Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رِندی و رِند واژه ای در ادبیات فارسی است. این واژه در دیگر فرهنگ ها و زبان ها هم پایه ای ندارد. سِیر بارِ مفهومیِ آن بسیار متلاطم بوده؛ چنانکه تا پیش از حافظ، جلوه ای بد داشته است. معنای نخستش، سِفْله و اَراذِل و اوباش است؛ اما حافظ با توجه به نگاهِ ملامتی و سنجشِ انتقادی اش نسبت به هر پدیدهٔ پذیرفته یا ناپذیرفتهٔ اجتماعی، آن را از معنایی در حَضیض به جایگاهی در اوج آورد. در شعرِ حافظ، رند هم تراز با انسان کامل یا آدمِ حقیقی است و آن را ولیّ می نامد. بااین همه، رندِ امروز دوباره در معنای کهنه رند، مردِ رند و خَرْمردِ رند درآمده است. شخصیتِ رند بسیار متناقض به نظر می رسد، اما در همان حال باطنی متعادل دارد. افراط و تفریط ندارد. رستگاری را در هدف دارد. هرچند رندْ آزاداندیش و غیردینی هم می تواند باشد، اما رندِ حافظ اهلِ دین است و به آن تعهد دارد. اهلِ آخرت و اندیشه در آن است، اما از آن نمی هراسد و باور دارد با عشق و عنایت از آن خواهد رَست. بر تقوا و دانش و فضل و فهم متکی نیست. تَساهُل دارد، چه در دین و چه در اجتماع یا سیاست. ناتوانی های انسانی را می داند و می پذیرد. بزرگوارانه تظاهر نمی کند. هنرمند است و اهل فضل،
اما آن را نمی فروشد. بوالفضول نیست، اما منتقد هست. شاد است و امیدوار. سختی ها و نومیدی ها را هم تحمل می کند. اهلِ آزمون و خطاست. نه تعصب می ورزد و نه تخطئه می کند. شک را مایهٔ بصیرت می داند اما برای شک اصالتی قائل نیست. تعلیمِ اخلاق نمی دهد، اما بی اخلاق نیست. لااُبالی است، اما حدش را نگه می دارد. واژه. واژهٔ رند در زمان حافظ، معنایی منفی و نامطلوب داشته و برابر با اراذل و اوباش بوده است که به سبب دید انتقادی و ارزیابی دوباره ای که حافظ داشت، رند را هم پیمان خود کرد و به واسطهٔ دیوان حافظ، واژهٔ رند به کلی تغییر معنی پیدا کرد. در اشعار حافظ، رند انسان کامل یا انسان برتر می باشد و شخصیتی است که اهل افراط و تفریط نیست و با این که به رستگاری نیز می اندیشد، اما بزرگ ترین هدفش سبک بار گذشتن از این دنیا می باشد. رند حافظ، تعلق خاطر دینی نیز دارد و آخرت را هم واقعی می داند اما از آن ترسی ندارد. گاهی در ردیف شهود قرار می گیرد و گاهی در مسیر شک قدم می گذارد. انسانیست که بین زهد و زندقه در تناوب است. پیشینه. به گزارش "دانشنامهٔ ایرانیکا"، در ادبیات نوشتاری، ممکن است از عناصر شخصیتیِ چند شخصیت، برای ترسیم شخصیت رند بهره
گرفته شده باشد. در عصر سعدی و سلمان ساوجی، جنبهٔ انسانی رند عموماً همنشین با ریاضت زاهدانه است؛ موضوعی که به ویژه در رندِ حافظ برجسته شده است و ممکن است فاقد تقوای متفکر دینی باشد، اما بااین حال بیشتر از آنان به درستی هدایت شده اند و در واقع تقریباً بی عیبند. این به خاطر آن است که رند حافظ به عنوان یک عیار عمل می کند، یک لوطی دیونیسوسی که هنجارها و قراردادها را برهم می زند و خارج از سلسله مراتب اجتماعی قرار می گیرد. از آنجا که او نمی تواند با پاداش های دستگاه حکومت اغوا شود، ریاکاریِ نظامِ تثبیت شده را آشکار می کند و ارزش هایش را زیر سؤال می برد. نوشتن در زمان و مکانی چون عصر حافظ، فرهنگ لغت طنزآمیز عبید زاکانی و مطایباتش و نیز موش و گربه اش نشان می دهد که انتقادات اجتماعی و سیاسی از طریق طنز و تمثیل یا شعر، بهنگام مطرح شده است. حتی کسانی مانند ابواسحاق اطعمه مجموعه اشعاری طنز دربارهٔ ظروف آشپزخانه می سرایند. به نظر می رسد که نمایش تظاهر و ریاکاریِ معتبر و قدرتمند، تبدیل به یک نگرانیِ عمدهٔ ادیبان در این دوران شده بود. ویژگی ها. به گزارش دادبه، رند و رندی در بینش عارفانه، در قامت دو اصطلاح عرفانی رخ می نماین
د؛ به مفهوم فردی که حتی اگر انسان کامل نیست، اما در ردهٔ اوست؛ این اطلاقِ مفهوم به رند از آن جهت است که صفاتی مانند عاشقی، دُردنوشی، پاک بازی، دریادلی، وارستگی، سرفرازی، وصول به حق و مظهریت ذات مطلق در شخصیتش دیده می شود. به خاطر ابتکار و استقلال اندیشهٔ حافظ و دگرگونی معنا و مفهوم و حال وهوای اصطلاحات رایج در شعرش، رندی فراتر از اصطلاحی عرفانی، در منظر حافظ ظاهر می شود. سبب دیگرِ این گونه ظهور رندی در شعر حافظ، شمار تکرار رند و رندی در ابیات حافظ است که حدود ۹۰ بار در ۹۰ بیت آمده است. دادبه می گوید این واژه، مثبت ترین، مطلوب ترین و بنیادی ترین اصطلاح در شعر حافظ است و او در آن، مفهومی را می جوید که درک کردنی اما وصف ناشدنی است. او آن را به عنوان نظام فکری–فلسفی خویش می نمایاند؛ نظامی که می توان آن را «مکتب رندی» نامید که همان مکتب حافظ است. فرانکلین لوئیس می گوید برای حافظ، رند ادامه دهندهٔ «عاشق»، «نظرباز» و «می خواره» است؛ همهٔ رفتارهای متروکی که اغلب با «شباب» مرتبط هستند و منجر به «سرگشتگی» می شوند، فرد را از کار کردن برای سعادت عمومی محروم، سلامتی و ظاهرش را چونان «رند عافیت سوز» دچار نقصان و او را به ی
ک «گدا» تبدیل می کنند. در حقیقت، رندان برای سلامتی شان نیاز به شراب دارند و از طریق نیازمندی های پَستِ خود به صلح و آرامش می رسند. رندْ «می خواره» یا «شراب خواری» است که نمی تواند «ساغرش» را از دست بدهد یا او را از بین ببرد، و لذت جویی اش نقطهٔ مخالف «زهدفروشی» است. صفحهٔ شطرنجی که رند بر روی آن، بازیِ زندگی می کند، برای پادشاه مناسب نیست. به باور دادبه، رندی در نگاه حافظ، نظامی روشنفکرانه و فلسفی است؛ و رند متفکر روشنفکر. او عاشقی خردمند یا خردمندی عاشق است که «جوهر دانایی» را به دست آورده و فلسفهٔ ویژهٔ خویش دارد به نام «فلسفهٔ رندی». این فلسفه به مسائل خداشناسی و جهان شناسی توجه دارد، اما مهم ترین موضوع آن، انسان و مسائل انسانی است؛ چراکه رندی را انسان گرایی و درنگ در حالات و سرنوشت انسان لازم است، خاصه اندیشه در براوگذشته که محرومیتش از حقوق طبیعی و قانونی را در پی دارد. اما انسان گرایی رندانه با انسان گرایی غربی تفاوت دارد و آن به خاطر پشتوانهٔ معنوی و الهی اش است. رندی در عمل، یکرنگی، یک جهتی، مردم گرایی و کم آزاری است و رند زیرکی است بافراست، یک جهت، یک رنگ، مردم گرا و کم آزار که فریفته نمی شود و نمی ف
ریبد؛ تارک دنیا نیست و به مردم هم چنین نمی آموزد؛ فرصت را غنیمت می شمارد، بهرهٔ خویش از دنیا را از یاد نمی برد و «در عیش نقد» کوشش می کند و مردم را هم به این روش دعوت می کند. او بی باکی و جانبازی حلاج، سنت شکنی و نهراسیدن از بدنامی در راه هدفِ شیخ صنعان، راه و رسم مبارزه با خودخواهی ها و عوام فریبی های ملامتیان، و وارستگی و آزادگی قلندران را می آموزد تا افزون بر رهایی خویش از بندها و تعلقات برهاند، بلکه این ها را در راه ستیز با خداوندگاران زر و زور و تزویر که صوفیان و زاهدان و محتسبان و زاهدمآبان و محتسب مآبان هستند، به کار بَرَد تا شاید مردم آزاریْ جای به کم آزاری دهد، و جنگْ جای به صلح، و کینه توزی و تنگ نظری و سخت گیری جای به محبت و عشق و گذشت. لوئیس می گوید به طور خلاصه، در انجمن و جمع رندان خبری نیست، اما حقیقت آن باید پنهان بماند؛ یا این که مردم آنان را نصیحت کنند تا روش های خود را اصلاح نمایند. بااین همه، باید توجه داشت که برای «فضول» و «زاهد» هیچ راهی وجود ندارد که از کوچهٔ رندان به سلامت بگذرد، جز آنکه به رسوایی منتهی می شود. رند را به بدنامی عیب می نهند و اهمیتی نمی دهد و اگر یک بار با او بنشینند، آ
نان نیز بدبین خواهند شد. عشق روش رندان است، تقدیر آنان عشق ورزیدن است و رنج کشیدن در راهش. حافظ آشکارا رندِ مست بودن و بدنامی را پذیرفته است و مخاطب را به چالش می کشد تا یک نفر را در شهر نشان دهد که این گونه نیست. او همچنین ادعا می کند که رند از طریق خلوص قلبش، درها را با دعای خود باز می کند. آرامگاه حافظ زیارتگاهی است که رندان جهان به زیارتش می روند. نباید این نتیجه حاصل شود که این رندی پس از این همه، یک آزادی خواهی نمادین است، حافظ در جای دیگر می گوید که گاهی دیگران اعمال رندانهٔ او را درک می کنند و بااین حال گناهان او را می بخشند و خطاهای او را پوشش می دهند. به گفتهٔ لوئیس در "ایرانیکا"، بیش از هر شخصیت دیگری که در دیوان دیده می شود، رندْ حامل پیام حافظ است، و نزدیک ترین فرد به طرح ریزی جهان بینی خود شاعر و اندیشهٔ قهرمانانه اش است. داریوش آشوری بر ریشهٔ ادبی رند تأکید می کند و آن را به عنوان استعاره ای عاشقانه–عارفانهٔ بنیادین در ادبیات صوفیانه و شعر حافظ می خواند. بهاءالدین خرمشاهی رند در شعر حافظ را به عنوان یک چهرهٔ افسانه ای یا کهن الگو، مانند پیر مغان یا جام جم می نگرد، که از نژادهای گوناگون است و حا
فظ آن را در صورت و هیئتی متعالی مجسم کرده است. رندِ حافظ ترکیبی از انسان کامل عرفانی صوفی گری، گدای ناتوان در جاده، لاابالی و شورشی سیاسی است که از خم کردن زانو به خاطر ریاکاری و ارزش های تحمیلی توسط قدرت سرباز می زند. او با زاهد در تضاد است، روحی آزاد است که از لذات زندگی لذت می برد و آن را تکلیف خود در مبارزه با بی اعتباری در همه اشکالش می بیند. در نظر آشوری، پیشرفت متمایز در مفهوم رندی حافظ، این است که رند هیچ تلاشی برای از بین بردن احساسات پست نفسانی در سنت عارفانه–زاهدانهٔ شرقی ایرانی نمی کند، بلکه برای زندگی در هماهنگی و تعادل با آن ها، بدون ظلم و ریاکاری می کوشد. بنابراین رند آرمان معنوی تازه ای است؛ مصالحه ای میان انسان کامل با وضعیت انسانی. حافظ، اگر انسان کامل نیست، اما کاملاً انسان است.
ایکه اوگبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چلسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان و زیر ۲۰ سال انگلستان بازی کرده است.
یوسف آباد یک روستا در ایران است که در دهستان سرچشمه شهرستان رفسنجان واقع شده است.
ریکاردو کاپلینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوونتوس اشاره کرد.
کهن ترش یک روستا در ایران است که در دهستان سرچشمه شهرستان رفسنجان واقع شده است.
کهن سبز یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است.
کوین مونزالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوونتوس اشاره کرد.
قوس آئورت یا خم آئورت قسمتی از آئورت توراسیک بین آئورت بالارو و آئورت پایین رو می باشد. قوس آئورت پشت و چپ به نای طی مسیر می کند.
علی آباد ۱ یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. علی آباد ۱ ۱۲ نفر جمعیت دارد.
احمدآباد یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. احمدآباد ۱۵۸ نفر جمعیت دارد.
داودا پیترز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که اصالتی غنایی دارد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زیر ۲۳ سال یوونتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۷ سال بلژیک و زیر ۲۱ سال بلژیک بازی کرده است.
احمدآباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است.
دنی موتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویرتوس انتلا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است.
فیلیپو دلی کاری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا اشاره کرد.
شیلاودان، روستایی از توابع بخش بهمئی گرمسیری شهرستان بهمئی در استان کهگیلویه و بویراحمد ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سرآسیاب یوسفی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۲۷خانوار) بوده است.
متئو استوپا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نووارا اشاره کرد.
سعیدآباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. سعیدآباد ۴۰۷ نفر جمعیت دارد.
فخرآباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. فخرآباد ۱٬۰۰۸ نفر جمعیت دارد.
حمیدآباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. حمیدآباد ۲٬۰۸۷ نفر جمعیت دارد. درباره حمیدآباد قدمت حمیدآباد به دوره قاجاریه و حدود ۱۷۰ سال پیش یا بیشتر از آن برمی گردد. فاصله این روستا از مرکز شهر رفسنجان هشت کیلومتر است و از روستاهای حومه شرقی رفسنجان می باشد. حاج آقاعلی آقامحمدصالح قنات حمیدآباد را احداث و به بهره برداری رسانده است. ایشان قنات های زیادی را آباد کرده بود. روستاهای قدیم ملک ارباب بوده و رعیت ها برای ارباب کار می کرده اند. ارباب هم حقوق و مسکن برای آن ها فراهم می کرده. ارباب یا در روستا ساکن بوده یا در محلی دیگر زندگی می کرده. به روستاهایی که ارباب ساکن آن بوده روستای ارباب نشین می گفته اند. حمیدآباد یکی از روستاهای ارباب نشین بوده و حاج آقاعلی محمدصالح که ارباب بوده در آن ساکن بوده است.
جوایز گلوب ساکر، جوایز فوتبالی هستند که توسط اتحادیه کارگزاران فوتبال اروپا (EFAA) سازماندهی و توسط سازمان گلوب ساکر اجرا می شوند. مراسم اهدای جوایز در شهر دبی در امارات متحده عربی برگزار می شود که نمایندگان اصلی دنیای فوتبال (فیفا و یوفا)، لیگ برتر امارات متحده عربی، باشگاه های بزرگ جهان و مدیران آن ها برای تشویق به تبادل نظر در مورد دنیای فوتبال به عنوان یک هدف اصلی در کنار مسائل مربوط به نقل و انتقالات و بازار فوتبال گرد هم می آورد. اولین جلسه در سال ۲۰۰۹ برگزار شد اما نخستین جوایز تا سال ۲۰۱۰ اهدا نشد و ۳ جایزه اهدا شد. در سال ۲۰۱۱ تعداد جوایز و دسته ها افزایش و به ۶ عدد رسید. در سال ۲۰۱۲، تعداد بیشتری را ارائه شد و به ۱۰ دسته مربوط به فوتبال رسید. این جایزه گاهی اوقات به صورت عامیانه به عنوان دبی دور شناخته می شود. در دسامبر ۲۰۱۷، "شرکت بریتانیایی اینترنشنال سیلوا اینوستمنتز" اعلام کرد که اکثریت سهام گلوب ساکر را به دست آورده است. برندگان. برندگان جوایز دیجیتال برندگان جوایز دیجیتال در سال ۲۰۲۲ عبارت بودند از: ۲۰۲۳. برندگان جوایز دیجیتال برندگان جوایز دیجیتال در سال ۲۰۲۳ عبارت بودند از:
رضاآباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. رضاآباد ۸ نفر جمعیت دارد.
خالق آباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. خالق آباد ۳۴ نفر جمعیت دارد.
خالق آباد یک روستا در ایران است که در بخش کشکوئیه شهرستان رفسنجان واقع شده است. خالق آباد ۸۲ نفر جمعیت دارد.
ده کربلایی رضا یک روستا در ایران است که در شهرستان رفسنجان واقع شده است.
خالق آباد یک روستا در ایران است که در دهستان بهرمان شهرستان رفسنجان واقع شده است.
حاجی آباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است. حاجی آباد ۲۸۰ نفر جمعیت دارد.
حسن آباد روستایی در دهستان رضوان بخش فردوس شهرستان رفسنجان استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۶۱ نفر (۲۵۴خانوار) بوده است.
حسن آباد یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رفسنجان واقع شده است.
رضاآباد یک روستا در ایران است که در دهستان آزادگان (رفسنجان) واقع شده است. رضاآباد ۱٬۲۱۷ نفر جمعیت دارد.
علی آباد یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. علی آباد ۳۹۹ نفر جمعیت دارد.
فتح آباد یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. فتح آباد ۱۴۷ نفر جمعیت دارد.
دولت آباد یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. دولت آباد ۳۷۴ نفر جمعیت دارد.
حسین آباد یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. حسین آباد ۵۳۷ نفر جمعیت دارد.
محمودیه یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. محمودیه ۱۲۰ نفر جمعیت دارد.
اسماعیل آباد یک روستا در ایران است که در بخش فردوس شهرستان رفسنجان واقع شده است. اسماعیل آباد ۳٬۰۳۴ نفر جمعیت دارد.
گیرندهٔ شبه لکتینی سلول کُشنده، خانوادهٔ B عضو ۱ () که با نام های NK1.1 و CD161 هم شناخته می شوند، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRB1"» کُدگذاری می شود. سلول های کشنده طبیعی، لنفوسیت هایی هستند که با ترشح سیتوکین ها پس از تحریک سیستم ایمنی بدن، کشتار سلولی را سبب می شود. چندین ژن از خانوادهٔ بزرگ لکتین های نوع سی و از جمله ژن ها و گلیکوپروتئین های KLRA1 در جوندگان در سلول های کشنده طبیعی بیان می شود و در تنظیم عملکرد آنان نقش دارند.
پروتئین یکپارچهٔ پوسته ای NKG2-C نوع ۲ () که با نام های CD159c و NKG2C هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRC2"» کُدگذاری می شود. سلول های کشنده طبیعی، لنفوسیت هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول های توموری یا آلوده شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال شدگی قبلی هم ندارند. این سلول ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند. این پروتئین با مولکول CD94 تعامل پروتئین-پروتئین دارد و با آن یک ترکیب دوتایی ایجاد می کند.
حسن بنعبیشه (؛ زادهٔ ۱۹۶۴) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الوداد کازابلانکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده است.
پروتئین یکپارچهٔ پوسته ای NKG2-F نوع ۲ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRC4"» کُدگذاری می شود. سلول های کشنده طبیعی، لنفوسیت هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول های توموری یا آلوده شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال شدگی قبلی هم ندارند. این سلول ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند.
گیرندهٔ شبه لکتینی سلول کُشنده، خانوادهٔ D عضو ۱ () که با نام CD94 هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRD1"» کُدگذاری می شود. پروتئین حاصله، نوعی لکتین، مجموعه تمایزی و گیرنده است که در پیام دهی سلولی نقش دارد و بر سطح سلول های کشنده طبیعی در دستگاه ایمنی ذاتی بیان می شود. سلول های کشنده طبیعی، لنفوسیت هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول های توموری یا آلوده شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال شدگی قبلی هم ندارند. این سلول ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند. این پروتئین با مولکول KLRC2 تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
حسن مؤمن (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل مراکش است. وی سابقه مربی گری در تیم هایی همچون باشگاه فوتبال الفتح و تیم ملی فوتبال مراکش را در کارنامه دارد.
فتحی جمال (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الرجا اشاره کرد.
مصطفی مدیح (; – ) مربی فوتبال اهل مراکش بود. وی در سال ۲۰۰۰ سرمربی تیم ملی فوتبال مراکش و همچنین سرمربی تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ مراکش در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود
گیرندهٔ شبه لکتینی سلول کُشنده، خانوادهٔ G عضو ۱ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRG1"» کُدگذاری می شود. سلول های کشنده طبیعی، لنفوسیت هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول های توموری یا آلوده شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال شدگی قبلی هم ندارند. این سلول ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند.
NKG2D یک پروتئین تراپوسته ای است که در انسان توسط ژن «"KLRK1"» کُدگذاری می شود. این ژن در موش ها بر روی کروموزوم شمارهٔ ۶ آنها و در انسان بر روی کروموزوم ۱۲ واقع شده است. این پروتئین متعلق به خانوادهٔ CD94/NKG2 از لکتین های نوع سی است. این پروتئین در موش ها بر روی سلول های کشنده طبیعی، لنفوسیت های تی کشنده، لنفوسیت تی گاما دلتا و لنفوسیت تی سلول کشنده طبیعی و ماکروفاژهای فعال بیان می شود. در انسان این پروتئین بر روی لنفوسیت های تی کشنده، لنفوسیت تی گاما دلتا ولنفوسیت های تی کشنده یافت می شود. این مولکول قادر است «پروتئین های خود القاشده» را از خانواده های «کمپلکس ایمونوژن اصلی» (MIC) و RAET1/ULBP که بر سطح سلول های تحت استرس، سلول های بدخیم و سلول های آلوده به ویروس ظاهر می شوند، تشخیص دهد.
قره قُروم یا قراقروم در ترکی به معنی «ریگ سیاه» است و می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
ژیلسون نونز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه و باشگاه ورزشی واسکو دوگاما اشاره کرد.
علاءالدین کیقباد بن کیخسرو، معروف به کیقباد دوم (۱۲۳۸–۳۹ – ۱۲۵۷)، کوچکترین از سه پسر کیخسرو دوم، سلطان سلجوقی روم بود. کیقباد دوم از آنجا که فرزند همسر محبوب سلطان، یعنی گرجی خاتون، بود وارث تاج و تخت شد. او بنیه ضعیفی داشت و احتمالاً در هنگام فوت پدرش در سال ۱۲۴۶، هفت سال بیش نداشت. پادشاهی. شمس الدین اصفهانی وزیر، برای حفظ درجه ای از حاکمیت سلجوقی در آناتولی در برابر مغول ها، کیقباد را به همراه دو برادر بزرگتر او، کیکاوس دوم و قلیچ ارسلان چهارم بر تخت سلطنت نشاند. در سال ۱۲۵۴، مغولان از کیکاوس که اکنون نوزده سال داشت، خواستند تا شخصاً نزذ منگوقاآن، خان بزرگ، برود. برادران در نشستی در قیصریه تصمیم گرفتند که کیقباد به جای او برود. سفر به پایتخت مُنگوقاآن یعنی قره قُروم سخت و دشوار بود. کیقباد سفر خود را تا حداقل ۱۲۵۶ به تعویق انداخت. او شاهد بود که بایجو نویان سواران خود را برای مهاجرت به آناتولی آماده می ساخت و پیام هایی برای برادرانش فرستاد تا از خواسته های مغولان پیروی کنند. یک روز در مسیر پیکر مرده کیقباد پیدا شد. وزیر بابا طغرا، که در مسیر به هیات اعزامی پیوسته بود در این رابطه متهم شد اما چیزی از آن حاص
ل نشد. کیقباد در جایی در بیابان بین آناتولی و مغولستان به خاک سپرده شد.
سابینو باریناگا (; – ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ساوت همپتون، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، و باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد. دوران بازیکنی. باریناگا که در دورانگو، بیسکای متولد شد، در دوران نوجوانی در آغاز جنگ داخلی اسپانیا به همراه دو تن از سه خواهر و برادر خود به انگلستان نقل مکان کرد. برخی دیگر از پناهندگانی که در سال ۱۹۳۷ همین سفر را انجام دادند نیز فوتبالیست شدند، از جمله امیلیو آلدکوآ، خوزه گایگو و رایموندو لزاما. باریناگا در حالی که برای دبیرستان محلی خود بازی می کرد توسط ساوت همپتون کشف شد و یک فصل را با تیم دوم خود گذراند و ۶۲ گل به ثمر رساند. باریناگا با بازگشت به کشورش در پایان درگیری و قبل از آغاز جنگ جهانی دوم، پیشنهاد غول باسک اتلتیک بیلبائو را رد کرد و در عوض به رئال مادرید رفت. او که یک مهاجم داخلی در جناح راست بود، اولین بازی خود در لالیگا را در ۲۸ آوریل ۱۹۴۰ در باخت ۱–۳ خارج از خانه مقابل اتلتیک بیلبائو انجام داد، که تنها حضور او در آن فصل بود. از سال ۱۹۴
۱ تا ۱۹۴۳، پس از نزدیک به دو سال حضور قرضی در سگوندا دیویزیون با رئال وایادولید، باریناگا در ۴۸ بازی ۳۸ گل در لیگ به ثمر رساند، اما "خامه ای ها" در این دوره هیچ جامی کسب نکردند. او اولین گل تاریخ در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، در پیروزی ۳–۱ مقابل بلننسس پرتغال در ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ به ثمر رساند، و در طول ۹ سال حضور خود در این باشگاه، سه جام بزرگ به دست آورد. دو کوپا دل ژنرالیسیمو، با گلزنی بازیکن در فینال سال ۱۹۴۶ مقابل والنسیا (۳–۱) و یک کوپا اوا دیورته. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۳، او با چهار گل در ۵۶ دقیقه نقش مهمی در پیروزی ۱۱ بر ۱ رئال مادرید مقابل بارسلونا در نیمه نهایی کوپا دل ژنرالیسیمو سال ۱۹۴۳ داشت که پس از باخت ۰–۳ در ورزشگاه لس کورتس. باریناگا در سال ۱۹۵۰ رئال مادرید را به عنوان یک بازیکن آزاد ترک کرد - که در آخرین فصل خود عمدتاً به عنوان یک مدافع مرکزی ظاهر شد - سپس سه فصل دیگر در سطح اول فوتبال با رئال سوسیداد در منطقه زادگاهش بازی کرد. در تابستان ۱۵۴ به درخواست خود او قراردادش فسخ شد و به رئال بتیس پیوست و در آنجا به عنوان بازیکن بازنشسته شد. دوران مربیگری. باریناگا مربیگری را دقیقاً با آخرین باشگاه خود آغاز کرد
. برای فصل ۱۹۵۷–۵۸، او به اوساسونا در لالیگا رفت و در بیشتر دهه بعد در آن رده باقی ماند. در سال ۱۹۶۲ او همچنین سی دی مالاگا را به صعود به لالیگا هدایت کرد اما فصل بعد دوباره سقوط کرد کرد. سرنوشتی مشابه آنچه در رئال بتیس در سال ۱۹۶۸ و رئال مایورکا در سال ۱۹۷۰ رقم زد. باریناگا در خارج از کشور برای چند ماه با کلاب آمه ریکا در مکزیک کار کرد و بعداً تیم های ملی نیجریه و مراکش را هدایت کرد. آخرین کار او در رئال اویدو بود - که چند سال قبل در لیگ برتر مربیگری کرده بود - نتوانست از سقوط به دسته پایین تر در سال ۱۹۷۸جلوگیری کند. مرگ. باریناگا در ۱۹ مارس ۱۹۸۸ در مادرید در سن ۶۵ سالگی بر اثر بیماری قلبی درگذشت. او در قبرستان آلمودنا در شهر به خاک سپرده شد.
صاحب شمس الدین محمد اصفهانی وزیر غیاث الدین کیخسرو و عزالدین کیکاوس از سلجوقیان روم بوده و از ادیبان نامی زمان خود. او به زبان عربی و فارسی شعر نیکو می سروده است. یکی از شخصیت های ایرانی حاضر در قلمرو سلجوقیان روم بود که پس از ورود به دربار این دولت توانست طی یک دوره تقریباً سی ساله، بین سالهای ۶۱۶ تا ۶۴۶ ه .ق - یعنی از دوره سلطنت سلطان عزالدین کیکاووس یکم تا دوره سلطنت سلطان عزالدین کیکاووس دوم- مراحل پیشرفت را پشت سر بگذارد. وی در دربار سلجوقیان روم پس از دستیابی به مناصبی همچون ناظر (اشراف) مطبخ، منشی خاص سلطان (طغرایی)، سرداری سپاه، نایب (نیابت) سلطان و سرانجام وزارت، نقشی چشمگیر در اوضاع سیاسی و فرهنگی قلمرو سلجوقیان روم ایفا کرد. شمس الدین محمد اصفهانی سرانجام به دستور رکن الدین قلج ارسلان چهارم کشته شد.
نبرد کوسه داغ نبردی بود میان سلجوقیان روم و امپراتوری مغول در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۲۴۳ در محلی به نام کوسه داغ، میان ارزنجان و گوموش خانه در شمال شرق ترکیهٔ امروزی. در این نبرد مغولان به پیروزی قاطع دست یافتند. جنگ در محرم سال ۶۴۱ ه .ق در کوسه داغ، در نواحی ارزنجان آغاز شد و با اینکه شمار نفرات لشکر سلجوقی بسیار بیشتر از سپاه مغول بود، لشکر سلطان سلجوقی شکست خورد و بسیاری از امیرانش کشته شدند. سلطان با مشاهدهٔ این وضع با دارایی و اموال و خانواده اش، از قیصریه به توقات گریخت. مغولان با هزیمت لشکر سلجوقی، حملات خود را به شهرهای آسیای کوچک ادامه دادند. شهر قیصریه نیز به تسخیر مغول درآمد، و سپس قتل و غارت در آنجا آغاز شد.گرگوری آکنر مورخ ارمنی قرن سیزدهم می نویسد که این نبرد در میدانی بین ارزروم و ارزنجان رخ داد. در همان زمان کیراکوس از گندزاک بیان می کند که این رویداد در نزدیکی روستایی به نام چمانکاتوک رخ داده است که ممکن است به اوزوملو (Cimin سابق) امروزی در استان ارزینجان ترکیه اشاره داشته باشد.[8] رشیدالدین همدانی. منابع دیگر محل نبرد را Köse Dağ می نامند که در ترکی به معنای کوه طاس/بی ریش است.[8]تحت رهبری بایجو، ف
رمانده مغول، مغول ها در زمستان 1242-1243 به روم حمله کردند و شهر ارزروم را تصرف کردند. سلطان کیخسرو دوم فوراً از همسایگان خود خواست تا برای مقاومت در برابر تهاجم نیروهای خود را کمک کنند. امپراتوری ترابیزون گروهی فرستاد و سلطان با گروهی از مزدوران «فرانکی» (اروپای غربی) درگیر شد.[9] به دلیل اختلافات داخلی در مورد جنگ، هثوم اول پادشاه ارمنی کیلیکیه پیوستن به ارتش کیخسرو را به تاخیر انداخت که بدون او رفت.[8] چند تن از اشراف گرجی مانند فاراداولا آخالتسیخه و داردین شرواشیدزه نیز به او پیوستند، اما بیشتر گرجی ها مجبور شدند در کنار اربابان مغول خود بجنگند. گروه گرجی-ارمنی در ارتش مغول شامل حسن جلال اول، حاکم خاچن بود. نبرد سرنوشت ساز در ۲۶ ژوئن ۱۲۴۳ در کوسداغ انجام شد. ارقام مختلفی در منابع اولیه برای اندازه ارتش های مخالف آورده شده است، که همگی تعداد سلجوقیان از مغول ها بیشتر است: [12] ۱۶۰.۰۰۰ یا ۲۰۰.۰۰۰ برای ارتش سلطان است. مطمئناً اغراق [نیازمند منبع]) و ۱۰.۰۰۰ تا ۳۰.۰۰۰ برای نیروی مغول.[8] ۸۰.۰۰۰ و ۳۰.۰۰۰ برای اندازه ارتش سلجوقی و مغول، اعداد محتمل تر هستند.[8] بایجو هشداری دلهره آمیز از افسر گرجی خود در مورد وس