Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژنرال احمد عسیری (عربی:أحمد حسن محمد عسیری‎) مشاور محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی و معاون سرویس امنیت و اطلاعات خارجی عربستان سعودی تا هنگام برکناری در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ بود. او از ابتدای آغاز حمله نظامی عربستان سعودی به یمن تا تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۷ سخنگوی این حمله نظامی و یکی از طراحان اصلی این جنگ بود. در ۱۳ اکتبر از طرف منابع غیررسمی در رسانه ها اعلام شد که، قرار است او به عنوان مسئول خودسر قتل جمال خاشقجی معرفی شده و ولیعهد از این اتهام مبری شود. این پیش بینی رسانه ها یک هفته بعد، پس اعتراف رسمی عربستان سعودی به مرگ خاشقجی و ادعای کشته شدن اشتباهی او در یک مشاجره، با برکناری ژنرال عسیری از همه مسئولیت ها تأیید شد. تحقیقات دادستان ویژه آمریکا دربارهٔ کمپین انتخاباتی ترامپ حضور ژنرال عسیری در جلسات متعدد به عنوان نماینده عربستان سعودی با نمایندگان دونالد ترامپ، برای تضعیف و در نهایت براندازی دولت جمهوری اسلامی از مسیر اقتصادی، اطلاعاتی و نظامی را آشکار کرده است. ژنرال عسیری در جلسه ای در ریاض در مارس ۲۰۱۷، برای برنامه ریزی انجام عملیاتهای اطلاعاتی با هدف تخریب اقتصاد ایران، با سرمایه گذاری ۲ میلیارد دل
اری دولت سعودی با چند شرکت خصوصی فعال در این زمینه حضور داشته است. در این جلسه دربارهٔ امکان ترور مقامات عالی رتبه جمهوری اسلامی ایران به خصوص قاسم سلیمانی توسط شرکتهای حاضر نیز صحبت شده است.
هیشور یا هی-شور یکی از پادشاهان ایلام باستان است که پنجمین پادشاه دودمان اوان بوده و اطلاعات خاصی از او باقی نمانده است. فقط می دانیم که از هفت پادشاه ناشناخته این سلسه، او چهارمین پادشاه است و قبل از او اوکتاخش و بعد از او سه پادشاه دیگر به نام های شوشون تارانا، ناپیا یلخوش و کیکو سیمه تمتی روی کار آمده اند.
تپه منبع آب روستای عشق آباد مانه در شهرستان مانه و سملقان، بخش مانه، ۱۰۰ متری شرق روستای عشق آباد واقع شده و این اثر با شمارهٔ ثبت ۱۴۲۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. علت نامگذاری وجود منبع آب سابق روستای عشق آباد، که از آجر ساخته شده، در قسمت شرقی این تپه است.
هانس واینگارتنر (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل اتریش است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم آلمان شده است.
جورج بیکر (متولد: ۸ دسامبر ۱۹۴۴ هورن) یک خواننده و ترانه سرای هلندی است.
اَندرو وِیکفیلد (؛ زادهٔ ۱۹۵۷ میلادی) یک پزشک خلع شده و فعالِ جنبش ضد واکسن اهل بریتانیا است. او یک متخصص دستگاه گوارش بود که پروانهٔ طبابتش به دلیل رفتارهای غیراخلاقی، سوءرفتارِ علمی و کلاه برداری توسط سازمان نظام پزشکی بریتانیا لغو شد. وی در سال ۱۹۹۸ یک مقالهٔ پژوهشی فریبکارانه منتشر کرد که در آن مدعی شده بود تزریق واکسن ام ام آر (سرخک-سرخچه-اوریون) با بروز بیماری اوتیسم و ناراحتی های روده ای در کودکان مرتبط است. پس از انتشار مقالهٔ او، پژوهشگران دیگر در صدد برآمدند تا فرضیهٔ وی را به بوتهٔ آزمایش بگذارند، اما نتوانستند یافته های او را دربارهٔ ارتباط واکسن ام ام آر و اوتیسم یا اوتیسم به همراه بیماری های گوارشی بازتولید کنند. خبرنگار روزنامهٔ ساندی تایمز برایان دیر دریافت که یک تعارض منافع از جانب ویکفیلد وجود داشته که آن را فاش نکرده بود و همین موضوع سبب شد تا سایر نویسندگان همکارش در آن مقاله، حرفشان را در تأیید وجود ارتباط واکسن و اوتیسم پس بگیرند. سپس سازمان نظام پزشکی بریتانیا استفسار و تحقیقی دربارهٔ احتمال بدرفتاری علمی ویکفیلد و دو همکار پیشینش را آغاز کرد. مبنای این تحقیقات، یافته های فراوان برایان
دیر بود و از جمله آنکه، وی بدون اخذ مجوزهای لازم از کمیته های اخلاق پزشکی، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم را تحت آزمایش های تهاجمی غیرضروری همچون کولونوسکوپی و پونکسیون کمری قرار داده بود. در ۲۸ ژانویهٔ سال ۲۰۱۰، پنج عضو دیوان کیفری سازمان نظام پزشکی بریتانیا موفق به اثبات ۳۶ مورد از اتهامات او شدند که شامل ۴ فقره دغلکاری و ۱۲ فقره سوءاستفاده از کودکان عقب افتادهٔ تکاملی (رشد) بود. هیئت منصفه رأی داد که ویکفیلد «وظایفش را به عنوان یک متخصص مسئولیت پذیر، به درستی انجام نداده» و نه تنها در جهت منافع بیمارش گام برنداشته بلکه در چاپ پژوهش هایش نیز «بی مسئولیتی و فریبکاری» به خرج داده است. مجلهٔ لنست به دنبال این رأی، مقالهٔ ۱۹۹۸ او را به طور کامل از مجله و وبسایت خود بیرون کشید و متوجه شد که حتی برخی اجزاء دست نویس اولیهٔ مقاله، دستکاری و جعل شده بود. سردبیر مجله لنست ریچارد هورتون اظهار داشت این مقاله «به شدت غلط» است و مجله اش «فریب» داده شده است. سه ماه پس از حذف مقالهٔ او از مجلهٔ لنست، پروانهٔ طبابت ویکفیلد لغو شد و در بیانه ای به تقلب عمدی او در پژوهشِ چاپ شده در لنست اشاره شد و بدین ترتیب از هرگونه طبابت
در بریتانیا منع گردید. در ژانویهٔ ۲۰۱۱، در سرمقاله ای که به انضمام یک مقالهٔ دیگر در مجلهٔ بی ام جی چاپ شد، کارهای ویکفیلد، «شیادی ماهرانه درست شده» توصیف شدند. در مقالهٔ ضمیمه شده، برایان دیر اظهار داشت که قرار بوده ویکفیلد به دنبال این ترس عمومی از واکسن ام ام آر، شرکتی تأسیس کند که تست های جدید پزشکی و تست های مبتنی بر شکایت های قضایی ارائه نموده و از این راه سود کسب کند. در نوامبر ۲۰۱۱ میلادی، در گزارشی که در مجلهٔ بی ام جی چاپ شد، مشخص شد که اطلاعات خام اصلی در آن مقاله، در واقع خلاف ادعاهای ویکفیلد در مجلهٔ لنست را نشان می دهد و کودکان پژوهش شده، مبتلا به بیماری التهابی روده نشده اند. پژوهش ویکفیلد و ادعاهای او دربارهٔ ارتباط واکسن ام ام آر و بروز اوتیسم سبب شد که میزان واکسیناسیون در ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و ایرلند کاهش و میزان بروز سرخک، اوریون افزایش یابد که منجر به بیماری های جدی و مرگ ومیر شد. ادعاهای او دربارهٔ مضر بودنِ واکسیناسیون همچنین موجب شد تا یک جوِ بی اعتمادی نسبت به واکسن ها پدید آید و بیماری هایی که پیش از آن تحت کنترل بودند، مجدداً ظاهر شدند. ویکفیلد دست از اظهارات خود برنداشت
و گفت هیچ گونه، تقلب، غلط اندازی و سودجویی در کار نبوده است. در فوریهٔ ۲۰۱۵، او به طور علنی این ردِ اتهام ها را تکرار کرد و حاضر نشد از اظهارات پیشین خود عقب نشینی کند؛ حتی با وجود آنکه دادگاه عدالت اداری بریتانیا، اظهار داشت که «اکنون هیچ گونه مرجع معتبر کارشناسی که فرضیهٔ دکتر ویکفیلد را مبنی بر ارتباط واکسن ام ام آر و بیماری های اوتیسم و التهاب روده تأیید کند، وجود ندارد.»
فهرست بخش های اداری شنژن ()، فهرستی از بخش های زیر استانی گوانگ دونگ، به نام "شنژن" است. چین به ۹ عدد بخش ادری تقسیم شده است که یکی از آن ها گوانگ دونگ نام دارد، و به ۷۴ زیربخش تقسیم شده که یکی از آنها شنژن دام دارد. شنژن نیز دارای قسمت های ریز تری می باشد که در این مقاله ذکر شده است.
کارخانه آجر ماشینی روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۰ نفر (۸خانوار) بوده است.
دو راهی سد روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲٬۰۴۳ نفر (۴۹۴خانوار) بوده است.
"برای دیگر کاربردها،" میلان (ابهام زدایی) "را ببینید." روستای میلان در شهرستان اسکو در استان آذربایجان شرقی ایران واقع شده است. این روستا سابقاً مستقل بوده، اما با گسترش شهر اسکو در همسایگی شرقی آن، عملاً به جزئی از شهر اسکو تبدیل شده است. منبع درآمد اصلی روستائیان میلان در گذشته غالباً باغداری بوده؛ باغات فراوان با درختان گردو، فندق، بادام، زردآلو و سیب، ولی از اواسط دههٔ هفتاد هجری شمسی به علت تغییر شرایط آب و هوایی و غالباً سرما زدن درختان، باغداری رو به افول رفت و امروزه دیگر منبع درآمدی برای اهالی این روستا محسوب نمی شود.این روستا ۴۶۷ نفر جمعیت دارد. جغرافیا. موقعیت و مختصات جغرافیایی. روستای میلان در شهرستان اسکو سابقاً مستقل بوده، اما با گسترش شهر اسکو در همسایگی شرقی روستای میلان ، این روستا عملاً به یکی از محلات شهر اسکو تبدیل شده است. آب و هوا. میلان روستایی است با آب و هوای سرد در فصل های سرد سال، و معتدل در فصول گرم، که در منطقهٔ شهرستان اسکو واقع شده است . مانند شهر اسکو در اطراف این روستا نیز تپه ماهورهایی از بقایای آتشفشانی سهند از دوره های پیشین زمین شناسی به چشم می خورد. خود اسکو به مناسبت وا
قع شدن در مسیر کوهپایه های سهند و برودت آن از یک طرف، و وجود بخارات و رطوبت متصاعد شده از دریاچهٔ ارومیه از سوی دیگر، دارای نوعی آب و هوای سرد و مرطوب می باشد، اما هر قدر به قسمت های کوهپایه ای تر شمالی که در مجاورت ارتفاعات سهند واقع هستند نزدیک تر می شویم، سردسیرتر می شود. به همین جهت روستای میلان نسبت به سایر نواحی اسکو، در تابستان خنک تر و در زمستان سردتر است. میلان نیز مانند سایر نواحی شهرستان اسکو دارای تابستان های کوتاه و معتدل و ملایم، و زمستان های سرد و طولانی است. متوسط بارش سالانه در آن، ۲۸۸ میلی متر است و بیشترین مقدار بارش ثبت شده در طول دورهٔ آماری از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، ۴۷۳ میلی متر در سال و کمترین مقدار آن در همین دوره، ۱۹۲ میلی متر می باشد. بارندگی ها در میلان بیشتر در فصول سرد سال اتفاق می افتد، و تابستان هایش خشک و گاهی همراه با بارش های رگباری است. نزولات جوی در اوایل بهار به صورت باران و برف و در اواسط این فصل به شکل باران های مداوم می باشد. از اواسط خرداد به بعد معمولاً بارندگی ها قطع می شود و خشکی یا کم بارانی تا اواخر شهریور ادامه می یابد. بارندگی های تابستانی که حدود ۵ درصد بارش ها را شامل
می شود، بیشتر به صورت رگبارهای اتفاقی و یکباره است و در بعضی تابستان ها ممکن است اصلاً بارشی صورت نگیرد. ریزش های پاییزه از مهر ماه آغاز می شود و ابتدا به صورت باران است و در اواخر پاییز به صورت باران یا برف اتفاق می افتد. ریزش های زمستانی هم عمدتاً به شکل برف است. آب ها و منابع آبی. منابع آب روستا به صورت سطحی، زیرزمینی، چاه ها، چشمه ها و رودخانه است و شیوهٔ رایج بهره برداری از منابع آبی زیرزمینی، حفر چاه های عمیق و نیمه عمیق است. اغلب بهره برداری های زراعی از آب با صرف هزینه های قابل ملاحظه توأم است، و با توجه به این مسئله که منابع آبی واقع در ضلع شرقی دریاچهٔ ارومیه با سرعتی تصاعدی در حال شور شدن هستند، پیشروی این آب های شور، رفته رفته وضعیت نامطلوبی را به وجود می آورد و در صورتی که روند یاد شده به همین منوال پیش رود و چاره اندیشی فوری برای موضوع صورت نگیرد، آب و خاک تمام منطقه کیفیت خود را از دست خواهد داد و امر زراعت و باغداری در آینده ای نزدیک میسر نخواهد بود. بیشتر باغات و سبزه زارهای روستا امروزه یا خشکیده یا اینکه در معرض نابودی بر اثر ساخت وسازهای افراطی در قالب بافت و سکونتگاه های روستایی واقع شده
است. همچنین در نزدیکی روستای میلان، آبشار بسیار دیدنی و زیبایی وجود دارد، و با اینکه خارج از روستاست، اما فرصت خوبی برای آب تنی در روزهای گرم تابستان برای علاقه مندان فراهم می کند. میلان با وجود آسیب های زیست محیطی مختلفی که طی دهه های اخیر به طرق گوناگون به خود دیده (مشابه سایر نواحی شمال غربی ایران)، هنوز هم طبیعت بکر، سرسبز، خرم و دل انگیز غرب کشور را در کنار بناهای باستانی و تاریخی به نمایش می گذارد. قنات ها. دولت اورارتو در حدود ۹۰۰ پیش از میلاد در شرق آناتولی در اطراف دریاچهٔ وان به وجود آمد، و بعدها سیطرهٔ آن به سرزمین امروزی آذربایجان نیز گسترش یافت. مردم اورارتو در کار کشاورزی پیشرفته و متبحر بودند. آن ها از طریق کشاورزی به شیوهٔ آبیاری مصنوعی توانستند باعث پیشرفت های بسیاری در سیستم های آبیاری شوند. در نتیجهٔ ضروریات و اقتضائات خاص منطقه، اورارتویی ها به احداث قنوات و حفر نهرها و چاه ها و ساختن سدها و ایجاد کانال های آبیاری و زهکشی و تأسیس مسیرها و شبکهٔ پیچیده و گسترده ای برای آبیاری و آبرسانی شهری و روستایی پرداختند. مشابهت و دنبالهٔ همین تجربیات آنان در امر آبیاری و کانال کشی را می توان طی قرون م
تمادی ردیابی و مشاهده کرد، و همین میراث ارزشمند امروزه به دست ما رسیده و آن را در شبکهٔ قنات های اسکو بعینه می توان مشاهده کرد. در واقع سرسبزی و طراوت اسکو و اطرافش هم مرهون وجود آب صدها چشمه و قنات فعال بوده است. از جمله قنات های منطقهٔ اسکو، می توان به این موارد اشاره کرد: دیزج، جمعه گؤلی، پره باغ، لیجان، زورال، پیران، بیدی، پیس اندیز، دباغلار، قوری گؤل، پرزه خونی، ولی شاه، مستجاب، لیته، همدان، روستاق، باققادی، عشایر، گیرینج، دولدون، پره خانی، میرزه (میرزا) رحیم، آقا سو (آب آقا)، باغ میدان، بالا گؤل، حلقه وان، بیچیللی، چنار، و ثامن. قنات های محلهٔ میلان عبارت بودند از: پره کاب، محمدآباد، شیشه گران، عالیان، میرزه (میرزا) بیان، لولو، صراف لار، لیجان، عظیم آباد، و امین آباد. قنات های محلهٔ خسرق: جیر، جمال، زینه، میر خسرق، حمیزان، کره نیز، علی گولی، زینه گؤلی، و کمال. قنات های محلهٔ فسقندیس: نو، ثامن، هول من دیز، بوغا، خواجه احمدشاه، نونو، لنگه رزان، و الجو. این قنات ها سال های سال مورد استفادهٔ کشاورزان و باغداران بوده است. قدمت برخی از آن ها به بیش از یک هزار سال می رسد. اساساً شهرستان اسکو به عنوان یکی از شه
رهای مهم آذربایجان شرقی، به لحاظ تعداد قنواتش به "شهر قنات ها" معروف بوده است. در قدیم، پیش از اینکه آب آشامیدنی مردم لوله کشی شده باشد، این قنات ها به صورت آب انبار از زیرزمین خانه ها جاری می شدند و آب مورد نیاز اهالی را تأمین می کردند، که هنوز هم بعضی از آن ها همچنان فعال هستند. ساکنان این منطقه در گذشته در سخت ترین و دشوارترین شرایط زمانی و با استفاده از ابتدایی ترین وسایل، با حفر کانال های زیرزمینی آب شیرین را از طریق قنات از مسافت های خیلی دور جهت مصارف خانگی، کشاورزی و دامی به محل زندگی خود انتقال می دادند. عمق آب این قنات ها در برخی نقاط بین ۱۰ تا ۱۵ متر و در بعضی جاها بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ متر است، و طبق شواهد و آثار به جا مانده، مسافت آن ها از مبدأ تا مقصدشان بین ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بوده است. تعداد قنات های شهرستان اسک بیش از ۲۰۰ رشته هستند، که ۱۷۵ رشتهٔ آن ها دایرند و بقیه متروکه می باشند. امروزه عمدهٔ مصرف آب قنات های دایر در باغ ها و کار زراعت است و در پایاب آن نیز بهره برداران به پرورش ماهی مشغول هستند. اراضی آبی کشاورزی و باغی اسکو حدود ۱۳ هزار هکتار است که از این میزان، سه هزار هکتار به وسیلهٔ آب قنات آب
یاری می شود. خشکسالی ها و کم آبی های سال های اخیر روی قنات های استان هم تأثیر گذاشته و باعث متروکه شدن آن ها شده است. با توجه به اینکه یکی از منابع مهم تأمین آب قنات ها، سفره های آب زیرزمینی می باشند، با افت سطح سفره های زیرزمینی، طبیعی است که قنات ها به تدریج خشک بشوند و از بین بروند. محاسن استفاده از آب قنات ها نسبت به سایر منابع آبی، در پایین بودن هزینه بهره برداری از آن ها است. تاریخ. شهرستان اسکو در طول تاریخ همواره منطقه و گذرگاهی پررفت وآمد و پرحادثه بوده است. نخستین و قدیمی ترین مأخذی که نام اسکو در آن به چشم می خورد، کتیبهٔ شمسی آداد (یا شامسی آداد)، پادشاه آشور است که در فاصلهٔ سال های ۸۲۴ تا ۸۱۱ پیش از میلاد به جنوب دریاچهٔ ارومیه و منطقهٔ آذربایجان لشکر کشیده، و از ناحیهٔ اسکو با عنوان قلعهٔ "سه کوه آویزان (اوشکایا)" نام برده است. لشکرکشی های آشوریان همواره با تخریب بسیار و انهدام گسترده همراه بوده است. سند و مدرک تاریخی دیگر به جا مانده، دو کتیبه از آرگیشتی اول، یکی از پادشاهان اورارتو است. او در فاصلهٔ سال های۷۷۹ و ۷۷۳ پیش از میلاد به جنوب دریاچهٔ ارومیه یورش برده، و درسنگ نوشته ای که از خود به
جا گذاشته، از دستگیری فرمانفرمای سرزمین اوشکایا و درهٔ اوشکایا سخن به میان می آورد. در لشکرکشی ها، مردمان نواحی مورد تعرض قرار گرفته با اطلاع از سرازیر شدن مهاجمان، آبادی ها و سکونتگاه های خود را ترک می کردند و به ارتفاعات صعب العبور کوهستان پناه می بردند. در صورتی که حضور مهاجمان و متعرضین به طول می کشید، به احتمال زیاد بومیان ناگزیر می شدند برای مصون ماندن از گزند دشمن، سکونتگاه هایی فصلی یا دائمی برای اقامت خود و خانواده و احشام و دام هایشان ترتیب دهند سومین منبع باستانی که در آن نامی از اسکو دیده می شود، کتیبهٔ سارگون دوم، یکی دیگر از پادشاهان آشوری است که در لشکرکشی سال ۷۱۴ پیش از میلاد، در جنگی که در کوهستان اوآئوش (سهند امروزی) با بومیان و مردم محلی انجام داده، از فتح قلعهٔ اوشکایا سخن به میان می آورد و می گوید که ۱۱۵ دهکدهٔ اطراف را طعمهٔ حریق کرده و ویران و نابود ساخته است. ترکیب اوشکایا (چنانچه با زبان ترکی امروزی سنجیده و قیاس شود)، از دو بخش "اوش" (="اوچ"؛ به معنی سه، عدد سه) و "کایا" (="قایا"؛ یعنی صخره، تخته سنگ بزرگ) تشکیل یافته، و با توجه به مفهوم آن، به این ترتیب به احتمال زیاد قلعه ای بوده ب
ر فراز کوهی متشکل از سه صخرهٔ بزرگ در این ناحیه. به نظر تاریخ دانان، قلعهٔ مزبور احتمالاً در شمال شرقی اسکو قرار داشته است. اسکو را "ویدهر" نیز گفته اند (به معنای منطقه ای که آب از وسط آن جاری می شود و اطرافش سرسبز و خرم است) اما طبق اسناد و مدارکی که در کتاب "منتخب الخصال" میر محمدعلی عمادالاسلام اسکویی معرفی می شود ویدهر نه به منطقهٔ اسکو بلکه به خسروشهر و دهات تابعهٔ آن گفته می شد. فرهنگ، مدنیت، و ویژگی ها و جلوه های اجتماعی و فرهنگی. موقعیت و پیشینهٔ فرهنگی. شهر اسکو و به تبع آن، روستای میلان از دیرباز به داشتن فرهنگ بالا و تعداد زیاد افراد تحصیل کرده و تربیت فرهنگیان و دبیران ممتاز و سرآمد در آذربایجان و برخورداری از غنای فرهنگی در منطقهٔ شمال غرب کشور معروف بوده است. تحصیل دانش و معرفت از دیرباز مورد علاقهٔ مردم فرهنگ دوست و هنرپرور منطقهٔ اسکو بوده و از دغدغه ها و علایق اصلی آنان محسوب می گشته، و به همین جهت اسکو و مناطق اطراف آن نسبت به مناطق دیگر در سطح استان همواره درصد بالاتری از جمعیت باسواد و تحصیلکرده و فرهنگی را واجد بوده اند. پیشینهٔ دانش اندوزی و تحصیل علم به سبک جدید در اسکو و مناطق تابعهٔ آ
ن، به دوران مشروطیت بازمی گردد. تأسیس اولین نشریه و روزنامه. شادروان غلامحسین حقانی اسکویی در سال ۱۳۳۹ قمری دست به کار تهیهٔ یک هفته نامهٔ دست نویس یک برگ به نام "رشحات" به زبان ترکی شد، که دربردارندهٔ مطالب فرهنگی، ادبی و اخلاقی بود. این هفته نامه به تعداد ۳۰ الی ۴۰ نسخه تهیه می شد و به رایگان در اختیار مردم قرار می گرفت. نشریهٔ مزبور را بایستی نخستین نشریه منتشر شده در منطقهٔ اسکو دانست. همزمان با این فعالیت فرهنگی، انجمنهای ادبی ۵ نفره ای نیز متشکل از فرهنگ دوستان در مدارس اسکو به فعالیت می پرداختند. میلان و تأسیس دبستان هاتف. در محلهٔ میلان (روستای میلان) اسکو که ـ به مصر کوچک (بالا مصؽر) مشهور بوده ـ از سال ۱۲۷۰ هجری قمری، مکتب داران مشهور به ترتیب: ۱- سید اسماعیل ۲- ملا حسن ۳- شیخ علی ۴-میر آقا (پسر سید علی پدر میر موسی علوی، که آموزگار بوده است) ۵- میر احمد پسر سید علی ۶- ملا نصیر ۷- عبدالرزاق حمیدی میلانی برای پسران محله، و مکتب داران زن به ترتیب: ۱- ملا سارا ۲- کلثوم ۳- سیده فاطمه ۴- ربابه ۵- خدیجه خانم برای دختران تدریس می کردند. پیشگامان تأسیس دبستان در محله (روستای امروزی) میلان به ترتیب عبارت بود
ند از: حاج سید محمد مصلحی میلانی، حاج علی محمد میلانی، حاج علی اکبر احمدزاده، و حاج علی اکبر باقرزاده؛ که دبستان دولتی هاتف را در سال های ۱۳۰۳ و ۱۳۰۴ شمسی دایر کردند و دو نفر آموزگار جهت تدریس برای دانش آموزان همراه با حقوق از تبریز فرستادند. در آن زمان شادروان حاج علی اکبر باقرزاده میلانی که در مشهد اقامت داشت، ماهانه ۱۰۰ ریال برای تحصیل ۵ تن از شاگردان فقیر و بی بضاعت مدرسه به طور مرتب می فرستاد. در جشن گشایش دبستان، میر موسی علوی میلانی که پیش از آن مدت ها در میلان مکتب داشت، شاگردان خود را به دبستان هاتف منتقل کرد و خود به مدیریت دبستان منصوب شد، ولی پس از مدتی جهت مدیریت دبستان خیاو به مشکین شهر انتقال پیدا کرد، و به همین جهت در سال ۱۳۱۹ شمسی مدیریت و آموزگاری مدرسه به عهدهٔ حسینعلی حقانی گذاشته شد. در سال ۱۳۲۹ شمسی، حاج محمد حق مدد میلانی یک باب خانه و باغچه برای ساختمان دبستان به ادارهٔ فرهنگ اهدا کرد و با این کارش نام نیکی از خود به یادگار گذاشت. اما از آنجا که فضای خانهٔ اهدایی او برای تشکیل دبستان شش کلاسه کافی نبود و نیاز به فضای بیشتری وجود داشت، لذا حسین واعظ، نمایندهٔ فرهنگ در اسکو، و حسینعلی حق
انی، مدیر دبستان، و محمدعلی شمشیری و محمدحسین ملکی و محمدحسن جعفری میلانی، مردم را تشویق و ترغیب کردند، تا اینکه وجوهی جمع آوری شد و خانه و باغچهٔ مجاور منزل اهدایی حق مدد میلانی نیز خریداری گردید و بعد از آن مطابق با نقشهٔ ادارهٔ فرهنگ آذربایجان، عملیات ساختمانی مورد نظر آغاز شد. تشکیل انجمن های ادبی. استادان و آموزگاران اسکو و مناطق مجاور آن، در نخستین سال ها و دهه های ایجاد و تأسیس دبستان ها در این ناحیه، بعد از اتمام کلاس ها و برنامه های درسی شان به طور مستمر گرد هم می آمدند و سروده هایشان را ارائه می کردند. در این خصوص، افرادی مانند میر الیاس ناطقی، طباطبائی عدنان، پژوهی و غلامحسین حقانی از سایرین پیشتازتر و ممتازتر بودند. بدین طریق تعدادی انجمن ادبی پنج نفره در دبستان ها تشکیل شد. از جمله امور و فعالیت هایی که در این انجمن ها به آن پرداخته می شد، شعرسرایی، مقالهنویسی، خطاطی و نقاشی بود. زبان. زبان شفاهی رایج میلانی ها مانند سایر مناطق آذربایجان ایران و منطقهٔ اسکو، زبان ترکی آذری است، اما آن ها هم مانند سایر هم زبانان خود در نوشتار متون، اغلب مواقع از زبان فارسی و رسم الخط مرسوم این زبان بهره می برند. د
ین و مذهب و اعتقادات عامه. اهالی روستا، مانند سایر مناطق آذربایجان شرقی و نواحی اطراف اسکو، مسلمان و شیعه اثنی عشری هستند. علما و معاریف دینی و مذهبی. تعدادی از آیات عظام و مراجع تقلید بزرگ شیعه و علما و فضلای برجستهٔ حوزوی و دینی منتسب به میلان هستند، من جمله آیت الله العظمی سید محمدهادی حسینی میلانی (ره) (۸ محرم ۱۳۱۳ ق. / تیر ۱۲۷۴ ش. ـ جمعه ۲۹ رجب ۱۳۹۵ ق. / ۱۷ مرداد ۱۳۵۴ ش) از مراجع عالیقدر جهان تشیع که شرح زندگانی و خدمات علمی، فرهنگی و سیاسی او در گلشن ابرار آمده است، علامه آیت الله حاج سید نورالدین میلانی (فرزند محمدهادی حسینی میلانی) (۱۴ شوال ۱۳۳۶ ق. / تیر ۱۲۹۷ ش. ـ ۱۴۲۵ ق)، و علامه سید علی حسینی میلانی (سید علی اصغر) (رمضان ۱۳۶۷ ق. / ۱۳۲۷ ش. ـ) (نوهٔ آیت الله محمدهادی حسینی میلانی). از دیگر روحانیان این خطه میتوان از آقامیرتقی فخرالاسلامی میلانی (۱۲۳۷ ش. -۱۳۰۹ ش.) روحانی دربار مظفری نام برد که با فرمان مظفرالدین شاه، جهت کسب علوم عالی دینی عازم عتبات عالیات شد. این فرمان (تصویر حاضر) هنوز نزد نوادگان ایشان موجود است. وی پس از بازگشت به سرزمین مادری، از سوی مظفرالدین شاه به کسب لقب «فخرالاسلام» نائل آمد
و در روستای میلان اولین دفترخانه ثبت ازدواج را تأسیس نمود و در کنار آن به حل مسائل خانوادگی نیز میپرداخت. از وی پسری به نام میر ابوالقاسم فخرالاسلامی میلانی به یادگار ماند که خود نیز از مفاخر روستای میلان و مخترع دستگاه های صنعت نساجی بود. (به قسمت «شخصیتهای علمی، فرهنگی و اجتماعی برجسته دیگر» در همین صفحه رجوع شود) خاندان های معروف میلان. از خاندان های مهم و تاثیرگذار در تاریخ می توان به نام هایی از جمله عطاری میلانی، سادات حسینی میلانی، ضامنی میلانی، شمشیری میلانی، عنابی میلانی، جلیلی میلانی ،منتظری میلانی، آقامحمدی میلانی ، کاظم زاده میلانی، افتخاری میلانی، روشنی میلانی، فخرالاسلامی میلانی و جعفری میلانی اشاره کرد. این خاندان ها به پاس خدمات یکتا و کم نظیر در کمک به توسعه و رقم زدن تاریخ و همچنین تربیت انسان های فرهیخته و تاثیر گذار در همه ی ادوار تاریخ، ماندگار مانده و بین مردم شهرستان اسکو به نیکی یاد خواهند شد. خاندان سادات حسینی میلانی. اجداد این خاندان همگی از سادات حسینی شهر مدینهٔ منوره و از فرزندان امام علی بن حسین بودند که به جهت شرافت علمی و معنوی از بزرگان مدینه به شمار می رفتند. محلهٔ قدیمی "ب
نی هاشم" محل سکونت این خانواده بود و همواره بزرگانی از قبایل عرب و دانشوران اسلامی بدانجا رفت وآمد می کردند. هجرت آنان در اواخر قرن یازدهم هجری قمری از مدینه به آذربایجان ایران، در پی دعوتی بود که از جانب شیعیان این دیار انجام گرفت. به دنبال این دعوت، سید حسین (جد محمدهادی میلانی حسینی) و برادرش علی اکبر که هر دو از جوانان فرزانهٔ مدینه بودند، به همراه زائران خانهٔ خدا وارد آذربایجان شدند و در اسکو اقامت گزیدند. سید حسین در میلان ماند و از همان جا ازدواج کرد. او تا آخر عمر در میان دوستداران اهل بیت پیامبر در منطقهٔ آذربایجان، به تبلیغ و ترویج احکام و اصول دینی مشغول بود. با فوت سید حسین، فرزندان وی و بعدها نوادگانش رسالت او را در منطقهٔ آذربایجان دنبال کردند. علامه سید علی حسینی میلانی اجداد و تبار خود را چنین معرفی کرده است: لازم به توضیح است که خاندان مزبور با اینکه دارای نام خانوادگی میلانی هستند، اما اغلب دوران های عمرشان را در جاهایی غیر از این روستا سپری کرده اند (یعنی در مناطق و شهرهای مختلف ایران و عراق امروزی). مثلاً دربارهٔ آیت الله سید علی اصغر حسینی میلانی می دانیم که بنا بر حوادث و پیشامدهای کشور
عراق و خالص سازی عربی توسط حزب بعث و اخراج معاودین عراقی، او در سال ۱۳۹۰ هجری قمری به همراه تعدادی از سایر ایرانیان و برخی از شیعیان ناگزیر به ترک کشور عراق شد و رهسپار ایران گردید. نقش خانوادهٔ سادات میلانی در سیاست و تاریخ. اعلامیه ها و بیانیه های آیت الله میلانی. آیت الله سید محمدهادی میلانی یکی از چهره های برجسته و شناخته شده بین مبارزین نهضت های ضدحکومتی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود و مخصوصاً در ماجرای انجمن های ایالتی و ولایتی، همراه دیگر مراجع بزرگ، فعالیت های چشمگیر و قابل توجهی انجام داد و به شدت با لایحهٔ مزبور به مخالفت پرداخت. از جمله در جمادی الثانی ۱۳۸۲ قمری در تلگراف شدیداللحنی، عواقب تصویب این لایحه را به نخست وزیر وقت گوشزد کرد. در بخشی از متن آن تلگراف، چنین آمده است: وی همچنین در ۲۸ بهمن سال ۱۳۴۱ شمسی (۲۲ ذی حجه ۱۳۸۲ قمری) طی اعلامیه ای، ضمن تعطیل اعلام کردن عید نوروز، اینچنین از اقدامات حکومت وقت انتقاد نمود (متن اعلامیه): او همچنین پس از شورش ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ و دستگیری و زندانی شدن آیت الله خمینی، بدون اطلاع قبلی و به طوری که مقامات محلی خبردار نشوند، با هواپیما عازم تهران شد، اما هنگامی که ه
واپیما به نیمه های راه رسیده بود، مقامات از قضیه باخبر شدند و هواپیما را به مشهد برگرداندند. پس از آن، آیت الله میلانی از راه زمینی و باز بدون اطلاع مقامات، خود را به تهران رساند، و طی تلگرافی به آیت الله خمینی چنین نوشت: محمدهادی میلانی در تاریخ دوم مرداد ۱۳۴۲ نیز ضمن اعلامیه ای مفصل در محکومیت دستگیری آیت الله خمینی، مظالم حکومتی را به مردم گوشزد کرد و آن ها را به پایداری دعوت نمود. پس از حملهٔ مأموران حکومتی به مدرسهٔ فیضیه، آیت الله میلانی پیامی بدین مضمون صادر کرد: همچنین وی در سفری به تهران، ماهیت نهضت علما و مردم را چنین بیان می کند: ارادت به آیت الله خمینی. میلانی نسبت به خمینی اخلاص و ارادت داشته است. در نامه ای که خطاب به خمینی در دوران تبعید وی در ترکیه نوشته است، چنین می گوید: شهید سعیدی خاطره ای بدین مضمون از آیت الله میلانی تعریف کرده است: خدمات. آیت الله میلانی با وجود همهٔ اشتغالاتی که در مقام مرجعیت و زعامت حوزه داشت، هیچ گاه از مشکلات مردم غافل نشد. او پس از زلزلهٔ سال ۱۳۴۷ شمسی در جنوب خراسان (منطقهٔ کاخک)، مردم را برای بازسازی و کمک به آوارگان بسیج کرد و بارها طلاب را جهت کمک به مردم به ای