Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بلادشات () فیلمی در ژانر ابرقهرمانی به کارگردانی دیو ویلسون است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. فیلم نامه این فیلم توسط جف وادلو و اریک هیزرر بر اساس شخصیتی به همین نام از انتشارات ولیانت کامیکس به رشته تحریر درآمده است. از بازیگران آن می توان به وین دیزل، ایزا گونزالس، سم هیوین، توبی کبل و گای پیرس اشاره کرد. فیلم با واکنش منفی منتقدان و مردم روبرو شد و در زمینه فیلم نامه، روند کند داستانی و بازیگری وین دیزل مورد انتقاد قرار گرفت. همچنین با شکست تجاری مواجه شد. داستان. داستان این فیلم دربارهٔ مردی به نام ری گریسون می باشد که به نوعی یک سرباز کشته شده محسوب می شود، اما طی یک برنامه ای او دوباره وارد دنیای ابرقدرت ها می شود و به جنگیدن ادامه می دهد.
مولان () نام یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن حماسی به کارگردانی نیکی کارو است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این اثر بر اساس فیلم پویانمایی به همین نام در سال ۱۹۹۸، که خود آن نیز بر گرفته از افسانه های فولکلور چینی «تصنیف مولان» ساخته شده است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیو ییفئی در نقش اصلی، در کنار دانی ین، جیسون اسکات لی، یوسون آن، گونگ لی و جت لی ایفای نقش می کنند. فیلم نامه آن توسط ریک جافا، آماندا سیلور، لورن هینک و الیزابت مارتین به رشتهٔ تحریر درآمده است. نخستین نمایش "مولان" در ۹ مارس ۲۰۲۰ در هالیوود بود. این فیلم که قرار بود به طور انتشار گسترده اکران شود، به دلیل دنیاگیری کروناویروس چندین بار به تعویق افتاد، اما در نهایت در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۰، در ایالات متحده به نمایش درآمد. فیلم به طور کلی با واکنش های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود، که صحنه های اکشن و عملکرد تیم بازیگری مورد تحسین قرار گرفت، اما منتقدان نسبت به فیلم نامهٔ آن انتقاداتی داشتند. داستان. در چین امپراتوری، هوا مولان دختری ماجراجو و پرجنب وجوش است، چیزی که موجب نارضایتی پدر و مادرش، ژو و لی، می شود؛ آن ها امیدوارند که روزی دخترشان ب
ا شوهری شایسته ازدواج کند. در دوران جوانی، مولان برای بررسی شایستگی اش به نزد خواستگارگیر فرستاده می شود، اما به دلیل بروز حادثه ای، آبرویش در برابر خانواده اش می رود و او را ننگین می خوانند. در شمال کشور، یکی از دژهای مرزی امپراتوری به دست جنگجویان خاقانات روران به فرماندهی بُری خان اشغال می شود. آن ها از جادوگری به نام شیانیانگ کمک می گیرند که با استفاده از جادوی خود، به شکل یکی از سربازان زنده مانده درمی آید و خبر حمله را به امپراتور چین می دهد. امپراتور پس از شنیدن خبر، فرمان بسیج عمومی صادر می کند و دستور می دهد از هر خانواده یک مرد به ارتش برای مقابله با بُری خان بپیوندد. سربازان امپراتوری به روستای مولان می رسند و ژو، پدر مولان، مجبور می شود داوطلب شود؛ چراکه فرزندی پسر ندارد. اما به دلیل آسیب دیدگی پایش، در برابر سربازان زمین می خورد. مولان که می داند پدرش در میدان جنگ شانسی برای زنده ماندن ندارد، زره، شمشیر و اسب او را برمی دارد و پنهانی از خانه می گریزد تا به جای او به ارتش بپیوندد. او به اردوگاه آموزشی می رسد؛ جایی که فرمانده آن، تونگ، از همرزمان قدیمی ژو است. مولان، بی آن که هویت واقعی اش فاش شود،
در کنار سربازان دیگر که همگی بی تجربه اند، تحت آموزش سخت تونگ به یک سرباز ورزیده تبدیل می شود. با پیشروی سریع ارتش بُری خان، فرمانده تونگ تمرینات را ناتمام رها کرده و نیروهایش را به نبرد می فرستد. مولان از گروه جدا می افتد و با شیانیانگ روبه رو می شود. شیانیانگ، که فهمیده مولان خود را به جای مرد جا زده، او را تحقیر می کند. تلاش هایش برای کشتن مولان به دلیل بند چرمی که سینه اش را برای پنهان سازی هویتش بسته، ناکام می ماند. مولان لباس مردانه اش را کنار می گذارد و هم زمان با آغاز حملهٔ روئوران ها به نیروهای امپراتوری، به میدان بازمی گردد. او با بهره گیری از کلاه خودهای رهاشده و مهارتش در تیراندازی، منجنیق دشمن را طوری هدایت می کند که به کوهستان پوشیده از برف شلیک کند و با به راه انداختن بهمن، بیشتر نیروهای دشمن را مدفون سازد. مولان به اردوگاه بازمی گردد و چن هونگ هویی، سربازی که با او دوست شده، نجات می دهد. سپس تصمیم می گیرد حقیقت را به فرمانده تونگ بگوید. تونگ، طبق قانون، او را از ارتش اخراج می کند. مدتی بعد، شیانیانگ دوباره ظاهر می شود و اعتراف می کند که او نیز از سوی مردمش طرد شده و تنها به این خاطر در کنار ب
ُری خان می جنگد که به برابری با او باور دارد. او همچنین فاش می کند که حمله به دژها صرفاً انحرافی بوده و نقشهٔ اصلی، اسیر کردن و اعدام امپراتور است، چراکه امپراتور در گذشته پدر بُری خان را کشته است. مولان، با وجود خطر اعدام، به اردوگاه بازمی گردد و نیروها را از نقشهٔ دشمن آگاه می سازد. دوستانش از او حمایت می کنند و فرمانده تونگ تصمیم می گیرد به او اعتماد کرده و اجازه دهد واحدی را برای نجات امپراتور رهبری کند. در همین حال، شیانیانگ با جادو خود را به شکل صدراعظم درمی آورد و امپراتور را قانع می کند که دعوت به نبرد تن به تن با بُری خان را بپذیرد. او نگهبانان قصر را از سر پست خود کنار می زند تا راه برای حمله باز شود. نیروهای دشمن وارد شده و قصد دارند امپراتور را زنده زنده بسوزانند. گروه مولان با سرگرم کردن دشمن، به او فرصت نجات می دهد. بُری خان سعی می کند با تیر او را از پا درآورد، اما شیانیانگ که تحت تأثیر شجاعت مولان قرار گرفته و از بُری خان دل زده شده است، خود را به شکل شاهین درمی آورد و با قرار گرفتن در مسیر تیر، جان خود را فدای مولان می کند. در نبرد نهایی، مولان بُری خان را می کشد، هرچند پیش از آن، شمشیر پدرش
توسط دشمن نابود می شود. او امپراتور را آزاد می کند. امپراتور به پاس دلاوری اش به او پیشنهاد می دهد که وارد گارد ویژه سلطنتی شود، اما مولان ترجیح می دهد به خانه اش بازگردد. مولان با خانواده اش دیدار می کند. در پایان، فرستاده ای از سوی امپراتور، با همراهی فرمانده تونگ، به روستا می آید تا شمشیری نو به او اهدا کند و از او دعوت کند به عنوان افسر به ارتش امپراتوری بپیوندد. حواشی. فیلم فوق با حواشی هایی چند مواجه گردید، از مسائل حول محور تصمیمات مربوط به تولید فیلم گرفته تا اظهارنظرهای افراد درگیر در فیلم. مدیر مالی دیزنی، کریستین مک کارتی اظهار داشت که جنجال های ایجاد شده در این فیلم «مصائبی چند را متوجه [دیزنی] کرده است.» دیدگاه های ییفی لی دربارهٔ هنگ کنگ. فراخوان تحریم این فیلم از زمانی آغاز شد که ییفی لی، بازیگر نقش مولان تصویری را که توسط روزنامه "دیلی پیپل"، روزنامه رسمی حزب کمونیست چین، منتشر شده بود را دوباره به اشتراک گذاشت. این تصویر شامل نقل قولی از خبرنگار چینی فو گوئوهائو بود که برای روزنامه "دولتی گلوبال تایمز کار می کرد" و متعاقباً از سوی معترضین در جریان اعتراضات هنگ کنگ مورد حمله قرار گرفته بود، نق
ل قول فوق عبارت: «من از پلیس هنگ کنگ حمایت می کنم، حالا می توانی مرا کتک بزنی. چه شرمی برای هنگ کنگ.» این اقدام جنجالی بین المللی را برانگیخت، لیو متهم به حمایت از وحشیگری پلیس در هنگ کنگ شد. هشتگ، #بایکوت مولان، از همان زمان به بعد روند حمایت از تحریم این فیلم را آغاز کرد. در پاسخ به جنجال ها، لیو در نمایشگاه D23 2019 حضور پیدا نکرد. حذف لی شانگ. در ۲۷ فوریه سال ۲۰۲۰، جیسون تی رید، تهیه کننده فیلم گفت که کشش عشقی مولان به کاپیتان لی شانگ در فیلم اصلی، در پاسخ به جنبش Me Too حذف شده است. وی در اظهارات خود توضیح داد که «داشتن یک افسر فرمانده که علاقه جنسی نیز داشته باشد بسیار ناخوشایند بود و ما فکر نمی کردیم که مناسب باشد». دلیل حذف سکانس مربوطه، ملاقات با رسانه های اجتماعی طرفداران فیلم اصلی مولان و همین طور اعضای جامعه ال جی بی تی کیو بود که باور داشتند رابطه شانگ با آلتر ایگوی مرد مولان جنبه دوجنس گرایی دارد. رید در ابتدا از انتقادات ناشی از حذف شانگ تعجب کرد، اما تأیید کرد که این شخصیت به یک «نماد ال جی بی تی کیو» تبدیل گردیده بود و تصریح کرد که نقش شانگ توسط دو شخصیت جدید، فرمانده تونگ و چن هونگویی ایفا م
ی شود. در سپتامبر ۲۰۲۰، سینتیا وینی از "CBR" نوشت که تعاملات هونگوی با مولان «همجنس خواهانه تر» از لی شانگ در نسخه انیمیشن است و به همین ترتیب «می توان به عنوان دوجنس گرایی قلمداد گردد». لورن پوکت از شرکت "هارپرز بازار" نوشت: "برخی از طرفداران استدلال #MeToo را درک کردند و با آن موافق بودند. دیگران این مسئله را توهین آمیز دانستند، با این استدلال که شانگ هرگز از موقعیت فرماندهی خود برای مجبور کردن زنی در رابطه عاشقانه استفاده نمی کند. او منتظر ماند تا بعد از آنکه وی دیگر تحت فرمان او قرار نداشت پی روابط عاشقانه برود. و به هر حال، این مولان بود که به او کشش داشت! [. . .] علی رغم جذابیت [هنگویی]، او به سختی همان احترامی را که لی شانگ شجاع و زیبا داشت برای او قائل بود. " عدم تنوع در تیم تولید. انتقادات در مورد این بود که تیم تولید عمدتاً از سفیدپوستان تشکیل شده بود، مانند کارگردان، طراح لباس و فیلم نامه نویس و…. دیزنی به دلیل استخدام کارگردانی سفیدپوست برای این فیلم، به جای کارگردان آسیایی، انتقاداتی را دریافت کرد. نیکی کارو، کارگردان، در مصاحبه ای در فوریه سال ۲۰۲۰ با "هالیوود ریپورتر"، در پاسخ به انتقادات گفت:
"اگرچه این یک افسانه چینی بسیار مهم است و در فرهنگ و تاریخ چین قرار دارد، اما فرهنگ دیگری در اینجا وجود دارد که فرهنگ دیزنی است و کارگردان، هر کسی که می بود، نیاز داشت تا بتواند از پس هر دو کار برآید - و من [برای انجام آن] اینجا هستم. " کارو در مصاحبه ای در اوت سال ۲۰۲۰ با "فیلم" "اسکول رجکت"، بیشتر به انتقادات پاسخ داد و گفت: "اولا، من در برابر این ادعا می ایستم که شما به فردی بگویید که چه کسی می تواند داستانی را [بهتر] بازگو کند. به نظرم کمی شبیه سانسور است. یک هنرمند خود را ابراز می کند و مسئولیت آن بر دوش هنر است. این مسئله قضاوت خواهد شد - و باید مورد قضاوت هم قرار گیرد. وجه دیگر آن این است که افراد متنوع تر باید اجازه قصه گویی داشته باشند. این همان چیزی است که به آن می رسد. افرادی که برای انواع داستان ها استخدام می شوند، باید تنوع بیشتری داشته باشند. نمی تواند صرفاً سفیدپوستانی باشد که برای ساخت فیلم اجیر می شوند، مهم نیست که موضوع چیست. فرهنگ ما برای تنوع بیشتر غنی تر خواهد شد و هنر، فیلم، تلویزیون بهتر خواهد بود. هرچه این مکالمه بیشتر انجام شود، به هنرمندان متنوع فرصت بیشتری داده می شود. " فیلمبرداری
در سین کیانگ. همچنین انتقاداتی به این واقعیت که فیلمبرداری فیلم در منطقه خودمختار سین کیانگ انجام شده، وارد شد، جایی که اردوگاه های کار اجباری سین کیانگ، حاوی تا یک میلیون شهروند ترک تبار در آن واقع شده اند. در پایان تیتراژ، این فیلم از چندین نهاد دولتی در سین کیانگ، از جمله اداره امنیت عمومی سین کیانگ در تورپان، که اردوگاه های داخلی را اداره می کند، و چندین کمیته محلی بخش تبلیغات حزب کمونیست چین تشکر ویژه می کند. دفتر امنیت عمومی در تورپان در اکتبر ۲۰۱۹ به فهرست نهادهای اداره صنعت و امنیت اضافه گردید. به گفته رویترز، پس از اینکه جنجال در مورد ارتباط فیلم با سین کیانگ در خارج از کشور آغاز شد، دولت چین به رسانه ها دستور داد که خبر انتشار "مولان را" پخش نکنند. در کنفرانسی در ۱۰ سپتامبر، مدیر مالی دیزنی، کریستین مک کارتی در پاسخ به این جنجال گفت که "تقریباً تمام" فیلم در نیوزلند فیلمبرداری شده است، اما از ۲۰ مکان چینی برای "به تصویر کشیدن دقیق برخی از منظره و جغرافیای منحصر به فرد کشور استفاده شده است ". جاش هاولی سناتور آمریکایی نامه ای به مدیر عامل دیزنی باب چاپک ارسال کرد که از جمله توضیحات مربوط به دخالت دول
ت چین در فیلم را مورد توجه قرار داده است. بنیاد حقوق بشر همچنین نامه ای به چاپک فرستاد و از دیزنی خواست که نقض حقوق بشر را محکوم کرده و اهدای بخشی از درآمد این فیلم را برای ارتقاء حقوق بشر در سین کیانگ در نظر بگیرد. در سپتامبر سال ۲۰۲۰، ۱۳۵ نمایندگان مجلس انگلیس با امضای نامه ای در محکومیت نقض حقوق بشر در چین، خطاب به لیو زیائومینگ، سفیر چین در بریتانیا ارسال گردید، این طومار در پاسخ یک مستند ساخته بی بی سی نوشته شده بود که جزئیات تولید "مولان" را شرح می داد"." در ۷ اکتبر سال ۲۰۲۰، سیاستمدار بریتانیایی، ایین دانکن اسمیت ، به انتقاد از فیلمبرداری در سین کیانگ و دفاع از دیزنی از این اقدام، ایمیلی به دیزنی فرستاد. آیین در توییتر واکنش نشان داد و گفت: «به نظر نمی رسد سیاست شرکت دیزنی به مسائل حقوق بشر اهمیت دهد».
استن مارکوم ( ۷ فوریه ۱۹۳۶ - ۲ مارس ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال استرالیایی بود، که در باشگاه ریچموند بازی می کرد.
حکومت کوتاه و رعب آور فیل (به انگلیسی: The Brief and Frightening Reign of Phil) کتابی در سبک ادبیات سیاسی و طنز است که جورج ساندرز، نویسنده آمریکایی، در سال ۲۰۰۵ میلادی آن را به رشته تحریر درآورد است، همچنین به کتاب مزرعه حیوانات نوشته جورج اورل تشبیه شده است. نویسنده آن گفته است این کتاب در مورد «گرایش مداوم انسان به تقسیم جهان به دوگانگی» می باشد. خلاصه داستان. داستان بر اختلافات مرزی میان دو کشور «هورنر درونی» و «هورنر بیرونی» تمرکز دارد. کشور اول چنان کوچک است که تنها یک نفر از اهالی هورنر درونی می تواند هم زمان در آن جای بگیرد و شش نفر دیگر باید نوبت خود را برای ورود به سرزمین شان، در حالی که با ترس و لرز در سرزمین هورنر بیرونی ایستاده اند، انتظار بکشند. فیل، یکی از اهالی تلخ کام هورنر بیرونی، تصمیم می گیرد که ساکنان ضعیف هورنر درونی هیچ کاری جز ایستادن نزدیک به هم و حل معادلات ریاضی در تمام روز انجام نمی دهند و هر صبح نیز باید به نوبت خود را کش و قوس بدهند. این افراد به عنوان تهدیدی شیطانی برای آسایش پنج ساکن هورنر بیرونی شناخته می شوند و تصور می شود که از مهمان نوازی گسترده ای که به آن ها عرضه شده، سوء
استفاده می کنند. آنان در منطقه ای از هورنر بیرونی که به اقامت کوتاه مدت اختصاص دارد، ایستاده اند و نوبت خود را برای بازگشت به کشورشان انتظار می کشند. در این میان، فیل با جلب حمایت سایر هورنر بیرونی ها و استخدام دو غول به عنوان مأمور اجرای سیاست های شخصی اش، شروع به گرفتن مالیات از هورنر درونی ها برای اقامتشان می کند. در نهایت، او تصمیم می گیرد که «تجزیه و انحلال» هورنر درونی ها، بهای کافی برای اقامتشان محسوب می شود. داستان، به توصیف خیزش استبدادی فیل و تلاش او برای انجام نوعی نسل کشی علیه هورنر درونی ها می پردازد. جستارهای وابسته. جورج ساندرز دهم دسامبر (داستان)
پادشاه فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی ایندرا کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون مادهوری دیکشیت، سانجای کاپور، پارش راوال، موکش خانا، دالیپ تاهیل، تیکو تالسانیا ایفای نقش کرده اند. داستان. این فیلم دربارهٔ پسری به نام راجا و دختری به نام مادو هست که عاشق هم می شوند و می خواهند با هم ازدواج کنند که با مخالفت برادران مادو روبرو می شوند و…
اشک ها تبدیل شده اند به شعله فیلمی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی مهول کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، مادهوری دیکشیت، دیپاک تیجوری، پریم چوپرا، آشوک کومار، انوپم کهیر، سورش اوبروی، جانی لور، بیندو، آریونا ایرانی، هلن، آرچانا پوران سینگ ایفای نقش کرده اند.
گل فیلمی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی سینگیتام سرینیواسا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل دات، مادهوری دیکشیت، کومار گارو، راجندرا کومار، شاکتی کاپور، تیکو تالسانیا ایفای نقش کرده اند.
شهر رؤیاها فیلمی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی سینگتام سودیر میشرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون شبانه اعظمی، اوم پوری، مادهوری دیکشیت، راغوبیر یاداو، آنیل کاپور ایفای نقش کرده اند.
موسیقی فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی کاسیناتونی ویسوانت است. در این فیلم بازیگرانی همچون جکی شروف، مادهوری دیکشیت، پاریکشیت سهنی، آریونا ایرانی، تیکو تالسانیا ایفای نقش کرده اند.
معماری پیشاتاریخی در اسکاتلند دربرگیرندهٔ همهٔ ابنیهٔ انسانی در مرزهای امروزی اسکاتلند است که پیش از ورود رومیان به بریتانیا (که در قرن نخست پیش از میلاد روی داد) برپا شده باشند. مردمان عصر حجر از دستکم ۸٫۰۰۰ سال پیش در آنچه امروزه اسکاتلند است سازه هایی چوبی می ساخته اند. این ها از حدود ۶٫۰۰۰ سال پیش رو به ساختن نخستین خانه های دائمی سنگی چون پشتهٔ هَوْوار و سِکارا بِرای آوردند. از این دوره آرامگاه های حجره ای و سنگ چین های متعددی هم، به ویژه در غرب و شمال اسکاتلند هست. در جنوب و شرق اسکاتلند بازماندهٔ گورپشته هایی خاکی هست که بر روی آن ها سازه هایی چوبی جای داشته. از این سازه های چوبی امروزه نشان چندانی نمانده. از دیگر گونه های ساختمانی این دوران در اسکاتلند باید به گورپشتهٔ لبه ای، کورسوس، گورمان، و خانه های کشیده اشاره کرد. از عصر برنز خانه های بکر کمی مانده، ولی شواهدی از ساخته شدن کِرَنِگ ها (کلبه هایی که بر روی جزیره ای مصنوعی ساخته می شدند)، سنگ چین کلاوا، و نخستین تپه قلعه ها هست. از روزگار عصر آهن نیز تعداد زیادی کلبهٔ سنگی آتلانتیک مانده. بازماندهٔ سنگ دژ ها و دانزهای کوچکتر را هم ازین دوران می توا
ن در اسکاتلند دید که آن ها را هم گونه ای از کلبهٔ گرد آتلانتیک دانسته اند. همچنین شواهدی از حدود ۱۰۰۰ تپه قلعه در اسکاتلند مانده که آن ها را عمدتاً زیر کمربند مرکزی اسکاتلند (حدفاصل بین خور فورث و خور کلاید که دیوار آنتونین در آنجا کشیده شده بود) ساخته بوده اند. عصر حجر. بر اساس شواهد، کهن ترین خانهٔ کشف شده در بریتانیا سازه ای با پلان بیضوی و ستونک های چوبی در ساوث، کوینزفری، نزدیک خور فورث است که قدمت آن به حدود ۸٫۲۴۰ پ.م. می رسد. نخستین سازه ها از جنس سنگ احتمالاً سه اجاق هستند که در جوره در حدود ۶٫۰۰۰ سال پیش ساخته شدند. با ورود کشاورزی به اسکاتلند امروزی در دوران نوسنگی (که حدود ۶٫۰۰۰ سال پیش رخ داد)، گروه هایی از یکجانشینان در این منطقه رو به ساخت خانه هایی سنگی آوردند. حدود پنج قرن بعد نخستین روستاها در این منطقه تشکیل شدند. سکونت گاه ها و محوطه های تدفینی و آیینی نوسنگی به ویژه در جزایر شمالی و هبریدهای بیرونی اسکاتلند معمول بوده اند، چرا که به سبب عدم دسترسی آسان به چوب درختان بیشتر ابنیه از سنگ ساخته می شدند، و به همین دلیل نسبتاً بکر مانده اند. بنای سنگی بر پشته هَوْوار در پاپا وستری اورکنی یکی از
قدیمی ترین خانه های بازمانده در اروپای شمال غربی است. این بنا با قلوه سنگ های جمع شده در محل به روش خشک چین ساخته شده و بین سال های ۳٫۷۰۰ و ۲۸۰۰ پ.م. (برای ۹۰۰ سال) زندگی در آن جریان داشته. عمر سِکارا بِرای در جزیرهٔ اصلی اورکنی نیز به این دوران می رسد. سِکارا بِرای بین سال های ۳٫۱۰۰ و ۲٫۵۰۰ پ.م. مسکون بوده و توسعه یافته ترین روستای نوسنگی در قارهٔ اروپا است. ازین دوران همچنین تعداد زیادی آرامگاه حجره ای باقی مانده. گونه های متعددی از آرامگاه حجره ای شناسایی شده ولی در کل به سه دستهٔ گور معبری، گور دالانی، و گور صندوقی تقسیم می شوند. مِیْزْهَوْ در نزدیکی اِسْتِنِس (بازمانده از حدود ۳٫۴۰۰ تا ۳٫۲۰۰ پ.م.) و مانامور در جزیرهٔ اَران (بازمانده از حدود ۳٫۵۰۰ پ.م.) دو نمونه برجستهٔ گور معبری در اسکاتلند هستند. در این سازه هاخرسنگ هایی که هر کدام چندین تن وزن دارند به گونه ای چیده شده اند که در آن ها معبری ایجاد شود و سقف معبر معمولاً با سنگ چین پوشیده می شد. گورهای دالانی فضاهای مستطیلی شکلند که در یک سر ورودی ای به اندازهٔ عرض دالان دارند. بام این سازه های گاه با تخته سنگ پوشیده می شده و روی آن های خاک ریخته می شده.
گورهای صندوقی نیز قبرهای جعبه مانند و نسبتاً ساده ای هستند و معمولاً از تخته سنگ ساخته شده و با خرسنگ یا تخته سنگی بزرگ پوشیده شده. نخستین سنگ افراشت ها در اسکاتلند نیز در این دوران بر پا شدند. یکی از قابل توجه ترین نمونه های این سنگ افراشت ها، سنگ های ایستاده استنس است که در جزیرهٔ اصلی اورکنی قرار دارند و در حدود سال ۳٫۱۰۰ پ.م. قرار یافته اند. سنگ های ایستاده استنس در کل چهار تا هستند که بلندترین آن ها ۵ متر ارتفاع دارد. برخلاف اسکاتلند کوهستانی و جزایر شمالی که استفاده از سنگ رواج داشت، در جنوب و شرق اسکاتلند غالب بازمانده های معماریِ قابل مشاهده از دوران نوسنگی گورپشته هایی از جنس خاک هستند که قدیمی ترین آن ها احتمالاً در هزارهٔ چهارم پیش از میلاد ساخته شده. امروزه از این یادمان ها پشته هایی با نقشهٔ ذوزنقه ای مانده که عمدتاً رو به شرق جای گرفته اند. این سازه ها در سراسر اسکاتلند غیرکوهستانی به ویژه در ابردین شیر، دامفریس، گلووی، آنگوس، و اسکاتیش بوردرز پراکنده اند. از دیگر سازه های مرتبط می توان به گورپشته لبه ای، کورسوس، گورمان، و خانهٔ کشیده اشاره کرد. گورپشته های لبه ای پشته هایی با دو لبهٔ موازی هست
ند که با شیارهایی در طرفین محصور می شوند. کورسوس ها نیز از لبه های خاکی و شیارهایی موازی تشکیل می شوند اما یک راه باز در میان دارند. در گذشته باور بر این بود که کورسوس ها را رومی ها ساخته اند. هم گورپشته های لبه ای و هم کورسوس ها با حجره های تدفین مرتبط بوده اند و احتمالاً برای برگزاری مناسک گذار به کار می رفته اند. از گورپشته های لبه ای در اسکاتلند می تواند به پرتشیر در کالاندر و سازهٔ ترکیبی کورسوس و گورپشتهٔ لبه ای در کلیوِن دایک اشاره کرد که بیش از دو کیلومتر طول دارد. گورمان ها در اسکاتلند عمدتاً لبه هایی نسبتاً مستطیلی، شیار بیرونی، و سکویی چوبی یا سنگی در داخل داشته اند. به باور جِی. جی اسکات از این فضاها برای تشییع یا نمایان ساختن جسد پیش از تدفین در جایِ دیگر استفاده می شده، اما این نظر محل مناقشه است. آنچه از گورمان های ایجادشده در این دوران مانده معمولاً زیرِ گورپشته های کشیده پیدا می شود. ار نمونه های بارز این گورمان ها می توان از پیتنکره، پرتشیر، و دو محوطه مرتبط در لاخهیل و سلوکیرن، هر دو در کرکادبرایت یاد کرد. سالن های کشیدهٔ چوبی ساخته شده در این دوران احتمالاً مختص اسکاتلند بودند. این سازه ها
سقفی سنگین از جنس چوب بلوط داشتند و همهٔ آن ها بعدها به آتش کشیده شده اند. کارکرد این بناها محل مناقشه است، و گفته می شود ممکن است خانه های گستردهٔ کشاورزی یا مجموعه ای از سازه های یادمانی مثل گورپشته ها باشند. نمونهٔ یکی از این سازه ها در بلبرایدی ابردین شیر حدود ۲۶ متر طول و ۱۳ متر عرض داشته و ممکن است سقفی به ارتفاع ۹ متر داشته بوده باشد. ساختمانی با چنین ابعادی برای اقامت ۵۰ نفر کافی است. عصر برنز. در حدود ۲٫۰۰۰ پ.م. و همزمان با ابداع ابزارهای برنزی، روند برپایی سازه های جدید و مساحت کل زمین های تحت زراعت در اسکاتلند کاهش یافت که حاکی از کاهش کلی در جمعیت است. در یالزهُف و سامبرا در شتلند، شواهدی از ساخت کلبه های گرد سلولی از جنس سنگ هست که قدمت آن ها به اوایل و میانهٔ عصر برنز می رسد. در یارلزهف، این خانه ها نقشه ای بیضوی و دیوارهایی ضخیم و سنگی دارند. ممکن است در اویل مسکون بودن بخشی از این دیوارها زیر خاک قرار گرفته بوده باشد. این روش ساختمانی هم ایستایی سازه را بهبود می بخشید و هم عایقی در برابر نفوذ رطوبت بود. همچنین شواهدی از سکونت در کِرَنِگ ها در این دوران هست. کرنگ کلبه ای گرد بود که کلیّت یا بخ
شی از آن بر روی جزیره ای مصنوعی، معمولاً در دریاچه ها، رودها، یا پای رودها برپا می شد. کرنگ ها عمدتاً از لایه های خاشاک و قلوه سنگ ساخته می شدند. برای محافظت از کرنگ در برابر امواج آب گاه دور آن را شمع هایی عمودی می کوباندند و گاه نمای آن را با کُنده های درخت بلوط می پوشاندند. در این دوران برپایی یادمان های خرسنگی و سنگ چین های حجره ای نیز ادامه یافت. حدود پنجاه سنگ چین کلاوا در اسکاتلند هست که نام خودِ این گونه از سه سنگ چین در اینورنس اسکاتلند موسوم به «بالنواران کلاوا» می آید. دو گروه اصلی ازین سنگ چین ها هست، یکی «سنگ چین های حلقه ای»، و دیگری گورهای معبری، که ورودی کشیده ای داشتند و غالباً با آرایش ستاره شناختی پیچیده ای ساخته می شد. مانند دیگر جاهای اروپا، ساخت تپه قلعه ها در اسکاتلند نیز در این دوران شروع شد. یکی از این تپه قلعه ها تپه ایلدون در نزدیکی ملروز در اسکاتیش بوردرز است که از حدود ۱٫۰۰۰ پ.م. مسکون بوده و در تپه ای با استحکامات نظامی چند صد خانه را شامل می شده است. ترپ رین لا در لوتین شرقی نیز شامل حصاری سنگچین با لایه های افقی و هسته ای از قلوه سنگ بوده این تپه قلعه دور محوطه ای به مساحت ۲۰ ه
کتار کشیده شده بود و در غرب قله محوطه را به دو بخش تقسیم می کرد. عصر آهن. در اوایل عصر آهن (از حدود قرن هفتم پ.م.)، خانه های سلولی در جزایر شمالی به تدریج با کلبه های گرد سادهٔ آتلانتیک جایگزین می شوند که بناهای استوانه ای یا مخروطی خشکه چین قابل توجهی بودند. از نمونه های مهم این گونهٔ ساختمانی می توان به خانه هایی در کوانترنِس، بو، پیرووال، و تافتس نس در اورکنی و کلیکیمین در شتلند اشاره کرد. از حدود ۴۰۰ پ.م. در برخی مناطق، از جمله هَوْ در اورکنی و کراس کِرْک در کیث نس کلبه های گرد آتلانتیک پیچیده تری ساخته می شوند. عظیم ترین ساخت وسازها درین دوران سنگ دژهای مدور بودند که احتمالاً حدود ۲۰۰ پ.م. ساخته شده اند. این سنگ دژها سازه هایی خشکه چین و توخالی و مختص اسکاتلندند. امروزه از ویرانه های غالب آن ها روی سطح زمین تنها چند متری باقی مانده، بااین حال در پنج نمونه دیوارها بیش از شش متر ارتفاع دارند. دستکم ۱۰۰ محوطهٔ سنگ دژ در اسکاتلند هست، که از بکرترین آن ها می توان از سنگ دژها در یاروز جنوبی در ویک کیث نس و سنگ دژ کلیکیمین و سنگ دژ موسه در شتلند یاد کرد. با وجود پژوهش های گسترده، هدف از ساخت این این سنگ دژها و
مشخصات جوامعی که آن ها را ساخته اند محل مباحثه است. از دههٔ ۱۹۶۰ باستان شناسان بین سنگ دژها و سازه هایی کوچکتر با ساختی مشابه (معروف به دان) تمایز قائل شده اند. بااین که سکونت در کِرَنِگ ها تا قرون وسطی هم ادامه داشته، غالب شواهد سکونت در کرنگ ها از این دوران است. ساخت خانه های چرخی نیز درین دوران آغاز شد. این خانه ها دیوار بیرونی خاصی داشتند که شبیه دایره ای از ستونک های سنگی بود (که تداعی گر پره های یک چرخ است). ساخت این خانه ها در دوران تسلط رومی ها رونق یافت. بنا به شواهد، حدود ۱٫۰۰۰ تپه قلعه از عصر آهن در اسکاتلند مانده که عمدتاً زیر کمربند مرکزی اسکاتلند یا خط کلاید-فورث (حدفاصل بین خور فورث و خور کلاید که دیوار آنتونین در آنجا کشیده شده بود) هستند. بیشتر این تپه قلعه ها مدورند و نرده ای دفاعی دارند که به دور محوطه ای یکی-دو هکتاری کشیده شده. بیشتر این تپه قلعه ها نسبتاً کوچک هستند، ولی نمونه های بزرگتری در کسل اور، بیرنوارک،، کدیمویر، کاردونر و وایت ملدون هست. به نظر می رسد این تپه قلعه ها اغلب در دوران تسلط رومی ها بر بریتانیا رها شده باشند، ولی برخی از آن ها پس از پایان تسلط رومی ها دوباره مسکون شده
والتر زین () ; (زاده:۱۰دسامبر ۱۹۰۶- درگذشته: ۱۴ فوریه ۲۰۰۰) دانشمند فیزیک هسته ای اهل کانادا بود. وی اولین رئیس آزمایشگاه ملی آرگون بین سالهای ۱۹۴۶–۱۹۵۶ بود. او همچنین در بین جنگ جهانی دوم در آزمایشگاه متالورژی، پروژه منهتن کارکرد و مشاور پروژه ساخت اولین نیروگاه رآکتور هسته ای جهان در سایت شیکاگو بود. هنگامیکه در دوم دسامبر ۱۹۴۲ رآکتور هسته ای در وضعیت بحرانی انتقال قرار گرفت، او در دانشگاه شیکاگو همکاری داشت. وی در آرگون چندین رآکتور هسته ای جدید را بنا کرد، از جمله اولین نیروگاه هسته ای که در ۲۰ دسامبر ۱۹۵۱ موفق به تولید انرژی الکتریکی و برق شد. زندگی نامه. والتر هنری زین در ۱۰ دسامبر ۱۹۰۶ در شهر برلین که اکنون کیچنر در انتاریو قرار دارد متولد شد. او پسر جان زین بود که مالکیت یک کمپانی تایر سازی را برعهده داشت. برادر بزرگتر وی آلبرت کارگر شرکت بود. زین برای ادامه تحصیلات به دانشگاه کویینز رفت و کارشناسی و دوره کارشناسی ارشد خود را در رشته ریاضیات از دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در سال ۱۹۳۰ دکترای خود را در فیزیک گرفت و رساله خود را در خصوص پژوهش دو کریستال ساختاری و عرضی جذب محدود اشعه ایکس K نوشت که بعدها در م
جله علمی فیزیکال رویو منتشر شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال الیوت کرسون شده است.