Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مات علی علیه عیسی سخن می گفت به دست هارون رسید و همه این عوامل بود که در سال ۱۸۹. ق او را به خراسان کشاند و اما طی دیداری که طرفین با یک دیگر داشتند، علی با اعطای هدایای زیاد هارون را نرم کرد و مانع مؤاخذه او نسبت به خود شد. در واقع هارون کاملاً از ظلمی که علی نسبت به مردم روا داشته بود آگاهی داشت ولی از تخلف و سرپیچی علی بن عیسی نسبت به خود واهمه داشت و سعی کرد که به او اعتماد کند ولی هنوز یک سال از دیدار خلیفه و حاکم خراسان نگذشته بود که خوش گمانی خلیفه کاملاً غلط از آب درآمد و خراسانیان بار دیگر از اعمال علی بن عیسی برآشفتند و قیام کردند و این جنبش را رافع بن لیث در سمرقند در سال ۱۹۰. ق ضد علی بن عیسی برافروخته بود. یعقوبی در این باره می نویسد «چون رشید دریافت که شورش رافع با طرح و نقشه علی بن عیسی انجام گرفته است، هرثمه را با سپاهی برای دستگیری و خلع علی بن عیسی فرستاد. طبری گزارشی از اقدام عیسی پسر علی در برکناری علی بن عیسی می داند، زیرا قبلاً وی ادعا کرده بود برای جنگ با رافع، زیور زنانش را فروخته است.» این گزارش بود که خلیفه را از ناتوانی و ضعف علی بن عیسی در مقابل رافع بن لیث مطلع ساخت و زمانی که علی
نتوانست شورش ها را در خراسان فرو بنشاند، هارون به اشتباه خود پی برد که ساقط کردن برمکیان از امور کشورداری کار درست و به جای نبوده است. به همین جهت در سال ۱۹۲. ق با وجود حال نامساعد خویش به سوی خراسان روانه شد و علی بن عیسی را برکنار و به جای او هرثمه بن اعین را حاکم خراسان کرد و از او خواست تا با رافع بن لیث نیز وارد جنگ شود. هارون که از قدرت علی بن عیسی واهمه داشت سیاست جدیدی را در پیش گرفت و از هرثمه خواست تا ابتدا به صورت تصنعی به یاری علی بن عیسی در سرکوبی رافع بن لیث بشتابد و سپس موضع خود را تغییر دهد و در بهترین فرصت علی را دستگیر کند و دارایی اش را نیز ضبط کند. هرثمه هم موفق به انجام درست کاری که هارون از او خواسته بود شد و او را به سوی هارون فرستاد تا مجازات شود. شورش رافع بن لیث. از دیگر عواملی که هارون را راهی خراسان کرد، جنبش رافع بن لیث در ماوراءالنهر بود که تا زمان خلافت مأمون تداوم یافت. این جنبش و ناتوانی علی بن عیسی در سرکوب آن موجب برکناری علی بن عیسی توسط هارون شد. رافع بن لیث نوه نصر بن سیار، استاندار خراسان در عهد اموی بود. رافع به همراه علی بن عیسی به عنوان فرمانده لشکر راه خراسان را در
پیش گرفته بود و رافع در سال ۱۹۰. ق علیه علی شورید که تا سال ۱۹۴ ادامه داشت که خود بیانگر ستم پیشگی علی بن عیسی نسبت به مردم بود. به علاوه رافع نامه ای به خلیفه نوشت و در آن تمام کارها و ستم هایی که علی نسبت به مردم کرده بود را شرح داد و سپس با همراهی مخالفان دیگر علی بن عیسی، بر گستره جنبش خود افزود و قسمت های اعظمی از ماوراءالنهر را تحت سلطه خود درآورد، با آشکار شدن بی کفایتی علی برای هارون، از هرثمه بن اعین خواست تا علی بن عیسی را دستگیر و در آرام ساختن جنبش رافع نیز بکوشد و خود او نیز برای سر و سامان دادن به امور، راه خراسان را در پیش گرفت و تنها دلیل مهمی که او را با وجود بیماری به خراسان کشانده بود، شورش رافع بود و طبق منابع موجود هارون خشم خود را از رافع در راه خراسان و دستگیری و کشتن برادرش بشر بن لیث نمودار گشت و همان طور که گفته شد، هارون هرثمه را به سرکوب این قیام گماشت و او نیز موفق نشد؛ بنابراین هارون سپاهی را به فرماندهی مأمون گرد آورد و خود او نیز آن ها را از پشت سر همراهی می کرد. اما در این میان بود که هارون قبل از این که بتواند ثباتی را در آن مناطق حکم فرما سازد، درگذشت و مأمون با اوضاع و احوا
ل آشفته خراسان که از یک طرف رافع و از طرف دیگر سر برآوردن شورش حمزه به علاوه عصیان مردم نسبت به ستمی که کارگزاران به آن ها روا داشتند تنها مانده بود. با وجود این شرایط، خراسان که هارون به مأمون سپرده بود جایگاه مناسبی برای او نبود و همین امر سبب دست اندازی ها و درگیری های او با امین گشت. هارون الرشید و برمکیان. برمکیان، آل سهل و طاهریان از خاندان های ایرانی بودند که برای رسیدن به مقام وزارت در دربار عباسیان می کوشیدند. چرا که با گذشت زمان هنوز عده ای از خراسانیان تلاش می کردند تا انتقام خون ابومسلم را از این خاندان بگیرند و اهداف سیاسی او را که محقق نشده بود، دنبال کنند و به همین منظور می کوشیدند عباسیان را نابود کنند اما ناکام ماندند و پس از مدتی، سیاست جدیدی را در پیش گرفتند و به دستگاه حکومتی عباسیان وارد شدند که برمکیان نیز یکی از آن ها بودند. یحیی فرزند خالد برمکی، دبیر و وزیر هارون الرشید بود که در به خلافت رسیدن هارون کمک زیادی به او کرد و تهدیدهای هادی که سعی داشت فرزندش، جعفر را، جانشین خود کند، دفع کرد و هارون نیز پس از خلافت به جبران زحمات و قبول شایستگی اش او را به وزیر تفویض کرد و با واگذاری دیوا
ن ها و دادن اختیارات جدید روز به روز بر قدرت او افزوده شد و به طوری که نامه های دیوان خراج به نام او صادر می شد که تا قبل از آن بی سابقه بود چرا که این نامه ها فقط به دستور خلیفه صادر می شدند. یحیی دو پسر به نام فضل و جعفر داشت که به کمک آن ها در تمامی امور مشارکت می کردند و اگر دوران آن ها را اوج شکوفایی برمکیان بدانیم، اشتباه نکرده ایم. فضل که برادر شیری خلیفه بود به فرمان هارون تربیت امین را به دست گرفت و فرماندهی و اداره برخی از مناطق به ویژه شرق را به او سپرد و فضل نیز در آن مناطق، اقتصاد و عمران را به شکوفایی رساند. جعفر که فرد آرامی بود، پیشکار هارون شد و در همه احوال او را همراهی می کرد و این همراهی به حدی بود که خلیفه، اختیار ضراب خانه، طراز و برید را به او داد و حتی نام او بر روی سکه های درهم و دینار در برخی از شهرها ضرب و استاندار بسیاری از قلمرو عباسی شد و برخی دیگر از افراد این خاندان در امور دیگر هارون را همراهی می کردند. بر اساس اطلاعاتی که منابع مختلف در اختیار ما قرار می دهند، برمکیان در پی حکمرانی بودند و این کار را با نزدیک شدن و بر عهده گرفتن مناصب مهم انجام می دادند. آن ها انسان های خردمن
د و فرهیخته ای را پرورش دادند که هارون به جز این افراد، فرد شایسته ای را برای سپردن کارهای مهم نمی یافت. برمکیان، در زمان حیات خیزران مادر هارون بود که نفوذ زیادی در دستگاه حکومت داشتند و بعد از مرگ او اعتماد هارون نسبت به برخی از آن ها سلب شد و سپس آن ها را برکنار ساخت. مورخان برای این اختلافات دلایلی را ذکر کرده اند. انگیزه های سیاسی و مالی. چند سال پس از روی کار آمدن این خاندان، هارون آن ها را مانع بزرگی بر سر راه حکومت خود دید و شاید یکی از دلایل آن گرایش سیاسی بود که برمکیان به علویان و ملی گرایی بوده نشان دادند؛ و یکی دیگر از دلایل آن، قدرت منحصری بود که برمکیان در دست داشتند و بدون توجه به خلیفه از آن استفاده می کردند و همه این ها موجب حساسیت هر چه بیش تر هارون الرشید نسبت به آن ها می شد. برمکیان در امور مالی سخت می گرفتند و حتی بنا بر روایتی خلیفه احتیاج به مبلغ اندکی داشت ولی آن ها آن را از خلیفه دریغ می کردند و از این راه او را در مسایل سیاسی محدود می کردند و خود در صرف هزینه افراط می کردند. در آخر نباید از تأثیر سخنان دشمنان این خاندان علیه شان غافل شد و پس از این شبه افکنی ها بود که هارون در سال ۱
۸۷. ق جعفر را به قتل رساند و پس ار او فرزندانش را زندانی و دارایی شان را نیز از آن خود کرد. یحیی در سال ۱۹۰ و فضل در سال ۱۹۳ در گذشتند. هارون الرشید و رویارویی با خارجیان. هارون و رومی ها. با تداوم درگیری میان مسلمانان و رومی ها در زمان خلافت هارون، جنگ هایی که میان آن ها رخ داد به نتیجه ای نرسید و با گرفتن جزیه از جانب خلیفه روابط آن ها همان گونه خصمانه باقی ماند و تنها ابهت نظامی مسلمانان به همگان اثبات شد ولی آن ها اقدامی علیه رومی ها انجام ندادند و تنها سعی کردند که قدرت خود را در مناطقی که فتح کرده بودند ثابت نگه دارند و آرامش را در قلمرو عباسی برقرار سازند. هارون الرشید بین خود و رومی ها مرزبندی دقیقی انجام داد و قدرت نظامی مرزبانان آن منطقه را مستحکم ساخت. با وجود این که به مرزهای رومی ها یورش می برد از مستحکم ساختن مرزهای خود در برابر حملات احتمالی رومیان نیز غافل نمی ماند. همچنین او دست به ساخت سازمان های اداری زد که در امور داخلی خود به حکومت مرکزی وابسته نبودند و از مناطق مرزی هم چون شام و جزیره مستقل بودند. او در مناطق مرزی دو نهاد ایجاد کرد که سازمان پیش رو و سازمان پشتی بودند. سازمان پیش رو که ث
غور جزیره و شام را در بر می گرفت و برا مقابله ب گذرگاه های کوهستانی بنا شده بود و هارون با ایجاد دژهایی ان ها را تقویت کرد و مراکز پشتیبانی آن ها را توسعه بخشید. سازمان دیگر، سازمان پشتی!! نام داشت که مناطق پشتی و دژهای جنوبی را در بر می گرفت که از انطاکیه تا فرات تداوم داشت و آن ها را عواصم می نامیدند که پایتخت آن منبج بود که بعدها به انطاکیه منتقل شد و هارون فرزند خود، قاسم را به امیری آن جا منصوب کرد. عواصم موظف بود که مناطق ثغور را با وسایل جنگی و نیوی نظامی و دفاعی محافظت کند و نیازهای نظامی آن ها را تأمین سازد. در آن طرف رومی ها نیز خود را در برابر خطرات مسلمانان مقاوم و آماده ساختند و ثغورهایی از فرات تا قیلیا ساختند و فرماندهان نظامی زبده ای را بر آن ها گماردند. پس از مرزبندی طرفین جنگ های تابستانی شروع شد و عباسیان با تمام قوای نظامی سعی داشتند تا عرصه را برای رومی ها سخت سازند و هارون برای نزدیک بودن به محل جنگ، اقامتگاهش را به رقه انتقال داد؛ و حتی خود او در سال ۱۸۳ در تصرف دژ صفصات حضور داشت و یکی از گروه های او تا ساحل دریای اژه پیشروی کرد و در همان سال امپراتور ایرین با مشاهده این اوضاع خواهان ص
لح با عباسیان شد و هارون نیز آن را پذیرفت اما ایرین بر اثر توطئه ای برکنار شد و نقفور اول روی کار آمد او با این فرض که توان مقابله با عباسیان را دارد از پرداخت جزیه سر باز زد و مبلغی را که امپراتور پیشین به عنوان جزیه به آن ها پرداخته بود را مطالبه کرد. هارون به شدت از این مسئله برآشفته شد و فوراً نسبت به آن خشونت خود را نشان داد و در سال ۱۸۷. ق به رومی ها حمله کرد و نقفور که دید توانایی مقابله با هارون و سپاهیانش را ندارد برای پیشگیری از شکست و عقب نشینی سپاه مسلمانان خواستار صلح و پرداخت جزیه شد و هارون نیز به غنایم به دست آورده اکتفا و پیشنهاد نقفور را پذیرفت. اما بار دیگر در سال ۱۹۰. ق نقفور با ارزیابی شرایط به مرزهای آنان حمله کرد و مناطقی را نیز تصرف کرد و این بار سپاه عباسیان به دلیل شرایط بد جوی و مشغول بودن هارون به امور داخلی توان مقابله را نداشتند و شکست را پذیرفتند اما دیری نپایید که با سامان یافتن اوضاع داخلی هارون به رومیان حمله کرد و موفق به تصرف قسمتی از امپراتوری آن ها شد. نقفور که در مقابل او احساس ضعف می کرد بار دیگر، خواهان صلح شد و هارون بنا به صلاحدید خود و فرارسیدن زمستان با شرایطی آن ر
ا پذیرفت. نقفور که با قبول جزیه احساس ضعف می کرد و همچنین با دیدن فعالیت مسلمانان در جنوب آسیای صغیر که منجر به نفوذ روزافزون آن ها به روم شده بود بار دیگر پیمان خود را نادیده گرفت و به تعمیر دژهایی پرداخت که بر اساس قرارداد، سنگربندی آن ها خلاف معاهده به شمار می آمد و هارون با دیدن این اوضاع بار دیگر در طی یک عملیات نظامی، دژ دبسه را تصرف کرد. جنگ هارون و رومیان تنها آسیای صغیر را شامل نمی شد بلکه او تلاش کرد مراکز مسلمانان در جزایر قریبه را پس بگیرد و سپاهیانش در سال ۱۹۰ به نیروی دریایی رومی در جزیره قبرس حمله کردند و این هجوم زمانی اتفاق افتاد که ساکنان قبرس قرارداد خود را مبنی بر بی طرفی شان که در سال ۹. ق میان مسلمانان و رومی ها بسته شده بود را نقض کردند و علاوه بر این مسلمانان به کرت نیز حمله کردند. دوران حکومت هارون را می توان شکوه عباسیان دانست، خلیفه فهمید که توان نابودی و از پای درآوردن بیزانس را ندارد و فقط توانست آن ها را ضعیف کند تا علیه مسلمانان اقدامی نکنند و به همین دلایل نقفور روز مرگ هارون را در سال ۱۹۳. ق برای رومی ها عید اعلام کرد. هارون و غربیان. حکومت هارون با شارلمانی در حکومت امپراتوری
کارولنژی هم زمان بود و روابط آن ها با یکدیگر در سال ۱۸۱. ق یعنی با فرستادن دو هیئت به شرق آغاز شد. یکی از آن ها به سوی هارون و دیگری به سوی اسقف بزرگ قدس رفت و این منابع از محل گفت و گوی هارون و شارلمانی حرفی نزدند و اعضای هیئت درصدد بودند تا برقراری پیوند و محکم ساختن آن، به هارون پیشنهاد کردند که از مسیحیانی که خواهان رفتن به اماکن زیارتی هستند حمایت کند و به ارتدوکس ها نیز توجه داشته باشد. سفر هیئت غربی به مناطق شرقی سه سال طول کشید و در این میان دو تن از روحانیان درگذشتند و تنها یک نفر از آن ها با فیلی که هارون به آن ها اعطا کرده بود به سوی شارلمان بازگشت. در سال ۱۸۳. ق بود که هارون نیز هیاتی با دو ایرانی و یک مغربی که یکی از ایرانیان نماینده خودش و شخص مغربی نماینده ابراهیم ابن اغلب بود را روانه دربار فرانک کرد و این هیئت همزمان با اسحاق نماینده یهودی شارلمان که با دو تن دیگر نزد هارون آمده بودند، رسیدند و در واقع هیئت ارسالی هارون پاسخ مثبتی به برقراری روابط بیش تر با شارلمانی بود. شارلمانی در سال ۱۸۶. ق و هارون در سال ۱۹۲. ق دومین هیئت خود را به دربار یکدیگر فرستادند و روابط آن ها رسماً برقرار شد که ه
ر یک از این افراد انگیزه ای از برقراری روابط داشتند. اهداف هارون الرشید. یکی از مهم ترین دلایلی که هارون به برقراری ارتباط با شارلمانی پاسخ مثبت داد، این بود که با توجه به دشمنی دیرینه رومی ها و مسلمانان، ارتباطش را با غرب تقویت کند تا نفوذ معنوی آنان را بر مسیحیان شرق را به کلی از بین ببرد و شاید هدف دیگر او رابطه خصمانه ای بود که با آموزان اندلس داشت و در پی آن بود که بار دیگر اندلس را به قلمرو عباسیان برگرداند. اهداف شارلمانی. شارلمانی برای تصرف اندلس به شدت تلاش می کرد تا به هدف خود مبنی بر دستیابی به تاج امپراتوری روم، برسد. او برای این کار در ابتدا، نیاز به حمایت معنوی خلیفه داشت تا با ممانعت اعراب اندلس مواجه نشود چرا که در سال ۱۶۲. ق اعراب در مقابل او از خود دفاع کردند و او را شکست دادند. البته میان مورخان دربارهٔ روابطی که هارون و شارلمانی داشتند اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. برخی از مورخان به روابط سیاسی میان عباسیان و کارولنژی ها باور ندارند و آن را فاقد صحت تاریخی می دانند. روابط تجاری میان دو حکومت را نیز تنها محدود به شهروندان آن دو حکومت می دانند و برخی از مورخان نیز، تنها دلیل آشکار رفت و آمد
نمایندگان هارون و شارلمانی را به دربار خود، انگیزه دینی تلقی می کنند. عده ای دیگر از مورخان باور دارند که انگیزه سیاسی مشترک دو طرف باعث وحدت و برقراری روابط دوستانه شد و گروه آخر نیز دشمنی عباسیان با امویان و خصومتی که فرانک ها نسبت به رومی ها داشتند باعث پیوند آن ها شده بود تا هارون با ایستادگی در برابر رومیان و شارلمانی نیز در مقابل امویان از یک دیگر محافظت کنند. فرزندان هارون و امور جانشینی. روایت است که هارون پس از دستیابی به خلافت، توجه ویژه ای به مسئلهٔ جانشینی نشان داده و بیش از خلفای قبلی نسبت به آن حساسیت نشان داده است، زیرا او بر مشکلات خلفای پیشین عباسی در این زمینه واقف بود و قصد داشت تا با وضع سیستمی مناسب در این زمینه، به امور جانشینی سامان ببخشد، اما وقایع بعدی نشان داد که این اقدام او به وقوع مشکلات عدیده و بغرنج منتهی گشت. او در سال ۱۷۵ هجری/ ۷۹۱ میلادی و با اقدامی زودهنگام، فرزند پنج سالهٔ خود، محمد را به ولایتعهدی منصوب کرد و او را امین لقب داد. گمانه زنی ها بر این است که این اقدام در جهت ناامید ساختن افرادی بود که امید به دوران پس از هارون داشتند، یا شاید به جهت بنا نهادن اساسی تر تصمیما
ت خود در این زمینه بود؛ زیرا همان طور که ذکر گردید، هارون، به مشکلات جانشینی در زمان اخلاف خود مانند منصور و مهدی آگاهی داشت و حتی خود نیز در معرض این مشکلات قرار گرفته بود به طوری که هادی در صدد این بود که هارون را خلع نماید و او نیز به همین علت می کوشید تا از بروز دوبارهٔ مشکلات پیشین جلوگیری نماید. هارون در سال ۱۸۳ هجری/ ۷۹۹ میلادی مسئلهٔ جانشینی مأمون را مطرح ساخت که بنابر نظر برخی از منابع، عدم تمایل بنی هاشم نسبت به مأمون در این وقفهٔ چندساله مؤثر بود. با این حال اعلام این امر به صورت رسمی تا سال ۱۸۶ هجری/ ۸۰۲ میلادی به تعویق افتاد. بر طبق سخنان یکی از منابع، مشورت های هارون با نزدیکانش که در طی آن نسب محمد و لیاقت مأمون مطرح می شد به انتخاب دو جانشین قطعیت بخشیده است. مأمون از کنیزی به دنیا آمده بود؛ لذا شأن او در میان فرزندان پست تلقی می شد. اما با شایستگی های علمی و مدیریتی جایگاه خود را تثبیت کرد. همچنین منابع معتقدند که وجود چندین علت مهم و اساسی در تقسیم امپراتوری میان سه فرزند در جهت سهولت در ادارهٔ آن توسط هارون مؤثر بوده است که در ادامه ذکر می گردد. دلایل تقسیم امپراتوری میان سه فرزند توسط هارو
ن: تعیین سیستم نهایی جانشینی و تثبیت آن. بر طبق بعضی روایات سیستم جانشینی در سال ۱۸۲ هجری/۷۹۸ تعیین گردید و در سال ۱۸۶ هجری/ ۸۰۲ میلادی و در طی سفر هارون به همراه فرزندانش به مکه، در آنجا رسمیت یافت. در مکه، هارون پس از ایراد سخنانی، مردم را از تصمیم خود آگاه کرد و با اهدا عهدنامه ها و برقراری تعهدها و سوگندها میان امین و مأمون، به این امر رسمیت بخشید. سپس نسخه ای را بر کعبه آویختند و چندین نسخه را به ممالک دیگر فرستادند. روایت است که هارون تصمیمی برای جانشینی فرزند دیگرش، قاسم نداشت اما به جهت سفارش عبدالملک بن صالح او را نیز در خلافت برادران شریک ساخت و خلع یا ابقای او را در هر زمان بر عهدهٔ مأمون گذاشت. نقش هر یک از فرزندان به همراه قلمرو او. هارون همچنین امارت سرزمین هایی را به هریک از پسرانش بخشید که بدین شرح است: اقدامات پیشگیرانهٔ هارون الرشید. روایت است که هارون از سرنوشت این پیمان و اختلافاتی که ممکن بود به وجود آید در واهمه بود به طوری که نسبت به محبوس کردن سخن چینان اقدام کرد و در هنگام عزیمت به خراسان، از همهٔ شخصیت های کشوری و لشکری، برای مأمون دوباره بیعت گرفت که این امر بعدها در جلب حمایت مردم
به وسیلهٔ طاهر برای مأمون مؤثر واقع شد. بر طبق روایات، منطقه ای مانند مرزهای امپراتوری بیزانس که در آن، احتمال ناامنی و آشوب وجود داشت به قاسم واگذار شد و منطقه ای از خلافت که در آن طرفداران هاشمی و معمولی امین بیشتر بودند و صلح نیز جریان داشت به امین واگذار گردید و منطقهٔ شرقی علی الخصوص خراسان که با آشوب و بحران عجین بود به دستان مأمون سپرده شد تا با کفایت خویش آنجا را اداره نماید. هارون همچنین برای اطمینان از عدم پیدایش مشکل میان جانشینان، برای آنان قلمرو حکومت مشخص به همراه درآمدهای بسیار در نظر گرفت اما تمام این تدابیر نتوانستند از بروز مشکلات و اختلافات جدی در آینده جلوگیری نمایند. منش و شخصیت هارون الرشید. أبو جعفر هارون بن محمد المهدی بن أبی جعفر المنصور مشهور به هارون الرشید فرزند مهدی قریشی هاشمی، سومین خلیفه عباسی و خیزران کنیز یمنی بود که در سال ۱۴۵ در شهر ری دیده به جهان گشود. او در بیست و شش سالگی با وفات برادرش اهادی در ربیع الاول ۱۷۰ ق طبق وصیت پدرش مبنی بر ولیعهد خواندش، چهارمین خلیفه عباسیان گشت. بر اساس منابع، از همان ابتدا که کودکی بیش نبود نشانه های خرد و تیزهوشی در او نمایان شد و زمانی ک
ه به سنین جوانی رسید، پدرش مهدی با تشویق و حمایت های خیزران که او را برتر از برادرش هادی می دانست، به عنوان ولیعهد خویش برگزید. هارون در شمار مشهورترین خلفای عباسی قرار دارد و دوران حکومت او را، عصر طلایی حکومت عباسی می دانند. دولت عباسیان در این عصر به جایگاهی رسید که هیچ گاه به آن دست نیافته بود و به مرکز رشد علم و ادب و تجارت جهانی تبدیل شد. این ویژگی های هارون الرشید، نه تنها او را در میان مردم شرق به شهرت رساند بلکه در میان غربیان محبوبیت یافت و آن ها به تحلیل و پژوهش در مورد او پرداختند و حتی بعضی از پادشاهان اروپایی برای دیدار و نزدیکی به او کوشیدند. در اطلاعاتی که از هارون به دست ما رسیده است، گاهی خیال پردازی با واقعیت های تاریخی توأم شده و صفات های متضادی که در یک شخص پدید نمی آید را در کنار هم، به هارون نسبت داده اند. برای مثال او فرد سیاسی قاطعی بود و خشونت منصور و شیوه های حکومتی او را در پیش گرفته بود ولی در عین حال برای جلب رضایت مردم از خود، نرم خو و بخشنده بود و به امورشان رسیدگی می کرد و حتی طبق گزارش هایی که به ما رسیده است، برای مطلع شدن از اوضاع و احوال روزگار خود به صورت ناشناس به میان م
ردم و محافل شان می رفت، از دیگر خصوصیات او حساس، نازک دل و افراط در انتقام جویی بود و گاهی نیز مهربان و دل سوز بود و همدردی خود را با گریستن ابراز می کرد. زمینه های شعر و ادب را در برخورد هارون با ادبا و فقیهان می توان مشاهده کرد چرا که هارون از آن ها تکریم می کرد و سعی داشت آن ها را به خود نزدیک گرداند و حتی در شمار مشوقان تعریب «عربی کردن» بود و جلساتی را با سطح بالای فکری برگزار می کرد. این ویژگی های شخصیتی متناقض از هارون، در واقع، نمایان گر نوع تربیت و زمانه ای بود که هارون در آن زندگی می کرد و همچنین از ویژگی های روحی او نیز نشات می گرفت؛ زیرا او در دوره ای رشد یافته بود که از یک سو، به دلیل پیشرفت علم و فلسفه و اوضاع خوب اقتصادی، فرهنگ و تمدن شکوفا شده بود و از سویی دیگر در اوج ثروت و رفاه به عنوان یک فرمانده نظامی تربیت یافته بود و همه این عوامل شخصیت متناقضی از هارون را جلوه گر ساختند. مرگ هارون الرشید. همان طور که گفته شد، علی بن عیسی با بی عدالتی و تعارض به حقوق مردم خراسان آن ها را به ستوه آورده بود و اهالی این سرزمین به یاری رافع بن لیث دست به شورش زدند. هارون برای آرام کردن اوضاع از هرثمه بن اعی
ن یاری خواست و او نیز علی را دستگیر کرد، از سوی دیگر رافع در سمرقند بود و هارون برای روشن کردن تکلیف او با همراهی مأمون، پسرش به سوی خراسان شتافت. در طوس بود که به شدت بیمار و ناتوان گشت یا احتمال داده می شود که از پیش بیماری داشت و در راه بر شدتش افزوده شد و مأمون را به تنهایی برای رسیدگی امور روانه مرو کرد و هارون در آخرین ساعات زندگی، برادر رافع را به قصاب سپرد و به دو نیم کرد و چند ساعت پس از این اتفاق در جمادی الآخر سال ۱۹۳ ق در حالی که ۴۵ سال داشت و موهای مجعدش تازه به سفید شدن گراییده بود، درگذشت.
غیرقابل تصور (به انگلیسی: Inconceivable) یک فیلم سینمایی آمریکایی هیجان انگیز محصول سال ۲۰۱۷ میلادی به کارگردانی جاناتان بیکر و توسط کلو کینگ نوشته شده است. این فیلم در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷ منتشر شد. داستان. آنجلا برای فرار از گذشته همراه با همسر و فرزندش به شهر جدیدی نقل مکان می کنند. اما در آنجا با شخص مرموزی آشنا می شوند که دردسرهایی برایشان به همراه دارد و…
ژوزف لوئی ایرنه ژان آبادی (؛ – ۱۹۳۴) یک عصب شناس، متخصص مغز و اعصاب و روان پزشک اهل فرانسه بود. او دانش آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه بوردو بود و در سال ۱۹۱۸ استاد رشتهٔ روان پزشکی در همان دانشگاه گردید. وی بیشتر در زمینهٔ بیماری تابس دورسالیس و الکلیسم پژوهش و فعالیت نموده است و نشانه آبادی در تابس دورسالیس به نام او ثبت شده است.
برگزیت () فیلمی درام به نویسندگی جیمز گراهام و کارگردانی توبی هاینس است که در سال ۲۰۱۹ ساخته شده است. فیلم وقایع منتهی به همه پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶ را از دریچه فعالیت های استراتژیست کارزار رأی به خروج که خواستار خارج شدن بریتانیا از اتحادیه اروپا موسوم به برگزیت بود، نشان می دهد. تاریخ پخش این فیلم از کانال ۴ در بریتانیا ۷ ژانویه و از شبکه اچ بی او در آمریکا، ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹ بود. بندیکت کامبربچ در فیلم در نقش دومینیک کامینگز، مدیر کارزار «رأی به خروج» ظاهر شده است.
واکنش آبدرهالدن () یک نوع آزمایش خون است که در دوران بارداری انجام می شد. این آزمایش که توسط امیل آبدرهالدن ابداع شد، امروزه منسوخ شده و دیگر انجام نمی شود. در سال ۱۹۰۹ امیل آبدرهالدن دریافت که طی فرایند تشخیص پروتئین های بیگانه، بدن انسان یک «تخمیر تدافعی» (در علم امروز: واکنش پروتئاز) انجام می دهد که منجر به تخریب اینگونه پروتئین های خارجی می شود. او در سال ۱۹۱۲ واکنش آبدرهالدن را ابداع نمود. از آن پس، پژوهش ها و بررسی های فراوانی در تأیید یا رد این آزمایش خونی انجام شده است و چون در مجموع، این آزمایش را غیرقابل اعتماد یافتند، آن را کنار گذاشته و در سال ۱۹۲۸ میلادی آزمایش آشهایم-زوندک را جایگزین آن کردند.
سلجوق یونتم (، زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۳) بازیگر ترکیه ای است که در سریال عشق ممنوع نقش عدنان بیک را بازی کرده است.
الکسی نیکولایویچ (؛ – ) از دودمان رومانوف آخرین تزار زاده و وارث ظاهری تاج و تخت امپراتوری روسیه بود. او کوچکترین فرزند و تنها فرزند پسر امپراتور نیکلای دوم و همسر او آلکساندرا فیودوروفنا بود. وی هنگام تولد هموفیلی داشت پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، او و خانواده اش به تبعید داخلی در توبولسک، سیبری فرستاده شدند. به زودی پس از انقلاب اکتبر و به قدرت رسیدن بلشویکها، در طی جنگ داخلی روسیه او به همراه پدر و مادرش، چهار خواهر و سه مستخدم به دستور دولت بلشویکها اعدام شدند . در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۹۸، در هشتادمین سالگرد اعدام او و والدین و سه خواهرش به همراه مستخدمان وفادارشان به طور رسمی در کلیسای جامع سنت پیتر و پُل مدح شدند. این خانواده در سال ۲۰۰۰ توسط کلیسای ارتدکس روسی در زمره قدیسان شمرده شدند. از او گاهی به عنوان «آلکسی دوم» یاد می شود، زیرا آنها کناره گیری پدر او نیکلای دوم را به نفع عمویش گراند دوک مایکل قانونی تشخیص نمی دهند. با این وجود، مشروعیت این سمت را نیز به رسمیت نمی شناسند، چرا که مطابق قانون، توسط سنای امپراتوری منتشر نشده است. پس از اعدام خانواده رومانوف در ژوئیه ۱۹۱۸، شایعاتی مبنی بر زنده ماندن برخی اعضای
خانواده، به ویژه شاهزاده الکسی و خواهرش ماریا، مطرح شد. این شایعات به دلیل شرایط نامناسب دفن و تلاش برای از بین بردن بقایا با استفاده از اسید و آتش، قوت گرفت. با این حال، در سال ۱۹۹۱، بقایای نیکلای دوم، همسرش آلکساندرا و سه دخترشان در یک گور جمعی در یکاترین بورگ کشف و از طریق تحلیل DNA شناسایی شدند. در سال ۲۰۰۷، بقایای شاهزاده الکسی و یکی از خواهرانش (ماریا یا آناستازیا) در گور کوچک تری در نزدیکی گور اولیه پیدا شد و با استفاده از تحلیل های DNA هویت آن ها تأیید شد. این کشف ها شایعات زنده ماندن اعضای خانواده رومانوف را به طور کامل رد کرد.
مساوق آنچه شامل اتحاد در مفهوم و مساوات در صدق باشد مساوقت نامیده می شود. تساوق وجود با تشخص. وجود با تشخص مساوق است. گاهی چیزی با چیزی مساوی است و گاهی مساوق است. تساوق و تساوی. تساوق از تساوی بالاتر است. دو مفهوم وقتی مساوی اند که آن دو مفهوم دارای مصادیق یکسان باشند ولی حیثیت صدقشان با یکدیگر متفاوت باشد. مثل دو مفهوم انسان و[ناطق که مصادیقشان یکی است به گونه ای که هر انسانی ناطق است و هر ناطقی انسان است. ولی حیثیت صدقشان متفاوت است زیرا حیثیت انسانیت امری مرکب از حیوان و ناطق است و حیثیت ناطقیت امری مرکب از دو جزء نیست. دو مفهوم وقتی مساوق اند که علاوه برآن که هردو بر یک چیز صدق می کنند حیثیت صدقشان نیز یکی است.
ماژول دسترسی مشروط (CAM) یک وسیله الکترونیکی است که معمولاً دارای یک اسلات برای یک کارت هوشمند است که معمولاً با خدمات ماهواره ای با پخش مستقیم (DBS) استفاده هم می شوند اگرچه تهیه کنندگان تلویزیون دیجیتال با پرداخت زمینی نیز از تلویزیون دیجیتال زمینی استفاده می کنند.
قراضه یا اوراق به قطعاتی فلزی گفته می شود که به علت اصطکاک، شکستگی، پوسیدگی یا هر تغییر فیزیکی یا شیمیایی دیگر حالتی غیرقابل استفاده به خود گرفته اند. این قطعات را قراضه فلز یا ضایعات فلزی نیز می گویند. برخی از این قراضه ها توسط کارخانه هایی که با فلزات سر و کار دارند، تولید می شود. برای مثال، یک قطعهٔ آلومینیومی یا آهنی یا حتی شمش در کارخانه تولید می شود، اما بررسی ها نشان می دهد که کیفیت لازم را ندارد و عملاً به درد نمی خورد. پس آن قطعه یک قراضه است و قابل استفاده نیست، مگر این که بازیافت شود. بعضی دیگر از قراضه های فلزی همان قطعات شکستهٔ خودرو، ابزار، لوازم مختلف، نخاله های ساختمانی و مانند آن هستند. مردم این قراضه ها را جمع آوری کرده و به مراکز خاصی می فروشند. انواع قراضه. انواع متعددی از قراضه های مختلف وجود دارد. وقتی انواع آن را بر حسب تفاوت در جنس طبقه بندی می کنیم، دسته های زیر از قراضه ها را می توان از هم تفکیک نمود: کاربرد قراضه. برخی از کسب و کارها به طور مستقیم قراضه های فلزی را جمع آوری کرده و از مردم یا صنایع می خرند. سپس حجم عظیم قراضه هایی که جمع آوری شده را با ماشین آلات جداسازی انواع ضایعات