Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰٬۴۹۶ کیلومتر مربع (۴۲٬۶۶۳ مایل مربع) سرزمین اصلی و بقیه ۱۶٫۶۷٪ یا ۲۱٬۴۶۱ کیلومتر مربع ۸۰ درصد یونان کوهستانی است. رشته کوه پیندوس در مرکز کشور در جهت شمال غربی به جنوب شرقی قرار دارد و حداکثر ارتفاع آن ۲۶۳۷ متر است. امتداد همان رشته کوه در سراسر پلوپونز و در زیر آب در سراسر دریای اژه امتداد می یابد و بسیاری از جزایر دریای اژه از جمله کرت را تشکیل می دهد و به رشته کوه توروس در جنوب ترکیه می پیوندد. یونان مرکزی و غربی شامل قله های مرتفع و شیب دار است که توسط دره های متعدد و دیگر مناظر کارستی تقاطع یافته اند، از جمله متئورا و دره های ویکوس - که دومی عمیق ترین دره جهان به نسبت عرض آن است و سومین عمیق ترین دره پس از دره مس در مکزیک و گراند کانیون در ایالات متحده، به صورت عمودی برای بیش از۱۱۰۰ متر فرومی رود تقسیمات کشوری. یونان حدود ۶۰۰۰ جزیره دارد که تنها ۲۲۷ مورد آن دارای سکنه است. مالک بسیاری از این جزایر افراد ثروتمند جهان هستند. کشور یونان به ۱۳ ناحیه (به یونانی: Περιφέρειες، تلفظ: "پـِریفِرئیـِس") تقسیم شده است. این ناحیه ها نیز به نوبه خود به ۵۴ شهرستان تقسیم شده اند. نام ناحیه های یونان از این قرار است:
کرواسی کشوری است واقع در منطقه بالکان (جنوب مرکزی اروپا) که از شمال با اسلوونی و مجارستان، از شمال شرقی با صربستان، از شرق با بوسنی و هرزگووین و از جنوب با مونته نگرو و دریای آدریاتیک هم مرز است. زاگرب پایتخت و بزرگ ترین شهر کرواسی است. کرواسی صد و بیست و هفتمین کشور بزرگ جهان است و در مرکز و جنوب شرق اروپا واقع شده است. دریای آدریاتیک در جنوب باختری این کشور قرار دارد. پایتخت این کشور زاگرب است و دیگر شهرهای بزرگ و مهم کرواسی دوبرونیک، پولا، اسپلیت، واراژدین، رییکا، اوسییک، کارلوواتس، زادار و سیساک هستند. کرواسی ۵۶٬۵۹۴ کیلومتر مربع وسعت دارد و بیشتر مناطق آن آب وهوای مدیترانه ای و قاره ای دارند. مناطق مرتفع کرواسی در کوه های آلپ دیناری قرار دارد که بلندترین قله آن دینارا با ۱۸۳۱ متر است. این قله در جنوب کشور و در نزدیکی مرز بوسنی و هرزگوین قرار دارد. کرواسی در سواحل دریای آدریاتیک خود بیش از یک هزار جزیره دارد که ۴۸ جزیره آن ساکنان دائمی دارد. بزرگ ترینِ این جزیره ها کِرِس و کِرک هستند که هریک مساحتی نزدیک به ۴۰۵ کیلومتر مربع دارند. از تپه ماهورهای بخش شمالی زاگوریه (پشت کوه) و دشت های هموار منطقه تاریخی اسل
اونیا در شرق (که بخشی از جلگه پانونی به شمار می آید) رودخانه های بزرگی گذر می کند. عمده ترین این رودها ساوا، دراوا، کوپا و دانوب هستند. دانوب که دومین رودخانه بزرگ اروپا است از میان شهر ووکوار در منتهی الیه شرق کرواسی عبور می کند و بخشی از مرز با صربستان را تشکیل می دهد. نواحی مرکزی و جنوبی نزدیک به کرانه های آدریاتیک و جزایر این دریا متشکل از کوه های کم ارتفاع و بلندی های جنگلی است. منابع طبیعی کرواسی که مقادیر آن ها برای تولید کافی است عبارتند از نفت، زغال سنگ، بوکسیت، کان درجه پایین آهن، کلسیم، گچ، آسفالت طبیعی، سیلیکا، میکا، انواع گِل ها، نمک و نیروی برق آبی. تقسیمات کشوری. کراسی به ۲۰ استان تقسیم می شود. شهر زاگرب که پایتخت کشور است هم به عنوان یک شهر و هم به عنوان یک استان به شمار می آید و این در حالی است که این شهر/استان به نوبه خود از سوی استان دیگری که زاگرب نام دارد احاطه شده است. استان های کرواسی به ۴۲۸ بخش تقسیم شده اند و ۱۲۸ شهر را شامل می شوند.
اریکو مالاتستا (۱۴ دسامبر ۱۸۵۳ – ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۲) یک انارکو کمونیست ایتالیایی بود. او ابتدای زندگی اش یک آنارشیست شورشی بود. او بیشتر زندگی اش را در تبعید از کشورش ایتالیا به سر برد و روی هم بیش از ده سال را در زندان سپری کرد وی چند روزنامهٔ رادیکال را نوشت و منتشر کرد و همچنین از دوستان میخائیل باکونین بود. زندگی. مالاتستا در سانتا ماریا کاپوا وتر در ایالتی در کاسرتا (جنوب ایتالیا) به دنیا آمد. وقتی او به سبب نوشتن نامه ای به شاه، ویکتور امانوئل دوم، دستگیر شد که در آن از بی عدالتی های محلی شکایت کرده بود، اولین بازداشت طولانی مدت اش بود و فقط چهارده سال داشت. هنگامی که در حال تحصیل در رشتهٔ پزشکی در دانشگاه ناپلس بود، با جمهوری خواهی مازانیان آشنا شد؛ اما در سال ۱۸۷۸ به دلیل شرکت در تظاهرات از دانشگاه اخراج شد؛ تا حدی به دلیل اشتیاق به کمون پاریس و تا حدی به سبب دوستی با کارملو پالادینو، به شعبهٔ ناپل انجمن بین الملل پیوست و در همان سال هم به صورت خودآموز تعمیر ماشین آلات و برق کاری آموخت. در سال ۱۸۷۲ با میخائیل باکونین ملاقات کرد و همراه با او در کنگره بین الملل سنت آیمر شرکت کرد. مالاتستا، چهار سال بعد، به
گسترش تبلیغات انترناسیونالیست در ایتالیا کمک کرد؛ او دو بار به دلیل همین فعالیت ها دستگیر شد. در آوریل ۱۸۷۷، مالاتستا، کارلو کافیرو، جزء حلقهٔ Russian Stepniak (حلقه ای در قرن ۱۹ در روسیه بود که سرگی میخائیلویچ کراوچینسکی، رئیس پلیس مخفی روسیه را در سال ۱۸۷۸ با خنجر کشت)، و حدود سی نفر دیگر، شورشی را در ایالت بنونتو آغاز کردند، و روستاهای لتینو و گالو را بدون درگیری گرفتند. انقلابیون اسناد مالیاتی را سوزاندند و پایان حکومت پادشاهی را اعلان کردند و مورد استقبال قرار گرفتند. حتی یک کشیش محلی حمایت خود را اعلام کرد. اما پس از ترک گالو توسط سربازان حکومتی دستگیر شدند، و بعد از شانزده ماه حبس تبرئه شدند. بعد از تعدادی حمله تروریستی به خانوادهٔ سلطنتی و حامیانش، افراد رادیکال تحت نظارت مداوم پلیس قرار گرفتند. حتی با وجود اینکه آنارشیست ها ادعا می کردند با این حملات بستگی ندارند، مالاتستا، که حامی انقلاب اجتماعی بود هم تحت این نظارت ها قرار گرفت. پس از بازگشت به ناپل، او مجبور شد کلا ایتالیا را ترک کند، به دلیل این شرایط، دورهٔ تبعید طولانی او شروع شد. او مدت کوتاهی به مصر رفت و دوستان ایتالیایی اش را ملاقات کرد اما
خیلی زود توسط کنسولگری ایتالیا از آنجا تبعید شد. هنگام سفرش، و پس از کار بر روی یک کشتی فرانسوی و جلوگیری از ورودش به سوریه، ترکیه، و ایتالیا، در شهر مارسی پیاده شد و از آنجا به ژنو در سوییس و سپس به برخی از محافل آنارشیستی آنجا راه یافت. در آنجا با الیزه رکلو و پیتر کروپتکین به انتشار نشریه وی La Révolte کمک کرد. اگر چه او بسیار زود از سوییس هم اخراج شد و در سال ۱۸۸۰، پس از عبور از رومانی، پاریس، و بلژیک به لندن سفر کرد. مالاتستا در لندن به عنوان بستنی فروش و مکانیک کار می کرد و در سال ۱۸۸۱ در کنگرهٔ بین الملل شرکت کرد، که از آن بین الملل آنارشیست به وجود آمد. او در سال ۱۸۸۲ به مصر رفت تا علیه مستعمره های انگلیسی مبارزه کند، سپس یک سال بعد مخفیانه به ایتالیا بازگشت. در فلورانس او هفته نامهٔ آنارشیستی "مسئلهٔ اجتماعی" را تأسیس کرد، که در آن محبوبترین جزوه اش "در میان کشاورزان" برای نخستین بار منتشر شد. مالاتستا در ۱۸۸۴ به ناپل بازگشت، درحالی که انتظار داشت سه سال را در زندان سپری کند - تا از قربانیان بیماری همه گیر وبا پرستاری کند - بار دیگر، او برای گریز از زندان از ایتالیا فرار کرد و به آمریکای جنوبی رفت.
او از سال ۱۸۸۵ در بوینس آیرس زندگی کرد در آنجا او انتشار "مسئلهٔ اجتماعی" را از سر گرفت، و در تأسیس اولین اتحادیهٔ کارگران مبارز در آرژانتین، اتحادیهٔ نانواها شرکت جست، و در آنجا تأثیر آنارشیستی ای را در جنبش کارگری برای سال های بعد برجا گذاشت. با بازگشتش به اروپا در سال ۱۸۸۹، او روزنامه ای با نام L'Associazione در شهر نیس (شهری در جنوب فرانسه) منتشر کرد، تا هنگامی که ناچار شد به سرعت به لندن بگریزد. برای هشت سال بعد هم مالاتستا در لندن مستقر بود، اما سفرهای مخفی ای به فرانسه، سوییس، و ایتالیا داشت و همراه با تیردا دل مارمول به کنفرانسی در اسپانیا رفت. در طول این مدت او برخی از رساله های پراهمیت اش، مانند L'Anarchia را نوشت. پس از آن در سال ۱۹۰۷ مالاتستا در کنگرهٔ انترناسیونال آنارشیست آمستردام شرکت کرد، در آنجا مباحثهٔ منحصر به فردی با پیر مونات دربارهٔ آنارشیسم و سندیکالیسم ارائه داد. مونات می آموزاند که سندیکالیسم انقلابی است و شرایط انقلاب اجتماعی را ایجاد می کند، در حالی که مالاتستا چنین بیان کرد که سندیکالیسم به تنهایی کافی نیست. او معتقد بود که اتحادیه های صنفی اصلاح طلب اند، و حتی گاهی ممکن است محافظه
کار باشند. وی همراه با کریستین کرنلیسون، اتحادیه های کارگری آمریکا را به عنوان نمونه ای ذکر کرد که اتحادیه های شامل کارگران متخصص گاهی برای دفاع موقعیت نسبتاً برتر خود با کارگران ساده مخالفت می کنند. مالاتستا در سال ۱۹۱۲، در دادگاه پلیسی خیابان بو به جرم توهین و افترا حاضر شد که به سه ماه حبس و توصیه به تبعید از کشور خاتمه یافت. این حکم در پی کمپین مطبوعات رادیکال و تظاهرات سازمان های کارگری لغو شد. سال های پایانی. مالاتستا بعد از جنگ جهانی اول، عاقبت برای آخرین بار به ایتالیا بازگشت. دو سال بعد از بازگشت وی در سال ۱۹۲۱، حکومت ایتالیا دوباره او را به زندان انداخت، با این حال وی دو ماه قبل از به قدرت رسیدن فاشیست ها از زندان آزاد شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶، هنگامی که بنیتو موسولینی تمامی مطبوعات را فرونشاند، مالاتستا مجلهٔ پنسیلو وولونتا را منتشر کرد. اگر چه وی مورد آزار قرار گرفت و مجله تحت سانسور حکومت قرار داشت. وی سال های باقی عمرش را نسبتاً آرام گذراند و به عنوان یک برقکار زندگی می گذراند. بعد از سال ها رنج از سیستم تنفسی ضعیف و حملات برونشیتی متوالی، دچار ذات الریهٔ برونشیتی شد و بعد از چند هفته و با وجود
اینکه ۱۵۰۰ لیتر اکسیژن در چند ساعت به او داده شد، در جمعه بیست و دوم ژوئیه ۱۹۳۲ از همان بیماری درگذشت.
مَجارستان کشوری در اروپای مرکزی و پایتخت آن بوداپست است. مساحت مجارستان ۹۳۰۳۰ کیلومتر مربع است و جمعیتی بالغ بر ۹/۳ میلیون نفر دارد. جغرافیای مجارستان آمیزه ای است از دشت های وسیع و حاصلخیز، رودخانه های بزرگ، اقلیم قاره ای با تفاوت های ناحیه ای و جاذبه های طبیعی همچون دریاچه بالاتون و پارک ملی هورتوباگی، که در مجموع بنیان زندگی اقتصادی و فرهنگی مردم این کشور را شکل داده اند. مساحت مجارستان ۹۳٬۰۳۰ کیلومتر مربع است. این کشور از شمال به جنوب ۲۵۰ کیلومتر و از شرق به غرب ۵۲۴ کیلومتر طول دارد. کشور مجارستان کشوری مسطح با دشت هایی در حوزه کارپات است که توسط رود بزرگ دانوب به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شده است. بخش بزرگی از سرزمین مجارستان در دشت پانونی قرار دارد که از حاصلخیزترین جلگه های اروپا به شمار می رود. همین ویژگی باعث شده این کشور از دیرباز مرکز کشاورزی و دامپروری باشد و رودخانه های بزرگی چون دانوب و تیسا نقش تعیین کننده ای در شکل گیری زیستگاه ها و شهرها ایفا کنند. مجارستان سه منطقهٔ جغرافیایی عمده دارد که به هفت ناحیهٔ کوچک تر تقسیم می شوند: دشت بزرگ آلفولد در شرق رود دانوب؛ ترانس دانوبیا در غرب دانوب که تا
دامنه های آلپ در اتریش امتداد دارد؛ و کوه های شمال مجارستان که سرزمینی کوهستانی و تپه ای در شمال دشت بزرگ هستند. بزرگ ترین منبع طبیعی کشور زمین حاصلخیز است، اگرچه کیفیت خاک بسیار متفاوت است. حدود ۷۰ درصد از کل سرزمین مجارستان برای کشاورزی مناسب است و ۷۲ درصد از این بخش زمین زراعی است. این کشور فاقد منابع گستردهٔ انرژی و مواد خام مورد نیاز برای توسعهٔ صنعتی است. رود دانوب که دومین رود بزرگ اروپا است، از شمال وارد کشور می شود و پس از عبور از بوداپست به سوی جنوب جریان می یابد. دانوب علاوه بر اهمیت حمل ونقلی و اقتصادی، به لحاظ تاریخی نیز در تعیین مرزها و استقرار انسان نقش ایفا کرده است. در کنار دانوب، رود تیسا نیز که از اوکراین وارد مجارستان می شود، شرق کشور را به یکی از حاصلخیزترین مناطق کشاورزی بدل ساخته است. اقلیم مجارستان عمدتاً قاره ای است؛ تابستان ها گرم و زمستان ها سرد. بارندگی به طور نسبی کم است، اما به گونه ای توزیع شده که کشاورزی در جلگه ها ممکن باشد. غرب و شمال غرب کشور بارندگی بیشتری دارد، در حالی که شرق تابستان های داغ تر و زمستان های سردتری را تجربه می کند. یکی از مهم ترین جاذبه های طبیعی مجارستان
دریاچه بالاتون است که بزرگ ترین دریاچه اروپای مرکزی به شمار می رود. این دریاچه علاوه بر اهمیت گردشگری، بر شرایط اقلیمی منطقه نیز تأثیرگذار است. در کنار آن، دریاچه هِویش به عنوان بزرگ ترین دریاچه آب گرم طبیعی جهان شناخته می شود و برای مقاصد درمانی و گردشگری استفاده می شود. تنوع زیستی در مجارستان چشمگیر است. پارک ملی هورتوباگی که بخشی از دشت پانونی را دربر می گیرد، نخستین پارک ملی کشور است و در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. این منطقه نمونه ای از استپ های طبیعی اروپاست و زیستگاه گونه های کمیاب پرندگان و جانوران محسوب می شود. مرزها. مرزهای مجارستان کنونی پس از پایان جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان تثبیت شد. مرزهای مشترک مجارستان با دیگر کشورها جمعاً ۲۲۵۸ کیلومتر است. در شمال با جمهوری اسلواکی ۵۱۵ کیلومتر مرز مشترک دارد. در شرق آن کشور رومانی با ۴۴۳ کیلومتر مرز مشترک قرار دارد. همچنین در شمال شرقی مجارستان جمهوری اوکراین با ۱۰۳ کیلومتر مرز مشترک قرار دارد. در جنوب نیز کشور مجارستان با جمهوری های پیشین یوگسلاوی (صربستان ۱۵۱ کیلومتر، کرواسی ۳۲۹ کیلومتر و اسلوونی ۸۲ کیلومتر) مرز مشترک دارد. در
غرب مجارستان کشور اتریش با ۳۶۶ کیلومتر مرز مشترک جای گرفته است. برپایه معاهده تریانون در سال ۱۹۲۰، مجارستان بیش از ۷۱ درصد از سرزمین پیشین پادشاهی مجارستان، ۵۸٫۵ درصد از جمعیت و ۳۲ درصد از مجارها را از دست داد. میان سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ تغییراتی در مرزها ایجاد شد: در ۱۹۳۸، داوری اول وین بخشی از سرزمین های از دست رفته را از چکسلواکی به مجارستان بازگرداند. در ۱۹۳۹ مجارستان کارپات اوکراین را اشغال کرد. در ۱۹۴۰، داوری دوم وین ترانسیلوانیای شمالی را به مجارستان بازگرداند و سرانجام این کشور در جریان تهاجم به یوگسلاوی مناطق باچکا و موراکوز را اشغال کرد. اما پس از شکست در جنگ جهانی دوم همهٔ این سرزمین ها دوباره از دست رفتند و پس از جنگ، مرزهای تریانون دوباره برقرار شد، با اصلاحی کوچک که به سود چکسلواکی بود. آب وهوا. مجارستان در حوزه اروپای مرکزی قرار دارد و دارای آب و هوایی معتدل می باشد. تابستان ها در این کشور نسبتاً گرم با رطوبی متوسط است و در این فصل دشت های مرکزی، افزایش شدیدی دارد. مجارستان دارای زمستان هایی با بارندگی زیاد و هوایی سرد است. بلندترین نقطه مجارستان کوه کِکِش در رشته کوهای ماترا است که ۱۰۱۴ متر ارت
فاع دارد. آب و هوای مجارستان معتدل است. در این کشور زمستان های سرد و مرطوب و تابستان های گرم با بارش های مکرر تجربه می شود. سه منطقه اقلیمی: قاره ای، اقیانوسی و مدیترانه ای بر شرایط کشور تأثیر می گذارد مجارستان مانند دیگر بخش های دشت پانونی عمدتاً اقلیم قاره ای دارد؛ زمستان ها سرد و تابستان ها گرم تا بسیار گرم. میانگین دمای سالانه حدود است؛ در تابستان بین و در زمستان بین . حد نهایی دماها از حدود در تابستان تا در زمستان متغیر است. میانگین بارش سالانه حدود است. پراکندگی و بسامد بارش نامنظم است. بخش غربی کشور معمولاً باران بیشتری نسبت به شرق دریافت می کند و در شرق خشکسالی های شدید تابستانه رخ می دهد. شرایط آب وهوایی در دشت بزرگ به ویژه سخت است: تابستان های داغ، زمستان های سرد و بارندگی اندک. تا دهه ۱۹۸۰ آثار آلودگی در مناطق روستایی نمایان شد، هم ناشی از استفادهٔ گستردهٔ علف کش ها در کشاورزی و هم ناشی از آلاینده های صنعتی. محسوس ترین مورد، آلودگی تدریجی منابع آبی کشور بود که حیات ماهیان و حیات وحش را به خطر انداخت. هرچند نگرانی ها دربارهٔ این تهدیدها افزایش یافت، اما گام های جدی برای مقابله با آن ها برداشته نشد.
پستی بلندی ها. بخش اعظم سرزمین مجارستان ارتفاعی کمتر از ۲۰۰ متر دارد. هرچند رشته کوه هایی با ارتفاع متوسط در این کشور وجود دارند، اما مناطق بالاتر از ۳۰۰ متر کمتر از ۲ درصد خاک کشور را پوشش می دهند. بلندترین نقطهٔ کشور کِکِش در رشته کوه ماترا در شمال شرق بوداپست است که ۱۰۱۴ متر ارتفاع دارد. پست ترین نقطه ۷۷٫۶ متر بالاتر از سطح دریا در جنوب کشور و نزدیک سگد واقع است. دشت کوچک یا دشت کوچک مجارستانی حوضه ای تکتونیکی با وسعت حدود ۸۰۰۰ کیلومتر مربع در شمال غرب مجارستان، جنوب غرب اسلواکی و شرق اتریش است که در امتداد مسیر پایینی رود رابا قرار دارد و خاکی بسیار حاصلخیز دارد. منطقهٔ ترانس دانوبیا در غرب کشور و میان رودخانه های دانوب و دراوا و مرزهای اسلوونی و کرواسی قرار دارد. این ناحیه شامل دریاچه فرتو و دریاچه بالاتون است و عمدتاً از تپه های ملایم تشکیل شده است. ترانس دانوبیا منطقه ای کشاورزی است که کشتزارها، دامداری و تاکستان ها در آن رونق دارند. ذخایر معدنی و نفتی نیز در شهرستان زالا نزدیک مرز کرواسی یافت می شود. کوه ها. هرچند بیشتر خاک کشور کمتر از ۳۰۰ متر ارتفاع دارد، اما رشته کوه های متوسطی در آن یافت می شود که
در چهار منطقه جغرافیایی از غرب به شرق تقسیم می شوند: آلپوکاِلْیا، کوه های ترانس دانوبی، مچک و کوه های شمال مجارستان. آلپوکاِلْیا (به معنی «دامنه های آلپ») در مرز اتریش واقع است و بلندترین نقطهٔ آن ایروت-کُه با ۸۸۲ متر ارتفاع است. کوه های ترانس دانوبی از غرب دریاچه بالاتون تا پیچ دانوب نزدیک بوداپست امتداد دارند و بلندترین قلهٔ آن پیلیش با ۷۵۷ متر است. مچک جنوبی ترین رشته کوه مجارستان است که در شمال پچ قرار دارد و بلندترین قله اش زِنگو با ۶۸۲ متر ارتفاع است. کوه های شمال مجارستان در شمال بوداپست قرار دارند و به سمت شمال شرق امتداد می یابند. ارتفاعات بالاتر این منطقه عمدتاً جنگلی هستند و ذخایر غنی زغال سنگ و آهن دارند. این منابع معدنی مدت ها پایهٔ اقتصاد صنعتی شهرهای منطقه بوده اند. تاکستان های منطقه نیز اهمیت ویژه ای دارند و شراب توکای از همین منطقه به دست می آید. بلندترین قلهٔ این رشته کوه ها کِکِش در رشته کوه ماترا است. رودخانه و دریاچه. مهم ترین رودخانه های کشور دانوب و تیسا هستند. دانوب در محدودهٔ مجارستان ۴۱۸ کیلومتر و رود تیسا ۴۴۴ کیلومتر قابل کشتیرانی هستند. از رودخانه های کمتر مهم می توان به دراوا در
مرز کرواسی، رابا، سوموش، سیو و ایپل در مرز اسلواکی اشاره کرد. مجارستان سه دریاچهٔ اصلی دارد. دریاچه بالاتون بزرگ ترین آن هاست که ۷۸ کیلومتر طول و ۳ تا ۱۴ کیلومتر پهنا دارد و مساحت آن به ۶۰۰ کیلومتر مربع می رسد. مجارها اغلب آن را «دریای مجارستانی» می نامند. این دریاچه بزرگ ترین دریاچه آب شیرین در اروپای مرکزی و منطقه ای مهم برای گردشگری است. آب های کم عمق آن برای شنا در تابستان مناسب اند و در زمستان سطح یخ زدهٔ آن امکان ورزش های زمستانی فراهم می کند. دیگر پهنه های آبی شامل دریاچه ولنسه (۲۶ کیلومتر مربع) در شهرستان فیر، دریاچه فرتو (نوی زیدلر زه – حدود ۸۲ کیلومتر مربع در داخل مجارستان) و دریاچه تیسا که دریاچه ای مصنوعی است، می شوند. دشت بزرگ آلفولد حوضهٔ رود تیسا و شاخه های آن را شامل می شود و بیش از نیمی از مساحت کشور را در بر می گیرد. این دشت که از همه طرف با کوه ها احاطه شده، تنوع زمین نگاری زیادی دارد: خاک حاصلخیز، مناطق شنی، زمین های بایر و مرداب. مردم مجارستان دست کم یک هزار سال است که در این دشت زندگی می کنند. در اینجا پوزتا قرار دارد؛ پهنه ای وسیع و بایر که پارک ملی هورتوبایگی مشهورترین بازماندهٔ آن است
و با فرهنگ و فولکلور مجاری پیوند خورده است. در قرون گذشته به دلیل سیلاب های مکرر، این منطقه برای کشاورزی مناسب نبود و محل پرورش گله های بزرگ گاو و اسب بود. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم دولت با طرح هایی برای مهار رودخانه ها و زهکشی زمین های داخلی، بخش بزرگی از خطر سیلاب را از میان برد و زمین های زیادی به زیر کشت رفت و دامداری اهمیت اقتصادی خود را از دست داد. دو رود مهم از جنوب (صربستان) وارد مجارستان می شود، رود دانوب که با گذر از بوداپست، پایتخت مجارستان راه شمال و شمال غرب را طی می کند و به اسلواکی و اتریش می رود و دیگری رود تیسا که آن هم از جنوب وارد مجارستان شده و راه شمال شرق را درپیش می گیرد و وارد اوکراین می شود. دریاچه ای نیز به نام دریاچهٔ بالاتون در غرب مجارستان قرار دارد. مجارستان دارای حالت دشت مانند و صاف بوده و دارای خاک حاصلخیزی نیز می باشد. تقسیمات کشوری. مجارستان از ۱۹ شهرستان تشکیل شده است به علاوه بوداپست که متعلق به هیچ شهرستانی نیست و مستقل است. شهرهای مهم مجارستان شامل دبرتسن، میشکولتس، سگد، پچ و دیور هستند. شهرهای مهم. از مهم ترین شهرهای مجارستان می توان به، دبرتسن ۲۰۵ هزار نفر، میشکولتس ۱۷۸
هزار نفر، سگد ۱۶۳ هزار نفر، پچ ۱۵۸ هزار نفر و گیور ۱۲۹ هزار نفر اشاره کرد. بوداپست از دو بخش بودا و پست تشکیل شده که اولی در کرانهٔ باختری (سمت راست) رود دانوب و دومی در سمت خاوری این رود واقع شده اند. شهر پچ که یکی از بزرگ ترین شهرهای کشور مجارستان می باشد پایتخت فرهنگی اروپا بوده و همچنین این شهر هر ساله پذیرای دانشجویان زیادی از دیگر کشورها است. کشاورزی. مجارستان با دشت ها و نواحی تپه ای خود، برای کشاورزی بسیار مناسب است. زمین های کشاورزی. بی تردید یکی از مهم ترین منابع طبیعی مجارستان زمین کشاورزی است. این زمین ها حدود ۴۸٫۵۷ درصد از مساحت کشور را پوشش می دهند که در جهان رقمی چشمگیر است. بیشتر خاک حاصلخیز این کشور از کیفیت خوبی برخوردار است. مهم ترین نواحی کشاورزی عبارت اند از دشت کوچک مجارستان (که به طور میانگین بالاترین کیفیت خاک حاصلخیز را دارد)، ترانسدانوبیا و دشت بزرگ مجارستان. دشت بزرگ بیش از نیمی از کشور را پوشش می دهد (۵۲ هزار کیلومتر مربع)، هرچند کیفیت خاک در آن بسیار متفاوت است. این ناحیه حتی شامل یک نیمه بیابان چمنی کوچک به نام پوستا (استپ) است که برای پرورش گوسفند و گاو مورد استفاده قرار می گیر
د. مهم ترین محصولات کشاورزی مجارستان شامل ذرت، گندم، جو، جو دوسر، آفتابگردان، خشخاش، سیب زمینی، ارزن، چغندر قند، کتان و بسیاری گیاهان دیگر است. برخی گیاهان تازه اهلی شده نیز کشت می شوند، مانند تاج خروس. تخم خشخاش بخشی از آشپزی مجاری سنتی است. این کشور به خاطر تولید فلفل دلمه ای با کیفیت بالا شناخته شده است که اغلب به پاپریکا تبدیل می شود. همچنین میوه های گوناگونی پرورش می یابند، از جمله انواع مختلف سیب، گلابی، هلو، انگور، زردآلو، هندوانه، خربزه و غیره. مجارستان هیچ محصول تراریخته ای کشت نمی کند و این محصولات عمدتاً از ایالات متحده وارد می شوند. با این حال، توزیع آن ها بدون درج علامت بر روی بسته بندی امکان پذیر نیست. تاکستان ها. شراب سازی در مجارستان تاریخی طولانی دارد. در اروپا تنها دو زبان هستند که واژهٔ «شراب» در آن ها از زبان لاتین مشتق نشده است: یونانی و مجارستانی. واژهٔ مجاری آن «بور» ("bor") است. پرورش انگور در سرزمین های امروزی مجارستان از زمان روم باستان ثبت شده و رومیان آن را معرفی کردند. مجارها پس از ورود به این سرزمین این سنت را پذیرفتند و تاکنون ادامه داده اند. امروزه مناطق انگورسازی متعددی در مجا
رستان وجود دارد که شراب های باکیفیت و ارزان تولید می کنند، قابل مقایسه با نمونه های اروپای غربی. بیشتر نواحی تولید شراب در کوهستان ها یا تپه ها واقع اند، مانند کوه های ترانسدانوبی، کوه های شمال مجارستان، کوه های ویلان و غیره. مناطق مهم انگورسازی شامل اِگر، هایوُش، شملو، شپرون، ویلان، سکسارد و توکای-هگیالیا هستند. جنگلداری. ۱۹ درصد از مساحت کشور پوشیده از جنگل است. این جنگل ها عمدتاً در نواحی کوهستانی مانند کوه های شمال مجارستان، کوه های ترانسدانوبی و آلپوکاژا قرار دارند. ترکیب جنگل ها متنوع است و گونه هایی همچون نراد، راش، بلوط، بید، اقاقیا و چنار را شامل می شود. نقاط دیدنی. مجارستان در قلب اروپا قرار دارد و مجموعه ای از جاذبه های تاریخی، طبیعی و فرهنگی را در خود جای داده است. در پایتخت این کشور، بوداپست، بیش از ۱۲۵ حمام آب گرم وجود دارد که بر پایهٔ چشمه های طبیعی ساخته شده اند. گرمابه زیچنی با طراحی نئوباروک و ۱۸ استخر، از شناخته شده ترین آن هاست و در کنار استفاده درمانی، محلی برای گردهمایی های عمومی و حتی برگزاری مهمانی های شبانه در استخر به شمار می رود. در شرق کشور، پارک ملی بوک در ارتفاعات کوهستانی قرار گ
رفته و شامل بیش از ۵۰ غار کارستی است که در دوران پیشاتاریخی محل سکونت انسان بوده اند. بقایای نئاندرتال ها و جانورانی مانند ماموت در این منطقه کشف شده است. مسیر باریک راه ریلی درهٔ سالایکا گردشگران را از میان چشم اندازهای جنگلی به سوی ایستگاه هایی چون محل پرورش اسب های لیپیتزانی و غارهای طبیعی هدایت می کند. شهر سگد در جنوب مجارستان به دلیل ساعت های بالای تابش آفتاب به «شهر آفتاب» معروف است. پس از سیل ویرانگر اواخر قرن نوزدهم، بخش های زیادی از شهر بازسازی شد و امروزه بناهای آن بازتابی از معماری آرت نوو به شمار می آید. در مرکز کشور، دریاچهٔ بالاتون به عنوان بزرگ ترین دریاچهٔ آب شیرین اروپای مرکزی، از مهم ترین مقاصد گردشگری محسوب می شود. اطراف دریاچه، به ویژه در منطقهٔ باداچشونی، از دیرباز محل کشت انگور بوده است و شواهدی از تاکستان های دورهٔ رومیان در این ناحیه وجود دارد. از دیگر نقاط مهم می توان به دژ تاریخی شهر اگر اشاره کرد که در برابر حملات عثمانی در قرن شانزدهم مقاومت کرده است. این مجموعهٔ تاریخی و شهرهای پیرامون آن بخشی از پیوستگی فرهنگی و تاریخی مجارستان را نشان می دهند.
جمهوری ایسلند کشوری جزیره ای در شمال اقیانوس اطلس و شمالی ترین کشور اروپا است. ایسلند در محل تلاقی اقیانوس های اطلس شمالی و اقیانوس منجمد شمالی جای گرفته است. محل جزیره ایسلند در شرق گرینلند و بلافاصله در جنوب مدار شمالگان است. فاصلهٔ ایسلند تا گرینلند ۲۸۷ کیلومتر، تا اسکاتلند ۷۹۸ کیلومتر، تا نروژ ۹۷۰ کیلومتر و تا شهر نیویورک ۴۲۰۰ کیلومتر می باشد. در تاریخ ۱۸۵۹ میلاد فرمانروای فقید ایسلند ابو مهدی محمدی ملقب به بولدوزر این کشور را بنا کرد و جزو قلمرو بریتیش ها خواند. وی همچنین ۵۳ سال بر ایسلند حکومت کرده و تاریخ شناسان نیز از او به عنوان برترین فرمانروای شمالگان یاد می کنند. کشور ایسلند با مساحت ۱۰۲٫۸۱۹ کیلومتر مربع هیجدهمین جزیرهٔ بزرگ جهان و دومین جزیرهٔ بزرگ اروپا، پس از بریتانیای کبیر است. این کشور شامل یک جزیرهٔ بزرگ و ۳۰ جزیره کوچک در اقیانوس اطلس شمالی است که اندکی پایین تر از مدار شمالگان قرار گرفته اند. فاصله ایسلند به قاره اروپا نزدیک تر است تا به آمریکای شمالی و به همین خاطر عموماً از نظر تاریخی، سیاسی، و فرهنگی به عنوان جزیره ای اروپایی در نظر گرفته شده است. این کشور غربی ترین کشور اروپایی است و ن
سبت به تمام قاره اروپا زمین های پوشیده از یخچال های طبیعی بیشتری دارد. ایسلند یکی از کم جمعیت ترین کشورهای جهان است. ایسلند منطقه ای آتشفشانی است با چشمه های آب گرم فراوان و پوششی از یخ و خاکسترهای آتشفشانی سطح جزیره را دربر گرفته است. این کشور ۴٬۹۷۰ کیلومتر ساحل دارد که شامل شمار زیادی آبدره است و بیشتر سکونتگاه های ایسلند نیز در همین آب دره ها تشکیل شده اند. کشور ایسلند شامل ۳۶ جزیره است. طولانی ترین رودخانه جزیره ذیورسا با ۲۳۰ کیلومتر درازا است. ایسلند دارای سه پارک ملی است. مناطق مسکونی در ساحل، به ویژه در جنوب غربی قرار دارند، در حالی که ارتفاعات مرکزی کاملاً خالی از سکنه هستند. زمین جزیره عمدتاً فلاتی است که با قله های کوه، یخسارها و ساحلی که عمیقاً توسط خلیج ها و آبدره ها فرورفته است، در هم آمیخته است. ایسلند ۶٫۵۴۲٬۴ کیلومتر خط ساحلی دارد. دریاچه ها و رودخانه ها ۲٫۷۵۷ کیلومتر مربع از آن را پوشانده اند و وسعت یخچال های طبیعی آن ۱۱٫۹۲۲ کیلومتر مربع است. بزرگ ترین دریاچه این کشور دینگ والاواتن (Þingvallavatn)، ۸۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. بلندترین نقطه ایسلند هوانادالشنوکور (Hvannadalshnúkur)، ۲۱۱۹ متر بال