Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مواد کامپوزیتی می شود. از آنجایی که در ناحیه اول برش بیشترین حرارت این عملیات برش ایجاد می شود و این حرارت عامل اصلی فرسایش ابزار است پس اعمال جت خنک کننده در این ناحیه موجب کاهش دما و تأثیر مثبت بر بهره وری فرایند خواهد بود. نرخ جریان و فشار سیال تأثیر بسزایی بر عمر ابزار و رفتار سایشی دارند، همچنین بر شکل براده و ساختار متالورژیکی قطعه و براده به دلیل تغییرات قابل توجه دما و روانکاری اثر می گذارند. اکثر سوپر آلیاژهای مقاوم به حرارت را می توان با بهبود سلامت سطحی یا با سرعت های برشی بالاتر به خاطر کاهش آسیب حرارتی ناشی از اثر خنک کاری بهتر با فشار بالا، ماشین کاری کرد. ماشین کاری برودتی. یکی دیگر از فرایندهای ماشین کاری به کمک عوامل محیطی، فرایند ماشین کاری برودتی است که در آن از جریان های خنک کننده در دماهای بسیار پایین استفاده می شود. در ماشین کاری، مقدار قابل توجهی از گرما در مناطق تغییر شکل اولیه و ثانویه تولید می شود. افزایش دما به دلیل تولید گرما از اصطکاک و تغییر شکل پلاستیک ماده قطع کار می تواند موجب شکست ابزار یا تغییر شکل پلاستیک لبه برش، نفوذ و چسبندگی و تشکیل براده با لبه انباشته شود. خطر افزایش
دما در ماشین کاری توسط خنک کننده ها قابل کنترل است ولی از آنجایی که سیالات برشی علت مشکلات زیست محیطی شناخته می شوند برای بهره مندی از سلامت زیست محیطی و اکولوژیکی تمرکز جامعه جهانی دستیابی به تولید پایدار است. نیتروژن مایع یک مایع خنک کننده و روان کار سازگار با محیط زیست است که برای کنترل مطلوب درجه حرارت برش استفاده می شود که باعث افزایش طول عمر ابزار خواهد شد. استفاده از این مایع مصرف انرژی و نیروهای اصطکاکی را کاهش می دهد؛ دقت ابعادی، کیفیت سطح، شکست براده و برداشت آن را برای حصول به ماشین کاری دقیق بهبود می بخشد. علاوه بر این هزینه و زمان تولید را با فراهم کردن استفاده از سرعت های برشی بالاتر کاهش می دهد. علاوه بر این نیتروژن در اثر برخورد با منطقه برش، تبخیر شده و بدون ایجاد هرگونه زباله از مایعات برش، وارد محیط می شود. براده های تولید شده توسط این روش هیچ اثری از روان کار بر روی خود ندارند و نیاز به شستشوی آنها نیست و می تواند با هزینه ای کمتر به عنوان آهن قراضه بازیافت شود. در این فرایند، نیتروژن به کمک نازلی به قطر کوچک مطابق شکل ۳ به منطقه برش تزریق می شود. درجه حرارت نیتروژن پس از اعمال در حوالی ۲
۰۰- درجه سلسیوس است. نیتروژن مایع، حرارت تولید شده در طول ماشین کاری را جذب کرده و به سرعت تبخیر می شود، تبدیل شدن مایع به گاز، یک لایه یا بالشتکی بین براده و سطح ابزار ایجاد می نماید که به عنوان روان کننده عمل می کند. استفاده از نیتروژن مایع از نقطه نظر نرخ جریان و فشار سیال عرضه شده به منطقه برش بسیار مهم است. اما خنک کنندگی بیش از حد قطعه کار در این روش ممکن است منجر به ترد شوندگی آن و در نتیجه باعث افزایش نیروی برش مورد نیاز شود نیروهای برش مورد نیاز در ماشین کاری برودتی با توجه به توانایی مایع برودتی در کاهش ضریب اصطکاک در سطح ابزار و براده، می تواند کمتر از ماشینکاری خشک باشد. خنک کننده سرمازا بیشتر در سرعت های برشی کم مورد استفاده قرار می گیرد. با افزایش در سرعت برش، توانایی خنک کنندگی آن کاهش می یابد. به این دلیل که در سرعتهای برش بالاتر، تمایل اتصال براده به ابزار افزایش یافته و براده به حالت پلاستیکی کامل تبدیل شده و مانع نفوذ مخلوط سرمازا به سطح ابزار و براده داغ، می شود. با استفاده از جت نیتروژن مایع که به خوبی کنترل شده باشد، عمر ابزار طولانی تر می شود و راندمان ماشین کاری افزایش می یابد. در مدت
زمان ماشین کاری با ابزار کاربیدی خنک کننده سرمازا، انواع مختلف مکانیزم های سایشی مانند خراش، چسبندگی و نفوذ به تأخیر می افتد که نمایانگر بهبودی قابل توجه در عمر ابزار است. در خنک کننده سرمازا دقت و صحت فرایند، کم بوده و این موضوع یکی از عیوب این فرایند است و علت آن، اختلاف دمای بیش از حد بین قطعه و ابزار است. فرایندهای ماشین کاری هیبریدی به کمک گرما. در این تکنیک که عموماً با عنوان ماشین کاری به کمک حرارت یا ماشین کاری به کمک حرارت افزایش یافته شناخته می شود، برشکاری در بازه دمایی ۴۰۰ تا ۷۰۰ درجه سلسیوس رخ می دهد که در این دما، استحکام برشی مواد به طور قابل توجهی از استحکام در دمای اتاق کمتر است. کاهش استحکام مواد منجر به کاهش قابل ملاحظه نیروهای برشی می شود. این تکنیک از لحاظ اقتصادی تنها وقتی امکان پذیر است که قابلیت ماشین کاری ماده در حال کار محدود باشد و همچنین پارامترهای برشی (عمق بار، پیش روی به ازای هر دندانه و سرعت برشی) خیلی پایین باشد. اثرات مضر خواص مکانیکی موادی که ماشین کاری می شوند مثل سختی بالا، استحکام، چقرمگی و سفتی بر قابلیت ماشین کاری ممکن است تا حد زیادی با افزایش دمای موضعی قطع کار رفع گر
دد. فرایندهای پیشرفته ماشین کاری به کمک گرما بر این واقعیت تکیه دارند که قابلیت ماشین کاری، مخصوصاً در فلزات سخت ماشین کاری شونده و آلیاژهای آنها، با ماشین کاری در دمای بالا با استفاده از یک منبع گرمایی خارجی بهبود می یابد. استفاده از یک منبع گرمایی خارجی قابلیت ماشین کاری را با حداقل کردن نیروهای ماشین کاری بهتر کردن سلامت سطح مقطع و افزایش عمر ابزار بهبود می بخشد. این منبع گرما شاید به شکل یک پرتوی لیزر، پرتوی الکترون، پرتوی پلاسما، القای فرکانس بالا یا مواردی از این دست باشد. برای ماشین کاری فولادهای آلیاژی، با افزایش فشار جریان آب بهتر می شود و ایجاد پلیسه به شدت کاهش می یابد. اثرات مشابهی را در ماشین کاری به کمک فشار بالای آلیاژ اینکونل ۷۱۸ می توان متذکر شد. همچنین یک کاهش واضح در میزان تنش های پسماند کششی لایه های زیر سطح ایجاد می شود، که ناشی از دمای سطحی کمتر است. ماشین کاری به کمک لیزر. ماشیکاری به کمک لیزر یک فرایند برش دما بالا با استفاده از پرتو لیزر به عنوان منبع گرماست. این روش یکی از مهمترین و پر استفاده ترین انواع فرایندهای پیشرفته ماشینکاری به کمک گرماست که در آن پرتو لیزر به طور مستقیم برای
نرم کردن قطعه یک کار حین ماشین کاری استفاده می شود. اساس این فرایند کاهش نیروی برشی لازم برای ماشینکاری ماده با افزایش دما به نقطه ای است که استحکام ماده کاهش پیدا می کند. در واقع در دمای بالا انرژی مخصوص تراش کم است که کارپذیری را بهبود می دهد. انواع مختلف لیزر مانند لیزر یاقوت، CO2، Nd:YAG، برای ارضای نیازهای مختلف مادهٔ قطع کار و فرایند استفاده می شوند. فرایندهای هیبریدی ماشینکاری به کمک لیزر به دو نوع کلی تقسیم می شوند: اولین موارد استفاده از ماشین کاری به کمک لیزر در تراشکاری مواد سخت دیده شده است. پرتوی لیزر در جلوی ابزار برشی متمرکز می شود، گرمای اعمال شده اضافی لایه های سطحی ماده را نرم کرده و ماشین کاری را آسان تر می کند. برای اکثر مواد افت استحکام کششی و سختی نزدیک ۵۰۰ درجه سلسیوس رخ می دهد. برای کارآمدی، ابزار برش باید بتواند در منطقه برش هنگامی که دمای بیش از این مقدار است عمل کند. ماشین کاری به کمک پلاسما. ماشین کاری با افزایش حرارت از منابع گرمایی برای پیش گرم کردن و نرم کردن موضعی قطعه کار در جلوی ابزار برشی استفاده می کند. ماشین کاری به کمک پلاسما می تواند در خشن کاری یا فرایندهای ماشینکاری نی
مه خشن استفاده شود. این روش به کارگیری فرایندهای برشی را بسیار ساده تر از کاربرد عملیات ماشین کاری سنتی می کند. تکنیک لیزر با تمرکز انرژی زیاد روی یک نقطه کوچک کمتر از ۳ میلی متر شناخته می شود اما در مقایسه با ماشین های ابزاری که در آن استفاده می شود هزینه خیلی بالایی دارد. در حالت پلاسما، هزینه ژنراتور خیلی کمتر است اما اشکال این است که اندازه نقطه بزرگتر از۵–۴ میلی متراست و چگالی انرژی روی نقطه گرم شده کمتر است. با این وجود نقطه بزرگتر در فرایند فرزکاری باعث مزایایی هم می شود. مطالعه بر روی فرز کاری به کمک پلاسما برای مواد سخت ماشینکاری شونده نشان می دهد که سایش ابزار در مقایسه با فرصت کاری سنتی کاهش می یابد و همچنین سایش پهلو و سایش شیاری با فرز کاری به کمک پلاسما در شدت پلاسماهای کم کاهش خواهد یافت.
ماهیت چالش برانگیز و انقلابی ادعاهای باب مخالفت روحانیون و در پی آن مقامات مدنی ایران دوره قاجار را برانگیخت. اگرچه در سه سال و نیم اولیهٔ جنبش بابیان اطلاعاتی در مورد بابیانی که به دلیل اعتقادشان کشته شدند در دست نیست اما تعداد قابل توجهی از آنان تحت تعقیب، و مورد ضرب و شتم، آزار و شکنجه قرار گرفتند. از جمله این موارد می توان به دستگیری و محاکمه یکی از پیروان اولیه باب به نام ملا علی بسطامی در عراق عثمانی در ژانویه ۱۸۴۵ اشاره کرد که منجر به محکومیت وی به کار اجباری در اسکله های دریایی استانبول شد. وی کمی بعد در آنجا درگذشت. نمونه دیگر تحقیر و شکنجه دو بابی در ملأ عام در شیراز است که در اواسط سال ۱۸۴۵ به وقوع پیوست. اولین کشتار عمده بابیان که در تاریخ ثبت شده به دنبال قتل روحانی برجسته قزوین، ملّا محمد تقی برغانی اتفاق افتاد. ملّا محمد تقی برغانی عمو و پدرشوهر طاهره، و از مخالفان اصلی شیخی ها و بابی ها بود. با وجود آنکه قاتل وی شیخی بود، اما طاهره و یارانش مقصر شناخته شده و تعداد قابل توجهی از آنان دستگیر شدند، یکی از آنان به طور رسمی اعدام شد و تعداد زیادی دیگر توسط طرفداران ملّا محمد تقی برغانی به قتل رسیدن
د. از آن زمان به بعد، حملات علیه بابیان توسط روحانیون برجسته و پیروان آنها رواج بیشتری یافت و برخی از بابیان شروع به حمل سلاح کردند. یکی از این حملات در بارفروش مازندران (بابل کنونی) رخ داد که منجر به کشته شدن چندین بابی و مخالفان آن ها و همچنین درگیری مسلحانه بابیان و دشمنان آنها در قلعه شیخ طبرسی شد. پس از آن، دو درگیری بزرگ دیگری بین بابیان و مخالفان شان در شهرهای زنجان و نیریز به ترتیب در شمال و جنوب ایران و همچنین درگیری کوچکتری در یزد رخ داد. مجموعاً چند هزار بابی در این درگیری ها کشته شدند. بابیان در سه درگیری اصلی در طبرسی، زنجان و نیریز، توسط دشمنان خود به شورش علیه حکومت متهم می شدند. با این حال بعید به نظر می رسد که این اقدامات صرفاً انقلابی بوده باشد. بابیان در مطرح ساختن دعاوی و رسالت خود بی پروا بودند ولی در هر سه مورد نبردهایی که به وقوع پیوست ماهیتی دفاعی داشت و در مورد دو درگیری شهری (نیریز و زنجان) با تنش های اجتماعی و سیاسیِ از پیش موجود در ارتباط بود. در ضمن هیچ مدرکی دال بر اینکه این اقدامات از پیش هماهنگ شده باشند وجود ندارد. درگیری های اصلی. قلعه طبرسی. ملّا حسین بشروئی، نخستین مؤمن به
باب و از رهبران جنبش بابیه و حروف حی، که مدتی در مشهد به تبلیغ بابیه پرداخته بود، شهر مشهد را در ژوئیه سال ۱۸۴۸ ترک کرد و با گروهی روبه تزاید از پیروانش پرچم سیاه موعود را که وعده داده شده بود همزمان با ظهور مهدی از خراسان بلند خواهد شد برافراشت و به سمت غرب کشور حرکت کرد. هدف این گروه نامعلوم است اما گمان می رود که احتمالاْ قصد آن ها رفتن به آذربایجان و آزاد ساختن باب بوده باشد. شرایط در ماه سپتامبر آن سال با مرگ محمّدشاه و هرج ومرج و آشفتگی ای که قبل از به تخت نشستن پسرش ناصرالدین میرزا رخ داد به طرز چشمگیری تغییر کرد. ملّاحسین و همراهانش وقتی به شهر شمالی بارفروش (بابل کنونی)، در نزدیکی دریای خزر، رسیدند، توسط گروهی به رهبری یک روحانی محلی مورد حمله قرار گرفتند. درگیری آغاز شد، و چندین بابی و مخالفان شان کشته شدند. این گروه بابی که تعدادشان اکنون به چند صد نفر رسیده بود، در آرامگاه کوچک و محلی شیخ طبرسی به تاریخ ۱۲ اکتبر پناه گرفتند. بابیان توسط مخالفان به شورش متهم شده و متعاقباْ توسط نیروهای مختلف محلّی و ملّی مورد حمله قرار گرفتند. آن ها برخلاف انتظار به شدت مقاومت کردند و بسیاری از مهاجمان را به قتل رس
اندند. سرانجام پس از هفت ماه محاصره، بابیان که بر اثر گرسنگی ضعیف شده بودند و بسیاری از نیروهای خود را از دست داده بودند، به سوگند دروغین مهاجمان [به قرآن] برای برقراری آتش بس پاسخ مثبت دادند و از قلعه خارج شدند ولی بلافاصله تقریباً تماماً قتل عام شدند (۱۰ مه ۱۸۴۹). این ضربه بزرگی به آیین جدید بود، نیمی از حروف حیّ در این نبرد و پسایند آن کشته شدند. محمد علی بارفروشی، ملقب به قدوس، که رهبری بابیان در این قلعه را به عهده داشت به پیشوای روحانی محلیِ بابل [سعید العلماء] تحویل داده شد. به دستور سعید العلماء، محمد علی بارفروشی را در میدان اصلی شهر بارفروش شکنجه کرده و کشتند و جسدش را تکه تکه کردند. کشته شدگان سبعه. پس از واقعه قلعه شیخ طبرسی، برای صدور حکم اعدام تنها اعتقاد به باب کفایت می کرد. «شهدای سبعه تهران» نمونه ای شناخته شده در این زمینه است: هفت نفر از بابی های برجسته تهران شامل سه تاجر، دو روحانی، یک درویش برجسته و یک مقام حکومتی در فوریه ۱۸۵۰ به جرم اعتقاد به باب در ملاء عام اعدام شدند. این هفت تن همه مردانی از رده های بالای اجتماعی بودند که به راحتی می توانستند با انکار ایمان خود به باب جان بدر برند. آ
نان اما کشته شدن را بر انکار ایمان ترجیح دادند. زنجان. در زنجان، یکی از روحانیون برجسته، ملّا محمّد علی حجّت زنجانی، که بابی شده بود هزاران نفر از پیروان خود را به آیین جدید درآورد. درگیری ای بین جمعیت بابی و غیر بابی شهر ایجاد شد و در نتیجه حاکم شهر، شهر را به دو قسمت بابی و غیر بابی تقسیم کرد. بین دو گروه جنگ درگرفت، حاکم شهر نیروهای مسلح متعددی به کار گرفت، و محله بابیان به مدت تقریباً ۹ ماه محاصره شد که طی آن مدافعان بابی با تجهیزات ناچیز محاصره کنندگان مسلح را متوقف کردند و بسیاری را کشتند. بسیاری از بابیان در طول مبارزه کشته شدند و بیشتر بازماندگانی که تا آخر جنگیدند، قتل عام شدند. بابیان، مطابق با قوانین شیعه، معتقد بودند که وقتی امام در جهان است، فقط او می تواند حکم جهاد صادر کند. آنها مجاز بودند که برای دفاع از خود وارد جنگ شوند، اما حمله بدون دستور صریح امام - یعنی خود باب - قابل پذیرش نبود. از همان روزهای آغازین جنبش، بابی ها انتظار داشتند که چنین دستوری صادر شود. قرار بود امام زمان علیه دشمنان خود بجنگد و آن ها را شکست دهد و بابیان انتظار داشتند که برای پاکسازی جهان از شر و کفر به این جهاد بپیوندن
د. بابی های زنجان آماده بودند، اما دستور هرگز صادر نشد - در حقیقت، گفته می شود وقتی باب سه سال پیش از آن، از زنجان [در مسیر تبعید و زندانی شدن در آذربایجان] می گذشت حجت را از هرگونه اقدامی مبنی بر به کار بردن زور و خشونت منع کرده بود. تواریخ بابی نیز بر سر این مسئله توافق دارند که بابیان زنجان اعلام جهاد نکردند بلکه صرفاً از خود دفاع کردند. با در نظر داشتن عدم دستور جهاد از سوی باب، اهداف جنگ بابیان صرفاً در جهت دفاع از خود بود و وقتی که موفق به دفاع از خود نمی شدند با تأسی از امام حسین و یارانش برای دفاع از حقیقت دیانتشان با طیب خاطر جان می دادند. هدف دولت از جنگ امّا عملی تر بود: از بین بردن احتمال حمله نظامی بابیان به جاده حیاتی تهران-تبریز. بابیان امکان رسیدن به توافقی قابل قبول با دولت را نداشتند جنگیدند تا اینکه فقط حدود صد نفر از مبارزان آن ها برای تسلیم باقی ماندند. دولت تقریباً موفق به نابودی کامل جامعه بابی زنجان شد. جامعه فعال بابی بعد از اینکه فرزندان بازماندگان درگیری در زنجان بزرگ شدند، دوباره احیاء شد. نیریز. درگیری نیریز توسط سید یحیی دارابی ملقب به «وحید»، از روحانیون برجسته محلی که به آئین ب
ابی درآمده بود رهبری شد. سید یحیی دارابی فرزند سید جعفر کشفی بود و مانند پدر به دربار قاجار وابسته بود. محمد شاه و میرزا آغاسی از وی خواسته بودند که در مورد دعاوی باب تحقیق کند. او بعد از سه دیدار با باب در شیراز در به وی ایمان آورد و زان پس، شروع به سفرهای گسترده ای برای ترویج آئین بابی نمود. او برای اعلان ایمان به پدر به بروجرد سفر کرد و پس از آن به اصفهان، اردستان و تهران رفت و در تهران مدتی نزد میرزا حسینعلی (بهاءالله) اقامت داشت. او همچنین به خراسان و قزوین، شیراز و یزد سفر کرد. در زمستان ۱۸۴۷–۱۸۴۸ (۱۲۶۴ ه .ق) بار دیگر توانست با باب که به ماکو تبعید شده بود دیدار کند. در یزد وی موفق شد تعدادی از بزرگان و علماء را به آیین جدید درآورد. این اقدامات منجر به مخالفت بعضی علماء و حاکم وقت یزد، آقا خان ایروانی شد. وحید یزد را به مقصد اصطهبانات و بوانات ترک کرد و شماری از سکنه آنجا را نیز به آئین جدید درآورد. وی در اواخر ماه مه ۱۸۵۰ وارد نیریز شد. گفته می شود بسیاری از ساکنان نیریز برای استقبال از وحید به اصطهبانات رفته بودند. مدت کمی پس از ورود او به نیریز، ترویج آئین بابی توسط او که منجر به ایمان آوردن شمار زیا
دی از مردم شد، مخالفت هایی برانگیخت و بر تنش های موجود در شهر افزود. حاج زین العابدین خان، فرمانده محلی، سعی داشت تا با توسل به زور و خشونت تنش ها را حلّ و فصل کند. وی بیش از ۱۰۰۰ نفر نیروی شبه نظامی را بسیج کرد تا جلوی وحید و پیروانش را بگیرد. در نتیجه شهر به دو دسته تقسیم شد. در یک سو فرمانده و نیروهایش قرار داشتند که محلهٔ بازار را تحت تصرف داشتند و در سمت دیگر وحید و بابی ها. جنگی مسلّحانه بین بابیان و نیروهای منطقه ای آغاز شد. همانند درگیری زنجان و طبرسی، شور و حرارت بابیان در ابتدا باعث غلبه شان بر نیروهای مسلح اعزامی شد و آن ها را قادر ساخت به رهبری سید یحیی دارابی در برابر جمعیتی چند برابر جمعیت خودشان مقتدرانه بجنگند. در نهایت اما محاصره کنندگان با نیرنگ و اعلام آتش بس دروغین بر بابیان پیروز شدند. این نبرد که کمتر از یک ماه (۲۷ مه-۲۱ ژوئن ۱۸۵۰) به طول انجامید با شکنجه و کشتار بازماندگان بابی و قتل سید یحیی دارابی به اتمام رسید. قتل عام بابیان در پی سوء قصد نافرجام. به دنبال بروز درگیری بین بابیان و دولت، امیرکبیر، نخست وزیر ناصرالدین شاه، مصمم شد که خود باب را اعدام کند. اگرچه این اعدام به وضوح یک اق
دام دولتی بود، اما به راحتی توسط روحانیون ارشد تبریز مشروعیت مذهبی یافت و بر اساس فتاوای آنها انجام شد. یکی از پیروان باب به نام محمد علی زنونی (ملقب به انیس) از همه سرزنش ها و توصیه ها جهت وادار کردن او به انکار مولایش سرباز زد و در عوض ترجیح داد همراه او اعدام شود. دو سال بعد در سپیده دم بامداد روز ۸ شوال ۱۲۶۸ هنگامی که ناصرالدین شاه از کاخ ییلاقی نیاوران عازم شکار بود، گروهی از بابیان که توسط شیخ علی عظیم مأمور شده بودند، در فاصله کوتاهی از کاخ به شاه حمله کردند. آنان عریضه به دست به موکب شاه که تنها به اتفاق چند تن ملازم رکاب پیش می راند، نزدیک شدند و جبران وهنی را خواستند که با کشته شدن سید علی محمد باب به کیش آنان وارد شده بود. به ترتیب سه تن از آنان سه تیر شلیک کردند که تیر دوم شاه را مجروح ساخت. در زد و خوردی که پیش آمد قراولان شاه یک تن از مهاجمان را کشتند و دو تن را دستگیر کردند. مهدعلیا، شاه را به دست داشتن میرزا آقاخان نوری در سوءقصد مظنون کرد و میرزا آقاخان برای مبری ساختن خود از تهمت، شدت عمل به خرج داد و بابیان را به طور گسترده سرکوب و دستگیر ساخت. ازجمله این دستگیرشدگان بهاءالله بود که توسط سف
ارت روسیه به ایران تحویل داده شد. متعاقباً تعدادی از دستگیرشدگان به دست صاحب منصبان دولتی سپرده شدند تا کشته شوند. قرةالعین نیز در این ماجرا کشته شد. او که از سال ۱۲۶۵ هجری قمری دستگیرشده بود، در زمان سوءقصد در منزل کلانتر تهران محبوس بود ولی دو هفته بعد از واقعه استنطاق و اعدام شد. شاه در این سوءقصد فقط جراحات سطحی برداشت ولی فرمان قتل عام بابیان را صادر کرد. بسیاری از بابیان و حتی افرادی که مشکوک به بابی بودن بودند، در یک کشتار دسته جمعی هولناک با سازماندهی علماء، دولتیان، شاهزادگان قاجار، دیوان سالاران و تاجران در ملاء عام به نحو فجیع شکنجه و اعدام شدند. میرزا آقاخان نوری برای کاهش احتمال انتقام، دستور داده بود که قربانیان بین گروه های مختلف مانند نظامیان، نجیب زادگان و اساتید و شاگردان دارالفنون تقسیم شوند تا مسئولیت کشتار بین همگان تقسیم شود. بعضی را شمع آجین کردند، بعضی را به دم توپ بستند، بعضی را قطعه قطعه کردند، و بعضی را قبل از اعدام چشم از حدقه درآورند، یا پوست از پا کندند و بعد از فرو بردن در قیر داغ مجبور به دویدن کردند. چندین هزار نفر در این قتل عام کشته شدند. سایر موارد. آزار و اذیت نهایی بابیان
قبل از ظهور دیانت بهائی به عنوان اصلی ترین جانشین جنبش بابی، در سال ۱۸۶۴ اتفاق افتاد. روحانی برجسته شیعه اصفهان شیخ محمد باقر اصفهانی، حدود دوازده بابی را در نجف آباد در نزدیکی اصفهان دستگیر کرد. همهٔ این بابیان مورد شکنجه و ضرب و شتم قرار گرفتند، و در نهایت چهار نفر از آنان به قتل رسیده و بقیه آزاد شدند. تقریباً همه کسانی که بعد از سال ۱۸۶۴ به عنوان «بابی» کشته شدند در واقع بهائی بودند. آمار کشته شدگان. دربارهٔ شمار بابیانِ قتل عام، عدد دقیقی در دست نیست. یکی از پژوهش های متأخر، این عدد را کمی بیش از سه هزار نفر، برآورد کرده است که بیشترشان در درگیری های طبرسی، نیریز و زنجان، کشته شدند. تعداد، احتمالاً از این مقدار، بیشتر است، به ویژه به دلیل اینکه نام ها و مسئلهٔ اعدام بابیانی که در سال ۱۸۵۲ کشته شدند، جایی ثبت نشده است. بیشتر کشته شدگان، مرد بودند؛ البته به فهرست کشته شدگان مورد نظر، آن دسته از زنان، کودکان و سالمندانی که از سختی و گرسنگی، درگذشتند نیز باید افزود. در منابع بهائی، عدد کشته شدگان را کم و بیش، بیست هزار تن، اعلام شده است. برخی از افراد قتل عام شدهٔ پیش گفته، بهائی بودند.
گذرگاه شیطان () فیلمی در ژانر درام و جنایی به کارگردانی کازویا شیرائیشی است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به تاکایوکی یامادا، پیر تاکی، چیزورو ایکه واکی، کازوکو شیراکاوا و جیتسوکو یوشیمورا اشاره کرد. دریک الی از مجله "فیلم بیزنس ایژا" به فیلم امتیاز هفت از ده داد.
منبع وب یا به صورت ساده شده منبع، به هر شیی قابل شناسایی، شامل اشیای دیجیتال، فیزیکی یا انتزاعی، در وب جهان گستر گفته می شود. این منابع با استفاده از شناسهٔ منبع یکسان (URI) قابل تشخیص می باشد. در وب معنایی، «منابع وب» و ویژگی های معنایی آنها، به وسیله ی چارچوب توصیف منابع (RDF) توصیف می شوند.
معنایی شباهت یک متریک است که بر روی یک مجموعه از اسناد و مدارک تعریف می شود، ایده این روش این است که فاصله بین آنها مبتنی بر شباهت معنا یا محتوای معنایی آنها است و معیار فاصله با شباهت رابطه معکوس وجود دارد که می توان آن را با استفاده اط نمایش ساختاری (به عنوان مثال فرم رشته) تخمین زد. اینها ابزارهای ریاضی هستند که برای برآورد رابطه معنایی بین واحدهای زبان، مفاهیم یا نمونه ها، در طی یک توصیف عددی مورد استفاده قرار می گیرند. این توصیف عددی با مقایسه اطلاعات موجود در معنای حود یا توصیف ماهیت خود بدست می آید. اصطلاح شباهت معنایی اغلب با ارتباط معنایی اشتباه گرفته شود. ارتباط معنایی شامل هر گونه رابطه بین دو واژه است، در حالی که شباهت معنایی تنها شامل روابط "is-a" است. برای مثال «ماشین» شبیه به «اتوبوس» اما همچنان با «جاده» و «رانندگی» مرتبط است.
یک شباهت معنایی شبکه (SSN) یک فرم خاص از شبکه معنایی است. این شبکه ها برای نشان دادن محتواها و تمایش شباهت معنایی آنها طراحی شده است. نوآوری اصلی این شبکه آن است که منجر به کاهش پیچیدگی محاسبه فاصله معنایی می شود. بندک (۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸) مفهوم "شبکه شباهت معنایی را" (SSN) به عنوان حالت خاصی از یک شبکه معنایی برای اندازه گیری شباهت معنایی با استفاده از نمایش هستان شناسی "معرفی کرد".
انسجام در زبان شناسی چیزی است که باعث می شود یک متن از نظر مفهومی معنی دار باشد. این امر به ویژه در برخورد با زبانشناسی متن اهمیت پیدا می کند. انسجام از طریق ویژگی های نحوی از قبیل استفاده از المان های deictic، anaphoric و cataphoric یا یک ساختار تنش منطقی و همچنین از طریق پیش فرضها و پیامدهای متصل به دانش کلی جهان به دست می آید. عناصر زبانی صرف که یک متن را منسجم می کند تحت اصطلاح انسجام قرار می گیرند. با این حال ویژگی های متنی که انسجام در متن را ارائه می کنند لزوماً به دستیابی به انسجام کمک نمی کنند چرا که آنها همیشه به معنادار بودن یک متن، چه نوشتاری و چه گفتاری، کمک نمی کنند. گفته می شود که یک متن منسجم است در صورتی که جهان اطراف نیز منسجم باشد.
مانون لسکو (به فرانسوی: Manon Lescaut) نام رمانی است از نویسنده ی فرانسوی قرن هجدهم آنتوان فرانسوا پره وو. پره وو این رمان را در سال ۱۷۳۱میلادی منتشر کرد. از روی این کتاب اپراهای متعددی ساخته شده است که از مشهورترین آن ها اپرای مانون لسکو اثر جاکومو پوچینی، موسیقیدان ایتالیایی قرن نوزدهم و بیستم است. از این کتاب هفت فیلم سینمایی ساخته شده است. ماجرای رمان. رمان روایت عشق جوانی ساده دل به نام شوالیه دگریو به مانون لسکوی دلرباست. مانون قرار است که وارد صومعه شود اما دگریوی جوان ترتیب فرارش را با خود می دهد. فرار این دو عاشق سرآغاز سلسله رویدادهایی است. ترجمه. در ایران، این رمان با ترجمه محمود گودرزی و توسط انتشارات افق در مجموعه افق کلاسیک به چاپ رسیده. همچنین مشفق همدانی و سارا یگانگی نیز این کتاب را به فارسی ترجمه کرده اند.
سید سیف الدین عصار، افسر گارد جاویدان، کارمند ساواک و آخرین رییس زندان قزل قلعه در زمان پیش از انقلاب بود. وی پسر عماد عصار سردبیر مجله آشفته بود. عصار یکی از مأمورین بازداشت سید روح الله خمینی در سال ۱۳۴۲ در قم برای انتقال او به تهران بود. وی به عنوان افسر گارد جاویدان در بخش ویژه عملیات ساواک در آن دوران فعالیت می کرد. پس از انتقال سید روح الله خمینی به تهران و حبس خانگی در منزل حاج غلامحسین روغنی، عصار از مأموران کشیک حصر خانگی بود. پس از نمایش عملکرد خوب در دستگیری سریع سید روح الله خمینی نامه تشکر از بدیعی، رئیس سازمان اطلاعات و امنیت قم دریافت کرد. وی در دستگیری سال ۱۳۴۳ سید روح الله خمینی برای تبعید وی به ترکیه نیز حضور داشت. پرویز معتمد از همکاران وی در نیروهای امنیتی در مصاحبه ای با ایرج مصداقی می گوید که: زندگی شخصی. وی چند بار ازدواج کرد. همسر اولش زنی روس به نام ندا بود که ثمره این ازدواج یک دختر به نام آرزو بود. سپس با زنی شمالی ازدواج رد که ثمره آن پسری به نام علی بود که پس از انقلاب ۵۷ در هنگام بازگشت از دبستان توسط ماموران کشته شد. پس از آن سیف در خارج از کشور با زنی به نام سودابه ازدواج کرد.
پرویز ثابتی (رئیس ادارهٔ کل سوم ساواک) نیز ادعای اعتیاد سیف را تایید می کند و در مورد رابطه او و مسعود بهنود در کتابش می نویسد: «[مسعود بهنود] دوست سرهنگ سیف الدین عصار (از افسران مامور خدمت به ساواک) [بود] که با هم بسیار نزدیک و اهل دود و دم بودند.». مرکز اسناد انقلاب اسلامی ادعا می کند که سیف در جریان انقلاب ۱۳۵۷ دستگیر می شود و به دادگاه اسلامی تحویل داده می شود. پرویز معتمد می گوید که سیف پس از انقلاب ۵۷ به فرانسه مهاجرت کرد و حدود سال ۱۳۸۵ در فرانسه درگذشت.
جشنواره زیبایی درلائوس () یکی از ۴ مسابقه مهم جشنواره زیبایی است که هر ساله در سراسر جهان برگزار می شود.
الف حاجی اف (; – ) افسر، فرمانده پلیس فرودگاه خواجه لی بود، که در کشتار خواجه لی در جریان جنگ قره باغ از سوی نیروهای مسلح ارمنستان کشته شد. بعد از مرگش به او نشان قهرمان ملی جمهوری آذربایجان، والاترین عنوان افتخار این کشور اعطاء شد. اوایل زندگی. الف حاجی اف ۲۴ ژوئن سال ۱۹۵۳ در شهرستان خواجه لی، از توابع بخش قره باغ کوهستانی آذربایجان شوروی، چشم به دنیا گشود. او در ارتش سرخ شوروی خدمت سربازیاش را سپری کرد و سپس ساکن مینسک، پایتخت جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس شد. بین سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۴، به زمامداری چند تا پست عالی رتبه در وزارت کشور بلاروس و نیز در نیروی انتظامی جمهوری خودمختار قره باغ کوهستانی آذربایجان شوروی رسید. در دسامبر سال ۱۹۹۰ بود، که به فرماندهی پلیس فرودگاه خواجه لی رسید. کشتار خواجه لی. الف حاجی اف در مدت چند ماه، کمک های زیادی به نیروهای مدافع شهرستان خواجه لی کرد که تحت محاصره کامل، در قطعی گاز و برق و در کمبود مواد غذایی به سر می برد. زمانی که در ۲۵ فوریه سال ۱۹۹۲، ارتش ارمنستان تعرض به خواجه لی را شروع کرد، الف حاجی اف دستور به تخلیه مردم شهرستان داد. او نیمه شب به همراه معدودی از نیروهای آذر