Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امه چند ساله برای تحقیق و توسعه ماده قابل برنامه ریزی طرح کرده است. در ۲۰۰۷، ماده قابل برنامه ریزی موضوع تحقیق DARPA و برنامه آتی آن بود. رویکردها. در یک نگرش، از دید ماده، برنامه ریزی می تواند بیرونی باشد و ممکن است با استفاده از «کاربرد نور، ولتاژ، برق یا مغناطیسی و غیره» حاصل شود. . به عنوان مثال، صفحه نمایش کریستال مایع نوعی ماده قابل برنامه ریزی است. نگرش دوم این است که واحدهای انفرادی گروه می توانند محاسبه کنند و نتیجه محاسبه آنها در خصوصیات فیزیکی جمع تغییر ایجاد می کند. نمونه ای از شکل بلند پروازانه تر ماده قابل برنامه ریزی ، می باشد. بسیاری طرح های اجرایی پیشنهادی از ماده قابل برنامه ریزی وجود دارد. مقیاس یکی از تفاوتهای کلیدی بین انواع مختلف ماده قابل برنامه ریزی است. در یک انتهای طیف ماژولار روباتیک قابل تنظیم مجدد، نوعی ماده قابل برنامه ریزی را دنبال می کند که واحدهای جداگانه در محدوده اندازه سانتیمتر باشند. در انتهای طیف و در مقیاس نانو، تعداد عظیمی از اصول مختلف برای ماده قابل برنامه ریزی وجود دارد، از مولکولهای تغییر شکل دهنده گرفته تا نقاط کوانتومی. در حقیقت نقاط کوانتومی اغلب اوقات به عنوان ا
تم های مصنوعی شناخته می شوند. در مقیاس میکرومتر تا دامته کمتر از میلی متر مثال های شامل واحدهای مبتنی بر MEMS، از سلول های تشکیل شده از زیست شناسی مصنوعی و همچنین از مفهوم مه نرم استفاده می کنند. یک زیر گروه مهم از مواد قابل برنامه ریزی هستند، که ترکیب جنبه های ساختاری یک کامپوزیت مرکب با کاربردهای ارائه شده توسط اختلاط محکم حسگرها، محرک ها، محاسبات و ارتباطات، در حالی که فوق پیکر بندی دوباره توسط حرکت ذرات. مثال ها. مفاهیم زیادی در مورد ماده قابل برنامه ریزی وجود دارد، بنابراین بسیاری از راه های مجزای تحقیق از نامگذاری جدا استفاده می کنند. در زیر چند نمونه خاص از مواد قابل برنامه ریزی وجود دارد. ساده. این دسته شامل موادی هستند که می توانند براساس برخی از ورودی ها ویژگی های خود را تغییر دهند، اما به تنهایی توانایی انجام محاسبات پیچیده را ندارند. مایعات پیچیده. با استفاده از یک جریان یا ولتاژ، می توان ویژگی های فیزیکی چندین مایع پیچیده را تغییر داد، همان طور که در مورد کریستال های مایع وجود دارد. فرامواد. فرامواد کامپوزیت های مصنوعی هستند که می توان آن ها را کنترل کرد تا واکنش هایی نشان دهند که در طبیعت و در ح
الت عادی رخ نمی دهد. یک نمونه که توسط دیوید اسمیت و سپس توسط جان پندری و دیوید شوری ارائه شده است از ماده ای است که می تواند ضریب شکست خودش را تنظیم کند یه طوری که نقاط مختلف ماده دارای ضرایب شکست متفاوتی باشد. اگر به طور صحیح تنظیم شود، این می تواند به "invisibility cloak" منجر شود. نمونه دیگری از فراماده قابل برنامه ریزی مکانیکی توسط برگامینی و همکارانش ارائه شده است. در اینجا، یک باند عبور در phononic bandgap، با بهره گیری از سختی متغیر عناصر پیزوالکتریک تکه های خردشده آلومینیوم به صفحه آلومینیوم متصل می شود تا یک phononic crystal مانند کار وو و همکاران ایجاد کند. عناصر پیزوالکتریک بر روی سلف های مصنوعی به زمین می خورند. در اطراف فرکانس رزونانس مدار LC که توسط پیزوالکتریک و سلفها تشکیل شده است، عناصر پیزو الکتریک تقریباً سختی صفر را نشان می دهند، بدین ترتیب از صفحه جدا می شوند. این نمونه ای از فرامواد مکانیکی قابل برنامه ریزی محسوب می شود. مولکولهای تغییر شکل. یک قسمت بسیار فعال تحقیقات در مولکول هایی است که می توانند در پاسخ به محرک خارجی، شکل و همچنین سایر ویژگی های خود را تغییر دهند. این مولکول ها را می
توان به صورت جداگانه یا به طور انبوه برای شکل دادن انواع جدیدی از مواد استفاده کرد. به عنوان مثال، گروه فراسر استودارت در UCLA در حال تولید مولکول هایی است که می توانند خصوصیات الکتریکی خودشان را تغییر دهند. آهنرباهای الکترومغناطیسی. آهنربای الکترومغناطیسی نوعی آهنربا است که هم از مواد الکترومغناطیس و هم از یک آهنربای دائمی دو قطبی تشکیل شده است، که در آن از میدان مغناطیسی تولید شده توسط الکترومغناطیس برای تغییر خاصیت مغناطیسی آهنربای دائمی مورد استفاده قرار می گیرد. آهنربای دائمی از مواد مغناطیسی سخت و نرم تشکیل شده است که فقط مواد دارای خاصیت مغناطیسی نرم قابلیت تغییر خاصیت آهنربایی آن را دارند. هنگامی که مواد مغناطیسی نرم و سخت دارای مغناطیس مخالف هم دیگر هستند، آهنربا هیچ میدان خالصی ندارد و زمانی که دارای مغناطیس موافق هم شوند، آهنربا رفتار مغناطیسی را بروز می دهد. آنها این موقعیت را قراهم می کنند تا آهنرباهای دائمی قابل کنترل ایجاد شود که در آن ها اثر مغناطیسی بدون نیاز به تأمین مداوم انرژی الکتریکی حفظ شود. به همین دلایل، آهنرباهای الکترومغناطیسی اجزای اساسی مطالعات تحقیقاتی با هدف رسیدن به آهنرباهای
قابل برنامه ریزی هستند که می توانند سازه هایی با قابلیت ساختن خودشان به وجود آورند. رویکردهای مبتنی بر روباتیک. رباتیک ماژولار خود تنظیم شونده. رباتیک ماژولار خود تنظیم شونده (SRCMR)، گرایشی از رباتیک است که در آن گروهی از ماژول های اصلی ربات با هم فعالیت می کنند تا به صورت پویا اشکال را ساخته و رفتارهای مناسبی را برای بسیاری از امور، شبیه به مواد قابل برنامه ریزی به وجود آورند. SRCMR قصد دارد با معرفی بسیاری از امکانات جدید، پیشرفت قابل توجهی را در بسیاری از اشیا و سیستم ها ایجاد کند. مثلاً: ۱. مهمترین این امکانات انعطاف پذیری غیر قابل باور است که از توانایی تغییر ساختار فیزیکی و رفتار یک راه حل با تغییر نرم افزاری که ماژول ها را کنترل می کند ناشی می شود. ۲. امکان ترمیم خودکار با تعویض اتوماتیک یک ماژول شکسته، راه حل SRCMR را فوق العاده مقاوم می کند. ۳. با استفاده مجدد از ماژولهای مشابه در بسیاری از راه حلهای مختلف، باعث کاهش تأثیر محیط می شود. رباتیک ماژولار با پیکربندی مجدد دارای جامعه تحقیقاتی پر جنب و جوش و فعالی است. Claytronics. Claytronics یک حوزه نو ظهور از مهندسی است و مربوط به ربات های قابل تنظیم م
جدد در مقیاس نانو ("claytronic "، یا catoms")" که برای ایجاد ماشین آلات یا مکانیسم ها در مقیاس های بزرگتر طراحی شده اند. این catomsها رایانه های زیر میلیمتر خواهند بود که در نهایت امکان جابجایی، برقراری ارتباط با رایانه های دیگر، تغییر رنگ و به صورت الکترواستاتیک به سایر گربه ها متصل می شوند تا شکل های مختلفی ایجاد کنند. اتوماسیون سلولی. اتوماسیون سلولی یک مفهوم مفید برای انتزاع برخی از مفاهیم واحدهای جدا از هم در تعامل برای ارائه یک واکنش مطلوب است. چاه های کوانتومی. چاه های کوانتومی می توانند یک یا چند الکترون را در خود نگه دارند. این الکترونها همچون اتمهای مصنوعی رفتار می کنند که مشابه اتمهای واقعی می توانند پیوندهای کووالانسی تشکیل دهند، اما اینها بسیار ضعیف هستند. به دلیل اندازهٔ بزرگتر آن ها، سایر خواصشان نیز به طور گسترده متفاوت است. زیست شناسی مصنوعی. زیست شناسی مصنوعی زمینه ای از زیست شناسی است که تلاش آن برای مهندسی سلول ها با «عملکردهای بیولوژیکی نوین» است. این سلول ها معمولاً برای ساخت سیستم های بزرگتر (مثلاً، بیوفیلم ها) استفاده می شوند که می توانند با کمک شبکه های ژن مصنوعی مانند ، برای «تغییر ر
نگ خود، شکل خود و غیره» برنامه ریزی شوند. این رویکردهای bioinspired برای تولید مواد، با استفاده کردن از مواد بیوفیلم باکتریایی که خود را سر هم می کنند، می تواند برای کارهای خاصی از جمله چسبندگی زیر لایه، قالب نانوذرات و عدم تحرک پروتئین برنامه ریزی شود، نشان داده شده است.
پاگیاه () گیاه کوچکی است که از پایین پاهنگ یا پایین ترین بخشِ طوقه و از دل خاک برخاسته می شود و کاملأ همانندِ گیاه مادر است. پاگیاه گیاه کوچکی است که در پایین ساقه های کوتاه و ضخیم در گیاه روی سطح زمین روییده است. نمونه های از آن خنجری و تولید سوخک در پایین سوخ خا است که پس از رشد پاگیاه نامیده می شوند.
اینداستریال لایت اند مجیک () یا به اختصار(مخفف) آی ال ام ((به فارسی: نور و جادوی صنعتی) یک شرکت فیلم آمریکایی است که در حوزه جلوه های بصری فعالیت می کند. "آی ال ام" زیرمجموعه لوکاس فیلم بوده و توسط فیلم ساز آمریکایی، جرج لوکاس خلق شده است. این کمپانی کار خود را در دهه هفتاد و با ساخت جلوه های ویژه مجموعه فیلم جنگ های ستاره ای آغاز کرد که برای آن ها جایزه اسکار را به همراه داشت. "آی ال ام" هم اکنون یکی از شناخته شده ترین شرکت های جلوه ها ویژه در دنیا است که با کمپانی و کارگردانان بزرگ همکاری می کند.
از عشق روشن شو یا از عشق باخبر شو (به انگلیسی: Turn on to Love) یک فیلم سینمایی آمریکایی محصول سال ۱۹۶۹ میلادی به کارگردانی جان جی آویلدسن است. بازیگران اصلی این فیلم شارون کنت ، ریچارد میشلز، و لوئیجی مسترونینی است. این فیلم نخستین تجربه کارگردانی آویلدسن در سینما است. داستان. یک زن خانه دار در دهکده لیبرال گرینویچ، جایی که با هیپی ها و یک فیلمساز ایتالیایی درگیر می شود.
اقتصاد هنر و ادبیات یا اقتصاد فرهنگی (در ادامه برای سهولت این کلمه مورد استفاده قرار می گیرد)، شاخه ای از اقتصاد است که به مطالعه ی خلق ، توزیع و استفاده از آثار هنری ، ادبیات و محصولات خلاقانه و / یا فرهنگی مشابه می پردازد. برای مدت طولانی ، مفهوم "هنر" در عرف آنگلو-ساکسون محدود به هنرهای تجسمی (به عنوان مثال ، نقاشی) و هنرهای نمایشی (موسیقی ، تئاتر ، رقص) بود. اقتصاد فرهنگی از ابتدای دهه 1980 با مطالعه صنعت فرهنگی (سینما ، برنامه های تلویزیونی ، نشر کتاب و انتشار موسیقی) و اقتصاد نهادهای فرهنگی (موزه ها ، کتابخانه ها ، ساختمان های تاریخی) گسترش یافته است. مقدمه. اقتصاد فرهنگی به طور گسترده ای به هنر مربوط می شود. کالاهای مورد نظر دارای محتوای خلاقانه هستند اما این موضوع برای یک کالای فرهنگی کافی نیست. آثار یک طراح لباس مانند پارچه و لباس به عنوان اثر هنری یا فرهنگی در نظر گرفته نمی شوند. کالاهای فرهنگی به جای ویژگی های ظاهری دارای ارزش نمادین هستند. (برای ملاحظه بیشتر به مطالعات موسسات فرهنگی رجوع کنید). تفکر اقتصادی در دهه های گذشته در بیشتر مناطق جهان در مورد آلودگی، فساد و آموزش به کار گرفته شده است. آثا
ر فرهنگی و هنری از کیفیت خاصی برخوردار هستند که ویژگی منحصر به فرد آنهاست. در حالی که کالاهای اقتصادی دیگر، عمومی و قابل جایگزینی هستند اما تنها یک نمونه از نقاشی مشهور مونا لیزا و تنها یک نمونه از مجسمه ی معروف رودین به نام مرد متفکر، وجود دارد. در حالی که می توان از این آثار کپی کرد و تعداد بسیار زیادی پوستر ارزان قیمت مونا لیزا و مجسمه های کوچک کارخانه ای مرد متفکر فروخته شده، نسخه های کپی شده به عنوان جایگزینی برای آثار هنری اصلی در نظر گرفته نمی شوند در حالی که یک مصرف کننده مقداری شکر درجه یک کوبا را همانند و جایگزین مقداری شکر درجه یک آمریکا می بیند. از آنجا که هیچ معادل یا جایگزینی برای این آثار هنری وجود ندارد، اقتصاددان مشهور مکتب کلاسیک، آدام اسمیت، ارزش گذاری آن ها را غیر ممکن می دانست. آلفرد مارشال بیان کرد که تقاضای نوعی کالای فرهنگی به میزان استفاده ی آن برای هر فرد بستگی دارد ; هر چه بیشتر به یک نوع موسیقی گوش دهید بیشتر قدر آن را می دانید. در چارچوب اقتصادی او این کالاها مطلوبیت نهایی نزولی معمول برای سایر کالاهای اقتصادی را ندارند. کارهای کلیدی در حوزه ی اقتصاد فرهنگی شامل مطالعات باومول و ب
وون(هنرهای نمایشی، معضل اقتصادی، 1966) و گری بکر در خصوص کالاهای اعتیاد آور و همچنین آلن پیکاک(انتخاب عمومی) می باشد. این مقاله ی مختصر به بخش هایی همچون مطالعات اقتصادی هنرهای نمایشی، بازار آثار هنری فردی، بازار هنر در صنایع فرهنگی، اقتصاد میراث فرهنگی و بازار کار در بخش هنر تقسیم شده است. هنرهای نمایشی: باومول و اقتصاد فرهنگی. مقاله اصلی توسط ویلیام باومول و بوون اصطلاح بیماری هزینه را برای رشد قیمت نسبی اجراهای زنده معرفی می کند. این رشد هزینه ، وابستگی روزافزون این نوع هنر به یارانه های دولتی را توضیح می دهد. این اتفاق هنگامی رخ می دهد که کالای مصرفی نوعی کار باشد. برای درک این پدیده ، تغییر در هزینه اجرای نمایش تارتوف از آثار مولیر در سال 1664 و در سال 2007 با تغییر در هزینه محاسبه ی مخارج و درآمد را مقایسه کنید. در سال 1664 ، شما به دو ساعت زمان و دوازده بازیگر نیاز دارید تا نمایشنامه مولیر را اجرا کنید و مثلاً ، دوازده حسابدار باید دو ساعت کار می کردند تا بتوانند کل مبلغ را در یک دفتر حسابداری محاسبه کنند. در سال 2007 ، یک حسابدار تنها با یک ماشین حساب 10 دلاری می تواند مبلغ را در 20 دقیقه محاسبه کند ،
اما شما هنوز هم نیاز به دو ساعت زمان و دوازده بازیگر برای اجرای نمایش دارید. هنرمندان باید سرمایه گذاری قابل توجهی را در خصوص سرمایه انسانی انجام دهند (به عنوان مثال ، آموزش) ، و بر این اساس باید هزینه پرداخت کنند. دستمزد هنرمندان باید به طور کلی با درآمد عموم مردم افزایش یابد. از آنجایی که هدف بهره وری عمومی در اقتصاد است ، هزینه یک نمایش با بهره وری عمومی بالا می رود ، اما بهره وری بازیگران افزایش نمی یابد. در ادامه دو خط فکری درباره اقتصاد هنرهای نمایشی وجود دارد: بازار آثار هنری. دو بخش از بازار در هنرهای تجسمی را می توان از هم تفکیک کرد: آثار هنری آشنا که دارای تاریخچه هستند و آثار معاصر که به راحتی تحت تأثیر مد و اکتشافات جدید قرار می گیرند. با این حال ، هر دو بازار الیگپولیستی هستند ، یعنی تعداد محدودی از فروشندگان و خریداران وجود دارند ( الیگپسونی ). دو سؤال اصلی در مورد کارکرد بازارها عبارتند از: قیمت ها چگونه تعیین می شوند و بازده آثار هنری در مقایسه با بازده دارایی های مالی چیست؟ تعیین قیمت. اجزای یک اثر هنری ، مانند سنگ خام ، تیوپ رنگ یا بوم ، به طور کلی دارای ارزش بسیار پایین تر از محصولات نهایی
مانند مجسمه یا یک نقاشی تمام شده هستند. همچنین میزان کار لازم برای تولید یک محصول دیگر تفاوت قیمت عمده بین آثار هنری را توضیح نمی دهد. به نظر می رسد که این ارزش بیشتر وابسته به خریداران بالقوه و برداشت کارشناسان از آن اثر هنری است. این درک سه عنصر دارد: اول ، ارزش اجتماعی ، یعنی وضعیت اجتماعی خریدار با داشتن آن اثر هنری. بدین ترتیب هنرمند "سرمایه هنری" دارد. دوم ، ارزش هنری ، در مقایسه با آثار معاصر ، یا اهمیت آثار معاصر برای نسل های آینده. سوم ، تاریخچه قیمت کالا ، اگر خریدار برای انتظار خود از قیمت آینده که در آن قیمت ممکن است دوباره کالا را بفروشد (با توجه به ساختار بازار الیگپلیستی) از این موضوع استفاده کند. سه نوع عامل اقتصادی این ارزش ها را تعیین می کنند. متخصصان خاص مانند صاحبان گالری یا مدیران موزه از ارزش اول و اجتماعی استفاده می کنند. کارشناسانی مانند مورخان هنر و استادان هنر از ارزش دوم ، استفاده می کنند. خریدارانی که آثار هنری را به عنوان یک سرمایه خریداری می کنند ، از سومین معیار یعنی تاریخچه قیمت و انتظارات برای افزایش قیمت های آینده استفاده می کنند. بازار هنر و سرمایه گذاری. برخی از موسسات بزر
گ مالی ، بانک ها و شرکت های بیمه ، نرخ بازده قابل توجهی از سرمایه گذاری در آثار هنری را در دهه 1990 داشته اند. این نرخ همزمان با نرخ بازار بورس ، در اوایل دهه 1990 کاهش نیافته است. این ممکن است یک فرصت متفاوت باشد. جدا از این شواهد مربوط به سرمایه گذاری موفق ، میزان داده های موجود باعث تحریک مطالعه بازار شده است. بسیاری از آثار در مزایده ها فروخته می شوند. بنابراین این معاملات بسیار شفاف است. این امر امکان ایجاد بانکهای اطلاعاتی قیمت را فراهم کرده است که قیمت برخی از کالاها به 1652 باز می گردد. مطالعات تجربی نشان داده است که ، به طور متوسط ، بازده آثار هنری کمتر از حقوق صاحبان سهام بوده و نوسانات آن زیاد است. یک مزیت نامشهود از لحاظ لذت بردن از یک اثر هنری می تواند این مسئله را تا حدودی توضیح دهد. با این حال ، قبل از تفسیر ارقام ، باید در نظر داشت که هنر غالباً از بسیاری از انواع مالیات ها معاف است. در سال 1986 ، باومول یک تخمین میانگین بازپرداخت سالانه 0.55 درصد برای آثار هنری را ، در برابر نرخ بازده 2.5 درصد برای دارایی های مالی ، طی یک دوره 20 ساله انجام داد. صنایع فرهنگی. برخی از آثار هنری معروف مانند نقا
شی "مونا لیزا" قابل تکرار نیستند (حداقل به معنای خلق نسخه دیگری که از نظر ارزشی معادل آن تلقی شود) ، اما کالاهای فرهنگی بسیاری وجود دارد که ارزش آنها به نسخه تک و منحصر به فرد بستگی ندارد. کتاب ها ، اجراهای صوتی ، فیلم ها بخشی از ارزش خود را از وجود نسخه های زیاد از نسخه اصلی دریافت می کنند. اینها محصولات صنایع بزرگ فرهنگی هستند که عبارتند از صنعت کتاب ، صنعت موسیقی و صنعت فیلم. این بازارها مشخص می شوند با: ساختار بازار. صنایع مهم فرهنگی تمایل به ساختار بازار الیگپلیستی دارند . چند شرکت بزرگ بر بازار حاکم هستند و بقیه بازار متشکل از تعداد زیادی شرکت های کوچک است. شرکت های کوچک ممکن است به عنوان یک فیلتر یا به عنوان "دروازه بانان" برای عرضه هنری عمل کنند. یک شرکت کوچک با داشتن یک هنرمند موفق و یا فهرست کیفیت خوب می تواند توسط یکی از شرکت های بزرگ خریداری شود. شهرک های سینمایی بزرگ ، برای تولیدات تلویزیونی و تولید فیلم ، ده ها سال وجود داشته اند. دهه 1990 برخی از ادغامها در این صنعت گسترش یافته و ادغام تولید کنندگان سخت افزاری با ارائه دهندگان محتوا گسترش یافته است. سود پیش بینی شده از هم افزایی و قدرت بازار تح
قق نیافته است و از اوایل دهه 2000 میلادی روند سازماندهی در امتداد خطوط بخش هنر وجود داشته است. اقتصاد میراث فرهنگی. میراث فرهنگی در تولیدات و بناها منعکس شده است. مدیریت و تنظیم موزه ها در این زمینه مورد بررسی قرار گرفته است. موزه ها. موزه ها که نقش محافظه کارانه ای دارند و نمایشگاه هایی را در اختیار عموم قرار می دهند ، می توانند تجاری یا غیرانتفاعی باشند. در مورد دوم ، چون یک کالا ی عمومی را تأمین می کنند ، مشکلات مربوط به این کالاها را در خود دارند: آیا باید خود تأمین مالی شوند یا یارانه بگیرند؟ یکی از موضوعات خاص عدم تعادل بین ارزش عظیم مجموعه های در موزه ها و بودجه آنهاست. همچنین ، آنها غالباً در مکانهایی (مراکز شهر) قرار دارند که هزینه زمین زیاد است و امکان گسترش آنها را محدود می کند. موزه های آمریکا تنها نیمی از مجموعه خود را به نمایش می گذارند. برخی از موزه های اروپا ، مانند مرکز پمپیدو در فرانسه ، کمتر از 5 درصد از مجموعه خود را نمایش می دهند. جدا از ارائه ی نمایشگاه ها، موزه ها از محصولات مشتق شده ، مانند کاتالوگ ها و کپی آثار هنری ، درآمد کسب می کنند.موزه ها در سطح نامحسوس تری هم تولید می کنند: آنها
مجموعه هایی را ایجاد می کنند. از میان بسیاری از قطعات موجود در حوزه عمومی ، آنها بر اساس تخصص خود انتخابی را انجام می دهند ، بنابراین ارزش صرفاً موجود بودن مجموعه را اضافه می کنند. هدف دوگانه ی حفاظت از آثار و برگزاری نمایشگاه بدیهی است که انتخابی را پیش رو قرار می دهد. از سویی موزه به دلایل حفاظتی ، علاقه به نمایش هرچه کمتر موارد خاص دارد و می تواند تبلیغات کمتر انجام دهد و مخاطب متخصص را برای ارتقاء دانش و پژوهش انتخاب کند. از طرف دیگر ، برپایی نمایشگاه مستلزم نشان دادن آثار اصلی از فرهنگ های مختلف ، برای کسب رضایت از سوی مردم و جذب مخاطبان بیشتر است. هنگامی که دولت در این باره تصمیم گیری کرده است ، استفاده از تئوری قرارداد های اقتصادی با نشان دادن چگونگی استفاده از مشوق ها برای مدیران مختلف برای به دست آوردن نتیجه لازم ، به اجرای این انتخاب کمک می کند. بناها و ساختمان ها. بسیاری از کشورها سیستمهایی دارند که از ساختمانها و بناهای تاریخی با اهمیت محافظت می کنند. این ها ساختمان ها یا بناهایی هستند که به نظر می رسد دارای اهمیت فرهنگی هستند یا به عنوان میراث ارزش دارند. صاحبان این بناها کسر مالیات یا یارانه بر
ای ترمیم دریافت می کنند ، در عوض آنها محدودیت های تغییر در ساختمان ها را می پذیرند یا دسترسی عمومی به بناها را فراهم می کنند. ساختمانهایی که غالباً به عنوان میراث فرهنگی طبقه بندی می شوند شامل ساختمانهای پارلمان سابق یا فعلی ، کلیساها ، محوطه ها و خانه هایی است که دارای سبک معماری تاریخی هستند و حتی خانه های نسبتاً معمولی که این خانه در گذشته خانه یک سیاستمدار ، هنرمند یا مخترع مشهور بوده می باشد . ساختمانهایی با این وضعیت معمولاً نمی توانند تخریب شوند. بسته به ماهیت محدودیت های بنا ، مالک فعلی ممکن است اجازه تغییراتی در نمای بیرونی یا داخل ساختمان را بدهد. مطالعات کمی در مورد این موضوع صورت گرفته است. بازار کار هنرمندان. بازار کار برای هنرمندان به وسیله ی موارد زیر مشخص می شود: سیستم ستاره. اصطلاح "سیستم ستاره ای" که توسط شروین روزن ابداع شده است ، برای توضیح اینکه چرا تعداد کمی از هنرمندان و سازندگان موجود در بازار مانند بازیگران مشهور و خوانندگان برتر موسیقی پاپ ، بیشترین درآمد را در کل بخش هنر کسب می کنند ، استفاده می شود. مقاله 1981 روزن ، اقتصاد سوپراستارها را مورد بررسی قرار داد تا مشخص شود که چرا "تعد
اد نسبتاً کمی از مردم مبلغ هنگفتی پول کسب می کنند و در زمینه ای که در آن فعال هستند حکمفرمایی می کنند". روزن استدلال می کند که در بازار سوپراستارها ، "اختلافات اندک در استعداد ، به تفاوتهای زیاد در درآمد تبدیل می شود." روزن اظهار داشت که "... ارائه دهندگان استعدادهای بیشتر فقط کمی بالاتر از قیمت استعدادهای پایین تر به دست می آورند ، اما کارهای بیشتری نیز به دست می آورند ؛ درآمد بیشتر آنها از کارهای بیشتر ناشی می شود نه از قیمت های بالاتر". در صنایع فرهنگی ، عدم اطمینان در مورد کیفیت یک محصول نقش اساسی دارد. مصرف کننده تا زمانی که آن را مصرف نکرده باشد (به عنوان مثال یک فیلم) واقعاً نمی داند که این محصول چقدر خوب است و تهیه کننده با یک عدم قطعیت متداول در صنعت فرهنگی روبرو می شود. مصرف کننده به دنبال اطلاعات درمورد قیمت ، شهرت یا یک نام مشهور روی جلد یا پوستر است. از آنجا که تهیه کننده این مسئله را با استفاده از یک کارگردان معروف ، بازیگر یا خواننده بر روی میزان تقاضا می فهمد ، او آماده است تا مبلغی را برای نامی که نشانه ای از کیفیت (ستاره) محسوب می شود ، بپردازد. در واقع ، نویسندگانی مانند آدلر و گینزبورگ شوا
هدی را ارائه داده اند که نشان می دهد وضعیت ستاره به طور اتفاقی تعیین می شود: در یک مسابقه موسیقی ، نتایج با ترتیب اجراها بسیار مرتبط بود. این ارتباط برای توضیح اینکه چرا عرضه نیروی کار در بخش هنر بیش از حد باقی مانده استفاده شده است: هنرمندان ناموفق به تلاش خود ادامه می دهند ، حتی وقتی که در تجارت متفاوتی کسب درآمد می کنند. بحث دوم ،امکان بازگشت نامحسوس نیروی کار به عرصه هنر برای وضعیت اجتماعی و سبک زندگی است. به عنوان مثال ، حتی یک دی جی پرکار، بیشتر وقت خود را در کلوپ های شبانه و غارنوردی می گذراند ، که برای برخی افراد بازدهی مطلوب محسوب میشود. ساختار تولید. پرونده ای برای وجود ساختاری متفاوت در تولید کالاهای فرهنگی شکل گرفته است. (نگاه کنید به مطالعات موسسات فرهنگی.) یک هنرمند اغلب اثرش را بازنمایی وجودش می داند درحالی که هنرمند معمولی فقط به تولیداتش تا جایی که دستمزدش را تحت تاثیر قرار دهد علاقه دارد. به عنوان مثال نقاشی که آثارش در موزه ها به نمایش گذاشته می شود ممکن است نقاشی هایش را به عنوان بیان هنری اش بنگرد در حالی که یک نقاش صحنه که برای یک کمپانی نمایش های موزیکال کار می کند ممکن است خودش را یک ص
نعتگر بداند که در ازای ساعاتی که نقاشی می کشد دستمزد دریافت می کند. بر این اساس ممکن است هنرمند در مقابل استفاده ی اثرش توسط موزه یا یک موسسه برای تبلیغات اعتراض کند در حالی که نقاش صحنه ممکن است به باز استفاده ی تبلیغاتی اثرش اعتراضی نداشته و این موضوع را به عنوان یک کار عادی تلقی کند.
حدس بزن امروز چی تو مدرسه آموختیم؟ (به انگلیسی: "Guess What We Learned in School Today?") یک فیلم سینمایی آمریکایی محصول سال ۱۹۷۰ به کارگردانی جان جی آویلدسن است و توسط یوجین پرایس نوشته شده است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۱ پخش شد.
سرمایش با روغن (Oil cooling) استفاده از روغن موتور به عنوان سردکننده معمولاً برای حذف گرمای اضافی از موتور درون سوز است. موتور داغ، گرما را به روغن منتقل می کند که معمولاً از طریق یک مبدل گرمایی منتقل می کند، معمولاً نوعی از رادیاتور که به عنوان سرماکننده روغنی شناخته می شود. روغن سرد شده به شیء داغ برمی گردید که به طور مداوم باعث خنک شدن آن شود.
مرگ ها در مارس ۲۰۱۹ () آنچه در پی می آید فهرست افراد سرشناسی است که در مارس ۲۰۱۹ درگذشته اند.
روبوکَستینگ نوعی ساخت افزایشی بر مبنای اکستروژن مواد می باشد که به اکستروژن روبوتیک نیز معروف است. به طور کلی در فرایندهای بر مبنای اکستروژن، جریان پیوسته ای از مواد به صورت خمیر لایه-لایه با استفاده از یک نازل اکستروژن و ترکیب آن با یک سیستم حرکت سه بعدی توزیع می شود. امروزه ساخت افزایشی بر پایه اکستروژن مواد با یک سری قابل کنترل با کامپیوتر، انواع روش های تولید را ایجاد کرده است. روش های ساخت افزایشی بر پایه اکستروژن به طور ویژه برای فراوری مواد بیولوژیکی توسعه پیدا کرده است که به آن ها بایو-پرینتر گفته می شود. این روش های ساخت افزایشی به دو زیرگروه تقسیم می شوند: روبوکَستینگ به عنوان یکی از متداول ترین تکنیک های ساخت افزایشی در حیطه فرایندهای اکستروژن بدون ذوب مواد می باشد. این روش ساخت افزایشی اولین بار در آزمایشگاه های ملی ساندیا (Sandia National Laboratories) تحت عنوان روبوکستینگ ثبت اختراع شد . روبوکَستینگ در اصل یک روش برای ساخت سرامیک های متراکم و کامپوزیت ها می باشد. به عبارتی این روش یک فرایند سرامیکی است که در آن یک کامپیوتر رسوب دوغاب کلوییدی سرامیکی با غلظت بالا را کنترل می کند. یعنی دوغاب لایه
به لایه از یک سرنگ که به صورت کنترل شده و مطابق نقشه تعریف شده جا به جا شده و رسوب می کند.این فرایند در اصل بدون چسب و با کمتر از 1 درصد مواد آلی است و قطعات ساخته شده در کمتر از 24 ساعت خشک شده و زینتر می شوند. در مقایسه با ریخته گری ژلی و روش های دیگر ساخت افزایشی، در روبوکسیتنگ واکنش های پلیمریزاسیون مواد آلی و یا انجماد مذاب پلیمری اتفاق نمی افتد؛ اما در مقابل، جهت ساخت یک قطعه مطایق نقشه، روبوکستینگ به رئولوژی دوغاب رسوب کرده و خشک شدن جزئی هر لایه تکیه می کند . فرایند روبوکَستینگ. روبوکَستینگ مانند هر روش ساخت افزایشی دیگر، با یک فرایند نرم افزاری آغاز می شود. ابتدا از شکلی که قرار است ساخته شود، یک فایل CAD ایجاد شده، سپس فایل به فرمت STL تبدیل شده و در نهایت فایل به دستگاه ساخت افزایشی منتقل می شود . درواقع با تبدیل به فایل STL، شکل مورد نظر را به لایه هایی با ضخامت مشابه قطر نازل تقسیم می کند. قطعه با اکسترود کردن یک رشته مداوم از مواد به شکل مورد نیاز برای پر کردن لایه اول تولید می شود. در مرحله بعد، صفحه ساخت به پایین و یا نازل به سمت بالا منتقل می شود و لایه بعدی مطابق الگو، اکسترود می شود. این فر
ایند تا زمان کامل شدن شکل سه بعدی تکرار می شود. مکانیزم های عددی کنترل شده معمولاً برای جابجایی نازل در یک مسیر ابزار محاسبه شده تولید شده توسط یک نرم افزاری ساخت به کمک رایانه CAM استفاده می شوند. موتورهای استپر Stepper motors یا موتورهای سروو servo motors معمولاً برای جابجایی نازل حتی با دقت به اندازه نانومتر استفاده می شوند . پس از ساخت، شکل سه بعدی در این مرحله بسیار شکننده و نرم است. با خشک کردن ، چسب زدایی و زینتر شکل ساخته شده به خصوصیات مکانیکی مورد نظر می رسد. بسته به ترکیب مواد، سرعت چاپ و محیط چاپ، روبوکَستینگ به طور معمول می تواند با برآمدگی های ملایم و مناطق بزرگ پوشا، چندین برابر طول قطر رشته، که در آن سازه از پایین پشتیبانی نمی شود، مقابله کند . این ویژگی امکان چاپ داربست های سه بعدی پیچیده را فراهم می کند، امکاناتی که توسط سایر روش های ساخت افزودنی قابل انجام نیست. این روش در زمینه ساخت بلورهای فوتونی، پیوند استخوان، پایه کاتالیزور و فیلترها قابلیت خوبی از خود نشان داده است. علاوه بر این، ساختارهای پشتیبانی نیز می توانند از مواد فرار چاپ شوند که به راحتی از بین می رود. درنتیجه تقریباً هر شکلی