Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اگلون (به انگلیسی: Eglon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کیتساپ، واشینگتن واقع شده است.
لوئی-نیکولاس داووت (; – )، یکی از فرماندهان امپراتوری اول فرانسه در عصر ناپلئون بود. وی در کنار آندره ماسنا و ژان لان یکی از بزرگترین فرماندهان ارتش ناپلئون بود. نام وی به عنوان یکی از فرماندهان بزرگ در طاق پیروزی پاریس درج شده است.
بالسام (به انگلیسی: Balsam) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان جکسون، کارولینای شمالی واقع شده است. بالسام ۴۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سدار نولز (به انگلیسی: Cedar Knolls) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در هانوفر (نیوجرسی) واقع شده است. سدار نولز ۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سانری (به انگلیسی: Sunray) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استفنز، اکلاهما واقع شده است.
کانتیلاین (به انگلیسی: Countyline) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اکلاهما واقع شده است.
لنو (به انگلیسی: Llano) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لس آنجلس، کالیفرنیا واقع شده است. لنو ۱٬۲۰۱ نفر جمعیت دارد.
«اولیس» شعری بی قافیه از آلفرد تنیسون (۱۸۰۹–۱۸۹۲)، ملک الشعرای بریتانیا در دورهٔ ویکتوریا، است. راوی شعر اولیسِ افسانه ای (یا اودیسئوس به یونانی) است که از سفرهای پرماجرا و درازش (چنان که در "ادیسه"ٔ هومر شرحش رفته) به قلمروی خود، یعنی جزیرهٔ ایتاکا، بازآمده است؛ و علی رغم برگشت به آغوش همسر و پسرش (پنلوپه و تِلِماخوس)، از بی قراری و ناخشنودی گله می کند و باز عطش سیاحت دارد. «اولیس» مشتمل بر هفتاد خط شعر بی قافیه در قالبِ تک گویی نمایشی است، در وزنِ پنج وتدی یامبیک. تنیسون این شعر را در سال ۱۸۳۳ در پی درگذشت دوست نزدیکش آرتور هنری هالم نوشت و در سال ۱۸۴۲ در جلد دوّم کتاب "اشعار"ش چاپ کرد. مخاطره های اولیس نخستین بار در "ایلیاد" و "ادیسهٔ" هومر (حدود سده های هفتم و هشتم پیش از میلاد) روایت شد و از آن پس سخنورانِ اروپایی فراوانی شخصیت اولیس را در آثار خود بازنمودند. اولیس در شعر تنیسون بیش از همه یادآورِ شخصیت اولیسه در "کمدی الهی" دانته است. در بازخوانی دانته، اولیسه به کیفر «ابداع مکارانهٔ آن اسب دروازه گشا» و «جستن دانش ورای مرزهای فهم آدمیزاده» میان «مشاوران مزوّر» در دوزخ عذاب می بیند. در طول سالیان، غالب
خوانندگانِ شعرْ اولیس را راسخ و قهرمان وار دانسته اند و او را برای عزمش «پی کوشیدن، پی جوییدن، پی یافتن، و دمی سر نسپردن» ستوده اند. هم اظهارات تنیسون پیرامون این شعر و هم وقایع زندگانیش بر این تفسیر از «اولیس» صحه می گذارد. بااین حال شارحان متأخر تفسیرهای دیگری از «اولیس» ارائه می کنند که بر آیرونی احتمالی در شعر تأکید دارد، مثلاً اینکه اولیس خودخواهانه می خواهد خانواده و سرزمینش را ترک گوید یا اینکه تداعی گر شخصیت های خدشه دار در ادبیات پیشین است. با اینکه منتقدان معاصر تنیسون دید مثبتی به «اولیس» داشتند، اصالت یافتن آن در میان مجموعه آثار تنیسون دهه ها طول کشید. در قرن بیستم تفسیرهایی جدید و آیرونیک از شعر عرضه شد و همچنین شاعرانی چون تی. اس. الیوت از آن استقبال کردند. امروزه «اولیس» شعری تحسین شده است، از برخی قطعات آن به کرات نقل قول می شود، و شعارهای سازمان ها و کسان متعددی از آن اقتباس شده است. خلاصه و ساختار شعر. مضمون و محتوا. در آغاز شعر، اولیس از سفر دور و درازش متعاقب شرکت در جنگ تروآ به قلمروی خود یعنی جزیرهٔ ایتاکا بازگشته است، باز درگیر زندگی خانگی شده، از نامرادی گله می کند، و «قوم وحشی وار»ی
(خط ۴) را که بر آن فرمان می راند به دیدهٔ بی تفاوتی می نگرد. اولیس بی قراری و ملال حالش را با گذشتهٔ قهرمانانه اش می سنجد و در مورد کهنسالی و ناگزیری مرگ می اندیشد: اولیس سودای آزمودن و دانستن بیشتر دارد. تاج وتختی که اولیس آن را ناگوار می انگارد پس از او به پسرش تلماخوس می رسد. با اینکه به نظر او تلماخوس حکمران شایسته ای خواهد بود — «هیچ سرزنشی بر او روا نیست، ایستاده در مرکز حبابی/ از روزمرگی» (خط ۳۹) — چنین می نماید که پیوند بین اولیس و پسرش گسسته شده — «او سر به کار خود دارد و من سر به کار خویش» (خط ۳۹) — و رسوم حکمرانی او را درنمی یابد — «با تدبیر آهسته» و «به تدریج و با نرمی» (خطوط ۳۶ و ۳۷). در پایان اولیس رو به یاران دریانوردش می کند و ایشان را به مخاطرهٔ دیگری فرامی خواند. اولیس قولی مبنی بر عاقبت به خیر شدن شان به آن ها نمی دهد ولی می کوشد گذشتهٔ قهرمان وارشان را به ایشان یادآوری کند: وزن شعری. لحن شعر بی پیرایه ولی پرقدرت است و حالات خلقی متناقض راوی ای را بیان می کند که می خواهد جایگاه خود را میان گذشته و آینده اش بیابد. در شعر به کرات ضدیتی مؤثر بین احساسات کلام اولیس و صدای بیانگر آن ها پدیدار اس
ت. مثلاً وزن پنج وتدی یامبیک (وزنی که از تکرار پنج یامب یا پایهٔ عروضی بلندآخر به دست می آید) در شعر به دفعات با دوبلنده ها (پایه های عروضی ای که شامل دو هجای بلند هستند) منقطع شده است. این زبان سنگین خوانش شعر را آهسته می کند و در جای دیگر احتمال غیرقابل اعتماد بودن راوی را تقویت می سازد: " = هجای بلند یا تکیه دار، = هجای کوتاه یا بدون تکیه، = هجای بلند یا تکیه دار اضافی" شاعر و منتقد ادبی متیو آرنولد در مورد اثر عروضی سنگین شعر می گوید «خواندن همین سه خط به اندازهٔ کل کتاب ایلیاد طول می کشد.» چندی از جملات شعر نیز در انتهای خط ناتمام می مانند و از سرخط ادامه می یابند (به اصطلاح خط ها موقوف المعانی می شوند). این امر ناظر بر بیقراری و ناخشنودی اولیس است. فرم. «اولیس» شامل هفتاد خط شعر بی قافیه در قالب تک گویی نمایشی است. اینکه کلام اولیس چگونه در این قالب به کار رفته محل مناقشهٔ محققان است. معلوم نیست اولیس چه کس یا کسانی را مخاطب قرار می دهد و اینکه آیا اصلاً سخن او رو به مخاطبی هست یا نه. برخی شعر را حدیث نفسی می دانند که به تدریج مبدل به نطقی عمومی می شود، چرا که به نظر می رسد اولیس در موومان نخست با خودش
سخن می گوید، سپس به مخاطبی پسرش را معرفی می کند، و در نهایت برای مخاطب قرار دادن یاران دریانوردش به ساحل دریا می رود. در این تفسیر از شعر، بیانِ به نسبت بی تکلف و روراست موومان اول در تقابل با لحن سیاستمدارانه تر موومان های دوم و سوم قرار دارد. مثلاً دومین بندِ مربوط به تلماخوس (خط های ۳۳ تا ۴۳)، که در آن ها اولیس دربارهٔ زندگی خانگی تأمل می کند، «نسخهٔ ویرایش شده برای مصرف عمومی خط هایِ ۱ تا ۵ شعر» است، به گونه ای که «قوم وحشی وار» خط ۴ در این بند به «مردمانی سخت» تبدیل می شود. ممکن است تفسیرهای آیرونیک از شعر نتیجهٔ گرایش خوانندهٔ امروزی به لزوم غیرقابل اعتماد دانستن راوی در تک گویی های نمایشی باشد. به باور منتقد ادبی دوایت کالر، «اولیس» قربانی خوانش تجدیدنظرطلبانه ای شده است که در آن خواننده انتظار دارد حقیقت را با مشاهدهٔ لغزش های زبان اتفاقی راوی ای فریب کار کشف کند. کالر خود «اولیس» را دیالکتیکی می داند که در آن راوی فضیلت های زندگی وقف عمل را با فضیلت های زندگی وقف نظر مقایسه می کند. چهار مرحلهٔ عاطفی که اولیس آن ها را تجربه می کند (ابتدا نپذیرفتن زندگانی بی ثمرش پس از بازگشت به ایتاکا، سپس یادآوری گذش
تهٔ قهرمانانه اش، سپس تصدیق شیوهٔ حکمرانی تلماخوس، و در نهایت برنامهٔ مخاطرهٔ دیگری را ریختن) مکاشفه آمیز است نه آیرونیک. زمینهٔ تاریخی. تاریخچه چاپ. تنیسون کار بر روی «اولیس» را در ۲۰ اکتبر ۱۸۳۳ تمام کرد، ولی این شعر تا سال ۱۸۴۲ و انتشار جلد دوم کتاب "اشعار" تنیسون به چاپ نرسید. برخلاف بسیاری از دیگر آثار مهم تنیسون، پس از چاپ دیگر ویرایشی بر «اولیس» صورت نگرفت. در اصل شعر در چهار بند نوشته شده بود و در خط های ۶، ۳۳، و ۴۴ شکسته می شد. با این ساختار، بندهای اول و سوم از نظر موضوعی متقارنند و می توان آنان را به ترتیب صحنه های داخلی و خارجی یک تک گویی دانست. بااین حال در اغلب چاپ ها شکست بند اول حذف شده است. عناصر مربوط به شرح حال شاعر. تنیسون «اولیس» را در پی مرگ دوست نزدیکش آرتور هنری هالم (۱۸۱۱–۱۸۳۳) سرود. وی هالم را، که او نیز شاعر بود، در دانشگاه کمبریج ملاقات کرده بود و با او رابطهٔ عاطفی عمیقی داشت. این دو زمانی بسیار را به مقال های فلسفی و سرودن شعر گذرانده و فرانسه جنوبی، پیرنه، و آلمان را با هم گشته بودند. تنیسون باور داشت آینده ای درخشان، شاید در عرصهٔ سیاست، در انتظار هالم است. خبر درگذشت هالم در او
ل اکتبر ۱۸۳۳ به تنیسون رسید. در این زمان تنیسون به همراه مادرش و نه تا از ده تا خواهر و برادرش در مسکنی کوچک در سامرسبای لینکلن شر می زیست. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۱، تنیسون مجبور شده بود به خانه بازگردد تا معاش خانواده اش را بر دوش کشد. در این دوران آشنایان بیش ازپیش نگران حال جسمی و روحی او بودند. درآمد خانواده اندک بود و سه تا از برادرانش هم به بیماری های روانی ابتلا داشتند. بااین همه وضع تنیسون اندکی رو به بهبود بود — داشت به وظایف زندگی خانگیش عادت می کرد، مجدداً با دوستانش رابطه ای برقرار کرده بود، و کتابی از اشعارش را در سال ۱۸۳۲ به چاپ رسانده بود — که خبر درگذشت هالم را به او رساندند. امیلیا، خواهر تنیسون که نامزد هالم بود نیز در این اندوه با او شریک بود. «اولیس» در ادبیات کلاسیک. اقتباس تنیسون از اولیس نخستین روایت مدرن این اسطوره است و جنبه هایی بسیار را از آثار متقدم وام می گیرد. شخصیت اولیس (ادیسه در یونانی) را نخستین بار شاعر باستانی یونان هومر در اثرش به کار برد و بسیاری از شاعران متأخر، من جمله اوریپید، هوراس، دانته آلیگیری، ویلیام شکسپیر، و الکساندر پوپ، از آن اقتباس کردند. سراغِ پس زمینهٔ شع
ر را از "ادیسه"ٔ هومر می توان گرفت: در کتاب یازدهم، تئیریاسِ پیشگو خبر می دهد که اولیس پس از سفری سخت به ایتاکا باز خواهد گشت، سپس سفری تازه و رازآلود را آغاز می کند، و بعدها به مرگی خواهد مرد آرام و «ناستیزه جویانه»، که به شکل مبهمی «از دریا» می آید. در پایانِ شعرِ تنیسون، اولیس دارد طرح سفر جدیدش را می ریزد. تفسیرها. تفسیر شعر از منظر روحیات شاعر. به باور لیندا هیوز، پژوهشگر قرن نوزدهم انگلستان، «اولیس» (به ویژه رویکردش به زندگی خانگی) را باید در چارچوبِ عاطفیِ وضع خانگی تنیسون و همچنین از دست دادن دوست نزدیکش تفسیر کرد. چراکه از یک سو ناخشنودی اولیس از زندگی در ایتاکا بازتاب وضع تنیسونِ عزاداری است ملول از به دوش کشیدن بار خانواده اش. از سوی دیگر اولیس مصمم است با آغازیدن سفری دیگر از عصر و بومش فراتر رود و ممکن است تصمیمش مبنی بر به چالش کشیدن وضع موجود سببِ جذابیت این اسطوره برای تنیسون بوده باشد؛ چه آنکه به گفتهٔ خود تنیسون این شعر «بیانگر احساسات من دربارهٔ لزوم ادامه دادن و ایستادگی کردن در نبرد زندگی است.» او در جای دیگری می گوید: «در "اولیس"، که تحت حس فقدان و اینکه همه چیز از دست رفته ولی هنوز باید
تا آخر زندگی مبارزه کرد نوشته شده، چیزهایی از خود من هست. احساسِ فقدان حتی بیشتر از بسیاری از شعرها در "به یادبود" بر نوشتن این شعر تأثیر گذارد.» سراغ مرگ هالم را در بسیاری از اشعار تنیسون می توان گرفت، از جمله "به یادبود آ.ه.ه."، یکی از ناب ترین آثارش که در سال ۱۸۳۳ کار را بر روی آن آغاز کرد و هفده سال بعد به پایان رساند. دیگر منتقدان با اشاره به فقدان تجانس بین شعر و شاعر، «اولیس» را منحصر به فرد دانسته اند. و.و. رابسون می نویسد: «تنیسون، این موجود اجتماعی متعهد، این انسان یک بند قاطع و نستوه، احساساتی آتشین را به زبان تنیسون، ناآتشین ترین، تنهاترین، و نالان ترینِ شاعران به زبان می آورد.» به باور او، این دو پرسونای قابل توجه تنیسون، یعنی «موجود متعهد اجتماعی» و شاعر افسرده و نالان، به شکل بی نظیری در شعر با هم ملاقات می کنند، ولی اینگونه می نماید که در متن حضور یکدیگر را درک نمی کنند. بافتار ادبی. اولیسِ تنیسون آن مردِ مایل به امور عمومی ای که در شعر هومر هست نیست. منبع اصلی تنیسون برای شخصیت اولیس را باید در شخصیت اولیسهٔ "کمدی الهی" "دانته" جست، و این امر تأثیر مهمی در تفسیر شعر دارد. اولیسه داستان سفرش
را در کانتوی بیست و ششم "کمدی الهی" روایت می کند. در دوزخ، اولیسه به سزای سوءاستفاده از استعداد خدادادی خِرَدش به حلقه هشتم دوزخ در میان مشاوران مزوّر محکوم شده. دانته اولیسه را، که «عطشی … از پی گشتن جهان» دارد، مشاوری شیطانی به تصویر می کشد که خانواده و تکالیفش در ایتاکا را پی شهوتش برای مخاطره قربانی می کند. تنیسون این عطش را در طلب سیری ناپذیر اولیس برای دانستن منعکس می کند: بااین حال قصد شاعر برای یادآوری هومری بودن این شخصیت در برخی قطعه ها واضح است. «من نامی شده ام.» (خط ۱۱) یادآور قطعه ای در "ادیسه" است که در آن دمودوکوس در محضر شاه ترانه ای در باب مخاطره های ادیسه می خواند و سرشناسی او را تصدیق می کند؛ و به نظر می رسد در عباراتی چون «دریاهای گستردهٔ تاریک دلتنگند» (خط ۴۵) و «ژرفا[ی دریا]/ به نواهای بسیار می لولد و ناله می کند» (خط های ۵۵ و ۵۶) تنیسون آگاهانه اشعار هومر را تضمین می کند. منتقدان همچنین تأثیر شکسپیر در دو قطعه را یادآوری کرده اند. در موومان نخست، «قوم وحشی وار»ی که «می اندوزند و می خوابند و می خورند و هیچ شان از من آگهی نیست.» (خط ۵) یادآور این حدیث نفس هملت است که «آدمی/ اگر همهٔ لذت و
برنامهٔ اوقاتش جز خورد و خواب نباشد، چیست؟/ حیوانی، نه بیش.» همچنین وقتی تنیسون می گوید «چه ملال آور است درنگ، به پایان رسیدن/ بی هیچ درخششی زنگار بستن و نیفروختن در کارزار!» یادآور شخصیت اولیسِ شکسپیر در "ترویلوس و کرسیدا" (حدود ۱۶۲۰) است: آخرین موومان «اولیس»، که از شناخته شده ترین قطعات در ادبیات انگلیسی در قرن نوزدهم است، شاهدی قطعی است بر تأثیر دانته. اولیس از خویشتن و قلمروش روی برمی گرداند و از بندرها، دریاها، و دریانوردانش سخن می گوید. بااینکه رشته های ناخشنودی و کهنسالی در سراسر شعر پراکنده است، تنیسون در نهایت اولیس را با «پی کوشیدن، پی جوییدن، پی یافتن، و دمی سر نسپردن» (خط ۷۰) بدرقه می کند، که یادآور عطش اولیسهٔ دانته برای جستن دانشِ درخورِ دشنام ورای همهٔ نهایت ها است. سخنان اولیسِ تنیسون رو به دریانوردانش پژواکی است از نطق اولیسهٔ دانته که دریانوردانش را به سفر می خواند: بااین حال چنان که منتقدان قید می کنند، در روایتِ هومر دریانوردانِ اولیس مرده اند؛ بنابراین آیرونی قابل توجهی در نطق اولیس به دریانوردانش که «بیایید، یاران من، برای جستجوی جهانی نو دیر نیست.» (خط های ۵۶ و ۵۷) هست. از آنجا که اول
یسهٔ دانته سفرش را کرده و در "دوزخ" آن را بازگو می کند، کل تک گویی اولیس را می توان خاطرات او پس از استقرار در دوزخ دانست. از صراحت تا آیرونی. اینکه تا چه اندازه تنیسون بین خودش و اولیس این همانی قائل بوده محل یکی از قابل توجه ترین مباحثه ها بین پژوهشگران این شعر است. منتقدان ادبی ای که فکر می کنند تنیسون با اولیس همذات پنداری کرده است برداشتی «صریح» یا بدون آیرونی از نطق اولیس دارند. دیگرانی بر آنند که تنیسون با اولیس همذات پنداری نمی کند، و نقدهای دیگر تناقضات کذایی در شخصیت اولیس را ناشی از خویشتنِ شاعر می دانند. نکتهٔ کلیدی دربرداشت صریح از «اولیس» توجه به عناصر مربوط به شرح حال شاعر است. این چنین برداشتی بیانات تنیسون دربارهٔ شعر — «لزوم ادامه دادن و ایستادگی کردن» — را در نظر می گیرد و بر آن است که تنیسونی که پس از مرگ هالم برای مواجهه با زندگی به اراده ای مشابه ارادهٔ اولیس نیاز داشت، پیام شعر را با آیرونی تضعیف نمی کند. به این ترتیب اولیس قهرمانی است که اراده اش برای جستن «کاری سترگ» (خط ۵۲) در مواجهه با «اجاقی رام» (خط ۲) و کهنسالی شجاعانه است. عطش و جزمیت بیان تنیسون — و حتی گفته های خودش دربارهٔ شع
ر — حاکی از آن است که شعر، به رسم دوران ویکتوریایی، دلیری و پشتکار را می ستاید. در خوانش صریح، «اولیس» مداح روحیهٔ جستجوگر جوانانه حتی در کهنسالی است و تسلیم شدن و زندگی منفعلانه را رد می کند. تا اوایل قرن بیستم، رویکرد خوانندگان به «اولیس» دلسوزانه بود. با مشهورتر شدن تنیسون، معنای شعر به شکل فزاینده ای مورد مباحثه قرار گرفت. پس از آنکه در سال ۱۹۴۸ پال اف. باوم از تناقضات اولیس و نظریات تنیسون انتقاد کرد، برداشت آیرونیک به برداشتی رایج تبدیل شد. به باور باوم اولیسِ تنیسون رگه هایی از قهرمانان خدشه دار بایرونی دارد که مانند او عواطفی متناقض و خوداندیشی منتقدانه به نمایش می گذارند و مسئولیت اجتماعی را رد می کنند. باوم و منتقدان متاخر حتی بیانیهٔ استوار پایانی اولیس — «پی کوشیدن، پی جوییدن، پی یافتن، و دمی سر نسپردن» — را آغشته به آیرونی می دانند و آن را با این گفتهٔ شیطان در "بهشت گمشده"ٔ جان میلتون (۱۶۶۷) که «شجاعتی پی تسلیم نشدن و تن نیاسودن» مقایسه می کنند. نفرت آشکار اولیس به دوروبری هایش وجه دیگر رویکرد آیرونیک به شعر است. او اعلام می کند که «همباز زنی پیر» (خط ۳) است، ملالش را از حکمرانی بر «قومی وحش وار
» (خط ۴) بیان می دارد، و بر تباین فلسفیش با پسرش تلماخوس تأکید دارد. خوانشی شک گرا از بند دوم آن را مدحی افاده آمیز از تلماخوس و رد «تدبیر آهسته» اش (خط ۳۶) می داند. با این حال، صفاتی که برای توصیف تلماخوس به کار رفته — «بی هیج سرزنشی»، «خردمندانه»، و «محجوب» — عباراتی با بار مفهومی مثبت در دیگر شعرهای تنیسون و سنت کلاسیک غربی (جایی که «بی هیچ سرزنشی» صفتی برای خدایان و قهرمانان است) هستند. در سال ۱۹۵۴ منتقد ادبی ای. جِی. کیاسون بر آن بود که اولیس به زندگی پس از مرگ ایمان ندارد و تنیسون «به روشی غیرمستقیم» نشان می دهد که بی ایمانی اولیس سبب بی توجهی او به قلمرو و خانواده اش است. کیاسون این شعر را در بستر کلیات آثار تنیسون غیرمعمولی می داند، اما می گوید که برای فهم معنای شعر باید «غیرمستقیم بودن» آن درک شود. به گفتهٔ او شعرْ اعتقاد تنیسون را مبنی بر اینکه «بی توجهی به مقدسات دینی و واگذاردن همه چیز به امیال سبب انکار عیاشانه و ددمنشانهٔ مسئولیت و زندگی می شود» به تصویر می کشد. دیگر تفسیرهای آیرونیک در پیشنهاد مخاطرهٔ جدید اولیس عطش او برای کنار کشیدن و حتی مرگ دیده اند. منتقدان با اشاره به حس انفعال در شعر بر
افسردگی تنیسون تأکید کرده اند. تی. اس. الیوت بر این باور بود که «تنیسون اصلاً نمی توانست قصه بگوید.» او رویکرد دانته به اولیس را هیجان انگیز می داند ولی می گوید اثر تنیسون «خُلقی مرثیه مانند» دارد. روایت «اولیس» "اکشن"ِ چندانی ندارد، هدف قهرمان معلوم نیست، و در پایان شعر (با آن جملهٔ مشهورش) معلوم نیست که اولیس چه چیزی را «می جوید» و از چه چیزی «تن نمی آساید.» به گفتهٔ پژوهشگر دوران ویکتوریایی هربرت تاکر، شخصیت های تنیسون در زمان و مکان حرکت می کنند تا به درون خود برسند. برای اولیس تجربه «جایی در دوردست ها»ست: میراث و یادگار. بازخورد. نقدهای معاصر «اولیس» مثبت بودند و نشانی از آیرونی در آن نمی یافتند. جان استرلینگِ نویسنده — که مثل تنیسون عضو حواریون کمبریج بود — در سال ۱۸۴۲ در "کوارترلی ریویو" می نویسد: «"اولیس" چقدر رفیع است! در این اثر لحنی حماسی و دلپذیر هست، و خِرَدی واضح و پرشور، کلامی حکیمانه و تصاویری برازنده را بر قامت مرمری رنگ پریده اما با دوام حک می کند.» کتاب شعر تنیسون که در سال ۱۸۴۲ چاپ شد چنان نویسندهٔ اسکاتلندی توماس کارلایل را تحت تأثیر قرار داد که او در نامه ای به تنیسون با نقل این سه خط —
— می نویسد: «این خط ها مرا به گریه نمی اندازند، ولی چیزی در من هست که با خواندن اینها همهٔ اشک دان ها را پر کند.» الهی دان انگلیسی ریچارد هولت هاتن «اولیس» را «تصویر دوستانه ای از عطش سیری ناپذیر برای تجربه ها، مخاطرات، و تهورهای تازه»ای توصیف می کند که «تحت کنترل خِرَدِ درخشان و عزم خوددار» روی می دهد. شاعر معاصر تنیسون متیو آرنولد از اولین کسانی بود که به روایت آیرونیک شعر اشاره کرد. به گفتهٔ او نطق اولیس «ناساده ترین، ناهومری ترین چیزی است که می توان پدید آورد. هومر افکارش را به تو چنان عرضه می کند که از چاه ذهنش برداشت می شود؛ جناب تنیسون افکارش را پیش از آنکه آنان را عرضه کند بادقت به هم می زند؛ بنابراین … جوّی رفیع و پیچیده پدید می آید.» اندکی بعد، روزنامه نگار و محتجج مسیحی جی کی چسترتون «اولیس» را «مدیحه ای برای مسیحیت» دانست که انگشت روی تفاوت بین رویکرد سنتی و مدرن به این دین می گذارد. به گفتهٔ او «شاعر در داستان اولیس نطفهٔ عطشی درمان ناپذیر به بادبان برافراشتن را می بندد؛ ولی اولیس واقعی نمی خواهد بادبان برافرازد؛ می خواهد به خانه برگردد.» علیرغم استقبال منتقدان ادبی از «اولیس»، اصالت یافتن آن در
میان مجموعه آثار تنیسون دهه ها طول کشید. تنیسون آن را چندان برای نشر در گلچین های شعر برنمی گزید؛ ولی شعر معمولاً در کتاب های آموزشی چاپ می شد و امروزه هم شعر آموزشی محبوبی است. به گفتهٔ پژوهشگر اشعار تنیسون، متیو رولینسون، اهمیت امروزی آن در مجموعه آثار تنیسون مدیون دو چیز است: یکی افزایش مطالعات سنتی شعر و ادبیات انگلیسی در اواخر قرن نوزدهم، و دیگری مساعی صورت گرفته در دوره ویکتوریایی در راستای بیان کردن فرهنگی بریتانیایی که بتوان آن را به جوامع دیگر صادر کرد. به گفتهٔ او «اولیس» جزئی است از پیشاتاریخ امپریالیسم — واژه ای که در سال ۱۸۵۱ به زبان راه یافت. قهرمان روایت مثل یک «فرماندار مستعمراتی» سخن می گوید و ارجاعش به «جستجوی جهانی نو» (خط ۵۷) یادآور عبارت برِّ جدید است که در رنسانس رواج یافت. بااینکه «اولیس» را نمی توان اثری امپریالیستی دانست، آثار آتی تنیسون به عنوان ملک الشعرای بریتانیا گاه ارزش استعمار بریتانیا را ستوده اند و محکوم به میهن پرستی افراطی شده اند. رولینسون با اشاره به استنباط تئوریسین مارکسیست لوئی آلتوسر که ایدئولوژی را تابع زمان نمی داند، می گوید شعر تنیسون «پیش از ساختار ایدئولوژیک ای آ
مده که خوانندگان شعر را برای آن دلتنگ می کند.» تأثیرات بر ادبیات و فرهنگ. تی. اس. الیوت در جستاری در سال ۱۹۲۹ «اولیس» را «شعر بدون عیب» نامید. پیرانه سریِ الیوت (۱۹۲۰) نیز شباهتی به «اولیس» دارد. راوی هر دو شعر مردی کهنسال است که در مورد پایان عمرش تأمل می کند. این قطعه از "پیرانه سری" به نظر برداشتی آیرونیک از خطوط آغازین «اولیس» می نماید: شاعر ایتالیایی جووانی پاسکولی (۱۸۵۵–۱۹۱۲) نیز عنوان کرده است که شعر بلندش "سفرِ آخر" تلاشی بوده در جهت پیوند اولیس دانته و تنیسون به پیش گویی تئیریاس که اولیس «به مرگی آرام از دریا» خواهد مرد. اولیسِ پاسکولی به جای آنکه سفری جدید آغاز کند، ایتاکا را ترک می گوید تا مسیر سفر حماسی اش در "ادیسه" را باز تکرار کند. بااینکه در قرن بیستم تفسیرهایی جدید از شعر عرضه شد، «اولیس» امروزه همچنان شعر تحسین شده ای است. استاد ادبیات بسیل وایلی در سال ۱۹۵۶ می نویسد: «در "اولیس" حس اینکه او باید به حرکت ادامه دهد و در عاطل نشستن نپوسد به شکلی عینی، و با داستانی کلاسیک بیان شده و نه به شکلی ذهنی و از تجربیات خود شاعر. [تنیسون] در اینجا از هر جای دیگر به کمال روشش نزدیک تر است: ساده، جدی، آزا
د از قید تزئینات اضافی، و پر از احساسات تنگ در چنگ گرفته شده.» در ویرایش پانزدهم گفتاوردهای آشنای بارتلت (۱۹۸۰) نه قطعه از «اولیس»، شامل ۳۶ تا از ۷۰ خط شعر، نقل شده است. در ویراست نهم این کتاب (۱۸۹۱) تنها شش خط نقل شده بود. بسیاری از خوانندگان نیز خط های پایانی «اولیس» را انگیزشی یافته اند. چندین مدرسه و سازمان خط آخر شعر را به عنوان شعار خود برگزیده اند. این خط همچنین بر صلیبی در آبزرویشن هیل جنوبگان نقش بسته است تا یاد رابرت فالکون اسکات و گروه اعزامی ترا نووا را — که در سال ۱۹۱۲ در بازگشت از کاوشی در قطب جنوب درگذشتند — گرامی دارد:
دل سور (به انگلیسی: Del Sur) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لس آنجلس، کالیفرنیا واقع شده است.
شارل پی یر فرانسوا آگریو (; – )، سرباز، ژنرال و مارشال فرانسه در عصر ناپلئون بود که بعد از جنگ های انقلاب فرانسه، توسط ناپلئون به مقام فرماندهی رسید.
لوئی-الکساندر برتی یر (; – )، شاهزاده وگرام و کانتون نوشاتل و فرمانده و مارشال امپراتوری اول فرانسه و رئیس دربار ناپلئون بود.
لورنت دی گویون سنت-سیر (; – )، فرمانده فرانسوی جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی که به عنوان مارشال و مارکی فرانسه انتخاب شد.
میکینگ (به انگلیسی: Mayking) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کنتاکی واقع شده است. میکینگ ۴۸۷ نفر جمعیت دارد و ۳۶۶٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لایهیل (به انگلیسی: Layhill) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در مریلند واقع شده است. لایهیل ۵٬۱۶۹ نفر جمعیت دارد و ۱۳۴٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لاردو رانچتس وست (به انگلیسی: Laredo Ranchettes West) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در تگزاس واقع شده است. لاردو رانچتس وست ۰ نفر جمعیت دارد.
لیک کاسیدی (به انگلیسی: Lake Cassidy) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در واشینگتن واقع شده است. لیک کاسیدی ۲۷٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۴۱۵ نفر جمعیت دارد و ۱۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لاکارلا (به انگلیسی: La Carla) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در تگزاس واقع شده است. لاکارلا ۷۰ نفر جمعیت دارد.
گلن آبری (به انگلیسی: Glen Aubrey) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Nanticoke واقع شده است. گلن آبری ۲٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸۵ نفر جمعیت دارد و ۳۰۱٫۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
راک کریک پارک (به انگلیسی: Rock Creek Park) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ال پاسو، کلرادو واقع شده است. راک کریک پارک ۰٫۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۰۸٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تیشیگان (به انگلیسی: Tichigan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان رسین، ویسکانسین واقع شده است. تیشیگان ۵٬۱۳۳ نفر جمعیت دارد و ۲۴۲٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
الک کریک (به انگلیسی: Elk Creek) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کنتاکی واقع شده است. الک کریک ۱٬۵۳۹ نفر جمعیت دارد و ۲۰۳٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دو ولی (به انگلیسی: Doe Valley) یک محدوده ثبت نشده در ایالات متحده آمریکا است که در کنتاکی واقع شده است. دو ولی ۱٬۹۳۱ نفر جمعیت دارد و ۱۸۵٫۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دونپورت سنتر (به انگلیسی: Davenport Center) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Davenport واقع شده است. دونپورت سنتر ۸٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۹ نفر جمعیت دارد و ۳۷۲٫۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پینون (به انگلیسی: Piñon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آترو، نیومکزیکو واقع شده است. پینون ۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۴۷٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چاپلین (به انگلیسی: Chaplin) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کنتاکی واقع شده است. چاپلین ۴۱۸ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰٫۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چین لیک (به انگلیسی: Chain Lake) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اسنوهومیش، واشینگتن واقع شده است. چین لیک ۲۷٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۴۱ نفر جمعیت دارد.
هایدن لیک (به انگلیسی: Hidden Lake) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بولدر، کلرادو واقع شده است. هایدن لیک ۱٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱ نفر جمعیت دارد و ۲٬۶۶۳٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کانال لوئیسویل (به انگلیسی: Canal Lewisville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کوشاکتن، اوهایو واقع شده است. کانال لوئیسویل ۱٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳۵٫۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برور (به انگلیسی: Brewer) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پری، میزوری واقع شده است. برور ۱۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بولوارد پارک (به انگلیسی: Boulevard Park) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کینگ، واشینگتن واقع شده است. بولوارد پارک ۴٫۱۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۲۸۷ نفر جمعیت دارد.