Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، و در عین حال که از ویژگی های لباس ها به عنوان استعارات تمسخرآمیز هنر بهره می گیرد، جلوه های زمانی دکیریکورا به نزاع بین دیروز و امروز تبدیل می کند. در یکی از چاپ نقش های ارنست به سبک دکیریکو، خطوط ژرفانمایی به گونهٔ ابهام آمیزی به سیم ها یا کابل های یک ساختمان تبدیل می شوند، ضمن آنکه یک تصویر کوچک تر، که بی هیچ منطقی گنجانده شده است، یک صحنهٔ وارونه را نشان می دهد. ارنست ماهیت تلخ و شیرین دل مشغولی های دکیریکو را را قبول ندارد. چاپنقش های او، نقادانه اند حال آنکه تابلوهای نقاش ایتالیایی سهل گیرانه به نظر می آیند. ارنست در سال های ۱۹۲۱–۱۹۲۲ به تجربهٔ مالش کاری (یا فروتاژ) دست زد، یعنی از تخته های کفپوش و دیگر صفحات، نقوش سایشی برمی داشت تا از طریق بافت آنها، تصور کشف انگاره های جدیدی را در مخاطب برانگیزد. او چند سال از این شیوه استفاده کرد و به تدریج شگردهای دیگری را به آن افزود که می توانستند همچون نقاشی، قوهٔ تخیل مخاطب را برانگیزد. اثری از ارنست. ارنست در سال ۱۹۲۴ "که از آن پس در پاریس بود. " یک تابلوی با نقش برجسته را ساخت که دو کودک به وسیلهٔ یک بلبل تحدید می شوند نام داشت. بخش نقاشی آن، هر چند رمز گون
ه و رؤیایی است به وضوح رنسانس را تداعی می کند. او فقط عنصر دادایی مونتاژ بی قاعده را به آن می افزاید. تأثیر برانگیزی این تابلو این است که هر گونه تعبیر عقلانی نمایش تصویری آن را با شک و تردید روبرو می سازد و آن ترفند کوبیسمی را اعمال می کند که مخاطب را به تقلای آزاردهنده ای برای کشف واقعیت های مختلف مکتوم در یک اثر وامی دارد. عنوان تابلو، که به طور دیمی در زیر کادر داخلی نوشته شده است، بر بی ضابطگی اثر می افزاید. حتی هنجارها را به زیر سؤال می برد:آیا بدین گونه باید عنوان یک اثرهنری را مشخص کرد؟ آیا آن در کوچک اسباب بازی که با بی ظرافتی نصب شده است می تواند مناسب کادر تابلو باشد؟ آیا مجموعهٔ کار، ارزش قرار گرفتن در یک کادر را دارد؟ چه بسا فراموش کنیم که از خود بپرسیم که چگونه یک بلبل می تواند دو کودک را تهدید کند، و پرسوناژ سوم کیست. خود این هنرمند دربارهٔ ترتیب کار سوررئالیسم با موضوع آثارش چنین می گوید: این هنرمند پیشتر شعری سروده بود که بیتی از آن، عنوان شعر بود وقتی عنوان پیداشد، تابلو فقط حادثه ای است که رخ می دهد. چاپ نقش هایی از گراوور کلاژ. ارنست دررمان های تصویری خود- یعنی ردیف چاپنقش هایی که از کلاژ
گراوورهای قبلی پل گوگن ساخته شده اند- بر شک های ما در جهات متعددی می افزاید. هنرمندان دیگری قبلاً به ساخت رمان های تصویری، با کیفیتی عالی و تا حدی احساساتی، دست زده بودند که در آن ها، تصاویر متوالی، داستان قابل فهمی را بیان می کردند. در کار ارنست هیچ داستانی وجود ندارد. هر صفحه ای که ورق می خورد تکانی به ما می دهد. ذهنمان تلاش و تقلا می کند که جرقه های معنایی را برباید و آن ها را به هم پیوند دهد. بدیهی است که معناها، بر مدار دلمشغولی های همیشگی انسان ها، یعنی مسائل جنسی، مرگ و بی هویتی، می چرخند. ارنست با دستکاری عکس هایی که در مجلات و کاتالوگ های فروش قرن نوزدهم می یافت، تصاویر لازم برای این گونه رمان ها را تهیه می کرد. فراورده های پیوندی که بدین وسیله به دست می آمدند از تکه های زیادی تشکیل می شدند. اغلب یکی دو تکه روی تصویر موجود چسبانده می شد. نتیجهٔ کار همیشه شگفتی آور است. تصاویر، عادت های معمول قرائت ما را مختل می کنند. اندکی نمی گذرد که خود را، حتی نسبت به داده های سر راستی که طراحان اصلی با دقت برای مان باز نمایی کرده اند، ناباور احساس می کنیم. ارنست در نقاشی هایش انتزاعی تر کار می کرد و هر چه بیشتر ا
ز منابع و شگردهای متنوعی بهره می گرفت، که استفاده از عکس های اولیه ای که جریان هوا را نشان می دادند و رنگ چکاندن روی بوم به وسیلهٔ قوطی رنگی که روی آن تاب داده می شد، از آن جمله بودند. تابلوهایش اغلب گویی که مکالمهٔ خلاقی را بین نقاش و موضوعات بصری و مادی او ثبت می کنند. کار ازنست، در دید کلی، شبیه گردباد است. اگر در انواع مختلف تصاویر پر شماری که در اطراف خود می بینیم به دنبال انسان یا روح حاکم بر رفتار او بگردیم، راه به جایی نخواهیم برد. نقل است که دربارهٔ زنان گفته است: این، هنرمند پربار، ولی فرار و ناگرفتنی، در سال ۱۹۴۰عازم آمریکا شد. از پایان جنگ جهانی دوم به این سو، ارنست و آثار آفریده اش به جهان تعلق یافتند و به ویژه در فرانسه، آمریکا، و زادگاهش آلمان، با استقبال فراوانی روبرو شد. نمایشگاه ها، مرور برآثار گذشته خود. "ارنست چندین نمایشگاه مرور آثار گذشته خود را تشکیل داد که از آْن جمله اند:" پانویس. ماکس ارنست با جنبش دادائیسم آغاز به کار کرد و سپس به سوررئالیسم روی آورد، و بعد از بازگشت از فرانسه آثارش بیش از پیش تغزلی و انتزاعی شد.
گواهی هویت پناهندگی () گواهی هویت پناهندگی عبارت از مدرکی است که پناهندگان برای اثبات پناهندگی خود از آن استفاده می کنند. این مدرک ممکن است توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) یا دولتی که پناهنده در آن ساکن است صادر شده باشد. پناهنده هر کشوری باید کارت پناهندگی خود را همیشه با خود همراه داشته باشد. در برخی از کمپهای پناهندگی کارت سازمان جهانی غذا (WFP) نیز بعنوان کارت هویت پذیرفته می شود. دولتهایی که کنوانسیون پناهندگی سال ۱۹۵۱ را امضا کرده اند طبق ماده ۲۸ کنوانسیون باید برای پناهندگان کشور خود گواهینامه شناسایی یا مدرک سفر برای آنها صادر کنند یا کارت دیگری که هویت پناهنده را مشخص می کند به آنها داده شود. آلمان. از روز ۲۸ ژانویه سال ۲۰۱۶ پناهندگان در جمهوری فدرال آلمان گواهی اثبات ورود به آلمان را دریافت کرده اند. اگر آنها درخواست پناهندگی پر کنند به آنها اجازه اقامت داده می شود. اگر بعنوان پناهنده شناخته شوند از مزایای استاتوی پناهندگی برخوردار می گردند و به آنها مدرک سفر و حق اقامت داده می شود. بعد از جنگ جهانی دوم. بعد از جنگ جهانی دوم، میلیونها آلمانی از میهن خود اخراج شدند. بازماندگان آنها د
ر جائی که هم اینک بنام جمهوری فدرال آلمان است (که در ان زمان به چهار منطقه اشغال شده تقسیم شده بود) یا کشورهای دیگر پناهنده شدند. جمهوری فدرال آلمان و GDR در سال ۱۹۴۹ پایه گذاری شد، اما حاکمیت آنها تا دیر زمانی محدود بود. (به وضعیت قانونی المان بعد از سال ۱۹۴۵ نگاه کنید). در جمهوری آلمان برای افراد جابجا شده و پناهندگان پاسپورت صادر گردید و وضعیت هر فرد در بدو ورود به کشور در آئین پذیرش مکتوب می شد. این اقدامات در کمپ پناهندگی فایرلند انجام می گرفت؛ و برای کسانی که از منطقه تحت اشغال شوروی از طریق برلین غربی وارد می شدند، این اقدامات در کمپ مارینفلد انجام می شد. همه متقاضیانی که از بخش اشغال شده شوروی وارد می شدند بعنوان پناهنده شناخته نمی شدند، بلکه در غرب تحمل می شدند. کارت هویت پناهندگانی که پناهندگی آنها را مورد تأیید قرار می داد، به آنها امکان دسترسی به انواع مختلف کمکها را می داد (برای مثال حق جابجایی، حق اجاره آپارتمان و دریافت وام برای خرید املاک). طبق قانون فدرال برای پناهندگان در سال ۱۹۵۳ در مورد فردی که از میهنش رانده شده، یا پناهنده ای که از بخش اشغالی شوروی آمده، پروسه تشخیص هویت انجام می شود. کا
رتهای هویت A و B برای افراد رانده شده و پناهندگانی که از آلمان شرقی سابق آمده اند در نظر گرفته شده است. پناهندگانی که از بخش اشغالی شوروی آمده باشند، کارت C دریافت می کنند. کارت A برای افرادی است که قبل از سال ۱۹۳۸ در سرزمینهای آلمان شرقی زندگی می کرده اند و کارت B برای کسانی است که در سال ۱۹۳۸ از آنجا اخراج شده اند می باشد. بعلاوه شهرداریها در لاور سکسونی (Lower Saxony) نیز برای ساکنینی که آنجا را بعد از بمباران ترک کرده اند کارتهای شناسائی B صادر کرده اند.
استودیوهای المپیک () یک ساختمان در منطقه بارنز، لندن است که در اوایل قرن بیست میلادی ساخته شده است. این ساختمان در دهه ۱۹۲۰ به عنوان سالن تئاتر مورد استفاده قرار می گرفت اما در دهه ۱۹۳۰ و دوران پس از جنگ به سالن سینما تبدیل شد و سپس در دهه ۱۹۵۰ به عنوان استودیو تلویزیونی و استودیو ضبط موسیقی مورد استفاده قرار گرفت. استودیوهای المپیک در سال ۱۹۸۷ توسط ویرجین رکوردز خریداری شد اما در دسامبر ۲۰۰۸ این شرکت اعلام کرد تأسیسات قدیمی استودیو بسته خواهد شد و این تصمیم در سال ۲۰۰۹ انجام شد، در تاریخ ۱۴ اکتبر ۲۰۱۳ این مجموعه با دو سالن سینما با ظرفیت ۱۳۰ و ۷۱ نفر و همچنین امکانات جدید ضبط موسیقی بازگشایی شد.
سندرم و یک قرن( "S̄æng ṣ̄atawǎat", literally "Light of the Century") فیلمی به کارگردانی اپیچاتپونگ ویراستاکول که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد.
آزار مسیحیان () آزار مسیحیان به دوران اولیه مسیحی مربوط می شود. مسیحیان از آزار و شکنجه مذهبی رنج می برند، در دوره های مختلف تاریخی و در حال حاضر، مسیحیان بخاطر ایمانشان به مسیحیت مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند. پیشینه. آزار و اذیت مسیحیان به طور خاص در دوران امپراتوری روم، که بر اکثر سرزمین هایی که مسیحیان در آن گسترش یافته بودند تسلط پیدا کرد بیشتر شد. این موضوع از قرن اول تا قرن چهارم، زمانی که فرمان امپراتور کنستانتین بزرگ، به نام فرمان میلان در ۳۱۳ به پایان رسید ادامه داشت، ولی این دوره آزار و اذیت مسیحیت تبدیل به نقطه عطف مهمی در تاریخ گردید. قرن بیستم. مسیحیان در قرن بیستم توسط گروه های مختلف، از جمله کشورهای متعصب مانند اتحاد جماهیر شوروی و کره شمالی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در طول جنگ جهانی دوم، بعضی از کلیساهای مسیحی در آلمان نازی برای مقاومت در برابر ایدئولوژی نازی و در آغاز جنگ داخلی اسپانیا توسط کمونیست ها و آنارشیست ها مورد آزار و شکنجه قرار گرفتند. آمار. در حال حاضر جمعیت مسیحیان حدود ۱۰۰ میلیون برآورد می شود که با سرکوب روبه رو می باشند، به ویژه در کشورهای کمونیستی و بسیاری از کشورهای دی
گر مانند هندوستان. با توجه به بررسی های اخیر، به نقل از واتیکان، ۷۵ نفر از هر ۱۰۰ نفر مسیحی به دلیل تعصبات مذهبی کشته شده اند. برخی از مسیحیان تخمین زده اند که تا کنون و طی دو هزار سال از پیدایش مسیحیت می گذرد، حدود ۷۰ میلیون مسیحی بخاطر اعتقادات و مذهب خود کشته شده اند، که ۴۵٫۵ میلیون یا ۶۵ درصد از آنها در قرن بیستم می باشد. عصر جدید. پس از ظهور مسیحیت، مبارزه علیه دین مسیح توسط فریسیان و نهادهای مذهبی یهودی آغاز شد، و خطبه های پطرس نخستین و دوم، موجب دستگیری و بازداشت پطرس و یوحنا توسط شورای یهودیان شد. بنا بر روایات مسیحیان پطرس یکی از بنیانگذاران کلیسای رم بود پس از اینکه کلیسای آنتیوخ را تأسیس کرد و آخرین سال هایش را تا زمان مرگش در ۶۴ یا ۶۷ سالگی در آتش بزرگ روم و آزار و اذیت مسیحیان نرون به سر برد. شاول که گرایش افراطی فاشیستی داشت برجسته ترین کسی بود که مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار می داد که در حال حاضر نیز برای مبارزه با مسیحیت به عنوان یک گروه یهودی شیطانی، دین واقعی یهود را مورد تهدید قرار می دهد.
فینچلی شرقی (به انگلیسی: East Finchley) یکی از ناحیه های لندن است که در منطقه بارنت لندن واقع شده است. فینچلی شرقی ۱۵٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد.
سینما فینیکس () یک سینما تک سالنه مستقل در ناحیه فینچلی شرقی، لندن است. این سینما که در سال ۱۹۱۰ شروع به ساخت و در سال ۱۹۱۲ تأسیس شده از قدیمی ترین سینماهای فعال در بریتانیا است. سینما فینیکس دارای ۵۴۸ نفر ظرفیت دارد.
مدلون ریزندورپ (متولد ۱۹۴۵، بیلتوون) هنرمند هلندی است که به عنوان یکی از مؤسسین دفتر معماری کلانشهر (OMA) در اوایل دهه ۱۹۷۰ (همراه با رم کولهاس، الیا زنگلیس و زوئی زنگلیس) شناخته شده است. او همسر رم کولهاس بود. «جهان مدولون ریزندورپ: نقاشی ها/ کارت پستال ها / اشیاء / بازی ها» نمایشگاه بازنگری کار هنرمند در ۴۰ سال گذشته، به نمایشگاه گردانی شومن بشار و استفن تروبی بود. در سال ۲۰۰۸، درمدرسه معماری انجمن معماری لندن شروع، و سپس به آیدس، برلین؛ دوسالانه معماری ونیز و در نهایت موزه معماری سوئیس، بازل رفت. این نمایشگاه با یک کاتالوگ غنی مصور و نوشته هایی از از بئاتریس کلومینا، داگلاس کُپلند، اوبر دمیش، تری وین دمیش، زها حدید، چارلز جنکس، چارلی کولهاس، هانس اولریش اوبریست، برت استیل و فنا حکما واخنار همراه بود. مدولون ریزندورپ در لندن زندگی می کند و دو فرزند دارد: چارلی کولهاس، عکاس و توماس کولهاس، فیلمساز.
یک انگاشت هنری یا نمایش انگاره ای هنرمند ، برداشت و تفسیری ایجادشده به وسیله یا با کمک یک هنرمند است که برای نمایش یک شیء یا یک صحنه؛ بیشتر در شرایطی که هیچ نمایش دقیق دیگری در دسترس نیست، ارائه شده است. این انگاشت و تصور می تواند در قالب یک نگاره، یک صدا، یک ویدیو یا یک مدل و نمونه، پرداخته و ارائه شده باشد. برداشت های هنرمندانه اغلب برای نمایش مفاهیم و چیزهایی که نمی توانند توسط چشم غیر مسلح دیده شوند ایجاد شده اند؛ تصور وقایع در گذشته، چیزهای بسیار حیرت انگیز، بسیار کوچک، پیش بینی های در آینده، تخیلی، یا به طور خلاصه چیزهای دیگری که به گونه ای انتزاعی هستند. به عنوان مثال، در معماری، "انگاشت هنری" برای نمایش طراحی ساختمان های برنامه ریزی شده و چشم اندازهای مربوط به آن ها استفاده می شود. در هنر فضا (هنر اخترشناسی) استفاده از "نمایش انگاره ای هنرمند" به ویژه برجسته است.
کاترین اینگراهام (به انگلیسی: Catherine Ingraham) استاد معماری برنامه تحصیلات تکمیلی معماری در موسسه پرت در شهر نیویورک است، برنامه ای که او بین سال های ۱۹۹۹–۲۰۰۵ کرسی آن را در اختیار داشت. زندگی نامه. اینگراهام فرزند گوردون اینگراهام و الیزابت رایت اینگراهام است. او در کلرادو بزرگ شد و دکترای خود را در دانشگاه جانز هاپکینز گرفت. اینگراهام مناصب دانشگاهی را در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو و دانشگاه ایالتی آیووا برگزار کرده و پیش از پیوستن به و گرفتن کرسی در پرت در سال ۱۹۹۹، استاد مدعو در دانشگاه پرینستون، GSD و دانشگاه کلمبیا بوده است. او متأهل است، یک پسر دارد و یکی از هشت نتیجهٔ فرانک لوید رایت است. آثار منتشر شده و ویراستاری ها. اینگراهام نویسندهٔ "معماری، حیوانات، انسان: شرایط نامتقارن" (راتلج ۲۰۰۶)، "معماری و بارگذاری خطی" (نشر دانشگاه ییل ۱۹۹۸)، و یکی از ویراستاران بازسازی تئوری معماری (انتشارات دانشگاه نورثوسترن ۱۹۸۶) بود. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، اینگراهام با مایکل هیز و آلیشیا کندی، اسمبلج: مجله انتقادی معماری و فرهنگ طراحی را سردبیری می کرد. اینگراهام به طور گسترده در نشریات دانشگاهی و مجموعه کتاب ها نوشته
و در مدارس معماری ملی و بین المللی سخنرانی کرده. در طول زندگی حرفه ای او در سمپوزیوم هایی شرکت کرده یا آن ها را سازمان داده که بحث های جدی در مورد معماری را پیش می برند؛ در فوریه ۲۰۰۸، او در دانشگاه کلمبیا کنفرانسی دربارهٔ زندگی و فرم پویانما و با نام «بخش حیوانات» برگزار کرد. طراحی. در سال ۲۰۰۱، اینگراهام با همکاری معمار لوری هاوکینسون برنده مسابقه مشاوره و طراحی ساختمان موزه تاریخ زنان در نیویورک شد.
سامو هابر (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا، نوازنده و از سال ۲۰۱۳ داور مسابقه صدای آلمان اهل فنلاند است. او گروه سانرایز را در سال ۱۹۹۲ تأسیس کرد که از سال ۲۰۰۲ آن را به سانرایز اونیو تغییر نام داد.
اُیه کومو وا به معنای بهت چطور میگذره ترانه ای نوشته شده در سبک های جاز لاتین و مامبو است که تیتو پوئنته در سال ۱۹۶۳ آن را نوشت و اجرا کرد. گروه موسیقی راک سانتانا نسخه ای محبوب از آن را منتشر کرد که در چارت بیلبورد ۱۰۰ ترانه برتر رتبهٔ ۱۳ و رتبهٔ ۱۱ در "بیلبورد" آسان گوش دادنی و رتبهٔ ۳۲ در رده بندی چارت آر اند بی را کسب کرد. نام ترانه از نخستین کلمات آن اخذ شده است: در اصطلاح عبارت عنوان این آهنگ "Oye como va" به معنای «سلام، چطوری؟» است ولی در ادامهٔ نخستین بند شعر در ادامهٔ همین جمله عبارت "mi ritmo" آمده که معنا را تغییر می دهد و به معنی «هی، ریتم من رو چطوری دوست داری؟» می شود. آهنگ ریتمی کلاسیک با تمپویی در سبک چا-چا-چا دارد. این اثر شباهت نزدیکی به آهنگ «چانچویو» از کاچائو لوپز دارد.در ضبط اصلی اثر صدای سانتوس کلن، خوانندهٔ ارکستر پوئنته در آن دوره، همراه با صدای پوئنته و دیگر موزیسین های ارکستر شنیده می شود. پوئنته در برخی نسخه های اجرای زندهٔ این آهنگش از موسیقی چانچویو استفاده کرد. این ترانه توسط تعدادی از هنرمندان در زمینه های گوناگون تنظیم و بازسازی شده است.. ان پی آر این آهنگ را در «NPR 100: مهم
ترین آثار موسیقی آمریکایی قرن بیستم» قرار داد. نسخهٔ سانتانا. نسخهٔ تنظیم شده توسط سانتانا «نسخهٔ حین رانندگی» است که در گونهٔ جدیدی از راک لاتین (نسبت به نوازندگان مانند سانتانا), با استفاده گیتار الکتریک، ارگ هموند organ, and a موسیقی راک درام (ساز) و بدون بهره بردن از سازهای بادی برنجی پوئنته اجرا شد. گیتار الکترونیک به جای ملودی فلوت پوئنته قالب شد و ارگ به آن کمک کرد (با قطعه ای از Gregg Rolie اثر بلندگوی لسلی). چندین گیتار و ارگ به تک نوازی پرداختند که در ریتم های راک و بلوز ریشه داشتند. این آهنگ در سال ۲۰۰۱ میلادی با کسب جایزه گرمی لاتین به تالار مشاهیر آن راه یافت. تیتو پوئنته در سخنانی در ابتدای اثر «Oye Como Va» در آلبوم «Mambo Birdland» گفت: «همه اثر سانتانا را شنیدند، سانتانا، سانتانای زیبا! آن ها موسیقی ما، راک لاتین، را در سراسر جهان معرفی کردند، مرد! و من می خواهم از آنان به طور عام تشکر کنم چون یک لحظه را ضبط کردند و به عنوان آهنگساز به ترانه ام اعتبار بخشیدند؛ بنابراین، از آن روز … همه ما می نوازیم… این موسیقی سانتانا است! " نسخهٔ این آهنگ در «Mambo Birdland» یک نسخهٔ سانتانا-گرایانه است. دیگ
ر نسخ. این ترانه توسط اشخاص و گروه های موسیقی بسیار بازخوانی و ریمیکس شد. از آن جمله موارد زیر را می توان نام برد:
جایزه فناوری هزاره (Millennium Technology Prize) یکی از جایزه های معتبر فناوری در جهان است. این جایزه به فناوری هایی اعطا می شود که باعث بهبود زندگی انسان شده یا در آینده خواهند شد. برخی ها از این جایزه به عنوان معادل جایزه نوبل در فناوری یاد می کنند. مبلغ جایزه یک میلیون یورو است که گرانبهاترین جایزه فناوری جهان است. این جایزه در سال ۲۰۰۴ بنیان گذاری شد و هر دو سال یکبار توسط رئیس جمهور فنلاند اهدا می شود. نامزدهای این جایزه از میان دانشمندان سرتاسر جهان و تمامی رشته ها به جز فناوری های نظامی انتخاب می شوند. سرمایه مورد نیاز این جایزه به طور مشترک توسط دولت فنلاند و چند شرکت صنعتی این کشور تأمین می شود. ملاک های جایزه. جایزه فناوری هزاره معمولاً با جایزه نوبل مقایسه می شود اما تفاوت آن ها در این است که این جایزه برخلاف نوبل برای یک عمر دستاورد علمی نیست بلکه مشوقی برای تحقیق و پژوهش بیشتر است. بنیاد فناوری هزاره ملاک های اصلی اعطای جایزه را موارد زیر می داند: برندگان. بنیاد فناوری هزاره نام های برندگان این جایزه و دستاوردهای آنان را به شرح زیر اعلام کرده است: سال: ۲۰۰۴ برنده: تیم برنرز لی ملیت: دستاورد: شبکه
جهانی وب سر تیموتی جان برنرز لی به دلیل اختراع شبکه جهانی وب، به عنوان اولین برنده جایزه فناوری هزاره انتخاب شد. اختراع او باعث شد انسان به سادگی بی سابقه ای به اطلاعات مورد نیازش دست پیدا کند. اینترنت شکل جدیدی از شبکه های اجتماعی را ایجاد کرد که نقش مؤثری در نظارت بر شفافیت و نیز اصول دموکراسی دارند. برنز لی یک دانشمند علوم رایانه، استاد دانشگاه ام آی تی، استاد و پژوهشگر دانشگاه ساوت همپتون و رئیس کنسرسیوم شبکه جهانی وب است و تکامل وب را تحت نظر دارد. کمیته انتخاب برنده، ۷۸ نامزد را از ۲۲ کشور جهان بررسی کرد و از میان آنان برنز لی را شایسته دریافت جایزه دانست. سال: ۲۰۰۶ برنده: شوجی ناکامورا ملیت: دستاورد: اختراع دیودهای منتشرکننده نور آبی دیودهای منتشرکننده نور یا ال ای دی ها از دهه ۱۹۶۰ شناخته شده بودند. مصرف انرژی ال ئی دی ها کم است، گرما تولید نمی کنند و طول عمر بالایی دارند؛ بنابراین ابزار مفیدی برای تولید نور به شمار می روند. اما علی رغم دهه ها تلاش، کسی موفق به ساخت دیود منتشر کننده نور آبی نشده بود. نور آبی برای تولید نور سفید ضروری است. در سال ۱۹۹۳ شوجی ناکامورا به وسیله ماده نیم رسانای گالیوم نیتر
ید موفق به ساخت دیود نور آبی شد. سپس با ترکیب آن با نورهای قرمز و سبز، نور سفید تولید کرد. به این ترتیب یک منبع نور جدید و کم مصرف برای انسان ابداع کرد. علاوه بر آن ناکامورا با استفاده از همین فناوری موفق به تولید لیزر آبی شد. وی از میان ۱۰۹ نامزد از ۳۲ کشور جهان برگزیده شد. سال: ۲۰۰۸ برنده: رابرت اس. لانگر ملیت: دستاورد: رهایش کنترل شده دارو لانگر ابداع کننده پلیمرهایی است که مولکول های داروها را احاطه کرده و سپس آن ها را به آهستگی و تحت شرایط کنترل شده در بدن رها می کنند. در واقع پیش از کارهای لانگر نیز چنین پلیمرهایی وجود داشتند ولی تنها قادر به احاطه کردن مولکولهای ساده و کوچک بودند و با آن ها نمی شد مولکول های بزرگ و پیچیده را برای درمان بیماری هایی مثل سرطان یا دیابت به بافت های بدن رساند. لانگر برای حل این مشکل مولکول های درشت را با شبکه های پلیمری سه بعدی ویژه ای پوشاند. به نحوی که مولکول ها می توانند به آهستگی از میان این ساختارهای شبکه ای عبور کنند. علاوه بر آن ویژگی های این پلیمرها را می توان با استفاده از عوامل خارجی مانند میدان های مغناطیسی یا امواج فراصوتی نیز تغییر داد و نرخ رهایش دارو را به شک
ل مناسبی تنظیم کرد. این تحقیقات همچنین منجر به تولید زیست ماده هایی شد که می توانند جایگزین بافت های مختلف بدن بشوند. سه فینالیست دیگر سال ۲۰۰۸ نیز هرکدام یک جایزه ۱۱۵۰۰۰ یورویی دریافت کردند: سال: ۲۰۱۰ برنده: مایکل گرتزل ملیّت: دستاورد: سلول های خورشیدی حساس شده با رنگدانه مایکل گرتزل ابداع کننده نسل سوم سلول های خورشیدی حساس شده با رنگدانه است. این فناوری نویدبخشِ برق خورشیدی ارزان و پنجره های تولیدکننده برق است. اولین سلول های خورشیدی که از جنس سیلیکون بودند، در سال ۱۹۵۰ برای تأمین انرژی الکتریکی ماهواره ها به کار رفتند، اما قیمت آن ها برای تولید برق در روی زمین بسیار گران بود. گرچه از آن زمان قیمت سلول های خورشیدی سیلیکونی رو به کاهش بوده، هزینه آن ها تا زمان ابداع سلول های رنگ دانه ای همچنان گران بود. سلول های خورشیدی رنگدانه ای که به ابزار «فتوسنتز مصنوعی» نیز معروفند، از موادی ارزان قیمت ساخته می شوند و فرایند تولیدشان ساده است؛ بنابراین می توانند جایگزین مناسبی برای سلول های خورشیدی سیلیکونی گران قیمت باشند و برق پاک و ارزان خورشیدی را برای بشر به ارمغان آورند. دو برنده دیگر سال ۲۰۱۰ نیز هر کدام یک جای
زه ۱۵۰۰۰۰ یورویی دریافت کردند: سال: ۲۰۱۲ برندگان: لینوس توروالدز و شینیا یاماناکا ۱-لینوس توروالدز ملیّت: و دستاورد: سیستم عامل متن باز توروالدز هسته سیستم عامل لینوکس را در سال ۱۹۹۱ ابداع کرد. پس از آن این فناوری به سرعت همه گیر شد و هزاران توسعه دهنده و صدها شرکت در کشورهای مختلف جهان به کار بر روی آن و توسعه هسته لینوکس پرداختند. سرورهای وب و ابررایانه های سراسر جهان و نیز سیستم عامل اندروید مورد استفاده در گوشی های هوشمند، تبلت ها، تلویزیون های دیجیتال و… همگی از هسته لینوکس استفاده می کنند. امروزه میلیون ها نفر از این فناوری در زندگی روزمره و شغلی خود بهره می برند. مهم ترین ویژگی لینوکس این است که یک نرم افزار متن باز است و کار کردن با آن برای عموم آزاد است. ۲-شینیا یاماناکا ملیّت: دستاورد: سلول های بنیادی پرتوان القایی. یاماناکا موفق به کشف روشی برای تبدیل سلول های بالغ به سلول های بنیادی پرتوان القایی (به اختصار سلول های iPS) شد. سلول های iPS که می توانند از سلول های مختلف بدن به دست آیند، قادرند به انواع سلول های دیگر از جمله سلول های عصبی، استخوانی، ماهیچه های قلب و بافت گوارشی تبدیل شوند. به این ترت
یب ساخت انواع بافت های بدن در آزمایشگاه ممکن شد. تا پیش از آن انجام چنین کاری فقط با استفاده از سلول های بنیادی جنینی ممکن بود. به لطف این دستاورد چشمگیرِ یاماناکا و نیز پژوهش های مستمر او در این زمینه، هم اکنون پژوهش گران بسیاری در جهان در حال تحقیق بر روی سلول های بنیادی هستند تا بتوانند درمان هایی مؤثر برای بیماری های سختی مانند سرطان، دیابت و بیماری های شبکه عصبی مانند آلزایمر و پارکینسون پیدا کنند. سال: ۲۰۱۴ برنده: استوارت پارکین ملیّت: دستاورد: افزایش ظرفیت حافظه های مغناطیسی نوآوری های استوارت پارکین منجر به افزایش هزار برابری ظرفیت حافظه های مغناطیسی شد. در این حافظه ها، بیت های اطلاعات به صورت نقطه های مغناطیسی شده ی کوچکی بر روی یک صفحه ذخیره می شوند. در یک فضای مشخص هر چه اندازه این نقطه ها کوچک تر باشد، می توان داده های بیشتری ذخیره کرد. اما تا پیش از کارهای پارکین نمی شد این نقاط را از حد خاصی کوچکتر کرد چرا که با حسگرهای موجود دیگر خواندن آن ها امکان پذیر نبود. پارکین یک حسگر فوق العاده حساس برای تشخیص میدان های مغناطیسی بسیار کوچک ساخت. پایه این نوآوری پدیده مغناطومقاومت بزرگ (GMR) بود که در سا
ل ۱۹۸۸ کشف شد. به موجب این پدیده با تغییر میدان مغناطیسی، مقاومت الکتریکی به شدت تغییر می کند. پارکین به سرعت این کشف علمی تازه را به یک فناوری کاربردی تبدیل کرد. وی ابتدا نشان داد پدیده مغناطومقاومت بزرگ ساده تر از آنچه تصور می شد صورت می گیرد و در دمای اتاق نیز رخ می دهد. سپس روشی ساده و کاربردی برای تولید انبوه این ساختارهای چند لایه ابداع کرد و با استفاده از آن ها حسگر خود را ساخت. با این حسگر جدید می شد میدان مغناطیسی نقطه هایی را که هزار بار کوچکتر از قبل بودند تشخیص داد و همین امر امکان کوچک تر کردن نقطه های مغناطیسی و افزایش چشمگیر ظرفیت حافظه ها را فراهم کرد. این دستاورد منجر به افزایش فوق العادهٔ توان گردآوری داده و نیز ذخیره اطلاعات شده و این ها نیز به نوبه خود زمینه ساز ساخت مرکزهای داده عظیم، رایانش ابری، شبکه های اجتماعی و پخش آنلاین فیلم و موسیقی شد. سال: ۲۰۱۶ برنده: فرانسیس آرنولد ملیّت: دستاورد: تکامل هدایت شده کشفیات خانم آرنولد شاخهٔ جدیدی در مهندسی پروتئین به نام تکامل هدایت شده را پایه گذاری کرد. در این فرایند از روش هایی مشابه با انتخاب طبیعی برای تولید پروتئین ها و نوکلئیک اسیدها استفاد
ه می شود. در این فرایند، محققان جهش هایی تصادفی در دی ان ای ژن ها ایجاد می کنند. (به همان صورتی که این اتفاق در طبیعت رخ می دهد). سپس این ژن های جهش یافته، پروتئین هایی با ویژگی های جدید ایجاد می کنند که محققان از میان آن ها، پروتئین هایی که خواص مطلوب دارند را جدا کرده و همین فرایند را مجدداً روی آن ها انجام می دهند. این چرخه آن قدر تکرار می شود تا محصول مطلوب به دست آید. فرایند تکامل هدایت شده انقلابی در روش های مهندسی پروتئین که عموماً آهسته و پرهزینه بودند به وجود آورده است. هم اکنون این روش در صدها آزمایشگاه و شرکت صنعتی در سراسر جهان یه کار می رود و پروتئین هایی که به این روش تولید می شوند، جایگزین مواد اولیه نفتی یا گران قیمتی شده اند که برای تولید محصولاتی مانند سوخت ها، داروها، انواع کاغذها و کودها و آفت کش های کشاورزی به کار می رفتند. این فناوری مسیر حرکت به سمت شیمی سبز و انرژی های تجدیدپذیر را هموارتر کرده است. سال: ۲۰۱۸ برنده: تومو سونتولا ملیت: دستاورد: فناوری لایه نشانی اتمی دکتر «تومو سونتولا» (Toumo Suntola) جایزه فناوری هزارهٔ ۲۰۱۸ را به خاطر ابداع و توسعهٔ «فناوری لایه نشانی اتمی» (Atomic L
ayer Deposition به اختصار ALD) دریافت کرد. این فناوری تولید لایه های مواد در مقیاس اتمی را امکان پذیر کرد و موجب شکوفایی صنایع مختلف به ویژه در زمینهٔ تولید ریزپردازنده ها و حافظه های کامپیوتری شد. لایه نشانی اتمی، فرایندی چند مرحله ای است که در هر مرحلهٔ آن، واکنشی اشباع شونده روی یک سطح انجام می شود و لایه ای به ضخامت یک اتم ایجاد می کند. به عنوان مثال برای تولید مادهٔ AB، بستری تهیه می شود که مولکول های آن در سطح خارجی به اتم های A ختم می شوند. سپس بخاری که حاوی اتم های B است با سطح تماس داده می شود تا اتم های A و B با هم واکنش دهند. هنگامی که تمام اتم های A واقع در سطح با اتم های B موجود در بخار واکنش دادند، واکنش اشباع و متوقف می شود و لایه ای اتمی با پیوندهای A-B روی سطح ایجاد می شود، با این تفاوت که در این حالت اتم های B سطح خارجی را پوشانده اند. سپس همین واکنش با بخاری که حاوی اتم های A است انجام می شود. این واکنش ها را می توان به طور متناوب و به دفعات لازم تکرار کرد تا مادهٔ مورد نظر با ضخامت لازم به دست آید. لایه نشانی اتمی کاربردهای متنوعی در فناوری های پیشرفتهٔ امروزی دارد. تمام کامپیوترها و گوشی