Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برنامه احتیاطی () طرح احتیاطی یا برنامه احتمالی، طرحی برای مدیریت ریسک است، که به منظور دستیابی به نتیجه ای غیر از برنامه مورد انتظار، طراحی و برنامه ریزی می شود. برنامه احتیاطی اغلب برای پوشش ریسک های منحصربفردی که احتمال وقوع آنها پایین بوده، ولی در صورت وقوع، تأثیرگذاری بالا دارند، مورد استفاده قرار می گیرد. برنامه های احتیاطی اغلب توسط دولت ها یا شرکت های بزرگ، برای رویدادهای احتمالی آتی تهیه شده و در مواقع بحران به کار گرفته می شود. نمونه ای از برنامه های احتیاطی؛ سیاست های کاهش تأثیر بلایای طبیعی احتمالی می باشد. مؤسسه ملی فناوری و استانداردها راهنمایی برای برنامه ریزی احتیاطی سیستم های فناوری اطلاعات منتشر کرده است.
برگ آردی، برگ نقره ای نام یک تیره تاج خروسیان است.
برگ آردی، برگ نقره ای نام یک گونه از سرده برگ آردی است.
اریک اسعد بختیاری (زاده؛ ۲ دسامبر ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال آمریکایی است، وی نوهٔ سردار اسعد بختیاری از فرمانده قشون مشروطه خواه بختیاری درفتح تهران و از سیاستمداران برجسته دوران قاجار است. زندگی شخصی. اریک بختیاری از تبار ایرانی-ایسلندی است، وی برادر بزرگتر دیوید بختیاری است که در پست مهاجم از سال ۲۰۱۳ به عنوان بازیکن برای تیم گرین بی پکرز در لیگ ملی فوتبال (آمریکا) بازی می کند.
دموکراسی آتنی (به یونانی باستان: "dēmokratía"، δημοκρατία) نخستین شکل شناخته شدهٔ دموکراسی در جهان بود که در دولت شهر آتن در حدود سال ۵۰۸ پیش از میلاد، در پی اصلاحات کلئیستنس، شکل گرفت و برای تقریباً دو قرن دوام آورد. این سیستم، یک دموکراسی مستقیم بود که در آن شهروندان واجد شرایط به طور مستقیم در امور قانون گذاری و اجرایی مشارکت داشتند، نه از طریق نمایندگان منتخب. این نظام سیاسی با نوآوری های رادیکالی مانند انتخاب مقامات از طریق قرعه کشی و مشارکت توده ها در تصمیم گیری های کلیدی، الهام بخش بسیاری از متفکران سیاسی در طول تاریخ بوده است. با این حال، دموکراسی آتنی یک سیستم عمیقاً انحصاری نیز بود؛ این «حاکمیت مردم»، در عمل حاکمیت اقلیتی کوچک بود. اکثریت قاطع ساکنان آتن—زنان، بردگان و بیگانگان مقیم (متیک)—به طور کامل از هرگونه حق شهروندی و مشارکت سیاسی محروم بودند. واژه شناسی و ریشه ها. واژه دموکراسی از ترکیب دو کلمه یونانی "demos" (δῆμος) به معنای «مردم» و "kratos" (κράτος) به معنای «قدرت» یا «حاکمیت» ساخته شده است. بنابراین، دموکراسی به معنای «حاکمیت مردم» است. شکل گیری این نظام، ریشه در اصلاحات اجتماعی و سیاسی پ
یشین داشت. اصلاحات سولون در اوایل قرن ششم پیش از میلاد با کاهش قدرت اشرافیت زمین دار و ایجاد نهادهای اولیه، زمینه را برای مشارکت بیشتر شهروندان فراهم کرد. اما نقطه عطف اصلی، اصلاحات کلئیستنس در سال های ۵۰۸/۵۰۷ پیش از میلاد بود. او با بازآرایی ساختار قبیله ای آتن و ایجاد «شورای پانصد نفره»، پایه های دموکراسی مستقیم را بنا نهاد. نهادهای کلیدی دموکراسی. قدرت در دموکراسی آتنی میان چندین نهاد اصلی تقسیم شده بود تا از تمرکز آن در دست یک فرد یا گروه جلوگیری شود. مجمع همگانی (Ekklesia). اککلسیا قلب تپنده دموکراسی آتن و نهاد اصلی حاکمیت بود. تمام شهروندان مرد بالای ۱۸ سال حق داشتند در جلسات مجمع که حدود ۴۰ بار در سال بر روی تپهٔ پنیکس برگزار می شد، شرکت کنند. این مجمع دربارهٔ مهم ترین مسائل، از جمله اعلان جنگ و صلح، وضع قوانین، انتخاب مقامات نظامی و تصمیم گیری های مالی، رأی گیری می کرد. هر شهروند حق داشت در مجمع سخنرانی کند ("isēgoría") که این اصل یکی از پایه های برابری سیاسی بود. شورای پانصد نفره (Boule). از آنجا که اداره روزمره امور توسط کل شهروندان ممکن نبود، بوله به عنوان کمیته اجرایی مجمع عمل می کرد. این شورا شام
ل ۵۰۰ شهروند مرد بالای ۳۰ سال بود که برای یک دوره یک ساله و از طریق قرعه کشی از میان ۱۰ قبیله آتن انتخاب می شدند. وظیفه اصلی بوله، تعیین دستور کار برای مجمع همگانی، نظارت بر امور مالی دولت و اجرای تصمیمات مجمع بود. انتخاب از طریق قرعه تضمین می کرد که شهروندان عادی نیز فرصت مشارکت در اداره امور را داشته باشند و از شکل گیری یک طبقه سیاسی حرفه ای جلوگیری شود. دادگاه های مردمی (Dikasteria). نظام قضایی نیز در دستان شهروندان بود. دادگاه ها از هیئت منصفه های بسیار بزرگی تشکیل می شدند که اعضای آن ("dikastai") از میان شهروندان داوطلب و از طریق قرعه کشی انتخاب می شدند. تعداد اعضای هیئت منصفه معمولاً بین ۲۰۱ تا ۵۰۱ نفر و گاهی بیشتر بود. این تعداد زیاد، احتمال رشوه گیری یا اعمال نفوذ بر هیئت منصفه را کاهش می داد. این دادگاه ها نه تنها به پرونده های خصوصی و جنایی رسیدگی می کردند، بلکه قدرت نظارت بر قوانین و عملکرد مقامات را نیز داشتند. مقامات و استراتیگوس ها. بیشتر مقامات دولتی (حدود ۶۰۰ نفر) نیز از طریق قرعه کشی برای دوره های یک ساله انتخاب می شدند. با این حال، یک استثنای بسیار مهم وجود داشت: ۱۰ استراتیگوس ("Strategos")
یا ژنرال نظامی، تنها مقاماتی بودند که از طریق انتخاب مستقیم در مجمع برگزیده می شدند. آتنی ها دریافته بودند که برای فرماندهی نظامی، به تخصص و تجربه نیاز است و نمی توان آن را به شانس قرعه واگذار کرد. چهره های سرشناسی مانند پریکلس بارها به این مقام انتخاب شدند. اصول بنیادین و شهروندی. دموکراسی مستقیم و قرعه کشی. برخلاف دموکراسی های مدرن که نمایندگانی را برای تصمیم گیری انتخاب می کنند، در آتن شهروندان خودشان قانون گذار بودند. قلب این سیستم، استفاده گسترده از قرعه کشی ("Sortition") بود. آتنی ها معتقد بودند که قرعه کشی دموکراتیک تر از انتخابات است، زیرا انتخابات به افراد ثروتمند، مشهور و دارای مهارت سخنوری برتری می دهد، در حالی که قرعه به هر شهروندی شانس برابری برای خدمت می دهد. شهروندی: مشارکت و انحصار. برای یک آتنی، شهروندی فقط مجموعه ای از حقوق نبود، بلکه یک وظیفه فعال بود. با این حال، این دایرهٔ مشارکت به شدت محدود و انحصاری بود. برای واجد شرایط بودن به عنوان یک شهروند، یک فرد باید: این بدان معناست که اکثریت قاطع ساکنان آتن از دایره دموکراسی بیرون گذاشته شده بودند: تخمین زده می شود که از جمعیت حدوداً ۲۵۰ تا ۳۰۰
هزار نفری آتن در قرن پنجم پیش از میلاد، تنها ۳۰ تا ۵۰ هزار نفر شهروند واجد شرایط بودند. فراز و فرود. اوج شکوه دموکراسی آتنی در دوران رهبری پریکلس (حدود ۴۶۱ تا ۴۲۹ پیش از میلاد) بود که به «عصر طلایی آتن» شهرت دارد. با این حال، جنگ پلوپونز (۴۳۱–۴۰۴ پیش از میلاد) با اسپارت، فشار عظیمی بر این سیستم وارد کرد و منجر به دو کودتای الیگارشی کوتاه مدت در سال های ۴۱۱ و ۴۰۴ پیش از میلاد شد. دموکراسی هر بار به سرعت احیا شد، اما شکست در جنگ، آتن را تضعیف کرد. سرانجام، با ظهور قدرت مقدونیه، دموکراسی آتنی رو به افول گذاشت. پس از شکست در برابر فیلیپ دوم مقدونی و سپس پسرش اسکندر مقدونی، استقلال آتن محدود شد. در سال ۳۲۲ پیش از میلاد، پس از شکست در جنگ لامیا، آنتیپاتر، نایب السلطنه مقدونی، دموکراسی را به طور کامل برچید. نقدها. نقدهای باستانی. دموکراسی آتنی از همان ابتدا منتقدان سرسختی داشت. افلاطون آن را به عنوان «حاکمیت عوام نادان» تحقیر می کرد که به راحتی فریب سخنوران عوام فریب (دموگوگ ها) را می خورند. او اعدام استادش، سقراط، توسط یک دادگاه دموکراتیک را گواهی بر این مدعا می دانست. شاگرد او، ارسطو، نیز با آنکه نگاه معتدل تری د
اشت، دموکراسی را یکی از اشکال انحرافی حکومت می دانست که می تواند به هرج و مرج منجر شود. نقدهای مدرن. نقدهای مدرن عمدتاً بر جنبه های انحصاری و غیراخلاقی این سیستم تمرکز دارند: با وجود تمام این انتقادات، دموکراسی آتنی به عنوان اولین تلاش جدی و نظام مند برای سپردن قدرت به توده های مردم، میراثی بی بدیل در تاریخ اندیشه سیاسی جهان باقی گذاشته است.
دون نورمن (؛ زادهٔ ) پژوهش گر، مدرس دانشگاه و دانشمند علوم شناختی اهل ایالات متحده آمریکا است، که به عنوان استاد دانشگاه نورت وسترن، دانشگاه هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا، سن دییگو فعالیت می کند، همچنین مشاور شرکت هایی چون پاناسونیک، تویوتا و تد می باشد و از اعضای هیئت تحریریه دانشنامه بریتانیکا نیز بشمار می آید. نورمن در کتاب "طراحی موارد روزمره"، برای نخستین بار از اصطلاح طراحی کاربر-محور برای توصیف طراحی بر اساس نیازهای کاربران استفاده نمود. بخش اعظم از سوابق پژوهشی وی در حوزه های طراحی کاربر-محور و علوم شناختی می باشد. او از بنیانگذاران انجمن علوم شناختی است.
راهپیمایی هرزه ها یک جنبش بین المللی است. که خواستار پایان دادن به فرهنگ تجاوز جنسی، از جمله مقصر دانستن و سرزنش قربانیان تجاوز جنسی است. به طور خاص، شرکت کنندگان به هرگونه توجیه یا توضیح تجاوز جنسی با اشاره به ظاهر زن اعتراض میکنند. سر آغاز این راهپیمایی ها ۳ آوریل ۲۰۱۱، در تورنتو، انتاریو، کانادا بود؛ پس از اینکه یک افسر پلیس تورنتو برای پیشگیری از تجاوز جنسی پیشنهاد کرد که زنان باید از پوشیدن لباس های نامناسب مانند هرزه ها خودداری کنند. بعد از کانادا، تظاهرات متعاقبی در سر تا سر جهان در اعتراض به فرهنگ تجاوز رخ داد. این اعتراض به شکل یک راهپیمایی، عمدتا توسط زنان جوان بود. برخی از زنان شرکت کننده لباس های باز و دامن های کوتاه پوشیدند. در راهپیمایی های هرزه ها در سراسر جهان، معمولاً جلسات و کارگاه های سخنرانانی، موسیقی زنده، اعلامیه، شعار دادن، رقص، هنرهای رزمی، و غیره وجود دارد. در بسیاری از راهپیمایی ها و همچنین به صورت آنلاین، زنان برای اولین بار در مورد هویت خود به عنوان قربانی تجاوز جنسی به صورت علنی صحبت می کنند. هدف. هدف از راهپیمایی محکوم کردن خشونت جنسی و فرهنگی است که به جای سرزنش متخلف، قربانی تج
اوز جنسی را سرزنش می کند. از مهم ترین شعار های این جنبش این است: «به ما نگویید چگونه رفتار کنیم، به آنها بگویید تجاوز نکنند.»
ارنانی یک نمایشنامه است که توسط ویکتور هوگو به شعر نوشته شده است. اولین بار این نمایشنامه در تاریخ 25 فوریه 1830 در کمدی فرانسز به نمایش درآمد و همان سال نیز نسخه چاپی آن منتشر شد. این نمایشنامه یکی از مشهورترین آثار ویکتور هوگو است. ژانر این نمایشنامه یک درام رمانتیک است که البته نزدیکی مکتبی آن با رمانتیسم احساس می شود. این اثر در اولین نمایش خود جنجال بسیاری در فرانسه برپا ساخت که دلایل آن را می توان به انقلابی بودن متن نمایشی و همینطور نادیده گرفتن سبک پیشینیان دانست. لازم به اشاره است که چهره پادشاه در این نمایشنامه مخدوش شده و به همین دلیل ویکتور هوگو بر سر انتشار آن بسیار با اداره سانسور درگیر شد. در پایان این کشمکش ها ویکتور هوگو تصمیم گرفت تا این نمایشنامه را به صورت ناشناس منتشر کند و همین هم شد، اما برخلاف انتظارات در نخستین شب اجرا واکنش ها به این اثر به اندازه ای جنجال برانگیز بود که ماموران و همینطور نیروی پلیس را به سالن نمایش کشید. شخصیت های اصلی. ارنانی. شخصیت ایپونیم از نمایشنامه، یک نجیب زاده تبعیدی است و معشوقهٔ دونا سول می باشد. او متعلق به نسل قهرمانان رمانتیک است که به طور ضروری افسون ش
ده و ملعون اند. در بیست سالگی، زندگی اش تحت تأثیر مرگ پدرش قرار می گیرد. او که به نام ژان دآراگون، کنت آلباترا، بزرگ استاد اویس، دوک سگوربه و کاردونا یا مارکیز مونروی شناخته می شود، دارای هویت های مختلفی است. دون کارلوس. پادشاه اسپانیا (پادشاه کاستیل) است. او شخصیتی از دوران رنسانس است که توانایی انجام بهترین و بدترین کارها را دارد و در میان تضادهای مختلف دست وپنجه نرم می کند. او تظاهر به تسلیم در برابر پاپ می کند و بر دون روی چانتاژ وارد می آورد. او در نهایت به امپراتور امپراتوری مقدس روم آلمان (چارلز پنجم) انتخاب می شود. تصویر او در نمایشنامه، تصویری از یک پادشاه در حال تحول است. دون روی گومز دو سیلوا. «دوک پاسترانا»، پیرمردی عاشق است. او دوکی ثروتمند و قدرتمند است و طرفدار نظم و انضباط می باشد. او عموی دونا سول است و قصد دارد او را به همسری بگیرد. دونا سول دو سیلوا. معشوقهٔ ارنانی است اما باید با دوک پاسترانا ازدواج کند. او از این ازدواجی که راضی به انجام آن نیست نمیتواند منصرف شود، مگر با مداخلهٔ ارنانی که با پوشیدن لباس زائر، به موقع می رسد تا هویت واقعی اش را فاش کند. او که مدتی نیز مورد علاقهٔ دون کارل
وس بوده، نماد کامل یک قهرمان رمانتیک است که به او کاخ های فراوان وعده داده می شود، اما به وفاداری به دل خود، همه چیز را رد می کند، حتی اگر این به تباهی اش منتهی شود. او به طور ناگسستنی و سرنوشت ساز به ارنانی و عشقی که آن ها را به هم پیوند می دهد، مرتبط است و همین عشق باعث نابودی آن ها می شود. خلاصه متن. پادشاه اسپانیا، "دون کارلوس"، عاشق "دونا سول" است که به "دون روی گومز" وعده داده شده است. اما "دونا سول"، ارنانی را دوست دارد، مردی که پدرش توسط "پدر دون کارلوس" کشته شده است. ارنانی قصد انتقام دارد، اما دو مردی که "عاشق" دونا سول هستند یکدیگر را ملاقات کرده و در یک دوئل به چالش می کشند. ارنانی در این دوئل پیروز می شود، اما پادشاه گاردهای خود را به تعقیب او می فرستد؛ ارنانی ناپدید می شود. پادشاه شاهد آماده سازی های مراسم ازدواج "دون روی گومز" و "دونا سول" است. در همین حین ارنانی ظاهر می شود، اما "دون روی گومز"، که بر اساس قانون مهمان نوازی مجبور است او را پناه دهد، تصمیم می گیرد او را حمایت کند. گومز درمی یابد که دونا سول و ارنانی یکدیگر را دوست دارند، اما همچنان از ارنانی حمایت می کند. پادشاه به دون روی گومز
اولتیماتومی می دهد: یا او ارنانی را تسلیم می کند، یا او را خواهد کشت. دون روی گومز پیر امتناع می کند و دون کارلوس تصمیم می گیرد دونا سول را ربوده و به او آسیب برساند. دون روی گومز و ارنانی با هم توافق می کنند تا پادشاه را بکشند، در ازای آن ارنانی به او قول می دهد که جانش را حفظ کند اگر صدای طبل را بشنود. پادشاه به امپراتور انتخاب می شود، او به دو متحدش بخشش می دهد و ازدواج دونا سول با ارنانی را اعلام می کند. ارنانی هویت واقعی خود را فاش می کند، ژان دآراگون، و به دون ژوان دآراگون تبدیل می شود. او تمام ایده های انتقام را رها می کند. در هنگام مراسم عروسی دو معشوقه، طبل به صدا درمی آید و ارنانی متوجه می شود که باید از عشق خود جدا شود. دونا سول تصمیم می گیرد با عشقش بمیرد و با ارنانی مسموم می شود. دون روی گومز، که دیگر هیچ میل به زندگی ندارد، بر روی بدن های آن ها خود را با چاقو می زند. از همین خلاصه داستان می توان به خوبی متوجه نزدیکی ویکتور هوگو با شکسپیر شد. درباره ژانر درام رمانتیک. نمی توان دربارهٔ ارنانی صحبت کرد بدون اینکه ژانر آن را، یعنی درام رمانتیک، ذکر کنیم. برخی از نظریه پردازان دههٔ ۱۸۲۰ مانند استندال
یا آلساندرو مانزونی (در نامه ای به آقای شُوه در مورد وحدت مکان و زمان در تراژدی) نیز آن را در آثار خود مورد مطالعه قرار داده اند. استندال در سال ۱۸۲۳ در کتاب "راسین و شکسپیر" نوشته است:«رمانتیک ها به هیچ کس توصیه نمی کنند که به طور مستقیم از درام های شکسپیر تقلید کند.» «آنچه باید از این مرد بزرگ، از شکسپیر تقلید کرد، روش مطالعهٔ دنیای پیرامونمان است و و هنر می باید دقیقا آن ترازدی که زمانه ما به آن نیاز دارد را اهدا کند، اما سایرین جرئت ندارند که این را درخواست کنند، زیرا از شهرت بزرگ راسن می ترسند. […]» «فراموش کرده بودم وحدت مکان؛ این موضوع در شکست وزن الکساندری خواهد رفت.» واکنش ها. در اولین نمایش، این اثر واکنش های تند و غیرمنتظره ای را از سوی کلاسیک ها که برای نابود کردن اعتراضات موجود در اثر آمده بودند و رمانتیک ها که برای حمایت از قهرمان خود یعنی ویکتور هوگو خود آمده بودند، برانگیخت. این شد همان «نبرد ارنانی». با این حال، با وجود جنگ و دعوا، نمایش موفقیت واقعی کسب کرد (با درآمدی معادل ۴۹۴۰.۶۵ فرانک) و ناشر مامه بدهی خود را به نویسنده پرداخت و طبق افسانه، او را بلافاصله با قرارداد نشر در جلسه ای که برگ
زار شد، به خود پیوست. نمایش های بعدی شدت نبرد را افزایش داد، اما نمایش مخاطبان خود را پیدا کرده بود و موفقیت آن کاهش نیافت، و ویکتور هوگو توسط نسل جدید به اوج شهرت رسید. همانطور که تئوفیل گوتیه می نویسد: «برای نسل ۱۸۳۰، "ارنانی" همانند "ل سید" برای هم عصران کورنی بود. همه چیزهایی که جوان، شجاع، عاشق و شاعرانه بودند، از آن نفس گرفتند.»هوگو، که در برابر انتقادهای سیستماتیک طرفداران کلاسیک ها، مانند شارل موریس، سن-بوو یا ژان وینت مقاومت می کرد، حمایت های زیادی از افرادی که از نسل خود نبودند، مانند ویکتور پاوی و شاتوبریان دریافت کرد. شاتوبریان در روز بعد از اولین نمایش به او نوشت:«دیدم، آقا، اولین نمایش ارنانی را دیدم. از احترامی که نسبت به شما دارم، به خوبی آگاهید، غرور من به هنر و تعهد شما گره خورده است، خودتان می دانید از چه خاطر! من می روم، شما می آیید. الهامات اتان فراموش اتان نشود. با معنویت اتان برای مردگان دعا کنید.»در مقابل، بالزاک نقدی تند در "فرودگاه روزنامه های سیاسی" در ۷ آوریل ۱۸۳۰ نوشت:«تمامی اجزای این نمایش فرسوده است؛ موضوع غیرقابل قبول است؛ شخصیت ها نادرست هستند؛ رفتار شخصیت ها به خلاف عقل سلیم
است.. نویسنده بیشتر نویسنده است تا شاعر، و بیشتر از شاعر هم یک نمایشنامه نویس! آقای ویکتور هوگو هیچگاه تصادفاً هم که شده، ویژگی طبیعی را پیدا نخواهد کرد... "ارنانی" حداکثر می توانست موضوع یک بالاد باشد.»اگرچه "ارنانی" راه های جدیدی را باز کرد و به عنوان سکویی برای رمانتیسم عمل کرد، این نمایش در طول قرن نوزدهم اهمیت خود را از دست داد و امروز کمتر اجرا می شود و بنابراین کمتر از "روی بلاس" از همان نویسنده یا "لورنساتسو" و "آدمی که با عشق شوخی نمی کند" از موسه شناخته شده است. ترجمه به فارسی. این متن نمایشی توسط رامتین شهبازی به فارسی ترجمه شده و توسط نشر نیماژ منتشر گردیده است. در توضیحات این نشر که توسط وبسایت رسمی نشر نیماژ از این نمایشنامه منتشر شده، اینچنین آمده:«نمایشنامه ی ارنانی یا هرنانی یکی از بحث انگیزترین نمایشنامه های تاریخ ادبیات نمایشی محسوب می شود. نمایشنامه ای که در نخستین شب اجرا مجادلات بسیاری را میان علاقه مندان تئاتر برانگیخت. هوگو در این نمایشنامه آن چه به عنوان تئوری نظری درباره ی مکتب رمانتیسیسم را در ذهن داشت، به صورت عملی پیاده کرد و متن، مقدمه ی این نمایشنامه و مقدمه ی نمایشنامه ی کرامول
از مهم ترین آثار ادبیات نمایشی دوره ی رمانتیک به شمار می آیند. نمایشنامه ی ارنانی در سال 1830 میلادی نگاشته شد و هوگو در آن بخشی از تاریخ سیاسی کشور اسپانیا در اوایل قرن شانزده میلادی یعنی سال 1519 را مرور می کند. هوگو در این نمایشنامه اگرچه کشور اسپانیا را به عنوان بستر رخداد داستان های خود برمی گزیند، اما می کوشد تصاویری از جامعه ی فرانسه ی دوران خود، یعنی سرخوردگی های انقلاب کبیر فرانسه را در اثرش جای دهد.» منابع. https://www.iranketab.ir/book/14446-hernani
ژاندارک () اپرایی است با یک پرلوگ و در سه پرده از جوزپه وردی که هفتمین اپرای وی محسوب می گردد. تنظیم لیبرتوی این اپرا بر عهدهٔ تمیستوکل سولرا، لیبرتو ایتالیایی بود که پیش از این لیبرتوی ابوکو و لومباردی را نیز تنظیم کرده بود.
توربید کرمانی، برگ بویی کرمانی نام یک گونه از سرده دافنه است.
گیسبورن (به لاتین: Gisborne) یک منطقهٔ مسکونی در نیوزیلند است که در Gisborne District واقع شده است.
هستینگز (به لاتین: Hastings) یک منطقهٔ مسکونی در نیوزیلند است که در Hastings District واقع شده است. هستینگز ۵٬۲۲۶٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گریماث (به لاتین: Greymouth) یک شهرک در نیوزیلند است که در ناحیه گری واقع شده است.
واناکا (به لاتین: Wanaka) یک منطقهٔ مسکونی در نیوزیلند است که در Queenstown-Lakes District واقع شده است. واناکا ۲۸٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مانوکا سیتی (به لاتین: Manukau City) یک منطقهٔ مسکونی در نیوزیلند است که در منطقه آوکلند واقع شده است. مانوکا سیتی ۶۸۳ کیلومتر مربع مساحت دارد.
کنجکاوی کیفیتی است مربوط به اندیشه؛ همچون، کاوش، تحقیق و یادگیری که با مشاهده گری در انسان و حیوانات دیگر آشکار می شود. کنجکاوی به شدت با تمام جوانب رشد انسانی در ارتباط است، چرا که طی این فرایند است که یادگیری و تمایل به کسب دانش و مهارت اتفاق می افتد. اصطلاح "کنجکاوی" همچنین می تواند هم راستای تمایل به کسب دانش یا اطلاعات، برای نشان دادن رفتار یا احساس "کنجکاوی" نیز مورد استفاده قرار گیرد. کنجکاوی به عنوان یک رفتار و احساس طی هزاره ها نیروی محرکِ نه تنها پیشرفت بشر، بلکه تحولات در علم، زبان و صنعت بوده است. علل. کنجکاوی را می توان کیفیت ذاتی بسیاری از گونه های مختلف دانست. این مسئله در انسان طی هر سنی، از نوزادی تا بزرگ سالی، متداول است و مشاهده آن در بسیاری از گونه های جانوری دیگر نیز آسان می باشد. این گونه ها شاملمیمون ها، گربه ها و جوندگان است. تعاریف اولیه کنجکاوی را می توان «تمایل هیجانی برای کسب اطلاعات» دانست. گفته شده که این تمایل انگیزشی ناشی از اشتیاق یا میل برای کسب دانش، اطلاعات و ادراک است. تأثیر بیماری. بیماری های مختلف عصبی یا سایر اختلالات روان شناختی می توانند ویژگی های مختلف کنجکاوی را تحت
تأثیر قرار دهند، به عنوان مثال آلزایمر یا افسردگی می تواند بر حافظه و سیستم انگیزه و پاداش اثر بگذارد. آلزایمر یک بیماری عصبی است که به طور مستقیم بر توانایی و ظرفیت حافظه تأثیر می گذارد. افسردگی نیز نوعی اختلال خلقی است که طی آن فرد با عدم علاقه به محیط اطرافش، احساس غم یا ناامیدی می کند. نداشتن کنجکاوی نسبت به شرایط جدید می تواند از نشانه های وقوع افسردگی یا امراض دیگر باشد. کنجکاوی بیمارگونه. کنجکاوی بیمارگونه، جنبه ای از کنجکاوی را نشان می دهد که می تواند بر روی اشیاء و فضولی در آن ها، نگاه کردن به مرگ دیگران، تماشای خشونت یا هر واقعه دیگری متمرکز شود که ممکن است از نظر جسمی یا عاطفی آسیب رسان باشد. ایده کنجکاوی بیمارگونه به عنوان امری اعتیادآور شناخته می شود. این جنبه اعتیادآور شامل نیاز فرد به درک یا احساس مسائلی همچون آسیب، خشونت یا مرگ ومیر است. این احساس را می توان، به نیاز فرد به قرارگیری در شرایط غیرمعمول و غالباً دشوار نسبت داد، تا او بتواند اوضاع نامعمول و غالباً دشواری را تجربه کند که سابقاً خودش در آن گرفتار بوده است، این احساس به عنوان حس متا توصیف شده است.
استادکارآبجو، "آبجو کیسر" یا بیامایستا (به آلمانی)، در بسیاری از استانهای آلمان مانند ارفورت، کلن و نورنبرگ شناخته شده است، از جمله وظایف این فرد نظارت بر بندهای مربوط به قانون خلوص یا قانون تهیه آبجو با توجه به کیفیت آب، و علاوه بر آن سیستم توزیع و شرایط منطقه ای، کارهای اضافی مرتبط با دم کردن فصلی آبجو در تابستان و زمستان است. در فرانکونیا میانه از آنها به عنوان "بازرس آبجو نیز یاد می شود". ارفورت. برای شهرستان ارفورت از طریق دانشگاه و مرکز آموزشی یک سلسله مراتب برای رسیدن به رتبهٔ استادکاری آبجو وجود دارد. کلن. ویلهلم شبن مستقر در کلن، نظارت مستمری را بر نظارت بر رازک و تجارت مالت در کلن دارد و به کارخانه های آسیاب مالت و مالت سازی ها و در صورت تخلف، حق اعمال جریمه می دهد. شورای شهر کلن بعنوان نهادی مستقل از 1429 تشکیل شد و دستورالعملی را برای اصناف مقرر نمود (به طور موقت چهار نفره) کالج متشکل از دوازده عضو از استادکاران آبجو به مدت دو سال تشکیل شده و کار خود را پاداش با ۴۰ طلا فلورین در سال انجام می دهند.
این شب ها یکی از برنامه های شاخص گروه معارف شبکه اول صدا و سیمای ایران بود. این برنامه از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۶ با اجرای علی درستکار پخش می شد.
پیام ملکیان (زادهٔ ۲۳ دی ۱۳۷۴) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع چپ بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سیاه جامگان، سرخپوشان پاکدشت، نفت مسجدسلیمان و مس کرمان و سپیدرود رشت اشاره کرد.
موج چهارم فمینیسم، مرحله ای از فمینیسم است که از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و ویژگی خاص این موج تمرکز بر توانمندسازی زنان و استفاده از ابزار اینترنتی است. در حالی که پیش از این فمینیست ها برای آزادی، فردگرایی و تحرک اجتماعی زنان می جنگیدند، در موج چهارم پیشبرد مسائلی مانند عدالت در برابر تجاوز و آزار جنسی، دستمزد برابر برای کار برابر، و تمامیت جسمانی و مصونیت فیزیکی زنان در دستور کار قرار گرفت. فمینیست های موج چهارم اغلب برای فعالیت های خود از رسانه های چاپی و خبری و و شبکه های اجتماعی استفاده می کنند و با استفاده از ابزار رسانه ای بر ضد سوء استفاده کنندگان قدرت صحبت می کنند و برای دختران و زنان فرصت های برابر فراهم می کنند. علاوه بر دفاع از زنان، فمینیست های موج چهارم بر این باورند که پسران و مردان هم باید فرصت های بیشتری برای ابراز احساسات خود داشته باشند. می شود یکی از رهبران یا شاید هم حتی یکی از بنیانگذاران این موج را اما واتسون نامید. تمرکز موج چهارم فمینیستی بر روی مفاهیمی همچون عدالت برای زنان، خصوصاً مبارزه با آزار جنسی (از جمله مزاحمت های خیابانی)، خشونت علیه زنان، تبعیض و تا سوء استفاده جنسی در محیط کار، نشر
تصاویر جنسی در رسانه ها، زن ستیری آنلاین، تجاوز و آزار جنسی در دانشگاه ها و در وسایل حمل و نقل عمومی مثل مترو و اتوبوس و به طور کلی فرهنگ تجاوز است. از دیگر مشخصه های موج چهارم اینترسکشنالیتی، دادخواست یا طومار اینترنتی و فعالیت در شبکه های اجتماعی است. شبکه های اجتماعی. در حالی که امواج قبلی فمینیسم با موانعی چون ساختارهای سفت و سخت اجتماعی و سیاسی و نبود کانالهای ارتباطی روبرو بوده اند، فمینیست های موج چهارم با در دست داشتن رسانه های دیجیتال می توانند با جهان بزرگتری ارتباط برقرار کنند. کیرا کاکرین این طور استدلال کرده است که موج چهارم فمینیسم «توسط تکنولوژی» تعریف می شود و خصوصاً با استفاده از فیس بوک، توییتر، اینستاگرام، یوتیوب، تامبلر و وبلاگ هایی مانند فمنیستینگ، زن ستیزی را به چالش می کشد.
باشگاه هندبال شهید چمران لارستان یک باشگاه هندبال ایرانی فعال در لیگ هندبال زنان ایران است. این تیم سابقه قهرمانی در لیگ هندبال زنان ایران، شرکت در مسابقات باشگاه های آسیا به عنوان نماینده ایران و شرکت در مسابقات قهرمانی هندبال زنان غرب آسیا به عنوان تیم ملی ایران را دارد. باشگاه شهید چمران لارستان در سال ۱۳۶۰ تأسیس شد اما تیم هندبال زنان باشگاه در سال ۱۳۹۰ با حضور جمعی از زنان شهر لار تأسیس شد. تیم ابتدا در لیگ دسته دوم هندبال کشور شرکت کرد و همان سال به مسابقات لیگ دسته اول صعود کرد. در سال ۹۱ هم لیگ برتری شد و در سال ۹۵ با مربی گری ناهید غارسی (یکی از بهترین مربیان ایران) به مقام قهرمانی کشور رسید. این تیم که از سال ۱۳۹۱ در لیگ برتر هندبال بانوان کشور شرکت دارد، برای مدتی در سال ۱۳۹۶ منحل شده بود اما دوباره فعالیت خود را آغاز کرد. دست آوردها. لیگ هندبال زنان ایران: مسابقات قهرمانی باشگاه های آسیا: مسابقات قهرمانی هندبال زنان غرب آسیا (به عنوان تیم ملی ایران):
فرانک آرمی (؛ زادهٔ در پورتلند، اورگن – درگذشتهٔ در واتسون ویل، کالیفرنیا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل ایالات متحده آمریکا بود. فعالیت حرفه ای او در مسابقات اتومبیل رانی در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ و همزمان با آغاز فعالیت او در سینما و تلویزیون به عنوان مهندس صدا پایان یافت. او در فیلم سینمایی "صدای سوم" به بازیگری ادموند اوبرایان و جولی لاندن، در نقش تکنسین صدا حضور داشته است.
مرغ کونگ پائو (چینی: 宫保鸡丁)، خوراکِ چینی تند، تفت داده شده در روغن داغ است که با مرغ، بادام زمینی، سبزیجات (به طور سنتی فقط تره فرنگی)، و فلفل تند تهیه می شود. روش اصیل تهیهٔ این خوراک در آشپزی سیچوآن در استان سیچوآن جنوب غرب چین است و شامل فلفل سیچوآن نیز می شود. با اینکه این خوراک متعلق به چین است، در هر منطقه انواع مختلفی از آن وجود دارد که معمولاً از مدل سیچوآن تندی کمتری دارد. مرغ کونگ پائو همچنین یکی از اصلی ترین غذاهای غربی شده ی آشپزی چینی می باشد.
مهیار جباری (زادهٔ ۲۱ آذر ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال پالایش نفت بندرعباس بازی می کند.
عارف حاجی عیدی (زادهٔ ۱۷ فروردین ۱۳۷۸) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال سپاهان بازی می کند. وی نخستین بازی خود برای سایپا را در هفتهٔ هفتم لیگ برتر ایران ۹۹–۱۳۹۸ مقابل باشگاه فوتبال استقلال تهران انجام داد.
مصطفی نائیج پور (زادهٔ ۳ فروردین ۱۳۷۵ - نوشهر) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبالشهرداری نوشهر در لیگ آزادگان بازی می کند. وی نخستین بازی خود برای سایپا را در هفتهٔ دوازدهم لیگ برتر ایران ۹۷–۱۳۹۶ مقابل باشگاه فوتبال نفت تهران انجام داد؛ وی در دقایق پایانی این دیدار به جای محمد عباس زاده وارد زمین شد.