Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۱ شب، زمانی که امکان داشت، سعی می کرد به طور مخفیانه به جینی غذای اضافه بدهد، و همین مسئله موجب شده بود که الگوی خواب جینی به هم بخورد، جینی از ۷ عصر تا ۱۱ شب می خوابید، دقایقی بیدار می شد، و دوباره شش و نیم ساعت دیگر می خوابید. این الگوی خواب چند ماه پس از خروج از اسارت هم ادامه داشت. پدر جینی با توجه به ممانعت او از روشن کردن تلویزیون یا رادیو در خانه تحمل بسیار کمی در برابر صدا داشت. او اغلب هرگز به زنش و پسرش اجازه نمی داد حرف بزنند و اگر بدون اجازه حرف می زدند با خشونت آن ها را کتک می زد، به ویژه آن ها را از حرف زدن با جینی یا نزدیک او منع کرده بود؛ بنابراین هر نوع گفتگویی بین آن ها خیلی آرام بود و به گوش جینی نمی رسید، و از شنیدن هر اندازه گفتگوی معنی داری توسط جینی جلوگیری می کرد. پدر جینی اتاق او را بسیار تاریک نگه می داشت، و تنها وسایل تحریک کنندهٔ اتاق او گهواره، صندلی، پرده هایی که به هر پنجره آویخته شده بودند، سه تکه اثاثیه، و دو بارانی پلاستیکی آویخته از دیوار بودند. در موارد بسیار نادر پدر جینی به او اجازه می داد با ظروف پلاستیکی غذا، یا قرقره های خالی نخ، مجلات تی وی گاید که روی آن ها تصاویر ز
یادی وجود داشت و بارانی ها بازی کند. اتاق جینی دو تا پنجره داشت که تقریباً به طور کامل بسته بودند، پدرش یکی از پنجره ها را اندکی باز گذاشته بود، گرچه خانهٔ آن ها کاملاً دور از خیابان و دیگر خانه ها قرار داشت، جینی می توانست گوشه ای از خانهٔ همسایه و چند اینچ از آسمان را ببیند و گاهی می توانست صداهای محیطی و صدای بچهٔ همسایه را که پیانو تمرین می کرد بشنود. در طی این مدت، پدر جینی اجازه نمی داد کسی خانه را ترک کند، فقط به پسرش اجازه می داد به مدرسه برود و برگردد، ولی او هنگام وارد شدن به خانه لازم بود هویتش را با وسایل مختلف ثابت کند و از نافرمانی بدش می آمد، او اغلب درحالی که تفنگ آمادهٔ شلیکی را در بغلش داشت در اتاق نشیمن می نشست. او به هیچ کس دیگری اجازهٔ وارد شدن به خانه یا نزدیک آن نمی داد، و تفنگش را در نزدیک خودش و آماده نگه می داشت تا کسی نتواند این کار را بکند. هیچ کس در همسایگی از آزارهای پدر جینی نسبت به اعضای خانواده اش اطلاع نداشتند و هرگز آگاه نبودند و نمی دانستند که والدین جینی به جز پسرشان بچهٔ دیگری هم دارند. در طول این مدت، پدر جینی یادداشت های مفصلی از بدرفتاری با خانواده اش و تلاش برای پنهان
کردن آن برمی داشت. مادر جینی طبیعت منفعلی داشت و در این زمان کاملاً نابینا شده بود. شوهرش به طور مداوم او را کتک می زد و تهدید می کرد در صورتی که با والدینش، دوستان نزدیکی که در همسایگی زندگی می کردند، یا پلیس تماس بگیرد، او را خواهد کشت. پدر جینی پسرش را هم مجبور به سکوت کرده بود، به او آموزش داده بود که چطور اعمال پدرش را به عنوان راز نگه دارد و او را به دفعات و شدت بیشتری کتک می زد، و همان طور که او بزرگ تر می شد پدرش او را مجبور می کرد با همان روش خودش جینی را بیشتر آزار دهد. برادر جینی از انجام هر کاری برای متوقف کردن پدرش احساس ناتوانی می کرد و از مجازات شدید به خاطر مداخله کردن در کار او می ترسید و بارها تلاش کرد تا از خانه بگریزد. پدر جینی متقاعد شده بود که او در ۱۲ سالگی خواهد مرد و قول داده بود اگر جینی پس از آن سن زنده ماند، او به زنش اجازه خواهد داد که به دنبال کمک خارجی برای جینی باشد. اما پس از ۱۲ ساله شدن، پدر جینی قول خود را انکار کرد و مادر جینی یک سال و نیم پس از آن هم اقدامی نکرد. نجات. در اکتبر ۱۹۷۰، زمانی که جینی تقریباً ۱۳ سال و شش ماه داشت، والدین جینی بحثی خشن داشتند که در آن مادرش ته
دید کرد که اگر نتواند با والدین خود تماس بگیرد، بیرون خواهد رفت. سرانجام شوهرش تسلیم شد، و بعداً آن روز زمانی که پدر جینی از خانه بیرون رفته بود، جینی را برداشته و به خانهٔ والدینش در مونته ری پارک، کالیفرنیا رفت، برادر جینی، که آن زمان ۱۸ ساله بود، از خانه فرار کرده بود و با دوستانش زندگی می کرد. حدود سه هفته بعد، در ۴ نوامبر، مادر جینی تصمیم کرد، به خاطر نابینایی در شهر تمپل سیتی نزدیک کالیفرنیا تقاضای اعانهٔ ناتوانی بکند و جینی را هم همراهش برد. مادر جینی به طور تصادفی وارد ادارهٔ مجاور یعنی خدمات اجتماعی عمومی شد. کارمند آن اداره که با آن ها دیدار کرد، بلافاصله با دیدن جینی حس کرد که مشکلی وجود دارد و زمانی که سن واقعی جینی را فهمید شوکه شد. کارمند با دیدن ظاهر و رفتار جینی حدس زده بود که ۶ یا ۷ ساله است و ممکن است مبتلا به اوتیسم باشد. پس از آن که آن خانم و ناظرش از مادر جینی سؤالاتی پرسیدند و از سن جینی مطمئن شدند، فوراً با پلیس تماس گرفتند. والدین جینی دستگیر شدند و جینی محجور تشخیص داده شد و با توجه به وضعیت فیزیکی و حالت کاملاً غیراجتماعی او، بلافاصله حکم دادگاه برای فرستادن جینی به بیمارستان کودکان
در شهر لس آنجلس صادر شد. پس از پذیرفته شدن جینی در بیمارستان کودکان، دیوید ریگلر، درمان گر و استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که روان شناس ارشد بیمارستان بود و هاوارد هنسون که بعدها رئیس بخش روان پزشکی بیمارستان شد و از متخصصان پیشگام در درمان کودکان مورد آزار قرار گرفته بود، کنترل مستقیم مراقبت از جینی را بر عهده گرفتند. روز بعد آن ها جیمز کنت، یکی دیگر از طرفداران پیشگام هوشیاری در برابر آزار کودکان را، برای انجام اولین آزمایش از جینی، تعیین کردند. بیشتر اطلاعاتی که دکترها در مورد چگونگی زندگی اولیه جینی به دست آوردند از طریق تحقیق پلیس از والدین جینی بود. حتی پس از پایان تحقیقات پلیس، سؤالات پاسخ داده نشدهٔ زیادی در مورد دوران کودکی جینی وجود داشت که پژوهش های بعدی هرگز پاسخ آن ها را نیافت. اخبار جینی در روز ۱۷ نوامبر به رسانه های مهم رسید، و بسیار مورد توجه رسانه های محلی و ملی قرار گرفت. یکی از عکس های منتشر شده از جینی توسط مقامات به طور قابل توجهی باعث افزایش توجه مردم به او شد. اگرچه پدر جینی از صحبت با پلیس و رسانه ها خودداری کرد، ولی جمعیت زیادی برای دیدن او جمع شدند، که براساس گزارش ها روبرو شدن با آ
ن ها برای او دشوار بود. او روز ۲۰ نوامبر، صبح پیش از حاضر شدن در جلسهٔ مقرر دادگاه، با شلیک گلوله خودکشی کرد. پلیس دو یادداشت خودکشی از او پیدا کرد، یکی خطاب به پسرش بود و در بخشی از آن نوشته بود: «پسر خوبی باش، دوستت دارم.» و دیگری خطاب به پلیس بود. در یکی از یادداشت ها این ادعا وجود دارد: «جهان هرگز آن را درک نخواهد کرد.» که منابع در مورد منظور او از این جمله اختلاف دارند. پس از اینکه پدر جینی خودکشی کرد، مقامات و کارکنان بیمارستان منحصراً روی جینی و مادرش تمرکز کردند. برادر جینی گفت: مادرش به زودی تمام محبت و توجه اش را به جینی اختصاص خواهد داد و لس آنجلس را ترک کرد. به درخواست هنسون، جان وینر وکیل، از آشنایان هنسون، وکالت مادر جینی را بر عهده گرفت. مادر جینی در دادگاه گفت: «کتک های شوهرش و نابینایی تقریباً کاملش، موجب ناتوانی او از محافظت فرزندانش گردید.» اتهامات علیه او کاهش یافت، و مسئولان بیمارستان کودکان با او همدردی کردند، هنسون سرپرست مستقیم درمان گر او بود. مشخصات و شخصیت. جیمز کنت گفت: آزمایش های اولیهٔ او از جینی جدی ترین کودک آزاری را که او تاکنون با آن روبرو شده است، نشان می دهد، و او در مورد و
ضعیت آیندهٔ جینی بسیار بدبین است. جینی به شدت رنگ پریده و دچار سوءتغذیه بود، قد او ۱٫۳۷ سانتیمتر و وزنش فقط ۲۷ کیلو بود، در دهانش دو ردیف تقریباً کامل دندان وجود داشت و شکمش متورم بود. محدودیت های ایجاد شده توسط پدرش موجب ایجاد پینهٔ ضخیم و کبودی شدید روی باسن او شده بود که چند هفته طول کشید تا بهبود یابد. چند سری عکسی که با پرتو ایکس برداشته شد مشخص کرد که جینی در هر دو طرف لگنش دچار برون خمیدگی لگن و قفسه سینه کوچک تر از حد طبیعی است؛ و پزشکان متوجه شدند که استخوان های او به حد کافی رشد نکرده اند و در حد یک فرد ۱۱ ساله هستند. علی رغم آزمایش های اولیه که نشان داد بینایی هر دو چشم او طبیعی هستند، نمی توانست چشمانش را روی چیزی دورتر از سه متر، مطابق با ابعاد اتاقی که پدرش او را در آن نگه داشته بود، متمرکز کند. مهارت های حرکتی اصلی جینی خیلی ضعیف بود، او نه می توانست راست بایستد و نه می توانست هیچ یک از اندام هایش را کاملاً صاف کند، و بدنش استقامت خیلی کمی داشت. حرکات او خیلی کند و شکننده بود و مشخصه حرکت او مثل حرکت «بانی خرگوشه» بود، یعنی در حال راه رفتن دست هایش را مثل پنجه در جلویش قرار می داد و این گونه ال
قا می کرد که پردازش اطلاعات برای او بسیار مشکل و در ادغام اطلاعات تصویری و لمسی ناتوان است. کنت تا حدودی شگفت زده شد زمانی که متوجه شد مهارت های حرکتی ظریف او به طور قابل توجهی بهتر بودند، و این مهارت ها را تقریباً در حد یک کودک دو ساله تعیین کردند. او نمی توانست بجود و دیسفاژی خیلی شدید داشت، کاملاً از جویدن غذای جامد یا حتی غذای نرم ناتوان بود و مایعات را هم به سختی می توانست ببلعد. موقع غذا خوردن هر چیزی را که نمی توانست ببلعد در دهان خود نگه می داشت تا بزاقش آن را له کند، و اگر این کار خیلی طول می کشید آن را تف می کرد و با انگشتانش له می کرد. او همچنین کاملاً بی اختیاری داشت، در برابر دماهای شدید هم هیچ عکس العملی نداشت. پزشکان متوجه شدند، آزمایش یا تخمین سن هوشی جینی یا هر یک از توانایی های شناختی او بسیار دشوار است، اما در دو آزمایش انجام شده سن هوشی او را در سطح یک کودک ۱۳ ماهه تشخیص دادند. در میان تعجب پزشکان او به بررسی محرک های زیست محیطی جدید علاقهٔ زیادی نشان می داد، گرچه به نظر می رسید اشیاء برای او خیلی جذاب تر از افراد هستند. او به ویژه دربارهٔ صداهای ناآشنا کنجکاو بود، و کنت به این مسئله دقت ک
رد که جینی چه طور مشتاقانه دنبال منابع تولید صدا می گشت. پزشکان در همان روزهای اولیهٔ اقامت او در بیمارستان متوجه ترس خیلی شدید او از گربه ها و سگ ها شدند، اما ابتدا فکر می کردند این نتیجهٔ ناتوانی از تفکر منطقی است و ریشه و علت واقعی آن را تا سال ها بعد تشخیص ندادند. از ابتدا جینی به خیلی از کارکنان بیمارستان علاقهٔ زیادی نشان داد، گاهی به افراد کاملاً غریبه نزدیک می شد و کنار آن ها راه می رفت، اما کنت گفت: به نظر نمی رسد که او بین افراد تفاوتی قائل باشد و هیچ نشانه ای از دلبستگی به کسی، از جمله مادر و برادرش نشان نداد. ابتدا به کسی اجازه نمی داد او را لمس کند، با سرعت از هر تماس فیزیکی رم می کرد، و درحالی که در دامن مادرش نشسته بود، وقتی از او خواسته شد برخیزد، خیلی ناراحت شده و تا جایی که امکان داشت سریع بلند می شد. کارکنان بیمارستان نوشتند که به نظر می رسد مادر جینی نسبت به احساسات و کارهای جینی کاملاً بی تفاوت است. جینی معمولاً رفتاری بسیار غیراجتماعی داشت و ثابت شد که کنترل رفتار او برای دیگران بسیار مشکل است. بدون توجه به جایی که در آن قرار داشت آب دهانش را جاری کرده و تف می انداخت، به طور مداوم فین فی
ن می کرد و با بینی اش به هر چیزی که نزدیکش قرار داشت می دمید. هیچ نوع احساس مالکیت شخصی یا موقعیت شناسی نداشت، اغلب به چیزی که از دیگری می خواست اشاره می کرد یا آن را برمی داشت. پزشکان نوشتند که او اغلب با انگیزهٔ ناگهانی و بدون مراعات ادب رفتار می کرد، به ویژه اشاره می کنند که او آشکارا خودارضایی می کرد و گاهی تلاش می کرد مردان مسن تر را در این امر دخیل کند. از ابتدا جینی، در برابر اطلاعات غیرکلامی از طرف دیگران، از جمله ژست و حالت چهره واکنش کمی نشان می داد و ارتباط چشمی قابل قبولی داشت. به هر حال رفتار او عاری از هر گونه ابراز احساسات یا اشارات بدن بود، و او تنها به طور غیرمستقیم می توانست چند نیاز خیلی اساسی اش را برطرف کند. او به طور واضح گفتار را از دیگر صداها تشخیص می داد، اما تقریباً به طور کامل ساکت ماند و به گفتار واکنشی گفتاری نشان نداد و پاسخ های وی علائم غیرکلامی بودند. جینی زمانی که غمگین بود به طور وحشیانه ای خودزنی می کرد، اما چهره اش کاملاً بی احساس باقی ماند و هرگز گریه نکرد یا صدایش درنیامد؛ بعضی گزارش ها گفتند: «که او هرگز نمی تواند گریه کند.» برای ایجاد سروصدا صندلی ها یا اشیاء مشابه را ه
ل می داد. ابتدا خیلی کم دچار غلیان احساسات می شد که هیچ علامت قابل تشخیصی نداشت. کنت نوشت او هرگز سعی نکرد عامل عصبانیتش را آشکار کند و ادامه می داد تا زمانی که کسی توجه او را جلب کند یا خودش از نظر فیزیکی خسته شود، که در این حالت دوباره ساکت و آرام می شد. زبان شناسان بعدها در ژانویه ۱۹۷۱ متوجه شدند که جینی نشان داد که فقط نام خودش و چند نفر دیگر و حدود ۱۵ تا ۲۰ کلمه را می فهمد و دامنهٔ لغات او در حد دو عبارت بود: «آن را متوقف کن» و «بیشتر نه». پیش از ژانویه ۱۹۷۱ آن ها نمی توانستند محدودهٔ دامنهٔ کلمات حاکی از بیان احساسات یا پذیرش او را تعیین کنند و بنابراین نمی دانستند که آیا او پیش از دو ماه اخیر کلمه ای یا همهٔ آن کلمات را یادگرفته است یا نه؟ پس از مشاهدهٔ جینی برای مدتی، آن ها نتیجه گرفتند که سکوت او انتخابی نیست و با تست ها هیچ توضیح فیزیولوژیکی یا روانشناختی برای ناگویا بودن او یافت نشد. چون پروندهٔ پزشکی او هم، هیچ نشانهٔ روشنی از ناتوانی ذهنی او نداشت، پژوهش گران نتیجه گرفتند که، به علت انزوای شدید او و قرار نگرفتن در معرض زبان در دوران کودکی، او زبان مادری اش را یادنگرفته است. تشخیص اولیه. یک ماه پس
از پذیرش جینی در بیمارستان، جی شرلی، استاد روان پزشکی و علوم رفتاری در دانشگاه اکلاهما و متخصص در انزوای شدید اجتماعی به موضوع جینی علاقه مند شد. شرلی اشاره کرد که جینی شدیدترین نوع انزوایی است که او تاکنون مطالعه کرده یا شنیده است که آن را بیش از ۲۰ سال بعد هم ادامه داد. در سراسر یک سال و نیم بعد او سه روز در هفته هر روز سه بار برای انجام مشاهدات روزانه و مطالعات هنگام خواب به ملاقات جینی می رفت با این امید که تشخیص دهد آیا او اوتیسم دارد، مغزش آسیب دیده است، یا به طور مادرزادی از نظر ذهنی ناتوان است.شرلی نتیجه گرفت جینی مبتلا به اوتیسم نیست، که پژوهشگران بعداً نظر او را تأیید کردند؛ او اشاره کرد که جینی سطح بالایی از اختلالات عاطفی را تجربه کرده است، اما نوشت: اشتیاق جینی برای محرک های جدید و کمبود سازوکار دفاعی رفتاری ناخوشایند از اوتیسم است. شرلی هیچ نشانه ای از آسیب مغزی پیدا نکرد ولی چندین اختلال پایدار در خواب جینی، از جمله کاهش قابل ملاحظهٔ (و خیلی بیشتر از اختلاف در مدت زمان آن) حرکت تند چشم در خواب و میزان غیرمعمول بالا بودن دوک های خواب مشاهده کرد. او سرانجام، به ویژه با اشاره به تعداد افزایش قابل
توجه دوک های خواب، نتیجه گرفت جینی از زمان تولد از نظر ذهنی ناتوان بوده است. دانشمندان دیگری که قضیه جینی را دنبال می کردند، در مورد ناتوانی ذهنی عقاید مختلفی داشتند و به چند گروه تقسیم شدند. بعدها، به عنوان مثال، سوزان کرتیس به شدت به این اظهار نظر اعتراض کرد، گرچه جینی به شدت مشکلات عاطفی داشت، نمی توانست از نظر ذهنی ناتوان باشد. او اشاره کرد که جینی پس از نجاتش با هر تقویمی که در نظر بگیریم به اندازهٔ یک سال پیشرفت کرد، که اگر مشکل او مادرزادی بود چنین پیشرفتی از او انتظار نمی رفت و تعدادی از جنبه های زبان که جینی کسب کرد، افرادی که ناتوان ذهنی هستند نمی توانند بیاموزند. در عوض او عقیده داشت جینی در هنگام تولد دارای حداقل هوش متوسطی بوده و آزار و انزوای دوران کودکی او را عملاً ناتوان ساخته است. اقامت در بیمارستان. در نخستین جلسه ملاقات با جینی، جیمز کنت ابتدا هیچ واکنشی از طرف او مشاهده نکرد، اما سرانجام، کمی عکس العمل غیرکلامی و کلامی را نسبت به یک عروسک کوچک از او بیرون کشید. بازی کردن با این عروسک و عروسک های مشابه به سرعت تبدیل به فعالیت مورد علاقه جینی شد و جدای از لحظاتی که کمی خشمگین بود، در اوایل
دوران اقامتش در بیمارستان هر نوع هیجانی را ابراز می کرد. در چند روز یادگرفت، لباس خودش را بپوشد و به طور داوطلبانه شروع به استفاده از توالت کرد، اما بی اختیاری شبانه و روزانهٔ او ادامه داشت و به کندی بهبود یافت. کنت خیلی زود متوجه شد که افراد زیادی در حال کار با جینی هستند و نگران بود که جینی نتواند یک رابطه عادی برقرار کند، مگر این که کسی در زندگی او حضور مداوم داشته باشد، بنابراین تصمیم گرفت تا جینی را در پیاده روی ها و همهٔ ملاقات هایش همراهی کند. جینی به سرعت شروع به رشد و افزایش وزن کرد و به طور پیوسته حرکاتش با اعتمادبه نفس بیشتری همراه بود، و در ماه دسامبر هماهنگی خوبی بین حرکات دست و چشمش ایجاد شده بود و در متمرکز کردن چشمهایش خیلی بهتر شده بود. حس مالکیت او به سرعت توسعه یافت، احتکار اشیایی که به دلیلی دوست داشت کاری بود که پزشکان دلیل آن را نمی دانستند، و اگر کسی به اشیایی که احتکار کرده بود دست می زد یا آن ها را جابه جا می کرد خیلی غمگین می شد. او انواع مختلفی از اقلام را برمی داشت اما به طور خاص به اشیای پلاستیکی رنگارنگ علاقه داشت، که پزشکان حدس زدند به این دلیل است که در دوران کودکی چنین اشیایی
در دسترس او بودند، و به نظر می رسید که برایش مهم نبود که آن اشیا اسباب بازی هستند یا ظروف معمولی، اما به ویژه به دنبال سطل های ساحل بود. در ماه های اول اقامتش در بیمارستان، دادن یکی از این اشیا به او می توانست او را از حالت خشم بیرون بیاورد. بعد از چند هفته جینی عکس العمل خیلی بیشتری نسبت به دیگران نشان می داد، و کمی بعد شروع به توجه به صحبت کردن مردم کرد، اما در ابتدا، او بیشتر عاری از احساسات بود و مشخص نبود که آیا بیشتر به محرک های کلامی یا غیرکلامی عکس العمل و پاسخ داده است. مدت کوتاهی پس از آن جینی عکس العمل های واضحی در برابر علائم غیرکلامی نشان می داد، و مهارت های ارتباط غیرکلامی او به سرعت استثنایی شدند. یک ماه بعد از اقامتش با افراد بزرگسال آشنا، ابتدا با کنت و به زودی پس از او با دیگر کارمندان بیمارستان رفتارش دوستانه شد. او به طور آشکار هنگام ملاقات فردی که می شناخت خوشحال می شد و گاهی به سختی تلاش می کرد تا آن فرد پیشش بماند و اگر موفق به این کار نمی شد، ناامیدی اش را ابراز می کرد؛ بدون دلیل غیرقابل درکی خوشامدگویی او بسیار پرانرژی تر از ناراحتی نسبتاً خفیف او در زمانی بود که مردم ترکش می کردند. پ
س از اتهامات عنوان شده علیه مادر جینی، او دو بار در هفته به دیدن جینی می رفت و طی چند ماه روابط متقابل آن ها به طور پیوسته بهتر شد. تقریباً در همان زمان این مسئله مورد توجه قرار گرفت که جینی از انداختن عمدی و خراب کردن اشیای کوچک لذت می برد و تماشای انجام همان کار توسط شخصی دیگر با اشیایی که او با آن ها بازی می کرد هم برایش لذت بخش است. کنت نوشت که جینی چندین مرتبه اقدامات مشابهی انجام داده است و به نظر می رسد که این کارها ناراحتی های درونی او را تسکین می دهند و بنابراین استدلال کرد که جینی این کارها را برای کنترل تجربیات ناراحت کنندهٔ دوران کودکی اش انجام می دهد. او همچنین شیفتگی عمیقی نسبت به موسیقی کلاسیکی که با پیانو نزد او می نواختند نشان داد، که پژوهشگران عقیده داشتند دلیل آن صدای پیانویی بوده که در کودکی اش می توانست بشنود. او عکس العمل مشابهی نسبت به صداهای ضبط شده نداشت و اگر کسی به غیر از موسیقی کلاسیک می نواخت، او پارتیتور موسیقی را با پارتیتوری که می دانست حاوی قطعات مورد علاقهٔ اوست عوض می کرد. در دسامبر ۱۹۷۰، کنت و دیگر کارکنان بیمارستان که روی جینی پژوهش می کردند، او را به عنوان موضوع بالقوهٔ م
طالعهٔ موردپژوهی می دیدند. در آن ماه دیوید ریگلر برای انجام مطالعات اولیه در مورد جینی از مؤسسه ملی سلامت روان کمک مالی دریافت کرد، و شروع به سازماندهی تیم تحقیقاتی برای درخواست پول بیشتر کرد. در ژانویه ۱۹۷۱ پزشکان برنامه های توسعهٔ گزل را اجرا کردند و با توجه به رشد قابل توجهی که جینی نشان داد، متوجه شدند که جینی از سطح یک کودک یک ساله به سطح یک کودک سه ساله رسیده است. ماه بعد دو روان شناس جین بلاک و شوهرش جک بلاک جینی را ارزیابی کردند، نمرات او از محدودهٔ زیر یک کودک دو ساله تا کودک سه ساله، و درچند بخش، در سطح یک فرد معمولی ۱۲ تا ۱۳ ساله بود. تقریباً در همان زمان، پزشکان اشاره کردند که جینی بسیار علاقه مند به صحبت کردن با مردم است و تلاش می کند تا برخی از صداهای گفتاری را تقلید کند. تا آوریل و مه ۱۹۷۱، نمرات جینی در تست های بین المللی مقیاس عملکرد لایتر به طور چشمگیری افزایش یافت و سن عقلی او در سطح یک فرد ۴ سال و ۹ ماهه بود، اما در بخش انفرادی نمره او پراکندگی بسیار زیادی داشت و نامشخص بود. پیشرفت جینی در زبان شتاب گرفت و پزشکان متوجه شدند که کلمات مورد استفادهٔ او، طبقه بندی نسبتاً پیشرفتهٔ ذهنی از اشیا
و موقعیت ها را نشان می دهد و روی خواص عینی تا درجه ای تأکید می کند که معمولاً در کودکان یافت نمی شود. در همان زمان ها، وقتی که یک زلزلهٔ جزئی در لس آنجلس رخ داد، جینی با ترس به آشپزخانه دوید و به سرعت به تعدادی از آشپزهای بیمارستان که دوستشان داشت، به صورت شفاهی ابراز کرد، این اولین باری بود که آرامش را در وجود شخص دیگری جستجو می کرد و اولین باری بود که به سادگی به طور شفاهی احساسش را بیان می کرد. به هر حال او هنوز در حضور جمعیت زیاد احساس راحتی نمی کرد، در میهمانی جشن تولدش، چنان از حضور میهمانان عصبی شد که ریگلر مجبور شد برای آرام کردنش او را بیرون ببرد. در طی بخش بعدی اقامت در بیمارستان، جینی همچنین شروع به شرکت در بازی فیزیکی با بزرگسالان و سرانجام شروع به لذت بردن از در آغوش گرفته شدن توسط دیگران و در آغوش گرفتن آن ها کرد. افسردگی و اوقات تلخی او ادامه داشت، اما در پاسخ به شرایطی که واکنش های مشابهی را در اغلب کودکان کم سال ایجاد می کرد، جینی با وجود دریافت شیئی که دوست داشت، می توانست مدت بیشتری اوقات تلخی کند. در آوریل ۱۹۷۱، در میان شگفتی زیاد پزشکان، جینی به دختر دیگری حمله کرد چون فکر می کرد آن دختر
لباس او را پوشیده است. این اولینی باری بود که او احساس مالکیتش را نسبت به چیزی که فکر می کرد صاحبش است نشان می داد اما از جنبه ای دیگر اولین بار بود که خشمش را به طور بیرونی نشان می داد، اما به طور کامل از صدمه زدن به خودش در زمان عصبانی بودن دست نکشید. آزمایش مغز. در شروع ژانویه ۱۹۷۱ پژوهشگران به منظور نظارت و تعیین میزان پیشرفت ذهنی جینی یک سری آزمایش های عصب شناسی زبان روی او انجام دادند، او اولین کودک محروم از زبانی (ناگویایی) بود که مغزش به طور دقیق مورد مطالعه قرار گرفته است. تمام مغز جینی از نظر فیزیکی سالم بود و مطالعات شرلی روی خواب او الگوی معمولی خواب فردی با نیمکرهٔ چپ غالب را نشان داد، و موجب شد پژوهشگران فکر کننند که جینی راست دست است. در طول سال های پس از آن، آزمایش های متعددی مثل مشاهدهٔ او در موقعیت های روزانه درستی این نتیجه گیری را تقویت کرد. براساس آزمایش های اولیهٔ آن ها، پزشکان گمان کردند که نیمکرهٔ راست جینی به شدت غالب است. اوایل ماه مارس آن سال، اُرسولا بِلاگی و ادوارد کلیما دانشمندان علوم اعصاب، از مؤسسهٔ تحقیقات بیولوژیک سالک تا روی جینی آزمایش های خودشان را انجام دادند. آزمایش های
شنوایی سنجی طبیعی بودن شنوایی هر دو گوش او را تأیید کرد. اما در مجموعه آزمایش های سنجش گوش دادن اختیاری بِلاگی و کلیما متوجه شدند که جینی صداهای زبان را با دقت ۱۰۰٪ در گوش چپ خود تشخیص داد درحالی که فقط به یک سطح تصادفی در گوش راست خود به درستی پاسخ داد. چنین سطح بالایی از نامتقارنی در این آزمایش ها قبلاً فقط در بیمارانی که نیمکره هایشان از هم جدا شده بود یا یکی از نیمکره هایشان برداشته شده بود، مستند شده بود. هنگامی که آزمایش های تکاملی خود را برای تشخیص اصوات زبان و غیر زبان روی او انجام دادند، با دقت ۱۰۰٪ در هر دو گوش پاسخ داد که طبیعی بود. در آزمون های غیرزبانی شنیداری دو گوش مجزا، او در گوش چپ خود صداهای غیرزبانی را اندکی بهتر تشخیص داد، که برای یکی فرد راست دست معمولی بود و این مسئله کمک کرد تا احتمال معکوس شدن مغز او در یادگیری زبان رد شود. بر اساس این نتایج، بِلاگی و کلیما معتقد بودند که جینی به عنوان یک فرد معمولی دست راست تا زمانی که پدرش او را جدا کرد، در حال رشد بود. آن ها عدم تعادل بین نیمکره های جینی را به این واقعیت نسبت دادند که اطلاعات دریافتی جینی در زمان کودکی تقریباً منحصراً لمسی و بینایی
بود، عملکردهای انگیزشی که عمدتاً توسط نیمکرهٔ راست یک فرد راست دست کنترل می شود، و گرچه این اطلاعات ورودی بسیار کم بود، کافی بود که وظایف بررسی آن ها را به نیمکره راست محول کند. بنابراین، آن ها معتقد بودند که چون جینی در طول دوران کودکی هیچ ورودی زبانی نداشت، بنابراین در مورد زبان هیچ شناختی نداشت و در نتیجه هیچ یک از نیمکره های مغز او در مورد زبان غالب نشدند. از آن جایی که جینی دقیقاً صداهای گفتاری را با نیمکره راست تشخیص می داد، فکر می کردند که عملکردهای زبانی او در نیمکرهٔ راست مغز قرار دارد. علاقه به عنوان موضوع مطالعه و دریافت کمک مالی. در زمان پذیرش جینی در بیمارستان کودکان بحث های گسترده ای در حلقه های غیرمتخصص و دانشگاهی در مورد فرضیه های نوآم چامسکی وجود داشت، چامسکی معتقد بود که اصول و خصوصیات زبان در انسان ذاتی و «به طور ارثی برنامه ریزی شده» است و همین توانایی او را از دیگر حیوانات متمایز می کند، و اریک لنبرگ در سال ۱۹۶۷ فرضیه ای ارائه داد که بر اساس آن یک دورهٔ بحرانی برای یادگیری زبان در انسان وجود دارد و پایان آن را شروع بلوغ جنسی اعلام کرد. علی رغم علاقه به این فرضیه ها، قبل از کشف جینی، هیچ ر
اهی برای آزمایش آن ها وجود نداشت. اگر چه متون باستانی و قرون وسطی چندین بار به آزمایش های محروم سازی زبانی اشاره شده است، پژوهشگران جدید به آن ها برچسب «آزمایش های قدغن شده» زده اند و به دلیل مسائل اخلاقی انجام آن ها غیرممکن است. تصادفاً فیلم فرانسوا تروفو با نام کودک وحشی زندگی کودکی به نام ویکتور را که در جنگل های فرانسه پیدا شد و تلاش های دکتر ایتارد برای آموختن زبان به او و برگرداندنش به جامعه را شرح می دهد، که در ایالات متحده آمریکا تنها یک هفته پس از نجات جینی پخش شد. این فیلم موفقیت بزرگی بود و علاقهٔ مردم را به موضوع کودکانی که مورد سوءاستفاده یا انزوای شدید قرار گرفته بودند، افزایش داد. دیوید ریگلر از این مطابقت زمانی استفاده کرد و گروهی از دانشمندان را بر آن داشت تا در ماه مه ۱۹۷۱ برای مطالعهٔ جینی از مؤسسه ملی سلامت روان آمریکا کمک مالی سه ساله درخواست کنند. بر اساس پیشنهاد ژان باتلر، معلم آموزش عمومی ویژه جینی در بیمارستان، این گروه در اولین جلسهٔ ملاقات با مسئولان مؤسسهٔ ملی سلامت روان، فیلم کودک وحشی را به نمایش گذاشتند و آن ها بعداً اعلام کردند که نمایش این فیلم اثری فوری و عمیق داشت. ارائهٔ ان
واع مختلفی از پیشنهادها برای چگونگی کار با جینی باعث شد که انتخاب یک مسیر منسجم، برای پژوهشگران بسیار دشوار باشد. در میان تعجب عده ای از دانشمندانی که در جلسات درخواست کمک مالی مشارکت داشتند، ریگلر تصمیم گرفت که تمرکز اولیهٔ این پژوهش باید آزمایش فرضیهٔ چامسکی و لنبرگ باشد و ویکتوریا فرامکین استاد زبانشناسی دانشگاه کالیفرنیا را برای هدایت ارزیابی زبانی جینی انتخاب کرد. تیم پژوهشی همچنین برای ادامهٔ ارزیابی های دوره ای از رشد روانی جینی در جنبه های مختلف زندگی اش برنامه ریزی کرد. از زمان پذیرش جینی در بیمارستان کودکان پژوهشگران بیمارستان سعی کردند هویت او را پنهان نگه دارند، و در همان زمان ها بود که، با اشاره به شباهت های بین یک جن که بدون داشتن دوران کودکی ناگهان از یک لامپ بیرون می آید و ظهور ناگهانی جینی در جامعه با دوران کودکی پایان یافته، نام مستعار جینی را برای او انتخاب کردند. پژوهش اولیه. بلافاصله بعد از اینکه مؤسسه ملی سلامت روان آمریکا پیشنهاد اعطای کمک مالی را پذیرفت، در اواخر ماه مه سال ۱۹۷۱، سوزان کرتیس به عنوان یک دانشجوی کارشناسی ارشد زبانشناسی کار خود را تحت نظر ویکتوریا فرامکین روی جینی آغاز ک