Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی بود که بازداشت شد و در اعترافی تلویزیونی اعلام کرد که تحت پوشش روزنامه نگار با سرویس های جاسوسی غربی همکاری کرده است، به ویژه همکاری با سی.آی. ا (سیا) و سلطنت طلب هایی که می خواهند یک نظام غیر دینی را جایگزین جمهوری اسلامی کنند. او نام بسیاری دیگر از روزنامه نگاران و هنرمندان را ذکر کرد و انگشت اتهام را متوجه آنان نیز کرد. پورزند همچنین اعتراف کرد که چهار میلیون دلار میان روزنامه نگاران اصلاح طلب توزیع کرده است. چند روز بعد از پخش این اعتراف، خامنه ای، رهبر ایران، با اشاره ای تلویحی به سیامک پورزند به عنوان اعترافات یکی از عوامل و ایادی آمریکا در داخل گفت: «در این اعترافات مشخص شد، هشداری که از چندین سال قبل در خصوص تهاجم فرهنگی و تلاش ایادی دشمن برای استحاله فرهنگی داده می شد، صحیح بوده است.» پس از آزادی، سیامک پورزند اعلام کرد که پس از چند ماه شکنجه های شدید این اعترافات اجباری را انجام داده است. ابراهیم نبوی و مسعود بهنود، از چهره های سرشناس دیگری بودند که در این دوران به جاسوسی خود در اعترافات تلویزیونی اقرار کردند اما پس از آزادی از زیر شکنجه بودن در زمان اعترافات گفتند. حسین قاضیان و عباس عبدی نیز در
این دوران جاسوسی خود را قبول کردند، اما پس از آزادی از شکنجه های شدید برای اعتراف اجباری گفتند. وبلاگ نویسان. در سال ۱۳۸۳، امید معماریان، فرشته قاضی و روزبه میرابراهیمی که همراه با شماری دیگر از روزنامه نگاران به دلیل نوشته هایی که در سایت های اینترنی منتشر کرده بودند با حکم سعید مرتضوی بازداشت شدند. در اعترافاتی که پس از آزادی آنها مطرح شد، علاوه بر آنکه اتهاماتی همچون تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی را که علیه شان مطرح شده بود پذیرفته بودند، تصریح کرده بودند که طی مدت بازداشت در شرایط مناسبی به سربرده اند. اما امید معماریان و روزبه میرابراهیمی، گفته اند که در مدت بازداشت به مدت طولانی در زندان انفرادی به سر برده اند، کتک خورده اند، در مورد ارتباط جنسی ادعایی، به خصوص با همکاران مطبوعاتی شان، بازجوییهای طولانی شده و مجبور شده اند در مورد حدود چهل نفر از چهره های مشهور و غیرمشهور اصلاح طلب به تک نویسی بپردازند سپس روابط عمومی دادسرای عمومی و انقلاب تهران در بیانیه خود، سخنان متهمان این پرونده را دربارهٔ شرایط بازداشت و رفتار بازجویان را «شایعه پراکنی» خواند و اظهارات آنها را «متناقض» دانست. بازگوکنندگان این اظه
ارات که مورد استقبال «گروه های معاند و رسانه های ضدانقلاب خارج از کشور» قرار گرفته است، از سوی دادسرا به «سیاه نمایی فضای جامعه» و «انتشار مطالب کذب» متهم شده اند و تأکید شده است که با آنها «برخورد قانونی» صورت خواهد گرفت. ارتباط با انقلاب مخملی. روز ۲۷ تیر ۱۳۸۶ فیلم اعترافات هاله اسفندیاری، کیان تاجبخش و رامین جهانبگلو از شبکه یک صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. آنها در این اعترافات بر نقش خودشان به عنوان نیروهای برانداز برای انقلاب مخملی و جاسوس و مرتبط با بیگانه برای اندیشکده های همچون بنیاد سوروس، در ایران تأکید کردند. فیلم اعترافات جهانبگلو را در شورای عالی انقلاب فرهنگی پخش شد و به اعضا تأکید شد که نفوذ دشمن از راه روشنفکران است و باید جلوی آن گرفته شود. جهانبگلو پس از آزادی از اعتراف اجباری خود زیر فشار صحبت کرد و گفت که «اعتراف دروغی ست که نامش را به زبان نمی آورند؛ ولی دروغی ست که خودش را به عنوان حقیقت بیان می کند و به همین دلیل خطرناک تر از دروغ است، چون نه حقیقت است و نه دروغ. حقیقت همیشه عریان است و احتیاج به دروغ ندارد ولی دروغ همیشه باید خودش را در لباسی مبدل به حقیقت معرفی کند.» هاله اس
فندیاری نیز، در اکتبر سال ۲۰۰۹ کتابی به زبان انگلیسی با عنوان خانه من، زندان من؛ روایت اسارت یک زن در ایران منتشر کرده که در آن به شرح هشت ماه بازداشت در زندان های ایران و تلاش بازجویان وزارت اطلاعات برای گرفتن اعتراف از خود پرداخته است. پس از انتخابات ۱۳۸۸. بعد از پس از حوادث انتخابات سال ۸۸، تعدادی از دستگیرشدگان در دادگاه هایی با قضاوت ابوالقاسم صلواتی، با خواندن متن هایی به اعتراف علیه خود، گذشته فکری خود و علیه نزدیکان و برخی از مقامات نظام جمهوری اسلامی پرداخته اند. در بین دستگیرشدگان شماری از چهره های سیاسی اصلاح طلب (اغلب از اعضای جبهه مشارکت اسلامی، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، حزب کارگزاران سازندگی و مجمع روحانیون مبارز) و مسئولان سابق کشور چون بهزاد نبوی (عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی)، محسن میردامادی، محسن امین زاده (معاون سابق وزارت امور خارجه)، محمد عطریانفر، محمدعلی ابطحی (معاون رئیس جمهوری دولت پیش)، محسن صفایی فراهانی و عبدالله رمضان زاده (سخنگوی سابق دولت و جانشین دبیرکل جبهه مشارکت) در کنار جوانانی که در خیابان دستگیر شده بودند حضور داشتند. ابطحی در دادگاه، ضمن نقد خود و رد
امکان تقلب در انتخابات، هاشمی رفسنجانی را متهم کرد که قصد «انتقام گیری از احمدی نژاد و خامنه ای» را داشته و با میرحسین موسوی و محمد خاتمی هم قسم شده است. محمد عطریانفر نیز خطاب به سید علی خامنه ای گفت «ای پیشوا در برابر تو تسلیم هستیم» دفتر مجمع تشخیص مصلحت نظام با صدور بیانیه ای با رد سخنان ابطحی آن را از اساس کذب محض خوانده و افزود معلوم نیست در چه شرایط و ملاحظاتی این سخنان بیان شده است. در جلسه دیگر از دادگاه، سعید شریعتی، هدایت آقایی، کیان تاجبخش، شهاب طباطبایی، حمزه کرمی و مسعود باستانی به خواندن متن اعترافات خود تحت عنوان دفاعیه پرداختند و سعید شریعتی از اعضای شورای مرکزی جبهه مشارکت متن اعترافات سعید حجاریان دیگر عضو این حزب که خود قادر به تکلم نیست را قرائت کرد. حجاریان در اعترافاتش عنوان کرد بخاطر انحرافات و خسارت هایی که به مردم زدیم از حزب مشارکت استعفا می کنم. همچنین دادستان در کیفرخواست خود خواهان انحلال جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب دو حزب اصلی اصلاح طلب شد. حمزه کرمی نیز، عضو حزب کارگزاران سازندگی، مدیر سایت جمهوریت، از کارمندان دانشگاه آزاد و نزدیکان جاسبی و مهدی هاشمی رفسنجانی مسئولیت
مطالب سایت جمهوریت که پس از انتخابات فیلتر شده و بسیاری از مسئولان آن در زندان هستند بر عهده مهدی هاشمی (پسر هاشمی رفسنجانی) دانست. وی مهدی هاشمی را به اختلاس از سازمان بهینه سازی مصرف سوخت از جمله برداشت مبلغ دو میلیارد تومان برای تبلیغات انتخاباتی هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ متهم کرد. پرسنل سایت جمهوریت را مسئول تهیه شب نامه برای ستاد میرحسین موسوی اعلام کرد و به دریافت ۳۲۰ میلیون تومان از بودجه سازمان بهینه سازی اقرار کرد. مسعود باستانی روزنامه نگار و عضو تحریریه سایت جمهوریت به سیاه نمائی علیه نظام و گزارش از وضعیت زندان ها برای رسانه های ضدانقلاب همچون رادیو فردا و روز آنلاین، دریافت ۴۰۰ دلار کانادا از یک رسانه ضدانقلاب در کانادا و دریافت دستمزد ماهانه ۳۰۰ تا ۳۵۰ دلار از رادیو چکاوک و اعترافاتی علیه مهدی هاشمی اقدام کرد. هدایت الله آقایی عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران وقوع تقلب در انتخابات را نفی کرد. حمزه کرمی در تابستان ۸۹، در نامه ای خطاب به علی خامنه ای، به بیان شکنجه های روحی و جسمی در زندان پرداخته و خواستار تشکیل یک دادگاه غیرسیاسی برای رسیدگی به اتهاماتش شده است. کرمی در این ن
امه به فشار و شکنجه برای اخذ اعتراف به رابطه با نوامیس و خویشاوندان رهبران جنبش سبز اشاره می کند. طبق گفته کرمی، یکی از اموری که بازجویان از کرمی می خواستند اعتراف بگیرند، اقرار به روابط نامشروع با یکی از بستگان طراز اول رهبران جنبش سبز و دو نفر از بستگان طراز اول یکی از مقامات عالیه بی بصیرت بوده است. کرمی بارها امتناع می کند، تا اینکه در بار بیستمی که سر او را در توالت فرنگی پر از نجاست فرومی کنند و با احساس خفگی به اعتراف به خواست بازجویان تن می دهد و آنچه را می خواستند می نویسد و امضا می کند. او اضافه می کند که هرگاه فریاد "یا زهراً سر می دادم، به آن حضرت جسارت می کردند! وقتی می گفتم: "یا الله"، می گفتند: خدایت امروز ماییم که هرکاری بخواهیم با تو می کنیم!" مازیار بهاری، خبرنگار نیوزویک، در این دادگاه ها به نقش سیستماتیک رسانه های غربی برای انجام القای تقلب با همکاری نامزد غربگرا و ایجاد انقلاب مخملی اعتراف کرد. او همچنین گفت که جاسوسی خبرنگاران خارجی انکارناپذیر است و حضور این تعداد خبرنگار خارجی در ایران غیرعادی است. اما او در ۲۱ بهمن ۱۳۸۸ در نامه سرگشاده ای به علی خامنه ای، رهبر ایران، عنوان کرد که در ۱
۱۸ روزی که در ایران در زندان به سر می برده، «تحت فشار و شکنجه بسیار سنگین» مجبور به اعتراف به «براندازی» شده است. بهاری در سال ۲۰۱۲ یک فیلم مستند ۵۸ دقیقه ای دربارهٔ پیشینه اعترافات اجباری در سیستم جمهوری اسلامی ساخت. عبدالله مؤمنی نیز در دادگاه اعلام کرد که به دنبال القای شبهه ناسالم بودن و طرح تقلب در انتخابات بوده است، یکسال بعد نامه ای سرگشاده خطاب به علی خامنه ای نوشت و در آن به مصائبی که در زندان برای اعتراف گیری بر وی رفته است سخن گفت. وی در قسمتی از این نامه می نویسد: مهدی محمودیان نیز، در سال ۸۹، با انتشار نامه ای از زندان، رفتار بازجویان با زندانیهای سیاسی و اعتراف گیری ها را توصیف کرد. حدود ۹ سال بعد، یعنی فروردین ۱۳۹۷، احمد زیدآبادی روزنامه نگار سرشناس هم طی گفتگویی با حسین دهباشی، بازجویی های سفید را «وسط زمین و آسمان که هر لحظه اش یک جهنم است» توصیف کرد. او توضیح داد به دلیل شدت فشارها «مثل یک زنده به گور، یک آدم مصلوب، یک آدم وسط زمین و آسمان» شده و برایش «مرگ آرزویی بوده که تمنا می کرد و نمی آمد.» دههٔ ۱۳۹۰. دستگیرشدگان ترور دانشمندان هسته ای. در سال ۱۳۹۱، در مستندی تلویزیونی به نام کلوب ترور،
به گزارش ایمان مرآتی، عده ای اقرار کردند که از متهمان ترور دانشمندان هسته ای بوده اند و برای آموزش به اسرائیل رفته اند. بنا به گفته وزارت اطلاعات، صدا و سیما و برخی رسانه های امنیتی، اعضای این تیم گسترده تروریستی در پی یکسری عملیات پیچیده اطلاعاتی در چنگ قانون گرفتار می شوند و مشخص می شود این تیم عملیات های متعدد دیگری را در دستور کار داشتند که با این ضربه مهلک تمامی نقشه های این مثلث، یعنی آمریکا، انگلیس و اسرائیل، خنثی و نقش برآب شد. حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات وقت نیز، این گروه، آنگونه که خود می گوید، به صورت مستقیم و با حمایت های مثلث آمریکا، انگلیس و اسرائیل فعالیت می کردند و همچون اتفاقات چند دهه اخیر به دنبال ضربه زدن به نظام اسلامی هستند. او این موفقیت عظیم سربازان گمنام امام زمان را به «"امام زمان، رهبر انقلاب، ملت شریف ایران و به خانواده های داغدار شهدای هسته ای"» تبریک عرض می کند. یکی از دستگیرشدگان، مجید جمالی فشی بود که به جرم ترور دانشمندان هسته ای، توسط قوه قضاییه محاکمه و به حکم قاضی صلواتی در صبح روز سه شنبه ۲۶ اردیبهشت ۹۱، به اتهام محاربه در ارتباط با ترور دانشمندان هسته ای، به دار آویخته شد.
او در اعترافاتش می گوید که با پاسپورت اسرائیلی خود سه بار به تل آویو سفر کرده است. همچنین ادعای استفاده وی از وسایلی مانند «کمربند حافظه دار برای ارسال اطلاعات»، «لپ تاپ ویندوز قرمز»، «لباس ضد باروت»، «موبایل با قابلیت فیلمبرداری مادون قرمز»، «هوندا ۱۲۵ با قابلیت ارتباط دیجیتالی با تل آویو» را کرد. پس از اعدام مجید جمالی فشی در برنامه خبر ۲۰:۳۰ تلویزیون جمهوری اسلامی تصویر یک پاسپورت اسرائیلی با عکس مجید جمالی فشی نشان داده و پاسپورت اسراییلی فشی نامیده شد. اما پاسپورت نشان داده شده در صداوسیما نشان می دهد که با استفاده از تصویر پاسپورتی که در سایت ویکی پدیا به راحتی قابل دسترس است، جعل شده است و فتوشاپ کاران حتی به خود زحمت جابجایی جای مهرها و تاریخ ها را هم نداده اند. هفت سال بعد نیز، مازیار ابراهیمی، یکی دیگر از افرادی که در مستند صدا و سیما اقرار کرده بود، که به اسرائیل می رفته و مسئول تیم ترور مجید شهریاری یکی از دانشمندان اتمی بود و همچنین در ترور مسعود علیمحمدی دانشمندی اتمی نقش داشته است، پس از آزادی و خروج از کشور، در گفتگویی با ژیار گل، خبرنگار بی بی سی فارسی، روایتی دیگر از این داستان را تعریف می ک
ند. او می گوید که اعترافات او زیر شدیدترین شکنجه های جسمی، روحی و ذهنی بوده است. او می گوید که «این اعترافات پس از یک ماه تا چهل روز شدیدترین شکنجه ها بود. پس از ده ضربه کابل به کف پایم، پام شکست. در این مدت حدود بیش از ۶۰۰ ضربه کابل رو پای شکسته تحمل کردم و این منهای کابلهایی بود به بقیه تنم خورد، چهار ماه به صورت شبانه روزی دست بند به دست و در صورتی که ورم پاهایم می خوابید پابند هم داشتم، مورد ضرب و شتم قرار گرفتم، دستم و دنده هایم شکست، به صورت ' بقچه، قپونی و با دستبند از سقف آویزان شدم و …، شانزده ماه بدون ملاقات و حتی یک تلفن به خانواده در سلول انفرادی نگهداری شدم. مهره های پشتم خم شده اند. برای رهایی از شکنجه حاضر بودم هر اتهامی آقایان می گفتند قبول کنم.» در این مدت، پرونده قضائی آنها زیر نظر قاضی ابوالقاسم صلواتی بوده است. آنطور که مازیار ابراهیمی می گوید: «او مرتباً متهمان را تهدید می کرد و می گفت بروید با آقایان همکاری کنید و مرتب کاغذی را نشان می داد و می گفت این حکم اعدام شماست. شما را اینجا چال می کنیم.» در تاریخ ۲۸ مرداد، علی ربیعی، سخنگوی دولت در واکنش به صحبت های مازیار ابراهیمی اعلام کرد که د
ر دولت روحانی از مازیار ابراهیمی و دیگر بازداشت شدگان این پرونده عذرخواهی و دلجویی شده است و بنا شده است که در دولت جدید از این اتفاق ها نیفتد او اضافه کرد که در دولت قبل روی این موضوع کار کارشناسی ضد جاسوسی نشده است. فعالان کارگری. شامگاه شنبه ۲۹ دی ماه برنامهٔ تلویزیونی با پخش گزارشی به نام «طراحی سوخته» به انتشار اوراق بازجویی تعدادی از دستگیرشدگان اعتراضات کارگری خوزستان، از جمله سپیده قلیان و اسماعیل بخشی، و «اعترافات» آن ها علیه خودشان پرداخت. در این گزارش با طرح اتهامات امنیتی علیه بازداشت شدگان، آن ها وابسته به گروه های کمونیستی و برانداز خارج از کشور خوانده شده اند که سعی در ایجاد تشکل های مستقل کارگری داشته اند. بسیاری از این زندانیان پس از آزادی تأکید کرده اند که برای ضبط اعترافات شان جلوی دوربین مورد شکنجه نیروهای امنیتی قرار گرفته اند. در قسمتی از این گزارش مسئلهٔ شکنجهٔ اسماعیل بخشی در دوران بازداشت نیز بار دیگر از سوی مقامات دولتی و امنیتی کتمان شده است. ده روز پیش از این، قلیان در توییتی گفته بود که «روز آخر بازجو می گفت اگر بیرون بروی و دهانت را باز کنی همین ادعاها و اعترافات اجباری تو و اسما
عیل بخشی را را در اخبار بیست و سی هم پخش خواهیم کرد و پودرتان خواهیم کرد.» سپیده قلیان هم با انتشار توییتی به پخش این گزارش واکنش نشان داد:من و اسماعیل بخشی که سهل است، پنج هزار کارگر هفت تپه را هم جلوی دوربین بنشانید و از آن ها به زور کابل و باتوم اعتراف اجباری بگیرید باز هم چیزی از اصل داستانِ این که شما ستمگر و فاسد هستید کم نخواهد کرد. #طراحی_سوخته سپس سپیده قلیان طی یادداشتی در صفحه شخصی خود با اعلام شکایت رسمی از یکی از مجریان برنامهٔ تلویزیونی گفت که «در مراحل تولید طراحی سوخته، آمنه سادات ذبیح پور در اتاق بازجویی حضور داشت تا پس از ساعت ها شکنجه جسمی و روحی، متنی را که از قبل آماده کرده بود، برای خواندن در مقابل دوربین در اختیار ما قرار دهد». فعالان محیط زیستی. نیلوفر بیانی، یکی از فعالان محیط زیستی دستگیر شده، تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی و تهدیدهای جنسی برای اعترافات اجباری قرار داشته است؛ او در تشریح رفتارهای صورت گرفته، با اشاره به ۱۲۰۰ ساعت اعتراف گیری همراه با شکنجه، به مواردی همچون تهدید همه روزه به اعدام، تحمل ۸ ماه سلول انفرادی و در انزوای کامل و بازجویی های طولانی به مدت ۹ تا ۱۲ ساعت در
روز و شب، بازجویی های ایستاده یا در حال چرخیدن با چشم بند یا در حال بشین و پاشو، توهین به خود و خانواده و تحقیر از جمله اجبار به تقلید صدای حیوانات وحشی اشاره کرده است. تهدید به بازداشت و شکنجه پدر و مادر ۷۰ ساله، تهدید به حبس در سلول یک متری، تهدید به شکنجه فیزیکی با نشان دادن عکس و توصیف وسایل شکنجه، ساعت ها توصیف جزئیات زجر و درد شکنجه ها و انتقال جزئیات حس لحظه اعدام و تحت فشار گذاشتن زندانی با ادعای اعدام همکاران، از دیگر رفتارهای مورد اشاره در دفاعیات خانم بیانی هستند. این زندانی همچنین نوشته بازجویان با بالا زدن آستین، او را به تزریق آمپول فلج کننده و آمپول هوا تهدید کرده اند؛ یکی از مأموران هفته ها آن قدر به صندلی او در اتاق بازجویی لگد زده که دچار کمردردهای شدید شده و یک بازجوی به ظاهر روحانی از او خواسته بین ۷۰ ضربه شلاق در ۲ روز و ۵۰ ضربه در یک روز یکی را انتخاب کند. تکرار مکرر کثیف ترین توهین های جنسی که در بازجویی های طولانی با حضور تیم بزرگی از بازجوها با جزئیات چندش آور تخیلی مطرح می کردند، و درخواست (مجبور کردن) از من که تصورات جنسی آنها را تکمیل کنم. نیلوفر بیانی همچنین در نامه ای به سید علی
خامنه ای در ۲۲ بهمن ۱۳۹۷، به توضیح رفتار بازجویان سپاه پرداخته و در بخشی از آن نوشته که وی به همراه ۷ مرد مسلح به ویلایی خصوصی در لواسان منتقل شده تا با وجود امتناع، مجبور به نظاره رفتار غیراخلاقی و غیراسلامی آنها در استخر خصوصی بشود؛ او تأکید کرده که بازجویان، با نشان دادن عکس جسد کاووس سیدامامی هشدار داده اند: عاقبت خودت و تمام همکاران و اعضای خانواده ات نیز همین است مگر آنکه هر آنچه ما می خواهیم بنویسی. او با اشاره به بی اثر ماندن تظلم هایِ صورت گرفته به مقامات گوناگون تأکید کرده در کمال ناباوری هر بار پس از افشاگری و درخواست کمک از مسئولان مربوط با مضاعف شدن فشارها روبه رو شده و تهدیدها و شکنجه ها فزونی یافته و مکرراً به من یادآور می شدند: کاری نکن که لج سیستم را درآوری. محمد ثلاث. همان ابتدا بازداشت فیلمی از اعتراف اجباری ثلاث با سر شکسته و صورتی بانداژ شده در بیمارستان تحت فشار انتشار یافت که رو به دوربین می گوید: «رفتیم جلوی در کلانتری تجمع کردیم تا اخوی مان را که گرفته بودند آزاد کنند. نیروهای کلانتری رسیدند و ضربات زیاد باعث شد عصبی شوم و چون من راننده اتوبوس بودم، رفتم داخل جمعیت. اتوبوس مال من نبود
، مال یک بنده خدایی بود. آن لحظه هیچی حالیم نشد. من که قصد کشتن نداشتم عصبی شدم و گاز را فشار دادم و رفتم جلو. اختیارم دست خودم نبود. تسلیت می گویم، کاری است که شده است. حالا ما اعدام هستیم، مثلاً چکار کنیم؟» ۳۵۵ اعتراف اجباری در یک دهه. ۵ تیر ۱۳۹۹ گزارشی از تحقیق سازمان عدالت برای ایران و فدراسیون جهانی جامعه های حقوق بشر تهیه شده که در آن آمده است، صدا و سیمای جمهوری اسلامی در طی ده سال از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ دست کم ۳۵۵ مورد اعترافات اجباری را پخش کرده است که از جمله قربانیان آن مازیار بهاری، منوچهر بختیاری پدر یکی از کشته شدگان اعتراضات آبانماه، مازیار ابراهیمی، سپیده قلیان، ابراهیم بخشی، سعید ملک پور، و ده ها تن دیگر بوده اند که یکی از این افراد به نام سپیده قلیان گفته است که آنها با شکنجه های قرون وسطایی اعتراف اجباری می گیرند. بنابر گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، در این گزارش آمده است که پخش اعترافات از صدا و سیما به عنوان ابزاری از جانب نهادهای امنیتی برای «سرکوب مخالفان» و همچنین «ترساندن فعالان» در جمهوری اسلامی صورت گرفته است. این گزارش ۵۷ صفحه ای تحت عنوان "حکومت اورولی: صدا و سیمای جمهوری اسلامی به مثابه
سلاح سرکوب جمعی" منتشر شد. عنوان "حکومت اوروِلی" در نام گزارش، برگرفته از نام رمان "۱۹۸۴" اثر جورج اوروِل است، که وضعیت شهروندان را در یک حکومت تمامیت خواه به تصویر می کشد. حبیب اسیود. حبیب اسیود، فعال قومی عرب اهوازی، تحت شدیدترین انواع شکنجه ها مجبور به اعترافات اجباری شده است. وی در این اعترافات با طرح اتهاماتی علیه خود و دیگر اعضای حرکه النضال می گوید که در زمانی با سرویس اطلاعاتی عربستان سعودی جلسات متعدد داشته است. حبیب چعب با نسبت دادن مسئولیت چندین حادثه صورت گرفته در اهواز از جمله سرقت بانک صادرات، سرقت از یک شرکت پیمان کاری، حمله به رژه اهواز اتهاماتی را متوجه خود و دیگر اعضای حرکه النفصال می کند. در فرهنگ عامه. در نمایش نامهٔ "چهارراه"ِ بهرام بیضایی، یکی از دو قهرمان داستان، مجبور به اعتراف جلوی دوربین شده؛ ولی همان هم پذیرفته نشده است.
موسیقی پُست مدرن () یا صرفاً موسیقی دورهٔ پست مدرن، موسیقی است که از روندهای زیبایی شناختی و فلسفی پست مدرنیسم پیروی می کند. جنبش پسامدرنیستی تا حدودی در واکنش به مدرنیسم شکل گرفت. با این وجود، موسیقی پُست مدرن هنوز هم در مرحلهٔ اول، خود را در تقابل با موسیقی مدرن تعریف نمی کند. این عنوان از طرفِ منتقدین و نظریه پردازان اعمال می شود. موسیقی پست مدرن یک سبک موسیقی مجزا نیست، بلکه بیشتر به موسیقی عصرِ پست مدرن اشاره دارد. اصطلاحات پست مدرن، پست مدرنیسم، پست مدرنیست و پست مدرنیستی اصطلاحاتی عجیب و غریب هستند. در واقع، پسامدرنیست ها تعاریف و دسته بندی های سختِ رشته های آکادمیک را سؤال برانگیز می دانند. زیرا آنها پست مدرن را فقط به عنوان بقایای مدرنیته در نظر می گیرند. نگرش موسیقی پسامدرنیستی. پست مدرنیسم در موسیقی یک سبکِ موسیقی مجزا نیست، بلکه بیشتر به موسیقی دورهٔ پست مدرن اشاره دارد. از طرف دیگر، موسیقی پست مدرنیستی ویژگی های خود را با هنر پسامدرنیستی (یعنی هنری که پس از آن به وجود می آید) در برابر موسیقی مدرنیسم به وجود می آورد. فردریک جیمسون، چهرهٔ اصلیِ تفکر و فرهنگ پست مدرنیسم، پسامدرنیسم را «غالب فرهنگی د
ر منطقِ اواخرِ سرمایه داری» می نامد، به این معنی که از طریق جهانی سازی، پسامدرن و فرهنگ به طور جدایی ناپذیری با سرمایه داری گره خورده است. «دیوید بیرد» و «کنت گلوگ» با استناد به نظرِ «جیمسون» و سایر نظریه پردازان، استدلال می کنند که در موسیقی، پسامدرنیسم نه تنها یک نگرش، بلکه در شرایط فعلی و با تکه تکه شدنِ فرهنگی، یک امر اجتناب ناپذیر است. از اوایل سال ۱۹۳۸، تئودور آدورنو، با استناد به کالایی شدنِ همهٔ سبک ها، آن را به عنوان شروعِ «پایان تمایز سبک یا ارزش در موسیقی»، گرایشی به انحلالِ «مجموعه ای از ارزشهای فرهنگی غالب» اعلام کرده بود. از برخی جهات، موسیقی پست مدرن را می توان به سادگی موسیقی دوران پسامدرن طبقه بندی کرد، یا موسیقی که به دنبال گرایش های زیبایی شناختی و فلسفی پست مدرنیسم است، اما با توجه به نظریهٔ «جیمسون»، واضح است که این تعاریف ناکافی ست. جنبش پسامدرنیستی تا حدودی در واکنش به آرمان های مدرنیسم شکل گرفت، اما در حقیقت موسیقی پست مدرن بیشتر از آنچه که یک واکنش، حرکت یا نگرش خاص باشد، با عملکرد و تأثیر جهانی شدن در مواجهه با سرمایه داری ارتباط دارد. جیمسون می گوید: «در حال حاضر و به صورت تاریخی، ا
من ترین درک از مفهومِ پسامدرن به عنوان تلاشی برای فکرکردن است، درعصری که فراموش کرده است که چگونه در وهلهٔ اول به تفکر تاریخی بپردازد». جاناتان کرامر (به دنبال آن ژان-فرانسوا لیوتار و اومبرتو اکو) این ایده را مطرح می کنند که پست مدرنیسم (از جمله پست مدرنیسم موسیقی) کمتر یک سبک، رویه یا دوره تاریخی (یعنی شرط) است تا یک نگرش. کرامر ۱۶ ویژگی (احتمالاً ذهنی) در موسیقی «پسامدرن» را ذکر می کند که منظورش آن است که به صورت پست مدرن درک شود، یا به استراتژی های گوش دادن به پست مدرن خوانده شود، یا این که تجربه های گوش دادن پسامدرن را ارائه می دهد، یا آنکه شیوه های آهنگسازی پست مدرن را نشان می دهد. طبق گفته کرامر، ویژگی های موسیقی پست مدرن عبارتند از: مقیاس زمانی. یکی از نویسندگان اظهار داشته است که ظهور موسیقی پست مدرن، در موسیقی عامه پسند در اواخر دهه ۱۹۶۰ رخ داده است که تا حدودی تحت تأثیر سایکدلیک راک و یک یا چند آلبوم بعدی بیتلز قرار گرفته است. برخی از این موقعیت زمانی، با استناد به نظریهٔ «جیمسون» مبنی بر اینکه «تغییرات بنیادی سبک ها و زبان های موسیقی در طول دههٔ ۱۹۶۰ [اکنون] به عنوان بازتابِ پسامدرنیسم دیده می شوند
»، حمایت می کنند. برخی دیگر، آغاز دوران پسامدرنیسم را در هنرها، با اشاره ویژه به موسیقی، در حدود سال ۱۹۳۰ قرار داده اند.
لویک بیگوا (زادهٔ در اکس-آن-پرووانس) متخصص آیرودینامیک خودروهای فرمول یک اهل فرانسه است. او پس از تحصیل در پاریس و اکس-آن-پرووانس، به تولوز نقل مکان کرد و در صنعت هوافضا مشغول به کار شد. بیگوا در سال ۱۹۹۰ به استخدام تیم فرمول یک لیجیر درآمد و برای چندین سال میان تیم های متوسط مختلف جابجا شد. او در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به لیجیر بازگشت و تا زمان واگذاری این تیم به پروست گراند پری در سمت خود به عنوان طراح ارشد باقی ماند؛ سپس در اواسط سال ۲۰۰۱ به استخدام تیم میناردی درآمد و به سمت مدیر آیرودینامیک تیم منصوب شد. بیگوا در سال ۲۰۰۳ توسط تیم ویلیامز به عنوان کارشناس آیرودینامیک به خدمت گرفته شد. در سال ۲۰۰۵ او به عنوان کارشناس ارشد آیرودینامیک، جانشین آنتونیا ترزی شد. بیگوا در کنار ژورگ زاندر، که در سپتامبر ۲۰۰۵ به عنوان طراح ارشد جانشین گاوین فیشر شده بود، به فعالیت پرداخت. بیگوا و زاندر هردو تحت نظارت سم مایکل، مدیر فنی تیم کار می کردند. در ۲ ژوئیه ۲۰۰۷، اعلام شد که او قبول کرده است که به تیم هوندا ریسینگ اف۱ بپیوندد، و به دنبال آن، جایگاه او در تیم ویلیامز تعلیق شد. هویت تیم هوندا ریسینگ در سال ۲۰۰۹ به براون جی پی تغیی
ر یافت، اما بیگوا همچنان در سمت خود به عنوان مدیر آیرودینامیک باقی ماند. براون جی پی متعاقباً هر دو مقام قهرمانی رانندگان و سازندگان را از آن خود کرد، و در پی این پیروزی جایزهٔ «کارشناس آیرودینامیک خودروهای مسابقه ای سال داینو توسو» به بیگوا تعلق گرفت. بیگوا تا پیش از اینکه در ژوئن ۲۰۱۲ تصمیم به ترک تیم مرسدس جی پی بگیرد، مدیر آیرودینامیک این تیم بود که در پی دو پیروزی فصلی کسب شده توسط تیم براون جی پی، این تیم را خریداری کرده بود. پس از جدایی او از تیم مرسدس، شایعات منتشر شده در روزنامه های ایتالیایی (اتواسپرینت) و فرانسوی (اتوهبدو)، بیگوا را با تیم اسکودریا فراری در ارتباط دانستند. بیگوا پس از یک دورهٔ طولانی مرخصی باغبانی، در سال ۲۰۱۳ به عنوان مدیر آیرودینامیک به تیم فراری پیوست.
کریستیانو مونتیرو دا ماتا (زادهٔ در بلو هوریزونته، مینا ژرایس) رانندهٔ حرفه ای سابق مسابقات اتومبیل رانی اهل برزیل است. او در سال ۲۰۰۲ قهرمان مسابقات کارت شد، و از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ با تیم تویوتا در مسابقات فرمول یک شرکت کرد.
هاریس گولد (زادهٔ با نام هاریس هری توییگ در بریستول، درگذشتهٔ در سوث مید) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل انگلستان بود. حرفه ورزشی. هاریس گولد در سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۰ در مسابقات فرمول یک شرکت کرد. او در مجموع در ۱۸ مسابقه شرکت کرد که از این تعداد ۱۴ مسابقه را به پایان رساند. گولد بیشتر دوران حرفه ای خود را با تیم های خصوصی کوپر و مازراتی سپری کرد. او در طول دوران حرفه ای خود موفق به کسب ۲ امتیاز در مسابقات فرمول یک شد. زندگی شخصی. گولد در بریستول به دنیا آمد و در همان شهر بزرگ شد. او سه پسر به نام های مارتین، استفن و ریچارد داشت که پس از مرگ او در بریستول باقی ماندند. مرگ و میراث. هاریس گولد در ۴ نوامبر ۱۹۶۸ بر اثر حملهٔ قلبی در سوث مید انگلستان درگذشت. مرگ او در سن ۴۷ سالگی پایان ناگهانی یک زندگی پربار بود. گولد به عنوان یکی از رانندگان قدیمی و محبوب فرمول یک در انگلستان شناخته می شود.
لیپودیستروفی موضعی () یک درگیری پوستی است که طی آن چربی زیرپوستی در محل تزریق انسولین از بین می رود.
لیپوآتروفی حلقوی () یک درگیری پوستی است که بیشتر در بانوان دیده می شود و مشخصه اش از دست رفتنِ چربی زیرپوستی در اندام فوقانی (دست و بازو) است. این وضعیت، یکی از انواع لیپودیستروفی است.
لیپودیستروفی شکمی کانون گریز () یک درگیری پوستی است که مشخصه اش از دست رفتن چربی زیرپوستی است که تدریجاً گسترش می یابد.
آسپروسین () یک هورمون های پپتیدی است که توسط پستانداران و در بافت چربی سفید ساخته می شود و کبد را وادار به رهاسازی گلوکز در خون می نماید. آسپروسین توسط ژن «"FBN1"» کُدگذاری می شود. در کبد این مولکول پروتئینی از طریق یک مسیر وابسته به آدنوزین مونوفسفات حلقه ای موجب رهاسازی گلوکز می شود. اهمیت بالینی. فیبریلین ۱ در ساخت الیاف الاستیک بافت همبند نقش مهمی دارد و در کسانی که جهش ژن FBN1 رخ دهد، نشانگان مارفان ایجاد می شود. در مبتلایان به سندرم لیپودیستروفی-پروجروید-شبه مارفان (MPL) میزان آسپروسین بسیار اندک است؛ چرا که جهش ژنی خاصی انتهای کربوکسیل «پیش سازِ فیبریلین ۱» را تحت تأثیر قرار داده و تبدیل آن به آسپروسین و فیبریلین ۱ را مختل می کند. کسانی که مبتلا به مقاومت به انسولین و چاقی هستند، سطح خونی آسپروسین بالایی دارند. همچنین سطح آسپروسین در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک بسیار بالاست. در بیماران چاقی که تحت عمل جراحی چاقی قرار می گیرند، سطح آسپروسین پائین می آید.