Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سفید است. علاوه بر آن دارای جزایر بسیاری است که هر کدام، گویی تصویری از بهشت را برای گردشگران به نمایش می گذارد. اما بهترین فصل تایلند از نظر کم بودن گرما و باران در تایلند، بین ماه های نوامبر تا فوریه و در فصل سرماست. دمای هوا تایلند در این فصل روزها ۲۸ درجه سانتیگراد و شب ها ۱۲ درجه سانتیگراد است و هوا کم ترین رطوبت را دارد. پس از آن فصل گرما آغاز می شود که آوریل گرمترین ماه آن است و جشن آب در تایلند نیز به همین دلیل در نیمه این ماه برگزار می شود. فصل گرم و خشک در تایلند فصل بارانی و آفتابی در تایلند فصل سرد در تایلند فصل بارانی و آفتابی در تایلند فصل گرم و خشک از ماه مارس تا ماه مه ادامه دارد در این فصل متوسط درجه حرارت ۳۴ درجه سلسیوس است و رطوبت هوا ۷۵٪ ست. فصل بارانی از ماه ژوئن تا ماه اکتبر ادامه دارد و متوسط درجه حرارت به ۲۹ درجه سلسیوس و میزان رطوبت به ۸۷٪ افزایش می یابد. فصل خنک از ماه نوامبر تا فوریه است. در این فصل درجه حرارت بین ۲۰ تا ۳۲ درجه سلسیوس در نوسان است.
پایتخت این کشور بندر دیلی (Dili) با ۴۸ هزار نفر جمعیت می باشد. مساحت تیمور شرقی ۱۴٫۸۷۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۹۷۵ هزار نفر است. از شهرهای مهم تیمور شرقی می توان، داره ۱۷ هزار نفر، بائوکائو ۱۴ هزار نفر، مالیانا ۱۲ هزار نفر و ارمرا ۱۲ هزار نفر را نام برد. تقسیمات کشوری. کشور تیمور شرقی مشتمل بر ایالت می شود:
اُردُن کشوری است در خاورمیانه واقع در جنوب غرب آسیا. اردن در هر دو نیم کره شمالی و شرقی قرار دارد. زمین های اردن به طور عمده از صحراهای خشک و بایر تشکیل شده است. اما در بخش های باختری ارتفاعاتی نیز وجود دارد. در نوار مرز غربی اردن، رود اردن جاری است که این کشور را از اسرائیل جدا می کند. بلندترین نقطه اردن، قله جبل رم (۱۷۳۴ متر) است و پست ترین نقطه آن دریای مرده است. سرزمین اردن کنونی را بخشی از گهواره تمدن بشریت دانسته اند. شهرهای عمده اردن امان (پایتخت) در شمال باختری و شهرهای اربد و زرقاء در شمال هستند. از آنجا که بخش بزرگی از اردن صحراست آب و هوای آن نیز خشک و بیابانی است. این در حالی است که نواحی باختری کشور در طول سال، (از نوامبر تا آوریل) شاهد بارش نسبی است. مرزها. اردن از شمال با سوریه (بلندی های جولان)، از شمال شرقی با عراق، و از شرق و جنوب با عربستان سعودی و از غرب با اسرائیل و کرانه باختری رود اردن همسایه است، که مجموع خطوط مرزی اردن با این کشورها به ۱۶۱۹ کیلومتر می رسد. طول مرزهای اردن با همسایگانش عبارت است از: عراق ۱۸۱ کیلومتر، اسرائیل ۲۳۸ کیلومتر، عربستان سعودی ۷۴۴ کیلومتر، سوریه ۳۷۵ کیلومتر، کر
انه باختری ۹۷ کیلومتر. اردن از جنوب به خلیج عقبه مماس است و از آن رو حدود ۲۶ کیلومتر نیز مرز آبی دارد؛ و این در میان کشورهای عربی کمترین مرز آبی به شمار می رود. در قسمت شرقی مرز اردن و عربستان زیگزاگ عجیبی دیده می شود. با توجه به این که این زیگزاگ دلیل روشنی ندارد داستانی در مورد آن ساخته شده که بر اساس آن وینستون چرچیل وزیر مستعمرات وقت بریتانیا که مسئول ترسیم مرزهای فرااردن در سال ۱۹۲۱ بوده بر اثر سکسکه دچار لرزش دست شده و مرز را به این صورت کشیده و بعد هم اجازه تغییر آن را نداده است. اما با نگاه دقیق تر مشخص می شود که چرچیل با دقت این زیگزاگ را طراحی کرده و بخشی از صحرا که از ازرق به سوی مرز عراق کشیده می شود را در خاک فرااردن قرار داده تا هم راه ارتباطی مهمی بین دمشق و شبه جزیره عربستان در خاک اردن قرار گیرد و هم با توجه به استقرار فرانسوی ها در سوریه یک خط هوایی مستقیم و امن از مدیترانه تا هند برای انگلیس فراهم شود. منطقه کرانه باختری (این طور نامیده شده به این دلیل که درست در غرب رودخانه اردن قرار دارد) از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷ تحت حاکمیت اردن بود، اما در سال ۱۹۸۸ اردن از ادعاهای خود در مورد این منطقه صرف نظ
ر کرد. اردن در جنوب غرب خود ۲۶ کیلومتر خط ساحلی در خلیج عقبه دارد، جایی که بندر عقبه، تنها بندر این کشور، واقع شده است. به جز بخش های کوچکی از مرزهای اسرائیل و سوریه، مرزهای بین المللی اردن از ویژگی های طبیعی کاملاً تعریف شده زمین پیروی نمی کنند. مرزهای این کشور توسط قراردادهای بین المللی مختلف تعیین شد و به استثنای مرز با اسرائیل، در اوایل سال ۱۹۸۹ هیچ مورد اختلافی وجود نداشت. برخلاف مرز با اسرائیل، مرزهای اردن با سوریه، عراق و عربستان سعودی از اهمیت خاصی برخوردار نیست. این مرزها هیچگاه مانع جابه جایی عشایر نشده است، با این حال برای چند گروه، مرزها آنها را از مناطق مرتعی سنتی جدا کرده و با مجموعه ای از توافقات بین بریتانیا و دولت که در نهایت به عربستان سعودی تبدیل شد، برای اولین بار به طور رسمی در قرارداد حده ۱۹۲۵ مشخص شد. در سال ۱۹۶۵ اردن و عربستان سعودی قراردادی را منعقد کردند که مرزها را مجدداً تنظیم و تحدید کرد. اردن ۱۹ کیلومتر زمین در خلیج عقبه و ۶۰۰۰ کیلومتر مربع در داخل کشور به دست آورد و ۷۰۰۰ کیلومتر مربع از اراضی محصور در خشکی تحت کنترل اردن به عربستان سعودی واگذار شد. مرز جدید اردن را قادر ساخت تا
تأسیسات بندری خود را گسترش دهد و منطقه ای را ایجاد کرد که در آن دو طرف توافق کردند در صورت کشف نفت، درآمدهای نفتی را به طور برابر تقسیم کنند. این قرارداد همچنین از چراگاه ها و حق آبیاری مردم کوچ نشین در داخل سرزمین های مبادله شده محافظت می کرد. جغرافیای فیزیکی. اردن دارای سه منطقه فیزیوگرافی اصلی (از شرق به غرب) است: بیابان (بادیه)، بلندی های خاور رود اردن، و دره رود اردن (بخش شمال غربی سامانه کافت شرق آفریقا. بیابان عمدتاً در داخل صحرای سوریه - امتداد صحرای عربستان - قرار دارد و بخش های شرقی و جنوبی کشور را اشغال می کند و بیش از چهار پنجم قلمرو اردن را تشکیل می دهد. قسمت شمالی بیابان از گدازه های آتشفشانی و بازالت و قسمت جنوبی آن از رخنمون های ماسه سنگ و سنگ خارا تشکیل شده است. زمین های آن عمدتاً در اثر باد بسیار فرسایش یافته است. بادیه. صحرای شرقی کشور که به نام بادیه نیز شناخته می شود ۷۵ درصد اردن را تشکیل می دهد و بخشی از بیابان شمال عربستان است. این صحرا در سوریه، عراق و عربستان سعودی امتداد دارد و ارتفاع آن بین ۶۰۰ تا ۹۰۰ متر از سطح دریا متغیر است. وادی رم، بیابان مشهوری که در فهرست میراث جهانی یونسکو ث
بت شده در بادیه اردن قرار دارد. این بیابان حدود ۷۵ درصد از خاک اردن را شامل می شود، آب و هوا در بادیه بین روز و شب و بین تابستان و زمستان بسیار متفاوت است. دمای روز تابستان می تواند از ۴۰ درجه سانتی گراد تجاوز کند، در حالی که شب های زمستان می تواند بسیار سرد، خشک و پرباد باشد. میزان بارندگی در طول سال بسیار کم او به طور متوسط کمتر از ۵۰ میلی متر در سال است. سازندهای آتشفشانی شمال بیابان بازالتی تا سوریه و عربستان سعودی گسترش یافته و پوشیده ز سنگ های بازالت سیاه است. در شرق بیابان بازالتی، کویر رُوَیشِد یک فلات آهکی مواج است که تا مرز عراق امتداد دارد. در این منطقه مقداری علفزار وجود دارد و مقداری کشاورزی در آن انجام می شود. در شمال شرقی امان، صحرای شرقی از انبوهی از وادی های سبز عبور می کند که واحه ازرق و ذخیره گاه حیات وحش شوماری است. در جنوب امان، صحرای مرکزی قرار دارد. سیلاب های فصلی وادی سرحان در مرز شرقی اردن از شمال به ازرق می ریزد. حوضه الجفر، در جنوب صحرای مرکزی، از شماری خشکرود (وادی) گسترده و با پوشش گیاهی کم عبور می کند. در جنوب الجفر و شرق صحرای رم، صحرای المدواره با تپه های مجزا و کوه های صخره ای
کم ارتفاع که با وادی های شنی وسیع از هم جدا شده اند، نمایان می شود. بلندی های خاور رود اردن. بلندی های خاور رود اردن، یک برجستگی مشرف به دره کافتی، دارای ارتفاع متوسط ۶۰۰–۹۰۰ متر و در کوه رام، مرتفع ترین نقطه اردن، در حدود ۱۷۵۴ متر است. جنوب. رخنمون های ماسه سنگ، گچ، سنگ آهک و سنگ آتشزنه به سمت جنوب منتهی می شود، جایی که سنگ های آذرین غالب هستند. فلات کوهستانی توسط دره ها و بستر رودخانه هایی که به وادی معروف هستند بریده شده اند. این فلات دارای ارتفاعات مختلف از ۶۰۰–۱۵۰۰ متر است که بین دره رود اردن و صحرای شرقی جای گرفته اند. این فلات میزبان اکثر مراکز جمعیتی اردن است. ارتفاعات شمالی بلندترند و دمای خنک تری دارند. بلندی های شارا در جنوب فلات قرار دارد. دره رود اردن. دره رود اردن در دریای مرده که پایین ترین نقطه طبیعی در سطح زمین است، به حدود ۴۳۰ متر زیر سطح دریا می رسد. دره رود اردن، که در سراسر جناح غربی اردن امتداد دارد، متمایزترین ویژگی طبیعی این کشور است. دره اردن بخشی از دره بزرگ کافتی شمال آفریقا را تشکیل می دهد که از جنوب ترکیه از طریق لبنان و سوریه تا فرورفتگی نمکی دریای مرده امتداد می یابد و ار آنجا
به سمت جنوب از طریق عقبه و دریای سرخ تا شرق آفریقا ادامه می یابد. این شکاف ۲۰ میلیون سال پیش با جابجایی صفحات زمین ساختی ایجاد شد. بخش شمالی دره رود اردن که غور اردن نام دارد، حاصلخیزترین منطقه این کشور است. غور اردن در امتداد رود اردن، از مرز شمالی تا دریای مرده امتداد دارد. رود اردن از چندین منبع سرچشمه می گیرد، عمدتاً از کوهستان شرق لبنان در سوریه، و به دریاچه طبریه (دریای جلیل)، ۲۱۲ متر زیر سطح دریا می ریزد. سپس به دریای مرده می ریزد که با ۴۰۷ متر پایین تر از سطح دریا، پایین ترین نقطه روی زمین است. عرض رودخانه در نزدیکی نقطه پایانی خود بین ۲۰ تا ۳۰ متر است. بده آن بسیار کاهش یافته و شوری آن افزایش یافته است زیرا مقادیر قابل توجهی برای مصارف آبیاری منحرف شده است. دمای چندین درجه گرمتر از سایر نقاط کشور، آب و هوای مناسب کشاورزی در تمام طول سال، خاک حاصلخیز، بارندگی بیشتر در زمستان و آبیاری گسترده تابستانی، غور را به رویشگاه خوراک اردن تبدیل کرده است. در جنوب دریای مرده، دره رود اردن از دره گرم و خشکی به نام وادی عَرَبه می گذرد. این دره دیدنی ۱۵۵ کیلومتر طول دارد و به خاطر کناره های بی آب و بایر کوه هایش معر
وف است. سهم اصلی اقتصادی آن از طریق استخراج پتاس است. وادی عربه از ارتفاع ۳۰۰ متری از سطح دریا در انتهای شمالی خود به ارتفاع ۳۵۵ متری از سطح دریا در جبل ریشا برمی خیزد و سپس دوباره در عقبه تا سطح دریا پایین می آید. شهر ساحلی عقبه تنها خروجی اردن به دریا است. خط ساحلی آن به طول ۴۰ کیلومتر نه تنها یک استراحتگاه گردشگری و تنها بندر اردن است، بلکه دیدن صخره های مرجانی آن نیز برای غواصی گردشگری استفاده می شود. آب و هوا. غرب اردن اساساً دارای آب و هوای مدیترانه ای با تابستان گرم و خشک، زمستان خنک و مرطوب و دو فصل کوتاه انتقالی است. با این حال، حدود ۷۵ درصد از کشور را می توان دارای آب و هوای کویری با کمتر از ۲۰۰ میلی متر بارندگی سالانه توصیف کرد. ژانویه سردترین ماه با دمای بین ۵ تا ۱۰ درجه سانتی گراد و اوت با دمای ۲۰ تا ۳۵ درجه سانتی گراد گرم ترین ماه است. دمای روزانه می تواند بسیار گرم باشد، به ویژه در تابستان. در برخی از روزها دمای هوا می تواند ۴۰ درجه سانتیگراد یا بیشتر باشد، به خصوص هنگامی که باد خمسین، باد گرم و خشک جنوبی، می وزد. این بادها گاهی می توانند بسیار قوی باشند و باعث طوفان شن شوند. حدود ۷۰ درصد از می
انگین بارندگی در کشور بین نوامبر و مارس است. ژوئن تا اوت اغلب بدون باران است. میزان بارندگی از فصلی به فصل دیگر و از سالی به سال دیگر متفاوت است. بارش اغلب در طوفان های شدید متمرکز می شود و باعث فرسایش و سیل محلی می شود به ویژه در ماه های زمستان.
بوتان ۴۷۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد که از نظر وسعت صد و سی و پنجمین کشور جهان محسوب می شود. بوتان، کشوری محصور در خشکی در جنوب آسیا، در دل رشته کوه های هیمالیا جای گرفته است. این کشور کوچک، که در میان دو قدرت بزرگ آسیایی یعنی هند و چین واقع شده، از نظر جغرافیایی سرزمینی کوهستانی و مرتفع است که چشم اندازهایی باشکوه و طبیعتی بکر را در خود جای داده است. مساحت بوتان حدود ۳۸٬۳۹۴ کیلومتر مربع است و از شمال با منطقه خودمختار تبت در چین و از جنوب، شرق و غرب با ایالت های مختلف هند مرز مشترک دارد. بوتان در ارتفاعات هیمالیا و در بین کشورهای چین و هند، و در شرق نپال قرار دارد. میزان بارندگی در این کشور بیش از ۳۰۰ سانتی متر در سال می باشد، و درجه حرارت آن به ۲۷ درجه سانتی گراد در جنگلهای جنوبی می رسد. کوه های هیمالیا بیشتر کشور را در بر می گیرد. دره های مرکز بوتان فراخ و حاصلخیز است. جلگه باریک دورارز که جنگلی نیمه استوایی است، در امتداد مرز هند جای دارد. شهرهای مهم این کشور فونت شولینگ، پارودز، یاتونگ هستند قله جومولهاری با ارتفاع ۷۳۲۶ متر در مرز مشترک با تبت قرار داد. نواحی جغرافیایی. جغرافیای بوتان را می توان به سه ناح
یه اصلی تقسیم کرد: نواحی بلند شمالی، نواحی میانی و دشت های جنوبی. ناحیه شمالی بوتان بخشی از هیمالیای بزرگ است و دارای بلندترین قله های کشور است، که برخی از آن ها بیش از ۷٬۰۰۰ متر ارتفاع دارند. بلندترین نقطه کشور قله گانگکار پونسوم است که با ارتفاع تقریبی ۷٬۵۷۰ متر، به عنوان یکی از بلندترین قله های فتح نشدهٔ جهان شناخته می شود. این نواحی به دلیل سرمای شدید و شرایط اقلیمی سخت، تقریباً خالی از سکنه هستند و بیشتر شامل یخچال ها، قله های برفی، و مراتع مرتفع می شوند که در تابستان توسط کوچ نشینان مورد استفاده قرار می گیرند. در جنوب این منطقه، نواحی میانی قرار دارند که شامل دره های حاصل خیز، کوه های جنگلی و رودخانه هایی پرآب اند. این ناحیه از نظر جمعیتی مهم ترین بخش کشور محسوب می شود، زیرا بیشتر شهرها و سکونت گاه های بوتان، از جمله پایتخت کشور، تیمفو، در این قسمت جای گرفته اند. دره های عمیق و رودهای پرآبی همچون رود وانگ چو، مو چو و پو چو، که از کوه های شمالی سرچشمه می گیرند، در این ناحیه جریان دارند. آب وهوای این بخش معتدل تر است و به دلیل بارش کافی و خاک حاصل خیز، کشاورزی در آن رواج دارد. جنگل های انبوه از گونه های گ
وناگون درختان، گیاهان دارویی و جانوران متنوع، این ناحیه را از نظر زیستی بسیار غنی کرده است. در جنوبی ترین بخش کشور، ناحیه ای کم ارتفاع تر موسوم به تِرای قرار دارد که در مرز با هند امتداد یافته است. این ناحیه بیشتر شامل تپه های پوشیده از جنگل های گرم سیری و نیمه گرم سیری و دشت هایی با زمین های نسبتاً صاف و مرطوب است. آب وهوای این منطقه گرم تر و مرطوب تر از دیگر نواحی کشور است و بارش های موسمی نقش عمده ای در شکل گیری چشم اندازهای طبیعی آن دارند. با این که این منطقه از نظر جغرافیایی برای کشاورزی و توسعه اقتصادی مناسب است، اما تراکم جمعیتی نسبتاً کمی دارد و پوشش جنگلی همچنان در آن غالب است. رودخانه های اصلی بوتان از شمال به جنوب جریان دارند و از کوه های یخ پوش شمالی سرچشمه می گیرند. این رودها، که بخشی از سیستم آبی رودخانه براهماپوترا در هند به شمار می آیند، در میان دره ها و کوه ها جریان یافته و منظره هایی تماشایی پدید می آورند. علاوه بر نقش اقتصادی در تأمین آب آشامیدنی و آبیاری، این رودها منبع مهمی برای تولید نیروی برق آبی هستند، که یکی از منابع اصلی درآمد کشور از طریق صادرات به هند محسوب می شود. تنوع ارتفاع در ب
وتان، از چند صد متر در جنوب تا بیش از هفت هزار متر در شمال، باعث شکل گیری اقلیم هایی گوناگون از گرم سیری تا سرد کوهستانی شده است. این تنوع اقلیمی به نوبهٔ خود موجب پدید آمدن زیست بوم هایی متنوع با گونه های نادر گیاهی و جانوری شده که برخی از آن ها خاص بوتان اند. دولت بوتان برای حفاظت از این گوناگونی طبیعی، حدود ۵۰ درصد از خاک کشور را به مناطق حفاظت شده، پارک های ملی و ذخیره گاه های زیستی اختصاص داده است. زمین لرزه و رانش زمین از مخاطرات طبیعی اصلی در بوتان هستند، به ویژه در نواحی میانی و جنوبی که ساختار زمین شناسی آن ها مستعد فعالیت های تکتونیکی است. افزون بر آن، ذوب یخچال های طبیعی در شمال بوتان و تشکیل دریاچه های یخچالی گاهی باعث ایجاد سیل های ناگهانی می شود که با عنوان «سیلاب های حاصل از انفجار دریاچه های یخچالی» (GLOFs) شناخته می شوند و تهدیدی جدی برای ساکنان پایین دست محسوب می شوند. استان ها
لوران تیموتی ماری ووکی (؛ ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل فرانسه است.
این کشور در شمال غربی کرانه بورنئو واقع شده، و دارای آب و هوای استوایی گرم و مرطوب است. برونئی متشکل است از دو سرزمین محصور ساحلی. قسمت (بزرگ تر) غربی تپه دار است؛ سرزمین شرقی بیشتر کوهستانی و جنگلی است. رود مهم آن برونئی، و بلندترین نقطه این کشور بوکیت پاگون (در مرز مالزی) با ارتفاع ۱۸۵۰ متر است. برونئی آب و هوای استوایی با بادهای موسمی دارد. بارش باران در سال از ۲۵۰ سانتی متر در سواحل تا ۵۰۰ سانتی متر در کوهستان ها متغیر است. تقسیمات کشوری. کشور برونئی به چهار استان (daerah) تقسیم شده که این استان ها نیز ۳۸ شهرستان (mukims) را در خود جای داده اند. چهار استان این کشور عبارتند از: بلائیت، توتونگ، برونئی-موآرا، و تمبورونگ.
کشور بنگلادش در جنوب قاره آسیا و در شبه قاره هند قرار گرفته است. این کشور از شمال و شرق و غرب به هندوستان و قسمتی از جنوب شرقی به کشور برمه محدود بوده و در قسمت جنوبی آن خلیج بنگال قرار دارد. پایتخت این کشور شهر داکا با ۱۲٬۲۹۵٬۷۲۸ نفر جمعیت می باشد. مساحت بنگلادش ۱۴۷٬۵۷۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۵۰٬۴۴۸٬۳۴۰ نفر است که به نسبت وسعت تراکم جمعیت بسیار زیاد است. از شهرهای مهم بنگلادش می توان به چیتاگونگ ۲٬۵۳۲٬۴۲۱ نفر، خولنا ۸۴۲٬۹۹۵ نفر و راجشاهی ۷۲۷٬۰۸۳ نفر اشاره کرد. بنگلادش به دو منطقه طبیعی تقسیم می شود: جلگه آبرفتی وسیعی که ۹۰٪ کشور را تشکیل می دهد و دوسوم بخش شرقی جلگه دلتایی براهماپوترا ـ گنگ، بزرگترین دلتای جهان، است و از خلیج بنگال به طرف شمال امتداد می یابد؛ و منطقه دوم منطقه تپه های چتاگانگ که در گوشه جنوب شرقی کشور قرار دارد و حدود یک ششم سرزمین را در برمی گیرد. این کشور از نظر طبیعی در جلگهٔ هموار بنگال قرار دارد. نزدیکی این کشور به خط استوا موجب وجود باران های موسمی شده است و نیز دارای رودخانه های بسیاری می باشد که نقش مهمی را در اقتصاد این کشور بر عهده دارند. از نظر آب و هوایی، بنگلادش دارای آب و هوا
ی گرم و مرطوب است و به سبب واقع شدن در کنار خلیج بنگال و اقیانوس هند تابستان ها این کشور به شدت در مقابل سیل های ناشی از جریان های موسمی اقیانوس هند آسیب پذیر است و سالانه صدها نفر قربانی این باران های موسمی می شوند. رودها. رودهای گنگ، براهماپوترا (جمونا)، میگهنا و پدما مهمترین رودهای بنگلادش اند و این کشور را آبیاری می کنند. رودهای گنگ و براهماپوترا که از کوه های هیمالیا سرچشمه گرفته و به خلیج بنگال می ریزند. رود گنگ و رودهایی که به آن می ریزد، ناحیه وسیعی از جنوب غربی بنگلادش را در برمی گیرد. سرچشمه هیچ یک از رودهای بنگلادش در داخل این سرزمین قرار ندارد، ازینرو بنگلادش بر جریان رودهایی که سرزمین آن را آبیاری می کند نظارت کامل ندارد؛ برای نمونه، ساخت سدی بر بالای رود گنگ در ایالت بنگال غربی هند، موجب تغییر مسیر مقادیر قابل ملاحظه ای آب به نفع این ایالت شده است. رودخانه های پرشمار، مهمترین چشم انداز طبیعی بنگلادش است و به طور چشمگیری بر سبک زندگی مردم آنجا تأثیر گذاشته است. این رودها زمین های گسترده ای را آبیاری کرده و نوعی سامانه ترابری مناسب و ارزان به وجود آورده اند. ته نشینی رسوبات آبرُفتی این رودها باعث
غنای خاک کشاورزی می شود و ذخایر بزرگ ماهی آنها، منبع غذایی مهمی برای ساکنان این کشور است. با اینهمه، به سبب تغییرات پیوسته و بعضاً سریع در مسیر این رودها و طغیان آنها، خسارت زیادی متوجه بنگلادش می شود. کشاورزی. به هر صورت، سرزمین بنگلادش بسیار حاصلخیز بوده و امکان زندگی را برای جمعیت بزرگی فراهم نموده است. قسمت های جنوب شرقی این کشور، از جنگل های خیزران پوشیده شده است. کشاورزی بنگلادش متکی به باران های موسمی است. ۸۲ درصد جمعیت بنگلادش به کشاورزی مشغول هستند و برنج و کنف از محصولات آنان می باشد. به تازگی، در اعماق خلیج بنگال منابع گاز طبیعی، کشف شده است. این کشور فاقد منابع معدنی و ذخایر زیرزمینی قابل توجه است. آب وهوا. بنگلادش دارای آب و هوای موسمی گرمسیری است که از ویژگی های آن تغییرات گسترده فصلی در میزان بارندگی، درجه حرارت بالا و رطوبت زیاد است. اختلافات اقلیمی منطقه ای در این کشور مسطح کم و جزئی است. به طور کلی سه فصل را می توان در بنگلادش بازشناخت: تابستان گرم و شرجی از مارس تا ژوئن. فصلی موسمی و گرم، مرطوب و پرباران از ماه ژوئن تا نوامبر؛ و زمستانی گرم تا خیلی گرم و خشک از دسامبر تا فوریه. به طور کلی،
حداکثر دمای تابستان بین ۳۸ تا ۴۱ درجه سانتی گراد است. آوریل گرم ترین ماه در اکثر مناطق کشور است. ژانویه سردترین ماه است که متوسط دما برای بیشتر کشور ۱۶–۲۰ درجه سانتی گراد در طول روز و حدود ۱۰ درجه سانتی گراد در شب است. وزش باد بیشتر در زمستان بیشتر از سوی شمال و شمال غربی است و در مناطق شمالی و مرکزی با سرعت ۱ تا ۳ کیلومتر در ساعت و در نزدیکی ساحل با قدرت ۳ تا ۶ کیلومتر در ساعت می وزد. از ماه مارس تا ماه مه، رعد و برق شدید، که انگلیسی زبانان محل به آن «شمال غربی ها» (northwesters) می گویند، بادهایی تا ۶۰ کیلومتر در ساعت تولید می کند. در جریان توفان های شدید اوایل تابستان و اواخر فصل موسمی، وزش باد شدید از سمت جنوب با سرعت بیش از ۱۶۰ کیلومتر در ساعت باعث ایجاد امواجی توفانی تا ارتفاع ۶ متر در خلیج بنگال می شود. این امر سیلاب های فاجعه بار با خود برای مناطق ساحلی به همراه دارد.
فرانسوا پُتی ؛ زادهٔ (۸ نوامبر ۱۹۵۱) هنرپیشه اهل فرانسه است. او بیشتر به خاطر حضور در نقش ساب-زیرو در مورتال کامبت شناخته می شود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مورتال کامبت" اشاره کرد.
یمن در جنوب غربی آسیا، در انتهای جنوبی شبه جزیره عربستان، بین عمان و عربستان سعودی واقع شده است. یمن در ورودی تنگه باب المندب قرار دارد که دریای سرخ را به اقیانوس هند (از طریق خلیج عدن) پیوند می دهد و یکی از فعال ترین و راهبردی ترین خطوط ترابری دریایی در جهان است. یمن، به اضافه جزیره پریم در انتهای جنوبی دریای سرخ و سقطرا در ورودی خلیج عدن، ۵۲۷٫۹۷۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. یمن دارای دو ساحل مهم است، ساحلی غربی در کرانهٔ دریای سرخ و ساحلی جنوبی در کرانهٔ دریای عرب، همچنین دارای بیش از ۲۰۰ جزیره است که مهم ترین آنها سقطرا در دریای عرب است. یمن از شمال عربستان سعودی، از جنوب به خلیج عدن، از غرب به ساحل دریای سرخ و از سمت شرق به عمان محدود می شود. مرزهای زمین یمن در کل ۱٬۷۴۶ کیلومتر است. یمن از سوی شمال مرزی ۱٬۴۵۸ کیلومتری با عربستان سعودی و از طرف شمال شرق مرزی۲۸۸ کیلومتری با عمان دارد. ناهمواری ها. یمن از نظر زمین شناسی انتهای جنوبی صفحه عربستان را اشغال می کند. داخله کوهستانی این کشور را دشت های ساحلی کم عرضی در غرب، جنوب و شرق و بیابانی مرتفع در شمال، در امتداد مرز با عربستان سعودی، احاطه کرده اند. تهامه یک د
شت نیمه بیابانی ساحلی ۴۱۹ کیلومتری است که در امتداد دریای سرخ ادامه دارد و بخشی از ناحیه بوم شناختی «بیابان مه آلود ساحلی شبه جزیره عربستان» به شمار می آید. در مناطق مرتفع چندین وادی و دره رودخانه وجود دارد که در ماه های زمستان خشک اند (یمن هیچ رودخانه دائمی ندارد). قابل توجه ترین وادی این کشور یعنی حضرموت در شرق یمن است که قسمت های بالایی آن شامل خاک آبرفتی و آبگیرهای سیلابی است و بخش پایین تر آن برهوت و عمدتاً غیرمسکونی است. هم منطقه فلات شرقی و هم بیابان در شمال، پوشش گیاهی کمی دارند و گرم و خشک اند. در شمال شرق کشور کویر ربع الخالی قرار دارد که بیابانی شنی و بزرگ ترین سطح شن و ماسه ای در جهان است. در ربع الخالی بارش بسیار کم است و مدت های طولانی اصلاً وجود ندارد و رویش گیاهی هم در آن بسیار کم است. ارتفاعات مرکزی نسبت به ارتفاعات غربی خشک ترند، اما در ترسالی به اندازه ای باران دریافت می کند که باردهی خوبی از کشاورزی به دست بیاید. تغییرات دمای روزانه در ارتفاعات یمن در بین بالاترین ها در جهان است: پایین افتادن دما از ۳۰ درجه سانتیگراد در روز تا صفر درجه سانتیگراد در شب در این مناطق امری طبیعی است. ذخیره آب
امکان آبیاری و رشد گندم و جو را فراهم می کند در حالی که ارتفاعات غربی به تولید ذرت خوشه ای، قهوه و برخی میوه های گرمسیری مانند موز و انبه معروف اند. کوهستان ها. یمن کشوری است با بلندی های زیاد و به هم پیوسته و تنها دشت های ساحلی این کشور مناطقی پست هستند. قله های بریده بریده و فلات ها بیشتر مساحت یمن را در بر می گیرند و میانگین ارتفاع در این کشور حدود ۲۰۰۰ متر است. ارتفاع کوهستان های داخلی از چند صد متر تا بلندترین نقطه کشور، یعنی جبل النبی شعیب متفاوت است. جبل النبی شعیب از سطح دریا ۳٬۶۶۶ متر ارتفاع دارد. یمن با داشتن این قله دومین نقطه مرتفع در جهان عرب را دارد. بلندترین قله کشورهای عربی کوه توبقال در مراکش است به بلندی ۴٬۱۶۷ متر. کوهستانی بودن باعث شده است که یمنی ها هزاران سال به صورت منزوی زندگی کنند و بازرگانی خارجی تنها زمانی که برخی از یمنی ها مایل به رفتن به مناطق ساحلی بودند انجام شده است. کوه های این کشور جوان اند و اشکال تیز و بریده بریده ای دارند. کوهستان های یمن را می توان به دو بخش ارتفاعات غربی و ارتفاعات مرکزی جدا کرد. ارتفاعات غربی دارای قله هایی ۳۰۰۰ متری است و خاکی نسبتاً حاصلخیز و بارندگی
کافی و فراوان دارد. ارتفاعات مرکزی بیشتر شبیه به یک فلات ۲۰۰۰ تا ۳۲۰۰ متری است که تپه ماهورهای کوچک و بزرگ و چندین قله های بسیار برجسته دارد. بارندگی کمتری در این منطقه دیده می شود، اما بارش در ماه های تابستان برای حفظ محصولات زراعی کافی است. آب وهوا. درجه حرارت به طور کلی در یمن، به ویژه در مناطق ساحلی بسیار بالا است. بارش باران محدود است و میزان آن به ارتفاع مناطق بستگی دارد. کوهستان ها تابستان هایی معتدل و بارانی با میانگین دمای بالای ۲۱ درجه سانتیگراد و زمستان هایی خنک و نسبتاً خشکی دارند که دمای هوا طی آن گاه به زیر صفر درجه سانتی گراد هم می رسد. آب وهوای تهامه (دشت ساحلی غربی) گرمسیری است. دما در این منطقه گاه بیش از ۵۴ درجه سانتی گراد و رطوبت آن ۵۰ تا ۷۰ درصد است. در این منطقه بارش باران، که به صورت رگبارهای شدید ناگهانی می آید، سالانه به طور متوسط ۱۳۰ میلی متر است. در عدن دمای متوسط ۲۵ درجه سانتی گراد در ژانویه و ۳۲ درجه سانتی گراد در ژوئن است، اما اغلب به بیش از ۳۷ درجه سانتی گراد هم می رسد. میانگین بارندگی سالانه در این ناحیه ۱۲۷ میلی متر است. بلندترین مناطق کوهستانی جنوب یمن در سال ۵۲۰ تا ۷۶۰ میلی
متر باران دریافت می کنند. بعضی از مناطق ارتفاعات غربی، به ویژه اب و تعز، هر ساله حدود ۱۰۰۰–۱٬۵۰۰ میلی متر بارش دارند. پایتخت، صنعا، سالانه حدود ۳۰۰ میلی متر بارش دارد. غیر معمول نیست که در بخش های شمالی و شرقی این کشور برای پنج سال یا بیشتر هیچ بارانی نبارد. وادی حضرموت در قسمت شرقی یمن خشک و گرم است و رطوبت آن بین ۳۵ درصد در ماه ژوئن تا ۶۴ درصد در ژانویه متغیر است. به طور کل، یمن در سمت شرق خشک و در غرب مرطوب است. منابع طبیعی. منابع طبیعی اصلی یمن نفت و گاز طبیعی و همچنین زمین های حاصل خیز کشاورزی در غرب کشور است. منابع طبیعی دیگر شامل ماهی و غذاهای دریایی، سنگ نمک، سنگ مرمر و ذخایر عمده اکتشاف نشده زغال سنگ، طلا، سرب، نیکل و مس است. کاربری اراضی. تنها ۲٫۹۱ درصد از یمن زمین قابل کشت تلقی می شود و در کمتر از ۰٫۶ درصد از اراضی محصولات دائمی کاشته می شود. حدود ۶٬۸۰۱ کیلومتر مربع از زمین ها آبیاری می شود. طبق اعلام سازمان ملل، یمن ۱۹ هزار و ۵۵۰ کیلومتر مربع جنگل و درختزار دارد که تقریباً ۴ درصد از کل مساحت کشور را تشکیل می دهد. عوامل زیست محیطی. یمن در معرض وزش توفان های شن و ماسه و گرد و غبار زیاد قرار دارد که
به فرسایش خاک و خسارت به محصولات منجر می شوند. منابع طبیعی آب شیرین در این کشور بسیار محدود و به تبع آن آب آشامیدنی کم است. بیابان زایی (تخریب زمین ناشی از خشکی) و چرای زیاد نیز از مشکلات زیست محیطی یمن هستند. یمن در توافق نامه های بین المللی برای تنوع زیستی، تغییر آب و هوا، بیابان زایی، گونه های در معرض خطر، اصلاح محیط زیست، ضایعات خطرناک، قانون دریا و توافق نامه حفاظت از لایه ازن عضو است.