Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنوان «جابه» و «زابج» یاد شده است. این دو نام بیش از آنکه به زعم برخی پژوهندگان محدود به دو جزیرهٔ جاوه و سوماترا باشد، یک عنوان کلی برای قلمرو پادشاهی سری ویجایا و ماجاپاهیت، شامل تعداد زیادی از جزایر هند بوده است. مسلمانان تمام این جزایر را تحت نام کلی جاوه می شناختند و کلمهٔ زابج یا جابه نیز در متون کهن اسلامی به همین معنا به کار رفته است. تلقی مارکوپولو از جاوهٔ بزرگ و جاوهٔ کوچک نیز احتمالاً به اعتبار همین نام کلی می باشد. منبت العطر یا سرزمین گیاهان خوشبو به شرحی که در کتاب ابن خُردادبه با فاصلهٔ پانزده روز راه از زابج و اطراف آن آمده است به احتمال زیاد جزایر ملوک مرکز ادویه می باشد، زیرا میخک و جوز بویا که اقلام عمدهٔ ادویه اند عمدتاً در این جزایر به عمل می آیند. حتی جنگل های خودروی این دو گیاه نیز از قدیم در بعضی از جزایر ملوک نظیر آمبون و ترناته وجود داشته است. تمدنهای هندو-بودایی. اندونزی مانند بسیاری از تمدن های آسیای جنوب شرقی تحت تأثیر فرهنگ هند قرار گرفته است. از قرن ۲، از طریق سلسله های هند مانند پالاوا، گوپتا، پالا و دودمان چولا در قرن های بعد تا قرن دوازدهم، فرهنگ هند در سراسر آسیای جنوب شرقی
گسترش یافت. مدنگ. امپراتوری مدانگ یا پادشاهی مدانگ یا پادشاهی ماتارام دولتی هندو-بودایی بود که میان سده های هشتم تا یازدهم میلادی در جاوه مستقر بود. پادشاهی مدانگ نخست در جاوه مرکزی و سپس جاوه شرقی پا گرفت. بنیادگذار این پادشاهی سانجایا بود و دودمان شایلیندره بر این سرزمین فرمان می راند. کهن ترین سند یافت شده از این پادشاهی موسوم به کتیبه کانگال است که به زبان سانسکریت نگاشته شده است و تاریخ آن مربوط به ۷۳۲ میلادی است. سریویجایا. امپراتوری سریویجایا یک قدرت دریایی در منطقه جزایر اندونزی و سوماترا بود که از چندین دولت شهر تشکیل شده بود. امپراتوری سریویجایا به واسطه قدرت و مساحت خود، نفوذ بسیار زیادی در منطقه جنوب شرق آسیا داشت. این امپراتوری یکی از مهم ترین و اساسی ترین مراکز برای گسترش آیین بودا از قرن هشتم گاه شماری دوران مشترک تا قرن دوازدهم گاه شماری دوران مشترک، بود. در زبان سانسکریت -که از زبان های رسمی این کشور بود- قسمت «سری» نام این امپراتوری معنی «خوش شانس»، «موفق» یا «شاد» را می دهد و قسمت «ویجایا» عبارت به معنی «برنده» یا شاید «برتر» را می دهد. قدیمی ترین شواهد کشف شده که تاریخ این کشور را بیان کن
د، به قرن هفتم گاه شماری دوران مشترک بازمی گردد. این شواهد به این بازمی گردد که در سال ۶۷۱ گاه شماری دوران مشترک، زمان ییجینگ، شاه چینی دودمان تانگ؛ در یک راهپیمایی مونک، این امپراتوری مشاهده شد. اولین کتیبه کشف شده که در آن به نام سریویجایا اشاره شده باشد؛ مربوط می شود به کتیبه «کدوکان بوکیت» -کتیبه ای که توسط یک هلندی به نام ام. باتنبرگ در تاریخ بیست و نه نوامبر سال ۱۹۲۰. این کتیبه سوماترای جنوبی، در نزدیکی شهر پالم بانگ کشف شد. کتیبه کدوکان بوکیت احتمالاً مربوط به تاریخ ۱۶ ژوئن سال ۶۸۲ گاه شماری دوران مشترک می باشد - می باشد. این دولت در میان اواخر قرن هفتم گاه شماری دوران مشترک تا اوایل قرن یازدهم گاهشماری مذکور، شروع به سیر کردن روندی برای تبدیل شدن به یک دولت فرا دستی، در منطقه جنوب شرق آسیا شد. این دولت وارد یک سری روابط پیچیده - اغلب رقابت - با کشورهای همسایه ای ماتارام، امپراتوری خمر و دولت چامپا شد. از میان عوامل درآمد خارجی آن کشور، مهم ترین قسمت آن را قراردادهای تجاری بود که دولت سریویجایا با حکومت آن زمان چین می بست. این قردادها از زمان حضور دودمان تانگ تا زمان روی کار آمدن دودمان سونگ ادامه می ی
افت. سینگاساری و ماجاپاهیت. علیرغم فقدان شواهد تاریخی، مشخص است که ماجاپاهیت برترین حکومت های پیش از اسلام بر اندونزی تسلط داشتند. پادشاهی هندو ماجاپاهیت در اواخر قرن 13th در شرق جاوه تأسیس شد، و تحت گاجا مادا اداره می شد که اغلب در تاریخ اندونزی از آن به عنوان " دوران طلایی " یاد می شود، که نفوذ آن به بیشتر مناطق جنوبی شبه جزیره مالایی مانند، بورنئو، سوماترا و بالی از حدود سال ۱۲۹۳ تا حدود ۱۵۰۰ سال گسترش یافت. دوران استعمار. جزایر اندونزی در قدیم سلطان نشین بوده اند تا آنکه در قرن شانزدهم اسپانیایی ها و پرتغالی ها به آن دست یافتند. کمپانی شرقی هلند در ابتدای قرن هجدهم، حکومت اندونزی را به دست گرفت. در ۱۷۴۰ هلندی ها شورش مردم جاکارتا را با کشتار ۲۰ هزار اندونزیایی و چینی درهم شکستند. در ۱۹۰۷، «سی سی نگا مانگزایا» پادشاه اندونزی علیه هلندی ها قیام کرد اما ارتش استعماری هلند سپاه او را شکست داد و سلطه استعمار هلند بر اندونزی محکم شد. حکومت ایالت هلند. بخشی از مستعمرات هلند بود که پس از جنگ جهانی دوم به استقلال رسید و به اندونزی مدرن کنونی تبدیل شد. در طول قرن ۱۹، سلطهٔ هلند گسترش یافت و باعث شد مرزهای این سرزمی
ن به بزرگ ترین حد خود در اوایل قرن ۲۰ برسد، قلمرویی که اکنون اندونزی مدرن امروزی را تشکیل می دهد. در واقع «هند شرقی»، یکی از مهم ترین مستعمرات اروپایی ها و زیر سلطه امپراطوری هلند بود که کمک چشمگیری به برتری هلندی ها در تجارت ادویه جات و محصولات کشاورزی سودآور در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ کرد. ساختار اجتماعی مستعمره براساس ساختار محکم نژادی و اجتماعی پایدار بود که تعدادی از نخبگان هلندی را نیز شامل می شد. روزگار معاصر. تا ۱۹۴۲ میلادی اندونزی متعلق به هلند بود و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ تحت اشغال ژاپن درآمد. در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، میلیون به رهبری احمد سوکارنو و دکتر حتی اعلام جمهوری کردند. چهار سال تمام میان نیروهای هلند و اندونزی جنگ بود. در نهایت در سال ۱۹۴۹ موافقت نامه ای امضاء شد که طبق مفاد آن، همه سرزمین اندونزی بجز گینه نو به حکومت موقت (جمهوری) ایالات متحده اندونزی واگذار شد. در۱۶ دسامبر ۱۹۴۹، دکتر سوکارنو به ریاست جمهوری این کشور انتخاب گردید. از قرن هفدهم، هند شرقی مهم ترین و سودآورترین بخش امپراتوری هلند به شمار می رفت. به غیر از اشغال کوتاه مدت بریتانیایی ها (۱۸۱۱ تا ۱۸۱۴) و قیام های گاه گاهی محلی، هلند کنترل این کشور
را تا ۱۹۴۲ حفظ کرد. در این سال ژاپنی ها به این مستعمره هجوم آوردند و به عنوان آزاد کنندگان کشور از حکومت استعماری مورد استقبال اکثر اندونزیایی ها قرار گرفتند با تسلیم ژاپن در ۱۹۴۵، احمد سوکارنو (۱۹۰۱ تا ۱۹۷۰)- بنیان گذار حزب میلیون در ۱۹۲۷ – هند شرقی هلند را جمهوری مستقل اندونزی اعلام کرد. هلندی ها پس از چهار سال جنگ متناوب ولی وحشیانه، تحت فشار بین المللی استقلال اندونزی را در ۱۹۴۹ پذیرفتند. حکومت سوکارنو به طور فزاینده ای اقتدارطلب شد و کشور به هرج و مرج اقتصادی گرفتار گردید. او در ۱۹۶۲ گینه نوی هلند را تصرف کرد، که در۱۹۶۲ با عنوان ایریان جایا رسماً ضمیمه شد، هر چند جنبشی جدایی طلب پا برجاست. بین ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ سوکارنو کوشید با تهاجمات مسلحانه به شمال بورنئو فدراسیون نوپای مالزی را بی ثبات سازد. احمد سوکارنو تا زمان سقوطش از کلیه جنبش های استقلال طلبانه در قاره های آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین دفاع می کرد. در دهه ۱۹۵۰ مبارزات خشونت آمیزی علیه حکومت اندونزی بر جزایر ملوک جنوبی، توسط مردم ملوک جنوبی صورت گرفت و نیروهای اندونزی این مبارزات را به شدت سرکوب کردند. پس از سقوط حکومت ژنرال سوهارتو در سال ۱۹۹۸، این م
بارزات از سر گرفته شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲، خشونت ها در جزایر ملوک موجب کشته شدن حدود ۵ هزار نفر و بی خانمان شدن ۵۰۰ هزار نفر شد. در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۹ به دستور یوسف حبیبی ژنرال دامیری به فرماندهی منطقه تیمور شرقی رسید که مردم آن خواهان استقلال بودند. در چهارم ژوئیه ۱۹۹۹ بانک جهانی با اعطای وام یک میلیارد دلاری به اندونزی موافقت کرد. انتخابات ریاست جمهوری پس از ۳۰ سال انجام شد و رقیب یوسف حبیبی، خانم مگاواتی سوکارنو پوتری از حزب دموکرات بود که بالاخره در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۱ به ریاست جمهوری رسید و حزب گلکار یعنی حزب وابسته به سیستم حاکمیت شکست خورد. در آخرین روزهای حکومت یوسف حبیبی مردم تیمور شرقی با نظارت سازمان ملل به استقلال خویش رأی دادند. بعد از مگاواتی سوکارنو پوتری، ژنرال بازنشسته سوسیلو بامبانگ یودهویونو که زمانی افسر اطلاعات و فرماندار تیمور شرقی بوده است در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۴ در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسید. پایان جنگ (۱۹۴۸ میلادی). از اواسط تا اواخر جنگ جهانی دوم، اندونزی تحت اشغال ژاپن بود. با پایان جنگ و تسلیم نیروهای ژاپن، کلیه سلاح های ژاپنی به دست ملی گرایان استقلال طلب اندونزیایی افتاد. در سال ۱۹۴۵ میل
ادی احمد سوکارنو رهبر آزادی خواهان این کشور، اعلام استقلال کرد، که با مخالفت و لشکر کشی هلندی ها مواجه گردید. اما سازمان ملل در این موضوع دخالت کرد و دولت هلند به ناچار با حکومتی به نام اتحادیه اندونزی و هلند موافقت کرد. از این رو نمایندگان دولت اندونزی و دولت پادشاهی هلند به دستور سازمان ملل متحد، بر روی عرشه یک ناو آمریکایی، قرار داد ترک مخاصمه را در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۸ امضاء کردند و جنگ دو کشور به پایان رسید. علت این که اندونزی و هلند، این قرار داد را روی یک کشتی بیگانه امضاء کردند این بود که هیچ محل دیگری برای امضای معاهده مورد موافقت دو طرف قرار نگرفته بود. جدایی تیمور شرقی. در سال ۱۹۹۹ مردم تیمور شرقی با شرکت در یک همه پرسی که تحت نظر سازمان ملل برگزار شد به استقلال از اندونزی رأی دادند. نتیجه این همه پرسی واکنش خشونت آمیز شبه نظامیان طرفدار اندونزی را به دنبال داشت. اقدامات شبه نظامیان با ورود یگان هایی از ارتش استرالیا، که بر اساس قطعنامه شورای امنیت به این سرزمین اعزام شده بودند، پایان یافت اما در جریان خشونت ها، بیش از یک هزار تن از اهالی تیمور شرقی کشته شدند. ظهور اندونزی. انقلاب ملی اندونزی. جنگی مسلحا
نه و سیاسی بین جمهوری اندونزی و امپراتوری هلند و یک انقلاب اجتماعی داخلی پس از جنگ و استعمار در این کشور بود. این انقلاب بعد از اعلان استقلال اندونزی در سال ۱۹۴۵ و به رسمیت شناختن استقلال اندونزی توسط هلند در پایان سال ۱۹۴۹ بوقوع پیوست. جنبش استقلال اندونزی که به عنوان «سال بیداری ملی» نیز از آن نام برده می شود در ماه مه ۱۹۰۸ شروع شد. این مبارزه به مدت بیش از چهار سال ادامه داشت و شاهد درگیری های خونین نظامی، تحولات سیاسی و اجتماعی در داخل اندونزی و دو مداخله دیپلماتیک بین المللی بود. نیروهای نظامی هلندی توانستند شهرهای بزرگ، شهرها و دارایی های صنعتی متعلق به جمهوریخواهان در جاوه و سوماترا را به کنترل خودشان درآورند ولی آنها قادر نبودند که حومه این شهرها را کنترل کنند. در سال ۱۹۴۹، فشارهای بین المللی بر هلند به حدی رسید که در کنار ناکامی های نظامی که داشت مجبور شد استقلال اندونزی را به رسمیت بشناسد. این انقلاب به حکومت استعماری هند شرقی هلند پایان داد ولی گینه نو هلند همچنان در زیر استعمار باقی ماند. با انقلاب در اندونزی کاست های قومی به طور قابل ملاحظه ای تغییر کرد و قدرت بسیاری از حاکمان محلی (راجا) کاهش یا
فت. پس از انقلاب اگر چه چند نفر از تجار در این کشور توانستند نقش مهمتری در اقتصاد داشته باشند ولی. این انقلاب باعث نشد که وضعیت اقتصادی و سیاسی اکثریت مردم اندونزی بهتر شود. دوران جدید. کشتارهای جمعی. کشتارهای جمعی یا پاک سازی کمونیست ها در اندونزی به بروز آشوب مدنی در اندونزی طی چند ماه در سال های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ اشاره دارد که طرفداران کمونیسم، اقوام چینی، و چپ گرایان ادعایی اغلب به تحریک نظامیان و دولت قتل عام شدند. این وقایع چونان پاک سازی ضدکمونیستی در واکنش به تلاش برای یک کودتای بحث برانگیز توسط جنبش ۳۰ سپتامبر در اندونزی رخ داد. طبق اکثر منابع چاپ شده، بین پانصد هزار تا بیش از یک میلیون نفر طی این وقایع کشته شدند. برخی از منابع جدیدتر، شمار کشته شدگان را تا دو یا سه میلیون نفر برآورد کرده اند. این پاک سازی ها رخدادی محوری در گذار به «نظم جدید» و حذف حزب کمونیست اندونزی به عنوان یک نیروی سیاسی بود که بر روی جنگ سرد در عرصهٔ جهانی نیز تأثیرگذارد. این اغتشاش ها به سقوط رئیس جمهور سوکارنو و روی کار آمدن سوهارتو منجر شد. سوهارتو سه دهه به شیوه ای اقتدارگرایانه ریاست جمهوری کرد. دوره اصلاحات. شورش ها. شورش های م
ه ۱۹۹۸ اندونزی، حوادث خشونت آمیز، تظاهرات و ناآرامی مدنی بود که در سراسر اندونزی اتفاق افتاد. این شورش ها عمدتاً در مدان در شمال سوماترا (۴ تا ۸ مه)، جاکارتا پایتخت اندونزی (۱۲ تا ۱۵ مه) و سوراکارتا (سولو) در جاوه مرکزی (۱۳ تا ۱۵ می) رخ داد. تروریسم. به عمل تروریستی بر روی اماکن یا حمله به شهروندان اندونزی یا خارجی ها گفته می شود. این عمل تروریستی همیشه دولت جمهوری اندونزی یا خارجی ها را در اندونزی، به طور مشخص بازدیدکنندگان غربی و به طور ویژه آن هایی که از آمریکا و استرالیا به اندونزی می روند را هدف قرار داده است. در ژوئن سال ۲۰۱۵ اندونزی از لیست سیاه مالی کشورهای غیر همکار یا تروریسم (NCCTs) بر اساس اینکه اندونزی در جنگ سراسری علیه منابع مالی تروریستی و پولشویی همکاری می کند، خارج شد. این به اندونزی همان وضعیت سایر کشورهای عضو G-20 را می دهد. بمب گذاری های ۲۰۰۲ بالی. در ۱۲ اکتبر در منطقه گردشگری کوتا، در جزیره بالی، اندونزی صورت گرفت. در این حمله ۲۰۲ نفر کشته شدند که شامل (۸۸ استرالیایی، ۳۸ اندونزیایی و بیش از ۲۰ ملیت دیگر بودند) و ۲۰۹ تن دیگر زخمی شدند. حملات ۲۰۱۶ جاکارتا. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۶، چندین انفجار و
تیراندازی در نزدیکی بازار ساریناه جاکارتا، اندونزی رویداد. بنا به گزارش ها در این حملات هفت نفر (که پنج نفر آنها از مهاجمین هستند) کشته و نوزده تن دیگر زخمی شدند. بر طبق گزارش ها ۱۰ تا ۱۴ مهاجم در این حملات شرکت داشته اند و داعش مظنون اصلی این حملات بوده است. داعش پس از حملات پاریس در اواخر سال ۲۰۱۵، تهدید کرده بود که اندونزی را هدف حملات خود قرار خواهد داد.
محمدرضا روزبه (متولد ۱ دی ۱۳۴۲) شاعر، نویسنده و منتقد ادبی ایرانی و دانشیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه لرستان است. او برای سرودن مجموعه شعر "از پیله تا پروانگی" برندهٔ جایزهٔ قلم زرین شد. روزبه همچنین در دومین، سومین و پانزدهمین دورهٔ جشنوارهٔ شعر فجر به عنوان برگزیده معرفی شد. زندگی. محمدرضا روزبه دوران کودکی و تحصیلات خود را در بروجرد گذراند و دیپلم ادبیات گرفت. سپس در سال ۱۳۶۲ وارد دانشسرای تربیت معلم شد و پس از طی دورهٔ دو ساله، به معلمی در مناطق دوردست و محروم استان لرستان پرداخت. روزبه در سال ۱۳۶۶ وارد دوره کارشناسی رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران شد و تحصیلات خود را تا مقطع دکترای زبان و ادبیات فارسی در همان دانشگاه ادامه داد. سرودن شعر را در سال ۱۳۶۰ آغاز کرد. شعرهای وی تا کنون به صورت پراکنده در نشریات کشور، جنگ های ادبی و برخی از مجموعه شعرها انتشار یافته است.
تو مال من هستی فیلمی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی طاهر حسین است. در این فیلم بازیگرانی همچون عامر خان، جوهی چاولا ایفای نقش کرده اند.
تاریخچه مردم قرقیز و سرزمینی که اکنون به آن قرقیزستان گفته می شود، به بیش از ۲۰۰۰ سال پیش بر می گردد. گرچه از نظر جغرافیایی به دلیل موقعیت کوهستانی خود از سایر کشورهای منطقه جدا شده است، اما به عنوان بخشی از مسیر تاریخی تجارت جاده ابریشم نقش مهمی داشته است. در بین دوره های خودگردان، قبل از فتح شدن به دست مغول ها در قرن سیزدهم توسط گوک ترک ها، خاقانات اویغور و خیتان اداره می شد. پس از آن استقلالی دوباره به دست آورد اما مورد حمله قالموق ها، منچو و ازبک ها قرار گرفت. در اوایل سدهٔ ۱۹ میلادی، قرقیزستان تحت حکومت خانات خوقند درآمد. در سال ۱۸۷۶ قرقیزستان به امپراتوری روسیه ضمیمه شد که باعث برخی از تنش ها و شورش ها شد. در طول تسلط روسیه بسیاری از قرقیزها به چین و افغانستان مهاجرت کردند. در سال ۱۸۷۶ بخشی ازامپراتوری روسیه شد و در اتحاد جماهیر شوروی بعنوان جمهوری سوسیالیستی قرقیز شوروی پس از انقلاب روسیه در اتحاد جماهیر شوروی باقی ماند. در دوران تسلط شوروی، قرقیزستان از نظر اقتصادی و اجتماعی توسعه یافت. در ۱۹۲۴ الفبای جدید عربی به رسمیت شناخته شد که بعدها در سال ۱۹۲۸ به لاتین و در ۱۹۴۱ به سیرلیک تغییر یافت. به دنبال ا
صلاحات دموکراتیک میخائیل گورباچف در اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۹۰ نامزد طرفدار استقلال عسکر آقایف به عنوان رئیس جمهور اتحاد جماهیر انتخاب شد. در ۳۱ اوت ۱۹۹۱، قرقیزستان استقلال خود را از مسکو اعلام کرد و متعاقباً یک دولت دموکراتیک تأسیس شد. ریشه شناسی. سکاها که قومی ایرانی تبار بودند ساکنان نخستین منطقه کنونی قرقیزستان را تشکیل می دادند. ریشه های فرهنگی قرقیزها را در بخش های بالایی رود ینی سئی در کوهستان آلتای پیدا کرده اند. بنظر می رسد آنان در قرن دهم میلادی از آلتای، به جایی که اکنون قرقیزستان نام دارد، مهاجرت کرده اند و در آنجا ساکن شده اند. ترکان سلجوقی و مغول ها تأثیر زیادی بر فرهنگ این منطقه گذاشته اند. قرقیزها اسلام و تیراندازی را از ترکان سلجوقی و اسب سواری ماهرانه را از سواران ترک نژاد آسیای میانه یادگرفتند. هنوز هم سوارکاران چابکی در این کشور یافت می شود. تاریخ اولیه. لوازم سنگی که در کوه های تین شان یافت می شود، حاکی از حضور جامعه بشری در قرقیزستان است که در حدود ۲۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش وجود دارد. اولین اسناد مکتوب یک تمدن در منطقه اشغال شده توسط قرقیزستان در اسناد تاریخی چینی ظاهر می شود که از
حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح شروع می شود. اوایل قرون وسطی. اولین ترکها به شکل یک دولت در قلمرو آسیای مرکزی (از جمله قرقیزستان) گوک ترک ها یا کوک-ترک بودند. گوتکرها در منابع چینی قرون وسطایی به عنوان Tujue (ú tú jué) شناخته می شوند، تحت رهبری بومین / تومان خان / خاقان (د. ۵۵۲) و پسران وی اولین ایالت شناخته شده ترک را در حدود سال ۵۵۲ در منطقه عمومی قلمرو که قبلاً توسط اشغال ژیانگنو اشغال شده بود تأسیس کردند و به سرعت گسترش یافتند تا بر سرزمین های وسیع در آسیای میانه حکومت کنند. اولین پادشاهی که از خاتمه گوک ترک ها پدیدار شد، امپراتوری بودایی اویغور بود که در سالهای ۷۴۰ تا ۸۴۰ قبل از میلاد در قلمرو شامل اکثر آسیای مرکزی شکوفا شد. پس از امپراتوری اویغور شاخه ای از اویغورها به شهرک واحه حوضه تاریم و گانسو، مانند قره خواجه (Karakhoja) و هامیشهر (Kumul) مهاجرت کردند و یک کنفدراسیون غیر متمرکز بودایی راه اندازی کردند. حوضه غربی طارم، دره فرغانه، جونغارستان و بخش هایی از قزاقستان مدرن را که در مرز مسلمانان تورکو-تاجیکی خوارزم است، اشغال کردند، پیش تر از قرن ۱۰ به اسلام گرویدند و یک اتحادیه را ایجاد کردند. با مؤسسات
مسلمان به نام کارا-خانلیک، که سلسله های اصلی آنان توسط اکثر مورخین به نام کاراخانید خوانده می شوند. پایتخت آن، بلاساغون به عنوان یک مرکز فرهنگی و اقتصادی رونق گرفت. طایفه ولیعهد کارلوک اسلامی، بالاساگونلو اشنالینار (یا آل افراسیاب) پس از آنکه استقلال سیاسی و پایداری خود بر فراز آسیای میانه در قرن ۹–۱۰ تأمین شد، به سمت منطقه فرهنگی اسلامی ایران جابه جا شدند. با فزونی تر شدن پارسی سازی، در مراکز هندو ایرانی مانند کاشغر اقامت گزیدند و از سنت های عشایری خلخ جدا شدند که بسیاری از آنها عناصر فرهنگی خاندان اویغور را حفظ کردند. سلطه مغول. حمله مغول به آسیای مرکزی در قرن سیزدهم قلمرو قرقیزستان را ویران کرد و استقلال و زبان مکتوب آنها را از بین برد. پسر چنگیز خان، ژوچ، قبایل قرقیز منطقه ینیزی را فتح کرد، که تا این زمان ناامید شده بودند. در همین زمان، منطقه قرقیزستان امروزی پیوند مهمی در جاده ابریشم بود، همان طور که گواه آن چندین سنگ قبر نستوریان است. برای ۲۰۰ سال آینده، قرقیزها تحت اردوی زرین، خانات جغتای و اویرات ها و همچنین جونغارها بودند. دوران جدید. بر پایه آخرین سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، قرقیزتباران تنها ۲۲ درصد
از اهالی شهر فرونزه (شهر بیشکک امروزی) را تشکیل می دادند و بیش از ۶۰ درصد اهالی آن شهر از روس ها، اوکراینی ها و دیگر مردم اسلاوتبار تشکیل شده بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۹۱، قرقیزستان به استقلال دست یافت. در دوره هایی تنش قومی میان قرقیزها و ازبک ها در جلال آباد در جنوب قرقیزستان وجود داشته است. انقلاب در آوریل ۲۰۱۲ به سرنگونی حکومت قربان بیگ باقی یف، رئیس جمهور پیشین قرقیزستان انجامید و به تنظیم یک قانون اساسی جدید و برقراری یک دولت انتقالی منجر شد. در نوامبر ۲۰۱۱ در این کشور انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد. انقلاب گل لاله. انقلابی بود که در سال ۲۰۰۵ روی داد و به برکناری (اسمی:استعفای) عسکر آقایف، منجر شد. این انقلاب پس از در ۱۳ مارس ۲۰۰۵ شروع شد. انقلابیون به فساد و اقتدارگرایی آقایف، خانواده اش و حامیانش اعتراض داشتند. آقایف به قزاقستان و سپس به روسیه گریخت. در ۴ آوریل ۲۰۰۵، در سفارتخانه قرقیزستان در مسکو، آقایف استعفای خودش را در محضر نماینده مجلس قرقیزستان امضا کرد. استعفا در ۱۱ آوریل ۲۰۰۵ توسط مجلس موقت قرقیزستان تأیید شد. انقلاب ۲۰۱۰. مجموعه از حوادث و درگیری های خیابانی میان مخالف
ان و نیروهای دولتی است که از ۶ آوریل ۲۰۱۰ آغاز و در ۸ آوریل ۲۰۱۰ با تصرف نهادهای دولتی بدست مخالفان، به برکناری رئیس جمهور قربان بیگ باقی یف انجامید. در پی این انقلاب تنش قومی بین مردم قرقیز و ازبک ها در جنوب کشور افزایش یافت، و در ژوئن ۲۰۱۰ بالا گرفت. خشونت نهایتاً منجر به تحکیم یک نظام پارلمانی در قرقیزستان شد. در پی این تظاهرات رزا اوتونبایوا اعلام کرد که تا برگزاری انتخابات جدید به مدت ۶ ماه کشور را اداره خواهد کرد. معترضان در روز ۶ آوریل موفق به تسخیر فرمانداری شهر تالاس شدند، در ۷ آوریل درگیری خونین میان پلیس و معترضان در بیشکک پایتخت این کشور به قتل دست کم ۷۴ معترض انجامید و رادیو و تلویزیون دولتی قرقیزستان، پارلمان، نیروی پلیس و فرودگاه به تصرف معترضان درآمد. همان شب با اعلام فرار رئیس جمهور قربان بیگ باقی یف از پایتخت، مخالفان تشکیل حکومت انتقالی را اعلام کردند. به گفتهٔ معترضان رئیس جمهور به اوش دومین شهر بزرگ کشور در جنوب گریخته و در حال سامان دهی هواداران خود است. وزارت دفاع قرقیزستان نیز اقامت رئیس جمهور در اوش را تأیید کرده است. تلویزیون قرقیزستان پس از آغاز پخش برنامه های خود خبر استعفای دانیار
حسین اوف، نخست وزیر قرقیزستان، اعلام همبستگی نیروهای مسلح با مخالفان و تصرف مراکز عمدهٔ دولتی را اعلام کرد. خبرهای متناقضی هم در مورد مرگ یا جراحت شدید یا گروگان گرفتن وزیر کشور قرقیزستان از سوی معترضان منتشر شد.
پرواز فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی ویکرامیدیتیا موتوانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجات بارمچا، رونیت روی، آیان بورادیا، رام کاپور، مانجوت سینگ، آناند تیواری ایفای نقش کرده اند.
آرلاندا اکسپرس () یک خط راه آهن فرودگاهی است که ایستگاه مرکزی استکهلم را به فرودگاه استکهلم-آرلاندا متصل می کند. این خط که در سال ۱۹۹۹ راه اندازی شده است دارای ۳ ایستگاه و ۳۹ کیلومتر طول است. در سال ۲۰۰۷ میلادی ۲٫۷ میلیون نفر و در سال ۲۰۱۲ میلادی ۳٫۳ نفر از آرلاندا اکسپرس استفاده کرده اند.
تولید پیشرفته به کارگیری فناوری های نوآور برای پیشرفت و ارتقای محصولات یا فرایندها می باشد که در آن به فناوری مورد استفاده معمولاً «پیشرفته»، «نوآورانه» یا «آخرین فناوری» گفته می شود. صنایع تولید پیشرفته به صورت روبه افزونی در حال به کارگیری فناوری های جدید برای ارتقای هم محصولات و هم فرایندها می باشند. فناوری های محصول و فرایند. فناوری های محصول. سازمان هایی که تولید پیشرفته می کنند، محصولات را با ویژگی های زیر تعیین می کنند: فناوری های فرایند. فرایندهای مورد کاربرد در تعریف تولید پیشرفته شامل موارد زیر می شود:
امپراتوری عشایری، از جمله شیونگ نو (۳ قرن پیش از میلاد به ۱ قرن)، خاقانات روران (۳۳۰–۵۵۵)، به خاقانات گوک ترک (۵۵۲–۷۴۴) و دیگران، حکومت منطقه مغولستان امروزی مردم خیتان که از یک زبان پارا مغولی استفاده می کردند، دولتی را با نام دودمان لیائو (۹۰۷–۱۱۲۵) در آسیای مرکزی تأسیس کردند و بر مغولستان و بخش هایی از خاور دور روسیه امروزی، کره شمالی و شمال چین حکومت کردند. در سال ۱۲۰۶ چنگیزخان توانست مغول ها را متحد کند و آنها را به یک نیروی جنگی تبدیل کرد که به تأسیس بزرگترین امپراتوری پیوسته در تاریخ جهان یعنی امپراتوری مغول (۱۲۰۶–۱۳۶۸) رسید. وی نخست چین را گشود. آنگاه به ایران و اروپا تاخت و پیروزی های بسیار پدیدآورد. فرزندان او تا سال ها فتح های نیای خود را پی می گرفتند. فتح ایران و آسیای میانه توسط مغول ها را از فجیع ترین وقایع تاریخ می دانند که شمار زیادی از مردم این مناطق در پی این هجوم ها از بین رفتند. پس از چنگیز و فرزندانش سرزمین مغولستان گمنام ماند. اما امپراتوری هایی مانند ایلخانان ایران و امپراتوری مغولی هند در بیرون از مرزهای تاریخی مغولستان مدت ها به حیات خود ادامه داد. در زمان نزدیک به ما این سرزمین زیر چ
یرگی شوروی گردانده می شد. آیین بودایی در مغولستان با تبدیل امپراتوران دودمان یوآن آغاز شد. پس از فروپاشی سلسله یوان مستقر در مغول چین در سال ۱۳۶۸، مغولان به الگوهای قبلی نزاع های داخلی خود بازگشتند. در اواخر قرن هفدهم، مغولستان امروزی به بخشی از منطقه تحت سلطه سلسله مانچو چینگ تبدیل شد. در زمان فروپاشی چینگ در سال ۱۹۱۱، مغولستان استقلال خود را اعلام کرد اما تا سال ۱۹۲۱ برای ایجاد استقلال مستقل و به طور "واقعی" و تا ۱۹۴۵ برای به دست آوردن و به رسمیت شناخته شده بین المللی به طول انجامید. در نتیجه، مغولستان تحت تأثیر قدرت شوروی قرار گرفت: در سال ۱۹۲۴ جمهوری خلق مغولستان اعلام شد، و سیاست مغولستان شروع به پیروی از همان الگوهای سیاست اتحاد جماهیر شوروی آن زمان کرد. پس از انقلاب های ۱۹۸۹، انقلاب مغولستان ۱۹۹۰ منجر به یک سیستم چند حزبی، قانون اساسی جدید در سال ۱۹۹۲ و انتقال به اقتصاد بازار شد. پیش از تاریخ. آب و هوای آسیای میانه پس از برخورد بزرگ تکتونیکی بین صفحه هندی و صفحه اوراسیا خشک شد. این ضربه زنجیره عظیم کوه های معروف به هیمالیا را ایجاد کرد. کوه های هیمالیا، کینگان بزرگ و کینگان کوچک مانند یک دیوار بلند عمل
می کنند و آب و هوای گرم و مرطوب را از نفوذ به آسیای میانه باز می کند. بسیاری از کوه های مغولستان در دوره های اواخر نئوژن و اوایل کواترنری تشکیل شده اند. آب و هوای مغولستان صدها هزار سال پیش مرطوب تر بود. مغولستان منبع اکتشافات دیرینه شناسی با ارزش است. نخستین تخمهای دایناسور که از نظر علمی تأیید شده بودند، در طول سفر در سال ۱۹۲۳ در موزه تاریخ طبیعی آمریکا به رهبری روی چپمن اندروز در مغولستان یافت شد. دوره باستان. ایالت شیونگ نو (۲۰۹ پیش از میلاد - ۹۳ میلادی). فدراسیونی از بیست و چهار قبیله عشایر است که میان سده سوم پیش از زایش مسیح تا سده یکم پس از زایش مسیح بر استپ های آسیای میانه (امروزه مغولستان، مغولستان داخلی، سیبری، سین کیانگ، گانسو) چیره بودند. یانوش هارماتا در گزارشی چاپ شده توسط یونسکو، آنان را از ایرانیان کوچ رو شمالی می داند چراکه همه واژگان شیونگ نویی آورده شده در منابع چینی از جمله نام شاهان آنان از یک زبان ایرانی شرقی (سکا) می باشد. خاقانات روران (۳۳۰–۵۵۵). روران نام اتحادیه ای از قبایل کوچ نشین در مرزهای شمالی چین بود که در پایان سده چهارم میلادی تا سال ۵۵۲ قلمرویی به نام خاقانات روران برای خو
د ترتیب دادند. رهبری خاقانات روران را گروهی از مغول های اولیه (نیا-مغول ها) به نام شیان بئی در دست داشتند. بیشتر مردم شیان بئی به جنوب مهاجرت کرده و در شمال چین حکومت های گوناگونی تشکیل دادند اما گروهی از آن ها به جا مانده و خاقانات روران را تشکیل دادند. به روران، ژوژان هم گفته شده اما تاریخ دانان نام روران را درست تر می دانند. قدرت روران ها در سال ۵۵۲ تحت فشار ائتلافی از گوک ترک ها، ممالک چی شمالی و ژوی شمالی، و قبایل آسیای مرکزی شکسته شد. دوره ترکان (۵۵۵–۸۴۰). خاقانات گوک ترک (۵۵۲–۶۳۰، ۶۸۲–۷۴۴)، تانگ رول (۶۳۰–۶۸۲). امپراتوری گوک ترک دولتی است که در اثر اتحادی دولتی بین قبایل آسیای میانه، در سال ۵۵۲ میلادی، در کشور آلتای به وجود آمد و در تاریخ آسیای میانه نقش مهمی ایفا نمود. چینی ها آن ها را «تورکیوت» می گفتند که آن نام ترک ها در زبان ژاژهای مغولی زبان است. طبق اطلاع کتیبه ها خود ترک ها خود را تیورک می گفته اند. ترک ها نخست ضد قبایل ژوژان که تا آن زمان بر ترک ها حکم روایی می کردند، به محاربه پرداختند و در سرزمین مغولستان و آلتای دولت مقتدری تأسیس نمودند. وسعت بعدی این دولت، در دوران حکم رانی بومین خان مُهان