاط. در پایان دوره پادشاهی کهن، آشور، خراجگزار میتانی بود. تا اینکه سرانجام، اِریبا-اَدَد یکم پسر آشور-بِل-نینِشو به کمک هیتی ها استقلال خود را از میتانی باز پس می گیرد و دوره پادشاهی میانه، به طور رسمی آغاز می گردد. با روی کار آمدن پسرش آشور-اوبالیت یکم، تاریکی که از حدود ۱۶۰۰ پ. م بر تاریخ آشور سایه اف
کنده بود، ناگهان کنار رفت. آمیزه ای از فشار فزاینده هیتی ها در شمال و جنگ داخلی در میان شاهان میتانی، سبب افول قدرت میتانی شد و آشور یک بار دیگر فرصت یافت تا در بازی قدرت میان دولت های نیرومند آن زمان - بابل، ایلام، هیتی، میتانی، و مصر، وارد شود و حتی توانست میتانی را، که خود آشور به مدت بیش از یک سده خراجگزار آن بود، مطیع خود سازد. پادشاهی آشور-اوبالیت یکم. آغاز پادشاهی آشور-اوبالیت یکم آغازی شد برای پیدایش آشور به عنوان یک امپراتوری قدرتمند. آشور-اوبالیت یکم عنوان «شاه بزرگ» و «شاه گیتی» را برای خود برگزید و خود را «برادر فرعون» خواند؛ که از روابط نزدیک او با مصر خبر می دهد. او همچنین، به منظور تحکیم روابط با بابل، دختر خود را به عقد ازدواج بورنابوریاش دوّم، شاه بابل درآورد. حاصل این ازدواج، کاراهارداش بود که پس از درگذشت پدرش، از آنجا که از سوی مادر، نوه آشور-اوبالیت یکم به شمار می رفت، در پی توطئه ای از سوی نیروی های مخالف آشور کشته شد. آشور-اوبالیت یکم که این رخداد بر او گران آمده بود، در پی اقدامی تلافی جویانه، در جنگ داخلی در بابل مداخله کرد، نازی-بوگاش را که بر تخت نشسته بود به زیر کشید، و دیگر پسر بو
رنابوریاش دوم را با عنوان کوریگالزو-ی دوم (۱۳۳۲–۱۳۰۸ پ. م)، بر تخت پادشاهی بابل نشاند. با روی کار آمدن اِنلیل-نیراری در آشور (۱۳۲۸–۱۳۱۸ پ. م)، کوریگالزو-ی دوم به آشور تاخت ولی این اقدام سرانجام به صلح انجامید. آریک-دَن-ایلی (۱۳۱۸–۱۳۰۸ پ. م) - پسر اِنلیل-نیراری علیه اقوام ساکن کوه های زاگرس لشکرکشی کرد. شاه آشور به پادشاهی کوچکی به نام نیگیمتی در رشته کوه های خاور اربلا (اِربیل کنونی) حمله برد و سپس، به ناحیه ای که ایاشوباگالاها - قبیله ای که بعدها با بقایای کاسی ها در کوه ها متحد گردید - لشکر کشید. ادد-نیراری یکم که پسر آریک-دَن-ایلی بود، در توسعه پادشاهی آشور نقش مهمی داشت. در دوره پادشاهی او، آشور شروع به بازی کردن نقش بزرگی در تاریخ میانرودان کرد. او شمال میانرودان را اشغال کرد. سپس به زاگرس مرکزی حمله برد و بقایای گوتیان و لولوبیان را سرکوب کرد. اسناد بدست آمده از دوران او نشان می دهد که نازی-ماروتاش شاه کاسی بابل را در نبرد کار-ایشتار شکست داده است و در پی آن، مرز میان آشور و بابل، ناحیه آرمَن، در سرزمین آکارسالو (حلوان امروزی)، و در کوه ها تا سرزمین لولوبی تعیین گردید. او همچنین به کارکمیش در ۱۴۵ کیلومت
ری دریای مدیترانه حمله برد و آن سرزمین را تسخیر کرد. شاتوآرا (۱۳۲۰–۱۳۰۰ پ. م) شاه میتانی که خراجگزار آشور بود، شورش کرد اما آشوریان پایتخت میتانی را تسخیر کردند و پیمان وفاداری میتانی با آشور تجدید گشت. در ۱۲۸۰ پ. م، واساشاتا شاه بعدی میتانی (۱۳۰۰–۱۲۸۰ پ. م) نیز علیه آشور شورش کرد و در برابر آشور از هیتی کمک خواست. آشوریان این شورش را درهم شکستند و واشوکانی پایتخت میتانی را ویران ساخته، خانواده سلطنتی میتانی را به آشور بردند. این پیروزی، ادد-نیراری یکم را بر آن داشت تا همه میانرودان را زیر پادشاهی اش متحد سازد. گرچه در جنگ علیه هیتی ها بخش های بزرگی از میانرودان را از دست داد، اما در مقابل اقوام کوه نشین، از پادشاهی اش دفاع کرد. شلمنسر یکم پسر ادد-نیراری یکم نیز به نام خدا آشور، لشکرکشی های بسیاری علیه آرامیان که در شمال میانرودان بودند انجام داد؛ نواحی شمالی آشور (ارمنستان) و کوهپایه های زاگرس را مطیع خود ساخت، و بخشی از کیلیکیه را به امپراتوری آشور ضمیمه کرد و مستعمراتی را در مرزهای کیلیکیه برقرار ساخت. همچنین، او به یک لشکرکشی گسترده دست زد که نتیجه آن، شکست قطعی نیروهای دشمن بود که شامل نیروهای مزدور هیتی
نیز می شد، و شاید این بزرگ ترین دستاورد او برای آشور بوده باشد؛ چرا که در آن توانست شاتوآرا دوم شاه میتانی و متحد او هیتی را شکست دهد. با شکست شاتوآرا دوم، پادشاهی میتانی برای همیشه سقوط کرد و یکی از ایالات آشور شد (۱۲۷۰ پ. م). همچنین او در کتیبه ای ادعا دارد که ۱۴٬۴۰۰ تن از اسیران دشمن را از یک چشم کور کرده است: او کاخ های بسیاری در نینوا و آشور ساخت و «نیایشگاه جهانی» را در آشور بازسازی نمود و شهر نَمرود را بنا کرد. او همچنین همچون پدرش، به کارکمیش واقع در سوریه حمله برد. این فتوحات و فتوحات بعدی آشور، تهدیدی تقریباً دائمی، نه تنها برای قدرت های بزرگی چون مصر و هیتی، بلکه برای پایداری و ثبات بسیاری از پادشاهی های کوچک منطقه، از جمله اسرائیل و یهودیه نیز بود. توکولتی نینورتای یکم پسر شلمنسر یکم نیز شاه توانایی بود. او جنگ های بیرحمانهٔ زیادی برپا ساخت و مردم سرزمین های شکست خورده را به منظور از میان بردن حس بیداری ملّی در آنها، از سرزمین هایشان اخراج می کرد. او سوریه و ماری را تصرف کرد و در جنگی میان آشور و بابل، کاشتیلیاش سوم را شکست داد و آشوریان، شهر بابل را تسخیر کردند (۱۲۲۵ پ. م). کاشتیلیاش سوم اسیر و
به آشور تبعید شد. خود توکولتی نینورتای یکم در کتیبه ای در این باره می گوید: در زمان توکولتی نینورتای یکم در پی شورشی در بابل که علیه اشغالگران به انجام رسیده بود، آشوریان نیایشگاه های آن شهر، از جمله نیایشگاه مردوک را مورد چپاول قرار دادند و شاه آشور، در بابل، شهر جدید به نام کار-توکولتی-نینورتا ساخت. سپس یک حاکم دست نشانده را در بابل نشاند و خود به آشور بازگشت. در سال ۱۲۰۷ پ. م، در حالی که می توان گفت امپراتوری آشور در بالاترین درجه شکوه خود بود، توکولتی نینورتای یکم، گرفتار شورشی شد که در رأس آن دو پسرش قرار داشتند. آنان او را در شهر جدیدش، کار-توکولتی-نینورتا محاصره کردند و در حین محاصره، او به قتل رسید؛ بنابراین، او در شهری که خود فرمان ساخت آن را داده بود، کشته شد. توکولتی نینورتای یکم، نفوذ آشور را تا آنسوی جنوب خاوری (آنچه که اکنون خلیج فارس نامیده می شود) و تا ارمنستان در شمال خاوری گسترش داد، اما پس از مرگش، امپراتوری آشور رو به زوال گام نهاد. آنگاه هرج و مرجی رخ داد، که تا پایان دوره پادشاهی میانه، ادامه یافت. هرج و مرج در آشور. آشور در دوران پادشاهی آشور-نَدین-پال، بسیاری از قدرت خود را از دست داد.
پس از او، آشور-نیراری سوم، نوه توکولتی نینورتای یکم و فرزند یا برادرزاده آشور-نَدین-پال به شاهی رسید. پدر و عمویش در قتل توکولتی نینورتای یکم دست داشتند. به نظر می رسد که خودش نیز با استفاده از فرصت بدست آمده از هرج و مرج پس از قتل توکولتی نینورتای یکم، به تاج و تخت رسیده باشد و بنابراین غاصب تاج و تخت شناخته می شد. سپس، اِنلیل-کودوری-اوسور، پسر دیگر توکولتی نینورتای یکم، توانست تاج و تخت را از دست آشور-نیراری غاصب بازپس گیرد (۱۱۹۷ پ. م). اما طولی نکشید که تاج و تخت به دست غاصب دیگری افتاد. او، نینورتا-پال-اِکور، پسر ایلیا-ای-هَددَه، و از نوادگان اِریبا-اَدَد یکم بود. او تاج و تخت پادشاهی را با یک کودتا به دست آورد و ۱۲ سال پادشاهی کرد (۱۱۹۲–۱۱۸۰ پ. م). پس از نینورتا-پال-اِکور، پسرش، آشور-دان یکم شاه آشور شد (۱۱۷۹ پ. م). او از ناتوانی پادشاهی بابل سود جست و نواحی زابان بر کرانه رود زاب پایین، ایریاو و آکارسالو را از چنگ شاه بابل بیرون آورد (۱۱۵۸ پ. م). پس از او، پسرش نینورتا-توکولتی-آشور شاه شد؛ اما چندان نگذشت که تاج و تخت شاهی توسط برادرش موتاکّیل-نوسکو غصب شد، و خود نینورتا-توکولتی-آشور مجبور شد که برای ج
لای وطن، به بابل که در آن زمان روابط خوبی با آن داشت، برود. موتاکّیل-نوسکو نیز پس از مدت کوتاهی که تاج و تخت را از برادرش غصب کرد مُرد، و تاج و تخت شاهی آشور به پسرش، آشور-رش-ایشی یکم رسید (۱۳۳۲–۱۳۱۶ پ. م) و پس از او، پسرش تیگلات-پیلسر یکم شاه شد (۱۳۱۵–۱۱۷۷ پ. م). تیگلات-پیلسر یکم؛ یکی از بزرگ ترین فاتحان آشور بود. او قلمروی خود را در هر سه جبهه (شمال، باختر، جنوب) گسترش داد. او در جبهه شمال علیه هیتی ها دست به تهاجماتی زد و در کیلیکیه متصرفاتی دایر نمود. تیگلات-پیلسر یکم در جبهه باختر، علیه آرامیان به پا خاست، آن ها را از فرات دور ساخت و برخی از پایگاه های آن ها را تسخیر کرد. او در این عملیات جنگی موفق شد تا به رؤیای دیرینه آشوریان در مورد دستیابی به سواحل مدیترانه تحقق ببخشد، و از بیبلوس، صیدون و دیگر شهرهای فنیقی خراج بگیرد. شاه آشور در جبهه جنوب نیز با حمله به بابل وجهه زیادی به دست آورد اما در ظاهر از این حمله چیز زیادی به دست نیاورد. تیگلات-پیلسر یکم، با موفقیت، مرزهای آشور را تا بزرگ ترین حد آن تا آنزمان، گسترش داد. او در کتیبه ای اعلام می دارد که: دومین دوره تاریکی. با مرگ تیگلات-پیلسر یکم (۱۰۷۷ پ. م)
، دومین دوران تاریک آشور آغاز می گردد. جانشینان او، که بسیار کمتر از او نیرو و شایستگی داشتند، نتوانستند یکپارچگی قلمرو گستردهٔ آشور را، که اقوام گوناگونی در آن سکونت داشتند، نگاه دارند. این بود که گستردگی این سرزمین به سرعت کاهش یافت و سرزمین های تسخیر شده خود را یکی پس از دیگری از دست داد. تا این که، در حدود شانزده دهه پس از مرگ تیگلات-پیلسر یکم، تمام آنچه از هسته مرکزی و همیشگی آشور به جا مانده بود، در حول و حوش شهرهای آشور و نینوا قرار داشت. در هنگامه این سال ها، خاور نزدیک گرفتار نابسامانی های داخلی، سیل، قحطی، و فقر و مشقت گسترده بود. در جبههٔ سیاسی، با آرام گرفتن امپراتوری های آشور و بابل، آرامیان و دیگر اقوام نیمه کوچگر، توانستند دستاوردهای موقتی به دست آورند. بی شک، گمان آنها بر این بود که روزگار آشور به عنوان قدرت بزرگ، به سر آمده و آنها بزودی آخرین بقایای آن را نیز کَنده و از آنِ خود خواهند ساخت. آن ها از کجا می دانستند که آشور، برخلاف سومر، میتانی، هیتی، و بسیاری دیگر از پادشاهی های روزگار بزرگِ میانرودان، برای همیشه در خاموشی و فراموشی فرونرفته است و برعکس، زمامداران آشور، در آستانهٔ برخورداری از
نوزایی ملی گرایی و توسعه طلبی ای بودند که خاور نزدیک را به طور عمیق دگرگون ساخت و در دل تمام اقوام آن، وحشت افکند. پس از تیگلات-پیلسر یکم، دو پسرش اَشَرید-پال-اِکور (۱۰۷۶–۱۰۷۴ پ. م) و آشور-بعل-کالا به تخت نشستند و آنگاه پسر آشور-بعل-کالا، با عنوان اِریبا-اَدَد دوم برای مدتی شاه شد (۱۰۵۶–۱۰۵۴ پ. م). او سرانجام توسط عمویش شمشی-ادد چهارم از پادشاهی برکنار گردید. پس از شمشی-ادد چهارم، پسرش آشور-ناصیر-پال یکم به پادشاهی رسید. دوران پادشاهی آشور-ناصیر-پال یکم (۱۰۴۰–۱۰۳۲ پ. م)، دوران خشکسالی و جنگ با صحرانشینانی بود که از باختر آشور به آن سرزمین حمله می بردند. پادشاهان بعدی آشور را که تا پایان دوره تاریکی در این سرزمین به پادشاهی پرداختند، تنها به نام می شناسیم:
مارتین شمعون پور آهنگساز و بازیگر اهل ایران است. وی سال ۱۳۶۳ در یک خانواده آشوری زاده شد. از مهم ترین آثار مارتین شمعون پور در زمینه موسیقی می توان به انتشار آلبومهای موعظه سر کوه، تهرانسرانیه، هشت بیتی و مجله های شنیداری گوش اشاره کرد. او همچنین به عنوان آهنگساز و طراح صدا در بیش از سی اجرای تاتر فعالیت داشته است. بازیگری در فیلمهایی همچون مردن به وقت شهریور، ملبورن، قاعده تصادف و صدای آهسته از دیگر فعالیتهای اوست. مارتین شمعون پور علاوه بر بازیگر به عنوان آهنگساز نیز در سینما و تلویزیون فعالیت داشته است. مهم ترین آثار مارتین شمعون پور به عنوان آهنگساز، فیلم قاعده تصادف، مجموعه تلویزیونی سلام تاکسی و فصل اول مجموعه تلویزیونی خندوانه است.
واوتور یک کشتی تجاری مسلح فرانسوی بود که در سال ۱۷۹۷ در نانت ساخته شد و سه سفر تجاری انجام داد. نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا آن را در ۱۸۰۰، در چهارمین سفر خود به اسارت گرفت. صاحبان کشتی تجاری اواخر ۱۸۰۱ دوباره کشتی خود را پس گرفتند و به عنوان کشتی شکار نهنگ با عنوان والچر (انگلیسی شده ی واوتور) آن را به دریاهای جنوب در بین سال های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۹ انداختند. در سال ۱۸۰۹ این کشتی به اسارت یک کشتی تجاری مسلح اسپانیایی درآمد.
رولف هریس (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ١٠ مه ٢٠٢٣) مجری تلویزیون، نقاش، خواننده، آهنگساز، بازیگر، ترانه سرا، هنرمند و کارگردان فیلم اهل استرالیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می کرد. او در سال ۲۰۱۴ به تعرض جنسی به ۴ دختربچه زیر سن قانونی، در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی متهم شد و این موضوع سبب خاتمه یافتن فعالیت های حرفه ای اش شد. رولف هریس در ژوئیه ۲۰۱۴ در سن ۸۴ سالگی به ۵ سال و ۹ ماه زندان محکوم شد. وی پس از گذراندن ۳ سال زندان، در سال ۲۰۱۷ به طور مشروط آزاد شد. پس از محکومیت اش، تمامی افتخارات و جوایزی که به او اعطا شده بود، پس گرفته شد؛ از جمله نشان استرالیا و نشان امپراتوری بریتانیا. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "شما آدم های خوش شانس!" اشاره نمود.
ملانیا گابیادینی (زادهٔ ۲۸ اوت ۱۹۸۳ میلادی) یک بازیکن زن پیشین فوتبال اهل کشور ایتالیا است که در پست مهاجم بازی می کرد. او فوتبال خود را از باشگاه برگامو و از سال ۲۰۰۰ آغاز کرد و پس از آن به باشگاه اج جی اس ورونا رفت و در آنجا به عنوان کاپیتان تیم بازی کرد و تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۱۷ در آن باشگاه ماند. او پنج بار عنوان قهرمانی سری آ را با این باشگاه بدست آورد. ملانیا گابیادینی به عنوان وینگر سریع و با شم گلزنی بالا به عنوان یک بازیکن سطح بالای ملی و با تجربه که بیش از ۱۰۰ بازی ملی را در تیم ملی فوتبال زنان ایتالیا انجام داده بود به حساب می آمد. او همچنین با بازی در جام ملت های ۲۰۰۵، جام ملت های اروپای زنان ۲۰۰۹، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۷ به عنوان یک بازیکن ملی کارکشته تجربهٔ بازی در بازیهای جام ملتها را در کارنامه خود دارد؛ و در جام ملت های اروپای زنان ۲۰۱۳ در فهرست تیم منتخب تورنومنت قرار گرفت. او همچنین در سالهای ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ به عنوان بازیکن زن سال سری آ انتخاب شده است. در سال ۲۰۱۶ نام گابیادینی در تالار مشاهیر فوتبال ایتالیا به ثبت رسید.
هولگر ماینس (؛ – ) بازیگر، فیلم بردار و کارگردان فیلم اهل آلمان بود. ماینس به یکی از اعضای مهم گروه فراکسیون ارتش سرخ تبدیل شد و به عنوان شخصیتی برجسته در آن شناخته می شد. او به طور جدی در فعالیت های مخفی گروه مشارکت داشت؛ برای نمونه، یک مجسمه ساز فلزی را استخدام کرد تا بدنه ای برای نارنجک و قالبی برای بمب طراحی کند که بتوان آن را زیر لباس یک زن پنهان کرد و به گونه ای جلوه دهد که زن باردار است. او به مجسمه ساز گفته بود که این وسیله برای یک پروژه فیلم سازی است. در تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۷۲، ماینس به همراه آندریاس بادر و یان-کارل راسپه، برای سرکشی به یک گاراژ در فرانکفورت رفتند که در آن مواد منفجره نگهداری می کردند. پلیس پس از دریافت اطلاعاتی از یکی از ساکنان محل، مدتی این گاراژ را زیر نظر داشت. ماینس و بادر وارد گاراژ شدند و بلافاصله محاصره شدند. پلیس خروجی گاراژ را بست و از پنجره پشتی، نارنجک های اشک آور به داخل پرتاب کرد. بادر نارنجک ها را دوباره به بیرون پرتاب کرد. این بن بست خیلی طول نکشید، چرا که بادر از ناحیه لگن به شدت مجروح شد و ماینس نیز کمی بعد تسلیم شد. هر سه نفر دستگیر شدند. در زندان، ماینس و سایر زندانیان
فراکسیون ارتش سرخ چندین بار دست به اعتصاب غذا زدند تا نسبت به شرایط زندان اعتراض کنند. وقتی اعتصاب غذا وارد هفته هفتم شد، ۳۲ فعال از «کمیته های ضد شکنجه» از سراسر کشور، دفتر مرکزی سازمان عفو بین الملل در هامبورگ را اشغال کردند تا علیه شرایط زندان اعتراض کنند. پلیس دفتر را تخلیه کرد، اما هیچ گونه اطلاعات هویتی از افراد حاضر ثبت نکرد. مدت ها بعد مشخص شد که حدود نیمی از این فعالان، بعدها به RAF پیوستند، از جمله ولفگانگ گرامس که بعدها توسط یگان ویژه گروه ۹ حفاظت مرزی پلیس فدرال کشته شد. هولگر ماینس در تاریخ ۹ نوامبر ۱۹۷۴ در زندان بر اثر گرسنگی شدید ناشی از اعتصاب غذا درگذشت. با اینکه قد او ۱.۸۳ متر بود، در زمان مرگ تنها ۳۹ کیلوگرم وزن داشت.
فرانک هرلی (؛ – ) یک ماجراجو و عکاس اهل استرالیا بود. وی بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۴۸ میلادی فعالیت می کرد. وی در چندین مأموریت اکتشافی در جنوبگان مشارکت داشت و به عنوان عکاس رسمی ارتش استرالیا در جنگ های جهانی شرکت نمود. سبک هنری او عکس های بیاد ماندنی را آفرید. زندگی نامه مختصر. فرانک هرلی سومین فرزند از پنج فرزند ادوارد و مارگارت هرلی بود و در محله گلیب از حومه های سیدنی، استرالیا بزرگ شد. او در سن ۱۳ سالگی از خانه فرار کرد تا در کارخانه فولاد لیتگو کار کند، و دو سال بعد به خانه بازگشت تا در مدرسه فنی محلی تحصیل کند و در کلاس های علمی دانشگاه سیدنی شرکت کند. وقتی ۱۷ ساله بود، نخستین دوربین خود را خرید؛ یک دوربین کداک باکس براونی به قیمت ۱۵ شیلینگ، که آن را به صورت اقساطی با پرداخت هفته ای یک شیلینگ تهیه کرد. او به صورت خودآموخته عکاسی را یاد گرفت و وارد کسب وکار کارت پستال شد، جایی که به خاطر قرار دادن خود در موقعیت های خطرناک برای گرفتن عکس های خیره کننده شهرت یافت؛ از جمله این که خود را جلوی قطاری در حال حرکت قرار داد تا بتواند از آن عکس بگیرد. هرلی در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۱۸ با آنتوانت روزالیند لیتون ازدواج کرد
. این زوج صاحب چهار فرزند شدند: دو دختر دوقلوی همسان به نام های آدلی (که بعدها عکاس خبری شد) و تونی، یک پسر به نام فرانک، و کوچک ترین فرزندشان، دخترشان ایوون.
تووا نووُتنی (؛ زادهٔ ) یک بازیگر و خواننده اهل سوئد است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بخور عبادت کن عشق بورز"، '، "تسخیر"، "نامزد"، "اندرسن جوان"، "یک جنگ"، "نابودی"، "بوری در مقابل مک انرو"، "لیلیهامر"، '، "نامرئی" و "انتخاب پادشاه" اشاره کرد.