Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لاست کورنر (به انگلیسی: Lost Corner) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. لاست کورنر ۵۱۲٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لوبر (به انگلیسی: Luber) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استون، آرکانزاس واقع شده است. لوبر ۳۶۷٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لونا (به انگلیسی: Luna) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چیکات، آرکانزاس واقع شده است. لونا ۳۹٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
منی آیلند (به انگلیسی: Many Islands) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فولتن، آرکانزاس واقع شده است. منی آیلند ۱۳۱٫۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مپل بی (به انگلیسی: Maple Bay) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Godfrey Township واقع شده است. مپل بی ۳۵۹٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارچ (به انگلیسی: Marche) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پلاسکی، آرکانزاس واقع شده است. مارچ ۸۱٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میفیلد (به انگلیسی: Mayfield) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، آرکانزاس واقع شده است. میفیلد ۳۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مک دوئل (به انگلیسی: McDowell) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فلوید، کنتاکی واقع شده است. مک دوئل ۲۱۶٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مکنیر (به انگلیسی: McNair) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، آرکانزاس واقع شده است. مکنیر ۳۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مید (به انگلیسی: Mead) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان رالی، ویرجینیای غربی واقع شده است. مید ۵۳۸٫۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مکلینگ (به انگلیسی: Meckling) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلی، داکوتای جنوبی واقع شده است. مکلینگ ۹۳٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۳ نفر جمعیت دارد و ۳۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مهرین (به انگلیسی: Meherrin) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ویرجینیا واقع شده است.
ملوود (به انگلیسی: Mellwood) منطقه ای مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فیلیپس، آرکانزاس واقع شده است. ملوود ۴۹٫۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ملروز (به انگلیسی: Melrose) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استون، آرکانزاس واقع شده است. ملروز ۹۳٫۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میدل بری (به انگلیسی: Middlebury) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلی، ایندیانا واقع شده است. میدل بری ۲۰۳٫۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میدوی کورنر (به انگلیسی: Midway Corner) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کریتندن، آرکانزاس واقع شده است. میدوی کورنر ۶۱٫۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میلبورن (به انگلیسی: Milburn) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنپیت، یوتا واقع شده است. میلبورن ۱٬۹۴۰٫۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میلفورد (به انگلیسی: Milford) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کارولین، ویرجینیا واقع شده است. میلفورد ۲۹٫۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میلر کریک (به انگلیسی: Mill Creek) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. میلر کریک ۱۰۴٫۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مینولا (به انگلیسی: Mineola) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هوارد، آرکانزاس واقع شده است. مینولا ۳۰۱٫۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مایز کنتاکی (به انگلیسی: Mize) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مورگان، کنتاکی واقع شده است. مایز کنتاکی ۲۴۹٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مونتونگو (به انگلیسی: Montongo) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان درو، آرکانزاس واقع شده است. مونتونگو ۱۱۷٫۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موش هارت (به انگلیسی: Mooseheart) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کین، ایلینوی واقع شده است.
مورلند (به انگلیسی: Moreland) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. مورلند ۲۲۷٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مورو (به انگلیسی: Morrow) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، آرکانزاس واقع شده است. مورو ۳۲۷٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماونت اولیو (به انگلیسی: Mount Olive) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برادلی، آرکانزاس واقع شده است. ماونت اولیو ۶۰٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماونت اولیو (به انگلیسی: Mount Olive) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایزارد، آرکانزاس واقع شده است. ماونت اولیو ۱۰۷٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سد طبیعی (به انگلیسی: Natural Dam) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرافورد، آرکانزاس واقع شده است. سد طبیعی ۲۰۲٫۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نیو کلمبیا (به انگلیسی: New Columbia) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماساک، ایلینوی واقع شده است. نیو کلمبیا ۱۶۰٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نیونیلی (به انگلیسی: New Neely) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان یل، آرکانزاس واقع شده است. نیونیلی ۱۰۳٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نیو شیدی گروو (به انگلیسی: New Shady Grove) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنت فرانسیس، آرکانزاس واقع شده است. نیو شیدی گروو ۶۳٫۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نوریس تاون (به انگلیسی: Norristown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. نوریس تاون ۱۶۷٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داردانل شمالی (به انگلیسی: North Dardanelle) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. داردانل شمالی ۱۱۰٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوهایو شمالی (به انگلیسی: Northern Ohio) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوینست، آرکانزاس واقع شده است. اوهایو شمالی ۶۶٫۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نامبر ناین (به انگلیسی: Number Nine) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان میسیسیپی، آرکانزاس واقع شده است. نامبر ناین ۷۸٫۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوک گروو (به انگلیسی: Oak Grove) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. اوک گروو ۱۶۴٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوکلند (به انگلیسی: Oakland) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماریون، آرکانزاس واقع شده است. اوکلند ۳۱۹٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اودل (به انگلیسی: Odell) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، آرکانزاس واقع شده است. اودل ۵۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوکی (به انگلیسی: Okay) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هوارد، آرکانزاس واقع شده است. اوکی ۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اولد آلابام (به انگلیسی: Old Alabam) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مدیسون، آرکانزاس واقع شده است. اولد آلابام ۴۱۶٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اولد لکزینگتون (به انگلیسی: Old Lexington) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استون، آرکانزاس واقع شده است. اولد لکزینگتون ۴۰۹٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوندا (به انگلیسی: Onda) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، آرکانزاس واقع شده است. اوندا ۵۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
وان هورس استور (به انگلیسی: One Horse Store) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آرکانزاس، آرکانزاس واقع شده است. وان هورس استور ۵۴٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اونیدا (به انگلیسی: Oneida) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فیلیپس، آرکانزاس واقع شده است. اونیدا ۵۳٫۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اونیکس (به انگلیسی: Onyx) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان یل، آرکانزاس واقع شده است. اونیکس ۲۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اپتیموس (به انگلیسی: Optimus) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استون، آرکانزاس واقع شده است. اپتیموس ۲۰۶٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوزون (به انگلیسی: Ozone) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جانسون، آرکانزاس واقع شده است. اوزون ۵۹۴٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پانترفورست (به انگلیسی: Panther Forest) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چیکات، آرکانزاس واقع شده است. پانترفورست ۳۹٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پارالوما (به انگلیسی: Paraloma) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سویر، آرکانزاس واقع شده است. پارالوما ۳۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پارون (به انگلیسی: Paron) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سالین، آرکانزاس واقع شده است. پارون ۱۴۹٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پارتنون (به انگلیسی: Parthenon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نیوتون، آرکانزاس واقع شده است. پارتنون ۲۸۲٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پی نیوی (به انگلیسی: Payneway) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوینست، آرکانزاس واقع شده است. پی نیوی ۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لین دن (به انگلیسی: Linden) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان روان، ویرجینیای غربی واقع شده است.
اوزان گووَن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ترکیه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "G.O.R.A."، "حریم سلطان"، "رستم پاشا" و "شیر یا خط و فی اشاره کرد."
کیلی (به انگلیسی: Kelly) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لوگان، ویرجینیای غربی واقع شده است. کیلی ۳۴۲٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مقبره جومونگ یک معبد شمنی بود که به پادشاه گوگوریو، جومونگ اختصاص داشت. این معبد در حال حاضر در تاریخ گم شده است. پیوند به بیرون. https://www.khabaronline.ir/news/84361/کشف-مقبره-سلسله-گوگوریو-در-کره-شمالی
ایمن آزمونی یا عیارسنجی ایمنی یک تست زیست شیمی است که درصد یا غلظت یک درشت مولکول یا یک مولکول کوچک در یک محلول را از طریق استفاده از پادتن (معمولا) یا آنتی ژن (بعضاً) اندازه گیری می کند. مولکولی که توسط عیارسنجی ایمنی تشخیص داده می شود اغلب به عنوان «آنالیت» نامیده می شود و در بسیاری از موارد یک پروتئین است. هرچند ممکن است به صورت سایر انواع مولکول ها با اندازه و انواع متفاوت وجود داشته باشند. مادامی که آنتی بادی های مناسب خواص کافی برای سنجش دارند توسعه می یابد. آنالیت ها در مایعات زیست شناسی همچون سرم یا ادرار بارها با استفاده از عیار سنجی ایمنی برای اهداف پزشکی یا تحقیقاتی اندازه گیری می شوند.
یک سوپر شارژر تسلا، یک ایستگاه شارژ سریع ۴۸۰ ولت جریان مستقیم است که شرکت آمریکایی تولید خودروی تسلا برای خودروهای برقی خود ساخته است. شبکه ایستگاه های شارژ سریع تسلا، در آغاز سال ۲۰۱۲ معرفی شدند. شبکه خودروهای الکتریکی، شامل ۱۱۴۱۴ غرفهٔ انفرادی سوپر شارژر در ۱۳۷۵ مکان در سراسر جهان شد. مدل S تسلا اولین خودرویی بود که توانایی استفاده از این شبکه پس از مدل X تسلا و مدل ۳ تسلا را داشت. هر غرفه سوپر شارژر، باتری 400 ولتی خودرو را با توان 120 کیلووات توسط جریان مستقیم شارژ می کند . از سال ۲۰۱۵، مسیرهایی که به سوپرشارژرها ختم می شوند توسط ناوبری نوبت به نوبت در خودروهای تسلا یکپارچه شده اند. پرداخت هزینه برق در ماشین یا آنلاین انجام می شود، در حالی که برخی از خودروهای قدیمی تر تسلا ۱۰۰–۴۰۰ کیلو وات ساعت و یا به صورت نامحدود دارای شارژ اعتباری هستند. تا سال ۲۰۱۶ تسلا اقداماتی را برای ساختن سفری طولانی تر با تمرکز بر استفاده از شبکه انجام داده است. پس از اتمام شارژ یک هزینهٔ خالی برای اشغال کردن غرفهٔ سوپر شارژر هم گرفته می شود. در اواخر سال ۲۰۱۷، تسلا، استفادهٔ های دولت، بازرگانی، peer-to-peer ridesharing و تاکسی ر
ا از شبکهٔ عمومی سوپر شارژر ممنوع کرد. از تاریخ آوریل ۲۰۱۷، تسلا برای گسترش شبکه تا ۱۵۰۰۰ غرفه برنامه داشت. تکنولوژی سوپر شارژر. ایستگاه های سوپرشارژ تسلا تا 135 کیلو وات از توان توزیع شده بین دو خودرو (با ماکزیمم توان 120 کیلو وات در هر خودرو)، ظرفیت دارند. آن ها در حدود 20 دقیقه تا 50% شارژ و 40 دقیقه تا 80% شارژ و 75 دقیقه به 100% شارژ اصلی مدل اس 85 کیلو وات ساعت میرسند. ایستگاه های شارژ، توان بالای DC را مستقیما با دورزدن منبع تغذیهٔ درونی برای باتری فراهم می کنند. نسخه بعدی سوپرشارژر انتظار می رود تا بیش از 350 کیلو وات شارژ کند. تعدادی از ایستگاه های سوپرشارژر تسلا از پنل های خورشیدی استفاده می کنند تا انرژی مصرفی را جبران و سایه فراهم کنند . در چند سال آینده پس از 2016، تسلا قصد دارد که تولید انرژی اضافی خورشیدی را در سوپرشارژرها ایجاد کند. برای مدل های S و X که از ماه ژانویه 2017 سفارش داده شده اند، هزینه استفاده از سوپرشارژر در طول عمر خودرو با هزینه خرید ماشین یکی است. از ماه مه سال 2018، این شبکه منحصر به مدل S، مدل X و مدل 3 است. سخت افزار سوپر شارژر، استاندارد خودروهای مدل S است که با باتری 70 ک
یلو وات ساعت یا بیشتر و به صورت اختیاری (با یک بار پرداخت 2000 دلار آمریکا) بر روی خودروهای مدل S که مجهز به باتری 60 کیلو وات ساعت است، استفاده می شود.Roadster اصلی (یک مدل از خودروهای تسلا) برای شارژ از سوپر شارژرها مجهز نیست، اما همه خودروهای آینده تسلا شامل این توانایی خواهند بود. در ماه مه 2017، تسلا اعلام کرد که صاحبان زندهٔ تسلا می توانند به حداکثر پنج نفر از کسانی که از کد ارجاع خود استفاده می کنند، سوپر شارژر رایگان بدهند. و تمام صاحبان زندهٔ تسلا که مدل جدید S، X یا مدل کارآمد 3 را خریداری می کنند، سوپر شارژر رایگان را در آن اتومبیل ها دریافت می کنند. در بازار اروپا، تسلا از استاندارد IEC 62196 نوع دو برای مدل S و مدل X و سوپرشارژرها استفاده کرده است. تسلا در ماه نوامبر سال 2018 اعلام کرد که تمام سوپرشارژرهای اتحادیه اروپا را برای افزودن اتصالات CCS / Combo2 به عنوان یک اتصال اضافی به اتصال DC موجود در نوع2 به روز کرد. در همان اعلامیه اعلام شده است که کانکتور CCS / Combo2، کانکتور مورد استفاده برای مدل 3 در سال اخیر خواهد بود. این سازگاری کاملی را با قانون شارژ استاندارد برای شارژ عمومی در اتحادیه ا
روپا به ارمغان می آورد. مدل های موجود S و X به عنوان یک آداپتور برای CCS / Combo2 ارائه می شود که به آن خودروها اجازه می دهد که از زیرساخت عمومی استاندارد اتحادیه اروپا نیز به خوبی استفاده کنند. یک ناسازگاری با خودروهای وارداتی تسلا در ایالات متحده باقی خواهد ماند (که همه از یک اتصال اختصاصی تسلا استفاده می کنند). از سال 2017، تسلا تنها سازنده خودرو است که شارژ مستقیم(DC) را براساس مشخصات IEC 62196-2 ارائه می دهد. سایر تولیدکنندگان از استاندارد شارژر ترکیبی(CCS) و (IEC 62196-3) استفاده می کنند. تسلا چندین بار نشان داده است که آن ها علاقه مند به گفتگو با سایر تولید کنندگان خودرو در مورد به اشتراک گذاشتن شبکهٔ سوپرشارژر هستند، با این حال هیچ موافقتنامه ای تا به امروز کامل یا منتشر نشده است. جنجال. در سال 2016، اداره استاندارد تبلیغات (بریتانیا) تصریح کرد که دقیقاً مشخص است که سوپر شارژرهای تسلا بیشترین توان شارژر موجود در انگلیس را دارند و شکایت توسط شرکت Ecotricity را رد کرد. اگرچه سوپرشارژرها از لحاظ فنی توانایی 145 کیلو واتی دارند، اما خودروهای تسلا تا توان 120 کیلو وات محدود می شوند. استاندارد چینی GB / T د
ارای حداکثر 180 کیلو وات نظری است، اما هیچ خودرویی نمی تواند این نوع جریان را هنگامی که باتری را به صورت DC شارژ می کند، دریافت کند. شبکه سوپرشارژر. ایستگاه های سوپرشارژر تسلا به خودروهای تسلا اجازه می دهد تا ظرف یک ساعت در شبکه به سرعت شارژ شوند. در اکتبر 2014، 119 ایستگاه استاندارد سوپر شارژر تسلا در ایالات متحده، 76 تا در اروپا و 26 تا در آسیا وجود داشت. در 31 مارس سال 2016، الون ماسک، مدیر عامل شرکت تسلا اعلام کرد که تعداد ایستگاه های سوپرشارژر تا سال 2017 (از 613 ایستگاه با 3628 شارژر) دو برابر خواهد شد. از ماه نوامبر سال 2017، تسلا 7320 سوپرشارژر را در 1063 ایستگاه در سراسر جهان اداره می کند؛ که این شامل 443 ایستگاه در ایالات متحده، 31 تا در کانادا، 6 تا در مکزیک، 353 تا در اروپا و 230 تا در منطقه آسیا / اقیانوس آرام است. تعداد ایستگاه های سوپر شارژر تا پایان سال 2014 به 280 تا افزایش یافته است. 584 تا پایان سال 2015 ؛ 623 عدد تا آوریل 2016 ؛ و در حدود 875 مورد تا پایان سال 2016 انتظار می رود. تا دسامبر 2017، 1،045 مکان سوپرشارژر در سراسر جهان وجود داشت. تا دسامبر 2014، دو ایستگاه از انرژی خورشیدی استفا
ده کردند. سوپرشارژر با کمک خورشیدی در سال 2017 در بلژیک افتتاح شد. میانگین تعداد تسلا در هر سوپر شارژر در سال 2016، 34 مورد بود. برآورد هزینه ها بسته به شرایط، از 100،000 دلار آمریکا در سال 2013 تا 270،000 دلار آمریکا در سال 2015 محاسبه می شود. تسلا تخمین می زند که ساخت ایستگاه ها 12 سال طول می کشد. بیشتر شارژ در خانه یا محل کار اتفاق می افتد، وضعیتی که تسلا نسبت به شارژ تلفن همراه مقایسه کرده است. در سال 2014، کمتر از 10 درصد شارژ از سوپرشارژرها به دست آمد. اکثر سوپرشارژرها متعلق به تسلا هستند، اما بعضی از آن ها متعلق به اپراتورهای ناوگان ها مانند تاکسیرانی، برای شارژ کردن خودروهای تسلایشان می باشد . این شارژرها به 60 کیلووات محدود می شوند. در دسامبر 2017، تسلا شرایط خدمات خود را تغییر داد، به طوری که هر وسیله نقلیه که به عنوان تاکسی یا برای مقاصد تجاری، سواری و یا دولتی مورد استفاده قرار می گرفت، به طور مؤثر استفاده از سوپرشارژرها برای آن ممنوع شد. این ممنوعیت فقط برای وسایل نقلیه خریداری شده پس از 15 دسامبر 2017 اعمال می شود. سایر گزینه های شارژ برای این وسایل نقلیه ارائه می شود. سوپر شارژ برای تمامی خودرو
های مدل S و مدل X که قبل از 15 ژانویه 2017 سفارش داده شد و یا برای وسایل نقلیه که با استفاده از کد مرجع خریداری شده بودند، رایگان است. خودروهای مدل S و مدل X که بعد از 15 ژانویه 2017 سفارش داده شدند، شارژ آن ها تا 400 کیلووات ساعت (حدود 1000 مایل یا 1600 کیلومتر) در سال به طور رایگان می باشد . فراتر از آن، سوپرشارژ هزینه ای خواهد داشت، اما هزینه آن پایین تر از پر کردن یک ماشین گاز است. از 16 دسامبر سال 2016، هر خودرویی که بعد از اتمام شارژ، هنوز به سوپرشارژر متصل باقی مانده باشد، 0.40 دلار در هر دقیقه جریمه می شود. در صورتی که اتصال خودرو در عرض پنج دقیقه قطع شود، این هزینه لغو می شود. هر گونه هزینه معافیت می تواند در مراجعه بعدی خدمات پرداخت شود. آمریکای شمالی. در سال 2012، هشت ایستگاه اصلی سوپرشارژر در اطراف ایالات متحده، در نقاط استراتژیک بزرگراه های بوستون به واشنگتن و لس آنجلس به سانفرانسیسکو قرار گرفت. تا اواسط ژوئیه 2013، 15 ایستگاه در سراسر ایالات متحده باز شد، و انتظار میرود تا پایان تابستان تقریباً دو برابر شود. ایستگاه ها با همکاری Black &amp; Veatch توسعه داده شد و به صورت جمعی ساخته شد. ایستگاه ه
ای سوپر شارژ در کانادا در امتداد بزرگراه 401 بین تورنتو و مونترال تا سال 2014 در دسترس بود. شبکه اولیه در بزرگراه های پرترافیک در سراسر آمریکای شمالی ساخته شده است و در نیمه دوم سال 2013 شبکه های اروپایی و آسیا را نیز در بر می گیرد. اولین راهرو سوپرشارژر در ایالات متحده در ماه اکتبر 2012 با دسترسی آزاد باز شد. این راهرو شامل شش ایستگاه در کنار مسیرهای سان فرانسیسکو، دریاچه تاهو، لس آنجلس و لاس وگاس قرار گرفت. راهرو دوم در دسامبر 2012 در امتداد شمال شرقی مگالاپولیس، اتصال واشنگتن، بالتیمور، فیلادلفیا، نیویورک سیتی و بوستون؛ این شامل سه ایستگاه در مناطق استراحت بزرگراه، یکی در دلاویر و دو تا مجاور آن در کانکتیکات است. در برخی از ایستگاه ها، برق آن توسط یک کسب و کار محلی برای جذب مشتریان پرداخت می شود. بخشی از برق مورد استفاده توسط سوپرشارژر در غرب ساحل کوریدر توسط سیستم خورشیدی تأمین می شود. در نهایت، تمام ایستگاه های سوپرشارژر باید از انرژی خورشیدی تأمین شوند. به گفته ماسک، "ما انتظار داریم تمام ایالات متحده تا پایان سال آینده [2013] پوشش یابد". او همچنین گفت که استفادهٔ صاحبان تسلا از شبکه برای همیشه رایگان خ
واهد بود. در اوت 2017، داکوتای شمالی، آلاسکا و هاوایی، چند ایالات باقی مانده بدون سوپر شارژر هستند. ایستگاه های سوپر شارژ برنامه ریزی شده اند که در سال 2018 در داکوتای شمالی و هاوایی باز شوند. اما برنامه ای برای اضافه کردن یکی از آن ها در آلاسکا وجود ندارد. در ماه سپتامبر سال 2017، تسلا در حال پیشروی از تولید انبوه مدل 3 تسلا، استراتژی جدیدی را برای نصب "سوپرشارژرهای شهری" در مراکز شهرهای بزرگ اتخاذ کرد. اولین ایستگاه های سوپرشارژر شهری، شامل یک شارژر 10 بخشی در شیکاگو و یک شارژر 8 بخشی در بوستون بود. آن ها نرخ شارژی تا 74 کیلو وات دارند. در اوایل سال 2015، اولین سوپرشارژر اروپایی با یک "سایه بان خورشیدی" (یک گاراژ با سلول های خورشیدی روی سقف) در کوگ، دانمارک، ارتقا یافته است. به گفته شخص مسئول سوپرشارژرهای تسلا در کشورهای اسکاندیناوی شمالی، کریستین مارکوس، سوپر شارژر 12 تایی در کوگ دارای 300متر مربع از سلول های خورشیدی با تولید سالیانه حدود 40 مگاوات است و با مخزن باتری خود برای ذخیره موقت تولید بیش از حد مجهز شده است. بر خلاف دیگر ایستگاه های سوپرشارژر اروپایی، تسلا زمین هایی از کوگ که سوپر شارژر در آن ها و
اقع شده است را خریداری کرده است. در تاریخ 26 آوریل 2016، کوستوموته به عنوان اولین شارژر افتتاح شده در لهستان شد. چند ایستگاه سوپرشارژر خصوصی دایر شده است که به عنوان مثال یکی در تاریخ 27 آوریل 2016 در زارچیه، روسیه، با 3 غرفه و همچنین یکی در اردن افتتاح شده است. تا سال 2016، شبکه سوپرشارژر اروپایی برنامه ریزی شده است تا بتواند مدل S را از دماغه شمالی در نروژ به استانبول یا لیسبون بفرستد. در اکتبر سال 2017، نزدیکترین سوپرشارژر به استانبول یکی در Vrgorac (کرواسی) است و نزدیکترین آن ها به لیسبون در Montemor-o-Novo و Fátima است. نقشه سایت های جاری و برنامه ریزی شده شامل همهٔ کشورهای اتحادیه اروپا به جز مالت و قبرس است و همه کشورهایی در جهان را که جزو ده رتبه برتر در نرخ پذیرش خودروهای الکتریکی هستند را بیان می کند.(به استثنای ایسلند در شماره 2). آسیا و اقیانوسیه. از ماه ژوئن سال 2015، هنگ کنگ با هشت ایستگاه و در مجموع 54 غرفهٔ سوپرشارژر دارای بالاترین تراکم سوپرشارژرهای تسلا در جهان است، و بیشتر صاحبان مدل S را قادر می سازد تا یک رانندگی بیست دقیقه ای در داخل سوپرشارژر داشته باشند. دیگر سوپرشارژرها همچنین در استر
الیا، جمهوری خلق چین، ژاپن، ماکائو، نیوزیلند، کره جنوبی و تایوان یافت می شوند. تسلا همچنین قصد دارد که یک شبکه سراسری سوپرشارژرها را در هند گسترش دهد. ایستگاه های بزرگ Supercharger. بزرگترین ایستگاه های سوپرشارژر با تعداد غرفه های سوپرشارژر پیشنهاد مبادله باتری. ایستگاه تسلا، دومین نسخه برنامه ریزی شده از سوپرشارژر بود که صاحبان تسلا را قادر به تعویض سریع باتری همانند قابلیت دوباره شارژشدن سریع برای خودروهای مدل s و مدل x می ساخت. برنامه های این شرکت تغییر کرده است و تعویض باتری دیگر بخش مهمی از طرح های زیرساختی شارژ تسلا نیست. در دسامبر 2014، 18 ماه پس از اعلام همگانی، هنوز هیچ ایستگاه مبادله باتری برای عموم باز نشده بود. در همین ماه، شرکت یک تجدیدنظر برای برنامه هایی که خیلی تأخیر داشتند اعلام کرد. یک ایستگاه مبادله باتری تنها، به عنوان یک پروژه آزمایشی در کالیفرنیا افتتاح خواهد شد، که فقط صاحبان دعوت شدهٔ مدل S می توانند با وقت تعیین شده، مبادلات باتری را انجام دهند تا جنبه های فنی و اقتصادی این سرویس را ارزیابی کنند.تقاضا برای قیمت خدمات، که انتظار میرفت سه دقیقه (به جای زمان 90 ثانیه ای که در سال 2013 نش
ان داده شد)طول بکشد، برای تعیین اینکه شرکت می خواهد ایستگاه های مبادلات باتری را بیشتر تجاری سازی کند مورد استفاده قرارمی گیرد. برنامهٔ اصلی در اعلامیه شرکت در ژوئن 2013 به صراحت بیان داشت که این شرکت در نهایت تمام ایستگاه های سوپرشارژر تسلای موجود را به منظور تبدیل به ایستگاه های تسلا ارتقا می دهد که ویژگی مبادلهٔ باتری برای مدل s را علاوه بر قابلیت شارژ سریع که در ابتدا ارائه داده بود، پیشنهاد می دهد. در ژوئن 2015، شرکت نشان داد که قابلیت مبادله باتری دیگر بخش ناچیزی از برنامه های تسلا برای جایگزینی انرژی در جاده برای ماشین هایش نبود. تاریخ. در ماه ژوئن 2013، تسلا اعلام کرد در نظر دارد که یک ایستگاه مبادله باتری در هر یک از ایستگاه های سوپر شارژ موجود، که اکنون به ایستگاه های تسلا تغییر نام داده است، قراردهد. در یک رویداد در استودیوی طراحی تسلا در لس آنجلس، مدیر عامل شرکت ایلون ماسک یک عملیات مبادله باتری را با مدل s تسلا برای دو اتومبیل که در نسخهٔ نمایشی قرار داشتند، نشان داد که بیش از 90 ثانیه به طول انجامید. در طول این رویداد عملیات تبادل باتری به هدف مقایسه، کمتر از نصف زمان لازم برای پرکردن یک خودرو ب
نزینی زمان برد. مدل s تسلا از ابتدا برای پشتیبانی از مبادله سریع باتری طراحی شده بود، که تسلا از اوایل ماه مارچ 2009 به طور عمومی دربارهٔ این قابلیت صحبت کرده بود. تا دسامبر 2014، هیچ ایستگاه مبادله باتری برای عموم باز نشده بود. در 19 دسامبر، تسلا برنامه های تجدید نظر را اعلام کرد. در حال حاضر آن ها تنها یک ایستگاه مبادله باتری ساختند و یک "برنامه تعویض باتری" را در ایستگاه انتخاب شده در Harris Ranch، کالیفرنیا ایجاد کردند تا "تقاضای مورد نظر را ارزیابی کنند". فقط صاحبان مدل S دعوت شده می توانند در مبادلات باتری های آزمایشی شرکت کنند. این شرکت اظهار داشت که آن ها می توانند "تقاضای نسبی از مشتریان را ارزیابی کنند ... برای بررسی اینکه آیا منابع مهندسی و سرمایه گذاری لازم، برای ارتقاء ایستگاه های اضافی نسل اول سوپرشارژر است یا خیر. در ماه ژوئن سال 2015، تسلا اعلام کرد که از 200 دعوت نامه فرستاده شده برای آزمایش ایستگاه تعویض باتری، تنها تقریباً پنج کاربر آن را امتحان کرده اند.تسلا سپس تمام صاحبان مدل S در کالیفرنیا را دعوت کرد که آن را امتحان کنند، اما انتظار میرفت که میزان استفاده کم باشد.یک نظرسنجی نشان داد که