Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا در جلفا به وجود آورد. پس از بروس، اسقف ادوارد استیورت، یا استوارت از نیوزیلند به ایران آمد و در سال ۱۲۷۲ کالج را از جلفا به خانه امین الشریعه واقع درخیابان حاج امین التجار در املاک وباغهای مابین نهر فرشادی و دارالحکومه به مساحت یکصد جریب (استانداری امروز) (خیابان هشت بهشت) منتقل کرد.[۳] این اسقف در مدت ۱۷ سال مدرسه را اداره کرد تا در سال ۱۲۹۰ به انگلیس رفت و فوت شد.[۲] پس از اسقف استیورت آقایان الیس و واکر و ولینتن به ریاست رسیدند. نخستین دبیرستان دخترانه نیز دبیرستان بهشت آیین بود که در باغ شمالی دبیرستان ادب بوده که ۳۰سال بعد از دبیرستان ادب بعنوان یکی مدارس نوین در ایران که از مهد کودک تا دانشسرا ویژه دختران تأسیس شد و از دوران محمدشاه قاجار شکل گرفتند. دومین مدرسه را کشیشی آمریکایی به نام پرکینز در ارومیه در سال ۱۲۵۴ ساخت که در آن افزون بر برخی دانش های جدید، قالی بافی و آهنگری نیز به کودکان تعلیم داده می شد و دومین مدرسه را اوژن بوره (کشیش فرانسوی) در سال ۱۲۵۵ در تبریز بنا کرد. بوره به دنبال آن بود که دارالفنونی تأسیس کند و ایرانیان را از هر قوم و مذهبی با علوم جدید و زبان فرانسوی آشنا کند. او تمام مخا
رج مدرسه را خودش می پرداخت. بعدها مدرسهٔ دیگری به نام باتومیا در جلفای اصفهان توسط بوره تأسیس شد. در سال های سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، با وجود اینکه مدرسهٔ دارالفنون بازگشایی شد، اما اقدامات آموزشی در همین حد باقی ماند و دانش آموزان دورهٔ ابتدایی کماکان در مکتب خانه ها آموزش می دیدند. اما از ابتدای سلطنت مظفرالدین ش جااه، به علت آشنا شدن بیشتر مردم با محیط فرنگستان و رواج افکار جمعی از ثروتمندان که ضمناً خود را جزو طبقهٔ روشنفکر می دانستند به تأسیس مدارس ابتدایی و متوسطه اقدام کردند و در کار ایجاد مدارس نوین به سبک اروپایی پیشقدم شدند. این ها همه جدا از تلاش های میرزا حسن رشدیه از بنیانگذاران مدارس نوین برای ایجاد مدرسه در شهرهای تبریز، مشهد و تهران است که شاید چون ایرانی بود، با سرزنش ها و آزار هموطنان مواجه شد. نخستین مدارس در شهرهای ایران. مدرسه دارالفنون. دارالفنون نام مدرسه متوسطه ای بود که به ابتکار میرزا تقی خان امیرکبیر در زمان ناصرالدین شاه قاجار برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران تأسیس شد. این مرکز نخستین دانشکده علوم نظامی ایران به سبک مدارس عالی اروپا بود. دبیرستان ادب اصفهان در سال ۱۲۴۰ توسط د
کتر بروس انگلیسی بنیان و رسماً در سال ۱۲۴۹ تاکنون بعنوان دبیرستان و کالج با داشتن ۳ رشته به صورت کمپلکس و پانسیون در تاریخ ایران بعنوان ماندگارترین مدرسه شناخته می شود امیر کبیر هفت معلم را در رشته های مختلف برای تدریس در این مدرسه از اتریش به ایران آورد. دارالفنون ۱۳ روز قبل از قتل امیرکبیر یعنی در ششم دی ماه ۱۲۳۰ شمسی افتتاح شد. شاگردان دارالفنون، لباس مخصوص به خود داشتند. آن ها سالی دو دست لباس تابستانی و زمستانی به رایگان دریافت می کردند و ناهار را به خرج مدرسه در آنجا می خوردند. آن ها کمک هزینه تحصیلی یا مقرری دریافت می کردند که این مقرری بعدها قطع شد. گاه به هر شاگرد خوب، انعام نیز داده می شد. رشته های تحصیلی در دارالفنون شامل هفت رشته پیاده نظام، سواره نظام، توپخانه، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانی شناسی بود. در دارالفنون علاوه بر دروس اساسی، درس زبان خارجه برای شاگردان اجباری بود و در آن سه زبان فرانسه، انگلیسی و روسی تدریس می شد. دارالفنون را همچنین می توان نخستین دانشگاه در تاریخ مدرن ایران دانست. دبستان ارفع الدوله. ارفع الدوله (سفیر ایران در یکی از کشورهای اروپایی) با سرمایه شخصی اقدام به ایجاد دبس
تانی با نام خود نمود که در آن عده ای محصل به صورت شبانه روزی و رایگان آموزش می دیدند؛ و حتی هزینه لباس و خوراک آنان از سوی بانی مدرسه پرداخت می شد. مدرسه رشدیه. مدرسهٔ رشدیه نام مدرسه ای است که میرزا حسن رشدیه در سال ۱۲۶۸ شمسی در ششگِلان تبریز تأسیس کرد. مدرسهٔ رشدیه نخستین دبستان به سبک نوین در ایران بود. پس از چند سال به علت تخریب بنای مدرسه، مدرسهٔ دیگری در کوی «جُبّه خانه» ساخته شد. این مدرسه در نهایت به محل کنونی در خیابان ارتش جنوبی تبریز منتقل شد. رشدیه پس از تلاش های فراوان برای ساخت مدارس متعدد در ۹۷ سالگی درگذشت. وصیت او چنین بود: «مرا در محلی به خاک بسپارید که هر روز شاگردان مدارس از روی گورم بگذرند و از این بابت روحم شاد شود». مدرسه شوکتیه. مدرسه شوکتیه نخستین مؤسسه آموزش در شهرستان بیرجند بود که در ۱۲۶۹ ه .ش (از محل موقوفات شوکت الملک اول) تحت عنوان حسینیه شوکتیه ساخته شد و در ۱۲۸۲ ه .ش تبدیل به مدرسه شد. این مدرسه پس از دارالفنون تهران و رشدیه تبریز و مدارس کیخسرو شاهرخ در کرمان، چهارمین مدرسه بود که آموزش به سبک جدید را در ایران آغاز کرد. مدرسه شوکتیه ابتدا در مقطع ابتدایی بود که پس از مدتی دبی
رستان شوکتیه نیز به آن افزوده شد. برای تشویق افراد به تحصیل در این مدرسه برای محصلین بی بضاعت و خانواده آنها کمک های نقدی و جنسی مؤثری در نظر گرفته می شد. مدرسه سعادت بوشهر. مدرسه سعادت که در ۱۲۷۸ خورشیدی به سبک نوین آموزشی در بوشهر تأسیس شد، از نظر تاریخی مادر مدارس جنوب ایران محسوب می شود. این مدرسه به دست احمدخان دریابیگی، حکمران وقت بوشهر، تأسیس شد. محمدحسین سعادت و برادرش عبدالکریم سعادت از معلمین اولیه این مدرسه بودند. به جهت کمک های نقدی مظفرالدین شاه که به درخواست دریابیگی صورت گرفت، این مدرسه به سعادت مظفری مشهور شد. مدرسه سعادت تا سال ۱۳۲۵ هجری قمری منشأ خدمات نوین آموزشی نه تنها در بوشهر و حوزه خلیج فارس بلکه در نجف، کاظمین و بحرین هم بوده به طوری که معلمان این مدرسه برای تدریس به شهرهای بندرلنگه، اهواز، بهبهان هم رفته و مدرسه جدید تأسیس کردند. در مدرسه سعادت بوشهر علما و شخصیت های برجسته ای تحصیل کردند و افراد فرهیخته ای از این مدرسه فارغ التحصیل شدند. چند سالیست که ۱۸ اسفند، سالروز تأسیس مدرسه سعادت، با عنوان روز بوشهر جشن گرفته می شود. مدرسه مقدسه تربیت در شیراز. در سال ۱۲۸۶هجری شمسی در اثنای ان
قلاب مشروطه، آقا ملا علیرضا تربیت نخستین مدرسه نوین در جنوب ایران و شهر شیراز تأسیس کرد. وی سپس در سال ۱۳۳۸ مدرسه ای دخترانه به نام مدرسه تربیت نسوان به طور جداگانه به آن افزود. مدرسه تربیت نخستین مدرسه رسماً ثبت شده به سبک جدید در شیراز و جنوب ایران بود که در آن علاوه بر علوم قدیم (نظیر قرآن ،ادبیات فارسی و ریاضیات)، علوم جدید نیز نظیر علم الاحیاء (علوم طبیعی)، جغرافیا و زبان های انگلیسی و فرانسه تدریس می شد. وی برای تدریس زبان انگلیسی، معلم هندی از هندوستان به شیراز دعوت کرد. مدرسه مبارکه بختیاری شهرکرد. در سال ۱۲۹۳ حاج میرزا زیرک نخستین مدرسه به سبک جدید را در شهرکرد بنام مدرسه مبارکه بختیاری افتتاح کرد که بسیاری از فارغ التحصیلان آن در طی پنجاه سال اخیر، مقامات مهمی در کشور داشته اند. حاج میرزا زیرک، که پدر احمد زیرک زاده از سیاست مداران ملی گرا و همراه مصدق بود، از سوی سردار اشجع سرپرست دانش آموزان بختیاری اعزامی به اروپا شد. مدرسه احمدیه زابل. در زابل، نخستین مدرسه به سبک جدید در سال ۱۲۹۸ شمسی، تحت نام مدرسه احمدیه، منتسب به احمدشاه قاجار، به دستور شوکت الملک علم و به دست سیدمحمد فرزان افتتاح شد. دراین
مدرسه کودک از کلاس نیم شروع به فراگیری می کرد، که مواد درسی آن فقط آشنائی با حروف الفبا بود، در کلاس اول حروف آمیخته به هم را در قالب کلمات به محصل می آموختند. پایه تحصیلی آنچنان قرص و محکم پی ریزی می شد که محصل در کلاس چهارم قادر به خواندن و حفظ متون پرباری چون گلستان سعدی و کلیله ودمنه بود. در کلاش ششم یا آخرین کلاس مدرسه زبان های عربی، انگلیسی و فرانسه نیز تعلیم داده می شد. در آن زمان، در مدرسه شوکتیه بیرجند تا کلاس سوم دبیرستان (سیکل اول) تدریس می شد و از آن به بعد محصلین علاقه مند ناگزیر بودند تا برای اخذ دیپلم به مدرسه دارالفنون تهران بروند. چند سال بعد، سید محمد فرزان مدرسه ای جدیدی احداث کرد و نام این مدرسه را به مدرسه شاهپور تغییر داد. مدرسه محمدیه بندر لنگه. مدرسه محمدیه که طبق اطلاعات ارائه شده مدیریت آموزش و پرورش شهرستان بندرلنگه بعد از مدارسی مثل دارالفنون تهران و سعادت بوشهر از نخستین مدارس کشور محسوب می شود. این مدرسه سال ۱۲۹۰ شمسی، در زمان نیابت حکومت میرزا عبدالله خان نوری، مدحت السلطنه، به مدیریت عبدالحق که از فضلا و ادبای دانا و اهل هندوستان بود تأسیس شد. مدرسه محمدیه قبل از تأسیس، خانه مت
روکه و باغی بود که دارای نخلستان و هم چنین محل اسکان تفنگچی ها و نگه داری اسب حکمرانان وقت بندر لنگه بود، مردم شهر لنگه و افراد خیّر آن را بازسازی و نامش را محمدیه که مشتق از نام محمد پیامبر اسلام است، نهادند. مدرسه البرز. دبیرستان البرز (پیشتر: کالج آمریکایی ها، کالج البرز)، یکی از مراکز آموزشی معتبر و قدیمی شهر تهران است. این دبیرستان که از نخستین نمادهای آموزشی در ایران است در شمال غربی چهارراه کالج، کوچه البرز قرار دارد. دبیرستان البرز بعد از دارالفنون به عنوان یکی از نهادهای آموزشی پرافتخار مطرح است. این دبیرستان به دلیل نمای رشته کوه البرز در پس آن، البرز نام گرفته است. قدمت آموزشی این دبیرستان به سال ۱۲۵۲خورشیدی و تأسیس مدرسه آمریکایی ها بازمی گردد. این مدرسه ابتدایی در سال ۱۲۷۸خورشیدی همزمان با مدیریت جردن به دبیرستان تبدیل شد و در سال ۱۳۰۱خورشیدی به مکان کنونی خود در چهارراه کالج انتقال یافت و در آن زمان کالج آمریکایی ها یا کالج البرز نامیده می شد. در سال ۱۳۱۹خورشیدی همزمان با آغاز مدیریت ایرانیان بر آن، دبیرستان البرز نام گرفت. بنای اصلی این دبیرستان از نخستین آثار نیکلای مارکف، معمار تفلیسی است که
آثار ماندگار زیادی در ایران دارد. ساختمان مرکزی البرز و ساختمان علوم این دبیرستان جزو آثار ملی ایران به ثبت رسیده اند. دبیرستان البرز به دلیل قدمت تاریخی و سوابق درخشان علمی، آموزشی و فرهنگی در ۱۶ اسفند سال ۱۳۸۵توسط شورای عالی آموزش و پرورش جزو مدارس ماندگار ایران شناخته شد. نخستین مدرسه دولتی کرمان. اولین مدارس جدید در کرمان به سبک تعلیم و تربیت نوین توسط زرتشتیهای کرمان و به همت مرحوم کیخسرو شاهرخ تأسیس شد. در کناب یادداشتهای کیخسرو شاهرخ چنین آمده است: "در ابتدای ورود من فقط یک مکتب خانه در محله شهر داشتند، گذشته از آنکه آن آباد شد، نیز به تأسیس سه باب مدرسه دخترانه که در کرمان اولین مرتبه بود اقدام نمودم. یکی در قبه سبز [که همان محله تاریخی گنبد سبز است]، یکی در بیرون دروازه ناصریه و دیگری به تشویق خویشِ خودم مرحوم جمشید جهانگیر در محله شهر و یک مدرسه پسران دیگر در محله پرموتن [در نزدیکی دروازه ریگ آباد] و یک مدرسه در قناتغستان و دیگری در اسماعیل آباد جوپار دائر و به تمام سرکشی نموده و بر همه مدیریت داشتم. هم تعلیم می دادم و خوب پیشرفتی نمودند و به اینها قانع نبوده در سال دهم بودنم در کرمان به کمک جماعت،
مدرسه بزرگ ملی در بیرون دروازه ناصریه ساخته شد که زمین آن را مرحوم ارباب شهریار خدابخش [سروشیان] از اراضی باغ مرحوم ارباب گشتاسب دینیار کرم نمود و این مدرسه را هم به اسلوبی خوب که هنوز وجود دارد و دبیرستان ملی زرتشتیان [که امروزه به نام ایرانشهر]است تمام کردم و از کرمان رفتم." مرحوم کیخسرو شاهرخ این یادداشت را در سال ۱۳۱۷ شمسی و در شهر بادن بادن در جنوب آلمان می نویسد و در آن به تأسیس مدارسی در سال ۱۲۷۳ هجری شمسی و در زمان حکومت عبدالحسین میرزا فرمانفرما در کرمان اشاره دارد و چنانچه در کتاب یادداشتهای خود می نویسد در سال دهم بودنش در کرمان یعنی در سال ۱۲۸۱ شمسی ساخت مدرسه ملی ایرانشهر را در خیابانی که امروزه به نام میرزا برزو آمیغی می باشد، به اتمام می رساند. اگر از اولین مدارسی که توسط مبلغین مسیحی انگلیسی که به ترتیب در شهرهای اصفهان، ارومیه، تبریز و کرمان ساخته شده اند صرف نظر کنیم، مدارس کیخسرو شاهرخ در کرمان پس از دارالفنون تهران و رشدیه تبریز، مدارسی هستند که آموزش به سبک جدید را در ایران آغاز کردند. پس از تأسیس مدارس کیخسرو شاهرخ در سال ۱۲۷۳ شمسی مدارس دیگری به شرح زیر در کرمان تأسیس شد. مدرسه پسرانه و
دخترانه انگلیسی مرسلین به ترتیب در سالهای ۱۲۷۶ شمسی و ۱۲۸۰ شمسی، مدرسه ملی ایرانشهر در سال ۱۲۸۱ شمسی، مدرسه پسرانه ملی شهاب در سال ۱۲۸۵ شمسی، مدرسه پسرانه سعادت در سال ۱۲۸۵ شمسی، دبستان دخترانه ملی عصمتیه در سال ۱۲۹۲ شمسی و دبستان دخترانه شهریاری در سال ۱۲۹۷ شمسی. در سال ۱۲۹۲ شمسی، سید مصطفی کاظمی و یک نفر از شاگردان دبیرستان آلیانس فرانسه برای تأسیس مدرسه دولتی به کرمان آمدند. سید مصطفی کاظمی در سال ۱۲۹۳ شمسی در سن ۲۸ سالگی به ریاست اداره معارف کرمان منصوب شد و دبستان دولتی احمدی را در دوم بهمن ماه همان سال با کمک اعانه عمومی و ملی تأسیس کرد. به دلیل سلطنت احمد شاه این مدرسه ابتدا به احمدیه یا احمدی موسوم بود. سپس در دوره پهلوی اول در سال ۱۳۰۵ شمسی به مدرسه پهلوی تغییر نام داد و پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به نام دبیرستان امام خمینی معروف شد. سید مصطفی خان علاوه بر اینکه ریاست اداره معارف و مدیریت مدرسه احمدی را عهده دار بود به تدریس تاریخ جغرافیا و اخلاق در مدرسه نیز مشغول بوده است. محل این مدرسه ابتدا در خانه استیجاری نصرت السلطان واقع در بازار وکیل کرمان قرار داشت و در سال ۱۳۰۷ شمسی و در زمان
ریاست میرزا حسین جودت بر اداره معارف و اوقاف کرمان به عمارت دولتی، معروف به خوابگاه ژاندارمری در محل امروزی اداره کل آموزش و پرورش استان کرمان منتقل شد و در سال ۱۳۲۰ دبیرستان پهلوی به محل دبیرستان جم که همان دبیرستان انگلیسی مرسلین بود، منتقل شد و با دبیرستان جم ادغام گردید و امروزه دبیرستان امام خمینی بخشی از دبیرستان جم- پهلوی می باشد، که تاریخ تأسیس آن به سال ۱۲۷۶ شمسی می رسد. مدرسه ملی ناصری خلخال. یکی از نخستین مدارس مدرن در آذربایجان، مدرسه ناصری خلخال است. همانند شهر تبریز در خلخال نیز ناصر روائی با مساعدت و زحمات شخصی خویش به تأسیس مدرسه ملی در ولایت آذربایجان عصر قاجاریه اقدام کرد. وی در سال ۱۲۸۴ هجری شمسی به فکر تأسیس و ایجاد مدرسه در خلخال افتاد. در آن زمان به غیر از تبریز در هیچ شهر آذربایجان مدرسه وجود نداشت. تحصیلات مانند سایر نقاط کشور در مکتب خانه ها انجام می گرفت. ناصر روائی درکتاب ” خاطرات و اسناد ناصر دفتر روائی” در این زمینه می نویسد :” با اینکه در خلخال افکار عمومی به کلی از اینگونه تأسیسات بیگانه و اقدام بدان مستلزم انواع مخاطره و فداکاری ها بود، نگارنده از روی یک احساسات درونی خود را بر
ای مقابله با هر گونه مرارت حاضر کردم و با استفاده از وجود میرزا محمدتقی او بدین اراده افتادم که مدرسه ای در قصبه خلخال افتتاح و خدمات وطنی خود را از این راه تعقیب نمایم ” از حسن اتفاق در زمانی که ناصر روائی به فکر تأسیس آموزشگاهی با اصولی جدید و مدرن بود، میرزا محمد تقی خوجینی معروف به حاج معلم پس از سالها کسب علم و تجربه در باکو، برای دیدار اقوام و خانواده خویش به خلخال آمده بود. ناصر دفتر در ادامه خاطرات خود توضیح می دهد که برحسب دستور حاج میرزا محمدتقی خوجینی، اثاث مدرسه را با هزینه شخصی خود فراهم کرده و بهترین عمارت قصبه (خانه حاج سلیم مرحوم) را با ماهی ۱۰ تومان وجه اجاره می کند و در اول مهرماه سال ۱۳۲۶ قمری (۱۲۸۷ شمسی)، مدرسه را با مدیریت و معلمی حاج میرزا محمد تقی خوجینی و یک نفر دیگر از کسان او (میرزا رفیع) و نظامت آقا سید کریم و یک نفر مستخدم، با شصت نفر شاگرد در دو کلاس افتتاح می کند و جشن افتتاحیه را در عمارت مدرسه برپا می کند. روائی فرصت را مغتنم شمرد و منظور خویش را با حاج معلم در میان گذاشت که پس از مذاکره و بحث و تبادل نظر، میرزا محمد تقی پیشنهاد ناصر روائی مبنی بر مدیریت مدرسه را بر عهده گرفت و
نخستین مدرسه ملی در آذربایجان بنام ” مدرسه ناصری” در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در خلخال تأسیس شد. تحصیل در این مدرسه رایگان بود و بنا به اسناد تاریخی ناصر روائی از جیب خود مخارج آن را عهده دار بود و از کمک های افراد خیر زمان هم برای اداره مدرسه استفاده می کرد. تدریس در این مدرسه به زبان ترکی آذربایجانی انجام می شد. متأسفانه در پاییز۱۲۸۶ هجری شمسی بر اثر هجوم افراد یاغی و اشرار محل و بروز نا امنی در منطقه مدرسه ناصری منحل و اثاثیه آن غارت شد. در سال ۱۲۸۹خورشیدی مجدداً بر اثر همت و مساعدت اهالی خلخال مدرسه مجدداً بازگشایی شد. مدرسه در طول حیات خویش با فراز و نشیب های بسیاری همراه بود و متناسب با تحولات سیاسی و اجتماعی منطقه دچار تعطیلی، بازگشایی یا تغییر نام قرار می گرفت. تا اینکه در سال ۱۳۸۴ شمسی پس از سالها تلاش و گفتگو بالاخره با پافشاری مردم با فرهنگ خلخال نام مدرسه به همان نام سابق خود یعنی ناصری برگشت. مدرسه مظفریه رشت. سال ۱۲۷۷هجری شمسی محمد ولی خان سپهسالار (نصر السلطنه) حاکم گیلان در زمان مظفرالدین شاه نخستین مدرسه رشت را با نام (مدرسه مظفریه شرافت) در یکی از خانه های این شهر تأسیس کرد. این مدرسه بعدها با اس
تفاده از کمک و همیاری مردم به ساختمان دو طبقه ای در محله سبزه میدان منتقل شد و سرآغاز تأسیس مدارس ملی و دولتی از جمله دبیرستان شهیدبهشتی (شاهپور سابق) بود. نام آورانی چون: محمّد معین ،فضل الله رضا ،عنایت الله رضا ،هوشنگ ابتهاج و مجید سمیعی در این مدرسه تحصیل کرده اند. مدرسه مصطفویه بستک. مدرسه مصطفویه بستک از مدارس قدیمی و ماندگار ایران به شمار می رود که اواخر دوره قاجار در سال ۱۳۰۲ خورشیدی تأسیس شده است. بانی مدرسه شخص خیری به نام حاج شیخ مصطفی بن شیخ عبداللطیف عباسی بستکی است که نام وی در کتیبهٔ سر در مدرسه دیده می شود. این مدرسه در شهر بستک استان هرمزگان است و اکثر ریش سفیدان و دانشمندان منطقه بستک از نخستین دانش آموختگان این مدرسه هستند. این مدرسه تا به امروز همچنان بدون وقفه دایر می باشد. این مدرسه در تاریخ ۷ مهر ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۶۱۰۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. دیگر مدارس زمان قاجار. مدرسه فلاحت (کشاورزی) که دولت آن را بنا کرد؛ و مدرسه مخصوصی که وزارت خارجه با کمک مشیر الدوله و مؤتمن الملک برای تربیت مأمورین سیاسی خود برای اعزام به کشورهای خارجی ایجاد کرد؛ و در آن به آنها تعلیمات
لازم را می داد. البته ناصر نجمی در رابطه با این مدارس متذکر شده است: در مدارسی که در آن روزگار تأسیس شد به علت برخی عقب افتادگی ها و نبودن معلمان آزموده و شرایط خاص اجتماعی و مقتضیات دیگر، از حیث برنامه دروس، معلمین و کتب خیلی ناقص و نامتناسب بودند و طرز تدریس کتب آنها بسیار قدیمی و کهنه بود. ورود دختران به مدارس. تا بعد از مشروطیت مدرسه ای برای دختران ایجاد نشد، به عوام چنین تلقین می شد که درس خواندن برای دختران لازم و جایز و پسندیده نیست و شاید شرط عفت را در زندگی کنج خانه نشستن و نداشتن سواد می دانستند. ثانیاً عامه مردم نظر خوبی به تحصیل در مدارس جدید نداشتند پس از انقلاب مشروطیت گفتگوهایی بین نمایندگان صورت گرفت. پاره ای از آنان چون ناظم الاسلام از تأسیس مدارس دخترانه حمایت نمودند و گفتند: «در تربیت بنات و دوشیزگان وطن بکوشیم و به آنها لباس علم و هنر بپوشیم، چه تا دخترها عالم نشوند، پسرها به خوبی تربیت نخواهند شد». این اقدامات در حالی صورت گرفت که اوضاع ایران بسیار منقلب بود و به هرگونه نوگرایی در جامعه با دیده شک و تردید نگریسته می شد. با تمام دشواری ها، پس از بالا رفتن سطح آگاهی های جامعه و احساس ضرورت
ایجاب مدارس دخترانه، پنج تن از بانوان آزاداندیش و دلسوز ایرانی دست به کار شدند و در همان زمانی که نمایندگان به بحث و جدل پایان ناپذیر دربارهٔ چگونگی ایجاد این مدارس می پرداختند، به تأسیس نخستین مدارس دخترانه ایران اقدام کردند. با وجود چنین شرایطی، تعداد مدارس دخترانه رو به گسترش نهاد به طوری که در سال ۱۳۲۲، تعداد مدارس دخترانه ۸۷۰ و تعداد فارغ التحصیلان آن ۵۰۰۰۰ نفر بودند. مدرسه پرورش. شخصی به نام بانو آزموده در تهران نخستین مدرسه دخترانه را به نام «پرورش» در سال ۱۳۲۱قمری(۱۲۸۲خورشیدی) افتتاح کرد. اما به دلیل ضدیت و فشار مخالفان فرهنگ، عمر این مدرسه پس از چهار روز فعالیت به سر آمد. مأموران دولت با تهدید و فحاشی مدرسه را بستند. مدرسه دوشیزگان. در سال ۱۳۲۴ هـ. ق مدرسه ای به نام مدرسه دوشیزگان توسط بانو بی بی خانم استرآبادی، برای دختران گشایش یافت. اما با وجود ایستادگی بی بی خانم در برابر مشکلات، مدرسه دوشیزگان نیز تعطیل شد. مدرسه ناموس. مدرسه ناموس، در سال ۱۲۸۶هـ. خ توسط خانم طوبی آزموده در خیابان فرمانفرما، نزدیک چهارراه حسن آباد تأسیس شد. آزموده، که با شرایط آن روزگار آشنایی داشت با تدبیری جدید شروع به کار نمو
د. در ابتدا به تأسیس کلاسهای اکابر برای بانوان اقدام نمود و سپس قرآن و تعالیم مذهبی و علم الحدیث را در دروس گنجاند و سالی یک بار در مدرسه مجالس روضه خوانی ترتیب داد. حضور معلم مرد در مدرسه امکان نداشت زیرا بهانه به دست مخالفان می داد و از دیگر سوی معلم زن هم نبود، بنابراین خانم آزموده به کمک جمعی، کتاب هایی برای محصلان فراهم کرد و خود تعلیم دانش آموزان را به عهده گرفت. او با استقامت بسیاری در راهی که برگزیده بود، موفق شد در سال ۱۳۰۷خورشیدی نخستین دبیرستان دخترانه تهران را نیز تأسیس کند. مدرسه ناموس بعدها به صورت یکی از مهم ترین و مجهزترین مدارس متوسطه تهران درآمد. پس از مقاومت های فراوان زنان در برابر هنجارهای غلط آن دوران، سرانجام در سال ۱۳۲۷ ه .ق کلیه دبستان های تهران دولتی شدند و رسماً تحت نظارت اداره فرهنگ قرار گرفتند و ۴۶ باب مدارس دخترانه و پسرانه تأسیس گردید. مدارس ماندگار ایران. مدارسی که قدمت تاریخی بنای آن ها حداقل ۵۰ سال است و ساختمان آن ها هنوز به قدری مستحکم است که امکان استفاده و تحصیل از آن ها وجود داشته باشد، نامیده می شوند؛ این مدارس با معیارهای خاص وزارت آموزش و پرورش ایران انتخاب و به شکل ه
یئت امنایی مدیریت می شوند. مدارس اروپایی و آمریکایی. مدرسه های میسیونری مدرسه سن لوئی (تهران) مدرسه ژاندارک (تهران) مدارس الیانس دبیرستان فرانسوی-ایرانی رازی (تهران) مدرسه های مموریال آمریکایی یا مموریال اسکول کشف قدیمی ترین مدرسه تاریخی ایران. به گزارش میراث فرهنگی در سال ۸۴، مدرسه ای قدیمی در شهر تاریخی توس کشف شد که شباهت معماری آن با معماری دو دوره خوارزمشاهیان و مغول، تخمین دقیق تاریخ ساخت این مدرسه را غیرممکن ساخته است. باستان شناسان احتمال می دهند این مدرسه قدیمی ترین مدرسه تاریخی موجود در ایران باشد. اگر این مدرسه در زمان خوارزمشاهیان ساخته شده باشد، می توان نتیجه گرفت این مدرسه قدیمی ترین معماری موجود یک مدرسه تاریخی در ایران خواهد بود. در حال حاضر مدرسه امامیه اصفهان قدیمی ترین معماری موجود یک مدرسه در ایران است که ساخت آن به سال ۷۵۰ هجری قمری برمی گردد. در کاوش های باستانی مختلف مدارس بسیار زیادی کشف شده است اما از هیچ کدام از آن ها معماری کاملی بدست نیامده است. محمد طغرایی، مسئول هیئت کاوش شهر توس تابران در این مورد گفته است: «حدس اولیه تاریخ ساخت این مسجد را به دوره خوارزمشاهیان در سال های ۵۷۰تا۷
۵۰ نسبت می دهد. اگر این فرضیه اثبات شود این معماری، قدیمی ترین معماری موجود یک مدرسه در ایران خواهد بود.» او گفت: «بررسی ها نشان می دهد که این مدرسه بر روی پلان (معماری) قدیمی خود دوباره بازسازی شده است. در این مدرسه کتیبه هایی به خط کوفی و آجر تراش پیدا شده است که متعلق به دوره هخامنشیان است. از طرفی معماری کلی مدرسه از نظر سبک به سبک مغولی (رازی) شباهت دارد.» او گفت: «علاوه بر آن دوره مغول دوره جنگ و خونریزی بوده و هیچ تلاشی برای بازسازی در خراسان نشده است. این مسئله هخامنشی بودن این اثر را پررنگ تر می کند. از طرفی سفال های بدست آمده در این بررسی ها متعلق به دوره های مختلف است و نمی تواند مغولی بودن این مدرسه را اثبات کند.» قدیمی ترین مدرسه شناخته شده در ایران نظامیه خرگرد بوده که توسط اندره گدار فرانسوی کاوش شده است. کتیبه این مدرسه به سال ۴۵۰ هجری قمری در موزه ایران باستان قرار دارد اما معماری از آن بدست نیامده و کاملاً تخریب شده است.
۴۱ قلمرو اسقفی کلیسای لاتین و دو اپارچی کلیسای شرقی در لهستان وجود دارند که شامل حدود ۱۰۰۰۰ قلمرو کشیشی می باشند. در این کشور ۳۳ میلیون کاتولیک وجود دارد این آمار شامل تعداد نوزادان غسل تعمید یافته هم می شود. طبق آمار سال ۲۰۱۴ حدود ۸۵٫۸ درصد جمعیت لهستان کاتولیک هستند.
اسلاوها مابین قرون ۷ تا ۱۲ مسیحی شدند. هر چند روند جایگزینی مذهب باستانی اسلاوها در اوایل قرن ۶ آغاز شده بود. به طور کلی پادشاهان اسلاوهای جنوب در قرن ۹، اسلاوهای شرقی در قرن ۱۰ و اسلاوهای غربی بین قرون ۹ و ۱۲ مسیحی شدند. سنت سیریل و متودیوس ( 860-885) به عنوان «رسولان اسلاوها» که موجب مسیحی شدن اسلاوها شدند، شناخته می شوند.
باشگاه فوتبال اینتر میلان یک باشگاه حرفه ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در ۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی به وسیله گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند، تأسیس شده است. اولین بازی رسمی اینترناتزیوناله در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ و در برابر رقیب همشهری خود یعنی آ. ث. میلان برگزار شد که با شکست ۳-۲ اینترناتزیوناله به پایان رسید. اینترناتزیوناله برای قهرمانی در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا، تنها دو سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین اسکودتو این باشگاه به ثبت رسید. باشگاه اینتر میلان دارای افتخارات متعددی همچون ۳ قهرمانی در جام باشگاه های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا(دوبار به صورت متوالی در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۲۰ قهرمانی در سری آ ایتالیا، ۹ قهرمانی در کوپا ایتالیا، ۸ قهرمانی در سوپر جام فوتبال ایتالیا، ۲ قهرمانی در جام بین قاره ای و ۱ قهرمانی در جام باشگاه های فوتبال جهان را در کارنامه دارد و با کسب ۴۶ جام، هشتمین تیم پرافتخار در پنج لیگ معتبر اروپایی است. این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد که برابر با رکورد تمام دوران در آ
ن زمان بود. در طول فصل ۱۰–۲۰۰۹، اینتر تحت هدایت ژوزه مورینیو تبدیل به اولین و تنها تیم ایتالیایی شد که توانسته است فاتح سه گانه شود و دومین تیمی لقب گرفت که موفق به کسب پنج جام در یک سال تقویمی می شود. هلنیو هررا و روبرتو مانچینی موفق ترین مربیان باشگاه اینتر از لحاظ تعداد جام کسب شده هستند. هلینو هررا ۳ سری آ، ۲ جام باشگاه های اروپا و ۲ جام بین قاره ای به همراه اینتر کسب کرده است. همچنین هررا به مدت ۹ فصل از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸ و یک بار در فصل ۷۴-۱۹۷۳ مربی باشگاه اینتر بوده که طولانی ترین زمان مربیگری در باشگاه اینتر به حساب می آید. روبرتو مانچینی ۳ سری آ، ۲ کوپا ایتالیا و ۲ سوپر جام فوتبال ایتالیا به همراه اینتر کسب کرده است. لیست مربیان باشگاه. از آغاز به کار باشگاه اینترمیلان تا کنون، مربیان مختلفی در این تیم کار کرده اند. لیست زیر تمام مربیان باشگاه اینتر از ابتدا تا به حال را نشان می دهد:
موزه هنر مالمو () در سال ۱۸۴۱ تأسیس شد و یکی از پیش روترین آثار هنری کشورهای اسکاندیناوی را در خود دارد. ساختمان این موزه در سال ۱۹۳۷ بناشد و در مجموعه قصر مالمو به نام اسکونه در جنوب سوئد در بخش مالمو واقع است. کلکسیون. این موزه محل استقرار کلکسیونی نفیس از هنر مدرن معاصر کشورهای نوردیک است و در برگیرنده ۴۰۰۰۰ اثر تاریخی مربوط به قرن شانزدهم میلادی است. به عنوان مثال یکی از آثار اهدایی برجسته، کلکسیون آثار کارل فردریک هیل (۱۸۴۹–۱۹۱۱) است. از دیگر آثار نفیس اهدایی هنر مدرن اسکاندیناوی در قرن بیستم، کلکسیون آثار اهدایی هرمت گدارت است. همچنین در این موزه آثار منحصر به فردی از نقاشان روس است که به آثار نمایشی بالتیک موسوم است و به مالمو در ۱۹۱۴ وارد شد. علاوه بر این مجموعه ای از مبلمان و صنایع دستی است که عمدتاً ساخته جنوب سوئد است. نمایشگاه ها. نمایشگاه دائمی آثار نقاشی از ۱۵۰۰ میلادی تا کنون، نمایشی تاریخی از پیشرفت و تنوع هنری سوئد و شمال اروپا را به نمایش می گذارد.
آمفی تئاتر پالمیرا () یک تئاتر متعلق به رم باستان است که در بیابان شام واقع شده است. این تئاتر ناتمامی است که در دوران سلسله امپراتوری رم تحت فرمانروایی سپتیموس سوروس در قرن دوم بناشد. آثار باقیمانده از تئاتر تا کنون بازسازی شده است. اما از هنگام ظهور داعش در عراق در مه ۲۰۱۵ یک بار توسط داعش اشغال شد ولی در مارس ۲۰۱۶ با تهاجم نیروهای دولتی و با حمایت و پوشش هوایی روسیه به پالمیرا باز پس گرفته شد. موقعیت. آمفی تئاتر قرن دوم میلادی در وسط سن نیم دایره ای که محل نشستن تماشاچیان است ساخته شده و به دروازه جنوبی پالمیرا باز می شود. این آمفی تئاتر ۸۲تا ۱۰۴متری (۲۶۹تا ۳۴۱فوت) با ردیف ستونهای اصلی به سمت جنوب غربی تا خیابان امتداد دارد. قطر جایگاه نیم دایره ای تماشاچیان که ساختش ناتمام مانده ۹۲متر (۳۰۲فوت) است و فقط شامل یک نیم دایره، کمترین بخش جایگاه، و محل استقرار ارکستر در اطراف آن است.