Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیگانه یک رمان ترسناک نوشته نویسنده آمریکایی استفن کینگ است که در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۸ توسط Scribner منتشر شده است. داستان. در فلینت سیتی، اوکلاهما، کارآگاه پلیس، رالف اندرسون، معلم محبوب و مربی بیس بال تری مایتلند را در برابر دیدگان جمعی از تماشاگران به اتهام تجاوز، مثله کردن و قتل پسربچه ای ۱۱ ساله دستگیر می کند. مایتلند اصرار دارد که او بی گناه است و دوست و وکیل خود هووی گلد را برای کمک به خودش استخدام می کند، اما اندرسون شاهدان عینی و مدارک فیزیکی(DNA و اثر انگشت) در اختیار دارد. در این میان اندرسون متوجه می شود که شاهدان عینی دیگری شهادت می دهند که مایتلند در زمان وقوع خارج از شهر بوده است… اقتباس تلویزیونی. در ژوئن سال ۲۰۱۸ رسانه رایتس کاپیتال پشنهاد کرد که این رمان به صورت یک مینی سریال ۱۰ قسمتی بر اساس فیلنامه ای از ریچارد پرایس، و به تهیه کنندگی جک بنر و مارت بوون ساخته شود. در ۳ دسامبر ۲۰۱۸، HBO دستور داد سریال با بازی بن مندلسون ساخته شود.
ایکسونامی، خاطرات یک پورن استار () که در قالب مستند اجتماعی، دربارهٔ یک پورن استار آمریکایی است که تجربه رسیدن به آزادی های جنسی در ایالات متحده را برای مردم ایران روایت می کند؛ به نویسندگی و کارگردانی محسن آقایی و تهیه کنندگی محمدرضا بورونی؛ محصول سالهای ۱۳۹۶ تا میانه ۱۳۹۸ با مدت زمان تولید دو سال و شش ماه در دو کشور ایران و آمریکا تولید شده است. در توضیحات این فیلم مستند عبارت «خاطرات یک پورن استار» عنوان شده است. این فیلم مستند توسط مؤسسه فرهنگی هنری آوش، کارگروه تخصصی زنان و خانواده سفیرفیلم تهیه شده است. این مستند داستان میشله مارن، پورن استاری است که خودش در این مستند جلوی دوربین قرار نگرفته است بلکه یک بازیگر نقش او را ایفا میکند؛ زیرا میشل دچار مشکلات جسمی بود و نتوانست در این فیلم حضور یابد. این مستند در میان رسانه های ایران از جمله مستندهای پردازنده به مسائل جنسی برشمرده شده است. حضور آلفرد کینزی در مستند. یکی از شخصیت های مورد بررسی اصلی مستند «ایکسونامی»، که در واقع در این مستند نقش منفی مهمی در تحولات نیمه دوم قرن بیستم در آمریکا و در کل جهان نوین به خود می گیرد، «آلفرد کینزی» است؛ حشره شناسی که
با دو کتاب معروف خود در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، پایه گذار رشتهٔ جدید سکسولوژی (مطالعات جنسی) شد. نتیجهٔ تحقیقات او ارزش های فرهنگی و اجتماعی جهان را تحت تأثیرات شگرف خود قرار داد. امروزه او به عنوان پدر علم سکسولوژی در جهان شناخته می شود. اولین اکران عمومی. این مستند بیستم آبان ماه سال ۱۳۹۸ در شهرهای تهران، مشهد و اصفهان به صورت همزمان در سینماهای وابسته به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی از جمله تالار اندیشه حوزه هنری تهران، سینما هویزه مشهد و سینما سوره اصفهان با وجود حکم مکتوب لغو اکران عمومی به علت عدم وجود مجوز از سوی وزارت فرهنگ ارشاد و ارشاد اسلامی با توضیح آقای فرجی مدیر پخش فیلم حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی مبنی بر دریافت مجوز به صورت شفاهی با حضور جمعیتی مشتمل بر سه هزار نفر، اکران شد. اکران رسمی آنلاین. انتشار عمومی ایکسونامی، توسط موسسه مؤسسه فرهنگی هنری آوش، با گرفتن مجوزهای لازم بالاخره در روز دوم دی ماه ۱۳۹۸ به صورت آنلاین و قانونی در سامانه فیلم گردی شرکت آینه سپهر تماشا منتشر گردید. لغو اکران. بر اساس اطلاعیه سازمان امور سینمایی ایران به تاریخ ۱۹ آبان ۱۳۹۸ هجری شمسی این فیلم مستند دارای پروان
ه نمایش نبوده و پیش از اکران این فیلم مستند به طور عمومی و رایگان از مدیرکل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در استان خراسان رضوی خواسته شده که جلوی تبلیغات و اکران آن را بگیرد. بعد از افشای این نامه به طور عمومی توسط رسانه ها مدیران حوزه هنری اظهاراتی در توضیح انجام این اکران ابراز داشته اند. یزدان عشیری، مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی حوزه هنری گفت: ساخت «خاطرات یک پورن استار» ارتباطی با حوزه هنری ندارد. محمدرضا فرجی مدیر پخش فیلم حوزه هنری هم در اظهاراتی در شبکه خبر تلویزیون ایران در مصاحبه یک خبرنگار گفت: «فیلم به دلایل نقص فنی به مشکل خورد و مجوز از ارشاد را نتوانست بگیرد. مجوز پخش این مستند به صورت تلفنی گرفته شد.» اهداف مستند. در مورد اهداف مستند ایکسونامی که منتقدهای پرتعداد و همچنین نویسنده و کارگردان و تهیه کننده از آن سخن گفتند می توان چنین برشمرد که: تهیه کننده مستند روایت داستان خود را از دغدغه های امروز نسل های متاخر «ایرانی»، عمدتاً وابسته به طبقه متوسط آغاز کرده است و با استفاده از روایت گری شخصیت محوری فرعی، یعنی ستاره قدیمی فیلم های پورن آمریکایی که (یک بازیگر آمریکایی، نقش این پورن استار
را ایفا کرده است)، با آن دختر نوجوان و جوان ایرانی در سال ۹۸ شمسی در مثلاً پایتخت جمهوری اسلامی، همزبانی و همدلی می کند که مفاهیم یا شعارهایی شامل بر «اختیار بر بدن»، «حق آزادی پوشش»، «حق آزادی بیان» (در شکل های مختلف) و حق «آزادی روابط» کشمکش های ذهنی او را در مواجهه با خود و با جامعه شکل می دهد. این ایجاد همدلی و همزبانی، از زبان زنی اهل آمریکا، که امروز به پایتخت و مرکز صدور سبک زندگی در جهان مدرن (از طریق رسانه) تبدیل شده، زنی که برخوردها و درگیری ها و حتی کشتارها بر سر مفاهیم پیش گفته را چند دهه قبل لمس کرده است، موجب شود که گارد اولیهٔ مخاطب اصلی اثر (از دید منتقدین دختران دهه هفتادی ایران هستند) تا حدی در برابر دنیای روایت اثر باز شود و مشخص گردد که با یک مستند آموزشی-نصیحتی معمولی مواجه نیست که با احکام کلی خوب و بد، داستان را برای نسل گریزان از موعظه و نصیحت تمام کند. دیوار کش (ایکسونامی سه). در اردیبهشت ۱۴۰۰ سفیر فیلم از محصول جدید خود که سری بعدی مستند ایکسونامی بود، در قالب طرح «اکران مردمی آنلاین» رونمایی کرد. نام این مستند ۹۰ دقیقه ای "ایکسونامی۳، دیوار کش" بوده و «به پرده برداری بسیاری از سیاس
ت ها و پشت پرده ها پرداخته است.» محسن آقایی کارگردان این مستند است و عوامل اصلی این مستند عبارتند از محمدمهدی دزفولی تهیه کننده، مجتبی عمارلو تصویربردار، مجید رستگار تدوینگر و محمد رضا بورونی مشاور نویسنده و کارگردان. بنابر گفته ی عوامل این مستند، در ساخت دیوارکش تلاش شده از پرداختن تنها به یک جناح خاص جلوگیری شود. افرادی چون ابوالحسن بنی صدر، فائزه هاشمی، محمدرضا خاتمی در این مستند حضور پیدا کرده و با افرادی چون وحید یامین پور، دکتر محسن بدره، عبدالرضا داوری، علی اکبر جوانفکر مصاحبه شده است. مجموع این افراد به 15 نفر می رسد. این مستند در ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۰ در شهر قزوین، 20 خرداد ماه در دانشگاه فردوسی مشهد و در ۲۴ خرداد در دانشگاه علوم پزشکی شیراز به اکران درآمد. دیوارکش از نخستین مستندهایی محسوب می شود که صریحا به موضوعات جنسی و سیاست در ایران پرداخته است.
سد دونگفنگ (Dongfeng Dam) یک سد قوسی بر روی رود وو (Wu River) در ۶۵ کیلومتری (۴۰ مایل) شمال غربی شهر چینگژن در استان گوئیژو، چین ساخته شده است. هدف اصلی این سد تولید برق آبی است و از نیروگاه ۵۷۰ مگاوات پشتیبانی می کند. ساخت این سد در سال ۱۹۸۹ آغاز شد و اولین ژنراتور در سال ۱۹۹۴ و آخرین در سال ۱۹۹۵ ساخته و نصب گردید. ظرفیت این ژنراتورها در سال ۲۰۰۵ از ۱۷۰ مگاوات به ۱۹۰ مگاوات رسیده است.
ال-ترئونین کیناز ( ، "PduX" ) آنزیمی با نام سیستماتیک "ATP:" "L-threonine O3-phosphotransferase" "است" . این آنزیم واکنش شیمیایی زیر را کاتالیز می کند. همچنین این آنزیم در سنتز آدنوسیل کلوبالامین شرکت می کند .
ویتو آکونچی (Vito Acconci به ) (زاده ی ۲۴ ژانویه ۱۹۴۰ - درگذشته ی ۲۷ آوریل ۲۰۱۷) یک هنرمند در پرفورمنس آمریکایی، ویدیو و چیدمان بود. آثار او در مجسمه سازی، طراحی معماری و طراحی منظره جای می گیرند. ویژگی بنیادی آثار او را می توان با «اضطراب وجودی»، ناراحتی، تجاوز، تحریک و همچنین شوخ طبعی و جسارت مشخص کرد ؛ در حالی که گاهی از مرزهای رایج مفاهیم عمومی-خصوصی، دنیای واقعی-دنیای هنری و ایده های مورد اجماع و غیرقابل اجماع عبور می کند. کارهای او برای آثار هنرمندانی مثل لوری اندرسون، کارن فینلی، بروس نومان و تریسی امین تاثیرگذار بوده است. آکونچی در ابتدا به شعرهای رادیکال علاقه مند بود اما در اواخر دهه ۶۰ میلادی، او پرفورمنس های خود را در خیابان و برای گروه های کوچک مخاطبان آغاز کرد. این اجراها تحت تاثیر جنبش موقعیت گرای بین الملل بود دو اثر مشهور او با نام های «قطعه ی دنبال کننده» (Follwong piece) در ۱۹۶۹ و «بستر بذر» (Seedbed) در ۱۹۷۲ مورد توجه قرار گرفت. در اثر قطعه ی دنبال کننده او رهگذران خیابان های نیویورک را به صورت تصادفی انتخاب می کرد و تا جایی که می توانست آن ها را دنبال می کرد. اثر دیگر او (بستر بذر) اما در
یک گالری اتفاق می افتاد. در این پرفورمنس او در جایگاهی پایین تر از محل عبور بازدیدکنندگان قرا گرفته بود و با الهام از صداهای محیط در حالی که صدایش برای مخاطبان پخش می شد، خودارضایی می کرد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ او به مجسمه سازی، معماری و طراحی روی آورد و مقیاس کارهایش را بسیار افزایش داد. در طی دو دهه آینده او آثار هنری و پارک های عمومی، مناطق استراحت فرودگاهی، جزایر مصنوعی و سایر پروژه های معماری را توسعه داد. آثار قابل توجه این دوره از زندگی آکونچی عبارتند از: "جزیره شخصی" (هلند، ۱۹۹۴)؛ "گذر از طریق دیوار" (میلواکی، ۱۹۹۸) و "مورینزل" (اتریش، ۲۰۰۳) و همچنین نمایشگاه مروری بر آثار هنرمند که در موزه اشتدلیک آمستردام (۱۹۷۸) و موزه هنرهای معاصر شیکاگو (۱۹۸۰) برگزار شد. آثار این هنرمند در مجموعه های عمومی زیادی از جمله موزه هنرهای مدرن و موزه ویتنی هنر نمایش داده شد. او در طول دوره ی فعالیت خود از کمک هزینه بنیاد ملی هنرها در سال های ۱۹۷۶، ۱۹۸۰، ۱۹۸۳ و ۱۹۹۳)، بنیاد یادبود جان سیمون گوگنهایم (در سال ۱۹۷۹) و آکادمی آمریکا در رم (در ۱۹۸۶) بهره برده است. آکونچی علاوه بر کار هنری و طراحی خود، در بسیاری از مؤسسات آموزش عا
لی نیز تدریس می کرد. او سرانجام در ۲۸ آوریل ۲۰۱۷ در سن ۷۷ سالگی در منهتن، آمریکا در ۷۷ سالگی درگذشت. زندگی و کار. تحصیلات. آکونچی با نام اصلی ویتو هانیبال آکونچی در ۱۹۴۰ میلادی در برونکس، نیویورک متولد شد. او در یک مدرسه کلیسای کاتولیک تحصیل خود را آغاز کرد و در همین شهر به دبیرستان و کالج رفت. او مدرک لیسانس ادبیات را از کالج صلیب مقدس در سال ۱۹۶۲ و مدرک ارشد هنرهای زیبای را از دانشگاه آیووا دریافت کرد. او درباره تحصیلات خود می گوید که در طول دوره ی تحصیل از کودکستان تا فارغ التحصیلی با هیچ زنی هم کلاس نبوده است. دهه ۶۰ و ۷۰. آاکونچی ابتدا فعالیت هنری خود را به عنوان شاعر در مجله شعر با همکاری با برنادت مایر در اواخر دهه ۶۰ آغاز کرد. این مجله در تیراژ ۱۰۰ تا ۳۵۰ نسخه چاپ می شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، آکونچی با استفاده از بدن خود به عنوان سوژه ای برای عکاسی، فیلم و پرفورمنس فیلم، خود را به عنوان یک ویدیوآرتیست و پرفورمنس معرفی کرد. بیشتر کارهای اولیه ی او شامل اظهارنظرهای اجتماعی خرابکارانه بود. در اواسط دهه ۱۹۷۰، آکونچی کارهای خود را در دنیای صوتی-تصویری گسترش داد. شاید شناخته شده ترین اثر او با نام «بستر بذر» ب
اشد که در ژانویه ۱۹۷۲ طی دو روز اتفاق افتاد. در این اجرا، هنرمند زیر سطحی از گالری قرار گرفته بود که توسط بازدیدکنندگان قابل مشاهده نبود. در حالی که او در لایه ی پایینی پنهان بود و با بلندگو صدایش برای مخاطبان پخش می شد. او در این اجرا خیال پردازی های خود را درباره بازدیدکننده هایی که بالای سر او روی سطح شیب دار قدم می زدند، بازگو می کرد و در این حال با تصورات خود خودارضایی می کرد. یکی از انگیزه های بستر بذر این بود که مردم را در تولید اثر با ایجاد موقعیت متقابل بین هنرمند و بیننده درگیر کند. سیندی نمرز، نخستین منتقد هنری بود که در سال ۱۹۷۱ در مورد آکونچی در مجله هنرها صحبت کرد. نمرسر بعداً مصاحبه ای با آکونچی انجام داد که روی جلد "مجله هنر منتشر شد." در مقاله ی «ویدئو: زیبایی شناسی خودشیفتگی»، روزالیند کراس به جنبه های خودشیفتگی مشهود در کارهای ویدئویی آکونچی اشاره می کند. او می گوید در یک قطعه ویدیوئی که این هنرمند ساخته است، او در حالی دیده می شود که ۲۵ دقیقه به طور مستقیم به خودش اشاره می کند. آکونچی با این کار ژست مزخرفی را رقم می زند که از ابتدای قرن بیستم جنبه های مهم یک اثر هنری را نشان می دهد. کراوس
همچنین در توضیح مبانی روان شناختی عملکردهای ویدئویی در مقایسه با مباحث مربوط به هنر شیء (Object Art) صحبت می کند. دهه ۱۹۸۰. در دهه ۱۹۸۰، آکونچی به تولید مجسمه و سازه های دائمی روی آورد. در این مدت او از بازدیدکننده ها دعوت می کرد تا با استفاده از ماشین آلاتی که در اختیارشان قرار گرفته بود، آثار هنری خلق کنند. یکی از بارزترین نمونه های این کارها اثر موقت «خانه ی فوری» نام داشت که برای اولین بار در ۱۹۸۰ ایجاد شد و اخیراً در تابستان ۲۰۱۲ در موزه هنرهای معاصر سن دیه گو به نمایش گذاشته شد. سپس در ژانویه ۱۹۸۳، آکونچی به عنوان هنرمند مدعو در کالج میدلبری مشغول فعالیت شد. در این مدت او اثر "ایستگاه اول (اتاق مطالعه) را" که اولین سازه ی دائمی او بود به اتمام رساند. این کار جنجال بزرگی را در این دانشکده برانگیخت و سرانجام در سال ۱۹۸۵ آتش گرفت و نابود شد. با این وجود در این دوره آکونچی بیشتر به عنوان معمار و نه مجسمه ساز شناخته شد. او در اواخر دهه ۸۰ به ایجاد مبلمان و نمونه های اولیه منازل و باغ ها روی آورد و در سال ۱۹۸۸ استودیوی آکونچی (Acconci) را تأسیس کرد که به طراحی و ساخت تئوریک توجه داشت. استودیوی آکونچی در خیابا
ن جی در بروکلین واقع شده است. آکونچی فروشگاه بامبو یونایتد را در سال ۲۰۰۳ در توکیو طراحی کرد در سال ۲۰۰۶ نیز با پروژه ای در زمینه طراحی مفهومی برای خودروی هنری تعاملی Mister Artsee در گراتس ، اتریش همکاری کرد. این هنرمند روی معماری و طراحی منظر متمرکز شده است که فضای عمومی و خصوصی را ادغام می کند. یک نمونه از این موارد «اثر گذر از دیوار» است که از مرزهای ساختاری مرکز ویسکانسین در میلواکی، ویسکانسین عبور می کند و در هر دو انتها صندلی می گذارد. نمونه ای از این علاقه در فضای خصوصی-عمومی، همکاری او با معمار استیون هال در انجام پروژه ساختمانی مشترک برای استورفرانت است. این پروژه نمای موجود را با مجموعه ای از دوازده پنل جایگزین کرد که به صورت عمودی یا افقی می چرخد تا کل گالری را مستقیماً در خیابان باز کند. این پروژه مرز بین فضای داخلی و خارجی را تار می کند و با قرار دادن پنل ها در پیکربندی های مختلف، تعداد زیادی از نمایه های مختلف ممکن را ایجاد می کند و هم اکنون به عنوان یک نقطه عطف معماری معاصر در نظر گرفته می شود. نمونه ی دیگر از آثار آکونچی «دیوار کثیف»(۱۹۹۲) نام دارد که در مرکز هنری و علوم انسانی آروادا در کلرا
دو قرار دارد. این دیوار از مرکز آروادا شروع می شود و از داخل امتداد می یابد و تا ارتفاع ۷.۳ متر از سطح زمین بالا می رود. دیوار شیشه ای و فولادی حاوی مخلوطی از سنگ آتشفشانی، انواع مختلف شن و ماسه، دولومیت قرمز و خاک، سطحی است که از طریق صفحات شیشه ای قابل مشاهده است و نشان دهنده ی چیزی است که زیر زمین است یا خارج از زمین. دهه ۲۰۰۰. از کارهای بعدی او "Lobby-for-the-Time-Being" نام دارد. این اثر از سال ۲۰۰۹ در لابی شمالی موزه هنرهای برانکس نصب شده است. این لابی با یک توری از کورین سفید و یک دیوار طولانی عایق تشکیل شده است. در سال ۲۰۰۸ آکونچی در مصاحبه با برایان شروین درباره ی اجرای «بستر بذر» صحبت مفصلی کرد. ویتو در مورد عنوان اثر (بستر بذر) با عملکرد آن می گوید: من می دانستم هدف من از این کار این است که بذری را تولید کنم و می خواستم فضایی که در آن قرار داشتم به یک زمینه برای تولید بذر تبدیل شود. برای تولید مجبور شدم خودارضایی کنم و برای خودارضایی باید خودم را تحریک می کردم. در سال ۲۰۱۰، آکونچی اثر «"آبشار بیرون و داخل» را" در مرکز بازدید کنندگان کارخانه تصفیه فاضلاب Newtown Creek در گرین پوین ، بروکلین بود ، به
اتمام رساند. بخشی از این اثر در داخل بنا است و بخشی از آن در فضای باز است. در سال ۲۰۱۳، اثر ایستگاه شماره ۱ "(اتاق مطالعه)" که در سال ۱۹۸۵ ساخته شده بود بر اثر خرابکاری آسیب دید. سپس به همراه یک نمایشگاه در موزه کالج میدلبری مجدداً نصب شد. در سال ۲۰۱۴، آکونچی در یک ویدئوی تولید شده توسط مارک سانتوحاضر شد ودر آن در مورد چند پروژه مورد علاقه خود که هرگز به پایان نرسید، صحبت کرد؛ از جمله یک پارک اسکیت در سن خوزه و یک موزه سوزن در ایچیهارا ، ژاپن. تدریس. آکونچی در طول عمر خود در بسیاری از موسسات از جمله کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا، هالیفاکس موسسه هنری سان فرانسیسکو، انستیتوی هنر کالیفرنیا، مدرسه هنر شیکاگو، دانشگاه ییل، دانشگاه آیووا، موسسه پرت و دانشکده طراحی پارسونز تدریس کرد. زندگی شخصی و مرگ. آکونچی در دهه دهه ۶۰ میلادی با رزماری مایر، هنرمند آمریکایی ازدواج کرده بود. آکونچی در ۲۸ آوریل ۲۰۱۷ درگذشت. او در زمان مرگ ۷۷ سال داشت و در کنار همسرش ماریا آکونچی زندگی می کرد.. علت مرگ او هیچ وقت منتشر نشد.
گوچوجانگ، یا خمیر فلفل قرمز یک چاشنی تخمیر شده با مزه، شیرین و تند است که از پودر چیلی، برنج چسبناک، پودر "مژو" (سویا تخمیر شده)، "یوتگیروم" (پودر مالت جو) و نمک تهیه شده است. این شیرینی از نشاسته برنج گلوتینوس پخته شده تهیه می شود، که در طی فرایند تخمیر از آنزیم های آبکافت کشت می شود. به طور سنتی، آن را به طور طبیعی در طول سالها در "jangdok" ("خاک" رس) در یک سکوی سنگی بلند، به نام "jangdokdae"، در حیاط خلوت "تخمیر می" شود. جشنواره سونگانگ گچوجانگ همه ساله در دهکده گوچوجان در استان سانچانگ در استان جئولابوک-دو برگزار می شود. در سال ۲۰۱۸، جشنواره سونگانگ گچوجانگ در ماه اکتبر برگزار شد. تاریخ. اسناد قدیمی گوچوجانگ در کتاب کره ای ۱۴۳۳ "مجموعه ای از داروهای بومی کره ای یافت می شود". همچنین در یک دائرةالمعارف پزشکی ۱۴۴۵ به نام "Compendia از نسخه های پزشکی ذکر شده است". فلفل های چیلی، که منشأ آن قاره آمریکا است، در اوایل قرن شانزدهم توسط تاجران پرتغالی به آسیای شرقی آورده شدند. اولین ذکر نام فلفل تند در کره در "مجموعه مقالات جیبونگ" ، منتشر شده در سال ۱۶۱۴ یافت می شود. "مدیریت مزرعه"، کتابی از حدود ۱۷۰۰، در مورد رو
ش های کشت فلفل های چیلی بحث کرده است. عناصر. ترکیبات اصلی گوچوجانگ شامل پودر فلفل قرمز، پودر برنج چسبناک، پودر سویا تخمیر شده و نمک است. فلفل دلمه ای کره ای، از گونه های "فلفل آنوم"، تند و در عین حال شیرین است که آنها را برای تولید گوچوجانگ ایده آل می کند. در دستور العمل های دیگر از برنج "لعاب دار" ("chapssal" , )، برنج دانه کوتاه معمولی ("mepssal" , )، یا جو، و دانه های کامل گندم، عناب، کدو تنبل و سیب زمینی شیرین نیز استفاده می شود. این مواد برای ایجاد تغییرات خاص مورد استفاده قرار می گیرند. مقدار کمی شیرین کننده مانند شکر، شربت یا عسل نیز گاهی اضافه می شود. محصول نهایی یک خمیر تیره و مایل به قرمز است که دارای طعمی غنی و دلپذیر است. تولید محصولات تجاری گوچوجانگ در اوایل دهه ۱۹۷۰ وارد بازار انبوه شد. اکنون اکثر کره ای ها گوچوجانگ را در فروشگاه های مواد غذایی یا بازارها خریداری می کنند. این ماده هنوز هم در پخت وپز کره ای به طور گسترده ای برای طعم دادن خورش ("jjigae") استفاده می شود. واحد خوش طعم گوچوجانگ. واحد خوش طعم گوچوجانگ (GHU) واحدی برای اندازه گیری تندی (گرمای تند) گوچوجانگ است که براساس کروماتوگرافی گا
زی و کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا غلظت کپسایسین و دی هیدروکپسایسین ساخته شده است. محصولات گوچوجانگ به پنج سطح اختصاص داده شده است: ملایم داغ، کمی گرم، متوسط گرم، بسیار داغ و شدید. موارد استفاده. گوچوجانگ در غذاهای مختلف استفاده می شود مانند "bibimbap" و "تئوکبوکی" و در سالاد، خورش، سوپ و غذاهای گوشت خوابانده می شود.
کارلوس کاروالیال (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال بیرامار و باشگاه ورزشی براگا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است.
بانیپال شومون (زادهٔ ٣٠ آذر ۱۳۵۷) بازیگر ایرانی است. او مدرک مهندسی عمران دارد و فارغ التحصیل مدرسه سینما و تئاتر تهران است. شومون کارش را از سال ۱۳۹۱ آغاز کرد و در کنار بازیگری، در موسیقی نیز فعالیت دارد و عضو گروه کر ارکستر فیلارمونیک تهران است. زندگی نامه. بانیپال شومون ٣٠ آذر ۱۳۵۷ در تهران به دنیا آمد. او تبار آشوری دارد. بانیپال شومون مدرک مهندسی عمران دارد. او در سال ۱۳۷۶ در حوزه تئاتر دانشجویی فعالیت داشت. او پس از دانشگاه وارد کار ساختمان سازی شد اما بعدها تصمیم گرفت بازیگری را ادامه دهد و در مؤسسه کارنامه و آموزش های بازیگری ثبت نام کرد. بانیپال شومون، فعالیت حرفه ای خود را با انیمیشن سینمایی "آخرین داستان" به کارگردانی و نویسندگی اشکان رهگذر آغاز کرد. او در این انیمیشن، صداپیشگی نقش «روزبه» را به عهده داشت و تجربهٔ حضور در کنار ستارگانی چون پرویز پرستویی، حامد بهداد و لیلا حاتمی را کسب کرد. انیمیشن سینمایی "آخرین داستان" با برداشتی آزاد از شاهنامه به روایت قصه ضحاک ماردوش، فریدون و کاوه آهنگر می پردازد. بانیپال شومون بعد از صداپیشگی در این انیمیشن، در فصل اول سریال نمایش خانگی "شهرزاد" به کارگردانی
حسن فتحی در نقش رئیس گروه چپگرایی که آذر گل دره ای در آن عضویت داشت، برای نخستین بار بازی کرد. سال ۱۳۹۶، یک سال پرکار برای بانیپال شومون بود. او در ۴ فیلم سینمایی "خجالت نکش" ساخته رضا مقصودی، "جاده قدیم" به کارگردانی منیژه حکمت، "تنگه ابوقریب" به کارگردانی بهرام توکلی، "لس آنجلس-تهران" به کارگردانی تینا پاکروان، دو فیلم کوتاه "تاریکی" و "اینترنت نامحدود" و دو تئاتر "تنهایی پرهیاهو" به کارگردانی امیر کاوه آهنین جان و "لاسارو" به کارگردانی مسعود رایگان بازی کرد. در این سال دو فیلم "خجالت نکش" و "تنگه ابوقریب" با بازی او در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر اکران شدند. بانیپال شومون لوح تقدیر ویژه برای بهترین بازیگر را برای بازی در نمایش "خانه وا ده" در دوازدهمین جشن بازیگر (سال ۱۳۹۳) از طرف انجمن بازیگران خانه تئاتر دریافت کرد. از تئاترهایی که او به عنوان بازیگر در آن ها حضور داشته است می توان به "دخترک شب طولانی"، "شعبده و طلسم"، "حریم ولایت"، "مسخ و سوءتفاهم"، "شماره ۹۱۹۱۳"، "کسی در خانه نیست"، "ایرلند نباید جای بدی هم باشه" و "بیضایی" به نویسندگی و کارگردانی محمد مساوات اشاره کرد. بانیپال شومون عضو ارکستر کُر فیل
ارمونیک ایران و عضو ارکستر فیلارمونیک آشوریان تهران به رهبری اِمیل مٓلِک است. او در اُپرای مانا و مانی اثر حسین دهلوی به رهبری علی رضا شفقی نژاد و کارگردانی محمد عاقبتی در تالار وحدت سال ۱۳۹۱ اجرا داشته است. شومون نامزد کسب بهترین بازیگر نقش اول مرد در جشنواره تئاتر فجر در سال ۱۳۹۸ بوده است.
ماهرخ یک فیلم بلند تلویزیونی به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا حافظی است. این تله فیلم در سال توسط گروه کودک و نوجوان شبکه دوم سیما تولید شده است. ماهرخ اولین بار در بخش مسابقه بیست و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوانان همدان و سپس چهلمین جشنواره بین المللی فیلم رشد به نمایش درآمد و تاکنون نیز از شبکه های مختلف تلویزیون پخش شده است. خلاصه داستان. دختر بچه ای که حاضر به پذیرفتن نامادری نیست؛ با شخصیت های افسانه ای ماه پیشونی، سفید برفی و سیندرلا همزات پنداری می کند.
بنیاد کالوه یک بنیاد هنری در آوینیون فرانسه است که به نام اسپی کالوه نامگذاری شده است. در این بنیاد چندین موزه و دو کتابخانه وجود دارد. نقاشی ها، آیتم های باستان شناسی، سکه ها و مدال ها و مجسمه های قرون وسطایی و بسیاری از میراث های دیگر و بخش قابل توجهی از آثار هنری از لوور به آن اضافه شده است. بنیاد در چندین نوبت نام خود را تغییر داده است. ابتدا آن را کتابخانهٔ کالوه، سپس موزهٔ کالوه و از سال ۱۹۸۵ به عنوان بنیاد کالوه نامیده شد. این بنیاد هم اکنون هفت موزه، دو کتابخانه و یک مجموعه مهم از سکه ها و مدال ها را مدیریت می کند.
فرماندهی نیروهای زمینی ایالات متحده آمریکا () بزرگترین واحد فرماندهی در ارتش ایالات متحده است، که وظیفه تأمین نیروهای زمینی آماده نبرد و با توان عملیاتی را برای فرماندهی یکپارچه رزمی ایالات متحده آمریکا برعهده دارد. قرارگاه مرکزی فرماندهی نیروهای زمینی ایالات متحده در پایگاه فورت برگ، در ایالت کارولینای شمالی مستقر می باشد و بیش از ۷۵۰ هزار سرباز از نیروهای فعال ارتش، نیروهای ذخیره ارتش و سربازان گارد ملی ارتش را در بر می گیرد. این فرماندهی در ۱ ژوئیه ۱۹۷۳ از فرماندهی سابق ارتش قاره ای که به نوبه خود جایگزین نیروهای میدانی ارتش و نیروهای زمینی ارتش شد، ایجاد گردید. فرماندهی نیروهای زمینی دارای تشکیلات و واحدهایی است که در ۱۵ پایگاه، از جمله مرکز آموزش ملی فورت ایروین، کالیفرنیا و مرکز آموزش آمادگی مشترک فورت جانسون، لوئیزیانا (فورت پولک سابق) مستقر هستند.
مازیار یا ماه یزدیار (درگذشتهٔ ۱۲ تیر ۲۱۸ خورشیدی) واپسین فرمانروای کارنوندیان، رهبر خیزش دربرابر چیرگی تازیان، و از جمله چیرگی خلافت عباسی، بر ایران بود. مازیار پسر کارن دوم و از خاندان کارنوندیان، در روزهای پایانی سال ۲۲۴ه .ق/۸۳۸ میلادی، یعنی شش سال و اندی پس از آغاز خلافت معتصم ضد عباسیان خیزش کرد. پایتخت مازیار شهریارکوه بود. پیشینهٔ نیاکان مازیار. تأسیس این سلسله در طبرستان به زمان خسرو انوشیروان بازمی گردد که قارن پسر سوخرا در سال ۵۶۵ میلادی پایه ریزی کرد و سپس مقام اسپهبدی طبرستان را دریافت کرد و حکومت این ناحیه را به ارث خانوادگی خود باقی گذاشت. سوخرا از بزرگان خاندان کارن بود که یکی از هفت خاندان اشرافی پارس در زمان ساسانیان به شمار می رفتند. به اعتقاد مجتبی مینوی، مرکز اصلی خاندان کارن کوره اردشیرخوره در فارس بود. سوخرا در زمان پیروز یکم، پدر کواد نخست، بر سکستان (استان ساسانی) فرمان می راند. هنگامی که فیروز قصد جنگ با هپتالیان را داشت، سوخرا را به جانشینی خودش بر تیسفون و وه اردشیر، گماشت، که دو شهر از هفت شهر مداین و محله خاص ساسانیان بودند. همین که سوخرا متوجه شد فیروز مغلوب اخشنوار، پادشاه هپتال
یان، و در راه فرار هلاک شده است، خود با جمعی از سپاه خاص ش و تعدادی دیگر از جنگجویان سواره و پیاده قصد اخشنوار کردند و در نخستین برخورد این دو سپاه، سوخرا چنان ضربه ای به هپتالیان وارد که تاب مقاومت نیاوردند و دیوان شاهی به همراه تمام غنائم و اسرائی که ضبط کرده بودند را باز پس دادند. بدین ترتیب سوخرا به همین قدر قناعت کرد و به پارس بازگشت. او به کمک وسپوهران و بزرگان و موبدان، بلاش، پسر فیروز، را بر تخت شاهانشاهی نشاند و برادرش جاماسپ را مشاور او گماشت. با گذشت مدت کوتاهی بلاش از دنیا رفت. پس سوخرا قباد را پادشاه اعلام داشت. قباد پس از نشستن بر تخت شاهان شاهی، جایگاه اسپهبدی سوخرا را تثبیت کرد. چندی نگذشت که حسودان برای سوخرا دسیسه چیدند، تا او را از چشم قباد بیندازند. پس سوخرا از دسیسه باخبر شد و به همراه ۹ پسر خود به سمت طبرستان فرار کرد. تا این که در راه به علت خیانت کشته شد. اما پسرانش خود را به نزدیکی آموی رساندند و مقیم گشتند و سپاهی برای خود فراهم آوردند. در سال ۵۶۵ میلادی که خسرو انوشیروان با ترکان در جنگ بود، پسران سوخرا با سپاه خود به یاری شاهنشاه رفتند؛ پس خسرو به پاداش این یاری به هریک ناحیه ای را
برای حکومت هدیه داد. قارن که کوچک ترین و جوان ترین پسر بود، قسمتی از جبال طبرستان را اعم از نواحی ونداد اومیده کوه، آمل، لفور و پریم را انتخاب کرد و این ناحیه بنام کارن (قارن) نام گرفت و او به لقب اسپهبد طبرستان خوانده شد. نسب و نام مازیار. مازیار، مایزدیار، ماه یزدیار، یعنی کسی که از ایزد ماه به او یاری می رسد. کوهیار و فضل بن قارن طبری دو برادر مازیار بودند. مازیار را منتسب به سلسله ای از حاکمان می دانند که به سبب انتساب به خاندان کارن، به قارن وند مشهور شدند. هر یک از اسپهبدان این سلسله به لقب گرشاه ممتاز بودند. رشته و نسب مازیار را بدین صورت می خوانند: مازیار پسر کارن دوم پسر ونداد هرمزد پسر فرخان از نواده های سوخرا پسر انداذ پسر کارن بزرگ پسر سوخرای بزرگ بود. همچنین به عقیدة مینوی، مورخینی که نسب او را مازیار بن قارن ابن ابوالملوک شهریار بن شروین ذکر کرده اند و او را به سلسلهٔ باوند پیوند داده اند، اشتباه کرده اند. خاندان قارن در قسمتی از ماد (ماه نهاوند) فرمان می راند و بعدها نسب نامه خود را در حماسه ها به کاوه آهنگر رساند. خاندان کارن از دوره پیروز یکم نیز شجره نامه خود را به منوچهر می رساندند. محدوده