Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معماری حلقه ها نیاز به همکاری نزدیک بین سخت افزار و سیستم عامل دارد. سیستم عامل های طراحی شده برای کار بر روی چندین سخت افزار ممکن است استفاده محدودی از حلقه ها داشته باشند، اگر آنها در همه پلتفرم (سخت افزارها) پشتیبانی نمی شوند. اغلب مدل امنیتی حلقه ها به «هسته» و «کاربر» ساده شده است، حتی اگر سخت افزار حلقه های بیشتری را پشتیبانی کند. حالت ها. در زمینه کامپیوتر، "حالت سرپرست" یک flag سختافزاری است که می تواند توسط کدهایی که در سطح سیستم اجرا می شوند تغییر کند. برنامه های در حال اجرا در سطح سیستم از این flag استفاده می کنند، در حالی که برنامه های سطح کاربر (مرورگر وب) توانایی استفاده از این flag را ندارند. این پرچم تعیین می کند که آیا می توان کدهای ماشینی که کارهایی مانند اصلاح ثبات ها برای اصلاح descriptor tableها، یا انجام عملیات مانند قطع interruptها ممکن است یا خیر. ایده داشتن دو حالت مختلف برای اجرا برنامه ها از جمله " " یک برنامه که درsupervisor mode اجرا می شود هرگز نباید اشتباه کند، زیرا یک اشتباه می تواند موجب سقوط کل سیستم شود. حالت supervisor mode "یک حالت اجرای در برخی از پردازنده ها است که امکان
اجرای تمام دستورالعمل ها، از جمله دستورالعمل های با دسترسی ها خاص را فراهم می کند. همچنین ممکن است اجازه دسترسی به یک address space متفاوت را بدهد. در این حالت معمولاً سیستم عامل ها اجرا می شود. " در یک کرنل یکپارچه، سیستم عامل در حالت سرپرست اجرا می شود و برنامه ها در حالت کاربر اجرا می شوند. انواع دیگر از سیستم عامل ها، مانند سیستم عامل هایی که از کرنل نوع exokernel یا میکروکرنل استفاده می کنند، لزوماً این رفتار را به اشتراک نمی گزارند. اکثر پردازنده ها حداقل دو حالت متفاوت دارند. پردازنده x86 دارای چهار حالت مختلف است. برنامه هایی که در حلقه ۰ اجرا می شوند می توانند با سیستم هر "کاری" انجام "دهند" و برنامه ای که در حلقه ۳ اجرا می شود باید بتواند در هر زمان بدون تأثیر بر بقیه سیستم کامپیوتر کرش کند. حلقه ۱ و حلقه ۲ به ندرت استفاده می شود، اما می توانند با سطوح مختلف دسترسی پیکربندی شود. در اکثر سیستم عامل ها جابجایی میان user space و kernel space کار سنگینی است برا مثال برای در خواست getpid این فرایند چیزی حدود ۱۰۰۰–۱۵۰۰ کلاک سایکل زمان می برد. موریس ویلکس نوشت: … در نهایت مشخص شد که حفاظت سلسله مراتبی که
ارائه شده حلقه ها را با شرایط برنامهنویسی سیستم مقایسه نمی کند و تنها در سیستم ساده ای که تنها دو حالت دارد بهبودی پیدا کرده یا بهبودی نداشته است. حلقه های حفاظتی خود را به اجرای سخت افزاری سخت افزاری سپردند، اما برای آنها چیزی کم نیاورده بود. [. . .] جذابیت محافظت از ریزه ها حتی پس از اینکه متوجه شد که حلقه های محافظت جواب نمی دهد، باقی مانده است. . . این دوباره یک کوچه کوچه را ثابت کرد. . .
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۲۰۰۰؛ هشتاد و سومین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۱۷۹ دوچرخه سوار از ۱۳ مه تا ۴ ژوئن ۲۰۰۰ در کشور ایتالیا برگزار شده است.
یک محافظ بازو یک تسمه یا غلاف است که معمولاً از چرم، سنگ یا پلاستیک ساخته شده و بازوی تیرانداز را پوشش می دهد تا در هنگام پرتاب تیر از آن محافظت کند. محافظ بازو درون ساعد تیرانداز را در برابر زخمی شدن از زه (بند) کمان یا حین آماده کردن تیر محافظت می کند. این وسیله همچنین از لباس ها در برابر پارگی محافظت می کند. یک محافظ بازو معمولاً فقط ساعد تیرانداز را پوشش می دهد، اما محافظ سینه هم گاهیً (و به خصوص در تیراندازان زن) پوشیده می شود. اگر لباس تیرانداز چسب بوده یا فاصله میان زه و چوب کمان زیاد باشد، ممکن است تیرانداز نیازی به محافظ بازو حس نکند.
مسابقات دوچرخه سواری جیرو دیتالیا ۲۰۱۰؛ نود و سومین دوره این مسابقات بوده است که با حضور ۲۱۹ دوچرخه سوار از ۸ تا ۳۰ مه ۲۰۱۰ در کشور ایتالیا و هلند برگزار شده است.
حافظه کاری یک سیستم شناختی با ظرفیت محدود است که وظیفهٔ نگه داری موقت اطلاعات موجود را جهت پردازش بر عهده دارد. حافظه کاری برای استدلال و هدایت تصمیم گیری و رفتار مهم است. حافظه کاری اغلب به صورت مترادف با حافظه کوتاه مدت در نظر گرفته می شود، اما برخی نظریه پردازان این دو نوع حافظه را از یکدیگر متمایز می دانند و معتقدند که حافظه کاری اجازه دستکاری اطلاعات ذخیره شده را می دهد، در حالی که حافظه کوتاه مدت تنها به ذخیره سازی کوتاه مدت اطلاعات اشاره می کند. حافظه کاری به عنوان یک مفهوم نظری، محوری برای روان شناسی شناختی، روان شناسی عصبی و علوم اعصاب است. تاریخچه. اصطلاح «حافظه کاری» توسط میلر، گالانتر و پربرام مطرح و در دهه ۱۹۶۰ در نظریه هایی که ذهن را به یک رایانه تشبیه می کرد، استفاده شد. در سال ۱۹۶۸، اتکینسون و شیفرین از این واژه برای توصیف مفهوم «ذخیره کوتاه مدت» خود استفاده کردند. آنچه که اکنون ما حافظه کاری می نامیم قبلاً به عنوان «ذخیره کوتاه مدت» یا حافظه کوتاه مدت، حافظه اولیه، حافظه فوری، حافظه عملیاتی و حافظه موقت به کار گرفته می شد. حافظه کوتاه مدت توانایی به خاطر سپردن اطلاعات در یک دوره کوتاه (در عرض
ثانیه) است. امروزه اکثر نظریه پردازان از مفهوم حافظه کاری استفاده می کنند تا مفهوم قدیمی حافظه کوتاه مدت را جایگزین یا به آن اضافه کنند، ضمن اینکه تأکید بیشتری بر مفهوم دستکاری اطلاعات به جای صرفاً حفظ و ذخیرهٔ آن داشته باشند. اولین آزمایش ها دربارهٔ پایه عصبی حافظه کاری به بیش از ۱۰۰ سال پیش برمی گردد، زمانی که هیتزیگ و فریر آزمایش های تخریب قشر پیش پیشانی را شرح دادند؛ آن ها نتیجه گرفتند که قشر پیشانی برای فرایندهای شناختی و نه حسی مهم است. در سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶، کارلایل جاکوبسن و همکارانش اولین کسانی بودند که اثرات زیانبار تخریب پیش پیشانی (پری فرونتال) را بر پاسخ تأخیر یافته نشان دادند. نظریه ها. مدل های متعددی برای عملکرد حافظه کاری، چه از جنبه آناتومی و چه از جنبه شناختی پیشنهاد شده است. از آن ها، دو مورد که بیشترین تأثیر را داشته اند، در زیر خلاصه شده اند. مدل چند مولفه ای. در سال ۱۹۷۴، بدلی و هیچ مدل چند مولفه حافظه کاری را معرفی کردند. این تئوری، مدلی شامل سه جزء است: مرکز اجرایی، حلقه آوایی و طرح کلی بصری فضایی با عملکرد مرکز اجرایی به عنوان یک مرکز کنترل انواع اطلاعات، که اطلاعات را بین اجزای آوا
یی و بصری فضایی هدایت می کند. مرکز اجرایی از جمله مسئول هدایت توجه به اطلاعات مربوط، سرکوب اطلاعات بی ربط و اقدامات نامناسب و هماهنگی فرایندهای شناختی در زمانی است که بیش از یک کار به طور همزمان انجام می شود. "مرکز اجرایی" مسئول نظارت بر ادغام اطلاعات و هماهنگی "سیستم های برده " است که خود مسئول نگهداری کوتاه مدت اطلاعات هستند. یک سیستم برده، حلقه آوایی (PL)، اطلاعات آوایی (یعنی صدای زبان) را ذخیره می کند و مانع از استحاله آن از طریق نوسازی مستمر در یک حلقه تمرینی می شود. به عنوان مثال، می تواند یک شماره تلفن هفت رقمی را تا زمانی که فرد شماره را بارها نزد خود تکرار کند نگه دارد. سیستم برده دیگری، طرح کلی بصری فضایی، اطلاعات بصری و فضایی را ذخیره می کند. برای مثال می توان از آن برای ساخت و دستکاری تصاویر بصری و برای نمایش نقشه های ذهنی استفاده کرد. طرح کلی می تواند به زیرسیستم بصری (که با پدیده هایی مانند شکل، رنگ و بافت سروکار دارد) و یک زیر سیستم فضایی (که با موقعیت مکانی ارتباط دارد) تقسیم شود. در سال ۲۰۰۰ بدلی مدل را با اضافه کردن یک مؤلفه چهارم به نام بافر اپیزودیک گسترش داد که حاوی بازنمایی هایی است که ا
طلاعات آوایی، تصویری و فضایی و احتمالاً اطلاعاتی را که توسط سیستم های برده پوشیده نمی شوند (به عنوان مثال اطلاعات معنایی، اطلاعات موسیقی) ادغام می کند. بافر اپیزودیک رابط بین حافظه کاری و حافظه بلند مدت نیز هست. این مؤلفه اپیزودیک است، چرا که فرض می شود اطلاعات را در یک بازنمایی سریالی واحد متصل می کند. بافر اپیزودیک شبیه مفهوم تولوینگ از حافظه اپیزودیک است، اما از این نظر تفاوت دارد که بافر اپیزودیک یک ذخیره موقت است. حافظه کاری به عنوان بخشی از حافظه بلند مدت. آندرس اریکسون و والتر کینچ مفهوم «حافظه بلند مدت کاری» را معرفی کرده اند، که آن را به عنوان مجموعه ای از «ساختارهای بازیابی» در حافظه بلند مدت تعریف می کنند که دسترسی بی نظیر به اطلاعات مربوط به کارهای روزمره را امکان پذیر می سازد. به این ترتیب، بخشی از حافظه بلند مدت به طور مؤثر به عنوان حافظه کاری عمل می کند. به همین ترتیب، کاون حافظه کاری را به عنوان یک سیستم جداگانه از حافظه بلند مدت در نظر نمی گیرد. بازنمایی در حافظه کاری یک زیرمجموعه بازنمایی در حافظه بلند مدت است. حافظه کاری به دو سطح جاسازی شده سازماندهی شده است. سطح اول بازنمایی حافظه فعال طو
لانی مدت است. بسیاری از این ها می توانند وجود داشته باشند - از لحاظ تئوری هیچ محدودیتی برای فعال شدن بازنمایی در حافظه بلندمدت وجود ندارد. سطح دوم، مرکز توجه نامیده می شود. مرکز توجه دارای ظرفیت محدود و دارای حداکثر چهار بازنمایی فعال است. ابرار مدل Cowan را با اضافه کردن یک مؤلفه سوم، که تمرکز توجه محدودتری، یعنی فقط یک بخش در هر زمان دارد، گسترش داده است. تمرکز یک عنصری در تمرکز چهار عنصری تعبیه شده است و نقش آن انتخاب یک قطعه واحد برای پردازش است. به عنوان مثال، چهار رقم را می توان در یک زمان در تمرکز توجه Cowan در ذهن نگه داشت. هنگامی که شخص بخواهد یک فرایند را روی هر یک از این رقم ها انجام دهد، برای مثال، اضافه کردن شماره دو به هر رقم، پردازش جداگانه برای هر رقم ضروری است، زیرا اکثر افراد نمی توانند چندین فرایند ریاضی را به موازات انجام دهند. مؤلفه توجه Oberauer یکی از ارقام را برای پردازش انتخاب می کند و سپس تمرکز توجه را به رقم بعدی تغییر می دهد و ادامه می دهد تا تمام ارقام پردازش شود. ظرفیت. عموماً معتقدند که حافظه کاری دارای ظرفیت محدود است. از اولین اندازه گیری های محدودیت ظرفیت حافظه کوتاه مدت، " ش
ماره جادویی هفت " پیشنهاد شده توسط میلر در سال ۱۹۵۶ بود. او ادعا کرد که ظرفیت پردازش اطلاعات بزرگسالان جوان در حدود هفت عنصر است که به نام «قطعات» نامیده می شود، صرفنظر از اینکه عناصر، رقم، حروف، کلمات یا سایر واحدها باشد. تحقیقات بعدی نشان داد که این تعداد بستگی به نوع تکه های مورد استفاده (به عنوان مثال، فاصله ممکن است در حدود هفت برای رقم، شش برای حروف و پنج برای کلمه باشد) و حتی ویژگی های تکه ها در یک دسته دارد. به عنوان مثال، فاصله برای کلمات طولانی تر از کلمات کوتاه تر کمتر است. به طور کلی، دامنه حافظه برای محتویات کلامی (ارقام، حروف، کلمات، و غیره) بستگی به پیچیدگی واج شناسی محتوا (به عنوان مثال، تعداد واژگان، تعداد هجا)، و وضعیت لغوی محتویات (اینکه آیا محتوای کلمات برای شخص شناخته شده است یا خیر) دارد. چندین عامل دیگر بر میزان دامنه فرد تأثیر می گذارند، و به همین دلیل است که ظرفیت حافظه کوتاه مدت یا کاری را نمی توان به طور دقیق به تعدادی از تکه ها کاهش داد. با این حال، کوان پیشنهاد داد که حافظه کاری ظرفیت حدود چهار تکه در بزرگسالان جوان (و کمتر در کودکان و بزرگسالان مسن) دارد. در حالی که اکثر بزرگسالا
ن می توانند به ترتیب در حدود هفت رقم را تکرار کنند، برخی از افراد بزرگنمایی قابل توجهی از دامنه رقم خود تا ۸۰ رقم را نشان داده اند. این قابلیت با آموزش گسترده در بستر یک استراتژی کدگذاری امکان پذیر است که در آن رقم ها در یک لیست گروه بندی می شوند (معمولاً در گروه های سه تا پنج) و این گروه ها به عنوان یک واحد تنها (یک تکه) رمزگذاری می شوند. برای موفقیت، شرکت کنندگان باید بتوانند گروه ها را به صورت رشته ای از رقم ها شناسایی کنند. برای مثال، یکی از افرادی که اریکسون و همکارانش مورد مطالعه قرار دادند، دانش گسترده ای از زمان مسابقات را از تاریخ ورزش، در روند کد گذاری تکه ها مورد استفاده قرار داد: چندین تکه از این قبیل را می توان در یک تکه عالی ترکیب کرد و سلسله مراتبی از تکه ها را تشکیل داد. به این ترتیب، فقط برخی از تکه ها در بالاترین سطح سلسله مراتب باید در حافظه کاری حفظ شوند، و برای بازیابی، تکه ها بسته بندی می شوند. به این معنی که قطعات در حافظه کاری به عنوان نشانه های بازیابی عمل می کنند که به رقم هایی که در آن ها وجود دارد دلالت می کنند. طبق گفته اریکسون و کینتچ (۱۹۹۵؛ همچنین نگاه کنید به گبت و سیمون، 2000)
، تمرین مهارت های حافظه مانند این، ظرفیت حافظه کاری را گسترش نمی دهد: این ظرفیت انتقال (و بازیابی) اطلاعات از حافظه طولانی مدت است که بهبود یافته است.) اندازه گیری ها و همبستگی ها. ظرفیت حافظه کاری را می توان به شیوه های مختلفی آزمایش کرد. یک روش معمول استفاده شده، پارادایم دوگانه است، که ترکیبی از میزان دامنه حافظه با یک وظیفه پردازش همزمان است که گاهی به عنوان "دامنه پیچیده" نامیده می شود. دنمان و کارپنتر نخستین نسخه این نوع آزمایش، " دامنه خواندن " را در سال ۱۹۸۰ ابداع کردند. افراد تعدادی جمله (معمولاً بین دو تا شش) را می خواندند و سعی می کردند کلمه آخر هر جمله را به یاد داشته باشند. آن ها در پایان لیست جمله ها، کلمه ها را به ترتیب صحیح تکرار کردند. آزمایش هلی دیگر که این ویژگی دوگانه را لحاظ نکردند نیز نشان داده شده است معیارهای خوبی برای ظرفیت حافظه کاری اند. در حالی که دنمان و کارپنتر معتقد بودند که ترکیبی از ذخیره سازی (نگهداری) و پردازش برای اندازه گیری ظرفیت حافظه کاری مورد نیاز است، اکنون می دانیم که ظرفیت حافظه کاری را می توان با کارهای حافظه کوتاه مدت اندازه گیری کرد که هیچ اجزای پردازش اضافی ندار
ند. در مقابل، ظرفیت حافظه کاری نیز می تواند با وظایف پردازش خاصی که شامل نگهداری اطلاعات نمی شود اندازه گیری شود. این سؤال که چه ویژگی هایی یک وظیفه باید به عنوان معیار خوبی از ظرفیت حافظه کاری داشته باشد، موضوع تحقیق در حال انجام است. مقادیر ظرفیت حافظه کاری به شدت با عملکرد در سایر وظایف شناختی پیچیده مانند درک مطلب، حل مسئله و نیز مقادیر ضریب هوشی ارتباط دارد. برخی محققان معتقدند ظرفیت حافظه کاری نشانگر کارایی عملکرد اجرایی است، به ویژه توانایی حفظ بازنمایی های مربوط به وظایف چندگانه در مواجهه با اطلاعات بی ربط منحرف کننده. و به نظر می رسد که چنین وظایفی منعکس کننده تفاوت های فردی در توانایی تمرکز و حفظ توجه است، به ویژه هنگامی که رویدادهای دیگر برای جلب توجه عمل می کنند. هر دو حافظه کاری و عملکرد اجرایی به شدت، هر چند نه به طور انحصاری، به مناطق مغزی فرونتال وابسته هستند. محققان دیگر معتقدند ظرفیت حافظه کاری بهتر است به عنوان توانایی روان شناختی برقراری روابط میان عناصر یا درک روابط در اطلاعات داده شده در نظر گرفته شود. این ایده از جمله توسط گرید هالفورد، که توانایی محدود ما برای درک تعاملات آماری بین متغ
یرها را نشان داد، پیشرفت کرده است. این نویسندگان از مردم خواسته اند جمله ها نوشته شده دربارهٔ رابطه بین چند متغیر با نمودارهایی که همان رابطه ها یا غیر آن ها را نشان می دهند مقایسه کنند، همان طور که در جمله زیر آمده است: "اگر کیک از فرانسه باشد، در صورتی که با شکلات ساخته شده، شکر بیشتری دارد در مقایسه با زمانی که با کرم ساخته شده باشد، اما اگر کیک از ایتالیا باشد، چنانچه کیک ساخته شده از کرم باشد، شکر بیشتری دارد در مقایسه با زمانی که از شکلات ساخته شده باشد. " این عبارت یک رابطه بین سه متغیر (کشور، عنصر و مقدار شکر) را بیان می کند که بیشترین مقداری است که اکثر افراد می توانند درک کنند. محدودیت ظرفیتی که در اینجا دیده می شود، مسلماً محدودیت حافظه نیست (تمام اطلاعات مربوط را می توان به صورت مداوم مشاهده کرد)، اما محدودیت مربوط به تعداد روابط تشخیص داده شده به طور همزمان است. مطالعات تجربی ظرفیت حافظه کاری. فرضیه های متعددی دربارهٔ ماهیت محدودیت ظرفیت وجود دارد. یکی این است که مجموعه محدودی از منابع شناختی مورد نیاز برای حفظ بازنمایی های فعال و در نتیجه برای پردازش و برای انجام فرایندها در دسترس است. یک فرضیه
دیگر این است که خط سیر حافظه در حافظه کاری در طی چند ثانیه فرو می پاشد، مگر اینکه از طریق تمرین دوباره تجدید شوند، و چون سرعت تمرین محدود است، می توانیم فقط مقدار محدودی از اطلاعات را حفظ کنیم. با این حال، یک ایده دیگر این است که بازنمایی هایی که در حافظه کاری نگهداری می شوند، با یکدیگر تداخل می کنند. نظریه های فروپاشی. این فرضیه که محتویات حافظه کوتاه مدت یا حافظه کاری با گذشت زمان فرو می پاشد، مگر اینکه از طریق تمرین مانع از شکست شد، به روزهای اولیه تحقیقات تجربی در مورد حافظه کوتاه مدت بازمی گردد. این نیز یک فرض مهم در نظریه چند جزئی حافظه کاری است. دقیق ترین تئوری حافظه کاری بر پایه فروپاشی تا به امروز، «مدل به اشتراک گذاری منابع مبتنی بر زمان» است. این نظریه فرض می کند که بازنمایی ها در حافظه کاری خراب می شوند، مگر اینکه تجدید شوند. تجدید آن ها نیاز به یک مکانیزم توجه دارد که برای هر وظیفه پردازشی همزمان نیز مورد نیاز است. هنگامی که فواصل زمانی کمی وجود دارد که در آن وظیفه پردازش مورد توجه قرار نمی گیرد، این زمان می تواند برای تازه کردن حافظه استفاده شود؛ بنابراین نظریه پیش بینی می کند که میزان فراموشی ب
ستگی به چگالی زمانی خواسته های توجه در وظیفه پردازش دارد - این تراکم «بار شناختی» نامیده می شود. بار شناختی بستگی به دو متغیر دارد، نرخی که در آن وظیفه پردازش نیاز به مراحل جداگانه ای دارد و طول مدت هر مرحله. به عنوان مثال، اگر وظیفه پردازش شامل اضافه کردن رقم ها، و سپس نیاز به اضافه کردن یک رقم در هر نیم ثانیه باشد شامل بار بالاتر شناختی در سیستم است تا نیاز به اضافه کردن رقم دیگر در هر دو ثانیه. در یک سری از آزمایش ها، بارویلت و همکاران نشان داده اند که حافظه برای لیست حروف نه به تعداد مراحل پردازشی و نه کل زمان پردازش بلکه به بار شناختی بستگی دارد. نظریه منابع. نظریه های منابع فرض می کنند که ظرفیت حافظه کاری یک منبع محدود است که باید بین همه بازنمایی هایی که باید همزمان در حافظهٔ کاری نگهداری شوند، به اشتراک گذاشته شود. برخی از نظریه پردازان منبع نیز معتقدند که نگهداری و پردازش همزمان یک منبع مشابه را دارند؛ این می تواند توضیح دهد که چرا نگهداری معمولاً با تقاضای پردازش همزمان مختل می شود. نظریه های منبع در توضیح داده ها از آزمون های حافظه کاری برای ویژگی های بصری ساده مانند رنگ ها یا جهت نوارها بسیار موفق
بوده است. بحث مداوم این است که آیا منابع یک مقدار پیوسته است که می تواند در میان هر تعداد از اقلام در حافظه کاری تقسیم شود یا اینکه شامل تعداد کمی از اسلات های گسسته است که هر کدام می توانند به یک مورد حافظه اختصاص داده شوند به نحوی که فقط به تعداد محدود ۳ مورد می تواند در حافظه کاری حفظ شود. نظریه های تداخل. چندین شکل از تداخل توسط نظریه پردازان مورد بحث قرار گرفته است. یکی از قدیمی ترین ایده ها این است که موارد جدید به سادگی جایگزین موارد قدیمی تر در حافظه کاری می شوند. شکل دیگری از تداخل، رقابت بازیابی است. به عنوان مثال، هنگامی که وظیفه این است که لیستی از ۷ کلمه را در ترتیب خود به یاد بیاوریم، باید با اولین کلمه به یاد بیاوریم. در حالی که تلاش برای بازیابی کلمه اول، کلمه دوم را، که در مجاورت نشان داده شده است، به طور تصادفی بازیابی می کند و این دو برای به یاد آورده شدن رقابت می کنند. اشتباه ها در وظایف فراخوانی سریال، اغلب به شکل قاطی کردن اقلام مجاور در یک لیست حافظه (به اصطلاح جابجایی) است، که نشان می دهد رقابت بازیابی نقش مهمی در محدود کردن توانایی ما برای فراخوانی منظم لیست ها و احتمالاً همچنین در س
ایر وظایف حافظه کاری دارد. شکل سوم تداخل، اعوجاج بازنمایی ها در نتیجهٔ روی هم افتادن است: هنگامی که بازنمایی های چندگانه در بالای یکدیگر قرار می گیرند، هر یک از آن ها با حضور بقیه مبهم می شود. شکل چهارم تداخل که بعضی از نویسندگان به آن اعتقاد دارند، روی هم نویسی ویژگی است. ایده این است که هر کلمه، رقم یا سایر آیتم ها در حافظه کاری به صورت مجموعه ای از ویژگی ها نمایش داده می شود و هنگامی که دو مورد بعضی از ویژگی ها را به اشتراک می گذارند، یکی از آن ها ویژگی های دیگری را سرقت می کند. هر چه موارد بیشتری در حافظه کاری نگهداری شود، ویژگی های آن ها بیشتر با هم همپوشانی دارند، و هر کدام از آن ها با از دست رفتن برخی از ویژگی ها بیشتر نابود می شوند. محدودیت ها. هیچ یک از این فرضیه ها نمی تواند داده های آزمایشی را به طور کامل توضیح دهد. به عنوان مثال، فرضیه منابع به معنای توضیح بده بستان بین نگهداری و پردازش بود: هر چه اطلاعات بیشتری باید در حافظه کاری نگهداری شود، فرایندهای همزمان کندتر و مستعدتر به خطا می شوند و با فشار بیشتر بر پردازش همزمان، حافظه دچار مشکل می شود. این معامله با وظایفی مانند وظیفه دامنه خواندن که د
ر بالا شرح داده شد مورد بررسی قرار گرفته است. معلوم شده است که میزان معامله، به شباهت اطلاعاتی که باید به یاد آورد و اطلاعاتی که باید پردازش شود، بستگی دارد. برای مثال، به یاد آوردن اعداد در حین پردازش اطلاعات مکانی، یا به یاد آوردن اطلاعات مکانی در حین پردازش اعداد، بسیار کمتر یکدیگر را مختل می کنند تا زمانی که اقلامی از یک جنس باید به یاد آورده شده و پردازش شوند. همچنین یادآوری کلمه ها و پردازش ارقام یا یادآوری ارقام و پردازش کلمات، ساده تر از یادآوری و پردازش مواد همان جنس است. این یافته ها نیز برای توضیح فرضیه فروپاشی دشوار است، زیرا فروپاشی تجربه ها حافظه فقط باید به این بستگی داشته باشد که وظیفه پردازش، چه مدت تمرین یا فراخوانی را به تعویق می اندازد و نه محتوای وظیفه پردازش. یک مشکل دیگر برای فرضیه فروپاشی از آزمایش هایی است که در آن فراخوانی یک لیست از حروف به تأخیر می افتد، یا به وسیله آموزش دادن به شرکت کنندگان که با سرعت کمتری یادآوری کنند، یا با آموزش دادن آن ها تا کلمه ای بی ربط را یک یا سه بار بین یادآوری هر حرف بیان کنند. تأخیر در یادآوری تقریباً هیچ تأثیری بر دقت فراخوانی نداشت. به نظر می رسد ک
ه نظریه تداخل بهترین است چرا که توضیح می دهد چرا شباهت بین محتویات حافظه و محتویات وظایف پردازش همزمان، بر میزانی که یکدیگر را مختل می کنند تأثیر می گذارد. اقلام مشابه تر به احتمال بیشتری اشتباه گرفته می شوند، که منجر به رقابت بازیابی می شود. توسعه. ظرفیت حافظه کاری به تدریج در دوران کودکی افزایش می یابد و به تدریج در سالخوردگی کاهش می یابد. میزان عملکرد در آزمون حافظه کاری به طور مداوم بین اوایل کودکی و نوجوانی افزایش می یابد، در حالی که ساختار همبستگی بین آزمون های مختلف تا حد زیادی ثابت است. با شروع کار از سنت نئو پیژنتیک، نظریه پردازان استدلال کرده اند که رشد ظرفیت حافظه کاری یک نیروی محرک اصلی رشد شناختی است. این فرضیه حمایت های تجربی قابل توجه از سوی مطالعاتی به دست آورده است که نشان می دهند ظرفیت حافظه کاری پیش بینی کننده قوی توانایی های شناختی در دوران کودکی است. شواهد ویژه برای نقش حافظه کاری در رشد، حاصل یک مطالعه طولی است که نشان می دهد ظرفیت حافظه کاری در یک سن توانایی استدلال در سن آینده را پیش بینی می کند. مطالعات در سنت Neo-Piaghetian با تجزیه و تحلیل پیچیدگی وظایف شناختی از نظر تعداد یا روابط
بین اقلامی که باید به طور همزمان برای یک راه حل مورد توجه قرار گیرند، بر این استنباط افزوده اند. در سراسر طیف گسترده ای از وظایف، کودکان نسخه های یکسان از سطح پیچیدگی را در همان سن مدیریت می کنند، که مطابق با این دیدگاه است که ظرفیت حافظه کاری پیچیدگی هایی را که کودکان می توانند در یک سن خاص حل و فصل کنند محدود می کند. افزایش سن. حافظه کاری از جمله عملکردهای شناختی است که در سن بالا بیشتر در معرض افت قرار دارد. برای این افت در روان شناسی، توضیحات متعددی ارائه شده است. یکی از تئوری ها نظریه سرعت پردازش پیری شناختی توسط تیم سالتاس است. سالتاس بر پایه کشف کاهش عمیق فرایندهای شناختی همراه با افزایش سن، استدلال می کند که پردازش کندتر زمان بیشتری را برای محو کردن مختوای حافظه به دست می دهد، بنابراین ظرفیت مؤثر را کاهش می دهد. با این حال، کاهش ظرفیت حافظه کاری را نمی توان به طور کامل به کند شدن ربط داد، به این دلیل که در پیری ظرفیت بیشتر از سرعت کاهش می یابد. یکی دیگر از پیشنهادها، فرضیه مهار توسط لین هاشور و رز زک ها است. این نظریه فقدان کلی توانایی مهار اطلاعات بی ربط یا در حال حاضر بی ربط را در سالمندی مطرح می کن
د؛ بنابراین، حافظه کاری تمایل دارد که با محتویات نامناسب مواجه شود که ظرفیت مؤثر محتوای مربوط را کاهش می دهد. فرضیه فقدان مهار در سالخوردگی حمایت زیادی را از مطالعات تجربی به دست آورده است، اما تا کنون معلوم نیست که کاهش توانایی مهار بتواند به طور کامل کاهش ظرفیت حافظه کاری را توضیح دهد. توضیح در مورد سطح عصبی کاهش حافظه کاری و سایر عملکردهای شناختی در دوران پیری توسط وست ارائه شده است. او استدلال کرد که حافظه کاری به میزان زیادی بستگی به قشر پره فرونتال دارد که با افزایش سن بیش از دیگر مناطق مغز تحلیل می رود. آموزش. ترکل کلینبرگ اولین کسی بود که تأثیر مفید آموزش شدید حافظه کاری را بر دیگر عملکردهای شناختی بررسی کرد. مطالعه پیشگامانه او نشان داد که حافظه کاری می تواند توسط آموزش در بیماران ADHD از طریق برنامه های کامپیوتری بهبود یابد. این مطالعه نشان داده است که یک دوره آموزش حافظه کاری طیف وسیعی از توانایی های شناختی و نمرات آزمون های IQ را افزایش می دهد. مطالعه دیگری از همان گروه نشان داده است که بعد از آموزش، فعالیت مغزی اندازه گیری شده مربوط به حافظه کاری در قشر پیشانی افزایش یافته است، این دامنه ای است ک
ه بسیاری از محققان آن را با کارکرد حافظه کاری مرتبط می دانند. در یک مطالعه نشان داده شده است که آموزش حافظه کاری چگالی گیرنده های دوپامین را در پره فرونتال و پاریتال (به ویژه DRD1) در افراد آزمون افزایش می دهد. با این وجود، کار بعدی با همان برنامه آموزشی موفق به تکرار اثرات مفید آموزش در عملکرد شناختی نشده است. خلاصه متا آنالیز از تحقیق با برنامه آموزشی کلینگبرگ تا سال ۲۰۱۱ نشان می دهد که این آموزش در بهترین حالت تأثیر ناچیزی بر تست هوش و توجه دارد در یکی دیگر از مطالعات تأثیرگذار، آموزش با یک وظیفه حافظه کاری (وظیفه دوگانه N-Back) عملکرد در آزمایش هوش سیال در بزرگسالان جوان سالم را بهبود داده است. ارتقاء هوش سیال توسط آموزش با وظیفه n-back در سال ۲۰۱۰ تکرار شد، اما دو مطالعه منتشر شده در سال ۲۰۱۲ این اثر را نتوانست بازتولید کند. شواهد ترکیبی از حدود ۳۰ مطالعه تجربی در مورد اثربخشی آموزش حافظه کاری با چندین متاآنالیز ارزیابی شده است. نویسندگان این متاآنالیزها در نتیجه گیری خود که آیا آموزش حافظه کاری هوش را بهبود می بخشد یا خیر هم عقیده نیستند. با این حال، این متاآنالیزها در برآوردهای خود از اندازه اثر آموزش
یادگیری حافظه هم عقیده اند: اگر چنین تأثیری وجود داشته باشد، احتمالاً کوچک است. در مغز. مکانیسم های عصبی حفظ اطلاعات. اولین دیدگاه ها در مورد سلول های عصبی و انتقال دهنده عصبی حافظه کاری از تحقیقات حیوانی است. کار ژاکوبسن و فولتون در دهه ۱۹۳۰ برای اولین بار نشان داد که ضایعات PFC باعث کاهش عملکرد حافظه کاری فضایی در میمون ها می شود. کار بعدی جاکین فاستر ثبت فعالیت الکتریکی نورون ها در PFC میمون ها را در حالی انجام می داد که وظایف تطبیقی تأخیری انجام می دادند. در این وظیفه، میمون می بیند که چگونه آزمایش کننده کمی مواد غذایی را زیر یکی از دو فنجان مشابه قرار می دهد. سپس یک دریچه برای یک دوره تأخیر متغیر پایین آورده می شود تا فنجان ها را از دید میمون ها مخفی کند. پس از تأخیر، شاتر باز می شود و میمون مجاز است که مواد غذایی را از زیر فنجان بازیابی کند. بازیابی موفقیت آمیز در اولین تلاش - چیزی که حیوان می تواند پس از انجام برخی تمرینات بر روی این وظیفه به دست آورد - نیاز به نگهداری محل غذا در حافظه در طول مدت تأخیر دارد. فاستر نورون هایی را در PFC پیدا کرد که عمدتاً در طی مدت تأخیر فعال بودند و این نشان می دهد که آ