Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شده بود به دفعات بستری شود و شعبه حزب کمونیست اسپانیا خواستار بازنشستگی و جایگزین کردن فردی دیگر با او در مجلس بود اما کمیته مرکزی حزب به دلیل جلوه نمادین دولورس با این درخواست موافقت نکرد و او همچنان در مجلس باقی ماند. در ۳۱ اکتبر ۱۹۷۸ میلادی هنگامی رای گیری جهت تصویب قانون اساسی جدید اسپانیا یک بله بلند را در مجلس فریاد زد. رئیس جمهور وقت آدولفو سوارس در ماه دسامبر مجلس را منحل کرد و انتخابات جدیدی برای سال بعد برنامه ریزی شد اما ایباروری دیگر قصد شرکت در مجلس را نداشت. در سال های بعد ایباروری به برگزاری تظاهرات های فمینیستی، تجمعات سیاسی، شرکت در جلسات حزب کمونیست اسپانیا و مسافرت های تابستانی به شوروی مشغول بود. او در شکاف چینی-شوروی به سختی انور خوجه را به دلیل مخالفت هایش با خورشچف محکوم کرد و گفت خوجه به مانند سگی است که دستی که به او غذا می دهد را گاز می گیرد. هنگام تولد ۹۰ سالگی دلورس ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر از کهنه سربازان تیپ های بین المللی برای تبریک به مادرید آمدند. ایباروری که از هیچ مقرری برخوردار نبود در سال ۱۹۸۷ میلادی از مجلس تقاضای کمک مالی کرد و مقرر شد ۱۵۰۰۰۰ پزو (برابر با ۱۲۵۰ دلار آنزمان) به
او ماهیانه تعلق بگیرد. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۹ میلادی دلورس به دلیل سینه پهلو شدید بستری شد و هرچند که پس از بهبودی از بیمارستان مرخص شده بود اما با عود کردن دوباره بیماری در ۷ نوامبر مواجه شد و در ۱۲ نوامبر هنگامی که ۹۳ ساله بود درگذشت. بسیاری از مردم، شهردار مادرید و سفرای کشورهای سوسیالیستی روز بعد بر بالین او حاضر شدند. در روز ۱۶ نوامبر عزاداران جنازه او را پس از سخنرانی رافائل آلبرتی و خولیو آنگویتا به گورستان دلا آلمودنا بردند و در نزدیکی گور پابلو ایگلسیاس پوزه دفن کردند. حاضران در هنگام دفن دلورس شعار معروف «آن ها عبور نخواهند کرد» که او سال ها پیش در روزهای دفاع از مادرید داده بود را فریاد زدند. یادمان ها و یادبودها. در سال ۱۹۷۴ میلادی انجمن کهنه سربازان تیپ های بین اللملی در اسکاتلند تصمیم گرفت تا در یادبود ۲۱۰۰ داوطلب بریتانیایی که طی جنگ داخلی اسپانیا به صورت داوطلب در قالب تیپ های بین المللی برای جمهوری اسپانیا جنگیدند یادبودی را بسازد. ساخت این یادبود به آرتور دولی سپرده شد و تصمیم گرفت در این کار از ایباروری الهام بگیرد. این مجسمه نخست قرار بود از مس ساخته شود اما به دلیل مشکلات مالی از آهن و فایبر
گلاس ساخته شد. مجسمه نهایی که با الگو گرفتن از دولورس ایباروی ساخته شد زنی را با یک دامن بلند نشان می دهد که پاهای خود را باز کرده و دست های مشت کرده اش رو به آسمان است. در پایه مجسمه نیز یکی از جملات معروف ایباروری یعنی «ایستاده مردن بهتر از زیستن روی زانو است» حک شده است. در اسپانیا نیز مجسمه هایی از دولورس وجود دارد و خیابان هایی نیز به نام او هستند که در یک مورد حزب مردم کشور باسک در سال ۲۰۱۷ خواستار تغییر نام یکی از خیابان ها به دلیل نقش وحشتناک دولورس در جنگ داخلی اسپانیا و نزدیکی او با استالین شدند. در فرهنگ عامه. یک گروه پانک راک برزیلی به نام "Porcos Cegos" در آلبوم سال ۲۰۰۲ خود آهنگی به زبان انگلیسی دربارهٔ ایباروری خوانده اند. در یکی از آثار آنتونی پاول به نام رستوران چینی کازانووا شخصیت های داستان تصویری از بانوی رنج را روی شومینه خود دارند. در رمان این ناقوس مرگ کیست؟ اثر ارنست همینگوی اعضای جوخه دربارهٔ اینکه چرا ایباروری در کشاکش جنگ داخلی اسپانیا پسرش را به شوروی فرستاده بحث می کنند. یک گروه موسیقی فولکترونیکا اسکاتلندی به نام اینیال در آلبوم سال ۲۰۱۷ خود آهنگی به نام بانوی رنج را به ایباروری
تقدیم کرده است. هنرمند آمریکایی جو دیویدسون که گفتگوهایش با ایباروری را هنگام حضورش در اسپانیا در خاطراتش نوشته است در سال ۱۹۳۸ میلادی پرتره ای از او را درست کرد.
کیریل میریتسکوف (؛ – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، نشان پیروزی، لژیون افتخار، و مدال دفاع از لنینگراد شده است.
ایوان میتشورین (؛ ( – June 7, 1935) دانشمند در زمینه زیست شناسی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
اوتو یولویچ اشمیت (؛ – ) دانشمند، ستاره شناس و ریاضی دان در زمینه نظریه گروه ها اهل روسیه بود. وی برندهٔ جوایزی همچون قهرمان اتحاد شوروی و نشان لنین شده است.
واسیلی سوکولوفسکی (؛ – ) تئوریسین جنگ، فرمانده نظامی و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود. او بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ فرماندهی نظامی منطقه تحت اشغال شوروی در آلمان را برعهده داشت. وی همچنین بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰ به عنوان رئیس ستاد کل ارتش سرخ فعالیت داشت. او در یک خانواده دهقانی در نزدیکی گرودنو در امپراتوری روسیه(واقع در بلاروس امروزی) به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۱۸ به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی روسیه در جبهه آسیای میانه برای نیروهای بلشویک جنگید. سوکولوفسکی در سال های بعد به ترقی خود در ارتش سرخ ادامه داد تا در آستانه شروع تهاجم آلمان به شوروی به مقام معاون رئیس کل ستاد ارتش سرخ رسید. او بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرماندهی جبهه غربی را برعهده داشت و در این مقام در نبرد کورسک و عملیات کوتوزوف مشارکت کرد. در آوریل ۱۹۴۴ وی به ریاست ستاد جبهه اول اوکراین منصوب شد و تا پایان جنگ جهانی دوم در این سمت فعالیت کرد. در سمت رئیس ستاد جبهه اول اوکراین او به مارشال ژوکوف برای تسخیر برلین کمک کرد. پس از پایان جنگ تا ژوئیه ۱۹۴۶ سوکولوفسکی به عنوان معاون فرمانده کل نیروهای شوروی مستقر در آلمان خدمت کرد و بعد از آن تا سال ۱۹۴۹
فرمانده کل نیروهای شوروی در آلمان بود. در این سمت وی فرماندهی نظامی منطقه تحت اشغال شوروی در آلمان را برعهده داشت. او در سال ۱۹۴۹ به عنوان معاون وزیر دفاع شوروی منصوب شد و درنهایت در سال ۱۹۵۲ به ریاست ستاد کل ارتش سرخ رسید. او در سال ۱۹۶۰ بازنشسته شد و در سال ۱۹۶۸ در سن ۷۰ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ)، نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، مدال دفاع از مسکو، مدال آزادسازی ورشو، و مدال تسخیر برلین شده است.
اتو ویلهلم (فیلی) کوسینن (؛ ۴ اکتبر ۱۸۸۱ – ) سیاست مدار، مورخ و شاعر کمونیست اهل فنلاند بود. کوسینن بعد از شکست گارد سرخ فنلاند در جنگ داخلی فنلاند به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و تا آخر عمر آنجا به فعالیت سیاسی خود ادامه داد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
خُرلوگین چویبالسان (مغولی: Хорлоогийн Чойбалсан؛ ۸ فوریه ۱۸۹۵–۲۶ ژانویه ۱۹۵۲) رهبر کمونیست جمهوری خلق مغولستان و مارشال (فرمانده کل) نیروهای مسلح مغولستان از دهه ۱۹۳۰ تا زمان مرگش بود. این اولین و آخرین بار در تاریخ مدرن مغولستان بود که یک فرد به تنهایی قدرت سیاسی کامل را جمع آوری کرد. چویبالسان که اغلب به عنوان «استالین مغولستان» شناخته می شود، بر پاکسازی های خشونت آمیز به دستور شوروی در اواخر دهه ۱۹۳۰ نظارت داشت که منجر به کشته شدن ۳۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ مغولی شد. بیشتر قربانیان روحانیون بودایی، روشنفکران، ناراضیان سیاسی، قومیان بوریات و قزاق و دیگر «دشمنان انقلاب» بودند. آزار و شکنجه شدید او علیه بوداییان مغولستان باعث انقراض تقریباً کامل آنها در این کشور شد. اگرچه وفاداری چویبالسان به ژوزف استالین به حفظ استقلال نوپای کشورش در سال های اولیه جمهوری خلق مغولستان (MPR) کمک کرد، اما مغولستان را نیز از نزدیک به اتحاد جماهیر شوروی متصل کرد. در طول حکومت او، روابط اقتصادی، سیاسی و نظامی مغولستان با اتحاد جماهیر شوروی عمیق تر شد، زیرساخت ها و نرخ باسوادی بهبود یافت و به رسمیت شناختن استقلال مغولستان به ویژه پس از جنگ جها
نی دوم گسترش یافت. اوایل زندگی. چویبالسان در ۸ فوریه ۱۸۹۵ در آچیت بیسیین، نزدیک چویبالسان کنونی، استان دورنود به دنیا آمد. او کوچک ترین فرزند از چهار فرزند گله دار مجرد فقیر به نام خورلو بود. پدرش احتمالاً یک مغول داگور از مغولستان داخلی به نام جامسو بود، اما چویبالسان ادعا کرد که از هویت او بی اطلاع است. او که در بدو تولد دوگار نام داشت، در ۱۳ سالگی پس از ورود به صومعه بودایی محلی سن بیسین خوری، نام مذهبی چویبالسان را به خود گرفت و در آنجا آموزش دید تا یک راهب لامائیست باشد. پنج سال بعد او با یک تازه کار دیگر به نام خوری (همچنین به عنوان اورگا شناخته می شود) به اولان باتور امروزی فرار کرد و در آنجا کارهای عجیب و غریب انجام داد. تا حدی که برای جلوگیری از بازگرداندن او به صومعه، یک معلم دلسوز بوریات به نام نیکولای دانچینوف از او خواست تا در مدرسه مترجمان روسی-مغولی کنسولگری روسیه ثبت نام کند. یک سال بعد او با هزینه عمومی برای تحصیل در یک سالن ورزشی در ایرکوتسک، روسیه از ۱۹۱۴–۱۹۱۷ فرستاده شد. انقلاب ۱۹۲۱ مغولستان. تشکیل حزب خلق مغولستان. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه، دولت بوگد خان، چویبالسان و دیگر دانشجویان م
غولی در روسیه را به خوره فراخواند. چویبالسان که در معرض بلشویسم بود در حالی که در میان جمعیت دانشجویی رادیکال شده ایرکوتسک زندگی می کرد، به گروه انقلابی کنسولی هیل یا کنسولین دنژ (Консулын дэнж) که به شدت تحت تأثیر فلسفه بلشویستی قرار گرفت و برای مقاومت در برابر اشغال چینی ها از مغولستان بیرونی که پس از ۱۹۱۹ تأسیس شد پیوست. این گروه همچنین شامل دامبین چاگدارجاو و دریزاوین لوسول بود. داگسومین بودو، رهبر این گروه، معلم سابق و مربی چویبالسان در مدرسه روسی-مغولی برای مترجمان بود. چویبالسان با زبان روسی مفید خود به عنوان مترجم گروه با مخاطبین در کنسولگری روسیه خدمت می کرد. این تماس ها بعداً کنسولین دنژ را تشویق کرد تا با گروه مقاومت ملی گرایانه تر «Züün Khüree» (خوریه شرقی) بپیوندد که سولین دانزان، دانسرابیلگیین دوگسوم و دامدین سوخباتور را از جمله اعضای آن می شمرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۰، نهاد جدید نام حزب مردم مغولستان (MPP) را برگزید. در سال ۱۹۲۴ این حزب پس از مرگ بوگد خان و اعلام رسمی جمهوری خلق مغولستان (MPR) نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان یا MPRP تغییر داد. تماس با شوروی و اولین کنگره MPP. در اواخر ژوئن ۱۹۲۰
، چویبالسان و دانزان عازم ایرکوتسک شدند (بعداً لوسول، چاگدارجاو، دوگسوم، ال. دندف، و سوخباتور - معروف "هفت اول") به آنها پیوستند تا با شوروی ارتباط برقرار کنند و در مبارزه آنها برای کمک به آنها کمک کنند. استقلال. چویبالسان و سوخباتور برای چند ماه با هم در ایرکوتسک ماندند و آگاهی را در مورد مصیبت مغولستان افزایش دادند و آموزش نظامی دریافت کردند. در این دوره سوخباتور به تدریج به مربی دوم چویبالسان تبدیل شد. در حالی که گروه هفت نفره به تلاش های لابی گری خود در روسیه شوروی ادامه می داد، نیروهای تحت فرماندهی رومان فون اونگرن-اشترنبرگ، فرمانده روسی ضد بلشویک، از شرق به مغولستان حمله کردند و در اکتبر ۱۹۲۰ پادگان های چینی اشغالگر را از خوره بیرون کردند. چینی ها در مغولستان، شوروی سرانجام از انقلابیون مغولستان حمایت کرد. چویبالسان و سوخباتور برای هماهنگ کردن فعالیت های انقلابی و استخدام مبارزان مغولی به ترویتسکوساوسک (کیاختای امروزی در مرز روسیه و مغولستان) نقل مکان کردند. چویبالسان مخفیانه تا Khüree رفت تا با حامیان MPP، مبارزان و اعضای روح خانواده Sükhbaatar به ترویتسکوساوسک مشورت کند. در یک کنفرانس MPP که توسط شورو
ی سازماندهی شده بود، مخفیانه در ترویتسکوساوسک از ۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۱ (که متعاقباً به عنوان اولین کنگره حزب انقلابی خلق مغولستان شناخته شد) برگزار شد، چویبالسان به عضویت دولت موقت انقلابی انتخاب شد. او همچنین به عنوان کمیسر سیاسی (معاون رئیس و رئیس تبلیغات) ارتش مغول «Ardyn Huv’sgalt Tsereg» (مغولی: Монгол Ардын Хувьсгалт Цэрэг) یا ارتش خلق مغولستان به فرماندهی سوخباتور منصوب شد. شکست اونگرن-اشترنبرگ. در عرض چند روز، ارتش پارتیزان مغولستان سوخباتور (که اکنون تعداد آنها به ۴۰۰ نفر می رسد) پادگان چینی بزرگتر اما بی روحیه را که به کیاختا مایمائیچنگ (آلتانبولاگ امروزی) فرار کرده بود، شکست داد. نیروهای مشترک مغول و ارتش سرخ مستقیماً در یک سری از نبردها در نزدیکی «ترویتسکوساوسک» از اواخر ماه مه تا اواسط ژوئن با نیروهای اونگرن مقابله کردند. چویبالسان فرماندهی یک گروه مغولستانی مستقر در تاریات، در استان آرخانگای امروزی را برعهده گرفت و همراه با نیروهای روسی به فرماندهی پتر افیموویچ شچتینکین، در حمایت از پیشروی اصلی روسیه و مغولستان در غرب مغولستان با اقدامات گارد راست در غرب مغولستان جنگیدند. استان های سلنگ و تووا امروزی
. پس از درگیری های کوچک با واحدهای گارد باقی مانده اونگرن، نیروهای مشترک روسیه و مغول بدون هیچ چالشی در ۶ ژوئیه ۱۹۲۱ وارد خوریه شدند. چویبالسان بقایای ارتش آنگرن را تعقیب کرد و احتمالاً در دستگیری آنگرن توسط شچتینکین در ۲۲ اوت ۱۹۲ آماده بود. به قدرت رسیدن. پس از انقلاب، چویبالسان معاون رئیس ارتش خلق مغولستان باقی ماند و همچنین به عنوان رئیس اتحادیه جوانان انقلابی مغولستان (MRYL) انتخاب شد. با وجود اعتبار خود به عنوان یکی از اعضای مؤسس MPP، او در طول دهه ۱۹۲۰ نتوانست فراتر از پست های دولتی ردیف دوم پیشرفت کند. مشروب خواری زیاد، شهوت و خلق و خوی خشونت آمیز او را از رهبران حزب دور کرد و در اوایل دهه ۱۹۳۰ به طور موقت از سمت وزیر امور خارجه به سمت مدیر ساده موزه تنزل یافت. در حالی که او اغلب به سمت جناح چپ حزب گرایش پیدا می کرد، مظنون به راست گرا بودن او بود که در گزارش های شوروی و مغولی در آن دوره کمی از او نام برده شده است. خود چویبالسان بسیاری از سخنان خود از این دوره را در مجموعه آثار خود نیاورده است که نشان می دهد نقش وی در این دوره برجسته نبوده است. در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ اعضای دستگاه امنیتی شورو
ی مانند کمیسر دفاع شوروی، کلیمنت وروشیلوف، به سودمندی سیاسی چویبالسان توجه کردند که آینده شغلی او شروع به بهبود کرد. پاکسازی بودو. در اواخر سال ۱۹۲۱، سربازان پیاده چویبالسان، کمپین مدرنیزاسیون نخست وزیر بودو را برای بریدن اجباری زیور آلات «فئودالی» از لباس مغولی (آستین های بزرگ، جواهرات زنانه، موهای بلند و غیره) انجام دادند. واکنش خشمگین عمومی منجر به پاکسازی بودو و در نهایت اعدام او در اوت ۱۹۲۲ شد، در حالی که چویبالسان هم از عضویت کامل حزب و هم از سمت معاونت فرماندهی ارتش مغولستان محروم شد. فقط مداخله سوخباتور او را از سرنوشت بودو نجات داد. چویبالسان پس از مرگ سوخباتور در سال ۱۹۲۳ به آکادمی نظامی روسیه مسکو فرستاده شد و زمانی که یک سال بعد به اولان باتور بازگشت به او سمت سابق مربی قدیمی اش به عنوان فرمانده کل نیروهای انقلابی خلق پیشنهاد شد. او همچنین از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ به عنوان عضو هیئت رئیسه ایالت خورال بزرگ و عضو کمیته مرکزی MPRP بود. اپورتونیسم راست ۱۹۲۵–۱۹۲۸. در کنگره سوم حزب در سال ۱۹۲۴، چویبالسان در کنار رهبر چپ رینچینگین البگدورج قرار گرفت، زیرا جناح های چپ و راست MPRP خواستار دستگیری و اعدام رهبر حز
ب میانه رو دانزان شدند که متهم به حمایت از منافع بورژوازی و تجارت با شرکت های چینی بود. پس از مرگ دانزان، نفوذ سیاسی چویبالسان و رینچینو کاهش یافت زیرا جناح راست حزب به رهبری تسرن-اوچیرین دامبادورج کنترل را به دست گرفت و طی دوره ای که بعداً از آن به عنوان «اپورتونیسم راست» (۱۹۲۵–۱۹۲۸) یاد شد، راست گرایان را ترویج کرد. سیاست های منعکس کننده سیاست اقتصادی جدید لنین در اتحاد جماهیر شوروی. دوره چپ ۱۹۲۸–۱۹۳۲. ظهور ژوزف استالین و پایان دادن به سیاست اقتصادی جدید لنین بر تحولات سیاسی در MPR تأثیر گذاشت و کنگره هفتم حزب MPRP در سال ۱۹۲۸ «دوره چپ گرا» را آغاز کرد. مشاوران شوروی ترتیبی دادند که چویبالسان به عنوان رئیس لیتل هورال (یعنی رئیس دولت عنوانی) شروع به کار کند زیرا در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ از اجرای سیاستهای چپگرای تحت حمایت شوروی مبنی بر جمع آوری سریعتر زمین حمایت کرد، (مصادره املاک. سلب مالکیت و آزار و اذیت کلیسای بودایی). در کنگره هشت حزب در سال ۱۹۳۰، چویبالسان به تشدید اصلاحات سوسیالیستی چپ کمک کرد، زمانی که مجدداً توسط عوامل شوروی تشویق شد، احکامی را که شخصاً تدوین شده بود ارائه کرد که مصادره املاک و اقدامات ج
مع آوری اجباری را تشدید کرد. انتصاب او در سال ۱۹۳۱ به عنوان وزیر دام و کشاورزی (مقام او تا سال ۱۹۳۵) به او اختیارات بیشتری برای اجرای سیاست ها داد. دامداران سنتی به زور از استپ خارج شدند و وارد مزارع جمعی بد مدیریت شدند و یک سوم دام های مغولی را از بین بردند. بیش از ۸۰۰ اموال متعلق به اشراف و کلیسای بودایی مصادره شد و بیش از ۷۰۰ سرپرست خانوار عمدتاً اشراف اعدام شدند. اقدامات تهاجمی دولت در نهایت منجر به قیام های مسلحانه وحشیانه در استان های خووسگل، آرخانگای، اوورخانگای و زاوخان در سال ۱۹۳۲ شد. مسکو در واکنش، دستور توقف موقت تلاش های تمرکز اقتصادی را صادر کرد. هنگامی که در پلنوم فوق العاده کمیته مرکزی MPRP در ژوئن ۱۹۳۲ معرفی شد، عوامل کمینترن بر روی چویبالسان حساب می کردند که مدافعی قوی برای سیاست چرخش جدید آن برای تصحیح "افراط" "انحراف چپ" است. با این که اولین کسی بود که دوره چپ را نقد کرد و اصلاحات را پیشنهاد کرد، اما اینها صرفاً ساختگی برای ایجاد کیش شخصیتی چویبالسان بود. ماجرای لخومبه در تابستان ۱۹۳۴، نام چویبالسان در جریان بازجویی از اعضای حزب که به عنوان بخشی از «امور لخومبه» دستگیر شده بودند، ظاهر شد، ی
ک توطئه ساخته شده که در آن، جامبین لخومبه، دبیرکل MPRP و سایر عناصر MPRP، به ویژه بوریات-مغول ها، به دروغ متهم به توطئه با جاسوسان ژاپنی و متهاجمان ژاپنی به منچوری همسایه شرقی مغولستان در سال ۱۹۳۱ نگرانی هایی را در اولان باتور و مسکو از گسترش احتمالی نظامی ژاپن به مغولستان و خاور دور شوروی ایجاد کرده بود. بیش از ۱۵۰۰ نفر در این پاکسازی نقش داشتند و ۵۶ نفر اعدام شدند. چویبالسان به مسکو فراخوانده شد و در آنجا دستگیر شد و در مورد احتمال دخالتش بازجویی شد. با این حال، در عرض چند روز، او با NKVD در بازجویی و شکنجه هموطنان مغولستان همکاری کرد. استالین که از وفاداری او از خود راضی بود، به پلژیدین جندن، نخست وزیر مغولستان دستور داد تا چویبالسان را به عنوان معاون نخست وزیر منصوب کند. جندن به شدت مخالفت کرد، اما فایده ای نداشت. با تیره شدن روابط بین جندن و استالین، نفوذ چویبالسان بر مسکو افزایش یافت. در سال ۱۹۳۵، استالین به عنوان نشانه ای عمومی از لطف خود، به چویبالسان ۲۰ اتوموبیل GAS هدیه داد که او برای افزایش اعتبار خود، آنها را بین زمامداران قدرتمند مغول توزیع کرد. وحشت بزرگ. پاکسازی جندن. در سال ۱۹۳۶ چویبالسان و گل
گدورجین دمید به عنوان مارشال نیروهای مسلح منصوب شدند، در حالی که چویبالسان همچنین رئیس وزارت امور داخله که ۲۶ درصد از کارکنان آن را مأموران NKVD تشکیل می دادند. پس از آن چویبالسان، طبق دستور مسکو، جندن را در مارس ۱۹۳۶ به دلیل خرابکاری در روابط مغولستان و شوروی با رد درخواست استالین مبنی بر حذف روحانیون بودایی کشور، پاکسازی کرد. جندن از دفتر نخست وزیری و وزیر خارجه خود برکنار شد، دستگیر شد و به مسکو فرستاده شد و یک سال بعد در آنجا اعدام شد. آناندین آمار به جای او نخست وزیر شد. در طول سه سال بعد، مربیان شوروی در وزارت امور داخلی، چویبالسان را در برنامه ریزی و اجرای «ترور بزرگ» راهنمایی کردند. چویبالسان که احتمالاً توسط یک مقام شوروی به نام چوپیاک توصیه شده بود، قوانین کمیته امور داخلی را در ماه مه ۱۹۳۶ اصلاح کرد تا بازداشت سیاستمداران عالی رتبه بدون مشورت با مافوق سیاسی تسهیل شود. بلافاصله پس از آن، ۲۳ لاماهای عالی رتبه به دلیل شرکت در یک «مرکز ضد انقلابی» دستگیر شدند. پس از یک محاکمه یک ساله، آنها در اوایل اکتبر ۱۹۳۷ در ملاء عام اعدام شدند. هنگامی که دادستان کل مغولستان به پیگرد قانونی لاماها اعتراض کرد، او نی
ز دستگیر شد و سپس تیرباران شد. مرگ مارشال دمید. در آگوست ۱۹۳۷، مارشال دمید ۳۶ ساله، که چویبالسان همیشه از محبوبیت او رنجیده بود، در شرایط مشکوکی درگذشت که منجر به ارتقای چویبالسان به سمت فرماندهی کل ارتش مغولستان و وزیر دفاع شد. روز بعد، چویبالسان، به عنوان وزیر کشور، دستور ۳۶۶ را صادر کرد که در آن اعلام شد که بسیاری در مغولستان «تحت نفوذ جاسوسان و تحریک کنندگان ژاپنی قرار گرفته اند.» در همان ماه استالین که از تحرکات نظامی ژاپن در منچوری نگران شده بود دستور استقرار ۳۰۰۰۰ سرباز ارتش سرخ در مغولستان را صادر کرد و یک هیئت بزرگ شوروی را به رهبری میخائیل فرینوفسکی، معاون کمیسر NKVD شوروی به اولان باتور اعزام کرد. فرینوفسکی متهم به به راه انداختن پاکسازی های خشونت آمیز بود که به طور مؤثری در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری نیکلای یژوف، رئیس NKVD انجام داده بود. فرینوفسکی با کار از طریق مشاوران شوروی که قبلاً در وزارت کشور تعبیه شده بودند و با چویبالسان مایل به ارائه پوشش نمادین، چارچوب پاکسازی را از پشت صحنه ساخت. تهیه لیست دستگیری و ایجاد یک تروئیکا به سبک NKVD (به ریاست چویبالسان) برای محاکمه مظنونان. ۱۰ سپتامبر ۱۹۳
۷. دستگیری ۶۵ نفر از مقامات عالی رتبه دولتی و روشنفکران در شب ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷ نشان از آغاز پاکسازی های جدی داشت. همه به جاسوسی برای ژاپن به عنوان بخشی از توطئه جندن-دمید متهم شدند و بیشتر آنها زیر شکنجه شدید اعتراف کردند. اولین دادگاه نمایشی از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۳۷ در تئاتر مرکزی برگزار شد. ۱۳ نفر از ۱۴ متهم به اعدام محکوم شدند. تروئیکای چویبالسان در یک تشنج خشونت که نزدیک به ۱۸ ماه به طول انجامید، اعدام بیش از ۱۷۰۰۰ لاما ضدانقلاب را تأیید و اجرا کرد. راهبانی که اعدام نشدند به زور قاجار شدند و ۷۴۶ صومعه کشور منحل شدند. هزاران نفر از روشنفکران، مقامات سیاسی و دولتی مخالف دیگر که «دشمنان انقلاب» نامیده شدند، و همچنین قومی بوریات و قزاق نیز دستگیر و کشته شدند. ۲۵ نفر از مقامات ارشد حزب و دولت، ۱۸۷ نفر از رهبری نظامی، ۳۶ نفر از ۵۱ عضو کمیته مرکزی اعدام شدند. چویبالسان با پیروی از الگوی روسی، گولاگ هایی را در حومه شهر برای زندانی کردن مخالفان گشود. در حالی که NKVD با اجرای محاکمه های نمایشی و اجرای اعدام ها، به طور مؤثری پاکسازی را مدیریت کرد، یک چویبالسان اغلب مست در هنگام شکنجه و بازجویی از ضدانقلابیون مظنون، از
جمله دوستان و رفقای قدیمی، گاهی حضور داشت. دستورات اعدام NKVD با مهر لاستیک چویبالسان و گاهی اوقات شخصاً اعدام ها را هدایت می کرد. او همچنین اسامی دشمنان سیاسی را صرفاً برای تسویه حساب های قدیمی به لیست های دستگیری NKVD اضافه کرد. اتمام وحشت بزرگ. چویبالسان که از استرس غرق شده بود، شش ماه (اوت ۱۹۳۸ - ژانویه ۱۹۳۹) را صرف بهبودی و مشاوره با وروشیلف، یژوف و استالین در مسکو و سوچی کرد بالسان وقتی به مغولستان بازگشت، دستورات شوروی را دنبال کرد و نخست وزیر بسیار محبوب عمار را پاکسازی کرد. چویبالسان ادعا کرد که "به توطئه گران ضد دولتی کمک کرده، با دستگیری آنها مخالفت کرده و از دفاع از مرزها غفلت کرده است. او به کشور خود خیانت کرده و خائن به انقلاب بوده است." ۷ مارس ۱۹۳۹ و به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شد، جایی که بعداً توسط تروئیکای شوروی محاکمه و اعدام شد. با برکناری عمار، چویبالسان به رهبر بی رقیب مغولستان تبدیل شد و همزمان نخست وزیر، وزیر امور داخلی، وزیر جنگ و فرمانده کل نیروهای مسلح مغولستان بود. چویبالسان که در موقعیت خود مطمئن بود، در آوریل ۱۹۳۹ ترور را پایان داد و اعلام کرد که در زمانی که او در اتحاد جماهیر
شوروی نبود، عملیات تصفیه بیش از حد توسط مقامات حزب غیرتمند انجام شده بود، اما او بر دستگیری جنایتکاران واقعی نظارت داشت. مقصر رسمی پاکسازی ها بر عهده معاون وزیر امور داخلی ناسانتوگتو و سرپرست شوروی سابق او کیچیکوف بود. بعداً سایر دژخیمان پاکسازی از جمله لووسان شراو، بایاسگلان، دشتسوگ و لووسندورج دستگیر و اعدام شدند. داگسوم و لوسول، آخرین دو عضو زنده (علاوه بر خود چویبالسان) از هفت عضو اصلی بنیانگذار MPRP نیز دستگیر شدند. دوگسوم در سال ۱۹۴۱ اعدام شد. لوسول قبل از محاکمه شدن پرونده اش در زندان شوروی درگذشت. مرگ. در اواخر سال ۱۹۵۱ چویبالسان برای درمان سرطان کلیه به مسکو سفر کرد. او در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۲ در آنجا درگذشت. جسد چویبالسان با افتخارات کامل نظامی به مغولستان بازگردانده شد و در قبرستان آلتان اولگی در اولان باتور به خاک سپرده شد. در ژوئیه ۱۹۵۴ جسد او به آرامگاه تازه ساخته شده برای سوخباتور در مقابل خانه دولتی در ضلع شمالی میدان سوخباتور منتقل شد، جایی که این دو فرد پس از انقلاب دموکراتیک ۱۹۹۰ در مغولستان در آنجا بودند. اما مقبره در سال ۲۰۰۵ تخریب شد و اجساد هر دو حاکم تحت نظارت روحانیون بودایی سوزانده شد و خا
کستر دوباره در قبرستان آلتان اولگی دفن شد.
الکسی آنتونوف (؛ – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، نشان پیروزی، مدال دفاع از قفقاز، و لژیون دونور (فرمانده) شده است.
الکساندر راسکوی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون درجه پرچم سرخ، نشان لنین، و قهرمان اتحاد شوروی شده است.
نیکولای یاکوفلویچ مار (به روسی: Никола́й Я́ковлевич Марр، «نیکولای یاکوفلویچ مار»، به گرجی:ნიკოლოზ იაკობის ძე მარი)، «نیکولوز یاکوبیسدزه ماری») (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۸۶۴ - درگذشتهٔ ۲۰ دسامبر ۱۹۳۴) انسان شناس، زبان شناس، تاریخ نگار، اسپرانتیست، باستان شناس، و استاد دانشگاه گرجی بود. او برندهٔ نشان لنین شد. نیکولاس مار پدر یوری نیکولایویچ مار، شاعر، پژوهشگر، ایران شناس، و شرق شناس نامدار است.
الکساندر سرگیویچ (؛ زاده – درگذشته ) مهندس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، درجه پرچم سرخ، نشان انقلاب اکتبر، مدال دفاع از مسکو، و جایزه لنین شده است.
ایزاک ایزرائلویچ برودسکی (؛ – )، نقاش و هنرمند اهل شوروی بود. برودسکی برای آثار واقع گرای سوسیالیستی درباره انقلاب روسیه و جنگ داخلی روسیه شناخته شده است. او اولین نقاشی است که برندهٔ نشان لنین شده است.
پاول الکساندروف (؛ – ) دانشمند در زمینه توپولوژی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر شده است.
والنتین پترویچ کاتائف (؛ – ) نویسنده، نمایش نامه نویس، فیلم نامه نویس، شاعر، و روزنامه نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر شده است.
اولگ پپف (؛ – ) دلقک، هنرپیشه، و هنرمند سیرک اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پرنده آبی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان دوستی، و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
گریگوری کولیک (؛ – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون درجه پرچم سرخ، نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، و مدال دفاع از لنینگراد شده است.
دمیتری پاولوف ( – ) یک ژنرال اهل شوروی بود. او در ابتدای شروع عملیات بارباروسا در ژوئن ۱۹۴۱ فرمانده جبهه غربی شوروی بود ولی پس از شکست های سنگین این جبهه، تنها شش روز پس از آغاز تهاجم از سمت خود برکنار شد. او سپس به اتهام کوتاهی در انجام وظایف فرماندهی بازداشت و محاکمه شد و سرانجام در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۱ به حکم دادگاه نظامی اعدام شد. وی درجه پرچم سرخ، نشان لنین و نشان قهرمان اتحاد شوروی دریافت کرد. زندگی نامه. پاولوف در جریان جنگ جهانی اول به عنوان یک افسر جزء در نیروی زمینی امپراتوری روسیه خدمت کرد. سال ۱۹۱۹ به ارتش سرخ پیوست. در جریان جنگ داخلی روسیه، یک دسته و یک گروهان سواره نظام را فرماندهی کرد و دستیار فرمانده یک هنگ سواره نظام در جبهه های مختلف بود. پاولوف دوره دانشسرای عالی سواره نظام امسک را سال ۱۹۲۲ و دوره دانشکده نظامی فرونزه را سال ۱۹۲۸ به اتمام رساند. از سال ۱۹۲۸ هنگ های سواره نظام و مکانیزه را فرماندهی نمود. پاولوف دوره های دانشکده نظامی-فنی را طی مرد. سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ فرمانده-کمیسیار یک تیپ سواره نظام بود. بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷ در مقام فرماندهی یک تیپ تانک، در جنگ داخلی اسپانیا حضور یافت و به جهت