Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یری کند، اما به نفوذپذیری گاز مرطوب برای بهبود زخم کمک می کند.Opsite® یعنی (Smith &amp; Nephew، UK) از یک پرده پلی اورتان نیمه نفوذ پذیر با خواص چسبندگی خوب تشکیل شده است. این می تواند درد را کاهش دهد، بهبود زخم را سریع تر کند و به طور مؤثر از عفونت زخم جلوگیری می کند. یکی دیگر از پانسمان زخم مبتنی بر پلی یورتان تجاری در دسترس است که Tegaderm® می باشد . این محصول برای ضایعات پوست ضخیم (قسمت های آسیب دیده) تقسیم شده به اندازه کافی مقرون به صرفه است. پودرهای ضدعفونی معمولاً حاوی مواد زیست فعال برای بهبود زخم، مانند پروتئگلیکان، کلاژن، آلژینات و کیتوزان و غیره هستند. روش مهندسی بافت برای ترمیم پوست. نیاز به جایگزین های بافت های مهندسی پوست. میلیون ها نفر از بیماران مبتلا به بیماری های پوستی هر سال رنج می برند و زخم های حاد و مزمن پوستی چالش اصلی در بهبود پوست می باشند. عامل کلیدی در بهبودی زخم پوست، ترویج بسته شدن زخم برای کاهش عوارض ناشی از اختلالات محیط داخلی یا حمله به میکروب ها است. بدون پیوند به موقع، بیماران به راحتی می توانند از,از دست دادن مایع بدن، عفونت حاد و حتی گَندخونی ( یا سپتیسمی نوعی التهاب است ک
ه سراسر بدن را فرا می گیرد و به دلیل عفونت پیش می آید.)که ممکن است زندگی آن ها را تهدید کنند، رنج می برند. گرچه درمان خود پیوندی در کلینیک ها به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد، اما محدودیت در دسترس بودن آن وجود دارد. علاوه بر این، برداشت تکراری از پوست ضخیم ممکن است روند بازسازی مجدد را به تأخیر بیندازد. مهندسی بافت, یک رشته رشته مختلف علمی از زیست شناسی سلولی، مواد زیستی و مهندسی برای بهبود یا جایگزینی توابع بافت یا اندام آسیب دیده است. بر اساس اصل مهندسی بافت، سازه های پوستی زیستی مهندسی شامل سلول ها، مواد بیولوژیکی و عوامل زیست فعال در دهه های گذشته توسعه یافته است که روش جدیدی برای تعمیر ضایعات پوستی(قسمت های آسیب دیده) کامل است. به طور کلی، پوست بافتی بافت باید با سه نیاز اصلی، یعنی ایمنی برای بیماران، کارایی بالینی و به راحتی لمس کردن مطابقت داشته باشد. scaffold ها. علاوه بر انواع مختلف سلول ها، شبکه سه بعدی (یعنی ECM) که از ماکرومولکول های زیستی تشکیل شده است، مانند کلاژن و گلیکواسامینو گلیکان، نقش کلیدی در توسعه و بازسازی یک بافت را با ساختارها و توابع خاص دارد. بنابراین، اولویت اول در مهندسی
بافت، ساخت scaffold با اجزای طراحی شده و ریزساختار است تا تقسیم کارکردهای ECM برای حمایت از نفوذ، تکثیر و تمایز سلول های بذر. در اصل،scaffold باید موارد خاص زیر را برآورده کند. اول، تخلخل بالا و اندازه منافذ کافی برای ارتقاء نفوذ سلولی و انتشار مواد مغذی در کل ساختار ضروری است. دوم، چارچوب باید فعال یا حتی به طور فعال از چسبندگی سلولی، تکثیر و تمایز برای ایجاد بافت جدید، حمایت کند. سوم، چارچوب ترجیحاً باید توسط بافت های اطراف جذب شود بدون حذف جراحی اضافی، با نرخی که تا حد امکان با بازسازی بافت سازگار باشد. بدین معنی است که چارچوب باید بتواند در داخل بدن یکپارچگی ساختاری ایجاد کند و به تدریج تجزیه شود، در حالی که سلول ها ساختار ماتریسی طبیعی خود را ساخت می کنند تا زمانی که نهایتاً بافت تازه ایجاد شده، بار بیش از حد مکانیکی را بگیرد. بنابراین، استراتژی در طرح چارچوب اساساً به تقلید از اجزای و میکروارگانیسم بافت یا اندام هدف است، برای حمایت موقت برای رشد سلول ها و تنظیم روند بهبود و بازسازی. چارچوب پوست معمولاً از اجزای ECM مانند کلاژن و کندریتین سولفات تشکیل شده است. کلاژن جزء ECM اصلی از بافت همبند است و عمدت
اً در فرم فیبرهای بلند در تاندون، رباط و غشا میانی پوست یافت می شود. این ترکیب از یک مارپیچ سه گانه با دو زنجیره یکنواخت (α1) تشکیل شده است که دارای زنجیره اضافی است که کمی در ترکیب شیمیایی آن (α2) متفاوت است. به خاطر تشابه ساختاری و عملکردی آن به ECM بومی و همچنین تجزیه زیستی، کلاژن با استفاده از مکمل پلی ساکارید در ابتدای ساخت مخلوط های زخم و چارچوب های پوست، از جمله برخی از محصولات معروف تجاری موجود استفاده می شد. به عنوان مثال، Integra® در درجه اول با کلاژن و کاندرویتین 6-سولفات (8٪ وزنی) طراحی شده است. پائول و همکاران با استفاده از کلاژن و گلیکواسامینوگلیکان ها که با پروتئین 1-اتیل-3،3- (دی متیل آمین پروپیل) کاربویدییمید متصل شده بود، یک چارچوب متخلخل ساختند. چارچوب پس از اجرا بر روی موش های آزماشگاهی می تواند به طور قابل توجهی زخم را بهبود بخشد. به منظور تعادل برخی از معایب کلاژن، و حتی بیشتر از مواد طبیعی، مانند خواص مکانیکی ضعیف و انقباض شدید، بسیاری از درمان های پیوند تقاطعی برای افزایش استحکام ساختاری کلاژن توسعه داده شده است. ما قبلاً یک چارچوب کلاژن / کیتوزان با سازگاری خوب زیستی برای ترویج رشد فی
بروبلاست و بازسازی درماتیک ساختیم. کیتوزان به علت مزایای سازگاری زیستی، تجزیه زیستی، فعالیت های هموستاتیک و خواص ضد باکتریایی مورد استفاده قرار می گیرد. سایر مواد طبیعی مانند ژلاتین، هیالورونان و فیبرین نیز به طور گسترده ای برای ساخت جایگزین های پوستی زیست محیطی استفاده می شود. به عنوان مثال لین و همکاران یک چارچوب ژلاتین / کندرییتین سولفات / هیالورونان با ساختار دو لایه ساخت و با بهبود میزان زخم با میزان بقای بالا به دست آوردند. لی و همکاران یک پوست بیو مصنوعی ساخته شده از ژلاتین و (1 → 3)، (1 → 6) -β-گلوکان ساختندو کارآیی بهبودی آن را با ماتریس پوستی زلال مقایسه کردند[41]. میزان ترمیم ثانویه نسبتاً بالاتر از زخم تحت درمان با پوست مصنوعی مشاهده شد. علاوه بر این، چارچوب های مبتنی بر پلیمر طبیعی می توانند از طریق برخی ترکیبات شیمیایی و لیگاندهای خاص بیولوژیکی به منظور به دست آوردن خواص بهتر به کار گرفته شوند. ماتریس پوستی (ADM) اغلب قطعات و ساختار ECM طبیعی را حفظ می کند. این عمدتاً از طریق حذف سلول ها از ماتریس خارج سلولی غشا میانی پوست تشکیل شده است که بیشتر قادر به ارائه محیط میکرو برای رشد سلول ها از محل ز
خم است. در حال حاضر، AlloDerm®، ساخته شده توسط شرکت LifeCell، بیشتر به طور گسترده از محصولات موجود در بازار استفاده می شود. با این حال، اشکالات اصلی ADM در منابع محدود، ممکن است پاسخ ایمنی ناشی از کلاژن آلوژنیک و خطر ابتلا به ویروس باشد. پلیمریات مصنوعی که معمولاً استفاده می شوند، پلی استر هستند مانند پلی اتیل اسید (PLA)، اسید پلی گلیکولیک (PGA) و پلی (اسید لاکتیک گلیکولیک) (PLGA) که توسط اداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA) آزمایش شده است. چن و همکاران کلاژن ترکیبی با PLGA knitted برای ساخت یک چارچوب هیبرید که می تواند رشد فیبروبلاست ها و بازسازی غشا میانی پوست را افزایش دهد (شکل.3) درست کرده اند. Venugopal و همکاران غلظت پلی کاپرولاکتون متخلخل (PCL) / کلاژن با الکتروفیزین تولید کرده اند. نانوساختار به خوبی تعریف شده می تواند رشد و چسبندگی سلول ها را به خوبی تقویت کند. دانشمندان علوم پیشرفته بافت، فیبروبلاست ها را در یک چارچوب PLA کشت می کنند تا یک غشا میانی پوست فعال مصنوعی ایجاد کنند (TransCyte®)، که توسط FDA برای درمان سوختگی درجه سوم تأیید شده است. به طور کلی، در مقایسه با پلیمرهای طبیعی، پلیمرهای مصنوعی
ارزان تر هستند و سازگاری بیشتری دارند. آن ها می توانند با استفاده از تکنیک های ساخت مختلف برای ارائه خواص فیزیکی مختلف مورد استفاده قرار گیرند. برای غلبه بر نقایص تشخیص ضعیف سلولی، تغییر ساختار باید به منظور بهبود سازگاری بافت در نظر گرفته شود. سلول ها. سلول های کاشته شده، عنصر ضروری برای بازسازی بافت هستند. منابع سلول های پوستی که به صورت بیوفیزیکی طراحی شده اند عمدتاً شامل سلول های اتولوگ، سلول های آلوژنیک و سلول های xenogenic هستند. سلول های آلوژنیک و xenogenic نسبتاً فراوان هستند، اما پاسخ ایمنی موجود و تفاوت بین انواع سلول ها، کاربرد آن ها را محدود کرده است. پیشرفت اخیر در استفاده از سلول های اتولوگ به دو دسته تقسیم می شود که بسته به توانایی تمایز سلولی است. سلول های سوماتیک سلول های بیولوژیک هستند که بدن یک ارگانیسم را به غیر از سلول های بنیادی، gametocytes و یا سلول های بنیادی غیرمتغیر تشکیل می دهند. بسیاری از انواع سلول های سوماتیک مانند فیبروبلاست ها، کراتینوسیت ها، سلول های اپیدرمی، ملانوسیت ها و سلول های فولیکول مو برای بازسازی جایگزین های پوست مورد استفاده قرار گرفته اند. فیبروبلاست ها نقش کلیدی
در بهبود زخم پوست دارند و سلول های غالب آن در غشا میانی پوست هستند. سلول های اندوتلیال عروقی به رگ زایی رگ های خونی کمک می کنند. برتود و همکاران. لامینین اضافه شده به یک چارچوب کلاژن / کیتوزان برای همکاری کشت فیبروبلاست ها و کراتینوسیت ها، لامینین برای گسترش عصب نوتریت شناخته شده است و اعصاب بازسازی شده 120 روز پس از قرارگیری بر روی موش آزماشگاهی تشخیص داده شد. نیل و همکاران ملانوسیت های همراه با کراتینوسیت ها برای مقابله با کمبود رنگدانه در بهبود زخم ها پرورش دادند. وو و همکارانش سلول های غلاف پوستی و سلول های مخاطی را در ژل های کلاژن یافتند که پس از اعمال موش های آزماشگاهی، ساختارهای فولیکول مو را تشکیل دادند. سلول های بنیادی با استفاده از قابلیت های تمایز خودآزمایی و چندتولید اخیراً به طور گسترده ای در مهندسی بافت مورد استفاده قرار گرفته اند. در حالیکه سلول های بنیادی جنینی توان بالقوه دارند، سلول های بنیادی بالغ تمایل چندانی دارند و می توانند به خوبی به عنوان یک منبع سلول برای بهبود بافت عمل کنند. انواع مختلف سلول های بنیادی بالغ از پوست مانند سلول های بنیادی اپیدرمال، سلول های بنیادی ساقه، سلول های بنیاد
ی فولیکول مو، سلول های بنیادی غدد عرق، سلول های بنیادی ملانوسیتی، سلول های بنیادی مزانشیمی (MSCs)، سلول های بنیادی عصبی و سلول های بنیادی اندوتلیالی. فولیکول مو منبع اصلی سلول های بنیادی فولیکول است. کابایاشی و نیشیمورا سلول های پاپیلال پوستی را جدا کرده و آن ها را با قطعاتی از فولیکول مو بازسازی کردند. فولیکول های مو قابل حیات پس از پیوند در موش آزمایشگاهی ایجاد می شوند. سلول های بنیادی مشتق شده از مغز استخوان (BMSCs) دارای پدیده های چند هسته ای هستند که تمایزات استئوژنیک، کاندروژنی و آدیپوژن را تحت تأثیر قرار می دهند. اخیراً گزارش شده است که BMSC ها می توانند در سلول های پاپیلال پوستی ایجاد شوند و میزان بهبودی زخم را تسریع کنند. شنگ و همکاران موفق به ترمیم غده عرق با ترکیب BMSCs و سلول های غدد عرق شده است، که ممکن است به استفاده از سلول های بنیادی برای بازسازی عضلات پوست برای تحقق عملکرد کامل پوست بازسازی شده منجر شود. لازم به ذکر است که سلول های بنیادی جنینی (ES) که از توده سلولی داخلی بلستوسیستر جنینی حاصل می شود، دارای قدرت مطلق هستند و می توانند در شرایط آزمایشگاهی بی نظیر بدون از دست دادن پتانسیل تمایز
نگهداری شوند و بیشتر به انواع مختلفی از سلول ها تقسیم می شوند سلول ES ارائه می دهد یک گزاره جذاب و مناسب برای درمان جایگزینی سلول، به ویژه برای بازسازی ارگان های پیچیده مانند پوست، اگر چه سلول های انسانی ES تنها به تازگی در دسترس است و هنوز هم بسیاری از مشکلات اخلاقی و فنی بحث برانگیز که نیاز به قبل از اینکه پتانسیل کامل این نوع سلول را بکار ببریم باید برطرف شود. سلول های ES به طور کامل در پزشکی احیاکننده و مهندسی بافت بسیار امیدوارکننده هستند و شکی نیست که جایگزین های پوستی به خوبی قابل استفاده ند که در آینده می تواند به پوست طبیعی برسد. عوامل بیولوژیکی. بهبود زخم و ترمیم پوست نتیجه اثرات سینرژیک سلول های مختلفی است که تکثیر، مهاجرت، تمایز و ترشحات ECM توسط عوامل زیست فعال مانند عوامل رشد سلولی و سیتوکین ها تنظیم می شوند. بنابراین، عوامل بیولوژیکی به شدت بر عروق، ترشح کلاژن و اپیتلیالیزاسیون در هنگام بازسازی پوست تأثیر می گذارد. ترکیب عوامل بیولوژیکی با چارچوب یک روش امیدوارکننده برای ترویج کارایی و کیفیت بهبود زخم است. عوامل رشد سلولی عبارتند از پروتئین ها یا هورمون های استروئیدی که تنظیم کننده انواع پروسه
های سلولی مانند تکثیر و جداسازی سلول هستند. آن ها معمولاً به عنوان مولکول های سیگنالینگ بین سلول ها و ECM به منظور ترویج تمایز سلولی و بلوغ عمل می کنند و به طور گسترده ای در ساختارهای پوستی مهندسی بافت مورد استفاده قرار می گیرند. بعضی از عوامل رشد دهنده واسطه ای از بهبود زخم هستند، مانند عامل رشد اپیدرمی (EGF)، فاکتور رشد فیبروبلاست (FGF)، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF)، عامل رشد رشد پلاکتی (PDGF)، فاکتور رشد انسولین (I) IGF-I)، تبدیل عوامل رشد α وβ یعنی (TGF-α و TGF-β) و فاکتور رشد هپاتوسیت (HGF). با ترکیب عوامل رشد با استفاده از روش های شیمیایی یا فیزیکی، چارچوب های پوستی زیست فعال می توان ساخت. ریچاردسون و همکاران. VEGF و PDGF را در یک چارچوب PLGA متخلخل متصل کرد، که اجازه می دهد تا دوز و میزان تحویل,کنترل شده باشد. این استراتژی پیشگام تحقیق در مورد یک وسیله نقلیه ارائه چند عامل آنژیوژنیک با سینتیک متمایز است. یکی دیگر از عوامل مؤثر در رشد مو IGF است. استفاده از IGF-I 10) نانوگرم در میلیلیتر) در ترکیب با IGF-II 100) نانوگرم در میلیلیتر) توانایی بیشتری نسبت به انسولین را برای جلوگیری از مرحله کاتاژین در
فولیکول های مو نشان داد. همانطور که در بالا خلاصه می شود، با توانایی سلول ها به طور مدولاسیون و هدایت به طور مؤثر، عوامل رشد سلولی به طور گسترده ای به عنوان عوامل زیست فعال برای ترکیب با چارچوب های مهندسی بافت مورد استفاده قرار می گیرند. اخیراً، تکنیک های ژنی در حال ظهور مزایای متعددی نسبت به عوامل رشد سلولی را نشان می دهند. ژن های عملکردی را می توان به چارچوب ها به عنوان عوامل زیست فعال تبدیل کرد و فاکتورهای رشد کدگذاری شده را در محل زخم تکثیر می کند. نمونه های خاصی از کاربرد ژن درمانی در مهندسی بافت پوست در زیر آمده است. پیشرفت فعلی. بافت مهندسی شده پوست بیرونی. برای به دست آوردن تعداد لازم کراتینوسیت ها برای نیازهای درمانی، جداسازی کراتینوسیت ها از یک اهداکننده و بعد از آن در محیط کشت، گامی کلیدی در طراحی و تولید جایگزین های اپیدرمی است. روش های تولید جایگزین های اپیدرمی ممکن است کاملاً متفاوت باشد. مانند تکنیک های کشت سلولی، مرحله تمایز سلولی و سازمان مخاطی، روش های تحویل سلول به بیمار و استفاده از زیرمجموعه های اضافی برای افزایش کشت سلولی و تحویل با هم، تعیین آنچه جایگزین های اپیدرمی را می توان به دست آ
ورد. می توان تصور کرد که طبیعت سلسله مراتب، لایه بندی شده، سیستم کشت سلولی تا حد زیادی نتیجهٔ بالینی غیرقابل پیش بینی را تعیین می کند. یک آئروسل سوسپانسیون سلولی یکی از راه های استفاده از کراتینوسیت های زیرپوستی به زخم است. کشت یک لایه از کراتینوسیت های زیرپوستی در غشاها تحویل یک رویکرد جایگزین است. غشاها می توانند به صورت مکانیکی از مخزن کاکاوری جدا شوند یا می توانند با سلول های کشت شده به طور مستقیم به محل زخم اعمال شوند. کائو و همکاران سلول های اپیدرمی کشت شده بر روی یک غشای کیتوزان / ژلاتین برای ساخت اپیدرم انعطاف پذیر بافت,درست کردند. این غشای اپیدرمی مصنوعی می تواند در موجود زنده, زنده بماند و دارای کاربرد بالینی خوبی در ترویج بهبود زخم پوست اهداکننده و یا محل جراحی پوست و مهار تشکیل اسکار هیپرتروفیک است. Epicel® (Genzyme Biosurgery، USA) یکی از اولین داروهای تجاری اپیدرمال است که با استفاده از کراتینوسیت های مخصوص بیمار تولید می شود. تقریباً 15 روز طول می کشد تا کراتینوسیت ها بتوانند با هم ترکیب شوند تا سلول های مخاطی کشت شده (CEAs) تولید شوند. بافت مهندسی شده غشا میانی پوست. به خوبی شناخته شده است که
ضایعات پوستی(قسمت های آسیب دیده) ضخیم به علت کمبود غشا میانی پوست، نمی تواند به طور اتولوگ مورد اصلاح قرار گیرد. گزارش شده است که خود پیوند مخاطی کشت شده تنها در 15 درصد از مواردی که در مجاورت با بافت گرانوله مزمن قرار می گیرند، زنده ماندند و در حدود 47 درصد موارد، اگر به دانه گرانوله اولیه یا زخم تازه منتهی شده پیوند خورده باشند، احتمال 45 تا 75 درصد یکپارچگی وجود دارد زمانی که به زخم با روده پوستی یا نئودرمی اعمال می شود. بنابراین یک معادل پوستی مناسب که به عنوان یک الگوی بازسازی کننده برای رشد و دفع بافت پوست جدید عمل می کند، تقاضای زیاد است. تا کنون، چندین نوع از معادل های پوستی در درمانگاه ها موفق بوده اند . عمدتاً از پلی گلاکتین با دانه های فیبروبلاست های کشت شده از بافت مزوالین کشت می شود. مواد در طی 20 تا 30 روز به وسیله هیدرولیز تخریب می شوند در حالی که فیبروبلاست ها عوامل ترشحی و اجزای ECM را ترشح می کنند و باعث ایجاد لایه های پوستی می شوند. معایب مسائل با هزینه بالا و ایمنی به دلیل دخالت سلول های آلوژنیک است. در مقایسه با ساختارهای جایگزین پوست حاوی سلول، تولید محصولات غیر سلولی وایجاد مجوز برای کا
ربرد بالینی آسان تر است. به همین دلیل است که محصولات غیر سلولی اکثریت جایگزینی پوستی را فراهم می کنند که بر روی آلوگنیک، اکسنوگنیک یا مصنوعی ساخته می شوند. لایه پایین چارچوب کامپوزیت متخلخل از کاندیدای کلاژن / سولفاتیون کبد گیرنده پیوند است. لایه بالایی یک غشای سیلیکون است که به عنوان یک مانع موقت برای جلوگیری از از دست دادن آب و حمله میکروبی است که می تواند پس از 2-3 هفته از عروق کشی کامل چارپوب برداشته شود. نتایج کاربرد بالینی نشان داد که غشاهای میان پوستی بازسازی شده از طریق Integra® ساختار مشابه با غشاهای میان پوستی طبیعی به شدت مورد استفاده قرار می گیرند. AlloDerm® که توسط FDA در سال 1996 تصویب شده است، یکی از ADM های تجاری است که قادر به التیام دادن نقص های پوستی در محل هستند. Callcut برخی از نتایج کاربرد بالینی را خلاصه کرد و نتیجه گرفت که AlloDerm® دارای مزایای انعطاف پذیر و همچنین میزان بقای بالا است. شی و همکاران ساخت یک غشای کلاژن-کیتوزان / سیلیکون دو جانبه پوستی معادل را انجام دادند.. کشت فیبروبلاست های پوستی انسان در آزمایشگاه ثابت می کند که چارچوب درمان شده با GA می تواند به طور مؤثر باعث تسریع
نفوذ و تکثیر سلول ها شود. آزمایش های حیوانات بیشتر نشان داد که چارچوب می تواند به اندازه کافی نفوذ فیبروبلاست از اطراف بافت را تسریع کند. هوانگ و همکاران سولفات کربوکسی متیل کیتوزان (SCC) ترکیب شده که به عنوان یک جزء از چارچوب های مهندسی بافت پوست مورد استفاده قرار می گیرد را مطرح کردند. انتظار می رود که SCC توانایی ضبط، اتصال و حفاظت از عوامل رشد در فرایندهای بهبود زخم، مانند فاکتور رشد فیبروبلاستی (FGF) و فاکتور رشد اندوتلیال عروق (VEGF) را داشته باشد، که منجر به بهبود عملکرد بازسازی می شود. توانایی تولید دسته های بزرگ همراه با کنترل کیفیت دقیق و کاهش هزینه ها منجر به تعداد زیادی از محصولات شده است که راه خود را به درمانگاه، که برخی از آن ها به طور گسترده ای پذیرفته شده است، به دست آورد. بافت مهندسی شده پوستی. جایگزین پوست کامپوزیت(مرکب) هدف تقلید ساختار بافتی پوست نرمال است که در آن هر دو لایه اپیدرمی و پوستی وجود دارد. این شباهت ساختاری همچنین برخی از ویژگی های عملکردی را به پوست طبیعی می بخشد. در مقایسه با جایگزین های اپیدرمی و پوستی، این جایگزین های پوستی اپیدرمال نه تنها پیشرفته تر اند، بلکه همچنین گرا
ن ترین سازه های بیولوژیکی ساخته شده بافت هستند. برای یک پوست ضخیم زیستی کامل، حداقل دو یا چند نوع سلول باید شامل پروتئین های رشد، سیتوکین ها و ECM برای بازسازی ساختار با ساختار مشابه و اجزای پوست نرمال باشد. برای تولید دائمی جایگزین های پوستی درماتواپیدرمال، از هر دو فیبروبلاست های آلوگنیک یا اتولوگ استفاده می شود. با توجه به ایمنی بودن کراتینوسیت های آلوژنیک، اتولوگ ممکن است بیشترین خطر را کاهش دهد. با این حال، در مقایسه با سلول های اتولوگ، ترکیب سلول های پوست آلوژنیک می تواند به نیازهای مقادیر زیادی از دسته های یکنواخت با دسترسی نسبی برسد. نتیجه گیری و چشم انداز آینده. پس از چند دهه تحقیق، توسعه بیومهندسی بافتی که بر پایه رشته های مختلف علمی فناوری مواد، شیمی، زیست شناسی و پزشکی متکی است، بسیار بهبود یافته است. انواع مختلفی از پوست های زیست محیطی برای ضایعات اپیدرمی(قسمت های آسیب دیده )، پوستی و ضخیم شدن کامل شده اند و برخی از آن ها در حال حاضر در دسترس هستند. در واقع، اکثر آن ها کامل نیستند و ممکن است فقط یک زخم بهبود یافته با ساختار دو طرفه داشته باشند تا میزان بقا و کیفیت زندگی یک بیمار بهبود یابد. بخشی
از عملکرد محافظ پوست می تواند توسط محصولات موجود در حال حاضر بازسازی شود، در حالیکه سایر توابع از جمله لمس، دفع، تنظیم حرارت، محافظت از اشعه ماوراء بنفش، عملکرد مصنوعی و عملکرد زیبایی، توسط محصولات پوستی ساخته شده مهندسی موجود بازسازی نمی شوند. منبع سلول ها همچنین یک چالش برای پوست زیست محیطی است. مسائل مربوط به رویه های طولانی و پیچیده کشت، شرایط حمل و نقل و ذخیره سازی ویژه و گران، و عمر مفید محدود باید مورد توجه قرار گیرد. با توجه به ریسک بالقوه ایمنی، تمام دلایل فوق برای جایگزین های پوستی مبتنی بر سلول به طور گسترده در کلینیک استفاده می شود. بازسازی منجر شده توسط یک چارچوب در محل ممکن است رویکرد امیدوارکننده برای حل این مشکلات باشد، اگر چه در حال حاضر تنها این می تواند توسط این روش بازسازی شود. تحقیقات آینده باید بر روی طراحی چارچوب های بیومیمیک با ترکیب مورد نظر و ریزساختار، و همچنین بیوژنال ها برای هدایت رفتار سلول های مهاجرت از مناطق اطراف، برای هدایت احیای پوست کامل ضخیم، تمرکز کنند. تکنولوژی سلول های بنیادی که در حال ظهور است، به طور قابل توجهی پیشرفت پوست پوشیده شده بافتی و بهبود زخم را ترویج کرده اس
ت. گزارش شده است که استفاده از سلول های بنیادی جنینی یا بالغ کاملاً رویکرد مؤثر برای بازسازی پوست است، در حالی که اجتناب از زخم و همچنین افزایش سرعت عروق کرونری را به دنبال دارد. در حالی که استفاده از سلول های بنیادی جنینی هنوز به دلایل اخلاقی و سیاسی بحث انگیز است، تعدادی از محققان با استفاده از سلول های بنیادی بالغ برای مهندسی بافت پوست به طور مداوم در حال رشد هستند. با ترکیب اصول بازسازی القا شده و درمان با سلول های بنیادی، می توان سلول های بنیادی را با استفاده از مواد در محل استخراج کرد و سپس تمایز سلول های بنیادی را به انواع سلول های مورد نظر القاء می کند و در نهایت پوست جدیدی با ساختارها و توابع کامل ایجاد می کند. انتظار می رود که منافع علمی، عمومی و تجاری منجر به پیشرفت قابل توجهی در ساخت سازه های پوستی زیست محیطی در سال های آینده شود.
پادماسمبهاوا ( ؛ – ) یا پادماسامباوا (به معنی "زادهٔ لوتوس")، همچنین شناخته شده به نام گورو رینپوچه () یک استاد بودایی سده هشتم میلادی از شبه قاره هند بود. اگر چه شخصیتی تاریخی به نام پادماسمبهاوا وجود داشته است، تنها اطلاعات کمی از او در کمک به ساخت اولین صومعه بودایی در سامی در تبت با دستور به تریسونگ دتسن (Trisong Detsen) موجود است، و این که به دلیل دسیسه های دربار پس از مدت کوتاهی تبت را ترک کرده است.
اونترترال (به آلمانی: Untererthal) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در هاملبورگ واقع شده است. اونترترال ۹۷۱ نفر جمعیت دارد.
اولم- یونگینگن (به آلمانی: Jungingen) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در اولم (آلمان) واقع شده است. اولم- یونگینگن ۳٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
ویکسن اشتاین (به آلمانی: Wichsenstein) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در گوسواینشتاین واقع شده است.
زیگنبرگ (به آلمانی: Zierenberg) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کسل واقع شده است. زیگنبرگ ۶٬۵۶۸ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای Damvillers، گاتاتیکو، ایشترسهاوزن و امت واچسنبورگ خواهرخوانده های زیگنبرگ هستند.
اوستهلدن (به آلمانی: Osthelden) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در فرویدن برگ (زیگرلند) واقع شده است. این منطقه ۷۰۰ نفر جمعیت دارد.
رونینگن (به آلمانی: Rüningen) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در براونشوایگ واقع شده است. رونینگن ۲٬۹۱۶ نفر جمعیت دارد.
احضار سریالی ایرانی در ژانر فیلم ترسناک به تهیه کنندگی و کارگردانی رامین عباسی زاده و مجری طرح شهاب کاظمی است که به صورت هفتگی در شبکه نمایش خانگی توزیع می شود. این سریال از ۱۹ دی ماه ۱۳۹۷، چهارشنبه ها در شبکه نمایش خانگی گلرنگ رسانه و سامانه ویدئوی درخواستی فیلیمو پخش می شود. مدت زمان هر قسمت حدود ۵۰ دقیقه است. تهیه و تولید این سریال، نزدیک به سه سال زمان برده است.این فیلم به خاطر المان های نژاد پرستانه در سال ۱۳۹۹ توسط فرانسه تحریم شد. داستان. گیسو و امیر زن و شوهر هستند و زندگی خوبی را دارند. اما دقیقاً در روزی که گیسو می خواهد خبر حامله بودنش را به امیر بدهد، متوجه می شود که امیر به او خیانت کرده و به سراغ صمیمی ترین دوست گیسو، پروا رفته است. او از یکی دیگر از دوستانش که سینا نام دارد درخواست کمک می کند. سینا به او پیشنهاد می دهد که خود را به مردن بزند و مدتی طولانی وانمود کند که مرده و خود را در خانه حبس کند. بچه گیسو، طی سال های مخفی بودنش به دنیا می آید. او دیوانه می شود، شخصیت هایی به اسم ساغر، شفا، فریبرز، و خیرون برای خودش درست و با آنها صحبت می کند. بعد از ۷ سال او به عنوان یک روح متحرک به سراغ امی
ر و پروا می رود، آنها را می ترساند و شکنجه می دهد … بازیگران سریال احضار(نمایش خانگی). الهه جعفری/گیسو،خاله ثریا شهریار ربانی/سینا/رقیب عشقی امیر سلیمه رنگزن/مادر گیسو ریحانه رضی/خیرون یاسمن همتی/ساغر نوش آفرین رحمانی/سایه آرش مهاجر/امیر/شوهر خیانت کار گیسو نازنین کیوانی/پروا/دوست و رقیب عشقی گیسو بنیامین پیروانی/جن گیر،آقا شفا شیما مرزی/جن گیر،خانم آرام بازیگر خردسال: کیمیا ملایی/پریا/دختر گیسو منابع. https://www.mehrnews.com/news/4508463/توزیع-اولین-قسمت-احضار-در-شبکه-نمایش-خانگی http://ana.ir/fa/news/63/366028/تولید-سریال-ترسناک-برای-بخش-خصوصی-ریسک-بود https://www.isna.ir/news/97092512661/%DB%8C%DA%A9-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%A7%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA https://www.pana.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C-32/815955-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%A7%DA%A9-%D8%A7%D8%AD%D8%B6%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D8%A8%DA%A9%D9%87 https://www.javanonline.ir/fa/news/903285/%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%
86-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%A7%DA%A9-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%AD%D8%B6%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF
ولرشایم (به آلمانی: Wollersheim) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در نیدگن واقع شده است. ولرشایم ۱۰٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ولابرگ (به آلمانی: Wollaberg) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در یاندلسبرون واقع شده است. ولابرگ ۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
ویتسنبروخ (به آلمانی: Wietzenbruch) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در تسله واقع شده است. ویتسنبروخ ۴٬۸۸۸ نفر جمعیت دارد. نقاط مورد علاقه. ویتسنبروخ همچنین توصیفی برای منطقه مجذل مانند مجاور در جهت Großburgwedel است. از طریق این منطقه بود که اولین خط سریع السیر برای آزمایش و رکوردشکنی توسط لوکوموتیوهای راه آهن طی دهه ۱۹۲۰ ساخته شد. این خط در اصطلاح عامیانه به نام راه آهن خرگوش (حسنبن) نیز شناخته می شود. اشاره ای به زمان ساخت طولانی آن (۱۹۱۳–۱۹۳۸). امروزه بخشی از خط آهن هانوفر - هامبورگ است. لوح یادبودی در زیر بنای یادبود بالابر هواپیما. فرودگاه هوایی ارتش (Heeresflugplatz Celle یا Immelmann-Kaserne) در Celle-Wietzenbruch در دهه ۱۹۴۰ به عنوان یکی از فرودگاه های خروجی برای تأمین هواپیما در طول حمل و نقل هوایی برلین مشهور شد. این رویداد با یادبود پل هوایی در ورودی سایت آغاز شد که در سال ۱۹۸۵ توسط مشاور وقت شهر سل، کارل دافنر آغاز شد و در سال ۱۹۸۸ افتتاح شد. امروز، این فرودگاه محل استقرار مرکز آموزش هواپیمایی ارتش بوندسوهر است، همچنین به عنوان صدمین اسکادران شناسایی هواپیمایی نیز می باشد.
دیستده (به آلمانی: Diestedde) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در وادرسلوه واقع شده است. دیستده ۲٬۴۶۳ نفر جمعیت دارد.
فلینگهاوزن (به آلمانی: Fellinghausen) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کرویزتال واقع شده است.
تاوخلیتس (به آلمانی: Tauchlitz) یک منطقهٔ مسکونی در آلمان است که در کروسن ان در لشتر واقع شده است.ارتفاع تاوخلیتس از سطح دریا، ۱۷۵ متر است.