Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عالیت الکترونیکی در درون آن صورت می گیرد و اطلاعات وارد شده به آن بسته به شرایط تعریف شده برای دستگاه، پردازش و منتقل می شود. گونه های سخت افزار فعال عبارتند از: دسته بندی سخت افزار فعال شبکه سخت افزار غیر فعال. سخت افزار غیر فعال سخت افزاری است که قابل برنامه ریزی نبوده و نمی تواند تغییری روی اطلاعات یا محتوای تبادل شده در شبکه بدهد. بخشی از سخت افزار شبکه که به منظور نصب و پیکر بندی سخت افزار شبکه (مانند کابل کشی و نصب دستگاه ها) استفاده می شود در این دسته جای می گیرند. گونه های سخت افزار غیر فعال عبارتند از: پیوند به بیرون. نام چند تولیدکننده مطرح سخت افزار شبکه در جهان:
زیر تخت یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال۲۰۱۲ به کارگردانی استیون سی میلر می باشد.
Streaming SIMD Extensions 3 ،SSE3، همچنین شناخته شده با اسم کد Intel آن (Prescott New Instructions (PNI، سری سوم دستورالعمل های SSE برای معماری (IA-32 (x86 است. اینتل SSE3 را در اوایل سال ۲۰۰۴ با Prescott revision از نوع پردازنده Pentium 4 خود معرفی کرد. در آوریل ۲۰۰۵، AMD یک زیر مجموعه از SSE3 را در نسخه E (ونیز و سان دیگو) پردازنده Athlon 64 خود معرفی کرد. دستورالعمل SIMD قبلی بر روی پلت فرم x86، از قدیمی ترین به جدیدترین، ، (توسط AMD توسعه یافته است، اما توسط پردازنده های اینتل پشتیبانی نمی شود)، و هستند. SSE3 نسبت به SSE2 شامل ۱۳ دستورالعمل جدید می باشد. تغییرات. تغییر قابل توجهی این است که توانایی کار به صورت افقی در یک ثبات است، به عنوان مخالف حرکت یا عملیات نسبتاً کمتر عمودی تمام دستورالعمل های قبلی SSE است. به طور خاص، دستورالعمل هایی برای افزودن و تفریق مقادیر متعدد ذخیره شده در یک ثبات واحد اضافه شده است. این دستورالعمل ها می توانند برای افزایش سرعت پیاده سازی برخی از عملیات DSP و 3D استفغده شوند. همچنین یک دستورالعمل جدید بدون نیاز به تغییر حالت گرد کردن کلی، برای تبدیل مقادیر شناور به اعداد صحیح و
جود دارد، از این رو از حالت تعلیق های پر هزینه جلوگیری می شود. در نهایت، این افزونه LDDQU را اضافه می کند، بارگذاری بردار عدد صحیح جایگزین است که عملکرد بهتر در سیستم عامل مبتنی بر NetBurst برای بارگیری هایی که نیازمند عبور از مرزهای cacheline هستند. دستورالعمل های جدید. دستورالعمل های مشترک. ریاضیات AOS (آرایه ای از سازه ها)
کولپوسکوپی یک روش تشخیصی پزشکی برای بررسی یک دید و مقیاس روشن از دهانهٔ رحم و بافت های واژن و اندام تناسلی زنان است. بسیاری از ضایعات ضعیف و ضایعات بدخیم در این مناطق ویژگی های قابل تشخیصی دارند که می توانند از طریق معاینه تشخیص داده شوند. این کار با استفاده از کولپوسکوپ انجام می شود که دید وسیع و کاملی را از نواحی داخلی اندام تناسلی زنان فراهم می کند و اجازه می دهد تا کولپوسکوپیست با مشاهدهٔ دقیق از عادی بودن بافت ظاهری یا غیرطبیعی آن و نتایج بافت برداری و بیوپسی های آزمایشگاهی برای بررسی معاینهٔ پاتولوژیک مطمئن شود. هدف اصلی از کولپوسکوپی، جلوگیری از سرطان سرویکس یا دهانهٔ رحم با تشخیص ضایعات پیش سرطانی زودرس و درمان آن هاست. این روش توسط دکتر هانس هینسلمن و با کمک ادوارد وریث طراحی و کشف شده است. توسعه و پیشرفت کولپوسکوپی به دلیل آزمایش های مربوط به زندانیان یهودی از آشویتس بود. همچنین، کولپوسکوپ های تخصصی مجهز به دوربین برای بررسی و جمع آوری شواهدی برای قربانیان تجاوز جنسی استفاده می شود. تست کولپوسکوپ. وقتی یک زن برخی نشانه ها و علائم سرطان سرویکس یا سرطان گردن رحم را داشته باشد یا در تست پاپ اسمیر او سل
ول های غیرطبیعی مشاهده شود، تست کولپوسکوپ برای تشخیص دقیق انجام می شود. کولپوسکوپ یک وسیلهٔ پزشکی با لنزهایی است که قدرت بزرگ کننده دارد و برای مشاهدهٔ دهانهٔ سرویکس و بافت اطراف آن به کار می رود. این آزمایش بدون درد و عوارض است. برای انجام کولپوسکوپی باید در حالتی مثل انجام معاینه لگن قرار بگیرید که پاها و باسن در پایین باشد. سپس یک اسپکولوم درون واژن قرار می گیرد و بعد پزشک با وارد کردن محلول هایی بررسی لازم را انجام می دهد. زمان انجام تست. این آزمایش بهتر است زمانی انجام شود که زنان در دورهٔ قاعدگی خود نیستند. حداقل ۲۴ ساعت قبل از آزمون، شما نباید کارهای زیر را انجام دهید: علائم و موارد تشخیص. بیشتر زنان به این دلیل تحت معاینهٔ کولپوسکوپی قرار می گیرند تا پزشک بتواند بیشتر در مورد معاینهٔ سیتولوژی در پاپ اسمیر آنها تحقیق کند. به عبارت دیگر، پزشک به این دلیل کولپوسکوپی را توصیه می کند که یک آزمایش پاپ اسمیر یا لگن ناهنجاری هایی را نشان دهد. سایر علائم بیمار برای لزوم انجام کولپوسکوپی عبارتند از: بسیاری از پزشکان تصمیمات ارزیابی و درمان خود را بر اساس گزارش «راهنمای مدیریت ناهنجاری های سیتولوژی و پیشکاران سر
طان دهانهٔ رحم»، که توسط انجمن آمریکایی کولپوسکوپی و آسیب شناسی سرویکس در طی یک کنفرانس در سپتامبر ۲۰۰۱ انجام شد می گیرند. بر این اساس، اگر آزمایش ها پاپ اسمیر یک بیمار ضایعه ای داخل شکمی را نشان دهد، کولپوسکوپی برای افراد نباید انجام شود، چون کولپوسکوپی برای این بیماران تا زمانی که فرد مبتلا به ضایعه قابل مشاهده نیست، عود بیماری را تشخیص نمی دهد. عوارض. کولپوسکوپی یک روش ایمن است که به ندرت خطری دارد. اما برخی عوارض ناشی از کولپوسکوپی ممکن است شامل موارد زیر باشد: همچنین کولپوسکوپی با بیوپسی باعث ناباروری یا عقیم شدن نمی شود. کولپوسکوپ. این وسیله به عنوان یک میکروسکوپ دوقطبی روشن یا مونوکولر عمل می کند تا تصویرهایی از سطح گردن رحم، واژن و اندام تناسلی داخلی را افزایش دهد.
حُسَی ( برگرفته از حسین) سوگواری محرم رایج در میان هندی های کارائیب به ویژه ترینیداد و توباگو، گویان، سورینام , جامائیکا است. برگزاری. در ترینیداد و توباگو، مقبره های چند رنگ مدل یا مقبره هایی به شکل مسجد معروف به تادجه برای نمایش قسمت نمادین این بزرگداشت استفاده می شود. با این مقبره ها رژه می روند، سپس در آخرین روز به صورت آئینی به دریا منتقل می شوند و در نهایت در آب دور ریخته می شوند. به طور کلی، حسی ده روز طول می کشد و مطابق تقویم هجری قمری و مطابق با ده روز عاشورا که توسط مسلمانان شیعه در سراسر جهان گرامی داشته می شود، اجرا می شود. چهار روز آخر بیشترین فعالیت را دارد زیرا شش روز اول برای آن ها روزهای روزه داری، نماز و ساختن تادجه ها است. اگرچه حسی به طور سنتی برای حسین گرامی داشته می شد، اما جشن آن در دوران اخیر همه انواع رنگ ها و شخصیت هایی از اسلام سنی و ادیان دیگر از جمله هندوها و مسیحیان را دربر گرفته است و این رویداد مدرن را آمیزه ای از فرهنگ ها و ادیان مختلف کرده است. در این رویداد هم مسلمانان و هم غیرمسلمانان حضور دارند و محیطی از احترام و تحمل متقابل را به تصویر می کشند. طرحی منحصر به فرد در مراسم
حسی در سدروس، روستای ساحلی واقع در انتهای جنوب غربی ترینداد یافت می شود که از نظر هنر به سبک منحصر به فردی ساخته شده است که در هیچ جای دیگر جهان یافت نمی شود. در روزنامه های ترینیداد و همچنین گزارش های دولتی در قرن نوزدهم، هوسی را «کارناوال جالب» نامیده اند. سرکوب. در دهه ۱۸۸۰ مقامات استعماری بریتانیا به طور فزاینده ای نگران تجمعات عمومی بودند و در سال ۱۸۸۴ فرمان ممنوعیت از برگزاری مراسم عمومی هوسی را صادر کردند. هزاران کارگر که سالی را صرف ساختن تادجه خود کرده بودند، به یک هندو به نام سوخو پیوستند و از دولت درخواست کردند که طبق توافق خود با فرماندار اجازه برگزاری جشنواره را بدهد. هنگامی که همه درخواست ها نادیده گرفته شد، به دلیل نادیده گرفتن ممنوعیت جدید در زمان مقرر اعتراضات به خیابان ها کشانده شد. اولین کسی که تاجه خود را به خیابان آورد در ماه های گذشته این حق را کسب کرده بود، و در برخی از شهرها، حسی پیش رفت. در بندر اسپانیا (سنت جیمز) پلیس مداخله ای نکرد، اما در مون رپوس، سان فرناندو، در پنجشنبه، ۳۰ اکتبر ۱۸۸۴، به سوی جمعیت زنان، کودکان و مردان شلیک شد. پس از شلیک های پلیس برای متفرق کردن راهپیمایی، ۲۲ س
رخپوست کشته شدند و ۱۲۰ نفر مجروح شدند. آن روز معمولاً در تاریخ ترینیداد به عنوان قتل عام محرم سرخپوستان و به عنوان شورش های حسی در سوابق بریتانیا و استعمار نامیده می شود. حواشی. با توجه به نژادها و مذاهب مختلف مسلمان این مراسم تغییرات و حواشی زیادی داشته به طوری که این مراسم بیشتر از اینکه شبیه تعزیه و عزاداری شبیه به یک کارناوال شده است. مراسم «حسی» یک نمونه کوچک از سیاست «کشاکش فرهنگی» است. دولت ترینیداد هم سعی دارد از این مراسم برای جذب گردشگر و تبدیل آن به جشنواره ملی استفاده کند و حتی خواستار برگزاری این مراسم در سالروز استقلال این کشور بود که با مخالفت روبرو شد.
اینتل 8087، معرفی شده در سال 1980، اولین پردازنده عدد اعشاری x87 برای سری ریز پردازنده های 8086 بود. هدف ۸۰۸۷ افزایش دادن سرعت محاسبات ریاضی عدد اعشاری، مانند جمع، تفریق، ضرب، تقسیم و ریشه مربع بود. ۸۰۸۷ همچنین توابع غیر جبری، مانند محاسبات نمایی، لگاریتمی یا مثلثاتی را محاسبه کرد، و علاوه بر عدد اعشاری، ۸۰۸۷ همچنین توانست بر روی اعداد صحیح دودویی بزرگ و اعداد صحیح دهدهی عمل کند. بسته به کاربرد خاص، بهبود عملکردی حدوداً از ۲۰ تا بیش از ۵۰۰ درصد، داشت. ۸۰۸۷ توانست حدود ۵۰۰۰۰ FLOPS را با استفاده از حدود ۲٫۴ وات انجام دهد. از نصب ۸۰۸۷ فقط عملیات ریاضی منتفع شدند؛ برای مثال، رایانه هایی که کاربرد آن ها پردازش متن بود، از هزینه اضافی (حدود ۱۵۰ دلار) و مصرف برق ۸۰۸۷ سودی نمی بردند. ۸۰۸۷ برای زمان خود یک IC پیشرفته بود، که محدودهٔ سیکل تولید تکنولوژی را جابه جا کرد. محصولات اولیه بسیار اندک بود. فروش ۸۰۸۷ افزایش قابل ملاحظه ای داشت، زمانی که IBM یک سوکت پردازنده کمکی روی مادربرد IBM PC اضافه کرد. با توجه به کمبود تراشه ها، آی بی ام ۸۰۸۷ را به عنوان یک گزینه برای PC ارائه نداد تا زمانی که شش ماه در بازار بود. توسعه ۸
۰۸۷ منجر به استاندارد IEEE 754-1985 برای محاسبات عدد اعشاری شد. بعدها کمک-پردازنده های x87 برای پردازنده های ۸۰۱۸۶ (که در سازگاری های PC استفاده نمی شد)، ۸۰۲۸۶، ۸۰۳۸۶ و 80386SX شدند. بعد از پردازشگر ۸۰۴۸۶، پردازنده Intel x86 دیگر از یک کمک-پردازندهٔ عدد اعشاری جداگانه استفاده نکردند؛ توابع عدد اعشاری با پردازنده یکپارچه شدند. طراحی و توسعه. اینتل قبل از این، واحد "پردازنده محاسباتی" ۸۲۳۱ و پردازنده عدد اعشاری ۸۲۳۲ تولید کرده بود. این ها برای استفاده با ۸۰۸۰ یا پردازنده های مشابه طراحی شده بود و به عنوان یک bus داده ای ۸ بیتی استفاده می شد. آن ها به یک سیستم میزبان از طریق یک سیستم I/O برنامه ریزی شده یا یک کنترل کننده DMA متصل می شدند. ۸۰۸۷ در ابتدا توسط بیل پولمن، مدیر مهندسی اینتل که به توسعه تراشه ۸۰۸۶ نظارت داشت، درک شد. بیل اقدام های لازم را برای اطمینان از اینکه تراشه ۸۰۸۶ می تواند از یک تراشه ریاضی هنوز در حال توسعه پشتیبانی کند، انجام داد. ولمن در سال ۱۹۷۷ برای طراحی تراشه ریاضی ۸۰۸۷ اقدام کرد. بروس راونال به عنوان معمار منسوب شد و جان پالمر به عنوان کمک-معمار و ریاضیدان برای این پروژه استخدام شد. این
دو با یک طراحی انقلابی با ۶۴ بیت mantissa و ۱۶ بیت نما برای طولانی ترین فرمت عدد حقیقی، با پردازندهٔ معماری پشته ای و ۸ ثبات پشته ۸۰ بیتی، با مجموعه ای از دستورالعمل های محاسباتی غنی آمدند. این طراحی چند مشکل عمده شناخته شده در محاسبات عددی و نرم افزار عددی را حل کرد: ایرادات خطای گرد کردن برای عملوندهای ۶۴ بیتی حذف شدند و تبدیل های عددی برای تمام اعداد ۶۴ بیتی حل شد. پالمر نوشته های ویلیام کاهان در مورد عدد اعشاری را عامل مؤثر قابل توجهی در طراحی شان نسبت داد. طراحی ۸۰۸۷ در آغاز به دلیل طراحی جنجالی آن، در سانتا کلارا پذیرفته شد. در نهایت، این طراحی به اینتل اسرائیل نسبت داده شد، و رفی نوا یه عنوان راهنما پیاده سازی این تراشه انتخاب شد. به پالمر، راونال و نوا حق امتیاز برای این طراحی اهدا شد. رابرت کوهلر و جان بیلیس نیز حق ثبت اختراع برای این تکنیک اعطا شد که در آن برخی از دستورالعمل ها با الگوی بیتی خاصی به کمک-پردازنده تخلیه شده بود. ۸۰۸۷ دارای ۴۵٬۰۰۰ ترانزیستور بود و به عنوان یک تخلیه بار ۳ میکرومتر مدار HMOS ساخته شده بود. آن در کنار ۸۰۸۶ یا ۸۰۸۸ کار کرد و حدود ۶۰ دستورالعمل جدید معرفی کرد. بیشتر ۸۰۸۷mn
emonicهای اسمبلی با حرف F شروع می شوند مانند FADD FMUL , FCOM و … که باعث می شود از دستورالعمل های ۸۰۸۶ به راحتی قابل تشخیص باشند. رمزگذاری دودویی برای تمام دستورالعمل های ۸۰۸۷ با الگوی ۱۱۰۱۱های اعشاری، ۲۷ در مبنای ده، همان کاراکتر اسکی ESC اگر چه در مرتبه بالاتر بیت از یک بایت؛ پیشوندهای دستورالعمل های مشابه نیز گاهی به عنوان "کدهای فرار" معرفی می شوند. دستور حفظی اختصاص داده شده توسط اینتل برای این کمک-پردازنده ها دستورالعمل "ESC" است. زمانی که پردازنده ۸۰۸۶ یا ۸۰۸۸ دستور ESC را اجرا می کرد، اگر بایت دوم (بایت ModR/M) یک عملوند حافظه را مشخص می کرد، پردازنده برای خواندن یک کلمه از حافظه مشخص شده در دستورالعمل (با استفاده از هر مد آدرس دهی) یک چرخه bus اجرا می کرد، ولی عملوند خوانده شده را در ثبات های CPU ذخیره نمی کرد یا عملیاتی روی آن انجام نمی داد؛ 8087 bus را مشاهده و دستورالعمل های جریان همگام با ۸۰۸۶ را رمزگشایی می کرد، تشخیص دستورالعمل های کمک-پردازنده برای خودش ارزشمند بود. برای یک ۸۰۸۷ دستورالعمل با عملوند حافظه، اگر دستورالعمل فراخوانی شده برای عملوندی که خوانده شود، ۸۰۸۷ کلمهٔ داده خوانده شده توسط
پردازنده اصلی را از اتوبوس داده می گیرد. اگر عملوند مقرر به خوانده شدن بلندتر از یک کلمه بود، ۸۰۸۷ نیز آدرس را از اتوبوس آدرس کپی خواهد کرد؛ سپس بعد از اتمام خواندن داده های چرخه رانده شده توسط پردازنده، ۸۰۸۷ بلافاصله با استفاده از DMA کنترل اتوبوس را گرفته و بایت های عملوند اضافی را خودش منتقل می کند. اگر یک دستورالعمل۸۰۸۷ با یک عملوند حافظه برای آن عملوندی که باید نوشته شود فراخوانی شود، ۸۰۸۷ کلمه خوانده شده از اتوبوس داده را در نظر نمی گیرد و فقط آدرس را کپی می کند، سپس از DMA درخواست می کند و کل عملوند را می نویسد، به همان طریقی که از انتهای یک عملوند گسترده شده می خواند. در این راه، پردازنده اصلی کنترل کلی اتوبوس و زمان بندی اتوبوس را در حالی که ۸۰۸۷ باقی زمینه های اجرای دستورالعمل های کمک-پردازنده را مدیریت می کند، حفظ می کند، بجز دوره های زمانی کوتاه DMA، زمانی که ۸۰۸۷ کنترل اتوبوس را برای خواندن یا نوشتن از یا در ثبات های خود در دست می گیرد. به عنوان یک نتیجه از این طرح، ۸۰۸۷ تنها بر روی عملوندهایی که از حافظه یا از ثبات های خودش گرفته بود می توانست عمل کند، و هر تبادل اطلاعات بین ۸۰۸۷ و ۸۰۸۶ تنها از
طریق RAM امکان پذیر بود. برنامه اصلی پردازنده (CPU) در حالی که ۸۰۸۷ یک دستورالعمل را اجرا کرده است، به اجرا ادامه می دهد؛ از منظر ۸۰۸۶ اصلی یا پردازنده ۸۰۸۸، یک دستورالعمل کمک-پردازنده به مدت پردازش opcode و هر چرخه عملوند حافظه (۲ چرخه ساعت برای بی عملوند، ۸ چرخه ساعت به علاوهٔ زمان محاسبه EA [پنج تا ۱۲ چرخه ساعت]، برای یک عملوند حافظه [به علاوهٔ ۴ چرخه ساعت بیشتر بر روی یک ۸۰۸۸]، برای انتقال دومین بایت از کلمه ،۸ بایت، عملوند) زمان می گیرد، پس از آن که CPU دستورالعمل بعدی برنامه را اجرا کند. بنابراین، یک سیستم با یک ۸۰۸۷ به طور واقع توانایی پردازش موازی را داشت، اجرا کردن یک عملیات داخل ALU عدد صحیحِ پردازنده اصلی در حالی که در همان زمان یک عملیات عدد صحیح در کمک-پردازنده ۸۰۸۷ اجرا می شود. از آنجایی که ۸۰۸۶ یا ۸۰۸۸ منحصراً جریان دستورالعمل ها وزمان بندی را کنترل می کردند و هیچ دسترسی مستقیمی به وضعیت داخلی ۸۰۸۷ ندارد، و به دلیل اینکه ۸۰۸۷ می توانست یک دستور بر واحد زمان اجرا کند، برنامه های سیستم های ۸۰۸۶/۸۰۸۷ یا ۸۰۸۸/۸۰۸۷ باید مطمئن می شدند که ۸۰۸۷ زمان کافی برای کامل اجرا کردن دستورالعمل قبلی مواجه شده ر
ا داشته باشد قبل از اینکه با دستور دیگری مواجه شود. دستورالعمل WAIT (برای پردازنده اصلی) برای این هدف درست شده بود، و اکثر اسمبلرها به طور ضمنی قبل از بیشتر دستورها عدد اعشاری کمک-پردازنده ها دستور WAIT را قرار می دهند. (در صورتی که برنامه از طرق دیگر اطمینان حاصل کند که زمان کافی بین اجرای دستورها ۸۰۸۷ حساس به زمان وجود دارد تا ۸۰۸۷ دستورالعمل دیگری قبل از اینکه دستور قبلی تمام شود دریافت نکند، دیگر لازم نیست قبل از اجرای یک دستور ۸۰۸۷ از دستور WAIT استفاده کرد. همچنین لزوماً به این شکل نیست که اگر WAIT به کار برده شد، بالافاصله به دستور ۸۰۸۷ بعدی برود) دستور WAIT منتظر پین ورودی -TEST 8086/8088 برای اعلام کردن می ماند، و این پین به پین BUSY 8087 داخل تمام سیستم هایی که یک ۸۰۸۷ داشتند، متصل شده بود. (پس زمانی TEST اعلام می شود که BUSY از حالت اعلام شدن خارج شود). به دلیل دستورالعمل پیش-فتچ شده صف های ۸۰۸۶ و ۸۰۸۸ زمان مورد نیاز برای اجرای یک دستور تا اجرا شود همیشه با زمان لازم برای فتچ کردن یکسان نیست، یک کمک-پردازنده مثل ۸۰۸۷ نمی تواند به تنهایی با دیدن bus تشخیص دهد که چه زمانی به دستورالعمل بعدی اجرا می ش
ود. ۸۰۸۶ و ۸۰۸۸ دارای دو صف سیگنال های وضعیت هستند که به کمک-پردازنده متصلند تا به آن امکان همگام سازی خود با زمان بندی داخلی CPU برای اجرای دستورالعمل ها از صف از پیش فتچ شده داشته باشد. ۸۰۸۷ صف از پیش فتچ شدهٔ خود را حفظ می کند، از جایی که آپکدهای کمک-پردازنده را می خواند و اجرا می کند. به دلیل اینکه صف های از پیش فتچ شده سایزهای متفاوت و الگوریتم های متفاوت مدیریتی دارند، ۸۰۸۷ با مشاهده خاط های معین bus پردازنده زمانی که سیستم ریسِت می شود، مشخص می کند که به چه نوع پردازنده ای متصل شده است و بر این اساس صف دستورالعمل داخلی خود را تنظیم می کند. کپی کردن زائد صف پیش-فتچ شده سخت افزار در CPU و کمک-پردازنده از جهت مصرف توان و از بین بردن فضای کلی ناکار آمد است، ولی باعث شد که رابط کمک-پردازنده به تعداد خیلی کمی پین های IC اختصاص پیدا کند، که این مهم بود. در آن زمان که ۸۰۸۶، که رابط کمک-پردازنده را تعریف می کرد، معرفی شد ،ICهایی با بیش از ۴۰ پین کمیاب، گران بودند و مشکلاتی از قبیل ظرفیت اضافی lead ،که یک دلیل اصلی در محدود کردن سرعت سیگنال کردن بود، داشت. کدهای عملیاتی کمک-پردازنده ها به کدهایی از ۶ بیت تا ۲ با
یت، شروع شده با توالی فرار رمزنگاری می شوند. │ 1xxx ۱۱۰۱ │ mmxx xrrr │ سه Xs اول، سه بیت اول آپکد عدد اعشاری هستند. سپس دوتا Ms، بعد از آن سه بیت آپکد عدد اعشاری نیمه دوم، دنبالش سه تا Rs هستند. Ms و Rs اطلاعات مد آدرس دهی را مشخص می کند. برنامه های کاربردی باید نوشته می شدند تا از دستورالعمل خاص عدد اعشاری استفاده کنند. دز زمان اجرا، نرم افزار قادر بود تا کمک-پردازنده را برای عملیات های عدد اعشاری پیدا کند. زمانی که نمی توانست پیدا کند، برای سازگاری عددی دقیق همان توابع عدد اعشاری می بایست داخل نرم افزار محاسبه شود یا تمام کمک-پردازنده در نرم افزار شبیه سازی شود. ثبات ها. خانوادهٔ x87 از سری ثبات های قابل آدرس دهی مانند ثبات های اصلی پردازنده های x86 به طور مستقیم استفاده نمی کنند؛ جای آن، ثبات های x87 یک ساختار پشتهای با ۸ سطح عمق که از st0 تا st7 سطح بندی می شوند، تشکیل می دهند. st0 بر روی پشته قرار دارد. عملیات های دستورالعمل های x87 با push کردن، محاسبه، و pop کردن مقادیر روی این پشته اجرا می شوند. اگرچه عملیات های دوتایی مثل FADD , FMUL ,FCMP و غیره ممکن است ضمناً از st0 و st1 یا st0 با یک حافظه یا یک ث
بات به طور غیر ضمنی استفاده کند؛ ثبات st0 می تواند به عنوان جمع کننده () استفاده شود و همچنین می تواند با هر یک از ۸ ثبات پشته از طریق فراخوانی دستورالعمل FXCH stX (کدهای D9C8..D9CFh) جابه جا شود. این موجب می شود که پشته x87 قابل استفاده به عنوان ۷ ثبات آزاد قابل آدرس دهی به علاوه یک جمع کننده شود. این مخصوصاً کارآمد بر روی پردازنده های x86 superescalar (پنتیوم ۱۹۹۳ و بعد از آن) است جایی که دستورالعمل تعویض به خطای صفر کلاک بهینه سازی شده اند. استاندارد عدد اعشاری IEEE. هنگامی که اینتل ۸۰۸۷ را طراحی کرد، تصمیم گرفت که یک فرمت استاندارد عدد اعشاری برای طرح های آینده درست کند. یک وجه مهم از لحاظ تاریخی این بود که به پایه استاندارد IEEE 754 تبدیل شد. ۸۰۸۷ همهٔ شروط مطرح شده در استاندارد IEEE 754 را پیاده ساری نکرد، به طوری که استاندارد تا ۱۹۸۵ به اتمام نرسید ولی ۸۰۳۸۷ به پایان رسید. ۸۰۸۷، دو نوع داده عدد اعشاری 32 / ۶۴ بیتی و یک فرمت موقت افزایش یافته ۸۰ بیتی (که در حافظه هم می توانست ذخیره شود) برای ارتقا دقت در محاسبات پیچیده و بزرگ تأمین کرد. جدا از این ۸۰۸۷ یک فرمت پک شده BCD (دهدهی به رمز دودویی) ۸۰ بیتی/ ۱
۸ رقمی و نوع داده های ۱۶٬۳۲، و ۶۴ بیت عدد صحیح پیشنهاد داد. بی نهایت. ۸۰۸۷ مقادیر بی نهایت را به صورت روش وابسته یا طرحی مدیریت می کند (از طریق وضعیت ثبات انتخاب می شود). در روش وابسته، با بی نهایت های مثبت و منفی به صورت دو مقدار متفاوت رفتار می شود. در روش طرحی، به عنوان نمایش بی علامتی برای اعداد بسیار کوچک یا بسیار بزرگ به کار برده می شود. این دو روش برخورد با بی تهایتدر نسخه پیش نویس استاندارد IEEE 754 گنجانده شده است. اگرچه، روش طرحی از نسخه رسمی IEEE 754 در سال ۱۹۸۵ برداشته شد. ۸۰۲۸۷ روش طرحی را به عنوان یک انتخاب حفظ کرد، اما ۸۰۳۸۷ و کمک-پردازنده های بعد از آن (شامل ۸۰۱۸۷) فقط روش وابسته را پشتیبانی می کردند. واسط کمک-پردازنده. ۸۰۸۷ با کمک-پردازنده های بعدی متفاوت بود و آن اتصال مستقیم به busهای داده و آدرس بود. ۸۰۸۷ دنبال دستورالعمل هایی که با توالی "۱۱۰۱۱" آغاز می شد می گشت و با آن ها رفتار به خصوصی انجام می داد، به سرعت از پردازنده اصلی به DMA درخواست دسترسی اضطراری به عملوندهای حافظه بزرگتر از یک کلمه(۱۶ بیت) می داد، سپس بالافاصله کنترل bus را رها می کرد و یه پردازنده اصلی می داد. کمک-پردازنده تا
زمانی که دستورالعمل کمک-پردازنده تمام نشده بود مانع اجرای برنامه نمی شد و برنامه باید دو پردازنده را با هم همگام کند، همان طور که بالا ذکر شد (در بخش «طراحی و توسعه»). یک پتانسیل کرش کردن وجود داشت اگر دستورالعمل کمک-پردازنده نتواند به کدی قابل فهم برای کمک-پردازنده دیکد کند. کمک-پردازنده های بعدی اینتل به این صورت به bus نمی شدند، ولی دستورالعمل ها را از طریق پردازنده اصلی با استفاده از پرت های ورودی/خروجی. این به خطای زمان اجرا منجر شد، ولی از پتانسیل کرش کردن جلوگیری شد زیرا پردازنده می تواست دستورالعملی که کمک-پردازنده نپذیرفته بود، را نادیده بگیرد. ۸۰۸۷ با استفاده از کنترل کردن bus حین ریست کردن چرخه، قادر بود تشخیص دهد که به یک ۸۰۸۸ متصل است یا به یک ۸۰۸۶. ۸۰۸۷ در تئوری قادر به همزمان کار کردن بود در هالی که ۸۰۸۶/۸۰۸۸ قادر به پردازش دستورالعمل های بیشتر بودند. در عمل، این احتمال وجود داشت که برنامه کار نکند اگر قبل از مواجه شدن با دستورالعمل بعدی، دستور قبلی کامل نشده باشد. اسمبلر به طور اتوماتیک یک دستور 'FWAIT' بعد از هر آپکد کمک-پردازنده قرار می دهد و ۸۰۸۶/۸ را وادار به توقف اجرا می کند تا زمانی که ۸
۰۸۷ سیگنال پایان بدهد این محدودیت در طرح های بعدی برداشته شد. مدل ها و منابع دوم. کمک-پردازنده های اینتل ۸۰۸۷ در دو نوع ساخته شده بودند، یکی به صورت سرامیک پیچ خورده DIP و یکی هم به DIP هرمی و طراحی شده بودند تا در بازه دمایی مقابل عمل کنند: پسوندهای C,D،QD: صفر درجه سانتی گراد تا مثبت ۷۰ درجه سانتی گراد (مصرف تبلیغاتی) پیشوندهای LC,LD,TC و TD: منفی ۴۰ درجه سیلسیوس تا مثبت ۸۵ درجه سیلسیوس (مصرف صنعتی) پیشوندهای MC , MD: منفی ۵۵ درجه تا مثبت ۱۲۵ درجه (مصرف نظامی) تمام مدل های ۸۰۸۷ یک پک DIP چهل پینه داشتند و با ولتاژ ۵ ولت عمل می کرد، حدود ۲٫۴ وات مصرف می کرد. برخلاف کمک-پردازنده های بعد ۸۰۸۷ می بایست با همان سرعت clock پردازنده اصلی اجرا می کرد. پسوندهای قسمت عدد، سرعت clock را نشان می دهد: جانشین. همان طور که پردازنده های ۸۰۸۸ و ۸۰۸۶ با قطعات بعدی جایگزین شدند، ۸۰۸۷ هم جایگزین شد. باقی کمک-پردازنده های اینتل ۸۰۲۸۷، ۸۰۳۸۷ و ۸۰۱۸۷ بودند. از ۸۰۴۸۶ به بعد پردازنده های اینتل از کمک-پردازنده های عدد اعشاری جداگانه استفاده نمی کردند؛ عملاً همه شان، کمک-پردازنده ها را در خودشان قرار داده بودند، بجز یک استثنای مهم که
80486SX، تغییر یافتهٔ 80486DX که FPU در آن غیرفعال شده بود. ۸۰۴۸۷ در واقع یک چیپ 80486DX با پین اضافی بود. هنگامی که نصب می شد پردازنده 80486SX را غیرفعال می کرد. پردازنده های 80486DX و Pentium و پردازنده های بعدی بر روی هسته پردازنده کارکرد عدد اعشاری داشتند. مجموعه دستورالعمل FPU 8087. مخفف ها: جدول شامل دستورالعمل کامل FPUهای ۸۰۸۷، ۸۰۲۸۷، ۸۰۳۸۷ و آخرین افزانه در FPUهای مبتنی بر Pentium است.
بانک هالیدی () یکی از تعطیلات رسمی در بریتانیا ، برخی از کشور های مشترک المنافع هنگ کنگ و جمهوری ایرلند است.
یک ماکرو در علوم رایانه یک الگو یا قاعده است که مشخص می کند چگونه بر اساس یک فرایند از قبل معین شده، یک ترتیب ورودی بخصوص (که معمولاً ترتیبی از نویسه ها هستند) باید به یک ترتیب خروجی جایگزین شده (که آن نیز معمولاً ترتیبی از نویسه ها می باشد) نگاشت (تناظر) یابد. کلمهٔ ماکرو کوتاه شده عبارت «macroinstruction» به معنی «دستورات ماکرو» است. در زبان یونانی ماکرو (μακρός) به معنی «بزرگ یا کلان» (long) می باشد. فرایندی نگاشتی که در آن «ماکروی استفاده شده» به یک «ترتیب خاص» نمونه برداری (تبدیل) می شود، به عنوان «گسترش ماکرو» شناخته می شود. امکانات نوشتن ماکرو می تواند به عنوان یک نرم افزار کاربردی یا بخشی از زبان برنامه نویسی فراهم شود. در حالت اول، از ماکروها برای ساخت فعالیت هایی به وسیلهٔ برنامه های کم تکرارتر استفاده می شد. در حالات دوم، آنها یک ابزاراند که برنامه نویس امکان استفاده مجدد از کد، یا حتی امکان طراحی زبان های خاص منظوره را می دهند. از ماکرو برای فراهم ساختن ترتیبی از دستورالعمل های محاسباتی برای برنامه نویس، به صورت یک عبارت برنامه ای منفرد، استفاده می شود. استفاده از ماکروها باعث کمتر «مستعد خطر بودن
» و «کمتر خسته کننده بودن» برنامه نویسی استفاده می شود. (از این جهت، به آن ها ماکرو می گویند، که یک بلاک «بزرگ» کد می تواند از یک ترتیب «کوچک» از نویسه ها گسترش بیابند). ماکروها اکثراً استفاده از پراسنجه های کلمه کلیدی یا موقعیتی (که مشخص می کنند که برنامهٔ اتصال شرطی چه چیزی را تولید می کند) را مجاز می داند و از آن ها برای ساخت برنامه های کامل یا مجموعه برنامه هایی برای سیستم عامل، سکوی رایانش، یا انواع دیگر برنامه استفاده می کند. عبارت «ماکرو» از «macro instruction» گرفته شده است، و از این گسترش ها در گذشته در اساس برای ساخت کدهای زبان اسمبلی استفاده می شد. ماکروهای صفحه کلید و ماوس. ماکروهای صفحه کلید و ماکروهای ماوس اجازه می دهد که توالی های کوتاهی از عملکردهای کلیدی و ماوس برای تبدیل شدن به توالی های کلیدی و اقدامات ماوس دیگر، معمولاً بیشتر وقت گیر باشند. به این صورت، استفاده های مکرر یا دنباله های تکراری از عملکردهای کلیدی و حرکت های موس می تواند به صورت خودکار انجام شود. برنامه های دیگر برای درست کردن این ماکروها را ضبظ کنندهٔ ماکرو می نامند. در طول دهه ۱۹۸۰، برنامه های مارکرو - اول SmartKey، سپس Super
Key, KeyWorks, Prokey-ابتدا به عنوان وسیله ای برای فرمت خودکار صفحه نمایش، سپس برای انواع کارهای ورودی کاربر بسیار محبوب بودند. این برنامه ها بر اساس حالت عملیاتی TSR (خاتمه و اقامت) و بر روی تمام ورودی های صفحه کلید اعمال می شود، مهم نیست که در کدام زمینه رخ داده باشد. پس از ظهور واسط کاربر - و در دسترس بودن صفحه کلید و ماکروهای موس در برنامه های کاربردی مانند پردازشگرهای کلمه و صفحات گسترده، آن ها تا حدی در حال از بین رفتن هستند و امکان ایجاد ماکروهای صفحه کلید را برای کاربر ایجاد می کند. برنامه macros و اسکریپت نویسی. ماکروهای صفحه کلید و ماوس که با استفاده از ویژگی های کلیدی ساخته شده در برنامه ایجاد می شوند گاهی به نام ماکرو برنامه شناخته می شوند. آن ها با انجام دادن توالی زمانی و اجازه دادن به ثبت اعمال، ایجاد می شوند. یک زبان برنامه نویسی ماکرو، اغلب زبان اسکریپتی، با دسترسی مستقیم به ویژگی های برنامه ممکن است وجود داشته باشد. ویرایشگر متن برنامه نویسان، Emacs (کوتاه شدهٔ «ویرایش ماکروها») از این ایده به نتیجه می رسد. در واقع بیشتر ویرایشگر از macros ساخته شده است.Emacs در ابتدا به عنوان یک مجموعه از م