Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تان ناپل، در سال ۲۰۲۳ دو گروه اصلی کامورا شامل کلان مازارلا و اتحادیه سکوندییلیانو بوده اند. اتحادیه سکوندییلیانو خود از سه کلان لیچیاردی، کونتینی و مالاردو تشکیل شده است. تاریخچه. فرضیه پذیرفته شده این است که واژه "کامورا" مستقیماً در کامپانیا و حدود قرن ۱۶-۱۷ میلادی به وجود آمده است. ریشه این کلمه به عبارت ناپلی "c' 'a-morra" (با مورا) اشاره دارد که به بازی خیابانی همنام اشاره می کند. اولین استفاده رسمی از واژه کامورا به سال ۱۷۳۵ برمی گردد. اعتقاد عمومی بر این است که کامورای ناپلی به عنوان یک سازمان جنایی مخفی، به شکل امروزی آن، در قرن ۱۸ شکل گرفت. پیشینیان کامورا در کامپانیا، به ویژه ناپل، با نام "کمپانیانی" شناخته می شدند که در گروه های چهارنفره فعالیت می کردند و از طریق فحشا، قمار و سرقت زندگی می کردند. در هر محله ناپل، گروهی از کمپانیانی ها وجود داشت که برخی اشراف نیز عضو آن بودند. محل اجتماع آن ها میخانه "دل کریسپانو" در نزدیکی ایستگاه مرکزی ناپل بود. کامورا که در آن دوره با نام "بلا سوسیته ریفرماتا" شناخته می شد، در دوره خلاء قدرت بین سال های ۱۷۹۹ تا ۱۸۱۵ ظهور کرد. اولین اشاره رسمی به کامورا به عنوان
یک سازمان به سال ۱۸۲۰ برمی گردد. در آن سال اولین اساسنامه مکتوب کامورا با نام "فریانو" کشف شد که نشان دهنده ساختار سازمانی پایدار در دنیای زیرزمینی بود. در این دوره، کامورا خود را با نام های "سوسیته دلا اومیرتا" یا "آنوراتا سوگیتا" (جامعه محترم) معرفی می کرد که به دفاع از "افتخار" خود اشاره داشت. این افتخار شامل قانون سکوت (اومرتا) و تعهد به عدم صحبت درباره امور داخلی سازمان با پلیس بود. پس از اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱، دولت تلاش هایی برای سرکوب کامورا انجام داد. تحقیقات ساردو (۱۹۰۱-۱۹۰۰) که برای بررسی فساد و حکومت بد در ناپل تأسیس شده بود، سیستم رانت خواری سیاسی را شناسایی کرد که توسط آنچه "کامورای عالی" نامیده می شد اداره می شد. کامورا ضربه دیگری در محاکمه کوکولو (۱۹۱۲-۱۹۱۱) دریافت کرد. این محاکمه به ظاهر برای پیگرد کسانی بود که در قتل رئیس کامورا جنارو کوکولو و همسرش در ۶ ژوئن ۱۹۰۶ متهم شده بودند. پس از ۱۷ ماه، جلسات دادگاه با حکم مجرمیت علیه ۲۷ رهبر اصلی کامورا به پایان رسید. کامورا هرگز یک سازمان واحد و متمرکز نبوده، بلکه اتحادیه ای از گروه ها، خاندان ها یا خانواده های مستقل و مختلف بوده است. هر گروه با پیون
دهای خویشاوندی مرتبط است و فعالیت های اقتصادی در قلمرو جغرافیایی خاص خود را کنترل می کند. یکی از استراتژی های کامورا برای کسب اعتبار اجتماعی، رانت خواری سیاسی بوده است. خاندان های کامورا به واسطه های مورد علاقه سیاستمداران محلی و مقامات دولتی تبدیل شدند. از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، کامورا نقش محوری در قاچاق سیگار داشت و ناپل را به مرکز این فعالیت غیرقانونی تبدیل کرد. شبکه های قاچاق در سراسر ایتالیا و فراتر از آن گسترش یافت. فعالیت. در مقایسه با ساختار هرمی مافیای سیسیلی، کامورا ساختاری افقی تر دارد. در نتیجه، خانواده های کامورا مستقل از یکدیگر عمل می کنند و بیشتر مستعد درگیری های داخلی هستند. با این حال، این موضوع کامورا را در برابر دستگیری یا کشته شدن رهبران ارشد مقاوم تر می کند، چرا که خانواده ها و سازمان های جدیدی از بقایای گروه های قدیمی ظهور می کنند. پاسکواله گالاسو، رهبر یکی از خانواده ها، در دادگاه اظهار داشت: «وضعیت کامپانیا می تواند بدتر شود، چرا که شما می توانید یک گروه کامورا را نابود کنید، اما ده گروه دیگر از دل آن بیرون می آیند.» در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، رافائله کوتولو تلاش ناموفقی برای متحد کردن خانواده
های کامورا به سبک مافیای سیسیلی انجام داد و سازمان جدید کامورای سازمان یافته (Nuova Camorra Organizzata یا NCO) را تشکیل داد. تیراندازی های خیابانی توسط اعضای کامورا اغلب منجر به تلفات در میان جمعیت محلی می شود، اما بررسی این حوادث اغلب به دلیل رواج قانون اومرتا (قانون سکوت) دشوار است. بر اساس گزارشی که در سال ۲۰۰۷ توسط کونفسرچنتی، دومین سازمان تجاری بزرگ ایتالیا منتشر شد، کامورا کنترل صنایع شیر و ماهی، تجارت قهوه و بیش از ۲۵۰۰ نانوایی در ناپل را در دست دارد. در سال ۱۹۸۳، مقامات انتظامی ایتالیا تخمین زدند که حدود یک دوجین خانواده کامورا وجود دارد. تا سال ۱۹۸۷، این تعداد به ۲۶ و در سال بعد به ۳۲ خانواده افزایش یافت. روبرتو ساویانو، روزنامه نگار تحقیقی و نویسنده کتاب گومورا که به فعالیت های کامورا می پردازد، می گوید که این شبکه گسترده از خانواده ها اکنون از نظر تعداد، قدرت اقتصادی و خشونت بی رحم، مافیای سیسیلی، اندرانگتا و دیگر باندهای سازمان یافته جنوب ایتالیا را تحت الشعاع قرار داده است. در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، خانواده دی لائورو و گروه موسوم به اسکیزیونیستی دی سکوندییلیانو درگیر یک درگیری خونین شدند که در مط
بوعات ایتالیا به نام «جنگ اسکامپیا» شناخته می شود. نتیجه این درگیری بیش از ۱۰۰ کشته در خیابان ها بود. در پایان اکتبر ۲۰۰۶، یک سری جدید از قتل ها در ناپل بین ۲۰ خانواده رقیب رخ داد که در طول ۱۰ روز به کشته شدن ۱۲ نفر انجامید. جولیانو آمالو، وزیر کشور، تصمیم گرفت بیش از ۱۰۰۰ پلیس و کارابینیری اضافی به ناپل اعزام کند تا با جرم مبارزه و از گردشگران محافظت کنند. با این وجود، در سال بعد بیش از ۱۲۰ قتل اتفاق افتاد. در سال ۲۰۰۱، دومنیکو نوویلو، تاجر اهل کازرتا، علیه یک اخاذ کامورا شهادت داد و تحت حمایت پلیس قرار گرفت. در سال ۲۰۰۸ او از ادامه حمایت پلیس خودداری کرد و یک هفته بعد به قتل رسید. در سال های اخیر، خانواده های مختلف کامورا به طور alleged از اتحاد با باندهای مواد مخدر نیجریه ای و مافیای آلبانیایی استفاده کرده اند. آگوستو لا توره، رهبر سابق خانواده لا توره که به یک پنتیتو (همکار عدالت) تبدیل شد، با یک زن آلبانیایی ازدواج کرده است. اولین پنتیتوی خارجی، یک تونسی، به همکاری با خانواده ترسناک کازالزی از کازال دی پرینچیپه اعتراف کرد. اولین شهری که در آن کامورا مدیریت را به یک خانواده خارجی واگذار کرد، کاستل ولتورنو
بود که به خانواده های راپاس از لاگوس و بنین سیتی در نیجریه سپرده شد. این به آن ها اجازه داد تا کوکائین و زنان را برای بردگی جنسی قاچاق کنند و سپس آن ها را به سراسر اروپا بفرستند. بحران زباله در کامپانیا. از دهه 1980، کامورا کنترل مدیریت دفع زباله در منطقه کامپانیا را در دست گرفت. تا دسامبر 1999 تمام محل های دفن زباله منطقه پر شده بودند. گزارش های سال 2008 نشان می داد این بحران تا حدی توسط کامورا ایجاد شده که با همکاری شرکت های صنعتی، زباله های صنعتی و شیمیایی را با زباله های خانگی مخلوط و در حاشیه جاده ها تخلیه می کردند تا از دید پنهان بماند. کامورا از چهار روش اصلی برای دفع غیرقانونی زباله استفاده می کرد: حمل و دفن زباله های خطرناک با کامیون، تخلیه در غارهای غیرقانونی، مخلوط کردن زباله های سمی با منسوجات و سوزاندن آن، و مخلوط کردن زباله های سمی با زباله های شهری برای دفن. نونزیو پرلا، عضو کامورا که در 1992 دستگیر شد، به مقامات گفت: "زباله طلاست". گائتانو واسالو، رهبر خاندان کازالزی، اعتراف کرد 20 سال مقامات محلی را برای سکوت در برابر دفع زباله های سمی رشوه داده است. این بحران ناشی از شکست دولت در کنترل دفع
غیرقانونی زباله بود. در نوامبر 2013، ده ها هزار نفر در ناپل علیه آلودگی ناشی از فعالیت های کامورا تظاهرات کردند. برآورد می شد حدود 10 میلیون تن زباله صنعتی به صورت غیرقانونی دفن شده و میزان سرطان های ناشی از آلودگی 40-47% افزایش یافته است. مبارزه با کامورا. کامورا سازمانی بسیار دشوار برای مبارزه در ایتالیا بوده است. در محاکمه ۱۹۱۱-۱۹۱۲، فابرونی شهادت داد که پیگرد قانونی کامورا بسیار پیچیده است: "کاموریست ها ایده آل سیاسی ندارند. آنها از انتخابات و نمایندگان منتخب برای سودجویی استفاده می کنند." برخلاف مافیای سیسیلی با سلسله مراتب مشخص، فعالیت های کامورا بسیار غیرمتمرکز است. در کامپانیا با نرخ بیکاری بالا، کامورا به بخشی جدایی ناپذیر از جامعه تبدیل شده و برای جوانان شغل ایجاد می کند. دولت ایتالیا تلاش کرده با فعالیت های جنایی کامورا در کامپانیا مبارزه کند. پلیس ایتالیا با همکاری یوروپل و اینترپل عملیات های ویژه علیه کامورا انجام داده است. در سال ۱۹۹۸، پلیس فرانچسکو شیاوونه، چهره برجسته کامورا را دستگیر کرد. میشل زاگاریا، عضو ارشد خاندان کازالزی در سال ۲۰۱۱ پس از ۱۶ سال فرار دستگیر شد. در سال ۲۰۱۴، ماریو ریچیو،
رهبر خاندان به اتهام قاچاق مواد مخدر در ناپل بازداشت شد. در سال ۲۰۱۸، پلیس ایتالیا بازداشت آنتونیو اورلاندو، مظنون به یکی از چهره های اصلی کامورا را اعلام کرد. در فوریه ۲۰۱۹، چیرو رینالدی، رهبر خاندان رینالدی دستگیر شد. در مارس ۲۰۱۹، مارکو دی لائورو، دومین فرد تحت تعقیب ایتالیا پس از ۱۴ سال فرار دستگیر شد. در ژوئن ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا بیش از ۱۲۰ عضو اتحادیه سکوندییلیانو را دستگیر کرد. در ژوئیه ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا ۳۰۰ میلیون یورو از آنتونیو پاسارلی مصادره کرد. در فوریه ۲۰۲۰، چهار عضو وابسته به خاندان رینالدی دستگیر شدند. در مه ۲۰۲۰، دولت ایتالیا ۷ میلیون یورو از تاجری مرتبط با خاندان کازالزی مصادره کرد. در همان هفته، مقامات بیش از ۲۲ میلیون یورو از دارایی های وینچنزو زانگریلو را مصادره کردند. در ژوئن ۲۰۲۰، پلیس ایتالیا انحصار بازار مواد مخدر خاندان دالساندرو را از بین برد. در همان ماه، پنج عضو کامورا در استان ناپل دستگیر شدند. در ۵ ژوئن ۲۰۲۰، مقامات ضد مافیا ۱۰ میلیون یورو از دارایی های خاندان پولورینو مصادره کردند. خارج از ایتالیا. کامورا علاوه بر حضور در ایتالیا، در سایر مناطق جهان نیز فعالیت دارد. این سازمان ج
نایی در کشورهای مختلفی از جمله فرانسه، اسپانیا، هلند، مراکش، پرو، رومانی، سوئیس، بریتانیا و ایالات متحده حضور دارد. فرانسه: کامورا از دهه 1980 در فرانسه حضور داشته و در مناطق ریویِرا، پاریس و لیون فعالیت می کند. در سال 1993، کامورا و مافیای سیسیلی متهم به پولشویی 1.5 میلیارد دلار از طریق بانک ها و کازینوها شدند. ساحل عاج: در سال 2019، عملیات "اسپاگتی کانکشن" شبکه ای بین المللی از کامورا و اندرانگتا را در آبیدجان و تابو منهدم کرد. پلیس 1.19 تن کوکائین به ارزش 250 میلیون یورو را توقیف کرد. مراکش: جوزپه پولورینو، رهبر سابق خاندان پولورینو، به عنوان "پادشاه حشیش" شناخته می شد و انحصار واردات حشیش از مراکش به ایتالیا را در اختیار داشت. هلند: کامورا در هلند در قمارخانه ها و پولشویی فعال است. در سال 2019، آلفردو مارفلا، قاچاقچی مواد مخدر کامورا در لاهه دستگیر شد. پرو: به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان کوکائین، پرو برای کامورا جذاب است. سالواتوره زازو، از رهبران خاندان مازارلا، در طرح بزرگی برای قاچاق کوکائین از پرو به اروپا دخیل بود. رومانی: کامورا در رومانی به پولشویی مشغول است. در سال 2018، نیکولا اینکوئتو، تا
جر ایتالیایی با ارتباطات قوی با کامورا، در رومانی دستگیر شد. اسپانیا: اسپانیا پس از ایتالیا مهم ترین پایگاه کامورا است. خاندان پولورینو قوی ترین گروه کامورا در اسپانیا محسوب می شود. حضور کامورا در کاستا دل سول آنقدر قوی است که روسای آن این منطقه را "کاستا نوسترا" می نامند. سوئیس: کامورا بیش از 50 سال در سوئیس حضور داشته و به پولشویی، قاچاق اسلحه و مواد مخدر مشغول است. خاندان کازالزی در سراسر این کشور حساب های بانکی متعددی دارد. بریتانیا: بریتانیا برای پولشویی کامورا جذاب است. آنتونیو ریگی، به عنوان پولشوی خاندان های کونتینی و مازارلا در لندن فعالیت می کرد. ایالات متحده: کامورا بین قرن 19 و 20 در نیویورک فعالیت داشت. در دهه 1980، بسیاری از اعضای کامورا به ایالات متحده گریختند. FBI معتقد است حدود 200 عضو کامورا در این کشور فعالیت دارند. در سال 2012، دولت اوباما تحریم هایی علیه کامورا اعمال کرد.
آنا ناوارو (؛ زادهٔ ) صاحب نظر، روزنامه نگار و استراتژیست جمهوری خواه زاده نیکاراگوئه اهل ایالات متحده آمریکا است. او در شبکه های تلویزیونی مختلفی مثل سی ان ان، ای بی سی نیوز و تلموندو فعالیت می کند.
گیدو رودریگز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر در رئال بتیس بازی میکند و برای فصل بعد به بارسا می اید باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ریور پلاته اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در آرژانتین بازی کرده است.
ماتیاس سوارز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اندرلشت و باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در آرژانتین بازی کرده است.
De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure "(در آهنربا و جسم های مغناطیسی، و در زمین آن آهنربای بزرگ)" یک کار علمی در ۱۶۰۰ توسط دانشمند انگلیسی ویلیام گیلبرت است. این کتاب بسیار تأثیرگذار و موفق بود و خیلی زود الهام بخش بسیاری از نویسندگان معاصر، از جمله فرانسیس گودوین و مارک ریدلی شد.
جیل کالتن (؛ زادهٔ ) پویانمای آمریکایی است که بیشتر برای نخستین کارگردانی خود در اولین فیلم پویانمایی سونی، "فصل شکار"، شناخته شده و نخستین زنی شد که کارگردان اصلی یک پویانمایی رایانه ای بلند با بودجه هنگفت بوده است.
اتریش تاکنون ۵۲ بار در مسابقه آواز یوروویژن شرکت کرده است. اولین حضور آن در سال ۱۹۵۷ بود و در سال های ۱۹۶۶ و ۲۰۱۴ برنده این مسابقات شد. این فاصله ۴۸ ساله رکورد طولانی ترین فاصله بین دو پیروزی در کل مسابقات یوروویژن است.
گراهام بیکر (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال سابق انگلیسی است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال ساوت همپتون، و باشگاه فوتبال فولام بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است. بیکر در ۱۹۸۸ مربی تیم جوانان دینامو لاکز هیث بود. این تیم طی دو سال پیاپی قهرمان لیگ پورتسموث و کاپ بهاره شد، او با برایان کلو جوان مقایسه می شد.
مایک باترس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشته اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به استون ویلا و کیلینگام اشاره کرد. زندگینامه. وی در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۵۸ در پیتربورو زاده شد.
خودآگاهی () به حس شدت یافته خویشتن آگاهی گفته می شود. این حس اشتغال خاطر در مورد خود است که مغایر با حالت فلسفی خویشتن آگاهی ست که آگاهی از این است که شخص به عنوان موجودی مستقل وجود دارد؛ گرچه، این دو اصطلاح عموماً به جای یکدیگر یا به شکل مترادف استفاده می شوند. حس ناخوشایند خودآگاهی ممکن است وقتی که فردی متوجه می شود دیگران به او نگاه می کنند، رخ دهد؛ این حس که «همه دارند نگاه می کنند» به او. برخی افراد از روی عادت، بیشتر از دیگران خودآگاه هستند. احساسات ناخوشایند خودآگاهی گاهی با خجالت یا پارانویا وابسته هستند. از مخالفان قابل توجه خودآگاهی می توان توماس کارلایل را نام برد.
آکسیوس () یک وبگاه خبری آمریکایی است که در سال ۲۰۱۶ توسط کارمندان سابق "پلیتیکو یعنی" جیم وندهای، مایک الن و روی شوارتز تأسیس شد. این وبگاه در سال ۲۰۱۷ به طور رسمی آغاز به کار کرد. نام وبگاه براساس واژهٔ یونانی ἄξιος ("áxios") به معنای «ارزشمند» است. تاریخچه. واندهای بنیانگذار این وبگاه خبری گفته بود که می خواهد آکسیوس ترکیبی از «اکونومیست و توییتر» باشد. این شرکت در ابتدا به پوشش ترکیبی از کسب وکار، سیاست، فناوری، مراقبت های بهداشتی و رسانه ها پرداخت. واندهای گفته بود که آکسیوس بر «تصادف بین فناوری و حوزه هایی مانند بوروکراسی، مراقبت های بهداشتی، انرژی و زیرساخت های حمل و نقل» تمرکز خواهد کرد. در زمان راه اندازی، نیکلاس جانستون، سردبیر سابق بلومبرگ، به عنوان سردبیر کل منصوب شد. در سال ۲۰۱۶، آکسیوس ۱۰ میلیون دلار در یک دور سرمایه گذاری که توسط لره هیپو و شرکت ها هدایت شد، جذب کرد. حامیان این شرکت شامل رسانه همکار NBC News، امیرسون کالکتیو متعلق به لاورین پاول جابز، گری کرافت پارتنرز و دیوید و کاترین برادلی، مالکین رسانه آتلانتیک هستند. این شرکت تا نوامبر ۲۰۱۷، ۳۰ میلیون دلار سرمایه جمع آوری کرده بود. آکسیوس ب
رنامه ریزی کرده بود که بر روی «کسب و کار، فناوری، سیاست و روندهای رسانه ای» تمرکز کند. آکسیوس درآمد خود را از طریق تبلیغات بومی کوتاه مدت و خبرنامه های اسپانسردار به دست می آورد. این شرکت در هفت ماه اول خود بیش از ۱۰ میلیون دلار درآمد کسب کرده بود. اوان رای، دستیار وزیر امور خارجه در امور آموزشی و فرهنگی و یکی از کارکنان سابق معاون رئیس جمهور جو بایدن را استخدام کرد. طبق گزارش کام اسکور، آکسیوس در سپتامبر ۲۰۱۷، ۶ میلیون بازدیدکننده منحصر به فرد داشت. تا نوامبر ۲۰۱۷، آکسیوس اعلام کرد که ۲۰۰٬۰۰۰ مشترک برای ۱۱ خبرنامه دارد که نرخ باز شدن متوسط آن ۵۲ درصد بود. در همان ماه، اعلام کرد که از سرمایه گذاری جدید ۲۰ میلیون دلاری برای گسترش تحلیل داده ها، توسعه محصول، تأمین رشد مخاطب و افزایش تعداد کارکنان به ۱۵۰ نفر، از ۸۹ نفر، استفاده خواهد کرد. در مارس و آوریل ۲۰۱۹، هاف پست و وایرد گزارش دادند که آکسیوس به یک شرکت پرداخت کرده است تا با لابی گری برای تغییرات در مقالات ویکی پدیا دربارهٔ آکسیوس و جاناتان سوان، شهرت خود را بهبود بخشد. در ژوئیه ۲۰۲۰، آکسیوس ۴٫۸ میلیون دلار وام دولتی از برنامه حمایت از حقوق ها دریافت کرد تا
در دوران شیوع ویروس کرونا هزینه های حقوق کارکنان را جبران کند. این شرکت بعداً این مبلغ را بازگرداند و واندهای به این موضوع اشاره کرد که این وام ها تبدیل به موضوعی «قطبی سیاسی» شده اند. در سپتامبر ۲۰۲۰، وال استریت ژورنال گزارش داد که آکسیوس به رغم بحران اقتصادی ناشی از کرونا که منجر به اخراج های گسترده و کاهش حقوق ها در بسیاری از رسانه ها شد، در مسیر سوددهی در سال ۲۰۲۰ قرار دارد. در مه ۲۰۲۱، وال استریت ژورنال گزارش داد که مذاکرات ادغام بین آکسیوس و آتلتیک به پایان رسیده است و آتلتیک تصمیم به دنبال کردن توافقی با نیویورک تایمز گرفته است. در ۸ اوت ۲۰۲۲، آکسیوس اعلام کرد که به قیمت ۵۲۵ میلیون دلار به کوکس اینترپرایز منتقل شده است. بر اساس این قرارداد، کوکس ۷۰ درصد از شرکت را در مالکیت دارد، در حالی که کارمندان آکسیوس و بنیانگذاران آن ۳۰ درصد باقی مانده را حفظ می کنند. این خرید در ماه بعد تکمیل شد. از سال ۲۰۲۱، آکسیوس یک شبکه از خبرنامه های محلی را در سرتاسر ایالات متحده راه اندازی کرده است. این شرکت همچنین بر روی گسترش کسب وکارهای رویدادهای خود تمرکز کرده است. در مارس ۲۰۲۳، آکسیوس بن مانتگومری، نامزد جایزه پولیت
زر، را اخراج کرد، پس از آنکه او در پاسخ به ایمیلی دربارهٔ یک اطلاعیه مطبوعاتی در مورد رویدادی از رون دیسانتیس آن را «تبلیغاتی» توصیف کرد که «کلاهبرداری تنوع، برابری و شمول در آموزش عالی» را افشا می کند. در آگوست ۲۰۲۴، آکسیوس ۵۰ کارمند را از کار برکنار کرد که معادل ۱۰ درصد از کل کارکنان بود. محتوا. محتوای اکسیوس برای پلتفرم های دیجیتال، مانند فیس بوک و اسنپ چت، و همچنین وب سایت خود طراحی شده است.مقالات آن معمولاً کمتر از ۳۰۰ کلمه طول دارند. علاوه بر وب سایت، محتوای اکسیوس از طریق خبرنامه هایی که موضوعاتی از قبیل سیاست، فناوری، مراقبت های بهداشتی و سایر موضوعات را پوشش می دهند، توزیع می شود. در میان این خبرنامه ها، یک گزارش روزانه توسط یکی از بنیان گذاران، مایک آلن، وجود دارد که قبلاً خبرنامه پلی بوک سایت پلیتیکو را می نوشت. برخی از خبرنامه های اکسیوس رایگان هستند، در حالی که برخی دیگر پرداختی هستند. این شرکت یک سرویس اشتراک به نام اکسیوس پرو را ارائه می دهد که چندین خبرنامه پرداختی را در یک بسته جمع آوری می کند و قیمت آن از ۵۹۹ دلار در سال شروع می شود. خبرنگاران اکسیوس در اخبار تلویزیونی NBC News و MSNBC از طر
یق توافقی با NBC ظاهر شده اند. همکاری با NBC Universal شامل حضور مایک آلن، یکی از بنیان گذاران، در برنامه Morning Joe شبکه MSNBC است. بر اساس یک مطالعه بنیاد نایت در سال ۲۰۲۰، آکسیوس به طور کلی توسط یک مخاطب معتدل خوانده می شود که کمی به سمت چپ متمایل است. گراندد نیوز، آل سایدز و مدیا بایاس/فکت چک، همگی آکسیوس را با بایاس «متمایل به چپ» ارزیابی کرده اند. در سال ۲۰۲۱، سریال مستند آکسیوس در HBO جایزه امی خبری و مستند را برای مصاحبه برجسته با رئیس جمهور دونالد ترامپ که توسط جاناتان سوان انجام شده بود، دریافت کرد. در سال ۲۰۲۴، آنتونیو گوترش، نهمین دبیرکل سازمان ملل، از سازمان های خبری خواست تا تبلیغات سوخت های فسیلی را متوقف کنند، اما آکسیوس همچنان این کار را انجام می دهد.
سنگ آهنربا به طور طبیعی خاصیت مغناطیسی داشته و جنس آن از ماده معدنی مگنتیت است. سنگ آهنربا نوعی آهنربای طبیعی است که می تواند آهن را جذب کند. کاربرد مغناطیس را نخستین بار مردمان باستان کشف کردند. وقتی این سنگ را به صورت آویزان قرار دادند، نخستین قطب نما پدید آمد و اهمیت به سزایی در ناوبری باستان به خود اختصاص داد؛ چنانچه نام امروزی آن در انگلیسی "lodestone" در انگلیسی میانه به معنای «سنگ راهنما» یا «سنگ راه» است. از معنی کنونی منسوخ "lode" به عنوان «سفر، راه» استفاده می شود.
اُوکستار (به انگلیسی: OAKSTAR)، برنامهٔ پنهانی نظارت بر اینترنت است که توسط آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا مدیریت می شود. اسرار این برنامه در سال ۲۰۱۳ میلادی توسط ادوارد اسنودن افشا شد. اُوکستار یک برنامه چتری است که کار آن نظارت بر مخاطبان اینترنت مخابرات است. این برنامه بخشی از «آپ استریم کالکشن» به شمار می رود؛ به این معنا که داده ها مستقیماً از کابل های فیبر نوری و زیرساخت های ارتباطی سطح پایین دریافت می شوند. برنامه های آپ استریم کالکشن، اجازه دسترسی به حجم بسیار بزرگی از داده را می دهند و بیشتر انتخاب ها، پیش از فرستاده شدن به آژانس امنیت ملی، توسط خودرسانده های خدمات اینترنتی انجام می شوند. نمادگرها. اوکستار، نمادگرهای کنش شنود الکترونیک زیر را در بر می گیرد: نکته ها. فَرض شده که نمادگرهای کنش شنود الکترونیک بر پایه بخش ۷۰۲ متمم های لایحه ۲۰۰۸، لایحه نظارت بر اطلاعات خارجی ۱۹۷۸ کار می کنند؛ مگر اینکه خلاف آن تشخیص داده شود. سازمان جابه جا کننده: یک سازمان قضایی است که ارتباطی را که از کشور ایالات متحده آمریکا می گذرد گردآوری می کند؛ حتی اگر هر دو سر آن در خارج از کشور ایالات متحده آمریکا باشد.
کلمه در دقیقه، که معمولاً به صورت مختصر (WPM ( word per minutes، نام برده می شود، معیار اندازه گیری کلمات پردازش شده در یک دقیقه و اغلب برای اندازه گیری سرعت تایپ کردن، استفاده خواندن و یا کد مورس ارسال و دریافت به کار می رود. شاخصه یک تایپیست سرعت و دقت او است، اینکه افراد بتوانند حرفه ای بودنشان را در تایپ بسنجند نیز بر همین اساس است. واحدهای سرعت تایپ WPM و CPM. Word Per Minute یا wpm واحد سرعت تایپ تعداد کلمه بر دقیقه است، در این واحد هر کلمه به صورت میانگین دارای ۵ کاراکتر در نظر گرفته شده. Character per minute هم به معنی کاراکتر بر دقیقه است. کاربرد در تایپ. سرعت تایپ (و خواندن، نوشتن، صحبت کردن و غیره) با کلمات در دقیقه اندازه گیری می شود که در انگلیسی به اختصار WPM می باشد. در زبان انگلیسی هر کلمه به طور متوسط 5 حرف دارد. اما در نظر داشته باشید که این قانون ممکن است در زبان فارسی کمی متفاوت باشد. به عنوان مثال، اگر هنگام تایپ از فاصله استفاده نکنید، همه کلمات دو قسمتی دو کلمه جداگانه در نظر گرفته می شوند. میانگین سرعت تایپ معمولاً 40 کلمه در دقیقه در نظر گرفته می شود. تایپیست های ماهر تا 75 کلمه در دق
یقه و تایپیست های حرفه ای بیش از 90 کلمه در دقیقه تایپ می کنند. کاربرد در تندخوانی. تندخوانی با حفظ کردن تداخل دارد. واقعیت کاملاً مخالف این ایده است. تکنیک های تندخوانی باعث می شود متن را بهتر به خاطر بسپارید و درک کنید. روش خواندن باید کلمه به کلمه باشد. ریشه این افسانه به مدارس ابتدایی برمی گردد که معلمان به دانش آموزان توصیه می کردند کلمه به کلمه بخوانند. این عادت به بزرگسالی منتقل شده است و به سختی می توان آن را ترک کرد. البته تندخوانی چیزی نیست ک بخواهیم آن را ترک کنیم. سرعت دست نویسی. برای یک جمعیت بزرگسال (محدوده سنی ۱۸ تا ۶۰ سال) میانگین سرعت کپی برداری از نوشته، ۴۰ حرف در دقیقه (تقریباً ۸ wpm) و دامنه آن از حداقل ۲۶ تا حداکثر ۱۱۳ حرف در دقیقه (تقریباً ۵ تا ۲۰ wpm) است. بر اساس مطالعات مختلف، سرعت دست خط دانش آموزان ۳ تا ۷ سال از ۲۵ تا ۹۴ حرف در دقیقه متغیر است. سوابق مصاحبه پلیس نشان داد است که بالاترین سرعت در محدوده ۱۲۰-۱۵۵ کاراکتر در دقیقه، بالاترین حد ممکن ۱۹۰ کاراکتر در دقیقه بود. با استفاده از روش های خلاصه نویسی این میزان به شدت افزایش می یابد. سرعت دست نویسی تا 350 کلمه در دقیقه در مسابقات ت
ندنویسی به دست آمده است.
جان لوولن ماکسی (؛ – ) که گاهی در فیلم ها نامش جان ال. ماکسی یا جان ماکسی ذکر می شد، کارگردان فیلم و کارگردان تلویزیونی بریتانیایی زاده آرژانتین بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می کرد. از کارهایی که وی کارگردانی کرده است، می توان به فیلم ترسناک "شهر مردگان" (که با نام "هتل وحشت" هم شناخته می شود) اشاره نمود.
پال ریتر (۲۰ دسامبر ۱۹۶۶)یک هنرپیشه انگلیسی بود. او بیشتر شهرت خود را بخاطر بازی در فیلم های "ذره ای آرامش"، پسر رمبو، "هری پاتر و شاهزاده دورگه"، و "عقاب"، و همچنین چند مجموعه های تلویزیونی از جمله "پنهان"، "آرزوهای بزرگ"، "ورا"، شام شب جمعه، "توت توخالی"، چرنوبیل و به عنوان بازیگر مهمان در "آخرین پادشاهی" به دست آورد. بازی های ریتر در سریال ها شامل نقشی در "سریال هیچ جا نبود،" سریال تلویزیونی فطرت، نمایش کمدی "می زنیم کنار"، نقش پیستول در "قسمت دوم هنری ۴" در بی بی سی ۲ از نمایشنامه های ویلیام شکسپیر، نقش بازیگردان در بی بی سی یک برای سریال جاسوسی درام با موضوع جنگ سرد، به اسم "بازی". "روزنامه تلگراف"، ریتر را «بازیگری» توصیف کرد که خیلی زود به یکی از بزرگترین بازیگرها تبدیل می شود. وی در ۵ آوریل سال ۲۰۲۱ به دلیل تومور مغزی درگذشت.
راف کاسل فورت (به انگلیسی: Rough Castle Fort) یکی از استحکامات امپراتوری روم در دیوار آنتونین در بریتانیا بوده است. راف کاسل فورت در ۲ کیلومتری جنوب شرقی بانی بریج نزدیک در شهرستان فالکرک اسکاتلند قرار دارد. مالک این اثر تاریخی است. بافتار. دیوار آنتونین حدود سال ۱۴۳ میلادی ساخته شد. مکان دقیق دو سر دیوار آنتونین برای سال ها ناشناخته بود. در سر شرقی، کاریدن در نزدیکی بونس بر روی رود فورث (اسکاتلند) یک مکان احتمالی برای انتهای دیوار است و در سر غربی، اولد کیلپتریک بر روی رود کلاید. بااین حال استحکاماتی هم در بیشاپتون، رنفروشر در غرب اولد کیلپتریک وجود داشته است. ساختمان. امروزه راف کاسل فورت سالم ترین قلعه باقی مانده از دیوار آنتونین است. دور این این قلعه، که در جبههٔ جنوبی دیوار ساخته شده، خاکریز دفاعی از جنس چمن به ضخامت ۶ متر ساخته شده بود و به دور این خاکریز خندق هایی دفن شده بود. در شمال قلعه، دروازه ای ساخته شده بود که امکان دسترسی به آنسوی دیوار هادریان را فراهم می کرد و در سه طرف دیگر قلعه هم دروازه هایی ورودی وجود داشت. میان گذری هم بین خندق اصلی آنتونین و خندق های دفاعی ثانویه ساخته شده بود که دسترسی
به قلعه را تسهیل می کرد. راف کاسل فورت دومین قلعه کوچک دیوار هادریان بود و حدود ۴٫۰۰۰ متر مربع مساحت داشت. در داخل قلعه چندین بنای کوچک سنگی ساخته شده بود که شامل خانهٔ فرمانده، سربازخانه، ستاد، حمام عمومی و انبار غله می شود. از این ساختمان ها امروزه تنها شالوده ای باقی مانده است که در کاوش هایی در سال های ۱۹۰۲–۰۳, ۱۹۳۲ و ۱۹۵۷–۶۱ کشف شده اند.
تاسکر هووارد بلیز (; – ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) و لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده است.
دونالد ام. کمبل جونیور (؛ تلفظ: ؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) و نشان ستاره برنزی شده است.
جک سی. استولز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده است.
ایوان کاسترو (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرپل هارت شده است.
ریچارد مارشال (; – ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره ای شده است.
کارول آلبرت یانگدال (; – ) فرد نظامی و همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (نیروی دریایی ایالات متحده) شده است.
چارلز سی. کمبل (؛ تلفظ: ؛ – ) فرد نظامی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) و نشان ستاره برنزی شده است.