Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن صدا فالستو (صدای زیر هنگام جیغ) و سرانجام زیرترین صدا در گستره صوتی سوت است. دیماش در چندین سبک موسیقی مختلف آواز می خواند: سبک اصلی او موسیقی تلفیقی کلاسیک است، اما در سبک های موسیقی کلاسیک (بل کانتو)، پاپ، فولکلور و موسیقی ملل هم آثاری اجرا کرده است. او از مؤلفه های موسیقی و سبک های آوازی و تکنیک های گوناگونی در سبک های موسیقی مختلف استفاده می کند که از جمله می توان به جاز، راک (جیغ و صفیر)، موسیقی نمایشی و رپ اشاره نمود. وی همچنین بابت گستره صوتی سوت، و «صدای سر» شهرت دارد. (گسترهٔ بالای صدای انسان که لرزش آن در سر و سوراخ های بینی حس می شود) فعالیت های دیگر. مدلینگ. دیماش برای برخی برندهای مُد و مجلات مد و سبک زندگی مدلینگ انجام داده است. عکس او بر روی جلد مجلاتی همچون منز هلث، ساوثرن متروپلیس، استارباکس، ایزی، لوفیسیل اوم، آیوی پلام، شیک، شیک نوجوانان و اِل چاپ شده است. مجموعه عکس هایی از او در مجلهٔ کازموپالیتن، اونلی لیدی و همچنین ویدئوهایی از او در تبلیغات ال شاپ و کاسموپولیتن منتشر شده است. بازیگری. دیماش در چندین سریال تلویزیونی چینی و روسی بازی کرده است.
الکساندر ریچ (; – ) دانشمند در زمینه زیست فیزیک اهل ایالات متحده آمریکا بود. او استاد دانشگاه MIT بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان زرین لومونسف و نشان ملی علوم شده است.
کنکیچی ایواساوا (؛ – ) دانشمند در زمینه نظریه اعداد اهل ژاپن بود. او استاد دانشگاه MIT بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
جولیوس آدامز (; – ) دانشمند در زمینه مهندسی برق اهل ایالات متحده آمریکا بود. او استاد دانشگاه MIT بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال افتخار آی تریپل ئی و نشان فارادی شده است.
لئو برانک (; – ) دانشمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. او استاد دانشگاه MIT بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم و نشان ملی علوم شده است.
نظریهٔ احتمال مطالعهٔ رویدادهای احتمالی از دیدگاه ریاضیات است. بعبارت دیگر، نظریه احتمال به شاخه ای از ریاضیات گویند که با تحلیل وقایع تصادفی سروکار دارد. هسته تئوری احتمال را متغیرهای تصادفی و فرایندهای تصادفی و پیشامدها تشکیل می دهند. نظریه احتمال علاوه بر توضیح پدیده های تصادفی به بررسی پدیده هایی می پردازد که لزوماً تصادفی نیستند ولی با تکرار زیاد دفعات آزمایش نتایج از الگویی مشخص پیروی می کنند، مثلاً در آزمایش پرتاب سکه یا تاس با تکرار آزمایش می توانیم احتمال وقوع پدیده های مختلف را حدس بزنیم و مورد بررسی قرار دهیم. نتیجه بررسی این الگوها قانون اعداد بزرگ و قضیه حد مرکزی است. پیدایش. بک اختلاف نظر در قمار بازی در سال ۱۶۵۴، منجر به پیدایش نظریه احتمال در ریاضیات توسط دو ریاضیدان مشهور فرانسوی، پاسکال و فرما، شد. آنتوان گمبود، یک نجیب زادهٔ فرانسوی که به سوالات مربوط به بازی ها و قمار علاقه مند بود، توجه پاسکال را به یک تناقض ظاهری مربوط به یک تاس بازی بسیار مشهور جلب کرد. در این بازی، هر بازیکن می بایست یک جفت تاس را ۲۴ مرتبه پرتاب می کرد. سؤال اصلی این بود که آیا شرط بندی بر سر این که حداقل یک بار از ۲۴
بار، جفت ۶ ظاهر شود منطقی است یا خیر. طرح چنین مسایلی، به نامه نگاری هایی بین پاسکال و فرما منجر شد و به این ترتیب اصول پایه ای نظریهٔ احتمال برای اولین بار شکل گرفت. با وجود این که تعداد محدودی از مسایل مربوط به بازی های شانسی در قرن های ۱۵ و ۱۶ توسط ریاضیدانان ایتالیایی حل شده بود، اما تا پیش از این هیچ نظریهٔ عمومی برای احتمال ارایه نشده بود. کریستین هویگنس، دانشمند هلندی، و از استادان لایب نیتس، مدت کوتاهی بعد از این نامه نگاری ها، اولین کتاب دربارهٔ احتمال را با عنوان بازی با تاس منتشر کرد. این کتاب مسایل مرتبط با قمار را مورد بحث قرار داده بود قرن ۱۸. در قرن ۱۸ به دلیل کاربردهای احتمال در بازی های شانسی، این نظریه بسیار فراگیر شد و با تلاش اشخاص زیادی که مهم ترین آنان برنولی و دموآور بودند، به سرعت رشد یافت. این دو با بررسی ریاضی احتمال، نحوهٔ محاسبهٔ بسیاری از احتمال های پیچیده را در کتاب های خود مطرح کردند. برنولی همچنین، قانون اعداد بزرگ را اثبات کرد. این قانون نشان می دهد که در تعداد زیادی آزمایش، میانگین خروجی نهایی با احتمال زیادی مقداری نزدیک به امید ریاضی خواهد بود. قرن ۱۹. لاپلاس از تاثیرگذارتر
ین افراد در نظریه احتمال، در سال ۱۸۱۲ شاهکار خود، کتاب نظریه تحلیلی احتمال را معرفی کرد. این کتاب شامل همهٔ کشفیات، ایده های نوین و تکنیک های ریاضیاتی او و کاربردهای احتمال در دیگر علوم بود. در واقع لاپلاس اولین شخصی بود که به صورت جدی تلاش کرد که نظریه احتمال را به عنوان شاخهٔ جدیدی از دانش و چیزی فراتر از بازی های شانسی معرفی کند. نتایج مطالعات لاپلاس، بسیاری از مفاهیم پایه ای ریاضیات را در کنار نظریات فلسفی قرار داد و نشانگر تأثیرگذاری علوم مختلف و از جمله احتمال بر یکدیگر بود. در اواخر قرن ۱۹، یک موفقیت مهم در توضیح علم مکانیک آماری با بهره گیری از قوانین احتمال بدست آمد. لودویگ بولتزمن و ویلارد گیبس توانستند برخی از ویژگی های گازها مانند دما را از طریق حرکات تصادفی تعداد زیادی از ذرات توجیه کنند. قرن ۲۰. آمار و احتمال از طریق آزمون فرض آماری انجام شده توسط فیشر و جرزی نیمن تا حد زیادی بهم نزدیک شدند. این روش، امروزه به طور گسترده در آزمایش های زیست شناسی و روان شناسی و حتی امور اقتصادی به کار می رود. نظریه فرایندهای تصادفی در زمینه هایی مانند زنجیره مارکوف و حرکت براونی گسترش یافت. بدین ترتیب یک مدل برای
مطالعات نوسانات بازار سهام ایجاد شد. دو دیدگاه. در این دوران همچنین اختلاف نظرهایی دربارهٔ تفسیر احتمال پررنگ شد. در قرون قبل frequentism(تکرارگرایی) تفکر غالب بود. بدین معنا که احتمال، ناشی از تکرار چندین بارهٔ یک آزمایش و بررسی نتایج آن است. اما در اواخر قرن ۲۰، دیگاه بیزی غالب شد. بدین معنا که احتمال یعنی یک نظریه تا چه حد با شواهد آن حمایت می شود. برای مطالعه بیشتر در این خصوص، به مراجعه کنید. منابع. 2. http://homepages.wmich.edu/~mackey/Teaching/145/probHist.html 3. 4 . A Short History Of Probability Theory And Its Applications; Lokenath Debnath,Kanadpriya Basu.
هندسه (؛ "ژئو" «زمین»، "-مترون" «اندازه گیری») شاخه ای از ریاضیات است که با شکل، اندازه، موقعیت نسبی اشکال و ویژگی های فضا سروکار دارد. ریاضیدانی که در شاخهٔ هندسه کار می کند هندسه دان نامیده می شود. هندسه به طور مستقل در پاره ای از تمدن های اولیه به شکل بدنه ای از دانش عملی در مورد طول، مساحت و حجم ظهور کرد و پایه ریزی آن به عنوان یک دانش رسمی ریاضی در زمان تالس (قرن ششم پیش از میلاد) آغاز شد. در قرن سوم پیش از میلاد هندسه توسط اقلیدس به شکل اصل موضوعی درآمده بود و کار اقلیدس - هندسه اقلیدسی - استانداردی را پایه ریزی نمود که قرن ها دنبال شد. ارشمیدس روش های هوشمندانه ای برای محاسبهٔ مساحت و حجم ارائه داد که در بسیاری موارد پیشرو حساب انتگرال جدید محسوب می شوند. دانش اخترشناسی و به ویژه نگاشتن مکان ستاره ها و سیاره ها روی کره آسمان و توصیف رابطهٔ بین حرکت اجسام آسمانی تا هزار و پانصد سال بعد منشأ بسیاری از پرسش های هندسی بود. هر دوی هندسه و اخترشناسی در دنیای کلاسیک بخشی از کوادریویم بودند که خود زیرمجموعه ای از علوم مقدماتی هفتگانه بود که یادگیری آن ها برای هر شهروند آزادی ضروری می نمود. ریشه شناسی واژهٔ هند
سه. واژهٔ هندسه از ریشهٔ واژهٔ «اندازه» گرفته شده است. اندازه نیز از واژهٔ اوستاییِ «هَنتاچَک» از زبان اوستایی گرفته شده است. واژهٔ هندسه را عربی زبانان از واژهٔ هنتاچک و اندازه وام گرفته اند. هندسه اولیه. احتمالاً بابلیان و مصریان کهن نخستین کسانی بودند که اصول هندسه را کشف کردند. در مصر هر سال رودخانه نیل طغیان می کرد و نواحی اطراف رودخانه را سیل فرا می گرفت. این رویداد تمام علایم مرزی میان املاک را از بین می برد و لازم می شد دوباره هر کس زمین خود را اندازه گیری و مرزبندی کند. مصریان روش علامت گذاری زمین ها با تیرک و طناب را ابداع کردند. آن ها تیرکی را در نقطه ای مناسب در زمین فرومی کردند و تیرک دیگری در جایی دیگر نصب می شد و دو تیرک با طنابی که مرز را مشخص می ساخت به یکدیگر متصل می شدند. با دو تیرک دیگر زمین محصور شده و محلی برای کشت یا ساختمان سازی مشخص می شد. در آغاز هندسه بر پایهٔ دانسته های تجربی پراکنده ای در مورد طول و زاویه و مساحت و حجم قرار داشت که برای مساحی و ساختمان و نجوم و برخی صنایع دستی لازم می شد. بعضی از این دانسته ها بسیار پیشرفته بودند مثلاً هم مصریان و هم بابلیان قضیه فیثاغورث را ۱۵۰۰
سال قبل از فیثاغورث می شناختند. دانسته های هندسی را مدون کردند و بر پایه ای استدلالی قراردادند. برای آنان هندسه، مهم ترین دانش ها بود و موضوع آن را مفاهیم مجردی می دانستند که اشکال مادی فقط تقریبی از آن مفاهیم مجرد بود. در سال ۶۰۰ قبل از میلاد مسیح، یک آموزگار اهل ایونیا (که در روزگار ما بخشی از ترکیه به شمار می رود) به نام تالس، چند گزاره یا قضیهٔ هندسی را به صورت استنتاجی ثابت کرد. او آغازگر هندسه ترسیمی بود. روش استنتاجی روشی است علمی (بر خلاف روش استقرایی) که در آن مسئله ای به وسیلهٔ قضایا و حکم ها ثابت می گردد. فیثاغورث که او نیز اهل ایونیا و احتمالاً از شاگردان تالس بود توانست قضیه ای را که به نام او مشهور است، اثبات کند. البته او واضع این قضیه نبود. اما دانشمندی به نام اقلیدس که در اسکندریه زندگی می کرد، هندسه را به صورت یک علم بیان نمود. وی حدود سال ۳۰۰ پیش از میلاد مسیح، تمام نتایج هندسی را که تا آن زمان شناخته بود، گرد آورد و آن ها را به طور منظم، در یک مجموعهٔ ۱۳ جلدی قرار داد. این کتاب ها که اصول هندسه نام داشتند، به مدت ۲ هزار سال در سراسر دنیا برای مطالعهٔ هندسه به کار می رفتند. بر اساس این قوان
ین، هندسهٔ اقلیدسی تکامل یافت. هر چه زمان می گذشت، شاخه های دیگری از هندسه توسط ریاضیدانان مختلف، توسعه می یافت. امروزه در بررسی علم هندسه انواع مختلف این علم را نظیر هندسه تحلیلی و مثلثات، هندسه غیر اقلیدسی و هندسه فضایی مطالعه می کنند. خدمت بزرگی که یونانیان در پیشرفت ریاضیات انجام دادند این بود که آن ها احکام ریاضی را به جای تجربه بر استدلال منطقی استوار کردند. قبل از اقلیدس، فیثاغورث (۵۷۲–۵۰۰ ق. م) و زنون (۴۹۰ ق. م) نیز به پیشرفت علم ریاضی خدمت بسیار کرده بودند. در قرن دوم قبل از میلاد ریاضیدانی به نام هیپارک، مثلثات را اختراع کرد. وی نخستین کسی بود که تقسیم بندی بابلی ها را برای پیرامون دایره پذیرفت. به این معنی که دایره را به ۳۶۰ درجه و درجه را به ۶۰ دقیقه و دقیقه را به ۶۰ قسمت برابر تقسیم کرد و جدولی بر اساس شعاع دایره به دست آورد که وترهای بعضی قوس ها را به دست می داد و این قدیمی ترین جدول مثلثاتی است که تاکنون شناخته شده است. بعد از آن دانشمندان هندی موجب پیشرفت علم ریاضی شدند. در سدهٔ پنجم میلادی آپاستامبا، در سدهٔ ششم، آریابهاتا، در سدهٔ هفتم، براهماگوپتا و در سده نهم، بهاسکارا در پیشرفت علم ریاضی
بسیار مؤثر بودند.
تاریخ زمین شناسی مربوط به توسعه علوم طبیعی زمین شناسی است. زمین شناسی مطالعه علمی مبدأ، تاریخ و ساختار زمین است. ارسطو، فیلسوف یونانی معتقد بود که زمین لرزه ها نتیجهٔ حرکت بادهای گرم اندرون غارهای عظیم درون زمین است. هر جا و هر گاه که این بادها به سطح زمین راه پیدا کنند، فوران آتشفشانی رخ می دهد. ابن سینا دریافت که زلزله ها می توانند کوه بسازند، و نیز پی برد که فرسایش، نتیجهٔ عمل باد و آبِ جاریست. نکتهٔ مهمی که ابن سینا تشخیص داد این بود که زمان، عامل قاطع و اساسی در عملکرد فرایندهای زمین شناسی است. لئوناردوداوینچی به این نتیجه رسید که سنگواره ها گواه مشخص بر حیات دریایی در گذشته هستند. اما بسیاری از نتایجی که لئوناردو در پژوهش هایش گرفت، مستقیماً بر خلاف نوشته های کتاب مقدس بودند و از این رو تا حد زیادی در زمان خود با بی توجهی رو به رو شدند. بسیاری از متخصصان تاریخ علم، آغاز زمین شناسی را در قرن هفدهم و از روزگار نیکولاس استنو، پزشک و عالم الهیات و استاد کالبدشناسی دانمارکی می دانند. او نخستین کسی بود که دو مفهوم اساسی در زمین شناسی معاصر را تشخیص داد. یک، آنکه در توالی سنگ های نهشته شده برهم، لایهٔ واقع در
پایین، کهنسال تر از لایهٔ بالایی است (اصل برهم نهش)، و دوم آن که چینه های سنگ رسوبی گرایش به استقرار افقی دارند. کارها و آثار استنو، راه جیمز هاتن، دانشمند اسکاتلندی قرن هجدهم را هموار کرد، مردی که بسیاری او را بنیانگذار زمین شناسی می دانند. هاتن زمین شناسی را به مفهومی وحدت بخش مجهز کرد: «حال کلید گذشته است.» وی دریافت تمام فرایندهایی که هم اکنون بر سطح زمین اثر می گذارند، اندک زمانی پس از تشکیل این سیاره، دست اندر کار چنین تغییراتی شده اند. این مفهوم را امروزه به نام "اصل یکنواختی" می شناسند. حدود دو قرن بعد، عقیدهٔ انقلابی دیگری، یعنی نظریهٔ تکتونیک صفحه ای (زمین ساخت صفحه ای)، سبب شد که زمین شناسی به صورت کنونی خود درآید.
تاریخ گیاه شناسی از اولین اقدامات مربوط به گیاه شناسی که در حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شده دو رساله بزرگ توسط تئو فراستوس (فیلسوف یونانی) دیده می شود: دربارهٔ تاریخچه گیاهان (Historia Plantarum) و دربارهٔ اهداف گیاهان. این دو کتاب روی هم بیشترین تأثیر را در دوران باستان و قرون وسطی در علم گیاه شناسی داشته اند. Dioscorides نویسنده رومی شواهد مهمی مبنی بر دانش یونانیان و رومیان دربارهٔ گیاهان دارویی ارائه می دهد.
تاریخ محیط زیست یا بوم شناسی در سال ۱۸۵۹، ده سال پیش از وضع واژهٔ اکولوژی توسط ارنست هکل، اتین ژفروآ سن-ایلر، جانورشناس فرانسوی، واژه اتولوژی را برای "رشته ای که روابط بین محیط و موجودات زنده را بررسی می کند"، وضع و پیشنهاد کرده بود. واژهٔ "اتولوژی" از واژهٔ یونانی «ethos» به معنای «رفتار» مشتقّ شده است و بنابراین معنای اتولوژی از لحاظ ریشهٔ لغوی، کنش شناسی است. کشمکش و جدال در بارهٔ بکاربردن واژه های اکولوژی و اتولوژی و ترجیح یکی از آنها بر دیگری، سالها ادامه داشت تا آنکه با تصویب مجامع علمی منعقده در طول سال های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲، واژهٔ اکولوژی به رسمیت پذیرفته شد. با این حال واژهٔ اتولوژی هنوز کاملاً منسوخ نیست، بلکه به تعبیری نوعی شاخهٔ فرعی در چهارچوب دانشی است که امروزه اکولوژی نامیده می شود. واژهٔ اتولوژی را اغلب در "بررسی واکنش های موجودات زنده در مقابل محیط بکار می برند". به ویژه در اکولوژی جانوران و انسان بحث های اتولوژی رواج بیشتری دارد، زیرا بخشی از واکنش جانوران و انسان در برابر عوامل و تغییرات محیط به صورت رفتار بروز می کند و اطلاق واژهٔ اتولوژی برای بررسی رفتارها و واکنش های رفتاری جانداران، با توجه
به ریشهٔ لغوی و معنای این واژه، کاملاً موجّه و منطقی است. متخصصان آمریکایی اغلب واژهٔ اتولوژی را به صورت ترکیب با واژهٔ اکولوژی به کار می برند و مباحثی را تحت عنوان «اکولوژی رفتارها و واکنش ها» در مطالعات مربوط به اکولوژی جانوران و انسان مطرح می کنند. در مباحث روانشناسی، جامعه شناسی و مردم شناسی نیز واژهٔ اتولوژی و روش های بررسی و تحلیل رفتارها کاربرد دارد.
تاریخ جغرافیا شامل بسیاری از تاریخچه جغرافیایی است که در طول زمان و بین گروه های مختلف فرهنگی و سیاسی متفاوت است. این اندیشه از آناکسیماندر(۱۲۳۱/۳۲ – ۱۱۶۶/۶۷ سال پیش از هجرت)، که واپسین نویسندگان یونانی به بنیان گذار واقعی جغرافیا مطرحش نمودند-، از طریق پاره ای از بازگویی های جانشینان او به ما رسیده است. آناکسیماندر را به نوآوری شاخص ها (ابزار ساده و کارآمد یونانی که اندازه گیری اولیه از عرض جغرافیایی را انجام داد) می شناسند. تالس و آناکسیماندر هم چنین به پیش گویی گرفت ها معروف اند. شالودهٔ جغرافیا را می توان در فرهنگ های دیرینه، از قبیل چین باستان، سده های میانه و دوران باستان ردیابی کرد. یونانیان نخستین بار جغرافیا را با هر دو سرفصل هنر و دانش یافته بودند و این را با نقشه نگاری، فلسفه، ادبیات و ریاضیات به دست آورده اند. بحث های گرمی در بارهٔ این که نخستین بار کی داوی کرد که زمین گرد می باشد، هست؛ که به اعتبار یا مراجعه به پارمنیدس، فیثاغورث یا اناکساغورث می شود گفت هر کدامشان با بهره گیری از توضیح گرفت ها توانست ثابت کند که زمین گرد است. با این وجود، او همانند بسیاری از معاصرانش بازهم باور داشت که زمین یک ل
وح هموار است. اراتوستن یکی از نخستین برآوردهایی که شعاع زمین را تخمین می زند را، به جا گذاشته است. نخستین سامانهٔ خیلی دقیق خطوط دستگاه مختصات جغرافیایی به هیپارخوس (ابرخس) منسوب است. او دستگاه مبنای شصت تایی را به کار بست که از ریاضیات بابلی برگرفته شده بود. وی مدارها و نصف النهارها را به °۳۶۰، و هر درجه به '۶۰ تقسیم بندی کرد. او برای اندازه گیری طول جغرافیایی در محل های مختلف روی زمین، پیشنهاد کرد از گرفت ها برای تعیین اختلاف زمانی نسبی استفاده کنند. نقشه کشی گستردهٔ رومیان به خاطر کاوش هایشان در زمین های جدید، بعدها سطح بالای اطلاعاتی ای را برای بتلمیوس به منظور ساخت اطلس های موشکافانه گردهم آورد. وی با استفاده از دستگاه شبکه ای روی نقشه هایش و اتخاذ طول ۹۰/۹۲ کیلومتر به ازای هر درجه، کار هیپارکوس را پیش برد. جغرافیا در ایران باستان. از بررسی و تحقیق ایرانیان قدیم در جغرافیا اطلاع زیادی در دست نداریم. دیرین ترین سندی که در این باره موجود است قسمت های بازمانده اوستا است که در پاره ای از بخش های آن اشاره هایی به وضع یا نام برخی سرزمین ها و دریاها و کوه ها و رودها رفته و در فرگرد یکم کتاب وندیداد از شانزده کش
ور آفریدهٔ اهورامزدا سخن به میان آمده است، ولی چون قسمت های علمی اوستا از میان رفته است در این باره بیش از این اطلاعی به دست نمی آید. پس از آن در سنگ نبشتهٔ بغستان (بیستون) به نام کشورهایی که داریوش می گوید بر آن ها فرمان روایی داشته ام برمی خوریم و از همین قبیل اطلاعات مختصر و جزئی در برخی از نوشته های یونانیان نیز مشاهده می شود. از روزگار ساسانیان نیز علاوه بر آنچه جسته گریخته در ضمن بعضی از کتب آن دوران آمده و به دست ما رسیده ‚ کتاب مستقل شهرستان های ایرانشهر که در آن نام و شرح مختصر شهرهای ایران و برخی از روایات افسانه ای دربارهٔ آن ها آمده، در دست است و به فارسی نیز ترجمه شده است. جغرافیا در تمدن اسلامی. در خلال سده های میانه، سرنگونی فرمان روایی روم به تغییر درروند تکامل جغرافیای از اروپا به جهان اسلام انجامید. جغرافی دانان مسلمان مانند شریف ادریسی نقشه های مبسوط جهان (از قبیل کتاب الرجاری) را درست کردند، در حالی که جغرافی دانان دیگر مانند یاقوت حموی، ابوریحان بیرونی، ابن بطوطه و ابن خلدون حساب دقیقی از سفرهایشان و جغرافیای مناطقی که دیده بودند، دست و پا کردند. محمود کاشغری جغرافی دان ترک، نقشهٔ جهان را
بر پایهٔ یک زبان کشید، و بعد از او پیری رئیس این کار را انجام داد (نقشهٔ پیری رئیس). افزون بر این، دانشمندان مسلمان کارهای پیش از رومیان و یونانی ها را ترجمه و تفسیر نمودند، و بیت الحکمه را به این منظور در بغداد راه انداختند. ابو زید بلخی دانشمند ایرانی، در آغاز از نقشه برداری زمینی در بغداد، مدرسهٔ بلخ را درون بلخ بنیان نهاد.[۱۴] «سهراب» جغرافی دان مسلمان در میانه های سدهٔ چهارم خورشیدی، سرگرم کتابی بود دربارهٔ مختصات جغرافیایی، حاوی دستورالعمل برای ساخت نقشهٔ مستطیلی جهان، با طرح نمایش تصویر استوانه های هم فاصله. در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم خورشیدی، ابن سینا علل زمین شناختی کوه ها را در کتاب شفا (۴۰۵/۶ خورشیدی) برانگاشت. ابوریحان بیرونی. ابوریحان بیرونی (۳۵۲–۴۲۷ خورشیدی) نخستین بار طرح نمایش تصویرِ هم سمتِ (سمت در برابر ارتفاع در دستگاه نجومی) دارای مسافت مساوی قطبی را از کره آسمان شرح داد. هنگامی که پای نقشه برداری شهرها و اندازه گیری فواصل میانشان وسط می آمد، او به عنوان ماهرترین فرد شناخته شده بود که در شهرهای بسیاری در خاور میانه و شبه قارهٔ هند این کار را انجام داده بود. وی هم چنین به هنگام
اندازه گیری ارتفاع کوه ها، ژرفای دره ها و پهنای افق فنون مشابه را گسترش بخشید، و موضوع جغرافیای انسانی و سکنه پذیری سیارهٔ زمین را مطرح نمود. وی مسکونی بودن تقریباً یک چهارم از سطح زمین برای بشر را برانگاشت؛ هم چنین عرض جغرافیایی کاث (کاج، کاظ یا کات، از شهرهای دیرینهٔ در خوارزم) را با استفاده از بیشینهٔ بلندای خورشید محاسبه کرد، و معادله های پیچیدهٔ زمین سنجشی را به منظور محاسبهٔ دقیق محیط زمین واگشود، که به اندازه های امروزین محیط زمین خیلی نزدیک بود. او شعاع زمین را ۶۳۳۹٬۹ کیلومتر برآورد که تنها ۸/۱۶ کیلومتر کمتر از مقدار کنونی ۶۳۵۶٬۷ کیلومتر می باشد. در مقایسه با پیشینیانی که محیط زمین را با نشانه روی هم زمان خورشید از دو محل مختلف اندازه گرفتند، بیرونی روش تازه ای را بر پا کرد که با استفادهٔ محاسبات مثلثاتی بر پایهٔ زاویهٔ میان یک دشت و بر فراز کوه بود -که اندازه گیری های دقیق تری از محیط زمین را نتیجه داد- و انجام این کار را با یک شخص برای اندازه گیری از یک موقعیت انجام پذیر ساخت. او هم چنین بررسی ای از طرح نمایش تصویر نقشه، نقشه نگاری، منتشر کرد که شامل روشی برای نمایش نیم کره در صفحه بود. جرجی زیدان د
ر تاریخ تمدن اسلام ذیل جغرافیا می آورد: «لفظ جغرافی می رساند که این علم را عرب وضع نکرده اما چون جغرافی به تاریخ مربوط است و چون عرب ها به واسطهٔ مقتضیات شریعت اسلام پیش از ترجمهٔ جغرافی به زبان عربی کتاب هایی در توصیف راه ها و شهرها نگاشته اند، لذا در این جا از جغرافی اسلامی هم اسمی می بریم.» جغرافیا پس از اسلام. عصر کاوش اروپا در سده های نهم و دهم و یازدهم، جایی که یابندگان اروپایی همانند کریستف کلمب، مارکوپولو و جیمز کوک بسیاری از زمین های جدید را یافتند و محاسبه کردند، اشتیاقی تازه برای ریزه کاری های دقیق جغرافیایی، و شالودهٔ نظریه های خام در اروپا باز زنده شد. مشکلی که با جغرافی دانان و کاوشگران روبه رو شد، پیدا کردن طول و عرض یک مکان جغرافیایی بود. اگرچه مشکل عرض جغرافیایی مدت ها پیش حل شده بود، ولی طول جغرافیایی هم چنان بازمانده بود؛ توافق بر سر نصف النهار صفر درجه تنها بخشی از مشکل بود. جان هریسون با نوآوری زمان سنج اچ۴ در سال ۱۱۳۸/۹ خورشیدی مشکل حل کرد، و بعداً در سال ۱۲۶۳در فراهمایی جهانی مریدین، نصف النهار گرینویچ به عنوان نصف النهار صفر اتخاذ شد. [۲۱] جغرافیا در سده های دهم و یازدهم و دوازدهم خورش
یدی به عنوان یک زمینهٔ دانشی جدا به رسمیت شناخته و بخشی از برنامهٔ درسی دانشگاه های اروپا به ویژه پاریس و برلین شد. گسترش بسیاری از جوامع اطلاعاتی جغرافیایی در سده های دوازدهم و سیزدهم خورشیدی بر پایهٔ جامعهٔ اطلاعاتی جغرافیایی، [۲۲] انجمن جغرافیایی پادشاهی (بریتانیا) در سال ۱۲۰۸/۹ خورشیدی، [۲۳] جامعه جغرافیایی روسیه در سال ۱۲۲۳/۴ خورشیدی [۲۴] جامعه جغرافیایی آمریکا در ۱۲۲۹/۳۰ خورشیدی[۲۵] و انجمن جغرافیای ملی (آمریکا) در سال ۱۲۶۶/۶۷ خورشیدی، در سال ۱۱۹۹/۲۰۰ خورشیدی نمایان شد. [۲۶] اثرگذاری امانوئل کانت، الکساندر فون همبولت، کارل ریتر و پول ویدال دلا بلاش را می توان نقطه عطف اصلی جغرافیا در انتقال از فلسفه به علم دانست. طی دو سدهٔ گذشته، پیش رفت در فناوری مانند رایانه، به گسترش علوم نقشه برداری و راه و رسمی تازه انجامید، همانند مشاهدهٔ همراه مشارکت و زمین آمار که این شیوه های تازه در جغرافیای امروزی به کار رفته است. در غرب در طول سده های سیزدهم و چهاردهم، نظم و انضباط جغرافیا دست خوش چهار مرحلهٔ اساسی شد: جبر محیط زیست، جغرافیای منطقه ای، انقلاب کمّی و جغرافیای انتقادی. پیوند میان رشته ای نیرومند میان جغرافیا
و علوم زمین شناسی و گیاه شناسی و هم چنین دانش اقتصاد، جامعه شناسی و مردم نگاری نیز تا حد زیادی افزایش یافته، به ویژه به عنوان پیامد سامانهٔ دانش زمین که در پی درک جهان در یک دید کلی نگر می باشد.
دنیل کلیتمن (؛ زادهٔ ) ریاضی دان، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است. او استاد دانشگاه MIT بود.
دنیل اسپیلمن (؛ زادهٔ ) از سال ۲۰۰۶ استاد ریاضیات کاربردی و علوم رایانه در دانشگاه ییل و از سال ۲۰۱۸ پروفسور استرلینگ علوم رایانه است. او همچنین مدیر مشترک مؤسسه علوم شبکه ییل از زمان تأسیس آن و رئیس بخش تازه تأسیس آمار و علوم داده ها است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گودل و جایزه متن باز اورایلی شده است. تحصیلات. دنیل اسپیلمن در مدرسه فیلادلفیا و مدرسه فرندز جرمن تاون تحصیل کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته ریاضیات و علوم رایانه از دانشگاه ییل در سال ۱۹۹۲ و دکترا در ریاضیات کاربردی از مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۹۹۵ دریافت کرد (پایان نامه او "کدهای تصحیح خطای محاسباتی کارآمد و اثبات هولوگرافیک" نام داشت). او از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵ در بخش ریاضیات مؤسسه فناوری ماساچوست تدریس کرد. جوایز. اسپیلمن و همکارش شانگ-هوآ تنگ به طور مشترک دو بار برنده جایزه گودل شده اند: در سال ۲۰۰۸ برای تحقیقاتشان بر روی تحلیل هموار الگوریتم ها و در سال ۲۰۱۵ برای تحقیقاتشان بر روی حل کننده های لاپلاسی تقریباً خطی.
کرسون هوآنگ (; – ) فیزیک دان، زبان شناس، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او استاد دانشگاه MIT بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
رومن جکیو (؛ زادهٔ ) فیزیک دان، و استاد دانشگاه اهل لهستان است. او استاد دانشگاه MIT بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم، جایزه دنی هینمن در فیزیک ریاضی، و مدال دیراک شده است.
تاریخ زبان شناسی () به کتاب دستور سانسکریت نوشتهٔ پانینی هندی بازمی گردد. پانینی در سده پنجم پیش از میلاد، دستور زبان بسیار پیشرفته ای برای زبان سانسکریت نوشت. اما زبان شناسی به مفهوم مدرنش با انتشار کتاب "دورهٔ زبان شناسی عمومی" نوشته فردینان دوسوسور آغاز شد. دوسوسور بین مطالعات زبانیِ همزمانی و در زمانی تمایز قائل شد و بر مطالعهٔ "نظام زبان" تأکید کرد. در دههٔ ۱۹۵۰، نظریات نوام چامسکی انقلابی در این رشته به وجود آورد و باعث پیدایش دستور زایشی شد. او با انتقاد شدید از روان شناسی رفتارگرا، که یادگیری زبان را نوعی تقلید رفتاری می داند، با ارائهٔ شواهدی، ناکارامدی های چنین دیدگاهی را نشان داد. او معتقد است اصول و خصوصیات زبان در انسان ذاتی است و کودک زبان را یاد نمی گیرد، بلکه فرا می گیرد (). به عبارت دیگر، نحوهٔ فراگیری زبان به صورت ارثی و ژنتیکی در مغز برنامه ریزی شده است و محیط پیرامون کودک تنها نقش محرک را برای فراگیری زبان مادری ایفا می کند. کودک، مجموعهٔ محدودی از اطلاعات را از محیط زبانیِ خویش می گیرد و خود قادر است ترکیبات جدیدی بسازد. نظریه پردازان پیش تر معتقد بودند زبان مادری تنها از راه شنیدن گفتار
اطرافیان و به صورت اکتسابی وارد ذهن کودک می شود.
پادره لاس کاساس (به اسپانیایی: Padre Las Casas) یک منطقهٔ مسکونی در شیلی است که در استان کاتین واقع شده است. پادره لاس کاساس ۴۰۰٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۷۲٬۸۹۲ نفر جمعیت دارد و ۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پنکائو (به اسپانیایی: Pencahue) یک شهرستان در شیلی است که در استان تالکا واقع شده است. پنکائو ۹۵۶٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۹۲۴ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تسانکو دیوستابانوف ()؛ (زاده: ۱۳ مارس ۱۸۴۴ – درگذشته: ۱۵ ژوئن ۱۸۷۶) یک انقلابی و فعال بلغاری در شورش آوریل ۱۸۷۶ بود. دوران کودکی و تحصیلات. دیوستابانوف در گابرووو زاده شد. گابرووو (امروزه بلغارستان نامیده می شود) قبلاً از اجزاء امپراتوری عثمانی بود. دیوستابانوف در مدرسه گابرووو درس خواند، و به زبانهای ترکی و فرانسوی مسلط بود و سپس در سالهای ۱۸۷۲–۱۸۷۳ در کالج روبرت در استانبول مشغول تحصیل شد. فعالیت ها. گرچه از حامیان کمپین انقلابی برای دستیابی به آزادی ملی نبود اما به تدریج در کارهای سیاسی و اجتماعی فعال شد. در سال ۱۸۷۵ او به عنوان وکیل مدرسه و از اعضای دادگاه محله انتخاب شد. او از مردم امضا جمع آوری کرد و برای دولت عثمانی فرستاد که در آن خواسته شده بود که زبان بلغاری به عنوان زبان دوم بعد از زبان ترکی به رسمیت شناخته شود. دیوستابانوف به کمیته انقلابی محل پیوست و به تدارک قیام آوریل ۱۸۷۶ کمک کرد. او به هنگام گسترش شورش رهبری قیام جدایی طلبانه را بعهده گرفت و با قوای محلی دولت عثمانی در باتوشفو، کراونیک و نووسلو به درگیری پرداخت. دستگیری و اعدام. در این درگیری بشدت زخمی و دستگیر شد. دیوستابانوف در دادگاه به مر
گ محکوم و در ۱۵ ژوئن ۱۸۷۶ بدار آویخته شد.