Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تسخیر پرچم یک بازی گروهی است که معمولاً توسط کودکان و نوجوانان در فضای آزاد بازی می شود. این بازی به حداقل شش بازیکن احتیاج دارد و هر تیم یک پرچم یا نشانه ای دیگر دارد؛ هر تیم در تلاش است تا پرچم تیم دیگر را به دست آورد و به سلامت به زمین تیم خود بازگردد. از این بازی هکران در فضای مجازی نیز استفاده کرده اند که باید در مسابقه ای تلاش کنند، در چندین چالش تست نفوذ، موفق عمل کنند.
الی مدیروس (زاده ۱۹۵۶) خواننده، بازیگر اهل اروگوئه است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم مؤسسه زیبایی ونوس و جزیره اشاره کرد.
الن فیلیرس (زاده ۱ می ۱۹۷۲) بازیگر، کارگردان، فیلم نامه نویس فرانسوی است. از فیلم های معروف او می توان به فیلم های مؤسسه زیبایی ونوس و آرس اشاره کرد.
منطقه مرده یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی با موضوع علمی–تخیلی، مهیج، درام است. پخش این مجموعه از ۱۶ ژوئن ۲۰۰۲ شروع شد و تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۷ ادامه پیدا کرد. بازیگر اصلی این مجموعه آنتونی مایکل هال بود.
آن (؛ که با عنوان آن: بخش اول نیز شناخته می شود) یک فیلم آمریکایی در ژانر فراطبیعی ترسناک به کارگردانی اندی موسکیِتی است که در سال ۲۰۱۷ اکران شد. فیلم نامهٔ این فیلم توسط کری فوکوناگا بر اساس رمانی به همین نام، نوشتهٔ استیون کینگ به رشتهٔ تحریر درآمده است. اتفاقات فیلم در تابستان سال ۱۹۸۹ رخ می دهد و داستان هفت کودک از شهر خیالی دِری در ایالت مین آمریکا را دنبال می کند که در اثر مواجهه با دلقکی ناشناس دچار وحشت شده اند. پیش تر نیز در سال ۱۹۹۰، مینی سریالی بر اساس این رمان ساخته شده بود که با واکنش های ضدونقیضی همراه بود. جیدن لیبرهر، بیل اسکاشگورد، فین ولفهارد، سوفیا لیلیس، چوزن جیکوبس، جک دیلن گریزر، جرمی ری تیلور، وایات اولف، نیکلاس همیلتون و جکسون رابرت اسکات از جمله بازیگران فیلم هستند. فیلم برداری "آن" از ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶ در تورنتو کانادا آغاز شد و در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶ در اوشاوا به پایان رسید. انتاریو و پورت هوپ از دیگر لوکیشن های فیلم برداری بودند. کمپانی نیو لاین سینما، کار ساخت و تهیه کنندگی فیلم را برعهده دارد و کمپانی برادران وارنر نیز مسئول اکران و پخش فیلم بوده است. فرش قرمز فیلم در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۷
در شهر لس آنجلس برگزار و اکران گستردهٔ آن از ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ آغاز شد. با وجود اینکه بودجهٔ فیلم تنها ۳۵ میلیون دلار بود، "آن"، در مجموع ۷۰۲ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد. این فیلم، پرفروش ترین فیلم ترسناک تاریخ سینماست. همچنین بعد از فیلم های "جوکر"، "ددپول ۲"، "ددپول" و "" پنجمین فیلم پرفروش درجه «آر» تاریخ سینماست. فیلم نقدهای بسیار مثبتی از سوی منتقدان و تماشاگران دریافت کرد و در زمینه های کارگردانی، شخصیت پردازی، موسیقی، فیلم برداری و عملکرد تیم بازیگری ستایش شد. منتقدان فیلم "آن" را یکی از بهترین اقتباس های سینمایی از کتاب های استیون کینگ و یکی از بهترین فیلم های ترسناک تاریخ سینما توصیف کردند. دنبالهٔ این فیلم به کارگردانی موسکیتی، با نام "آن: بخش دوم"، در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ اکران شد. داستان. زمستان سال ۱۹۸۸ در شهر دری، پسر بچه ای به نام جُرجی به برادر خود بیل اصرار می کند که برای بازی در زیر باران به او ملحق شود اما بیل که مریض است و از لکنت زبان نیز رنج می برد قبول نمی کند و جرجی تنهایی بیرون می رود. هنگام بازی در زیر باران، جریان آب قایق کاغذی جرجی را از مسیر منحرف کرده و آن را به درون فاضلاب
می برد. جرجی به دنبال قایق خود می رود اما ناگهان با دلقک عجیبی برخورد می کند که قایق او را در دست دارد. دلقک خود را "پنی وایز" معرفی می کند. جرجی که از ملاقات با دلقک هراسان شده، می خواهد از آن مکان برود ولی "پنی وایز" به جرجی حمله کرده و دستش را قطع می کند و سپس او را با خود به درون فاضلاب می برد. چندین ماه از این اتفاق می گذرد و ماجراها از تابستان ۱۹۸۹ دنبال می شود. بیل به خاطر اتفاقی که برای برادرش افتاده از طرف خانواده اش طرد شده و اوقات خودش را تنها در میان اعضای باشگاه بازندگان که دوستان بسیار صمیمی اش هستند تجربه می کند. بیل که هیچ وقت مرگ برادرش را قبول نکرده و گمان می کند او گم شده است تصمیم می گیرد که در طول تابستان به دنبال برادرش برود و ناپدید شدن تعدادی دیگر از بچه های شهر نیز انگیزه او را بیشتر می کند که جرجی مثل هزاران بچه دیگر به طرز مرموزی ناپدید شده است. در ادامه با اضافه شدن دو پسر و یک دختر دیگر به نام های بن، مایک و بورلی، گروه باشگاه بازندگان تکمیل می شود. نقطه مشترک همه این افراد غیر از خاص بودنشان این است که همه آن ها توسط دانش آموز جامعه ستیزی به نام هنری باورز و نوچه هایش مورد آزار و
اذیت قرار می گیرند. بعد از گذشت مدتی هر کدام از اعضای باشگاه بازندگان غیر از ریچی به طرز عجیبی مورد حمله و تهدید "پنی وایز" قرار می گیرند و دچار وحشت می شوند. روز بعد همه آن ها اتفاقاتی که برایشان افتاده را برای یکدیگر تعریف می کنند و متوجه می شوند که دلقکی ناشناس منبع ترس های آنهاست. بن که در حال انجام یک پروژه برای درس تاریخ است برای دیگران تعریف می کند که هنگام مطالعه متوجه شده پیش تر نیز گم شدن سریالی بچه ها در این شهر سابقه داشته است. تحقیقات بعدی آن ها مشخص می کند که "پنی وایز" (که باشگاه بازندگان به اسم آن صدایش می کنند) موجودی اهریمنی است که هر ۲۷ سال یک بار، از خواب برمی خیزد و در طول حضور یک ساله اش، بچه ها را شکار کرده و از ترس آن ها تغذیه می کند تا بتواند به حیات خود ادامه دهد. بیلی که با فهمیدن این موضوع خود را به پیدا کردن برادرش بیشتر از همیشه نزدیک می بیند، تصمیم می گیرد به خانه ای متروکه برود که به نظر محل زندگی "پنی وایز" است. راضی کردن دیگر بچه های گروه برای وارد شدن به خانه ابتدا کمی طول می کشد اما آن ها در نهایت قبول می کنند که با بیلی وارد خانه شوند. اما کارها آنطور که بیلی پیش بینی کرد
ه جلو نمی رود و تجربه ای ترسناک برای اعضای باشگاه بازندگان هنگام مواجه با "پنی وایز" رقم می خورد. بچه ها در نهایت با دردسر موفق به فرار از خانه می شوند. ریچی که حسابی ترسیده به بیلی می گوید که جرجی مرده و بیل باید این قضیه را قبول کند و بیلی نیز با ریچی درگیر می شود و بدین ترتیب گروه از هم می پاشد و بیلی تنها می ماند. بعد از این اتفاق، بورلی به خانه خود برمی گردد و با پدرش روبه رو می شود. پدر بورلی که در تمام مدت از دختر خود سوءاستفاده جنسی می کرده است دوباره برای این کار به او حمله می کند اما بورلی با وسیله ای محکم به سر او زده و پدرش را می کشد. بورلی که ترسیده قصد فرار می کند اما ناگهان "پنی وایز" جلوی راهش قرار گرفته و او را با خود می برد. بیلی که متوجه این موضوع می شود به سراغ ریچی رفته و دوباره اعضای باشگاه بازندگان را دور هم جمع می کند تا بورلی را نجات دهند. باشگاه بازندگان دوباره وارد خانه "پنی وایز" می شوند و در آنجا با هنری باورز برخورد می کنند. هنری که تحت تأثیر "پنی وایز" پدر خود را که به شدت از او متنفر بوده را به قتل رسانده با مایکل درگیر می شود و مایکل او را به داخل چاهی پرتاب می کند و باعث مرگش
می شود. دنبال کردن ردها، باشگاه بازندگان را به غار عجیبی می رساند که بورلی و همه بچه های گم شده به صورت معلق در آن قرار دارند. باشگاه بازندگان موفق می شوند بورلی را که فاصله چندانی با مرگ ندارد نجات دهند اما در هنگام فرار با "پنی وایز" روبه رو می شوند. "پنی وایز" که لحظات آخر حضورش بر زمین را می گذراند و قدرتش رو به زوال است، در مواجه و درگیری با باشگاه بازندگان گیج شده و در نهایت شکست می خورد و به خواب ۲۷ ساله خود فرومی رود و باشگاه بازندگان نیز از محل فرار می کنند. در پایان فیلم، بیلی که با پیدا کردن لباس بارانی زرد جرجی مطمئن می شود او مرده، از دیگر بچه ها می خواهد که قول بدهند که ۲۷ سال بعد اگر "پنی وایز" دوباره برگشت آن ها هم برای مبارزه و دفاع از دری بازگردند و باشگاه بازندگان نیز این مسئله را قبول می کنند. سپس بچه ها از یکدیگر جدا شده و هرکدام به دنبال سرنوشت خودشان می روند. بازیگران. علاوه بر بازیگران اصلی، اوون تیگ در نقش پاتریک هاکستر، لوگان تامپسون در نقش ویک کریس و جیک سیم در نقش رجینالد هاگینز ظاهر شدند. از دیگر بازیگران نقش مکمل فیلم نیز می توان به خاویر بوتت و تیتوم لی اشاره کرد. ساخت. پرونده
ساخت این فیلم از سال ۲۰۰۹ باز شد اما هربار به دلایلی ساختش با مانع مواجه گردید. از زمان مطرح شدن پیشنهاد ساخت فیلم، سه نفر درگیر تهیه و ساخت آن شدند. ابتدا دیوید کاجگانیچ به عنوان فیلم نامه نویس استخدام شد. سپس کری فوکوناگا جای او را گرفت و در آخر هم اندی موسکیتی به پروژه پیوست. پروژه کاجگانیچ (۲۰۱۰–۲۰۰۹). در سال ۲۰۰۹ "ورایتی" گزارش کرد که برادران وارنر برای اقتباس و نوشتن فیلم نامهٔ بزرگی از روی رمان "آن" نوشتهٔ استیون کینگ با دیوید کاجگانیچ وارد مذاکره شده است و روی لی نیز به عنوان تهیه کنندهٔ پروژه انتخاب شده است. کاجگانیچ در ملاقاتش با برادران وارنر گفت که از این بابت خوشحال است و برنامه های خوبی نیز برای کار دارد. او می خواست تولید یک مجموعه فیلم آینده ساز و در عین حال مستقل را بر اساس رمان "آن" شروع کند. و برای همین رمان را خواند تا بتواند راهی برای گفتن داستان عظیم و پر از جزئیات کینگ پیدا کند. کاجگانیچ یک فیلم نامه ۱۲۰ صفحه ای به عنوان نسخه اولیه نوشت و آن را به برادران وارنر ارائه داد و سپس به همراه لی و داگ دیویسون که پیش تر تجربه ساخت و تهیه فیلم "تهاجم" را داشتند بر روی پروژه کار کردند. کاجگانیچ م
ی خواست تغییراتی در داستان بدهد؛ از جمله اینکه داستان به جای دهه هشتاد در زمان حال اتفاق بیفتد تا تماشاگران بهتر بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند اما این مسئله ای نبود که استفن کینگ بتواند آن را قبول کند. همچنین وی عقیده داشت که فیلم حتماً با درجه سنی «آر» ساخته شود اما برادران وارنر در آن موقع زیاد تمایل چندانی به این کار نداشت. کاجگانیچ معتقد بود ذات کتاب و لحن تلخ، خشن و گزنده آن طوری است که اگر بخواهند با درجه پی جی-۱۳ آن را بسازند بخشی از روح داستان را حذف کرده اند. در نهایت او فیلم نامه خودش را در سال ۲۰۱۰ تکمیل کرد اما برادران وارنر چندان از کار راضی نبودند و برای همین پروژه برای مدتی کنسل شد تا مدیران بتوانند چاره بهتری برای حل مشکل پیدا کنند. پروژه فوکوناگا (۲۰۱۵–۲۰۱۲). در ۷ ژوئن ۲۰۱۲؛ "هالیوود ریپورتر" در طی گزارشی فاش کرد که کری فوکوناگا، کارگردان سریال تحسین شده "کارآگاه حقیقی" به عنوان بازنویس فیلم نامه و کارگردان به پروژه پیوسته است. روی لی به همراه ست گراهام اسمیت به عنوان تهیه کنندگان کار انتخاب شدند. فوکوناگا فکرهای متفاوت و زیادی دربارهٔ پروژه داشت. او قصد داشت همه چیز را از اول شروع کند. از
آنجا که کتاب استفن کینگ در دو بخش به زندگی شخصیت های اصلی می پردازد، مهم ترین نکته نحوهٔ روایت فیلم بود و اینکه داستان کدام دوره را به تصویر بکشد. فوکوناگا تصمیم گرفت به بخش بزرگسالی شخصیت ها کاری نداشته باشد و مستقیم به سراغ بخش اول و زندگی بچه ها برود و داستان را در آن برهه تعریف کند. در ۲۱ مه ۲۰۱۴ برادران وارنر اعلام کرد که نیو لاین سینما هم برای ساخت فیلم به آن ها ملحق شده است. استودیو از بازنویسی فیلم نامه بسیار راضی بود و برای همین کار جلو افتاد و جدی تر از قبل دنبال شد. فوکوناگا که خودش را به صندلی کارگردانی نزدیک تر می دید کارهایی را که لازم بود انجام داد و حتی به مرحله انتخاب لوکیشن و بحث دربارهٔ انتخاب بازیگران نیز پرداخت. همه چیز آماده بود و قرار شد تا بعد از مرحله پیش تولید در تابستان ۲۰۱۶ فیلم برداری آغاز شود. در فوریه ۲۰۱۵، فوکوناگا در طی مصاحبه ای با مجله "اسلیت" دربارهٔ فیلم و ایده های خود گفت که بازیگرانی را برای بازی در نقش "آن" در ذهنش دارد و فعلاً باید بررسی کند تا گزینه نهایی را اعلام کند. در مارس ۲۰۱۵ فوکوناگا دوباره اعلام کرد در حال پیدا کردن «بهترین فرد ممکن» برای بازی در نقش دلقک است
. او همچنین گفت بعضی از اسامی و تاریخ ها را در بازنویسی جدید خود تغییر داده است. او در مصاحبه ای بیان کرد: «می خواهم همان چیزی را نشان بدهم که مخاطب می خواهد در سینما ببیند.» سرانجام در مه ۲۰۱۵ فوکوناگا فاش کرد که ویل پولتر گزینه اصلی و اول او برای بازی در نقش دلقک خواهد بود. فوکوناگا گفت با دیدن تست های بازیگری پولتر فهمیده او بهترین گزینه برای ایفای این نقش است. او همچنین اعلام کرد که تای سیمپکینز را برای بازی در نقش یکی از اعضای باشگاه بازندگان در نظر دارد که بعداً معلوم شد، فوکوناگا دوست داشته که سیمپکینز نقش بیلی را بازی کند. در ۲۵ مه ۲۰۱۵ فوکوناگا از کارگردانی فیلم انصراف داد. او در گفتگویی که با "درپ" انجام داد دلیل این جدایی را کاهش بودجه فیلم عنوان کرد. استودیو بودجه ساخت فیلم را به ۳۰ میلیون دلار کاهش داد و فوکوناگا هم به دلیل اینکه معتقد بود با این پول تمام دیدگاه و ایده های هنری او در ساخت فیلم غیرقابل انجام است از پروژه کنار کشید. با این حال این اختلاف نظر چیزی نبود که فوکوناگا را به طور کامل از پروژه جدا کند. او همچنان در مقام نویسنده و مشاور در پروژه ادامه داد و فقط از کارگردانی کار انصراف داد:
«من مشکلی با فیلم نامه و خط داستانی آن نداشتم. من می خواستم یک فیلم ترسناک غیرمعمول و جذاب بسازم و برای همین هم به بهترین امکانات نیاز داشتم اما بودجه پایین این توانایی را از من گرفت. البته بودجه فیلم چندان بد نیست اما آنقدرها هم نیست که من بتوانم حق مطلب را دربارهٔ "آن" ادا کنم.» فوکوناگا همچنین در طی گفتگویی دربارهٔ فیلم نامه و نحوه روایت داستان هم صحبت کرد: «ما در طی سال ها با داستان های عجیب و جذابی روبه رو شدیم. من و چیس هردو کودکی خود را در داستانی که استفن کینگ نوشته حس می کردیم. خب راستش مهم ترین ترس من این بود که استودیو فیلم نامهٔ ما را بگیرد و آن را خراب کند؛ بنابراین خیلی خوشحال بودم که خودم فیلم نامه را می نویسم و قرار است در روند ساخت آن همکاری کنم. من روحیهٔ کینگ را ستایش می کنم اما نیاز این بود که داستان را به روز کنم و این کار را هم کردم.» استفن کینگ بعد از خواندن فیلم نامه به فوکوناگا زنگ زد و از او تشکر کرد و گفت بسیار از خواندن فیلم نامه و تغییرات آن لذت برده است. پروژه موسکیتی (۲۰۱۷–۲۰۱۵). در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۵؛ خبر رسید که اندی موسکیتی سازنده فیلم تحسین شده "ماما" به پروژه پیوسته و جای
گزین فوکوناگا در صندلی کارگردانی شده است. موسکیتی پیشنهاد کارگردانی را با این شرط پذیرفت که بتواند فیلم نامه را تغییر داده و نگاه خاص خودش را به فیلم داشته باشد. او برای اینکه راحت تر بتواند ایده های خود را عملی کند پیشنهاد داد که خواهرش باربارا و چند نفر از افراد دیگری که پیش از این سابقه همکاری با او را داشته اند نیز به پروژه اضافه شوند که در نهایت نیز این اتفاق افتاد. وی تقریباً تمام افرادی که فوکوناگا به پروژه آورده بوده را بیرون گذاشت و همه عوامل از جمله بازیگران را خودش یک به یک انتخاب کرد. در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ استودیو اعلام کرد که "آن: بخش اول" در نهایت روز ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ به صورت جهانی اکران خواهد شد. بعد از اعلام رضایت استودیو از برنامه های موسکیتی، این کارگردان آرژانتینی رسماً پیش تولید فیلم را شروع کرد. پیش تولید. در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۱۵ موسکیتی در گفتگویی با "ورایتی" گفت که به زودی کار انتخاب بازیگران را تمام می کند زیرا می خواهد از تابستان شروع به فیلم برداری کند. تصمیم او برای فیلم برداری در فصل تابستان به این دلیل بود که بیشتر بازیگران اصلی فیلم دانش آموز و نوجوان هستند و برای اینکه بتوانند مدت
بیشتری در هر روز را کار کنند فیلم برداری باید در این فصل انجام می گرفت. موسکیتی همچنین گفت که قرار است دنیای شگفت انگیزی که کینگ آفریده را تغییر و آن را به روز کند و کاری کند که مخاطب از کشف یک دنیای جدید لذت ببرد: «در فیلم ما هیچ خبری از مومیایی و گرگینه ها یا موجودات کلیشه ای دیگر نیست. تهدیدات و خطرات این دنیا قرار است شگفت انگیزتر از چیزی باشد که تصور می کنید.» در ۱۹ فوریه ۲۰۱۶ روی لی به عنوان یکی از تهیه کنندگان اصلی فیلم اعلام کرد که فیلم نامهٔ فوکوناگا بازنویسی و تغییر داده شده است. لی در طی مصاحبه ای در این مورد اعلام کرد: «ما امیدواریم در طی یک سال آینده فیلم برداری را آغاز کنیم. قرار است به زودی برای انتخاب بازیگران و عوامل و شروع پیش تولید به کالیفرنیا سفر کنم. اندی فیلم نامه را بازنویسی کرده و حتی فکرهایی هم برای قسمت دوم دارد.» موسکیتی بر روی انتخاب بازیگران به خصوص نوجوانان فیلمش دقت و وسواس خاصی به خرج داد. در مجموع از بیش از ۳۰۰ نوجوان تست بازیگری گرفته شد تا گروه بازیگران "باشگاه بازندگان" شکل بگیرد. در ۲ ژوئن ۲۰۱۶ خبر رسید که جیدن لیبرهر برای بازی در نقش اصلی انتخاب شده است. مدتی بعد هم "ها
لیوود ریپورتر" خبر از حضور بیل اسکاشگورد در نقش دلقک داد. فین ولفهارد، جک دیلن گریزر، وایات اولف، چوزن جیکوبس و جرمی ری تیلور نیز دیگر بازیگرانی بودند که برای بازی در فیلم قرارداد امضا کردند. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۶ اعلام شد که نیکلاس همیلتون نیز به گروه بازیگران اضافه شده است. خاویر بوتت نیز مدتی بعد به پروژه پیوست. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶، خبر رسید سوفیا لیلیس برای بازی در نقش بورلی مارش انتخاب شده است. لیلیس نخستین انتخاب موسکیتی برای این نقش بود. در ژوئیه ۲۰۱۶ باربارا موسکیتی در مصاحبه ای دربارهٔ لوکیشن ها و محل فیلم برداری صحبت کرد. او در پاسخ به سؤال یک خبرنگار دربارهٔ دلایل انتخاب شهر پورت هوپ واقع در کشور کانادا به عنوان یکی از مهم ترین لوکیشن های فیلم، ابتدا اشاره به زیبایی این شهر کرد و گفت: «ما به دنبال یک شهر دوست داشتنی و جذاب بودیم زیرا این مسئله از قدرتمندترین و مهم ترین بخش های داستان محسوب می شود. پورت هوپ شهری است که هر بچه ای دوست دارد در آن زندگی کند و بزرگ شود. آنجا همه چیزهایی که ما می خواهیم را دارد: تابستان های طولانی و بچه هایی که با دوچرخه شان این طرف و آن طرف می روند، پیاده روهای زیبا و دریاچه های
وسیع، خیابان های طولانی و جذاب، خانه های بزرگ و البته مردمانی خونگرم و دوست داشتنی.» در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۱۶ دن لین به عنوان یکی از تهیه کنندگان فیلم در گفتگویی که با "شبکه تلویزیونی سی دابلیو" انجام داد در مورد فیلم و بعضی از حاشیه های آن گفتگو کرد. او در مورد برخی شباهت ها و مقایسه هایی که از لحاظ فضاسازی و ادای دین به فیلم های دهه ۸۰ میلادی بین فیلم "آن" و سریال محبوب نت فلیکس یعنی "چیزهای عجیب" صورت گرفته بود اظهار کرد: «من به کاری که در سریال "چیزهای عجیب" صورت گرفته بسیار احترام می گذارم. سینمای دهه هشتاد بخش بزرگی از زندگی خیلی از ما و همچنین عاشقان سینماست و ادای دین کردن نسبت به آن طبیعی است. چیزی که ما در حال حاضر شاهد اتفاق افتادنش در نت فلیکس هستیم واقعاً تحسین برانگیز است. ما از فیلم ها و کتاب های دهه هشتاد زیادی برای ساخت فیلم الهام گرفتیم. از خود استیون کینگ و کارهای او که بگذریم، فیلم های استیون اسپیلبرگ و همچنین فیلم هایی مثل "کنار من بمان" ساخته راب رینر تأثیرات زیادی بر فیلم ما گذاشته است اما نوع این تأثیر با سریال "چیزهای عجیب" متفاوت است، در آنجا ما با یک ادای دین ستایش آمیز طرف هستیم اما در
فیلم ما یک عنصر بسیار ترسناک همچون "آن" وجود دارد.» تنها چند روز بعد از اکران موفقیت آمیز "فیلم لگو بتمن" به تهیه کنندگی دن لین، وی اعلام کرد که با توجه به صحبت های انجام گرفته شده با انجمن سینمایی آمریکا و همچنین اعلام رسمی سیستم درجه بندی فیلم ها توسط انجمن تصاویر متحرک آمریکا فیلم "آن" قطعاً با درجه سنی «آر» اکران خواهد شد. استودیو چندان با این قضیه راحت نبود و بیشتر مایل بود تا فیلم با درجه سنی پی جی-۱۳ اکران شود تا اکرانی پرفروش داشته باشد اما لین معتقد بود که چنین اتفاقی با توجه به سوژهٔ فیلم هرگز رخ نخواهد داد: «وقتی که قرار است فیلمی با درجه بندی «آر» بسازید باید تمام جوانب را در نظر بگیرید و نیازهای اولیه آن را تأمین کنید. این فیلم داستان یک دلقک ترسناک است که بچه ها را به قتل می رساند. در این فیلم قتل داریم، ترس داریم، حرف های رکیک و بزرگ سالانه داریم و همچنین یک سری مسائل جنسی. پس اگر می خواهیم به فیلم آسیبی نرسد و زحمت چندساله مان از بین نرود چاره ای نداریم جز اینکه فیلم را با درجه «آر» اکران کنیم. شک نکنید آن ها که می توانند، فیلم را خواهند دید.» مسئله درجه سنی فیلم بحث های بسیار زیادی را به خود
اختصاص داد. "آن" در نهایت با درجه سنی «آر» (غیرمناسب برای زیر هفده سال) ساخته و اکران شد و این مسئله در حالی اتفاق افتاده است که بازیگران اصلی فیلم همگی زیر هفده سال سن داشتند. بعد از اکران فیلم نسبت به حجم استفاده از کلمات رکیک و صحنه های ترسناک و خشونت آمیز و همچنین بعضی از مسائل و اشاره های جنسی فیلم انتقاداتی مطرح شد. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶ و زمانی که به طور قطعی اعلام شد فیلم با درجه سنی «آر» اکران خواهد شد، موسکیتی در مصاحبه ای با مجله فرانسوی "مد موویز" در این باره صحبت کرد: «اگر قرار بود ما با درجه سنی پی جی-۱۳ فیلم بسازیم هیچ وقت به چیزی که می خواستیم نمی رسیدیم. برای همین من از مدیران استودیو بسیار تشکر می کنم که شجاعت داشتند و اجازه دادند ما این کار را انجام دهیم. در حقیقت این همان قطب اخلاقی ماست. این فیلم به ما و دیگران نشان می دهد که بعضی چیزها جایی قرار دارند که اصلاً دوست نداریم سمتش برویم و فیلم ما در مورد همین چیزهای ممنوعه است.» خواهر موسکیتی، یعنی باربارا که یکی از تهیه کنندگان فیلم نیز هست نظر مشابهی نسبت به برادرش دارد. او در مصاحبه ای اعلام کرد که صحنه های فیلم آنقدرها هم که مردم فکر می کنند
غیراخلاقی و بد نیست و فقط یک صحنه بسیار خشن در فیلم وجود دارد. او اعلام کرد که صحنه های ترسناک و خشن فیلم به هیچ وجه ضد انسانی نیستند و کاملاً سینمایی و ویژه ساخته شده اند. در جریان برگزاری جشنوارهٔ جنوب از جنوب غربی، اندی موسکیتی در گفتگویی اعلام کرد که در مراحل پیش تولید، بیل اسکاشگورد را از دیگر بازیگران نوجوان فیلم به کلی جدا کرده و حتی محل جدایی برای غذا و خواب او در نظر گرفته است زیرا می خواهد بچه ها برای اولین بار او را در ظاهر دلقک و هنگام فیلم برداری ملاقات کنند. موسکیتی دربارهٔ اولین برخورد نوجوانان با اسکارشگورد در سر صحنه خاطره جالبی را برای خبرنگاران نقل کرد: «این مسئله ای بود که من، بیل و بچه ها بر سرش توافق کردیم و آن را به عمل رساندیم. وقتی که بیل وارد صحنه شد بچه ها از ترس فریاد زدند. بیل همچون موجودی هفت پا می ماند. واقعاً نمی توانم توضیح بدهم که دقیقاً چیکار می کرد. او حقیقتاً مرد عجیبی است. او صخره نوردی می کند، صداهای ترسناک از خود درمی آورد، خود را در آب غرق می کند، صحبت می کند و همه این کارها را طوری انجام می داد که سر صحنه نه فقط بچه ها که حتی خود من هم دچار وحشت می شدم.» او همچنین در
این گفتگو اعلام کرد که وقایع داستان نسبت به رمان، ۳۰ سال جلوتر آمده و وقایع به جای دهه ۵۰ در اوایل دهه ۸۰ رخ می دهد. او اقتباس خود را نسبت به مینی سریالی که در دهه نود بر اساس این رمان ساخته شده است، بسیار «بزرگتر و عظیم تر» می داند. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷، موسکیتی در مصاحبه ای با "ورایتی" دربارهٔ تفاوت های فیلم و کتاب صحبت کرد. او در پاسخ به سؤالی که مبنی بر نگرانی طرفداران کتاب نسبت به نسخه اقتباسی آن پرسیده شده بود جواب داد که جای نگرانی نیست و طرفداران کتاب استفن کینگ حتماً از دیدن فیلم لذت خواهند برد. او ادامه داد: «بگذارید خیال تان را راحت کنم که داستان فیلم ما همان داستان کتاب است و تغییرات زیادی در آن انجام نشده است. ما فقط آن را به روزتر کرده ایم و سعی کردیم ترس موجود در فیلم را متناسب با حال روز جهان در بیاوریم. در کتاب، شخصیت های داستان، بچه هایی هستند که در دهه ۵۰ زندگی می کنند و در آن موقع ترس از موجوداتی همچون گرگینه، دراکولا و فرانکشتاین طبیعی بود اما رویکرد من متفاوت بود. من می خواستم ترس های عمیق تری را در فیلمم به تصویر بکشم. ترسی که ربطی به وجود هیولا ندارد بلکه مربوط به دوران کودکی و وجه تاریک
درون همه ماست.» اما با این وجود موسکیتی می گوید که حواسش هست فیلمش تبدیل به یک اثر خسته کننده دربارهٔ «کشف ترس های درونی» نباشد: «اصلاً دوست ندارم فیلم بیش از حد پیچیده و فلسفی و برای بچه ها غیرقابل درک باشد. فیلم ما همان قدر که دربارهٔ ترس های درونی بچه هاست دربارهٔ یک نیروی شرّ بسیار ترسناک نیز هست. شخصیت "پنی وایز" یک عنصر کلیدی ترسناک در فیلم ماست و ما از وجود او نهایت استفاده را می کنیم.» او همچنین اشاره کرد که بیل اسکاشگورد کمک بسیار زیادی به او در خلق شخصیت پنی وایز کرده است و در پشت صحنه تا آنجا که می توانست از همه و به خصوص بازیگران نوجوان فاصله می گرفت و با کسی حرف نمی زد. او حضور اسکارشگورد را یکی از مهم ترین برگ برنده های فیلمش می داند. موسکیتی نسبت به رابطه بازیگران نوجوانش با اسکارشگورد مسئولیت زیادی حس می کرد: «شاید بی رحمانه و غیرمنطقی باشد اما نمی توانستم بگذارم بچه ها با بیل صمیمی شوند. تا آنجا که توانستم آن ها را از هم دور نگه داشتم. این مسئله برایم مهم بود. هر چقدر بچه ها کمتر بیل را می شناختند بیشتر به موفقیت نزدیک می شدیم. روزی که قرار بود اولین سکانس رویارویی بچه ها با بیل را بگیریم برا
یم اهمیت خاصی داشت. همه منتظر بودیم نتیجه این همه دردسر را ببینیم و بگذارید بگویم که نتیجه اش فوق العاده بود. بچه ها هنگام مواجه با او واقعاً ترسیده بودند و این همان چیزی بود که من می خواستم.» موسکیتی دربارهٔ ظاهر پنی وایز نیز مطالبی را مطرح کرد: «ما سعی کردیم چهره «آن» را تهدیدآمیز از کار دربیاوریم و برای همین هم بود که گریم بیل هربار چهار تا شش ساعت طول می کشید.» بعد از انتخاب بازیگران و عوامل و انجام مراحل پیش تولید، فیلم وارد مرحله فیلم برداری شد. فیلم برداری. مدیر تولید فیلم یعنی مارا لپری پیشنهاد داد که لوکیشن اصلی فیلم همچون کتاب، ایالت بنگر، مین باشد. لپری در گفتگویی اعلام کرد که مناطق مختلف این ایالت دقیقاً همان چیزی است که آن ها احتیاج دارند و او واقعاً امیدوار است که بتوانند حداقل بخش هایی از فیلم را در آنجا فیلم برداری کنند. در ۳۱ می ۲۰۱۶ اعلام شد که لوکیشن اصلی فیلم به طور قطعی در منطقه پورت هوپ استان انتاریو واقع در کانادا خواهد بود. گرفتن نماهای ابتدایی از این شهر و شناسایی مناطق آن و فیلم برداری اولیه در این مکان از تاریخ ۱۱ ژوئیه تا ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۶ طول کشید و برخی سکانس های کوتاه با حضور برخی ب
ازیگران گرفته شد اما کار فیلم برداری به صورت رسمی مدتی بعد و در تاریخ ۲۷ ژوئیه در تورنتو آغاز شد و تا ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ به طول انجامید. در ۸ ژوئیه ۲۰۱۶ و مدت کوتاهی قبل از آغاز رسمی فیلم برداری، موسکیتی رسماً اعلام کرد که منطقه پورت هوپ را به عنوان لوکیشن اصلی فیلم یعنی شهر دری انتخاب کرده است. موسکیتی همچنین اعلام کرد که طراحان صحنه برای خلق شهری طبیعی در دهه هشتاد در ابعاد وسیع شروع به ساخت دکور کرده اند و این تغییرات حتی شامل بعضی از ساختمان های شهر نیز می شود. از جمله تغییراتی که در شهر انجام شد، نصب پرچم آمریکا به جای پرچم کانادا در بالای ساختمان ها بود. موسکیتی تقریباً از تمام پورت هوپ برای فیلم برداری سکانس ها استفاده کرد. خیابان کوئین، خیابان والتون، خیابان رابرتسن، پارک محلی مِموریال، تئاتر کپیتول، ساختمان شهرداری پورت هوپ، کتابخانه ملی پورت هوپ، خیابان هیوارد، محله ویکتوریا و خیابان سالیوان تنها بخشی از لوکیشن های فیلم واقع در پورت هوپ هستند. کار فیلم برداری در پورت هوپ به صورت کامل در گاردین دراگز به پایان رسید. شهر اوشاوا یکی دیگر از نقاط اصلی فیلم برداری بود و گروه بخشی از صحنه ها را در این شهر گرفت
ند. این شهر انتخاب یکی از تهیه کنندگان به عنوان لوکیشن بود و فیلم برداری در آن تا تاریخ ۸ اوت ادامه داشت. تیم تولید در این شهر نیز مجبور شد برخی لوکیشن ها از جمله یک خانه خرابه را بازسازی کند. همچنین برخی دیگر از جزئیات نیز که برای نزدیک تر شدن به فضای دهه هشتاد لازم بود به صورت دکور دستی ساخته شد. به طور کل در ساخت لوکیشن ها کمتر از جلوه های ویژه دیجیتالی استفاده شد. محله ریوردِیل واقع در تورنتو، مقصد بعدی گروه بود. مهم ترین دلیل انتخاب این شهر برای فیلم برداری، قدمت آن و معماری قدیمی اش بود. در ریور دیل ساختمان های زیادی وجود دارد که عمر آن ها به قبل از دهه هشتاد میلادی برمی گردد و همچنان بافت قدیمی خود را حفظ کرده اند. بیشتر صحنه های داخلی فیلم در این خانه ها گرفته شد. کار فیلم برداری در اواخر ماه سپتامبر در کانادا به پایان رسید. بعد از آن که با نظر موسکیتی بعضی از صحنه ها دوباره گرفته شدند، فیلم برداری به پایان رسید و فیلم رسماً وارد مرحله پس از تولید شد. پس از تولید. کاترین جین براینت، طراح لباس و گریم فیلم در مصاحبه ای با "انترتینمنت ویکلی" دربارهٔ خلق شخصیت "پنی وایز" صحبت کرد. او گفت که برای طراحی لبا