Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنلی تگو وینی (؛ زادهٔ در هونیارا) وزنه بردار اهل جزایر سلیمان است که در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در دسته ۵۷ کیلوگرم زنان به رقابت پرداخت. وی در بازی های پاسیفیک و بازی های کشورهای همسود در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
پری آباد روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸ نفر (۴خانوار) بوده است.
پیترو مارچلو (؛ زاده ۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۶) کارگردان ایتالیایی است. او از سال ۲۰۰۴ بیش از هشت فیلم مستند را کارگردانی کرده است. مارچلو در سال ۲۰۱۵ اولین فیلم داستانی خود را به نام «گم شده و زیبا» کارگردانی کرد. چندین فیلم او در جشنواره های بین المللی فیلم به نمایش درآمده اند و نامزدی ها و جوایز متعددی را دریافت کرده اند.
فضل فروشی، فضیلت فروشی یا فضیلت نمایی ، یک نوواژه برای ابراز علنی نظرات یا احساساتی است که قصد دارند شخصیت نیک یا درستی اخلاقی فرد را در مورد یک موضوع خاص نشان دهند. این اصطلاح برای توصیف افرادی استفاده می شود که از مواضع اخلاقی به عنوان ابزاری برای جلب توجه یا کسب تأیید اجتماعی استفاده می کنند. فضیلت فروشی می تواند در اشکال مختلفی از جمله ارسال پست در رسانه های اجتماعی، اظهار نظر در بحث های آنلاین، یا پوشیدن لباس یا لوازم جانبی با نمادهای سیاسی یا اجتماعی باشد. تاریخچه. در زیست شناسی تکاملی. ایده تظاهر به ارزشهای اخلاقی سالها پیش از رواج این اصطلاح مورد مطالعه قرار گرفته بود. ایده تظاهر به فضیلت تا حدی از مطالعه علمی نظریه علامت دهی سرچشمه می گیرد. این مباحث پیشتر در سال ۱۸۷۱ توسط چارلز داروین در کتاب "تبار انسان، و انتخاب طبیعی در ارتباط با جنسیت" مطرح شده است. در این کتاب، داروین ایده فرگشت را با مفهوم انتخاب جنسی بررسی می کند. بر اساس این نظریه، در یک گونه زیستی برخی از صفات به دلیل توانایی جذب جنس مخالف پدید آمده و حفظ می شوند. به همین دلیل این صفات درگذر زمان سازواری (توانمندی برای بقا و تولید مثل) را ا
فزایش می دهند، حتی اگر در غیر این صورت موجب کاهش آن می شدند. طبق دیدگاه داروین، تعدادی از این صفات صرفاً به دلیل گرایش جنس مخالف به آنها پایدار می مانند. به طور مشابه، بر مبنای نظریه علامت دهی در زیست شناسی فرگشتی، بیان آشکار ارزشهای اخلاقی، اطلاعاتی برای جنس مخالف فراهم می آورد که اجازه می دهد تا فضایل اخلاقی علامت دهی شده به عنوان صفات برتر در گزینش جنسی مطرح شوند. در زبان محاوره. در زبان انگلیسی، اصطلاح فضیلت نمایی در سال ۲۰۱۵ توسط یک روزنامه نگار بریتانیایی به نام جیمز بارتولومو در مجله اسپکتیتر به کار رفت. وی معتقد است که محبوبیت این واژه احتمالاً به دلیل عدم وجود اصطلاحات قبلی در رابطه با این عمل بوده است. ابراز فضیلت در فارسی با واژگان مباهات، ریاکاری، ظاهرسازی، فخر فروشی، روشنفکرنمایی و مشابه آن توصیف می شود. در سالهای اخیر اصطلاح فضیلت فروشی به عنوان یک عبارت انتقاد آمیز برای محکوم کردن ظاهرسازی های اخلاق مدارانه و مشارکت رسانه ای در حرکت های در ظاهر عام المنفعه ولی کم اثر به کار می رود. در همان مقاله نخستین بارتولومو، وی این حرکت را یک عمل رسانه ای و عمومی با هزینه کم توصیف می کند که هدفش صرفاً آگاه
سازی دیگران از همسو بودن فرد با دیدگاه مورد پسند جامعه در مورد یک موضوع است. روان شناس آمریکایی، جفری میلر، فضیلت نمایی را یک عمل ذاتی توصیف می کند، و به عنوان کاری از آن یاد می کند که همه انسانها انجام می دهند و نمی توانند از آن جلوگیری کنند. این اصطلاح بعضاً در راستای نقد نزاکت سیاسی به کار می رود. فضل فروشی. فضل فروشی واژه ای با ساختار مشابه ولی معنایی متفاوت است. فضل فروشی آن است که کسی ناتوانی خود در بیان دلیل را با به کارگیری واژه های سنگین، پیچیده و دیریاب بپوشاند و تلاش کند که دیگری را چنان از این واژه های پیچیده بترساند که دیگر شهامت اظهارنظر و مخالفت با وی را نداشته باشد. این افراد از واژه های دشوار و برابر کلمات به زبان های دیگر، نام دانشمندان و مکاتب علمی و فلسفی دهان پرکن و شعر شاعران و نام آن ها، و سخن سخنوران و نشان آن ها، بهره می برند؛ و این ها را در جایی می گویند یا می نویسند که نیازی به آوردن این سخنان و این نام و نشان ها نبوده و نیست. حالت ویژه، مسئله علم زدگی است و این که چون عده ای می خواهند مانند دانشمندان علوم تجربی باشند، این طور می گویند که کسی که در حین سخنرانی روپوش سفید می پوشد، ب
سیار دانشمند است و کسی که در زمان سخنرانی، روپوش سفید نمی پوشد از نظر دقت علمی سخنان بهره ای ندارد. نکته مهم این است که باید شخص چنان مخاطب را مرعوب سازد که وی احساس حقارت و خواری کند، و از نقد و فهم مطلب منصرف گردد، وگرنه سودی از فضل فروشی عاید نخواهد بود.
لاورن جونز-فریت (؛ زادهٔ در فردریکستد) دونده رشته دو سرعت اهل جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا است که در بازی های آمریکای مرکزی و کارائیب موفق به کسب مدال نقره رشته ۱۰۰ متر شد.
دنیاگیری ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس در ۲۶ فوریه در نروژ آغاز شد، در حالی که موارد در طول ماه مارس شتاب می یابد تا جایی که تعدادی از اقدامات ایمنی با هدف دستیابی به فاصله گذاری اجتماعی بودند. معرفی شده در ۱۲ مارس. اولین مرگ منتسب به کووید-۱۹ در همان روز ثبت شد. بیشتر موارد تأیید شده مبنی بر اثبات منشأ آنها در خارج از نروژ همراه با گردشگرانی است که از اتریش در حال بازگشت هستند و ایتالیا. نروژ ۸۵۱۳۶ آزمایش را انجام داده است، گزارش داده است ۴۳۵۵ مورد تأیید شده و ۲۵ مرگ. یک مشاور ارشد در انستیتوی بهداشت عمومی نروژ گفت دلیل اینکه به نظر می رسد میزان مرگ و میر نسبت به ایتالیا یا اسپانیا کوچکتر باشد، تعداد بالای آزمایشات در نروژ است. واکنش. اداره بهداشت نروژ از پنجشنبه ۱۲ مارس ۲۰۲۰ اقدامات بسیاری را انجام داد: در ۱۶ مارس، غیر ساکنین ورود به نروژ ممنوع اعلام شد. از ۱۹ مارس، ساکنان ممنوع الخروج ماندن در کابین ها در خارج از شهرداری های محل سکونت خود بودند تا از ایجاد فشار در زیرساخت های پزشکی روستایی جلوگیری کنند. افرادی که مشکوک یا تأیید شده بودن به آنها آلوده است، باید قوانین سختگیری در خانه را رعایت کنند. دولت جریمه هایی را
برای افرادی که در قرنطینه خانه و قوانین انزوا در خانه نقض می کنند یا سازماندهی رویدادها تعیین می کند، جریمه کرد. سیاست اقتصادی. بسیاری از موسسات به منظور مقابله با شیوع بیماری بسته شدند و این منجر به افزایش بیکاری شد. بانک نرگس در ۱۳ مارس نرخ ها را با نصف به ۱٫۰٪ کاهش داد، سپس هفته بعد نرخ دوباره را به ۰٫۲۵٪ کاهش داد. جدول زمانی. در ۲۶ فوریه، نروژ اولین مورد COVID-19 را تأیید کرد. انستیتوی بهداشت عمومی نروژ اعلام کرد که شخصی پس از بازگشت هفته گذشته از چین، برای SARS-CoV-2 مثبت آزمایش کرد. بیمار زن بدون علامت و از نظر سلامتی بود. وی در منزل خود در ترومسو یک انزوا داوطلبانه انجام داد. در تاریخ ۲۷ فوریه، انستیتوی بهداشت عمومی نروژ اعلام کرد که سه نفر دیگر برای SARS-CoV-2 تأیید شده اند. دو نفر از آنها در اسلو زندگی می کردند و با شیوع ایتالیا در ارتباط بودند. دیگری در بورم زندگی می کرد و با شیوع ایران ارتباط داشت. همه آنها در منزوی انزوا داوطلبانه بودند. در تاریخ ۲۸ فوریه، فردی از برگگن و کارمند بیمارستان دانشگاه اسلو، اوللو، آزمایش مثبت کردند و در انزوا در خانه قرار گرفتند. هر دو از ایتالیا شمالی دیدن کرده بودند.
در ۲۸ فوریه، ۶ مورد تأیید شده در نروژ وجود داشته است. در ۲۹ فوریه، ۱۵ مورد تأیید شده در نروژ وجود داشته است. تا روز یکشنبه، ۱ مارس، در مجموع ۱۹ پرونده تأیید شد. Bjørn Atle Bjørnbeth، رئیس بیمارستان Ulleåål در اسلو، اطلاع داد که به طور بالقوه بیش از ۱۰۰ نفر وجود دارد که با یک کارمند آلوده در تماس هستند. در ۳ مارس ۲۵ مورد تأیید شده در نروژ، ۵ مورد از وست لند وجود داشت. مدیر مرکز Lise Færøvik گفت: یک کارمند در kjøpesenteret Horisont در Åsane تأیید شده است که به این ویروس آلوده شده است. تا این زمان، بیشتر موارد از ایتالیا وارد می شود، و هیچ یک از موارد به طور جدی بیمار نیستند بنابراین همه در خانه خود قرنطینه می شوند. بدترین مورد با یک چهارم از جمعیت نروژ آلوده ارزیابی می شود و دولت ها برای رسیدگی به ۱ میلیون نفر از سوی دولت اقداماتی را انجام می دهند. در ۴ مارس، ۵۶ مورد تأیید شده در نروژ وجود داشت که همه این موارد با شیوع شناخته شده در خارج از کشور مرتبط است. تاکنون فقط تعداد معدودی از این افراد در نروژ آلوده شده اند (به ویژه ۵ مورد در یکی از بخش های بیمارستان اوللو، که توسط یک همکار که به ایتالیا رفته بود آلوده
شده بودند). تا ۱۰ مارس، تعداد موارد تأیید شده در نروژ به ۴۰۰ مورد افزایش یافته است، و تعداد فزاینده ای از این موارد را نمی توان در مسافرت های خارجی یا هر شخص شناخته شده آلوده ردیابی کرد، که نشان دهنده انتقال جامعه در نروژ بود. در تاریخ ۱۲ مارس، یک قفل کشویی ملی اعلام شد، از ساعت ۶ عصر همان روز قابل اجرا است. به مدت دو هفته، مدارس، مهدکودک ها، مراکز تناسب اندام، سالن های مو و غیره تعطیل است. رویدادها و گردهمایی های ورزشی و فرهنگی ممنوع است و محدودیت ها در مورد رستوران ها اعمال می شود. این اقدامات مطابق با اقدامات معرفی شده در سایر کشورهای اروپایی مانند دانمارک و ایتالیا است. در ۱۲ مارس، نروژ به دلیل ویروس COVID-19 اولین مرگ خود را از دست داد. قربانی سالخورده بود و در بیمارستان دانشگاه اسلو درگذشت. از ۱۳ مارس، در بین ملل با حداقل یک میلیون شهروند، نروژ با ۱۴۹٫۸ مورد در هر میلیون نفر سومین بالاترین سرانه سرانه موارد کورو ویروس مثبت را در اختیار دارد.
دوشنبه سیاه به رخداد سقوط بازار سهام در ۱۹ اکتبر ۱۹۸۷ اشاره دارد. در این روز در ایالات متحده آمریکا شاخص میانگین صنعتی داو جونز (DJIA) دقیقاً ۵۰۸ واحد (۲۲٫۶٪) از ارزش خود را از دست داد. که بیشترین مقدار در افت روزانه شاخص در تاریخ بوده است. فروش قابل توجه سهام موجب کاهش سریع قیمت در خلال روز به ویژه در یک ساعت و نیم پایانی آن شد. دیگر شاخص ها نیز به شدت افت کرد. حجم کل مبادله به قدری زیاد بود که رایانه ها و تجهیزات مخابراتی مورد استفاده در آن وقت دچار اضافه بار شد و درخواست ها برای یک ساعت یا بیشتر معطل ماند و تراکنش های مالی به وقفه افتاد. همچنین برخی از سامانه ها نیز خاموش شد. همه بیست و سه بازار بزرگ جهانی افت همانندی را در ماه اکتبر تجربه کردند. در صورت محاسبه بر اساس ارز مشترک (دلار آمریکا)، هشت مورد دچار افت ۲۰ تا ۲۹ درصد، سه مورد دچار افت ۳۰ تا ۳۹ درصد (مالزی، مکزیک و نیوزیلند) و سه مورد دچار افت بیش از ۴۰ درصد (هنگ کنگ، استرالیا و سنگاپور) شدند. کل ارزش مبلغ از دست رفته در جهان حدود ۱٫۷ تریلیون دلار آمریکا برآورد شده است. شدت سقوط، وحشت از ناپایداری اقتصادی گسترده تر یا حتی وقوع پدیده ای مشابه رکود بز
رگ دهه ۱۹۳۰ را دامن زد. اما فراگیر شدن بحران از بازار مالی به دیگر حوزه های اقتصاد مستقیماً تابع سیاست پولی بود که هر یک از کشورها اتخاذ نمود. فدرال رزرو آمریکا و بانک مرکزی ژاپن و آلمان غربی سیاست نقدشوندگی را اتخاذ کردند تا از اثر بحران بر نهادهای مالی بکاهند و در نتیجه تأثیر بحران بر این کشورها در اقتصاد به اصطلاح واقعی اندک و گذرا بود. در برابر بانک مرکزی نیوزیلند از به کار گیری سیاست تسهیل مالی اجتناب ورزید و این کشور دچار تبعات اقتصادی شدید و بلندمدت در بخش مالی و اقتصاد واقعی خود شد. منابع. Wikipedia contributors, "Black Monday (1987)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Black_Monday_(1987)&amp;oldid=945309468 (accessed March 13, 2020).
منگنه ای روستایی در دهستان عربخانه بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.که دارای باغستان اناب است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۲ نفر (۱۵خانوار) بوده است.
درد فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی آمبریش سانگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلیپ کومار، راجش خانا، هما مالینی، پونام دیلون و پورنیما باگیاراج ایفای نقش کرده اند.
شب نامه– رساله ای چاپی است که هشدارها، جهت گیری ها و دستورهای یک رهبر را ابلاغ می کند، و به صورت پنهانی توزیع می شود. از شب نامه ها در طول تاریخ ایران بارها استفاده شده است. برای نمونه در طول جنبش مشروطهٔ ایران، شب نامه ها در تهران پخش می شدند و اشغال بخش هایی از سرزمین ایران توسط روس ها را محکوم می کردند.
شاهنشاهوند نام یک قبیله پادشاهی گیلک اهل روستای داخل در شهر آستانه اشرفیه گیلان بود. یکی از اعضای قبیله، لیلی بن نعمان، در اوایل سده دهم به عنوان پادشاه گیل ها حکومت کرد، تا اینکه در سال ۹۲۱ میلادی در نبرد با سامانیان کشته شد. تاریخچه. به قبیله شاهنشاهوند برای اولین بار در زمان حکومت تیرداذ اشاره شده است.
لیلی بن نعمان یا لیلی بن شاهدوست، رهبر قبیله شاهنشاهوند و دومین پادشاه پادشاهی گیلک بود. او از اوایل سده دهم میلادی تا سال ۹۲۱ حکومت کرد. وی به مراتب بالایی در دربار علویان طبرستان دست یافت. او در سال ۹۲۱ در مقام فرماندهی لشکریان داعی صغیر به سرزمین های تحت فرمانروایی سامانیان حمله کرد و دامغان، نیشابور و مرو را فتح نمود. او سرانجام توسط ارتش سامانی به رهبری ابوالفضل بلعمی و سیمجور دواتی شکست خورد و کشته شد. هروسندان، که یک گیلکی از قبیله ای دیگر بود، جانشین او شد.لیلی اولین دیلمی بود که از دستگاه علویان برخاست و سر به شورش نهاد. او در 308 هجری 920 میلادی در طوس از لشکر سامانیان شکست خورده و سر او به خلیفه تحویل داد.
سیجی اوزاوا (؛ – ۶ فوریه ۲۰۲۴)، رهبر ارکستر اهل ژاپن، شناخته شده به خاطر همکاری با «ارکستر سمفونیک سان فرانسیکو»، ارکستر سمفونیک تورنتو و ارکستر سمفونیک بوستون بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، پرمیوم ایمپریاله، نشان دوستی، جایزه امی، و جایزه مرکز کندی شده است. زندگی نامه. سال های آغازین. سیجی اوزاوا در اول سپتامبر سال ۱۹۳۵، از والدینی ژاپنی در شهر شن یانگ واقع در ژاپن متولد شد. هنگامی که خانواده وی در سال ۱۹۴۴ به ژاپن بازگشتند، او تحصیلِ پیانو را با نوبورو تویوماسو شروع کرد و با علاقه به مطالعهٔ آثار یوهان سباستین باخ پرداخت. اوزاوا پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان «سیجی جونیور» در سال ۱۹۵۰، در یک بازی راگبی دچار پیچیدگی انگشت خود شد و قادر به ادامه آموختن پیانو نشد. از این رو معلم وی هیدئو سایتو در «مدرسهٔ موسیقی توهو گاکوئن» او را به اجرای کنسرتو پیانوی شماره ۵ بتهوون دعوت کرد که در نهایت تمرکز موسیقی وی از پیانو به رهبری ارکستر تغییر کرد. موفقیت بین المللی. تقریباً یک دهه پس از مصدومیت ورزشی، اوزاوا در مسابقات بین المللی رهبران ارکستر در بزانسون فرانسه، جایزهٔ اول را به دست آورد. موف
قیت وی در آنجا منجر به دعوت از او توسط چارلز مونچ (رهبر ارکستر) و سپس مدیر ارکستر سمفونیک بوستون، برای حضور در «مرکز موسیقی برکشایر» (امروزه «مرکز موسیقی تنگلوود») شد و در آنجا همراه با پیر مونتوکس به تحصیل ادامه داد. در سال ۱۹۶۰، اندکی پس از ورودش، اوزاوا جایزهٔ سرگئی کوسیویتسکی را برای بهترین رهبر برجستهٔ دانشجویی (بالاترین افتخار تنگلوود) را کسب کرد. او با دریافت بورس تحصیلی، برای تحصیل در رشته موسیقی با رهبر مشهور اتریشی هربرت فون کارایان، به برلین غربی نقل مکان کرد. اوزوا تحت هدایتِ کارایان، توجه رهبر برجسته لئونارد برنستاین را نیز به خود جلب کرد، پس از آن برنشتاین وی را به عنوان دستیار رهبر در فیلارمونیک نیویورک منصوب کرد و در طی سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ و ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ در آنجا خدمت کرد. وی در حالی که با فیلارمونیک نیویورک همکاری می کرد، اولین کنسرت حرفه ای خود را با «ارکستر سمفونیک سان فرانسیسکو» در سال ۱۹۶۲ انجام داد. در دسامبر سال ۱۹۶۲، اوزاوا با «ارکستر سمفونیک اِن اِچ کِی» درگیر شد علت آن بود که بعضی از نوازندگان از سبک و شخصیت وی ناراضی بودند و از نوازندگی تحت نظر وی امتناع می کردند. در عوض اوزوا به ارک
ستر رقیب رفت و به رهبری «ارکستر فیلارمونیک ژاپن» منصوب شد. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸، اوزاوا به عنوان اولین مدیر موسیقی «جشنواره راوینیا»، (خانه تابستانی ارکستر سمفونیک شیکاگو) فعالیت کرد و در سال ۱۹۶۹ به عنوان رهبر اصلی جشنواره منصوب شد. وی از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ مدیر موسیقی ارکستر سمفونیک تورنتو، و از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ مدیر «ارکستر سمفونیک سان فرانسیسکو» بود. او از سال ۱۹۷۲، ارکستر سمفونیک سان فرانسیسکو را در اولین ضبط تجاری خود در طی یک دهه رهبری کرد و اثری را با الهام از رومئو و ژولیت، نوشته ویلیام شکسپیر، ضبط کرد. در سال ۱۹۷۳، ارکستر سان فرانسیسکو را به یک تور اروپایی برد که شامل یک کنسرت در پاریس بود و این اجراها از طریق ماهواره به صورت استریو از ایستگاهی (KKHI) در سان فرانسیسکو پخش می شد. وی در سال ۱۹۷۴، درگیر اختلاف و مشاجره با کمیته نوازندگان «ارکستر سمفونیک سان فرانسیسکو» شد، چرا که صلاحیت عنوانِ استاد ممتاز، برای دو نوازندهٔ جوان و منتخب، ایلین جونز (نوازنده تیمپانی) و ریوایی ناکاگاوا (نوازنده فاگوت) را رد کرده بود. وی در سال ۱۹۷۸ دوباره به عنوان رهبر مهمان به سان فرانسیسکو بازگشت و آثاری مانند بالهٔ دریاچه قو ا
ثر چایکوفسکی را رهبری کرد. ارکستر سمفونی بوستون. اوزاوا بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۳، به رهبری ارکسترهای مختلف مشغول بود و سرانجام در سال ۱۹۷۳ مدیر موسیقی ارکستر سمفونیک بوستون شد. دوره مدیریت وی در بوستون به مدت ۲۹ سال ادامه یافت (طولانی ترین دورهٔ ریاست هر مدیر موسیقی و حتی بیشتر از مدیریت سرگئی کوسیویتسکی که ۲۵ سال ادامه داشت). اوزاوا برای اولین بار در سال ۱۹۷۶ به خاطر یک مجموعهٔ تلویزیونی با عنوان «عصر در سمفونی» برای ارکستر سمفونیک بوستون در پی بی اس جایزه امی را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۴، بوستون به افتخار بیستمین فصل حضور او در ارکستر، سالن کنسرت جدید «تنگلوود» را به نام «تالار سیجی اوزواوا» اختصاص داد. در سال ۱۹۹۴، دومین «جایزهٔ امی» به خاطر موفقیت فردی در برنامه نویسی فرهنگی برای «"دورژاک در پراگ: یک جشن"» به وی اعطا شد. او سال ۱۹۹۲، در تلاش برای ادغام ارکسترها و همه نوازندگان ژاپنی با هنرمندان بین المللی، به همراه کازویوشی آکیاماما «ارکستر سایتو کینن» را تأسیس کردند. این ارکستر پس از زمان تأسیس، در جامعه موسیقی بین الملل جایگاه ویژه ای کسب کرد. در همان سال او برای اولین بار با اپرای متروپولیتن نیویورک شروع
به کار کرد. اوزاوا در سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ با درخواست های ناگهانی برای تغییر در «مرکز موسیقی تنگلوود» مخالفت و دچاراختلاف شد و این موضوع باعث شد که گیلبرت کالیش و لئون فلیشر در اعتراض به این امر، استعفا دهند. متعاقباً بحث و جدالی در مورد روش ها و کیفیت کارِ اوزاوا در ارکستر سمفونیک بوستون به وجود آمد؛ و اوزاوا در سال ۲۰۰۲، از مدیریت این ارکستر کناره گیری کرد. اوزاوا مدافع موسیقی کلاسیک قرن بیستم بود و به اجرای آثار شاخصی از گئورگ لیگتی و الیویه مسیان پرداخت. همچنین وی به خاطر کمد لباس غیر متعارف اش معروف بود. جایی که در آن وی فقط پیراهن سفید یقه اسکی بدون حاشیه، جلیقه و کراوات سفید می پوشید. پس از ۲۰۰۱. اوزاوا در سال ۲۰۰۱، توسط دولت ژاپن به عنوان یک شخصیت با ارزش فرهنگی شناخته شد. در سال ۲۰۰۲، رهبر اصلی اپرای ایالتی وین شد. در این میان، وی همچنان به عنوان معلم و سرپرست در «مرکز موسیقی تنگلوود»، خانه موسیقی تابستانی ارکستر سمفونیک بوستون که دارای برنامه هایی برای افراد جوان و دانش آموزان دبیرستانی است، نقش اصلی را ایفا می کند. به مناسبت سال نو ۲۰۰۲، اوزاوا کنسرت سال نو در وین را اجرا کرد. در سال ۲۰۰۵، او به تأسیس
«اپرای نوموری توکیو» اقدام کرد و «اپرای اِلِکترا» اثر ریچارد اشتراوس را اجرا کرد. در اول فوریه ۲۰۰۶، او به «اپرا ایالتی وین» اطلاع داد که مجبور است تمام فعالیتهای انجام شدهٔ خود در سال ۲۰۰۶ را به دلیل بیماری هایی از جمله ذات الریه و زونا لغو کند. وی در ماه مارس ۲۰۰۷ برای اجرای برنامه به «اپرای نوموری توکیو» بازگشت. اوزاوا در سال ۲۰۱۰ از سمت خود در «اپرای ایالتی وین» کناره گیری کرد تا فرانتز ولزر-موست جانشین وی شود. در اکتبر ۲۰۰۸، در برگزاری مراسم جوایز «کاخ امپراتوری»، از اوزاوا به عنوان سفیر فرهنگ ژاپن، تقدیر شد. وی دریافت کنندهٔ سی وچهارمین «جایزهٔ موسیقی سانتوری» در مرکز بین المللیِ جایزهٔ عالیِ نیویورک است. در ۷ ژانویه ۲۰۱۰، اوزاوا اعلام کرد که به منظور انجام معالجهٔ سرطان مری، تمام فعالیت های خود را لغو کرده است. پزشک معالجِ اوزاوا در آن زمان اعلام کرد که وی در مراحل اولیهٔ تشخیص قرار دارد، و اوزوا مشکلات دیگری مانند ذات الریه، و جراحی کمر دارد. به دنبال تشخیص سرطان، اوزاوا و رمان نویس هاروکی موراکامی، شروع به یک سریِ شش قسمتیِ مکالمه در مورد موسیقی کلاسیک کردند که پایه و اساس کتاب "کاملاً روی موسیقی" شد
. در ۶ دسامبر ۲۰۱۵، اوزاوا جایزه مرکز کندی را دریافت کرد. مدارک افتخاری. اوزاوا دارای مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه هاروارد، «هنرستان موسیقی نیو انگلند»، دانشگاه ماساچوست در امهرست، «دانشگاه ملی موسیقی بخارست» و کالج ویتون است. وی همچنین عضو افتخاری «شورای بین المللی موسیقی» است. زندگی شخصی. اوزاوا سه برادر به نام های کاتسومی، توشیو، و میکیو دارد، که دومی تبدیل به نویسندهٔ موسیقی و مجری رادیو در توکیو شد. اوزاوا با میکی ایری (وِرا)، مدل و بازیگر سابق ازدواج کرده است. او قبلاً با پیانیست کیوکو ادو ازدواج کرده بود. اوزاوا دارای دو فرزند با «ایری» است، یک دختر به نام سیرا و پسری با نام یوکی یوشی اوزاوا. اوزاوا در مدتی که مدیریتِ ارکستر بوستون را به عهده داشت، برای اینکه فرزندانش از ریشه های فرهنگی ژاپن آگاه شوند و در آنجا پرورش یابند، مدت زمانی طولانی آنها را از خود دور نگه داشت. اوزاوا در مراحل بعدی زندگی با نوازندهٔ ویلنسل و رهبر ارکستر روسی مستیسلاف روستروپوویچ، با هدف برگزاری کنسرت رایگان و راهنمایی دانشجویان در سراسر ژاپن، یک گروه موسیقی مسافرتی تشکیل داد. بیماری و مرگ. در ۷ ژانویه ۲۰۱۰، اوزاوا اعلام کرد ک
ه تمام تعهدهای خود را برای اجرا به مدت شش ماه لغو می کند تا تحت درمان سرطان مری قرار گیرد. پزشک وی در آن زمان اعلام کرد که بیماری وی در مراحل تشخیص اولیه است. او دچار بیماری های دیگری از جمله ذات الریه و جراحی کمر در سال ۲۰۱۱ نیز بود. اوزاوا پس از تشخیص سرطان، مجموعه ای در یک کتاب با نام "کاملاً در موسیقی" شامل شش گفت وگو دربارهٔ موسیقی کلاسیک با هاروکی موراکامی (رمان نویس) انجام داد. آخرین کنسرت او در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۲ با «ارکستر سایتو کینِن» برگزار شد. اوزاوا در ۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، به علت نارسایی قلبی در خانهٔ خود در توکیو درگذشت، وی به هنگام مرگ ۸۸ سال داشت.
سیمجور دواتی یک ژنرال ترک بود که به سامانیان خدمت می کرد. او بنیانگذار سیمجوریان بود و نقش مهمی در امپراتوری سامانی ایفا می کرد. زندگی نامه. سیمجور یک غلام ترک تبار بود. وی در دوران ابتدایی فعالیت خود، وظیفه جمع آوری مالیات هرات را برعهده داشت. او در آغاز به جایگاه دبیری امیراسماعیل رسید. در سال ۹۱۱، حاکم سامانی، احمد سامانی، دستور حمله به صفاریان در سیستان را صادر کرد. سیمجور به همراه سایر ژنرال های سامانی بخش هایی از سیستان را تسخیر کردند و سپس پایتخت آن، زرنج را از حاکم صفاریان المعدل بن علی، گرفتند. در زمان فتح سیستان، یک شورشی علیه خلیفه با اصالت ترکی به نام سباکری، اسیر و به "خلیفه" عباسی در بغداد فرستاده ش، و ابوصالح منصور پسر عموی احمد سامانی به عنوان فرماندار سیستان منصوب شد. مردم سیستان یک سال بعد به رهبری محمد بن هرمز که هوادار عمرو بن یعقوب بود، علیه سیاستهای مالیاتی منصور در سیستان قیام کردند. منصور پس از آن زندانی شد، تا اینکه شورش در سال ۹۱۳ توسط ارتش سامانیان به دست حسین بن علی مرورودی سرکوب شد. 'عمرو به سمرقند فرستاده شد و دیگر رهبران شورشی نیز کشته شدند. سپس سیمجور دواتی به عنوان فرماندار سی
ستان منصوب شد. به نظر می رسد که سیمجور بعداً در توطئه ای علیه احمد سامانی شرکت کرد مه که با شکست روبرو شد. در زمان سلطنت فرزند احمد نصر دوم، زیدها به خراسان حمله کردند، اما توسط سیمجور دفع شدند. وی در طول زندگی خود به عنوان فرماندار استان های مختلف ایران از جمله استان تازه تصرف شده ری حکومت کرد. وی در زمان سلطنت نصر دوم درگذشت و فرزندی به نام ابراهیم بن سیمجور داشت.
صوت سکوت یک مستند به کارگردانی امیر حمز و مارک لازارز است که در سال ۲۰۰۶ میلادی منتشر شد. این مستند به موسیقی در ایران می پردازد. این مستند در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد، و شامل کارهایی از اوهام، بروبکس و هیچ کس است.
سخنگوی وزارت امور خارجه یک مقام رسمی است که وظیفه اصلی وی فعالیت به عنوان سخنگو برای وزارت امور خارجه است. تا سال ۱۳۹۰، مسئولیت ارتباط با رسانه ها جزو وظیفه های یکی از بخش های مستقل وزارت خانه به نام «اداره کل اطلاعات و مطبوعات» بود با این حال یک جایگاه تثبیت شده در وزارت خانه برای سخنگویی وجود نداشت و شخص سخنگو به عنوان مشاور وزیر یا دستیار ویژهٔ وزیر منصوب می شد. در شهریور ۱۳۹۰، مسئولیت سخنگویی دارای ساختار مشخص شد و جایگاه حقوقی رئیس مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه ای وزارت امور خارجه به عنوان سخنگو تعیین شد. ساختار اداری. مسئولیت سخنگویی از دههٔ ۱۳۴۰ با اداره کل اطلاعات و مطبوعات وزارت امور خارجه بود. این اداره کل مسئول رسیدگی به فعالیت های حوزهٔ رسانه ها بود و فعالیت خاصی در دیپلماسی عمومی نداشت. همین مسئله باعث ایجاد یک ساختار جدید به نام «اداره کل + دیپلماسی عمومی» در مرداد ۱۳۹۰ شد و این دو اداره کل زیرنظر مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه ای، در سطح معاونت وزیر، به فعالیت خود ادامه دادند. اداره کل های فوق در تغییرات ساختاری که از ابتدای بهمن ۱۳۹۶ اعمال شد، تبدیل به معاونت های مرکز شدند. همچنین معاونت امور سخنگو
یی با چهار اداره به ساختار مرکز اضافه شد تا در کنار معاونت های دیپلماسی رسانه ای و دیپلماسی عمومی، سومین معاونت مرکز را تشکیل دهد. به این ترتیب مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه ای صاحب دوازده اداره در زیرمجموعهٔ خود شد. رئیس مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه ای، سخنگوی وزارت امور خارجه است. پیشینه. پیش از انقلاب ۱۳۵۷، مدیرکل اطلاعات و مطبوعات وزارت امور خارجه، سخنگوی رسمی وزارت خانه بود که با دعوت از روزنامه نگاران به طور جمعی یا اختصاصی مطالب مورد نظر و اخبار وزارت خانه از انتصابات تا مسائل سیاسی خاص را در اختیار آن ها می گذاشت. این اداره دارای یک نشریهٔ هفتگی نیز بود که رابط وزارت با رسانه ها بود. در دههٔ ۱۳۴۰ که اردشیر زاهدی وزیر امور خارجه شد، پرویز عدل مدتی به عنوان مدیرکل اطلاعات و مطبوعات و نیز سخنگوی وزارت خانه فعالیت داشت. او در سال ۱۳۵۵ دوباره به سمت های مذکور منصوب شد. پرویز عدل در مرداد ۱۳۵۷ به عنوان سفیر ایران در برزیل شد و محمد پورسرتیپ سفیر ایران در سوریه که مأموریتش به اتمام رسیده و به ایران بازگشته بود، به سخنگویی رسید. مسئولیت پورسرتیپ تا خرداد ۱۳۵۸ ادامه داشت. پس از او، ابراهیم یزدی وزیر امور خارجه، ا
براهیم مکلا را به سخنگویی تعیین کرد. آخرین مسئولیت مکلا پیش از انقلاب، سرکنسول ایران در ارزروم بود. بعد از استعفای دولت موقت، سید محمدباقر نصیرالسادات سلامی مدیر وقت روابط بین الملل سازمان صدا و سیما، همراه با صادق قطب زاده به وزارت امور خارجه آمد و به عنوان سخنگو مشغول به کار شد. نصیرالسادات سلامی پس از مدتی، سفیر ایران در ایتالیا شد. از محمود هاشمی رفسنجانی، برادر اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس وقت مجلس شورای اسلامی، مصاحبه ای به عنوان سخنگوی وزارت امور خارجه موجود است. هاشمی رئیس ادارهٔ سوم سیاسی یا به گفتهٔ خودش، رئیس ادارهٔ دوم سیاسی بود. او در دو سال نخست پس از انقلاب، فرماندار قم بود و از سال ۱۳۵۹ به وزارت امور خارجه منتقل شد. رضا علوی طباطبائی سخنگوی بعدی وزارت امور خارجه بود. وی با سمت رئیس ادارهٔ روابط عمومی، در اعلام مواضع وزارت امور خارجه دربارهٔ مسائل مختلف، فعال بود. علوی طباطبائی در سال ۱۳۶۱ مدیرکل تشریفات وزارت امور خارجه شد و وظیفهٔ سخنگویی به مرتضی سرمدی محول شد. سمت رسمی سرمدی، مدیرکل روابط عمومی بود. در روایت رسمی رسانه های ایران، از مرتضی سرمدی به عنوان نخستین سخنگوی وزارت امور خارجه نام برده ش