Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه به وزارت داخله نمره ۲۹۲، ۱۱ شعبان ۱۳۳۵. راجع به ارتفاع محظورات خارجی و استحلاض فتح السلطان شرح مبسوطی به جناب ژنرال پاوانف فرمانده کل قشون دولت بهیه روس نوشته و مراتب را بعد به عرض حضور مبارک تقدیم خواهد داشت ولی اجمالا عرض می کنم معاملات نظام انا فانا و مأمورین خارجه خیلی شدید و وخیم است و می ترسم عاقبت اسباب زحمت بزرگی فراهم شده رشته امورات عشایری از هم گسیخته گردد. اواخر دهه ۲۰ شمسی. در جریان وقایع اواخر دهه بیست و اوایل دهه سی هجری شمسی خواننین کلیایی رویکردهای متفاوتی داشتند. خوانین مهم همچون فرهنگ در ظاهر، درگیر جریانات سیاسی نشدند اما افرادی همچون تورج حیدری بیگوند، سیروس خان و علی اوسط خان امجدی رویه متفاوت و جانبدارانه از جریانات آزادی خواهی کشور در پیش می گیرند. ماوقع را منصور یاقوتی این گونه بیان می کند: «علی اوسط خان امجدی مالک روستای میدان بود که من آموزگارآنجا بودم. چه مالکی؟ حتی اتاقی از خود نداشت که در آن بخوابد. بزرگمردی بود که نظیرش در هر قرنی کم پیدا می شود. با روی کارآمدن دولت مصدق داوطلبانه تمام زمین هایش را بین روستائیان میدان تقسیم کرده بود. روستائیان میدان یک چِمچَه دوغ به اوندادند!
نه به او، به هیچ کس! تورج حیدری بیگوند یکی دیگر از خوانین کلیایی است که در تاریخ معاصر وجنبش چپ و برابری خواه نامی بسیار آشناست. تورج از امیران و بزرگان ایل خود بود. نمی توانست از یک جریان دنباله روی کند. اوخود، لیدر بود. اگر به دنباله روی می افتاد ایل رهبری او را کنار می زد. من دانش آموز دبیرستان بودم که از دهان مادرم شنیدم که «سیروس خان» ازهواپیما پیاده نشده، مأموران ساواک او را دستگیرکرده وزیرشکنجه به قتل رسانده اند. نخستین شمارهٔ جریده «باختریان» در مورد آزادی انتخابات و اقدامات آزادی خواهانه دولت ملی محمد مصدق و تشریح مسایل سیاسی پرداخته است. فتاح خان امیری کلیایی در مقالات خود بزرگترین خدمات خود را آگاهانیدن مردم از نیکی ها و بدی ها و پیش آمدهای جهان و ایران و تشویق خادمین و میهن پرستان و نیز تشریح اوقات رقّت بار زندگی کشاورزان در آن زمان دانسته. یکی از نکات مهم و بدیع «باختریان» قیمت آن بود که برای کشاورزان، کارگران و فرهنگیان نصف بها بود. این روزنامه علاوه بر درج اخبارسیاسی، اجتماعی کرمانشاه اقدام به نشر اخبار و تفسیر متعدد سیاسی ایران و جهان نموده و در ادامه پشتیبانی ازاقدام دولت وقت (محمد مصدق) به ت
بلیغ خریداوراق قرضه پرداخت». کودتا که می شود فتاح خان زندگی در روستا را ترک کرده و اختیار زمین و ملک را به خان سرکوبگر و دیکتاتوری می دهد که به طرفداری از کودتا به هواداران حزب توده درروستای «هفت آشیان» حمله می کند. روستائیان که پیرو راه علی اوسط خان امجدی بوده اند، با داس های بلند که «کران توی» گفته می شود و با بیل و چوب با چماقداران هوادار شاه و کودتا درگیر می شوند. خان دیکتاتور با اراذل و اوباش خود مقاومت روستائیان طرفدار محمد مصدق را درهم می شکند. در واقع خان های کلیایی هم مثل شب و روز، تفنگ وپرنده، آزادی واستبداد، دروغ و راستی، نیکی وبدی دنیاهای متفاوتی داشتند.»
تحقیق و بررسی قایق شبح () یک پروژه تحقیقی حول حداقل ۲۴۳ پناهنده است که در تابستان ۲۰۱۴ در ساحل لیبی ناپدید شدند؛ در این گروه افراد بیشتری به نسبت ۲۳۹ مسافری که در پرواز شماره۳۷۰ هواپیمایی مالزی ناپدید شدند. هیچ یک از افراد گمشده با اعضای خانواده خود تماس نگرفته اند و هیچ جسدی یا قطعه ای از لاشه آن پیدا نشده. یک نظریه این است که قایق قاچاق انسان در ساحل لیبی، قصد داشته به مقصد ایتالیا برود، که بدون ردیابی ناپدید شده است. باقی نماندن هیچ قسمت یا قطعه از چنین قایق بزرگ در آب بسیار غیرمعمول است. خبرنگار اریک رایدی تحقیقاتش حول این پرونده را با مصاحبه و گردآوری مقالات آن در وبلاگش منتشر کرده است. بابی جانسون، سردبیر ارشد «مدیوم»، مقالات تحقیقاتی رایدی را به دست آورد و پروژه تحقیقاتی قایق شبح را برای کمک و پیگیری گروه ناپدید شدگان به جریان انداخت. از دسامبر ۲۰۱۵ هیچ اثری از مسافران پیدا نشده است. قایق، قاچاقچیان و مسافران. هر کدام از نفرات گروه ۲۴۳ نفره که لیبی را ترک کردند، برای رسیدن به اروپا ۱۶۰۰ دلار پرداخت کرده بودند. میشو تسفاماریام مدیریت ترتیبات این سفر از ارتباطات تا تدارکات و پرداخت به قاچاقچیان را بر عهد
ه داشت. سه نفر دیگر در این سفر به وی کمک کردند که شامل: ابراهیم، جمال سعودی و جابر که همه آن ها دارای گذرنامه های سودانی هستند (اگر چه جمال سعودی اریتره ای می باشد). ابراهیم، مسئول ترتیبات این مسافرت و ارتباطات مسافران و خانواده ها بود. میشو تسفاماریام می گوید به دلیل خروج قایق از ساحل الخمس، لیبی، وی شاهد خروج نبوده. تسفاماریام در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۴ به اتهام قاچاق افراد دستگیر شد. در همین حال، جمال سعودی، اریتره ای که مدیریت گروه قاچاق توخلا را بر عهده داشت و پناهندگان را در قایق شبح قاچاق کرده بودند، در لیبی زندگی می کند، جایی که ارتباطات کاملی دارد. اکثر مسافران مهاجرین اریتره بودند که از سرکوب رژیم نظامی این کشور فرار کردند. بنابر گزارشی در اول ژوئن۲۰۱۵ قریب به ۵۰۰۰ اریتره یی در ماه از کشور خارج می شوند. تحقیق و بررسی. کارشناسان می گویند غرق شدن چنین قایق بزرگی باید ردی از خود باقی گذاشته باشد.عثمان بلبیسی، مدیر سازمان بین المللی مهاجرت در لیبی، می گوید: «این بسیار عجیب است». فاستو ملوسو، مدافع پناهندگان و مهاجرین و همکار شرکت ایتالیایی «آرکی» در سیسیلی، می گوید: «این قابل تصور نیست که در سال ۲۰۱۴ یک قای
ق با تعداد زیادی سرنشین ناپدید شود و هیچ کس هم در مورد آن نمی داند». الگنش فیسه، فعال سیاسی که از اریتره فرار کرد و در کشورش متخصص امور پناهندگان است. گفت «این اولین بار است که چنین گروه بزرگی بدون پیدا کردن اثری از آنها ناپدید شدند، یک چنین واقعه ای غیرممکن است». در خصوص مهاجرت در ۱۲ اکتبر سال ۲۰۰۳ غرق شدن کشتی مهاجران لامپدوسا (۲۰۱۳) بود که بیش از ۳۶۰ مرگ و میر گزارش شد و تنها ۱۵۵ تن بازماندگان آن کشتی بودند. اجساد مفقود شده که پیدا شدند در سراسر اقیانوس گسترش یافته بود. اریک رایدی که به عنوان خبرنگار در تونس مشغول به کار بود، زمانی که آگاهی یافت مرون استفانوس، فعال برجسته پناهندگان، گزارش هایی مربوط به همین قایق شبح را مورد بررسی قرار داده با وی تماس گرفت. مرون در پی تماس مرموزی بود که با خویشاوندان کسانی که در قایق شبح بودند گرفته شده بود. برخی از مسافران بازداشتی زندان تونس بودند. با این حال، تحقیق بیشتر نشان داد که تماس تلفنی در اساس دروغ بوده است.
شار وایت () نویسنده و نمایشنامه نویس آمریکایی است که نمایش نامه های او در تئاتر برادوی و مراکز تئاتر دیگر به روی صحنه رفته است. او در مریلند چشم به جهان گشود. دوره دبیرستان را در بولدر، کلرادو گذراند و بعد در سان فرانسیسکو در کنسرواتوار تئاتر آمریکا به تحصیل هنرهای نمایشی پرداخت. نمایش نامه او با عنوان «"جایی دیگر"» خارج از تئاتر برادوی، توسط تئاتر ام سی سی و شخص لوری متکالف تهیه و اجرا شده است. (موفق به دریافت جایزه لوسیل لورتل و اوبی، همچنین نامزدی برای جایزه تونی) و کارگردانی آن را «جو مانتلو» به عهده داشته است. این نمایش توسط باشگاه تئاتر منهتن در تئاتر برادوی اجرا شد. همچنین نمایش نامه «"جایی دیگر"» مفتخر به دریافت جایزه بهترین نمایش نامه در سال ۲۰۱۰ است؛ جایزه ویزیون فوند در سال ۲۰۱۱ توسط بنیاد تئاتر بلانچه و ایروین لوری؛ و نامزد انجمن منتقدان خارجی در میان نمایش های جدید و ممتازی بوده است که خارج از برادوی اجرا شده اند. نمایش نامهٔ دیگری به قلم شار وایت به نام «"غازهای برفی"»، در اکتبر سال ۲۰۱۳ در تئاتر برادوی به روی صحنه رفت، ماری لویز پارکر ستاره بازیگری تئاتر در آن به ایفای نقش پرداخت و دانیل سولیوا
ن کارگردان آن بود. تهیه کنندگی نمایش به طور مشترک توسط باشگاه تئاتر منهتن و تئاتر ام ام سی انجام گرفت.
سعید العاص (؛ زاده: ۱۸۸۹ – درگذشته: ۶ اکتبر ۱۹۳۶) یک مبارز سوری و یکی از رهبران پیشرو در انقلاب بزرگ عرب بود. زندگی نامه. سعید العاص در سال ۱۸۸۹ در حما متولد شد. او از آکادمی نظامی استانبول بود که در سال ۱۹۰۷ فارغ التحصیل شد و در جنگ بالکان شرکت کرد. او یکی از رهبران پیشرو در انقلاب بزرگ عرب از گروه افسران عرب آزاد بود، بعد از مدتی به حزب العهد تحت رهبری ژنرال عزیز المصری پیوست که بتواند حقوق اعراب برای آزادی و استقلال کامل و حکومت خود در سرزمین های خود مطالبه کند. او به عنوان یک افسر ارتش عرب به همراه انقلاب شیخ صالح علی که در کوه های علاوی و انقلاب ابراهیم هانانو در مناطق حلب می جنگید تا در برابر تجاوز فرانسه بایستد. او به عمان رفت و به عنوان سرهنگ در ارتش اردن منصوب شد، اما هنگامی که خواسته شد در مبارزه با ارتش عبدالعزیز آل سعود شاه سعودی در حجاز شرکت کند، استعفا داد. درگذشت. سعید العاص در سال ۱۹۳۶ با عبدالکراد حسینی به انقلاب فلسطین پیوست تا زمانی که در ۶ اکتبر همان سال در نبرد سبزها به قتل شد.
مری داونپرت انگبرگ (؛ – ) نوازنده ویولن، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل آمریکا بود. زندگی نامه. مری داونپرت بعد از مرگ مادرش توسط ریچارد سنتل به سرپرستی گرفته شد. او در اروپا به مدت ۵ سال به دانشگاه رفت و مشخصا در کپنهاگ با آنتون سوندسن و کریستیان سندبی به آموزش پرداخت. روز ۸ اوت ۱۸۹۹ با هنری کریستیان انگبرگ از واشینگتن ازدواج کرد. او اولین کنسرت خود را به عنوان نوازنده ویلون در سال ۱۹۰۳ در کپنهاگ در یک تور اروپایی به اجرا گذاشت. در سال ۱۹۰۴ در نیویورک کنسرت اجرا کرد و سپس برای اجرای برنامه به آمریکا رفت. در سال ۱۹۱۲ مجدداً به بلینگهام برگشت و در مدرسه شروع به تدریس کرد. او برای ارکستری در شهر بلینگهام ۸۵ عضو سازماندهی کرد. در سال ۱۹۱۴ او کنسرت خود را افتتاح کرد. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۴ او رهبر ارکستر سمفونیک سیاتل بود، ارکستری که برای آموزش و پرورش نوازندگان جوان و دانشجویان تأسیس شده بود.
آپتوس (به انگلیسی: Aptos) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سانتا کروز، کالیفرنیا واقع شده است. آپتوس ۱۶٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۹٬۱۳۵ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سینماهای مالکو () یک گروه سینمایی در کشور ایالات متحده آمریکا است. این شرکت که در سال ۱۹۱۵ تأسیس شده دارای ۳۵ مجموعه سینمایی و بیش از ۳۴۰ سالن در شش ایالت (شامل آرکانزاس، کنتاکی، لوئیزیانا، میسیسیپی، میزوری و تنسی) می باشد.
زولسک یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان سربیشه واقع شده است. زولسک ۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
قابوس بن وُشْمْگیر ملقب به شمس المعالی چهارمین پادشاه زیاریان بود که بعد از برادرش بیستون در سال ۳۶۷ هجری، در گرگان به تخت نشست. او آن هنگام در شهریارکوه طبرستان بود. از بیستون فرزند خردسالی مانده بود که دباج بن بانی گیل پدربزرگ مادری این طفل تلاش می کرد تا او را به حکومت برساند، اما تعداد زیادی از فرماندهان و لشکریان زیاری، قابوس را به پادشاهی برگزیدند. قابوس دو دوره حکومت کرد. دورهٔ نخست به آرامی گذشت، اما بعد از مرگ رکن الدوله، فرمانروای آل بویه، سرزمین های تحت حکومت او میان سه پسرش عضدالدوله، مؤیدالدوله و فخرالدوله تقسیم شد. عضدالدوله و مویدالدوله با فخرالدوله اختلاف پیدا کردند و بین آن ها جنگ درگرفت. فخرالدوله به قابوس پناه برد. قابوس از تسلیم فخرالدوله به برادرانش امتناع کرد و میان آن ها جنگی درگرفت که قابوس و فخرالدوله شکست خوردند و او به خراسان پناه برد. قابوس قریب ۱۸ سال از حکومت محروم بود و در پناه دربار دیگر شاهان می زیست؛ اما با مرگ عضدالدوله و تضعیف آل بویه، وی با کمک یاران طبری و دیلمی خود، به گرگان حمله کرد و توانست آن را از آل بویه پس بگیرد و دوباره بر تخت بنشیند. قابوس تا سال ۴۰۳ هجری حکومت ک
رد و بر دامنهٔ متصرفات خود از سوی مغرب افزود و گرگان، چالوس و رویان را ضمیمهٔ قلمرو خود کرد و برخی قلاع قومس را فتح نمود. وی مردی ادیب و شاعر و خوشنویس بود و اشعاری را به فارسی و عربی می سرود و دربارش به مرکزی برای حمایت از دانشمندان بدل شده بود، اما از سویی در اواخر عمرش سنگدل و خشن شده بود و قتل پرده دار مخصوص خود، نعیم، که مرد درستکاری بود، موجب شورش لشکریان و عزل وی از حکومت شد. بعد از قابوس، فرزندش منوچهر به حکومت رسید و کسانی را که برای قتل پدرش توطئه کرده بودند، را اسیر کرد و آن ها را کشت. آرامگاه وی در برج گنبد قابوس است، که در زمان حیات، به دستور خودش ساخته شده بود. منبع شناسی. منابع شناخت زیاریان را در چند دسته کلی می توان قرار داد: منابع اولیه. منابعی که هم زمان با موضوع مورد نظر یا با فاصله اندکی بعد از آن نوشته شده اند منابع اولیه هستند که شامل تواریخ محلی و عمومی هستند. دسته ای از منابع هستند که به شرح وقایع سرزمین های اسلامی می پردازند. عده ای از تاریخ نگاران معاصر با زیاریان به خاطر حضورشان در اوضاع سیاسی آن زمانه، به نوشتن این کتب پرداخته اند و از جمله منابع مهم برای شناخت زیاریان به شمار می
آیند. کتاب هایی هستند که در مورد تاریخ شهر یا منطقه ای نگاشته شده اند. این کتب حاوی اطلاعات ارزشمندی هستند زیرا فقط به وقایع آن شهر یا منطقه پرداخته اند و جزئیات آن را ذکر کرده اند و از منابع مهم به شمار می آیند. منابع ثانویه. این منابع در قرن های بعد نگاشته شده اند اما دارای مطالب ارزشمندی در رابطه با موضوع مورد بحث هستند. وضعیت سیاسی-اجتماعی نیمه دوم قرن چهارم هجری. هنگامی که آل زیار بر بخش هایی از ایران فرمانروایی می کردند، در اطراف آن ها حکومت هایی وجود داشت که هر یک قسمت هایی را احاطه کرده بودند و از لحاظ قدرت سیاسی و نظامی ضعیف تر یا قوی تر از زیاریان بودند و این سلسله به هر طریق ناچار به برقراری ارتباط با آن ها می شدند. از جمله این قدرت ها سامانیان، آل بویه و غزنویان بودند. "سامانیان" در زمان قدرت گرفتن مردآویج در اوج قدرت قرار داشتند و مرداویج در هنگام قدرت گرفتن گاهی با سامانیان همراه و گاهی هم مقابل آن ها بود، ولی تا پایان عمر خود به آن ها وفادار بود. از امیر دوم زیاری به بعد روابط زیاریان با سامانیان دوستانه می شود. بعد از مرگ وشمگیر، سر انتخاب جانشینی برای وی میان آل بویه و سامانیان اختلاف نظر وجو
د داشت. سامانیان از قابوس و آل بویه از بیستون حمایت کردند، قابوس از ابتدا مورد توجه سامانیان قرار داشت اما با آل بویه هم رابطه خویشاوندی داشت. قابوس بعد از شکستی که از عضدالدوله خورد به دربار سامانیان پناه برد و ۱۸ سال به دور از حکومت و به قصد لشکرکشی به سر برد. وی فقط یک بار به پشتیبانی از سامانیان به گرگان حمله کرد که برای او سودی نداشت. بعد از ۱۸ سال که مجدد قابوس به قدرت و حکومت رسید سامانیان قدرت خود را از دست داده بودند و قدرت مهم سلطان محمود بود. تا اینکه بعد از قتل منتصر سامانیان به پایان رسید. قابوس بعد از برادرش بیستون روشی دوستانه را با آل بویه در پیش گرفت. مقارن با روی کار آمدن قابوس، عضدالدوله به قدرت رسید و برای فهم میزان وفاداری نامه ای را به قابوس نوشت و او هم روش مسالمت جویانه ای را در پیش گرفت و اظهار کرد که در عین استقلال، قدرت عضدالدوله را می پذیرد، اما بعد از پناهندگی فخرالدوله، برادر عضدالدوله به قابوس، و امتناع وی از تحویل فخرالدوله به عضدالدوله دشمنی میان آل زیار و آل بویه آغاز شد. قابوس به فخرالدوله کمک کرد اما فخرالدوله بعد از رسیدن به قدرت در مقابل دوستی و وفاداری قابوس کاری را انجا
م نداد و قابوس مجبور به دوری از حکومت شد تا هنگامی که مجدالدوله به قدرت رسید و قابوس با توجه به ضعف وی توانست طبرستان و گرگان را تصرف کند. قابوس و مجدالدوله چندین بار با هم جنگیدند که نتیجه ای نداشت انا این دو فارغ از مسائل سیاسی روابط دوستانه و نزدیکی داشتند چون منوچهر، پسر قابوس مدتی در سپاه مجدالدوله خدمت می کرد. در نهایت قابوس و مجدالدوله باهم صلح کردند. قابوس با وجود اینکه از ضعف مجدالدوله آگاه بود اما هیچ گاه به ری لشکر نکشید. "غزنویان" از نیمه دوم حکومت زیاریان وارد عرصه سیاسی ایران شدند. اولین باری که غزنویان به عنوان یک قدرت با آل زیار ارتباط برقرار کردند، در زمان دوری قابوس از حکومت در گرگان بود. سبکتکین در نیشابور با قابوس ملاقات کرد و شیفته کمال و ادب وی شد و تصمیم گرفت که به او در پس گرفتن حکومت کمک کند. اما سبکتکین با مشکلاتی که برایش در بلخ پیش آمد نتوانست به قول خود عمل کند. حتی وی برای کمک به قابوس مجدد فرمان داد که ده هزار لشکر برای کمک به قابوس بفرستند اما درگذشت. بعد از سبکتکین، محمود به قدرت رسید وی قصد داشت که کار ناتمام پدرش را انجام دهد و به قابوس کمک کند اما درگیر مخالفان داخلی و شورش
برادرش شد. قابوس بعد از اینکه توانست قدرت را با کمک طرفدارانش بدست آورد با محمود از در دوستی وارد شد به ویژه که آن دو شباهت های زیادی بهم داشتند از جمله اینکه هردو پیرو مذهب تسنن و به مخالفت با اسماعیلیه مشهور بودند و هر دو اهل علم و ادب بودند. روابط دوستانه قابوس با محمود موجب نزدیکی فرزندان قابوس به محمود شده بود و از جمله پسرش دارا به خاطر بدگمانی قابوس از دست وی فرار کرد و به دربار محمود پناه برد. تبار. قابوس پسر کوچک تر وشمگیر بود و پدربزرگش، زیار، از اهالی گیلان، خود را از خاندان «ارغوش فرهادان» یا «آغش وهاوان» معرفی می کرد که در زمان کیخسرو حاکم گیلان بوده است. همچنین عده ای دیگر «وردانشاه گیلانی» را جد زیار می دانند. همسر زیار دختر تیرداد بود و برادر زن زیار، هروسندان، حاکم وقت پادشاهی گیل بوده است. زیار در دوران فرماندهی مردآویج و وشمگیر تا سال ۳۳۷ میلادی زنده بود. مادر قابوس نیز از نسل اسپهبدان باوندیان بود و اسپهبد رستم بن شروین دایی او بود. به قدرت رسیدن. هنگامی که وشمگیر، در محرم ۳۵۷ هجری، برای آخرین نبرد خود در برابر آل بویه آماده می شد، در شکار توسط گرازی کشته شد. هنگامی که وشمگیر درگذشت، لشکر
یان سامانیان برای کمک به او، به گرگان آمده بودند و محمد بن ابراهیم سیمجور آن ها را فرماندهی می کرد. وشمگیر دو پسر داشت؛ بزرگ ترشان که بیستون نام داشت، در طبرستان بود و کوچک تر، به نام قابوس، در لشکرگاه پدر را همراهی می کرد. پس از مرگ وشمگیر، ابراهیم سیمجور و بزرگان طبرستان با قابوس، یعنی برادر کوچک تر، بیعت کردند. بیستون سریعاً به گرگان آمده و به ملاقات سیمجور رفت و امیری زیاریان را بر عهده گرفت و چون لشکریان سامانی خواستار آذوقه شدند، گفت برای تهیه آذوقه بایستی به طبرستان بازگردد و بدین گونه آن ها را رها کرده و پیکی نزد رکن الدوله بویی فرستاد و به شهر ری رفت. لشکریان سامانی که آذوقه کافی نداشتند، مجبور شدند پراکنده شده و بازگردند. بیستون هم با بوییان متحد شده و با دختر عضدالدوله بن رکن الدین ازدواج کرد و همچنین از خلیفه عباسیان لقب «ظهیرالدوله» دریافت. بیستون پس از ده سال حکومت بی دردسر در ۳۶۶ یا ۳۶۷ هجری درگذشت. دباج گیلی. در سال ۳۶۶ هجری، وقتی که بیستون به ناگاه در گرگان درگذشت، قابوس نزد دایی خود، رستم، در شهریار کوه بود. بعد از مرگ بیستون، فرزندی از او برجای مانده بود، که نزد جد مادری خود، دباج بن بانی گ
یلی، بسر می برد. دباج ولایت طبرستان را داشت، اما طمع گرگان موجب شد، تا با شتاب به سوی گرگان روانه شود. گروهی از سرداران لشکر گرگان، متمایل به قابوس بودند. دباج آن ها را زندانی کرد. هنگامی که قابوس این خبر را شنید، به گرگان آمد. وقتی که قابوس به نزدیکی گرگان رسید، سپاهیان، او را به پادشاهی برگزیدند و طرفداران فرزند بیستون فرار کردند و قابوس، برادرزادهٔ خردسالش را تحت سرپرستی خود درآورد و حتی از فرزندان خود، او را گرامی تر داشت. قابوس منطقهٔ گرگان و طبرستان را به اطاعت خود درآورد. خلیفه الطایع بالله، حکومت قابوس را در سال ۳۶۸ هجری، به رسمیت شناخت و به او لقب «شمس المعالی» داد. در جریان درگیری میان دباج و قابوس، دباج تلاش کرد حمایت سامانیان را به سمت خود جلب کند و آل بویه هم به حمایت از قابوس پرداختند. به خصوص قابوس از جانب همسرش نسبت فامیلی با فخرالدوله داشت و گفته شده که با وساطت عضدالدوله بود که خلیفه الطایع، به قابوس خلعت و لوا داد. دورهٔ اول حکومت قابوس. قابوس عدل و داد را بعد از رسیدن به قدرت، پیشهٔ خود قرار داد و علاوه بر آن، او ادیب و شاعر و فاضل بود و علاقهٔ زیاد مردم به وی موجب شد، تا بتواند مدتی بدون
مشکل جدی به حکومت خود ادامه دهد. تا هنگامی که میان فرزندان رکن الدوله اختلاف ایجاد شد. درگیری در قلمرو آل بویه. در سال ۳۶۶ هجری، رکن الدوله درگذشت و قلمرو او تحت فرمان پسر بزرگش، عضدالدوله، درآمد. دو فرزند دیگر رکن الدوله، مویدالدوله و فخرالدوله، طبق وصیت پدر، به ترتیب اصفهان و همدان را بدست آوردند. عضدالدوله در سال ۳۶۹ هجری، گسترش قلمرو خود را آغاز کرد و سه نامه به برادران خود و قابوس نوشت، تا نظر آن ها را در مورد حکومت خود بداند. هر یک از این سه نفر، به صورتی نامهٔ او را پاسخ دادند. فخرالدوله چون از مادری دیگر بود، اعلام برابری کرد و خود را همپای عضدالدوله دانست. مویدالدوله اظهار بندگی کرد و قابوس، نامه ای در اعلام وفاداری و دوستی نوشت. عضدالدوله یقین کرد، که فخرالدوله قصد سرپیچی دارد و با او مخالف است. به همین خاطر از فارس به جبال لشکر کشید، تا بر همدان و دینور و نهاوند چیره شود. در جریان این لشکرکشی، مویدالدوله به یاری عضدالدوله آمد و عضدالدوله بعد از تسلط بر آن نواحی، مویدالدوله را جانشین کرد و خود به ری رفت. فخرالدوله توان مقاومت در برابر عضدالدوله را نداشت و از همدان به هوسم، در گیلان، فرار کرد. درآنجا
مدتی اقامت داشت و نامه ای به قابوس نوشت. قابوس پدر زن و شوهر خالهٔ فخرالدوله بود و او را به نزد خود خواند و میان آن دو پیوند دوستی و اتحاد برقرار شد و عهد کردند، تا در مقابل عضدالدوله ایستادگی کنند. در تکریم فخرالدوله، قابوس نهایت تلاش خود را به کار گرفت. عضدالدوله در سال ۳۷۱ هجری، نامه ای به قابوس نوشت و از او خواست، که برادرش را تسلیم او کند و در مقابل، خراج یک سالهٔ ری به او پرداخت خواهد شد، یا هر منطقه ای را که بخواهد، به او می دهد. حتی عضدالدوله به قابوس پیشنهاد کرد که اگر فخرالدوله را با زهر بکشد، همین پاداش را دریافت خواهد کرد. قابوس با تسلیم فخرالدوله مخالفت کرد و گفت که عهدش با فخرالدوله را هرگز نمی شکند. قاصد از جانب عضدالدوله دستور داشت تا قابوس را وادار به تسلیم کند. قابوس در جواب قاصد گفت که بر پیمان خود با فخرالدوله پای بند است و هرگز فرزند شاهی را به خاطر مال دنیا نمی بخشد و آبروی خود را در معرض بدنامی قرار نمی دهد. شکست و فرار قابوس به خراسان. هنگامی که عضدالدوله از تسلیم فخرالدوله مأیوس شد، از خلیفه الطایع درخواست کرد، تا منشور حکومت طبرستان و گرگان را به نام برادرش، مویدالدوله، بنویسد. خلیف
ه پذیرفت و مویدالدوله با لشکری به سمت گرگان و طبرستان روانه شد و بر سر راه خود، هر شهری از شهرهای قابوس را که دید، ویران کرد. هنگامی که قابوس از آمدن لشکر مویدالدوله باخبر شد، می خواست تا گرگان را که مقر فرمانروایی اش بود، از دسترس لشکر مویدالدوله دور نگه دارد. لشکر قابوس و مویدالدوله در حدود استرآباد به جنگ پرداختند. جنگ سه روز به طول انجامید و با وجود اینکه فخرالدوله و قابوس از خود شجاعت نشان دادند، اما سرانجام شکست خوردند و فرار کردند. قابوس به قلعه ای از قلاع خود رفت و خزاینی را که در آنجا مخفی کرده بود، را برداشت و با خود به نیشابور برد. فخرالدوله از راه استوار به او ملحق شد و لشکریانی که متفرق شده بودند، نیز در آنجا جمع شدند. ورود قابوس با کنار رفتن محمد بن ابراهیم سیمجور از فرمانروایی خراسان و روی کار آمدن حسام الدوله ابوالعباس تاش همزمان بود. حسام الدوله ماجرای پناهندگی فخرالدوله و قابوس را به سرور خود، امیر نوح سامانی، گزارش داد و امیر نوح به حسام الدوله فرمان داد تا به آن ها یاری رساند. لشکرکشی سامانیان به گرگان. حسام الدوله لشکری تجهیز کرد و لشکریان پراکندهٔ قابوس را که متفرق شده بودند، جمع آوری کر
د و در رمضان ۳۷۱ هجری، به سمت گرگان حرکت کردند. ابتدا فائق فرمان داد، که از راه قومس به سمت ری رود، تا راه اتصال مویدالدوله با آل بویه را قطع کند و از این طریق، علاوه بر ممانعت از وصول کمک به او، باعث اغتشاش فکری وی شود؛ ولی بعد از مدتی، هنگامی که فائق اندکی از راه را طی کرده بود، حسام الدوله منصرف شد و او را بازخواند و دو گروه، در آزادوار به هم رسیدند. هنگامی که به نزدیکی گرگان رسیدند، مویدالدوله که باروی شهر را ترمیم کرده بود، به درون شهر پناه برد و لشکر حسام الدوله، گرگان را محاصره کردند، که محاصره ۲ ماه طول کشید و در این زمان، اندوختهٔ غذایی اهالی گرگان تمام شد و قحطی بروز کرد. به صورتی که مردم، نخاله های جو را با گل مخلوط می کردند و به جای غذا استفاده می کردند. در این هنگام، خبر مرگ عضدالدوله به مویدالدوله رسید. اما مویدالدوله با زیرکی آن را پنهان کرد، تا مانع از تضعیف روحیه سربازان شود. وزیر کاردان مویدالدوله، صاحب بن عباد، بود. صاحب جاسوسانی را به میانهٔ لشکر حسام الدوله فرستاد، تا از اوضاع آن ها آگاه شود. جاسوسی که فرستاده بود، بازگشت و گفت که در آن لشکر فیلان زیادی وجود دارند. صاحب بن عباد، پنهانی هد
ایایی را به فائق فرستاد و موفق شد تا او را با خود همدست کند. به صورتی که لشکریان آگاه شده بودند و قرار شده بود که در روز جنگ، فائق عقب نشینی و فرار کند. سرانجام مویدالدوله از محاصره خسته شد و با تمانی لشکریان به قصد جنگ آماده شد و فائق ناگهان گریخت. فخرالدوله، حسام الدوله و قابوس، مقاومت کردند، اما لشکریان که فرار فائق موجب تضعیف روحیهٔ آنان شده بود، عقب نشینی کردند. بدین ترتیب، لشکریان حسام الدوله شکست خوردند و قابوس و فخرالدوله، با ناکامی به نیشابور بازگشتند. صاحب بن عباد از این پیروزی بسیار خوشحال شد و شاعران را مجبور کرد تا دربارهٔ این پیروزی شعر بسرایند و فتح نامه هایی به سرزمین های اطراف فرستاد. فرار لشکر خراسان موجب شد، تا خزاین و چارپایان فراوان و غلامان و انواع غلات به دست لشکر مویدالدوله بیفتد. فخرالدوله و قابوس، هنگامی که به نیشابور رسیدند، مجدد به امیر نامه نوشتند و علت شکست خود را گفتند و همچنین درخواست کمک کردند. این بار امیر نوح، ابوالحسن عتبی، وزیر خود، را مأمور این کار کرد. عتبی مشغول گردآوری سپاه بود، که با توطئهٔ ابوالحسن سیمجور، درحالی که از منزل به سرای عمارت می رفت، غلامان بر سر او ریختن
د و او را کشتند. قابوس و متحدان او در نیشابور منتظر رسیدن سپاه بودند، که خبر مرگ ابوالحسن عتبی را شنیدند. بعد از قتل عتبی، ترکان فتنه ای بزرگ در بخارا بر پا کردند و امیر نوح، حسام الدوله تاش را به بخارا فراخواند. از طرفی دیگر، ابوالحسن سیمجور و پسرش، از خراسان به فائق نامه نوشتند و از او درخواست اتحاد کردند، تا خراسان را از دست تاش و سامانیان، در بیاورند. فائق قبول کرد و سیمجوریان به نیشابور آمدند، بعد از آن به مرو رفتند، تا اینکه تاش مجدد با لشکری به خراسان آمد و در نهایت صلح کردند و قرار شد بلخ برای فائق، نیشابور برای تاش و هرات سهم ابوعلی سیمجور باشد و همگی مطیع امیر سامانی باشند. بعد از مرگ عتبی، عبدالله بن عزیر وزیر شد و او با حسام الدوله میانهٔ خوبی نداشت و او را برکنار کرد و ابوالحسن سیمجور را سپهسالار کرد. دوره فترت در حکومت قابوس. از سال ۳۷۱ هجری، قابوس به مدت ۱۸ سال در دربار سامانیان، دور از حکومت زندگی می کرد و منتظر فرصتی بود، تا شاید بتواند حکومت را به دست بیاورد. در این زمان، سامانیان در دورهٔ انحطاط به سر می بردند و توانایی ادارهٔ سرزمین خود را نداشتند، بدین ترتیب، از هر طرف فرماندهان و سرداران
محلی سر برآورده بودند و هر کدام به صورت نیمه مستقل، منطقه ای را اداره می کردند. در این هنگام، قابوس در دربار سامانیان، با خوشنامی و احترام زندگی می کرد. در محضر او دانشمندان بودند. با اینکه حکومتی نداشت، اما بخشش خود را مانند دورهٔ حکومت ادامه می داد. بازگشت فخرالدوله به حکومت. مویدالدوله در سال ۳۷۳ هجری، در گرگان درگذشت و بزرگان دولت برای اینکه تصمیم بگیرند، چه کسی را می توان به جای مویدالدوله به حکومت نشاند، با هم مشورت کردند. صاحب بن عباد نظر بزرگان را به فخرالدوله جلب کرد. او مأمور شد به فخرالدوله نامه فرستد و او را به حکومت فراخواند. بدین ترتیب، فخرالدوله از نیشابور به سمت گرگان حرکت کرد و صاحب بن عباد را به وزارت خود نشاند و از آنجا به سمت ری رفت و در رمضان همان سال، در ری بر تخت حکومت تکیه زد. فخرالدوله بعد از رسیدن به قدرت، در مقابل خوبی های حامیانش تصمیم گرفت که از آن ها حمایت کند. برای حسام الدوله تاش نامه نوشت و از او دلجویی کرد و لشکر زیادی را برای کمک به او فرستاد و برای کمک به تاش دو هزار مرد دیگر را به فرماندهی فیروزان بن حسن فرستاد. فخرالدوله همچنین خواست، تا در مقابل خوبی های قابوس، او را به