Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عبدالباری جهانی (زاده: ۱۳۲۷ قندهار) نویسنده، شاعر و وزیر اسبق اطلاعات و فرهنگ افغانستان است. او در دوره حکومت وحدت ملی به ریاست محمد اشرف غنی در سال ۲۰۱۵ رای اعتماد را از پارلمان توانست کسب کند. وی در ماه آبان/عقرب ۱۳۹۵ بدلیل مشکلات صحی استعفا داد. زندگی نامه. عبدالباری جهانی زاده ۱۳۲۷ از ولایت قندهار است. هویت قومی جهانی مجهول است، در مقاله انگلیسی ویکیپدیا در باره جهانی، هویت قومی نامبرده لودین نوشته شده است، در جای دیگری هویت جهانی را هوتک قلمزد کرده است، در حالیکه سید مسعود؛ استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه کابل و کارشناس اقتصادی گفته که عبدالباری جهانی اصلاً تاجک است و به غزنی تعلق دارد. وی تحصیلات ابتدائی خود را در مدرسه میرویس نیکه به پایان رسانید و در سال ۱۹۷۲ از دانشگاه کابل در رشته زبان و ادبیات پشتو مدرک لیسانس خود را کسب کرد. در سال ۱۹۸۱ به پاکستان و سپس به ترکیه مهاجرت کرد و در سال ۱۳۸۳ به آمریکا رفت. وی سابقه همکاری با رسانه صدای آمریکا در بخش رادیو را دارد و معروفیت او به علت سرودن شعر سرود ملی افغانستان در سال ۱۳۸۶هست.
کامیلو دللیس ٬( – ) قدیس مسیحی بود. او پسر یک افسر بود که در هر دو ارتش ناپولیت و فرانسه خدمت کرده بود. مادرش وقتی کودک بود، فوت کرد.او در دوران رشد کودکی اش کاملاً نادیده گرفته شده بود . زمانی که هنوز یک جوان بود، او به عنوان سربازی در خدمت ونیز و بعد از آن در ناپل به سر می برد.
اودسال (به انگلیسی: Odsal) یک روستا در انگلستان است که در یورک شر و هامبر واقع شده است. ورزشگاه اودسال در این روستا قرار دارد.
ورزشگاه اودسال () یک ورزشگاه راگبی در اودسال، برادفورد است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شده دارای ۲۷٬۵۰۰ نفر ظرفیت است.
مؤسسه مهندسی و تکنولوژی () بزرگترین مؤسسه مهندسی حرفه ای چند رشته ای در جهان است. IET در سال ۲۰۰۶ از دو مؤسسه جداگانه تشکیل شده است: مؤسسه مهندسان برق (IEE) که از سال ۱۸۷۱ تشکیل شده است و مؤسسه مهندسان مجتمع (IIE) که از سال ۱۸۸۴ تشکیل شده است. در حال حاضر اعضای آن در سراسر جهان بیش از ۱۶۷٬۰۰۰ نفر است. دفاتر اصلی IET در منطقه Savoy در لندن، انگلستان و در خانه مایکل فارادی در استیونج انگلستان است.
ورزشگاه دارلینگتون آرنا () یک ورزشگاه راگبی در دارلینگتون، انگلستان است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شده دارای ۲۵٬۰۰۰ نفر ظرفیت می باشد.
جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۶۹ ششمین دورهٔ جام حذفی فوتبال ایران است. این مسابقات با قهرمانی ملوان بندر انزلی و نایب قهرمانی استقلال تهران همراه بود. تیم ملوان بندر انزلی در دیدار فینال در ورزشگاه آزادی تهران موفق شد در ضربات پنالتی با نتیجه ۵ - ۶ تیم استقلال تهران را شکست دهد و برای سومین بار قهرمان جام حذفی ایران شد و به مسابقات جام برندگان جام آسیا ۹۲–۱۹۹۱ راه یافت. استقلالی ها 12 سال پس از اولین قهرمانی خود در جام حذفی، یک بار دیگر طعم حضور در فینال این رقابت ها را تجربه کردند اما در فتح دوباره جام ناکام بودند. آن ها در دیدار فینال آن سال که 26 اسفند 1369 در ورزشگاه آزادی برگزار شد، مقابل ملوان با ستارگانی نظیر سیروس قایقران و محمد احمدزاده به تساوی بدون گل رسیدند و در ضربات پنالتی با از دست دادن پنالتی توسط شاهرخ بیانی دست شان از جام قهرمانی کوتاه ماند. نتایج. مرحله اول مرحله یک شانزدهم نهایی مرحله یک هشتم نهایی مرحله یک چهارم نهایی مرحله نیمه نهایی فینال. بازیکنان ملوان:محمد احمدزاده ، زنده یاد سیروس قایقران، حسین قنبرنژاد ، حمید محمدیان ، بهروز پرورشخواه ، محمدقدیر بحری سرمربی ملوان: بهمن صالح نیا بازیکنان
استقلال: احمدرضا عابدزاده ، صادق ورمزیار ، جواد زرینچه ، عبدالصمد مرفاوی ، رضا حسن زاده ، مهدی فنونی زاده ، عبدالعلی چنگیز ، امیر قلعه نویی ، زنده یاد رضا احدی ، شاهرخ بیانی و شاهین بیانی سرمربی استقلال: منصور پورحیدری
ورزشگاه دی دابلیو () یک ورزشگاه فوتبال و راگبی در شهر ویگان، انگلستان است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شده دارای ۲۵٬۱۳۳ نفر ظرفیت می باشد و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک محسوب می شود.
فضای عمومی به هر مکانی اطلاق می شود که برای همه اعضای جامعه باز و قابل دسترسی باشد، صرف نظر از مالکیت کاربری آن. این فضاها طیف گسترده ای از محیط ها را در بر می گیرند؛ از جمله خیابان ها، میدان ها، پارک ها، پیاده روها، بازارها و سایر عرصه هایی که افراد در آن ها گرد هم می آیند، تعامل می کنند یا در حال تردد هستند. فضاهای عمومی که از فضاهای خصوصی یا محدود متمایز می شوند، به عنوان عرصه هایی حیاتی برای تعاملات اجتماعی، ، بازرگانی، و گذران اوقات فراغت عمل می کنند. این فضاها غالباً به عنوان ارکان اساسی زندگی شهری در نظر گرفته می شوند که به ارتقاء هویت مدنی و انسجام جامعه کمک می کنند؛ حال آنکه خود موضوع مسائلی همچون وضع مقررات، دسترس پذیری و نزاع شهری نیز هستند. طراحی، کاربری و اداره فضاهای عمومی در رشته های مختلفی از جمله برنامه ریزی شهری، جامعه شناسی، علوم سیاسی و جغرافیای انسانی مورد مطالعه قرار می گیرد. فضاهای عمومی و مردم سالاری. جغرافی دانان انسانی اشاره کرده اند که اگرچه محرومیت ها بخشی جدایی ناپذیر از فضای عمومی محسوب می شوند، این فضا همچنان قابلیت تبدیل به محیطی را دارد که مردم سالاری در آن تحقق یابد.در حوزهٔ
مطالعات سیاسی و اجتماعی، تقاطع میان مردم سالاری و عرصهٔ عمومی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهشگران متعددی، از جمله ، بر نقش عملکرد و قابل رؤیت بودن در فضاهای عمومی تأکید نموده اند که به ایجاد «حوزه عمومی» منجر می شود. حوزهٔ عمومی نقشی محوری در کارکرد یک فضای مردم سالارانه ایفا می کند.تمهیدات گسترده نظارتی شهری و رویه های اجرای قانون—شامل نظارت، مقررات منع رفت وآمد، و محدودیت های تردد و تجمع—به طور هدفمند در سطح جهانی به منظور کاهش حضور جوانان در فضاهای عمومی به اجرا درآمده اند. این اقدامات غالباً توانایی نسل جوان را در پرورش رفتارهای سازنده فضایی، از طریق مشاهده و تعامل اجتماعی محدود می کنند و به طور ناخواسته به دامن زدن به احساس انزوا و گسست از جامعه می انجامند. در بررسی ماهیت فضاهای عمومی، می توان دریافت که سطح دسترسی و پذیرش این فضاها متأثر از عوامل گوناگونی است که از جمله می توان به بستر تاریخی، ساختار حکمرانی، مؤلفه های اقتصادی (از جمله تعادل نیروهای سیاسی و سازوکارهای بازار)، ریشه های فرهنگی و ادراک فردی اشاره کرد. هرچه یک فضای عمومی شهری از ویژگی هایی چون گشودگی، کارکرد مثبت، شمولیت، دسترسی آسان، ت
عامل پذیری و انعطاف بیشتر برخوردار باشد، به همان میزان نیز از مقبولیت و کارآمدی گسترده تری در خدمت رسانی به عموم برخوردار خواهد بود. تحت مالکیت خصوصی. فضاهای عمومیِ تحت مالکیت خصوصی مناطق تعیین شده ای هستند که از طریق توافق های توسعه شهری ایجاد شده و جهت دسترسی و بهره مندی عموم طراحی شده اند. این فضاها، که ممکن است شامل میدان ها، باغ ها، مسیرهای پیاده رو یا بخش هایی در تفرجگاه های ساحلی باشند، توسط نهادهای خصوصی توسعه و نگهداری می شوند، و در عین حال در دسترس جامعه هستند. ایجاد آنها از ابتکارات برنامه ریزی شهری مشارکتی نشأت می گیرد که هدف آن بهبود زیرساخت های عمومی مشترک است. تغییرات فضای عمومی در تاریخ ایران. دوره ساسانیان. شهرهای دوران ساسانی، از جمله تخت سلیمان، بیشاپور، نیشابور و جندی شاپور، نمونه های بارزی از شهرسازی مبتنی بر نظام طبقاتی و باورهای دینی آن دوران هستند. ساختار این شهرها عمدتاً متأثر از نیازهای حکومتی و اعتقادات زرتشتی شکل گرفته بود و به سه بخش اصلی تقسیم می شد: در مرکز این شهرها معمولاً عنصری مقدس مانند آتشکده یا مناره ای با آتشدان قرار داشت که نماد پیوند میان دنیای مادی و معنوی بود. این عن
اصر نه تنها کارکرد دینی داشتند، بلکه به عنوان نقاط عطف شهری نیز عمل می کردند. جامعه ساسانی به شدت طبقاتی بود و این امر در ساختار شهرها نیز بازتاب یافته بود. بر اساس متون تاریخی مانند نامه تنسر، هر طبقه اجتماعی در بخش خاصی از شهر سکونت داشت و امکان اختلاط میان آن ها محدود بود. حتی آتشکده ها نیز به صورت طبقاتی اداره می شدند و برخی گروه های اجتماعی مانند پیشه وران و بازرگانان حق داشتن آتشکده اختصاصی را نداشتند. برخلاف شهرهای یونانی که میدان های عمومی محل تجمع و تعامل اجتماعی بودند، در شهرهای ساسانی فضاهای باز عمدتاً کارکردی نظامی و سیاسی داشتند. میدان ها بیشتر برای رژه سربازان یا اعلام فرمان های حکومتی استفاده می شدند و فعالیت های تجاری در آن ها ممنوع بود. شهرهای ساسانی بیشتر بر اساس مفاهیم دینی و طبقاتی سازماندهی شده بودند تا نیازهای اجتماعی عمومی. فضاهای جمعی در مقیاس شهری بسیار محدود بودند و حتی معابد نیز عمدتاً در سطح محلی فعالیت می کردند. این ویژگی ها نشان دهنده شهری است که در آن نظم و انسجام اجتماعی بیش از هر چیز تحت تأثیر باورهای دینی و ساختار حکومتی قرار داشت. قرن یکم تا چهارم قمری. در بررسی روند شکل گیر
ی شهرهای اسلامی در ایران طی سده های اولیه قمری، دو عامل اساسی تأثیرگذار بوده اند: نخست، تأکید اسلام بر برابری اجتماعی که بنیان های طبقاتی شهرسازی ساسانی را دگرگون ساخت، و دوم، سنت پیامبر اسلام در اهمیت دادن به «جماعت» به عنوان رکن اساسی جامعه اسلامی. احادیث متعددی بر ضرورت پیوند اجتماعی تأکید دارند، ازجمله: «هرکس به اندازه یک وجب از جماعت فاصله گیرد، حلقه اسلام را از گردن خویش بیرون آورده است، مگر آنکه بازگردد». همچنین، "قرآن" جامعه را همچون یک موجود زنده دارای حیات و تقدیر می داند و احکامی را برای تنظیم روابط جمعی بیان کرده است، ازجمله در آیه پایانی سوره آل عمران که بر صبر فردی و سپس تحمل مشکلات به صورت جمعی فرمان می دهد. این تحولات فکری و اجتماعی به تغییرات کالبدی در شهرهای ایرانی انجامید. دو منطقه کهن دژ و شارستان به تدریج جایگاه پیشین خود را از دست دادند و منطقه رَبْض (بیرونی) گسترش یافت. در این دوره، مساجد به عنوان هسته های مرکزی شهر، نه تنها محل عبادت، بلکه پایگاهی برای آموزش، مشورت سیاسی، حل اختلافات اجتماعی، و حتی امور اقتصادی بودند. برای نمونه، مسجد جامع نو شیراز با حیاطی گسترده (حدود ۲۰٬۰۰۰ مترمربع)
به فضایی عمومی با کارکردهای چندگانه تبدیل شد. خیابان ها و میدان ها نیز در این عصر نقش اجتماعی پررنگی یافتند. منابع تاریخی از معابر درختکاری شده در ری یاد کرده اند که محل تفرج و تعاملات اجتماعی بودند. میدان هایی مانند ریگستان در بخارا نیز به عنوان عرصه های حضور مردم و ابلاغ فرمان های حکومتی کاربرد داشتند. این فضاهای جمعی، برخلاف دوره پیش از اسلام، برای تمام طبقات اجتماعی قابل استفاده بودند و زمینه ساز رویدادهای آیینی و تعاملات روزمره شدند. شهرهای اسلامی این دوره با محوریت مساجد و فضاهای عمومی، ساختاری ارگانیک و مردمی یافتند. این تحولات نه تنها بازتاب ایدئولوژی اسلامی در شهرسازی بود، بلکه الگویی پایدار در تاریخ شهرنشینی ایران بنیان نهاد. قرن چهارم تا هفتم قمری. در عصری که سرزمین ایران شاهد شکوفایی بسیاری در حوزه های فرهنگی، دانش پژوهی و آفرینش های ادبی بود، پدیده گسترش شهرها و تکامل کانون های تمدنی نیز به مرحله ای کم سابقه از بالندگی دست یافت. یکی از برجسته ترین دگرگونی های ساختاری در شهرسازی این دوران، انتقال کارکردهای حیاتی تمدن شهری به مناطق پیرامونی بود. سیاحان و پژوهشگران نامدار در بازنمایی این شهرها، به
وجود سازه های عمومی چون کاروانسراها، بازارهای پررونق، گرمابه های عمومی و مسجدجامع ها در خارج از هسته اولیه شهرها اشاره کرده اند. شهرهای این دوره با الگویی هماهنگ و حساب شده شکل می گرفتند که در آن مراکز تجاری، عبادتگاه های اصلی و نهادهای حکومتی به صورت موزون در پیرامون یک هسته مرکزی—که میدان عمومی شهر بود—استقرار می یافتند. این چیدمان هوشمندانه به همراه فضاهای تکمیلی وابسته به هر بخش، مجموعه ای یکپارچه و کارآمد پدید می آورد. میدان های شهری که ریشه در سنت های طراحی پیشین داشتند، در این برهه به عنصری بنیادین در معماری شهری بدل شدند. بسیاری از این فضاهای عمومی، افزون بر نقش سیاسی، دینی و اداری، به کانونی برای مبادلات اقتصادی و حتی رویدادهای ورزشی تبدیل شده بودند. از دیگر نوآوری های شایان توجه این دوران، پیدایش مجتمع های آموزشی پیشرفته شامل مراکز دانش آموزی، کتابخانه های غنی و نهادهای پژوهشی در جوار مساجد بود. مسجدجامع ها که به حریم میدان های اصلی منتقل شده بودند، علاوه بر عملکرد مذهبی، نقشی محوری در گسترش دانش ایفا می کردند. در کنار این مجموعه ها، نهادهای خدمات عمومی مانند درمانگاه های پیشرفته نیز احداث می شد. ای
ن چینش حساب شده فضایی، به ظهور میدان های چندعملکردی انجامید که نیازهای گوناگون شهروندان را به شیوه ای نوین پاسخ می داد. قرن هفتم تا یازدهم قمری. در دوران حکومت ایلخانان مغول، ایران شاهد تحولات چشم گیری در عرصه شهرسازی بود. اگرچه نخستین اقدامات برای جلوگیری از ویرانی شهرها در عهد هلاکوخان آغاز شد، اما اصلاحات دوره غازان خان و رونق نسبی کشاورزی و تجارت بین المللی، زمینه ساز رشد مجدد شهرهای تجاری شد. توسعه مراکز مذهبی و عام المنفعه از مهم ترین تحولات فضای جمعی این دوره به شمار می رود. این توسعه با احداث مدارس، خانقاه ها، مساجد، دارالسیاده ها، مقابر و دارالشفاها در قالب مجموعه های واحد و گسترش شهر به سمت این کانون های جدید همراه بود. در متون تاریخی از این مجموعه ها با عنوان «اَبوابُ البِر» یاد شده است. نمونه های شاخص این معماری شامل مجموعه گازارگاه و گوهرشاد در هرات، گور امیر و شاه زنده در سمرقند، میدان میرچخماق در یزد و دیگر بناهای مشابه می شود. یکی از ویژگی های بارز این دوره، تداوم الگوهای پیشین در طراحی فضاهای جمعی بود. میدان هایی همچون ریگستان سمرقند و میدان میرچخماق در یزد، علاوه بر کارکرد تجاری و فرهنگی، مح
ل برگزاری مراسم عمومی، رژه های نظامی و فعالیت های تفریحی بودند. به عنوان مثال، منابع تاریخی اشاره کرده اند که میدان حسن پاشا در دوره آق قویونلوها محل برگزاری جشن های دولتی و نمایش های رسمی بوده است. علاوه بر این، پیوند میان شهر و باغ های پیرامونی از دیگر ویژگی های این دوره بود. معابر درختکاری شده، همچون مسیر تنگه الله اکبر در شیراز یا خیابان میان باغ شاه یزد و چهارمنار، نه تنها راه های ارتباطی، بلکه به عنوان فضایی برای گردش و تعامل اجتماعی مورد استفاده قرار می گرفتند. برخی از این معابر، با وجود کارکرد عبوری، به عنوان مکان های مقدس نیز شناخته می شدند و گاه مزاری در مجاورت آن ها ساخته می شد. در مجموع، فضاهای جمعی این دوره از یک سو با توسعه مجموعه های مذهبی و عام المنفعه تکامل یافت و از سوی دیگر، میدان ها و معابر درختکاری شده با حفظ ساختار پیشین خود، به عنوان کانون های حیات شهری تداوم پیدا کردند. این تحولات نشان دهنده تلفیق هنر معماری ایرانی با نیازهای اجتماعی و مذهبی عصر ایلخانی است. قرن یازدهم تا سیزدهم قمری (دورهٔ صفویه). در این دوره، فضاهای شهری مانند خیابان ها، میدان ها و پل ها نه تنها برای عبور و مرور، بلک
ه به عنوان مکان هایی برای تجمع، تفریح و برگزاری مراسم مورد استفاده قرار گرفتند. یکی از نمونه های بارز این تحولات، خیابان چهارباغ در اصفهان بود که به جای یک مسیر عبوری صرف، به فضایی برای توقف و گردش تبدیل شد. برخی گردشگران خارجی از زیبایی و کارکرد عمومی این خیابان یاد کرده اند. میدان نقش جهان نیز یکی دیگر از فضاهای مهم شهری بود که علاوه بر فعالیت های تجاری، محل برگزاری مراسم رسمی، جشن ها و آیین های مذهبی مانند عید قربان و مراسم سوگواری محرم بود. این میدان در شب ها نیز محل تفریح و سرگرمی مردم بود و فعالیت هایی مانند نمایش های خیمه شب بازی، آتش بازی و بازی های مختلف در آن انجام می شد. در این دوره، پل ها تنها برای عبور نبودند، بلکه به فضاهایی برای توقف و اقامت موقت تبدیل شدند. پل الله وردی خان (سی وسه پل) نمونه ای از این تحولات بود. این پل دارای راهروهای مسقف، پنجره های بزرگ و فضایی برای تماشای رودخانه و مناظر اطراف بود. مردم می توانستند در این فضاها توقف کنند، استراحت کنند و حتی به تماشای مراسمی مانند آب پاشان بپردازند. این ویژگی ها، پل را به یک فضای جمعی و عمومی تبدیل کرده بود. برخلاف دوره های قبل که باغ های سل
طنتی فقط برای استفاده شاه و درباریان بود، در عصر صفوی برخی از باغ های شاهی به روی مردم باز شدند. گزارش های سیاحان خارجی نشان می دهد که مردم در برخی روزهای سال می توانستند آزادانه وارد این باغ ها شوند و حتی از میوه های آن استفاده کنند. این تغییر نگرش، نشان دهنده اهمیت فضاهای عمومی در این دوره بود. صفویان با ایجاد و توسعه فضاهای جمعی مانند خیابان ها، میدان ها، پل ها و باغ های عمومی، نه تنها به نیازهای شهری پاسخ دادند، بلکه از این فضاها برای مشروعیت بخشی به حکومت خود استفاده کردند. این تحولات، نشان دهنده نگاه نوین صفویان به معماری و شهرسازی بود که در آن فضاهای شهری به عنوان بستری برای تعاملات اجتماعی و فرهنگی مورد توجه قرار گرفتند. قرن سیزدهم قمری (دورهٔ قاجار تا پیش از ناصرالدین شاه). تا اواسط عصر قاجار و درست پیش از ورود تجدد، زندگی در شهرهای ایران عموماً بر اساس اقتصاد سنتی و شیوه های قرون وسطایی اجتماعی و سیاسی خود باقی بود. اما ورود قدرت های خارجی به صحنه سیاسی ایران و نفوذ عوامل اقتصادی و فکری همراه آنان در ساختار زندگی شهری ایرانی، موجب پیدایش سبک تازه ای در طراحی فضاهای معماری، باغ سازی، طرح قصرها و خانه
ها، میادین و در نهایت فضاهای عمومی نیز گردید که البته عمدهٔ این تغییرات در دورهٔ حکومت ناصرالدین شاه اتفاق افتاده است. دورهٔ حکومت ناصرالدین شاه. فضاهای عمومی مدرن که با اولین تغییرات در عصر ناصری آشکار می شوند. رفته رفته و در کنار انسان ها تغییر می کنند و تکمیل می شوند. خیابان های جدیدی که متناسب با عبور کالسکه بودند ساخته شد و ساختار جامعه شهری تغییرات جدی ای را شاهد بود. به عنوان مثال خیابان های باب همایون و لاله زار و ناصریه و چراغ گاز که متأثر از خیابان های قرن نوزدهم فرانسه می باشند، ساخته شده بودند. پیش از این در معماری درونگرای ایرانی گذرگاه ها و کوچه ها همیشه باریک و پیچ در پیچ ساخته می شدند و کمترین روزن و منفذی به بیرون وجود داشت اما در این دوره با ایجاد خیابان به شکل امروزی و مدرن آن، نیاز به فضاسازی و تزئینات جانبی بناها احساس شد. همچنین خیابان های نوپدیدی چون لاله زار که مغازه داران در آنها از ویترین هم برای جلب توجه بیشتر عابران استفاده می کردند، به مکانی برای تفریح و پرسه زنی رهگذران بدل شد؛ امری که پیش از آن سابقه نداشت. تا پیش از عصر مدرن مسجد و بازار که معمولاً در کنار هم ساخته می شدند محل
اصلی و شاید تنها محل تجمع رهگذران بودند اما در این دوره خیابان به عنوان یک فضای جمعی شناخته می شود. این دوره نشان می دهد که تغییر نوع شهرسازی، عادات جدیدی را برای مردم پدیدمی آورد. دورهٔ حکومت رضا شاه. در این دوره به دلیل گسترش حمل و نقل با اتومبیل بافت قدیمی شهرها دیگر پاسخگوی احتیاج روز نبودند. به این ترتیب خیابان ها بسیار گسترش پیدا کردند و تعداد زیادی خیابان نیز احداث شد. برای مثال در تهران با تخریب حصار ناصری، خیابان های جدیدی محدوده شهر را دربر گرفت. خیابان مهم ترین نماد شهرسازی رضا خانی و همچنین مهم ترین فضای جمعی در دوره ۲۴ساله حکومت اوست. پهلوی اول و دربار او معقتد بودند خیابان جایی است که مردم به عنوان تماشاچی شاهد پیشرفت و رژه نیروهای نظامی هستند. بناهای دو طرف خیابان هم همچون سربازان آماده، به حالت خبردار ایستاده اند. دورهٔ حکومت محمدرضا شاه. در دورهٔ پهلوی دوم طراحی و ساخت فضاهای مدرن همچون سینما، ورزشگاه، پارک و موزه با رویکرد بومی گرایی یاد می شود. در این دوره گسترش فضاهای عمومی مدرن درکنار فضاهای عمومی سنتی و قدیمی تر مثل جاده و مسجد رونق گرفت و حتی رشد بیشتری نیز داشت. از انقلاب اسلامی تا اک
نون. تحولات فضاهای عمومی شهری در دهه های اخیر همواره موضوعی قابل تأمل و پژوهش بوده است. شواهد تاریخی حاکی از آن است که کارکرد و ماهیت این فضاها در ادوار مختلف دستخوش تغییرات قابل توجهی گردیده است. در سال های نخست پس از انقلاب، بسیاری از مراکز تفریحی و ورزشی با رکود مواجه شدند، حال آنکه در دهه ۱۳۷۰ شمسی شاهد احیای روند توسعه این فضاها در تهران و سایر شهرهای کشور بودیم. در این دوره، نهادهای فرهنگی جدیدی پدید آمدند و گسترش فعالیت های مرتبط با اوقات فراغت در محیط های شهری، موجب پیوند مدیریت فضای عمومی با مدیریت فرهنگی گردید. این تحولات، بازاندیشی در شیوه های مداخله در این عرصه ها را ضروری ساخت. پس از انقلاب، گفتمان حاکم بر فضاهای عمومی دگرگون شد. برای مدتی، این فضاها که پیش از آن عرصه ای برای تشدید شکاف های اجتماعی بودند، به محلی برای تقویت انسجام جمعی تبدیل گردیدند. حضور گسترده مردم در طول انقلاب، بسیاری از مرزبندی های جغرافیایی و طبقاتی را تحت تأثیر قرار داد و تمایزات پیشین را کمرنگ ساخت. در دوران جنگ ایران و عراق، فضاهای عمومی شهری کارکردی نمادین یافتند و به محلی برای تجلیل از ایثارگری ها مبدل شدند. همچنین، تث
بیت حضور زنان در عرصه های عمومی، زمینه ساز تحولات اجتماعی عمیقی گردید و مرزهای پیشین میان حریم خصوصی و عمومی را دگرگون ساخت. این سیر تحولات، بیانگر نقش پویای فضاهای عمومی در بازتاب دگرگونی های اجتماعی و فرهنگی است. نقش فضاهای عمومی شهری در شکل گیری جامعه مدنی. امروزه توسعه و تجهیز فضاهای باز شهری (شامل بوستان ها، خیابان ها، میدان ها، محوطه های عمومی، سواحل و غیره) به یکی از ارکان اساسی توسعه پایدار تبدیل شده است. این فضاها نقشی محوری در ارتقای کیفیت محیط شهری و حفظ ارزش های طبیعی و تاریخی ایفا می کنند. احیای کیفیات انسانی و اجتماعی فضاهای شهری و ابداع فضاهای عمومی جدید (مانند نمایشگاه ها، بازارهای محلی، پارک های تفریحی و علمی، کتابخانه های عمومی و غیره) مستلزم همکاری میان رشته های برنامه ریزی شهری و طراحی شهری است. جامعه مدنی بر پایه عرصه های عمومی استوار است. این عرصه ها بستری برای تعاملات اجتماعی، گفت وگوهای رودرو، تبادل افکار و شکل گیری کنش های جمعی فراهم می کنند. در غیاب چنین فضاهایی، شهروندان به انزوا گرایش پیدا می کنند و ارتباطات اجتماعی تضعیف می شود. در نتیجه، فقدان فضاهای عمومی مطلوب می تواند به کاهش
حس تعلق شهروندی و مشارکت اجتماعی منجر شود. در بسیاری از شهرهای معاصر، خصوصی سازی فضاهای عمومی و سلطه فضاهای دولتی یا تجاری، دسترسی آزاد شهروندان به عرصه های جمعی را محدود کرده است. این روند پیامدهای نامطلوبی دارد، از جمله کاهش فرصت های تعامل اجتماعی، تضعیف سرمایه اجتماعی و محرومیت گروه های مختلف از استفاده عادلانه از شهر. مطالعات نشان می دهد که فضاهای عمومی باکیفیت می توانند به تقویت جامعه مدنی کمک کنند، در حالی که نادیده گرفتن این فضاها به گسست اجتماعی و کاهش مسئولیت پذیری شهروندان می انجامد. برای ایجاد شهرهای پایدار و انعطاف پذیر، ضروری است که برنامه ریزان شهری به طراحی فضاهای عمومی فراگیر، متنوع و قابل دسترس برای تمام اقشار جامعه توجه کنند. این فضاها باید امکان تعامل آزاد، بیان عقاید و شکل گیری فعالیت های جمعی را فراهم آورند. همچنین، تلفیق کاربری های مختلف با رعایت معیارهای زیست محیطی و توجه به نیازهای انسانی (در مقابل اولویت دهی به خودروها) از جمله راهکارهای مؤثر در این زمینه است. تقویت فضاهای عمومی نه تنها به بهبود کیفیت زندگی شهری کمک می کند، بلکه بستری ضروری برای تحقق جامعه ای دموکراتیک و پویا فراهم می
سازد. شهروندان در چنین فضاهایی می توانند هویت جمعی خود را بازتعریف کنند و در سرنوشت شهر مشارکت فعال داشته باشند. فضای عمومی در اصول طراحی. فضای عمومی به عنوان یک اصطلاح و مفهوم در طراحی بی ثبات است. اختلاف نظر و گفتگوهای زیادی در مورد اینکه چه چیزی فضای عمومی را تشکیل می دهد، فضای عمومی چه نقشی ایفا می کند و چگونه طراحی باید با آن برخورد کند و با آن برخورد کند، وجود دارد. منتقدان امروزی. منتقدان معماری امروزی، از «روایتِ فقدان» در قلمرو عمومی ابراز تأسف کرده اند؛ به این معنا که جامعهٔ نوین از زندگی عمومی ای که زمانی به مراکز شهری هویت می بخشید، کناره گرفته است. نیازهای سیاسی و اجتماعی و همچنین تریبون های بیان، اکنون از درون خانه نیز قابل دسترسی هستند. این احساس تأسف در اظهارات برخی چون مایکُل سُرکِن و مایک دِیوِس دربارهٔ «پایان یافتن فضای عمومی» و «نابودی هرگونه فضای شهریِ واقعاً مردم سالارانه» بازتاب یافته است.مفاهیم همگانی مانند فضا، مردمسالاری و شهروندی، همواره از سوی مردم و بر پایهٔ تجربه های زندگیشان بازتعریف می شوند. بررسی های تاریخی نشان می دهد که فضای همگانی همواره با تناقض هایی همراه بوده و همواره ر
وشن بوده که چه کسانی می توانند در آن مشارکت کنند. همین امر سبب شده است که اصطلاح «ضد عمومی» مطرح شود؛ افرادی که برای پاسخ به نیازهای خود، فضاهای ویژهٔ خویش را پدید می آورند. این فضاها پویا و دگرگون شونده هستند و کاربرانشان آن را براساس نیاز و سلیقهٔ خود بازآفرینی می کنند. نمونه هایی از این دگرگونی ها را در ایران نیز می توان دید، مانند تبدیل پارکینگ ها یا خیابان ها به بازارهای موقت (چندشنبه بازارها، خیابان سی تیر و...). در این نمونه ها، فضای پارکینگ به بازاری کوچک و جایی برای گردهمایی مردم بدل می شود. این نمونه نشان می دهد که ایدهٔ سنتیِ فضای همگانیِ ثابت پیرامون یک سازهٔ تاریخی، دیگر پاسخگوی نیازهای گوناگون جامعهٔ امروز نیست، زیرا هیچ فضای فیزیکیِ یکپارچه ای نمی تواند نمایشگر «فضای مردمسالارانه» کاملاً فراگیر باشد. هنر در فضای عمومی. حس دگرگونی و سیالیت در فضای همگانی، نشان دهنده دگردیسی هنر همگانی امروزی است. هنر زودگذر در فضاهای عمومی پیشینه ای دیرینه دارد، اما امروزه حضور هنر همگانی در شهرهای ما روزبه روز پررنگ تر و چشم گیرتر شده است. هنر همگانی موقت از آن رو ارزشمند است که می تواند به بستر پیرامون خود واک
نش نشان دهد، آن را بازتاب دهد و واکاوی کند. هنر همگانی از بیننده می خواهد تا دوباره بیاندیشد، دوباره ببیند، دوباره تجربه کند و دوباره زندگی را از سر گیرد. در گستره طراحی شهری، تمرکز اصلی بر شهرهاست، چرا که نیاز به یافتن راه های نو و خلاقانه برای بازآفرینی، دگرگونی و نوزایی شهرها، همسو با کوشش برای پویا نگاه داشتن شهرها برای آینده ای پایدار، بیش از پیش احساس می شود. طراحی امروزی دغدغه نجات شهر نوین از فروپاشی صنعتی، بازرگانی و شهری را دارد. در این میان، گاه رقص، موسیقی و دیگر رویدادهای فرهنگی برپاشده از سوی مردم محل، در زنده سازی برخی فضاهای فرسوده همگانی نقش بسزایی داشته اند. ادراک معاصر از فضای عمومی در حال حاضر بخش بخش شده و به انبوهی از فضاها و مکان های غیرسنتی با برنامه های متنوعی در ذهن تبدیل شده است. به همین دلیل است که نحوه برخورد طراحی با فضای عمومی به عنوان یک رشته، به حوزه ای بسیار متنوع و غیرقابل تعریف تبدیل شده است. طراحی فضا. طراحی فضا به عنوان «هنر و علم طراحی و چیدمان فضاهای فیزیکی به منظور مساعدتر کردن آنها برای شکوفایی و رفاه انسان» تعریف می شود. فضایی که برای کاربرانش هم کارآمد و هم جذاب است
. طراحی فضا معمولاً در زمینه های مختلفی از جمله خانه ها، ادارات، رستوران ها و فروشگاه های خرده فروشی استفاده می شود. اهداف اولیه طراحی فضا. یکی از اهداف اولیه طراحی فضا، ایجاد محیطی است که واکنش های احساسی مثبت را در ساکنان خود ایجاد کند یا ارتقا دهد. مطالعات نشان داده است که افراد تمایل ذاتی به انواع خاصی از فضاها مانند فضاهایی با نور طبیعی، چیدمان باز و استقرار راحت دارند.یکی دیگر از ملاحظات مهم در طراحی فضا، مفهوم جریان یا میزان سهولت حرکت افراد در یک فضا است. این شامل طراحی فضاهایی است که بصری و عاری از موانع هستند و به کاربران اجازه می دهند بدون احساس ناامیدی یا سرگردانی در آن ها حرکت کنند. ویژگی اصلی فضاهای عمومی این است که زندگی جمعی، فرهنگ شهری و مباحث روزمره را بروز داده و در ضمن بر آنها تأثیر مثبت بگذارد. یکی از جنبه های حیاتی طراحی فضا، ایجاد محیطی دلپذیر و فراگیر است که نیازهای اجتماعی و عاطفی افراد را در خارج از خانه و محل کارشان برآورده می کند. این اغلب به عنوان مفهوم «محل سوم» شناخته می شود، که مکان های عمومی تعامل اجتماعی را توصیف می کند که راحتی روانی و حمایت عاطفی را فراهم می کند.
زمان تخمینی رسیدن یا ETA زمانی است که یک کشتی، وسایل نقلیه، هواپیما، محموله یا خدمات اضطراری انتظار می رود که در یک مکان خاص وارد شود. یکی از کاربردهای رایج آن در حمل و نقل عمومی است که جابجایی قطارها، اتوبوس ها، هواپیما و غیره می تواند به منظور تولید بار تخمین زده شده بر اساس زمان بندی ایستا یا از طریق اندازه گیری شدت ترافیک استفاده شود.