Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بافتی کردن در علوم رایانه، فرایند شناسایی داده های مرتبط با یک موجودیت (مثل یک فرد، یا یک شهر) بر اساس اطلاعات بافت آن موجودیت است. تعریف. اطلاعات بافتی، اطلاعاتی دربارهٔ هر موجودیت است که از آن می توان برای کاهش مؤثر استدلال های لازم استفاده کرد (از طریق فیلتر کردن، تجمیع، یا استنباط)، تا از این طریق در محدوده یک کاربرد خاص، تصمیم گیری شود. بافتی کردن فرایند شناسایی داده مرتبط با یک موجودیت، بر اساس اطلاعات بافتی آن موجودیت است. بافتی کردن داده های غیرمرتبط را از توجه خارج می کند. بافتی کردن توانایی آن را دارد که داده را از چندین جنبه کاهش دهد، که شامل «اندازه»، «تندای»، و «گوناگونی» در برنامه های متمرکز در داده با مقیاس بزرگ است (یاوری و همکاران). استفاده. بافتی کردن این امکان را می دهد تا میزان داده را بر اساس علاقه از طرف برنامه کاربردی/سرویس ها/کاربرها کاهش دهد. بافتی کردن می تواند مقیاس پذیری و مؤثر بودن پردازش داده، پرسمان، و تحول را با حذف داده های غیرمرتبط بهبود دهد. به عنوان مثال، ConTaaS در بافتی کردن داده ها در کاربردهای اینترنت اشیاء (IoT) کمک کننده است، و می تواند پردازش را برای کاربردهای IoT با
مقیاس بزرگ، از جنبه های مختلف کلان داده (مثل «اندازه»، «تندای»، و «گوناگونی») بهبود دهد. مثال. در زمینه برنامه نویسی شیءگرا: اگر از بافتی کردن در موقع ساخت شیء استفاده شود، نیازی نیست تا همه پارامترهای مقداردهی ابتدایی را به سازنده کلاس بدهیم. در زمینه مجازی سازی: پس از نمونه برداری از ماشین مجازی (VM) مقادیر ناشناخته یا پیش فرض را در زمان ساخت لوح زنده (معمولاً نام هاست، آدرس آی پی،ssh/authorized_keys)، از طریق بافتی کردن می توان تنظیم یا رونویسی کرد.
کاروی فاتر (؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۴۰) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
لایوش دونایی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ام تی کی بوداپست اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
اِرنو نوشکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوی پشت اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
ایوان مِنتسِل (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
لاسلو فازکاش (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوی پشت، باشگاه فوتبال سنت ترویدنس، و باشگاه فوتبال رویال آنتورپ اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
ایشتوان یوهاس () ( – ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که وی در آنها بازی کرده می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
لاسلو نادی (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوی پشت و باشگاه فوتبال لوتسرن اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
زولتان سارکا (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
لاسلو کگلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دیوری ای تی او اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
ایشتوان شارکوزی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ام تی کی بوداپست اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
میکلوش سالائی (؛ زادهٔ ۱۹۴۶) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. وی به همراه تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
کاروی لاکات (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش اشاره کرد. وی به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال مجارستان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۰۸ سومین دوره فوتبال ساحلی قهرمانی آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار شد. این مسابقات به عنوان مقدماتی انتخابی جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۰۸ شناخته شد. این مسابقات در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۷ در شهر دبی امارات متحده عربی برگزار شد. در این مسابقات امارات متحده عربی قهرمان شد و ژاپن در رده دوم و ایران مقام سوم را کسب کرد. تیم های شرکت کننده. در این مسابقات ۶ تیم حضور داشتند. گروه ها. تیم ها به دو گروه A و B تقسیم بندی شدند. گروه A. امارات متحده عربی ۶–۲ازبکستان (دبی؛ جمیرا پارک، ۱۷ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷) چین ۴–۳ازبکستان (دبی؛ جمیرا پارک، ۱۸ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷) امارات متحده عربی ۵–۰چین(دبی؛ جمیرا پارک، ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷) گروه B. ژاپن ۸–۲فیلیپین (دبی؛ جمیرا پارک، ۱۷ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷) ایران ۵–۲فیلیپین ایران ۱–۱ژاپن (دبی؛ جمیرا پارک، ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷)
ورزشگاه اندرو () یک ورزشگاه فوتبال در شهر اولوموتس، جمهوری چک است. این ورزشگاه در سال ۱۹۴۰ افتتاح شده است و ظرفیت آن ۱۲٬۵۶۶ نفر است. بازی های خانگی باشگاه فوتبال سیگما اولوموتس و همچنین بعضی از بازی های تیم ملی فوتبال جمهوری چک در این ورزشگاه برگزار می شود.
قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۰۹ چهارمین دوره فوتبال ساحلی قهرمانی آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار شد. این مسابقات به عنوان مقدماتی انتخابی جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۰۹ شناخته شد. این مسابقات در آبانماه سال ۱۳۸۸ در شهر دبی امارات متحده عربی برگزار شد. در این مسابقات ژاپن قهرمان شد و بحرین در رده دوم و عمان مقام سوم را کسب کرد. ایران در این مسابقات به مقام چهارم دست یافت و از راه یابی به جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۰۹ بازماند. پس این دوره توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا مقرر شد، مسابقات هر دوسال یک بار برگزار شود. تیم های شرکت کننده. در این مسابقات ۷ تیم حضور داشتند. گروه ها. تیم ها به دو گروه A و B تقسیم بندی شدند. گروه A. بحرین ۲–۱ازبکستان (دبی؛ ۱۶ آبانماه ۱۳۸۸) ژاپن ۵–۳ازبکستان (دبی؛ ۱۷ آبانماه ۱۳۸۸) ژاپن ۲–۲بحرین (دبی؛ ۱۸ آبانماه ۱۳۸۸) در ضربات پنالتی ۳–۲ بحرین پیروز شد. گروه B. عمان ۲–۱چین (دبی؛ ۱۶ آبانماه ۱۳۸۸) ایران ۳–۱استرالیا ایران ۵–۳عمان (دبی؛ ۱۸ آبانماه ۱۳۸۸) استرالیا ۴–۱چین (دبی؛ ۱۸ آبانماه ۱۳۸۸) عمان ۴–۲استرالیا (دبی؛ ۱۹ آبانماه ۱۳۸۸) ایران ۸–۲چین (دبی؛ ۱۹ آبانماه ۱۳۸۸)
۵۰۵ که پیشتر با نام ۵۰۵ سی اس تی و پارامونت شناخته می شد، آسمان خراشی مسکونی در مرکز شهر نشویل، تنسی است.
پریمو جیانوتی مربی ورزش، بازیکن و سرمربی فوتبال اهل اروگوئه بود. زندگی ورزشی. جیانوتی رهبری تیم ملی اروگوئه را در ماه مه ۱۹۲۸ به عهده گرفت و جانشین لوئیس گریسیو شد. او آماده سازی تیم و انتخاب بازیکنان برای بازیهای المپیک ۱۹۲۸ آمستردام را به همراه دستیارش ارنستو فاگولی انجام داد. در ۳۰ می، جیانوتی و تیمش بازی افتتاحیه این مسابقات را در ورزشگاه المپیک شهر آمستردام مقابل تیم ملی فوتبال هلند (میزبان رقابت ها) با نتیجه ۲ به ۰ پیروز شدند و در ادامه به فینال رسیدند و در دیدار نهایی تیم ملی فوتبال آرژانتین را شکست دادند و مدال طلای المپیک را دریافت کردند؛ در طول مسابقات، جیانوتی تیم خود را با سیستم ۲-۳-۵ صف آرایی می کرد (مانند سایر تیم های ملی آن دوران). او در هر مسابقه مسابقه با ترکیب جدیدی وارد میدان می شد. یک میدان در شهر ملو، به افتخار وی پلازا دپورتس پریمو جیانوتی نامگذاری شده است. او باشگاه آتلتیکو آگوادا را در دو رشته فوتبال و بسکتبال تأسیس کرد و همچنین در تأسیس تیم فوتبال باشگاه المپیا مونته ویدئو نقش داشت.
سه سال در آسیا (عنوانِ فرانسه: Troi ans en Asie) گزارش سفری ست که کنت دو گوبینو در میان سالهای ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸ به خاورمیانه و ایران به عنوان فرستادهٔ وزارت خارجهٔ فرانسه انجام داده است. شایانِ ذکر است که این سفرنامه جزء آثار کمتر خوانده شدهٔ این رئیس دفتر سابق الکسی دو توکویل محسوب شده و شامل دو بخش میباشد. بخش نخست حاویِ ۱۱ فصل شرح ماوقعِ سفر از مالت، مصر و مکه تا بوشهر، اصفهان و تهران و بخش دوّم در ۷ فصل شاملِ نظرات اجتماعی، سیاسی، دینی و تاریخی او دربارهٔ ایران است. این اثر ابتدا توسّط ذبیح الله منصوری با عنوان «سه سال در ایران» و سپس بوسیله عبدالرضا هوشنگ مهدوی در سال ۱۳۸۳ توسّط نشر قطره ترجمه و چاپ شده است. بخش دوم. فصل اول: ملّت. به گفته گوبینو ایرانیان ملّتی کهنسال اند و شاید همانطور که خودشان میگویند کهنسال ترین ملّتِ جهان باشند که حکومتی منظّم داشته و بر روی زمین مثل یک ملّت بزرگ عمل کرده است. سنّت اقتدارِ زیادی بر روحیّه ملّتها دارد. منظور از سنّت تاریخ مملکت، مسائل دینی، ادبیاّت و بعضی آگاهیهای علمی و خلاصه هر چیزی است که میراث معنوی آنان را تشکیل میدهد. تاریخ ایرانیان و علاقه ایشان به تاریخ. تاریخ ای
رانیان به علّت وسعت خاک، تجاوزات بیشمار، انقلابهای تمام‎نشدنی و غیره نقاط تاریک و مبهم زیادی دارد که آنها را با افسانه های ضدّ و نقیض پر میکنند. چون در این کشور تاریخ جالبترین موضوع است، یک ایرانی واقعی بی اندازه کنجکاوتر است بداند جمشید یا کوروش چه می کرده‎اند تا اینکه با خواندن زندگانی پیامبران اخلاق خود را تهذیب کند.. به استثنای مسئله امامان و برتری تاریخ ملّی بر بقیّه تاریخ جهان، در واقع ایرانیان چیزی ندارند که بتوان آن را به معنای واقعی میهن پرستی نامید. شعار ایرانیان این است :«ایران خوب مملکتی است». ولی در واقع استقلال ملّی برایشان معنایی ندارد و برایشان فرقی ندارد که هموطنشان بر آنها حکومت کند یا بیگانه. حتّی با سلطه یک کشور مسیحی و اروپایی هم مخالفتی ندارند. در جریان جنگهای ایران و روس در سال ۱۸۲۷ میلادی، که به معاهده ترکمانچای منجر شد، درحالیکه از بیرحمی و شقاوت روسها بعنوان مسیحیانی متعصّب شایعاتی چند رواج یافته بود، تقریباً همه مردم ایران همچون سایر ملل کهنسال این فکر را در سر داشتند :«این کارها مربوط به حکومت است، شاید همسایه ام را بکشند، امّا نه شخص من را». برخورد ایرانیان با ممالک و قوای بیگانه.
پس از خروج روسها از نواحی جنوبی ارس معلوم شد، در نتیجه انضباط آهنینی که پرنس پاسکیویچ بر قوای روس جاری ساخته، روسها ابداً آن موجودات هولناک و شروری نیستند که شایعه شده بود. مثلاً بهای هر جنسی را که می‎خریدند با پول خوب و بی کم و کاست میپرداختند. پس ایرانیان نواحی سرحدّی حتّی تشویق شدند که به قفقاز مهاجرت کنند و از مملکت خود صرفنظر کرده و آنجا بمانند. یعنی اگر انسان از ارباب خود راضی نباشد بدنبال ارباب دیگری می گردد. حتّی اهالی گیلان و مازندران در دو نوبت خواستار ضمیمه شدن این ولایات به امپراطوری تزاری شدند. این بی‎تفاوتی عمیق از آنجا ناشی می‎شود که برای ایرانیان اهمیّت ندارد که چه کسی بر آنان حکومت کند و علاقه و نفرت به هیچکس ندارند، منتها با این قید که هرگز از حکومت وقت راضی نیستند. این حالت روحی طیّ قرنها در آنان ریشه دوانده است. ریشه های نژادی و جغرافیایی اهالی ایران. از نظر گوبینو ایرانیان مردمی هستند که از این همه نژادهای گوناگون ترکیب شده ولی هرگز با هم مخلوط نشده‎اند. تا جایی که بتوانیم در تاریخ پیش برویم فارسها مخلوطی از اقوامی هستند که به زبان عربی تکلّم می‎کرده و بناءبراین از نژاد سامی بوده‎اند. اق
وامی که در اصل از آسیای علیا آمده و در دورانهای بسیار کهن با مهاجرتهای پی در پی به فلات ایران سرازیر شده اند. سلطه آشوریان به نفوذ خون سامی در این مخلوط افزود. در نتیجه ایرانیان جنوبی یعنی فارسها تفاوت چندانی با آشوریان بین‎النهرین نداشتند. با پایان سلطه آشوریان عنصر شمالی قوّت گرفت. اقوام مزبور نزدیکی خود را با قبایل سفیدپوستی که در تواریخ اروپاییان اسکیتها و سکائیان نامیده می‎شوند حفظ کردند. در دوران جانشینان داریوش نفوذ اهالی بین النهرین بر ایران افزایش یافت. پس از اسکندر و در دوران سلوکی و اشکانی عنصر سکائی پیروز شد و با روی کار آمدن ساسانیان دوباره فرمانروایی بدست مردم سامی‎نژاد اُفتاد. با انفجار اسلام اَبر سوزانی از ماجراجویان یمن، عمّان، سوریّه و آسیای صغیر سراسر امپراطوری را در برگرفت و آنان با ایرانیان ممزوج شدند. سپس تهاجمات سکائیان که از این پس «تُرک» نامیده می‎شدند آغاز شد و تنها ۲-۳ قرن است که پایان یافته است. بناءبراین ملاحظه می‎شود که ایلات ترک مانند فارسها بخشی از این سرزمین را از دورانهای بسیار کهن اشغال کرده‎اند. که اگر ریشه‎یابی کنیم، درمیابیم که هر دو بیگانه، هر دو فاتح و هر دو دارای حقوق
مالکیّت متساوی هستند. با این وجود به علّت استقامت و یکدندگی از زمان اسکندر به بعد همه سلسله ها از ترکها بوده اند: اشکانیان سکائی، ساسانیان آرانی، بعد از اسلام و خلفای بغداد، غزنویان و سلجوقیان تُرک نژاد، بعد از حمله مغول، تاتارها و ترکنمهای قره‎قویونلو و آق‎قویونلو و صفویّه که از تبار ترکان اردبیل بودند، و امروز نیز سلسله قاجار که پس از خلاء قدرت ناشی از سقوط صفویان بر ایران حکم می‎رانند، از نژاد ترک هستند. سلطنت هیچگاه از آن تاجیکها نمیشود، برایشان هم فرقی ندارد، اینان صرفاً توده متراکمی تشکیل میدهند و نه یک گروه سیاسی ، لذا برایشان فرقی نمیکند که رئیس کشور تُرک باشد یا تاجیک یا چیزی دیگر. ایرانیان از نوعی میهن‎پرستی برخوردارند که جاودانی است. یکدیگر را در داخل کشورشان دوست دارند و کشورشان را در وجود خودشان مجسّم می‎بینند. به گذار حکومتهای گوناگون بی‎تفاوت هستند و فریفته هیچکدام نمیشوند. از این نظر میتوان گفت عاری از میهن‎پرستی سیاسی هستند. اگر بخشی از ایران را جدا کنید، آن را تجزیه کنید و نامش را تغییر دهید، همچنان ایران خواهد ماند. تخته سنگ خارایی که مادامی که نابود نشده همان سنگ خارا است و در برابر نیرویی
که ظرف مدّت یک سال آن را می‎ساید، هزار سال دوام خواهد کرد. فصل دوم: مذهب. پیش از اسلام. گوبینو ایرانیان را جماعتی می‎شناسد که در هر موقعیّتی آیاتی از قرآن وِرد زبانشان است، خود را مؤمن‎ترین مردم زمین نشان میدهند، از انشاءالله ماشاءالله گفتن خسته نمیشوند، صلوات بسیار میفرستند و قرآن را با غلیظ‎ترین لهجه عربی میخوانند. ولی گویا واقعیّت جز این است. از هر ۲۰ نفر ایرانی که چنین ظاهری از خود به نمایش میگذارد حتّی یک نفر هم اعتقاد واقعی ندارد. این یک مسئله اخلاقی و سیاسی بسیار شگفت‎انگیز است که باید بررسی گردد. گوبینو مشکل را به دوران پیش از اسلام مربوط می‎داند. زمانی که موبدان یا روحانیّون در دولت و دستگاه سلطنت و اداری نفوذ زیادی داشتند و هر مقاومتی را در برابر عقاید مجوسی سرکوب می کردند. در حالی که در برابر آیین مجوسی اشکال متفاوتی از دینداری در میان مردم وجود داشت: موبدان صنفی نیرومند و بسیار متشکّل بودند که مخالفان خود از جمله سنگ‎تراشان و آتش‎کاران را نجس اعلام کرده و سرکوب می‎کردند. حال آنکه خود متقاضی لباسهای فاخر و نیایش در معابد سنگی بودند. این سرکوب موجب انفجاری وحشتناک در میان پیشه‎وران شهرنشین می شد. د
ر زمان قباد موبدی مرتد با نام مزدک، رهبر این یاغیان، مورد سرکوب موبدان قرار گرفت و حتّی تا قرن دهم میلادی نیز پیروان او در ایران یافت می‎شدند. مخالفان سرکوب شدند و در نتیجه مجبور گردیدند عقایدشان را پنهان کنند. درحالیکه به ظاهر به مذهب رسمی اعتراض نمیشد، مسیحیان و بودائیان و مانویان و صابئین و بت‎پرستان و مزدکیان و پیروان سایر مذاهب در صلح و صفا می‎زیستند. مذاهبی که پنهان شدند ابهّت خود را از دست دادند و به امید آنکه روزی از مذهب رسمی انتقام بگیرند از اجرای مراسم خود دست کشیدند. در این اثناء اسلام ظهور کرد. اسلام. سرعت گسترش دین جدید در ایران که در ظرف چند سال از فرات تا سند را در بر گرفت، پدیده شگفت‎آوری است که بدون در نظر گرفتن اوضاعی که شرح داده شد قابل درک نیست. از نظر مهاجمین عرب مسلمان گفتن شهادتین کافی بود، چون اسلام کاری به قلب و باطن اشخاص ندارد؛ در نتیجه مذاهب پنهانی را راحت می‎گذاشت. ولی موبدان سابق از ترس انتقام مردم تحت سرکوب خود با متجاوزین عرب کنار آمدند. مسلمان شدند و تجربیاّت خود را در اختیار فاتحین جدید گذاشتند. بدینسان روحانیون در جامعه ایرانی نیرومند ماندند. تشیّع. نخستین پادشاه صفوی که یک
صوفی بود، مسلمان واقعی نبود. از قدرت روحانیون راضی نبود ولی در عین حال چون قدرت شکست آنان را نداشت خود را در آغوش ایشان انداخت. طرفداری ایرانیان از آل علی موجب پیدایش فرقه های گوناگون شد که پاره‎ای از آنان تا سوریه نیز گسترش یافتند و مهمّترینشان فرقه شیعه است. روحانیون اصولاً به تفرقه گرایش داشتند. در طول دوران پرآشوب پس از سقوط صفویّه روحانیّون به درجه رهبری طبقات پایین نزول کردند. از آن به بعد سلطنت گامهای محکمی در تحدید قدرت روحانیّون برداشت، تا جایی که به شکلی بی سابقه انتصاب مجتهدان را در اختیار خود گرفت و غیرقابل عزل بودنشان را موقوف کرد و رسیدگی به جرائم و تخلّفاتشان را جایز دانست. امّا گویا در دوره ناصری آن وحشت از روحانیّت بازگشته و شاه به مناسبت مراسم مذهبی به دیدارشان می رود و آنان را می نوازد. ناصرالدیّن شاه که اصولاً ایرانی است، شمایلی از علی در اختیار دارد که میگویند اصل است و از هند آورده اند. وثیقه ای بس گرانبهاست. آنچه از قرآن مشخّص است اینکه نقاّشی شکل انسانها و بالتّبع امامان ممنوع است و این شمایل گردانی شاه از حمله اعراب بدین سو بیسابقه است. ولی نظر این است که شاه حقّ دارد مذهبی به سبک خو
دش داشته باشد و این اظهارنظری صددرصد ایرانی است. مذهب شیعه به عنوان شاخه ای ارتدکس از دین اسلام است، طبعاً باعث ایجاد تعداد زیادی شاخه های فرعی شده که نتوانستند عمیقاً در توده مردم رسوخ کنند. به همین دلیل این فرقه‎ها در محیطی محدود و در مدّت زمانی محدودتر عمر میکنند و جای خود را به دیگر فرقه‎ها می‎دهند. فرقه‎ای که امروزه مُد روز است شیخیّه است که ۸۰ سال پیش (اواخر قرن هجدهم) در جنوب ایران بدست یکی از علما تأسیس شد. اعتقادات نظری این فرقه بیشتر متوجّه ماهیّت مهدی آخرین امام است. شیخیّه چندهمسری را نادرست می داند و سهل گیری پیامبر در این موضوع را خوش ندارد، برتری جنس مرد بر جنس زن را قبول ندارد و معتقد است که مهدی نه پنهان و زنده از ۱۲ قرن قبل، که از جسمی به جسمی دیگر حلول میکند. روح با مرگ به جهان غیرمادّی نمیرود، بلکه بلافاصله به محمل جسمانی جدید حلول میکند. شیخیّه سرکوب میشود، ولی کسانی که عقاید خود را آشکارا بیان نمی‎کنند مصوّن هستند. فصل سوم: صوفیان، اهل حقّ، زرتشتیان. صوفیان. در میان شهرنشینان ایران هرکس به آنچه که اروپاییان طبقه بورژوآزی مینامند، تعلّق داشته باشد یعنی کارمندان دولت، بازرگانان و صنعتگران
عمده را میتوان «صوفی» دانست. از این اصطلاح همان معنی مستفاد میشود که ما درباره شخصی که دارای افکار فلسفی است درک میکنیم و منظور این است که فرد مورد بحث هیچ مذهب تشریعی ای را قبول ندارد. صوفیان از نظر گوبینو به چند دسته تقسیم می شوند. دسته اوّل که مشتمل بر اکثر دراویش نیز هست، معتقدند که اسلام ذاتاً شرّ نیست امّا به دلیل اینکه حتی شایسته ارواح دون مرتبه منوّر به انوار علویِ اشراق نیست، مردود است. گروه مذکور که اقلّیت صوفیان را تشکیل میدهند، معتقدند که با ردّ عقاید جزمی و تعهّدات اخلاقی، روح انسان با خدا به وحدت میرسد. دسته دوّم که مشتمل بر اکثریت است از عقاید صوفیان تنها تحقیر تعالیم اسلام و نفی قیود اخلاقی را پذیرفته اند و به وحدت انسان با خدا و نیل به الوهیت التفاتی ندارند. عقایدشان ملغمه ای از خرافات عتیقی است از قبیل باور به اجنّه خیر و شرّ، تنبّی، کف خوانی، جادو و دعانویسی که منشأ آن مشخّص نیست. جماعتی از آنان بخشی از اسلام را پذیرفته اند و به وحی از طریق جبرئیل و همچنین تحریف قرآن معتقدند. برخی از صوفیان ایران نیز از طریق روسها با ولتر آشنا شده اند و او را به علّت مخالفت با روحانیت و کشیشان میستایند، زیر
ا خود ایشان نیز با آخوندها مخالفند. در میان دراویش آنهایی که از هند می آیند از احترام زیادی برخوردارند. اهل حقّ و فرقه های آن. گذشته از این فِرق مذهب دیگری در ایران وجود دارد که از اهمیت بسیاری برخوردار است و آن مذهب اهل حقّ است که به قول ترکان و اعراب «نُصَیریه» و به قول ایرانیان «علی اللّٰهی» خوانده میشود. هر دو تسمیه حاکی از درک غلط از این آیین است. زیرا نُصَیری با نَصارا در ارتباط است و شباهتهای این فرقه با مسیحیّت بسیار است و از طرفی «علی اللّٰهی» خواندنش دلالت بر الوهی دانستن علی داماد محّمد است. اهل حقّ پیروانی در ایران دارد که مشکل بتوان آنها را از شیعیان تمییز داد، امّا عقایدشان پیچیده تر از علی اللّهی ها است، و از همین رو به قول گوبینو مهمّتر است. اهل حقّ به ظاهر مسلمانند، امّا مانند دیگر فِرق و به اندازه مسیحیان و یهودیان از اسلام نَفورند و اهانت و تحقیر متحمّل شده اند. آنها پیامبر قریشی راکذّابی اصیل و صاف و ساده میدانند، و پای در مسجد نمیگذارند، و نماز نمیخوانند مگر به ضرورت. مسیحیان را محترم میشمارند و هرگز آزارشان نمیدهند. در بسیاری موارد عقاید اهل حقّ با مسلمانان در باب مسیحیان و یهودیان موافق
است و آنان را تقریباً برادران ایمانیِ خود به شمار می آوردند. نکته ای که بر خلاف مسلمانان مانع دشمنی شان با پیروان سایر ادیان است، عدم اعتقاد آنها به نجاست و پاکی است. دیانت اسلام سنّی این اصل را تخفیف داد ولی دیانت شیعه آن را با همه خشکی و سرسختیِ اوّلیه اش همچنان حفظ کرد. این اصل در دنیا توسّط دو دین به کلّی مردود دانسته شد: بوداییّت و مسیحیّت که هردو ادیان اصلاحگر می باشند. اهل حقّ نیز مانند ادیان مزبور و همراه با آندو برای انسانها حتّی افراد بی ایمان چیزی جز ناپاکیِ معنوی نمیشناسد و آن نیز از عقاید شخص ناشی نمیشود، بلکه از گناهانش سرچشمه میگیرد. ناپاکی را در طبیعت نمی بیند و سگ و خوک به نظرشان نجس نیست و نیز پیروانش شراب می نوشند، البته افراط در شرب خمر را سرزنش می کنند، ولی استعمال آن را حرام نمی دانند. اهل حقّ تعدّد زوجات را مجاز نمی شمارند. اصولاً زنان اهل حقّ مجبور به انزوا نیستند و بی آنکه از قوانین تخطّی کرده باشند، می توانند رویشان را به بیگانگان نشان دهند. اهل حقّ عملاً مسلمان تلقّی میشوند و بنابراین ناچارند قواعد اجتماعی را که نزد مسلمانان بسیار با اهمیت است، مراعات کنند و اعتقادات مذهبی خود را د
ر باطن حفظ میکنند.اهل حقّ به آسانی با دختران مسلمان ازدواج میکنند. در حقیقت دختران مزبور بیدرنگ مذهب شوهرانشان را اختیار میکنند. امّا میگویند، اهل حقّ هرگز دخترانشان را به مسلمانان نمیدهند. این امر ممکن است از لحاظ نظری درست باشد، ولی در عمل نمونه های مخالف بخصوص در طبقات ثروتمند دیده میشود. آنچه مسلّم است، طلاق نزد اهل حقّ وجود ندارد و اگر بر حسب تصادف مردی بخواهد از امتیازی که شرایع قرآن برایش قائل شده استفاده نماید، به سرعت مورد نفرت همکیشانش قرار میگیرد و مرتد تلقّی می شود. اگرچه قاطبه اهل حقّ همانند مسلمانان به خوارق عادات معتقدند و درباره آن حکایتهای شورانگیزی نقل میکنند، امّا از مؤمنین اهل حقّ هستند کسانی که اینگونه اعمال را شارلاتان بازی قلمداد می کنند. از نظر گوبینو مذهب اهل حقّ با مذهب بودائی مشترکات مهمّی دارد. همه چیز دالّ بر آن است که آئین مزبور از زمان اشکانیان در ایران وجود داشته است و به وسیله مبلّغین بودایی از هند آمده است و در زمان ساسانیان ریشه دوانده و نفوذ زیادی بر مکتب اسکندریه و نخستین فرقه های مسیحی در شرق داشته است. مذاهب غنوصّی و مانوی بسیار از آن متأثّر شده بر آن تأثیر گذاشته اند. ا
گرچه موبدان زرتشتی از برانداختن آن ناتوان بوده اند؛ ولی آنرا به مخفی شدن مجبور ساختند و این ترتیب طیّ رژیم مزبور عادت شده بود. اسلام آن را در چنین وضعی یافت و نتوانست آن را تغییر دهد. در مورد تعداد پیروانش سخنان مبالغ آمیز بسیار است. امّا گوبینو این سخنان را اغراق آمیز میداند و می گوید پیروان بی چون و چرای این آئین در ایران اند و تردیدی نیست که هم در شهرها، هم در روستاها و هم بخصوص میانِ ایلات چادرنشین پیروان زیادی دارند و در مجموع می توان گفت چهل درصد اهالی ایران اهل حقّ اند؛ خصوصاً ایلات جنگجوی کردستان و چادرنشینان ترک شمال ایران. از اینرو دائماً باعث ترس مقامات سیاسی کشوراند و گرچه تقیه میکنند و منکر وجود چنین آئینی میشوند. ولی دولت و ملّایان از درگیری با آنان پرهیز میکنند. برای مثال در ماه رمضان هیچ مسلمانی در تهران حقّ روزه خواری ندارد؛ امّا مقامات در شهرستانها از تخلّفات آشکار اهل حقّ چشم می پوشند. گوبینو معتقد است اگر روزی در ایران حکومتی سر کار آید که چندان اسلامی نباشد، آنوقت این آئین پنهانی ظاهر خواهد شد و چنان با اسلام به مخالفت و دشمنی خواهد پرداخت که نتایج آن غیرمنتظره خواهد بود. احتمال می رود وج
ود آئین مزبور باعث ایجاد پدیده شگفتی شده و آن اینکه در ایران مسیحی ایرانی وجود ندارد. امکان دارد بیشتر مسیحیان ایرانی در سده های نخستین میلادی که پرشمار و بیشتر غنوصّی بوده اند؛ در این آئین مستحیل شده باشند. بواقع مسیحیان ایران جز بیگانگان نیستند: ارامنه جلفا و تبریز، کلدانیان ساحل دریاچه ارومیه و نِسطوریهای حومه سنندج و مرز ترکیه. زرتشتیان. هرقدر زرتشتیان در دوران ساسانیان نیرومند بودند، در دوران اعراب و نخستین سلسله های ترک به رعایایی ضعیف و بیمناک بدل شدند که همواره بر جان خود میلرزیدند. ولی به همان نسبت دیگران نیز از آنان می ترسیدند؛ چون سرکوبشان کار آسانی نبود، روستائیان تا مدّت مدیدی گبر باقی ماندند. گبران از سلسله نجبای زمین دار معروف به دهقان بودند و اغلب در کوههای شمال کشور مستقر بودند و تا قرن یازدهم میلادی نیز کیش خود را حفظ کردند. در این میانه سیاست سلسله های ایرانیِ رقیبِ خلافت بغداد، به نفعشان تمام شد. زیرا آنان برای واکنش نسبت به فتوحات اعراب بر احساسات ملّی تکیه میکردند. آنان به میراث ایران باستان حیاتی دوباره بخشیدند. به شعرا و مورّخین پول میدادند که درباره تاریخ گذشته با مردم گفتگو کنند (شعو
بیّه). بدین سان ضمن ادّعای پیروی از دیانت اسلام، آئین مجوسی را غیرمستقیم زنده کردند. به نظر گوبینو در حقیقت نه سرکوب مذهبی که اوضاع سیاسی به ضرر گبرها تمام شد. در پی هجوم مغولان و تاتارها قوانین مالکیّت بشدّت دگرگون شد و جمعی از مردم به ضرر جمعی دیگر متموّل شد. بدین سان دهقانان زرتشتی جای خود را به ملّاکین مسلمان داده و خود به طبقه کشاورزان و روستائیان تنزّل یافتند. یکی از قوانین اسلامی به زرتشتیان صدمه بزرگی وارد نمود و آن این بود که هر عضوی از یک خانواده کافر که مسلمان شود، می تواند املاک موروثی سایر ورّاث را ضبط و تصاحب نماید. از اینرو در دوران زوال فکری زرتشتیان، بسیاری دین اجدادی را ترک گفتند. گوبینو میگوید در ایران ستایشی که میتوان از زرتشتیان کرد از هوششان نیست بلکه از خوش قلبی آنان است. آنها منتظر ظهور پشوتن هستند که دینشان را دوباره احیاء کند. جدل بر سر آن بسیار است و مسأله محل اختلاف زمان ظهور است ولی در برای مکان ظهورش که متّفق القول معتقداند که هندوستان است. و ضمناً بر این باورند که سپاه مذکور از اروپائیان یعنی انگلیسیها یا به باوری دیگر از روسها تشکیل خواهد شد. زرتشتیان یزد میگویند که پشوتن و سپا