Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
والری چکالوف (; – ) خلبان آزمایشی اهل امپراتوری روسیه بود. اوایل زندگی. چکالوف در منطقه ولگا و در شهر واسیلف (که به افتخارش اکنون چکالوفسک، روسیه نامیده می شود) که در نزدیکی نیژنی نووگورود قراردارد، متولد شد. پدرش در کارخانه کشتی سازی واسیلف در بستر رود ولگا کار می کرد. مادرش وقتی که او شش ساله بود، از دنیا رفت. او در مدرسه ای فنی در چرپووتس مشغول به تحصیل شد ولی با درجه کارآموز و کارخانه ای که پدرش کار می کرد، بازگشت. او در ۱۹۱۹ و شانزده سالگی با رتبه مکانیک، به نیروی هوایی شوروی پیوست. او در مدرسه آموزشی یگوریوسک آموزش دید و در سال ۱۹۲۴ با رتبه خلبان فارغ التحصیل شد. در اویل دهه ۳۰ خلبان آزمایش شد. یکی از موفقیت های او انجام ۲۵۰ مانور حلقه در ۴۵ دقیقه بود. موفقیت ها. از سال ۱۹۳۵ جز بخش نمایشی نیروی هوایی ارتش شوروی بود. او در جشن اول می برفراز میدان سرخ شرکت داشت و با استالین هم دیدار کرد. چکالوف رکوردهای متعددی را هوانوردی کسب کرد. بین سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷، او در پروازهای بسیار طولانی، شامل ۶۳ ساعت پرواز بدون توقف از مسکو به ونکوور، واشینگتن شرکت کرد. این پرواز از مسیر قطب شمال و با هواپیمای توپولف ای ان تی
-۲۵ (بین ۱۸تا ۲۰ ژوئن ۱۹۳۷) انجام شد. مسیر پرواز ۸۸۱۱ کیلومتر بود و در فرودگاه صحرایی پیرسون به زمین نشست. او درصدد اولین پرواز بدون توقف در حول کره زمین بود، که با مرگش به نتیجه نرسید. مرگ. در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۸، چکالوف بر اثر سقوط نمونه آزمایشی هواپیمای آی-۱۸۰ پلیکارپوف از دنیا رفت. بزرگداشت ها. زادگاه چکالوف، واسیلف، به افتخارش چکالوفسک نامیده شد. متروی مسکو، متروی سن پترزبورگ، متروی نیژنی نووگورود به افتخارش ایستگاه هایی به نام چکالوفسکیا داشتند و در سال ۲۰۱۲ متروی یکاترینبورگ هم ایستگاهی را به افتخارش نام گذاری کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، و درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین، و مدال ستاره طلایی شده است.
نشان انقلاب اکتبر () یک نشان نظامی شوروی بود. این نشان یک درجه بالاتر از درجه پرچم سرخ بود.
الکسندر بوکریشکین (؛ – ) یکی از خلبانان نیروی هوایی شوروی طی جنگ جهانی دوم بود که بعدها به درجه مارشال هوایی شوروی(بلندمرتبه ترین درجه در نیروی هوایی شوروی) دست یافت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، مدال ستاره طلایی، مدال دفاع از قفقاز، مدال آزادسازی پراگ، مدال تسخیر برلین، و نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) شده است.
آندری ایوانوویچ یریومنکو (؛ – ) افسر نظامی و ژنرال اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم بود که بعد از پایان جنگ به عنوان مارشال اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد. در دوران جنگ او فرماندهی جبهه استالینگراد را در نبرد استالینگراد برعهده داشت و توانست با موفقیت از استالینگراد در برابر تهاجم آلمان نازی حفاظت کند. وی در ادامه جنگ نقش مهمی را در آزادسازی غرب مجارستان و شرق چکسلواکی ایفا کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، لژیون افتخار، مدال دفاع از مسکو، و مدال دفاع از استالینگراد شده است.
ایوان کژدوب (؛ ۸ ژوئن ۱۹۲۰ – ) فرد نظامی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، قهرمان اتحاد شوروی، مدال ستاره طلایی، مدال ستاره طلایی، مدال ستاره طلایی، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، مدال آزادسازی ورشو، و مدال تسخیر برلین شده است.
لودفیک سفوبودا (; زاده – درگذشته ) سیاست مدار، و پرسنل نظامی اهل چکسلواکی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، مدال آزادسازی پراگ، و جایزه صلح لنین شده است.
ریشارت زورگه (۴ اکتبر ۱۸۹۵–۷ نوامبر ۱۹۴۴) روزنامه نگار و افسر اطلاعاتی نظامی شوروی اهل آلمان بود که قبل و در جریان جنگ جهانی دوم فعالیت داشت. زورگه که با نام مخفی «رمزای» شناخته شده بود به صورت مخفیانه در آلمان و امپراتوری ژاپن برای شوروی جاسوسی می کرد. از زورگه به عنوان یکی موفق ترین جاسوسان اطلاعاتی تاریخ یاد می شود.
دولورس ایباروری () (زاده – درگذشته ) معروف به «گل رنج» یک کمونیست و فعال سیاسی اسپانیایی در دوران جمهوری دوم اسپانیا و جنگ داخلی این کشور بود. او به خاطر شعار آن ها عبور نخواهند کرد که هنگام دفاع از مادرید در برابر هجوم فاشیست ها مطرح کرد شناخته می شود. دولورس از هنگام تأسیس حزب کمونیست اسپانیا در سال ۱۹۲۰ میلادی به آن پیوست و در دهه ۱۹۳۰ میلادی از نویسندگان نشریه حزب کمونیست اسپانیا با نام جهان کارگران بود. او در فوریه ۱۹۳۶ میلادی به عضویت مجلس قانون گذاری اسپانیا درآمد. ایباروری پس از پایان جنگ داخلی در ۱۹۳۹ میلادی به تبعید رفت و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۶۰ دبیرکل کمیته مرکزی حزب کمونیست اسپانیا بود. پس از آن حزب به او مقام تشریفاتی ریاست حزب کمونیست اسپانیا را داد که تا آخر عمر در آن سمت ماند. او در سال ۱۹۷۷ میلادی بالاخره به اسپانیا بازگشت و تا زمان مرگ درآنجا ماند. زندگی نامه. دولورس ایباروری در سال ۱۸۹۵ میلادی در آبانتو ای سیربانا از پدری باسک و مادری کاستیلی به دنیا آمد. او هشتمین فرزند خانواده ای بود که ۹ بچه داشتند و پدرش معدنچی بود. دولوریس علاقه داشت که معلم شود اما خانواده نمی توانستند هزینه تحصیلش را فراهم ک
نند و به همین سبب در ۱۵ سالگی از مدرسه بیرون آمد و به مشاغلی مانند خیاط زنانه و کلفتی مشغول شد. او هنگامی که در شهر آربولدا به پیشخدمتی مشغول بود با مردی به نام خولیان رویز گابینا آشنا شد که یک فعال سندیکا بود. این دو زندگی با هم را شروع کردند و بالاخره دو سال پس از تولد نخستین فرزندشان در سال ۱۹۱۵ میلادی با هم ازدواج نمودند. دولوریس و شوهرش هر دو فعالانه در اعتصاب سراسری سال ۱۹۱۷ میلادی مشارکت داشتند که در نتیجه آن خولیان به زندان افتاد. دولوریس پس از این اتفاق تلاش می کرد تا هنگام وقت آزادش در شب ها به مطالعه آثار کارل مارکس و دیگر اندیشمندان مارکسیست بپردازد. نخستین مقاله ایباروری سال ۱۹۱۸ میلادی در مجله معدنچیان ناحیه منتشر شد. این مقاله که در هفته مقدس منتشر شد به ظاهرسازی مذهبی اشاره داشت و نظر به زمان و موضوع آن ایباروی آن را با نام مستعار «آلیاس پاسیوناریا» چاپ کرد. او در دهه ۱۹۲۰ میلادی به حزب تازه تأسیس کمونیست اسپانیا پیوست و عضو کمیته منطقه ای حزب کمونیست در باسک شد و در دهه ۱۹۳۰ میلادی به عضویت در کمیته مرکزی حزب رسید. دولوریس ایباروری در این مدت ۶ فرزند به دنیا آورد. از این تعداد ۵ تا دختر بودند
که چهارتایشان در کودکی مردند و دلوریس در سال های بعد همواره به یاد می آورد که شوهرش چگونه از جعبه های کوچک میوه برای نوزدانشان تابوت می ساخت. پسر او از خردسالی جان سالم به در برد و سپس به شوروی رفت اما آنجا جان خود را هنگامی که ۲۲ ساله بود در نبرد استالینگراد از دست داد. تنها فرزند باقی مانده دولوریس «آمایا» نام دارد که با فرزندخوانده استالین به نام آرتیوم سرگیف ازدواج کرد. آمایا سال های آخر عمرش را در یک محله کارگری مادرید به نام سیوداد لنیال زیست و سال ۲۰۱۸ میلادی هنگامی که ۹۵ ساله بود در آنجا درگذشت. در مادرید (۱۹۳۶–۱۹۳۱). با برقراری جمهوری دوم اسپانیا در سال ۱۹۳۱ میلادی دولوریس به مادرید رفت و در روزنامه جهان کارگران مشغول شد. نخستین دستگیری او در سپتامبر ۱۹۳۱ میلادی رخ داد. دولوریس که به بند زندانیان معمولی فرستاده شده بود توانست آن ها را قانع نماید تا برای آزادی زندانیان سیاسی دست به اعتصاب غذا بزنند. بار دوم که ایباروری در مارس ۱۹۳۲ میلادی دستگیر شد نیز زندانیان را در خواندن سرود انترناسیونال در هنگام ملاقات ها رهبری می کرد و ایشان را تشویق می نمود تا تن به کارهای کم مزدی که در زندان انجام می شد ندهند
. دولوریس در زندان دو مقاله نوشت که در نشریات حزب کمونیست چاپ شدند و در ۱۷ مارس ۱۹۳۲ طی چهارمین اجلاس حزب کمونیست اسپانیا به عضویت کمیته مرکزی درآمد. دولوریس ایباروری در سال ۱۹۳۳ میلادی سازمانی با نام «سازمان زنان ضدجنگ و ضدفاشیسم» را بنیان نهاد. در ۱۸ آوریل ۱۹۳۳ میلادی ستاره شناس شوروی گریگوری نیومین نام سیارکی که تازه کشف کرده بود را به افتخار این زن مبارز اسپانیایی دولورس ۱۲۷۷ گذاشت. دلوریس در ماه نوامبر جهت شرکت در پلنوم ۱۴ کمیته اجرایی انترناسیونال کمونیستی که خطرات ناشی از فاشیسم و جنگ را بررسی می کرد به مسکو رفت. دیدن مناظر پایتخت کمونیسم جهان آنچنان دولوریس را شگفت زده کرد که در خودزندگینامه اش نوشته است: «شگفت انگیز شهر روی زمین بود. ساخت سوسیالیسم از آنجا مدیریت می شد. در آنجا رویاهای زمینی آزادی نسل های متمادی از بردگان، رانده شده ها، رعایا و پرولتاریا صورت میافت. از آنجا می شد سیر حرکت بشر به سوی کمونیسم را دریافت و درک کرد.» در سال ۱۹۳۴ میلادی دولوریس در نخستین جلسه زنان علیه جنگ و فاشیسم در پاریس حاضر شد. هرچند ریاست این جلسه با گابریل دوشین رئیس شاخه فرانسوی اتحادیه بین المللی زنان برای صلح و آ
زادی بود اما این مجمع در واقع شاخه ای از جبهه خلقی فرانسه محسوب می شد. اواخر سال ۱۹۳۴ میلادی ایباروری و دو تن دیگر عملیات پرخطری را جهت نجات صدها کودک بی پناه که والدینشان در طول انقلاب ۱۹۳۴ اسپانیا دستگیر شده بودند را آغاز کردند. این شورش که در ناحیه آستوریاس رخ داده بود به فرمان جمهوری توسط ژنرال فرانسیسکو فرانکو سرکوب شد. این عملیات نجات موفق بود اما دولوریس برای مدت کوتاهی در زندان ها ساما د لانگرو و ابیه دو زندانی شد. در این مقطع او برای رهایی فرزندانش از مشکلات بیشتر آن ها را در بهار ۱۹۳۵ میلادی به شوروی فرستاد. در سال ۱۹۳۵ دلوریس مخفیانه از اسپانیا خارج شد تا در هفتمین کنگره جهانی کمینترن که از ۲۵ ژوئیه تا ۲۱ اوت در مسکو برگزار می شد شرکت نماید. در این اجلاس گئورگی دیمیتروف ضمن ادای یک سخنرانی مهم پیشنهاد اتحاد نیروهای چپ با دولت های بورژوازی مترقی ضد فاشیسم را پیشنهاد کرد. ایباروری که با این دکترین موافق بود به گفته خودش با شور و عزم زیاد به اسپانیا بازگشت تا میان سازمان های مختلف کارگری و دموکراتیک اتحاد برقرار نماید. در ضمن او در همین اجلاس بود که به عضویت کمیته اجرایی انترناسیونال کمونیستی انتخاب ش
د و پس از خوزه دیاز دومین فرد مهم جریان کمونیستی در اسپانیا بود. ایباروری در سال ۱۹۳۶ میلادی با آزار و اذیت پلیس برای چهارمین بار دستگیر شد و پس از آزادی در ۱۶ فوریه برای شرکت در انتخابات سراسری به عنوان نماینده حزب کمونیست به آستوریاس رفت و توانست به عنوان نماینده مجلس رای بیاورد. یکی از وعده های انتخاباتی حزب کمونیست در این ناحیه آزادی زندانیانی بود که در انقلاب ۱۹۳۴ میلادی دستگیر شده بودند و دولوریس در اینباره می گوید: صبح روز اعلام نتایج من که حالا یک نماینده مجلس بودم به زندان ابیه دو رفتم. رئیس زندان که با دستگیرشدگان انقلاب سال ۱۹۳۴ به مانند جانی ها برخورد می کرد با وحشت فرار کرده بود. بالاخره یکی از مقامات زندان را یافتم و به او گفتم کلیدها را بده زیرا زندانیان همین امروز باید آزاد شوند. او به من پاسخ داد که هنوز هیچ دستوری دریافت نکرده و من به او گفتم من نماینده مجلس جمهوری هستم و به شما می گویم که کلیدها را به من بدهید. بالاخره او پذیرفت و من به شما می گویم که آن روز هیجان انگیزترین روز زندگی سیاسی من بود. در سلول ها را باز می کردم و فریاد می زدم «رفقا، همه بیرون بروید.» واقعاً هیجانزده بودم. من منت
ظر نشستن بر صندلی پارلمان و صدور فرمان آزادی زندانی ها نشدم. من می گفتم که ما با وعده آزادی زندانیان انقلاب ۱۹۳۴ آمدیم و حالا که پیروز شدیم همین امروز زندانی ها آزاد می شوند. در ماه های پیش از کودتای راست گرایان و آغاز جنگ داخلی در اسپانیا دولوریس در اعتصاب معدنچیان آستوریاس و تجمع مستاجران فقیر مادرید کنار آن ها بود. در همان ایام روزی فدریکو گارسیا لورکا با دولوریس و تعداد دیگری از دوستانشان در کافه ای نشسته بودند که لورکا پس از مشاهده حالات دولوریس به او گفت: «دولوریس، تو بانوی رنجی، بانوی غصه… می خواهم شعری برای تو بنویسم». اما لورکا پیش از آنکه بتواند این کار را انجام دهد در اندلس به دست ملی گرایان کشته شد. جنگ داخلی (۱۹۳۹–۱۹۳۶). ایباروری در روزهای نخست جنگ داخلی اسپانیا که اوضاع بسیار به هم ریخته بود و خطر ورود نیروهای ملی گرا به پایتخت جدی بود سخنرانی هایی داشت که تعدادی از آن ها از رادیو پخش و جلوه ای ماندگار یافت. بعضی از عبارت های او که میان مردم مدافع مادرید و طرفداران جمهوری جاودانه شد عبارتند از: «خطر! مسلح شوید!» (در سخنرانی ۱۹ ژوئیه)، «یگانه چیزی که رزمندگان ما باید کم داشته باشند هیچی است» (در
سخنرانی ۲۴ ژوئیه)، «انضباط، خونسردی، هوشیاری» (در سخنرانی ۲۹ ژوئیه)، «دست مداخله گران اجنبی را کوتاه کنید!» (در سخنرانی ۳۰ ژوئیه)، «فاشیسم عبور نخواهد کرد!» (در سخنرانی ۲۴ اوت)، «ایستاده مردن بهتر از زیستن روی زانو است!» (در سخنرانی ۳ سپتامبر)، «درود بر زنان رزمنده ما در خطوط مقدم!» (در سخنرانی ۴ سپتامبر)، «خروش ما را همه جهان شنید» (در سخنرانی ۱۵ سپتامبر). او در ۲ اکتبر طی نامه ای سرگشاده به پسرش که آن زمان در مسکو پس از عذرخواهی بابت اینکه طی این مدت چیزی ننوشته است می گوید: «پسرم، نمی توانی تصور کنی آنچه اکنون در اسپانیا جریان دارد تا چه اندازه وحشتناک است… جنگ هر روز و هر ساعت ادامه دارد و بسیاری از بهترین و شجاع ترین رفقای ما در آن به خاک افتادند». او سپس از اینکه روزهای زیادی را در جبهه می گذارند می گوید و نگرانی خود را از عاقبت جنگ اینگونه بیان می دارد: «امیدوارم با وجود همه مشکلات و به خصوص کمبود سلاح بازهم در نهایت این ما باشیم که پیروز می شویم». در سال ۱۹۳۷ میلادی جنگ داخلی اسپانیا شکل وحشتناک تری به خود گرفت و حال نیروهای ملی گرا با کمک هواپیماهایی که هیتلر و موسولینی در اختیارشان گذاشته بودند اقدا
م به بمباران شهرها و مراکز غیرنظامی می کردند. دولوریس که از این وضعیت بسیار آشفته بود از دولت خواستار مقابله به مثل شد اما رئیس جمهور وقت مانوئل آزانیا و نخست وزیر فرانسیسکو لارگو کابالرو با این کار موافق نبودند. ایباروری طی یک سخنرانی که نشان از آمادگی او برای خشونت رادیکال است بیان می دارد: با وجود آنکه در ایام جنگ داخلی جمهوری خواهان و نیروهای چپ به کمک های نظامی و تسلیحاتی خارجی وابسته بودند در ۲۴ فوریه سال ۱۹۳۷ میلادی استالین فرستادن داوطلبان نظامی را به اسپانیا ممنوع کرد اما همچنان اعضای کمیساریای خلق در امور داخلی شوروی در اسپانیا مشغول به حذف طرفداران تروتسکی مانند حزب اتحاد مارکسیستی کارگران بودند. یکی از نقاط اوج این پاکسازی ها روزهای مه بارسلون بود که در آن شوروی فضایی را ایجاد کرد تا حزب اتحاد مارکسیستی کارگران و جبهه خلقی رودرروی یکدیگر قرار بگیرند. طی این درگیری ها که از روز ۳ تا ۸ مه به طول انجامید تقریباً ۱۰۰۰ تن کشته و ۱۵۰۰ نفر مجروح شدند. پس از این وقایع ایباروری در کنار شوروی ایستاد و آنارشیست ها و تروتسکیست ها را «فاشیسم در درون» خطاب کرد. او خود در اینباره می گوید: وقتی به ضرورت مخالفت با
تروتسکیسم صحبت می کنیم با پدیده ای عجیب روبرو می شویم که صداهای از دفاع از آن از دل سازمان های خاص و از میان حلقه های خاصی از احزاب خاصی بلند می شود. این صداها متعلق به افرادی است که خود نیز سرمست از ایدئولوژی های ضدانقلابی هستند. طرفداران تروتسکی مدت هاست که به عوامل فاشیسم و مأموران گشتاپو آلمان بدل شده اند. ما این حقیقت را روی زمین و هنگام کودتای مه در بارسلون و ناآرامی هایی که در دیگر مناطق رخ داد دیدیم و هنگامی که محاکمه حزب اتحاد مارکسیستی کارگران آغاز شود همه به این حقیقت پی خواهند برد. رهبرانشان هنگام جاسوسی کردن دستگیر شدند و ما می دانیم که پشت هر تلاشی برای تضعیف جبهه داخلی ما، برای تضعیف اقتدار جمهوری، دست فاشیسم پنهان شده است؛ بنابراین ضروری است تا تروتسکیسم را با دستی محکم محکوم نماییم، زیرا تروتسکیسم دیگر یک گزینه سیاسی برای طبفه کارگر نیست، بلکه ابزار ضدانقلاب است. باید تروتسکیسم را به مانند علف هرز و سمی که ریشه های آن را نابود می کنند در صفوف پرولتری حزب خویش از میان ببریم. تروتسکیسم را باید ریشه کن کرد و مانند جانوران وحشی از میان برد؛ زیرا در غیر این صورت هربار که در خطوط جبهه مردان ما می
خواهند حمله کنند برنامه هایشان به دلیل قانون شکنی های تروتسکیست ها در پشت جبهه به هم خواهد خورد. دولت جمهوری اسپانیا که حالا کاملاً تحت سیطره کمونیست ها قرار گرفته بود شروع به حذف نیروهای آنارشیست و تروتسکیست نمود و بخش هایی از نیروهای مردمی و شبه نظامی وابسته به این جریانات را خلع سلاح می کرد. شورای آنارکوسندیکالیستی آراگون منحل شد و در بارسلون پلیس جمهوری شکار اعضای حزب اتحاد مارکسیستی کارگران را آغاز نمود. رئیس پلیس جدید که ریکاردو بوریلو نام داشت فرمانده همان پلیس هایی بود که پیش از انقلاب یکی از چهره های معروف پادشاهی خواه به نام خوزه کالوو سوتلو را کشتند. پلیس اسپانیا با کمک های افرادی از سازمان های امنیتی شوروی مانند الکساندر اورولو توانستند آندرو نین رهبر حزب اتحاد مارکسیستی کارگران را دستگیر کنند. نین ابتدا به والنسیا و سپس به مادرید فرستاده شد که آنجا توسط یکی از عوامل شوروی به نام الکالا د انارس در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۷ به سختی شکنجه و سپس مثله شد. دیگر رهبران حزب اتحاد مارکسیستی کارگران نیز در ۱۱ اکتبر ۱۹۳۸ در بارسلون محاکمه شدند. ایباروری در مورد این محاکمه ها گفته بود: «ضرب المثلی وجود دارد که می گوید به
تر است صد مجرم آزاد شوند تا آنکه بیگناهی محکوم شود اما در مواردی که یک خلق در خطر است بهتر که صد بیگناه محکوم شوند تا آنکه مجرمی آزاد شود». نخستین تبعید (۱۹۶۰–۱۹۳۹). دلوریس در ۶ مارس ۱۹۳۹ میلادی با وجود آتشباری ناوگان دشمن توانست خود را با یک کشتی به بندر وهران در الجزایر فرانسه برساند. مقامات فرانسوی که از حضور او شوکه شده بودند به سرعت با یک کشتی مسافرتی ایباروری را به مارسی فرستادند. با وجود آنکه آن زمان حزب کمونیست فرانسه به دلیل همکاری هیتلر و استالین ممنوع اعلام شده بود دلوریس با کمک تعدادی از کمونیست های فرانسه مدتی را زیر نظارت پلیس فرانسه در پاریس گذراند و سپس به مسکو رفت. آن زمان شوروی پناهگاه بسیاری از کمونیست های اسپانیایی مانند خوزه دیاز، انریکه لیستر و خوان مودستو بود و دو فرزند دلوریس نیز در شوروی بودند. روس ها به گرمی از ایباروری پذیرایی کردند و علاوه بر منزل یک خودرو و راننده نیز در اختیارش قرار دادند. او که از مشاهده رهایی زن در شوروی بسیار خوشحال بود به دیگر خانواده های تبعیدی نیز کمک می کرد تا به زندگی در شوروی خو بگیرند. ایباروری در سرفرماندهی کمینترن که نزدیک کاخ کرملین قرار داشت به عنوا
ن منشی کمیته اجرایی انترناسیونال کمونیستی مشغول به کار شد. وظیفه او در آنجا بررسی، تحلیل و بحث مداوم پیرامون پیشرفت کمونیستم در خارج از شوروی بود. حزب کمونیست اسپانیا که آن زمان بیشتر رهبران و اعضا آن در شوروی پناهنده شده بودند در این سال ها تماماً با سیاست های خارجی استالین و از جمله نزدیکی با آلمان که از یاوران اصلی ژنرال فرانکو در اسپانیا بود همراهی داشت و ایباروری از ستایندگان استالین بود. دلوریس ایباروری در شوروی یک رادیو موج کوتاه به زبان اسپانیایی در اختیار گرفت که «رادیو اسپانیای آزاد» نام داشت و برای مردم اسپانیای فرانکو پخش می شد. این رادیو کار خود را یک ماه پس از حمله آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۱ میلادی آغاز کرد و مردم اسپانیا فکر می کردند مرکز این رادیو در کوه های پیرنه است. با آغاز حمله آلمان به شوروی بسیاری از پناهندگان اسپانیایی در شوروی داوطلب جنگیدن شدند. هنگامی که آلمانی ها به نزدیکی مسکو رسیدن ایباروری و رادیوش در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۱ میلادی به اوفا مرکز جمهوری باشقیرستان فرستاده شدند. ایباروری در آنجا همچنان رادیو را سرپا نگه داشت و با نام های مستعار زیادی در آن فعالیت می کرد تا به نظر برسد که
این رادیو دارای یک تشکیلات گسترده است. تنها پسر او روبن در دفاع از استالینگراد کشته شد و سیارک ۲۴۲۳ را به افتخار او نامگذاری کردند. در ۲۳ فوریه ۱۹۴۵ میلادی دلورس از طریق تهران و بغداد به مصر رفت تا بتواند با کشتی خود را به فرانسه آزاد شده برساند که خوان نگرین آخرین رئیس جمهور اسپانیا داشت در آنجا همراه با دیگر بقایای جمهوری مهیای یک طرح جدید برای مقابله با فرانکو در اسپانیا می کشید اما دلوریس نتوانست به موقع برسد. در دسامبر ۱۹۴۵ میلادی پلنوم کمیته مرکزی حزب کمونیست اسپانیا در تولوز فرانسه برگزار شد که طی آن سانتیاگو کاریلو رهبر پیشین سازمان جوانان سوسیالیست توانست حزب کمونیست را در دست بگیرد. بعضی از کمونیست های باسابقه دوره تسلط افرادی مانند ایباروری و کاریلو بر حزب کمونیست را به دلیل وابستگی کامل آن ها به استالین و آزار و اذیت اعضا دوره ای بسیار ناگوار می دانند. در این دوره دستگیری و شکنجه اعضا حزب به امری رایج بدل شده بود و حتی حزب کمونیست اسپانیا دست به ترور اعضایی می زد که با رهبری و مواضع آن مخالف بودند. اگر هم یکی از اهداف ترور می توانست به اسپانیا بگریزد رادیو آزاد اسپانیا ورود او به اسپانیا را اعلام
می کرد تا دولت اسپانیا اقدام به دستگیری این افراد نماید. اعضا زیادی در این دوران در اثر فشارها تا مرز جنون رفتند و بعضی در مقابل فشار بازجویی ها و اتهامات خودکشی کردند. بعضی از مهم ترین نام ها که در این دوران جان خود را به دست همقطاران خود از دست دادند عبارتند از: خوانگو دپرتگالته (کشته شده در سال ۱۹۴۴ میلادی)، گابریل لئون تریلا (کشته شده با فرمان ایباروری و کاریلو در سال ۱۹۴۵ میلادی)، یسوس هرناندز (کشته شده در سال ۱۹۴۶ میلادی)، لینو (کشته شده در سال ۱۹۵۰ میلادی)، خوان کوموررا (کشته شده در سال ۱۹۵۴ میلادی). حتی افراد معروفی مانند ژنرال مودرو و لیستر نیز مدتی در لیست ترور کمیته مرکزی بودند و تنها هنگامی که استالین از آن ها پیش ایباروری، کاریلو و آنتون تمجید کرد از مرگ نجات یافتند. دومین تبعید (۱۹۷۷–۱۹۶۰). در ژانویه سال ۱۹۶۰ میلادی هنگامی که ششمین کنگره حزب کمونیست اسپانیا در پراگ برگزار می شد ایباروری ۶۴ ساله مقام دبیرکلی حزب را به کاریلو داد و سمت افتخاری رئیس حزب را پذیرفت. او که حالا فراغتی از کارهای سیاسی یافته بود نخستین کتابش با نام "El Único Camino" (یگانه راه) را در سال ۱۹۶۲ میلادی در پاریس منتشر ساخت
. چند سال پس از آن نیز کتاب خاطراتی از او با نام «خاطرات گل رنج از ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۷» منتشر شد. دلوریس مدرک افتخاری خود را در ۱۰ نوامبر ۱۹۶۱ میلادی در دانشگاه دولتی مسکو در رشته علوم تاریخ به دلیل نقشش در توسعه نظریات مارکسیستی دریافت کرد. ایباروری در سال ۱۹۶۳ میلادی تلاش کرد تا از اعدام یکی از اعضای حزب کمونیست خولیان گریامائو توسط دولت فرانکو خودداری کند اما ناموفق بود. گریامائو پیش از اعدام به دلورس نوشت: «اعدام من آخرین اعدام خواهد بود». در دسامبر همان سال که ایباروری برای شرکت در پنجمین سالگرد انقلاب کوبا به این کشور رفته بود فیدل کاسترو به او پیشنهاد داد که در این کشور باقی بماند اما او نپذیرفت. در ۱۵ آوریل ۱۹۶۴ میلادی در جشن تولد ۷۵ سالگی نیکیتا خروشچف دلورس یکی از سخنرانان بود و در ۳۰ آوریل نیز جایزه صلح لنین را همراه با سه تن دیگر دریافت کرد. در سال ۱۹۶۵ میلادی ایباروری به یوگسلاوی رفت تا ضمن دیدار با یوسیپ بروز تیتو از او عذرخواهی کند زیرا کمینفرم در سال ۱۹۴۸ میلادی فرمان اخراج یوگسلاوی از جامعه کشورهای سوسیالیست را داده بود و دلورس نیز در آن زمان جزو موافقان این ایده بود. سال ۱۹۵۶ میلادی طی بیستمین کنگر
ه حزب کمونیست شوروی اتهامات پیشین از یوگسلاوی رفع شد و حالا دلورس به دیدن مردی آمده بود که سال ها پیش رسوایش کرده بود. هنگام دیدار رودررو میان ایباروری و تیتو وقتی که دلورس داشت عذرخواهی می کرد تیتو حرف او را قطع کرد و گفت: «خودت را اذیت نکن دلورس، نگران نباش. من به خوبی می دانم که آن روزها کارها چگونه بود، کاملاً می دانم. به علاوه، بهت اطمینان می دهم که اگر من هم جای تو بودم به احتمال زیاد همان کاری را انجام می دادم که شما کردید». ایباروری در سال های بعد چندبار دیگر نیز به یوگسلاوی سر زد. در دسامبر ۱۹۶۵ میلادی در شوروی نشان لنین به او اهدا شد و دلورس به یکی از هفده خارجی بدل شد که در تاریخ شوروی توانست این نشان را دریافت کند. ایباروری همچنین ریاست کمیسیون تألیف کتاب چهار جلدی جنگ داخلی اسپانیا از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ میلادی را به عهده داشت که جنگ داخلی را از دیدگاه حزب کمونیست اسپانیا نشان می داد و طی سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ میلادی منتشر شد. در ۶ مه ۱۹۷۰ میلادی روزنامه راست گرای ABC در اسپانیا ضمن گزارشی بیان داشت که ایباروری به عنوان رئیس حزب کمونیست اسپانیا در مسکو اقامت دارد اما محل اقامت دبیرکل در ایتالیا است. این
روزنامه بیان می داشت که در قبال اجازه شوروی برای همکاری حزب کمونیست اسپانیا با احزاب غیرکمونیست حالا حزب کمونیست اسپانیا انتقاداتش از تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی را پس گرفته و سکوت اختیار کرده است. در ۸ نوامبر ۱۹۹۷۲ میلادی خولیان ریوز ۸۲ ساله، شوهر دلورس که حالا با هم متارکه کرده بودند و می گفت آرزو دارد که در سرزمین خودش بمیرد از مسکو به اسپانیا آمد. هنگامی که در مارس ۱۹۷۴ میلادی دولت فرانکو تصمیم گرفت یک آنارشیست اهل کاتالان به نام سالوادور پوچ آنتیگ را اعدام کند ایباروری این عمل را محکوم کرد. دلورس همچنین از اقدامات انقلابی اسقف آنتونیو آنوورس آتون از بیلبائو که علناً از هویت فرهنگی باسک ها دفاع می کرد و تلاش های فرانکو در نابودی آن را به چالش می کشید صحبت کرد. ایباروی در همان سال نشان انقلاب اکتبر را نیز دریافت نمود. دیکتاتور اسپانیا ژنرال فرانکو در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵ درگذشت. دلورس سال بعد را به موضوع آشتی ملی مشغول بود و در ۱۶ فوریه ۱۹۷۷ میلادی به مقامات اسپانیایی اعلام داشت که می خواهد به اسپانیا بازگردد. در ۲۲ فوریه حزب کمونیست اسپانیا که هنوز در کشور غیرقانونی بود لیست خود برای انتخابات ۱۵ ژوئن را
اعلام کرد که نام دلورس نیز در آن بود. با وجود فضای ترس و نگرانی که هنوز برقرار بود دولت اسپانیا در ۹ آوریل حزب کمونیست را قانونی کرد اما هنوز به دلورس مجوز ورود نمی داد اما حزب کمونیست اعلام کرد که به هر حال در روز ۱۳ مه منتظر فرود هواپیمای حامل ایباروری در مادرید است که دولت بالاخره در روز ۱۲ مه تسلیم شد و ویزای ایباروری را صادر نمود. خولیان ریوز در اینباره اعلام کرد هرچند دلورس مادر فرزندان من است و زندگی سالم و آرامی برای او آرزو دارم اما برای دیدارش به فرودگاه نمی روم. بازگشت به مادرید (۱۹۸۹–۱۹۷۷). در ساعت ۲ عصر روز ۱۳ مه سال ۱۹۷۷ میلادی دولورس ایباروری با بدرقه مقامات شوروی همراه با پرواز خطوط هوایی آئروفلوت از فرودگاه بین المللی شرمتیوو به سوی اسپانیا حرکت کرد و در ساعت ۷:۵۹ عصر در فرودگاه فرودگاه مادرید-باراخاس فرود آمد. با وجود آنکه حزب کمونیست اسپانیا برنامه ای جهت استقبال رسمی از دولورس نداشت اما صدها تن از هواداران با پرچم های سرخ و نمادهای کمونیستی در فرودگاه منتظر بودند. نخستین کارزار او صحبت در میان ۳۰ تا ۵۰ هزار نفر از مردم در روز ۲۳ مه در بیلبائو بود. دولورس با وجود آنکه احساس خستگی می کرد ساع
ت ها در مورد عملکرد کشورهای سوسیالیستی «جایی که کارگران می توانند بدون حضور سرمایه داری به خوبی زندگی کنند» توضیح داد اما پس از آن به حدی خسته شد که کنفرانس مطبوعاتی عصر را لغو کرد. روز بعد او در آبیلس برای هزاران کارگر صحبت کرد. یکی از شاهدان آن روز می گوید: «شهر سرخ پوشیده بود. از هرجا سرود انترناسیونال شنیده می شد. فضا و سکوتی که هنگام صحبت کردن بانوی رنج وجود داشت و انفجار شادی در آن روز خاطراتی فراموش نشدنی هستند». انتخابات سراسری بالاخره در ۱۵ ژوئن برگزار شد و ایباروری توانست کرسی مجلس را به دست آورد. آنچنان که خود او در خاطراتش ذکر کرده است در ساعت ۱۰:۰۵ روز ۱۳ ژوئیه پس از ۴۱ سال دوباره بر روی همان صندلی مجلسی نشست که زمانی مجبور به ترکش شده بود. در روز ۲۲ ژوئیه بالاخره پادشاه اسپانیا مجلس جدید را افتتاح نمود و ایباروری نیز در آن روز حضور داشت هرچند که هنگام تشویق یک دقیقه ای پادشاه در صندلی اش ماند و بلند نشد. در ۴ اوت شوهر دولورس در باراکالدو فوت کرد و او در مراسم ختم حاضر شد. سپس برای شرکت در شصتمین سالگرد انقلاب اکتبر به مسکو رفت و تا ۲۱ نوامبر در شوروی ماند. سن بالا و شرایط بد سلامتی ایباروری موجب