Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زن ملبس، مرد برهنه یک سبک وابسته به شهوت نگاری است که بر اساس تعامل واقعی یا تصور شده یک یا چند مرد برهنه با یک یا چند زن دارای لباس صورت می گیرد. گاهی این عمل جزوی از خیالی پردازی جنسی زنان یا مردان است که یک عورت نمایی یا سناریوی پرستش بدنی را به تصویر می کشد.
ذبیح الله خبیری از تهرانبازیکن سابق فوتبال ایران بود. وی عضو اولین تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۹۴۱ در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان بوده است. وی پس از مصطفی مکری، به مدت ۱۵ ماه از مرداد ۱۳۳۹ تا آبان ۱۳۴۰ رئیس فدراسیون فوتبال بود.
حسن ناظری از اصفهانبازیکن سابق فوتبال ایران است. وی به همراه دو بازیکن اصفهانی دیگر از اعضای اصفهانی اولین تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۹۴۱ در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان بوده است. پس از پایان بازی ها وی متوجه حمله متفقین به ایران شده است.
تحقیر یا خوار کردن به معنای خدشه دار کردن غرور است و می تواند موجب رنجش و خجالت شود، یا ممکن است ایجادگر حالتی از فروتنی یا فرومایگی و تسلیم شدن باشد. این احساس در فردی حس می شود که پایگاه اجتماعی اش، یا با زور، یا به میل خود کاهش یافته است. این حس را می توان از طریق ارعاب، بدرفتاری جسمی/روانی یا فریب کاری یا با شرمسار کردن فرد با فاش کردن جنبه ای از زندگی خصوصی اش، به وجود آورد. عمل تحقیر باید شخص دیگری را درگیر کند، هرچند که لزوماً به طور مستقیم یا با میل و خواست قبلی نباشد. تأثیرات روانی. فردی که از تحقیر شدید رنج می برد ممکن است اختلال افسردگی عمده حتی حالت های خودکشی یا اضطراب شدید مانند اختلال استرس پس از سانحه را تجربه کند. از دست دادن موقعیت، مانند از دست دادن شغل یا برچسب دروغ گویی یا بی انصافی یا بی اعتبار بودن خوردن، می تواند باعث ناتوانی افراد در رفتار طبیعی در جوامع خود شود. افراد تحقیرشده را می توان برای انتقام جویی شدید تحریک کرد و برخی از افراد ممکن است احساس بی ارزشی، ناامیدی و درماندگی کنند. در صورت عدم تحقق عدالت، افکار خودکشی ایجاد می شود. همچنین می تواند به بینش جدید، فعالیت و ایجاد خویشا
وندی جدید با گروه های حاشیه ای منجر شود.
حسن سهی فر از اصفهانبازیکن سابق فوتبال ایران است. وی عضو اولین تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۹۴۱ در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان بوده است.
غلام حیدر بهادرزاده از مشهدبازیکن سابق فوتبال ایران است. وی عضو اولین تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۹۴۱ در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان بوده است.
سن رضایت یا سن قانونی رابطه جنسی سنی است که در آن شخص به لحاظ قانونی مجاز است تا به اختیار خود رابطه جنسی داشته باشد. در نتیجه این قانون، یک فرد بالغ که با شخص زیر سن قانونی رابطه جنسی برقرار کرده، نمی تواند ادعا کند که فعالیت جنسی اش مبتنی بر رضایت فرد بوده و ممکن است چنین فعالیت جنسی ای سوءاستفاده جنسی از کودکان یا تجاوز قانونی قلمداد شود. فرد زیر حداقل سن قربانی محسوب می شود و شریک جنسی بزرگتر هم به عنوان مجرم تلقی می گردد؛ مگر اینکه هر دو زیر سن قانونی باشند. هدف از تعیین سن رضایت، محافظت از یک فرد زیر سن قانونی است. اصطلاح "سن رضایت" به ندرت در اساسنامه قانونی آورده می شود.
دربارهٔ انقلاب کتابی است که در سال ۱۹۶۳ توسط هانا آرنت نظریه پرداز سیاسی نوشته شد. در این کتاب، آرنت مقایسه ای از دو انقلاب اصلی قرن هجدهم، یعنی انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه ارائه می دهد. این کتاب با توسط عزت الله فولادوند در انتشارات خوارزمی در ایران چاپ شده است. تاریخ. دوازده سال پس از انتشار کتاب "خاستگاه های توتالیتاریسم" (۱۹۵۱)، با نگاهی به آنچه که آرنت انقلاب های شکست خورده می نامد، وی با نگرشی مثبت، توجه خود را به پیش بینی جنبش های بی خشونت که دولت های دموکراتیک در سراسر جهان را به قدرت بازگرداند، تبدیل کرد. پیش بینی های وی کاملاً درست بود، این انقلابها عمدتاً اما ناخودآگاه بر اساس اصولی که وی ارائه کرده بود، رخ دادند.
کلیسای متدیست کتیز یک کلیسای متدیسم است که در شهر کاردیف و محله کتیز واقع شده است. سرویس اصلی یکشنبه ها ساعت ۱۱ صبح است. خدمات توسط کاهن الکسیس ماهونی و سایر کشیش های متدیست یا واعظان محلی انجام می شود. عبادت در سبکی متفاوت از سنتی تا مدرن است. تاریخچه ساخت این کلیسا به سال ۱۸۶۲ میلادی بازمی گردد. بنای این کلیسا در سه طبقه ساخته شده است.
تاکتیک ها و سازمان های نظامی مغول امپراتوری مغول را قادر ساخت تقریباً تمام قاره آسیا، خاورمیانه و بخش هایی از شرق اروپا را تسخیر کند. این سیستم در ابتدا با گسترش سبک زندگی عشایری مغولان به وجود آمد. سایر عناصر توسط چنگیز خان، ژنرال ها و جانشینان او اختراع شده اند. مغولان فن آوری های مفیدی را برای حمله به استحکامات از فرهنگ های دیگر اقتباس کردند. کارشناسان فنی خارجی در ساختار فرماندهی ادغام شدند. در بسیاری موارد، مغول ها توانستند با ارتش های مخالفی که به طرز قابل توجهی بزرگتر بودند بجنگند و آنها را شکست دادند. انتقال نیروها بین واحدها به صورت ممنوع بود. رهبران در هر سطح دارای مجوز قابل توجهی برای اجرای دستورهای خود به روشی بودند که به نظر آنها بهترین بود. این ساختار فرماندهی بسیار انعطاف پذیر بود و به ارتش مغول اجازه می داد تا به صورت گسترده حمله کند، به گروه های کوچکتر تقسیم شود تا دشمن را محاصره کنند یا آنها را به کمین سوق می دهند یا آنها را به گروه های کوچک تقریباً ۱۰ نفره تقسیم کنند تا بتوانند یک ارتش فراری و شکست خورده را از بین ببرند. آنان هرچند که به عنوان یک واحد می جنگیدند اما سربازان جداگانه مسئولیت
تجهیزات، اسلحه ها و حداکثر پنج سوار را بر عهده داشتند. خانواده ها و گله ها، آنها را در سفرهای خارجی همراهی می کردند. بالاتر از همه یگان ها، یک نیروی نخبه به نام کشیک (مغول) وجود داشت. آنها به عنوان نگهبان امپراتوری مغول و همچنین یک زمین تعلیم برای افسران جوان بالقوه عمل می کردند. سبتای، یک ژنرال مقتدر مغول، فعالیت خود را از کشیک (مغول) آغاز کرد. تحرک. هر سرباز مغول به طور معمول از ۳ یا ۴ اسب نگهداری می کرد. تغییر اسب ها معمولاً به آنها اجازه می داد تا روزها بدون توقف یا فرسودن حیوانات، با سرعت بالا سفر کنند. وقتی یک اسب خسته می شد، سوار پیاده می شد و به سوار اسب دیگری می شد. اگرچه اسب استفاده شده هنوز باید به سفر ادامه می داد، اما بدون سنگینی سوارکار این کار را انجام می داد. توانایی آنها برای زندگی در خارج از سرزمین خودشان و در شرایط سخت و استفاده از حیوانات (مخصوصاً شیر مادیان) باعث شد ارتش آنها به مراتب کمتر از ارتش های دیگر وابسته به سیستم سنتی کشاورزی باشد. در بعضی موارد، مانند حمله به مجارستان در اوایل سال ۱۲۴۱، آنها تا ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) در روز حرکت می کردند که همچنین سرعتی را سایر ارتش های زمان هرگ
ز ندیده بودند. تحرک سربازان منفرد امکان اعزام آنها را در مأموریت های جستجوی موفقیت آمیز، جمع آوری اطلاعات در مورد مسیرها و جستجوی زمینی متناسب با تاکتیک های جنگی مغولان فراهم می ساخت. در حمله مغول به روس کیف آنها از رودخانه های یخ زده به عنوان بزرگراه استفاده می کردند و فصل زمستان که معمولاً برای هر فعالیت عمده به دلیل سرما انجام نمی شود، به زمان ترجیح مغول ها برای حمله تبدیل شد. آموزش و نظم و انضباط. ارتشهای مغول بارها و بارها سوارکاری، تیراندازی با کمان و تاکتیک های واحد، صف آرایی و تغییر موقعیت را تمرین می کردند. این آموزش ها سخت، اما نه بیش از حد سخت یا غیر منطقی، انجام می شد. مغولان از گرفتاری های نظم و انضباط بیش از حد سفت و سخت مدیریت میکرو جلوگیری کردند، این نوع مدیریت در طول تاریخ مانع نیروهای مسلح شده بود. با این حال، همه اعضا باید بی قید و شرط وفادار به یکدیگر و به مافوق خود و به ویژه به خان بودند. اگر یک سرباز در جنگ از خطر فرار کند، او و ۹ رفقایش از همان بخش با هم به مجازات اعدام محکوم می شدند. سواره نظام. مغول ها به همان اندازه ای که از خودشان محافظت می کردند،از اسب های خود مراقبت می کردند و آنه
ا را با زره می پوشاندند. زره اسب به پنج قسمت تقسیم شده بود و این زره برای محافظت از هر قسمت از اسب از جمله پیشانی که دارای یک صفحه ساخته شده خاص بود که به هر طرف گردن بسته شده بود، طراحی شده بود. اسب مغولی نسبتاً کوچک، اما بسیار سرسخت، خودکفا و پراستقامت هستند. این اسب ها می توانند در آب و هوایی که منجر به کشته شدن نژادهای دیگر می شود، زنده بمانند و مغول ها را قادر ساختند حملات زمستانی موفقیت آمیز به روسیه انجام دهند. اسب های مغول به طور معمول نیازی به تهیه روزانه غلات ندارند. توانایی آنها برای به دنبال علوفه و ترکه گشتن با نیروی خود - و برای زنده ماندن با چنین علوفه هایی - ارتش مغول را از نیاز به تأمین علوفه رهایی بخشید. اسب های مغول استقامت عالی دارد. در ۳۰ کیلومتر مسابقه های سنتی بین اسب های مغول و نژادهایی مانند عرب یا تروبرد، مشخص شده است که دومی سریع تر هستند، اما اسب های مغول بهتر قادر به دویدن هستند. طبیعت خستگی ناپذیر اسب مغول به این معنی بود که می توانست مدت بیشتری در جنگ تازه نفس بمانند و به ارتش های چنگیزخان، مزیت استقامت بخشید. اسب مغول که به عنوان ماشین جنگی در نظر گرفته می شود وسیله نقلیه همه ک
اره ای که نیاز به گاز یا نگهداری کمی دارد و بسیار خوب امکان پیمودن مسافت را فراهم می کند. یک جنگجو به گله خود تکیه می کرد تا غذاهای اصلی شیر و گوشت را برای او فراهم کند. پوست حیوان، تسمه، کفش و زره پوش؛ مدفوع خشک شده به عنوان سوخت برای آتش خود استفاده می شد. مو برای طناب، نشان های نبرد، آلات موسیقی و تزئینات کلاه خودها؛ شیر نیز برای اطمینان از پیروزی در مراسم های شمن باوری استفاده می شد؛ و شکار جهت سرگرمی که اغلب به عنوان آموزش نظامی نیز بکار می آمد. اگر جنگجو در جنگ می مرد، گاه اسب وی نیز با او قربانی می شد تا در آخرت سوارش شود. نقطه ضعف اسب های مغول عدم سرعت آنها بود. آنها در شرایط مساوی با اسب های بزرگتر از مناطق دیگر، و در مسابقات مسافت های کوتاه بازنده می شدند. با این حال، از آنجا که بیشتر از ارتش های دیگر زره های سنگین تر حمل می کردند، مغول ها هنوز هم می توانستند از اکثر سوارکاران دشمن در نبرد پیشی بگیرند. علاوه بر این، اسب های مغول بسیار بادوام و محکم بودند و به مغول ها اجازه می دادند به سرعت در مسافت های بزرگ حرکت کنند، غالباً دشمنانی را غافلگیر کننده که انتظار داشتند آنها روزها یا حتی چند هفته بعد بر
سند. همه اسبها به رکاب مجهز بودند. این مزیت فنی باعث می شد تا کمانداران مغول بتوانند بدن بالایی خود را بچرخانند و از همه جهت از جمله به عقب شلیک کنند. هر سرباز دو تا چهار اسب داشت - بنابراین وقتی یک اسب خسته می شد می توانست به یکی دیگر سوار شود. این امر آنها را به یکی از سریعترین ارتش های جهان تبدیل کرد، اما همچنین ارتش مغول را در برابر کمبود علوفه آسیب پذیر کرد. لشکرکشی در مناطق خشک مانند آسیای میانه یا مناطق جنگلی جنوب چین به همین دلیل دشوار و حتی در زمینهای استپی که برای چرا ایدئال بودند، یک سپاه مغول مجبور می شد برای اطمینان از چرای کافی برای گله های بزرگ اسب خود همواره در حرکت باشد. تدارکات. آذوقه. ارتشهای مغول سبک سفر می کردند تا حد زیادی قادر بودند در خارج از سرزمینشان زندگی کنند. تجهیزات آنها شامل قلاب ماهی و سایر ابزارهایی بود که باعث می شد هر یک از جنگجوها غیر وابسته به هر منبع تأمین ثابت باشد. ارتباطات. مغولان برای انتقال سریع پیام های کتبی، سیستمی از ایستگاه های انتقال اسب به نام calledrtöö درست کرده بودند، مشابه راه شاهی در ایران باستان که انتقال سریع پیامهای نوشتاری از این راه انجام می شد. لباس
فرم. لباس اصلی مرد مبارز مغول شامل یک کت سنگین بود که توسط کمربند چرمی در کمر بسته شده بود. شمشیر، خنجر و احتمالاً تبر خود را از کمربند آویزان می کردند. سلاح ها. کمانداران سوارکار بخش عمده ای از ارتشهای امپراتوری مغول بودند. کمان مغولی. مغول ها می توانستند یک پیکان را بیش از ۲۰۰ متر (۶۶۰ فوت) شلیک کنند. پرتاب تیرهای هدفمند در فاصله ۱۵۰ یا ۱۷۵ متر (۴۹۲ یا ۵۷۴ فوت) امکان پذیر بود. شمشیر. شمشیرهای مغول شمشیر هلالی شکل بود که از آن برای حملات مخفی استفاده می کردند اما به دلیل شکل و ساختار آن می توانستند از آن برای برش و رانش نیز استفاده کند. استفاده از این شمشیر بر روی اسب آسان تر بود. رزمندگان می توانستند شمشیر را با گرفتن یک دست یا دو دست استفاده کنند. تیغه آن معمولاً به طول (۰٫۷۶ متر) و طول کلی شمشیر با دسته تقریباً ۱ متر بود. باروت. سلسله کین. اولین حمله هماهنگ شده مغول به دودمان کین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) در سال ۱۲۱۱ اتفاق افتاد و فتح کامل آن تا سال ۱۲۳۴ محقق نشد. در سال ۱۲۳۲ مغولان محاصره کایفنگ توسط مغول را انجام دادند و اسلحه باروت را به همراه سایر روشهای معمول تر محاصره مانند ساخت حصارها، برجهای نگهبانی، سنگرها، پا
سدار خانه ها مستقر کردند؛ و اسیر چینی ها را مجبور به حمل و نقل لوازم و پر کردن خندق ها کردند. دودمان سونگ. ماشین جنگی مغول به سمت جنوب حرکت کرد و در سال ۱۲۳۷ در حمله به شهرستان شوو (امروزی]، آن هوئی از بمب های باروت [هوو پائو] برای سوزاندن برجهای دفاعی استفاده کردند. این بمب ها ظاهراً کاملاً بزرگ بودند. چند صد نفر یک بمب را شلیک می کردند و اگر بمب به برج برخورد می کرد بلافاصله می توانست آن را خرد کند. اروپا و ژاپن. باروت ممکن است در طول تهاجم مغول ها به اروپا مورد استفاده قرار گرفته باشد. استفاده از «منجنیق آتش»، «پائو» و «تیراندازهای نفتی» در برخی منابع ذکر شده است. با این حال، طبق گفته تیموتی می، هیچ مدرک مشخصی مبنی بر اینکه مغول ها از اسلحه باروت به طور منظم در خارج از چین استفاده می کردند وجود ندارد. اندکی پس از حمله مغول به ژاپن (۱۲۷۴–۱۲۸۱)، ژاپنی ها یک نقاشی از این جنگ ترسیم کردند که بمبی را نشان می داد. این بمب به زبان ژاپنی «تتسوهائو» خوانده می شود. توپ دستی. به طور سنتی، قدمت ظهور اولین توپ دستی، اواخر قرن سیزدهم میلادی، درست پس از تسخیر سلسله سونگ توسط مغول در نظر گرفته می شود. منجنیق و ماشین آلات.
فناوری یکی از جنبه های مهم جنگ مغولستان بود. به عنوان مثال، ابزارهای محاصره بخش مهمی از جنگ چنگیز خان به ویژه در حمله به شهرهای مستحکم بودند. ابزارهای محاصره از هم مجزا بودند و توسط اسب ها حمل می شدند تا در محل نبرد بازسازی شوند، این روش در ارتش های اروپایی نیز معمول بود. حَشَر. یک تاکتیک متداول استفاده از آنچه بود که حَشَر «خاراش» خوانده می شد. در طی محاصره، مغول ها اسیرانی را که در جنگ های قبلی اسیر شده بودند را در محاصره ها و نبردها به صف جلو جا می داند. غالباً پیکان های دشمن به این "سپرهای انسانی " برخورد می کرد، بنابراین رزمندگان مغول ایمن تر بودند. فن تدابیر جنگی. تاکتیک های میدان جنگ مغول ترکیبی از آموزش های استادانه با ارتباطات عالی و نظم و انضباط در هرج و مرج جنگ بود. آنها تقریباً در هر فرصتی تمرین می کردند، بنابراین وقتی جنگی رخ می داد، می توانستند بر همین اساس واکنش نشان دهند. مغول ها همچنین از افسران درجه دار خود به خوبی محافظت می کردند. هوشمندی و برنامه ریزی. مغولها قبل از هرگونه تهاجم، با احتیاط از دشمنان خود تجسس و جاسوسی می کردند. قبل از حمله به اروپا، باتو و سبتای تقریباً ده سال جاسوسان را به
قلب اروپا فرستادند و نقشه هایی از جاده های قدیمی روم، ایجاد مسیرهای تجاری و تعیین سطح توانایی هر قلمروی پادشاهی در مقابل تهاجم را بررسی کردند. آنها حدس های حساب شده ای راجع به تمایل هر یک از قلمروهای پادشاهی برای کمک به دیگران و توانایی آنها در مقاومت به تنهایی یا با هم را داشتند. همچنین، هنگام حمله به یک منطقه، مغول ها تمام آنچه لازم بود را برای تسخیر کامل شهر یا شهرها انجام می دادند. برخی از تاکتیک ها منحرف کردن مسیر رودخانه ها از شهر یا روستا بود. جنگ روانی و فریب. مغول ها از جنگ روانی بسیار با موفقیت در بسیاری از جنگ های خود، به خصوص از روش گسترش رعب و وحشت در شهرها و روستاها استفاده می کردند. آنها اغلب فرصتی برای دشمن برای تسلیم و ادای احترام و باج، به جای غارت و نابودی ارائه می کردند. آنها می دانستند که جمعیت یکجانشین در هنگام فرار از خطر به مانند جمعیت عشایری آزاد نیستند و تخریب شهرها آنان بدترین رویدادی بود که یک جمعیت یکجانشین می توانست تجربه کند. وقتی شهرها پیشنهاد مغول را می پذیرفتند، آنها، در امان بودند اما برای حمایت از فتح حمله مغول نیروی انسانی، تجهیزات، و دیگر خدمات مورد نیاز بود. اما اگر از
پذیرفتن پیشنهاد مغول امتناع می شد، مغول ها به شهر یا روستا حمله می کردند و آن را ویران می کردند، اما به تعدادی از غیرنظامیان اجازه می دادند که فرار کنند و قتل و ویرانی آنان را به دیگران گزارش کنند. این گزارش ها ابزاری اساسی برای تحریک ترس در دیگران بودند. با این حال، هر دو طرف درگیر غالباً با انگیزه متفاوت در مبالغه حوادث بد شهرت داشتند. به همین دلیل، در مورد داده های خاص (مانند آمار تلفات) که در منابع معاصر شرح داده شده است باید با دقت ارزیابی صورت گیرد. راه دیگری که مغولان از فریب استفاده می کردند، گره زدن شاخه های درخت یا برگ ها پشت اسب های شان بود. آنها شاخ و برگ ها را پشت اسب به منظور ایجاد طوفان های گرد و غبار در پشت تپه ها می کشیدند تا در مقابل دشمن به عنوان حمله ارتشی بسیار بزرگتر ظاهر شوند و بدین ترتیب دشمن را وادار به تسلیم کنند. از آنجا که هر سرباز مغول بیش از یک اسب داشت، به زندانیان و غیرنظامیان اجازه می دادند قبل از درگیری بر اسب ها سوار شوند و بدین شکل در بزرگی نیروی انسانی خود اغراق کنند. ادغام. همان طور که آنها سرزمین های مردم جدید را فتح می کردند، به میل خود یا به نحوی دیگر، مردان سرزمین های
فتح شده در ارتش مغول ادغام می شدند؛ بنابراین، هنگامی که آنها به مناطق دیگر پیشروی می کردند، تعداد سربازان آنها افزایش می یافت. مثال بارز این سقوط بغداد (۱۲۵۸) بود که در طی آن بسیاری از افراد با قوم های گوناگون تحت سلطنت مغول می جنگیدند. با وجود این ادغام، مغول ها هرگز نتوانستند وفاداری طولانی مدت از مردمان مستقر در ممالک تسخیر کرده خود به دست آورند. تاکتیک های زمینی. جناح بندی. در تمام شرایط جنگ، سربازان بسته به شرایط مورد نیاز، به واحدهای مجزا از ۱۰، ۱۰۰، ۱۰۰۰ یا ۱۰۰۰۰ نفری تقسیم می شوند. اگر تعداد سربازان تقسیم شده از نیروی اصلی، قابل توجه بود، به عنوان مثال ۱۰٬۰۰۰ نفر یا بیشتر، این واحد به یک فرمانده مهم یا نفر دوم فرماندهی تحویل داده می شد، در حالی که رهبر اصلی در خط مقدم بود. محاصره و باز کردن. نکته اصلی در مانورهای محاصره شهرها قطع فرار از هر دو طرف بود. اگر اوضاع در یکی از جبهه ها یا پهلوها بدتر می شد، رهبر از فراز تپه یک قسمت از ارتش را برای پشتیبانی از بخش دیگر هدایت می کرد. عقب نشینی مصنوعی. مغولها معمولاً برای اجرای عقب نشینی مصنوعی، که شاید دشوارترین تاکتیک میدان جنگ باشد، تمرین می کردند.
خشیگ در زبان مغولی به نگهبان خانواده سلطنتی در امپراتوری مغول، به ویژه برای حاکمان مانند چنگیز خان و همسرش بورته گفته می شود. هدف اصلی آن ها این بود که به عنوان محافظ شخصی برای امپراتوران و اشراف مهم دیگر خدمت کنند. آن ها به دو گروه تقسیم می شدند. نگهبان روز «خشیگ» و نگهبان شب «خشتول» نام داشت. آن ها از ارتش منظم مغول متمایز بودند و به جای این که به جنگ بروند، وظیفهٔ نگهبانی را انجام می دادند. فرمانده والای آن ها «چربی» نامیده می شد.
سفر به ایختلان سومین کتاب از کارلوس کاستاندا هست، که به عنوان اثری غیر داستانی توسط سیمون و شوستر در سال ۱۹۷۲ منتشر شده. بازگشت به ایختلان. عنوان کتاب بیانگر حقیقتی غول آسا مربوط به ناوال دون خنارو فلورس از دوستان و همکاران دون خوان ماتوس می باشد. ایختلان شهرِ محل زندگی دون خنارو (گنارو) می باشد؛ و دون خنارو پس از کشمکش با همزاد (موج انرژی) و قصدِ جدیدِ ناشی از این رویارویی، که او را مجبور به ادراک دنیایی دیگر یا زاویه ای دیگر از ایختلان کرده، و هر دو حالت با ایختلان متفاوت است؛ اگر خنارو، موفق به؛ بدست آوردن همان انسجام و موضع قبلی پیوندگاهِ پیش از کشتی گرفتن با همزاد بشود دوباره ایختلان را خواهد دید؛ و البته انجام این کار نشانه عدم آگاهی می باشد. خنارو بعد از کشتی گرفتنِ با همزاد، در مسیر بازگشت به خانه،(ایختلان) فقط با مسافرانی موهوم برخورد می کند. یک مردِ دانش (ساحر) ، موجودی تغییر یافته یا انسانی نزدیکتر به وضعیت واقعی وجود خود به لحاظ آگاهی هست و به همین دلیل هرگز نمی تواند دوباره به سبک زندگی قدیمی اش برگردد، در مورد خنارو دیگر "خانه اش" را که همان "Ixtlan" هست پیدا نخواهد کرد. آگاهی. متوقف کردن دنیا ک
املاً مبین آن حالاتی از آگاهی است که طی آن واقعیت زندگی روزمره تعدیل می شود ، به این دلیل که جریان تعبیرات دائمی ما ، توسط شرایطی بیگانه با آن جریان دائمی ، ناگهان قطع می شود . به عقیده دون خوان شرط اولیه ” متوقف کردن دنیا “ این بود که شخص خود را مجاب کند . یعنی فرد باید توصیف جدید را کاملاً بیاموزد و آن را با توصیف قبلی مقابله کند تا موفق شود در اطمینان متعصبانه اش نسبت به واقعیت شکافی ایجاد کند . اطمینان متعصبانه ای که همه ما به ارزش دریافت های خود داریم ، اطمینانی که به واقعیت دنیا از نظر خودمان داریم و معتقدیم که هرگز نباید مورد شک قرار گیرد. بیست اصل، سر فصلهای کتاب را تشکیل می دهد. بیست اصل، سر فصلهای کتاب را تشکیل می دهد : تأییدات دنیای اطراف ما تاریخچه شخصی خود را از بین بردن اهمیت خود را از دست دادن مرگ مشاور خوبی است مسئولیت کامل اعمال خود را پذیرفتن شکارچی شدن دست نیافتنی بودن شکستن عادات زندگی آخرین نبرد روی زمین خود را در دسترس اقتدار قرار دادن منش جنگجو جدال اقتدار آخرین مقاومت جنگجو راه پیمایی اقتدار بی عملی حلقه اقتدار یک حریف ارزنده حلقه اقتدار جادوگر متوقف کردن دنیا سفر به ایختلان منابع. Cas
taneda, Carlos. Journey to Ixtlan. New York: Simon &amp; Schuster, 1972 کاستاندا، کارلس سفر به دیگرسو، ترجمه دل آرا قهرمان، تهران :میترا، ۱۳۷۱ شابک ۹۶۴-۵۹۹۸-۰۲-۶ - ی ع
مینگان (ازبکی: Minghan) یک واحد اجتماعی- نظامی شامل ۱۰۰۰ خانوار بود که توسط چنگیز خان ایجاد شده بود. این گروه را می توان یک هنگ ۱۰۰۰ نفرهٔ مغول دانست. این تقسیم بندی بخشی از روش باستانی سازماندهی است که توسط عشایر آسیای مرکزی بر اساس سیستم ده دهی ایجاد شده بود. تومن (واحد) که شامل ۱۰٬۰۰۰ خانوار و سرباز بود، بزرگترین گروه بود و به ده مینگان تقسیم می شد. یک مینگان از ۱۰ «جاگون» یا ۱۰۰ «اربان» ساخته شده بود. در یک گزارش نقل شده که به محض اینکه کسی یک نگهبان می شد، پسر فرمانده مینگان وظیفه داشت که یک برادر کوچکتر و ۱۰ مرد دیگر را برای خدمت کردن با وی به همراه آورد.
تومن () بخشی از سیستم اعشاری بود که مورد استفاده اقوام ترک مردمان ترک برای سازماندهی زندگی قبایل و ارتش های خود قرار گرفت. تومن یک واحد اجتماعی و نظامی است که شامل ۱۰٬۰۰۰ خانوار و سرباز است.
قاتل و وحشی فیلم توقیف شدهٔ ایرانی به کارگردانی حمید نعمت الله و نویسندگی معصومه بیات و نعمت الله محصول سال ۱۳۹۸ است که در سال ۱۳۹۹ آمادهٔ نمایش شد و از همان سال توسط وزارت ارشاد، توقیف شده است. خلاصه داستان. زیبا، در حال آماده شدن برای عروسی دختر خود است که به طور اتفاقی اسیر یک باند گانگستری مخوف می شود. او سعی می کند از این بند خود را رها کند. اما وقت زیادی ندارد. چون دخترش نیز بی خبر از همه چیز عازم همان جا است و این اتفاقی است که نباید بیفتد. زیبا برای نجات خود و دخترش می جنگد. تولید. پیش تولید. در مهر ۱۳۹۷ خبر رسید که حمید نعمت الله به تازگی برای ششمین فیلم سینمایی خود، درحالی که در مرحلهٔ بازنویسی فیلمنامه است، درخواست پروانه ساخت داده و قصد دارد این فیلم را با نام «قاتل و وحشی» بسازد. همچنین حضور لیلا حاتمی در این فیلم قطعی شده و حمید نعمت الله برای آغاز پیش تولید فیلم، در انتظار صدور پروانه ساخت است. در آبان ۱۳۹۷ فیلمنامهٔ "قاتل و وحشی" به تهیه کنندگی، کارگردانی و نویسندگی حمید نعمت الله پروانه ساخت گرفت. در تیرماه ۱۳۹۸ اعلام شد که "قاتل و وحشی" با پیش تولید طولانی بالاخره با بازی لیلا حاتمی کلید خوا
هد خورد و طبق اخبار رسیده، این فیلم اکشنی خاص است که با آثار مرسوم سینمای ایران تفاوت های بسیاری دارد. فیلم برداری. اواسط شهریور ۱۳۹۸ خبر رسید که حمید نعمت الله با سرمایه گذاری محمدصادق رنجکشان ششمین فیلم سینمایی اش را با فیلمبرداری سعید براتی و صدابرداری بابک اخوان کلید زده و این فیلم چند روز است که جلوی دوربین رفته است. همچنین اعلام شد که این فیلم در ژانر جنایی ساخته می شود. این فیلم سومین همکاری حمید نعمت الله با لیلا حاتمی بعد از دو فیلم "بی پولی" (۱۳۸۶) و "رگ خواب" (۱۳۹۴) است و دیگر بازیگران این فیلم امین حیایی، ستاره اسکندری، شهرام حقیقت دوست، عزت الله رمضانی فر، سام نوری و یاسمین معینی هستند. طراحی گریم را بابک اسکندری و جلوه های ویژه میدانی را آرش آقابیک برعهده داشته است. در آذر ۱۳۹۸ خبر رسید که تصویربرداری این فیلم به دلیل مشکلات مالی متوقف شده است. اما روابط عمومی دفتر محمدصادق رنجکشان در بیانیه ای مسئولیت توقف فیلم و مشکلات مالی پیش آمده را از عهده خود خارج دانست و اعلام کرد به تمامی تعهدات خود در قبال این فیلم عمل کرده است. حمید نعمت الله در گفت وگویی دربارهٔ این بیانیه توضیح داد: «مشکلاتی برای ای
ن فیلم به خاطر برآورد هزینهٔ ساخت، پیش آمد. اما درنهایت راه چاره ای برای این مسئله در گفت وگو با آقای رنجکشان پیدا کردیم و فیلمبرداری فیلم ادامه پیدا خواهد کرد.» در دی ماه ۱۳۹۸ اعلام شد که تصویربرداری "قاتل و وحشی" به پایان رسیده و این فیلم سینمایی برای حضور در سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر آماده می شود. پس تولید. همزمان با فیلمبرداری، تدوین فیلم توسط هایده صفی یاری انجام شده است و دیگر مراحل فنی آن برای رسیدن به نسخه نهایی پیش می رود. این فیلم به دلیل برخی مشکلات مالکیتی پیرامون آن و براساس نظر معاونت نظارت و ارزشیابی و خانه سینما، به خاطر موضوع تهیه کنندگی و مالکیتی فیلم، امکان نمایش در جشنواره فجر ۹۸ را پیدا نکرد. در آبان ۱۳۹۹ اعلام شد که صداگذاری "قاتل و وحشی" در مراحل نهایی قرار دارد و این فیلم سینمایی به زودی آماده نمایش می شود. موسیقی این پروژه سینمایی را کریستف رضاعی می سازد. در دی ماه ۱۳۹۹ خبر رسید که همایون شجریان، در چهارمین همکاری اش با حمید نعمت الله، ترانهٔ فیلم "قاتل و وحشی" را می خواند. توقیف. با وجود دریافت نقدهایی مثبت از آنها که فیلم را در اکران های خصوصی دیده بودند، اما پروانه نمایش فی
لم از طرف وزارت ارشاد برای اکران در جشنواره فجر سی و نهم صادر نشد و فیلم مجوز اکران نگرفت زیرا نقش اول این فیلم که لیلا حاتمی است با موهای تراشیده و بدون حجاب بازی کرده است که برخی می گویند مسئله اصلی، مو نیست بلکه گوش های بازیگر است. در ۶ اسفند ۱۴۰۱ پس از چهار سال توقیف و سه بار ممانعت از حضور در جشنواره فیلم فجر، پروانه نمایش فیلم "قاتل و وحشی" فقط برای اکران در خارج از کشور صادر شد. در بیانیه سازمان سینمایی آمده است: اگر چه مضمون فیلم دارای فضایی ملتهب و خشن بوده و مخاطب خاصی را جلب خواهد کرد اما وحشت و خشونت حاکم بر فیلم، علت عدم نمایش این اثر نبوده و تنها تصاویر بازیگر زن (لیلا حاتمی) با موی تراشیده، این امکان را از اثر سلب کرده است. با وجود اینکه در گذشته چنین اتفاقی در برخی آثار رخ داده اما به دلیل حساسیت های مختلف، تاکنون از نمایش این فیلم جلوگیری شده بود. با این وجود، شورای پروانه نمایش صرفاً با اکران بین الملل "قاتل و وحشی" موافقت کرد و از این پس تهیه کننده فیلم مجاز به نمایش این فیلم در خارج از کشور خواهد بود، و اجازه اکران در داخل کشور را ندارد. نرگس آبیار به مدیران سازمان سینمایی گفت که در صورتِ
اکران نشدنِ فیلم "قاتل و وحشی" در جشنواره فجر ۱۴۰۳، از عضویت در شورای پروانه نمایش استعفا می دهد. وی در ۲۳ بهمن ۱۴۰۳، با انتشار نامه ای به رائد فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی، از شورای پروانه نمایش استعفا داد. نمایش. قرار بود فیلم "قاتل و وحشی" در ۲۱ بهمن ۱۴۰۳ خارج از مسابقه و برای اهالی رسانه در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر نمایش داده شود که در نهایت این اکران لغو شد. این فیلم نخستین بار در بهمن ۱۴۰۳ در سومین جشنوارهٔ فیلم های ایرانی در نیویورک به نمایش درآمد.