Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شورای جهانی بوکس یکی از چهار سازمان اصلی مسابقات بوکس قهرمانی جهان در کنار فدراسیون بین المللی بوکس (IBF)، اتحادیه جهانی بوکس(WBA) و سازمان جهانی بوکس (WBO) است. این سازمان به دلیل بسیاری از وقایع تاریخی برجسته سازمان یافته و مبارزان افسانه ای که به عنوان قهرمانان جهانی شناخته شده اند، هنوز یکی از چهار سازمان اصلی ورزش بوکس است. هر چند هر چهار سازمان، مشروعیت یکدیگر را تشخیص می دهند، هر کدام دارای تاریخچه های متقاطع چند دهه ای اند. تاریخچه. این سازمان در ابتدا توسط ۱۱ کشور تأسیس شد. ایالات متحده آمریکا، پورتوریکو، آرژانتین، بریتانیا، فرانسه، مکزیک، فیلیپین، پاناما، شیلی، پرو، ونزوئلا و برزیل. نمایندگان کشورها در مکزیکو سیتی در ۱۴ فوریه ۱۹۶۳ با دعوت آدولفو لوپز ماتوس، رئیس جمهور مکزیک، برای تبدیل یک سازمان جهانی به تشکیل اتحادیه های جهانی برای کنترل گسترش بوکس ملاقات کردند. این سازمان امروزه ۱۶۱ کشور عضو دارد. قهرمانی. کمربند قهرمانی سبز شورای جهانی بوکس (به اختصار: WBC) پرچم تمام ۱۶۱ کشور عضو سازمان را نشان می دهد. تمامی کمربندهای جهانی شورای جهانی بوکس (WBC) بدون در نظر گرفتن وزن یکسان هستند؛ با این حال، تغی
یرات کوچکی در طراحی برای عنوان های منطقه ای در یک کلاس وزن مشابه وجود دارد. شورای جهانی بوکس دارای نه نهاد منطقه ای وابسته به آن، مانند فدراسیون بوکس شمالی آمریکای شمالی (NABF)، فدراسیون بوکس شرقی و اقیانوس آرام (OPBF)، اتحادیه بوکس اروپا (EBU) و شورای بوکس آفریقا(ABC) است. از جمله کسانی که به وسیله شورای جهانی بوکس به عنوان قهرمانان جهان شناخته شده بودند:
پذیرش فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی پال وایتز است. در این فیلم بازیگرانی همچون تینا فی، پل راد، مایکل شین، لیلی تاملین، والاس شاون، نات وولف، گلوریا روبن، کریستوفر ایوان ولچ، سونیا والگر، لیا هنکوک ایفای نقش کرده اند.
کتری هلنا (زاده ۱۷ اوت ۱۹۴۵) خواننده فنلاندی است. او نماینده فنلاند در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۳ بود.
کاخ حاجی زین العابدین تقی اف (به ترکی آذربایجانی- Hacı Zeynalabdin Tağıyevin sarayı) ساختمان کاخی می باشد که، در خیابان حاجی زین العابدین تقی اف شهر باکو قرار گرفته است. میلیونر باکوی حاجی زین العابدین تقی اف در این کاخ زندگی کرده است. اکنون موزهٔ تاریخ آذربایجان در این بنا قرار دارد. این ساختمان در بین سال های ۱۸۹۳ الی ۱۹۰۲ توسط مهندس عمران «جوزف گوسلاوسکی» ساخته شده است. تقی اف این کاخ را به همسرش خانم «سُنا» هدیه داده است. این کاخ که در یک چهارم یک محله در مرکز شهر باکو قرار گرفته است، دارای طراحی سازه ای غنی می باشد. این کاخ عظیم با چهار نما و گنبدهای غول پیکر خود مورد توجه بسزای همه قرار می گیرد. نمای متقارن اصلی به شکل های با جاه و جلال رنسانس ایتالیا ساخته شده است. برخی از عناصر ترکیب و طراحی داخلی تالارهای این کاخ با الهام از سنت های معماری آذربایجانی بنا شده است حال آنکه جوزف گوسلاوسکی در ساخت آن از سیستم «نظم کلاسیک» بهره برداری کرده است. سبک و سیاق های مختلف معماری چون شکل های شکوه مند رنسانس ایتالیایی، «روکوسوس»، «باروک» و روش های روز، هنگام ساخت این کاخ مورد استفاده قرار گرفته اند. تاریخ. حاجی زی
ن العابدین تقی اف از «جوزف گوسلاوسکی» به عنوان معماری مجرب تقدیر نموده و با وی با مهربانی رفتار می کرد. وی به حامی بودن این معمار مستعد شناخته می شد. حاجی زین العابدین تقی اف خریدار آثار معماری «جوزف گوسلاوسکی» بود. می توان از این آثار از کاخ وی، مدرسهٔ دختران مسلمان، ویلای تقی اف در قصبهٔ «مردکان» و کارخانهٔ بافندگی معروف وی در قفقاز نام برد. «گسلاوسی» همچنین در طرح زیزی یک خانه مسکونی ساخته شده در گوشه ای از خیابان «زریفه علیاوا» (خیابان «مرکوریف» سابق) که، در آن تئاتر حاجی زین العابدین تقی اف قرار داشت، شرکت نموده است. معمار این تئاتر نیز وی بود. با این روش، طبق مقیاس باکو در یکی از پهنه های مرکزی، مجموعه کوچکی از آثار معماری مرکزی به وجود آمده بود. از سال ۱۹۱۴، دفتر «بانک تاجر باکو» به ریاست حاجی زین العابدین تقی اف در این کاخ قرار گرفت. در سال ۱۹۲۰، پس از برقراری حکومت «بلشویک» در آذربایجان، کاخ تقی اف مصادره شد و در قسمتی از آن موزهٔ تاریخ آذربایجان تأسیس و آغاز به کار نمود. در سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۴ موزهٔ تاریخ به کاخ شیروانشاهان منتقل شده و در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. آنگاه این کاخ در اختیار «شورای
کمیسرهای خلق آذربایجان شوروی» قرار داده شد. در سال ۱۹۵۴، موزهٔ تاریخ آذربایجان مجدداً به طبقه دوم این کاخ بازگردانده شد. در طبقهٔ اول نیز آرشیو اسناد فنی و پزشکی جا داده شد. تمام اموال تقی اف در سال ۲۰۰۰ در اختیار موزه ملی تاریخ جمهوری آذربایجان قرار گرفت. کاخ وی چند بار تحت بازسازی واقع شده است. با توجه به کتیبه ای موجود بر یکی از دیوارهای این ساختمان که به طور مرحله ای بنا شده است، معلوم می گردد که، کارهای ساخت و ساز در سال ۱۸۹۵ در خیابان های «قورچاکووسکایا» و «مرکوریوسکایا» شروع شده است. بنا به بعضی اطلاعات، پس از تکمیل ساخت بخش اول ساختمان، آن بخش در اختیار بانک «ولشکو- کامسکی» قرار داده شده است. مصالح ساختمانی مورد استفاده برای ساخت این بنا و همچنین تجهیزات، مبلمان، لوسترها و وسایل لازمه برای طراحی داخلی از روسیه و کشورهای اروپای غربی آورده شده بودند. برای زیبا بودن ساختمان تعمیرکاران و نقاشان حرفه ای خارجی جهت حضور در ساخت آن دعوت شده بودند. گفته می شود که ۲۷۰ نفر به عنوان مهندس، معمار، نجار و غیره... در ساخت این کاخ کار می کردند. مشخصات کاخ. تمام تجهیزات داخلی کاخ از روسیه، فرانسه، آمریکا و آلمان آورد
ه شده بودند. در خانه سیستم گرمایش و سرمایش نصب شده است. سقف کاخ از سوی تعمیرکاران، با بهره مندی از حدود ۴۰ هزار «روبل» طلا تذهیب شده است. ستون های کاخ با الماس و آینه های رنگین آراسته شده و با تخته های درخت فانی طبیعی و رنگی آورده شده از روسیه پوشانیده شده اند. مبلمان از آمریکا، تصاویر و پرده های زربفت از آلمان آورده شده اند. فقط ۱.۲ میلیون روبل برای ساخت و ساز ساختمان (بدون احتساب مبلمان و تجهیزات آورده شده از کشورهای خارجی) هزینه شده بود.
تامی سیباچ (زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۹-درگذشته ۳۱ مارس ۲۰۰۳) خواننده دانمارکی بود. او نماینده دانمارک در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۷۹، مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۱، مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۳ بود.
کویسی (kuisi یا kuizi) که در زبان اسپانیایی به آن گائیتا (Gaita colombiana) می گویند، نوعی آلت موسیقی سرخ پوستی است. کوئیسی در واقع یک فلوت است که از یک ساقهٔ کاکتوس توخالی با یک مخلوط از پودر موم و زغال چوب برای قسمت بالایی و تزئیناتی از پر پرندگانی چون مرغ دریایی، بوقلمون و عقاب ساخته می شود. گونه های ساز. گونه های مردانه و زنانه ای برای این ساز وجود دارد. در زبان اسپانیایی به آن گائیتا، به معنای "لوله" هم می گویند. گونهٔ زنانه را "kuisi bunsi" (همچنین "kuisi abundjí" در اسپانیایی) می گویند که در زبان محاورهٔ اسپانیایی آن را "gaita hembra" می خوانند و در این ساز ۵ سوراخ کنترل صدا وجود دارد؛ نسخهٔ مردانه "kuisi sigi" (یا "kuisi azigí") با عبارت محاورهٔ "gaita macho" در اسپانیایی شناخته شده و دارای دو سوراخ است. اغلب برای نگهداشتن سوراخ های لازم جهت کنترل صدای فلوت، از موم استفاده می کنند. در نسخهٔ مردانهٔ kuisi sigi برای بسته نگهداشتن یک یا هر دو سوراخ و در نسخهٔ زنانهٔ kuisi bunzi برای کنترل هشت سوراخ که نهایتاً در آن واحد چهارتایشان بایستی رها باشند، بایست از موم استفاده کرد. عرق و رطوبت پوست موجب تغییر نو
ای فلوت می شود، فلذا استفاده از موم رواج بالایی دارد. تصویری از سرخ پوستان بومی پاناما در حال نواختن نسخهٔ زنانهٔ "hembra" نشان می دهد که ساز بومی آن ها فقط چهار سوراخ داشته. مشخصات ساخت. کوئیسی های مدرن دارای درازایی بین ۷۰ تا ۸۰ سانتی متر هستند، به صورت سنتی طول آن را بر اساس طول دست و بازوان نوازنده می ساختند. کوئیسی های ساختهٔ کوگی دارای دو فوت، یا شصت سانتی متر، طول هستند. این سازها به طور سنتی توسط خود نوازنده (حتماً مرد باشد) با گیاه نیشکر ("carrizo") ساخته می شد. طولی به اندازه ۳ برابر فاصله بین انگشت شست و انگشت کوچک اندازه گیری می شود و فاصلهٔ میان انگشت شست و انگشت اشاره نیز بایست محاسبه شود. سپس سوراخ ها با فاصله ای با این ضرایب ایجاد می شوند. این ساز با نوعی کاکتوس ("Selenicereus grandiflorus") ساخته می شد که آن را قطعه کرده و خارهایش را می کندند. نوع kuisi bunsi دارای پنج سوراخ تُن است ولی تنها چهارتایش قابل استفاده هستند چون سوراخ آخر اغلب استفاده نمی شود، ولی وقتی قرار به استفاده از آن باشد، بایستی سوراخ بالا را موم گرفت. در نوع kuisi sigi نیز سوراخ پایینی به ندرت استفاده می گردد. قسمت فوقانی
ساز که در اسپانیایی به آن "fotuto" می گویند، دارای رنگ سیاهی است و با موم و زغال چوب ساخته می شود تا در دمای بالا ذوب نگردد. استفادهٔ سنتی. اولین استفاده از نوع کوئیسی ای که اکنون رواج دارد، در میان اقوام Koguis و Ika در ناحیهٔ Sierra Nevada de Santa Marta بوده است. نوعی ساز مشابه نیز توسط اقوام Cuna که در اطراف خلیج دارین بودند، همگی در کشورهای نوین کلمبیا و پاناما، استفاده می شد. کوییزهای مرد و زن به طور سنتی به عنوان یک جفت در کنار یکدیگر قرار می گیرند؛ "kuisi sigi" معمولاً بیت را شکل می دهد و "kuisi bunsi" ملودی را می نوازد. آنها معمولاً با درام و ماراکا همراه هستند. نوازندهٔ "kuisi sigi" اغلب فلوت را با یک دست و با دست دیگر مارکا را هم زمان می نوازد. استفادهٔ مدرن در کلمبیا. در دامنه های سیرا نوادا د سانتا مارتا، به عنوان مثال دهکدهٔ اسپانیولی زبان آتاکوئنز (Atánquez) فلوت مشابهی با نام "carrizos" با ساقهٔ نیشکر ساخته می شود که نام کامل آن "conjunto de carrizos" است. این "conjunto" همراه با رقصی با "chicote", دایره ای که زنان و مردان به دست می گیرند و بازوهایشان را روی شانهٔ همدیگر قرار می دهند. در دشت ه
ای کلمبیا، به طور نمونه شهر سن خاسینتو, بولیوار, گروهی با نام "conjunto de gaitas" هستند که در سبک های کومبیا, پوررو, و دیگر سبک های بومی همچون وایناتو از این ساز بهره می جویند. آن ها از یک جفت کوئیسی، یک ماراکا، دو دست درام آفریقایی استفاده می کنند. استفاده ی مدرن در جهان. هنرمند فرانسوی Pierre Hamon, در "Alla Francesca" از فلوت کوئیسی استفاده کرد، همچنین در "Ritual1", "Ritual 2" و "Omaggio Kogui" در آلبوم "Hypnos" (2009) از آن بهره جست.
ویلکه آلبرتی (زاده ۳ فوریه ۱۹۴۵) خواننده هلندی است. او نماینده هلند در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۴ بود.
تئاتر پوتسدامر پلاتس یک سالن نمایش در شهر برلین، آلمان است. این تئاتر که در میدان پوتسدامر پلاتس قرار دارد توسط رنزو پیانو طراحی و در تاریخ ۵ ژوئن ۱۹۹۹ تأسیس شده است، این مجموعه با ظرفیت ۱۷۵۴ نفر از بزرگترین سالن های نمایش در آلمان محسوب می شود. از سال ۲۰۰۰ تاکنون تئاتر پوتسدامر پلاتس میزبان جشنواره بین المللی فیلم برلین بوده و نمایش فیلم های مسابقه و مراسم اهدا جوایز در آن برگزار می شود به همین دلیل در طول برگزاری جشنواره تبدیل به سینما می شود.
نارگیل پلو یا برنج و نارگیل یکی از غذاهای مناطق استوایی ست. این غذا حاوی برنج ، شیر نارگیل یا تکه های نارگیل است. هم نارگیل و هم برنج گیاهانی هستند که معمولاً در مناطق استوایی سراسر جهان یافت می شوند؛ لذا نارگیل و برنج در بسیاری از فرهنگ ها در سراسر جهان در راستای خط استوا از جنوب شرقی آسیا تا جزایر کارائیب مصرف می شود. شرق آسیا. مالزی. در مالزی «ناسی لمک» (Nasi Lemak) به عنوان غذای ملی شناخته می شود. این غذا شامل برنج پخته شده در شیر نارگیل است که با سس تند «سامبال»، ماهی خشک شده سرخ شده، بادام زمینی بو داده، تخم مرغ آب پز و خیار تازه سرو می شود. ناسی لمک معمولاً به عنوان صبحانه مصرف می شود، اما در طول روز نیز محبوب است. تایلند. در آشپزی تایلندی، برنج با نارگیل شیرین بسیار محبوب است و آن را به عنوان دسر یا میان وعده شیرین مصرف می کنند. آن را با برنج چسبنده، شیر نارگیل و شکر و نمک و آب و در رایج ترین شیوه با برش رسیده انبه و سبزیجات و کرم نارگیل می خورند. در فصولی که انبه یافت نمی شود، از دیگر میوه های شیرین استوایی نیز استفاده می کنند. برمه. در آشپزی برمه،همانطور که برنج پخته شده با شیر نارگیل یک غذای اصلی ت
شریفاتی است که اغلب به جای برنج سفید ساده خورده می شود. در ابتدایی ترین حالت، برنج با پایه شیر نارگیل، همراه با موسیر سرخ شده و نمک پخته می شود و به طعم و مزه خوش طعم و غنی برنج می افزاید. معمولاً با کاری سیبیان برمه ای ترکیب می شود. جنوب آسیا. هند. در هند پلوی نارگیل (به تامیل: தேங்காய் சாதம்) در مناطق جنوبی کشور و میان مردمان تامیلی رواج دارد. در هند برنج نارگیل معمولاً از باسماتی با طعمی خفیف از نارگیل و شیرهٔ نارگیل تشکیل می شود و معمولاً ادویه کاری زیادی در طباخی رواج دارد. تکه های خشک یا رنده شدهٔ نارگیل نیز به غذا اضافه می شوند. سری لانکا. در سریلانکا، برنج و نارگیل را اغلب به عنوان "شیر برنج" یا کیریباث می شناسند. این غذا به طور گسترده ای در سراسر کشور، در مناسبت های خاصی که همراه با زمان ها یا لحظات فرخنده هستند، سرو می شود. نارگیل پلو همراه با لونو میریس (یک نوع پیاز تند)، فلفل قرمز تند، پیاز، گوجه فرنگی، لیموترش و نمک همراه با امبالاکادا (ماهی خشک شده و دودی که در مالدیو تهیه می شود و در سریلانکا و مالدیو، در آشپزی مورد استفاده قرار می گیرد) سرو می شود. آمریکای لاتین. کلمبیا و پاناما. در سواحل کارا
ئیب از کلمبیا و پاناما خوراکی با نام "arroz con coco" معمول است که در کنار ماهی خورده می شود. این پلو با استفاده از برنج سفید پخته شده و آن را در شیر نارگیل و همراه با قطعه هایی از گوشتهٔ نارگیل و آب و نمک و گاهی برای طعم بهتر کشمش و شکر می پزند. هندوراس. در سواحل کارائیبی هندوراس برنج به طور سنتی با روغن نارگیل، شیرهٔ نارگیل، شیر، سیر، پیاز قرمز، سیاه یا سفید و لوبیا و… پخته می شود که آن را لوبیا پلو می نامند. این خوراک به خصوص محبوب در میان هندوراسی های دارای اصل و نسب آفریقایی (Garifuna) است ولیکن در طول سالیان دیگر اقوام هندوراسی نیز آن را مصرف می کنند. پورتوریکو. در پورتوریکو نارگیل و برنج خوراکی است که معمولاً با ماهی و موز سبز شیرین مصرف می شود. برنج سرخ کرده با روغن نارگیل و نمک خرد شده و قطعه های نارگیل و شیر نارگیل اضافه شده به سیر، پیاز، گشنیز، کشمش و کام کوات. برنج را سپس در برگ موز می پیچانند تا فرایند پخت تکمیل گردد. یکی دیگر از طبخ های محبوب با نارگیل "خوراک شیربرنج" (نارگیل پودینگ برنج) به عنوان دسر با شیر نارگیل، شیر، نارگیل، کشمش، وانیل، رم، شکر، زنجبیل و ادویه است. این خوراک پورتوریکویی در
کلمبیا کوبا و ونزوئلا نیز مصرف می شود و غذایی محبوب است. طرز تهیه پلو نارگیل. مرحله 1 به جای اینکه پلو کته ایی با آب درست کنید با آب نارگیل درست کنید البته برای این مقدار برنج حدودا یک و نیم لیوان نیاز است و بعد نارگیل ساطوری یا رنده شده هم اضافه کنید و مثل کته دم کنید. مرحله 2 گوشت چرخ کرده با پیاز ساطوری و فلفل و زردچوبه و نمک و زنجفیل تفت بدهید و یک نصفه لیوان آب بریزید با شعله کم بگذارید مغز پخت شود مرحله 3 کشمش را بشویید و در روغن تفت دهید مرحله 4 نارگیل ها زیر دندون انقدر حس و حالش عالیه و کلا پلو لذیذی ست با سالاد فصل بیشتر هم خونی دارد
توستون (، برگرفته از ریشهٔ فعل اسپانیایی "tostar" به معنی "") خوراکی متشکل از تکه های موز سبز است. این غذا با نام رایج "tostones" در پورتوریکو، هندوراس، نیکاراگوئه، کوبا، جمهوری دومینیکن و ونزوئلا مصرف می شود ولی با نام های "tachinos" یا "chatinos" (در کوبا), "fritos verdes" (جمهوری دومینیکن), "bananes pesées" (هائیتی), and "patacones" (در آشپزی کلمبیایی، پانامایی، ونزوئلایی، کاستاریکایی و اکوادوری) نیز شناخته شده است. آماده سازی. موزهای سبز (کال) را پوست کنده، قطعه قطعه کرده، چه به قطر یا عرض تفاوتی ندارد، و سپس دو بار آن ها را سرخ می کنیم. ردیف های قطعه شدهٔ موز کال را در دانه های روغنی سرخ می کنیم. هر سوی موزها بایستی یک الی دو دقیقه سرخ شود تا طلایی گردد. پس از آن قطعات پخته شده را از روغن می چلانیم برای این کار ظروف خاصی در آمریکای لاتین تهیه دیده اند ولی با هر وسیلهٔ دیگری که روغن را بیرون بکشد، می توان این کار را انجام داد. سرو کردن. توستون ها را مانند چیپس سیب زمینی، سیب زمینی سرخ کرده یا دیگر چیپس های معمول دیگر صرف می کنند. در برخی نواحی، ممکن است آن را با سس موخو (یک نوع سس سیر محلی) یا سس آخی سرو
کنند، یا در کلمبیا آن را معمولاً همراه با سس هوگائو می خورند. در کشور کاستاریکا، آن را اغلب با خمیری از لوبیای سیاه می خورند. در بعضی کشورهای دیگر، توستون را با پنیر به عنوان یک پیش غذا، یا همراه با میگوی سویچه، مرغ و گردو، یا سالاد آووکادو نیز می خورند. این خوراک در سوپرمارکت ها نیز به فروش می رسد و در تمامی کشورهای ناحیهٔ کاراییب و سواحل آن مصرف می شود. توستون در بعضی از کشورهای کاراییب مانند کوبا، پورتوریکو، جمهوری دومینیکن، پاناما، سواحل شمالی هندوراس و هائیتی، همراه با غذاهای سنتی "griot" یا "picklise" (غذاهایی با گوشت خوک) و ادغام شده در ترشی و فلفل میل می کنند. همچنین این غذا را می توان در آشپزی غرب آفریقا مشاهده کرد. ابهام زدایی. در هندوراس، اصطلاح "tostón" همچنین ممکن است به سکه ۵۰ سنتی پول محلی، لامپیرای هندوراس، اشاره کند. این عبارت در مکزیک نیز در رابطه با سکهٔ ۵۰ پزویی مورد استفاده است.
چریمویا ("Annona cherimola") میوه ای است که پیش از کشف قارهٔ آمریکا تنها مردم اینکا از آن استفاده می کردند. چریمویا یک میوهٔ خوراکی و گونه ای از "آنونا" از خانواده آنوناسه است که به طور کلی تصور می شود بومی اکوادور، کلمبیا، پرو و بولیوی است که پس از آن به نواحی آند و آمریکای مرکزی منتقل شده است. امروز چریمویا در مناطق گرمسیری سراسر جهان کشت می شود. مارک توین این میوه را به عنوان «یکی از خوشمزه ترین میوه های شناخته شده برای مردم» توصیف می کند. بافت خامه ای گوشتهٔ میوه موجب شد در زبان انگلیسی به آن نام کاستارد اپل بدهند.
یورگوردن () جزیره ای در مرکز شهر استکهلم، سوئد است. در این جزیره بناهای تاریخی، موزه ها، نگارخانه ها، شهربازی گرونا لوند، منطقه کوچک مسکونی، بندرگاه قایق های بادبانی و مراتع قرار دارد.
موزه واسا () یک موزه دریانوردی در استکهلم، سوئد است. این موزه که در جزیره یورگوردن قرار دارد در سال ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شده است، موزه واسا یک کشتی باقی مانده از قرن ۱۷ میلادی است که در سال ۲۰۰۸ میلادی ۱٬۱۴۳٬۴۰۴ نفر بازدیدکننده داشته است.
محمد بن عبدالله بن طاهر یکی از اعضای خاندان طاهری بود که در سال ۲۰۹ هجری قمری به دنیا آمد. در کودکی و در زمان پدرش موفق شد علوم مختلف را فراگیرد. از او احادیث زیادی از علی بن موسی الرضا با وساطت ابوالصلت هروی به جای مانده است. محمد بن عبدالله قبل از حکومت بغداد از طرف برادرش طاهر بن عبدالله — حاکم خراسان — برای مدت هفت سال حکومت امارت طبرستان را بر عهده داشت. بعد از آن طاهر بن عبدالله، برادرش محمد را به بغداد به عنوان رئیس شحنگان و نیز عامل عراق و فارس فرستاد. رفتن و اقامت در بغداد. ورود محمد بن عبدالله به بغداد باعث خرسندی متوکل شد؛ زیرا متوکل به خاندان طاهری علاقه زیادی داشت. رابطه محمد بن عبدالله با متوکل نزدیک و دوستانه بود و در مجالس خصوصی او نیز حضور می یافت. خلافت یافتن مستعین در سال ۲۴۸هجری قمری، همزمان با مرگ طاهر بن عبدالله در خراسان بود. خلیفه مستعین تلاش کرد خود را از دست محمد بن عبدالله با فرستادن او به خراسان مانند جانشین طاهر، رهایی بخشد ولی محمد از رفتن خودداری کرد و بغداد را ترک نکرد، پسر طاهر که او نیز محمد نام داشت، جانشین پدر شد. مستعین به دلیل علاقه ای ک به محمد بن عبدالله پیدا کرده بود،
حکومت مکه و مدینه را علاوه بر منصب پیشین در اختیار او گذاشت. علت اینکه محمد بن عبدالله اقامت در بغداد را توجیه داد و به خراسان نرفت این بود که او ترس داشت که بارفتن او به خراسان میان خانواده اختلاف ایجاد شود و اوضاع خراسان نابسمان شود، زیرا طاهر پسرش را در خراسان جانشین خود کرده بود. شورش در طبرستان. خلیفه مستعین، به پاس خدمات محمد بن عبدالله و به خصوص سرکوب شورش یحیی بن عمر که در کوفه قیام کرده بود، املاک وسیعی در طبرستان به او بخشید. اقدامات نماینده او، جابر بن هارون نصرانی در اداره اقطاعات محمد بن عبدالله در طبرستان، باعث شورش مردم ناحیه کلار، چالوس و سرانجام منجر به خارج شدن طبرستان از حیطه نفوذ حاکمان طاهری خراسان شد. شورش ترکان و انتقال مرکز خلافت از سامره به بغداد، مهم ترین رویداد زمان امارت محمد بن عبدالله در بغداد به شمار می رود. ویژگی های محمد بن عبدالله. محمد بن عبدالله به شعر و شاعری علاقه زیادی داشت. ابن ندیم اشعار او را هفتاد ورق دانسته است. شعرا او را به خاطر اخلاق پسندیده و سخاوتش ستوده اند؛ تا جایی ک ادب، سخاوت و خلق خوش او باعث شهرتش در میان مردم شد. او، احمد بن یحیی ابوالعباس ثعلب را برای آ
موزش فرزندش، طاهر به خدمت گرفت. احمد بن یحیی سیزده سال به تعلیم و تربیت طاهر فرزند محمد بن عبدالله مشغول بود. محمد بن عبدالله، از علوم و دانش بسیار بهره مند بود؛ چنان که علاقه زیاد او به ادبیات و زبان شناسی، باعث شده بود تا کسانی مانند مبرد و احمد بن یحیی را همراه خود کند. مرگ محمد بن عبدالله. محمد بن عبدالله به مرگ طبیعی در بغداد در گذشت. مرگ او ضربه ای سخت بر موقعیت خاندان طاهری بغداد وارد کرد و از نظر برادر او، عبیدالله بن عبدالله بن طاهر نیز قابل جبران نبود. به دنبال مرگ او میان فرزندش طاهر و برادرش عبیدالله بن عبدالله دربارهٔ نماز خواندن بر جنازه او اختلاف افتاد. سرانجام طاهر این کار را انجام داد. برای جانشینی او نیز عامه مردم خواهان سپردن امور به طاهر بودند؛ ولی سپاهیان طرف عبیدالله بن عبدالله را گرفتند اما چون محمد بن عبدالله در مورد جانشینی برادرش عبیدالله وصیت کرده بود، معتز تمام اختیارات او را در بغداد به برادرش واگذار کرد.
حلقه محاصره نوبوناگا به سه ائتلاف عمده بر ضد اودا نوبوناگا، در اواخر دوره سنگوکو و اوایل دوره آزوچی-مومویاما گفته می شود.
احمد زبانه با نام اصلی احمد زهانه (عربی: احمد زبانة) (زاده: ۱۹۲۶ – درگذشته: ۱۹۵۶) از رزمندگان انقلاب آزادیبخش الجزایر در زهانه در ۳۲ کیلومتری وهران به دنیا آمد، وی نهمین فرزند خانواده اش بود و اولین کسی بود که در جریان انقلاب آزادیبخش با گیوتین اعدام شد. پیوستن به صفوف جنبش. پیوستن احمد زبانه به سازمانهای اسلامی با رشد روح ملی گرایی در او همراه بود که احساس او نسبت به دیکتاتوری و ستم و تحقیری که مردم کشورش از آن رنج می بردند را افزایش می داد. وی سال ۱۹۴۱ به صفوف جنبش ملی پیوست و داوطلب گسترش اصول جنبش و افشای جنایات استعمار فرانسه شد. او در جریان عمل شایستگی خودش را اثبات کرد و سازمان مخفی جنبش (جناح نظامی) او را عضوگیری نمود. او توانست هسته هایی برای جنبش در مناطق تحت مسئولیتش تشکیل دهد، او در عملیات پست در «وهران» در سال ۱۹۵۰ شرکت داشت. افزایش فعالیت های سیاسی زبانه و تحرکاتش منجر به جلب توجه مقامات استعمار و دستگیری و محکومیت وی به سه سال زندان گردید و بدنبال آن نیز محکوم به سه سال تبعید در نقاط مختلف شد. نقش در زمینه سازی انقلاب. بعد از منحل شدن «کمیته انقلابی اتحاد و عمل» در ۵ ژوئیه ۱۹۵۴، زبانه از طرف «ا
لعربی بن مهیدی» به عنوان مسئول منطقه وهران تعیین و موظف شد نیرو و سلاح مورد نیاز انقلاب را تأمین کند. زبانه برای اجرای دستورهایی که به وی داده شده بود با عبد المالک شعبان جلساتی برگزار کرد. بعد از این جلسه ها مسئولیت های زبانه که عبارت بودند از آموزش و آماده سازی گردان ها و مشخص کردن اماکن مناسب به عنوان مراکز انقلاب مشخص شد. وظیفه این گردانها جمع آوری پول برای خرید سلاح و مهمات بود. احمد در کنار عبد المالک رمضان بر آموزش نظامی و چگونگی کمین گذاری و حمله و بمب سازی نظارت داشت. درجلسه ای که در تاریخ ۳۰ اکتبر ۱۹۵۴ به ریاست العربی بن مهیدی برگزار شد تاریخ دقیق شروع انقلاب و تعیین اهدافی که قرار بود شب اول نوامبر مورد حمله قرار بگیرند مشخص گردید. در۳۱ اکتبر ۱۹۵۴ زبانه با گردانها جلسه ای برگزار و مسئولیت هر کدام و اهداف و نقطه الحاق در کوه «القعده» را مشخص نمود. نقش در انقلاب. بعد از اجرای عملیات روی اهداف فرانسوی، زبانه با فرماندهان و اعضای گردانهای مأمور به اجرای عملیات جلسه گذاشت تا اقداماتی که باید در مراحل بعدی انجام دهند را بررسی و برنامه ریزی کنند. از جمله عملیاتهای موفقی که زبانه فرماندهی کرد عملیات «لامار
دو» در اول نوامبر۱۹۵۴ و درگیری «غار» در «وجلید» در ۱۱ نوامبر ۱۹۵۴ بود. در این درگیری احمد زبانه مورد اصابت دو گلوله قرار گرفت و اسیر و به بیمارستان و بعد از آن به زندان «وهران» منتقل گردید. اعدام. دادگاه نظامی «وهران» در ۲۱ آوریل ۱۹۵۵ برای احمد حکم اعدام صادر کرد. در تاریخ ۳ می ۱۹۵۵ زبانه به زندان «برباروس» در پایتخت الجزایر منتقل و برای بار دوم دادگاهی و حکم قبلی وی ابرام شد. زبانه از زندان «برباروس» به زندان «سرکاجی» منتقل و حوالی ساعت ۴ صبح ۱۹ ژوئن ۱۹۵۶ از بند زندان به سمت گیوتین برده شد، او فریاد می زد: «من خیلی خوشحالم که اولین الجزایری هستم که با گیوتین اعدام می شود، چه ما باشیم و چه نباشیم، الجزایر آزاد و مستقل زندگی می کند». وی سپس از وکیل خود خواست که پیامش را به مادرش برساند، این اقدام وی انعکاس گسترده ای در سطح داخلی و خارجی داشت. در سطح خارجی برجسته ترین روزنامه ها در صفحه اول عکس زبانه را چاپ و توضیحات مفصلی حول زندگی او نوشتند، اما در داخل الجزایر روز بعد از اعدام یعنی روز ۲۰ ژوئن ۱۹۵۶ گروهی از مجاهدین در منطقه غرب الجزایر اقدام به عملیات انتحاری کردند که نتیجه آن کشته شدن ۴۷ نفر و اعدام دو زندا
نی فرانسوی بود. بزرگداشت. در بزرگداشت یاد و خاطره احمد زبانه یک موزه و یک ورزشگاه در شهر وهران به نام او نامگذاری شد.
حیدر فرزند خانیش اسدف (به ترکی آذربایجانی- Heydər Xanış oğlu Əsədov) وزیر کشاورزی جمهوری آذربایجان است که، موفق به دریافت نشان افتخار «برای خدمت به وطن» شده است. زندگی. حیدر اسدف در ۲۴ اکتبر سال ۱۹۵۹ به دنیا آمده است. وی در سال ۱۹۷۸ در دانشکده حسابداری هنرستان تجاری باکو شوروی و در سال ۱۹۸۳ در دانشکدهٔ حسابداری- اقتصاد دانشکده ملی کشاورزی آذربایجان به نام «داداش بنیادزاده» فارغ التحصیل گشته است. وی در طول تحصیلات خود در سالهای ۱۹۷۸ الی ۱۹۸۴، در مؤسسات مختلفی به عنوان کارگر، حسابدار، حسابدار ارشد و بازرس ارشد مشغول به کار بوده است. در سال ۱۹۸۷، با دفاع از پایان نامه خود در دانشگاه دولتی مسکو به نام «لومونسف» موفق به اخذ مدرک دکتری علوم اقتصادی شد. وی فی مابین سالهای ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲ در سمت های دانشیار و دانشیار ارشد، مشغول به کار بوده است. حیدر اسدف در سال های ۱۹۹۲ الی ۱۹۹۵ در مقطع تحصیلی دکترای دانشگاه مرمره استانبول تحصیل گرفته است. وی در سال ۱۹۹۵ با فرمان رئیس جمهوری آذربایجان به پست معاون وزیر دارایی منصوب شده است. در سال های ۱۹۹۶ الی ۲۰۰۷ مدیر کل ادارهٔ کل دولتی خزانه داری تحت وزارت دارایی جمهوری آذربایجان، ن
ایب وزیر دارایی و در سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ رئیس اتاق حسابداری جمهوری آذربایجان بوده است. وی با دستور رئیس جمهوری آذربایجان مورخ ۲۲ اکتبر سال ۲۰۱۳ به سمت وزیر کشاورزی جمهوری آذربایجان منصوب شده است. در سال ۲۰۱۱، نشان افتخار «برای خدمت به وطن» از سوی دولت آذربایجان به وی اعطا گردیده است. وزیر کشاورزی جمهوری آذربایجان مؤلف ۳ تک نگاری و بیش از ۳۰ اثر علمی می باشد. متأهل است و سه فرزند دارد.
لی () دومین نام خانوادگی معمول در چین، پس از وانگ است.این نام از معمول ترین نام های خانوادگی در جهان است و، ۹۲٫۷۶ میلیون نفر در چین،و بیش از ۱۰۰ میلیون نفر در سطح جهان این نام را دارند. این نام در زبان کانتونی معیار لِیْ تلفظ می شود، ولی در هنگ کنگ، ماکائو، تایوان و بسیاری دیگر از جوامع چینی در جهان Lee نوشته می شود. در ماکائو Lei و در اندونزی Lie نوشته می شود.
اوراسیا () آسمان خراشی به ارتفاع ۳۰۸٫۹ متر در مرکز بین المللی کسب وکار مسکو، مسکو، روسیه است. این ساختمان از لحاظ بلندی چهارمین در روسیه و پنجمین در اروپا و یکی از ۹۰ آسمان خراش فوق بلند در جهان است.
آندره مارتین کاریو دیاز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرو است. و اکنون عضو تیم القادسیه عربستان سعودی است . باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به الیانزا لیما، اسپورتینگ، بنفیکا، واتفورد و الهلال اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرو بازی کرده است. در ۶۰ بازی ملی در تیم ملی فوتبال پرو ۱۲ گل به ثمر رسانده است.