Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، تعیین مرزهای رسمی دو کشور را برعهده گرفت. این مرز در سال ۱۹۹۲ مشخص شد، اما عراق از پذیرش یافته های کمیسیون خودداری می کند. بندرها. بندرهای مهم کویت عبارتند از: آب وهوا. کویت آب و هوایی خشک دارد. در کویت بین دمای زمستان و تابستان اختلاف زیادی وجود دارد. میزان بارندگی در این کشور از ۷۵ تا ۱۵۰ میلی متر در سال متغیر است. در کم ترین حالت میزان بارندگی ۲۵ میلیمتر و در حالت حداکثری ۳۲۵ میلی متر در سال هم ثبت شده است. در تابستان، میانگین دمای روزانه بین ۴۲ تا ۴۸ درجه سانتی گراد است. بالاترین درجه حرارت ثبت شده در کویت ۵۴ درجه سانتی گراد است که در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در مطربه ثبت شد و در میان دماهای حداکثری هوا که در جهان ثبت شده در جایگاه سوم قرار دارد. تابستان های کویت بسیار طولانی هستند و توفان های گرد و غبار قابل توجهی در مارس و آوریل در آن رخ می دهد و بادهای شمال غربی شهرها را با شن و ماسه می پوشانند. در اواخر تابستان رطوبت هوا بیشتر است. در پایان ماه اکتبر، هوای گرم پایان می یابد و هوای سرد زمستانی آغاز می شود به طوری که دمای هوا تا منفی ۶ درجه سانتی گراد در شب کاهش می یابد. از طرف دیگر، دمای روز بین ۱۰ تا ۱۷ درجه س
انتی گراد است. در این زمان، رعد و برق های کوتاه اما قوی رخ می دهد. یخبندان هنگامی اتفاق می افتد که درجه حرارت به زیر ۵ درجه سانتیگراد پایین می آید. زمستان کویت از سایر کشورهای خلیج فارس مانند بحرین، قطر یا امارات متحده عربی سردتر است. کویت هوای سردتری را تجربه می کند زیرا موقعیت آن از کشورهای یادشده شمالی تر است و همچنین بادهای سردی به آن از سمت عراق و ایران می وزد. در کویت بارندگی معمولاً از اکتبر تا آوریل (بیشتر در ماه نوامبر) اتفاق می افتد. گرمایش جهانی یک نگرانی فزاینده برای کویت است و در سال ۲۰۱۶، این شهر دمای ۵۴ درجه سانتی گراد را که بالاترین میزان دمای در ۷۶ سال گذشته روی زمین است، ثبت کرد. با افزایش فزاینده تعداد روزهای با دمای بالاتر از ۵۰ درجه، سازمان محیط زیست کویت می گوید بخش های بزرگی از کشور در آینده غیرقابل سکونت خواهند بود، زیرا بخش هایی از کویت در مقایسه با میانگین تاریخی، از سال ۲۰۷۱ تا ۲۱۰۰، ۴٫۵ درجه گرم تر می شود. گرمای روزافزون در کویت تأثیرات وخیمی بر حیات وحش گذاشته و یافتن پرندگان مرده از گرما روی پشت بام ها، و مرگ روزافزون گربه های ولگرد و روباه های صحرایی در این کشور در حال حاضر در م
اه های تابستان یک منظره رایج شده است. تقسیمات کشوری. کویت از لحاظ تقسیم بندی اداری دارای ۵ استان است که هریک از آنها توسط فرمانداری که از سوی امیر منصوب می شود، اداره می گردد. این پنج استان عبارتند از: استان مرکزی (العاصمه)، استان الحوالی، استان الاحمدی، استان الجهراء و استان الفرونیه. کشور کویت به شش استان زیر بخش شده است:
کره شمالی با مساحت ۱۲۰۵۶۸ کیلومتر مربع (نود و سومین کشور جهان) نزدیک به نیمی از کشور بریتانیا وسعت دارد. این کشور در نیم کره شمالی در شرق قاره آسیا در کناره غربی دریای ژاپن و شرق خلیج کره و در همسایگی کشورهای کره جنوبی در جنوب چین در شمال و شمال غربی و روسیه در شمال شرقی واقع شده است. کره شمالی در شرق آسیا در نیمهٔ شمالی کره و بخشی از شبه جزیره کره واقع شده است. این کشور با سه کشور هم مرز است: چین در امتداد یالو (امنک), روسیه در امتداد رود تومن، و کره جنوبی در جنوب. پایتخت این کشور شهر پیونگ یانگ با ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت بوده و پرجمعیت ترین شهرهای آن هامهونگ (۴۸۴٬۰۰۰ نفر)، چونگجین (۳۰۶٬۰۰۰ نفر) سینوئیجو (۳۰۰٬۰۰۰ نفر) و ونسان (۲۷۵۰۰۰ نفر) هستند. بندرهای مهم کره شمالی چونگجین، هام هونگ و ونسان در سواحل دریای ژاپن و نامپو در سواحل خلیج کره هستند. حدود ۸۰ درصد از خاک کشور را کوه ها و فلات ها تشکیل می دهند و بلندترین نقطهٔ آن کوه پکتو با ارتفاع ۲۷۴۳ متر است. بیشتر جمعیت در دشت ها و زمین های پست، به ویژه دشت های پیونگ یانگ و چایریونگ، زندگی می کنند. رود امنک (یالو) طولانی ترین رود کشور است و ۶۷۸ کیلومتر از مسیر آن قا
بل کشتیرانی است، در حالی که رود تائدونگ از میان پیونگ یانگ می گذرد و بخش مهمی از ترابری داخلی را ممکن می سازد. اقلیم کشور عمدتاً قاره ای مرطوب است، با زمستان های طولانی و سرد که دما در پیونگ یانگ در ژانویه به طور میانگین میان منفی ۳ تا منفی ۱۳ درجه می رسد، و تابستان های کوتاه و بارانی تحت تأثیر بادهای موسمی اقیانوس آرام. حدود ۶۰ درصد بارش سالانه در فاصلهٔ ژوئن تا سپتامبر رخ می دهد. بلایای طبیعی عمده شامل خشکسالی و سیلاب های شدید، همچنین توفان های گرمسیری است که هر سال دست کم یک بار شبه جزیره را درمی نوردند. پستی و بلندی ها و آب راه ها. کره شمالی کشوری کوهستانی است که کوه ها در تمام نقاط آن کم و بیش پراکنده اند و جلگه ها بیشتر در کرانه های غربی و نیز در برخی نواحی ساحل شرقی واقع شده اند. از جمله رودهای آن می توان تومن، یالو، چونگچون، توئه دونگ و یسونگ را نام برد. جنگل ها پهنه وسیعی از آن را پوشانده اند. آب و هوای آن در نواحی شمالی معتدل و در سایر نواحی گرم و مرطوب است. کوه پکتو (۲۷۴۴ متر) بلندترین نقطه آن است و رود یالو (۸۰۰ کیلومتر) طولانی ترین رود کره شمالی است. زمین این کشور بیشتر از تپه ها و کوه ها تشکیل ش
ده که با دره های باریک و عمیق از هم جدا می شوند. دشت های ساحلی در غرب پهن و در شرق ناپیوسته اند. بازدیدکنندگان اروپایی اولیه از کره گفته بودند این کشور به خاطر رشته کوه های پی درپی که شبه جزیره را درهم می شکنند، شبیه به «دریایی در طوفان شدید» است. حدود ۸۰ درصد از خاک کره شمالی را کوه ها و فلات ها تشکیل می دهد و همهٔ کوه های شبه جزیره با ارتفاع بیش از در کره شمالی قرار دارند. بیشتر جمعیت در دشت ها و زمین های پست زندگی می کنند. کوه پکتو، بلندترین نقطه در کره شمالی با ارتفاع ، کوهی آتشفشانی نزدیک منچوری است که گدازه های بازالتی آن فلاتی با ارتفاع میان و پدید آورده است. رشته کوه هامگیونگ در شمال شرقی ترین بخش شبه جزیره قرار دارد و دارای قله های بلند بسیاری است، از جمله کوانموبونگ با حدود . دیگر رشته کوه های مهم شامل کوه های رانگریم در بخش شمال مرکزی کره شمالی است که در راستای شمال-جنوب کشیده شده و ارتباط میان شرق و غرب کشور را دشوار کرده است؛ و کوه های کانگنام که در امتداد مرز چین-کره شمالی قرار دارند. کومگانگسان، یا کوه الماس (حدود )، در رشته کوه تائِبک که به کره جنوبی نیز امتداد دارد، به خاطر زیبایی طبیعی اش مش
هور است. به طور کلی، دشت ها کوچک هستند. گسترده ترین آن ها دشت های پیونگ یانگ و چایریونگ هستند که هرکدام حدود ۵۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهند. چون کوه های ساحل شرقی به طور ناگهانی به دریا فرو می افتند، دشت ها در آن جا از غرب نیز کوچک ترند. رشته کوه های شمال و شرق کره شمالی حوضهٔ آبریز بیشتر رودخانه ها را شکل می دهند که در جهت غربی جریان یافته و به دریای زرد و خلیج کره می ریزند. طولانی ترین آن ها رود امنک است که ۶۷۸ کیلومتر از طولش قابل کشتیرانی است. رود تومن، یکی از معدود رودهای مهمی که به دریای ژاپن می ریزد، دومین طولانی ترین رود با است، اما تنها آن به علت زمین کوهستانی قابل کشتیرانی است. سومین رود طولانی، رود تائدونگ، از پیونگ یانگ می گذرد و ۲۴۵ کیلومتر از طول ۳۹۷ کیلومتری آن قابل کشتیرانی است. دریاچه ها به علت نبود فعالیت یخچالی و پایداری پوستهٔ زمین در منطقه، کوچک اند. برخلاف ژاپن یا شمال چین، کره شمالی زمین لرزه های شدید اندکی دارد. کشور دارای شماری چشمهٔ معدنی و آب گرم است که بنا بر یک منبع کره شمالی، ۱۲۴ مورد است. اقلیم. بیشتر بخش های کره شمالی در چارچوب طبقه بندی اقلیمی کوپن در گروه اقلیم قاره ای مرطو
ب قرار می گیرند، با تابستان های گرم و زمستان های سرد و خشک. در تابستان، دورهٔ بارانی کوتاهی به نام «چانگما» وجود دارد. زمستان های طولانی سرمای شدید و هوای صاف با برف بوران هایی به دنبال بادهای شمالی و شمال غربیِ سیبری به همراه دارند. میانگین بیشینه و کمینهٔ دمای روزانه در پیونگ یانگ در ژانویه است. به طور میانگین، در زمستان ۳۷ روز برف می بارد. زمستان در مناطق شمالی و کوهستانی به ویژه سخت است. تابستان کوتاه، داغ، مرطوب و بارانی است، به دلیل بادهای موسمی جنوبی و جنوب شرقی که هوای مرطوب را از اقیانوس آرام می آورند. بهار و پاییز فصل های میانی اند با دمای ملایم و بادهای متغیر و خوشایندترین هوا را دارند. میانگین بیشینه و کمینهٔ دمای روزانه در پیونگ یانگ در اوت است. به طور میانگین، حدود ۶۰٪ کل بارش ها از ژوئن تا سپتامبر رخ می دهد. بلایای طبیعی شامل خشکسالی های اواخر بهار است که اغلب به سیلاب های شدید می انجامد. توفان های حاره ای معمولاً دست کم یک بار در هر تابستان یا اوایل پاییز شبه جزیره را درمی نوردند. خشکسالی آغازشده در ژوئن ۲۰۱۵ به گفتهٔ خبرگزاری مرکزی کره بدترین خشکسالی در ۱۰۰ سال گذشته بوده است. تقسیمات کشوری.
بر اساس آخرین تقسیمات کشوری، کره شمالی از ۹ استان، ۴ شهرداری و ۲ شهر ویژه تشکیل شده که هر کدام زیر نظر یک شورای منتخب مردم اداره شده و مشخصات استان های آن به شرح زیر است: محیط زیست. محیط زیست کره شمالی متنوع است و شامل آلپی، جنگل، زمین کشاورزی، سامانه های آب شیرین و سامانه های دریایی می شود. کشاورزی، برداشت چوب و بلایای طبیعی همگی فشار زیادی بر جنگل های کره شمالی وارد کرده اند. در جریان بحران اقتصادی دههٔ ۱۹۹۰، جنگل زدایی شدت گرفت، زیرا مردم برای تأمین هیزم و غذا به جنگل ها روی آوردند. این روند به فرسایش خاک، کاهش حاصلخیزی و افزایش خطر سیل انجامید. در پاسخ، دولت برنامه ای برای کاشت درخت ترویج کرد. بر اساس تصاویر ماهواره ای، در سال ۲۰۱۳ برآورد شد که از سال ۱۹۸۵ حدود ۴۰٪ پوشش جنگلی از بین رفته است. یک سیاست احیای جنگل در سال ۲۰۱۲ اتخاذ شد. مرزها، خط ساحلی و جزیره ها. کره شمالی مساحتی برابر با ۱۲۰٬۵۳۸ کیلومتر مربع دارد که ۱۲۰٬۴۰۸ کیلومتر مربع آن خشکی و ۱۳۰ کیلومتر مربع آن آب است. این کشور مرز زمینی دارد: با چین، با کره جنوبی و با روسیه. شبه جزیره کره حدود از خشکی شمال شرقی آسیا به سوی جنوب امتداد می یابد. خط ساح
لی کره بسیار نامنظم است و کره شمالی از آن را، حدود یک سوم کل، دربر می گیرد. حدود ۳۵۷۹ جزیره در کنار شبه جزیره کره واقع شده اند که بیشتر در سواحل جنوبی و غربی قرار دارند. بخش جنوبی ساحل شرقی این کشور، کرانهٔ شمالی خلیج کره شرقی را تشکیل می دهد. در دماغه موسو دان، این خط پایان می یابد و ساحل به شدت به سوی شمال برمی گردد. یک تحلیل جهانی سنجش ازدور اخیر نشان داد که در کره شمالی ۱۴۸۳ کیلومتر مربع تالاب جزر و مدی وجود دارد که آن را در رتبهٔ ۲۱ جهان از نظر مساحت تالاب های جزر و مدی قرار می دهد. ادعاهای دریایی. دولت کره شمالی آب های سرزمینی را تا از ساحل مطالبه می کند. همچنین یک منطقه انحصاری اقتصادی تا از ساحل را ادعا می کند. افزون بر این، مرز نظامی دریایی که در فاصلهٔ از ساحل در دریای ژاپن و در دریای زرد قرار دارد، محدودهٔ آب ها و حریم هوایی را مشخص می کند که ورود کشتی ها و هواپیماهای خارجی بدون اجازه به آن ها ممنوع است. آب های دریای زرد میان کره شمالی و کره جنوبی بر اساس خط محدود شمالی که فرماندهی سازمان ملل متحد در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ ترسیم کرده و کره شمالی رسماً آن را به رسمیت نمی شناسد، مرزبندی شده است. در این منطق
ه چندین درگیری میان شناورهای نیروی دریایی شمال و جنوب کره روی داده است. در مجموع پنج درگیری به اندازه ای مهم بوده که در خبرها گزارش شده اند (سه مورد در ۲۰۰۹ و دو مورد در ۲۰۱۰). منابع و کاربری زمین. منابع طبیعی شامل زغال سنگ، نفت، سرب، تنگستن، روی، گرافیت، منیزیت، سنگ آهن، مس، طلا، پیریت، نمک، فلورسپار و نیروی برق آبی است. جستارهای وابسته. فهرست ها: فهرست شهرهای کره شمالی فهرست جزایر کره شمالی فهرست دریاچه های کره فهرست پارک های ملی کره فهرست رودهای کره فهرست کوه های کره
قطر شبه جزیره ای است در شرق شبه جزیره عربستان که با خلیج فارس و عربستان سعودی هم مرز است و در موقعیتی راهبردی در نزدیکی ذخایر بزرگ نفت و گاز طبیعی قرار دارد. کشور قطر مساحتی برابر با ۱۱٬۵۷۱ کیلومتر مربع را دربر می گیرد و این شبه جزیره حدود ۱۶۰ کیلومتر به سوی شمال در خلیج فارس پیشروی دارد. پهنای این سرزمین بین ۵۵ تا ۹۰ کیلومتر متغیر است و بیشتر آن سرزمینی هموار و سنگلاخی است (بالاترین نقطه ارتفاعی آن ۱۰۳ متر است). ویژگی های برجستهٔ طبیعی آن عبارت اند از: نمکزارهای ساحلی، برآمدگی های آهکی (مانند چین خوردگی دخان در ساحل غربی که میدان نفتی دخان در زیر آن قرار دارد) و تپه های شنی عظیمی که خور العدید (شاخابه ای در جنوب شرق قطر از خلیج فارس که به انگلیسی به «دریای درونی» مشهور است) را احاطه کرده اند. آب و هوای قطر آب و هوایی بیابانی است. در این کشور زمستان، هوایی خنک دارد. در زمستان در اثر توده هوایی سودانی باران های سیل آسایی در این کشور می بارد که خسارت به بار می آورد؛ ولی تابستان هوایی شرجی و گرم دارد. شهرهای قطر عبارت اند از وکره، خور، دخان، زباره، شمال، مسیعید، رأس لفان. شهر جدیدی به نام لوسیل و شهرکی جزیره ای
به نام مروارید قطر نیز در این کشور در دست ساخت هستند. مساحت و مرزها. قطر تنها یک مرز زمینی دارد. این کشور از جنوب با عربستان سعودی هم مرز است. این مرز در سال ۱۹۶۵ توافق شد اما هیچ گاه به صورت رسمی علامت گذاری نشد. این مرز زمینی از رأس خلیج سلوه در ابوسمره تا خور العدید امتداد دارد و حدود ۸۷ کیلومتر طول دارد. قطر به صورت شبه جزیره ای است که از شمال و شرق با آب های گرم خلیج فارس احاطه شده است. مرز غربی آن خلیج سلوه است، فرو رفتگی ای در خشکی که قطر را از ساحل احساء و بحرین جدا می کند. فاصلهٔ ساحل شمال غربی قطر تا جزایر اصلی بحرین کمتر از ۳۰ کیلومتر است، در حالی که جزایر کوچک جزایر حوار (متعلق به بحرین) تنها ۱٫۹ کیلومتر با ساحل قطر فاصله دارند. بزرگ ترین جزیرهٔ این مجموعه ۵ کیلومتر با خاک اصلی قطر فاصله دارد. شمالی ترین نقطهٔ شبه جزیره، رأس رکن نام دارد. ادعاهای دریایی. مرزهای دریایی قطر شامل منطقهٔ همجوار به وسعت ۲۴ مایل دریایی، منطقهٔ انحصاری اقتصادی به وسعت ۳۱٬۵۹۰ کیلومتر مربع (بر پایهٔ توافقات دوجانبه) و آب های سرزمینی به وسعت ۱۲ مایل دریایی است. این مرزها در آوریل ۱۹۹۲ با فرمان شماره ۴۰ به تصویب رسید. منطقهٔ
انحصاری اقتصادی نخستین بار در سال ۱۹۷۴ اعلام شد. دماغهٔ قطری که در ساحل غربی خلیج فارس جای دارد، به صورت طولی در آب های خلیج پیشروی دارد و موقعیتی راهبردی برای دریافت بادهای باران آور و تأثیرگذاری بر جریان های دریایی در حوزهٔ جنوب غربی خلیج فراهم می کند. خط ساحلی گستردهٔ قطر امکان بهره برداری از ذخایر مروارید و منابع ماهیگیری و نیز دسترسی به مخازن زیرآبی نفت را فراهم می سازد. افزون بر مرواریدهای باکیفیت، ۴۸٪ از صخره های مرجانی خلیج فارس در آب های قطر قرار دارند. ساحل قطر با فرورفتگی ها و بیرون زدگی های متعددی مانند رأس لفان شناخته می شود. این ساحل طبیعی هم زمان نقش بندر و ایستگاه ترانزیتی برای کشتی های در حال گذر از خلیج فارس را نیز ایفا می کند. جزایر. از میان جزایر قطر، جزیره حالول مهم ترین آن هاست. این جزیره در فاصلهٔ حدود ۹۰ کیلومتری شرق دوحه قرار دارد و به عنوان پایگاه ذخیره سازی و بارگیری نفت از میدان های فراساحلی پیرامون عمل می کند. جزایر حوار و جزایر مجاور در نزدیکی ساحل غربی، مورد اختلاف ارضی میان قطر و بحرین هستند. اقلیم. تابستان طولانی (ژوئن تا سپتامبر) با گرمای شدید و دوره های خشک و مرطوب متناوب ش
ناخته می شود و دما بیش از ۴۰ درجهٔ سلسیوس می رسد. در دورهٔ نوامبر تا مارس دما معتدل تر است، از حدود ۳۹ درجهٔ سلسیوس در آوریل تا پایین ترین مقدار یعنی ۷ درجه در ژانویه. بارش سالانه حدود ۱۰۰ میلی متر است که به زمستان محدود می شود و به صورت طوفان های کوتاه ولی گاه سنگین رخ می دهد و ممکن است بسترهای خشک رودخانه ها را دچار سیلاب کند. گاه طوفان های ناگهانی و شدید شن سراسر شبه جزیره را می پوشانند، خورشید را پنهان می سازند، به سازه ها آسیب می زنند و موقتاً رفت وآمد و خدمات عمومی را مختل می کنند. کم بارشی و کمبود منابع آب زیرزمینی، که بیشترشان دارای مواد معدنی زیاد و نامناسب برای آشامیدن یا کشاورزی هستند، تا پیش از آغاز پروژه های شیرین سازی آب، جمعیت و گسترش کشاورزی و صنعت را محدود می کرد. هرچند هنوز بخشی از آب از منابع زیرزمینی تأمین می شود، بیشتر آن از راه شیرین سازی آب دریا به دست می آید. پستی بلندی ها و مناطق طبیعی. این سرزمین با ماسه ها و سنگ ریزه هایی پوشیده شده که از سنگ های آهکی فرسوده شده اند. دشت هایی هموار با گردوغبار ریز در شرق قطر دیده می شود، در حالی که بخش های جنوبی و جنوب غربی عمدتاً شامل تپه های شنی و
دشت های نمکی (که به صورت بومی سبخه نامیده می شوند) است، به ویژه در نزدیکی مسیعید و خور العدید. سبخه هایی نیز در غرب قطر، به ویژه در نزدیکی دخان و سوده نثیل دیده می شوند. رشته کوه هایی (جبال) در غرب قطر، در حوالی دخان و همچنین در جبل فویریت در ساحل شمال شرقی وجود دارند. برای اهداف رده بندی، سرزمین قطر به پنج ناحیهٔ اصلی تقسیم می شود: دشت ساحلی، دشت داخلی، کمربند مرکزی، منطقهٔ دخان، و بیابان جنوبی. دشت ساحلی. ساحل قطر که حدود ۶۵۰ کیلومتر از ابوسمره تا خور العدید از طریق الروییس امتداد دارد، از نوع ساحل سربرآورده است و ویژگی آن نهشته های زمین شناختی نسبتاً تازه است. ساحل غربی از ابوسمره تا رأس دخان نسبتاً مستقیم است، در حالی که به سوی شمال تا الروییس فرورفتگی هایی دایره ای و کشیده در آب دارد. ساحل شرقی پهن تر است و از دوحه الحُسَین به سمت شرق ارتفاع آن افزایش می یابد. جزایر کم ارتفاع و هموار فراساحلی در نزدیکی ساحل قرار دارند و اغلب دارای صخره های مرجانی هستند. تماس آب شور با زمین پست در نزدیکی ساحل موجب شکل گیری بسیاری از سبخه ها شده است. دشت داخلی. این ناحیه از مرزهای درونی نوار ساحلی آغاز می شود و از شمال با
خط المفجر تا ابوذلوف محدود شده است. در بخش جنوبی، این منطقه به طور قابل توجهی گسترده تر است؛ در شمال بین العذبه و الرکیات حدود ۱۸٫۵ کیلومتر عرض دارد، در حالی که در جنوب، بین ام القهب و السویحلیه این عرض به ۴۶٫۵ کیلومتر می رسد. این ناحیه دارای یازده حوضه بسته است. بخش شمالی نسبتاً هموار است، در حالی که ناحیهٔ میانی بین فویریت و روضه الفرس توپوگرافی پیچیده تری دارد و ارتفاع آن بین ۱۱ تا ۲۱ متر متغیر است. کمربند مرکزی. این ناحیه با گنبد اصلی قطر که جهت شمالی–جنوبی دارد هم راستا است. این منطقه به خاطر تنوع پستی بلندی ها شناخته می شود و ارتفاع آن بین ۳۱ تا ۴۹ متر از سطح دریاست. سطح آن ناهموار است و تپه هایی با شکل دایره ای یا مستطیلی در مرزهای غربی آن تا ارتفاع ۴۹ متر بالا می روند. در سراسر این ناحیه چهارده حوضهٔ بسته پراکنده شده اند؛ در شرق (در نهشته های روس) کوچک ترند و در غرب (در سازند دَمّام) بزرگ تر. بالاترین نقاط این ناحیه در تپه های جنوب شرقی الجمیلیه و غرب جادهٔ الجمیلیه–الشحانیه واقع اند. منطقهٔ دخان. این ناحیه بخش بزرگی از غرب قطر را دربر می گیرد و به طول ۸۷ کیلومتر از رأس ابروق در شمال تا النخش در جنوب
کشیده شده است. این منطقه دارای ساختارهای پیچیدهٔ زمین شناسی است و ارتفاع آن در خشم النخش به ۹۲ متر می رسد، در حالی که در سبخه دخان به ۵ متر زیر سطح دریا می رسد. این سبخه، بزرگ ترین سبخهٔ درون سرزمینی خلیج فارس، حدود ۲۰ کیلومتر طول و ۷۳ کیلومتر مربع مساحت دارد و پایین ترین نقطهٔ قطر در آن، با ارتفاع ۶ متر زیر سطح دریاست. جبل نخش، رشته کوهی برجسته در جنوب دخان، دارای ذخایر قابل توجه گچ است. بیابان جنوبی. این ناحیه ۳۴٫۷٪ از کل مساحت قطر را در جنوب عرض جغرافیایی دوحه دربر می گیرد. توپوگرافی آن شبیه به مناطق بیابانی ابوظبی، عربستان سعودی و بحرین است، با تپه های شنی موج دار و سطوح سنگی حمادهای. این منطقه به چهار زیربخش تقسیم می شود: العریّق: منطقه ای مثلثی در انتهای غربی، که رأس آن در ابوسمره است. ضلع شمالی آن هم راستا با انتهای جنوبی جادهٔ دوحه–ابوسمره و ضلع جنوبی آن هم راستا با خط مرزی به سمت جنوب شرق است. میوسن–طیور: دارای تپه های منفرد در میان دشتی سنگی. بلندترین آن ها ۱۰۳ متر است و شامل بلندترین نقطهٔ قطر یعنی قرین ابو البول می شود. این زیربخش در جنوب غربی شبه جزیره، شامل مناطق مکینس، الخراره و وادی جلال قرار
دارد. سطوح سنگی: شامل سنگ بسترهای برهنه و صاف شده است که به شکل دشت های سنگفرش بیابانی دیده می شوند. این زیربخش شامل دو واحد است: یکی به شکل ذوزنقه که خط لولهٔ آب آن را از ابونخله تا مسیعید قطع می کند، و دیگری از ام جوالق تا خور العدید امتداد دارد. تپه های شنی: این زیربخش ۱٫۶٪ از مساحت قطر را تشکیل می دهد. ارتفاع تپه ها از ۳۸ تا ۶۷ متر متغیر است و در میان آن ها حوضه های بستهٔ متعددی قرار دارد که کف آن ها بین ۱۹ تا ۳۴ متر بالاتر از سطح دریاست. مرز شمالی این منطقه با عرض جغرافیایی ام عوینه هم راستاست. پدیده های زمین ریختی. سبخه ها. شبه جزیرهٔ قطر به خاطر سبخه های خود (دشت های نمکی) مشهور است که در دو گونهٔ اصلی یافت می شوند: ساحلی و درون سرزمینی. سبخه های ساحلی که عمدتاً در سواحل شرقی قطر یافت می شوند، مساحتی نزدیک به ۷۵ کیلومتر مربع دارند. ارتفاع این سبخه ها به ندرت از ۱ تا ۲ متر بالاتر از سطح دریا تجاوز می کند و در برخی نقاط زیر سطح دریا قرار دارند. در نتیجه، در جریان مدهای بسیار بالا و به ویژه هنگام وزش بادهای شدید شرقی، آب دریا ممکن است این مناطق پست را زیر آب ببرد. سبخه های درون سرزمینی گرچه کمتر رایج اند
، از نظر زمین شناسی اهمیت زیادی دارند. نمونه ای برجسته از آن ها، سبخه دخان است که در ۳ کیلومتری شرق جبل دخان و جنوب خلیج زکریت قرار دارد. این فرورفتگی با مساحت ۷۳ کیلومتر مربع، عمدتاً زیر سطح دریا واقع است و پایین ترین نقطهٔ قطر با ارتفاع ۶ متر زیر سطح دریا در آن جای دارد. این سبخه ۲۴ کیلومتر از شمال به جنوب و ۶ کیلومتر از شرق به غرب گسترده شده است. یک مجموعهٔ دیگر از سبخه های درون سرزمینی قابل توجه در مرز میان قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی قرار دارد. این مجموعه شامل سه بخش جداگانه است: سوده نثیل در جنوب، جوا سلامه در غرب و الخفس در شرق. این سبخه ها که عمدتاً زیر سطح دریا قرار دارند، در مجموع ۲۵ کیلومتر مربع را دربر می گیرند. فرورفتگی ها. سطح شبه جزیرهٔ قطر دارای فرورفتگی های کوچک زیادی است که به صورت بومی «روضه» (و جمع آن «ریاض») نامیده می شوند. این فرورفتگی ها به طور معمول به صورت حوضه های بسته دیده می شوند، به جز در مناطق جنوب مرکزی که ممکن است از یک یا چند سو باز باشند. شکل آن ها گوناگون است: برخی دایره ای، برخی کشیده و بعضی هم سکوهای نامنظم دارند. اندازهٔ آن ها نیز بسیار متغیر است؛ برخی مانند «ف
رورفتگی المجده» چندین کیلومتر امتداد دارند، در حالی که کوچک ترینشان تنها چند ده متر وسعت دارند. منشأ شکل گیری آن ها عمدتاً حل شدن آهک های سطحی توسط رواناب باران است؛ فرایندی که در بیشتر سطح قطر فعال بوده است. دره ها. دره های خشک، یا همان وادی ها، بیشتر در شمال قطر و در حوالی جبل دخان دیده می شوند. این دره ها با داشتن سامانه های زهکشی داخلی شناخته می شوند که در فرورفتگی های کم عمق (معمولاً ۲ تا ۳ متر عمق) پایان می یابند. با آنکه درازای برخی از آن ها به چندین کیلومتر می رسد، اما عرض آن ها بسیار کم و معمولاً کمتر از ۱۰۰ متر است. تپه ها. در بخش های غربی و جنوبی قطر، تپه هایی پراکنده و کم ارتفاع دیده می شوند. یکی از برجسته ترین آن ها جبل دخان است؛ رشته ای از تپه های محدب که به طول ۸۰ کیلومتر در امتداد ساحل غربی از شمال به جنوب کشیده شده اند. جغرافیای قطر همچنین دارای تپه های صاف سَری است که از لایه های افقی تشکیل شده اند و بخش فوقانی آن ها را سنگ هایی سخت تر فرا گرفته اند. این سازه ها دارای دامنه هایی تند و اغلب مقعر یا پله ای هستند که در اثر میزان مقاومت متفاوت لایه های سنگی شکل گرفته اند. ویژگی های تپه ای قطر از
تپه های مخروطی کوچک (که سنگ سخت بالایی شان فرسوده شده) تا پدیده هایی شبیه میزه ها (تخت تپه ها) متغیر است. ارتفاع این تپه ها بسیار متنوع است: در شبه جزیرهٔ زکریت و حوالی الخور بین ۱۰ تا ۱۵ متر، در حالی که در جنوب قطر، ارتفاع آن ها بیشتر است و بلندترین نقطهٔ کشور، یعنی قرین ابو البول (که به «طویّر الحمیر» نیز معروف است)، بیش از ۱۰۰ متر ارتفاع دارد. حیات وحش. گیاهان. اگرچه بیشتر خاک قطر را بیابان های شنی تشکیل می دهد، اما بخش کوچکی از کشور دارای مناطق پوشیده از پوشش گیاهی مانند درختان، نی ها و درختچه هایی چون تمر هندی، نی معمولی (phragmites) و میخک است. این نواحی عمدتاً در شرق کشور، نزدیک ساحل قرار دارند. عامل اصلی محدودکنندهٔ رشد گیاهان، کمبود آب است. برخی ویژگی های جغرافیایی این کم آبی را اندکی جبران می کنند؛ از جمله روضهها (فرورفتگی هایی در سطح خاک) که به تغذیهٔ سفره های آب زیرزمینی کمک می کنند. این مکان ها معمولاً آسان ترین منابع آب زیرزمینی کم عمق اند و به همین سبب، دارای بیشترین پوشش گیاهان وحشی هستند. در جنوب قطر که منابع آب بسیار محدودترند، گیاهان بیشتر در وادی ها (دره های خشک) یافت می شوند که با رواناب
تپه های اطراف آبیاری می شوند، یا در روضه ها. سبخه ها نیز از زیستگاه های گیاهی مهم هستند. پوشش گیاهی در سبخه ها به شدت به شوری خاک و میزان رطوبت وابسته است. سبخه های درون سرزمینی به علت شوری و خشکی بالا، پوشش گیاهی اندکی دارند. از جمله گیاهان مقاوم در این مناطق می توان به "Zygophyllum qatarense"، "Anabasis setifera" (در حاشیهٔ سبخه ها) و چمن شورزی Aeluropus lagopoides اشاره کرد. در عوض، سبخه های ساحلی که بیرون از مناطق حرایی قرار دارند، پوشش گیاهی متراکمی دارند. جنس های رایج در این مناطق عبارت اند از Arthrocnemum، Halocnemum، Halopeplis و Limonium. گیاهان Halopeplis و Limonium بیشتر در زمین های شور، خشک و کمی مرتفع دیده می شوند، در حالی که Arthrocnemum و Halocnemum در زمین های پست و مرطوب تر رایج اند. جانوران. در قطر ۲۱ گونه پستاندار شناسایی شده اند. پستانداران بزرگ خشکی زی همچون غزال عربی و شاخ پیچ عربی (اوریکس عربی) گونه هایی محافظت شده به شمار می آیند و در مناطق حفاظت شده نگهداری می شوند. تنها گونهٔ غزال بومی قطر، غزال عربی است که به نام محلی «ریم» شناخته می شود. آب های سرزمینی قطر در خلیج فارس دارای زیست
مندی دریایی غنی هستند. لاک پشت های دریایی به صورت گروهی در نوار ساحلی میان فویریت تا رأس لفان آشیانه می سازند. وزارت محیط زیست قطر برنامه های گشت زنی منظم در مناطق تخم گذاری این لاک پشت ها را اجرا می کند تا از حفظ آن ها اطمینان حاصل شود. گراز دریایی ها (Dugong) از دیگر جانوران برجستهٔ دریایی قطرند که در آب های ساحلی این کشور به صورت گروهی دیده می شوند. در جریان مطالعات انجام شده در سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۹ در خلیج فارس، بزرگ ترین تجمع این گونه، شامل بیش از ۶۰۰ فرد، در آب های غربی قطر مشاهده شد.
این کشور از ناحیهٔ شمال غربی با تایوان و چین، از ناحیه شمال شرقی با ژاپن، از جنوب با اندونزی از جنوب غربی با مالزی، تایلند و سنگاپور همسایه است و شرق آن را دریای فیلیپین و غرب آن را دریای چین جنوبی فرا گرفته است. مجموعه جزیره های فیلیپین از شمار بسیار زیادی جزیره کوچک و بزرگ تشکیل شده است که بر روی هم ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع وسعت دارند یعنی کمتر از یک پنجم خاک ایران. بیش از نیمی از خاک آن را جنگل فرا گرفته است. این جزایر که تعداد آنها به ۷۱۰۷ جزیره می رسد عموماً در سه گروه بزرگ طبقه بندی می شوند. این سه مجمع الجزیره عبارتند از: لوزون، میندانائو، و ویسایا. دو جزیره لوزون و میندانائو مجموعاً ۶۶٪ کل مساحت فیلیپین را شامل می شوند. از ۷۱۰۷ جزیره فیلیپین فقط ۱۰۰ جزیره مسکونی است و در این بین فقط یازده جزیره به صورت عمده جمعیت ساکنی دارد و فقط ۲۷۷۰ جزیره دارای نامی خاص هستند. کشور فیلیپین به طور کلی در محاصره آب های اقیانوس آرام و دریای چین جنوبی قرار دارد، وسیع ترین دریاچه های آن عبارتند از،: لاگونا در غرب جزیره لوزون و تاآل در مرکز آن دو دریاچه لانائو و دریاچه سوریاگو نیز در جزیره میندانائو است. بزرگترین رودهای این