Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یز وجود دارد. البته زاویه دار بودن سیم ها تاثیراتی را نیز بر کیفیت صدای اسپینت داشت، و به طور کلی نمی توان نقاط تماس مضراب با سیم را به اندازه ی هارپسیکوردهای معمول به شیطانک نزدیک کرد. بنابراین، اسپینت ها معمولاً تن صدای (رنگ صوتی) کمی متفاوتی (صدایی تودماغی) داشتند، و البته تعداد هارمونیک های بالای نت ها نیز در آن ها کمتر بود. اسپینت ها همچنین صفحهٔ صدای کوچک تری نسبت به هارپسیکوردها داشتند، و به طور معمول صدای ضعیف تر و آهسته تری تولید می کردند. به همین خاطر، اسپینت معمولاً فقط یک ساز خانگی و اغلب مناسب مبتدیان بود، چراکه هم هزینهٔ خرید آن بسیار پایین تر بود و هم فضای کمتری را داخل خانه اشغال می کرد. تاریخچه هارپسیکورد اسپینِت. ، تاریخ نگار هارپسیکورد، در سال ۱۹۶۷ چنین عنوان کرد: «قدیمی ترین اسپینتی که من می شناسم، توسط در سال ۱۶۳۱ ساخته شده است. کاملاً محتمل است که زنتیس مخترع این نوع خاص از ساز بوده باشد که به طور گسترده در کشورهای دیگر کپی شده است.» او در ادامه اشاره می کند که در فرانسه، اسپینت ها گاهی اوقات "اِپینِت آ لیتالیِن" (épinette à l'italienne) نامیده می شدند، که نشان دهنده منشأ ایتالیایی آن اس
ت. در انگلستان، سازندگان اسپینت شامل جان پلیر، توماس بارتون، چارلز هاوارد، استیون کین، و توماس هیچکاک بودند. اسپینت بعدها به اسپینِتونه یا «اسپینت بزرگ» توسط بارتولومئو کریستوفوری (۱۷۳۱ – ۱۶۵۵)، مخترع پیانو، تکامل یافت. اسپینِتونه سازی بود دارای چندین ردیف سیم، که با شامل یک ردیف با کوک ۸ فوتی و ردیف دیگر با کوک ۴ فوتی "(1 × 8 ft, 1 × 4 ft)" طراحی شده بود. این ساز از همان سازوکار مبتکرانه برای تعویض رجیسترها بهره می برد که کریستوفوری پیش تر در خود به کار بسته بود. اسپینتونه در میان نوازندگان دربار مدیچی با استقبال چشم گیری مواجه شد و به عنوان یک موفقیت محلی شناخته شد. کریستوفوری در نهایت چهار نمونه از این ساز ساخت. ساخت اسپینت امروزه نیز، گهگاه و بعضاً به شکل کیت های آماده، صورت می پذیرد. هدف از ساخت آن ها، کماکان همان مزایای دیرین می باشد، یعنی اقتصادی بودن و اشغال فضای اندک. مدل های دیگر اسپینِت. اسپینت پنج ضلعی، برخلاف اسپینت هایی که پیش تر به آن ها اشاره شد، در معنای رایجِ واژهٔ اسپینت نمی گنجید، بلکه نوعی ویرجینال به شمار می رفت؛ چرا که سیم های آن موازی با کلاویه ها قرار داشتند. معمولاً اسپینت پنج ضلعی ن
سبت به دیگر انواع ویرجینال ها فشرده تر و ظریف جثه تر بود، چرا که طراحی پنج ضلعی آن، حاصل بُرش گوشه های مدل مستطیلی شکل ویرجینال سنتی بود. به طور کلی، واژه ی «اسپینت» (spinet) در گذشته لزوماً معنای دقیقی نداشت، به ویژه در زبان های فرانسوی «épinette» و ایتالیایی «spinetta» که تطابق معناییِ دقیقی با آن نداشتند. به عنوان نمونه، زمانی که بارتولومئو کریستوفوری در سال ۱۶۸۸ نوعی جدید از ویرجینال را ابداع کرد، آن را «اسپینت بیضی» نامید. نامگذاری. در دوران گذشته که املای زبان انگلیسی هنوز تثبیت نشده و ناپایدار بود، واژهٔ «"spinet"» گاه به صورت «"spinnet"» یا «"spinni"t» نیز نوشته می شد. امروزه شکل استاندارد و رایج این واژه «"spinet"» است. واژهٔ "spinet" برگرفته از واژهٔ ایتالیایی "spinetta" (اسپینتا) است؛ این کلمه در زبان ایتالیایی سدهٔ هفدهم، به طور کلی برای اشاره به تمام سازهای زخمه ای به کار می رفت، به ویژه سازهایی که در زبان انگلیسی متداول در عصر الیزابت و جیمز اول با نام ویرجینال شناخته می شدند. در زبان ایتالیایی، واژهٔ ویژه ای که برای اشاره به "ویرجینال" به کار می رفت، "spinetta a tabola" بود؛ اصطلاحی که معنای آن
، به روشنی، «اسپینتای رومیزی» است. همچنین واژهٔ فرانسوی "épinette" (اپینت) که از "spinetta" (اسپینتا) وام گرفته شده، در زبان فرانسه به طور خاص برای اشاره به ساز "ویرجینال" (virginals) به کار می رود. با این حال، این واژه گاه به معنای گسترده تری نیز به کار می رود و می تواند به هر نوع ساز زخمه ای کوچک، مانند "هارپسیکورد" کوچک یا "کلاویکورد" نیز اطلاق شود. در زبان آلمانی، برای اشاره به اسپینِت از واژه های "Spinett" (اسپینِت) و "Querflügel" (کوارفلوگل) استفاده می شود. در نهایت، شایان ذکر است که اصطلاح "dumb spinet" (اسپینِت بی صدا) در ویرایش سال ۱۹۱۳ فرهنگ لغت وبستر، معادل "manichord" (مِنی کورد) یا "clavichord/clarichord" (کلاویکورد/کلاریکورد) دانسته شده است. این اصطلاح به نوعی از سازهای کلاویه دار اشاره دارد که به جای تولید صدای بلند، صدایی ملایم و مناسب تمرین داشتند و گاه برای تمرین بی صدا یا با صدای بسیار کم مورد استفاده قرار می گرفتند. پیانو اسپینِت. پیانو اسپینت، که از دههٔ ۱۹۳۰ میلادی تا همین اواخر تولید می شد، عضوی از خانوادهٔ اسپینت ها به شمار می رفت و نقطهٔ اوجِ گرایش در میان سازندگان برای ساخت پیانوهای
کوچک تر و ارزان تر بود. هدف آن، ارائهٔ پیانو با قیمتی نازل و در دسترس قرار دادن آن برای مالکانی بود که فضای اندکی در اختیار داشتند. امروزه، بسیاری از پیانوهای اسپینت که یادگاری از دوران تولیدشان هستند، همچنان مورد استفاده قرار می گیرند. ویژگیِ متمایزکنندهٔ پیانو اسپینت، مکانیزمِ «دراپ اکشن» آن بود، که گاه «مکانیزم ضربهٔ غیرمستقیم اکشن» نیز نامیده می شود. در این سازوکار، کلاویه ها مستقیماً با درگیر نمی شدند؛ بلکه میله هایی به نام «استیکر» یا "چوبک" را به سمت بالا می کشیدند. این استیکرها نیز به نوبهٔ خود، اهرم هایی واقع در زیرِ سطحِ صفحه کلید را به بالا کشیده و از این طریق اَکشِن را به کار می انداختند. طول استیکرها به اندازه ای بود که سرِ چکش ها (بالاترین بخشِ اَکشِن) تقریباً در همان راستای عمودیِ صفحه کلید قرار می گرفت. به لطفِ مکانیزم دراپ اکشن، پیانوهای اسپینت بسیار کوچک ساخته می شدند؛ به طوری که ارتفاعِ بخشِ بالاییِ یک اسپینت تنها چند اینچ بالاتر از سطحِ کلاویه ها قرار می گرفت. با این وجود، به گفتهٔ ، نویسندهٔ کتاب های پیانو، هزینه ای که برای ساخت این ساز پرداخت می شد، بی دلیل نبود و کیفیت آن به روشنی تحت ت
أثیر قرار می گرفت. استیکرها «اغلب پرسر و صدا و دردسرساز» بودند. افزون بر این، برای ایجادِ فضا برای آن ها، کلاویه ها کوتاه تر ساخته می شدند، که این امر به «اهرم بندیِ بسیار ضعیف» و در نتیجه، کاهش دقت در نوازندگی و کنترل ضعیف تر بر ساز می انجامید. سرانجام، سیم های بسیار کوتاه اسپینت، دامنه ای محدود از هارمونیک ها را تولید می کرد و در نتیجه، کیفیتِ صدای نامطلوبی را به همراه داشت. شایان ذکر است که مشکلات اسپینت تنها به نوازندگان محدود نمی شد؛ فرآیند دشوار سرویس دهی به آن نیز، این ساز را به کابوسی برای تکنسین های پیانو بدل ساخته بود. فاین دربارهٔ دشواریِ سرویس دهی به آن ها می نویسد: تاریخچه پیانو اسپینِت. بر اساس گفته های تاریخ نگار پیانو، در سال ۱۹۵۴، نخستین پیانو اسپینت در ماه مه ۱۹۳۵ توسط یک سازندهٔ آمریکایی که لوسر نامش را ذکر نمی کند، به عموم عرضه شد. با این همه، بنا بر «کتاب آبی پیانوها»، این سازنده، شرکت وینتر و شرکا بود که سرانجام بخشی از شرکت شد، و این پیانو را با نام وینتر «موزِت» به فروش می رساند. موزِت، به همراه دیگر اسپینت های مشابه، در ابتدا با موفقیت روبرو شد، چرا که در اوجِ دوران رکود بزرگ، تنها نو
ع پیانویی بود که بسیاری از مردم توان خرید آن را داشتند. به گفتهٔ لوسر، قیمت آن می توانست کمتر از "۳۰۰" دلار باشد، «حدود بیست و پنج درصد کمتر از یک پیانوی دیواری کوچک در سال ۱۹۲۴.» لوسر همچنین خاطرنشان می سازد که اسپینت پدیده ای کاملاً نوظهور نبود، چرا که پیش از آن نیز پیانوهایی با ابعاد بسیار کوچک در ادوار گوناگونِ سدهٔ نوزدهم ساخته شده بود. روندِ خرید اسپینت توسط مردم پس از دههٔ ۱۹۳۰ نیز استمرار داشت. با این حال یک مطالعه در سال ۱۹۴۷ نشان می دهد، حدود نیمی از کل پیانوهای فروخته شده در طول آن سال، از نوع پیانوهای با سیم کشی عمودی و ارتفاعی برابر یا کمتر از ۳۷ اینچ (۰.۹۴ متر) بوده اند؛ ارتفاعی که مشخصهٔ اصلی اسپینت ها به شمار می رود. این ساز دهه ها پس از دههٔ ۱۹۳۰ محبوبیت خود را حفظ کرد، با این حال تولید آن سرانجام در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به پایان رسید. ارگ (ارگان) اسپینِت. (spinet organ)، که محصولِ اواسط قرن بیستم به شمار می رود، همان کارکردی را بر عهده داشت که پیشتر اسپینتِ هارپسیکورد و پیانو اسپینت ایفا می کردند؛ یعنی استفادهٔ خانگی و هزینهٔ پایین. این ساز از نظر ظاهری به یک پیانوی دیواریِ کوچک شباهت داشت و از ک
نترل ها و مکانیزم های عملکرد ساده شده ای برخوردار بود که هم تولیدشان هزینهٔ کمتری داشت و هم فراگیریِ آن ها در قیاس با سایر ارگ ها کمتر چالش برانگیز بود. تاریخچه ارگان اسپینِت. پس از پایان جنگ جهانی دوم، اغلب خانگی در فرمی ساخته می شدند که معمولاً ارگ اسپینت نام داشت؛ این پیکربندی نخستین بار در سال ۱۹۴۹ پدیدار گشت. این سازهای کوچک اندام و نسبتاً ارزان قیمت، به عنوان جانشینانی مناسب و اقتصادی برای هارمونیم ها، جای خود را در بازار یافتند. آن ها به منزلهٔ رقیبی برای پیانوهای خانگی به بازار عرضه می شدند و عمدتاً نوازندگان خانگی را هدف قرار می دادند که پیش تر با نواختن پیانو آشنا بودند. از همین رو، نام «اسپینت» برای آن ها برگزیده شد، که اشاره ای به معنای آن به عنوان گونه ای از پیانوهای دیواریِ کوچک داشت. طراحی این سازها نیز به طور کامل با کاربری آن ها هماهنگ بود. ارگ اسپینت از حیثِ ظاهری به پیانو شباهت داشت و به کنترل ها و مکانیزم های عملکرد ساده شده ای مجهز بود که هم تولیدشان مقرون به صرفه تر بود و هم فراگیری آن ها – در قیاس با دیگر گونه های ارگ – آسان تر و دل پذیرتر. از جمله ویژگی های شاخصِ این نوع ارگ، قابلیتِ ت
ولیدِ خودکارِ آکورد بود؛ در بسیاری از مدل ها، نوازنده می توانست تنها با فشردنِ یک نتِ پایه (tonic note) بر روی بخشِ مشخصی از صفحه کلید، آکوردی کامل را به منظورِ همراهی با ملودی تولید کند.در ارگ های اسپینت، کلاویه ها معمولاً یک اکتاو کوتاه تر از استاندارد ارگ ها ساخته می شوند. صفحه کلید بالایی، که معمولاً شامل ۴۴ نت از F3 تا C7 () است، فاقد نت های بم می باشد. در حالی که صفحه کلید پایینی معمولاً از F2 تا C6 امتداد دارد و فاقد نت های زیر است. صفحه کلیدها معمولاً نسبت به یکدیگر اختلاف جانبی دارند؛ این طراحی به نوازندگان تازه کار کمک می کند و آن ها را ترغیب می نماید تا دست راست را به صفحه کلید بالایی و دست چپ را به پایینی اختصاص دهند، اما این کار را ضروری نمی سازد. در عوض، این امکان را فراهم می آورد که از هر دو دست بر روی یک صفحه کلید واحد نیز استفاده شود. سوئیچ ها تنظیم صدا در صفحه کلید بالایی معمولاً با طنینی بلندتر و روشن تر همراه بودند. دستورالعمل های کاربری نیز توصیه می کردند که ملودی بر روی صفحه کلید بالایی و هارمونی بر روی صفحه کلید پایینی نواخته شود. به نظر می رسد این طراحی به ویژه برای تشویق پیانیست ها، ک
ه به استفاده از یک صفحه کلید عادت دارند، انجام شده بود تا از هر دو صفحه کلید بهره ببرند. سوئیچ ها تنظیم صدا در این ارگ ها معمولاً محدود هستند و به شکل رایج به نام سازهای ارکستری شناخته می شوند. این سوئیچ ها معمولاً تنها قادر به تولید صدایی تقریبی از آن سازها هستند و در بسیاری از موارد، رنگ های صدایی واضح و شفاف دارند که حتی از سوئیچ های نیز درخشان تر به نظر می آیند. بلندگوهای ارگ اسپینت، برخلاف مدل های اولیهٔ هاموند در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، درون بدنهٔ اصلی ساز، یعنی پشت تخته پایینی یا کیک بورد، قرار داشتند. این طراحی به بهینه سازی فضا کمک می کرد، اگرچه صدای تولیدشده توسط بلندگوهای داخلی معمولاً ضعیف تر از بلندگوهای مستقل بود. با این حال، برخی مدل ها جک هایی برای نصب بلندگوهای خارجی داشتند که در صورت تمایل کاربر، امکان استفاده از آن ها فراهم می شد. ارگان اسپینت معمولاً تنها یک اکتاو را دربر می گیرد و اغلب قادر به نواختن بیش از یک نت به طور همزمان نیست. این پدال ها عملاً تنها با پای چپ قابل استفاده هستند و در برخی مدل ها فقط با انگشتان پای چپ می توان آن ها را نواخت. این محدودیت ها، در کنار صفحه کلیدهای کوتاه، ار
گان اسپینت را برای اجرای موسیقی کلاسیک ارگ تقریباً بی فایده می سازد. در عین حال، این ویژگی به نوازندهٔ تازه کار خانگی ارگ این فرصت را می دهد تا چالش نواختن همزمان سه صفحه کلید (دو دست و یک پا) را تجربه کند. راهنماهای کاربر نیز معمولاً توصیه می کنند که نت پایه آکورد بر روی پدال نواخته شود. پدال اکسپرسیون در سمت راست قرار داشت و معمولاً به طور جزئی یا کامل درون کیک بورد تعبیه شده بود. بنابراین تنها با پای راست به راحتی قابل دسترسی بود. این چیدمان سبکی غیررسمی از نوازندگی ارگ را به وجود آورد که در آن نوازنده به طور طبیعی پای راست خود را روی پدال اکسپرسیون قرار می داد، برخلاف ارگ نوازانِ آموزش دیدهٔ کلاسیک یا نوازندگانِ مدل های اولیهٔ هاموند. این وضعیت به طور غریزی نوازنده را به فشردن و رها کردن مکرر پدال اکسپرسیون در حین نواختن ترغیب می کرد، به ویژه اگر نوازنده پیش از این به استفاده از پدال نگهدارنده پیانو برای شکل دهی به موسیقی عادت کرده بود. این عمل نمایشی با پدال، به موسیقی ارگ خانگی ابعادی دینامیکی قوی تر بخشید که در بسیاری از آثار کلاسیک و سرودهای مذهبی دیده نمی شد و موجب تأثیرگذاری بر نسل جدید نوازندگان سا
زهای شستی دار گردید. بدین ترتیب، مشاهده می شود که واژه «اسپینت»، فارغ از اینکه به هارپسیکورد، پیانو یا ارگ اطلاق شود، همواره به سازی اشاره داشته که با هدف مقرون به صرفه بودن و جای گیری در فضاهای محدود خانگی طراحی شده است. این ویژگی ها، اگرچه موجب محبوبیت گستردهٔ این سازها در دوران خود شد، اما در عین حال، محدودیت های فنی و کیفی ناشی از آن ها باعث گردید تا تولید این سازها کاهش یابد و جایگاه آن ها در دنیای موسیقی کمرنگ گردد.
اوگنی میخایلوویچ لیفشیتز ForMemRS (؛ ۲۱ فوریه ۱۹۱۵، خارکوف، امپراتوری روسیه – 29 اکتبر ۱۹۸۵، مسکو، روسیه SFSR) یک فیزیکدان برجسته اتحاد جماهیر شوروی و برادر دیگر فیزیکدان معروف روسی، ایلیا لیفشیتز بود. لیفشیتز دومین نفر از ۴۳ نفری بود که تا کنون امتحان «حداقل نظری» لاندو را با موفقیت گذراند. او در همکاری با لانداو درسنامه های فیزیک نظری را تکمیل کرد. منتخب کارهای علمی. لیفشیتز بیشتر برای مجموعه کارهایش در زمینه نسبیت عام به ویژه برای همکاریهایش بر روی حدس BKL در مورد ماهیت "تکینگی منحنی عمومی" به خوبی شناخته شده است؛ که ، این حدس به طور گسترده ای به عنوان یکی از مهمترین مسایل باز در موضوع گرانش کلاسیک در نظر گرفته می شود. لیفشیتز با همکاری لو لاندو، به منظور ایجاد یک مجموعه کامل و مبسوط آموزشی برای تحصیلات تکمیلی در رشته فیزیک، مجموعه درسنامه ای تحت عنوان "دوره فیزیک نظری" را مورد نگارش قرار دادند. این کتاب ها هنوز هم به عنوان یکی از منابع ارزشمند فیزیک محسوب می شوند و همچنان مورد استفاده گسترده قرار می گیرند. علاوه بر نگارش کتابهای دوره فیزیک نظری، او کمکهای بسیار ارزنده ای به پیشبرد علم فیزیک انجام داد، به
ویژه او در الکترودینامیک کوانتومی، موفق به ارایه نظریه ای برای محاسبه نیروی کاسیمیر در یک پیکربندی ماکروسکوپی دلخواه از فلزات و دی الکتریکها شد. مفهوم خاص نقطه بحرانی چندگانه، از سال ۱۹۷۵ نام او را به خود اختصاص داده و به نقطه "لیفشیتز" نامیده می شود.
جورجو آنگلسیو (; – ) شمشیرباز اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
داگلاس میلسوم متولد سال ۱۹۳۹ میلادی فیلم بردار، انگلیسی تبار و یکی از اعضای انجمن فیلم برداران بریتانیا و انجمن فیلم برداران آمریکا می باشد. در ابتدای فعالیت اپراتور دوربین برای جان آلکات در فیلم هایی مانند "پرتقال کوکی، بری لیندون"، و "درخشش" بود. او همچنین با ژان کلود ون دام در فیلم هایی مانند "لژیونر"، "یگان سرسخت و عشق کامل همکاری داشته است" پسرش، مارک میلسوم (متولد ۱۹۶۳)، همچنین او هم یک اپراتور دوربین بود و درحین فیلمبرداری در سال ۲۰۱۷ در یک حادثه کشته شد.
ویکسن () یک شرکت تولید و توزیع فیلم های پورنو است که در سال ۲۰۱۶ توسط گرگ لانسکی در کالیفرنیا بنها نهاده شده است. این شرکت که شامل استودیو، وبگاه و برخی محصولات جانبی نیز هست، از زمان تأسیس جوایز متعددی را از ای وی ان دریافت کرده است.
امپراتریس وانگ (تولد:۶۲۸ - مرگ: ۲۲ نوامبر ۶۵۵) همسر امپراتور گائوزونگ بود و به مدت ۵ سال امپراتریس دودمان تانگ بود وی در سالهای اول با بانو شیائو رقابت بسیاری کرد، اما با ورود دوباره معشوقه سابق امپراتور تای زونگ بانو وو به دربار بعد از مدتی با بانو شیائو متحد شد تا بانو وو را نابود کند، زیرا که بانو وو زنی باهوش و پراز نیرنگ های سیاسی و بسیار خطرناک و جاه طلب بود، در سال ۶۵۴ اتحاد بانو شیائو و امپراتریس وانگ توسط ماشین کارهای زیرکانه بانو وو نابود شد. بزودی در همان سال بانو وو یک دختر بدنیا آورد که دو هفته بعد زمانی که امپراتریس وانگ برای دیدن پرنسس آمده بود به طور ناگهان بعد از رفتنش به دلیل خفگی درگذشت و بانو وو در ترفندی هوشمندانه امپراتریس وانگ را مقصر دانست (به اعتقاد مورخان بانو وو دختر خود را در جنگ تلخ قدرت برای خلع امپراتریس وانگ خفه کرد)، با این وجود که بانو شیائو و امپراتریس وانگ با هم متحد شدند و حامیان بسیاری از جمله تمامی صدراعظم های امپراتور گائوزونگ پشت آنها بودن، ولی فایدی نداشت، بانو وو تاثیر دقیق فرماندهی بر امپراتور گائوزونگ داشت و در دسیسه های سیاسی و درباری مهارت حیرت آور و کاملی داشت و
خیلی زود رقبای خود را به طور جدی به جادوگری، زنا و خیانت متهم کرد. این دلایلی بود که امپراتور گائوزونگ که تحت تاثیر وو بدست آورد و آنها را در سال ۶۵۵ عزل و اخراج و بانو وو را به عنوان امپراتریس جدید معرفی کرد. ملکه وو سپس ملکه وانگ و بانو شیائو را بعد از عزل از جایگاهشان دستگیر و زندانی کرد، آنها را مانند مجرمان خطرناک در اتاق هایی کوچک که درهایشان محکم بسته شده بود نگهداشتن و خیلی کم بهشان غذا داده می شد و وادار به کارهای سخت (مانند آسیاب برنج می کردند) بعد آنها را به طرز بی رحمانه ای اعدام کرد - پاها و دستان زنان هر دو خرد و بعد قطع شد و بعد آنها را که همچنان زنده بودن در بشکه های شراب انداختن و چند روز بعد در بدترین عذاب ها جان خود را از دست دادند و بعد سر آنها بریده شد و بدن مثله شده آنها را سوزاندن. امپراتریس همسر. امپراتریس وانگ در سال ۶۵۰ میلادی با صعود شوهرش به تخت امپراتوری به عنوان همسر رسمی امپراتور به مقام امپراتریس چین می رسد. در سال ۶۵۰ میلادی با رسیدن به قدرت، امپراتریس وانگ با مشکلی بزرگ روبرو می شود، بانو شیائو که همسر اعظم سلطنتی و صیغه اصلی امپراتوری بود برای این که توجه امپراتور را به خود
جلب کند با امپراتریس وانگ وارد رقابت می شود و امپراتریس وانگ در اوایل دوره همسر با این مشکل روبرو بود هر چند این درگیری به زودی به دوستی و اتحاد تبدیل می شود زیرا که امپراتور گائوزونگ به همسر پدر خود وو منیانگ (بعداً وو زتیان) علاقه مند می شود و او را به عنوان معشوقه خود به دربار باز می گردانند و چرا که وو زتیان زنی بسیار زیبا و جوان و بلندپرواز بود به راحتی خود را در دل امپراتور تاز جا می کند و به زودی تبدیل به موردعلاقه ترین همسر وی می شود بانو وو در اوایل این دوره با امپراتریس وانگ و بانو شیائو با مهربانی رفتار می کند اما زمانی که وو زتیان اولین فرزندش یعنی لی هونگ را به دنیا می آورد شروع به مسموم کردن ذهن امپراتور می کند و بعداً در سال ۶۵۴ وو زتیان اتحاد بانو شیائو و امپراتریس وانگ را نابود کرده و بانو شیائو را متهم به جادوگری و خیانت به امپراتور می کند و او را از مقامش عزل و به زندان می اندازد و خود به مقام صیغه اصلی سلطنتی و مادر شاهزاده ولیعهد می رسد، وو زتیان در همان سال دختری به دنیا می آورد که دو هفته بعد به طور ناگهان به قتل می رسد در اصل مرگ کودک به این دلیل بود که زمانی که امپراتریس وانگ به دیدا
ر دختر بچه می رود کودک به طور ناگهان بعد از رفتن امپراتریس وانگ خفه می شود و چرا که مرگ شاهزاده خانم خیلی مشکوک بود، وو زتیان مرگ دختر خود را عمداً به کردن امپراتریس وانگ می اندازد (به اعتقاد مورخان وو زتیان دختر خود را خفه کرد و قتل پرنسس را به کردن امپراتریس وانگ می اندازد) بعد از متهم شدن امپراتریس وانگ وی از مقام امپراتریس برکنار می شود و با توطئه های شیطانی بانو وو به زندان انداخته می شود. بعد از سقوط از قدرت و مرگ. بعد از سقوط از قدرت، امپراتریس وانگ و بانو شیائو به زندان انداخته می شوند، این زندان یک اتاق بسیار کوچک بود که فقط یک دریجه بسیار کوچک در آن وجود داشت و فقط از آن هوا جریان داشت و برای دریافت غذا از آن استفاده می کردند و شش روز بعد امپراتور گائوزونگ بانو وو را در مقام ملکه قرار داد، اما امپراتور گائوزونگ خیلی زود بعد از آن یک روز که به فکر وانگ و شیائو بود تصمیم گرفت به ملاقاتشان برود، هنگامی که او شرایطی را که در آنجا بود، دید، خیلی ناراحت شد و صدا زد: "ملکه، شوفی [عنوان بانو شیائو]، کجا هستید؟" ملکه وانگ، تلخ گریه کرد و پاسخ داد: "سرورم ما اینجا هستیم در این تاریکی بی انتها و ما مقصر شناخته
شدیم و به عنوان خدمتکاران خیانتکار شناخته می شویم. چگونه هنوز می توانیم با عناوین محترم صدا شویم؟" وی همچنین التماس کرد، "اگر اعلیحضرت شما روابط گذشته ما را در نظر گرفته و به ما اجازه دهد تا دوباره روز روشن را ببینیم، لطفاً این مکان را" حیاط هویشیان"تغییر نام دهید ([(回心 院 ، به معنی"بازگشت در حیاط قلب")) "" امپراتور گائوزونگ در ابتدا با خوشحالی پذیرا بود و در پاسخ گفت:"اری من همین کار را سریع انجام خواهم داد." با این حال، هنگامی که یکی از بندگان او این را به اطلاع امپراتریس وو این رساند زمانی که او این حرف ها را از خدمتگذارش شنید، بشدت عصبانی شد، و او با فرمانی سلطنتی از طریق خودش صادر کرد که ۲۰ تن از بردگان قاتل را به سوی امپراتریس وانگ و بانو شیائو فرستاد و آنها ۱۰۰ بار دست و پای امپراتریس وانگ و بانو شیائو را ضرب و شتم کردند که کاملاً خرد شد و بعد قطع کردند. او سپس آنها را در کوزه های شراب بزرگی قرار داده بود و زمانی که امپراتور گائوزونگ از این ماجرا خبردار می شود با نگرانی و خشم شروع به سئوال کردن از وو می کند و او با خونسردی و با لبخند پاسخ می دهد؟"بگذارید این دو جادوگر شیطانی استخوان هایشان مست شود تا ب
ا زجر و بدبختی جان بدهند، چرا دل رئوفتان برای این دو زن خیانتکار می سوزد!" وقتی امپراتریس وانگ به دستورات از سوی وو اطلاع یافت، او تعظیم کرد و گفت: "باشد که اعلیحضرت امپراتور او را برای همیشه زنده بگذارد و ممکن است. ژائوی [(昭儀 ، عنوان امپراتریس وو) به عنوان یک صیغه، به طور شگفت انگیز از لطف وی به عنوان امپراتریس لذت ببرد)]، مورد پسند همیشگی قرار بگیرد آن هم در مقام ملکه. شاید باید این طور می شد، مرگ سرنوشت من است نه او آن هم از سوی دروغ. " با این حال، بانو شیائو ملکه وو را شدیدا نفرین کرد، و گفت: "وو یک هیولا خیانتکار و پست است که نمیشود نظیرش را یافت! ممکن است که من به عنوان یک گربه دوباره تناسخ شوم و او به عنوان یک موش دوباره تناسخ شود، تا من بارها و بارها برای همیشه بتوانم گلو او را بگیرم." ملکه وانگ و بانو شیائو قبل از مرگ چندین روز در داخل کوزه های شراب رنج کشیدند، و امپراتریس وو اجساد آنها را از کوزه ها بیرون آورد و سربرید، و بعد امپراتریس وو دستور داد بعد از سر بریدن، اجساد بدنشان را بسوزانند و بعد از مرگ آنان به امپراتریس خبر رسید که بانو شیائو شدیدا او را نفرین کرده است و وو از ترس این نفرین دستور دا
د که تمام گربه ها در چانگان بیرون شوند بخصوص در قصر هیچ گربه ای حق ورود ندارد، با این وجود امپراتریس وو در رویاهای خود می دید که امپراتریس وانگ و بانو شیائو به دنبال کشتن او هستند و او را ازار و اذیت می کنند، بعد از سالها که وو این کابوس ها را میدید، در سال ۶۶۵ زمانی که کنترل قدرت امپراتوری به طور کامل در دست امپراتریس وو افتاد و امپراتور گائوزونگ عملا از قدرت مدریت در اداره امپراتوری گذشت، وو به راحتی مرکز قدرت یعنی پایتخت را از چانگان به لوئویانگ تغییر داد که ارواح وانگ و شیائو دست از سر او بردارند و او خیلی کم پیش می آمد که وقت خود را در چانگان بگذراند. با این وجود بسیار مورد تعجب است که ملکه وانگ و بانو شیائو چطور قادر به تحمل شکنجه های چند روزه غیر انسانی تا سر حد مرگ بودند، و او و بانو شیائو دو روز در کوزه های شراب زجر کشیدن تا این که سر بریده شدن و بدشان در آتش سوخت و این مرگ غیر انسانی برای تاریخ نگارها بسیار جنجالی است، همچنین هیچ مقبر و افتخار پس از مرگی برای آنها وجود ندارد و خاکستر بدن آنها را به طور مساوی در هم آغشته کردن و در چهار گوشه پایتخت چانگآن در هوا پخش کردن. تصویرسازی مدرن. او یکی از شخص
یت های اصلی رمان تاریخی «اژدهای سبز، ببر سفید» است که در آن ملکه وانگ در محاوره با نام پائولونیا شناخته می شود، دختری از نظر اجتماعی دست و پا چلفتی که وو زتیان - که در کتاب با نام یشم سیاه شناخته می شود - در ابتدا سعی می کند به او کمک کند، اما تلاش های او برای ایجاد یک دوستی واقعی توسط معشوقه دسیسه چینی پاک، مختل می شود.
میراکلس (معجزه آسا) یا دختر کفشدوزکی و پسر گربه ای (به فرانسوی:" Miraculous, les Aventures de Ladybug et Chat Noir") که با نام های متفاوتی شناخته می شود، یک انیمیشن سریالی ابرقهرمانی فرانسوی است که با کارگردانی توماس آستروک و تهیه کنندگی جرمی زاگ و با همکاری شرکت های "زگ تون"، "متد انیمیشن"، "توئی انیمیشن" و چند شرکت بین المللی تولید شده است. این مجموعه دربارهٔ دو نوجوان پاریسی با نام های مرینت دوپن چنگ و آدرین اگرست است که به ترتیب به ابرقهرمان های "دختر کفشدوزکی" و گربه سیاه تبدیل می شوند تا از شهرشان در برابر آکوماتیزها محافظت کنند. این مجموعه فرنچایز رسانه ای برای چندین محصول از جمله کتاب های کمیک، رمان ها و بازی های ویدیویی مختلف را ایجاد کرده است. یک فیلم اقتباسی نیز به نام "" در سال ۲۰۲۳ پخش شد. داستان. داستان دربارهٔ دو دانش آموز دبیرستانی با نام های مرینت دوپن چنگ و آدرین اگرست است که به ترتیب به ابر قهرمان های لیدی باگ (دختر کفشدوزکی) و کت نوآر (گربه سیاه) تبدیل می شوند تا از شهر در برابر ابرشرورها محافظت کنند. هر کدام از آن ها جواهراتی جادویی دارند که معجزه گر (میراکلس) نامیده می شوند و به وسیله آن
ها به موجودات جادویی (کوامی) مختص معجزه گر خود وصل می شوند. این کوامی ها هستند که به آن ها قدرت اَبَرقهرمانی می دهند. مأموریت آن ها این است که از شهرشان پاریس، در برابر هاک ماث شرور محافظت کنند. آن ها در عین حال باید هویت خود را از همه، حتی یکدیگر مخفی نگه دارند. وقتی مردم پاریس دچار احساسات منفی می شوند، گابریل اگرست، پدر آدرین، با معجزه گر پروانه به ابرشرور "هاک ماث" تبدیل می شود و با استفاده از "آکوماها"، با آن ها ارتباط برقرار می کند، معامله انجام می دهد و شرورشان (آکوماتیز) می کند. او تلاش می کند معجزه گرهای دختر کفشدوزکی و گربه سیاه را به دست بیاورد تا بتواند همسرش امیلی را که مرده است، دوباره زنده کند. اما او خبر ندارد که گربه سیاه در واقع پسر خود، آدرین است. همین طور آدرین نیز خبر ندارد که کسی که با آن مبارزه می کند، در حقیقت پدر خود، گابریل است. در فصل چهارم، گابریل معجزه گرهای طاووس و پروانه را ترکیب می کند و به ابرشرور "شدوماث" تبدیل می شود. او در فصل پنجم همه معجزه گرها به جز معجزه گرهای گربه، کفشدوزک، طاووس و خرگوش را به دست می آورد و به ابرشرور "مونارک" تبدیل می شود. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt
; پخش. انمیشن "دختر کفشدوزکی و پسر گربه ای" تا کنون در بیش از ۱۲۰ کشور و به بیش از ۳۰ زبان به پخش رسیده است. این سریال قبل از اینکه در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۵ در شبکه ت اف۱ فرانسه پخش شود، برای اولین بار در کره جنوبی در ۱ سپتامبر ۲۰۱۵ در شبکه یی بی اس۱ نمایش داده شد. در فرانسه، کانال های تلویزیونی یا صاحبان رسانه های جاری ملزم به مشارکت در تأمین مالی محصولات فرانسوی هستند. از آنجایی که شرکت والت دیزنی صاحب کانال های تلویزیونی و یک سرویس پخش آنلاین در فرانسه است، آن ها بودجه سریال را از طریق بخش فرانسوی خود تأمین می کنند که به دیزنی حق پخش در ایالات متحده و برخی مناطق در اروپا، آمریکای لاتین، خاورمیانه، آسیا و آفریقا که این سریال در کانال های متعلق به دیزنی یا دیزنی پلاس پخش می شود را می دهد. همچنین به آن ها حقوق پخش مجدد در نسخه های فرانسوی کانال دیزنی و دیزنی پلاس را می دهد. این سریال غالباً در کانال های متعلق به دیزنی یا دیزنی پلاس پخش می شود. در کشورهای دیگر، این مجموعه در کانال های محلی به روی آنتن می رود.