Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خواسته حکومت سرزمینی را در خاور نزدیک در دست بگیرد و در آن سرزمین مستقر شود. شیوهٔ حلّ و فصل اختلافات مالی و حقوقی اش در این برهه یکی از نشانه های این امر است. برای مثال رمون سالیان درازی بوده که بر سر مالکیت یکی از زمین هایش با صومعهٔ سن ژیل در اختلاف بوده، اما درست پیش از ترک موطن در حضور پاپ اوربان دوّم از حق خود بر این زمین ها می گذرد. از طرفی تنفیذ تام و تمام حکومت تولوز و پروانس به فرزندش برتراند نشان از این دارد که رمون قصد بازگشت به جنوب فرانسه را نداشته (البته رمون لقب و مقام «کنت تولوز» را برای خویش نگاه داشت و تا هنگام مرگ پسرش صرفاً به عنوان قائم مقام او بر مناطق جنوب و جنوب شرق فرانسه حکم می رانده). رمون همچنین پیش از عزیمت به خاور نزدیک صدقه ای قابل توجه به کلیسای جامع لپوی تقدیم می کند و در ازای از این کلیسا می خواهد برای آمرزش او و والدینش به صورتی مداوم دعا کنند. این طلب آمرزش در قالب شمعی که تا زمانی که رمون زنده بوده باید پای مجسمهٔ مریم مقدّس در کلیسای جامع لپوی همواره روشن می مانده نمود می یابد؛ همچنین این کلیسای جامع و تمام کلیساهای زیرمجموعه اش بر این قرار می مانند که پس از مرگ رمون تا
پایان جهان سالی یک بار مزمور مردگان را برای آمرزش روح او در صحن کلیسا آواز کنند. به این ترتیب رمون به امور مالی، حکومتی، و روحانی اش را در کاشانهٔ خود سروسامان و داد و آمادهٔ ترک موطن شد. در حرکت به سوی خاورنزدیک رمون هدایت یکی از چهار لشکر اصلی صلیبیون را برعهده داشت (سه رهبر دیگر عبارت بودند از هیو، کنت ورمندوا، گادفری بویُن و بوهموند تارانتو)؛ لشکر رمون شامل نیروهای جنوب فرانسه می شد که به زبان لانگداک (یا اکسیتان) سخن می گفتند. استخوان بندی این لشکر را پروانسی ها تشکیل می دادند و به همین جهت بسیاری از وقایع نامه نویسان از لشکر رمون با عنوان «لشکر پروانس» یاد می کنند. با این حال ثروت و نفوذ سیاسی رمون باعث شده بود که اشراف منطقهٔ آکیتن هم نیروهای خود را به این لشکر برسانند تا به این ترتیب بزرگ ترین لشکر صلیببون تحت فرمان رمون سن ژیل تشکیل شود. این لشکر عظیم (که تخمین اندازهٔ آن بسیار دشوار است) در نوامبر سال ۱۰۹۶ پروانس را به قصد قسطنطنیه ترک کرد. رمون برای حرکت به طرف سرزمین های بیزانسی دو راه معمول پیش رو داشت: یکی آن که از پروانس و از طریق جنوآ وارد ایتالیا شود و لشگرش را تا جنوب شبه جزیرهٔ ایتالیا ببر
د و از آن جا سوار بر کشتی دریای آدریاتیک را رد کند تا به منطقه ای که امروزه به آلبانی مشهور است و در آن زمان تحت اختیار امپراتوری بیزانس بود برسد؛ ایراد این راه برای رمون این بود که با رسیدن به بنادر جنوب شرقی ایتالیا او مجبور می شد تا حرکتش را تا بهار به تعویق بیندازد که چنین تعویقی هم به لحاظ مالی برایش سنگین تمام می شد هم احتمال اختلاف میان لشگریان را بالا می برد. مسیر دوم، این بود که جادهٔ باستانی رمی را پی بگیرد که از اروپای مرکزی می گذشت و به اروپای شرقی می رسید و از آن جا به مسیر زائرین ملحق می شد که به سوی قسطنطنیه می رفت. رمون ولی در اقدامی غافل گیر کننده راه سوّمی را انتخاب کرد که هرچند یک لشکر صلیبی دیگر (لشکر بوهموند تارانتو) هم در حال طی همان مسیر بود اما برای لشکر رمون انتخاب این مسیر عجیب می نمود. مسیری که رمون به سمت قسطنطنیه انتخاب کرد از سواحل جنوبی اروپا می گذشت و از ایتالیا به کرواسی امروزی و بعد به آلبانی می رسید. این مسیر در واقع روی بقایای جاده ای رمی بر کرانه های دالماسی پیش می رفت. رمون آگیلر، نمازخانه دار شخصی رمون تولوز، در رویدادنامه ای که دربارهٔ جنگ اوّل صلیبی از منظر نیروهای پرو
انسی نوشته از این بخش راه پیمایی به سمت قسطنطیه به تلخی یاد می کند: در قسطنطنیه. در جریان ورود فرمانده های اصلی جنگ های صلیبی به قسطنطنیه امپراتور بیزانس، الکسیوس یکم، از هر کدام از فرماندگان قولی می گیرد تا حکمرانی هر شهری که در جریان جنگ مقدس توسط صلیبیون فتح شد به امپراتوری بیزانس منتقل شود. برای راضی کردن این فرمانده ها (که همان شهریاران یادشده هستند) هم هدایای فروانی از پول و جواهر و لباس های زربفت به آن ها داده شد. به جز این هدایا شکوه بی اندازهٔ قسطنطنیه و قدرت باورناپذیر امپراتور به خودی خود تأثیر فراوانی بر این شهریاران گذاشته بود. تا جایی که دختر الکسیوس یکم، آنا کومننه، در رویدادنامهٔ مشهورش به تمسخر این فرماندگان صلیبی می پردازد و آن ها را به صورت افرادی کم شعور و بی ظرافت تصویر می کند. با این حال رمون، که دیرتر از بقیهٔ شهریاران به قسطنطنیه رسیده بود، زیر بار پیشنهاد الکسیوس نرفت. رمون آگیلر در این رابطه می نویسد که کنت رمون تولوز دربارهٔ دلیل ممانعت از پذیرش این پیشنهاد به امپراتور گفته است: «من صلیب را برنگرفته ام [یعنی به جنگ صلیبی نیآمده ام] تا مطیع اربابی جز خداوند شوم». در مورد ممانعت رمون
از سوگند یاد کردن در اطاعت از الکسیوس نظرهای بسیاری مطرح شده اما آنچه به نظر می آید انطباقی نزدیک تر با واقعیت امر داشته باشد این است که رمون از امپراتور بیزانس توقع همراهی در کارزار جنگ مقدس داشته است (خصوصاً که دلیل اولیهٔ لشگرکشی به شرق درخواست الکسیوس بوده) و حالا که رمون می دید که او قصد چنین همراهی را ندارد دلیلی برای سوگند اطاعت از او نمی یافت. نکتهٔ جالب اما این که در اتفاقات بعدی هیچ یک از شهریاران دیگر بر سر قول خود با الکسیوس باقی نماندند اما رمون، با وجود این که قول انتقال حاکمیت فتوحات به بیزانس را نداده بود، پای این قرار دیگران با امپراتور ایستاد (البته احتمالاً نه فقط از سر شرافت). آنا کومننا که نظری منفی نسبت به تمام لاتین ها (از شهریاران تا سربازهای معمولی) دارد در آلکسیاد با لحن و رویکردی کاملاً متفاوت دربارهٔ رمون چهارم سخن می گوید. او می نویسد: آنا کومننا ادامه می دهد که بعد از خروج نیروهای صلیبی از قسطنطنیه و حرکتشان به سمت نیقیه الکسیوس رمون را نزد خود می خواند و با او با صداقت تمام سخن می گوید و نظرش دربارهٔ گل ها (منظور همان فرانک هاست) را با او در میان می گذارد. بنا به روایت آنا کوممن
ا الکسیوس رمون را از مقاصد شرورانهٔ بوهموند بر حذر می دارد. رمون هم از قرار در پاسخ به الکسیوس به او اطمینان می دهد که تمام حواس خود را بر این امر متمرکز خواهد کرد که بوهموند تارانتو نتواند خیانتی به الکسیوس بکند. مشخص نیست چه میزان از گزارش آنا کومننا ساخته و پرداختهٔ ذهن او برای مقاصد سیاسی باشد اما آنچه عیان است این است که بوهموند به محض بروز امکان (در انظاکیه) خلاف سوگندش به آلکسیوس عمل می کند و بر اساس تمام گزارش ها، چنان که خواهیم دید، رمون در برابر این کردار بوهموند ایستادگی می کند. البته که رمون در نهایت نمی تواند کاری از پیش ببرد اما می شود اصرار او بر تقدیم انطاکیه به امپراتور بیزانس را دلیلی گرفت بر صحّت گزارش آنا کومننا از ارتباط نزدیک رمون تولوز و الکسیوس یکم کومننوس، امپراتور بیزانس. محاصرهٔ نیقیه. نخستین مشارکت اثرگذار رمون در کارزار جنگ اول صلیبی در جریان محاصرهٔ نیقیه اتفاق افتاد. این محاصره که یکی از کم دردسرترین وقایع جنگ نخست صلیبی به حساب می آید به یک معنا آزمونی بود برای این که امپراتور الکسیوس صلیبیون را بسنجد و صلیبیون ترک های سلجوقی را. قلچ ارسلان، حاکم سلجوقی روم، خطر صلیبیون را جدی
نگرفته بود و مشغول جنگ با همسایگان شرقی خود بود و به همین جهت کار محاصره و فتح این شهر در عمل چندان سخت نبود. زمانی که قلچ ارسلان متوجه خطر صلیبیون شد دیگر تا حدی دیر بود با این حال او به تاریخ ۲۱ مه سال ۱۰۹۷ به نیکیا بازگشت و بر خلاف نظر مشاورانش تصمیم به مبارزهٔ رودررو با صلیبیون گرفت. مبارزهٔ رودررو با صلیبیون ایدهٔ خوبی نبود چون آن ها در این وهله استقرار و احاطهٔ کافی بر منطقه داشتند و قدرت مقابله شان به مراتب از لشکر سبک سلطان سلجوقی بالاتر بود. حملهٔ قلچ ارسلان به صورت خاص متوجه دو رسته از لشکر صلیبیون بود: یکی لشکر تحت فرماندهی رابرت فلاندرز و دیگری لشکر پروانسی ها تحت فرماندهی رمون تولوز. این نبرد در تمام روز ادامه داشت و در نهایت منجر به عقب نشینی سلطان سلجوقی شد. قلچ ارسلان در عین حال پیغامی به لشکر مدافعین نیقیه فرستاد که شهر را از دست رفته تلقی کنند چرا که او نخواهد توانست بر توان نظامی صلیبیون چیره شود. مدافعین شهر نیقیه امّا بدون حمایت سلطان خود برای پنج هفتهٔ دیگر به دفاع از شهر خود ادامه دادند. در جریان این فاز محاصرهٔ نیقیه بود که رمون تولوز توانایی های خود در رهبری نظامی را به نمایش گذاشت. ن
خست لشکر پروانسی نوعی محافظ عظیم الجثه طراحی کردند که به testudo (سنگ پشت) معروف شد؛ کارکرد این محافظ ها چنان بود که یک رسته از سربازان می توانستند پشت سطح شیب دار آن قرار بگیرند و به سمت دیوارهای شهر حرکت کنند بدون این که مورد اصابت سنگ ها و تیرهای مدافعین شهر قرار بگیرند. به این ترتیب بود که سربازان تحت فرمان رمون به پای دیوار جنوبی نیقیه رسیدند و در آنجا شروع به حفر تونل هایی کردند تا بنیهٔ دیوار را کم کنند اما برنامهٔ پروانسی ها از این هم فراتر بود و می خواستند در این تونل ها مواد آتشزا بگذارند که دیگر نیازی به هیچ کاری نباشد و دیوار به خودی خود ویران شود. اما در نهایت این رسته موفق شدند تا پایان شب اول ژوئن بخش کوچکی از دیوار جنوبی را مورد آسیب قرار دهند و در آغاز روز بعد متوجه شدند که مدافعین شهر تمام تونل ها را کم و بیش پر کرده اند. به این ترتیب، و با وجود ذکاوت نظامی رمون تولوز، احتمال شکست نیقیه در این برهه تقریباً از بین رفت. دفاع نیقیه چنان تمام عیار بود که تحسین رویدادنامه نویسان مسیحی را هم برانگیخت، اما در نهایت وقتی که نیروهای بیزانسی راه دریا را به نیقیه گشودند راهی برای مدافعین شهر باقی نبود
جز تسلیم. البته فرستاده های الکسیوس هم به مردم نیقیه قول امان داده بودند و به همین دلیل هم وقتی نیقیه نهایتاً تسلیم شد امپراتور بیزانس نگذاشت که صلیبیون وارد شهر شوند یا حتی دست به کمترین حدّی از غارت بزنند. البته که هیج یک از شهریاران در این مورد شکوه ای نکردند چرا که از چندی پیش از تسلیم نیقیه این قرار را با امپراتور گذاشته بودند اما با این حال تصویر ترک محاصره بدون ورود به شهر به چشم رویدادنویسانی چون رمون آگوییلر رنگی از پیروزی به خود نداشت. نبرد دورلیوم. بعد از فتح نیقیه امپراتور بیزانس تمام همّ خود را بر این گذاشت که نیروهای لاتینی را هر چه زودتر از قسطنطنیه دور کند. برای همین هم بود که او خیلی زود شهریاران لاتینی را به اردوی خود در پلکانوم دعوت کرد تا دربارهٔ برنامهٔ حرکت و استراتژی نیروهای صلیبی در کارزار پیش رو با آن ها به گفتگو بنشیند و آن ها را هر چه زودتر در مسیر حرکتشان قرار دهد. تمام اعیان و فرماندهان صلیبی در این نشست الکسیوس کومننوس شرکت کردند به جز رمون تولوز و اتین [استفان] بلوآ که در قسطنطنیه ماندند تا اردوگاه نیروهای لاتینی بی سرپرست نماند. البته که از یک سو عدم شرکت این دو در مذاکره با ام
پراتور بیزانس جالب توجه است چرا که بنا بر شواهد در دسترس دقیقاً این دو شهریار لاتینی به الکسیوس نزدیکی شخصی داشته اند و الکسیوس به آن ها اعتماد بیشتری داشته است. الکسیوس در این نشست راهنمایی های بسیار ارزشمندی به فرماندهان لاتینی می کند و نقشهٔ راه را در کنار توصیه های لازم در ارتباط با اقلیم سیاسی و نظامی منطقه در اختیار آن ها می گذارد. انتخاب انطاکیه به عنوان هدف بعدی هم از قرار در همین نشست اتفاق می افتد. جمعیت صلیبیون در این برهه نزدیک به هفتادهزار نفر تخمین زده شده و یکی از مسائل اصلی که فرماندهان صلیبی باید با آن دست و پنجه نرم می کردند مدیریت این جمعیت عظیم بود که چطور صدها کیلومتر را به طرف انطاکیه بپیمایند. اینجا باید به یاد آورد که لشگرهای گوناگون از غرب در زمان های جدا و از مسیرهای متفاوت به طرف قسطنطنیه راه پیموده بودند، اما حالا که این لشکر به هم پیوسته بود حرکتش به صورتی واحد بسیار دشوار بود. یکی از اصلی ترین مشکلات، برای مثال مسئلهٔ تأمین خوراک برای چنین جمعیتی ست. اگر لشگری با این عظمت به صورت واحد در یک مسیر حرکت کند هیچ اقلیمی توان پاسخگویی به نیازهای غذایی آن را نخواهد داشت. مشکل دیگر مشکل
بهداشت چنین جمعیت عظیمی ست. این ها و مشکلاتی از این دست شهریاران صلیبی را برآن داشت تا این خیل عظیم را به دو گروه اصلی تقسیم کنند، اما از آنجایی که خطر حملهٔ ترک های سلجوقی هم همیشه پیش نظر این شهریاران بود تصمیم دیگر آن شد که این دو گروه در فاصله ای نزدیک از هم حرکت کنند تا در صورت لزوم بشود در مدتی نسبتاً کوتاه به کمک هم بیآیند. به این ترتیب در روز ۲۹ ژوئن سال ۱۰۹۷ گروه اول که متشکل از نورمن های تحت فرمان بوهموند تارانتو و رابرت نورماندی بود به قصد جنوب از رود گکسو گذر کرد. گروه دوم که نیروهای جنوب فرانسه و لورن را در خود داشت هم روز بعد به راه افتاد؛ رمون تولوز یکی از شهریاران مستقر در این گروه بود. قرار دو لشکر بر این بود که بعد از چهار روز راهپیمایی به طرف جنوب در منطقه ای به نام دوریلیوم به هم بپیوندند تا برای ادامهٔ مسیر دوباره برنامه ریزی کنند. در روز اول ژوئیه در نزدیکی مقصد از پیش مقرر نیروهای نورمن با حملهٔ غیرمنتظرهٔ ترک های سلجوقی مواجه شدند. گزارش دو تن از رویدادنامه نویسان حاضر در این نبر که عدد ترک ها را سیسصدوشصت هزار نفر برآورد می کنند قطع به یقین اغراق آمیز است اما به احتمال زیاد نیروهای سل
جوقی بیشتر از صلیبیون بوده اند. بوهموند و رابرت نورماندی به این ترتیب درگیر نبردی جان فرسا با نیروهای سلجوقی شدند که به نظر می رسید نتیجه ای جز شکست صلیبیون نخواهد داشت اما هوش و تجربهٔ نظامی این دو فرمانده جریان نبرد را تغییر داد. این دو فرمانده به خوبی آگاه بودند که لحظه ای شک می تواند باعث شکست مطلق و قتل عام صلیبیون شود پس تمام همّ خود را بر حفظ شاکلهٔ لشکر کردند تا زمانی که مابقی نیروهای صلیبی به آن ها برسند. در عین حال چاپارهایی را فرستادند تا بدنهٔ دیگر نیروهای صلیبی را از بحران آگاه سازد تا با سرعت بیشتری به طرف داریلیوم حرکت کنند. نیروهای نورمن با امید به برتری عددی در زمان پیوستن نیروهای پشت سر بیش از پنج ساعت در برابر نیروهای ترک ایستادگی کردند تا بالاخره اندکی بعد از ظهر گروه دوم به میدان نبرد دوریلیوم ملحق شد. هر یک از شهریاران این گروه دوم رسته ای را رهبری می کردند تا جایی که حتی آدمار، اسقف لپوی هم، با وجود تضاد این عمل با لباس روحانیّت فرماندهی یک رسته از نیروهای جنوب فرانسوی را بر عهده گرفت. رستهٔ رمون تولوز در کنار دیگر رسته های تازه نفس به کمک نورمن ها شتافت و رستهٔ نیروهای پروانسی دیگر که
تحت فرماندهی آدمار بود از کناره های میدان نبر سعی در بریدن بدنهٔ لشکر سلجوقی کرد اما دیگر حتی نیازی به این عمل هم نبود و ترک ها که با دیدن تعداد نیروهای تازه نفس صلیبی امید پیروزی را از دست داده بودند اقدام به عقب نشینی کردند. در نبرد دوریلیوم حدود چهارهزار نفر از نیروهای صلیبی کشته شدند اما همین که سلجوقی ها به هدفشان نرسیدند و عقب نشستند پیروزی بزرگی برای صلیبیون محسوب می شد. صلیبیون بعد از سه روز اردو زدن در این منطقه حالا می بایست به سمت انظاکیه حرکت کنند. انطاکیه. با وجود حضور بارز رمون در محاصره نیقیه و نبرد دورلیوم، نقش رمون چهارم تولوز از زمان حصر انطاکیه به طور مشخص پررنگ تر شد. آغاز محاصره انطاکیه. نخستین حصر انطاکیه در اوایل پاییز ۱۰۹۷ آغاز شد؛ نیروهای مسیحی به مرور دورتادور انطاکیه مستقر شدند و بیشتر راه های ارتباطی و مسیر ورود آذوقه و اسلحه را به این شهر مسدود کردند. شهریاران کارزار صلیبی در بدو محاصرهٔ انطاکیه ذکاوتی مثال زدنی از خود نشان دادند و پیش از استقرار در برابر دیوار انظاکیه مناطق استراتژیک دفاعی حومهٔ انطاکیه را تحت تسلط خود درآوردند. برای مثال رمون تولوز یک رسته از نیروهای پروانسی را
تحت فرماندهی پیر روآ جلوتر از بدنهٔ اصلی لشکر به حومهٔ انطاکیه فرستاد تا درّهٔ روج را که یکی از شاه راه های جنوبی به طرف انطاکیه بود تحت تسلط خود درآورند. اما با وجود تمام این تمهیدات استراتژیک باز هم وقتی صلیبیون در برابر دیوارهای انطاکیه اردو زدند تحت تأثیر ابهت و استواری دیوارهای این شهر قرار گرفتند و قادر به پنهان کردن سایه ای از عجز در رفتار خود نبودند&amp; تا آنجا که اتین بلوآ در نامه ای به همسر خود آدلای نورماندی می نویسد: «ما شهر انطاکیه را شهری عظیم یافتیم با ساختار دفاعی ای باورنکردنی که به نظر غیرقابل نفوذ می آمد.» نیروهای مستقر بر برج و باروهای انطاکیه احتمالاً نزدیک به پنج هزار نفر بوده و از آنجا که ترک ها آگاه از هدف صلیبیون بودند انبارهای شهر هم پر از آذوقه بوده. پس اقدام به این محاصره کاری بود کارستان و برای رسیدن به هر شکلی از موفقیت نیروهای صلیبی می بایست به ترتیبی در برابر دروازه های شهر استفرار می یافتند که محاصره بیشترین بازده را داشته باشد. این به معنای تقسیم چندین دروازهٔ شهر بین فرماندهان مختلف و نیروهای تحت فرمانشان بود. رمون تولوز در این تقسیمات استراتژیک وظیفهٔ انسداد دسترسی شهر به
بیرون را از طریق دروازه ای به نام «دروازهٔ سگ» (یا باب الکلب) را بر عهده گرفت و همراه با آدمار لپوی و نیروهای جنوب فرانسوی خود در برابر این دروازه در شمال غربی شهر انطاکیه مستقر شد. هفته های اول این محاصره نسبتاً خوب پیش می رفت اما به مرور کمبود غذا و گسترش انواع بیماری روحیهٔ صلیبیون را به شدت تخریب کرد. دسترسی به غذا برای لشگری با تعداد صلیبیون بحرانی هرروزه بود ولی تا بهار و تابستان این بحران در سطح قابل حلّ باقی مانده بود اما با رسیدن فصل سرما دسترسی معمول به منابع غذایی کم و کم تر شد تا جایی که خیلی زود بعد از استقرار در برابر دیوارهای انطاکیه نیروهای صلیبی مجبور به تشکیل رسته های برای جستجوی غذا شدند. یکی از این رسته ها را پروانسی های تحت فرمان رمون تولوز تشکیل می دادند که وظیفه شان گردآوری غذا از منابع طبیعی یا حتی انبارهای روستاییان در منطقهٔ درّهٔ روج بود. با این حال این عملیات گردآوری غذا هم تا حدّ اندکی برآورندهٔ نیازهای جمعیت بیش از پنجاه هزار نفری صلیبیون در این برههٔ زمانی بود. به این ترتیب هرچه زمستان نزدیک تر می شد شرایط اردوگاه صلیبیون هم وخیم تر می گشت. بنابر گزارش های در دسترس از ماه دسامبر
وضعیت به چنان درجه ای از بحران رسید که بسیاری از صلیبیون دیگر جیرهٔ غذایی دریافت نمی کردند و گشنگی شروع به قربانی گرفتن کرد، طبیعتاً اولین قربانیان هم صلیبیون فرودست تر بودند. برای پیدا کردن راه حلَی برای این بحران بود که بوهموند و رابرت فلاندر به همراه رسته ای از نیروهای تحت فرمانشان اردوی اصلی را به سمت منطقهٔ جبل السماق ترک کردند تا برای لشکر غذا پیدا کنند. این رسته خود با پاتک نیروهای دُقاق حاکم دمشق روبه رو شد اما اردوی صلیبیون در برابر دیوار انطاکیه نیز همزمان مورد حملهٔ نیروهای انطاکی تحت رهبری یاغی سیان قرار گرفت. یاغی سیان که احتمالاً از وضعیت نابه سامان نیروهای محاصره گر آگاه بوده است به محض مشاهدهٔ ترک رسته ای از نیروها با بوهموند و رابرت فلاندر اقدام به انجام عملیاتی ضربتی علیه اردوگاه صلیبیون می کند. در این میان رابرت نورماندی هم از اردوگاه دور بوده و به همراه تعدادی از سربازان نورمن برای عملیات جستجو به لاذقیه رفته بوده و از سوی دیگر گادفری بوین هم سخت بیمار و در بستر بوده است. به این ترتیب رهبری پدافند نیروهای صلیبی در برابر حملهٔ نیروهای ترک تحت فرماندهی یاغی سیان بر گردن رمون تولوز افتاد. در
ابتدا به نظر می آمد که هدف انطاکی ها از بین بردن پل شناوری بوده که صلیبیون به واسطهٔ قایق هایی بر روی رود عاصی ساخته بودند و به همین دلیل نیروهای پروانسی از روی رودخانه گذشته و به طرف انطاکی ها حمله ور شدند. انطاکی ها بلافاصله عقب نشینی کردند و نیروهای تحت فرمان رمون تولوز هم که عقب نشینی آن ها را نشانه ای از برتری خود یافتند به تعقیب انطاکی ها پرداختند، بی خبر از آن که نیروهای ترک انطاکیه در خال کشاندن آن ها به یک تله اند. بعد از مدتی تعقیب و در نزدیکی «دروازهٔ پل» نیروهای پروانسی خود را در محاصرهٔ نیروهای ترک یافتند که چندین برابر بیشتر از تعداد لشگری بود که در تعقیبشان بودند. رمون آگیلر، رویدادنامه نویس نزدیک به رمون تولوز که خود در این واقعه حاضر بوده می نویسد: شکست نیروهای تحت فرمان رمون تولوز شاید به لحاظ تعداد کشته شدگان فاجعه محسوب نشود اما به لحاظ ضربه ای که این شکست به روحیهٔ صلیبیون وارد کرد می توان از آن به عنوان یک فاجعه یاد کرد. در ذهن غرورمحور انسان قرن یازدهم پرچم و علم فقط یک نشان نیست بلکه با خود بار هویّتی به همراه دارد و افتادن و از دست دادن علم ادمار که نقش مریم مقدّس را بر خود داشت به ه
مین جهت ضربه ای به حیثیّت نیروهای پروانسی محسوب می شد. از سوی دیگر افتادن در تلهٔ ترک ها هم برای رمون تولوز به عنوان فرماندهٔ نیروهای پروانسی یک لکّهٔ ننگ بود که باید به هر نحوی که بود شسته می شد. شاید اگر لشکر بوهموند و رابرت فلاندر به صورت جداگانه مورد حملهٔ دقاق دمشق قرار نمی گرفت و اگر گادفری بوین بیمار و از پاافتاده نمی بود رمون تولوز هرگز نمی توانست نام خود را از این شکست پاک کند اما شرایط اردوگاه صلیبیون چنان بود که این شکست در بستری بزرگ تر چندان جلوه گر نشد تا رمون بتواند جایگاه خود را حفظ کند. ادامهٔ حصر انطاکیه. با وجود به سلامت گدشتن از دو آزمون سخت در روزهای پایانی سال ۱۰۹۷ سال جدید در حالی آغاز شد که قحطی و گسترش بیماری در اردوگاه صلیبیون رو به وخامت گذاشته بود. میزان مرگ بر اثر این دو عامل روز به روز افزایش می یافت و قربانیان گرسنگی و بیماری دیگر تنها صلیبیون فرودست نبودند. در این شرایط بود که مسئلهٔ خشم الهی مطرج شد به این ترتیب که دلیل رنجی که صلیبیون می کشیدند گناهکاری خودشان دانسته شد و آدمار لپوی که از افراد رستهٔ رمون تولوز بود اما نمایندهٔ تام الاختیار پاپ هم محسوب می شد خود را موظف یافت
تا اردوگاه صلیبیون را از گناه منزّه کند. برای این منظور اولاً زنانی که در اردوگاه بودند مجبور به ترک اردوگاه و استقرار در محلی دورتر شدند (چرا که حضور زنان با بروز ناپاکی برابر فرض می شد. دلیل این فرض هم عمدتاً مرتبط با آمیزش جنسی و ارتباط مستقیم آن با با ناپاکی در تفکر متأثر از آگوستین هیپو بوده است). مردان مستقر در اردو هم می بایست شروع به عبادت مداوم کنند و در عین حال روزه بگیرند و دسته های عبادی به راه بیاندازند. رمون تولوز و چندی از بهترین شوالیه هایش هم بر اجرای دقیق این فرایض نظارت می کردند و هرکس از آن ها سرباز می زد به شدت تنبیه می شد. البته این امر شایان توجه ویژه است که نیروهای پروانسی تحت فرمان رمون تولوز در این قحطی کمتر از دیگر صلیبیون رنج کشیدند و این مستقیماً به دلیل شرایط مالی بهتر رمون بود. چرا که در اوج این قحطی ها هم هنوز می شد از شهرها و روستاهای دور و نزدیک قله و غذا خرید هرچند هزینه ای که چنین داد و ستدهایی بر گردهٔ صلیبیون می گذاشت به شدت سنگین بود. با این حال در میان تمام فرماندهان صلیبی این رمون تولوز بود که با سهولتی بیشتر از دیگر صلیبیون می توانست نیروهای تحت فرمان خود را سیر نگاه
دارد. همین راحتی نسبی و آسیب پذیری کمتر نسبت به نیروهای دیگر در کنار هم قوم بودن با آدمار لپوی دلیلی کافی و محکم بود برای استفاده از نیروهای پروانسی برای نظارت قهری بر ریاضت جمعی در اردوگاه صلیبیون. چند ماه بعد و با آمدن بهار جریان وقایع به مرور تغییر کرد. در این زمان عدد نسبتاً بالایی از کشتی های غالباً انگلیسی با مواد خام برای ساخت ابزارهای محاصره به کرانه های مدیترانه در نزدیکی انطاکیه رسید. البته مورخان معاصر در ابعاد این رخداد شبهات فراوان وارد کرده اند اما در این که چنین محموله ای در اوایل بهار ۱۰۹۸ به صلیبیون رسید شکی نیست. اهمیّت این مواد اولیه و کسانی که برای ساخت ابزار با آن ها به کمک صلیبیون می آمدند به اندازه ای بود که برای این که به سلامت از محل بارانداز در کرانهٔ سن سیمئون به انطاکیه برسند دو نفر از سرشناس ترین شهریاران صلیبی، یعنی بوهموند تارانتو و رمون تولوز به همراه شصت شوالبه و پانصد نیروی پیاده برای این عملیات انتخاب شدند. مسیر رفت به سن سیمئون در مجموع کم خطر بود اما در برگشت نیروهای صلیبی که حالا در حال حمل مواد اولیهٔ سنگین اما بسیار ارزشمند برای فتح انطاکیه بودند مجبور بودند با سرعتی پ
ایین راه برگشت به اردوگاهشان را بپیمایند. مشکلات شخصی بین رمون و بوهموند (که مدت ها بود خودش را در جلسات فرماندهی لشکر صلیبیون بارز شده بود) باری اضافه بر گردهٔ این لشکر محافظتی بود، تا جایی که بعد از حدود دو روز راهپیمایی بین لشکر تحت امر بوهموند و رمون فاصلهٔ مکانی نسبتاً زیادی واقع شد. شاید این یکی از دلایل پاتک نیروهای ترک بیرون انظاکیه به این نیروها بود، اما هرچه بود این پاتک در روز هفتم مارس ۱۰۹۸ اتفاق مهمی در روند حصر انطاکیه محسوب می شود. البته اینکه این واقعه در نزدیکی اردوگاه صلیبیون اتفاق افتاد از اقبال نیروهای صلیبی بود چرا که نیروهای ترک در حملهٔ خود بیشتر سربازان پیادهٔ این لشکر محافظتی را کشتند اما بوهموند توانست به سرعت به اردوگاه انطاکیه برود و با نیروی کمکی بازگردد. جنگ بین نیروهای صلیبی و مسلمان مغلوبه شد و یاغی سیان هم تعدادی از نیروهای داخل دیوارهای انطاکیه را برای کمک به نیروهای مسلمان بیرون (احتمالآً سربازان دقاق دمشق) به بیرون از دیوارهای شهر فرستاد. با این حال برتری عددی نیروهای صلیبی شکست مسلمانان را قطعی کرده بود و به همین سبب سربازان مسلمانان به سرعت به طرف پل بارودار عقب نشینی کرد
ند و در صحنه ای که تنها حاکی از وضعیت درهم ریختهٔ روانی بود یاغی سیان به زحمت دروازه را برایشان باز کرد تا هر تعداد از نیروهای مسلمان که می توانند وارد شهر شوند. توماس اسبریج معتقد است که این واقعه بالکل جریان محاصرهٔ انطاکیه را به نفع صلیبیون تغییر داد، چرا که نه تنها ابزار لازم برای پیشبرد محاصره بالاخره به دست صلیبیون رسید بلکه پیروزی آن ها بر یاغی سیان همهٔ صلیبیون را به نتیجهٔ جنگ امیدوار کرد. رمون تولوز هم که بار دیگر تا نزدیکی شکست مطلق رفته بود، به واسطهٔ نقش محوری اش در حفظ شاکلهٔ رسته اش تا رسیدن نیروهای کمکی توانست برای خود اعتباری دوباره کسب کند. مواد اولیهٔ تازه رسیده از یک سو و غنایمی که از نبر پل بارودار به دست آمده بود (من جمله تعداد قابل توجهی اسب) دست صلیبیون را برای برنامه ریزی های نظامی پر کرده بود. یکی از مهم ترین اقدامات در راستای تقویت توان محاصره ساختن یک مقرّ جدید روی ویرانه های مسجدی در نزدیکی پل بارودار بود تا صلیبیون بتوانند این دروازه را که برایشان چندباری دردسرساز شده بود در عمل غیرقابل استفاده کنند. کار برروی تقویت ساختمان این مسجد در ۱۰ مارس شروع شد. مقصود از تقویت این ساختمان
البته چیزی ورای یک مقرّ نظامی موقت نبود و به همین دلیل با سه روز کار بی وقفه و با به کارگیری تمام نیروهای در دسترس (من جمله شخص شهریاران) سازهٔ مورد نظر برپا شد. این برج موقت La Mahomerie نام گرفت که در زبان فرانسوی باستان به معنی مریم مقدّس است. فرماندهی این مقرّ مهم نظامی را رمون تولوز به دست گرفت. نمازخانه دار او، رمون آگیلر، در رویدادنامه خود توضیح می دهد که رمون تولوز به این دلیل این مسئولیت خطیر را بر گرده گرفت که چون در طول ماه های محاصرهٔ انطاکیه چندین بار به سختی مریض بوده و در بستر بیماری افتاده بوده است در اردوگاه صلیبیون این شایعه پیچیده بوده که او نه میل به جنگ دارد نه میل به کمک مالی به کسانی که حاضر به جنگند تا جایی که حتی نیروهای پروانسی هم به مرور به فرمانده خود بی اعتماد شده بودند. رمون فرماندهی برج لا ماهومری را بر عهده گرفت تا نام خود را از این شایعات پاک کند. اما دلیل واقعی تر این امر احتمالاً چیز دیگری ست؛ شهریاران صلیبی ماه ها بود که بی اشارهٔ مستقیم به این موضوع می دانستند که یکی از آن ها حاکم انطاکیه خواهد شد (البته که این عدم اشارهٔ مستقیم بابت عهدی بود که عموم این شهریاران با امپرات