Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کد بین () یک شخصیت منفی تخیلی در جنگ ستارگان است. این شخصیت یک شکارچی بی رحم از سیاره دورو است که معمولاً توسط افراد شرور دیگری مانند اتحاد جدایی طلب و هات استخدام می شود. او یک جایزه بگیر حرفه ای است که توانایی های بسیاری در مبارزات تن به تن و کار با اسلحه دارد، به طوری که در سریال جنگ های کلون، اوبی وان کنوبی و آسوکا تانو به سختی قادر به شکست دادن او بودند، او همچنین در یک دوئل با سر دسته گروه بد بچ(در سریال ) یعنی هانتر، به راحتی او را از پای در آورد. کد بین در کنار جانگو فت و بوبا فت جزو معروف ترین شکارچی جایزه بگیر های کهکشان جنگ ستارگان است. او در سریال کتاب بوبا فت هم حضور داشت و در قسمت آخر توسط بوبافت کشته می شود. جان کارلو ولپه کارگردان فصل آخر "بحران گروگانگیری" کد بین را با یک شکارچی "جایزه جنگ ستارگان" ، بوبا فت مقایسه کرد و اظهار داشت:خدمه عاشق Cad Bane هستند ، و من واقعاً فکر می کنم طرفداران نیز دوست خواهند داشت. او یک حس بد اخلاق جدی را در "جنگ ستارگان" به ارمغان می آورد . او یک شکارچی فضل کشنده و بی رحم است ، و این را بلافاصله در قسمت مشاهده می کنید. برخلاف بوبا فت ، کاد اسیر نمی گیرد.
دارث بین () یک شخصیت در جنگ ستارگان است. با اینکه نام او در هیچکدام از سری فیلم های جنگ ستارگان ذکر نشد ولی در کتاب های این مجموعه به عنوان یکی از بزرگترین لورد های سیت تاریخ کهکشان از نام برده شده است. عمده شهرت او به دلیل قانون دو سیت است که بیان می کند که در یک زمان فقط یک استاد و یک شاگرد سیت می توانند وجود داشته باشند.این قانون پس از قرن ها به اختلافات داخلی سیت ها تا حد زیادی پایان داد. جنگ های ستاره ای (انگلیسی: &lt;bdi&gt;Star Wars&lt;/bdi&gt;) که در ایران با نام جنگ ستارگان نیز شناخته می شود، یک فرنچایز چندرسانه ای آمریکایی در ژانر اپرای فضایی حماسی است که توسط جرج لوکاس خلق شده است. منابع. جنگ ستارگان
بیل اورگانا () یک شخصیت خیالی در جنگ ستارگان است که توسط جیمی اسمیتس در (۲۰۰۲)، (۲۰۰۵) و یک سرکش(۲۰۱۶) به تصویر کشیده شده است. بیل اورگانا، یکی از اعضای خانواده سلطنتی آلدران و نماینده کره زمین در مجلس سنای جمهوری، به دلیل صداقت و تعهدش به عدالت مورد احترام کوروسکانت قرار گرفت. قبل از جنگ های کلون، بیل در کنار سناتور پادمه آمیدالا به عنوان عضوی از کمیته وفادار صدراعظم پالپاتین خدمت می کرد. اورگانا پدرخوانده شخصیت پرنسس لیا است که در اثر حمله با دث استار در نسخه A New Hope کشته شده بود. با این حال و از آنجایی که وقایع روگ وان پیش از این فیلم اتفاق می افتند، وی هنوز زنده است و به عنوان بخشی از اتحاد ربل فعالیت می کند.
گیزم کاراجا (متولد ۷ سپتامبر ۱۹۹۲) بازیگر و مدل اهل کشور ترکیه که نماینده کشورش در مسابقات دوشیزه دنیا ۲۰۱۱ نیز بوده است. کاراجا در مسابقه دوشیزه ترکیه که در ۲ ژوئن ۲۰۱۱ در مرکز نمایش «TIM» برگزار شد شرکت کرد و در نهایت مقام دوم را کسب کرد، این کامیابی موجب شد وی به عنوان نماینده ترکیه در مسابقه دوشیزه دنیا شرکت کند. او بیشتر به خاطر نقش آفرینی در مجموعه های تلویزیونی ، اسپین آف «راه امیر» از مجموعه تلویزیونی اسمش را فریحا گذاشتم، «روستای زیبای من»، «هنوز امیدی دارم» و «صاعقه ای که به خانه افتاد» شناخته می شود. او همچنین در فیلم «هورکوش» که بر پایه زندگی خلبان «وجیهی هورکوش» ساخته شده، نقش آفرینی کرده است. زندگی نامه. گیزم کاراجا در ۷ سپتامبر ۱۹۹۲ در استانبول به دنیا آمد. مادر او منوَر کاراجا و پدرش جونیِت کاراجا هستند. پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، خانواده پدری اش که اصالتی ترک داشتند، از سالونیک (که اکنون در خاک یونان قرار دارد) به ترکیه مهاجرت کرده اند. خانواده مادری او اصالتی آلبانیایی دارند. او دوران کودکی اش را در ایالات متحده و کانادا گذراند، چون که خانواده اش در دوران کودکی وی به آمریکا مهاجرت کرده
بودند. پس از آن که کاراجا دوره ابتدایی را در ایالات متحده و دوره راهنمایی را در کانادا به پایان رساند، به ترکیه بازگشت. او پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، در دانشکده زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه استانبول پذیرفته شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشکده زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه استانبول، گیزم کاراجا تصمیم گرفت برای فرار از درس های سخت، در مسابقه زیبایی شرکت کند. او در مسابقه دوشیزه ترکیه ۲۰۱۱ شرکت کرد و مقام دوم را به دست آورد. گیزم کاراجا در تابستان ۲۰۱۳ برای مدتی به آمریکا رفت و در آکادمی فیلم نیویورک دوره بازیگری گذراند. او در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۷ با کمال اکمک چی ازدواج کرد.
نبرد مَلازگِرد نبردی میان نیروهای امپراتوری سلجوقی به فرماندهی آلپ ارسلان و نیروهای امپراتوری بیزانس به فرماندهی رومانوس دیوژن بود که نزدیکی شهر مانزیکرت (ملازگرد فعلی در استان موش در ترکیهٔ امروزی) در ۲۶ اوت سال ۱۰۷۱ میلادی رخ داد. این نبرد یکی از تأثیرگذارترین نبردهای تاریخ به حساب می آید و شروعی برای تُرک سازی آناتولی بود. پیروزی در این نبرد برای تُرک های مهاجر در قرن ۱۱ میلادی به منزله اجازه ورود به آسیای صغیر بود. امپراتوری بیزانس پس از شکست سنگین در این نبرد، از مسیحیان اروپای غربی درخواست کمک کرد که به برپا شدن جنگ های صلیبی منجر شد. حملات ترکان به قلمرو امپراتوری بیزانس و پیشروی آن ها در داخل اراضی بیزانس از زمان طغرل بیگ آغاز شده بود و در زمان آلپ ارسلان شدت یافته و امپراتوری بیزانس را در تنگنا قرار داده بود. از این رو، بیزانسی ها برای پاسخ به این حملات اقدام تدارکات جهت نبرد کردند، اما با وجود برتری عددی، به دلیل ناهمگونی لشکر بیزانس، جدا شدن بیشتر مزدوران ترک در خدمت سپاه روم به دلیل پیوندشان با سلجوقیان، خیانت هایی که از جانب سران سپاه صورت گرفت و همچنین تاکتیک کارآمدی که آلپ ارسلان برای نبرد در پ
یش گرفت، در میدان نبرد در موضع ضعف قرار گرفتند و در مقابل لشکر سلجوقی تاب مقاومت نیاوردند و هزیمت شدند و نبرد با شکست قطعی بیزانسی ها و به اسارت درآمدن امپراتورشان (رومانوس چهارم دیوژن) به پایان رسید. این نخستین بار در تاریخ بود که یکی از امپراتوران بیزانس به اسارت مسلمانان درمی آمد و لشکرشان نیز به کلی نابود می گشت. پس از این نبرد آلپ ارسلان در مقابل امپراتور بیزانس رأفت نشان داد و او را بخشید و قرارداد مصالحه ای را به امضا رساند که سیادت امپراتوری سلجوقی را تثبیت می کرد، اما پس از این مصالحه و عملی نشدن مفاد آن، حملات از سرگرفته شد و در آناتولی با قدرت تمام به پیشروی پرداختند و طی مدت کوتاهی تقریباً تمام آن را از سلطه امپراتوری بیزانس خارج ساختند و حکومت سلجوقیان روم را پی افکندند. این نبرد از چند لحاظ حائز اهمیت است؛ نخست راه ورود ترکان مهاجر به غرب برای ورود به قلمرو بیزانس و آناتولی مرکزی ایجاد کرد، دوماَ مشکل اسکان ترکان مهاجر را حل کرد، سوماَ با تشکیل سلسله سلجوقیان روم و تصرف تدریجی آناتولی توسط ترکان مسلمان، خطر بیزانس برای خلافت عباسی و امپراتوری سلجوقی را رفع کرد و با تصرف نهایی آناتولی و تسخیر شهر
های مقدس مسیحیان و در معرض خطر قرار دادن قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری بیزانس جامعه مسیحیت را به فکر بسیج علیه مسلمانان انداخت و زمینه ای برای جنگ های صلیبی فراهم ساخت. همچنین زمینه ای برای قدرت گیری ترکان عثمانی در دو قرن بعد شد. پیش زمینه و اهمیت آناتولی. آناتولی همانند پلی میان آسیا و اروپا است، که از طریق تنگه داردانل به اروپا متصل می شود. آناتولی گذشته از اهمیت جغرافیایی، از جهت ثروت های طبیعی زیر زمینی و روی زمینی نیز دارای اهمیت بسیاری است. شاید بتوان ورود ترکان ایرانی به این منطقه که همواره دستخوش تحولات گوناگون بود، را نقطهٔ اوجی در سیر وقایع دانست. با تشکیل حکومت سلجوقیان بزرگ، راه مهاجرت ترکان مسلمان آسیای مرکزی به سوی امپراتوری سلجوقی هموارتر شد. دولتمردان سلجوقی در اندیشهٔ یافتن راه معقولی برای اسکان مهاجران برآمدند؛ لذا هدایت آن ها به سوی غرب امپراتوری، یعنی قلمرو آناتولی، که در آنزمان تحت حاکمیت امپراتوری بیزانس بود، ضرورت یافت. مسلماَ این امر بدون فتح نظامی این سرزمین امکان پذیر نبود. از این رو برخورد نظامی میان دو امپراتوری حتمی می نمود. البته افزون بر این عامل و شاید مهم تر از آن، تمایلی بود که
سلاطین سلجوقی به غزا و جهاد و گشودن سرزمین های غیراسلامی داشتند. البته در بحث دربارهٔ تاخت و تاز در آناتولی در این ایام، باید میان سیاست رسمی سلاطین سلجوقی و فعالیت های ترکمانان، صراحتاً فرق گذاشته شود. ترکان سلجوقی با نیت گسترش قلمرو امپراتوری خود و نیز با هدف اشاعه دین اسلام اقدام به حملاتی پیوسته علیه بیزانس، به ویژه قلمرو آناتولی کردند که در زمان طغرل بیگ، آلپ ارسلان و ملکشاه به گونه ای منظم ادامه یافت. در عین حال این حملات باعث شد که بیزانسی ها در برابر حملات بعدی روحیه دفاع و توان مقابله خود را از دست دهند. گذشته از آن، آناتولی برای سلجوقیان از جهات دیگری نیز دارای منفعت بود. ترکمانان که از دشت های آسیای مرکزی به قلمروی سلجوقیان آمده و در خدمت آن ها قرار گرفته بودند، دیگر قصد بازگشت به سرزمین مادری خود را نداشتند. آن ها در حاکمیت سلجوقی به مرزهای بیزانس سوق یافته و در آنجا متمرکز شده بودند. برای آن ها آناتولی در حکم بهترین منطقه جغرافیایی برای تداوم حیاتشان بود. آرمان جهاد و غزا نیز موجب تقویت روحیه قهرمانانه ترکمانان جنگاور شده بود. علاوه بر آن برای تداوم زندگی شان در اختیار داشتن یک منطقه خوش آب و هو
ا و پرآب و مثل آناتولی بی نهایت اهمیت داشت. بخشی از نیروهای سلجوقی امر جهاد را تحت فرماندهی ابراهیم ینال در آناتولی شروع کردند. در دوران چغری بیگ و سلطان طغرل بیگ به نقاط مهم و کلیدی آناتولی حملات متعددی صورت گرفت؛ اما جنگ و ستیزهای اصلی و مهم در دوره آلپ ارسلان به وقوع پیوست. آلپ ارسلان ابتدا با حمله به فرمانروایان ارمنستان بزرگ و گرجستان و آبخاز را که وابسته به بیزانس بودند را شکست داد. آلپ ارسلان که می دانست این پیروزی ها از جانب مسیحیان بی پاسخ نخواهد ماند، با درایت خواجهٔ نظام الملک، به تثبیت اوضاع داخلی پرداخت. مردم مسیحی آناتولی از لحاظ دینی و اجتماعی، در شرایط مناسبی قرار نداشتند. سیاست امپراتوری بیزانس در اشاعهٔ مذهب ارتدوکس، از گذشته موجب نارضایتی و تنفر دیگر مذاهب و فرق مسیحی شده بود. سریانیها و ارمنی های شرق آناتولی و جماعات کوچک آناتولی مرکزی نیز به دلیل بیزاری از سیاست مزبور، با عدم حمایت از بیزانس، راه حملات ایرانیان سلجوقی را هموارتر کردند. باید از سخت گیری های مالی و ظلم و ستم های امپراتوری علیه مردمان این منطقه نیز یاد کرد. در کل طی زمان زیادی موقعیت امپراتوری بیزانس در آناتولی به شدت تضعیف
شده بود. امپراتور باسیل دوم (حکومت از ۹۶۰ تا ۱۰۲۵ میلادی) به منظور جلوگیری از تجاوز و حفاظت از مرزهای شرقی بیزانس، در صدد برآمد که بر ارمنستان بزرگ تسلط یابد تا آن را به یک منطقه دفاعی برای بیزانس درآورد. در حدود سال ۱۰۰۰ میلادی امپراتور به ترغیب فرمانروایان گرجستان و ارمنستان برای واگذاری اراضی خود به او، پرداخت. فرمانروای گرجستان سرانجام راضی شد که ایبریا را به او بدهد. در سال ۱۰۲۲ میلادی نیز پادشاه ارمنستان با درک خطر جدی بودن تهدید ترکان، حاضر شد سلطنت خود را در عوض تیول جدید، واقع در توروس به پایتختی سیواس را به بیزانس بدهد. البته این کار امپراتور کاملاً اشتباه بود چرا که سازمان اداری بیزانس بر اثر اقدامات اقتصادی سخت گیرانه سلف او دارای چنان موقعیت متزلزلی بود که دولت بیزانس نمی توانست مرزهای موجود را حفظ کند تا چه رسد به این که سرزمین هایی بر آن بیفزاید. پس از باسیل، برخی فرمانرواهای بعدی بیزانس افراد ضعیفی بودند که قادر به جلوگیری از رشد فساد مقامات یا مهار توانگران نبودند. یکی از نتایج آن افول توان نظامی بیزانس بود. بخش هایی از سپاه و نیروی دریایی امپراتوری که در اختیار توانگران نبود رو به تحلیل رفت
چرا که پولی که برای خرید تجهیزات و پرداخت حقوق سربازان و ملوانان اختصاص می یافت به جیب مقامات امپراتوری می رفت. بدون یک ارتش کارآمد امپراتوری بار دیگر به مخاطره افتاد. پس از مرگ کنستانتین دهم در سال ۱۰۶۷، نیابت سلطنت به ملکه ائودوکیا ماکرمبولیسا رسید. در این زمان به جهت مداخله های بی مورد گروه های ذی نفوذ در دربار، امپراتوری بیزانس دچار تزلزل شده و از این رو قوای نظامی مورد بی توجهی و غفلت قرار گرفته بود. به ویژه به سپاهیانی که در آناتولی و دیگر ایالت ها بودند، حقوقی پرداخت نشده و مایحتاجشان برآورده نمی شد. سپاهیان بیزانس که در این شرایط بودند در برابر ترکانی که در سال ۱۰۶۷ میلادی تا ملطیه پیش آمده بودند مقاومت نکرده و مانع از پیشروی آن ها به مرکز کاپادوکیه نشدند. نیروهای اعزامی از سوی نیکفوروس بوتانیوس نیز در حوالی کیلیکیه بدون این که جنگی واقع شود از هم متلاشی شدند. به سبب افزایش حملات ترکان که امپراتوری را در شرایط سختی قرار داده بود، ملکه تن به ازدواج داد تا یک امپراتور مرد زمام امور بیزانس را در دست بگیرد. به این منظور با رومانوس دیوژن ازدواج کرد. نخستین یورش آلپ ارسلان. آلپ ارسلان در آغاز سال ۱۰۶۴ میلاد
ی/۴۵۶ ه جری قمری از ری به آذربایجان لشکر کشید و به مرند رفت. در آنجا یکی از سران ترکمان که پیش از آن با رومیان جنگیده بود با نیروهای خویش نزد آلپ ارسلان آمد و او را به نبرد با رومیان تشویق کرد و همراه با سلطان به نخجوان رفت و پس از فراهم آوردن سپاهی انبوه به آذربایجان روی آورد. وی در آنجا پسرش ملکشاه و وزیرش خواجه نظام الملک طوسی را به جای خود در لشکر گمارد و آن دو پس از نبردهای متعدد سه دژ رومیان را که یکی از آن ها سُرماری نام داشت تصرف کردند و سپس به شهر مریم نشین که از مراکز مقدس مسیحیان بود روی آوردند و پس از جنگی طولانی آن را تصرف کردند. سپس آلپ ارسلان آن ها را به نزد خویش خواند و در راه بازگشت، ملکشاه چند دژ دیگر را تصرف و جمع بسیاری را اسیر کرد. آلپ ارسلان بر سُبیذ شهر نیز چیره شد. سپس به سوی اعآل لآل حرکت کرده و پس از تلفات بسیار آن شهر نیز در ماه رجب سال ۴۵۶ ه جری قمری (۱۰۶۴ میلادی) به تصرف سپاه سلجوقی درآمد. سلطان سلجوقی همچنین بر دژ استواری که در کنار شهر یاد شده بود، چیرگی یافت. پس از فتوحات یاد شده پادشاه گرجستان فرستادگانی همراه با هدایا نزد سلطان آلپ ارسلان فرستاد و خواستار صلح شد، اما آلپ ارسل
ان در پاسخ وی پیشنهاد داد که یا اسلام آورد یا جزیه دهد که پادشاه گرجستان پرداخت جزیه را پذیرفت. آلپ ارسلان سپس به جانب سرزمین قارص و شهر آنی (شهر باستانی) رهسپار شد و توانست بر آن ها نیز چیره شود. آلپ ارسلان در سال ۴۵۹ / ۴۶۰ ه جری قمری (۱۰۶۸ میلادی) تفلیس را نیز تصرف کرد. مناطق راهبردی مهمی نظیر تفلیس، آنی و قارص را سلجوقیان به تصرف خود درآوردند. بدین ترتیب راه انجام حمله های بعدی به آناتولی مرکزی هموارتر گردید. یورش های پراکنده. بعضی از روسای عشایر وابسته به ترکان، سلسله حمله هایی را از مرزهای جنوبی به سمت آناتولی مرکزی ترتیب می دادند. در سال ۴۵۹ ه جری قمری (۱۰۶۷ میلادی) قیصریه غارت گردید، سال بعد اموریوم در فریگیه و سال پس از آن ایکونیم دستخوش غارت گردید. این حملات خطوط ارتباطی دولت بیزانس از توروس و کیلیکیه به شمال سوریه و دیار بکر را تهدید می کرد. این حمله ها در ظاهر نامرتب و بی هدف به نظر می رسید، اما در اصل چنین نبود. حمله های مزبور حاکی از آن است که ترکان سلجوقی برای تصرف مناطق جدید، جهت استقرار خود ناچار به انجام چنین حملاتی بودند. اساساَ مناطقی که باید مورد حمله و هجوم قرار گیرد از قبل مشخص می شد. چن
ان که محل های مهم و مراکز دفاعی و انبار سلاح و مهمات بیزانسی ها ابتدا از سوی مهاجمان مورد حمله قرار می گرفت. در نهایت می توان گفت هدف اصلی این حملات کوچک و پراکنده که در طول سال های متمادی به صورت پیوسته به قلمرو آناتولی صورت می گرفت، تصرف آناتولی و تبدیل آن به یک منطقه ترک نشین بود. وضعیت بیزانس و سلجوقیان. جبههٔ بیزانس. دیوجانوس چهارم برای پایان بخشیدن به حمله های پیاپی و مستمر سلجوقیان که باعث ضعف و تزلزل بیزانس شده بود به سازماندهی دوباره ارتش پرداخت و گارد امپراتوری را که از میان بهترین جوانان آسیای صغیر به سربازی گرفته می شدند، سازمان داد اما پیکره اصلی ارتش را نیروهای بیگانه تشکیل می داد. در سال ۱۰۶۸ میلادی سپاهیانی را به سوی قلمرو ایران گسیل داشت که نتیجه قطعی در پی نداشت. وی در سال ۱۰۷۰ میلادی مانوئل کومننوس را به عنوان فرمانده اردوی شرق تعیین کرد. وظیفه فرمانده مزبور مقابله کردن با حملهٔ سلجوقیان و از بین بردن قوای نظامی آن ها بود، اما در حمله ای که در سال ۱۰۷۰ میلادی علیه سلجوقیان ترتیب داد، نه تنها شکست خورد بلکه خود نیز به اسارت درآمد. امپراتور دیوجانس نتوانست مانع از پیشروی سپاه سلجوقی شود، چنان
که آن ها بیش از پیش در قلمرو بیزانس پراکنده شدند. بدین ترتیب، حمله های سلجوقیان پیوسته به پیروزی منتهی می شد. از این رو دیوجانوس مجبور به تغییر رویه نظامی خود شد. حمله های مداوم سلجوقیان عزم دیوجانوس را برای حل اساسی این مسئله، یعنی ریشه کن کردن ترکان سلجوقی استوار کرد. به این منظور وی، خود شخصاَ در ۱۳ مارس ۱۰۷۱ میلادی اقدام به لشکرکشی به سوی شرق آناتولی کرد. جبههٔ سلجوقیان. آلپ ارسلان در تابستان سال ۱۰۷۰ میلادی وارد آناتولی شد و قلعهٔ بسیار مستحکم ملازگرد را به تصرف درآورد. آلپ ارسلان سپس به طرف جنوب شرق پیشروی کرد و قلعه های متعددی که در شمال دجله و اطراف رودخانه وجود داشت و قبلاً به دست سلجوقیان نیفتاده بود، را به تصرف درآورد. پس از آن به میافارقین و آمِد رفت. سپس حکمرانان منطقه دیار بکر را دست نشانده خود ساخته و با تأمین امنیت در پشت جبهه خود، همراه با اردو به دیگر قلعه های بیزانس از جمله تیلخوم و سویده حمله کرد و آن ها را تصرف کرد. بعد از آن ها با هدف رفتن به سوریه، ابتدا به اورفا رفته و آن را به مدت ده روز محاصره کرد، که بدون گرفتن نتیجه از محاصرهٔ آن دست برداشت و به سوی حلب حرکت کرد. در آغاز سال ۱۰۷۱
میلادی به حلب رسید و آن را محاصره کرد و سرانجام امیر محمود جوان، حاکم حلب از فاطمیان روی گرداند، و قبل از آن که گرفتار حمله آلپ ارسلان شود، در حلب خطبه به نام خلیفه القائم عباسی و آلپ ارسلان خواند و همراه مادرش نزد سلطان آمد و به واسطه التماس مادرش، سلطان او را بخشید و حکومت حلب را به شرط قبول دست نشانده بودن سلطان سلجوقی بار دیگر به او واگذار کرد. در طول ماه هایی که سلطان آلپ ارسلان در حوالی حلب بود، فرستاده امپراتور بیزانس همراه با مکتوبی نزد او آمد. در این مکتوب پیشنهاد شده بود که در عوض باز پس دادن ملازگرد؛ اخلاط و منبج به سلطان واگذار شود، در صورت عدم پذیرش این پیشنهاد امپراتور با یک اردوی عظیم اقدام به لشکرکشی خواهد کرد. آلپ ارسلان با برخوردی تحقیرآمیز فرستاده بیزانس را بازگردند. پس از آن آلپ ارسلان با هدف رفتن به مصر از حلب خارج شد و بعد از یک روز در مسیر جنوب با خبر شد که دیوجانوس همراه با اردویی بزرگ که در زمستان تشکیل داده بود، در حال پیشروی به سوی شرق آناتولی است. هدف امپراتور بیزانس بیرون راندن ترکان تازه سکونت یافته از آناتولی و حتی استیلا یافتن بر ممالک اسلامی به ویژه از بین بردن دولت سلجوقیان ا
یران بود. پیش از نبرد. اردوی بیزانس از سپاهیان ایالت های بالکان و مناطق بیتینی، کاپادوکیه، کیلیکیه، طرابوزان، ارمنستان بیزانس و سربازان مزدور اسلاو، بلغار، ژرمن (گوت)، فرانک، گرجی، پچنگ، اوغوز و قبچاق تشکیل شده بود. شمار سپاهیان این اردو در حدود ۴۰ تا ۲۰۰ هزار نفر ذکر شده که شمار زیادی از آن ها در کویر گیر افتادند. دیوجانوس که از شمار زیاد سپاهیان خود دچار غرور شده و نسبت به پیروزی خود مطمئن بود، هوای استیلا بر سراسر جهان اسلام و ایران را در سر می پروراند؛ چنان که پیشاپیش حکومت عراق، سوریه، خراسان و ری را به فرماندهان خود نوید داده بود. حتی منابع به قصد بیزانسی ها برای تبدیل مساجد به کلیسا نیز اشاراتی کرده اند. دیوجانوس پیش از حرکت دادن اردوی عظیم خود از استانبول، در ۱۳ مارس ۱۰۷۱ میلادی در کلیسای ایاصوفیه حضور یافته و در آیین دینی شرکت جسته و سپس همراه با اردو به سوی شرق حرکت کرد. اردو از اسکی شهر گذشته و با عبور از وادی قزل ایرماق وارد سیواس شد و سپس از آن جا به ارزروم رفت. آلپ ارسلان هنگامی که به سوی شام می رفت از حرکت امپراتور بیزانس به طرف شرق آناتولی خبر دار شد. در همین اثنا فرمانده امیر افشین سردار ایرا
نی، که از آناتولی بازگشته بود خطاب به سلطان اعلان داشت: سلطان بعد از دریافت خبر مزبور و شنیدن گزارش امیر افشین، از مسیر حرکت خود بازگشت و با عبور از فرات و راه دیار بکر به اخلاط عزیمت نمود. باسیل ارمنی فرماندهٔ قوای بیزانس در شرق در ارزروم به امپراتور پیوست و به او چنین خبر داد که آلپ ارسلان از ترس به عراق عقب نشینی کرده است. در این اثنا امپراتور بخشی از قوای نظامی خود را برای تأمین امنیت پشت جبههٔ خود به گرجستان گسیل داشت و دو فرمانده به نام های اورسل و تارخانیوتس را همراه با ۳۰ هزار سپاه جلودار به اخلاط و ملازگرد فرستاد. این سپاه مأمور گشودن راه ها و تهیه تدارکات و انجام تمهیداتی بود که مانع از بازگشت سلطان شود. خود امپراتور نیز همراه با اردو از پشت سر این سپاه شروع به حرکت کرده و در طول مسیر توانست قلعه ملازگرد را که فاقد قوای محافظ کافی بود، فتح کند. از این رو دچار غرور و سرمستی شد، تا جایی که هوای دستیابی به پیروزی های بزرگ تر به فکرش خطور کرد. آلپ ارسلان بعد از شنیدن خبر لشکرکشی دیوجانوس به ملازگرد برای آن که سریعتر به آن منطقه برسد و مقدمات دفاع را فراهم سازد مسیر حرکت خود را تغییر داد. او که در حلب مش
غول تهیه و تدارک جنگ بود با کسب خبر سقوط ملازگرد بر سرعت خود افزود. آلپ ارسلان تحت چنین شرایط سختی ناچار نیروهای پیر و مسن تر اردو را معاف کرد و با اردویی مرکب از سپاهیان کم شمار اما جوان و نیرومند به سوی اخلاط پیش تاخت. آلپ ارسلان که در اخلاط بود برای تدارک مقابله با هر پیش آمدی خواجه نظام الملک را همراه با همسر و فرزندان خود به همدان گسیل داشت. از طرف دیگر یک گروه سواره نظام نیز برای کسب اطلاع از وضعیت اردوی بیزانس، به سوی ملازگرد گسیل داشت. همزمان با آمدن آلپ ارسلان به شهر اخلاط، دو فرمانده جلودار بیزانسی نیز در حال پیشروی به سمت اخلاط بودند. صاندوق، سردار سلجوقی که پیش از این در غزوات آناتولی به شهرت بسیار رسیده بود و اکنون در اخلاط به سر می برد، همراه با سپاه جلودار سلجوقیان به سوی سپاهیان بیزانس یورش برده و آن ها را نابود ساخت. در این هجوم صلیب بزرگ که پیشاپیش سپاه بیزانس حمل می شد به دست سپاه سلجوقی افتاد و برای این که خلیفه مسلمین از پیروزی سپاه اسلام آگاه گردد، صلیب مذکور به همدان نزد نظام الملک فرستاده شد تا توسط او برای خلیفه ارسال شود. امپراتور بیزانس که تصور می کرد آلپ ارسلان هنوز به اخلاط نیامده
خواهان آگاهی از وضعیت اخلاط بود که فرمانده باسیل ارمنی به امپراتور چنین آگاهی داد: این حمله صورت گرفت اما همهٔ سپاهیان یا کشته شدند یا به اسارت درآمدند چنان که حتی یک نفر باقی نماند تا امپراتور را از نتیجه این حمله آگاه سازد. آلپ ارسلان نیز همراه اردوی خود از اخلاط به سمت شمال در حال پیشروی بود، در نتیجه دو اردو به جایی رسیدند که از فاصله ای نه چندان دور یکدیگر را می دیدند؛ آن ها به صف آرایی در برابر هم پرداختند (۲۴ اوت / ۲۵ ذی القعده).شمار سپاهیان سلجوقی چندان زیاد نبوده است. چنان که در منابع آن دوران آمده است، مجموع سپاهیان سلجوقی به حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر می رسید. در اردوی سلجوقی در کنار آلپ ارسلان سرداران بزرگی همچون ساوتکین، افشین، گوهر آیین، تارانگ، صاندوق و آیتکین بودند. می توان احتمال داد که همراه با افشین افرادی همچون احمد شاه سلجوقی، دیلماچ اوغلی احمد و توتوس اوغلی نیز حضور داشته اند. سپاهیان دو اردو تفاوت فاحشی با یکدیگر داشتند. اردوی بیزانس از لحاظ دینی و ملی از عناصری تشکیل شده بود که هیچ وجه اشتراکی با هم نداشتند؛ حتی با یکدیگر دشمنی نیز می ورزیدند. در مقابل، اردوی سلجوقی بسیار هماهنگ و متجانس
بود. گذشته از آن تحت فرماندهی سلطان جوان و نیرومندی بودند که پیش از این پیروزی های بزرگی را به دست آورده بود. هم چنین دارای فرماندهان با تجربه ای نیز بودند. سپاهیان سلجوقی که بنابر آمال دینی متحد شده بودند، از عواقب شوم و مصیبت بار شکست احتمالی که متوجه جهان اسلام بود به خوبی آگاهی داشتند. علاوه بر آن اندیشه جهاد در راه دین و تصرف آناتولی که برای ایشان دارای اهمیت بسیاری بود، موجب یکپارچگی شان شده بود. سپاهیان ترکمان که در گذشته هجوم های متعددی را به منظور ضربه زدن به بیزانس به آناتولی انجام داده بودند و در این حملات تجربه های خوبی را آموخته بودند، اکنون از توانایی های خود اطمینان داشتند و کاملاً بر اوضاع مسلط بودند. آلپ ارسلان که نسبت به نتیجه و عواقب وقوع جنگ اندیشناک بود، ایلچی خلیفه، یعنی ابن محلبان را همراه با ساوتکین، برای طرح پیشنهاد صلح نزد امپراتور بیزانس فرستاد اما رومانوس، مغرور از شمار سپاهیانش، با فرستادگان سلطان برخوردی تحقیر آمیز نمود و پیشنهاد صلح را رد کرد. سلطان در پیشنهاد خود خواستار برقراری یک صلح دائمی میان دو دولت شده بود. البته روایتی نیز هست که بنابر آن، هدف سلطان از فرستادن آن ها کسب
آگاهی از وضعیت دشمن و موقعیت نظامی اردوی بیزانس بود. دیوجانس ضمن رد پیشنهاد سلطان خطاب به فرستادگان سلطان با رفتاری تحقیرآمیز گفته بود: «قرار متارکه جنگ را در ری امضاء خواهیم کرد.» آلپ ارسلان از جواب رد رومانوس بسیار متأثر شد و خود را برای یک جنگ حتمی آماده ساخت. امام خاص سلطان، محمد بن عبد الملک بخارایی، خطاب به آلپ ارسلان در سخنانی نویدبخش و امیدوارکننده گفت: این سخنان به آلپ ارسلان دلگرمی دو چندان داد. آلپ ارسلان در روز چهارشنبه ۲۵ ذیقعده ۴۶۳ هجری / ۲۴ اوت ۱۰۷۱ میلادی بعد از شنیدن پاسخ رد به پیشنهاد صلح از سوی دیوجانوس، تدابیر لازم دفاعی را اتخاذ کرد، از جمله بخشی از سپاه را به کمینگاه ها فرستاد و سکنات دشمن را به خوبی زیر نظر گرفت. گذشته از آن، از صبح پنج شنبه تا سحرگاه جمعه، سپاه سلجوقی با فریاد تکبیرها و کوبیدن بر طبل ها و نواختن شیپورها و سر دادن نعره ها و پرتاب بی امان تیرها و از این قبیل اعمال غوغایی به پا کرد که سپاه روم از فرط بی خوابی و شدت خوف و هراس دچار حیرت و اضطراب شد. نبرد. در صبح روز ۲۱ ذی القعده ۴۶۳ هجری / ۲۶ اوت ۱۰۷۱ میلادی هر دو سپاه به صف آرایی در برابر هم پرداختند. فاصله میان مواضع دو
سپاه به یک فرسخ می رسید. سلجوقیان بنا بر عادتی که داشتند پیش از شروع جنگ یک بار دیگر به طرح پیشنهاد صلح پرداختند. بر این اساس سلطان آلپ ارسلان نیز بار دیگر به طرح پیشنهاد صلح پرداخت، اما رومانوس این پیشنهاد را به حساب ترس گذاشته، آن را رد کرد. آلپ ارسلان بعد از خواندن نماز جمعه لباس سفید به تن کرد، از اسب فرود آمد به مسجد رفت و به راز و نیاز با خدا پرداخت. سپس از سجده برخاست و ضمن خطابهٔ زیر که برای سپاهیان ایراد کرد اوج ایمان و جسارتش را نشان داد: سپاهیان تحت تأثیر سخنان سلطان گفتند: «به هیچ رو از امر تو سر برنخواهیم زد. سپس همگی گریه سر داده و به جهت اندیشناک بودن از سرانجام جنگ برای آخرین بار از هم حلالیت طلبیده و با یکدیگر وداع گفتند.» سپس سلطان زین اسبش را محکم بست و بنابر یک عادت قدیمی دم اسبش را نیز گره زد، هم چنین تیر و کمانش را نیز انداخت و به جای آن شمشیر و گرزش را برداشت. تمام سپاه نیز چنین کردند. سلطان در آخرین خطابه خود چنین گفت: این خطابه مانند آخرین وصیت های سلطان بود. در این اثنا اردوی بیزانس نیز مشغول مراسم دینی بود. در نهایت بعد از ظهر روز جمعه جنگ شروع شد، سلجوقیان با فریاد سر دادن و کوبیدن
بر طبل ها و نواختن شیپورها اقدام به تحریک سپاهیان بیزانس کردند. در حقیقت سپاهیان سلجوقی به علت قلت نیروی نظامی شان بود که دست به چنین اعمالی می زدند، چرا که می خواستند دشمن دست به هجوم بزند و بعد از پیشروی آن ها لشکریانی که پیشتر در کمینگاه موضع گرفته بودند، بتوانند از پشت سر، سپاه بیزانس را مورد حمله و هجوم قرار دهند. شکل اردوی روم بدین صورت بود: سپاهیان بیزانس صف بسته و سپرها را بر دست گرفته و آمادهٔ جنگی کلاسیک بودند. سپاهیان سلجوقی به چهار قست تقسیم شده بودند و با اتخاذ تاکتیک جنگی ترکها به نام «توران» یا «هلال» که پیش از آن بارها موجب پیروزی سلجوقیان شده بود، آماده جنگیدن بودند. از این چهار قسمت، دو گروه در تپه های مشرف به صحنه نبرد کمین کرده بود، گروه سوم که وظیفه اش محاصره دشمن از پشت سر بود نیز در مواضع مناسبی مستقر شده بود، آلپ ارسلان نیز در مرکز اردو و در موضعی مقابل دیوجانوس جای گرفته بود. ابتدا کمانداران سلجوقی اقدام به پرتاب بی امان تیر کردند و سپس قوای مرکزی تحت پوشش آن ها اقدام به پیشروی نمودند. مرکز اردوی روم به فرماندهی دیوجانوس که دید قوای مرکزی مهاجم سلجوقی کم شمار است، به هوس نابود کردن آ