Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیرک ون بابورن (به انگلیسی: Dirck van Baburen) (زاده سال ۱۵۹۵ درگذشت ۲۱ فوریه ۱۶۲۴) نقاش هلندی بود. زندگی نامه. دوران حرفه ای بابورن کمی کوتاه بود، و تنها تعداد کمی از نقاشی های او امروز شناخته شده است. او عمدتاً افراد مذهبی نقاشی در رم، سان پیترو در دفن که مدیون نسخه کاراواجو از همین موضوع در موزه واتیکان. بابورن یکی از اولین هنرمندانی بود که محبوبیت موضوعات ژانر مانند نوازندگان و بازیگران کارت را به خود جلب کرد. یکی از آثار شناخته شده او «سنت فرانسیس عابد و جمجمه انسان» نام دارد که در موزه هنرهای زیبا، بوستون است. بابورن نیز تابلوی «چند نوازنده قبل از اجرای کنسرت» را نقاشی کرد، که احتمال می رود یکی از آن ها پرتره خود او هست، و همچنین به نظر می رسد که همهٔ آن ها یک نفر باشند یعنی خود استاد «دیرک بابورن». آثار. نقاشی تدفین مسیح (بورگزه گالری) برای بورگزه و مسیح شستن پاها از رسولان برای وینچنتزو سال های پایانی زندگی حرفه ای بابورناست، ادغام ویژگی های بصری از کاراواجو و مانفردی از آموخته به سبک، نقاشی اساطیری و تاریخ است. پرومته یا پرومتئوس در نقاشی های بابورن بسیار عالی به تصویر کشیده شده است (به یونانی: Προμη
θεύς)(به انگلیسی: Prometheus) در اسطوره های یونانی، یکی از تیتان ها و پسر یاپتوس و کلیمنه و خدای آتش است. او عاشقآتنا دختر زئوس شد و تنها کسی بود که آتنا را بوسید. آن ها بسیار همدیگر را دوست می داشتند و آتنا به او کمک کرد تا آتش را بدزدد. پس از زنجیر شدن پرومته آتنا هر هفته به دیدن او می رفت. او یکی از تیتانها مورد احترام زئوس و تنها تیتان باقی مانده از جنگ زئوس بود. وی همچنین آتنا را از سر زئوس درآورد و به عنوان ارباب شفا هم شناخته می شود. زئوس در عصر آفرینش انسان ها، پرومتئوس را برگزید تا همه چیز را به انسان بدهد جز آتش را. پرومتئوس مورد اعتماد این کار را کرد و بسیاری از مسائل آدمیان را برطرف کرد. او به انسان ها عشق می ورزید و نمی توانست ناراحتی و رنج آن ها را ببیند؛ به همین علت به دور از چشم زئوس آتش را در نی ای گذاشته و به انسان داد. وقتی خبر به زئوس رسید او را بر سر قله قاف (درقفقاز) برد و بست و او را به سزای اعمال خود رساند. هر روز عقابی می آمد و جگر او را می خورد و شب جگر از نو می رویید. همین موقع بود که پرومتئوس به زئوس گفت: روزی خواهد آمد که پادشاهی و خدایی تو از میان برود و کسی بر تخت تو تکیه زند. ز
ئوس که از پیش گویی های او مطمئن بود، دائم در پی این بود که از او بپرسد چه کسی، ولی او هرگز پاسخ نمی داد، تا اینکه این موضوع به وقوع پیوست. سرانجام هرکول عقاب را کشت و پرومتئوس را آزاد کرد. پرومته در عوض، راه بدست آوردن سیب های زرین هسپریدس را به او آموخت. او همچنین شخصیت اصلی رمان آتش دزد نیز هست.
شانت ملسیکی هوهانیسیان (؛ ؛ زاده ) یک بازیگر سینما اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی فعالیت می کند. زندگی نامه. وی در ۲۰ اوت ۱۹۷۴ در شینوهایر به دنیا آمد. هوهانیسیان بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ در انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان تحصیل نموده است. وی برندهٔ جوایزی همچون هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مسیر رؤیایی ما" (۲۰۱۷)، "یه وا" (۲۰۱۷)، "بخش ویژه" و "گارگین نژده" (۲۰۱۳) اشاره کرد.
دولچه پانتس با نام اصلیدولچه ژوزه سیلوا پانتس (زاده ۸ آوریل ۱۹۶۹) خواننده پرتغالی است. او نماینده پرتغال در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۱ بود.
تیتانیا یک شخصیت خیالی و فری در کتاب های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط دی سی کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده نیل گیمن و طراح چارلز وس خلق شده است که برای اولین بار در شمارهٔ ۱۹ از مجموعه کمیک "سندمن" (سپتامبر ۱۹۹۰) حضور پیدا کرد. این شخصیت با الهام از شخصیت تیتانیا، ملکهٔ فری ها در نمایشنامه کمدی "رؤیای شب نیمه تابستان" اثر ویلیام شکسپیر ساخته شده است.
فرار کن یا ازدواج کن () یک فیلم کمدی است به کارگردانی هایک کبیان که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ایوتا موکوچیان و مکرتیچ آرزومانیان اشاره کرد.
میوشی یوشی کاتا، میوشی یوکی یاسو، میوشی جی کیو ; – ) سامورایی اهل ژاپن بود. وی دومین پسر میوشی موتوناگا بود. شینوهارا ناگافوسا از ملازمان وی بود که پس از مرگ وی جهت رهبری خاندان میوشی از پسر ارشد وی بنام میوشی ناگاهارو حمایت کرد.
سوگو کازوماسا ، سوگو کازوناری (十河 和也) ; – ) سامورایی اهل ژاپن و از خاندان میوشی و چهارمین پسر میوشی موتوناگا، دایمیوی ولایت کاواچی بود. پسر وی میوشی یوشیتسوگو فرزندخوانده برادر ارشد وی میوشی ناگایوشی شد و رهبری خاندان را پس از وی برعهده گرفت. برادر دیگر وی میوشی یوشی کاتا نام داشت.
رقص پا فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مزدک میرعابدینی و تهیه کنندگی محمد احمدی محصول سال ۱۳۹۵ است. خلاصه داستان. محمدعلی وندی بازیگر، فیلمساز و معلم تاتر، ناامید از مهاجرت به زادگاهش تهران بازگشته تا همراه با همسرش میترا صدری، نقاش، زندگی تازه ای را شروع کنند اما جستجو برای پیدا کردن خانه ای مناسب و کنجی آرام غیرممکن به نظر می رسد.
خان بالغ یا خان بالق (; , "Qaɣan balɣasu") یا دادو (; , "Dayidu") پایتخت زمستانی سلسله یوان، مرکز اصلی امپراتوری مغول که قوبلای خان پایه گذاری کرد، که امروزه پکن، پایتخت چین کنونی می باشد. خان بالغ واقع در مرکز پکن معاصر بود. قوبلای خان و جانشینان او مدعی تسلط بر کل امپراتوری مغول بودند، اگر چه در عمل این امپراتوری پس از مرگ منگوقاآن به تعدادی از خانات تکه تکه شده بود. نام. نام خان بالق از مغولی و زبان ایغوری منشأ گرفته است. لغت «خان» معرف عنوان بزرگ و «بالق» به معنی «شهر» و «محل سکونت دائمی» هست: یعنی «شهر خان». در واقع این اسم درمیان ترکان شرقی و مغولان قبل از سقوط شانگدو پایتخت دودمان کین مورد استفاده بوده و اشاره به دودمان کین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) دارد. تاریخچه. در سال ۱۲۶۴ قوبلای خان از کاخ دنینگ از جید جزیره بازدید کرد و آنقدر مسحور منظره شد که به ساختن پایتخت در اطراف این باغ دستور داد. معمار و برنامه ریز پایتخت لیو بینکژونگ بود. از ۱۲۷۴ ساخت و ساز دیوارهای این شهر آغاز شد، همان سال در حالی که کاخ سلطنتی اصلی () ساخته شده بود. به عنوان نمونه ای از سیاست آزادی مذهبی قوبلای خان، خان بالغ چندین مرکز عبادت متعلق به
مذاهب و اعتقادات متفاوت داشت؛ و حتی این شهر محل اسقف اعظم کلیسای کاتولیک از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۵۷ بود. میراث. خرابه های دیوارهای خان بالغ عصر یوان هنوز هم موجود است و با عنوان(توچنگ ( «خاک دیوار» شناخته می شود). جزئیات از دست رفتن خان بالیغ در بسیاری از کتاب های تواریخ مغولی مانند آلتن توبچی ( "Altan Tobchi") ذکر شده. برای مدت های بسیار طولانی خان بالق نامی استاندارد برای پکن در فارسی و زبانهای ترکی آسیای مرکزی و خاورمیانه بود. به عنوان مثال خان بالق نام مورد استفاده در هر دو نسخه زبان فارسی و ترکی زبده التواریخ بایسنقری اثر غیاث الدین نقاش (Ghiyāth al-dīn Naqqāsh) در شرح مأموریت فرستادگان شاهرخ میرزا به پایتخت مینگ است. این اثر یکی از دقیق ترین تشریح ها از چین برای قرن ها بوده. هنگامی که مسافران اروپایی از طریق دریا از طریق مالاکا و فیلیپین در قرن ۱۶ به چین رسیدند آن ها در ابتدا نمی دانستند که چین همان کشور ختای "Cathay" است که در مورد آن در نوشته های مارکو پولو خوانده بودند و متوجه نبودند که کامبالوک شهر "Cambaluc" همان شهری است که در جنوب چین به عنوان پکن شناخته می شود. تا اینکه یسوعیون ماتئو ریچی اولین سفر خو
د به پکن را در ۱۵۹۸ انجام داد و از مواجه خود با ترک های عرب یا ترک های مسلمان نوشت. او تأیید کرد که شهر خان بالق "Cambaluc" همان پکن و ختای همان چین است و در مجلات خود اعلام کرد اما تا قرن ۱۷ در اروپا خان بالق "Cambaluc" و ختای "Cathay" نام های رایج در نقشه ها بود.
بیمارستان سیار، یک مرکز درمانی یا یک بیمارستان کوچک با تجهیزات پزشکی لازم است که می توان آن را در زمان کوتاهی به مکان مورد نظر حمل و راه اندازی و شروع به بهره برداری کرد. بیمارستان سیار بایستی بتواند حداقل خدمات پزشکی و درمانی را برای بیماران یا زخمی ها در شرایط بحرانی همچون جنگ و بلایای طبیعی فراهم نماید. طراحی بیمارستان سیار به صورت ماجولار انجام می شود و هر ماجول بر روی یک تریلر یا کامیون یا اتوبوس نصب می گردد و نهایتاً بیمارستان سیار از کنار هم قرار گرفتن ماجول های مختلف تشکیل می شود. بعضی از ماجول ها طوری طراحی می شوند که به صورت مستقل نیز می توانند خدمات لازم را ارائه دهند. در بیمارستان سیار همه ماجول ها روی چرخ قرار دارند و می توانند روی جاده حرکت نمایند و به آسانی به جایی دیگر منتقل شوند. در این ماجول ها، فضای درمانی لازم و تجهیزات مورد نیاز، برای ارائه خدمات پزشکی، درمانی و حتی جراحی های حیاتی، لحاظ شده است و امکان انتقال مجموعه، برپایی سریع و آغاز به بهره برداری در کمترین زمان، برای چنین بیمارستانی متصور است. بیمارستان سیار ارائه خدمات درمانی و پزشکی حیاتی را برای بیماران و زخمی ها در شرایط بحرانی،
و در نزدیکی محل حادثه و پیش از انتقال آنان به یک بیمارستان دائمی را فراهم می آورد. در بیمارستان سیار، با توجه به وضعیت مجروح و درجه وخامت بیمار، می توان روند درمان را در بیمارستان سیار کامل نمود یا بر حسب ضرورت، فقط به تثبیت وضعیت بیمار اقدام نموده و سپس آن را به مرکز درمانی دیگر اعزام کرد. در طی صدها سال، نیاز ارتش ها به نجات جان سربازان زخمی در میدان جنگ، به پیدایش و توسعه پزشکی نظامی منجر شده است. در واقع جنگ همیشه به طور مستقیم یا غیرمستقیم موجب پیشرفت در علم پزشکی شده است. در این راستا، بیمارستان های سیار و بیمارستان های صحرایی برای کمک به ارائه خدمات سریع تر و مطلوب تر پزشکی و درمانی در جبهه های جنگ به وجود آمده و توسعه یافته اند. می توان "بیمارستان سیار" را نمونه مدرن تر و به روز تر "بیمارستان صحرایی" و همچنین نمونه بزرگتر و جامع تر " واحدهای نظامی و سیار جراحی " (Mobile army surgical hospital) موسوم به MASH در نظر گرفت که به نجات جان انسان ها و بهبود انجام فرایند درمان در بلایای طبیعی و جنگ می کنند. از آنجایی که بیمارستان سیار بایستی بسیاری از تجهیزات پزشکی و فضاهای درمانی را شامل بوده و بتواند آن فضا
ها و تجهیزات را به سادگی به جای دیگر منتقل کند احتیاج به پلت فرم های خاصی دارد. پلت فرم میزبان بیمارستان سیار، می تواند باکس عقب یک کامیون یا اتاق روی یک تریلی یا فضای داخلی یک اتوبوس باشد. از آنجا که پروتکل های درمانی بیمارستان های سیار مشابه با بیمارستان های دائمی بوده و قوانین و معیارهایی یکسان و مشابهی با آن ها دارند، بنابراین پلت فرم بیمارستان سیار باید بسیار انعطاف پذیر و کارآمد و مناسب برای طراحی یک مرکز بهداشتی و درمانی و جراحی باشد که در نهایت بتواند کارکرد و فضاها و تجهیزات شبیه به یک مرکز بیمارستان دایمی را داشته باشد. از نظر تنوع انجام خدمات پزشکی یا ظرفیت تخت های بستری، بیمارستان سیار و بیمارستان صحرایی شبیه به هم می باشند و به طور کلی می توان گفت که یک بیمارستان سیار بزرگتر از واحدهای ارائه کمک های اولیه (واحدهای امدادرسانی و کمک های اولیه که ممکن است در یک ایستگاه یا در یک یا چند آمبولانس ارائه شود) و کوچکتر از یک بیمارستان دائمی است. همچنین، در شرایط اضطراری بیمارستان سیار را می توان به یک بیمارستان صحرایی دیگر متصل کرد و ظرفیت تخت های بستری را افزایش داد یا برای بیماران و مجروحان بدحال، خدمات
درمانی بهتری را فرآهم آورد. با توجه به قوانین بین المللی حقوق بشر از جمله کنوانسیون ژنو مبنی بر ممنوعیت حمله به پزشکان و آمبولانس ها و بیمارستان ها نشان گذاری شده با علامت صلیب سرخ یا هلال احمر، بیمارستان های سیار هم بایستی از هر حمله ای مصون باشند. بیمارستان سیار یا بیمارستان صحرایی. پلت فرم اولیه بیمارستان های سیار اتاق یک تریلر، باکس پشت کامیون، یا فضای آمبولانس یا اتوبوس است که همه آن ها قابلیت حرکت در جاده را دارا می باشند، در حالیکه ساختار اصلی یک بیمارستان صحرایی چادر و کانتینر است. در بیمارستان صحرایی، چادر و تمام تجهیزات لازم پزشکی در کانتینر قرار داده شده و در نهایت این کانتینرها از طریق، هواپیما، قطار، کشتی، کامیون یا تریلر قابل انتقال خواهند بود. بنابراین بیمارستان سیار یک واحد متحرک است و می تواند با نیروی محرکه داخلی (مشابه کامیون، اتوبوس یا آمبولانس) یا به کمک نیروی محرک یک کشنده (مشابه تریلر) در جاده حرکت نماید؛ اما بیمارستان صحرایی صرفاً یک واحد قابل جابجایی است. جنس بدنه در بیمارستان سیار، یک لایه عایق حرارتی به همراه دو لایه ورق فولادی یا فایبرگلاس است، اما چادرهای بیمارستان صحرایی از پارچ
ه یا برزنت ساخته شده اند لذا گندزدیایی یا ضدعفونی کردن محیط داخلی بیمارستان سیار بسیار راحت تر از بیمارستان صحرایی قابل انجام است به همین خاطر در رعایت پروتکل های بهداشتی بیمارستان های سیار نسبت به بیمارستان های صحرایی دارای ارجهیت می باشند. به علت ایزولاسیون بهتر دیواره های بیماستان سیار انجام سرمایش و گرمایش در بیمارستان های سیار راحت تر و با صرف انرژی کمتر صورت می پذیرد. و در نهایت در برپایی یک بیمارستان صحرایی معمولاً احتیاج به جرثقیل و لیفتراک نیز است در حالیکه در راه انداری و استقرار یک بیمارستان سیار احتیاج به چنین ادواتی بسیار کمتر است. بخش ها و ساختارهای بیمارستان سیار. در بیمارستان های سیار پیشرفته تر، از تریلرهای ویژه با فضای درمانی کارآمد تر و بزرگتر استفاده می شود که برخی از این تریلرها، تریلرهای قابل گسترش (تریلر باز شو) می باشند. تریلرهای قابل گسترش (تریلرهای باز شو) حین حرکت و تردد در جاده ها از لحاظ سایز و اندازه و نمای ظاهری مشابه تریلرهای استاندارد می باشند اما به هنگام توقف و در حین بهره برداری فضای آن می تواند گسترش یابد. برای مثال مساحت یک تریلر باشو (با چهار باکس باز شو) می تواند به بیش
از ۸۰ متر مربع برسد، در صورتی که اندازه یک تریلر با اتاق استاندارد حدود ۳۵ متر مربع است. ساختار بخش های مختلف یک بیمارستان سیار. ساختار بخش های مختلف یک بیمارستان سیار می تواند با توجه به کاربرد آن متفاوت باشد. با توجه به پلت فرم ها و ساختار بدنه و مکانیزم های برپایی ماجول های مختلف، می توان یک بیمارستان سیار را به سه قسمت ذیل تقسیم بندی کرد. ساختار راهروها. در یک بیمارستان سیار، برای ایجاد سالن ها یا راهروها، می توان از تریلرها یا کانتینرهای استاندارد استفاده کرد. این تریلرها دارای چندین درب برای اتصال به فضاها یا راهروهای دیگر خواهند بود. اتصال بین درب های راهروها از طریق کانکتورهای ویژه ای انجام خواهد گرفت. کانکتور ویژه می تواندترکیبی از یک پل با یک چادر، یا یک سازه بادی یا یک اتصال آکاردئونی باشد. برای استفاده بهینه از فضای راهرو، می توان در داخل راهرو اتاقک فنی، میز پذیرش، کابینت یا کمد نیز در نظر گرفت. ساختار فضاهای کمکی (رفاهی، خدماتی، تجهیزات جانبی). هر بیمارستان به غیر از بخش های پزشکی، نیازمند تأسیسات مکانیکی و برق، فضای تعمیر و نگهداری، واحد ایمنی و بهداشت، بخش های اداری، دفاتر خدمات ارتباطی، انبا
ر، اتاق تجهیزات خاص، فضای مدیریت و فرماندهی، توالت، حمام، سرویس بهداشتی، آشپزخانه، تأمین، و آماده سازی و توزیع مواد غذایی، خوابگاه کارکنان و پزشکان، تولید و توزیع انرژی الکتریکی، تصفیه آب و مخازن ذخیره سازی آب است. این تجهیزات و فضاها را می توان بر روی اتاق تریلرهای استاندارد تعبیه نمود. فضاهای درمانی. بیشتر بخش های پزشکی بیمارستان های سیار را می توان در تریلرهای پزشکی ویژه یا تریلرهای قابل گسترش (بازشو) اجرا نمود. دپارتمان ها و بخش های مختلف بیمارستان سیار. یک بیمارستان سیار می تواند عمده بخش های یک بیمارستان دائمی را شامل باشد، بنابراین تمام یا برخی از بخش های زیر می تواند بخشی از یک بیمارستان سیار در نظر گرفته شود. بخش های زیر ممکن است جزو بخش های ضروری یک بیمارستان سیار تلقی نشوند اما با توجه به شرایط حادثه، زمان یا مکان آن، برخی از این بخش ها می تواند به بیمارستان سیار اضافه شود: بیمارستان سیار در ایران. بزرگترین بیمارستان سیار ایران، در اسفندماه ۱۳۹۹ افتتاح شد. این بیمارستان را بنیاد احسان ستاد اجرایی فرمان امام ساخته است و دارای ۹۹ تخت بستری، ۲ اتاق عمل جراحی، اتاق زایمان، دستگاه سونوگرافی، ماموگرافی،
اورژانس و داروخانه است. همچنین این بیمارستان مجهز به امکان تله مدیسین و دوراپزشکی است و می تواند از طریق اتصال به دیتاسنتر سامانه ۴۰۳۰ خدمات فوق تخصصی را از بیمارستان های مادر دریافت و ارائه کند. محمد مخبر در مراسم افتتاحیه این بیمارستان اظهار کرد: ساخت این بیمارستان سیار حدود ۱۲۰ میلیارد تومان هزینه دربر داشته است که این میزان هزینه، یک سوم نمونه خارجی قیمت دارد. تاریخچه بیمارستان سیار. برای بررسی تاریخچه بیمارستان سیار، بایستی ابتدا نگاهی به تاریخچه بیمارستان صحرایی و همچنین واحدهای سیار نظامی جراحی (MASH) بیاندازیم؛ چرا که بیمارستان سیار نمونه جامع تر و بزرگتر MASH و نمونه کارآمدتر و مدرن تر یک بیمارستان صحرایی است. بیمارستان صحرایی. اوایل بیمارستان های موقت جراحی یا بیمارستان های صحرایی کیلومترها در پشت جبهه ایجاد می شدند در آن زمان ها، واحدهای پزشکی و درمانی نزدیک میدان جنگ، جهت انجام جراحی های ضروری و حساس توسعه نیافته بودند لذا با ناتوانی واحدهای پزشکی نظامی در ایفای نقش خود در پشتبانی یگان های خط مقدم، و نارسایی در تخلیه و انتقال مجروحان از میدان جنگ به بیمارستان های پشت جبهه، میزان تلفات نیروی انسانی
بالا می رفت. پس می بایستی که راه حل مناسبی پیدا گردد تا به جراحی و درمان سربازان مجروح، مستقیماً در نزدیکی میدان جنگ بپردازد. درغیر اینصورت، عده زیادی از سربازان با توجه به نبود خدمات لازم پزشکی و جراحی و همچنین حین انتقال به نزدیک ترین واحد درمانی تلف می شدند. بیمارستان های صحرایی قابل جابجایی، با پزشکان و جراحان توانمند، و مستقر شده نزدیک میدان جنگ، امکان ارائه خدمات پزشکی حیاتی و نجات جان سربازان را فراهم می آورد. بیمارستان های صحرایی با توجه به قابلیت جابجایی، توسط خود پرسنل بیمارستان، همراه با یگان های نظامی پیشروی می کردند و به فعالیت خود ادامه می داد و به این ترتیب بیمارستان های صحرایی به جزو لاینفک یگان های پزشکی نظامی تبدیل شدند. واحدهای MASH. مفهوم بیمارستان سیار نظامی جراحی (MASH) توسط ارتش ایالات متحده ابداع شد. بر اساس تعریف، "MASH " یک بیمارستان جراحی و کاربردی در میدان جنگ است که به انجام اعمال جراحی حیاتی می پردازد. اولین بار در ماه اوت سال ۱۹۴۵ به وجود آمد و بعد از آن در جنگ کره و در بسیاری از مناقشه های بعدی استفاده شد. جنگ کره به دلیل افزایش تعداد مجروحان نقش بسزایی در شکل گیری مفهوم MASH
داشته است، چراکه نیاز به راه حلی درمانی مؤثرتر از واحدهای سنتی پزشکی ارتش یا انتقال به بیمارستان های دائمی احساس می شد. MASH این راه حل بود، که در نزدیک میدان جنگ مستقر می شد وعلاوه بر فراهم آوردن امکانات گسترده تر پزشکی، برای اهداف دیگری چون ذخیره خون و توزیع آن نیز استفاده می شد. ایده اولیه برای MASH صرفاً ارائه خدمات جراحی بود، اما وظایف آن با توجه به نیازهای میدان جنگ گسترش یافت. طرح های اولیه MASH، یک بیمارستان مجهز به یک یا دو اتاق عمل و چند تخت بستری بوده که کل مجموعه روی یک یا چند کامیون نصب می شد و مجموعه را تا نزدیکی میدان جنگ، و تا بیرون برد توپخانه دشمن منتقل می نمود تا در آنجا بتواند اقدامات اولیه را در نجات جان سربازان یا انجام اعمال جراحی حیاتی انجام داده یا اقدام به تثبیت وضعیت مجروحان قبل از اعزام آنان به یک بیمارستان مجهز تر بنماید. در جنگ کره، و در نبود امکانات حمل و نقل و تخلیه مناسب مجروحان، گاهی تعداد بیماران یک واحد MASH در طول یک روز تا دو برابر ظرفیت واقعی آن افزایش می یافت اما از اواخر سال ۱۹۵۱، و با استقرار امنیت نسبی، واحدهای MASH توانستند به میدان جنگ (تا حدود ۳۰ کیلومتری محل نبرد
) نزدیک تر شوند و واحدهای MASH توانستند هرچه بهتر و کارآمد تر به ارائه خدمات خود بپردازند. بر اساس استانداردهای نظامی، زمان قابل قبول برای راه اندازی یک واحد MASH از زمان رسیدن به محل، ۴ ساعت و زمان جمع کردن آن و آماده سازی برای انتقال دوباره، ۶ ساعت است. در اوایل هر MASH، قابلیت انجام ۵ جراحی در هر شیفت را دارا بود و از سیستم کارآمدی برای طبقه بندی بیماران و طبقه بندی وخامت حال آن ها بهره می برد در این واحدها مجروحان ورودی از لحاظ وخامت حال و امکان نجات جان درجه بندی می شدند و در صورت امکان مجروحان پس از تثبیت وضعیت، یا انجام عمل جراحی ضروری حیاتی (مثلاً برای جلوگیری از خون ریزی) به سایر بیمارستان ها و مراکز درمانی اعزام می شدند. هر واحد MASH به وسیلهٔ یک دسته از خودروهای آمبولانس و همچنین هلی کوپترها (بعنوان آمبولانی هوایی)، جهت تسهیل تخلیه مداوا شدگان و مجروحان، و همچنین یک گروه هلی کوپتر به عنوان واحدهای تدارکات، پشتیبانی می شدند. این سیستم کارایی فوقالعاده خود را اثبات کرد؛ نرخ تلفات مجروحان ارتش آمریکا از ۴٫۵ درصد در جنگ جهانی دوم به ۲٫۵ درصد در جنگ کره کاهش یافت. پس از اثبات ارزش MASH در جنگ کره چنین م
جموعه هایی به بخش کلیدی ارتش ها مبدل گردید. پیشرفت های تکنولوژی و پزشکی، "MASH" را در نجات جان بسیاری نه تنها در جنگ، بلکه به هنگام حوادث نامترقبه یا مناطق دورافتاده و توسعه نیافته یاری رسانده است. جمع بندی. برای حل مشکلات فوق و با ترکیب ایدهٔ بیمارستان صحرایی و ساختارها و پلت فرم های واحد MASH، مفهوم بیمارستان سیار متولد گردیده است.
قلعه کوشی میزو یک قلعه ژاپنی است که قبلاً در ولایت ستسو (امروزی شهر نیشی نومیا، استان هیوگو)، ژاپن قرار داشت. این قلعه در سال ۱۵۱۶ توسط کاوارابایاشی ماسایوری صاحب قلعه کاوارابایاشی ساخته شد. این قلعه سپس در سال ۱۵۳۳ به تصرف خاندان میوشی درآمد و در ۱۵۳۹ میوشی ناگایوشی در آن ساکن شد و به یکی از پایگاه های مهم خاندان میوشی در دوره سنگوکو تبدیل شد.
صفدر خیرعلی موسیقیدان، آوازخوان فولکلور و یکی از دمبوره نوازان کهنه کار سبک هزارگی بود. صفدر خیرعلی اهل منطقهٔ سنگتخت-بندر ولایت دایکندی افغانستان بود. صفدر خیرعلی در قبرستان ” ادِیره دان قرامد” سر قبر پدرش می رفت و یک کُوک دمبوره می زد و بعد به روح پدرش نثار می کرد.” صفدر خیرعلی قبل از مهاجرت به ایران در قریه “دان راه نو کلیگو” سنگتخت-بندر زندگی می کرد. علاوه بر دمبوره و آوازخوانی ‘چنگ’ می زده. قبل از سالهای ۱۳۵۷ خورشیدی آتن ملی(رقص ویژه ای در افغانستان) را با آهنگ دمبوره در مراسم و مجالس رسمی رهبری می کرده است. از مهارتهای صفدر خیرعلی می توان به این اشاره کرد که بر زین اسب در حال رفتن می ایستاده و یا چهار زانو دمبوره می نواخته و رقص می کرده است. صفدر خیرعلی بعداز مهاجرت و ترک وطن به همراه خواهرزاده خود علی حسین افشار مدتها به فعالیت های هنری خود در ایران ادامه داد. وی از قدیمی ترین هنرمندان محلی خوانی است که بخشی از عمر خود را در زادگاهش و بخش دیگر عمرش را در یکی از شهرستان های تهران شهرستان شهریار بخش ملارد سپری کرد و سرانجام در سال ۱۳۹۱ خورشیدی در ایران از دنیا رفت. از این هنرمند سبک ها و نغمه های مخصوص خ
ود ایشان به یادگار مانده است و امروزه هنرمندان دیگر آنها را بازخوانی می کنند.
قلعه آکوتاگاوایاما یک قلعه ژاپنی است که قبلاً در ولایت ستسو (امروزی شهر تاکاتسوکی، استان اوساکا)، ژاپن قرار داشت. این قلعه در سال ۱۵۱۵ توسط هوسوکاوا تاکاکونی ساخته شد. این قلعه سپس به تصرف خاندان میوشی درآمد.
آکوتاگاوا ماگوجورو ، سامورایی اهل ژاپن وابسته به یکی از خاندان های منشعب شده از خاندان میوشی صاحب قلعه آکوتاگاوایاما در ولایت ستسو بود. همسراصلی وی دختر میوشی موتوناگا رهبر خاندان میوشی بود.
تراموا گرونوبل () سیستم تراموا در شهر گرونوبل، فرانسه است. این تراموا که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده دارای ۵ خط، ۸۱ ایستگاه و ۳۵ کیلومتر طول می باشد.
تراموای ایل-دو-فرانس سیستم تراموای پاریس در فرانسه است. این تراموا که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده دارای ۱۰ خط، ۱۸۶ ایستگاه و ۱۰۴٫۷ کیلومتر طول می باشد.
تراموا لو مان () سیستم تراموا در شهر لو مان، فرانسه است. این تراموا که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شده دارای ۲ خط، ۳۰ ایستگاه و ۱۵٫۴ کیلومتر طول می باشد.
سر ادْوارد گِرِی (; – ) سیاست مدار لیبرال اهل بریتانیا بود. او که از پیروان «لیبرالیسم نو» به شمار می رفت بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۶ وزیر امور خارجه بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع بود. او بیشتر برای جملهٔ چراغ ها در حال خاموش شدنند در ۳ اوت ۱۹۱۴ (شروع جنگ جهانی اول) به یاد آورده می شود. تاریخ نویسان او را از مهمترین عوامل اعلان جنگ بریتانیا به امپراتوری آلمان می دانند. گری در ۱۶ می ۱۹۱۶ از امضاکنندگان توافق نامه سایکس-پیکو بود که به موجب آن امپراتوری عثمانی بین متفقین تقسیم شد. او در همان سال به اشراف زادگی منسوب شد. گری در سالهای ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ سفیر بریتانیا در آمریکا و در سالهای ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ نیز رهبر حزب لیبرال در مجلس اعیان بریتانیا بود.
میوشی یوشی اوکی ، سامورایی اهل ژاپن پسر ارشد رهبر خاندان میوشی میوشی موتوناگا بود. وی قرار بود جانشین پدر شود اما زودتر از پدر درگذشت. بر طبق فرضیه ها احتمالاً وی توسط ملازم خاندان میوشی ماتسوناگا هیساهیده توسط زهر به قتل رسیده است.
میوشی ناگایاسو سامورایی و از ملازمان خاندان میوشی، اهل ژاپن بود. وی یکی از سه نفری بود که به عنوان سه ژنرال میوشی شناخته می شوند.
سر فرانسیس هری هینسلی (; – ) ریاضی دان، کارشناس تحلیل رمز، و تاریخ نگار اهل بریتانیا بود. او در دوران جنگ جهانی دوم در بلچلی پارک کار می کرد و در شکستن رمز ماشین انیگما تأثیرگذار بود. هینسلی آثار زیادی در مورد تاریخ روابط بین الملل و سازمان های جاسوسی بریتانیا نوشت.
میوشی سوی ، میوشی ماسایاسو ، سامورایی و از ملازمان خاندان میوشی، اهل ژاپن بود. وی یکی از سه نفری بود که به عنوان سه ژنرال میوشی شناخته می شوند.
تراموا مولوز () سیستم تراموا در شهر آنژه، فرانسه است. این تراموا که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده دارای ۴ خط، ۵۵ ایستگاه و ۴۱ کیلومتر طول می باشد.
مبدل انرژی سی ژن یک نوع مبدل انرژی کشندی است که در واقع هم می تواند انرژی ناشی از حرکت جریان جزر و مد (انرژی جزر و مد) و هم انرژی ناشی از حرکت جریان اقیانوسی (انرژی جریان اقیانوسی) را به انرژی الکتریکی تولید کند. سی ژن، اولین مولد الکتریکی جریان جزر و مدی است که به صورت تجاری در مقیاس جهانی تولید می شود. این دستگاه در زمان نصب، ۴ برابر قدرتمندتر از هر مولد جریان جزر و مدی دیگری در جهان بود. اولین مولد سی ژن در آوریل ۲۰۰۸ در شهر استرنگ فورد در ایرلند شمالی نصب شد و در ژوئیه ۲۰۰۸ به شبکه برق متصل شد. ظرفیت تولید این دستگاه ۱٫۲ مگاوات است و در یک شبانه روز بین ۱۸ تا ۲۰ ساعت انرژی تولید می کند، این در حالی ست که جزر و مدها در تنگه استرنگ فورد بسیار قدرتمند هستند. نام سی ژن (SeaGen) برگرفته از دریا (Sea) و Gen که برگرفته از ژنراتور (Generator) است. مدل اولیه. نمونه اولیه (مدل) سی گن در مه ۲۰۰۳ به نام SeaFlow در شمال دون در انگلیس نصب شد. Seaflow یک واحدِ توربین-روتور با ظرفیت تولید ۳۰۰ کیلووات که به شبکه برق متصل نیست. SeaFlow اولین مولد الکتریکی جزر و مد دریایی بود تا زمانی که سی گن نصب شد. فناوری سی ژن. دستگاه س
ی ژن، ۳۰۰ تن وزن دارد. حرکت توربین به وسیلهٔ جعبه دنده کنترل می شود (مانند توربین های بادی). این توربین دارای یک ویژگی است که ثبت اختراع نیز شده است. این ویژگی سبب می شود که پره های روتور می توانند ۱۸۰ درجه گردش کنند تا بتوانند در هر دو جهتِ جریان جزر و مد کار کنند. این شرکت مدعی است که ضریب ظرفیت دستگاه نصب شده ۰٫۵۹ (میانگین ۲۰۰۰ ساعت گذشته) است. ژنراتور این دستگاه روی بازوهایی در دو طرف یک لوله فولادی با قطر حدود ۳ متر نصب می شود. ژنراتور به منظور دسترسی آسان و نگهداری ایمن، در بالای سطح آب نصب می شود. سی گن در بلفاست ساخته شده است. اثرات زیست محیطی. دستگاه سی ژن تا مدت ۵ سال مجاز به تولید است و طی این دوره تحت نظارت جامعِ زیست محیطی برای تعیین دقیق تأثیر آن بر محیط زیست دریایی است. حادثه طی نصب دستگاه. در طول راه اندازی دستگاه سی گن، یک خطای نرم افزاری سبب شد که تیغهٔ یکی از توربین ها آسیب ببیند. این توربین تا اواسط سال ۲۰۰۸ که در نیمه عمر خود است، باقی مانده است. در نهایت در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸، عملیات کامل برق به پایان رسید.