Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ورش های ضد مسلمان در کلکته که خود از عواقب شورش های ۱۹۵۰ در شرق پاکستان (۱۳۲۸ شمسی) و شورش های ۱۹۶۴ در شرق پاکستان (۱۳۴۲ شمسی) بود، شورش های ۱۹۶۹ گجرات (۱۳۴۸ شمسی)، شورش های ۱۹۸۴ بیواندی (۱۳۶۳ شمسی)، شورش های ۱۹۸۵ گجرات (۱۳۶۳ شمسی)، شورش های ۱۹۸۹ باگلپور (۱۳۶۸ شمسی)، شورش های بمبئی، قتل عام نلی در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۱ شمسی)، شورش های ۲۰۰۲ گجرات (۱۳۸۰ شمسی) و شورش های ۲۰۱۳ مظفرنگر (۱۳۹۲ شمسی). این نوع خشونت از زمان تقسیم هند به تدریج شکل گرفته است و به عنوان نمونه های بارز خشونت جمعی علیه یک گروه اقلیت بارها مورد بررسی و ثبت قرار گرفته است. از سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹ شمسی) تاکنون بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در این درگیری های جمعی بین هندوها و مسلمانان کشته شده اند. براساس آمارهای رسمی، بین سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۸۲ (۱۳۳۳ تا ۱۳۶۱ شمسی) تعداد ۶٬۹۳۳ مورد خشونت جمعی اتفاق افتاده است، همچنین در بین سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۰ (۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹ شمسی)، تعداد ۵۳۰ نفر هندو و ۱٬۵۹۸ نفر مسلمان در ۳٬۹۴۹ مورد خشونت و شورش جمعی کشته شده اند. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، شورش های جمعی گسترده ای در سرتاسر شمال هند رخ داد. پروین سووامی معتقد است که این نوع اقدامات خشونت آم
یز دوره ای به نوعی باعث تیرگی «پیشینه تاریخی استقلال هند» شده و همچنین با در نظر گرفتن مناقشه کشمیر، چنین حوادثی اتحاد و یکپارچگی جامو و کشمیر را به تأخیر انداخته اند. در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۶ شمسی)، IndiaSpend طی گزارشی اعلام کرد که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ (۱۳۸۹ تا ۱۳۹۶ شمسی) میزان ۸۴ درصد از کسانی که قربانی درگیری های حاصل از «تعصب داشتن نسبت به گاوها» یا «مقدس پنداشتن گاوها» در هند شده اند، مسلمانان بوده اند و این در حالی بوده است که در حدود ۹۷ درصد این نوع درگیری ها پس از می ۲۰۱۴ (اردیبهشت ۱۳۹۳) گزارش شده است. علل و اثرات. همان طور که گفته شد این خشونت در تاریخ هند ریشه دارد که ناشی از نارضایتی طولانی در برابر فتح شبه قاره هند توسط مسلمانان در دوران قرون وسطی، سیاست های اعمال شده توسط استعمارگران بریتانیایی، جدا شدن قاهرانه بخشی از هند به عنوان یک کشور مسلمان با نام پاکستان و اینکه علی رغم جمعیت زیاد مسلمانان در هند آنها هنوز یک اقلیت به حساب می آیند، است. برخی از محققان این وقایع خشونت آمیز ضد مسلمانان را انگیزه گرفته از سیاست و سازمان یافته توصیف کرده و به جای اینکه چنین وقایعی را فقط «شورش» بنامند از آن به عنوان
پوگروم یا نوعی نسل کشی، یا شکلی از تروریسم دولتی با «قتل عام های سیاسی سازمان یافته» یاد می کنند. برخی دیگر معتقدند، اگرچه جامعه مسلمان هند با تبعیض و خشونت روبرو بوده است، اما برخی از مسلمانان بسیار موفق بوده اند، بدین معنا که خشونت علیه مسلمانان در هند آن قدرها هم جدی و گسترده نیست و به دلیل شرایط سیاسی-اجتماعی فقط به برخی از مناطق شهری محدود می شود و در بسیاری از شهرها مسلمانان و هندوها با هم زندگی مسالمت آمیز دارند و تقریباً هیچگونه خشونت فرقه ای بین آنها وجود ندارند. نقش احزاب سیاسی. بسیاری از محققان علوم اجتماعی بر این عقیده اند که اغلب این اعمال خشونت آمیز به طور ویژه توسط احزاب سیاسی و سازمان های مربوط به جنبش های داوطلبانه هندوهای ملی گرا، مثل راشتریه سویم سیوک سنگه (آراس اس) پشتیبانی می شوند. به ویژه، محققان حزب بهاراتیا جاناتا (بی جِی پی) و حزب سیاسی شیو سنا را به دلیل همدستی در این حوادث خشونت آمیز مقصر می دانند که از خشونت علیه مسلمانان به عنوان بخشی از یک استراتژی انتخاباتی بزرگتر استفاده می کنند. به عنوان مثال، تحقیقات راحیل داتی والا و میکائیل بیگز نشان داده است در مناطقی که بی جِی پی با مخالف
ت شدید انتخاباتی مواجه است نسبت به مناطقی که در آن پر طرفدار است، قتل ها به مراتب بیشتر است. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، حملات سازمان یافته به مسلمانان در شمال هند افزایش یافت و در پی آن بی جِی پی در انتخابات محلی و ایالتی موفقیت بیشتری کسب کرد. انسان شناس اجتماعی استنلی جه یاراجا تامبیاه نتیجه می گیرد که درگیری های باگلپور در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، قتل عام هاشیم پورا در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶ شمسی) و درگیری های مرادآباد در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹ شمسی) همگی قتل عام های سازمان یافته بوده اند. بنا بر گفته رام پونیانی، شیو سنا به دلیل نزاع های دهه ۱۹۹۰ (دهه ۱۳۷۰ شمسی) و بی جِی پی پس از نزاع های سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱ شمسی) در گجرات در انتخابات پیروز شدند. اگرچه، گیان پراکاش هشدار می دهد که اقدامات بی جِی پی در گجرات بر کل هندوستان تأثیر چندانی ندارد، مگر اینکه جنبش هندوتوا در استقرار این استراتژی در سطح کشور موفق شود. عوامل اقتصادی و فرهنگی. ملی گرایان هندو از واقعه تاریخی فتح شبه قاره هند توسط مسلمانان به عنوان بهانه ای برای خشونت علیه مسلمانان استفاده می کنند. آنها بر این باورند که مسلمانان هند از زمان تقسیم هند، سرسپرده پاکستان شدند و ب
ه صورت افراطی به آن گرویدند، بنابراین هندوها باید برای جلوگیری از تکرار اشتباهات گذشته، اقدامات دفاعی لازم را انجام دهند و مجدداً برتری خود را اعلام کنند. علاوه بر این، نرخ بالاتر باروری در میان مسلمانان موضوعی بوده است که همواره هندوها را نگران می کند. هندوها ادعا می کنند که میزان بالای تولید مثل در بین مسلمانان بخشی از برنامه ریزی مسلمانان برای تبدیل هندوها به اقلیت و تسخیر کشورشان است. یکی دیگر از دلایلی که برای شیوع این خشونت ها مطرح شده است، رشد رو به افزایش طبقات ضعیف جامعه ناشی از تغییرات صورت گرفته در جهت توسعه اقتصاد است. این خشونت ها به نوعی جایگزین تنش های ناشی از فاصله طبقاتی شده است. ملی گراها به جای اینکه به مشکلات طبقات ضعیف جامعه بپردازند، در عوض مسلمانان و مسیحیان را به دلیل دینشان «یک هندی کامل» نمی دانند، و کسانی که اقدامات خشونت آمیز علیه آنها انجام می دهند را به عنوان «قهرمانانی» مجسم می کنند که از اکثریت در مقابل «بیگانگان» دفاع می کنند. به خاطر خصومت و کینه ناشی از زمان چندپارگی هند، مسلمانان به عنوان مظنون در نظر گرفته می شوند و وفاداری آنها به دولت همواره زیر سؤال می رود. بنا به گفته
عمر خالدی: خشونت ضد مسلمانان برای تضعیف مسلمانان از نظر اقتصادی و اجتماعی برنامه ریزی و اجرا شده است و نتیجه نهایی آن عقب ماندگی اقتصادی و اجتماعی، و پایین آوردن طبقه اجتماعی مسلمانان به ضعیف ترین طبقات جامعه هندو است. همچنین ملی گرایی فرهنگی توسط شیو سنا به عنوان دلیل دیگری برای ابراز این خشونت بیان شد که در ابتدا ادعا داشت که به عنوان نماینده مردم مهاراشترا صحبت می کند، اما خیلی زود معلوم شد که تمام این بلاغت سخن آنها فقط برای تحریک افراد در جهت خشونت علیه مسلمانان بوده است. شیو سنا در ایجاد درگیری های سال ۱۹۸۴ (۱۳۶۳ شمسی) شهر بیواندی و درگیری های سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ (۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ شمسی) شهر بمبئی دست داشته است. در سالهای ۱۹۷۱ و ۱۹۸۶ (۱۳۵۰ و ۱۳۶۵ شمسی) نیز سنا به تحریک افراد برای اعمال این خشونت اقدام کرده است. بنا بر گفته سودیپتا کاویراج، حزب ویشوا هندو پاریشاد (وی اِچ پی) هنوز درگیر منازعات مذهبی ای هستند که از دوران قرون وسطی آغاز شده است. خشونت ضد مسلمانان برای هندوهایی که در خارج از هند زندگی می کنند، خطر امنیتی ایجاد می کند. از دهه ۱۹۵۰ (دهه ۱۳۳۰ شمسی)، در پاسخ به اقدامات خشونت آمیز علیه مسلمانان در هند،
حملات تلافی جویانه ای به هندوها در کشورهای پاکستان و بنگلادش صورت گرفته است. پس از نزاع های سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱ شمسی) در بمبئی، معابد هندو در بریتانیا، دبی و تایلند مورد حمله قرار گرفتند. این خشونت مکرر به یک رسم و رسوم سخت تبدیل شده که شکافی بین جوامع مسلمان و هندو ایجاد کرده است. حزب جماعت اسلامی هند در نکوهش این درگیری های جمعی بیانیه هایی صادر کرده است. آنها معتقدند که این خشونت ها نه تنها بر مسلمانان، بلکه بر کل هند تأثیر منفی می گذارد و این شورش ها مانع از پیشرفت هند می شود. در گجرات، قانون پیشگیری از فعالیت های تروریستی و اخلال گرانه (تادا) در حوادث مربوط به خشونت های جمعی در سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ (۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ شمسی) مورد استفاده قرار گرفت. اکثر افراد دستگیر شده بر اساس این قانون مسلمان بودند. علاوه بر این، قانون تادا طی خشونت هایی که علیه مسلمانان در جریان شورش های بمبئی اعمال شد، مورد استفاده قرار نگرفت. جمعیت شناسی. سیاستمداران بی جِی پی، همانند سیاستمداران احزاب دیگر، معتقدند که جمعیت شناسی نقش اساسی در انتخابات هند دارند. بی جِی پی معتقد است که هر چه تعداد مسلمانان در حوزه انتخاباتی بیشتر باشد، احزاب میان
ه رو که بیشتر متعهد به انجام درخواست های گروه های اقلیت هستند، شانس انتخاب بالاتری پیدا می کنند که این موضوع احتمال زندگی مسالمت آمیز مسلمانان با همسایگان هندو خود را کاهش می دهد. بر اساس این استدلال «موفقیت مسلمانان» برای اجرای خواسته هایشان، عامل اصلی خشونت جمعی است. سوزان رودولف و لوید رودولف استدلال می کنند که اختلاف اقتصادی دلیل تهاجم به مسلمانان توسط هندوها است. با گسترش اقتصاد هند به دلیل جهانی شدن و سرمایه گذاری توسط شرکت های خارجی، انتظارات جمعیت هندو و نیازهای آنان برآورده نشده است. به همین خاطر ملی گرایان هندو فکر می کنند که منشأ مشکلات آنان مسلمانان هستند. اقدامات ضد هندو و گروه های شبه نظامی ضد هندی در کشمیر و پاکستان، احساسات ضد مسلمان را در هند تقویت کرده است، که در نتیجه هندوها را نیز ذی حق نشان می دهد. بیانیه های هندوتوا مسلمانان را به عنوان خائن و دشمن دولت نشان می دهد که وطن پرستی را نکوهش می کنند. سامیت گانگولی استدلال می کند که ظهور تروریسم نه تنها نمی تواند بر اثر عوامل اقتصاد اجتماعی باشد، بلکه تأثیر گرفته از نزاع هایی است که افراد هندوتوا ایجاد کرده اند. درگیری های بزرگ. ۱۹۶۴ کلکته (۱۳
۴۲ شمسی). در درگیری های بین هندوها و مسلمانان بیش از صد نفر کشته و ۴۳۸ نفر زخمی شدند. بیش از ۷٬۰۰۰ نفر دستگیر شدند. ۷۰٬۰۰۰ مسلمان از خانه های خود فرار کردند و ۵۵٬۰۰۰ نفر توسط ارتش هند مورد محافظت قرار گرفتند. در پی این شورش، مسلمانان در کلکته بیش از گذشته فقیر و ضعیف شدند. اعتقاد بر این بود که این شورش در پی خشونت علیه هندوها در پاکستان شرقی (هم اکنون بنگلادش) و توسط پناهندگان آنجا شکل گرفته است. این درگیری حتی در روستاهای بنگال غربی نیز مشاهده شده بود. ۱۹۸۳ قتل عام نلی (۱۳۶۱ شمسی). قتل عام نلی در ایالت آسام در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۱ شمسی) اتفاق افتاد. نزدیک به ۱٬۸۰۰ مسلمان با اصلیت بنگالی توسط افراد قبیله لالونگ (به عنوان تیوا نیز شناخته می شوند) در دهکده ای به نام نلی کشته شدند. این کشتار به عنوان یکی از فجیع ترین قتل عام ها از زمان جنگ جهانی دوم توصیف شده است که اکثر قربانیان آن زنان و کودکان بوده اند و در نتیجه اقدامات جنبش آسام صورت گرفته است. یکی از دلایلی که برای این واقعه ذکر شده است نارضایتی در مورد مهاجران است. جنبش آسام اصرار سخت گیرانه ای نسبت به مهاجران غیرقانونی و اخراج آنها از کشور داشت. آن زمان حمایت
گسترده ای از این جنبش می شد، اما بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ (۱۳۶۰ تا ۱۳۶۱ شمسی) این حمایت رو به افول گذاشت. این جنبش خواستار آن شد که هر کس از سال ۱۹۵۱ (۱۳۳۰ شمسی) به طور غیرقانونی وارد کشور شده بود تبعید شود. با این حال، دولت مرکزی بر تاریخ ۱۹۷۱ (۱۳۵۰ شمسی) اصرار داشت. در اواخر سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱ شمسی) دولت مرکزی انتخاباتی را برگزار کرد، جنبش را به همه پرسی گذاشت و مردم را برای بایکوت آن فراخواند و این منجر به خشونت گسترده ای شد. گزارش رسمی کمیسیون تیواری در مورد قتل عام نلی هنوز یک راز بسیار محافظت شده است (فقط سه نسخه از آن وجود دارد). گزارشی ۶۰۰ صفحه ای از این واقعه در سال ۱۹۸۴ (۱۳۶۳ شمسی) به دولت آسام ارسال شد و دولت کنگره (به ریاست هیتسوار سایکیا) تصمیم گرفت آن را علنی نکند و دولت های بعدی نیز از این روند پیروی کردند. جبهه دموکراتیک متحد آسام و سایرین تلاش می کنند تا گزارش کمیسیون تیواری را علنی کنند، بلکه عدالت فراخور حداقل بعد از ۲۵ سال از گذشت این واقعه در مورد قربانیان اجرا شود. از آن زمان به بعد، هیچ موردی از خشونت جمعی در بخش بالایی آسام وجود نداشته است. ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۹ (۱۳۴۸ تا ۱۳۶۸ شمسی). تخمین زده می شود
که در طی شورش های ۱۹۶۹ گجرات (۱۳۴۸ شمسی)، ۶۳۰ نفر جان خود را از دست داده اند. شورش های ۱۹۷۰ بیواندی (۱۳۴۹ شمسی) نمونه ای از نزاع های ضد مسلمانان بود که بین ۷ تا ۸ می (۱۷ تا ۱۸ اردیبهشت) در شهرهای بیواندی، جالگاون و مهاد رخ داد. بسیاری از اموال و دارایی های متعلق به مسلمانان در این درگیری ها مورد آتش سوزی و خرابکاری قرار گرفت. در سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹ شمسی) در مرادآباد، حدود ۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. گزارش های رسمی حاکی از کشته شدن ۴۰۰ نفر است ولی سایر شاهدان تعداد کشته شدگان این واقعه را بین ۱٬۵۰۰ تا ۲٬۰۰۰ نفر تخمین می زنند. پلیس محلی مستقیماً در برنامه ریزی این خشونت نقش داشته است. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی) در باگلپور، تخمین زده می شود تقریباً ۱٬۰۰۰ نفر در حملات خشونت آمیز جان خود را از دست داده اند، اعتقاد بر این است که این نزاع نتیجه تنش های ایجاد شده توسط حزب ایودیا دیسپوت و دار و دسته راه انداخته شده توسط فعالان وی اِچ پی بوده، که می خواستند قدرت خود را به رخ جوامع اقلیت بکشند و زهر چشمی از آنها بگیرند. ۱۹۸۷ قتل عام هاشیم پورا (۱۳۶۶ شمسی). قتل عام هاشیم پورا در ۲۲ می ۱۹۸۷ (۱ خرداد ۱۳۶۶ شمسی) در جریان نزاع بین هندوها
و مسلمانان در شهر میروت واقع در ایالت اوتار پرادش هند اتفاق افتاد، هنگامی که ۱۹ نفر از پرسنل نیروهای پلیس مسلح ایالتی (پی اِی سی) که گفته می شود ۴۲ جوان مسلمان را از محله هاشیم پورا شهر جمع کردند و آنها را با کامیون به حومه شهر نزدیک مرادنگر، در بخش قاضی آباد برده و در آنجا آنها را تیرباران کرده و اجساد آنها در کانال های آب انداختند. چند روز بعد اجساد آنان پیدا شد که در کانال آب شناور بودند. در ماه می ۲۰۰۰ (اردیبهشت ماه ۱۳۷۹)، ۱۶ نفر از آن ۱۹ مامور پلیس متهم شدند و بعداً با قید وثیقه آزاد شدند و این در حالی بود که ۳ نفر باقی مانده در آن زمان مرده بودند. دادرسی این پرونده توسط دیوان عالی هند در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱ شمسی) از دادگاه بخش قاضی آباد به یک دادگاه محلی در مجتمع قضایی تیس هازاری در دهلی منتقل شد، که مدتی در آنجا از قدیمی ترین پرونده های بلاتکلیف بود. در ۲۱ مارس ۲۰۱۵ (۱ فروردین ۱۳۹۴)، همه ۱۶ مرد متهم در پرونده قتل عام هاشیم پورای ۱۹۸۷ توسط دادگاه تیس هازاری به دلیل عدم وجود شواهد کافی تبرئه شدند. دادگاه بر این نکته تاکید داشت که بازماندگان این واقعه، نتوانسته اند هیچ یک از پرسنل پی اِی سی متهم در این پرونده
را شناسایی کنند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ (۹ آبان ۱۳۹۷)، دادگاه عالی دهلی حکم صادر شده از جانب دادگاه تیس هازاری را مردود اعلام کرد و آن ۱۶ نفر از پرسنل پی اِی سی را در این قتل عام مجرم تشخیص داد، در نتیجه آنها را به حبس ابد محکوم نمود. ۱۹۹۲ شورش بمبئی (۱۳۷۱ شمسی). تخریب مسجد بابری توسط ملی گرایان هندو به طور مستقیم منجر به شورش های بمبئی در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱ شمسی) شد. بر اساس مقاله ای که در نشریه هندویی Frontline با عنوان "زمستان خونین" منتشر شده است، «بنا بر گزارش های رسمی ۹۰۰ نفر بر اثر شورش و شلیک توسط پلیس کشته، ۲٬۰۳۶ نفر زخمی و هزاران نفر از شهرهای خود تبعید شدند.» خبرنگار بی بی سی، طورال واریا، این شورش ها را «قتل عام از پیش برنامه ریزی شده» نامید که از سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹ شمسی) در حال آماده سازی بوده و اظهار داشت که تخریب مسجد در واقع «محرک نهایی» این شورش ها بوده است. محققان متعددی به همین نتیجه رسیده اند که این شورش ها باید از قبل برنامه ریزی شده باشد و گمان می رود که اطلاعات مربوط به آدرس خانه و محل کار مسلمانان از طریق منابع غیر عمومی به آشوبگران هندو داده شده است. گزارش شده است که این خشونت ها به طور گسترده ای ت
وسط شیو سنا، یک گروه ملی گرای هندو به سرپرستی بال تاکرای، برنامه ریزی و اجرا شده است. عضو بلندپایه یک سازمان ویژه، وی. دشموک، به کمیته ای که وظیفه تحقیق در مورد شورش ها را بر عهده داشت، شواهدی را ارائه داده است. همچنین وی بیان می کند که عدم موفقیت در کشف و پیشگیری چنین شورش هایی به خاطر مداخلات سیاسی است. مسجد واقع در ایودیا باید مورد محافظت قرار می گرفت، که این نشان می دهد پلیس کاملاً از نقش شیو سنا در ارتکاب این اقدامات خشونت آمیز و گسترش نفرت نسبت به جوامع اقلیت آگاه است. ۲۰۰۲ درگیری های گجرات (۱۳۸۰ شمسی). از زمان تقسیم هند، جامعه مسلمانان شهر گجرات همواره مورد خشونت و تنفر قرار گرفته اند. در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی)، در حادثه ای که به عنوان «ترور دولتی فاشیستی» وصف شده است، افراط گرایان هندو اقدامات خشونت آمیزی را علیه جمعیت اقلیت مسلمان انجام دادند. نقطه شروع این اقدامات آتش سوزی قطار گادهارا بود که گفته می شد توسط مسلمانان انجام شده است. در طی این حادثه، دختران جوان مورد تجاوز جنسی قرار گرفته، سوزانده یا به طور فجیعی کشته شده بودند. این تجاوزها توسط حاکم بی جِی پی مورد اغماض قرار گرفت، که این امتناع از مداخ
له منجر به جابجایی ۲۰۰٬۰۰۰ نفر شد. آمار تلفات بر اساس گزارش های رسمی حاکی از کشته شدن ۷۹۰ مسلمان و ۲۵۴ هندو و آمار غیررسمی تا کشته شدن ۲٬۰۰۰ مسلمان را بیان می کرد. پس از آن فرماندار وقت نارندرا مودی نیز متهم به دست داشتن در این خشونت ها شد، همان طور که پلیس و مأمورین دولتی نیز در این شورش ها دست داشتند، هنگامی که آشوبگران را هدایت می کردند و لیستی از مشخصات دارایی های مسلمانان را به افراط گرایان می دادند. مالیکا سارابهای، که به همدستی دولت در این خشونت ها اعتراض کرده بود، مورد آزار و اذیت قرار گرفت و به دروغ توسط بی جِی پی به جرم قاچاق انسان متهم شد. سه مأمور پلیس نیز پس از آنکه با اقدامات مناسب، این شورش ها را در حوزه استحفاظی خود مهار کرده بودند، توسط بی جِی پی به عنوان توبیخی منتقل شدند تا دیگر در جلوگیری از این خشونت ها دخالت نکنند. به گفته پاول براس، تنها نتیجه گیری ای که می توان از شواهد موجود کرد این است که این شورش ها یک قتل عام برنامه ریزی شده بوده و به شکل «یک وحشیگری تمام عیار سازمان یافته» به اجرا درآمده است. در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی)، مجله "تِهِلکا" مطلبی را تحت عنوان «» منتشر کرد، گزارشی که نشان م
ی داد دولت ایالتی در این خشونت ها دخیل بوده و ادعا می کرد که آنچه به عنوان یک اقدام خودجوش انتقام جویانه خوانده می شود، در واقع یک «قتل عام تأیید شده توسط دولت» بوده است. بر اساس گزارش های دیدبان حقوق بشر، این درگیری ها در گجرات در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی) از پیش برنامه ریزی شده بوده و پلیس و دولت ایالتی در اجرای این خشونت ها دست داشته اند. در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ شمسی)، نارندرا مودی از اتهام همدستی در این شورش ها توسط یک تیم ویژه تحقیقاتی که توسط دیوان عالی کشور منصوب شده بود، تبرئه شد. گفته می شود که جامعه مسلمانان با «عصبانیت و مخالفت» به این موضوع واکنش نشان دادند، و یک فعال حقوق بشر به نام تیستا سِتالواد در این مورد گفته است که مبارزه قانونی هنوز تمام نشده است، زیرا آنها این حق را دارند که درخواست تجدید نظر بدهند. دیدبان حقوق بشر همچنین اقدامات انسان دوستانه ای را توسط برخی از هندوها، دالیتها و قبایل دیگر، که سعی در محافظت از مسلمانان در برابر خشونت داشته اند، گزارش کرده است. درگیری های مظفرنگر. در سال ۲۰۱۳ (۱۳۹۲ شمسی) بین ماه های آگوست تا سپتامبر (مرداد تا شهریور)، درگیری هایی بین دو جامعه بزرگ مذهبی هندوها و مسل
مانان در ناحیه مظفرنگر واقع در ایالت اوتار پرادش رخ داد. این شورش ها منجر به کشته شدن ۶۲ نفر از جمله ۴۲ مسلمان و ۲۰ هندو و زخمی شدن ۲۰۰ نفر و آواره شدن بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر شد. ۲۰۲۰ درگیری در دهلی نو (۱۳۹۸ شمسی). شورش های بخش شمال شرقی دهلی که ۵۳ کشته و بیش از ۲۰۰ زخمی با اوضاع وخیم بر جای گذاشت، به خاطر اعتراضاتی که علیه قانون شهروندی صورت گرفته بود، شروع شد. بسیاری از منتقدین بر این باورند که این قانون بر ضد مسلمانان تصویب شده است و بخشی از دستور کار نخست وزیر نارندرا مودی که یک ملی گرای هندو است، می باشد. فیلم های ساخته شده. فیلم "بهشت و جهنم بر روی زمین" بر اساس قتل عام جامعه گلبرگ که در جریان درگیری های سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی) اتفاق افتاد، ساخته شده است. به دلیل ترس از ایجاد شورش دوباره، پخش این فیلم در سینماهای شهر گجرات ممنوع شد. این فیلم با به تصویر کشیدن صحنه هایی چون زنده زنده سوختن خانواده ها در خانه هایشان، سوزاندن زن ها پس از تجاوز گروهی به آنها و تکه تکه کردن کودکان، بیرحمی و قساوت افراط گرایان هندو را نشان می دهد. فیلم "راه حل نهایی" اثر راکِش شارما یکی از بهترین فیلم های مستندی است که درگیری های سال
۲۰۰۲ (۱۳۸۰ شمسی) در گجرات را مورد بررسی قرار می دهد. کمیته مرکزی صدور مجوز فیلم هند سعی داشت تا پخش این فیلم را ممنوع کند اما در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳ شمسی)، رئیس این اداره انوپم کهیر مجوز پخش نسخه سانسور نشده این فیلم را صادر کرد.
الهام حاتمی تهیه کننده، کارگردان و مستندساز است. فعالیت هنری. الهام حاتمی فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۷۸ با ساخت برنامه های کوتاه ۱۵ دقیقه ای برای شبکه جام جم، شبکه۱ و شبکه ۳ آغاز کردو تا اولین روزهای سال ۱۳۹۹ با ساخت برنامه تلویزیونی چهل تیکه به تولید برنامه های تلویزیونی مشغول بوده است. ساخت برنامه تلویزیونی چهل تیکه. الهام حاتمی در سال ۱۳۹۷ اولین سری از برنامه تلویزیونی چهل تیکه را برای شبکه نسیم تولید کرد. این برنامه با اقبال عمومی مخاطبان تلویزیون مواجه شد. اولین سری تولید و پخش این برنامه تلویزیونی با اجرای الهه پرسون همراه بود. بعد از آن مهرماه سال 1398 ساخت سری سوم این برنامه با اجرای محمدرضا علیمردانی آغاز شد و پخش آن از شبکه نسیم تا پایان اسفند ۱۳۹۸ ادامه داشت. الهام حاتمی برای ساخت سری بعدی چهل تیکه دو سال زمان خود را در آرشیو سازمان صداوسیما به جمع آوری مجموعه ای از فیلم ها و برنامه های کمتر دیده شده یا فراموش شده از مهمانان برنامه چهل تیکه گذراند. با افزایش مخاطبان این برنامه، تولید ویژه برنامه نوروزی شبکه نسیم برای سال ۱۳۹۹ نیز به چهل تیکه محول شد. اقبال برنامه تلویزیونی چهل تیکه نزد مخاطبان تلو
یزیون بیشتر به خاطر رویکرد نوستالژیک به گذشته های دورمهمانان این برنامه بود. از جمله مهمانان این برنامه می توان به مهدی فخیم زاده، داریوش فرهنگ، مرجانه گلچین، مصطفی رحماندوست، محمد گلریز و … می توان اشاره کرد. تولید برنامه های تلویزیونی. &lt;hr width=50% &gt;
ماهانی روستایی در دهستان عربخانه بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۹ نفر (۵۲خانوار) بوده است.
ملک لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چاه رسالت روستایی در دهستان نه بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۱ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
گل گزی روستایی در دهستان بندان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۲ نفر (۶خانوار) بوده است.
چاه ولی محمد روستایی در دهستان میغان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۴ نفر (۵خانوار) بوده است.
گل محمدلی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اسماعیل یزدی (۱۳۱۰ در قزوین،شاهنشاهی پهلوی ایران– ۲۲ اسفند ۱۳۹۸ در تهران،ایران) دندان پزشک اهل ایران، جراح فک و صورت و عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی بود. زندگی. او از برجسته ترین جراحان فک در خاورمیانه، بنیانگذار جراحی فک، دهان و صورت در ایران و از پایه گذاران بیمارستان پارس تهران بود. یزدی همچنین صاحب امتیاز "روزنامه میزان" بود. او در سال ۱۳۹۰، نشان درجه یک دانش دریافت کرد. او برادر ابراهیم یزدی بود. وی یکی از پزشکان معالج دکتر محمد مصدق بود.آبان ۱۳۴۵ بود که دکتر اسماعیل یزدی جواز ورود به قلعه احمدآباد را یافت و ابتلای دکتر مصدق به سرطان را تشخیص داد.وی متولد سال۱۳۱۰در شهر قزوین است وفرزند دوم از هفت فرزند خانواده است.تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبستان ادب و دبیرستان دارالفنون در سال ۱۳۲۷به اتمام رسانید.و پس از ورود به دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۲ با درجه ممتاز از دانشکده دندانپزشکی فارغ التحصیل شد.او بعد از دریافت بورس تحصیلی، عازم ایالات متحده شد و در دو رشته ی جراحی و آسیب شناسی فک و دهان از مراکز وابسته به دانشگاه هاروارد و دانشکده دندان پزشکی دانشگاه تافتز در شهر بوستن مدرک تخصصی گرفت و عازم وطن شد. د
رگذشت. اسماعیل یزدی در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۹۸ براثر ابتلا به بیماری کرونا درگذشت..
رای روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۵ نفر (۱۶خانوار) بوده است.
چشمه زرد روستایی در دهستان میغان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸ نفر (۶خانوار) بوده است.
گونشلی (به ترکی آذربایجانی: Günəşli، تا سال ۲۰۰۵ کیروفکا Kirovka) یک روستا و منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بیله سوار واقع شده است. گونشلی ۲۷۲۳ نفر جمعیت دارد.
انارو روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶ نفر (۴خانوار) بوده است.
ابراهیمی روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۳ نفر (۵۱خانوار) بوده است.
تل زردکی روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۳ نفر (۹خانوار) بوده است.
تل عارف بالا روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۰ نفر (۸خانوار) بوده است.
تل عارف پایین روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۰ نفر (۱۵خانوار) بوده است.
چاه دراز روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. روستای چاهدراز در استان خراسان جنوبی شهرستان نهبندان بخش شوسف و در ناحیهٔ کویر لوت قرار گرفته و فاصله ان از شهر شوسف حدود ۲۰ کیلومتر و فاصله ان از جاده اصلی حدود ۹ کیلومتر و دارای جاده آسفالت می باشد. شمال روستای چاهدراز کوه های گنده گاو و دشت بندونک و غرب آن دریاچه نمک و شرق ان شوسف و روستای ذهاب وجنوب هم جاده اصلی بیرجند به زاهدان قرار گرفته است. مردم چاهدراز بسیار مهمان نواز هستند شغل بیشتر مردم ان دامداری و کشاورزی است ولی در این میان کسانی هم هستند که به شهرها رفته و در آنجا کار می کنند. فامیل تمام مردم این روستا نخعی از جمله (نخعی زینلی، نخعی زاده، و رستمی) است. چاهدراز دارای جمعیتی بیش از ۷۰۰ نفر است و خانه های آنها در کنار یکدیگر و به صورت گاه و گلی با سقف های گنبدی ساخته شده که ساختاری بسیار زیبا دارند و قابل توجه هستند. از غذاهای محلی چاهدراز می توان به کشک زرد، کما، رک، پترگ، کاچی، و دیگر غذاها که با شیر درست می شود؛ اشاره کرد. از مکان های دیدنی چاهدراز می توان به آبشار زیبای گنده گاو، دریاچه نمک (تالاب کجی نمکزا
ر)، دشت بندونک و جنگل زیبای تاق اشاره کرد که زیبایی این روستا را دوبرابر کرده است. دامداران این روستا به پرورش بز، گوسفند، شترمرغ، مرغ محلی و شتر مشغول هستند که در این میان شتر و دام های سبک از جمله گوسفند و بز در الویت هستند. شتر تک کوهانه در چاهدراز در بگ هایی (هر وقت تعداد شترهای یک گروه به ۱۰۰ نفر برسد به ان بگ می گویند) در میان جنگل تاق وسیع در حال چرا هستند. در روستای چاهدراز بیشتر از گوسفندهای نژاد بومی و گوسفند و بزهای نژاد بلوچی و افشاری جهت پرورش داشتی و پرواری استفاده می شود. زمین های کشاورزی این روستا هم در شمال آن قرار گرفته است. کشاورزان این روستا محصولاتی چون گندم، جو، علوفه، خربزه، هندوانه، پنبه، ارزن، پسته، عناب، ذرت، می کارند و می فروشند. اب مورد نیاز این محصولات از طریق چاه های عمیق تأمین می شود که تعداد آنها به ۱۶ حلقه می رسد. این روستا دارای امکاناتی همچون آب، برق، گاز، تلفن، خانه بهداشت، مسجد، کتابخانه و پایگاه مقاومت بسیج است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۵۴ نفر (۷۸خانوار) بوده است.