Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر حرفه ای. بروک دوره کارآموزی خود را در المپیا، واشینگتن با روزنامه سخنگو رویو آغاز کرد و این امکان برای او فراهم شد تا با افشاگری در زمینه تحقیق در خصوص هزینه و درآمد سیاستمداران برای دادن انعکاس به اخبار مجلس قانونگذاری ایالتی تجربه کسب کند. او یک سال دیگر در این پست کار کرد اما برای ادامه کار نیاز به بودجه داشت که به دلیل نداشتن استطاعت مالی به گزارش های روزنامه نگاری جنایی در کارولینای جنوبی روی آورد. وی سپس به انگلستان نقل مکان نمود و در دانشگاه واریک به ادامه تحصیل در رشته ادبیات انگلیسی پرداخت و در ادامه کار شغلی در بنگاه خبرگزاری بی بی سی پیدا کرد که به کپی رایتری و نگارش مقالات تبلیغی و درخواستی پرداخت تا سال ۲۰۱۰ به این کار ادامه داد و سپس به یک شهروند فعال انگلیسی تبدیل شد تا با تشریح وضعیت درآمد و هزینه های مقامات انگلیسی بپردازد که از تجریه قبلی اش در آمریکا در زمینه تحقیق در مورد مقامات محلی نیز بهره برد. فعالیت نویسندگی و آزادی اطلاعات. با تصویب قانون آزادی اطلاعات ۲۰۰۰، بروک شروع به کار کرد تا کتابی را دربارهٔ نحوه استفاده از قانون، که قرار بود پنج سال دیگر اجرا شود، آغاز کند. شهرت و به رسمیت
شناختن. در روز ۲۳ فوریه ۲۰۱۰، بی بی سی یک فیلم نمایشی در چهار قسمت را در مورد مبارزات هیتر بروک به منظور افشای هزینه های نمایندگان مجلس، تحت نام هزینه های پرداخت به نمایش گذاشت. آنا ماکسول مارتین در این نمایش نقش هیتر بروک را ایفا کرد. بروک هنوز به عنوان استاد مهمان در بخش روزنامه نگاری دانشگاه شهر لندن مشغول به کار است و از زمان رسوایی هزینه ها در این سمت مشغول به کار است. او اولین برنده بین المللی جایزه FOI در سال ۲۰۰۹ و دریافت جایزه روزنامه نگاری تحقیقی و ویراستاران را دریافت نمود. در مارس ۲۰۱۰، جایزه قضات و همچنین جوایز مطبوعات بریتانیا و جایزه ویژه افتخاری سانسور آزادی بیان که سالانه اهدا می شود را دریافت کرد. بروک همچنین «جایزه کلیدی»، را به افتخار یک عمل خوب در پیشرفت دولت کسب کرد بروک همچنین از طریق یک حساب شخصی به نقش تبادل پول در هزینه های نمایندگان مجلس پرداخت و آن را در کتاب دوم خود، "دولت خاموش" به رشته تحریر درآورد و همچنین کتاب «"نحوه محرمانگی و اطلاعات غلط دموکراسی را نابود می کند (۲۰۱۰)"». علاوه بر این، خبرگزاری انگلیسی گازت کارهای بروک را به عنوان شماره ۵ در فهرست ۱۰روزنامه نگار برتر خود در
فوریه سال ۲۰۱۳ رتبه بندی کرد.
بقایای معماری سرخ کوه ، اثری است مربوط به دوره ایلخانی که در شهر تاریخی تون و در غرب محله سردشت واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۸۹ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۴۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شهرستان یانگشین یک شهرستان در چین است که در هوانگشی واقع شده است.
شهرستان یانگشین یک شهرستان در چین است که در بینژو (شاندونگ) واقع شده است. شهرستان یانگشین ۸٫۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان یانجین یک شهرستان در چین است که در شینشیانگ واقع شده است.
شهرستان یانجین یک شهرستان در چین است که در ژاوتونگ واقع شده است. شهرستان یانجین ۱٬۴۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۳٬۰۹۶ نفر جمعیت دارد.این شهر با عرض ۳۰ تا ۳۰۰ متر یکی از باریکترین شهرهای دنیا است
شهرستان یانلینگ یک شهرستان در چین است که در شوچانگ واقع شده است.
شهرستان یانلینگ یک شهرستان در چین است که در ژانژو واقع شده است.
شهرستان یانشان یک شهرستان در چین است که در کانگجو واقع شده است. شهرستان یانشان ۷۹۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان یانشان یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار ونشان ژوانگ و میائو واقع شده است. شهرستان یانشان ۳٬۸۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یی یک شهرستان در چین است که در هوانگشان واقع شده است.
شهرستان یی یک شهرستان در چین است که در بائودینگ واقع شده است. شهرستان یی ۲٬۵۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۵۷٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یی یک شهرستان در چین است که در جینجو واقع شده است.
شهرستان ییچوان یک شهرستان در چین است که در لوئویانگ واقع شده است. شهرستان ییچوان ۷۵۷٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ییچوان یک شهرستان در چین است که در یان آن واقع شده است. شهرستان ییچوان ۲٬۹۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۷٬۲۰۳ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یی لان (به چینی: 依兰县) یا اویران (به کره ای: 의란현) یک شهرستان در استان هئی لونگ جیانگ چین است که در تابعیت شهر هاربین قرار دارد. شهرستان یی لان ۴٬۶۰۶٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۸٬۳۴۵ نفر جمعیت دارد و ۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان یی لان به ۶ شهرک، ۲ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای کره ای ها) تابعه تقسیم شده است. سه «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشند، مانند نواحی مزرعه و جنگل داری.
شهرستان ییلیانگ یک شهرستان در چین است که در کون مینگ واقع شده است. شهرستان ییلیانگ ۱٬۸۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ییلیانگ یک شهرستان در چین است که در ژاوتونگ واقع شده است. شهرستان ییلیانگ ۲٬۸۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یینگشان یک شهرستان در چین است که در هوانگانگ واقع شده است. شهرستان یینگشان ۱٬۴۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰۹٬۶۰۱ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یینگشان یک شهرستان در چین است که در نانچونگ واقع شده است.
شهرستان یییانگ یک شهرستان در چین است که در لوئویانگ واقع شده است.
شهرستان یییانگ یک شهرستان در چین است که در شانگراو واقع شده است.
شهرستان یونگ جی (به چینی: 永吉县) یک شهرستان در استان جی لین چین است که در تابعیت شهر جی لین قرار دارد. شهرستان یونگ جی ۲٬۶۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۰٬۶۳۳ نفر جمعیت دارد و ۳۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان یونگ جی به ۷ شهرک، ۱ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای مردم منچو) تابعه تقسیم شده است. یک «منطقهٔ اداری» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشد.
شهرستان یو یک شهرستان در چین است که در جانگجیاکو واقع شده است.
شهرستان یو یک شهرستان در چین است که در یانگکوان واقع شده است.
شهرستان یوانیانگ یک شهرستان در چین است که در شینشیانگ واقع شده است.
شهرستان یوانیانگ یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی واقع شده است. شهرستان یوانیانگ ۲٬۲۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یوئشی یک شهرستان در چین است که در انگینگ واقع شده است.
شهرستان یوئشی یک شهرستان در چین است که در لیانگشان یای واقع شده است.
شهرستان یون یک شهرستان در چین است که در لینکانگ واقع شده است. شهرستان یون ۳۹۸٬۰۶۴ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یوتیان یک شهرستان در چین است که در تانگشان واقع شده است. شهرستان یوتیان ۱٬۱۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۶۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان کرییه (به اویغوری: کېرىیە ناھىیىسى) و یا شهرستان یوتیان (به چینی: 于田县، به پین یین: Yútián Xiàn) یک شهرستان در چین است که در ولایت ختن واقع شده است. تاریخچه. بین سال های ۱۸۸۳ میلادی و ۱۹۱۳ میلادی، تحت حاکمیت دودمان چینگ، «ولایت ختن» برای اولین بار تاسیس شد. منطقهٔ کرییه در این ولایت قرار داشت. در سال ۱۹۱۳ میلادی، با تاسیس جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، این ولایت منحل شده. ۱۲ شهرستان با هم یکی شده و ولایت کاشغر را تاسیس کردند. ۴ تا از این ۱۲شهرستان، شامل اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله شهرستان کرییه. در سال ۱۹۲۰ میلادی، ولایت ختن، شامل ۶ شهرستان ختن، کرییه، گوما، لوپ، قره قاش، و کارگیلیک تاسیس شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی، با جدا شدن از شهرستان کرییه، شهرستان چیرا در ولایت ختن تاسیس شد. در سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی، در منطقهٔ کاشغر که در آن زمان شامل ولایت خودمختار قزل سو قرقیز نیز می شد، در طی شورشی علیه حکومت استانی وفادار به جمهوری چین، کشور جدیدی به طول دو سال با نام جمهوری اسلامی ترکستان شرقی اعلام شده بود. در منطقهٔ ختن نیز، کشوری با نام «امارت اسلامی ختن» اعلام شد. بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ م
یلادی، منطقهٔ ختن تحت سلطهٔ جنگ سالاران هوئی (مسلمانان چینی تبار) بود، در حکومتی که اصطلاحا با نام «دونگانستان» از آن یاد می شود. (در منابع روسی، هوئی ها را دونگان می نامند) در سال ۱۹۴۵ میلادی، با جدا شدن از شهرستان کرییه، شهرستان نییه در ولایت ختن تاسیس شد. بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶ میلادی، «ولایت خودمختار جنوب سین کیانگ» (مشابه ولایت خودمختار ایلی قزاق) با تحت مدیریت داشتن ولایات کاشغر، یارکند، آق سو، ختن، و ولایت خودمختار قزل سو قرقیز ایجاد شد. در فوریه سال ۲۰۱۶، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهرستان های قره قاش، گوما، و چیرا، شهر قروم قاش/کونیو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت ختن در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در ژانویه سال ۲۰۱۸، اراضی جدیدی از شهرستان کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم قاش شدند. در دسامبر سال ۲۰۱۹، اراضی جدیدی به مساحت ۱۰۳۹ کیلومتر مربع از شهرستان های قره قاش، گوما، چیرا، و کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم قاش شدند. تقسیمات اداری. شهرستان کرییه متشکل از ۲ شهرک و ۱۳ قصبه است. دریابویی. روستای دَر
یابویی یکی از دورافتاده ترین و منحصربه فردترین سکونتگاه های انسانی در بیابان تکله مکان در منطقه خودمختار سین کیانگ چین است. این روستا در امتداد رودخانه کریا قرار دارد که از کوه های کونلون سرچشمه می گیرد و به عنوان تنها منبع آب در این منطقه خشک شناخته می شود. واژه دریا در نام این روستا همان واژه فارسی دریا است که در فارسی آسیای میانه معنای رود می دهد و زبان اویغوری هم همین واژه را وام گرفته است. دریابویی در گذشته در عمق بیش از ۲۰۰ کیلومتری بیابان تکله مکان واقع شده بود و به دلیل انزوای جغرافیایی، ساکنان آن سبک زندگی سنتی و فرهنگ بومی خود را حفظ کرده بودند. برخی معتقدند که ساکنان این روستا از نوادگان پادشاهی باستانی لولان هستند که برای فرار از جنگ ها به این منطقه پناه آورده اند. تا پیش از سال ۲۰۱۹، دسترسی به دریابویی بسیار دشوار بود؛ به طوری که ساکنان برای رسیدن به نزدیک ترین شهر باید ۲۰ روز با الاغ سفر می کردند. کمبود امکانات اولیه مانند برق، آب آشامیدنی، خدمات درمانی و آموزشی از چالش های اصلی زندگی در این روستا بود. در سال ۲۰۱۹، با حمایت دولت چین، ساکنان دریابویی به منطقه ای نزدیک تر به شهر یوتیان منتقل شدند.
در محل جدید، امکاناتی مانند خانه های مدرن با آب و برق، مدرسه، کلینیک و فروشگاه های محلی فراهم شده است. همچنین، تعاونی های کشاورزی و دامداری و گردشگری بیابانی به عنوان منابع درآمد جدید برای ساکنان ایجاد شده اند. روستای قدیمی دریابویی به عنوان یک جاذبه گردشگری حفظ شده است. برخی از ساکنان برای پذیرایی از گردشگران و دامداری به روستای قدیمی بازگشته اند. فعالیت هایی مانند کاشت گیاهان دارویی بیابانی و ارائه اقامتگاه های بومی برای گردشگران از جمله اقدامات انجام شده در این منطقه است.
شهرستان ژنپینگ یک شهرستان در چین است که در نانیانگ واقع شده است.
شهرستان ژنپینگ یک شهرستان در چین است که در آنکانگ واقع شده است. شهرستان ژنپینگ ۱٬۵۰۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰٬۹۶۶ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژنیوان یک شهرستان در چین است که در کیاندونگنان واقع شده است.
امپراتوری بیزانس که با نام های امپراتوری روم شرقی و بیزانتیوم نیز شناخته می شود، ادامهٔ امپراتوری روم در سمت شرق یا همان استان های شرقی آن در اواخر دوران باستان و قرون وسطی بود، زمانی که قسطنطنیه (استانبول امروزی) پایتخت این امپراتوری به حساب می آمد. هر دو اصطلاح «امپراتوری بیزانس» و «امپراتوری روم شرقی»، اصطلاحاتی تاریخ نگارانه هستند که پس از دوران حکومت آن ها توسط تاریخ نگاران وضع شد؛ شهروندان این امپراتوری آن را امپراتوری روم یا رومانیا () می خواندند و خودشان را «رومی» می دانستند. سال ۳۹۵ میلادی امپراتوری روم به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد و بخش غربی در سال ۴۷۶ میلادی فروپاشید. امپراتوری بیزانس از سقوط امپراتوری روم غربی در امان ماند و در زمان ژوستینین یکم بخشی از سرزمین های پیشین روم غربی را هم ضمیمهٔ خود کرد و به مدت هزار سال به حیات خود ادامه داد تا اینکه در سال ۱۴۵۳ میلادی توسط امپراتوری عثمانی ساقط شد. این امپراتوری با قرار گرفتن در یک موقعیت راهبردی در آسیای صغیر و جنوب بالکان در محاصره دشمنان بالقوه و بالفعل، تاریخ بلند خود را تقریباً همواره در جنگ با همسایگان کم وبیش قدرتمند خود از شاهنشاهی ساسانی
و حاکمیت های مختلف اسلامی در شرق گرفته تا اسلاوها، بلغارها، صرب ها و مجارها در شمال و غرب، گذراند. کنستانتین یکم (پ. ۳۲۴–۳۳۷ میلادی) امپراتوری را سازمان دهی مجدد کرد، قسطنطنیه را به عنوان پایتخت برگزید و مسیحیت را به رسمیت شناخت. در دورهٔ تئودئوس یکم (پ. ۳۷۹–۳۹۵ میلادی) مسیحیت به دین رسمی امپراتوری تبدیل و پرستش دیگر ادیان ممنوع شد. سرانجام، در دورهٔ امپراتوری هراکلیوس (۶۱۰–۶۴۱ میلادی) نیروهای مسلح و دیوانسالاری امپراتوری بازسازی شد و زبان یونانی به جای زبان لاتین، به عنوان زبان رسمی امپراتوری مورد استفاده قرار گرفت. گرچه دولت روم تداوم یافت و سنت های آن حفظ شد اما تاریخ نگاران این امپراتوری را از روم باستان متمایز می دانند زیرا امپراتوری بیزانس در قسطنطنیه مرکزیت و فرهنگ یونانی داشت و کلیسای ارتدکس شرقی نماد بارز آن بود. مرزهای امپراتوری بیزانس به طور قابل توجهی فراتر از مرزهای اولیهٔ آن توسعه یافت، همان طور که طی چند دوره، زوال و بهبودی آن ادامه یافت. در دورهٔ امپراتوری ژوستینین یکم (پ. ۵۲۷–۵۶۵ میلادی)، امپراتوری به بزرگ ترین وسعت خود پس از فتح مجدد سرزمین های تاریخی روم غربی رسید که به مدت دو سده توانست مد
یترانه از جمله شمال آفریقا، ایتالیا و خود شهر رم را تحت حکومت خود نگه دارد. در دورهٔ امپراتوری موریس (پ. ۵۸۲–۶۰۲ میلادی) مرز شرقی امپراتوری گسترش یافت و مرزهای شمالی تثبیت شدند. با این حال، ترور او باعث آغاز جنگ ایران و بیزانس در سال های ۶۲۸ میلادی تا ۶۰۲ میلادی گردید، که در پی آن منابع امپراتوری از بین رفتند و در سدهٔ هفتم در زمان فتوحات مسلمانان، سرزمین های زیادی از سیطره امپراتوری خارج شد. در طی چند سال امپراتوری غنی ترین استان های خود، یعنی مصر و سوریه را از دست داد و این سرزمین ها به اعراب رسیدند. بدین ترتیب بخش اعظمی از عواید امپراتوری برای پشتیبانی از دولت و نیازهای اساسی آن همچون نیروهای مسلح، از میان رفت. در زمان دودمان مقدونیه ای (سده های دهم و یازدهم) امپراتوری مجدداً گسترش یافت و دو سده رنسانس مقدونی را تجربه کرد تا اینکه پس از نبرد ملازگرد در سال ۱۰۷۱ میلادی، اکثر آناتولی را به سلجوقیان واگذار کرد. این نبرد راه را برای اسکان ترکان در آناتولی هموار کرد. امپراتوری در دورهٔ اصلاحات کمنن دوباره ترمیم شد به طوری که در سدهٔ دوازدهم قسطنطنیه بزرگ ترین و ثروتمندترین شهر اروپا بود. با این حال، جنگ صلیبی چ
هارم ضربه مهلکی به آن وارد کرد و در سال ۱۲۰۴ میلادی زادار و قسطنطنیه تسخیر و غارت شدند و بخش عمدهٔ امپراتوری بیزانس میان جمهوری ونیز، صلیبیان و دولت های بازمانده از امپراتوری بیزانس تقسیم شد. علی رغم بازپس گیری و بازسازی نهایی قسطنطنیه در سال ۱۲۶۱ میلادی، امپراتوری بیزانس تنها یکی از چندین دولت رقیب در منطقه بود و هیچگاه نتوانست جغرافیای گستردهٔ پیشین را احیا کند. سرزمین های باقی ماندهٔ بیزانس به تدریج در طول سده های چهاردهم و پانزدهم میلادی به امپراتوری عثمانی ضمیمه شدند. سقوط قسطنطنیه به دست امپراتوری عثمانی در سال ۱۴۵۳ میلادی به امپراتوری بیزانس پایان داد. جانشینان امپراتوری بیزانس که به ترابوزان نقل مکان کرده و امپراتوری ترابوزان را تشکیل داده بودند نیز هشت سال بعد، در سال ۱۴۶۱ میلادی توسط عثمانی ها شکست خوردند. واژه شناسی. نخستین استفاده از لفظ "بیزانس"، به سال های پس از سقوط امپراتوری روم ــ ۱۵۵۷ میلادی ــ برمی گردد؛ زمانی که مورخِ آلمانی هیرونیموس ولف در کار خود، "تاریخِ بیزانس، که مجموعه ای از منابع تاریخی بود، منتشر کرد. این عبارت از کلمه "بیزانتیوم" که نام شهر قسطنطنیه پیش از انتخاب آن به عنوان پایت
خت امپراتوری روم در زمان کنستانتین بازمی گردد، ریشه می گیرد. با این حال این نام پس از این زمان کمتر در متون ادبی و تاریخی به کار رفت. اما انتشار لفظ بیزانس در سال ۱۶۴۸ میلادی در کتاب "تاریخ نویسندگان بیزانس" و در سال ۱۶۸۰ میلادی در کتاب "تاریخ بیزانس" "شارل دو کانج" سبب شد تا این لفظ از این سده در ادبیات اکثر نویسندگان فرانسوی از جمله مونتسکیو مرسوم شود. با این حال لفظ بیزانس تا سده ۱۹ میلادی به عنوان لفظ رایج در رابطه با بخش شرقی امپراتوری روم در جهان غرب به کار نرفت. امپراتوریِ بیزانس معمولاً به عنوان های "امپراتوریِ روم"، "امپراتوری رومی ها"،"" "رومانیا،" پس از ۱۸۰۱، این لفظ در متون مرتبط با بیزانس رواج بیشتری یافت. در سال ۱۲۰۴، رهبران جنگ صلیبی چهارم عنوان رومانیا به حکومت تازه تأسیس لاتین دادند. و این لفظ به رومانی امروزی گفته نمی شود. «رومانیا» یکی از نام های مرسوم امپراتوری که معمولاً غیررسمی بود که به معنای سرزمین رومی ها بود. "جمهوریِ رومی ها و" رومیس"" شناخته می شود. ساکنان این امپراتوری خود را "رومِیوی" می نامیدند و حتی تا اواخر سده ۱۹ میلادی به یونانی های این منطقه، "رومائیکا" یا "رومائیک" شناخته
می شدند. پس از سال ۱۲۰۴ ــ جنگ صلیبی چهارم ــ زمانی که امپراتوری بیزانس بیشتر به استان های صرفاً یونانی محدود شد، به جای آن از لفظ «"هلنز"» استفاده شد. هرچند که امپراتوریِ بیزانس نهادی چند قومیتی در طی تاریخِ خود و میراث دارِ سنت های رومی-هلنی بود، اما بیشتر به واسطهٔ همسایه بودن از سمت شمال و غرب با عناصر غالب (فرهنگ) یونانی شناخته شد. استفاده گهگاه از عبارت "امپراتوری یونانیان" شناخته می شود. در غرب اشاره ای به امپراتوری روم شرقی و امپراتور بیزانس به عنوان امپراتور یونانیان"" بود که معمولاً برای جدا کردن این بخش از جایگاه امپراتوری روم محصور در پادشاهی جدید ژرمن بود. و با توجه به قرار گرفتن مرکز حکومت بیزانس در مناطق یونانی زبان، زبان یونانی به عنوان زبان اصلی امپراتوری انتخاب شد. با این حال، ابن موضوع اشتباه به نظر می رسد که بیزانس فقط به عنوان یک امپراتوری یونانی دیده شود زیرا که زبان های دیگر همچون ارمنی و برخی زبان های اسلاوی در محدوده قلمرو بیزانس به خصوص در سرحداتِ امپراتوری قرار داشتند و به طور گسترده به کار می رفتند. قدرتِ امپراتور بیزانس به عنوان امپراتورِ مشروع و قانونیِ روم با تاج گذاری شارلمانی
با عنوان "امپراتور آگوستوس" یا "امپراتور مقدس روم" توسط پاپ لئون سوم در سال ۸۰۰ میلادی به چالش کشیده شد. لئو برای مبارزه و شکست دشمنان خود در رم نیازمند حمایت شارلمانی بود بنابراین با بهانه خالی بودن کرسی و تخت امپراتوری روم، مدعی شد که می تواند امپراتوری جدیدی را انتخاب کند. هیچ فرقی در جهان اسلام و اسلاوها بر دیدن امپراتوری بیزانس به عنوان ادامه دهنده امپراتوری روم بین جهان اسلام یا جهان اسلاو وجود نداشت. در دنیای اسلام، امپراتوری روم عمدتاً به عنوان روم شناخته می شد؛ و نام "ملتِ روم" در طی قرون بعد توسط ترکان عثمانی برای اشاره مردمان و افراد سابق امپراتوری بیزانس که مسیحی ارتدوکس بودند، به کار می رفت. تاریخچه. پیشینهٔ اولیه. ارتش روم موفق گردید تا مناطق بسیاری را تسخیر نماید که همهٔ مناطق مدیترانه ای، مناطق ساحلی جنوب غربی اروپا و همچنین شمال آفریقا را پوشش می داد. این مناطق، سرزمین مادری شهرنشینان و روستاییانی بود که دارای فرهنگ های گوناگونی بودند. روی هم رفته شهرنشینی در مناطق شرقی مدیترانه بیشتر از مناطق غربی گسترش داشت. کمی پیشتر همهٔ مناطق شرقی به وسیلهٔ امپراتوری مقدونیه و هلنیسم یکپارچه گردیده و همچ
نین زیر نفوذ فرهنگ یونانی قرار گرفته بودند. غرب نیز گرفتار بی ثباتی و درگیری های سده سوم میلادی گشته بود. این تمایز ایجاد شده در میان شرق هلنی و غربِ لاتینیِ جوان تر، همچنان ادامه یافت و با روندی فزاینده در سده های پسین، اهمیت بیشتر یافت که منجر به جدایی این دو جهان گردید. یک نمونهٔ اولیه از تقسیم امپراتوری میان شرق و غرب در سال ۲۹۳ میلادی رخ داد، زمانی که امپراتور دیوکلسین یک سیستم اداری جدید (tetrarchy) را برای تضمین امنیت در تمام مناطق خطرناک امپراتوری ایجاد کرد. تمرکززدایی قدرت. برای نگهداری کنترل و بهبود امور حکومتی، تلاش هایی برای اجرای برنامه های گوناگونی که کارهای امپراتوران رومی را در میان افراد دیگر تقسیم می نمود، در میان سال های ۲۸۵ و ۳۲۴ م، از ۳۳۷ تا ۳۵۰ م، از ۳۶۴ تا ۳۹۲ م، و دوباره در میان سال های ۳۹۵ و ۴۸۰ م، صورت پذیرفت. گرچه عموماً زیربخش های گوناگون اجرایی گرفتار دسته بندی کار در میان شرق و غرب بودند. هر بخش از تقسیم قدرت به وجود آمده بود (و یا حتی تقسیم کار)، و امپراتوری غیرقابل تقسیمی را شکل می دادند و بنابراین از دید قانونی، امپراتوری به عنوان یک دولت یگانه باقی می ماند—گرچه در اغلب اوقات،
دستیاران امپراتور یکدیگر را به عنوان رقیب و دشمن می شناختند. در سال ۲۹۳ م، امپراتور دیوکلسین سامانهٔ اداری تازه ای (حکومت چهارنفره) ایجاد نمود تا امنیت همهٔ مناطق در معرض خطر امپراتوری اش را تأمین نماید. او امپراتوری را میان خود و ماکسیمیان تقسیم نمود و لقب ("آگوستوس") را برای این سمت انتخاب کرد و برای هر کدام از امپراتورها نیز یک دستیار جوان برگزید تا در انجام وظایفش سهیم شوند و به آنان لقب "سزار" داد؛ با کنار رفتن اگوستوس ها، سزارها جانشین آنان می شدند. سرانجام سامانهٔ حکومت چهارنفره، تنها پس از گذشت چند سال از میان رفت و در ۳۱۳ م، کنستانتین یکم به عنوان تنها آگوستوس روم، هر دو بخش امپراتوری را متحد ساخت. شکاف بین کلیسای غرب و شرق. از میانه سده نهم میلادی کلیسای کاتولیک و ارتدوکس دچار اختلاف شدند. کلیسای ارتدوکس با رسمیت یافتن فیلیوکه (Filioque) در اعتقادنامهٔ رم، موجب انشعاب و اختلاف بیشتر کلیسای ارتدوکس و رم شد. این دو کلیسا از آن پس دو راه کاملاً متفاوت را در این باره در پیش گرفتند. در سال ۱۰۵۴، پاپ لِئوی نهم که در حال اصلاح نظام پاپی بود، دعوی حکومت جهانی کلیسای رم بر ۵ اسقف، قسطنطنیه، اسکندریه، انطاکی
ه و اورشلیم کرد که با مخالفت پاتریارک قسطنطنیه روبه رو شد که خواهان استقلال پاتریارک قسطنطنیه بود. لئوی، میخائیل سِرولاریوس و پیروانش را آماج تکفیر قرار داد و پاتریارک هم با تکفیری مشابه، تلافی کرد تا در سال ۱۰۵۴ رسماً دو کلیسای ارتدوکس و لاتین از هم جدا شوند. البته دو کلیسا قبلاً هم یکدیگر را تکفیر کرده بودند، ولی جداییِ دائمی پدید نیامده بود. در آن زمان، چنان می نمود که هنوز برای آشتی فرصت هایی هست، اما شکافِ بین دو کلیسا کم کم طی دوره بعدی همچون جنگ صلیبی چهارم بارزتر شد. دودمان آنجلوس. بعد از درگذشت مانوئل یکم، امپراتور بیزانس، پسر ۱۱ ساله وی، آلکسیوس دوم در سال ۱۱۸۰ به حکومت رسید که به واسطه عدم توانایی در اداره حکومت و دخالت مادرش در امور امپراتوری، بیزانس در معرض خطر شدیدی قرار گرفت. آلکسیوس در طی دوره سه ساله حکومت خود، درگیر شورش نوه آلکسیوس اول، آندرونیکوس یکم، شد که پس از شکست خوردن از وی، مجبور به قبول قیومیت وی بر خود شد. آندرونیکوس در نخستین گام، فرمان کشتار غربی های ساکن قسطنطنیه را که بیشترشان را پیزایی ها و جنوآیی ها تشکیل می دادند صادر کرد. وی در ادامه دستور قتل امپراتور جوان سپس با بیوهٔ ۱۳
سالهٔ الکسیوس ازدواج کرد تا وجهه ای قانونی به مقام امپراتوری خود ببخشد. همچنین در دوران امپراتوری مانوئل یکم، سیاستی طرفدارانه از مسیحیت غربی اعمال می شد اما آندرونیکوس علاوه بر نادیده گرفتن آن، استقلال کلیسای شرق را نیز اعلام نمود که خصومت مسیحیان غربی با او را برانگیخت. تمامی این اقدامات سبب شد در سال ۱۸۵، در شورشی که علیه وی شده بود، از مقام خود خلع شود تا در سال ۱۱۸۵، ایزاک دوم سلسله کومننوس را براندازد و دودمان آنجلوس به قدرت برساند. ایزاک دوم پس از رسیدن به تخت امپراتوری، با وجود لشکرکشی های فراوان، قبرس را از دست داد و با شورش ولاش ها و بلغارها در سال ۱۱۸۶، مجبور به رسمیت شناختن دومین امپراتوری بلغارستان شد با این حال در اوایل حکومت وی، بیزانس موفق به شکست نورمن ها مهاجم در یونان شد. در ادامه، در ۱۱۸۹ ایزاک درگیر سومین جنگ صلیبی که فرماندهٔ صلیبیون امپراتور آلمان فردریک بارباروسا بود که قصد عبور نیروهای خود از مرز بیزانس را داشت اما ایزاک دوم به منظور حفظ موقعیت خود، عهدنامه ای را با صلاح الدین ایوبی منعقد ساخت اما به واسطه تهدید آلمانی ها، دیری نپایید که مجبور به قبول درخواست کمک فردریک یکم شد. وی عه
دنامهٔ آدریانوپول را در ۱۱۹۰ با امپراتور آلمان امضا نمود و نیروهای فردریک یک ماه پس از آن از هلسپونت به آسیای صغیر منتقل شدند. در سال ۱۱۹۵، امپراتور بیزانس، ایزاک دوم، در کودتایی به وسیلهٔ برادرش عزل گردید. امپراتور جدید، آلکسیوس سوم، برادرش را کور و تبعید کرد. بی کفایتی ایزاک که پیشتر از ضعفش در میدان نبرد مشخص شده بود، با به هدر دادن خزانه و همچنین شکست نیروی دریایی بیزانس از ونیزی ها، اثبات گشت. اقدامات او شامل واگذاری گستردهٔ سلاح های امپراتوری در بین حامیانش باعث ضعف نیروی دفاعی امپراتوری شد، همچنین او حکومت را ورشکسته و خزانه را خالی نمود. تلاش های او برای حفظ پشتیبانی حاکمان نیمه مستقل مرزی، توان و نیروی حکومت مرکزی را کاهش و سهولت تهاجم خارجی را فراهم کرد. او مسئولیت های مهمش در امور دفاعی و دیپلماسی را نادیده گرفته بود و در همین میان دریاسالار امپراتور (برادرزن همسرش) تجهیزات نظامی و دریایی امپراتوری را برای منافع شخصی خودش به فروش رساند. تا همگی این عوامل ضعف دولت بیزانس را بر همگان آشکار کند و مهاجمان خود را برای آغاز حملات جدید علیه بیزانس آماده کنند. طی دوره حکومت ایزاک دوم و آلکسیوس سوم، سال های
۱۱۸۵ تا شروع جنگ صلیبی چهارم، سازوکارهای متمرکز حکومتی و دفاعی بیزانس را از هم پاشید. در اثر حکمرانی ضعیف آنان، اقتدار امپراتوری به شدت تضعیف شد و خلأ قدرتی ایجاد گشت، که منجر به تجزیه امپراتوری شده و وارثان سلسله کومننوس حکومت شبه مستقل امپراتوری ترابوزان را در سال ۱۲۰۴، اندکی پیش از سقوط قسطنطنیه در جنگ صلیبی چهارم، برپا کردند. جنگ صلیبی چهارم. پس از شکست پادشاهی اورشلیم در برابر صلاح الدین ایوبی و ناکامی جنگ صلیبی سوم برای بازپس گیری شهر اورشلیم از سال ۱۱۸۹ تا ۱۱۹۲ م، اشتیاق اندکی در اروپاییان برای یک جنگِ دیگر باقی مانده بود. اما نهایتاً، بارون های فرانسوی پذیرفتند، که در یک جنگ صلیبیِ دیگر شرکت کنند. صلیبیون برای این منظور، مسیر دریایی از راه مدیترانه را برگزیده و برای تأمین کشتی های مورد نیاز نیز با اِنریکو داندولو، حاکم جمهوری ونیز، قرارداد بستند. داندولو کشتی ها را فراهم کرد، اما صلیبیون قادر به پرداخت هزینه های هنگفت آن نبودند؛ لذا داندولو از آن ها خواست که در عوض بدهی شان با حمله به شهر بندری زادار آن را تحت اطاعت جمهوری ونیز درآورند. پس از حمله به زادار و غارت آن، صلیبیون دوباره متوجه شدند که از ع
هدهٔ بازپرداخت اجارهٔ کشتی های داندولو برنمی آیند. در همین میان اَلِکسیوس چهارم، شاهزادهٔ تبعیدی بیزانسی، به صلیبیون پیشنهاد کرد که در ازای بازپس گیری امپراتوری، بدهی جمهوری ونیز را بپردازد. به همین دلیل رهبران صلیبی تصمیم گرفتند تا به قسطنطنیه بروند. آن ها پس از حمله به شهر موفق شدند آلکسیوس چهارم را بر تخت بنشانند، اما او حاضر نشد بیش از نیمی از مبلغ را بپردازد. او سپس در اثر مخالفتِ مردمِ قسطنطنیه از امپراتوری خلع گردید. صلیبیون پس از یک سری سوءتفاهم ها و نبردها، سرانجام قسطنطنیه را در سال ۱۲۰۴ م تسخیر و آن را غارت کردند و بسیاری از اهالی شهر را از دم تیغ گذراندند. غارت قسطنطنیه به دست صلیبی ها. بامداد ۱۳ آوریل، بونیفاس هیئتی از افراد بلند مرتبه و روحانیون را به حضور پذیرفت، که شهر را به وی تقدیم کردند. پس از کنترل شهر، صلیبیون به غارت شهر پرداختند، که این غارت ۳ روز طول کشید و سبب شد تا تمام اشیای باستانی یونانی-رومی دزدیده شود یا از بین برود و فقط تعداد معدودی از آن ها شامل چهار اسب برنزی و قسمتی از جسد منسوب به جان باپتیست، که در کلیسای سنت مارکو قرار داشت، به دستور انریکو داندلو، به ونیز فرستاده شد. ما