Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنند، او به باند می گوید که چگونه پدرش در هنگام سوار شدن به Crab Key مرده است و یک صاحبخانه محلی به او تجاوز کرده است. رایدر نقل می کند که چگونه با گذاشتن یک عنکبوت بیوه سیاه در پشه بندش انتقام گرفت و باعث مرگ طولانی مدت او شد. زمانی که در یک منطقه باتلاقی از جزیره، کوارل، باند و رایدر با "اژدهای" نو روبرو می شوند. نزاع می میرد و دو نفر باقی مانده اسیر می شوند. مردان نه، تشعشعاتی را که هانی و باند روی لباس هایشان ریخته اند، می شویند و اتاق های لوکس پیدا می کنند. روز بعد، آن ها با دکتر شماره ملاقات می کنند. وقتی در حال گفتگو بودند، رایدر از او خارج شد. پس از اینکه باند نو را می کشد، او را از جزیره نجات می دهد و آنها در یک قایق یدک کش عشق می ورزند. کریستین بولد استدلال می کند که شخصیت فیلم «بسیار کمتر مدبر» نسبت به کتاب است: «در حالی که، در رمان، دانش برتر او از زندگی دریایی، فرار او را از تله دکتر نو تسهیل می کند، در فیلم او به طور درمانده به زنجیر بسته شده است و باید بشود. توسط باند نجات داده شد رمان. ‏هانیسوار ریدر یک غواص صدفی جامائیکایی است که از یک خانواده قدیمی مستعمره است. او در پنج سالگی یتیم شد که خان
ه پدر و مادرش به آتش کشیده شد. او سپس تا ۱۵ سالگی با دایه سیاه خود در یک انبار زندگی کرد، زمانی که دایه اش درگذشت. رایدر فاش می کند که ناظر ملکی که در آن زندگی می کند به او به عنوان یک دختر جوان، تجاوز کرده است. او بعداً با کشتن مرد با عنکبوت بیوه سیاه انتقام تجاوز خود را گرفت. رایدر زنی مستقل و بسیار زیباست، با نقص جزئی بینی شکسته، خاطره ای ماندگار از مشت های ناظر برای تسلیم کردن او قبل از تجاوز جنسی. او یک غواص پوسته در نزدیکی Crab Key شد تا از فروش صدفها به کلکسیونرهای آمریکایی پول کافی به دست آورد تا بتواند بینی خود را جراحی پلاستیک کند. هنگامی که در Crab Key است، او با جیمز باند ملاقات می کند و رویای خود را برای تبدیل شدن به یک دختر تلفنی در شهر نیویورک به منظور داشتن یک سبک زندگی خوب به او اعتماد می کند. باند به آرامی او را منصرف می کند و به این موضوع اشاره می کند که فحشا چقدر کثیف است. رایدر و باند بعداً توسط دکتر جولیوس نو دستگیر می شوند که سعی می کند رایدر را با بستن او به چند سنگ بکشد و به خرچنگ ها اجازه می دهد او را زنده بخورند. با این حال، او آگاه است که خرچنگها از گوشت انسان بیزارند و به او حمله
نمی کنند. او فرار می کند، با باند به شدت مجروح شده ملاقات می کند و پس از اینکه باند سه قاتل اجیر شده دکتر نو را می کشد، آنها حشره شنی زره ​​پوش او را می دزدند و به قایق رانی مخفی باند می گریزند. سپس رایدر به تنهایی آنها را به جامائیکا برمی گرداند در حالی که باند بیهوش در ته قایق دراز می کشد. سپس از زخم های او مراقبت می کند تا روز بعد بتواند به بیمارستان برود. در کتاب اشاره شده است که او و باند بعداً به شهر نیویورک سفر خواهند کرد، جایی که رایدر بینی خود را درست می کند. و در بازگشت، در موزهٔ تاریخ طبیعی جامائیکا کار خواهد کرد. قبل از جدایی، باند و رایدر در خانه اش شام می خورند و این زوج قبل از اینکه باند جامائیکا را ترک کند، یک شب عاشقانه را با هم دارند. در رمان های بعدی، باند به چگونگی نقل مکان هانیچیل به فیلادلفیا می پردازد، جایی که با دکتری به نام وایلدر ازدواج کرد و دو فرزند از او داشت
ژان ژک رژیز دو کام بسِرِه (۱۸ اکتبر ۱۷۵۳–۸ مارس ۱۸۲۴) نجیب زادهٔ فرانسوی، دوک پارما، حقوق دان و سیاستمدار در طول انقلاب فرانسه و امپراتوری اول بود. او یک از بهترین نویسندگان کد ناپلئون (پایه و اساس سیستم حقوقی در بسیاری از کشورهای امروزی) است.
کاترینا استفانیدی (Κατερίνα Στεφανίδη؛ زادهٔ )، ورزشکار پرش با نیزه اهل یونان است. او در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیروی برزیل، با پرش ۴٫۸۵ متر، مدال طلای را به دست آورد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
سارا کُلاک (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی رشته پرتاب نیزه اهل کرواسی است. او در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
دلیله محمد (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی رشته دو ۴۰۰ متر بامانع اهل ایالات متحده آمریکا است. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶، او برنده مدال طلای دو ۴۰۰ متر بامانع شد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده است. رکوردشکنی. «دلیله محمد» دونده آمریکایی در ماه ژوئیه ۲۰۱۹ رکورد ماده ۴۰۰ متر با مانع زنان را که از سال ۲۰۰۳ تاکنون دست نخورده باقی مانده بود، شکست. او دومین زن سریع در تمام دوران مسابقات ورزشی دو ۴۰۰ متر بامانع است.
آندره یوریویچ اوکونکوف (؛ زادهٔ ) ریاضی دان اهل روسیه است که بر روی نظریه نمایش و کاربردهای آن در هندسه جبری، نظریه ریاضی فیزیک، نظریه احتمالات، و توابع خاص کار می کند. او در حال حاضر استاد دانشگاه کلمبیا و سرپرست آکادمیک آزمایشگاه بین المللی دانشکده ریاضی دانشگاه اچ اس ئی است. در سال ۲۰۰۶، او مدال فیلدز را «به دلیل مشارکت در احتمالات پل، نظریه نمایش و هندسه جبری» دریافت کرد. تحصیلات و حرفه. او با مدرک لیسانس ریاضیات را از دانشگاه دولتی مسکو در سال ۱۹۹۳ فارغ التحصیل شد و دکترای خود را نیز در همان دانشگاه در سال ۱۹۹۵ تحت الکساندر کیریلوف و گریگوری اولشانسکی دریافت کرد. او استاد دانشگاه کلمبیا است. او قبلاً استاد دانشگاه پرینستون بود. در آن زمان به او کمک هزینه تحصیلی پاکارد (۲۰۰۱)، جایزه انجمن ریاضی اروپا (۲۰۰۴) و مدال فیلدز (۲۰۰۶) اهدا شد. همچنین استادیار و دانشیار در برکلی، جایی که به او فلوشیپ تحقیقات اسلون اهدا شد؛ و یک مدرس در دانشگاه شیکاگو. او قرار بود در تابستان ۲۰۲۲ به دانشکده برکلی بپیوندد، اما تصمیم گرفت در کلمبیا بماند و در پاییز ۲۰۲۳ در کلاس تحصیلات تکمیلی تدریس کند. در سال ۲۰۰۶، در بیست و پنجمین
کنگره جهانی ریاضیدانان در مادرید، اسپانیا، او مدال فیلدز را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، او به عضویت انجمن فرهنگستان هنر و علوم آمریکا درآمد.
نظارت گسترده، نظارت پیچیده بر همه یا بخشی از یک جامعه با هدف نظارت بر گروهی از شهروندان است. این نظارت، بیشتر به وسیله حکومت محلی یا حکومت فدرال یا سازمان های دولتی مانند آژانس امنیت ملی و اداره تحقیقات فدرال (اف بی آی) انجام می گیرد. اما ممکن است شرکت ها نیز (به نیابت از حکومت ها یا به ابتکار خود) چنین نظارتی را انجام دهند. بسته به قانون اساسی و قوه قضائیه هر کشور، قانونی بودن و نیاز به دریافت اجازه برای نظارت گسترده، فرق می کند. این مهم ترین نشانه تمایز رژیم های تمامیت خواه است. همچنین اغلب، متفاوت از نظارت هدفمند انگاشته می شود. نظارت گسترده، همیشه ابزاری لازم برای مقابله با تروریسم، پیشگیری از بزه و ناآرامی اجتماعی، حفاظت از امنیت ملی و کنترل جامعه دانسته شده است. درمقابل، همیشه از آن به خاطر زیر پا گذاشتن حریم شخصی، محدود کردن حقوق مدنی و سیاسی و آزادی، و غیرقانونی بودن، تحت برخی سامانه های قانونی یا قانون اساسی از آن انتقاد شده است. نقد دیگر این است که افزایش نظارت گسترده می تواند به توسعه یک دولت نظارتی یا دولت پلیس الکترونیک بینجامد که در آن با برنامه های آن مانند کوینتلپرو، آزادی های شهروندی، نقض شده
یا مخالفت سیاسی، تضعیف می شود. چنین دولتی می تواند به عنوان یک دولت تمامیت خواه شناخته شود. در سال ۲۰۱۳ (میلادی) افشاگری ادوارد اسنودن دربارهٔ نظارت جهانی، پرسش های زیادی را دربارهٔ نظارت گسترده حکومت های جهان مطرح کرد. اسناد اسنودن، بحث دربارهٔ آزادی های فردی و حق حریم شخصی در عصر اطلاعات را آغاز کرد و نظارت گسترده را به یک مسئله جهانی تبدیل کرد. بر پایه کشور. سازمان حریم شخصی بین الملل در برآورد سال ۲۰۰۷ (میلادی) خود با بررسی ۴۷ کشور گفت در مقایسه با سال گذشته، نظارت در جهان، بیشتر شده و حفاظت های حریم شخصی، کاهش یافته است. بر پایه نمره ها هشت کشور به عنوان 'جوامع با نظارت همیشگی' شناخته شدند. در میان این هشت کشور، چین، مالزی، و روسیه، پایین ترین نمره ها را داشتند. به دنبال آن سنگاپور و بریتانیا در یک رده، و سپس تایوان و تایلند و سپس ایالات متحده آمریکا قرار می گرفتند. بالاترین نمره را یونان گرفت که در برابر سوءاستفاده، حفاظت های مناسب داشت. بسیاری از کشورهای جهان، هزاران دوربین مداربسته را در مناطق شهری، حومه شهری، و حتی روستایی نصب کرده اند. برای نمونه در سپتامبر ۲۰۱۷ اتحادیه آزادی های شهروندی آمریکا اعل
ام کرد که: «ما در خطر اوج گیری به یک جامعه نظارت خالص هستیم که کاملاً با ارزش های آمریکایی، بیگانه است» و این «به خاطر آینده احتمالاً سیاهی است که در آن هر حرکت، هر تراکنش مالی، یا تماسی ضبط، گردآوری، و نگهداری می شود و هر وقت که مقامات حکومتی بخواهند آماده بررسی و استفاده علیه خود ما است.» در ۱۲ مارس ۲۰۱۳ گزارشگران بدون مرز گزارش ویژه ای را دربارهٔ نظارت اینترنتی، منتشر کرد. در این گزارش از «دولت های دشمن اینترنت» نام برده شد. حکومت این کشورها در نظارت فعالانه و مداخله جویانه بر خبرگزاری ها، فعال هستند و در نتیجه، آزادی اطلاعات و حقوق بشر را به شکل گسترده ای زیر پا می گذارند. پنج کشور نخست این فهرست، بحرین، چین، ایران، سوریه، و ویتنام هستند. بحرین. بر پایه گذارش مارس ۲۰۱۳ گزارشگران بدون مرز، بحرین یکی از پنج دولت دشمن اینترنت است. حکومت این کشور در نظارت فعالانه و مداخله جویانه بر خبرگزاری ها، فعال هستند و در نتیجه، آزادی اطلاعات و حقوق بشر را به شکل گسترده ای زیر پا می گذارد. بحرین یکی از بالاترین جایگاه ها در نظارت و فیلتر اینترنتی را دارد. خانواده سلطنتی بحرین، آل خلیفه در همه زمینه های مدیریت اینترنت حضو
ر دارند و ابراز پیچیده ای برای جاسوسی دربارهٔ خود در اختیار دارد. کنش های برخط مخالفان و خبرگزاری ها به شدت زیر نظر گرفته می شود و نظارت بر آنها رو به افزایش است. چین. بر پایه گذارش مارس ۲۰۱۳ گزارشگران بدون مرز، چین یکی از پنج «دولت دشمن اینترنت» است. حکومت این کشور در نظارت فعالانه و مداخله جویانه بر خبرگزاری ها، فعال است و در نتیجه، آزادی اطلاعات و حقوق بشر را به شکل گسترده ای زیر پا می گذارد. همه دسترسی ها به اینترنت، متعلق به دولت یا حزب کمونیست چین است یا بر آنها کنترل دارد. بسیاری از خبرنگاران خارجی در چین گفته اند که تماس تلفنی آنها شنود و بر ایمیل آنها نظارت می شود. ابزارهای فیلتر و نظارت بر اینترنت، به طور کل، «دیوار آتش بزرگ چین» شناخته می شوند. به غیر از مقررات مسیریابی معمول که اجازه قطع دسترسی یک نشانی آی پی یا دامنه اینترنتی خاص را می دهد دیوار آتش بزرگ چین از فناوری بازرسی ژرف بسته ها در اندازه بسیار بزرگ استفاده می کند تا بر کلیدواژه ها نظارت و در صورت لزوم، آنها را مسدود کند. دیوار آتش بزرگ چین توانایی پویایی در مسدود کردن ارتباطات رمزنگاری شده دارد. یکی از اصلی ترین رساننده های خدمات اینترنت
در این کشور به نام چاینا یونی کام به سرعت و به صورت خودکار، از جابجایی ارتباطات رمزنگاری شده، جلوگیری می کند. سامانه نظارتی که چین توسعه داده، به دیوار آتش بزرگ چین محدود نمی شود. نظارت بر شبکه های اجتماعی، گفتگوی اینترنتی، و صدا روی پروتکل اینترنت نیز وجود دارد. شرکت های خصوصی، پاسخگوی مستقیم به مقام های چینی برای نظارت بر شبکه های خود و اطمینان دادن از جلوگیری از پخش پیام های ممنوعه هستند. پیام رسان فوری تنسنت کیوکیو متعلق به شرکت تنسنت به سازمان های این کشور اجازه می دهد که با جستجوی برخی کلیدواژه ها یا گزاره ها بر جزئیات دادوستد پیام ها بین کاربران اینترنت، نظارت کنند. نویسنده هر پیام با شماره تلفن خود شناسایی می شود. تنسنت کیوکیو اساساً یک تروجان بزرگ است. از مارس ۲۰۱۲ بر پایه مصوبات تازه، همه کاربران وبگاه های میکروبلاگینگ باید نام و شماره تلفن خود را ثبت کنند. اسکایپ که یکی از محبوب ترین پلتفورم های صدا روی پروتکل اینترنت است به شدت در چین نظارت می شود. خدمات اسکایپ در چین، تنها با همکاری یک شرکت داخلی به نام گروه تی اام در دسترس است. ویرایش زبان چینی اسکایپ به نام «تی اُاِم اسکایپ»، کمی با ویرایش دیگ
ری که در دیگر کشورهای جهان، قابل بارگیری است فرق می کند. گزارش اوپن نت اینیشیتیو در آسیا می گوید که هر پیامی که فرستاده یا گرفته می شود از سرورها کپی می شود. شنود الکترونیک و نگهداری پیام ها با نام فرستنده و گیرنده یا با جستجو بر پایه کلیدواژه ها در گفتگو انجام می شود. در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۳ نیویورک تایمز گزارش کرد که مورد حمله سایبری حکومت چین قرار گرفته است. نخستین حمله در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۲ بود. هنگامیکه این روزنامه می خواست نوشته ای دربارهٔ ثروت خانواده نخست وزیر برونگرای چین، ون جیابائو منتشر کند. این روزنامه می گوید هدف از حمله، شناسایی منابعی بود که دربارهٔ فساد در میان همراهان نخست وزیر آن کشور اطلاع داده بودند. وال استریت جورنال و سی ان ان نیز گفته اند که هدف حمله سایبری چین قرار گرفته اند. در فوریه ۲۰۱۳ توییتر اعلام کرد که حساب کاربری ۲۵۰٬۰۰۰ کاربر، قربانی حمله سایبری مشابه نیویورک تایمز قرار گرفته است. مندیات، شرکت تامین کننده امنیت شبکه نیویورک تایمز می کند با شناسایی منبع حمله، آنها را گروهی رخنه گر به نام تهدیدهای پیشرفته و مستمر ۱ معرفی کرد که واحدی از ارتش آزادی بخش خلق هستند. این واحد در یک ساختمان ۱
۲ طبقه در شانگهای مستقر است و صدها و شاید هزاران کارمند دارد که مستقیماً از سوی حکومت چین پشتیبانی می شود. تازه ترین شیوه نظارت در چین، سامانه اعتبار اجتماعی است که شهروندان و پیشه وران، بر پایه انتخاب و رفتارهای خود، امتیاز مثبت یا منفی می گیرند. بر پایه سازمان پژوهش فناوری Comparitech، شهر چونگ کینگ با داشتن ۱۵/۳۵ میلیون نفر جمعیت و ۲/۵ میلیون دوربین مداربسته، زیرنظرترین شهر جهان اس. چنین نظارتی در شهرهای بزرگ دیگر چین، مانند شانگهای، پکن، و شنژن نیز دیده می شوند. آلمان شرقی. پیش از انقلاب دیجیتال یکی از بزرگ ترین پروژه های نظارت گسترده، توسط اشتازی، پلیس مخفی آلمان شرقی انجام می شد. در هنگام فروپاشی دیوار برلین در ۱۹۸۹ این پلیس، نزدیک به ۳۰۰٬۰۰۰ خبرچین (نزدیک به یک نفر از ۵۰ نفر) در میان مردم داشت. این خبرچین ها حتی بر کوچک ترین مخالفت های سیاسی نیز نظارت می کردند. بسیاری از مردم آلمان غربی که برای دیدار خانواده و دوستان خود به آلمان شرقی سفر می کردند نیز هدف جاسوسی جاسوسی بودند. در مورد سیاست مدارهای رده بالای آلمان غربی و کسانی که مورد توجه مردم بودند هم چنین بود. بیشتر شهروندان آلمان شرقی از جاسوسی حکوم
ت از خود، آگاه بودند. این موضوع باعث پیدایش فرهنگ عدم اعتماد مردم به حکومت خود شد. تا اندازه محسوسی، گفتگو دربارهٔ مسائل سیاسی به چهاردیواری خانه ها و تنها بین اعضای خانواده و نزدیک ترین دوستان، محدود شد. درحالیکه به طور گسترده ای در جامعه، همه ظاهر خود را در پیروی بی چون وچرا از حکومت، حفظ می کردند. اتحادیه اروپا. حق حفظ حریم شخصی در قوانین اتحادیه اروپا بسیار مهم است. رهنمود حفاظت از داده، پردازش داده شخصی در اتحادیه اروپا را تنظیم می کند. برای مقایسه، آمریکا هیچ قانون حفاظت از داده مانند اتحادیه اروپا ندارد. در عوض، آمریکا حفاظت از داده را بر یک پایه جزئی، تنظیم می کند. از اوایل سال ۲۰۱۲ (میلادی) اتحادیه اروپا بر مقررات کلی حفاظت از داده کار می کند تا جایگزین رهنمود حفاظت از داده شود و حفاظت از داده و حریم شخصی را با هم هماهنگ کند. در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۳ کمیته ای در پارلمان اروپا از قانونی حمایت کرد که اگر تصویب شود به موجب آن شرکت های آمریکایی باید پیش از هماهنگی با حکم های دادگاهی آمریکا برای گردآوری داده از مردم اروپا باید از مقام های اروپایی تاییدیه امنیتی بگیرند. رای گیری، بخشی از تلاش های اروپا برای حفاظت
از شهروندان اروپا در برابر نظارت برخطی است که فاش شده، آژانس امنیت ملی با برنامه های جاسوسی از راه دور خود انجام می دهد. کمیسیونر عدالت و حقوق اتحادیه اروپا، ویوین ردینگ گفت: «پس از افشاگری دربارهٔ برنامه های گسترده نظارتی گردآوری و پردازش اطلاعات شخصی آمریکا پرسشگری، کاری، لازم و متناسب است تا منافع امنیت ملی، تأمین شود.» همچنین اتحادیه اروپا از آمریکا خواسته تغییراتی در مصوبات خود ایجاد کند تا با بازپرداخت های پیش بینی شده در اروپا سازگار شوند؛ زیرا اگر شهروندان آمریکایی که در اروپا هستند احساس کنند حقوقشان زیرپا گذاشته شده، می توانند در دادگاه شکایت کنند. اما شهروندان اروپاییِ بدون اجازه زندگی در آمریکا چنین حقی ندارند. هنگامیکه توافق اتحادیه اروپا / آمریکا برای اجرای اصول بین المللی پناهگاه ایمن حریم شخصی توسط دیوان دادگستری اروپا لغو شد در ژوئیه ۲۰۱۶ چارچوب تازه ای برای ترافیک اینترنت جابجا شده در دو سر اقیانوس اطلس به تصویب رسید. در آوریل ۲۰۱۴ دیوان دادگستری اروپا رهنمود نگهداری داده اتحادیه اروپا را بی اعتبار اعلام کرد. دادگاه گفت که این رهنمود، دو حق اساسی ۱) احترام به زندگی شخصی و ۲) حفاظت از داده شخ
صی را نادیده می گیرد. شورای قانون گزاری اتحادیه اروپا، رهنمود نگهداری داده اتحادیه اروپا را در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۵ تصویب کرده بود. این رهنمود از شرکت های مخابراتی می خواست که بر پایه قوانین داخلی کشورهای عضو اتحادیه اروپا و با درخواست آنها، فراداده تلفن، اینترنت، و دیگر داده مخابراتی را برای دوره ای بیش از ۶ ماه و کمتر از ۲ سال از هنگام درخواست آن کشورها نگه دارد. دسترسی به این اطلاعات، محدود به به بررسی بزه های جدی نمی شود و محدود به حکم دادگاه هم نیست. تحت برنامه هفتم چارچوب توسعه فنی و پژوهشی، با همکاری چند شرکت صنعتی، برخی کنش های نظارتی گسترده ماموریت گرا و چندگانه (مانند ایندکت و هاید) از سوی کمیسیون اروپا تأمین مالی شدند. پروژه ایندکت (سامانه اطلاعات هوشمند که از نظارت، جستجو، و شناسایی امنیتی شهروندان در محیط های شهری پشتیبانی می کند) سامانه نظارت هوشمند بر محیط شهری را توسعه می دهد تا داده عملیاتی شناسایی و تشخیص خودکار و پردازش هوشمند همه اطلاعات رفتارهای نابهنجار یا خشن را ثبت و مبادله کند. انتظارهای اصلی که از ایندکت می رود این موارد هستند: هاید (امنیت میهن، زیست سنجشی، و اخلاق شناسایی فردی) یک پروژه پ
ژوهشی با هدف تمرکز بر برنامه هفتم چارچوب توسعه فنی و پژوهشی بود که کمیسیون اروپا آنرا تأمین مالی کرد. این کنسرسیوم با هماهنگی امیلیو موردینی، پیامدهای اخلاقی و حریم شخصی بکارگیری فناوری های شناسایی فردی و زیست سنجشی را بررسی کرد که تمرکز آن بر پیوستگی بین شناسایی فردی، احراز هویت، شناسایی، و نظارت گسترده بود. آلمان. در سال ۲۰۰۲ یک نقص نرم افزاری باعث شد روی قبض های تلفن همراه، یک شماره تلفن ویژه آژانس اطلاعات فدرال نوشته شود. در نتیجه شهروندان آلمان دریافتند که گفتگوهای تلفنی آنها شنود می شود. هند. مجلس هند لایحه فناوری اطلاعات، ۲۰۰۰ را بدون رای مخالف تصویب کرد. بر پایه این لایحه، دولت هند، قدرت نامحدودی برای شنود همه گفتگوهای تلفنی، بدون حکم یا رای دادگاه دارد. بند ۶۹ لایحه می گوید که «در صورت نیاز یا مصلحت برای حاکمیت یا حفظ یکپارچگی هند، دفاع از کشور، امنیت کشور، روابط دوستانه با کشورهای خارجی، نظم عمومی، پیشگیری از تحریک به انجام هر عملی که تخلف شناخته می شود، یا بررسی هرگونه بزه، سازمان های اطلاعاتی حکومت فدرال/حکومت ایالتی قدرت دارند هرگونه اطلاعات ساخته، فرستاده، دریافت، یا نگهداری شده در هر منبع رایان
ه ای را شنود، نظارت، یا رمزگشایی کنند.» شبکه اطلاعاتی هند به نام ناتگرید در مه ۲۰۱۱ به طور کامل، راه اندازی شد. با این شبکه، موقعیت مکانی، ترافیک اینترنت، تاریخچه سفرهای هوایی و ریلی، تماس های تلفنی، اسلحه، گواهی نامه رانندگی، دارایی ها، بیمه، و درآمدهای مالیاتی هر کس در لحظه و بدون بازرسی، در دسترس است. با یک شماره ملی که از فوریه ۲۰۱۱ به هر کسی داده شده، دولت هند می تواند هر کسی را در لحظه، ردیابی کند. بر پایه اثر انگشت، عنبیه، و موقعیت جغرافیایی خانه هر کسی که در سرشماری سال ۲۰۱۱ شرکت کرده بود یک مرکز ثبت اطلاعات ملی برای همه شهروندان هند ساخته شد. همان طور که در طرح نخستین آمده بود ۱۱ سازمان دولتی به همه داده گردآوری شده دسترسی دارند. از جمله این آژانس ها می توان شاخه تحقیقات و تحلیل، اداره اطلاعات (هند)، اداره اجرای قانون، آژانس بررسی ملی، اداره مرکزی بازرسی، اداره اطلاعات درآمد، و اداره کنترل مواد مخدر را نام برد. بسیاری از ایالت های هند دوربین مدار بسته با امکان تشخیص چهره و مطابقت با داده زیست سنجشی شماره ملی، نصب کرده اند. آندرا پرادش و تلانگانا با کمک شماره ملی مردم، یک پایگاه داده کامل از مردم خود
ساخته اند و آنرا هاب جامع اطلاعات می نامند. دیگر ایالت های هند هم دارند چنین کاری را می کنند. ایران. بر پایه گذارش مارس ۲۰۱۳ گزارش گران بدون مرز، ایران یکی از پنج کشور «دشمن اینترنت» است که حکومت های آنها همواره در کارهای عادی خبرنگاران، دخالت می کند. حکومت ایران، تقریباً همه نهادهای تنظیم مقررات، مدیریت، یا تصویب قوانین مخابراتی را کنترل یا اداره می کند. در مارس ۲۰۱۲ شورای عالی فضای مجازی به ریاست رئیس جمهور ایران (محمود احمدی نژاد) تشکیل شد. کار این شورا تعیین سیاست های دیجیتال است. یک «اینترنت موازی» با سرعت بالا اما کاملاً نظارت و کنترل شده، وجود دارد. ابزارهایی که سازمان های ایرانی برای نظارت و کنترل اینترنت استفاده می کنند شامل ابزار شنود الکترونیک داده با توانایی بازرسی ژرف بسته ها می شود. ایران از ابزارهای شنود الکترونیک خریداری شده از شرکت های پیشرو چینی مانند زدتی ئی و هواوی استفاده می کند. شرکت مبین نت که فراهم آورنده اصلی خدمات شبکه موبایل است از دستگاه های شرکت هواوی برای واکاوای درونمایه ایمیل، ردیابی تاریخچه اینترنت گردی، و قطع دسترسی به وبگاه ها استفاده می کند. دستگاه هایی که زدتی ئی به شرکت م
خابرات ایران فروخته است خدمات مشابهی به همراه نظارت بر شبکه تلفن همراه، ارائه می دهد. شرکت های اروپایی، منبع دیگر ایران برای بدست آوردن دیگر ابزارهای جاسوسی و تحلیل داده هستند. از محصولات شرکت هایی چون اریکسون و نوکیا سولوشنز اند نتورکس (که بعدها به «تروویکور» تغییر نام داد) استفاده می شود. در سال ۲۰۰۹ این شرکت ها فناوری دسترسی به پیامک و موقعیت جغرافیایی کاربران را به شرکت مخابرات ایران و ایرانسل (بزرگ ترین اپراتورهای شبکه تلفن همراه در ایران) فروختند. حکومت ایران از این فناوری برای شناسایی شهروندان ایرانی معنرضان به انتخابات ریاست جمهوری دهم استفاده کردند. استفاده از فناوری و دستگاه های نظارتی اسرائیل در ایران نیز گزارش شده است. اسرائیل، دستگاه مدیریت و نظارت ترافیک شبکه به نام NetEnforcer را به دانمارک و دانمارک به ایران فروخت. چنین فروش غیر مستقیم به ایران را شرکت زدتی ئی چین برای دستگاه های ساخت آمریکا انجام داده است. مالزی. در ژوئیه ۲۰۱۸ پلیس سلطنتی مالزی تشکیل واحد بررسی بزه های اینترنتی علیه کودکان مالزی را اعلام کرد. این واحد به نرم افزار نظارت زنده و گسترده بر اینترنت مجهز است که در آمریکا توسعه یاف
ته و با تمرکز بر پورنوگرافی کودکان، بر همه کابران اینترنت در مالزی نظارت می کند. این سامانه، یک «کتابخانه داده» از کاربران می سازد که شامل جزئیاتی مانند نشانی آی پی، وبگاه، موقعیت جغرافیایی، مدت زمان و دفعات استفاده از پرونده های بارگیری و بارگزاری شده را گردآوری می کند. مکزیک. پس از دهه ها چالش قاچاق موادمخدر و گروه های تبه کار، مکزیک، نظارت گسترده نظامی خود را تقویت کرده است. نزدیک به نیمی از جمعیت مکزیک، دموکراسی این کشور را به شکل یک حکومت، نمی پذیرند و باور دارند که یک سیستم فرمایشی که بتواند مشکلات اجتماعی را حل کند بهتر است. افشای این عقاید سیاسی می تواند نظارت گسترده بر سراسر کشور را آسان تر کند. «این لزوماً به معنی پایان کار نهادهای دموکراتیک مانند انتخابات آزاد یا رسانه های منتفد، به معنای کل نیست. بلکه به معنی تقویت سازوکارهایی برای استفاده از قدرت است که جلوی گفتمان، شفافیت، و توافق اجتماعی را می گیرد.» توسعه سازمان های اطلاعاتی با هدف برقراری امنیت، مدتی است که موضوع گفتگوی حکومت مکزیک بوده است. پس از افشای برنامه پریزم، دولت مکزیک آغاز به ساخت برنامه خود برای جاسوسی از شهروندان مکزیک کرد. بر پای
ه خنارو ویامی یکی از نویسندگان مجله پرسکو، مرکز رسیدگی و امنیت ملی مکزیک که آژانس اطلاعات ملی مکزیک است برای گردآوری اطلاعات از مردم مکزیک با آی بی ام و اچ پی آغاز به همکار کرده است. فیس بوک، توئیتر، ایمیل ها، و دیگر شبکه های اجتماعی نیز در اولویت قرار دارند. هلند. بر پایه گذارش سال ۲۰۰۴ گروه ذی نفوذ حقوق دیجیتال اروپا، سرانه شنود تلفنی و الکترونیک پنهانی حکومت هلند از مردم آن کشور از هر کشور دیگری در جهان بیشتر است. سرویس اطلاعات و امنیت نظامی هلند گروهی از ایستگاه های زمینی ماهواره ای را اداره می کند که ارتباطات ماهواره ای خارجی و همچنین ترافیک رادیویی بسامد بالا را شنود می کند. کره شمالی. کره شمالی لقب «دولت نظارتی» را دارد. حکومت کره شمالی، کنترل کاملی بر همه مخابرات و اینترنت این کشور دارد. زندان رفتن به خاطر برقراری ارتباط با خارج از کشور، رویدادی عادی است. حکومت کره شمالی برای لوازم خانگی که شهروندان این کشور ممکن است در خانه های خود استفاده کنند محدودیت اعمال می کند. دستگاه های رادیو و تلویزیون این کشور به گونه ای تنظیم می شوند که نتوانند سیگنال های کشورهای نزدیک مانند کره جنوبی، چین، یا روسیه را دریا
فت کند. حکومت این کشور، هیچ تلاشی برای پنهان کردن کنش های جاسوسی از شهروندان نمی کند. در کره شمالی، شمار کسانی که تلفن هوشمند دارند در حال افزایش است. اگرچه این دستگاه ها به شدت کنترل می شوند و حکومت این کشور از آنها برای سانسور و نظارت بر شهروندان استفاده می کند. رویترز در سال ۲۰۱۵ گزارش کرد که کوریولینک (اپراتور دولتی تلفن همراه کره شمالی) نزدیک به ۳ میلیون کاربر در این کشور ۲۴ میلیون نفری دارد. بدیهی است برای داشتن داده دیجیتال، شهروندان باید به تلفن همراه و دیگر خدمات برخط، دسترسی داشته باشند. روسیه. قانون سامانه کنش های تحقیقاتی عملیاتی (و سامانه کنش های تحقیقاتی عملیاتی-۲) به هشت سازمان دولتی روسیه، اجازه نظارت کامل بر هر گونه ارتباط الکترونیک یا متعارف را بدون حکم دادگاه می دهد. به نظر می رسد که این قوانین با اصل ۲۳ قانون اساسی روسیه مغایرت دارند که می گوید: هر کس حق دارد که از زندگی خصوصی، رازهای شخصی و خانوادگی، و حفاظت از نام و افتخار خوب برخوردار باشد. هر کس حق دارد از مکاتبات، گفتگوی تلفنی، پیام پستی، تلگراف، و دیگر روش های پیام رسانی خصوصی برخوردار باشد. محدود کردن این حق، تنها با اجازه دادگاه، م
مکن است. در سال ۲۰۱۵ دادگاه حقوق بشر اروپا در پرونده زاخاروف علیه روسیه، رای داد که قانون سامانه کنش های تحقیقاتی عملیاتی، اصل ۸ پیمان نامه حقوق بشر اروپا را نقض می کند. برای اجرای قانون یارووایا، به نگهدارای و دسترسی نامحدود به داده ارتباطی خصوصی، نیاز است. سنگاپور. لقب سنگاپور «شهر سانسور» است. ساختار نظارتی گسترده سنگاپور، شامل تلویزیون های مدار بسته در مکان های عمومی و حتی اطراف محله ها، نظارت اینترنتی، و استفاده از فراداده نظارتی برای ابتکار عمل های دولتی می شود. در سنگاپور، ثبت اطلاعات صاحب سیم کارت، حتی برای سیم کارت های اعتباری، الزامی است. دولت سنگاپور، حق دسترسی به داده ارتباطی را دارد. بزرگ ترین شرکت مخابراتی سنگاپور، «سینگ تل» رابطه نزدیکی با حکومت این کشور دارد و قانون سنگاپور، اجازه و اختیار گسترده ای برای گردآوری داده حساس مانند پیامک، ایمیل، تاریخچه تماس تلفنی، و اینترنت گردی مردم خود بدون نیاز به اجازه دادگاه را می هد. نصب دوربین های نظارت گسترده در سنگاپور، تلاشی برای پیشگیری نه تنها حملات تروریستی بلکه برای امنیت عمومی مانند نزول خوری، پارک خودرو در جاهای غیرقانونی و مانند آنها است. به عنوا