Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کار می کرد. علی باستانی تا سال ۱۳۳۲ که فرمانداری نظامی و عملیات پیگرد توده ای ها شکل گرفت و مازندران برایش ناامن بود در تهران ماند. علی باستانی که در فعالیت های اجتماعی و سیاسی، همسر خود آذر علامه زاده را هم در کنار خود داشت، در همان حال در سال ۱۳۳۶ به معرفی یکی از بستگانش به مؤسسه اطلاعات رفت و مورد توجه عباس مسعودی بنیان گذار این مؤسسه قرار گرفت و خیلی زود به عنوان خبرنگار پارلمانی منصوب شد. سپس به بخش اقتصادی منتقل شد و از آن جا به خبرنگاری حوزه نفت منصوب شد. در همه مدت این فعالیت ها، علی باستانی با پیگرد مأموران امنیتی زمان روبرو بود. عباس مسعودی روزگاری در تشریح سختی های حرفه روزنامه نگاری در جمع کارکنان مؤسسه گفت روزگاری بود که هر روز به من خبر می دادند که مأموران برای جلب یکی از خبرنگاران یا کارگران یا دبیران آمده اند. مأموران امنیتی وقت (اطلاعات شهربانی ـ رکن دوم ستاد ارتش ـ فرمانداری نظامی) چند بار برای دستگیری علی باستانی به تحریریه اطلاعات هجوم بردند. باستانی و همسرش با وضعیتی که بر ایران دهه های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ مستولی بود مبارزه می کردند. آشنایی با هویدا. در کار تازه در مؤسسه اطلاعات، باستانی هر روز
با روابط عمومی شرکت نفت کار داشت و به دنبال آن با امیرعباس هویدا آشنا شد. این آشنایی به دوستی نزدیک انجامید که تا سال ۱۳۵۷ ادامه داشت. در بیشتر سفرهای داخلی و خارجی هویدا - در مقام وزیر دارایی یا نخست وزیر- علی باستانی وی را همراهی می کرد. انوشیروان کیهانی زاده در شرح حالی از علی باستانی نوشته: «شخصیت باستانی به قدری قوی بود که مقامات دولتی وقت از نخست وزیر تا مدیران کل خواستار جلب دوستی اش بودند و از برخورد با او حذر داشتند و همین وضعیت روزنامه نگاران را از تعرض دولت مصون می ساخت زیرا که در هر تعرضی، علی باستانی مدافع اصلی و حلال مسائل بود.» سندیکای نویسندگان و روزنامه نگاران. علی باستانی که از ابتدای جوانی هوادار ایجاد اتحادیه و سندیکا و چنین تشکلهایی بوده به همراه تنی چند از روزنامه نگاران وقت در اوایل دهه ۱۳۴۰ خورشیدی سندیکای نویسندگان و خبرنگاران را تأسیس کردند که نقش بزرگی را در روزنامه نگاری ایران و دفاع صنفی از حقوق اهل این حرفه ایفا کرد. وی که در سازمان دهی این تنها نهاد دمکراتیک آن زمان سهم بزرگی داشت، در این سندیکا چند بار با رای اعضاء به مقام رسید. روزنامه نگاری حرفه ای. باستانی از تأسیس سندیکا ت
ا سال ۱۳۵۷ همواره از موثرترین و رهگشاترین اعضای سندیکا بود و حل اختلافات مدام درون سندیکا یا اعضای آن با مدیران مطبوعاتی، با تدبیر وی ممکن می شد تا سرانجام در اعتصاب دوران انقلاب، در حالی که تفاوت آرا و هیجان زدگی دوران، به مخالفت های درونی شدت بخشیده بود و گروه های سیاسی، به ویژه هواداران انقلاب اسلامی، سعی فراوان برای به زیر تسلط درآوردن سندیکا به عنوان یکی از مهم ترین ارکان های سیاسی وقت، داشتند، خردمندی کسانی مانند باستانی، استقلال این جمع حرفه ای را ضامن شد. علی باستانی در عالم حرفه ای مقاله نمی نوشت، علاقه ای به نوشتن تحلیل سیاسی نداشت اما در زمینه اقتصادی متبحر بود. گزارشگری در محدوده نفت، نقطه توجه و تاکیدش بود. در کنفرانس مطبوعاتی محمدرضا پهلوی در پایان اجلاس وزیران اوپک در تهران در سال ۱۳۵۲ که به غوغای جهانی و تغییر سرنوشت بسیاری از کشورهای نفت خیز و منطقه خاورمیانه انجامید، پاسخ به پرسش علی باستانی را پادشاه با این جمله آغاز کرد: پرسشی که نشان دهنده آنست که شما کاملاً شرایط را درک می کنید. انقلاب ۱۳۵۷ و پس از آن. در سال ۱۳۵۷ علی باستانی از مبتکران اعتصاب ۶۲ روزه روزنامه نگاران بود که به پیروزی انقل
اب کمک کرد. فرمانداری نظامی او را دو بار دستگیر کرد و در شهریور ۱۳۵۷ به زندان افتاد. اما پس از ۲۲ بهمن که نظام اداره کشور تغییر کرد و روزنامه اطلاعات به تصرف انقلابیون درآمد او نخستین خبرنگاری بود که برکنار شد. او پس از سفری چندماهه به لندن، با همه اصرار همکارانش به تهران برگشت و دستگیر شد و به جرم دوستی با امیرعباس هویدا به دریافت حکم های سنگین تهدید شد. اما سرانجام وقتی از زندان اوین به درآمد که دیگر خیال حضور در مطبوعات و نوشتار را از سر بیرون کرده بود. تهران ویلا. کمک علی باستانی بود که مجتمع کوی نویسندگان در منطقه تهران ویلا در غرب تهران به وجود آمد. او از کم شمار روزنامه نگاران قدیمی بود که سال ها به زندگی در این کوی ادامه داد که نشانه وفاداری و علاقه او به روزنامه نگاری و دیدار همکاران و زندگی در مجاورت و حال و هوای آنان است. درگذشت. علی باستانی ده سال پایانی عمر خود را با ابتلا به بیماری آلزایمر در زادگاهش بابل گذراند، و کوتاه مدتی پس از مرگ همسرش آذر علامه زاده (زاده ۱۳۰۹–درگذشته ۱۳۹۸) شاعر و کنشگر اجتماعی، در ۲۲ آذر ماه ۱۳۹۸ در بابل درگذشت.
مُحسن اُستادعلی (زادهٔ ۱۳۶۱ در تهران) کارگردان و مستندساز اهل ایران است. زندگی هنری. محسن استادعلی مخملباف در سال ۱۳۶۱ در تهران متولد شد. او فارغ التحصیل رشتهٔ کارگردانی از کانون سینماگران جوان و فارغ التحصیل سینما با گرایش تدوین است. وی با ساخت فیلم هایی چون سکوت، جایی برای زندگی، عادت می کنیم و زنانگی، موفق به دریافت جوایز متعددی از جمله جایزه بهترین کارگردانی مستند از جشنوراه فیلم فجر، جایزه بهترین مستند بلند از جشنواره سینما حقیقت و تندیس بهترین فیلم از جشن سینمای ایران شده است. وی در شهریور ۱۳۹۷ به عنوان ریاست انجمن کارگردانان سینمای مستند انتخاب شد. او در آذر ۱۳۹۸ در اختتامیه سیزدهمین جشنواره بین المللی سینما حقیقت، جایزهٔ بهترین کارگردانی مستند بلند برای فیلم «خسوف» را به دست آورد و در پیامی این جایزه را به «پویا بختیاری» یکی از جان باختگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ تقدیم کرد.
کباده یکی از ادوات ورزش باستانی ایران است. در فرهنگ دهخدا آن را نوعی کمان مشقی برای قوی شدن کتف کمانداران نام می برند. کباده در دو بخش تشکیل شده که یک بخش فلزی مانند بخش کمان و یک بخش زنجیری که مانند زه کمان است وزن این وسیله ورزشی معمولاً به شکلی است که ورزشکار که همان رزم آور می باشد را تمرین دهد که در میدان رزم بتواند تعداد زیادی تیر را بدون خستگی در چله نهاده زه را به اندازه کافی کشیده و به هدف شلیک نماید. معنا. کباده در واژه پارسی همان معنای کمان نرم و سست که مخصوص مشق کمان کشیدن است. تاریخچه. پیشینیان ایران باستان برای تمرین و مشق کمان کشی کباده را ساخته اند. تصور می رود کباده های اولیه به صورت و هیئت کباده های کنونی نبوده است. در هنگام صلح ایرانیان برای تمرین رزم به زورخانه رفته و مشق رزم و جنگ می نمودند و در آن مکان مقدس اقدام به نبرد تن به تن و ایجاد استقامت جنگی می نموده اند. کباده برای تمرین کمان کشی و تمرین نگهداشت وزن آن و همچنین کشیدن پی در پی زه کمان استفاده است. چرا که کشیدن زه خود به خود سخت بوده چه رسد در هنگام نبرد که باید پی در پی تیر در کمان نهاده و شلیک نمود. هر رزمنده ایرانی در آن زمان
حدود یکصد تیر رها می کرده است. ساختار. کباده به نوعی همان کمان جنگی است. هرچند تصور بر این است که کباده های اولیه به هیبت کباده های کنونی نبوده باشد. اما اکنون کباده از یک بخش کمان که از آهن ساخته شده و کاهی با قلم کاری زینت داده می شود و بخش دیگر زه است که یک زنجیر است که دوسمت کمان را به هم متصل می کند برای ایجاد وزن مناسب و هم گن نمودن آن با وزن بخش کمان حلقه هایی را درون حلقه زنجیر اصلی قرار می دهند و گاهی دسته ای نیز وسط زنجیر بخش زهی قرار دارد تا گرفتن آن را آسان سازد. انواع کباده. کباده های زورخانه ای معمولاً در بخش کمان متفاوت هستند در اولین نوع بخش کمان یک میله آهنی و سنگین است که کمی خم شده و یادآور کمانهای ساده چوبی است، نوع دیگر آن بیشتر تزئینی بوده و دارای دسته و بخش کمان دوتکه در دوطرف دسته است و گاهی با قلم کاری مزین شده است، این نوع کباده الگو برداری شده از کمانهای ایرانیان در جنگ می باشد و بیشتر به طراحی دوره شاهنشاهی ساسانی بازمی گردد. وزن کباده. استاندارد درستی در مورد وزن کباده در دست نیست اما به شکل معمول وزن کباده ۱۴ کیلوگرم و طول کمان ۱۵۰ سانتیمتر و زنجیر آن ۲۰۰ سانتیمتر است. شایان ذکر
است برای پیشکسوتان باستانی کار وزنهای بالاتر تولید می شود. چنانچه رکورد در این رشته ورزشی ۱۱۰ کیلوگرم می باشد. مسابقات. از گذشته های دور مسابقات ورزش باستانی کشتی، میل گیری، سنگ زنی برگزار می شده است که اساس مسابقه کباده کشی بر اساس تعداد و وزن کباده برگزار می شده است. دیدگاه عرفانی. عارفان کباده را کمان آمادگی یا کمان مشق برای که جنگ با اهریمن استفاده می شده است دانسته اند. ورزشکار با کشیدن کباده به صورت نمادی، جسمی و روحی آماده مبارزه با اهریمن درون و برون می شده که از اصول پهلوانی و جوانمردی می باشد. جستارهای وابسته. کباده کشی ورزش زورخانه ای میل گرفتن سنگ گرفتن
موزه فرهنگ فلسطین () موزه باستان شناسی در اشدود (اسرائیل) است. این موزه به فرهنگ مردم باستان فلسطین، اختصاص یافته است که از قرن ۱۲ پیش از میلاد در بخش ساحلی اسرائیل سکونت داشتند. این تنها موزه در جهان است که به این موضوع اختصاص داده شده است. این موزه دارای یک نمایشگاه دائمی از یافته های باستان شناسی است و همچنین نمایشگاه های موقتی برگزار می کند. برنامه های فرهنگی متعددی برای بازدیدکنندگان برگزار می شود. به ویژه، آنها می توانند لباس هایی شبیه به لباس فلسطین های باستانی را بپوشند و غذاهای آن ها را امتحان کنند. موزه فرهنگ فلسطین اولین موزه ای است که در سال ۱۹۹۰ در اشدود افتتاح شد.
نشانهٔ آبادی در تابس دورسالیس () نشانه ای بالینی برای تشخیص تابس دورسالیس است. برای انجام آن، باید زردپی آشیل را میان دو انگشت فشرد یا روی آن فشار آورد. انجام چنین کاری در مبتلایان به تابس دورسالیس، هیچگونه دردی ایجاد نمی کند؛ چرا که احساس درد عمقی در آنها از بین رفته است. این نشانه پزشکی نام خود را از عصب شناس فرانسوی ژوزف آبادی می گیرد.
ابوجعفر هارون الرشید بن ابی عبدالله محمد المهدی بن ابی جعفر عبدالله المنصور مشهور به هارون الرشید (زایش ۱۴۹–۱۹۳ ه .ق برابر ۱۷ مارس ۷۶۳ – ۸۰۹) در شهر ری زاده شد و در چهل و پنج سالگی بر اثر بیماری در توس خراسان درگذشت. وی پنجمین خلیفهٔ عباسی بود که در سال ۱۷۰ ه .ق پس از برادرش هادی به خلافت رسید. در آغاز، با یاری مادرش، خیزران و خاندان برمکی به امور کشور رسیدگی می کرد. دوران هارون الرشید را عصر طلایی عباسیان قلمداد می کنند؛ تلاش ها و فعالیت های یحیی برمکی و پسرانش را در امور لشکری و کشوری که موجب رونق و شکوفایی هنر و اقتصاد شده بود، را نمی توان بی تاثیر دانست. اما پس از مدتی اعتماد هارون نسبت به این خاندان سلب شد و باعث سقوط آن ها شد. هارون در طول حکومت خود درگیری ها و زد و خوردهای بسیاری را از سر گذراند. وی در ابتدا برای جبران ستم هایی که هادی نسبت به علویان روا داشته بود، با آن ها به نرمی رفتار می کرد؛ اما آن ها در نواحی مختلفی چون افریقیه و دیلم بر ضد او شوریدند، هارون نیز به سرکوب آن ها پرداخت. همچنین احتمال داده می شود که موسی بن جعفر را نیز او به قتل رسانده باشد. هارون الرشید مدت مدیدی با رومیان در نبرد و
صلح های موقت به سر می برد که این درگیری ها موجب ساخت دژهایی میان قلمرو او و رومیان شد. در نهایت خلیفه موفق نشد آن ها را شکست دهد و تنها قدرت رومیان را تضعیف کرد. یکی از مسائل مهمی که وی با آن رو به رو بود، جانشینی دو پسرش امین و مأمون بود و برای ممانعت از اختلاف های احتمالی میان آن ها در ابتدا امین و سپس مأمون و معتصم را جانشین خود کرد؛ وی قلمروی خلافتش را بنا به صلاحدید و توانایی های فرزندانش میان آن ها تقسیم کرد. در آخرین سال حکومت وی مردم خراسان بر اثر ستم علی بن عیسی که والی آن منطقه بود با رافع بن لیث همراه شدند و علیه وی شوریدند؛ هارون به همراه مأمون راه خراسان را در پیش گرفت و ناگهان در این راه بر اثر بیماری درگذشت. هارون در منابع مختلف، شخصیت دوگانه ای دارد از یک جهت او فردی ظالم و بی رحم معرفی می شود و از سویی دیگر نسبت به مردم دل رحم بوده است. خرد وی و همراهی برمکیان با او، پیشرفت اقتصادی، فکری و فلسفی را در طول حکومتش در پی داشت. زمینه های روی کار آمدن هارون الرشید. پدر هارون، در مسئله جانشینی با مشکل رو به رو شده بود چرا که منصور خلافت را بعد از مهدی به برادرزاده اش عیسی بن موسی سپرد اما مهدی از
این کار امتناع ورزید و فرزند خود هادی را به ولیعهدی خویش برگزید و عیسی را که از این کار ناخرسند و غضبناک شده بود، با اعطای مقداری زمین در سرزمین زاب به همراه ده میلیون دینار پول راضی و از میان راه برداشت، سپس فرزند دیگرش هارون را جانشین هادی اعلام کرد. خیزران، همسر مهدی و مادر این دو پسر به دلیل علاقه خاصی که به هارون داشت، تلاش می کرد تا ابتدا هارون بر مسند خلافت بنشیند. از این رو، اقدامات و حیله های خاص خود را به کار گرفت و او اولین زنی در تاریخ خلافت عباسیان شناخته شد که نقش و حضور مهمی را در حیات و آینده این حکومت داشته است. این زن با استقلال در کاخ خود به طیف وسیعی از امور دولتی می پرداخت؛ امیران و وزیران و سایر گروها برای تصمیم گیری های اضطراری و هنگام گرفتاری های شخصی قبل از خلیفه به او مراجعه می کردند، و همچنین خیزران به خاطر دست باز در خزانه کشور و گنجینه های شخصی خلیفه، هر طور که می خواست خرج می کرد و چون امر و نهی اش همان قوت حکم شوهرش را داشت، زمانی که چیزی می خواست، فرقی نمی کرد سیاسی یا شخصی باشد، کنیزان و غلامانش را به داخل یا خارج از کاخ روانه می کرد تا خواسته اش را اجابت کنند و مهدی که همیشه
در مقابل خیزران خود را ناتوان می یافت، به خواسته های او تن می داد و در اجابت آن می کوشید. به خواست خیزران، مهدی از هادی که در گرگان مشغول نزاعی بود، خواست تا خود او از جانشینی مهدی انصراف دهد ولی هادی نپذیرفت و پس از این ماجرا مهدی برای راضی کردن او، شخصاً راهی ماسبذان شد که در راه بنا به دلایلی درگذشت. برخی مرگ او را زمان شکار می دانند که پشت او به در خورد و شکست و مرد. اما روایت دیگری از خوراندن اشتباهی زهر به او توسط یکی از سوگلی هایش روایت می کند؛ بنابراین با مرگ مهدی، هادی روی کار آمد و در اولین اقدامی که کرد دست مادر خود خیزران را از امور کشور و حکمرانی کوتاه ساخت و علاوه بر این طولی نکشید که هادی هم مشکل جانشینی را مقابل خود یافت. چرا که او درصدد بود تا پسر جوان خود جعفر را به ولیعهدی خود منصوب کند و برای این کار باید هارون که جانشین قانونی او بود، خلع می شد و هادی نهایت تلاش خود را به این منظور انجام داد و حتی یحیی برمکی که از هارون حمایت می کرد را محبوس ساخت و سرانجام بر آن شد تا هارون را از صحنه خارج کند. اما نقشه خیزران برای کشتن پسرش هادی درست و به موقع انجام شد و در نیمه شبی توسط کنیزان خیزران خف
ه شد، در همان شب بود که جعفر پسر هادی را از خواب بیدار کرده و برای هارون از همه بیعت گرفت و هارون در ۲۳ سالگی به خلافت رسید و بار دیگر خیزران با همکاری یحیی برمکی اداره امور را به دست گرفت و هیچ کس و هیچ چیز مانعی برای امر و نهی او نبوده و جرات سرپیجی نداشته، اما دیری نپایید که خیزران در سال ۱۷۳ ق درگذشت و از آن زمان بود که هارون به کمک برمکیان به صورت رسمی و مستقل خلافت خود را آغاز کرد. اوضاع اجتماعی در زمان خلافت هارون الرشید. شیوه معیشت در عصر هارون الرشید. تلاش برخی از والیان و امیران برای مقابله با دشمنان و جست و جوی منابع حیات، منجر به فتوحات زیادی در عصر عباسیان شد که آشنایی و گرد آمدن مسلمانان به مراکز فرهنگی نواحی فتح شده را در پی داشت و موجب شکل گیری نوع جدیدی از معیشت شد. هارون الرشید و سفره های رنگین غذا. مسلمانان با فتح سرزمین هایی چون مصر، روم و ایران با غذاهای جدیدی رو به رو شدند که پیش از این حتی آن را ندیده بودند. اعراب این غذاها را اخذ و رفته رفته وارد سفره های خود کردند. نخستین کسانی که این غذاها را می خوردند خلفا بودند. چنان که نقل شده است، در یک روز، برای هارون الرشید سی نوع غذا فراهم می
کردند که هزینه ای حدود ده هزار درهم را در پی داشت. برگزاری جشن. اگر بخواهیم از نحوه برگزاری جشن و آداب آن در عصر عباسیان مطلع شویم، می توانیم بر اساس منابعی که از آن دوران به جای مانده به جشن عروسی هارون با زبیده اشاره کنیم که در آن نقل شده مهدی، پدر هارون سکه های نقره را در ظرفی از طلا یا سکه های طلا را در ظرف نقره می ریخت و همراه با عود و عنبر به مردم پیشکش می کرد. حیات سیاسی هارون الرشید. شرایط داخلی در عصر هارون الرشید. هارون و علویان. در ابتدای حکومت، هارون سیاست مسالمت آمیزی را با علویان در پیش گرفت که تا حدی توانسته باشد رفتار خشونت آمیزی که هادی با آن ها داشت را جبران کند و به همین خاطر با آن ها به نرمی و ملایمت برخورد می کرد و به علویان ساکن در کرج بزرگ اجازه داد تا به مدینه برگردند و استاندار مدینه را نیز که رفتار بدی نسبت به آن ها روا داشت را عزل و مورد شکنجه قرار داد. با این حال، علویان با باور به این اصل که تنها آن ها شایسته خلافت هستند. از کارهای خود دست برنداشتند و به مبارزه ادامه دادند. به همین دلیل دیری نپایید که رابطه دوستانه عباسیان و علویان هم چون گذشته، تیره و تار گشت و به مبارزه سختی تبد
یل شد. مسئله یوم فخ که در زمان خلافت هادی منجر به کشته شدن عده زیادی از علویان شده بود، با نجات یافتن دو تن از رهبران آن، در این دوره نیز ادامه یافت. این دو تن، ادریس بن عبدالله بن حسن و برادرش یحیی بودند که ادریس به افریقیه پا نهاد و یحیی به دیلم در شرق رفت. ادریس که به آفریقا رفته بود در مغرب دور سکنا گزید و از وجود بربرها در اطراف خود بهره برد و اولین حکومت علویان که از درون دولت عباسیان به استقلال رسیده بود به نام ادریسیان را تأسیس کرد. این حکومت که تهدیدی برای دست اندازی عباسیان به شمال آفریقا به شمار می آمد، هارون را بر آن داشت تا این مانع را از سر راه بردارد و بر او پیروز شود. اما دور بودن راه و احتمال گسترش قلمرو ادریسیان و نفوذشان در مصر و شام مانع او شد و هارون برای نابودی ادریس راه دیگری در پیش گرفت و با یاری سلیمان بن جریر که به شماخ معروف بود قصد جان او را کرد و شماخ نیز او را در سال ۱۷۷. ق با سم مسموم کرد؛ ولی مرگ ادریس منجر به نابودی ادریسیان نشد چرا که او با کنیزکی از بربرها ازدواج کرد که بعد از مرگش، فرزندشان متولد شد که نام او را نیز ادریس نهادند. بربرها در یازده سالگی، او را به عنوان جانشین
پدر و خلیفه بر خویش انتخاب کردند و با بیعت خویش و اداره و کارهای شان را به او محول کردند. در حقیقت، وی مؤسس واقعی ادریسیان بوده است. هارون که شاهد قدرت گرفتن این حکومت بود برای مقابله با آن ها ابراهیم ابن الاغلب را در منصب استانداری افریقیه قرار داد تا از نفوذ و قدرت آن ها بکاهد. از سویی دیگر، یحیی برادر ادریس نیز در منطقه دیلم نفوذ یافت و هوادارانی یافت که بر قدرت او افزودند و به همین دلیل در سال ۱۷۶. ق علیه عباسیان شورید و عباسیان را برآشفت. دور بودن بغداد از محلی که قیام صورت پذیرفته بود به یحیی قدرت بیشتری می داد. اما هارون که تصمیم گرفته بود مانع پیروزی یحیی بشود. از فضل بن یحیی برمکی کمک خواست و فضل نیز با رام کردن یحیی وی را به بغداد نزد هارون برد. هارون که به یحیی مظنون بود و اطرافیان نیز بر این شک می افزودند. فضل را برای کنترل یحیی گماشت اما فضل با تأثیری که از یحیی پذیرفت او را آزاد کرد و بلافاصله یحیی به حجاز گریخت و در پی این بود تا مردم آن نواحی را با خود همراه سازد اما طولی نکشید که هارون از ماجرا مطلع شد و از آن سود جست و یحیی را زندانی کرد و پس از مدتی به قتل رساند. یکی دیگر از موارد جالب توج
ه دستگیری موسی بن جعفر کاظم در زمان خلافت هارون بود، موسی بن جعفر الکاظم در میان مردم حجاز خود را شایسته مقام امامت و حکومت عباسیان را بی اعتبار می شمرد و اهالی حجاز نیز از او حمایت می کردند و موسی بن جعفر را خلیفه بر حق خویش می دانستند همین امر موجب حساسیت هارون شد و موسی بن جعفر الکاظم را به زندان افکند و در سال ۱۸۳. ق از دنیا رفت و به احتمال زیاد به قتل رسید. هارون الرشید و موسی بن جعفر. خلافت هارون الرشید با موسی بن جعفر کاظم که رهبری علویان را برعهده داشت، مقارن بود. از نظر علما و خیل عظیمی از مردم، تنها فرد شایسته ای که توانایی سیادت بر عباسیان را داشت، موسی بن جعفر کاظم بود و همین امر حساسیت هارون را در پی داشت و منجر به زندانی شدن موسی بن جعفر کاظم شد. رویارویی هارون و موسی بن جعفر به از لحاظ تاریخی به درستی مشخص نیست و می توان بر اساس گفته ها این برخورد را در سه بخش جای داد. بخش اول این چنین نقل می کند که هارون ابتدا سیاست مسالمت آمیزی را با موسی بن جعفر در پیش گرفت، اما رفته رفته به دلایل مختلفی رفتار خود را تغییر داد و نسبت به موسی بن جعفر و علویان خشم گرفت. بخش دوم، روایت های متعددی را از زندانی ش
دن موسی بن جعفر حکایت می کند. تاریخ دقیقی از نخستین باری که موسی بن جعفر به زندان افکنده شده بود در دست نیست و دومین مرحله از زندانی شدن موسی بن جعفر از سال ۱۷۹. ق آغاز و تا سال ۱۸۳. ق یعنی زمانی که موسی بن جعفر به قتل رسید، ادامه داشت و بخش آخر هم روایت هایی از عواملی که منجر به زندانی شدن موسی بن جعفر شده بود را نقل می کند. اما، منبع دیگر چنین نقل می کند که، به طور قطع در سال ۱۷۹. ق بود که موسی بن جعفر به اجبار هارون به بصره فرستاده شد و در آنجا به عیسی بن جعفر دستور داد تا او را به زندان افکند و سپس موسی بن جعفر را به بغداد آورد و محبوس ساخت و سرانجام در شوال سال ۱۸۳ق بود که موسی بن جعفر در سن پنجاه و پنج سالگی یا چهار سالگی از دنیا رفت. شیعیان باور دارند که موسی بن جعفر توسط هارون مسموم شده است و هارون برای این که بی گناهی خود را در مرگ او ثابت کند، جنازه را در معرض دید مردم قرار داد تا ثابت کند هیچ اثری از جراحت بر روی بدن موسی بن جعفر وجود ندارد. بنابر روایت دیگر، یحیی بن خالد مسبب مرگ موسی بن جعفر بود. جنبش خوارج علیه خلافت هارون. علویان تنها گروهی نبودند که از تعارض و اختلافات در زمینه شرعی به تنگ آمد
ه بودند و علیه خلفی عباسی شوریدند. خوارج نیز گروه دیگری از مسلمانان بودند که در زمان خلافت هارون در سال ۱۷۸. ق به فرماندهی ولید بن طریف شاری اقدام کردند و در ارمنستان و آذربایجان نیز نفوذ کردند و با تهدید سواد در عراق تا حلوان پیش رفتند. در سال ۱۷۹. ق هارون که متوجه فعالیت این گروه شده بود، یزید بن مزید شیبانی را با نیروی نظامی خود به سوی آن ها فرستاد و دو طرف در حدیث الفرات با یک دیگر برخورد کردند و سپاه عباسیان موفق شد تا خوارج را شکست دهد. شورش در شام. در سال ۱۷۶. ق نه تنها درگیری های قبایلی میان مراکز نیرو آرام نشده بود بلکه بر شدت آن نیز در دمشق افزوده شد و حدود دو سال ادامه یافت و این درگیری ها و تعارضات دلیلی شد که هارون در دستگاه اداری خود تغییراتی لحاظ کند که استانداران را نیز در بر می گرفت. اما هارون خود کاری از پیش نبرد و در سال ۱۷۸. ق موسی بن یحیی بن خالد و پس از آن با تداوم کشمکش ها در سال ۱۸۰ به وسیله جعفر بن خالد سازمان بندی و منظم شد. درگیری برضد هارون در افریقیه. در سال ۱۷۱. ق شورش خوارج، فرماندهان سپاه و بربرها علتی بر شدت گرفتن ناآرامی ها در افریقیه شد. با شرایط پیش آمده هارون، هرثمه بن اعی
ن را به استانداری افریقیه منصوب کرد تا شورش ها را خاموش سازد و امنیت را در میان مردم برقرار سازد. هرثمه به قیروان رفت و توانست شورش ها را آرام و بار دیگر امنیت را در میان مردم حاکم سازد. اما طولی نپایید که گروه های متعددی از مسلمانان دچار درگیری شدیدی با یک دیگر شدند که منجر به ناآرامی های جدیدی در افریقیه شد اما هرثمه موفق به سرکوب آن ها نشد. در سال ۱۸۰. ق از خلیفه درخواست برکناری کرد و خلیفه نیز با او موافقت کرد. بعد از او استانداران جدید نتوانستند بر اوضاع تسلط یابند و ابراهیم ابن الاغلب که کارگزار منطقه زاب بود از این موقعیت به نفع خود استفاده کرد و با وعده برقراری دوباره آرامش از خلیفه خواست تا او را به مقام استانداری منصوب کند و در سال ۱۸۴. ق به این مقام دست پیدا کرد. ابراهیم سیاستی را در پیش گرفت که بار دیگر آرامش به منطقه بازگشت و در این دوران افریقیه در اوج شکوه عمرانی و اقتصادی بود و ابراهیم، زمینه شکل گیری اغلبیان را فراهم آورد و رفته رفته افریقیه از حکومت مرکزی هارون جدا شد و سلسله جدی اغلبیان در این منطقه به وجود آمد. هارون و درگیری هایی در قلمرو شرقی. هارون با دادن آزادی عمل به کارگزارانش و کم ت
وجهی به اعمالشان موجب سوءاستفاده آن ها نسبت به خودش شد. چرا که آن ها تنها به منافع خود می اندیشیدند، مالیات ها را افزایش می دادند و در شکل گیری قیام های مردمی تأثیر زیادی داشتند که همه این ها خود را در خراسان نمودار ساخت. رافع بن لیث در خراسان با یاری بسیاری از مردم خراسان و ماوراءالنهر که از عباسیان خشمگین بودند، بر ضد حکومت مرکزی شورید و مردم نسف هم از او برای نابودی عباسیان یاری خواستند، علی بن عیسی، استاندار، از مناطق تحت حکمرانی خود حفاظت کرد ولی نتوانست شورش را سرکوب کند. در نتیجه، هارون او را عزل و هرثمه بن اعین را به جای او منصوب کرد ولی هرثمه هم بر خشم مردم نسبت به عباسیان افزود و شدت جنبش را بیشتر کرد. به طوری که هارون برای سرکوب شورش شخصاً راهی خراسان شد اما در میانه راه از دنیا رفت. هارون و عزیمت به خراسان. هارون در دوران حکومت خود دو بار قصد رفتن به خراسان را کرد. نخستین بار در سال ۱۸۹. ق بود که راهی خراسان شد اما میانه راه در ری به دلایل نامعلومی بازگشت. در سال ۱۹۲. ق بود که خراسان دچار آشوب شدیدی شده بود و بنابراین او راه خراسان را در پیش گرفت و در این زمان هارون گرفتار مشکلاتی شده بود، زیرا عل
اوه بر این که خود او به علت ناتوانی علی بن عیسی در فرونشاندن شورش ها در خراسان، ماوراءالنهر و سیستان راهی این مناطق شد تا آرامش را بار دیگر در آن نواحی حاکم سازد. از طرف دیگر باید آرامش را در قلمرو خویش برای جانشینان خود مهیا می ساخت. علاوه بر علاقه بیش از حدش به مأمون که اصرارهای او به هارون برای فراهم آوردن صلح در خراسان او را به آن نواحی کشانده بود عوامل دیگری را می توان برای عزیمت هارون به خراسان برشمرد. شورش علی بن عیسی در خراسان. یکی از عوامل عزیمت هارون به خراسان، بی کفایتی علی بن عیسی در اداره این ولایت مهم بود. در سال ۱۷۹. ق، بود که هارون یحیی برمکی را که استاندار خراسان بود برکنار کرد و بعد از یحیی، منصور بن یزید به جای وی روی کار آمد ولی طولی نکشید که با وجود مخالفت های یحیی، علی بن عیسی که سرپرست نگهبانان ویژه خلیفه بود به عنوان حاکم خراسان منصوب گشت ولی با این انتخاب، اتفاقات ناخوشایندی را برای عباسیان رقم زد و آشوب ها و شورش های متعددی را به دنبال آورد. علی بن عیسی، سیاست نرم خویانه یحیی را از بین برد و به طوری که با سیاستی که در پیش گرفته بود خشم و انزجار تمامی بزرگان را نسبت به خود پدیدار ساخت
. برای نمونه، حسین بن مصعب که پدر طاهر ذوالیمینین سردار مأمون بود، از اقدامات علی بر ضد حکومت هارون به تنگ آمده بود و از او شکایت کرد و به جز عده کثیری از طریق خویشان خود که در دربار رفت و آمد داشتند یا نوشتن نامه به هارون او را از اعمال زشت علی بن عیسی علیه خویش مطلع ساختند. ابتدا هارون به دلیل محبت تصنعی علی که با فرستادن هدیه به دربار، او را نسبت به خود مطمئن می ساخت، نامه ها و حرف های مردم را نادیده می گرفت و چنانچه «سوگند خورد که هر کس که از علی تظلم کند، آن کس را نزدیک وی فرستد.» و هدایای علی به هارون موجب خرسندی خلیفه می شد به طوری که یحیی را از این که با گماردن علی بن عیسی در خراسان مخالفت ورزیده بود مورد سرزنش و طعنه قرار داده بود. ولی چندی نگذشت که سخنان یحیی درست از آب درآمد و با حکمرانی علی وضع خراسان روز به روز وخیم تر می شد و به جای فرستادن هدایا، حکومت باید به خراسان پول می فرستاد. در سال ۱۸۳. ق، سیاست های غلط علی بن عیسی با شورش مردم به رهبری ابوالخصیب وهیب بن عبدالله نسائی بروز کرد و همچنین نامه علی بن عیسی به هارون در مورد خرابی هایی که حمزه به بار آورده بود و علاوه بر این خبرهایی که از اقدا