Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرتبط با آکورد سری سی دی (نسل پنجم در ژاپن و آمریکای شمالی) رونمایی شد. این مدل در واقع همان اسکوت اینووای بازار ژاپن بود که بر اساس پلت فرم سی بی نسل چهارم آکورد ساخته شده بود. این خودرو محصول تلاش مشترک هوندا و گروه روور بود که منجر به ساخت سری ۶۰۰ روور نیز شد. در سال ۱۹۹۶ طراحی بدنهٔ آکورد اروپایی دستخوش تغییرات مختصری شد و قطعاتی با طراحی جدید جای قطعات قدیمی را در نمای جلو (سپر، چراغ ها، جلوپنجره و درپوش موتور) و نمای عقب (چراغ های عقب) گرفتند. همچنین درهای بدون قاب دور نیز با مدل های مرسوم تعویض شدند. با وجود این تغییرات، سبک طراحی آکورد همچنان مشابه اسکوت اینووا و زبان طراحی آن مطابق با همان سبک طراحی بود که اولین بار در نسل پنجم هوندا سیویک به کار گرفته شده بود. نمای ظاهری آکورد اروپایی به طور چشمگیری با همتای خود در آمریکای شمالی، که بیشتر از سبک مرسوم طراحی خودروهای سدان بهره مند بود، متفاوت بود. این مدل به صورت استاندارد به دو کیسهٔ هوا مجهز شده بود. آکوردهای اروپایی شامل مدل های کوپه و استیشن نبودند، لذا شرکت هوندا تصمیم گرفت مدل های کوپه و استیشن آکوردهای آمریکای شمالی را به بازار اروپا عرضه کند.
مدل های دیزلی آکورد از موتورهای سری اِل روور با سیستم تزریق مستقیم سوخت استفاده می کردند که بر روی خودروهای دیزلی سری ۶۰۰ روور نیز بکار می رفت. روور ۶۰۰. شرکت هوندا به عنوان بخشی از روابطی که با گروه روور داشت، نسخهٔ اروپایی آکورد را با تغییراتی تحت نام روور ۶۰۰ جانشین مدل آستین مونتگو کرد و در سال ۱۹۹۳ آن را معرفی نمود. پلت فرم این مدل کاملاً با مدل اروپایی مشترک بود، اما طراحی بدنه آن در قسمت های سپر و چراغ جلو و عقب از آکورد متفاوت بود. اما با این حال نمای داخلی آن شباهت زیادی به آکورد داشت. نسل ششم (۱۹۹۷–۲۰۰۲). شرکت هوندا برای نسل ششم مدل آکورد سه مدل مختلف را برای عرضه در هریک از بازارهای ژاپن، آمریکای شمالی و اروپا در نظر گرفت. در زمان عرضهٔ این نسل در سال ۱۹۹۸، مدل استیشن واگن از فهرست مدل های آکورد حذف شد و تنها مدل های سدان در سه تیپ و کوپه در دو تیپ به بازار عرضه شدند. فضای داخل کابین آکورد در نسل ششم به میزان افزایش یافته بود و این خودرو به طور رسمی در کلاس خودروهای اندازه متوسط قرار گرفت. در سال ۱۹۹۹ تودوزی های جدید و آینه های تاشوی جانبی در تیپ های ئی ایکس و ال ایکس ارائه شدند و در سال ۲۰۰۰ نیز
یک سیستم غیرفعال کنندهٔ احتراق موتور بر روی این خودرو نصب شد تا از روشن شدن موتور بدون سوئیچ اصلی ارائه شده توسط هوندا جلوگیری کند. در مدل سال ۲۰۰۱، علاوه بر بهینه سازی کیسه های هوای جلو، کیسه های هوای جانبی نیز برای تمامی مدل های آکورد ارائه شد. مدل های سدان به جلوپنجره، چراغ های عقب و چراغ های راهنمای جدید مجهز شدند و یک سیستم صوتی پخش سی دی با ظرفیت ۶ سی دی نیز به امکانات استاندارد مدل های ئی ایکس افزوده شد. در میانه های سال ۲۰۰۱، شرکت هوندا یک بستهٔ امکانات ویژه را برای تیپ دی ایکس ارائه کرد که امکاناتی را نظیر تزئینات بدنه، تزئینات چوبی داخل کابین، کفپوش کابین، سامانهٔ تهویه مطبوع، پخش سی دی و یک جعبه دندهٔ خودکار در بر می گرفت. برای مدل سال ۲۰۰۲، امکانات انتخابی جدیدی برای سطح امکانات اس ئی در مدل های کوپه و سدان در نظر گرفته شد. از جملهٔ این امکانات جدید می توان به مواردی مانند ترمزهای ضد قفل، سیستم ورود بدون کلید، رینگ های آلیاژی ۱۵ اینچی، تنظیم برقی ارتفاع صندلی راننده، و بهبود سیستم صوتی اشاره کرد. در ابتدای عرضهٔ این نسل، شرکت هوندا نسخهٔ تیپ آر آکورد را معرفی کرد. در این نسخه از شاسی و بدنهٔ محکم
تر استفاده شده بود و برای کاهش وزن بیشتر، مواردی همچون سقف بازشو، شیشه های لچکی عقب، سیستم تهویه مطبوع و بخشی از عایق های صدا از امکانات این خودرو حذف شدند. سیستم تعلیق و ترمز نیز تقویت شدند، و صندلی های ریکارو و کیت بدنه به همراه یک بالهٔ بزرگ در عقب برای این مدل در نظر گرفته شد. آکورد تیپ آر، که برای عرضه در بازارهای اروپا و ایالات متحده تولید می شد، از شاسی سی اچ۱ آکورد بهره مند بود و نیروی تولیدی موتور ۲٫۲ لیتری وی تک آن به ۲۲۰ اسب بخار می رسید. نسخهٔ دیگری از نسل ششم آکورد که تنها در بازار ژاپن عرضه شد، خودروی آکورد یورو آر بود که موتور "اچ۲۲آ" نصب شده بر روی آن نیرویی برابر با ۲۱۷ اسب بخار داشت. شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آکورد یورو آر ۷٫۱ ثانیه بود و می توانست به بیشینه سرعت ۲۴۳ کیلومتر بر ساعت دست یابد. نسل هفتم (۲۰۰۲–۲۰۰۷). نسل هفتم هوندا آکورد در سال ۲۰۰۳ وارد بازار آمریکای شمالی شد. این نسل همانند نسل ششم شامل دو مدل متفاوت بود؛ یک مدل مخصوص بازارهای اروپا و ژاپن، و دیگری برای عرضه در بازار آمریکای شمالی. مدل طراحی شده برای بازار اروپا، در آمریکای شمالی نیز با نام آکورا تی اس ایکس به فروش می رسی
د. برای معرفی نسل هفتم هوندا آکورد، شرکت هوندا یک ویدئوی تبلیغاتی با نام «کاگ» را منتشر کرد. ژاپن و اروپا. آکوردهای اروپایی و ژاپنی در نسل جدید به جای سوئیندون انگلستان، در خود کشور ژاپن و در دو مدل سدان و استیشن واگن تولید می شدند؛ با این حال، مدل های نسل پیشین نیز همچنان در کارخانهٔ سوئیندون ساخته می شدند. در زمان معرفی در سال ۲۰۰۳، هوندا آکورد با برگزیده شدن به عنوان خودروی سال ژاپن برای سومین بار، پس از هوندا سیویک، جایگاه دوم تعداد دفعات کسب این جایزه را به نام خود ثبت کرد و شرکت هوندا را با ۱۲ بار دریافت جایزهٔ خودروی سال ژاپن، به جایگاه اول کسب این جایزه در میان سایر خودروسازان رساند. این خودرو در اروپا به موتورهایی از جمله یک پیشرانهٔ ۲٫۰ لیتری آی-وی تک با قدرت ، یک موتور ۲٫۴ لیتری آی-وی تک با توان ، و یک ۲٫۲ لیتری آی-سی دی تی آی توربو دیزل با قدرت ، گشتاور و مصرف سوخت مجهز شده بود. این مدل در برخی بازارها مانند استرالیا با نام «هوندا آکورد یورو» و در آمریکای شمالی با نام آکورا تی اس ایکس فروخته می شد. آکورد یورو آر (سی ال۷؛ ۲۰۰۲–۲۰۰۷). هوندا آکورد یورو آر (سی ال۷) در سال ۲۰۰۲ معرفی شد. آکورد یورو آر
به موتور ۲٫۰ لیتری دو میل سوپاپ آی-وی تک سری کی هوندا با توان خروجی و گشتاور مجهز شد. این پیشرانه نیروی تولیدی خود را از طریق یک جعبه دندهٔ ۶ سرعتهٔ دستی، که تنها گزینهٔ قابل انتخاب برای آکورد یورو آر بود، به چرخ های خودرو جلوی منتقل می کرد. این موتور همچنین بر روی مدل اینتگرای تیپ آر نیز به کار رفته بود. از جمله امکاناتی که یورو آر را از سایر مدل های آکورد متمایز می کردند، می توان به صندلی های ریکارو، غربیلک فرمان مومو، رینگ های آلیاژی ۱۷ اینچی سبک و سر دسته دندهٔ آلومینیومی که فقط در مدل های تیپ آر یافت می شد، اشاره کرد. نسل هفتم آمریکای شمالی، آسیا و اقیانوسیه. فاصلهٔ بین محورها و عرض آکورد نسل هفتم آمریکای شمالی از نسل پیشین نسبتاً بزرگتر بود. این نسل در دو نوع سدان و کوپه عرضه شد و در سال ۲۰۰۵ یک مدل هیبریدی نیز به مجموعه مدل های آن اضافه شد. موتور مدل های چهار سیلندر، یک موتور ۲٬۳۵۴ سی سی با قدرت و گشتاور (۱۸۸ اسب بخار و ۲۲۳ نیوتن متر برای مدل های سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷) و جعبه دندهٔ ۵ سرعتهٔ دستی یا ۵ سرعتهٔ خودکار بود و در آنها به جای تسمه تایم، از زنجیر استفاده می شد. در سال ۲۰۰۳، هوندا مدل آکورد کوپه را ب
ا خصوصیات قدرتمندتری معرفی کرد که دارای موتور ۶ سیلندرِ وی شکل از سری جی هوندا با حجم ۲٬۹۹۷ سی سی بود. قدرت موتور شش سیلندر وی شکل این مدل برابر و گشتاور آنها بود. این مدل مجهز به جعبه دندهٔ ۶ سرعتهٔ دستی بود که مشابه نمونهٔ مورد استفاده در آکورا ۳٫۲سی ال تیپ اس بود. از دیگر امکانات این مدل کوپه می توان به رینگ های ۱۷ اینچی، صندلی های چرمی با تنظیم برقی و گرم کن، قطعات داشبورد از جنس فیبر کربن و سیستم صوتی جدید با قدرت ۱۸۰ وات اشاره کرد. بر اساس آزمایش های مجلهٔ "کار اند درایور"، به دلیل توانایی در فعال نگه داشتن سامانهٔ وی تک در تمام طول زمان شتاب گیری شدید، آکورد ئی ایکس وی۶ با جعبه دندهٔ ۶ دنده، شتاب ۰ تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت (۰ تا ۶۰ مایل بر ساعت) را تنها در زمان ۵٫۹ ثانیه طی می کرد. این زمان بیش از ۱ ثانیه سریع تر از مدل مجهز به جعبه دندهٔ خودکار بود. این مدل از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ در ژاپن با نام هوندا اینسپایر نیز به فروش می رسید، در حالی که در کشور چین با نام گوانژو-هوندا آکورد شناخته می شد. نسخهٔ ویژه بازار چین که بر اساس نسخهٔ عرضه شده در بازار آمریکای شمالی ساخته شد، در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۳ با قیمت ۲۵۹٬۸۰۰ یوا
ن برای مدل های ۲٫۴ لیتری آی-وی تک وارد بازار چین شد. سازمان ملی مدیریت امنیت بزرگراه های آمریکا (NHTSA) آزمایش تصادف را بر روی مدل های سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ آکورد انجام داده است که نتایج این آزمایش ها در جدول زیر آمده است. مؤسسهٔ بیمهٔ ایمنی بزرگراه ها (IIHS) اعلام کرده است که آکوردهای مدل سال ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ در میان سدان های غیرلوکس کلاس اندازه متوسط در جایگاه دوم کمترین میزان تلفات در تصادفات جاده ای قرار گرفته اند. نسل هشتم (۲۰۰۷–۲۰۱۲). با نام آکورد در ژاپن و اروپا و با نام اسپیریور در چین. آکورد نسل هشتم در میانهٔ سال ۲۰۰۸ در بازار اروپا و ژاپن عرضه شد. این مدل همچنین به عنوان نسل دوم آکورد یورو در استرالیا، و با نام آکیورا تی اس اکس در آمریکای شمالی، و در تمامی بازارها در انواع سدان و استیشن واگن به فروش می رسید. در کشور چین نسخه ای از مدل سدان با نام هوندا اسپیریور موجود بود که بعداً نسل دوم این مدل با همین نام به صورت جداگانه وارد بازار شد. روند تولید نسل هشتم هوندا آکورد از ماه اوت سال ۲۰۰۹ و توسط شعبهٔ دانگ فنگ هوندا آغاز شد و آخرین خودروها از این نسل در اواخر سال ۲۰۱۴ در استرالیا (آکورد یورو) تولید شدند. در
اروپا، برای این خودرو دو موتور بنزینی ۲٫۰ لیتری و ۲٫۴ لیتری آی-وی تک (به ترتیب با قدرت ۱۵۴ و ۱۹۸ اسب بخار) ارائه شد، در حالی که یک موتور دیزل ۲٫۲ لیتری آی-دی تک با قدرت ۱۴۸ اسب بخار و گشتاور ۳۵۰ نیوتن متر در تیپ های استاندارد، و قدرت ۱۷۷ اسب بخار و گشتاور ۳۸۰ نیوتن متر در مدل تایپ-اس نیز در دسترس قرار گرفت. این موتور با وجود مصرف سوخت ترکیبی ۵٫۸ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر، می توانست آکورد را در مدت ۸٫۵ ثانیه از سرعت ۰ به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند. فروش این نسل در اروپا در سال ۲۰۱۵ متوقف شد. با نام آکورد در آمریکای شمالی و چین و با نام اینسپایر در ژاپن. هوندا آکورد عرضه شده در بازار آمریکای شمالی نسبت به همتای خود در ژاپن از بدنه ای متفاوت بهره مند بود. آکورد با این چهره با نام هوندا اینسپایر در ژاپن به فروش می رسید. تولید این مدل در ژاپن در سال ۲۰۱۲ متوقف شد. به دلیل بهره مندی از اندازه های بزرگتر نسبت به نسل قبلی، این نسل در کلاس خودروهای اندازه بزرگ قرار گرفت. نام مدل آکورد کراستور فست بک که در سال ۲۰۱۰ با این نام عرضه شده بود، در سال ۲۰۱۲ به هوندا کراستور تغییر یافت. برای مدل های سدان ال ایکس و اس ئی یک موتور
۴ سیلند ۲٫۴ لیتری با قدرت و گشتاور ، و برای مدل های کوپه و سدان ئی ایکس، ئی ایکس-ال و کوپهٔ ال ایکس-اس با قدرت و گشتاور در نظر گرفته شده بود. همچنین یک پیشرانهٔ ۳٫۵ لیتری وی۶ با قدرت و گشتاور نیز برای آکورد ارائه شد. نسل هشتم هوندا آکورد در آوریل ۲۰۰۸ در کشور مالزی عرضه شد. مدل های مجهز به موتورهای ۲٫۰ و ۲٫۴ لیتری به صورت بومی در این کشور مونتاژ می شدند؛ اما مدل وی۶ عرضه شده در این بازار، در کشور تایلند مونتاژ شده و به مالزی صادر می شد. مدل وی۶ آکورد در مالزی نسبتاً از قیمت بالاتر و عوارض جاده ای بیشتری برخوردار بود، اما سامانهٔ مدیریت متغیر سیلندرها در پیشرانهٔ این مدل، به کاهش مصرف سوخت و صرفهٔ اقتصادی آن کمک می کرد. در کشور مالزی، مدل سال ۲۰۱۲ نسل هشتم آکورد از اوایل سال ۲۰۱۴ به پروتون پردانا بازنشانی شد و مورد استفادهٔ مقامات دولتی قرار گرفت. نسل نهم (۲۰۱۲–۲۰۱۹). رهبر پروژه نسل نهم آکورد، شوجی ماتسوی بود؛ مهندسی که از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶ روی پلت فرم آکورد کار کرده بود. این نسل اولین نسل از سری آکورد بود که تحت نظارت و مدیریت کامل تاکانوبا ایتو، مدیر عامل شرکت هوندا، توسعه می یافت. در سال ۲۰۱۲ و طی نمایشگاه
بین المللی خودروی آمریکای شمالی در دیترویت، هوندا از مدل مفهومی آکورد کوپه رونمایی کرد. در ماه اوت ۲۰۱۲، این شرکت جزئیات مربوط به آکورد سدان مدل سال ۲۰۱۳ را منتشر کرد و در نهایت مدل های تولیدی آکورد سدان و کوپه در اوایل ماه سپتامبر ۲۰۱۲ به طور کامل به بازار معرفی شدند. فروش آکورد سدان در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲ آغاز شد و به دنبال آن مدل کوپه نیز در ۱۵ اکتبر همان سال در دسترس خریداران قرار گرفت. تاریخ عرضهٔ مدل های سدان و کوپه در کانادا به ترتیب برابر با ۲۴ سپتامبر و ۱ نوامبر ۲۰۱۲ بود. در ماه اکتبر سال ۲۰۱۳، شرکت هوندا برنامهٔ خود را برای عرضهٔ آکورد در بازار روسیه اعلام کرد. از سال ۲۰۱۴، هوندا خودروهای آکورد را از چین به کشورهای خاورمیانه و خاور نزدیک، آفریقا، اعضای اتحادیه کشورهای مستقل و دیگر بازارهای در حال توسعه صادر می کرد. برای سدان تیپ اسپورت، رینگ های ۱۹ اینچی و برای سایر تیپ های سدان و همچنین برای مدل کوپه از رینگ های ۱۷ و ۱۸ اینچی استفاده شد. در این خودرو از سیستم کنترل پیمایش سازگار استفاده شد که قابلیت تنظیم فاصله با خودروی جلو را داشت. همچنین سامانهٔ هشدار خروج از مسیر، هنگام خطر، با ایجاد لرزش در
فرمان خودرو، به راننده هشدار می داد و در صورت نیاز، خودرو را به صورت خودکار به مسیر بازمی گرداند. نسل نهم هوندا آکورد، اولین خودروی تولید انبوه بود که به نرم افزار کارپلی اپل مجهز شد. این نرم افزار امکان استفاده از نرم افزارهای محبوب گوشی های آیفون را از طریق نمایش آن ها بر روی صفحه نمایش ۷ اینچی روی داشبورد فراهم می کرد. این نرم افزار به راننده این اجازه را می دهد که بدون چشم برداشتن از جاده یا برداشتن دست ها از روی فرمان، به امکانات گوشی؛ مانند برقراری تماس تلفنی، ارسال ایمیل، پیامک و مسیریابی دسترسی داشته باشد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۷ و در آستانهٔ رونمایی از مدل سال ۲۰۱۸، شرکت هوندا برای برطرف کردن نقصی در سیستم برق رسانی و باتری نسل نهم آکورد، فراخوانی را منتشر کرد. این فراخوان، که برای تعویض حسگر شارژ باتری انجام گرفت، ۱٫۱۵ میلیون خودروی هوندا آکورد را شامل می شد. نسل دهم (۲۰۱۷–۲۰۲۴). از نسل دهم هوندا آکورد در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۷ رونمایی شد. تولید این نسل در سپتامبر ۲۰۱۷ و فروش آن در ایالات متحده در ماه اکتبر ۲۰۱۷ و با عنوان مدل سال ۲۰۱۸ آغاز شد. این نسل همچنین در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷ وارد بازار کانادا شد. در تما
می مدل های این نسل از سیستم کنترل حرکت بین خطوط هوندا با نام «هوندا سنسینگ» استفاده شده است و پیشرانهٔ پایهٔ در نظر گرفته شده برای این خودرو یک موتور ۱٫۵ لیتری وی تک توربو چهارسیلندر با توانایی تولید نیرو و گشتاور است که به کمک یک جعبه دندهٔ ۱۰ سرعتهٔ متغیر پیوسته (CVT) یا یک نمونهٔ ۶ سرعتهٔ دستی نیروی تولیدی را به چرخ ها منتقل می کند. برای مدل ۲۰۱۸، یک موتور ۲٫۰ لیتری چهارسیلندر وی تک توربو نیز به عنوان گرینهٔ انتخابی در دسترس خریداران قرار گرفت. این موتور، که جایگزین موتور ۶ سیلندر وی شکل استفاده شده در نسل قبلی شده است، بر اساس موتور نصب شده بر روی هوندا سیویک تیپ آر طراحی شده است؛ با این تفاوت که موتور مورد استفاده در آکورد از یک توربوشارژر کوچکتر و یک میل سوپاپ معمولی بهره مند است. توان تولیدی این پیشرانه برابر با و گشتاور آن است که این نیرو به کمک جعبه دنده های ۶ سرعتهٔ دستی یا ۱۰ سرعتهٔ خودکار به محور خودرو منتقل می شود. در نسل دهم آکورد، این خودرو به طور انحصاری در قالب یک خودرو سدان عرضه می شود و تولید مدل کوپه متوقف شده است. این نسل در تیپ های ال ایکس، اسپورت، ئی ایکس، ئی ایکس-ال و تورینگ عرضه می شو
د و یک موتور ۱٫۵ لیتری چهار سیلندر توربو برای تمام این تیپ ها در نظر گرفته شده است، هرچند که این موتور در مدل سال ۲۰۱۹ از گزینه های قابل انتخاب برای تیپ تورینگ حذف شده است. یک موتور ۲٫۰ لیتری چهار سیلندر مجهز به توربوشارژر نیز برای تیپ های اسپورت، ئی ایکس-ال و تورینگ در دسترس است. همچنین تیپ هایی که از پیشرانهٔ هیبریدی بهره مند هستند، شامل ئی ایکس هیبرید، ئی ایکس-ال هیبرید و تورینگ هیبرید می شوند. در میان تیپ های مختلف نسل دهم آکورد، صندلی های چرمی تنها در تیپ تورینگ موجود بوده و باقی تیپ ها از صندلی های پارچه ای برخوردار هستند. تمامی مدل ها از صفحه نمایش لمسی ۷ یا ۸ اینچی به همراه اتصال بلوتوث و یواس بی بهره مند هستند. اما کارپلی اپل و اندروید اوتو تنها بر روی تیپ های مجهز به صفحه نمایش ۸ اینچی ارائه می شوند. در تیپ ئی ایکس-ال از سیستم صوتی با ۱۰ بلندگو و یک آمپلی فایر ۴۵۰ وات استفاده شده و سیستم های صوتی در تیپ های پایینتر از ۸ یا ۴ بلندگو برخوردار هستند. امکانات موجود در مدل تورینگ، که بالاترین تیپ این نسل از هوندا آکورد است، مواردی نظیر گرم کن و سردکن برای صندلی های جلو، گرم کن برای صندلی های عقب، و نمایش
گر سر بالا (HUD) برای راننده را شامل می شوند. در تیپ تورینگ مجموعاً ۳ صفحه نمایش در فضای داخلی وجود دارد. اولین آن ها صفحه نمایش ۸ اینچی نصب شده در بخش میانی داشبورد است که با توجه به حاشیهٔ سیاه رنگ و وضوح بالا، بزرگتر از اندازهٔ واقعی به نظر می رسد. دومین صفحهٔ نمایشگر در داخل این خودرو، یک نمونهٔ هفت اینچی مورد استفاده در آمپر پشت فرمان است. در این نمایشگر تمام رنگی، اطلاعاتی از قبیل دورشمار موتور، جزئیات مصرف سوخت و سوخت باقی مانده، و همچنین اطلاعات موسیقی و تماس های تلفنی نمایش داده می شوند. سومین صفحه نمایشگر به کار رفته در تیپ تورینگ، نمایشگر هاد است که تنها توسط راننده قابل رؤیت است. این نمایشگر با بازتاب اطلاعاتی نظیر سرعت، اطلاعات مسیریابی و حتی اطلاعات تماس های تلفنی بر روی شیشهٔ جلوی خودرو، این قابلیت را در اختیار راننده قرار می دهد که بدون چشم برداشتن از جاده به اطلاعات مورد نیاز خود دسترسی پیدا کند. آکورد نسل دهم مخصوص بازارهای کشورهای جنوب شرق آسیا در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۸ و در نمایشگاه خودروی بین المللی تایلند رونمایی شد. فروش این خودرو در تایلند از ماه مارس ۲۰۱۹، و پس از معرفی این خودرو به بازار در
نمایشگاه خودروی بین المللی بانکوک در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۷، آغاز شد. در مارس ۲۰۱۹ شرکت هوندا اعلام کرد که از اواخر سال خودروی آکورد با هر دو نوع موتور بنزینی توربو و پیشرانهٔ هیبریدی وارد بازار استرالیا خواهد شد. علاوه بر این، نسل دهم آکورد طی نمایشگاه بین المللی خودروی اندونزی به بازار این کشور نیز معرفی شد. هوندا آکورد در بازار اندونزی تنها با پیشرانهٔ ۱٫۵ لیتری وی تک توربو با قدرت عرضه شده است. نسل یازدهم (۲۰۲۳–اکنون). نسل یازدهم آکورد در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۲ رونمایی شد تا برای مدل سال ۲۰۲۳ فروخته شود. با افزایش طول اورهنگ ها، نمای بیرونی آکورد نسل یازدهم نسبت به مدل قبلی بلندتر شده است. این تغییر برای انطباق با سیستم پیشرانهٔ هیبریدی جدید است. در مدل بنزینی از همان موتور ۱٫۵ لیتری چهارسیلندر خطی توربوشارژر نسل قبلی با کُد "ال۱۵بی ئی" استفاده شده است. با این وجود، این موتور با به روزرسانی هایی در ویژگی های بهبودیافتهٔ فناوری بالابر متغیر سوپاپ وی تک، سیستم تزریق مستقیم ارتقا یافته، کاتالیزور جدید فعال سرد، میل لنگ با استحکام بالا و تابه روغن اصلاح شده برای کاهش صدای موتور همراه بوده است. توان خروجی این موتور و گشتا
ور آن است. این مدل همچنین مجهز به گیربکس متغیر پیوسته اصلاح شده است که هوندا ادعا می کند بی صداتر بوده و عملکرد بهتری دارد. موتور ۲٫۰ لیتری چهار سیلندر بنزینی توربوشارژ از خط تولید کنار رفته است. برای نسل یازدهم آکورد، هوندا همچنین یک سیستم اطلاعات سرگرمی ۱۲٫۳ اینچی جدید را منتشر کرد که بر روی سیستم عامل اندروید اوتوموتیو اجرا می شود. این نمایشگر جدید توسط شعبهٔ آمریکای هوندا «بزرگ ترین نمایشگر هوندا تاکنون» لقب گرفته است. آکورد نسل یازدهم به دلیل کاهش فروش نسل قبلی در مالزی در دسترس نخواهد بود. بازارها. ایالات متحده. برای بازار ایالات متحده، موتور ۱٫۵ لیتری توربو در تیپ های ال ایکس و ئی ایکس ارائه می شود؛ در حالی که گزینه هیبریدی برای تیپ های اسپورت، ئی ایکس-ال، اسپورت-ال و تورینگ موجود است. هوندا انتظار دارد که نوع هیبریدی ۵۰ درصد از فروش آکورد را به خود اختصاص دهد. مکزیک. آکورد نسل یازدهم در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۳ در مکزیک با دو تیپ پرایم و تورینگ عرضه شد. تیپ اول از موتور بنزینی ۱٫۵ لیتری توربو استفاده می کند و تیپ دوم از موتور بنزینی هیبریدی ۲٫۰ ئی:اچ ئی وی استفاده می کند. خاورمیانه. نسل یازدهم آکورد در ۱۲ سپتامب
ر ۲۰۲۳ در خاورمیانه عرضه شد. این خودرو از پیشرانه های ۱٫۵ لیتری توربو بنزینی و ۲٫۰ لیتری ئی:اچ ئی وی بنزینی هیبریدی نیرو می گیرد. مدل ۱٫۵ لیتری دارای سه تیپ ال ایکس، ئی ایکس و ئی ایکس ال است؛ در حالی که مدل ۲٫۰ لیتری ئی:اچ ئی وی در دو تیپ اسپورت و ئی ایکس ال عرضه شده است. ژاپن. نسل یازدهم آکورد در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳ در ژاپن عرضه شد و دارای دو تیپ اسپورت و تورینگ لاین است. آکورد بازار ژاپن دارای طراحی خارجی مشابه با مدل های آمریکای شمالی است، اما طراحی داخلی آن بر اساس مدل بازار چین هوندا آکورد است. تایلند. نسل یازدهم آکورد در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳ با قیمت گذاری در ماه بعد از آن در تایلند عرضه شد. در تایلند، سه تیپ ئی، ئی ال و آراس موجود است. تمامی نسخه ها توسط پیشرانهٔ هیبریدی بنزینی ۲٫۰ لیتری ئی:اچ ئی وی نیرو می گیرند. اندونزی. نسل یازدهم آکورد در ۷ دسامبر ۲۰۲۳ در اندونزی با تیپ آراس ئی:اچ ئی وی عرضه شد. استرالیا. نسل یازدهم آکورد در ۶ مهٔ ۲۰۲۴ در استرالیا در تیپ آراس ئی:اچ ئی وی عرضه شد. آمار فروش. در سال ۱۹۸۳ مجموع فروش هوندا آکورد از ابتدای تولید به ۱ میلیون دستگاه در سراسر جهان رسید، پس از آن در سال ۱۹۹۵ نیز مجمو
عاً ۵ میلیون دستگاه از این خودرو به فروش رسیده بود. در جدول زیر آمار فروش سالانهٔ هوندا آکورد در ایالات متحده از سال ۱۹۷۶ تاکنون آمده است:
چدن نشکن، همچنین به عنوان چدن داکتیل و چدن گرافیت کروی شناخته می شود، نوعی از چدن غنی از گرافیت است که در سال ۱۹۴۳ توسط کیت میلیس کشف شد. در حالی که اکثر انواع چدن از نظر کشش ضعیف و شکننده هستند، چدن داکتیل به دلیل وجود گرافیت کره ای دارای مقاومت بسیار بیشتری در برابر ضربه و خستگی است. البته قطعات بسیار قدیمی چدنی در کشور چین نیز کشف شده است. در تاریخ ۲۵ اکتبر سال ۱۹۴۹، کیت دویت میلیس، آلبرت پل گاگنبین و نورمن بدن پیلینگ چدن داکتیل را با استفاده از منیزیم کشف و در ایالات متحده به ثبت رساندند. آگوستوس اف. مههن در ژانویه سال ۱۹۳۱ به دلیل تلقیح آهن با CaSi2 برای تولید چدن داکتیل متعاقباً با عنوان Meehanite، که هنوز هم در سال ۲۰۱۷ تولید می شود، در ژانویه ۱۹۵۰ حق ثبت اختراع گرفت. متالورژی. چدن داکتیل یک ماده واحد نیست بلکه بخشی از گروهی از مواد است که با کنترل ریزساختار آنها می تواند با طیف گسترده ای از خواص تولید شود. مشخصه مشترک این گروه از مواد، شکل گرافیت است. در چدن داکتیل، گرافیت به جای تیغه مانند در چدن خاکستری به شکل کره است. در حالی که تیغه های گرافیت تیز باعث ایجاد نقاط تمرکز تنش در ماتریس فلزی می شوند،
کره های گرد باعث مهار رشد ترک می شوند و در نتیجه قابلیت انعطاف پذیری قابل توجه را ایجاد می کنند که نام آلیاژ نیز از همین موضوع نشات می گیرد. تشکیل گرافیت کروی با اضافه کردن عناصر مخصوص، معمولاً منیزیم حاصل می شود (منیزیم در دمای ۱۱۰۰ درجه سانتیگراد جوش می یابد و آهن در دمای ۱۵۰۰ درجه سانتیگراد ذوب می شود) و در موارد کمتر از سریم. از تلوریوم نیز استفاده شده است. همچنین یوتوریم (Y)به عنوان یک عنصر احتمالی مورد مطالعه قرار گرفته است. چدن داکتیل آستمپر (ADI) در دهه ۱۹۵۰ کشف شد، اما تنها چند سال بعد تجاری سازی شد و به موفقیت دست یافت. در ADI، ساختار متالورژی از طریق یک فرایند پیچیده عملیات حرارتی حاصل می شود. بخش "aus" نام مربوط به آستنیت است. ترکیب شیمیایی. سایر ترکیبات چدن داکتیل اغلب مقدار کمی گوگرد نیز دارند. کربن ۳٫۲ تا ۳٫۶۰٪ سیلیکون ۲٫۲ تا ۲٫۸٪ منگنز ۰٫۱ تا ۰٫۲٪ منیزیم ۰٫۰۳ تا ۰٫۰۴ فسفر ۰٫۰۰۵ تا ۰٫۰۴ گوگرد ۰٫۰۰۵ تا ۰٫۰۲ مس &lt;۰٫۴۰٪ آهن عناصری از قبیل مس یا قلع ممکن است برای افزایش استحکام کششی و تسلیم به آن افزوده شود و همزمان از انعطاف پذیری کاسته شود. مقاومت در برابر خوردگی با جایگزینی ۱۵٪ به ۳۰٪ آهن موجو
د در آلیاژ با مقادیر مختلف نیکل، مس یا کروم حاصل می شود. سیلیکون به عنوان یک عنصر تشکیل گرافیت می تواند تا حدی توسط آلومینیوم جایگزین شود تا از اکسیداسیون بهتر محافظت کند. اثر ترکیب شیمیایی بر خواص چدن نشکن. تمام عناصری که در فریت حل می شوند، آن را محکم کرده ولی اثرات متفاوتی بر افزایش استحکام و سختی دارند. کربن: میزان کربن چدن های نشکن بین ۳–۴٪ تغییر می کند، اما گستره محدودتر ۳٫۶–۳٫۹٪ نیز معمول است. برای ایجاد چگالی زیاد گرافیت های کروی، نسبت به چدن خاکستری مقدار بیشتری کربن لازم است. اگر کربن معادل خیلی زیاد باشد (مثلا، بیشتر از ۴٫۶٪)، ممکن است کربن شناور شود. سیلیسیوم: مقدار سیلیسیوم چدن نشکن بین ۱٫۸–۲٫۸٪ متغیر است، اما گستره کوچکتر ۲٫۲–۲٫۷٪ نیز معمول است. سیلیسیوم بر کربن معادل اثر می گذارد، بنابراین هرچه مقدار سیلیسیوم افزایش یابد، تعداد کره ها نیز افزایش می یابد. مقدار کم سیلیسیوم در چدن نشکن تمایل به تبرید را افزایش می دهد، اگر میزان سیلیسیوم خیلی کم باشد ممکن است در مقاطع نازک کاربیدهای اضافی تشکیل شود. سیلیسیوم باعث استحکام فریت در چدن نشکن می شود اما باید دقت داشت که موجب افزایش دمای انتقال شکست نرم
به ترد می شود. گوگرد: معمولاً مقدار گوگرد را در چدن نشکن به کمتر از ۰٫۰۳٪ محدود می کنند. افزایش مقدار گوگرد بدین معنی است که باید منیزیم بیشتری برای کروی کردن گرافیت ها اضافه شود. میزان گوگرد پس از عملیات کروی کردن حدود ۰٫۰۱۵٪ است. فسفر: فسفر اثر قوی روی استحکام فریت دارد ولی به دلیل اثرات مضر این عنصر به ویژه اثر معکوس بر خواص ضربه ای و شکل پذیری، حداکثر مقدار فسفر در تولید چدن نشکن حدود ۰٫۱۰٪ مشخص شده است، اما معمولاً به کمتر از ۰٫۰۵٪ محدود می شود. اگر میزان این عنصر از حد فوق تجاوز نماید باعث اثر پدیده جدایش در منطقه مرزی بین دانه ها و تشکیل ساختار یوتکتیکی ترد استیدیت را می شود. جدایش فسفر در منطقه مرز بین دانه ای در قطعات ریختگی ضخیم کاملاً مشهود است. از نقطه نظر ساختاری، افزایش مقدار فسفر، موجب افزایش میزان پرلیت شده و نیز سبب افزایش استحکام کششی و سختی و کاهش میزان ازدیاد طول نسبی و در نتیجه ترد شدن قطعه می شود. مس: مس باعث بالارفتن استحکام فریت شده ولی با این هدف در تولید چدن نشکن به کار نمی رود زیرا مس عنصری پرلیت زا بوده و وجود آن موجب حساس تر شدن چدن به عناصر جزیی مضر می شود. نیکل: می تواند استحکا
م فریت را بدون معایبی که عناصر دیگر وارد می کنند، افزایش دهد و در نتیجه اگر تولید چدن نشکن فریتی در حال ریختگی مد نظر باشد، تنها از آلیاژ سیلیسیوم-نیکل می توان استفاده کرد. سایر عناصر: عناصری از قبیل سرب، تیتانیم، آلومینیوم، آنیتموان و زیرکونیم باید به دقت کنترل شوند زیرا این عناصر تشکیل گرافیت های رشته ای را تشویق می کنند. سایر عناصر که تشکیل پرلیت یا کاربید آهن را میسر می سازند مانند، ارسنیک، بور، کرم، قلع و وانادیم نیز باید کنترل شوند. تأثیر عناصر آلیاژی روی پرلیت، مجموعه ای از اثرات آنها روی فریت، سمنتیت یا کاربید به اضافه تأثیر این عناصر روی دمای یوتکتوئید است. نیکل، سیلیسیوم و منگنز عناصر اصلی هستند که در تولید چدن نشکن پرلیتی استفاده می شوند، نیکل و سیلیسیوم باعث محکم شدن ورق های فریت و منگنز باعث ایجاد ورق های سمنتیت در پرلیت شده و به این ترتیب ساختار پرلیتی به وجود می آید. نیکل و منگنز در کاهش دمای استحاله آستنیت به پرلیت مؤثر بوده که این کاهش باعث ثبات پرلیت می شود. این چدن ها مقاومت به سایش خوبی داشته و برای تولید صفحات آستری بعضی از قسمت های آسیاب سیمان و بخش هایی از دستگاه سنگ شکن کاربرد دارد. می