Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کشور شامل کاگایان و پاکساهان در جزیره های لوزون و رودهای پالانگی و آگوسان در جزیره میندانائو جریان دارد. مرتفع ترین قله آن کوه آپو به ارتفاع ۲۹۴۵ متر است. آب و هوا. آب و هوای فیلیپین گرمسیری دریایی با رطوبت زیاد است و در طول سال همواره با طوفان و باران های موسمی روبرو هستند و به خاطره همین باران های سیل آسا تقریباً ۷۰٪ این جزایر را جنگل های سرسبز استوایی فرا گرفته است. دمای هوا بین ۲۰ تا ۴۰ درجه متغیر است و رطوبت نیز از ۳۶٪ تا ۹۰٪ هم می رسد. وقوع زمین لرزه در این جزایر پدیده ای معمولی به شمار می آید. مهمترین قلل آتشفشان فیلیپین قله مایون و پیناتابو در جزیره لوزون و قله آپو در جزیره میندانائو و قله کان لائون در جزیره نگروس است که گاهی فعال شدن این قلل باعث خسارات مالی و جانی زیادی برای ساکنان اطراف آنها گردیده است. همچنین فعال شدن آتشفشان پیناتابو در جنوب جزیره لوزون در سال ۱۹۹۰ علاوه بر خساراتی که برای مردم داشت، پایگاه های نظامی آمریکا در فیلیپین را نیز تخریب نمود و در نهایت منجر به جمع آوری این پایگاه ها شد. دریا. چین و فیلیپین بر سر مالکیت جزایر رنای که پکن از آن به عنوان جزایر نن شا یاد می کند و تپه های د
ریایی جانسون اختلاف دارند. آب های دریای چین جنوبی که از منابع سرشار نفت و گاز و شیلات برخوردار است محل چالش بین چین و فیلیپین است. چین مدعی مالکیت مطلق بر آب های دریای چین جنوبی است و همواره از مدعیان دیگر از جمله فیلیپین، ویتنام و ژاپن خواسته تا از طریق گفتگوی دو جانبه به این تنش ها پایان دهند. فیلیپین این اختلاف را به دادگاه بین المللی سازمان ملل متحد برده است. تقسیمات کشوری. فیلیپین دارای ۱۷ ناحیه، ۸۱ استان و نزدیک به ۱۵۰۰ منطقه مستقل شهری (شهرستان) است.
قبرس دارای تابستان های گرم و خشک و زمستانهای معتدل است. حدود ۱۲٪ زمین های آن زیر کشت بوده و در آن مرکبات، سیب زمینی، گندم، زیتون و جو به عمل می آید. پرورش گوسفند، بز و خوک نیز رایج است. صنایع قبرس چندان پیشرفته نیست و شامل صنایع دستی و محلی می باشد. توریسم، منبع درآمد مهمی برای قبرس محسوب می شود. تقسیمات کشوری. جمهوری قبرس به شش استان تقسیم شده است. نام این استان ها فاماگوستا)، کیرنیا، لارناکا، لیماسول، نیکوزیا، و پافوس است.
اَبَرسام یا ابرسام اردشیرفَر یکی از درباریان بلندپایه اردشیر بابکان و شاپور یکم ساسانی بود. به گفتهٔ طبری ابرسام وزیر اعظم اردشیر بود و پس از تسخیر استخر به دست شاهنشاه، او برای مقابله با شاه اهواز که برای جنگ با اردشیر راهی پارس شده بود، فرستاده شد. زندگی. تاریخی بودن ابرسام در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت تأیید می شود. نام ابرسام در سنگ نوشته به صورت "Abursām Ardašīr-Farr" آمده است. او در این سنگ نوشته در میان ۳۰ نجیب زاده در رتبهٔ پانزدهم قرار دارد. از چهارده نفری که پیش از او بودند، چهار نفر شاه، سه نفر شهبانو (مادربزرگ، مادر و همسر اردشیر)، دو نفر مقام عالی شاهنشاهی (بیدخش و هزاربد) و پنج نفر از اعضای برجسته خاندان های برجسته (از جمله دو کارن) هستند. از این رو می توان گفت ابرسام در دربار اردشیر مقام عالی داشت و تا آنجا که از سنگ نوشته به دست می آید، تنها شاهان استان ها، بزرگان خاندان های برتر، بیدخش ها و هزاربدها بر او تقدم داشتند. القاب وزرگ فرمذار و ارگبد که طبری به ابرسام نسبت می دهد در سنگ نوشته وجود ندارد و باید انعکاسی از عناوین اداری باشد که بعدها ایجاد شد. طبق سنگ نوشته شاپور، او نمی تواند و
زیر اعظم اردشیر باشد، چرا که بابک در زمان اردشیر و شاپور در این منصب قرار داشت. بنابراین استنباط های کریستنسن نیز که بر عناوین ارائه شده توسط طبری تکیه دارند، دیگر قابل حفظ نیستند. موقعیت یا عنوان دقیق ابرسام نامشخص است. اردشیرفر که پس از نام او در کتیبه آمده است، ممکن است زادگاه یا مقر حکومت یا قدرت او باشد. این واقعیت که او در نوشته های متأخر ساسانی، چنان که در طبری منعکس شده، به عنوان وزیر اعظم اردشیر معرفی می شود، گواه شهرت و اهمیت اوست. او احتمالاً یکی از حامیان اولیه اردشیر و احتمالاً مشاور تأثیرگذار او بوده است. نام ابرسام را طبری و دینوری نیز در رابطه با افسانه ای ذکر کرده اند که بر اساس آن اردشیر متوجه می شود همسرش مورود از نژاد اشکانیان بوده است. او از ابرسام خواست تا همسرش را اعدام کنند، اما ابرسام که متوجه شد آن زن باردار است، او را زنده نگه داشت ولی مردانگی خود را قطع کرد و در صندوقی مهر و موم شده نزد پادشاه گذاشت تا گواهی بر پاکدامنی او باشد. او کودک را که شاپور یکم نام گرفت، مخفیانه بزرگ کرد و در فرصتی مناسب او را به پادشاه نشان داد. "کارنامه اردشیر بابکان"، دینوری و نویری نیز همین داستان را نق
ل می کند، اما نقش ابرسام را موبدان موبد اجرا می کند. بدیهی است که هدف این داستان فراهم آوردن تبار سلطنتی برای شاپور است، اما ارتباط آن با ابرسام ممکن است نشان دهد که او منصب اتاق دار یا پیشکار خاندان سلطنتی یا وزیر دربار را داشته است. دینوری و نویری در ادامه این داستان را بازگو می کنند که یکی از پیروان مسیح، انجیل و دین مسیحیت را برای ابرسام توضیح داد. ابرسام نیز مطالب را برای اردشیر بازگو کرد. دینوری حتی می گوید که اردشیر و وزیرش (که او را یزدان می نامد) مسیحیت را پذیرفتند، اما با خشم ایرانیان روبرو و وادار به ترک آن شدند. بدیهی است که هیچ اعتباری را نمی توان به این داستان نسبت داد. در "فارسنامه ابن بلخی" نامی شبیه به تنسر به عنوان وزیر ارشد و معتمد اردشیر ذکر شده است. می توان از این موضوع که کریستنسن دربارهٔ آن بسیار بحث کرده است، ابرسام را با تنسر یکسان دانست، اما سنگ نوشته شاپور از تنسر یاد نمی کند و بنابراین این حدس دیگر معتبر نیست.
کشور عمان دارای شهرستانی برون بومی است به نام شهرستان مدحاء که در خاک امارات متحده عربی واقع شده است؛ به طوری که خاک امارات از چهار جهت این شهرستان را احاطه نموده است. جمعیت آن پیرامون ۲٬۶۰۰ نفر می باشد. همچنین دوروستا به نام های شیص و نحوه که از توابع امارة شارجه از توابع امارات متحده عربی در وسط خاک های این شهرستان واقع می باشد. سلطان نشین عمان دومین کشور بزرگی است در شبه جزیره عربستان از ناحیه مساحت، و در حدود ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع مساحت خاک عمان می باشد. بیشتر خاک های عمان کوهستانی است و در اقصی جنوب جزیره عربستان واقع شده است. در بیشتر بخش های کشور عمان رشته کوه های بزرگ و سخت گذر حجر که از دشت ها و جلگه های از رأس مسندم شروع می شود و در امتداد امارت رأس الخیمه و فجیره و سلطنت عمان می گذرد تا بیابان ها و هامون های «الجو» امتداد یافته است، می پوشاند. در مناطق داخلیه عمان نیز کوه های متعددی وجود دارد. بلندترین قلهٔ این رشته کوه های بزرگ که از این مناطق عبور می کند کوه حجر نامی می شود. در وسط این کوه جبل اخضر قرار دارد که ارتفاعش به ۳۰۷۵ متر می رسد. ارتفاعات این کوه رنگ های مختلفی دارد و به شکل مدرج است. ای
ن کوه در بین سهل و دشت و تپه ماهورهای بزرگ واقع شده است. در تباین خاک مناطق کشور عمان اختلاف گوناگونی وجود دارد، زمین های سبخ در کرانه دریا، تا سهل حاصل خیز باطنه در جنوب شرقی و مسقط، و از صحرای پهناور ربع الخالی تا حدود کوه های سرسبز صلاله که شبیه مناطق استوائی است. محدوده کشور عمان از مغرب امارات متحده عربی و عربستان سعودی، از جنوب کشور یمن، از شمال تنگه هرمز، و از سمت مشرق به دریای عرب محدود می شود، درازی ساحل عمان ۱٬۷۰۰ کیلومتر می باشد. عمان از مناطق مناسب برای صخره نوردی است. بسیاری از صخره های سرزمین عمان در کف اقیانوس باستانی تتیس که میان ایران و عمان قرار داشت شکل گرفتند. تقسیمات کشوری. کشور عمان به نه واحد اداری بخش می گردد
پادشاهی بحرین متشکل از جزیره بحرین و ۳۳ جزیره کم ارتفاع دیگر در نزدیکی کناره های جنوبی خلیج فارس در غرب آسیا است. بحرین در ساحل شمالی شبه جزیره عربستان واقع شده است. پایتخت بحرین منامه است. عربستان سعودی در غرب خلیج بحرین قرار دارد و جزایر بحرین حدود ۲۴ کیلومتر از ساحل شرقی عربستان سعودی فاصله دارند. میان گذر ملک فهد به طول ۲۴ کیلومتر بحرین را به عربستان سعودی متصل می کند. شبه جزیره قطر در ۲۸ کیلومتری شرق بحرین جای گرفته است. مساحت کل کشور حدود ۶۹۴ کیلومتر مربع و کوچک تر از کوچک ترین استان ایران است. از هفتصد کیلومتر مربع مساحت این کشور نزدیک به چهارصد کیلومتر مربع آن بیابانی است. جزیره بحرین حدود ۷۸ درصد از مساحت این پادشاهی را به خود اختصاص داده است که ۶۰۴ کیلومتر مربع را شامل می شود. طول آن از شمال به جنوب ۴۸ کیلومتر و در عریض ترین نقطه آن از شرق به غرب به ۱۶ کیلومتر کشیده شده است. این جزیره توسط چندین میدان نفتی بزرگ خاورمیانه احاطه شده است و دارای موقعیت راهبردی در میان خطوط کشتیرانی خلیج فارس است. بحرین به «جزیره یک میلیون نخل» نیز شهرت داشته است. بحرین شامل سه شهر یا به عبارت بهتر سه جزیره اصلی منامه و
محرق و ستره است و منامه یعنی بزرگ ترین این جزایر پایتخت آن به شمار می آید. در بحرین روستاهایی هم هست که در فاصله های نزدیک به یکدیگر قرار دارند. پنج جزیره از شش جزیره اصلی بحرین توسط جاده های آب گذر به هم متصل شده اند. یک میان گذر چهارخطه منامه را به جزیره و شهر محرق، محل فرودگاه بین المللی تازه توسعه یافته کشور، متصل می کند. پل ها همچنین جزایر ستره، نبیه صالح و ام النعسان را به جزیره بحرین متصل می کند که از طریق میان گذر ملک فهد به ظهران و خبر در خاک عربستان سعودی متصل می شود. به دلیل وسعت کم بحرین مسئولان این کشور کوچک اقدام به پر کردن دریا و افزایش وسعت سرزمین خود کرده اند و با ساخت وسازهای هدفمند پیشرفت قابل توجهی داشته اند. جغرافیای فیزیکی. پس از بازگردانده شدن جزیره جنان به قطر در مارس ۲۰۰۱، کشور بحرین از ۳۳ جزیره طبیعی در مجمع الجزایر بحرین تشکیل شده است. در پیرامون بیشتر کرانه های بحرین یک ورودی نسبتاً کم عمق از خلیج فارس وجود دارد که به خلیج بحرین معروف است. بستر دریا در مجاورت بحرین صخره ای است و عمدتاً در قسمت شمالی جزیره، توسط صخره های مرجانی گسترده پوشیده شده است. قسمت اعظم این جزیره بیابانی پست
و بایر است. اراضی بحرین نسبتاً مسطح است که از یک دشت بیابانی تشکیل شده است. نوار حاصلخیزی به عرض پنج کیلومتر در امتداد ساحل شمالی وجود دارد که در آن درختان خرما، بادام، انجیر و انار می رویند. بخش مرکزی جزیره اصلی بحرین یک بلندی کم ارتفاع دارد که تا ۱۳۴ متر، یعنی بالاترین نقطه جزیره، بالا می رود و جبل الدُخان (کوه دود) را تشکیل می دهد که به خاطر مه هایی که اغلب قله را پوشانده اند، این گونه نام گذاری شده است. بیشتر چاه های نفت کشور در مجاورت جبل الدخان واقع شده است. شهر، بندر و پایتخت اصلی کشور، مَنامه، در منتهی الیه شمال خاوری جزیره بحرین واقع شده است. این کشور از دو گروه مجزا از جزایر تشکیل شده است که مجموعاً حدود ۵۰ کیلومتر از شمال به جنوب و ۱۶ کیلومتر از شرق به غرب امتداد دارند. جزیره بحرین هفت هشتم مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده و توسط جزایر کوچکتری احاطه شده است. دو جزیره، یعنی محرق و ستره، هر دو در شمال شرق، با پل هایی به جزیره بحرین پیوستگی دارند که توسعه مسکونی و صنعتی را تسهیل کرده است. جزایر دیگر این گروه عبارتند از: نبیه صالح، المحمدیه (ام الصبان)، ام النعسان (مرتبط با میان گذر ملک فهد)، و جده
. نبیه صالح شامل چندین چشمه آب شیرین است که برای آبیاری نخلستان های وسیع جزیره استفاده می شود. جزیره صخره ای جده زندان دولتی را در خود جای داده است. گروه دوم شامل جزایر حوار است که در نزدیکی ساحل قطر، در حدود ۱۹ کیلومتری جنوب خاوری جزیره بحرین قرار دارند. حوار نوزده کیلومتر درازا و حدود یک و نیم کیلومتر پهنا دارد. جزایر دیگر خالی از سکنه و محل لانه سازی انواع پرندگان مهاجر هستند. جزیره حَوار و پانزده جزیره کوچک نزدیک آن موضوع مناقشه ارضی بین بحرین و قطر بوده است.اختلاف با قطر بر سر مالکیت این جزایر در سال ۲۰۰۱، زمانی که دادگاه بین المللی دادگستری آنها را به بحرین داد، حل شد. جزایر حوار کوچک و صخره ای هستند و تنها تعداد کمی ماهیگیر و کارگر معدن در آن زندگی می کنند، اما اعتقاد بر این است که ذخایر نفت و گاز طبیعی در آنها وجود دارد. آب وهوا. بحرین دارای آب و هوای خشک است. بحرین دو فصل دارد: تابستانی بسیار گرم و زمستانی نسبتاً معتدل. در ماه های تابستان، از آوریل تا اکتبر، دمای بعد از ظهر به طور متوسط ۳۹ درجه سانتی گراد است و می تواند در ماه های ژوئن و ژوئیه به ۴۶ درجه سانتی گراد برسد. ترکیب گرمای شدید و رطوبت زیاد
، این فصل را ناخوشایند می کند. علاوه بر این، یک باد گرم و خشک جنوب غربی، که در محل به آن «باد قوس» می گویند، در تابستان به طور دوره ای گرد و غبار را از منطقه بایر جنوب بحرین به سمت منامه می برد. دما در ماه های زمستان، از نوامبر تا مارس، معتدل و دامنه تغییر آن بین ۱۰ تا ۲۰ درجه سانتی گراد است. با این حال، رطوبت در زمستان اغلب به بالای ۹۰ درصد افزایش می یابد. از دسامبر تا مارس، بادهای غالب از شمال غربی، معروف به باد شمال، هوای نمناک را بر روی جزایر می آورد. در تمامی فصول سال، دمای روزانه در مجمع الجزایر بحرین بسیار یکنواخت است. بحرین بارندگی کمی دارد. میانگین بارندگی سالانه ۱۷۲ میلی متر است که معمولاً محدود به ماه های زمستان است. هیچ رودخانه یا جویبار دائمی در هیچ یک از جزایر بحرین وجود ندارد. باران های زمستانی به طور مختصر و رگباری می بارد و خشکرودهای کم عمقی را که در بقیه سال خشک هستند پر می کند و مانع رفت وآمد می شود. مقدار کمی از آب باران برای آبیاری یا آشامیدن صرفه جویی می شود. با این حال، چشمه های طبیعی بی شماری در قسمت شمالی بحرین و جزایر مجاور وجود دارد. ذخایر آب شیرین زیرزمینی نیز در زیر خلیج فارس تا س
واحل عربستان سعودی گسترش می یابد. از زمان های بسیار قدیم، این چشمه ها مهاجرانی را به گروه جزایر بحرین جذب کرده است. با وجود افزایش شوری، چشمه ها منبع مهم آب آشامیدنی بحرین هستند. از اوایل دهه ۱۹۸۰، اما کارخانه های آب شیرین کن حدود ۶۰ درصد نیاز روزانه آب ساکنان این کشور را تأمین می کنند. گیاهان و جانوران. در بیرون از مناطق زیر کشت، گل های بی شمار وحشی بیابانی ظاهر می شوند که بیشتر پس از باران قابل توجه است. در بحرین درختچه های بیابانی، علف ها و نخل های وحشی نیز یافت می شود. زندگی پستانداران محدود به موش دوپا، آهو، خدنگ و خرگوش صحرایی است. ۱۴ گونه مارمولک و ۴ نوع مار خشکی زی نیز یافت می شود. حیات پرندگان متنوع است. چکاوک، توکای باغی، پرستو، پرستودریایی بازدیدکنندگان مکرر هستند و ساکنان بحرین شامل بلبل، هدهد، طوطی و سسک می شود. محیط زیست. مشکلات زیست محیطی اصلی بحرین کمبود آب شیرین، بیابان زایی و آلودگی ناشی از تولید نفت است. رشد جمعیت و توسعه صنعتی میزان زمین های کشاورزی را کاهش داده و سطح آب را پایین آورده و سفره های زیرزمینی را در برابر آلودگی شور آسیب پذیر کرده است. در سال های اخیر، دولت تلاش کرده است استخرا
ج آب های زیرزمینی را محدود کند (تا حدی با گسترش تأسیسات نمک زدایی آب دریا) و پوشش گیاهی را از فرسایش بیشتر محافظت کند. بحرین منابع نفتی خود را به ضرر زمین های کشاورزی خود توسعه داده است. در نتیجه، زمین هایی که در غیر این صورت ممکن است مولد باشند، به تدریج با گسترش بیابان نابارور می شوند. آلودگی ناشی از تولید نفت با جنگ خلیج فارس و آسیب ناشی از آن به تأسیسات تولید نفت در منطقه خلیج فارس تسریع شد، که خلوص آب های ساحلی و زیرزمینی را تهدید کرد و به خطوط ساحلی، صخره های مرجانی و پوشش گیاهی دریایی از طریق نشت نفت و غیره آسیب رساند.
باشگاه فوتبال هانوی () یک باشگاه فوتبال در شهر هانوی در کشور ویتنام می باشد که در لیگ برتر فوتبال ویتنام بازی می کند. این باشگاه در سال ۲۰۰۶ تأسیس گردید. همچنین این تیم قبلاً با نام هانوی تی وتی شناخته می شد. این تیم مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه هنگ دی برگزار می کند. افتخارات. لیگ فوتبال ویتنام: جام ملی ویتنام: سوپرجام ویتنام:
اندونزی با ۱٬۹۱۹٬۴۴۰ کیلومتر مربع (۷۴۱٬۵۰ مایل مربع)، پانزدهمین کشور بزرگ جهان از لحاظ مساحت است. اندونزی مجموعه ای از جزایر (نزدیک به ۱۷۵۰۸جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرق آسیا در اقیانوس آرام قرار دارد. اندونزی در نیمکرهٔ شرقی، در جنوب شرقی آسیا، در اقیانوس هند و دریاهای وابسته به آن واقع شده و خط استوا از آن می گذرد. اندونزی در جزیره گینه نو با پاپوا و هم چنین در جزیره برنئو با مالزی مرز مشترک دارد. سابقاً این جزایر در تصرف هلند و به "هندِ هلند" موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. مساحت این کشور ۱۹۱۹۰۰۰ کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می شد. شهر مهم آن سورابایا است. این کشور دارای معادن قلع، نفت، زغال سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است. اندونزی را می توان بزرگترین مجمع الجزایر جهان دانست که بین دو خشکی، یعنی جنوب شرق آسیا و استرالیا واقع شده است. وسعت آب های این کشور ۳ برابر مساحت خشکی های آن می باشد. جاکارتا، پایتخت کشور اندونزی، ابتدا یک شهر بندری کوچک بود، اما هم ا
کنون این شهر ۶۷۰ کیلومتر مربع وسعت دارد و جمعیتی معادل ۹ میلیون نفر را در خود جای داده و یکی از مراکز مهم اقتصادی اندونزی است. جزیره جاوه با آنکه فقط ۷ درصد کل خاک این کشور را تشکیل می دهد، به تنهایی حدود ۶۰ درصد کل جمعیت کشور را به خود اختصاص داده است. رشته جزایر جنوبی کوهستانی و آتشفشانی است و شامل سوماترا، جاوه، مادورا، بالی و جزایر سوندای کوچک (از جمله لامبارک، فلورس و تیمور) است. جاوه و همسایه کوچکترش مادورا جمعیت متراکمی دارند و نزدیک به دو سوم مردم اندونزی را در خود جای می دهند. زنجیره جزایر شمالی متشکل است از کالیمانتان (بخش اندونزیایی جزیره بورنئو)، جزایر نامنظم و کوهستانی سولاوسی (سلبس)، گوره ملوک، وایریان جایا (بخش غربی گینه نو). بیش از دو سوم این کشور از جنگل های استوایی بارانی پوشده شده است؛ و آب و هوای آن استوایی و بارندگی در طول سال سنگین است. رودهای مهم آن کاپواس، دیگول، باریتو، و بلندترین نقطه اندونزی نگگا پولو (هرم کارستنز) با ۵۰۳۰ متر ارتفاع است (در جزیره ایریان جایا). قسمت اعظم اندونزی کوهستانی است و با وضع جغرافیائی خود که در دو طرف خط استوا قرار گرفته بیش از دو فصل دارا نیست یکی فصل مرطو
ب از نوامبر تا مارس و دیگری فصل خشک از ژوئن تا اکتبر. بندرها. بندرهای مهم این کشور نیز عبارتند از: مدان، بندر ساحلی بلاوان، پکانبارو، ریو، جاکارتا سنگارنگ، نوزاتنگارا، بندر ساحلی بیتونگ و بندر آمبون. شهرهای مهم اندونزی را هم می توان در ۱۰ شهر زیر خلاصه کرد: جاکارتا، سورابایا، سمارانگ، باندونگ، مدان، پالمبانگ، یوجونگ پادانگ، بانجارماسین، بندر لامپومگ، مانادو. جزایر اصلی. این کشور را می توان از لحاظ وضعیت طبیعی به چند قسمت زیر تقسیم کرد: جزیره برنئو: قسمت اعظم این جزیره متعلق به اندونزی است که در اصطلاح محلی به آن کالیمانتان گفته می شود. ارتفاعات آن عمدتاً در نواحی شمالی واقع شده و قسمت اعظم آن را جنگل ها و جلگه ها شامل می شوند. رودهای طویلی در آن جریان دارند از جمله: باریتو، ماهاکام، نگارا، کایان و کاپواس. بلندترین نقطه آن ۹۸۸٬۲ متر ارتفاع دارد. بر روی هم اندونزی سرزمینی نیمه کوهستانی است. جلگه های آن عمدتاً در جزیره های جاوه و سوماترا و جزایر سوندای کوچک (نوساتنگارا) و جنگل های آن عمدتاً در جزیره های برنئو، گینه نو، و سوماترا واقع شده اند. آب و هوای آن گرم و مرطوب و پر باران است. بلندترین نقطه آن قله جایا با
۰۲۹, ۵ متر ارتفاع است. طویل ترین رود آن باریتو (۸۸۵ کیلومتر) و دریاچه توبا (۵۰۰, ۲ کیلومتر مربع) وسیع ترین دریاچهٔ آن است. کوه لوکون در جزیره سولاوسی یکی از فعال ترین آتشفشان های اندونزی است که فوران آن در ژوئیه ۲۰۱۱ هزاران نفر را آواره کرد. نگاه کنید به: فهرست شهرهای اندونزی تقسیمات کشوری. فهرست استان های اندونزی که برپایه منطقه دسته بندی شده است. نام های اندونزیایی در پرانتز آمده و نام مرکز استان ها نیز پس از آن آمده است. در این فهرست در جلوی استان های دارای وضعیت ویژه ستاره گذاشته شده است. سوماترا جاوه جزایر سوندای کوچک کالیمانتان سولاوسی جزایر ملوک پاپوآی غربی
امارات متحده عربی کشوری است در جنوب غرب آسیا، واقع در منطقه خاورمیانه و در بخش شرقی جهان عرب. امارات متحده هم مرز با خلیج عمان و خلیج فارس است و میان عمان و عربستان سعودی قرار دارد. این کشور در یک جایگاه راهبردی در نزدیکی های تنگه هرمز، شاهراه مهم ترابری نفتی جهان، جای گرفته است. مرزهای زمینی امارات در کل ۸۶۷ کیلومتر است. این کشور مرزی ۱۹ کیلومتری با قطر در شمال غرب، مرزی ۵۳۰ کیلومتری با عربستان سعودی در غرب، جنوب و جنوب شرق و یک مرز ۴۵۰ کیلومتری با عمان در جنوب شرق و شمال شرق دارد. مرز زمینی امارات با قطر در منطقه خور العُدَید بین دو کشور مورد اختلاف و مناقشه است. طول خط ساحلی امارات ۱٬۳۱۸ کیلومتر است. ادعاهای دریایی این کشور شامل ۱۲ مایل دریایی دریای سرزمینی است. به عنوان ادامه ای از صحرای ربع الخالی عربستان، بیشتر امارات متحده عربی هم بیابان است؛ با تپه های شن و ماسه ای بزرگ و روان. مناطق کرانه ای امارات در خلیج فارس پست و مسطح است، در حالی که رشته کوه حجر بر شمال شرق کشور تسلط دارد. کوه مِبْرَح‎ (کوه یِبِر)، بلندترین نقطه کشور، در آنجا واقع شده است که ارتفاعش به ۱۷۲۷ متر می رسد. امارات متحده عربی هیچ رودخ
انه یا دریاچه قابل توجهی ندارد. این کشور در خلیج فارس شمار زیادی جزیره کوچک دارد. شهرهای اصلی امارات متحده عربی در کنار خورها پدید آمده اند. خورها شاخابه هایی از آب دریا هستند که به درون خشکی وارد شده اند. این خورها در دوره پیشامدرن بستری برای پیشه های ماهیگیری و صید مروارید فراهم می کردند. معروف ترین آنها خور دبی است که در دوران های باستان تا واحه العین امتداد داشت و یونانیان به آن رودخانه زارا می گفتند. پهناوری. مساحت این کشور تقریباً ۸۳٬۶۰۰ کیلومتر مربع است که در رده ۱۱۵ دنیا از نظر پهناوری قرار می گیرد (قابل مقایسه با مساحت جمهوری آذربایجان). مساحت دقیق این کشور به دلیل عدم اطلاع رسانی دقیق در مورد مساحت بسیاری از جزایر این کشور و به دلیل اختلافات مرزهای زمینی اش، به ویژه با عربستان سعودی، همچنان ناشناخته مانده است. امارات متحده از نظر مساحت بین کشورهای جهان در رده ۱۱۶اُم و در بین کشورهای جهان عرب در رتبه پانزدهم است. امارات سومین کشور بزرگ شورای همکاری خلیج فارس است. بزرگ ترین امیرنشین، یعنی ابوظبی، با ۷۲٬۷۳۲ کیلومتر مربع، ۸۷ درصد از کل مساحت امارات متحده عربی را تشکیل می دهد. کوچک ترین امارت، یعنی عجمان
، تنها ۲۵۹ کیلومتر مربع را دربر می گیرد. جغرافیای طبیعی. امارات بیش از ۶۵۰ کیلومتر در امتداد کرانه جنوبی خلیج فارس امتداد دارد. بیشتر خط ساحلی این کشور از دشت های نمکی تشکیل شده است که به داخل کشور گسترش می یابد. بزرگ ترین بندر طبیعی امارات در دبی است، اگرچه بنادر دیگری نیز در ابوظبی، شارجه و جاهای دیگر برای استفاده لایروبی شده اند. امارات جزایر پرشماری در خلیج فارس دارد و بر برخی از جزیره های ایران و قطر نیز ادعای مالکیت می کند. جزایر کوچک این کشور و بسیاری از صخره های مرجانی و شن های متحرک ساحلی تهدیدی برای کشتیرانی هستند. جزر و مد شدید و توفان های باد گاه به گاه، حرکت کشتی را در نزدیکی سواحل امارات پیچیده تر می کند. امارات متحده عربی همچنین در کناره خلیج عمان حدود ۹۰ کیلومتر ساحل دارد، در منطقه ای که نام آن باطنه است. رشته کوه حجر غربی که در جاهایی به بلندی ۲۵۰۰ متر می رسد، ساحل باطنه را از بقیه امارات جدا می کند. بخش اماراتی کوه های حجر غربی با شروع از مرز امارات و عمان در کرانه های خلیج فارس (در محلی به نام شبه جزیره مُسَندَم)، حدود ۱۵۰ کیلومتر به سمت جنوب شرق امتداد پیدا می کنند تااین که به مرز امارات م
تحده عربی و عمان می رسند. این رشته کوه تحت نام کوه های حجر شرقی برای بیش از ۵۰۰ کیلومتر دیگر در عمان ادامه می یابد. دامنه های پرشیب این کوهستان در بسیاری از مناطق مستقیماً وارد دریا می شوند. با این وجود، امارات بندرگاه های کوچکی در دِبّاء الحِصن، کَلبا و خور فَکّان در خلیج عمان دارد. در فجیره که این کوه ها به ساحل نزدیک نمی شوند، سواحل شنی وجود دارد. در جنوب و غرب ابوظبی، تپه های شنی و متحرک امارات با ناحیه ربع الخالی عربستان سعودی یکی می شوند. منطقه بیابانی ابوظبی شامل دو واحه مهم با آب زیرزمینی کافی برای سکونتگاه های دائمی و کشاورزی است. یکی واحه بزرگ لیوا در جنوب در نزدیکی مرز نامشخص با عربستان سعودی؛ و دیگری در حدود ۱۰۰ کیلومتری شمال شرق آن به نام واحه بُرَیمی که از دو سوی مرز ابوظبی-عمان گسترده شده است. بریتانیا پیش از خروج از منطقه در سال ۱۹۷۱، مرزهای داخلی در میان هفت امارت را ترسیم کرد تا از مناقشات سرزمینی بین آنها جلوگیری کرده و موانع بر سر شکل گیری فدراسیون را از پیش پا بردارد. به طور کلی، امرای امیرنشین ها دخالت انگلیس را پذیرفتند، اما در مورد اختلافات مرزی بین ابوظبی و دبی و همچنین بین دبی و شارج
ه، ادعاهای دوسویه تا زمان استقلال امارات حل نشد. پیچیده ترین مرزها در کوه های حجر غربی بود، جایی که پنج امیرنشین مختلف در مورد حوزه نفوذ خود در ده ها درون بوم اختلاف داشتند. آب وهوا. امارات آب وهوایی بیابانی و سرزمینی هموار دارد که قسمت شرقی آن کوهستانی و سردتر است و تنها ۰٫۷۷ درصد خاک آن قابل کشاورزی است. آب و هوای امارات متحده عربی به طور کلی در طول روز بسیار گرم و آفتابی است اما شب ها بسیار سرد می شود. گرم ترین ماه های سال ژوئیه و اوت است که طی آن میانگین حداکثر دما در دشت ساحلی از ۵۰ درجه سانتی گراد بالاتر است. در کوه های حجر غربی دمای هوا به طور چشمگیری خنک تر است. میانگین حداقل دما در ژانویه و فوریه بین ۱۰ تا ۱۴ درجه سانتی گراد است. در اواخر ماه های تابستان، وزش باد شدیدی به «شَرجی» از سوی جنوب شرق باعث می شود منطقه ساحلی شرایط هوایی ناخوشایندی پیدا کند. متوسط بارندگی سالانه در منطقه ساحلی کمتر از ۱۲۰ میلی متر است، اما در برخی مناطق کوهستانی بارندگی سالانه اغلب به ۳۵۰ میلی متر می رسد. در طی ماه های تابستان، باران در منطقه ساحلی به صورت رگبارهای کوتاه و شدید رخ می دهد، و بعضی اوقات منجر به جاری شدن سیل د
ر خشکرودها می شود. این منطقه گاه دچار توفان شن می شود که دید را به شدت کاهش می دهد. کوه جیس در راس الخیمه از زمان شروع ثبت آب وهوایی تاکنون سه بار برف را تجربه کرده است (در سال های ۲۰۰۴، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۷ میلادی). گیاهان و جانوران. در واحه های امارات درختان نخل، اقاقیا و اکالیپتوس رشد می کنند. در بیابان پوشش گیاهی بسیار پراکنده است و از علفزارها و بوته های خاردار تشکیل شده است. جانوران بومی منطقه به دلیل شکار بی رویه به انقراض نزدیک شده بودند، اما برنامه حفاظتی که در جزیره بنی یاس در دهه ۱۹۷۰ توسط شیخ زاید بن سلطان آل نهیان آغاز شده باعث زنده ماندن گونه هایی مانند، به عنوان مثال تیزشاخ عربی و پلنگ شده است. آبزیان ساحلی امارات عمدتاً از ماهی خال خالی، ماهی لوتی و ماهی تن و همچنین کوسه و نهنگ تشکیل شده اند. در اوج فصل مهاجرت، حدود ۲۵۰ هزار پرنده آبچر به کرانه های خلیج فارس در امارات می آیند که شامل گونه های سلیم خاکستری، سلیم شنی، سلیم شنی کوچک، سلیم خرچنگ خوار و تلیله نوک پهن می شوند.
جغرافیای اسرائیل، با شرایط بیابانی در جنوب و کوه های پوشیده از برف در شمال، بسیار متنوع است. اسرائیل، در انتهای شرقی دریای مدیترانه در غرب آسیا واقع شده است. این کشور، از شمال به لبنان، از شمال شرق به سوریه، از شرق به اردن و کرانه باختری و از جنوب غرب به مصر، محدود می شود. در غرب اسرائیل، دریای مدیترانه قرار دارد که ۲۷۳ کیلومتر از خط ساحلی اسرائیل و نوار غزه را تشکیل می دهد. اسرائیل، خط ساحلی کوچکی نیز در دریای سرخ در جنوب دارد. مساحت اسرائیل، ۲۰٬۷۷۰ کیلومتر مربع و ۱۵۰اُمین کشور جهان از لحاظ وسعت جغرافیایی است. این کشور همچنین از طریق دریای مدیترانه، خلیج عقبه و دریای سرخ مرز آبی دارد. شورترین دریاچه جهان به نام دریای مرده در مرز اردن و اسرائیل واقع شده است. بزرگ ترین دریاچه داخلی اسرائیل، دریاچه طبریه در دامنه بلندی های جولان قرار گرفته است. صحرای نِگِب نیز بیابانی وسیع است در جنوب کشور اسرائیل که حدود ۵۵ درصد از خاک اسرائیل را پوشانده است.