Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک ضرب با جایگزین شود. یک ضرب با ۲۸۶۳۳۱۱۵۳۱ (هگزادسیمال 0xAAAAAAAB) با یک تغییر ۳۳ بیت راست بیان می شود. ارزش ۲۸۶۳۳۱۱۵۳۱ به عنوان محاسبه شده است، پس از آن گرد می شود. به همین ترتیب، تقسیم بر ۱۰ را می توان به صورت ضرب 3435973837 (0xCCCCCCCD) و به دنبال آن تقسیم 2 35 (یا ۳۵ تغییر بیت مناسب) بیان کرد. در بعضی موارد، تقسیم بر یک ثابت می تواند در زمان کمتری با تبدیل «ضرب توسط ثابت» با یک سری تغییرات انجام شود و جمع یا تفریق کند. در برخی موارد تقسیم بر ۱۰ است که در صورت نیاز، خارج قسمت دقیق بدست می آید. [۱۹] خطای دور می تواند به دلیل خطای گرد کردن خطای گرد کردن می تواند ناشی از محدودیت دقیق توسط عملیات تقسیم معرفی شود. اطلاعات بیشتر: نقطه شناوری
نظریه مالیات بهینه یا نظریه وضع مالیات بهینه، مطالعه طراحی و اجرای مالیاتی است، که تابع رفاه اجتماعی را با توجه به محدودیت های اقتصادی به حداکثر می رساند. تابع رفاه اجتماعی مورد استفاده معمولاً تابعی از منفعت های افراد است؛ که معمولاً نوعی تابع مطلوبیت است، بنابراین سیستم مالیاتی برای به حداکثر رساندن منفعت های فردی کل انتخاب می شود. درآمد مالیاتی برای تأمین بودجه ارائه کالاهای عمومی و سایر خدمات دولتی و همچنین توزیع مجدد ثروت از ثروتمندان به افراد فقیر مورد نیاز است. با این حال بیشتر مالیات ها، باعث انحراف رفتارهای فردی می گردد، زیرا فعالیتی که به آن مالیات تعلق می گیرد، مطلوبیت نسبتاً کمتری خواهد داشت. به عنوان مثال، مالیات بر درآمد کار، انگیزه کار کردن را کاهش می دهد. مشکل بهینه سازی شامل به حداقل رساندن انحراف های ناشی از وضع مالیات و در عین حال رسیدن به سطح مطلوب توزیع مجدد و درآمد است. تصور می شود برخی مالیات ها کمتر منحرف کننده هستند، مانند مالیات های یکجا (که در آن افراد نمی توانند رفتار خود را برای کاهش بار مالیاتی تغییر دهند) و مالیات های پیگو، که در آن مصرف بازار یک کالا بهره وری ندارد و مالیات، مص
رف را به سطح بهره وری نزدیک می کند. در کتاب ثروت ملل، آدام اسمیت با توجه به مشاهدات خود ابراز کرد که مطمئناً ایجاد میزان کافی از درآمد برای تأمین مالی دولت مهم ترین هدف سیستم مالیاتی است. نظریه مالیات بهینه تلاش می کند تا یک سیستم وضع مالیات را بدست آورد که با کمترین ناکارآمدی به توزیع مطلوب درآمد و عایدی برسد - یعنی اینکه با انجام مبادلات بهینه پارتو - معاملات اقتصادی که وضعیت هر دو طرف را بهتر می کند- توسط فعالان بازار، مداخلات به حداقل برساند. اقتصادهای بازار آزاد برای تخصیص منابع برای تولید محصولاتی که جامعه اغلب خواهان آن است از قیمت ها استفاده می کنند. اگر تقاضا بیش از عرضه باشد، قیمت افزایش می یابد زیرا کسانی که خواهان کالا هستند برای خریداری آن رقابت بیشتری می کنند. قیمت بالا باعث می شود تا تولیدکنندگان تولید را افزایش دهند تا زمانی که عرضه برای تأمین تقاضا کافی باشد و قیمت پایین بیاید. اگر عرضه بیش از تقاضا باشد، قیمت کاهش می یابد زیرا تولیدکنندگان سعی می کنند افراد بیشتری را به خرید محصول ترغیب کنند. پس قیمت های پایین، تولیدکنندگان را وادار به ساخت چیز دیگری می کند که مصرف کنندگان بیشتر خواهان آن هس
تند. اگر دولت مالیاتی را وضع کند، قیمتی که مصرف کننده می پردازد با قیمتی که تولیدکننده دریافت می کند متفاوت است زیرا دولت سهم خود را می گیرد. اگر تقاضا تغییرناپذیر باشد- مصرف کنندگان برای دریافت محصول مجبور باشند هر قیمتی را بپردازند- مصرف کنندگان مالیات را پرداخت می کنند و دولت بخشی از سود آنها را از این معامله برای خود برمی دارد (و احتمالاً خدمات مفیدی مانند آموزش عمومی را در ازای آن ارائه می دهند). اگر عرضه تغییرناپذیر باشد - تولیدکنندگان صرف نظر از قیمت همان میزان فروش داشته باشند - تولیدکنندگان مالیات را پرداخت می کنند و دولت بخشی از سود آنها از معامله برمی دارد. توجه داشته باشید که فرقی نمی کند در واقع کدام طرف چک دولت را بنویسد، برای جبران آن، قیمت بازار تنظیم می شود (مشمولیت مالیات را نگاه کنید) با این حال، اگر عرضه و تقاضا هر دو دارای خاصیت تغییرپذیری باشند - تولیدکنندگان با قیمت کمتری تولید کنند و مصرف کنندگان در قیمت بالاتر کمتر خرید کنند - در این صورت مقدار تعادل کاهش می یابد. ممکن است یک مصرف کننده مایل به خرید با قیمتی باشد که تولیدکننده مایل به فروش است، اما این معامله بهینه پارتو اتفاق نمی افت
د زیرا هیچ کدام حاضر نیستند مالیات دولت را پرداخت کنند. پس مصرف کننده کالایی را که مطلوب تر است خریداری می کند و تولیدکننده چیزی را که سود کمتری دارد، تولید می کند (یا صرفاً کمتر تولید می کند و از اوقات فراغت لذت بیشتری می برد)، به طوری که اقتصاد دیگر تولید ترکیبی بهینه از محصولات را ندارد. علاوه بر این، فروش اتفاق نمی افتد بنابراین دولت هرگز به درآمدی که دلیل اصلی انحراف بود، نمی رسد. این زیان خالص است - دولت نه تنها سودی از منافع مبادله به دست نیاورده است، بلکه منافع هر سه را نابود کرده است. . اینها نتایجی هستند که نظریه پردازان مالیات بهینه به دنبال اجتناب از آنها هستند. هنگام بحث در مورد اینکه سطح مالیات منصفانه و بهینه چقدر خواهد بود، اصل برابری چه افقی و چه عمودی از اهمیت برخوردار است. برابری با ارزیابی اولیه توانایی پرداخت فرد مشخص می شود. ایده اصل توانایی پرداخت، این مسئله را در نظر می گیرد که آیا وضع مالیات بالاتر برای کسی، تنها به این دلیل که این شخص توانایی و منابع لازم برای پرداخت را دارد عادلانه است یا خیر. اگر تصمیم گرفته شود که آنها باید مبلغ بیشتری بپردازند، این سؤال مطرح می شود که چقدر بیشتر.
این سؤالات را می توان از طریق برابری افقی و عمودی که زیر مجموعه های اصل توانایی پرداخت هستند، تحلیل کرد. برابری افقی نشان می دهد که آیا عادلانه است افرادی که توانایی پرداخت برابر دارند در واقع مبلغ مالیات مشابهی را بپردازند. برابری عمودی این ایده است که افرادی که توانایی پرداخت بالاتری دارند، در واقع باید بیشتر از افرادی که توانایی پرداخت کمتری دارند، مالیات پرداخت کنند تا زمانی که افزایش سطح مالیات منطقی تلقی شود. برابری افقی این ایده را در بر می گیرد که وضع مالیات بر افرادی با توانایی یکسان در پرداخت دلالت بر این دارد؛ که دو شخص با درآمد یکسان باید به طور یکسان مشمول مالیات شوند. با این حال، Randall Holcombe، سناریویی را به تصویر می کشد که در آن یکی از این افراد مجرد است و دیگری متأهل و دارای فرزند و اینکه مشمول کردن این افراد به مبلغ یکسانی مالیات، به درستی بیانگر توانایی پرداخت آنها نیست. در مقابل، این وضعیت می تواند برهان مخالف را نیز تأیید کند. در همین مثال، اگر فردی تصمیم بگیرد که درآمد خود را برای حمایت از خانواده اش هزینه کند و فرد دیگری برای مسافرت، اکنون هر فرد پول کمتری برای پرداخت مالیات دارد. ب
ا این حال، این سؤال ایجاد می شود که دولت برای اهداف مالیاتی چگونه باید با این انتخابها به طور متفاوت رفتار کند. همان طور که Holcombe از طریق مثال های خود نشان داد، می توان اصول مالیاتی مختلفی را در وضعیت های مشابه اعمال کرد و به یک راه حل منطقی متفاوت رسید اما از آنجا که اینها موضوعاتی بر اساس هنجارها هستند، دستیابی به راه حل دشوار است؛ بنابراین وظیفه تعیین این که چه ساختار مالیاتی باید اجرا شود، بر عهده خود جوامع است. برابری عمودی تصریح می کند که دولت باید برای کسانی که توانایی پرداخت بالاتری دارند نسبت به افرادی که توانایی پرداخت کمتری دارند، مالیات بالاتری اعمال کند. با این حال، بلافاصله مشکلاتی در رابطه با برابری عمودی به وجود می آید زیرا نه تنها سیاست گذاران مجبورند تعریف کنند که توانایی بالاتر یعنی چه، بلکه باید تعیین کنند که افزایش مناسب مالیات برای افرادی که توانایی پرداخت بیشتری دارند چقدر است. در عمل، برابری عمودی هیچ راه حلی برای این مشکلات ارائه نمی دهد. علاوه بر این، به دلیل پیچیدگی سیاست های مالیاتی فعلی، افرادی که درآمد بیشتر و توانایی پرداخت بیشتری دارند، می توانند از طریق روش هایی از پرداخت م
الیات طفره بروند و افراد براکت های پایین نمی توانند این کار را بکنند. با این حال، در نظر گرفتن مفهوم برابری عمودی در نحوه ایجاد و اجرای بهتر کد مالیاتی عادلانه ضروری است. از آنجا که به طور گسترده ای مورد توافق همگان است که درآمدهای بالاتر باید مالیات بیشتر پرداخت کنند، این موضوع کمک می کند تا بار مالیاتی بر کسانی که توانایی پرداخت آنها کمتر است، کاهش یابد. پس وظیفه سیاست گذاران است که مشخص کنند این این موضوع چگونه به نظر می رسد و افراد با درآمد بالاتر باید چه میزان بیشتر مالیات بپردازند. با این حال، مانند هر مالیات دیگری، اعمال مالیات بالاتر بر روی انگیزه ها تأثیر منفی می گذارد و رفتار یک فرد را تغییر می دهد. Martin Feldstein در مقاله خود «تأثیر مالیات بر رفتار اقتصادی» در مورد این که چگونه رفتار اقتصادی تعیین شده توسط مالیات برای برآورد درآمد، محاسبه کارایی و درک عوامل منفی خارجی در کوتاه مدت مهم است، بحث می کند. وی در مقاله خود مانند بسیاری از تحقیقاتش در مورد این موضوع، تصمیم دارد تا بیشتر در مورد چگونگی تحت تأثیر قرار گرفتن خانواده ها متمرکز شود. Feldstein تصدیق می کند که مالیات بالا، مردم را از حضور فعال
در بازار بازمی دارد و باعث پایین آمدن نرخ تولید و همچنین زیان خالص می شود. با این حال، به دلیل اینکه دیدن نتایج ملموس زیان خالص دشوار است، سیاست گذاران عمدتاً آن را نادیده می گیرند. Feldstein از اینکه سیاست گذاران هنوز این مفاهیم را درک نکرده اند و بنابراین سیاستی را برای تصحیح این اشتباه اتخاذ نمی کنند، ابراز ناامیدی می کند. تصور برخی از اقتصاددانان این است که مالیات بر مصرف همیشه از مالیات بر درآمد کارامدتر است با این استدلال که دومی تأثیر ناخوشایند تری دارد. یکی از مشکلات این تجزیه و تحلیل، تعریف این مطلب است که چه چیز مصرف است و چه چیزی سرمایه گذاری. مشکل دیگر این است که بسته به طراحی سیستم مالیاتی و سطوح نسبی نرخهای مالیاتی مختلف، این تأثیر از کشوری به کشور دیگر متفاوت خواهد بود. برای ارزیابی این موضوع به تجزیه و تحلیل تجربی دقیق تری نیاز است. برای افراد شاغل با درآمد پایین که بیشتر درآمد خود را خرج می کنند، مالیات بر مصرف نیز اثر ناخوشایند قابل توجهی دارد؛ در حالی که افراد با درآمد بالاتر ممکن است بیشتر توسط اعتبار و پیشرفت حرفه ای برانگیخته شوند تا درآمد پس از کسر مالیات بیشتر. هرگونه بهره وری اقتصادی
از تغییر به سمت مالیات بر مصرف ممکن است بسیار ناچیز باشد، در حالی که اثرات سوء آن بر توزیع درآمد ممکن است زیاد باشد. مالیاتهای یکجا(Lump-sum taxes). یکی از انواع مالیات ها که بار اضافی زیادی را ایجاد نمی کند، مالیات یکجا است. مالیات بر مبلغ کل یک مالیات ثابت است که باید توسط همه پرداخت شود و مبلغ مالیات که شخص می پردازد بدون توجه به درآمد یا دارایی های متعلق به او ثابت باقی می ماند. این مالیات فشار اضافی ایجاد نمی کند زیرا باعث تغییر در تصمیمات اقتصادی نمی شود. از آنجا که این مالیات ثابت است، بر خلاف مالیات بر درآمد درجه بندی شده که افراد دارای کسب درآمد را بیشتر مشمول مالیات می کند، انگیزه های فردی و انگیزه های شرکتی در نوسان نخواهد بود. مالیات های یکجا بسته به اینکه به چه چیزهایی اعمال شوند، می تواند افزایشی یا کاهشی باشد. مالیاتی که بر روی برچسب اتومبیل ها گذاشته می شود به دلیل آن که صرف نظر از نوع خودرویی که مالک خریداری کرده است و حداقل در ایالات متحده آمریکا حتی در مورد اتومبیل های افراد فقیر، برای همه یکسان است، کاهشی خواهد بود. پس افرادی که درآمد کمتری دارند، نسبت به افراد دارای درآمدهای بالاتر، درصد
بیشتری از درآمد خود را پرداخت می کنند. مالیات بر جنبه های اصلاح نشده زمین، تمایل به مالیات افزایشی دارد زیرا هر چه فرد ثروتمندتر باشد، تمایل به تملک زمین بیشتری دارد و فقرا به طور معمول مالک هیچ زمینی نیستند. مالیات های یکجا از نظر سیاسی به مصلحت نیستند زیرا بعضی اوقات نیاز به اصلاحات اساسی سیستم مالیاتی دارند. مالیات های یکجا وقتی که به صورت سرانه ارزیابی می شوند نیز مطلوب نیستند زیرا آنها کاهشی بوده و توانایی پرداخت یک شهروند را در نظر نمی گیرند. یک بدهی مالیاتی یکجا، غیرمنتظره و فقط برای یک بار که متناسب با ثروت و درآمد باشد، نیز منحرف کننده نیست. در این حالت، اگرچه ثروت یا درآمد مشمول مالیات می گردد ولی ماهیت غیرمنتظره مالیات بدان معنی است که هیچ گونه بازدارندگی برای ارزیابی انباشت دارایی وجود ندارد - زیرا طبق تعریف، آنهایی که چنین دارایی هایی را جمع می کنند از این امر آگاه نیستند که بخشی از این دارایی ها در آینده مشمول مالیات می شود. مالیات بر کالا. (Frank P. Ramsey (1927 در مقاله خود «مشارکت در نظریه وضع مالیات» نظریه ای را برای مالیاتهای بهینه فروش کالا ارائه داد. این مسئله با مسئله قیمت گذاری بهینه ا
نحصاری اجتماعی، معروف به مسئله Ramsey، وقتی منافع تنها مثبت هستند، مرتبط است. وی اولین کسی بود که از منظر اقتصادی، سهم مهمی در نظریه مالیات بهینه داشت و بخش عمده ای از مطالعات پژوهشی که به دنبال آن انجام شد، بازتاب دهنده مشاهدات اولیه Ramsey است. وی می خواست با مسئله چگونگی تعدیل نرخ مالیات بر مصرف، تحت محدودیت های مشخص مقابله کند به گونه ای که کاهش سود حداقل باشد. در تلاش برای کاهش بار اضافی مالیاتهای مصرفی، Ramsey، یک راه حل نظری را پیشنهاد کرد که مالیات بر مصرف بر هر کالایی باید «متناسب با جمع متقابل کشش های عرضه و تقاضای آن باشد». با این حال، عملاً محدود کردن برنامه ریزان اجتماعی به یک نوع مالیات مشکل ساز است. بهتر است که آنها را قادر سازیم کلیه ساختارهای مالیاتی احتمالی را در نظر بگیرند. Peter Diamond و James Mirrlees با فراهم کردن امکان برای برنامه ریز جهت در نظر گرفتن سیستم های مالیاتی متعدد، جایگزینی را برای پیشنهاد Ramsey ارائه می دهند و مدل آنها در نظریه های مالیاتی غالب شده است. Diamond و Mirrlees در مقاله اول خود با عنوان «مالیات بهینه و تولید عمومی ۱: کارایی تولید» مسئله نقص اطلاعاتی را که بین ما
لیات دهندگان و برنامه ریزان اجتماعی تبادل می شود، در نظر می گیرند. طبق استدلال آنها توانایی افراد برای کسب درآمد متفاوت است. گرچه برنامه ریزان می تواند درآمد را رصد کند، اما نمی توانند به طور مستقیم توانایی یا تلاش فرد را برای کسب درآمد پایش کنند، به طوری که اگر برنامه ریز تلاش کند تا مالیات را بر افرادی که توانایی بالایی در کسب درآمد دارند، افزایش دهد، انگیزه های افراد برای کسب درآمد بالا کاهش می یابد. آنها با بده بستان دولت بین برابری و کارایی مقابله می کنند. این بده بستان چنین است که وقتی مالیات های بالاتر به افرادی که پتانسیل دریافت دستمزد بالاتر را دارند، تحمیل می شوند، آنها انگیزه ای برای تلاش بیشتر برای کسب درآمد بالاتر ندارند. آنها به آنچه که به عنوان اصل آشکارسازی معرفی شده تکیه می کنند که به موجب آن، برنامه ریزان باید سیستم مالیاتی را اجرا کنند که انگیزه های مناسبی را برای افراد فراهم کند تا توانایی های واقعی دستمزد خود را آشکار سازند. آنها این ایده را در قسمت دوم مقاله خود «مالیات بهینه و تولید عمومی ۲: قوانین مالیاتی» ادامه دادند و در آنجا در مورد برنامه نرخ سود مالیاتی حاشیه ای برای درآمد بر کار
بحث می کنند. اگر سیاست گذاران، افزایش مالیات در نرخ مالیات حاشیه ای را بر درآمد کمتر اعمال کنند، افراد با آن درآمد را از کار سخت منصرف می کند. با این حال، همین افزایش برای افراد پردرآمد، انگیزه های آنها را منحرف نمی کند زیرا اگرچه میانگین نرخ مالیات آنها بالا می رود، اما نرخ مالیات حاشیه ای آنها یکسان باقی می ماند. به عنوان مثال، دادن ۱۰۰ دلار به یک دریافت کننده کم درآمد ارزش بیشتری دارد تا یک دریافت کننده با درآمد بالا. Diomond و Mirrlees به این نتیجه رسیدند که نرخ مالیات حاشیه ای برای رده بالای درآمدی باید برابر با صفر و نرخ بهینه باید بین صفر و یک باشد. این امر انگیزه های صحیحی را برای افراد فراهم می کند تا در سطح بهینه خود کار کنند. تحولات در نظریه مالیات. Wiliam J. Baumol و David F. Bradrord در مقاله خود «حرکت های بهینه از قیمت گذاری حاشیه ای» نیز در مورد علت این که مالیاتها قیمت را منحرف می کنند، صحبت می کنند. آنها این گزاره را بررسی می کنند که برای رسیدن به نقطه مطلوب تخصیص منابع، قیمتهایی که از هزینه حاشیه ای انحراف می یابند لازم هستند. آنها می دانند که در هر مالیاتی نوعی انحراف قیمت وجود دارد بنابرای
ن اظهار می دارند که هر راه حلی تنها می تواند گزینه دوم باشد و هر راه حلی تحت این محدودیت اضافه شده پیشنهاد شده است. با این حال نظریه آنها با سایر منابع مطالعاتی در رابطه با این موضوع متفاوت است. اول، به قیمت گذاری شبه بهینه می پردازد و به دنبال چهار گزینه برای بهینه سازی پارتو با قیمت کالاهای تعدیل شده است. دوم، آنها تئوری خود را به زبان ساده تر بیان می کنند که باعث از بین رفتن کاربرد واقع بینانه می شود. سوم، این تئوری سه بحث را ترکیب می کند: نظریه رفاه، سهم آیین نامه ها و امور مالی عمومی. آنها نتیجه می گیرند که تحت محدودیت ها، بهترین نظریه ممکن برای نزدیک شدن به حالت بهینه، که اصلاً «بهترین» حالت نیست، تقسیم سیستماتیک بین قیمت ها و هزینه های حاشیه ای است. Gregory Mankiw در مقاله خود با عنوان «مالیات بهینه در تئوری»، منابع فعلی در رابطه با نظریه های مربوط به مالیات بهینه را بررسی می کند و تغییر در تئوری مالیات طی چند دهه گذشته را تحلیل می نماید. Mankiw مانند Diamond و Mirrlees، عیب مدل Ramsey را این می دانند که برنامه ریزان می توانند درآمد خود را فقط از طریق مالیات بر کالاها جمع کنند، اما ضعف پیشنهاد Mirrlees
را نیز گوشزد می کند. Mankiw استدلال می کند که نظریه Diamond و Mirrlees بسیار پیچیده می باشد زیرا پیگیری افراد برای تولید در حداکثر سطح توان خود دشوار است. Mankiw خلاصه ای از هشت درس را ارائه می دهد که بیانگر تفکر فعلی در منابع مرتبط با مالیات بهینه است. آنها در مرحله اول ایده ای را بیان می کنند مبنی بر این که برنامه ریزان اجتماعی با توجه به برابری افقی و عمودی باید نرخ درآمد کار را در برنامه های بهینه مالیاتی مبنا قرار دهند، این نشانگر برابری و کارایی است. دوم، هرچه درآمد افراد بیشتر شود، برنامه مالیاتی حاشیه ای آنها در واقع می تواند کاهش یابد زیرا آنها از کار در سطح بهینه تولید خود دلسرد می شوند. راه حل این است که پس از رسیدن افراد به یک سطح درآمد خاص، اطمینان حاصل شود که مالیات حاشیه ای ثابت باقی می ماند. سوم، رسیدن به یک سطح مالیات بهینه می تواند به معنای مالیاتهای ثابت باشد. چهارم، افزایش نابرابری دستمزد به طور مستقیم با میزان توزیع مجدد درآمد متناسب است زیرا درآمد به افراد کم درآمد توزیع می شود. پنجم، مالیات نه تنها به مبلغ درآمد بستگی دارد، بلکه به خصوصیات شخصی همچون قابلیت های کسب دستمزد شخص نیز بستگی
دارد. ششم، کالاهای تولید شده فقط باید تحت عنوان کالای نهایی و به طور برابر مشمول مالیات شوند. این امر به هفتمین نکته آنها منجر می شود که سرمایه نیز نباید مشمول مالیات شود زیرا یک ورودی برای تولید محسوب می گردد. سرانجام، سیاست گذاران باید تاریخچه درآمد افراد را در نظر بگیرند که این امر نیازمند تکیه بر انواع مختلف مالیات را برای اخذ بهینه مالیات می باشد. Mankiw تصریح می کند که سیاست مالیات تا حد زیادی از نظریه های ارائه شده در منابع پژوهشی مالیاتی پیروی کرده است زیرا برنامه ریزان اجتماعی معتقدند که هرچه مالیات یکسان تر باشد، بهتر است، در کشورهای عضو OECD (سازمان همکاری و توسعه)، کاهش نرخ های بالای حاشیه ای و مالیات بر کالاها اکنون یکسان بوده و معمولاً فقط بر کالاهای نهایی اعمال می شوند. Joel Slemrod در مقاله خود «مالیات بهینه و سیستم مالیاتی بهینه»، معتقد است که تئوری مالیات بهینه، در زمانی که Slemrod مقاله اش را نوشت، راهنمای کافی برای تعیین سیاست های مالیاتی نبود زیرا سیاست گذاران هنوز نتوانسته بودند راهی برای اجرای یک سیستم مالیاتی که افراد را به کار در سطح مطلوب خود ترغیب می کرد، پیدا کنند. Slemrod به عنوا
ن راه حل، تئوری سیستم های مالیاتی بهینه را که او برای اشاره به تئوری هنجاری مالیات استفاده می کند، ارائه می دهد. Slemrod از این نظریه طرفداری می کند زیرا نه تنها ترجیحات افراد را در نظر می گیرد بلکه همچنین فناوری دخیل در جمع آوری مالیات را نیز در بر می گیرد. به عنوان مثال یک کاربرد عملی آن، اجرای مالیات بر ارزش افزوده، مالیات بر قیمت خرید کالا یا خدمات، برای اصلاح فرار مالیاتی است. او استدلال می کند که هرگونه مطالعات پژوهشی مالیاتی در آینده در تئوری هنجاری باید کمتر روی ترجیحات مصرف کننده تمرکز کنند و بیشتر به فناوری جمع آوری مالیات و حوزه هایی از اقتصاد که در جمع آوری مالیات تأثیر می گذارد، توجه کنند. مالیاتهای بر درآمد. یکی دیگر از جنبه های بهینه مالیات، تعیین مالیات بر درآمد است که می تواند کاهشی، ثابت یا افزایشی باشد. "مالیات بر درآمد کار" مقاله اصلی: مالیات بهینه بر درآمد کار هدف تئوری مالیات بهینه بر درآمد کار افراد یافتن رابطه بهینه بین سه اثر افزایش مالیات زیر است: اثر مکانیکی - افزایش نرخ مالیات، در صورت عدم تغییر در رفتار افراد باعث افزایش درآمد دولت می شود. اثر رفتاری - افزایش در نرخ مالیات، مانع ا
ز عرضه نیروی کار می شود و در نتیجه این منجر به کاهش درآمد مالیاتی می شود. تأثیر رفاهی - افزایش نرخ مالیات باعث می شود که منفعت شخصی کاهش یابد و در نتیجه رفاه اجتماعی کاهش یابد. مالیات بر درآمد شرکت بیشتر بدانید نمونه ها و دیدگاه های موجود در این بخش ممکن است نمایانگر دیدگاه جهانی در مورد این موضوع نباشد. Arnold Harberger، تحقیقاتی دربارهٔ مالیات بهینه برای شرکتها انجام داده است. مالیات بر درآمد شرکت، مالیاتی است که توسط دولتهای فدرال و ایالتی از درآمد یک شرکت دریافت می شود. در مجله اقتصاد سیاسی، Harberger مطلبی را با عنوان «وضع مالیات بر درآمد شرکت» نوشت که در آن سعی کرد چارچوبی نظری را برای درک تأثیراتی که مالیات بر درآمد بر شرکت ها دارد و برای تعیین تفسیرها از این مالیات در ایالات متحده ارائه دهد. وی یک ماهیت تعادلی -کلی را پیشنهاد کرد که در آن وی یک اقتصاد دو بخشی (یکی شرکتی و دیگری غیر شرکتی) را فرض می کند. هاربرگر در این مدل بیان می کند که با توزیع مجدد منابع اقتصادی، بازار در طولانی مدت به سمت یک تعادل ثابت حرکت می کند که در آن الاستیک های جایگزین هم برای سرمایه و هم برای نیروی کار یکسان است و بنابراین
برابر با کشش جایگزین بین دو کالای مصرفی است. علاوه بر این، این امر می تواند به طور بالقوه به یک طیف گسترده تر از شرایط اعمال گردد. برخلاف این، Martin Feldstein با فرضیه های هاربرگر مخالف است. Feldstein استدلال می کند که یکی از کاستی های مهم نظریه های هاربرگر این است که تا زمانی که او در حال نوشتن آن مقاله بوده، سیاست گذاران در هنگام تعیین تغییرات مالیاتی برای مالیات بر درآمد شرکت ها، صرفاً روی تأثیرات در مالیات بر درآمد شخصی تمرکز می کردند. Feldstein استدلال می کند که سیاست گذاران باید این دو جنبه را به طور جداگانه تجزیه و تحلیل کنند و او روشی را در رابطه با نحوه وارد کردن اثر خالص تغییرات نرخهای مالیاتی کارآمد شرکتها در اظهارنامه مالیاتی فردی با تمرکز بر تفاوت اساسی بین درآمد واقعی و اسمی سرمایه ارائه داد. Feldstein، کاستی های مدل خود را به دلیل عدم وجود داده های کافی برای مقایسه درست نرخهای مالیات بر شرکت ها و افراد می داند. William Fox و Luna propose نظریه دیگری را در یک مقاله مشترک با عنوان «روندهای درآمد مالیاتی شرکتها: علل و راه حلهای ممکن» ارائه می دهند که در آن آنها فقط به یک جنبه از بحث می پردازند -
نقش این مالیات- و میزان خسارات وارده از طریق کاهش درآمد را تعیین کرده و راه هایی را پیشنهاد می کنند که اعتقاد دارند این روند را معکوس می کند. آنها تعیین می کنند که چون نرخ مؤثر مالیات بر درآمد شرکت در دو دهه، یک سوم کاهش یافته است، کاهش نرخ مؤثر مالیات نتیجه یک پایه مالیاتی است که در رابطه با درآمد و سود یک شرکت در حال فرسایش است. این امر به این دلیل است که قوانینی مانند مالیات های اختیاری، پایه مالیاتی را کاهش داده اند. یک گزینه برای کاهش تأثیر منفی مالیات شرکتها بر سطح سرمایه گذاری های خصوصی (و از این رو افزایش سرمایه گذاری به سطحی که در یک محیط بدون مالیات حاصل شود)، ارائه اعتبار مالیاتی سرمایه گذاری یا استهلاک سریع است. در این موارد، نرخ مالیات قابل پرداخت بر شرکت ها به تابعی منفی از نرخ سرمایه گذاری مجدد سود تبدیل می شود و از این رو شرکت هایی که نرخ سرمایه گذاری مجدد خود را افزایش می دهند، بدهی های مالیاتی خود را کم می کنند. در سالهای اخیر، مفهوم سیستم مالیاتی شرکتی که شامل کسر مالیات برای سود "نرمال" است (که در آن نرمال در رابطه با نرخ بهره بلند مدت و سود ریسک تعریف می شود) بعنوان یک سیستم مالیاتی مورد
توجه قرار گرفته است که می تواند تأثیر منحرف کننده مالیات شرکتها بر سطح سرمایه گذاری را بدون کاهش کل درآمد مالیات به حداقل برساند. چنین سیستم مالیاتی در واقع نرخ مالیات بالاتری را برای پروژه های دارای "سود فوق العاده" اعمال می کند که احتمالاً حتی با نرخ بسیار بالای مالیاتی می گیرند نیز پیش خواهند رفت زیرا نرخ سود پس از مالیات بازده سرمایه هم هنوز به طرز چشمگیری بالاتر از آستانه یا سطح "نرمال" است. در مقابل، نرخ مالیات مؤثر در پروژه های حاشیه ای (با بازده سهام نزدیک تر به سطح "نرمال") به حداقل می رسد. یک نمونه از چنین سیستم مالیاتی، مالیات اجاره منابع معدنی استرالیا است. وقتی اعتبار مالیاتی سرمایه گذاری یا کسر سود مبتنی بر سهام اعمال می شود، پیش بینی بهینه و متوسط نرخ مؤثر مالیات عموماً با افزایش اثر مختل کننده سطح معینی از مالیات افزایش می یابد. اگر نرخ مالیات قبل از تصویب این مقررات بهینه باشد، این فرض وجود دارد که سود خالص حاشیه ای افزایش مالیات در محل نرخ بهینه صفر است (هزینه های حاشیه ای و جمع مزایا صفر است). اگر هزینه های منحرف کننده مالیات بر سرمایه توسط کسر مالیات سهام یا اعتبارات مالیات بر سرمایه گذاری
کاهش یابد، مشخص است که در محدوده نرخ بهینه قبلی، سود خالص حاشیه ای از افزایش نرخ مالیات مثبت خواهد شد که این نشان می دهد نرخ مالیات باید از این سطح بالاتر برده شود. مالیات بر فروش. سومین مورد برای مالیات بهینه، مالیات بر فروش است که همان هزینه اضافی است که در زمان خرید یک کالا یا خدمات به قیمت پایه که باید توسط مصرف کننده پرداخت شود، اضافه می گردد. Poterba در مقاله دوم با عنوان «واکنشهای قیمت خرده فروشی به تغییر در مالیات بر فروش دولتی و محلی» این فرض را آزمایش می کند که مالیات های فروش در سطح ایالتی و محلی به طور کامل به مصرف کنندگان انتقال می یابد. او قیمت لباس را قبل و بعد از جنگ جهانی دوم بررسی می کند. وی تصدیق می کند که سیاست های پولی برای تعیین واکنش قیمت های اسمی تحت یک مالیات بر فروش ملی مهم است و به اختلافات احتمالی در مالیات های اعمال شده در سطح محلی مانند مالیات های اعمال شده در سطح ملی اشاره دارد. Poterba شواهدی را مبنی بر تقویت این عقیده پیدا می کند که مالیات فروش کاملاً رو به جلو تغییر می یابد و این باعث افزایش قیمت مصرف کننده برای مطابقت با افزایش مالیات می شود. مطالعه وی همزمان با این فرضیه ا
صلی است که مالیات فروش خرده فروشی کاملاً به قیمت خرده فروشی منتقل شده است. Donald Bruce, William Fox, و M.H. Tuttle نیز در مقاله خود «کشش های پایه مالیاتی: تجزیه و تحلیل چند حالته از دینامیک های بلند مدت و کوتاه مدت» به بحث در مورد درآمدهای مالیاتی ناشی از مالیات فروش می پردازند. در این مقاله، آنها به بررسی این موضوع می پردازند که چگونه درآمدهای شخصی دولت و کشش های پایه های مالیاتی فروش در کوتاه مدت و بلند مدت در تلاش برای تعیین تفاوت بین آنها تغییر می کنند. با این اطلاعات، مؤلفان معتقدند که دولت ها می توانند ساختار مالیاتی خود را که می تواند برای برنامه ریزی دقیق منابع مورد استفاده قرار گیرد را هم ارتقا بخشند و هم می توانند آن را تعدیل کنند. آنها دریافتند که برای پایه های مالیات بر درآمد شخصی دولت در مقایسه با مالیات فروش، میانگین کشش درآمد بلند مدت بیش از دو برابر است و در کوتاه مدت، نتایج نامتناسب بالاتری نسبت به کشش های بلند مدت نشان می دهد. نویسندگان با بیان این که نه مالیات بر درآمد شخصی و نه مالیات فروش، حداقل در سطح جهانی، بی ثبات نیستند با منابع پژوهشی سنتی مخالفت می کنند. اگرچه، نویسندگان اعتراف می