Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد. این موزه ۷۱ سال بعد، پس از کسب استقلال آذربایجان، فعالیت خود را از سرگرفت. پس در ۹ ژانویه سال ۱۹۹۱ موزه استقلال آذربایجان دوباره بنیان گذاری شد. با آنکه هیچ اشیای نمایشی از موزه تأسیس شده در سال ۱۹۱۹ به جای نمانده بود، این موزه که، در دوران پسا استقلال بازگشایی شد، واری معنوی موزه سال ۱۹۱۹ گردید. هدف موزه. هدف اصلی از تأسیس موزه استقلال آذربایجان این بود که، رخدادهای مهم اتفاق افتاده در صحن فرهنگی و تاریخی مردم آذربایجان از دوران باستان تا به حال و راه مبارزه فداعیان مردم آذربایجان که همواره برای استقلال مردمشان جدگیده اند، به طور گسترده تبلیغ گردند. موزه واجد شش نمایشگاه می باشد. در این نمایشگاه ها حوادث مختلفی که در طول تاریخ آذربایجان رخ داده اند، بازتاب یافته اند. نمایشگاه اول. در نمایشگاه اول اسناد و مدارکی مربوط به نمادهای دولتی، پرچم سه رنگی کشور، نشان ملی، سرود ملی، قانون اساسی کشور وجود دارند. در این سالن اسنادی مربوط به نیمه دوم قرن ۱۸ در رابطه با تقسیم شدن آذربایجان به خانات، جنگ هایی که میان ایران و روسیه برای اشغال سرزمینهای آذربایجان به وقوع پیوسته و بسته شدن عهدنامه گلستان ترکمنچای به نمای
ش درآمده اند. در نتیجه اشغال جزو قره باغ جمهوری آذربایجان از سوی ارمنستان، ۲۲ موزه در کنار دیگر آثار فرهنگی متعلق به مردم آذربایجان نیز در تحت اشغال به سر می برند و اشیای نمایشی غنی آن ها توسط نیروهای متصرف مورد دستبرد و غرت قرار گرفته اند. فقط برخی از اشیای نمایشی که هنگام وقوع جنگ قره باغ از موزه های تاریخ و قومشناسی شهرستان های جبراییل و فضولی به باکو منتقل شده اند، در این موزه به نمایش گذاشته شده اند. نمایشگاه دوم. نمایشگاه دوم حاوی مطالبی منسوب به مرحله ای از نیمه دوم قرن ۱۹ تا اویل قرن ۲۰ می باشد. این فاز از نظر تاریخ یک وهله کوتاهی ولی به لحاظ ماهیتش از آهمیت بسزایی برخورداراست. در این مرحله، فرهنگ، علم و صنعت نفت جمهوری آذربایجان توسعه یافته و ساختمان ها، مدارس، تئاترها، بیمارستان ها و کاخ های زیبای جدیدی از سوی میلیونرهای نفتی ساخته شده اند. مطالبی در رابطه با همان دور تاریخی در این بخش نمایش داده می شوند. در قسمتی دیگر از این نمایشگاه، عکس ها و مطالب بایگانی مرتبط با نسل کشی مردم آذربایجان از سوی ارامنه در ۳۱ مارس سال ۱۹۱۸ به نمایش درمی آیند. جای وسیعی به اشیای نمایشی متعلق به جمهوری دموکراتیک آذربا
یجاین در این نمایشگاه اختصاص یافته است. نمایشگاه سوم. نمایشگاه سوم موزه به جنبش های ملی آزادی از جمله جنبش مشروطه فی مابین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱، جنبش شیخ محمد خیابانی در بین سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۰ و جنبش ۲۱ آذر در میان سال های ۱۹۴۱ الی ۱۹۴۵ (به رهبری سید جعفر پیشه وری) اختصاص دارد. بسیاری از مطالب موجود در این نمایشگاه با کمک شخصی به نام «لطف علی اردبیلی»، یکی از اعضای جنبش ۲۱ آذر پیدا شده اند. نمایشگاه چهارم. نمایشگاه چهارم عبارت از ۲ قسمت است. در قسمت اول اطلاعاتی در مورد افراد سرشناس آذربایجانی که، در میان سال های ۳۰ الی ۴۰ قرن ۲۰ دستخوش سیاست های سرکوبگرایانه شوروی سابق گشته اند، ارائه می شود. در بخش دوم این نمایشگاه اطلاعاتی دربارهٔ رشادت و شجاعت مردم آذربایجان که، در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱ الی ۱۹۴۵) از خود نشان داده اند، به بازدیدکنندگان ارائه می شود. اشیای نمایشی همچون اسلحه ها، مهمات منفجر نشده، چاپگر، دستگاه تلگراف «مورته» و بیسیم ها مورد توجه بسزای همه بازدیدکنندگان واقع می شوند. نمایشگاه پنجم. نمایشگاه پنجم به جنگ قره باغ اختصاص یافته است. نمایشگاه ششم. ۱۵ ژوئن سال ۱۹۹۳ که روز برگشت حیدر علی اف از ن
خجوان به باکو است، هر سال به منزلهٔ «روز ملی نجات» در جمهوری آذربایجان برگزار می شود. تالار ششم موزه نیز به این موضوع می پردازد. چند نقاشی از نقاشان برجسته آذربایجانی نیز در کنار اشیای نمایشی یاد شده در این موزه به نمایش گذاشته می شوند. جستارهای وابسته. فهرست موزه های جمهوری آذربایجان
محمدصادق اصفهانی متخلص و مشهور به ناطق (؟ – ۱۸۱۵م) شاعر ایرانی بود که برای ساخت ماده تاریخ هایش شهرت داشت. زندگی. محمدصادق اصفهانی در سالی نامعلوم در اصفهان زاده شد. از سوی پدری ترک تبار و از سوی مادری عرب تبار اهل مدینه بود. به شعر گرایید و "ناطق" تخلص گزید. او در ساختن ماده تاریخ ها برجسته گشت، «بیشتر قصاید وی از اول تا آخر، هر مصراعش تاریخ است.» و اثری در این باره نگاشته که در دسترس نیست. در تاریخ تذهیب گنبد فاطمهٔ معصومه در قم به سال ۱۲۱۸ق/۱۸۰۳م که با دستور فتحعلی شاه انجام گرفت، قصیده ای سرود که شصت و دو بیت است و هر مصراع آن برابر است با تاریخ ۱۲۱۸؛ این قصیده به "معجزیه" شهرت دارد: ناطق اصفهانی در دستگاه محمدعلی دولتشاه خدمت می کرد، در سال ۱۲۲۸ق/۱۸۱۳م مقدمه ای بر دیوان او نوشت. تاریخ درگذشت او را ۱۲۳۵ق/۱۸۲۰م (هدایت در "مجمع الفصحا") و ۱۲۳۰ق/۱۸۱۵م (مدرس تبریزی و دهخدا) ذکر کرده اند که همرأیی بیشتری با آن هست.
میثاق جهانی کپی رایت یا میثاق ژنو، منعقده در ۱۹۵۲ در ژنو سوئیس، در کنار میثاق برن، یکی از دو میثاق بین المللی کپی رایت برای حفظ حقوق مؤلفان است. میثاق ژنو به ابتکار یونسکو به عنوان شق ثانی میثاق برن طراحی شد تا کشورهایی که با جنبه هایی از میثاق ژنو مخالفند ولی همچنان مایلند به نوعی میثاق چندجانبهٔ راجع به کپی رایت بپیوندد، مشکلی از این لحاظ نداشته باشند. این کشورها عمدتاً شامل کشورهای در حال توسعه و نیز ایالات متحدهٔ آمریکا و اغلب کشورهای آمریکای لاتین می شد. کشورهای در حال توسعه معتقد بودند حمایت های گستردهٔ مولود از میثاق برن عمدتاً به نفع کشورهای توسعه یافته غربی و صادرکنندهٔ کپی رایت است، اما ایالات متحده و کشورهای آمریکای لاتین پیشتر عضو میثاق بوینس آیرس بودند که حمایت های ضعیف تری را نسبت به میثاق برن در قارهٔ آمریکا ارائه می کرد. اعضای میثاق برن نیز به میثاق ژنو پیوستند، تا از حقوق آن ها در کشورهای غیرعضو میثاق برن حفاظت شود. اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۷۳ عضو میثاق ژنو شد.
محرومیت نسبی هنگامی پیش می آید که در راه دستیابی افراد به اهداف و خواسته هایشان مانعی ایجاد شود. محرومیت نسبی نتیجه تفاوت بین خواسته ها و داشته های افراد است. محرومیت نسبی می تواند سه نوع متفاوت داشته باشد: نظریه محرومیت نسبی کوشیده جنبشهای اجتماعی که از مباحث اساسی در نظریه های انقلاب است را توضیح دهد. محرومیت نسبی موجب بروز نارضایتی در افراد می گردد و نارضایتی محرکی کلی برای اقدام علیه منبع محرومیت است. گرایش به واکنش پرخاشجویانه در انسان بخشی از ساخت زیست شناختی اوست و در انسانها و حیوانات تمایل زیست شناختی و ذاتی برای حمله به عامل سرخوردگی وجود دارد. پاسخ های پرخاشجویانه تنها زمانی شکل می گیرند که سرنخی از بیرون آنها را تحریک کند. در خشونت های سیاسی پس از شکل گیری محرومیت نسبی و نارضایتی، چنانچه حکام سیاسی از طرف مردم عامل محرومیت شناخته شوند خشونت جمعی شکل سیاسی به خود گرفته و پرخاشگری منبعث از سرخوردگی معطوف به ضربه زدن علیه منبع محرومیت می شود. البته در سیاسی شدن خشونت متغیرهای اجتماعی دیگری همچون میزان تضمین فرهنگی یا خرده فرهنگی برای پرخاشگری آشکار، میزان و درجه موفقیت در گذشته، میزان وضوح و شیوع جاذ
به های نمادین توجیه کننده خشونت، مشروعیت نظام سیاسی و نوع پاسخ هایی که به محرومیت نسبی داده است و باور به اینکه خشونت در کسب ارزشهای نادر مفید است، دخالت دارند. پس از بروز خشونت علیه بازیگران سیاسی اینکه در نهایت کدامیک از طرفین خشونت در مواجهه با هم به پیروزی رسند، تابعی از میزان کنترل حکومت بر نیروی اجبار، حمایت سازمانی و قابلیت قهری مخالفان است. نظریه محرومیت نسبی به دو بخش کلی تقسیم می گردد: برای بررسی محرومیت نسبی می بایست هم انتظارات ارزشی (خواسته ها و بایدهای) افراد و هم توانایی های ارزشی (داشته ها و هست های) آنها را با بررسی ذهنیات آنان تعیین کرد. تنها از این طریق است که می توان به پاسخی منطقی و قانع کننده در مورد وضعیت محرومیت نسبی در ذهنیات افراد دست یافت و از مشکل عدم همخوانی بین برداشت های بازیگران انقلاب از انتظارات و توانایی ها با واقعیات مورد نظر محقق دوری جست.
ایلماری سالمینن (؛ ۲۱ سپتامبر ۱۹۰۲ – ۵ ژانویه ۱۹۸۶) دونده اهل فنلاند بود. از افتخارات وی می توان به کسب مدال ۱۰٬۰۰۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ اشاره کرد.
میرزا/میر نظام الدین نظام بن حسین دستغیب شیرازی (۱۶۰۰–۱۶۳۰م) شاعر و خوش نویس ایرانی بود. زندگی. میرزا نظام بن امین الدین حسین دستغیب شیرازی در سال ۱۶۰۰م/۱۰۰۹ق در شیراز زاده شد. فنون شعر و ادب را نزد ملا محمد عزی فراگرفت. به هندوستان مهاجرت کرد و در آنجا شکوفا شد. نظام شیرازی در خوشنویسی به ویژه خط نستعلیق نیز ممتاز بود و بر موسیقی نیز آشنایی داشت. نظام در سی سالگی در سال ۱۶۳۰م/۱۰۳۹ق در شیراز درگذشت و در حافظیه دفن شد؛ ماده تاریخ آن از نظمی تبریزی:
محاصره و فتح بغداد، نتیجهٔ درگیری و خصومتی بود که پس از مرگ هارون الرشید و بر سر جانشینی وی، میان فرزندانش، امین و مأمون، پدید آمد. بر اثر سلسله درگیری و کشمکش های سیاسی و در ادامه نظامی، که میان دو وارث هارون الرشید در سال های ۱۹۴ هجری تا ۱۹۷ هجری رخ داد و شکست های پیاپی امین را به همراه داشت، بغداد، مرکز خلافت، در سال ۱۹۷ هجری به محاصرهٔ قوای مأمون به فرماندهی طاهر بن حسین و هرثمه بن اعین درآمد. این شهر پس از مقاومتی حدوداً چهارده ماهه و برجا ماندن تلفات سنگین از طرفین درگیری، در سال ۱۹۸ هجری سقوط کرد و مدتی بعد با قتل امین، این نبرد پایان یافت. پیش زمینه. پس از مرگ هارون الرشید و نمودار شدن اختلاف و درگیری میان مأمون و امین بر سر خلافت، طاهر بن حسین عهده دار وظایف سنگین تری از سمت مأمون گشت و به کنشگری فعال و عنصری مهم در روند تصاحب قدرت توسط مأمون تبدیل گشت. امین در سال ۱۹۵ هجری علی بن عیسی را در راس سپاهی به جنگ با مأمون و دستگیری او گسیل نمود. مأمون نیز پس از مشورت با فضل بن سهل، وزیر خود، طاهر را به فرماندهی لشکر خود منصوب نمود و او را به جنگ با علی بن عیسی فرستاد. طاهر، پس از پیروزی در نبرد ری، به مقا
بله با لشکرهایی که به صورت پیاپی از سمت امین گسیل می گشتند، پرداخت. و به پیشروی به سمت عراق ادامه داد. وی در همدان با یکی از سرداران امین، به نام عبدالرحمن بن جبله ابناوی، روبرو گشت و پس از جنگی سخت با آنان و محاصره چند ماهه همدان، وی را از پای درآورد و لشکرش را وادار به هزیمت نمود. پس از این واقعه، طاهر شهرها را یکی پس از دیگری با جنگ های پراکنده یا روش های دیگر فتح نمود. در ادامه، پس از نبردی که با محمد بن یزید مهلبی، از سواران جنگاور عرب، و لشکرش در نزدیکی اهواز رخ داد، طاهر و سپاهش موفق به کشتن محمد و شکست لشکرش گشتند و پس از فتح اهواز به سمت بغداد، مقر خلافت امین، به راه افتادند. طاهر در راه رسیدن به بغداد، به مناطق مختلف مانند عراق، حجاز و یمن، نماینده ارسال می کرد و برای مأمون به جمع آوری بیعت می پرداخت. از سمت دیگر هرثمه بن اعین نیز به دستور مأمون با سپاهی از سمت نهروان به بغداد حرکت کرد و برای یاری طاهر در فتح بغداد، به او پیوست. محاصره بغداد. طاهر و هرثمه به وسیلهٔ لشکریانی که در اختیار داشتند به محاصرهٔ اطراف بغداد مشغول گشتند و با شدت بخشیدن به این محاصره، فشار را بر لشکریان امین افزون نمودند. خزا
نهٔ امین نیز در آغاز سال ۱۹۷ هجری/ ۸۱۲ میلادی خالی گشت و این امر موجب خلل در صفوف یاران او شد. به همین دلیل امین هرآنچه از جامه های طلا و نقره در اختیار داشت، به لشکریان می بخشید تا در امر ترمیم و استحکام دروازه های بغداد بکوشند. یکی از عوامل ایجاد هرج و مرج، واگذاری تمامی امور به وزیران و مشاورانی مانند فضل بن ربیع از سوی امین بود، در حالی که خود از امور کناره گرفته بود و به تفریح و معاشرت با زنان و جمع آوری ثروت و طرب مشغول بود. امین در کنار ویژگی های برجسته همچون نسب هاشمی از سمت پدر و مادر و همچنین تربیت شایسته و توان جسمی، در امور حکومت و تصمیم گیری ها ناتوان و سست عنصر بود، که همین امر موجب می گشت تا صلاحیت خلافت از وی سلب شود. به علت وجود چنین ضعف هایی در امین، مخصوصاً در هنگام نبرد با طاهر، اطرافیانش که به آینده اش امیدی نداشتند، تدریجاً از اطرافش پراکنده می گشتند. در سمت دیگر جبهه، طاهر نیز، با به کارگیری حربه های مختلف بر وضعیت آشفتهٔ بغداد دامن می زد، به طوری که مقدمات محاصره و فتح این شهر بزرگ و مهم برای او میسر گشت. طاهر در آغاز سال ۱۹۷ هجری/ ۸۱۲ میلادی، با همراهی سردارانی چون هرثمه و زهیر بن الم
سیب به محاصرهٔ بغداد اقدام نمود و هریک از سرداران خویش را مسئول فتح قسمتی از این شهر کرد. سپس با جمع آوری دستگاه های نابودکنندهٔ حصار، به شهر حمله برد و بغداد را آماج حملهٔ منجنیق ها و عراده ها نمود، به طوری که خسارت و ویرانی فوق العاده ای بر جای گذاشت و با جدیت خود در این زمینه، وحشت را بر ساکنان این شهر حاکم گرداند. طاهر از روش های دیگری نیز در این راه بهره می جست، از جمله این که برای جذب یا تسلیم گشتن بزرگان و اطرافیان امین، اموال و املاکشان را مصادره می نمود و آنان را به بیعت با مأمون فرا می خواند که این روش بسیار مؤثر واقع گشت و صاحب منصبان که آیندهٔ نبرد و در نتیجهٔ آن، پیروزی طاهر را پیش روی خود می دیدند، از اطراف امین پراکنده می شدند. این جنگ، تلفات فراوانی از دو طرف درگیر به جای گذاشت و حتی هرثمه نیز در جریان یکی از حملات اسیر گشت که با یاری سربازانش رهایی یافت و مورد سرزنش طاهر قرار گرفت. طرفداران امین، علی الخصوص عیاران که به دفاع از مظلومان هم قسم بودند، به وسیلهٔ سلاح های مختصر خود که مشتمل بر سپری از حصیر قیراندود و شمشیر و گرز و فلاخن بود به دفاع سرسختانه از او می پرداختند و بسیار در این راه پا
یداری می کردند. اگرچه سرانجام، آنان نیز به غارت اموال مردم و ستم بر آنان روی آوردند. مردم نیز با سخت گشتن شرایط حیات در شهر، به بهانه های مختلف همچون حج از شهر می گریختند و به اطراف پناه می بردند. طاهر برای سخت تر کردن شرایط به نابود ساختن و به آتش کشیدن منازل روی آورد که نتیجه ای در پی نداشت و سپس نظارت خود را بر ورود و خروج آذوقه و خواربار شدید ساخت، به طوری که شرایط حاکم، دفاع از شهر را بسیار سخت نمود و موجبات سقوط آن را فراهم کرد. فتح بغداد و محاصرهٔ امین. محاصرهٔ بغداد تا سال ۱۹۸ هجری/ ۸۱۳ میلادی، به صورت فرسایشی به درازا کشید تا در محرم همین سال، طاهر بر شدت حملات خود افزود و محلات را یکی پس از دیگری فتح نمود و به لشکر دستور داد که برای فتح نهایی بغداد، حمله را آغاز نمایند و سرانجام بغداد، در همین زمان فتح گردید. یاران امین نیز با مشاهدهٔ این وضعیت، پراکنده گشتند و به طاهر پناه می بردند. در طی این درگیری بسیاری از افراد دو طرف درگیر کشته شدند و فقط کسانی که به اردوی طاهر می پیوستند، در امان بودند. طاهر با ورود به بغداد اعلام نمود که کسانی که در خانهٔ خود ساکن باشند، در امان هستند. امین با تعدادی از یارا
ن خویش در مدینه المنصور مورد محاصره قرار گرفت و در فکر تسلیم شدن به هرثمه بود، اما یارانش پیشنهاد کردند که محاصره را شکسته و به جانب شام یا جزیره بگریزد و پس از تجدید قوا به مقابله با طاهر بپردازد، که مورد پذیرش امین قرار گرفت. اما طاهر با اطلاع از این تصمیم، با نگارش نامه ای به یاران امین، آنان را به واسطهٔ اموال و املاکشان تهدید کرد، که در نتیجهٔ آن افرادی مانند سلیمان بن منصور، محمد بن عیسی و سندی بن شاهک، دچار وحشت گشتند و با آوردن عذر و بهانه امین را از این تصمیم منصرف نمودند و او را نسبت به تسلیم شدن به طاهر خوشبین ساختند. امین نیز در نامه ای با تحکم و آمرانه از طاهر خواست که او را به نزد مأمون ببرد تا او تصمیم نهایی را بگیرد. اما طاهر که به پیروزی خود و سرانجام امین واقف بود، با بی توجهی برخورد نمود و گفت که باید تسلیم حکم او گردد. امین نیز از اهداف و امیال طاهر مطلع بود و تصمیم او را پیش بینی می نمود و از جهتی به علت وجود شایستگی های متعدد، متمایل بود که او را در خدمت داشته باشد، اما این گونه نشد. امان خواستن از هرثمه و سرانجام امین. امین پس از ناامیدی از جانب طاهر، به هرثمه بن اعین روی آورد. در نظر ا
مین، هرثمه بهترین شخص برای تسلیم گشتن بود. او هرثمه را از موالی و خدمتگزاران خود و پدرش می دانست و به وفاداری اش نیز اطمینان داشت و در اثر شرایط پیش آمده، شناخت و اعتمادش نسبت به او فزونی یافته بود؛ بنابراین در نامه ای از هرثمه درخواست کمک و امان نمود. هرثمه نیز این رویداد را افتخاری برای خود می دانست زیرا به سبب آن می توانست به پیروزی بزرگی در برابر طاهر نائل آید. هرثمه همچنین تحت تأثیر غیرت و تعصب عربی خویش، مخالف هرگونه اقدام خراسانیان دربارهٔ امین بود که به همین سبب با امین پیمان بست که او را از هر گزندی محفوظ داشته و به درگاه مأمون گسیل نماید، حتی در صورت نیاز شفاعت امین را در نزد مأمون نماید و در صورت مخالفت مأمون با او درگیر گردد. تعهداتی که هرثمه پیشنهاد نمود، خوشایند امین واقع گشت و با قبول آن، تصمیمات لازم برای تسلیم شدن به هرثمه اتخاذ گشت. اما در طرف دیگر، طاهر از وصول این خبر ناراحت و خشمگین گشته و از آنجا که قصد نداشت تا امتیازات و پیروزی نهایی را برای هرثمه گذاشته یا او را شریک خود نماید، تصمیم گرفت مانع این اتفاق گردد. هرثمه با اطلاع از مخالفت طاهر، مجلسی از بزرگان بغداد تشکیل داد که در طی آن ب
ه طاهر یادآور شدند که امین هرگز تسلیم وی نمی گردد اما انگشتری، عصا و ردای خلافت را برای طاهر خواهد فرستاد که مورد موافقتش واقع شد و مخالفتی با تسلیم امین به هرثمه ننمود اما یکی از سران امین که هرش نام داشت از توطئهٔ موجود پرده برداشت که بر اساس آن امین به همراه نشانه های خلافت، تسلیم هرثمه خواهد گشت. طاهر نیز با توجه به عدم اعتماد نسبت به امین و هرثمه در صدد محبوس یا مقتول ساختن امین برآمد و به همین منظور به وسیلهٔ افرادش، قصر امین و مادرش را تحت نظر گرفت و دستورهای لازم در جهت جلوگیری از پیوستن امین به هرثمه را به سپاهیان ابلاغ نمود. پنج شب مانده از محرم سال ۱۹۸ هجری/ ۸۱۳ میلادی، امین با وجود اخطار هرثمه به او دربارهٔ تأمین امنیتش و توصیه به تسلیم گشتنش در روز بعد برای محافظت از جانش، به علت جایز ندانستن هرگونه تعلل و تأخیر، از کاخ خود بیرون آمده و به اخطار هرثمه بی توجهی نمود. امین بر قایقی که برای او در کنار دجله آماده کرده بودند و هرثمه خود با آن به استقبال امین آمده بود، سوار شد. هرثمه در مواجهه با امین، اظهار اطاعت و بندگی نمود. مسیری طی نشده بود که سپاهیان طاهر از کمینگاه خویش خارج گشته و به سوی قایق،
سنگ و تیر پرتاب نمودند. در ادامه افرادی به زیر قایق رفته و آن را واژگون ساختند. یکی از یاران هرثمه او را نجات داد و امین نیز با شنا، خود را به کنار آب رساند. روایت است که پیش از اسارت امین، یکی از یارانش که احمد بن سلام نام داشت را اسیر نمودند که پس از پرسش از او دربارهٔ امین، وی اظهار بی اطلاعی نمود. سرانجام امین اسیر گشت و توسط محمد بن حمید طاهری شناسایی گشته و این خبر به اطلاع طاهر رسید، که او نیز بلافاصله دستور قتل امین را به قریش دندانی، حاجب خویش، ابلاغ نمود. بدین ترتیب امین در اسارت کشته شد. بدن امین در باغ مونسه دفن گردیده و سرش به همراه فتح نامه ای توسط قاصدی به نزد مأمون در مرو، فرستاده شد. البته پیش از آن، سر امین را به یکی از سرداران هرثمه نشان دادند تا سپاهیانش و طرفداران امین، کار را پایان یافته بیابند.
ایلونا الک (; – ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱۲ مدال طلا، ۶ مدال نقره و ۲ مدال برنز شده است.
دوروتی تایلر-اودام (; – ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل بریتانیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره پرش ارتفاع در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ و بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
بین الملل ضد برده داری () یک سازمان غیردولتی بین المللی و سازمان خیریه و یک گروه لابی گری است که مقر آن در بریتانیا قرار دارد. پیشینه. سازمان بین الملل ضد برده داری در سال ۱۸۳۹ پایه گذاری شد و یکی از قدیمی ترین سازمانهای حقوق بشری بین المللی است. این سازمان منحصراً علیه برده داری و سوءاستفاده هایی که در این رابطه می شود، فعالیت می کند. منشأ این سازمان از عناصر رادیکال یک جامعه ضد برده داری دیگر بنام کمیته آژانس جامعه تسکین دهنده و لغو تدریجی برده داری در سراسر قلمرو بریتانیا می باشد، که تا اندازه قابل ملاحظه ای موفق به لغو بردگی در امپراطوری بریتانیا گردید. یک سازمان جانشین بنام جامعه ضد برده داری در بریتانیا و خارج آن تشکیل شد که هدف خود را مبارزه با امر برده داری در دیگر کشورها قرار داد. در سال ۱۹۹۰ مجدداً تحت عنوان سازمان ضد برده داری بین المللی شروع به فعالیت کرد، که هدفش مبارزه علیه برده داری و سوءاستفاده هایی در این زمینه صورت می گیرد، می باشد. شعار این سازمان مبارزه امروز برای آزادی فردا است. مدیر آن دکتر آیدان مک کواد و سایت www.antislavery.org مربوط به این سازمان است.
فصل ۰۳–۱۹۰۲ اولین فصل مادرید اف سی (نام قدیمی رئال مادرید) بعد از تاسیسش بود. باشگاه در این فصل چند بازی دوستانه با تیم های محلی انجام داد. آنها همچنین در اولین دوره از رقابت های جام تورنمنت در اسپانیا شرکت کردند.
نمایشگاه هوایی سنگاپور که قبلاً با نام نمایشگاه هوایی بین المللی چانگی شناخته می شد، یک رویداد دو سالانهٔ هوا فضایی است که از سال ۲۰۰۸ در سنگاپور برگزار می شود. این رویداد به عنوان مشارکتی بین سازمان هواپیمایی سنگاپور و آژانس علوم دفاعی و فناوری این کشور پس از نقل مکان نمایشگاه هوافضای آسیایی از این کشور انجام گرفت. ادعا می شود این نمایشگاه پس از لو بورژه پاریس و فارن بوروی انگلستان سومین نمایشگاه بزرگ هوافضا باشد که این مورد در مقایسه با نمایشگاه هوافضای دبی مورد اختلاف نظر است. محل برگزاری. محل برگزاری دائمی این نمایشگاه در بخش شمالی پایگاه هوایی چانگی و در شرق فرودگاه چانگی سنگاپور قرار دارد. در سال ۲۰۰۶ یک قرارداد به ارزش ۶۰ میلیون دلار با شرکت ساختمانی لیم برای آغاز ساخت و ساز محل جدید نمایشگاه شامل یک سال اصلی با ۴۰ هزار متر مربع منعقد شد. مرکز جدید نمایشگاه چانگی. هنگامی که کار ساختمانی در سپتامبر ۲۰۰۷ به پایان رسید، سایت جدید ۴۰۰۰۰ متر مربع شامل سالن اصلی نمایشگاه مجهز به تهویه مطبوع کامل، ۲۰۰۰ پارکینگ برای بازدید کنندگان و ۱۰۰ هزار متر مربع فضای خارجی جهت نمایش هواپیماها بود.
محمد یعقوب خان (۱۲۲۸ تا ۲۳ عقرب ۱۳۰۲خ) (۱۸۴۹ تا ۱۵ نوامبر ۱۹۲۳) پادشاه افغانستان (۲ حوت/اسفند ۱۲۵۷ تا ۲۰ میزان/مهر ۱۲۵۸) و فرزند شاه شیرعلی خان بود. او ابتدا والی هرات شد و در ۱۸۷۰م/ تصمیم به شورش علیه پدرش گرفت اما در سال ۱۸۷۴ به زندان افتاد. در جنگ دوم افغانستان-انگلیس که در سال ۱۸۷۸ به وقوع پیوست، شیرعلی خان پس از شکست از پایتخت افغانستان فرار کرد و در فوریه ۱۸۷۹ در شمال افغانستان درگذشت. محمد یعقوب خان به عنوان جانشین شیرعلی خان در ماه مه ۱۸۷۹ معاهده گندمک را امضا کرد و کنترل امور خارجی افغانستان را به امپراتوری بریتانیا واگذار کرد. پس از انعقاد این قرارداد قیامی علیه این توافق نامه در افغانستان به وقوع پیوست و نماینده بریتانیا در کابل کشته شد. نیروهای تحت امر بریتانیا ابتدا قندهار را تصرف کرده و سپس به کابل آمدند.. محمد یعقوب خان در ۱۲ اکتبر ۱۸۷۹ استعفا داد و در نوامبر همان سال به هندوستان رفت. معاهده گندمک. در جریان جنگ دوم افغانستان و انگلیس، نیروهای بریتانیایی، سربازان شیرعلی خان را در زمستان در جلال آباد شکست دادند. منتظر ماندند تا پادشاه جدید یعقوب خان قوانین و شرایط مورد نظر آنان را بپذیرد. یکی از
چهره های اصلی مذاکرات، پیر لوئیس ناپلئون کیوناری که یک اشراف زاده ایرلندی-ایتالیایی بود، وی در ابتدا در اولین هنگ تفنگداران بنگال فعالیت کرد و سپس به سرویس سیاسی منتقل و به عنوان معاون کمیسر پیشاور تعیین شد. وی در سال ۱۸۷۸ به عنوان نماینده لرد لیتون برای مأموریتی به کابل فرستاده شد که افغانستانی ها حاضر به ادامه دادن نبودند. این امتناع منجر به جنگ دوم افغانستان و انگلیس شد. در مه ۱۸۷۹، محمد یعقوب خان به روستای گندمک که یک روستا خارج از شهر جلال آباد بود رفت. در نتیجه این مذاکرات معاهده گندمک امضا شد. طبق این توافق محمد یعقوب خان، مناطق علاقه کرم تا ابتدای جاجی، درهٔ هیبتناک خیبر تا کناره شرقی هفت چاه، لندی کوتل و سیبی و پشین را تا کوه کوژک و استقلال افغانستان را یکجا به هند بریتانیا تسلیم کرد. کیوناری در ژوئیه ۱۸۷۹ به عنوان نماینده سلطنتی در کابل تعیین شد. اقدامات متکبرانه و بی پروا وی منجر شد وضعیت کابل وخیم شود که در نتیجه آن برخی نیروهای افغانستانی در سپتامبر ۱۸۷۹ وی و هیئتش را در کابل کشتند. این اقدام منجر به حضور سربازان بریتانیایی به افغانستان و برای مجازات افغانستانی ها شد. با حضور نیروهای بریتانیایی ی
عقوب خان استعفا داد و به اردگاه بریتانیا پناه برد و در ماه دسامبر به هندوستان فرستاده شد.
هالوک پکشن (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار، تاجر و وکیل اهل ترکیه است.
عدنان پلات (؛ زادهٔ ) سیاست مدار، و تاجر اهل ترکیه است.
دیلک سابانجی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و تاجر اهل ترکیه است.
ساکیپ سابانجی (؛ – ) کارآفرین، و تاجر اهل ترکیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
ایوانا سرت (؛ زادهٔ ) بالرین، مجری تلویزیون، نویسنده، کارآفرین و مدل صربستانی-ترک است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و به عنوان داور در شو تی وی شناخته می شود. او همچنین مؤسس برند "ایوانا سرت" می باشد.
دانشگاه اسکودار () یک دانشگاه در استانبول است و اولین دانشگاه تخصصی در زمینه سلامت و علوم رفتاری در ترکیه می باشد.
حامد بن احمد الرفاعی با نام کامل حامد بن احمد بن زعل باشا الرفاعی ()؛ (زاده: ۱۹۴۰) واعظ و متفکر عربستان است، و بیش از ۳۰ سال از زمانی که استاد دانشگاه عبدالعزیز پادشاه عربستان در جده بود به موضوع گفتگوی فرهنگ های مختلف علاقه مند بود، و سپس به عنوان مشاور تمام وقت دبیرکل اتحادیه جهان اسلامی عبدالله بن عمر نصیف مشغول به کار بود و همچنین زمانی توسط شورای اجرایی اتحادیه انتخاب شد و نیز سایر مسئولیت ها و مناصبی که در این رابطه عهده دار شد به او یک فرصت بزرگ در زمینه فعالیت برای گفتگو با دیگران به وجود آورد. الرفاعی در اولین هیئت ترتیب داده شده توسط کنفرانس جهانی اسلامی، به ریاست عبدالله بن عمر نصیف و همراهی محمد معروف الدوالیبی (مشاور دربار سلطنتی عربستان) و عبدالله بن بیه (وزیر سابق دادگستری موریتانی)، به دیدار پاپ رفت تا دیدگاه های مسلمانان و مسیحیان را به یکدیگر نزدیک کنند. زندگی نامه. الرفاعی در روستای بصره حریری در منطقه حوران و در خانواده معروف الرفاعی متولد شد. پدرش شیخ احمد بن زال پاشا الرفاعی از رهبران و صاحبنظران حوران است که از مجاهدین و رهبران قبیله ای است. پدر بزرگش شیخ زعیم پاشا الربیع یکی از رهبران
و صاحبنظران حوران است. او یکی از ستون های انقلاب ملی علیه فرانسوی ها بود. وضعیت خانوادگی. الرفاعی با نوه مجاهد قهرمان انقلاب علیه قیمومیت فرانسوی بر سوریه امیر إسماعیل باشا الحریری ازدواج کرد. او دوازده پسر و یک دختر دارد. انتشارات علمی و فکری. حامد بن احمد الرفاعی بسیاری از تحقیقات خودش را در زمینه تفکر و حمایت اسلامی منتشر کرده است که ازجمله: کنفرانس ها و سمینارها. الرفاعی ریاست هیئت های مختلفی را در تعداد زیادی از سمینارها و کنفرانس های بین المللی و اسلامی حول گفتگوی مذاهب را برعهده داشت که طی آن چندین تحقیق و سخنرانی دربارهٔ گفتگوی جهانی میان تمدن ها ارائه شده است.
یوسف عرابی ()(درگذشته: ۵ مه ۱۹۶۶) یک افسر فلسطینی در ارتش سوریه که همزمان عضو بخش مسلح جنبش فتح (العاصفه) نیز بود. او در سال ۱۹۶۶ در کمپ یرموک در دمشق در تلاشی برای کاهش تنش بین دو رهبر فلسطین یاسر عرفات و احمد جبریل کشته شد. پروسه نظامی. یوسف عرابی بعنوان فرمانده یکی از یکانهای سازمان آزادیبخش فلسطین در ارتش سوریه کار می کرد وی در اواخر دهه پنجاه به العاصفه یعنی بخش مسلح جنبش فتح پیوست. در سال ۱۹۶۶ اسد که وزیر دفاع بود او را بعنوانٰ رئیس عملیات جنبش فتح که آنزمان مقرش در سوریه بود انتخاب کرد. ترور. در ۵ مه ۱۹۶۶ در نشستی که به ریاست عرابی برای کاهش تنش بین یاسر عرفات و احمد جبریل در کمپ یرموک برگزار شده بود، وی ترور شد و سپس بنا به دستور اسد تعدادی از مسئولین جنبش فتح از جمله عرفات و معاونش خلیل الوزیر دستگیر و زندانی شدند؛ ولی بعداً آزاد شده و پرونده بسته می شود.