Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«آقای پستچی خواهش می کنم» ترانه ای است که جورجیا دابینز، ویلیام گرت، فردی گورمن، برایان هالند و رابرت بیتمن آن را نوشته اند و در سال ۱۹۶۱ به عنوان اولین تک آهنگ گروه ماروِلِتس منتشر شد. این اولین ترانهٔ ماروِلِتس و کمپانی موتاون بود که شماره ۱ جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد شد. «آقای پستچی خواهش می کنم» در پایان سال ۱۹۶۱ در جدول ترانه های آراَندبی ایالات متحده هم صدرنشین شد و هفت هفته در آن جایگاه باقی ماند. مجلهٔ بیلبورد در سال ۲۰۱۷ و در فهرست «۱۰۰ ترانهٔ برتر گروه های دخترانهٔ همهٔ زمان ها»، رتبهٔ بیست و دوم را به «آقای پستچی خواهش می کنم» اختصاص داد. درباره. گِلَدیس هورتون، جورجیا دابینز، جورجینا تیلمن، جوانیتا کَوارت و کاترین اندرسون آوازخوانی را در روستاهای اینکستر میشیگان شروع کردند و تا پیش از آن که به عنوان «گروه مارولتس» معرفی شوند، خواننده های قابل توجهی نبودند. قرارداد آنها با کمپانی موتاون در واقع جایزه ای بود که به خاطر برنده شدن در یک مسابقهٔ آواز دبیرستانی دریافت کردند. ترانه از زبان دختری روایت می شود که در انتظار خبری از دوست پسرش است و همان طور از پستچی خواهش می کند ببیند در کیفش نامه یا کارتی بر
ای او دارد، از درد فراق شکوه می کند. بر خلاف رویهٔ آن سال ها، طرح روی جلد تک آهنگ تصویری از اعضای ماروِلِتس نبود و فقط تصویر کارتونی یک صندوق پستی خالی را نشان می داد. به نظر می رسد مسئولان موتاون بر این باور بودند که آمریکایی ها هنوز آمادگی خرید محصولی را نداشتند که تصویر چند نوجوان سیاه پوست خندان روی آن چاپ شده باشد. البته این دیدگاه بعداً تغییر کرد و کمپانی موتاون هم سهم زیادی در این تغییر داشت. اجراهای دیگر. «آقای پستچی خواهش می کنم» بارها توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شده است. در سال ۱۹۷۵ و زمانی که کارپنترز نسخهٔ جدیدی از «آقای پستچی خواهش می کنم» را منتشر کردند، این اثر دوباره پرفروش ترین ترانهٔ روز آمریکا شد و ۱۷ هفته در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد حضور داشت. بیتلز هم در سال ۱۹۶۳ و در آلبوم "با بیتلز" این قطعه را کاور کرده اند.
میلوتین شوشکیچ () ( – ۲۷ اوت ۲۰۲۲) بازیکن فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که وی در آن بازی کرد می توان به باشگاه فوتبال کلن و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ژلکو ماتوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال کروات تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریخ و باشگاه فوتبال دینامو زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کرواسی و یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
جهان وین ۲ فیلمی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی استیون سرجیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایک مایرز، دینا کاروی، کریستوفر واکن، تیا کریر، رالف برون، کوین پولاک، جیمز هنگ، کیم بیسینگر، کریس فارلی، اد اونیل، لری سلرز، فرانک دیلئو، لی ترگسن، اسکات کوفی، درو بریمور، اولیویا دابو، چارلتون هستون، هتر لاکلیر، تد مک گینلی، تیم مدوز، رابرت اسمایگل، هری شیرر ایفای نقش کرده اند. این فیلم دنباله فیلم جهان وین است.
دوشان ماراویچ (؛ – ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵) بازیکن فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که وی در آن ها سابقه بازی دارد، می توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
الکساندر کوزلینا (; – ) بازیکن فوتبال کروات تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اس سی فورتونا کلن و باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
آنته ژاننیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال کروات تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلوب بروژ و باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کرواسی و یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ولیمیر سومبولاتس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوراتس بانیا لوکا و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی، المپیک یوگسلاوی و یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ولادیمیر دورکوویچ (؛ ۶ نوامبر ۱۹۳۷ – ) بازیکن فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال سیون، و باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
نوواک روگانوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وویوودینا و باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
موسیقی منحط () اصطلاحی بود که دولت آلمان نازی در دهه ۱۹۳۰ میلادی برای انواعی از موسیقی که آن را مضر یا خوار می شمرد، به کار می گرفت و در واقع بخشی از سیاست کمپین علیه هنر منحط بود که آثار هنرمندان یهودی را مورد حمله قرار می داد. وجه نژادی. نازی ها آهنگسازان یهودی هم چون فلیکس مندلسون و گوستاو مالر را بی ارزش دانسته و محکوم می کردند. گرچه نازی ها آنان را به دلیل نژادشان بی اعتبار می کردند، اما برای حمله به آنان دلایل بهتری می خواستند؛ بنابراین آثار آنان را «ضدآلمانی» شمردند که باید ممنوع شوند. بسیاری افراد مانند گوبلز نتوانستند توضیح دهند که موسیقی آلمانی چیست و «نفوذ یهودی» در موسیقی آلمانی چیست. گوبلز که خود نه موسیقی دان بود و نه تخصصی در این زمینه داشت، گفته بود: «هر موسیقی ای برای همه مناسب نیست.» تبعیض ها و فشارها. از هنگام دست یابی نازی ها به قدرت، این آهنگسازان برای ادامه کار خود دچار مشکلاتی شدند و برای برخی حتی ادامه کار غیرممکن شد. بسیاری از آن ها تبعید شدند (مانند آرنولد شونبرگ، کورت وایل، پل هیندمیت و برتهولد گلداشمیت) و برخی به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شدند (مانند ویکتور اولمان و اروین شوله
وف).
فخرالدین یوسفی (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
سیلوستر تاکاچ (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال وویوودینا، و باشگاه فوتبال رن اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
آندریا آنکوویچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن و باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
تومیسلاو کنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین، باشگاه فوتبال بوراتس بانیا لوکا، و باشگاه فوتبال دینامو زاگرب اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
واژهٔ دارونما در اواخر قرن ۱۸ در زمینه های دارویی و برای توصیف یک «دارو یا روش معمولی» مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۸۱۱ دارونما چنین تعریف شد: «هر دارویی که بیشتر برای خشنودی بیمار استفاده شود تا به نفع او». اگرچه این تعریف مفهومی تحقیرآمیز دارد، اما لزوماً به معنای بی تأثیر بودن نبود. دارونما تا میانه های قرن بیستم در طبابت جایگاه مشخصی داشت. در سال ۱۹۵۵ هنری. کی. بیچر مقاله ای تأثیرگذار تحت عنوان "دارونمای قدرتمند" منتشر کرد و این نظریه را مطرح نمود که اثر دارونما از نظر بالینی حائز اهمیت است. اما بررسی های مجدد مواد مورد استفادهٔ او، هیچ نشانی از تأثیر دارونما نداشت. ریشه شناسی. "دارونما (پلاسیبو)" واژه ای لاتین است به معنای "خودم را خشنود خواهم کرد" "." این کلمه برگرفته از یکی از مناجات های عبادت های شامگاهی مزامیر است. با توجه به این دعا، "پلاسیبو خوان" به کسانی گفته می شد که ادعا می کند برای متوفی دعا میخوانند یا با او آشنایی داشتند تا بتواند از غذای مراسم ترحیم بهره ببرد. پس به این دلیل این لغت به عملی فریبکارانه برای خشنود کردن گفته می شد. استفاده اولیه در پزشکی. همان طور که آمبروز پاره (۱۵۹۰–۱۵
۱۰) بیان می کند، در طبابت، وظیفه پزشک نسبت به بیمار این است: گاهی درمان کند، اغلب تسکین دهد، همیشه تسلی بخشد. بر این اساس، دارونما تا قرن بیستم در پزشکی به طور گسترده تجویز می شد و اغلب به عنوان فریب های ضروری مورد تأیید قرار می گرفت. بنا به گفتهٔ نیکلاس جوسون، پزشکی در انگلستان قرن هجدهم به تدریج از اینکه بیمار در تصمیم گیری درمانی پزشک، سهم مهم و حتی مساوی داشته باشد دور می شود. به این ترتیب به سویی می رود که بیمار فقط دریافت کنندهٔ نوعی درمان استاندارد است؛ درمانی که توسط نظرات رایج در پزشکی روز ارائه می شود. جوسون این مطلب را به موازات تغییراتی توصیف می کند که در شیوه تولید دانش پزشکی اتفاق می افتد. مانند گذار از "درمان سرپایی"، به سوی "طب بیمارستانی " و سرانجام به "طب آزمایشگاهی". از بقایای رویکرد «تسلی بخش» بودن درمان، تجویز داروهای "تقویت کننده خلقیات" و درمان های "خوشایند"، از جمله «قرص قند»، معجون یا شیره بود. حتی در آن زمان، هیچ کدام از این ترکیبات عملکرد دارویی شناخته شده ای نداشتند. پزشکان آن دوران که به این دلیل چنین تقویت کننده های خلقیات را تجویز می کردند (که اثر دارویی نداشت و فقط به بیمار آرا
مش خیال و آسودگی می داد)، که تا بیمار آرامش یابد تا زمانی که «قدرت شفابخش طبیعت» وظیفهٔ خود را انجام دهد و سلامت را به او بازگرداند. یا دست کم انتظار بیمار را از پزشک برای تجویز نوعی درمان برآورده سازد. در سال ۱۸۱۱، در لغت نامهٔ "Lexicon-Medicum" "Quincy هوپر،" دارونما به هر دارویی گفته می شود که بیشتر برای خشنودی بیمار داده می شود تا سود او." در سال ۱۹۰۳ ریچارد کابوت گفت او تجویز دارونما را قطع کرده است، زیرا هنوز هیچ موردی نیافته که در آن یک چیز دروغین بیش از آن که صدمه بزند کمکی کرده باشد. اولین استفاده از دارونما بعنوان گروه شاهد در تحقیقات، به کوشش های کلیسای کاتولیک در اروپای قرن شانزدهم برای اثبات بی اعتباری جن گیری بازمی گردد. به افرادی که به دروغ ادعا می کردند که توسط نیروهای شیطانی تسخیر شده اند، اشیاء مقدس تقلبی می دادند. اگر آن فرد واکنش خشونت باری از خود نشان می داد، نتیجه گرفته می شد که تسخیر شدن، کاملاً خیالی است. استفاده از دارونما به عنوان یک روش درمانی در طول تاریخ بحث برانگیز و تا اواسط قرن بیستم رایج بوده است. در سال ۱۹۰۳ ریچارد کابوت به این نتیجه رسید که باید از آن حذر کرد زیرا فریبنده اس
ت. نیومن به «پارادوکس پلاسیبو» اشاره می کند - «ممکن است استفاده از دارونما غیراخلاقی باشد، اما استفاده نکردن از چیزی که بهبودی می بخشد نیز غیراخلاقی است». وی برای حل این معضل پیشنهاد می کند که باید به پاسخ معنادار درمانی توجه داشت. «مادامی که درمانگر با صداقت و شفاف عمل کند و به قدرت بالقوهٔ التیام بخش دارونما معتقد باشد، می توان از اثرات دارونما استفاده کرد». جان هیگارت در قرن هجدهم اولین کسی بود که به بررسی تأثیر دارونماها پرداخت. وی یک درمان طبی محبوب زمان خود را که " تراکتورهای پرکینز " نام داشت آزمایش کرد و نشان داد که بی اثر است. چرا که این درمان ادعایی، همان مقدار نتیجه می داد که دارونما ثمربخش بود. امیل کوئه، یک داروساز فرانسوی نیز که در یک عطاری در تروا، بین سالهای ۱۸۸۲ و ۱۹۱۰ مشغول به کار بود، از کارایی «اثر دارونما» حمایت می کرد. او به این معروف بود که بعد از تمجید از کارایی هر ترکیب، با هر دارو یک نوشتهٔ مثبت هم جهت اطمینان خاطر به مشتریانش می داد. کتاب او "Self-Mastery Through Autosuggestion Conscious" نیز در انگلستان (۱۹۲۰) و در ایالات متحده (۱۹۲۲) منتشر شد. استفاده از دارونماها تا قرن بیستم در
پزشکی به صورت بسیار گسترده باقی ماند و بعضی اوقات به عنوان فریب های ضروری مورد تأیید قرار می گرفت. در سال ۱۹۰۳، ریچارد کابوت گفت که او تجویز دارونما را قطع کرده است، زیرا هنوز هیچ موردی نیافته که یک چیز دروغین بیش از آن که صدمه بزند کمکی کرده باشد". تی سی گریوز TC Graves برای اولین بار «اثر دارونما» را در سال ۱۹۲۰ در یک مقاله منتشر شده در "لنست" نامگذاری کرد. دراین مقاله می نویسد که اثر دارونمایی داروها بیشتر در مواردی خود را نشان می دهد که اثرات روانی واقعی در بیمار ایجاد شده باشد. اثر دارونما. اثر دارونما در داروهای جدید در قرن هجدهم و در دهه ۱۷۸۰ توسط میشل فیلیپ بووارت حکایت شده است. اولین کسی که اثر دارونما را تشخیص و نشان داد، پزشک انگلیسی جان هیگارت در سال ۱۷۹۹ بود. او یک روش درمانی محبوب در زمان خود به نام " تراکتورهای پرکینز " را آزمایش کرد که از نشانگرهای فلزی تشکیل می شد که ظاهراً قادر به بیرون کشیدن بیماری بودند. آنها با قیمتی بسیار بالا (پنج گینه) به فروش می رسیدند. هیگارت تصمیم گرفت نشان دهد که هزینه کردن برای چنین کاری لازم نیست. او این کار را با مقایسه نتایج تراکتورهای چوبی "ساختگی" با تراکتوره
ای فلزی ظاهراً "فعال" انجام داد و یافته های خود را در کتابی به نام "دربارهٔ تخیل علت و درمان اختلالات بدن" منتشر کرد. نشانگرهای چوبی به اندازهٔ فلزهای گران قیمت مفید بودند و نشان می داد که تخیلِ صرف چه تأثیر شگرفی بر بیماری دارد. تأثیری که تا به حال کسی به آن فکر نکرده بود". با این که واژهٔ دارونما از سال ۱۷۷۲ تا کنون به کار می رود، این اولین بار بود که اثر دارونما به واقع نمایش داده می شد. اولین کسی که اثر دارونما را در مقاله ای در لنست معرفی و مطرح کرد تی سی گریوز در ۱۹۲۰ بود. وی دربارهٔ «اثرات دارونما» در مواردی سخن گفت که «آشکارا اثر درمانی واقعی بر روان ایجاد شده باشد». در بیمارستان رویال لندن در سال ۱۹۳۳، ویلیام اوانز و کلیفورد هویل بر روی ۹۰ نفر آزمایش کردند و نتایج حاصل از تجویز یک داروی فعال و یک «دارونما» را مقایسه کردند. این آزمایش تفاوت معناداری بین درمان دارویی و درمان دارونما نشان نداد و محققان به این نتیجه رسیدند که این دارو هیچ تأثیر خاصی در رابطه با شرایط درمان ندارد. در ۱۹۳۷ آزمایش مشابهی نیز توسط هری گلد، ناتانیل کویت و هارولد آتو بر روی ۷۰۰ مورد انجام شد. در ۱۹۴۶، کارشناس آمار زیستی و فیزی
ولوژیست دانشگاه ییل، E. Morton Jlineline، «واکنش به پلاسیبو» یا «پاسخ» را توصیف کرد. او احتمالاً از اصطلاحات «پاسخ به پلاسیبو» و «واکنش به پلاسیبو» به عنوان دو اصطلاح قابل تعویض استفاده کرده است. هنری کی. بیچر در ۱۹۵۵ اولین کسی بود که در مقاله اش ""دارونمای قدرتمند" " از اصطلاح "اثر دارونماً استفاده کرد، که آن را از اثرات دارویی متمایز نشان می داد. بیچر پیشنهاد کرده بود که اثرات دارونما در حدود ۳۵٪ از افراد رخ داده است. با این حال، این مقاله به دلیل عدم تمایز اثر دارونما از عوامل دیگر و همچنین پشتیبانی از ایدهٔ تفاخرآمیز اثر دارونما، مورد انتقاد قرار گرفت و یک تحلیل مجدد در ۱۹۹۷ نتوانست از نتیجه گیری های بیچر حمایت کند. در ۱۹۶۱، بیچر گزارش داد که درد قفسهٔ سینهٔ بیماران جراحان 'مشتاق' نسبت به بیماران جراحان شکاک، بیشتر تسکین یافته است. در ۱۹۶۱ والتر کندی واژهٔ nocebo را معرفی کرد؛ واژه ای به معنای یک مادهٔ خنثی که باعث اثرات مضر در بیمار می شود. در ۱۹۶۱ هنری کی. بیجر به این نتیجه رسید که جراحانی که مشتاق و خوش بین هستند درد سینه و مشکلات قلبی بیماران خود را بیشتر از جراحان شکاک تسکین می دهند. از آغاز دههٔ ۱۹۶
۰، اثر دارونما به طور گسترده ای شناخته شد و آزمایش های کنترل شده با دارونما به معیاری در تأیید داروهای جدید بدل شد. دیلان اوانز معتقد است که دارونما به فعال کردن پاسخ فاز حاد، مرتبط است، بنابراین فقط در شرایطی مانند درد، تورم، زخم معده، افسردگی و اضطراب که با این موضوع ارتباط دارند، تأثیر خواهد کرد. بررسی سیستماتیک کارآزمایی های بالینی در ۲۰۰۱ به این نتیجه رسید که هیچ شواهدی از تأثیرات مهم بالینی وجود ندارد، مگر در درمان درد و نتایج مکرر بر روی بیمار. نویسندگان مقاله بعداً یک بررسی کاکرین را با نتیجه گیری مشابه منتشر کردند (به روز شده ) در اکثر مطالعات از ابتدا تا انتهای آزمایش به اثر دارونما در ایجاد تفاوت های اساسی اشاره شده است، اما داوران جهت تمایز دادن اثر دارونما از بهبود طبیعی بیماری، مطالعاتی را برررسی کردند که هم گروه دارونما و هم گروه های درمان نشده در آن حضور داشتند. اثرگذاری دارونما بین افراد متفاوت است. در دهه۱۹۵۰، تحقیقات قابل توجهی انجام شد تا مشخص شود آیا تیپ شخصیتی خاصی وجود دارد که به دارونما پاسخ دهد. یافته ها قابل تعمیم نبود و تا اکنون تصور می شود که تیپ شخصیت هیچ تأثیری در مؤثر بودن یا نب
ودن دارونما ندارد. کلمه " "اوبیسلپ" "، همان "دارونما" (پلاسیبو) است که از آخر هجی شده است. این واژه در ۱۹۹۸ توسط یک پزشک استرالیایی زمانی که یک دارونمای آزاد و در دسترس لازم بود ابداع شد. این کلمه برخی اوقات برای تجویز یک داروی غیرواقعی و برای پنهان ماندن از نظر بیمار استفاده می شود. پیشنهاد شده است که اثر دارونما (که مربوط به یک گروه است) و پاسخ به دارونما (که فردی است) تمایز وجود دارد.
بورا کوستیچ (به ؛ – ) بازیکن فوتبال صرب تبار اهل یوگسلاوی بود. از جمله باشگاه هایی که وی در آن ها بازی کرده است، می توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال ویچنزا و باشگاه فوتبال آسکولی اشاره کرد. وی همچنین در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا و ۱ مدال نقره شد.
باده کند ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کلاف سردرگم (فرانسوی: Micmacs à tire-larigot) یک فیلم سینمایی کمدی فرانسوی محصول سال ۲۰۰۹ میلادی به کارگردانی ژان-پیر ژونه است. تولید. ژان-پیر ژونه در ابتدا شخصیت بازیل را برای جمال دبوز نوشت. اما دببوز پس از سه هفته با استناد به اختلافات هنری و مالی این پروژه را ترک کرد. این نقش بعداً به دنی بون سپرده شد. کارگردان برای تحقیق در هنگام تهیه فیلم از کارخانجات تولید اسلحه در بلژیک دیدن کرد. برخی گفتگوها مستقیماً از مصاحبه های فروشندگان اسلحه گرفته شد. فیلمبرداری. این فیلم در چندین مکان در پاریس و اطراف پاریس از جمله قسمت بیرونی موزه اورسی فیلمبرداری شده است. همچنین در چندین ایستگاه قطار ، از جمله ایستگاه لیون ، ایستگاه سن-لازار نیز فیلمبرداری انجام شده است.
نور ماراقا (؛ ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتاکرت واقع شده است.
ولادیمیر آلینیک (؛ زادهٔ ) شیرجه رو اهل بلاروس است که در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰ برای این کشور در سکوی ۱۰ متر مردان شرکت کرد و به مدال های برنز و نقره دست یافت.
مشهدی حسین لی (به لاتین: Məşədihüseynli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شمکور واقع شده است. مشهدی حسین لی ۱۸۸۳ نفر جمعیت دارد.
"من عاشق شیطان شدم" ترانه ای از خواننده کانادایی آوریل لوین است و سومین ترانه از ششمین آلبوم استودیویی وی "سر بر روی آب"" است". این ترانه توسط لوین نوشته شده و توسط لوین و کریس بیسفورد تهیه شده است. این ترانه در مورد رابطه سمی است که وی در حالی که از بیماری لایم رنج می برد، خود را حفظ کرده است. این تک آهنگ به عنوان چهارمین آهنگ آلبوم در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد.
در سیم کشی الکتریکی کلید صلیبی یا کلید چند مسیره () نوعی کلید است که با آن می توان لامپ را در دو یا چند نقطه قطع یا وصل کرد.
در سیم کشی الکتریکی کلید لامپ () نوعی کلید است که اغلب برای قطع یا وصل لامپ به کار می رود. کلید لامپ در چراغ قوه ها، ماشین ها و دیگر دستگاه ها نیز کاربرد دارد.
بازتابندگی پرتو ایکس (گاهی اوقات با عنوان بازتاب سنجی اشعه ایکس یا XRR نیز شناخته می شود.) یک روش تحلیلی حساس به سطح است که در شیمی، فیزیک و علوم مواد برای توصیف سطوح، لایه های نازک و چند لایه استفاده می شود.
هیرام میر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مونتری اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مکزیک و مکزیک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده است.
داروین چاوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مونتری اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
خاویر کورتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مکزیک، زیر ۲۳ سال مکزیک، و مکزیک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
خورخه انریکز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلوب لئون و باشگاه فوتبال گوادالاخارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مکزیک، زیر ۲۳ سال مکزیک، و مکزیک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
نسترو ویدریو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاچوکا و باشگاه فوتبال گوادالاخارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مکزیک، زیر ۲۳ سال مکزیک، و مکزیک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
نسترو آراخو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سلتاویگو و باشگاه فوتبال کروز آزول اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مکزیک، زیر ۲۳ سال مکزیک، و مکزیک بازی کرده است.
خوسه آنتونیو رودریگس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گوادالاخارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال مکزیک, زیر ۲۰ سال مکزیک، و زیر ۲۳ سال مکزیک بازی کرده است.
لوییس فرناندو تنا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گوادالاخارا اشاره کرد. وی به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مکزیک به مقام قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ دست پیدا کرده است.
له له دولان (به لاتین: Lələdulan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. له له دولان ۲۲۶ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "له له" احتمالاً اشاره به نام شخصی دارد و "دی" در زبان تالشی به معنی "روستا" و "اُن" به معنی "زمین و مکان" است و "له له دی اُن" نام اصلی این روستا است که معنی "زمین های روستای له له" است.
«ترانهٔ شوپ شوپ (این در بوسهٔ اوست)» ترانه ای است که رودی کلارک آن را ساخته و اولین بار در سال ۱۹۶۳ توسط مری کلایتن اجرا شده است. اجرای کلایتن موفقیتی به دست نیاورد اما یک سال بعد و زمانی که بتی اِوِرِت «ترانهٔ شوپ شوپ» را اجرا کرد، بسیار محبوب شد. این اجرا که اولین ضبط عمدهٔ اِوِرِت بود در ۱۱ آوریل ۱۹۶۴ به جایگاه نخست جدول ترانه های آراَندبی رسید و ششمین ترانهٔ جدول بیلبورد هات ۱۰۰ شد. «ترانهٔ شوپ شوپ» طی چند دههٔ گذشته بارها توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شده است. در سال ۱۹۹۱ شِر نسخهٔ جدیدی از آن را اجرا کرد که در اتریش، دانمارک، ایرلند، نروژ، لهستان، بریتانیا و جدول ۱۰۰ تک آهنگ داغ اروپا پرفروش ترین ترانهٔ روز شد. اجرای شر از «شوپ شوپ سانگ» در ایالات متحدهٔ آمریکا هم ۱۶ هفته جزو ۱۰۰ ترانهٔ برتر بود و بالاترین رتبه اش در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد سی و سوم بود که در ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۹۱ به آن رسید.
ایتی تالا (به لاتین: İtitala) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بالاکن واقع شده است. ایتی تالا ۲۳۲۴ نفر جمعیت دارد. دین. در مسجد جامع این روستا یک هیئت مذهبی وجود دارد.
لاله پاشا (به لاتین: Lələpaşa) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قاخ واقع شده است. لاله پاشا ۴۶۴ نفر جمعیت دارد.
لاله لی (به لاتین: Lələli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قاخ واقع شده است. لاله لی ۴۷۴ نفر جمعیت دارد.
معاهده بوداپست در شناسائی بین المللی تسلیم میکروارگانیسم ها برای استفاده در تشریفات ثبت اختراع که به معاهده بوداپست () مشهور است یک معاهده بین المللی است که در بوداپست، مجارستان، در تاریخ ۲۸ آوریل امضا شد. این قانون در تاریخ ۹ اوت ۱۹۸۰ اجرایی شد و سپس در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۰ اصلاح شد. این پیمان توسط سازمان جهانی مالکیت فکری اداره می شود. از ژوئیه سال ۲۰۱۹، ۸۲ کشور عضو معاهده بوداپست هستند. الحاق این پیمان برای دولت های عضو کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی سازمان مالکیت صنعتی منطقه ای آفریقا (ARIPO)، سازمان ثبت اختراعات اوراسیا (EAPO) و سازمان ثبت اختراعات اروپا (EPO) طبق ماده ۹-(۱)(A) پیمان نامه مجاز می باشد. بر اساس مفاد این معاهده، یک کشور متعاهد که تسلیم میکروارگانیسم ها را برای استفاده از تشریفات ثبت اختراعات اجازه داده یا آن را اجباری می کند، موظف است که یک میکروارگانیسم را نزد مقام یا مرکز سپرده گذاری بین المللی بسپارد و بدون در نظر گرفتن این که چه مقام یا مرکزی در داخل یا خارج از آن قلمرو است، نسبت به شناسایی و رسمیت بخشیدن به آن اقدام کند.
اصل آشنایی یا اثر مواجهه صرف (به انگلیسی: Mere-exposure effect) یک پدیده روانشناختی است که بیان می کند افراد صرفاً به دلیل آشنایی با چیزی به آن تمایل دارند. به عبارت دیگر این اثر باعث می شود مردم چیزهایی را ترجیح دهند که برای آن ها آشنا است. نخستین بار در سال 1968 یک روانشناس اجتماعی به نام رابرت زاینتس (به انگلیسی: ) مقاله ای را منتشر کرد که در آن درمورد اثر مواجهه صرف صحبت کرده بود. فرضیه او در مورد این اثر این بود که صرفاً قرار گرفتن در معرض چیزی به طور مکرر، کافی است تا افراد آن چیز را درست بدانند یا ترجیح داده و دوست داشته باشند. آزمایشی به نام «نگرشی به تاثیر مواجهه محض» (به انگلیسی: ATTITUDINAL EFFECTS OF MERE EXPOSURE ) در سال 1968 در دانشگاه میشیگان توسط رابرت زاینتس انجام شد. در این آزمایش در صفحه اول روزنامه ی ویژه دانشجویان، پنج کلمه بی معنی که ظاهرا ترکی بودند به مدت چند هفته در یک کادر چاپ شد. تعداد دفعات چاپ لغات متفاوت بود. یک کلمه فقط یک بار چاپ شد بعضی دو بار یا چند بار و یک لغت 25 بار. بعد از اتمام چاپ به دانشجویان پرسش نامه ای داده شد که کلمات بر روی آن درج بود و از آنها خواسته شد که بگوین
د کدام کلمه حس خوبی یا بدی به آنها می دهد. دانشجویان کلماتی را که بیشتر چاپ شده بود به عنوان کلماتی که حس خوبی به آنها میداد انتخاب کردند. نتایج این آزمایش بارها با آزمایش های دیگری که در آنها از حروف چینی، صورتک و اشکال هندسی استفاده شده بود مجددا تایید شد. اثر مواجه محض با ضمیر خودآگاه ارتباطی ندارد و کاملا مرتبط به ضمیر ناخودآگاه است. در مطالعات مربوط به جذابیت بین فردی، هرچه بیشتر کسی شخص را ببیند، آن شخص را خوشایندتر و دوست داشتنی تر می یابد. اثر مواجهه صرف مختص انسان ها نیست. یکی از همکاران رابرت زاینتس دو تخم مرغ بارور شده را برای مدتی در معرض صداهایی متفاوت قرار داد بعد از اینکه جوجه ها به دنیا آمدند (از تخم درآمدند) با شنیدن همان صداهایی که در زمان در تخم بودند برای آنها پخش می شد اضطراب کمتری(distress calls) از خود نشان می دادند.