Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انی (نمایندهٔ رهبر در شورا و دبیر شورا)، سعید جلیلی (نمایندهٔ رهبر در شورا)، محمدباقر نوبخت (رئیس سازمان برنامه و بودجه)، عبدالرضا رحمانی فضلی (وزیر کشور)، محمدجواد ظریف (وزیر امور خارجه)، سید محمود علوی (وزیر اطلاعات)، محمدحسین باقری (رئیس ستاد کل نیروهای مسلح)، حسین سلامی (فرماندهٔ کل سپاه). فرماندهٔ سپاه طبق قانون، عضو ثابت شورا نیست اما عرفاً عضو شورای عالی امنیت ملی است و در جلسات آن شرکت می کند. محمدجعفر منتظری در جایگاه دادستان کل کشور نقش مهمی در بازداشت معترضان و پیگرد قضایی و نظارت بر دادستان های استان ها دارد، حسین اشتری فرماندهٔ نیروی انتظامی است که یگان ویژهٔ آن (به فرماندهی حسن کرمی) آشکارا سرکوب خیابانی را اجرا می کند و حسین طائب رئیس سازمان اطلاعات سپاه، از مهم ترین نهادهای طراحی و سرکوب اعتراضات و بازداشت معترضان است. مراسم چهلم کشته شدگان. از چند روز مانده به ۵ دی ۱۳۹۸ خانواده های کشته شدگان اعتراضات و مخالفان حکومت ایران طی فراخوان هایی از مردم دعوت کردند تا در مراسم چهلم کشته شدگان آبان ماه شرکت کنند. پیامد این فراخوان، بازداشت خانوادهٔ پویا بختیاری در ۳ دی و کاهش سرعت و قطعی اینترنت تلفن
همراه و ثابت در ۴ دی بود. از بامداد پنجم دی، نیروهای یگان ویژه ناجا، لباس شخصی ها، نیروهای ویژه نوپو و مأموران نیروی انتظامی و بسیج جمهوری اسلامی ایران در میدان های اصلی بسیاری از شهرها مستقر شدند و جو امنیتی و نظامی برای ممانعت از برگزاری مراسم چهلم کشته شدگان اعتراض های آبان ماه گزارش شد. تهران، تبریز، کرج، سنندج، کرمانشاه، اصفهان و شهریار، رباط کریم، زاهدان، سبزوار، مریوان، اندیمشک، سقز، بوکان، مریوان، جوانرود و ایلام از جملهٔ این شهرها بودند. در این روز تعدادی از مردم که برای شرکت در مراسم چهلم پویا بختیاری و نوید بهبودی رفته بودند بازداشت شدند. هم زمان وبسایت نت بلاکس از قطعی ۹۵ درصدی اینترنت همراه در ایران خبر داد. تأثیر اقتصادی و خسارت ها. با شروع اعتراض های خیابانی، مسئولان حکومت اعلام کردند که نباید به بهانهٔ افزایش قیمت بنزین، قیمت کالا و خدمات افزایش یابد و سخن از کنترل قیمت ها و برخورد با گرانفروشان به میان آوردند. با این حال ۱۰ روز پس از افزایش قیمت سوخت، خبرگزاری ایرنا گزارش داد برخلاف وعدهٔ مسئولان، برخی اجناس گران شده اند. بر اساس تحقیقات میدانی ایرنا نرخ حمل ونقل مسافران درون شهری و میوه و تر
ه بار گاهی بین ۲۵ تا ۵۰ درصد رشد داشته که غیرمستقیم بر هزینهٔ تولید و قیمت مصرف کننده تأثیر گذاشته است. یک روز پس از انتشار این گزارش، علی لاریجانی هم از افزایش قیمت شماری از اجناس شرکت های دولتی خبر داد. هم زمان رحیم زارع عضو کمیسیون اقتصادی مجلس با اشاره به افزایش قیمت کالا و خدمات بر اثر گرانی بنزین گفت: «دولت اگر برنامه ای برای افزایش قیمت گازوئیل دارد باید آن را کنار بگذارد که در این صورت فاتحهٔ اقتصاد کشور خوانده می شود». کمیسیون تجارت الکترونیکی، خسارت مستقیم قطع اینترنت در زمان اعتراض ها را حدود سه هزار میلیارد تومان و خسارت غیرمستقیم آن را حدود ۳۰ هزار میلیارد تومان برآورد کرده است. این در حالی است که محاسبات نت بلاکس از یک میلیارد و ۴۷۸ میلیون دلار خسارت به اقتصاد ایران در اثر محدود شدن اینترنت در مدت چهار روز قطعی اینترنت سخن می گوید. به گفتهٔ علیرضا عسکری مارانی، مدیر عامل سابق شرکت سرمایه گذاری ملی ایران، به دلیل اختلال در شبکه بین المللی اینترنت ارزش معاملات خُرد بورس تهران به میزان ۱۱۴۷ میلیارد تومان کاهش داشته است. بنا بر گزارش وزیر کشور طی اعتراضات آبان ۹۸ بیش از ۵۰ پایگاه و پاسگاه نظامی مورد
حمله قرار گرفت و ۳۴ آمبولانس، ۷۳۱ بانک، ۱۴۰ مکان عمومی، ۹ مرکز مذهبی، ۷۰ پمپ بنزین، ۳۰۷ خودرو شخصی، ۱۸۳ خودرو نظامی و ۱۰۷۶ موتور سیکلت شخصی آتش زده یا تخریب شد. به گفتهٔ انوشیروان محسنی بَندپی، استاندار تهران بیشترین خسارت های ناشی از اعتراضات در تهران، در غرب این استان و در شهرستان های ملارد، بهارستان، قدس، رباط کریم و شهریار بوده که بانک ها و جایگاه های پمپ بنزین آتش گرفته و فروشگاه های زنجیره ای مانند رفاه و اتکا غارت شده اند. حیدر اسکندرپور شهردار شیراز اعلام کرد حجم خسارت های این شهر در جریان اعتراض ها بسیار زیاد بوده و بخش های زیادی از زیرساخت های این شهر ویران شده است. به گفتهٔ او «زیرساخت های بخش ترافیک شهری در مناطق ۴، ۵، ۹ و ۱۰ شهرداری شیراز کاملاً از بین رفته است». امیرخسرو فخریان، رئیس اتحادیهٔ فروشگاه های زنجیره ای، مجموع خسارات وارد شده به تجهیزات، کالاها و فضای فروشگاه های زنجیره ای را بیش از ۲۰۰ میلیارد تومان اعلام کرد که بخش اعظم خسارت وارد شده به فروشگاه های زنجیره ای از سوی معترضان مربوط به حاشیه استان تهران و استان البرز بوده است. واکنش ها. با آغاز طرح افزایش قیمت بنزین و اعتراضات، شخصیت
ها و نهادهای مختلف به آن واکنش نشان دادند. داخلی. سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در جلسهٔ درس خارج فقه ۲۶ آبان ۱۳۹۸، اعلام کرد که در خصوص قیمت بنزین سررشته و تخصصی ندارد، اما «اگر سران سه قوه تصمیم بگیرند»، از آن تصمیم حمایت خواهد کرد. او حوادثی مانند آتش زدن بانک ها را کار «اشرار» و نه مردم خواند. خامنه ای خطاب به مسئولان جمهوری اسلامی گفت که باید مراقب باشند که قیمتِ اجناسِ دیگر، بر اثرِ گرانی بنزین، افزایش پیدا نکند. او در دیدار ۶ آذر ۱۳۹۸ با نیروهای بسیج، با اشاره به اعتراضات به گرانی بنزین، از مردم ایران برای «نابود» کردن «توطئهٔ عمیق وسیع بسیار خطرناک» تشکر کرد. حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، در سخنرانی ۶ آذر ۱۳۹۸ خود اعلام کرد که «من هم مثل همهٔ مردم ایران مطلع شدم که صبح جمعه قیمت بنزین تغییر کرده است». روحانی با اشاره به این که طرح گران شدن بنزین از سال ۱۳۹۵ مطرح بوده است، هدف از اجرای این طرح را «کمک به مردم» عنوان کرد و مدعی شد که گرانی بنزین، جلوی نیاز به واردات بنزین را گرفته است. در شهریور ۱۳۹۹، حسین ذوالفقاری، معاون امنیتی انتظامی وزارت کشور، ادعای حسن روحانی را مبنی بر بی اطلاعی از
افزایش قیمت بنزین را رد کرد و گفت: «آنها که گفتند تا روز جمعه نمی دانستیم، مستنداتش وجود دارد که چه ساعت و چه روزی و توسط چه کسی به آنها گفته شده است.». او اضافه کرد که دولت روحانی قصد داشت به همراه بنزین، گازوئیل را نیز گران و سهمیه بندی کند ولی با مخالفت همکارانش مواجه شد. در ۹ آذر ۱۳۹۸ میرحسین موسوی در پیامی، گرانی بنزین را کاری «غیرمعقول، کاسب کارانه و مخالف منافع قشرهای مُستضعف» خواند. موسوی، معترضان را «مردم خشم گین و فرودستان جان به لب رسیده» خوانده که «زخم خورده از سیاست های خانمان برانداز به خیابان ها آمده اند.» او با محکوم کردن کشتار معترضان، این واقعه را یادآور کشتار معترضان پیش از انقلاب در میدان ژاله دانست با این تفاوت که «آدمکشان سال ۱۳۵۷ نمایندگان یک رژیم غیر دینی بودند، و مأموران و تیراندازان آبان ۱۳۹۸ نمایندگان یک حکومت دینی. آنجا فرمانده کل قوا شاه بود و امروز اینجا ولی فقیه با اختیارات مطلقه.» همان روز تعدادی از هنرمندان ایرانی در اعتراض به سرکوب و کشتار معترضان بیانیهٔ شدیدالحنی با عنوان «صدای آبان ۱۳۹۸» منتشر کردند. رخشان بنی اعتماد، اصغر فرهادی، حسین علیزاده، کیهان کلهر، لیلی گلستان، به
من فرمان آرا، داریوش مهرجویی و جعفر پناهی از امضاکنندگان این بیانیه هستند. در ۱۲ آذر ۱۳۹۸ علی مطهری نقش پُررنگ اپوزیسیون خارجی در اعتراضات را رد کرد و اکثریت معترضان را از تودهٔ تهی دست مردم دانست. او با اشاره به این که خیلی از بازداشت شدگان فرق اصلاح طلب و اصول گرا را نمی دانند گفت: «یک افتضاحی شده ولی باید به گونه ای آن را جمع کرد تا اصل نظام آسیب نبیند.» امامی کاشانی خطیب جمعهٔ تهران، سید محمدعلی علوی گرگانی مرجع تقلید، پروانه سلحشوری نمایندهٔ مجلس، ابوالفضل قدیانی فعال سیاسی، سید احمد خاتمی امام جمعه تهران، حمید بعیدی نژاد سفیر ایران در بریتانیا، مهدی کروبی و سید محمد خاتمی از جمله افراد دیگری بودند که به این اتفاق ها واکنش نشان دادند. بین المللی. دونالد ترامپ در اولین واکنش به اعتراضات ایران، در توییتی نوشت که «ایران آنقدر بی ثبات شده که رژیم، کل سیستم اینترنت را خاموش کرده تا مردم بزرگ ایران نتوانند از خشونت عظیمی که در کشورشان رخ می دهد، حرف بزنند. آن ها فکر کرده اند جهان از مرگ و مصیبتی که رژیم ایران باعث آن شده، خبردار نمی شود». مایک پومپئو، وزیر امور خارجهٔ آمریکا، مورگان اورتگس سخنگوی وزارت خارجهٔ
آمریکا،تام کاتن سناتور جمهوری خواه، ویلیام هِرد نمایندهٔ مجلس نمایندگان آمریکا،مایک پنس، معاون رئیس جمهور آمریکا، الیزابت وارِن، نامزد پیشتاز حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا،هولیان کاسترو، نامزد حزب دموکرات، پیت بودجج نامزد حزب دموکرات، کاملا هریس از نامزدهای دموکرات ها، نانسی پلوسی رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و جو بایدن سیاستمدار دموکرات، دیگر دولتمردان آمریکایی بودند که نسبت به رویدادهای ایران واکنش نشان دادند. پس از قطع اینترنت در ایران سناتورها تد کروز و جان کورنین نمایندگان ایالت تگزاس، تام کاتِن نمایندهٔ ایالت آرکانزاس، مارشا بلکبرن نمایندهٔ ایالت تِنِسی، پت تومی نمایندهٔ ایالت پنسیلوانیا، جان باروسو نمایندهٔ ایالت وایومینگ و مارکو روبیو نمایندهٔ ایالت فلوریدا با امضای نامه ای، از دونالد ترامپ خواستند تا مسئولان جمهوری اسلامی که در قطع گستردهٔ اینترنت در ایران دست داشته اند را تحریم کند. وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا در ۱ آذر ۱۳۹۸ محمدجواد آذری جهرمی، وزیر ارتباطات ایران، را به دلیل نقش وی در «سانسور گستردهٔ اینترنت» تحریم کرد. بوریس جانسون در ۱۳ آذر ۱۳۹۸، با اشاره به
این که اعتراض ها در ایران خیلی باعث غافلگیری او نشده گفت: «اعتراضات در ایران نتیجهٔ افزایش بهای بنزین نبوده، بلکه نشات گرفته از نارضایتی گستردهٔ مردم از حکومت جمهوری اسلامی است». دولت فرانسه از گزارش ها دربارهٔ کشته شدن تعداد زیادی از معترضان به شدت ابراز نگرانی کرد و از حکومت ایران خواست به تعهدات حقوق بشری بین المللی خود احترام بگذارد. ژان-ایو لودریان با اشاره به رویهٔ مقامات ایران در برخورد با معترضان، منطق آمریکایی ها درمورد لزوم وارد کردن حداکثر فشار [بر حکومت ایران] را درست دانست. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۹ جلیقه زردهای فرانسه با در دست داشتن پلاکاردهایی از یک تصویر هنری از کارتون های مانا نیستانی که در آن، یک نیروی نظامی در حال بریدن گلوی نقشه ایران است، حمایت خود را از معترضان ایرانی اعلام کردند. روی پلاکاردها متنی با این محتوا درج شده بود: «فرانسه، ایران، عراق، شیلی، مبارزه ای مشابه، نئولیبرالیسم را متوقف کنید.» ملک سلمان، پادشاه عربستان از حکومت ایران خواست از «ایدئولوژی توسعه طلبانه» خود که به مردم ایران «آسیب می زند» دست بردارد. بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل سرکوب و کشتار معترضان ایرانی را سندی دیگر
از هویت حکومت ایران دانست. او حکومت جمهوری اسلامی را یک «دیکتاتوری به تمام معنا» خواند و افزود که جهان باید فشارها علیه این رژیم را تشدید کند. وزیر امور خارجهٔ اسرائیل هم در پیامی توییتری، با تأکید بر دوستی اسرائیل با مردم ایران آنان را قربانی «یک رژیم سرکوبگر» نامید. شورای اتحادیه اروپا دوشنبه ۱۲ آوریل ۲۰۲۱ اعلام کرد ۸ مقام امنیتی و سه زندان ایران را به دلیل ایفای نقش در سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ در لیست تحریم های حقوق بشری اتحادیه اروپا قرار داده است. بر اساس متن روزنامه رسمی اتحادیه اروپا ۸ مقامی که نام آن ها به فهرست تحریم های حقوق بشری افزوده شده عبارتند از: علاوه بر این هشت نفر، زندان های اوین، فشافویه و رجایی شهر به فهرست تحریم های حقوق بشری اتحادیه اروپا اضافه شدند. افراد، سازمان ها و احزاب. رضا پهلوی در پیامی توییتری نوشت: «نظامی که با وعدهٔ مجانی کردن آب و برق بر سر کار آمد، نفت را برای حامیان غیرایرانی اش، و فقر و رنج را برای ایرانیان رایگان کرده است. تنها راه چاره، برانداختن این #فرقه_تبهکار ضدایرانی است. کافی ست به قدرت خودمان ایمان داشته باشیم». فرح پهلوی هم در پیامی از اتفاقات پیش آمده ابراز تاسف
کرد و با مردم ایران اعلام همدردی کرد. کانون نویسندگان ایران در بیانیه ای از مقامات ایران خواست تا به سرکوب مردم معترض پایان دهد و گزارشگران بدون مرز با محکومیت قطع اینترنت در ایران آن را «نقض حق بنیادین دسترسی به اطلاعات» توصیف کرد. مریم رجوی با اشاره به خطر شکنجه و اعدام بازداشت شدگان از سازمان ملل خواست به فوریت هیئت های تحقیق و حقیقت یاب را به ایران اعزام کند. وی تصریح کرد که رهبران حکومت ایران به خاطر ارتکاب جنایت علیه بشریت باید در برابر عدالت قرار گیرند. سازمان همکاری احزاب کردستان ایران، سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، کانون مدافعان حقوق کارگر، کانون معلمان ایران، اتحادیه آزاد کارگران ایران و شورای بازنشستگان ایران از تشکل هایی بودند که در همبستگی با معترضان و محکومیت خشونت علیه آن ها بیانیه دادند. ایرانیان خارج از کشور. با گسترش اعتراض های داخل ایران، ایرانیان مقیم خارج از کشور در حمایت از معترضان، در نقاط مختلف جهان تجمع هایی برگزار کردند. در اروپا این تجمع ها در شهرهای دوسلدورف، هامبورگ، اشتوتگارت، دورتموند، کمنیتس، پراگ، پاریس، استکهلم، گوتنبرگ، هلسینکی، اسلو، آمستردام، لاهه، کلن
و زوریخ برگزار شد. در اسرائیل نیز گروهی از مردم با در دست داشتن پرچم شیر و خورشید و پرچم اسرائیل، از اعتراضات مردم ایران حمایت کردند. ایرانیان مقیم ملبورن و سیدنی در استرالیا، تورنتو و ونکوور در کانادا و واشینگتن، دالاس تگزاس، آریزونا و لس آنجلس در آمریکا هم در حمایت از اعتراضات مردم ایران تجمعاتی برگزار کردند. رسانه ها. بنابر گفته رسانه های داخلی ایران، در همان آغاز ناآرامی ها، آن ها از پوشش خبری جدی و فراگیر ناآرامی ها منع شدند. نشریهٔ لیبراسیون فرانسه روز یکشنبه ۲۴ نوامبر، روی جلدش با پس زمینهٔ سیاه به رنگ قرمز نوشت: «ایران، کشتار پشت درهای بسته» و سرمقاله اش را با عنوان «ایران: تونل خشونت» به اعتراض های اخیر این کشور اختصاص داد. لو موند دیگر نشریهٔ مهم فرانسه نیز در این روز تیتر خود را با عنوان «ایران: رژیمی که خود را به قیمت حمام خون نگاه می دارد» به سرکوب معترضان در ایران اختصاص داد. "گاردین" نیز در اول دسامبر ۲۰۱۹ تحت عنوان «خیابان را بستند و سپس گلوله» شرح سرکوب اعتراضات مردم را در شیراز (شهر گلهای رز) از زبان شاهدان نوشت. روزنامهٔ آلمانی "فرانکفورتر روندشاو" در گزارشی با عنوان «مثل یک جنگ داخلی، بر
ایران نفرت و ناامیدی حاکم شده است» نوشت: ویدئوها وضعیتی شبیه یک جنگ داخلی را نشان می دهند و تظاهرکنندگان پیکر خونین قربانیانی را که مورد اصابت گلوله های جنگی قرار گرفته اند از مهلکه بیرون می کشند. شبکهٔ سی اِن اِن هم در گزارشی با عنوان «یکی از بدترین سرکوب ها طی دهه ها در ایران در حال وقوع است» به ابعاد مختلف تظاهرات مردم ایران پرداخت. شعارها. شعارهای معترضان در اعتراضات آبان را می توان به دو گروه اصلی تقسیم کرد. دستهٔ اول شعارهایی بودند که به دیکتاتوری مذهبی، سرکوب و نبود آزادی های فردی و سیاسی و اجتماعی اعتراض می کردند و خواهان آزادی و حذف انواع تبعیض می شدند. گروه دوم شعارها خواست عدالت اجتماعی را مطرح می کردند و به گرانی، فقر، استثمار و فساد اعتراض می کردند. بازتاب در آثار هنری. در آذر ۱۳۹۸ سروش هیچ کس خوانندهٔ رپ فارسی، با انتشار ترانهٔ اعتراضی «دستاشو مشت کرده» از معترضان حمایت کرد. این قطعه در همان اَوایل انتشار با استقبال و واکنش های گسترده مواجه شد که موجب شد به نخستین و یکی از مهم ترین آثار هنری مرتبط با اعتراضات آبان بدل شود. محسن نامجو نیز با انتشار ترانهٔ اعتراضی دیگری در سبک فولک راک با نام "یاد
آر"، از کشته شدگان و معترضان حمایت کرد. نامجو این اثر را به تمام کشته شدگان گمنام آبان ۱۳۹۸ تقدیم کرد. هانی نیرو با انتشار ترانه ایی به نام «آبان ادامه دارد» با شعری از پویان مقدسی، از اعتراضات آبان ۹۸ حمایت کرد. در آبان ۱۴۰۰ مهدی یراحی قطعهٔ «وداع بعد از رفتن» را برای گرامی داشت اعتراضات آبان ۹۸ منتشر کرد. ۱۰ روز بعد کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه، ترانه را محتوای مُجرمانه تشخیص داد و با قید فوریت به وب سایت ها و رسانه های داخل ایران دستور داد آن را حذف کنند. پیامدها. از سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ به عنوان «سنگین ترین سرکوب اعتراضات خیابانی در تاریخ حیات جمهوری اسلامی» یاد می شود. به عقیدهٔ علی افشاری، «رسوایی» و «هزینهٔ سنگین حیثیتی» سرکوب اعتراضات به قدری سنگین بود که بعد از موضع گیری تند اولیهٔ سران حکومت، عقب نشینی ملموسی از اتهام زنی ها صورت گرفت و تا کنون هیچ نهاد و کارگزاری مسئولیت کشتار معترضان در خیابان ها را قبول نکرده و نظام از انتشار آمار رسمی کشته شدگان خودداری کرده است. او رویکرد نظام در قبال حوادث آبان را نشانگر «چالش اقتدار نظام» می داند. پس از گذشت حدود دو هفته از حوادث آبان ۹۸، علی خامنه
ای که قبلاً معترضان را اغتشاشگر، اراذل و اوباش، سلطنت طلب و عوامل دشمن معرفی کرده بود، از قوهٔ قضائیه خواست تا «رحمت اسلامی» نشان دهد و بین افرادی که علیه گرانی بنزین تظاهرات کرده بودند و کسانی که غارت و آتش افروزی کرده بودند، تفاوت قائل شود. حسن روحانی هم از تشکیل کمیتهٔ حقیقت یاب و پیشنهاد پرداخت غرامت به خانوادهٔ جانباختگان و افرادی که متحمل خسارت مالی شدند خبر داد. تغییر موضع رهبر و رئیس جمهور ایران نشان داد که حکومت در تلاش است نارضایتی ای که با سرکوب وحشیانهٔ اعتراضات تشدید شد را مدیریت کند. سه ماه پس از از اعتراضات و در اسفند ۱۳۹۸ انتخابات یازدهمین دورهٔ مجلس شورای اسلامی با کاهش چشم گیر شمار رأی دهندگان برگزار شد. بر اساس آمار رسمی، کمترین میزان مشارکت در انتخابات، مربوط به این دوره از انتخابات مجلس بود. تجزیه و تحلیل آماری و محتوایی نشان می دهد که برخورد سرکوبگرانهٔ حکومت، انکار کشتار معترضان و تلاش برای سرپوش گذاشتن بر آن و خاموش کردن صدای آن ها، تأثیر زیادی در افت نرخ مشارکت در انتخابات مجلس یازدهم داشته است. نقش دولت ظاهراً اصلاح طلب حسن روحانی در سرکوب خشونت آمیز اعتراضات، آخرین میخ بر تابوت این
ایده بود که می توان نظام را از طریق صندوق رای اصلاح کرد. در بهار ۱۳۹۹ مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی گزارشی منتشر کرد که بر اساس آن وضعیت امنیت سرمایه گذاری در ایران در پاییز ۱۳۹۸ نسبت به فصل پیش از آن، «اندکی نامناسب تر» اعلام شد. در این گزارش افزایش ناگهانی و شدید قیمت بنزین و اعتراض های خیابانی، دلیل نامناسب تر شدن وضعیت امنیت سرمایه گذاری و تغییر شاخص آن از کمیت ۶/۰۷ در تابستان ۱۳۹۸ به ۶/۱۲ در پاییز همان سال عنوان شده است. بر اساس این گزارش، بی ثباتی در بازار ارز، متوقف شدن روند کاهشی نرخ تورم، تغییر در ثبات نسبی قیمت مواد اولیه در نیمه نخست سال ۱۳۹۸ و بار روانی جدید برای مردم و افزایش انتظارات تورمی آن ها به عنوان دیگر عوامل برهم خوردن امنیت سرمایه گذاری در پاییز ۱۳۹۸ یاد شده است. قطعی اینترنت به مدت ۱۰ روز، آسیب های به نسبت شدیدی را به کسب وکارهای اینترنتی و اقتصاد دیجیتال تحمیل کرد که عملاً امنیت سرمایه گذاری در این بخش ها را با تردید مواجه ساخت. تا آبان ۱۳۹۹ احکام حبس سنگینی برای بازداشتی های آبان ۱۳۹۸ صادر شد، چندین نفر اعدام شدند و خانواده های جان باختگان تحت فشارهای شدید قرار گرفتند که یا هویت فر
زندان شان را بسیجی معرفی کنند یا روایت مورد نظام را بازگو کنند و اگر پذیرای این دو مورد نشدند، سکوت کنند. در اولین سالگرد اعتراضات، رادیو فردا طی یک گزارش به نقل از خواهر یکی از کشته شدگان این اعتراضات آورد: «گفتند از دفتر رهبری تماس می گیریم، شما شکایت کردید؟ گفتم بله. گفتند چه جوری بوده، چی بوده؟ گفتم برادرم آبان کشته شده. گفتند کدام آبان؟ گفتم آبان خونین ۹۸. گفتند خب! پروندهٔ شما دارد رسیدگی می شود. همین.» کاربران شبکه های اجتماعی نیز با هشتگ #کدام_آبان؟ به این رفتار دفتر رهبری واکنش نشان دادند و به یادآوری کشته شدگان پرداختند. این هشتگ در توییتر ۱۵۹ میلیون بار دیده شد و در ۱۱۰ هزار توییت و ری توییت استفاده شد. دادگاه بین المللی مردمی آبان. در آبان ۱۴۰۰ و در دومین سالگرد حوادث آبان ۹۸، یک دادگاه غیررسمی بین المللی مردمی برای بررسی آنچه در جریان کشتار معترضان رخ داد، در لندن برگزار شد. این دادگاه پس از رویت و استماع شهادت کتبی و شفاهی بیش از ۱۵۰ شاهد طی پنج جلسه به کارش پایان داد و قرار است نتیجهٔ آن در اوایل سال ۲۰۲۲ میلادی اعلام شود.
خط شمال جنوب متروی سنگاپور () یکی از خط های متروی سنگاپور است که در سال ۱۹۸۷ تاسیس شده و دارای ۲۷ ایستگاه و ۴۵ کیلومتر طول است.
کیوشو شینکانسن () یک خط راه آهن تندرو مابین شهرهای فوکوئوکا و کاگوشیما در کشور ژاپن است. این خط که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شده دارای ۱۲ ایستگاه و ۲۵۶٫۸ کیلومتر طول است.
گراف میهای کارویی (زاده ۴ مارس ۱۸۷۵ با نام میهای آدام جرج میکلوش کارویی در بوداپست – درگذشته ۱۹ مارس ۱۹۵۵ در وانس) سیاستمدار، نخست وزیر و اولین رئیس جمهور جمهوری خلق مجار در ۱۹۱۸–۱۹۱۹ و پس از جنگ جهانی دوم سفیر مجارستان در فرانسه بود. از او در نوشته ها به عنوان "گراف سرخ" یاد می شود. نقد فعالیت های سیاسی کارویی بسیار بحث برانگیز است، اگرچه اتفاق نظر کلی وجود دارد که وی یک رهبر ضعیف و شکست خورده بود. او در دوران میکلوش هورتی، به عنوان خائن به وطن و مقصر اصلی تریانون محکوم شد؛ از سوی دیگرانی اما دولتمردی مورد احترام بود که سیاست های اشتباه جنگ در امپراتوری اتریش-مجارستان و فرورفتن مجارستان در فاجعه جنگ جهانی اول را شناسایی و گوشزد کرد. این تناقض نظر همچنان در بین جناح های مختلف سیاست داخلی مجارستان در قرن بیست و یکم نیز پابرجاست. پس زمینه. میهای کارویی، مارس ۱۸۷۵ در خانواده ای کاتولیک، بسیار متمول و اشرافی که از قرن هفدهم نقش مهمی در سرنوشت مجارستان داشتند در بوداپست متولد و در کاخ کارویی در فُت، پشت بزرگ شد. او که در بدو تولد لب شکری و با یک چشم تقریباً نابینا متولد شد قربانی ازدواج فامیلی بود و شکل ظاهری صورت
ش تأثیر عمیقی در دوران کودکی و رشد شخصیتش در آینده گذاشت. کارویی تا چهارده سالگی به سختی می توانست مفهوم صحبت کند ولی با یک عمل جراحی و تمرین مستمر توانست گفتار نسبتاً طبیعی داشته باشد. او سه ساله بود که مادرش، گرِفین گئورگینا کارویی در اثر بیماری سل درگذشت و پدرش، گراف دیولا کارویی نیز خیلی زود دوباره ازدواج کرد. در نتیجه کارویی را نزد مادربزرگش نهادند که در حد افراط از او حمایت می کرد. در جوانی این نقص جسمی او را به تظاهر بیشتر سوق می داد و او به بازی چوگان، راندن ماشین سریع و قمار بی حد روی آورد. آغاز کار سیاسی. در اوایل دههٔ بیست زندگی، کارویی تحت تأثیر سنت خانوادگی فرانکوفونی خود چندین سال را در پاریس گذراند و به انگلستان و آمریکا نیز سفر کرد. در این بین هم با سوسیالیسم آشنایی پیدا می کرد، نه نتها نوشته های کارل مارکس را می خواند حتی با سوسیالیست های مطرحی همچون سیدنی وب و بئاتریس وب در لندن نیز ملاقات هایی داشت. در ۲۶ سالگی به عنوان نمایندهٔ مستقل در پارلمان حاضر شد ولی نتیجه را باخت. سرانجام ریاست انجمن کشاورزی ملی مجارستان را به دست گرفت و سال بعد از آن، ۱۹۱۰ در مجلس سفلا در ردیف اپوزیسیون، شاخهٔ رادی
کال حزب استقلال و ۴۸ که حزبی وفادار به نظرات سیاسی لایوش کشوت بود، جای گرفت. دشمنی دیرینهٔ کارویی با ایشتوان تیسا، نخست وزیر یک بار در ژانویه ۱۹۱۳ به دوئل کشیده شد؛ آن دو از سر انتخابات ۱۹۰۵ با یکدیگر دشمنی سیاسی داشتند. در پی یک اختلاف سیاسی، کارویی از دست دادن با تیسا امتناع ورزید و این کار او به دوئلی یک ساعته با سابر رسید. تیسا زخمی بر بازوی کارویی وارد کرد و این گونه دوئل به پایان رسید. جنگ جهانی اول. کارویی که در سال دوم در جبهه جنگید، به تدریج مواضعی موافق با تفاهم مثلث اتخاذ کرد و رهبری فراکسیونی کوچک ولی به شدت فعال را با دیدگاه های ضدجنگ و صلح طلبی در پارلمان بر دست گرفت. عقاید سیاسی او موجبات اتحادش را با رادیکال های داخلی و سوسیال دموکرات ها فراهم کرده بود. او اعتقاد داشت بدون اصلاحات دموکراتیک و تغییر در سیاست همگون سازی فرهنگی اقلیت های قومی، به زودی تنش های اجتماعی و ملی فزاینده باعث فروپاشی مجارستان خواهد شد. مخالفان وی و بیشتر از همه، نخست وزیر ایشتوان تیسا درست بر عکس این مسئله معتقد بودند تسلیم در برابر خواسته های دموکراتیک و ملی گرایانه نظم اجتماعی را متزلزل می کند و منجر به فروپاشی فوری و
تجزیه پادشاهی مجارستان می شود. کارویی همچنین در تمام دوران جنگ با دیپلمات های تفاهم مثلث، انگلیسی و فرانسوی به صورت پنهانی در سوئیس تماس داشت. او همواره در تماس هایش با نیروهای تفاهم مثلث خود را طرفدار اصول چهارده گانه وودرو ویلسون معرفی می کرد. کارویی ساده لوحانه بر آن بود که اصول ویلسون می تواند شرایط صلح عادلانه ای به دست آورد. اولین جمهوری مجارستان. در پایان جنگ جهانی اول، در بحبوحه فروپاشی پادشاهی اتریش-مجارستان، اتحادی سیاسی از رهبران احزاب دموکراتیک و آشتی تشکیل شد که در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۸، در هتل آستوریای بوداپست با اعلام شورایی ضد دولتی به نام شورای ملی مجار به رهبری کارویی احراز هویت کرد. شورای ملی با صدور دوازده اعلامیه خواستار پایان سریع جنگ، استقرار استقلال کشور، اصلاحات دموکراتیک و سازش با ملیت های قومی بدون به خطر انداختن تمامیت ارضی کشور شد. در ۳۱ اکتبر جمعیت کثیری با گل داوودی بر کلاه سازمان های اداری در بوداپست را به تسخیر درآورد. انقلاب بدون خونریزی به غیر از یک استثناء پیروز شد؛ ایشتوان تیسا نخست وزیر پیشین به قتل رسید. در همین روز کارل به اجبار کودتا و نخست وزیری کارویی را پذیرفت. پس از این ک
ارویی با نیت صلح طلبی زیر بار درخواست رئیس جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون مبنی بر خلع سلاح ارتش مجارستان رفت. اعلام آتش بس با رهبری بِلا لیندِر بدون هیچ مقام سیاسی یا اجرایی در بامداد سوم نوامبر توسط تلگرافی به فرماندهان ارتش فرستاده شد. ارتش مجارستان در حالی به وطن بازمی گشت که همچنان در بیرون مرزها (و نه در داخل)، در صربستان، رومانی و ایتالیا در حال جنگ بود. با حکم خلع سلاح، مجارستان به نقطهٔ کاملاً آسیب پذیری رسید و بلافاصله پس از آن بود که چک ها، صرب ها و رومانیایی ها با استفاده از این فرصت منحصر به فرد اشغال مجارستان را آغاز کردند. در زمان حاکمیت کابینهٔ صلح طلب کارویی، مجارستان کنترل تقریباً ۷۵ درصد از خاک خود را در پیش از جنگ جهانی اول به مساحت ۴۱۱٬۳۲۵ کیلومتر مربع بدون مقاومت مسلحانه از دست داد و در معرض اشغال خارجی قرار گرفت. ۱۳ نوامبر در پی انقلاب، کارل با صدور اعلامیه ای حق مجارستان را در تعیین سیاست به رسمیت شناخت و اتحاد اتریش-مجارستان به پایان رسید. کارویی بدون انتخابات، دولت جمهوری خلق مجارستان را با عنوان رئیس جمهور موقت در ۱۶ نوامبر تأسیس کرد. به موجب آتش بس بلگراد که کارویی با متفقین به امض
ا رساند، ارتش مجارستان به شش لشکر پیاده و دو سواره محدود شد و خطوط مرزی تعیین شده ای در کنترل مجارستان باقی می ماند. بلافاصله پس از آتش بس، بر اساس قرارداد نیروهای صربستان و فرانسه از جنوب پیشروی کرده و کنترل بانات و کرواسی را در دست گرفتند، چکسلواکی نیز شمال مجارستان و بخشی از دامنه های کوه های کارپات را اشغال کرد و نیروهای رومانی مجاز به پیشروی تا رود ماروش بودند. با این وجود، یک روز پس از امضای قرارداد، صربستان تا شهر پچ پیشروی کرد. سیاست داخلی. دولت های کارویی و نخست وزیر دِنِش بِرینکِی در مجموع بیش از چهل قانون و حدود چهارصد فرمان ارائه کرده و توسط شورای ملی به تصویب رساندند؛ طبق قوانین جدید مردان بالای ۲۱ و زنان بالای ۲۴ سال با هر زبانی دارای حق رأی می شدند. در این قوانین آزادی مطبوعات، تشکل ها و اجتماعات گنجانده شده بود. با وجود اینکه دولت برای بسیاری از اصلاحات برنامه ریزی کرده بود، اما در نهایت هیچ بخشی از صنعت یا تجارت ملی نشد و زمین بین دهقانان توزیع نگردید. در مورد اصلاحات ارضی و تقسیم زمین های کشاورزی به دهقانان عملاً فقط کارویی بخشی از املاکش را به کشاورزان روستای خود در کاپولنا بخشید. قرار بود