Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قلال گینه و کیپ ورد یا PAIGC، به عنوان اصلی ترین نیروی جنبش شورشیان انقلابی بومی، به خوبی آموزش دیده، به خوبی رهبری و تجهیز شده بود و پشتیبانی قابل توجهی را از طرف کشورهای همسایه مانند سنگال دارا بود. جنگل های گینه و نزدیکی متحدان این حزب به مرز، مزیت قابل توجهی را در برتری تاکتیکی در حملات مرزی و جنگ چریکی برای آن ها ایجاد می کرد. در ژانویه ۱۹۶۳، هنگامی که چریک های حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد در تیته، در نزدیکی رودخانه کوروبال، جنوب بیسائو، پایتخت گینه پرتغال تهاجم را شروع کردند رویارویی ها با ارتش استعمارگر پرتغال شروع شد. حرکت های مشابه چریکی به سرعت در سراسر مستعمره، عمدتاً در جنوب گسترش یافت. در سال ۱۹۶۵ جنگ به بخش شرقی کشور کشیده شد؛ در همان سال حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد حملات خود را در منطقه شمالی کشور گسترش داد، در آن زمان در منطقه شمالی گینه تنها جبهه آزادی و استقلال گینه (FLING)، یک نیروی شورشی کوچک داشت که عمل می کرد. تا این زمان، حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد، به رهبری امیلکار کابرال، آشکارا شروع به دریافت پشتیبانی نظامی از اتحاد جماهیر شوروی، چین و کوبا کرد. موفقیت عملیات
چریکی حزب موجب شد که نیروهای برون مرزی پرتغال در گینه پرتغال مستقر شوند. آن ها در گذشته مجبور بودند در حالتی دفاعی باشند. سربازانی که از ساختمان های حیاتی، مزارع یا زیرساخت ها، دفاع می کردند در خارج مناطق مسکونی در مقابل تهاجم رزمندگان حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد آسیب پذیر بودند. آنها همچنین با رشد مداوم هواداران حزب استقلال گینه و کیپ ورد و عناصر آن ها در میان روستاییان تضعیف روحیه می شدند. در یک دوره نسبتاً کوتاه، حزب استقلال گینه و کیپ ورد موفق شد نظامیان پرتغال و کنترل اداری کشور توسط آن ها را به حداقل برساند. این واقعیت را می توان در سرزمین های آزاد شده مشاهده کرد. در این سرزمین ها پرداخت بدهی ها به مالکین پرتغالی و دولت استعماری متوقف شده بود. آن ها همچنین با رشد مداوم هواداران حزب استقلال طلب گینه و پیوستن روستائیان به آن ها روحیاتشان را از دست می دادند. حزب برای در کنترل داشتن اقتصاد در سرزمین های آزاد شده، مراحل اولیه یک بوروکراسی اداری و دولتی مارکسیستی را ایجاد کرد. بر این اساس تولیدات کشاورزی تحت کنترل گرفته شد و کشاورزان برای محافظت از محصولات کشاورزی آموزش داده شدند و به منظور تأمین وسای
ل ضروری، (فروشگاه های مردم) تأسیس شد. تا سال ۱۹۶۷، حزب ۱۴۷ بار به سربازخانه های پرتغال و اردوگاه های ارتش پرتغال تهاجم کرد و توانست دو سوم خاک گینه را در کنترل خود بگیرد. سال بعد، پرتغال با ورود ژنرال آنتونیو اسپینولا فرماندار جدید مستعمره، مبارزه علیه چریک ها را آغاز کرد. ژنرال اسپینولا مجموعه ای از اصلاحات مدنی و نظامی را بکار گرفت تا پس از آن بتواند کنترل بخش های روستایی گینه را از دست آن ها خارج کند. تا سال ۱۹۶۰، نیروهای ارتش پرتغال در گینه، واحدهایی بودند که توسط افسران سفیدپوست، فرماندهی می شدند سربازان سفارت، سفیدپوستان، سربازان خارج از کشور (آفریقا) و آفریقاییان بومی یا بومی در خدمت سربازی بودند. اعتلای جنبش. حزب استقلال گینه مسلح ترین، آموزش دیده ترین و سازمانیافته ترین جنبش های چریکی بود. بعد از سال ۱۹۶۸، نیروهای حزب به طور فزاینده ای با تجهیزات مدرن شوروی سابق تأمین می شدند. آن ها راکت های SA-7، توپ های AA که با رادار کنترل می شد، و حتی هواپیماهای جت میگ و بمب افکن های ایلیوشین در اختیار داشتند. این تسلیحات به طور مؤثری برتری هوایی پرتغال را از بین برد و از تخریب هوایی اردوگاه های حزب در سرزمین های
تحت کنترلش جلوگیری می کرد. این حزب در سال ۱۹۷۰، حتی در کشور اتحاد جماهیر شوروی سابق افرادی را داشت که آموزش خلبانی میگ می دیدند یا در حال فراگیری صنایع نظامی بودند. پایان حاکمیت پرتغال در گینه. در ۲۵ آوریل ۱۹۷۴، انقلاب میخک یا انقلاب جمهوری، به عنوان انقلابی چپ، در پرتغال شروع شد و به دیکتاتوری استبدادی استادو نوو منتهی شد. رژیم جدید به سرعت دستور آتش بس و مذاکره با رهبران حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را صادر کرد. در ۲۶ اوت ۱۹۷۴، پس از یک سری جلسات دیپلماتیک، پرتغال و حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد موافقت نامه ای را در، الجزایر امضا کردند که در آن پرتغال موافقت کرد تا تمام نیروهای نظامی اش را تا پایان ماه اکتبر بیرون ببرد و دولت جمهوری گینه بیسائو تحت رهبری حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را به رسمیت بشناسد. استقلال و مجازات. پرتغال در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۴، پس از یک و نیم سال جنگ مسلحانه داخلی، به گینه بیسائو استقلال کامل اعطا کرد. با شروع استقلال، حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد به سرعت کنترل سراسر این کشور را در دست گرفت. این حزب یک سال پیش از این تاریخ، استقلال گینه را در
روستای مدینا دو بو، اعلام کرده بود. این رویداد توسط بسیاری از کشورهای سوسیالیست و غیرمتعهد به رسمیت شناخته شده بود. دولت تک حزبی تحت کنترل حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد و تحت رهبری لوئیس کابرال، برادر ناتنی آمیلکار کابرال تأسیس شد. سرنوشت نیروهای استعمار. سربازان سیاه پوست آفریقایی که در واحدهای کماندویی، نیروهای امنیتی و شبه نظامیان مسلح وابسته به ارتش پرتغال در گینه بکار گرفته شده بودند در حکومت جدید در مقابل دو گزینه قرار گرفتند. یا تا پایان ماه دسامبر همان سال با خانواده و اموال خود به خانه هایشان بازگردند؛ یا به ارتش حزب حاکم بپیوندند. ۷٫۴۴۷ تن از این سربازان تصمیم گرفتند که به حزب حاکم نپیوندند. آن ها پس از اینکه نیروهای پرتغالی علیه حزب تهاجماتش را شروع کرد، اعدام شدند
انرژی پیوند گرانشی یا انرژی انقیاد گرانشی ، دست کمِ مقدار انرژی است که باید به یک سیستم گرانشی داده شود تا دیگر در حالت پیوند گرانشی نباشد. سیستمی که در انقیاد گرانشی قرار دارد دارای انرژی پتانسیل گرانشی پایین تری (یعنی بیشتر منفی) نسبت به مجموع تک تک آن است. برای یک تودهٔ کروی با چگالی یکنواخت، "انرژی پیوند گرانشی" U توسط این فرمول به دست می آید: که در آن: G ثابت گرانش است، M وزن کره و R شعاع آن است. اگر زمین را یک کرهٔ یکنواخت در نظر بگیریم؛ (که هرچند درست نیست، اما به اندازهٔ کافی به یک نواختی نزدیک است که بتوان مقدار مرتبه بزرگیِ تقریبی آن را بدست آورد)، در این جا: (M = 5.97 x 1024 kg) است و (r = 6.37 x 106 m) و نیز (U = 2.24 x 1032 J). این تقریباً برابر با یک هفته از کل تولید انرژی در خورشید است. این مقدار برابر (۳۷٫۵ MJ/kg) است، که این ۶۰٪ از مقدار مطلق انرژی بالقوه در هر کیلوگرم در سطح است.
تاریخ نظامی آنگولا () شامل مجموعه درگیری هایی است که به دوران استعمار و زمان جنگ سرد بازمی گردد. در طول جنگ سرد، آنگولا با کمک اتحاد جماهیر شوروی و کوبا در مبارزه علیه قدرت های غربی و آفریقای جنوبی شرکت داشت. استعمار آنگولا. در سال ۱۶۵۵، امپراتوری پرتغال با کمک پادشاهی کنگو، آنگولای کنونی را به استعمار خود درآورد در طول این مدت زمان، امپراتوری پرتغال با پادشاهی کنگو با هم درگیر شدند که در نتیجه آن کنگو تضعیف شد. نبرد امبیلا یک جنگ کوچک بین امپراتوری پرتغال در آنگولا علیه پادشاهی کنگو بود. برخلاف اینکه این جنگ چندان گسترده نبود ولی مرگ آنتونیوی اول رهبر وقت کنگو توسط پرتغال درگیری میان دو کشور را به جنگ داخلی کنگو تبدیل کرد. جنگ داخلی آنگولا. جنگ داخلی آنگولا جنگی بود که از آغاز استقلال این کشور تا سال ۲۰۰۲ در آنگولا وجود داشت. این جنگ طولانی ترین درگیری در آفریقا بود که طی آن میلیون ها نفر جان خود را از دست دادند. این درگیری ها میان جبهه آزادیبخش آنگولا و نیروهای مسلح کوبا علیه جنبش خلق برای آزادی آنگولا و یونیتا بود که توسط آمریکا و از طریق آفریقای جنوبی و زئیر حمایت می شد. ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر
شوروی به دلایل مشکلات نظامی که در ویتنام و افغانستان داشتند در این درگیری ها دخالت می کردند. دخالت این دو کشور از طریق گروه های وابسته آنها صورت می گرفت. در این جنگ بسیاری از افسران روسی کشته شدند یا به اسارت نیروهای آفریقای جنوبی درآمدند. کوبا تنها کشور غیر آفریقایی بود که در این درگیری ها شرکت علنی داشت. این جنگ با توافق یونیتا و جنبش خلق برای آزادی آنگولا-حزب کار MPLA بر سر انتخاباتی دمکراتیک در آنگولا به پایان رسید.
جنگ استقلال پرو () از مجموعه درگیری های نظامی در پرو در سال ۱۸۱۱ است که با نبرد گواکی و شکست قطعی ارتش اسپانیا در سال ۱۸۲۴ در جنگ آیاکوچو خاتمه یافت. این جنگ های استقلال طلبانه با پیشینه قیام توپاک آمارو رهبر سرخپوست ها در سال های ۱۷۸۰ تا ۸۱ شروع شد. به دلیل این جنگ، نایب السلطنه پرو همواره توسط «الیگارشی لیما» حمایت می شد. این الیگارشی همیشه با جنبش های مردمی تهدید می شد و مورد مخالفت یک طبقه جدید اقتصادی در بوئنوس آیرس قرار داشت. در دهه اول سال ۱۸۰۰ پرو پایگاه سلطنت طلب هایی بود که برای استقلال پرو و شیلی می جنگیدند. در میان مهم ترین رویدادهای این جنگ می توان به اعلامیه استقلال پرو توسط خوزه د سن مارتین در ۲۸ ژوئیه سال ۱۸۲۱ اشاره کرد. پیشینه. در طول جنگ شبه جزیره (۱۸۱۴–۱۸۰۷) قدرت مرکزی در امپراتوری اسپانیا تحلیل رفت و در بسیاری از مناطق آزادشده توسط ناپلئون خودمختاری اعلام شد. خوزه فرناندو دی آباسکال یوسا نایب السلطنه پرو، بعنوان یک افسر نظامی اسپانیایی، در سال های جنگ استقلال آمریکا در سازماندهی ارتش برای سرکوب قیام ها در مرکز پرو و دفاع از منطقه مستعمره در این کشور نقش فعال داشت. او پس از پیروزی هایی که د
ر این زمینه داشت مرکز پرو را به حاکمیت سرزمین های تحت استعمار ضمیمه کرد. این اقدام او به تجار لیما کمک کرد تا از معادن نقره این منطقه بهره برداری کنند. به دلیل این اقدام، مردم پرو وفاداریشان را به مجلس مؤسسان بعنوان نماینده امپراتوری اسپانیا حفظ کردند ولی پس از قیام خوزه د سان مارتین (۱۸۲۰–۱۸۲۳) و سیمون بولیوار (۱۸۲۳–۱۸۲۵) به ارتش میهن پرستان پیوستند. در قرن هجدهم، چندین قیام بومی علیه استعمار اسپانیا و رفتار مقامات استعماری وجود داشت. اقدامات اصلاحاتی بوربن ها موجب افزایش نگرانی شد و این مخالفت در شورش توپاک آمارو دوم که سرکوب شده بود، در حال وقوع بود. استقلال پرو، فصل مهمی در جنگ های استقلال طلبانه در آمریکای جنوبی بود. نبرد ساکر در مرکز پرو در آوریل ۱۸۲۵ به پایان رسید و در نوامبر همان سال، مکزیک تسلیم شد. در ژانویه سال ۱۸۲۶ قلعه های نظامی اسپانیا در مناطق کالااو و چیله او در آمریکای جنوبی تصرف شد. اسپانیا تمام مستعمره های قاره آمریکای خود را از دست داد و ده سال بعد در سال ۱۸۳۶ آنها را ترک کرد و امپراتوری گسترده اش را از دست داد. شروع جنگ. در ۹ اکتبر ۱۸۲۰، قیام یکان احتیاط منطقه کوسکو آغاز شد. این قیام به ا
علام استقلال شهر گوایاکویل منتهی شد. پس از آن در ۲۱ اکتبر ژنرال خوزه د سان مارتین پرچم جمهوری پرو را مشخص کرد. درگیری های اصلی در مرکز پرو، که از ژوئیه ۱۸۲۰ تا ۸ ژانویه ۱۸۲۱ توسط ژنرال خوان آنتونیو آلوارز د آرنالس رهبری می شود، آغاز شد. در این جنگ، ژنرال آرینالس استقلال شهرهای آیا کوچو و هوامانگا را اعلام کرد. این پیروزی ها به دنبال جنگ سرودو پاسکو بدست آمد. در این جنگ ژنرال آرینالز یک گروه سلطنت طلب را که توسط ویکوئه پزوئلا فرستاده شده بود شکست داد. بقیه نیروهای آزادیخواه تحت فرمان دریادار کاکرانای در نهم مارس ۱۸۲۰، ناوگان سلطنتی اسپمرالدا را شکست دادند. علاوه بر این، در ۲ دسامبر ۱۸۲۰، گردان سلطنتی «بتالون والیتیگروس د لا گوردیا» به میهن پرستان پیوست. در ۸ ژانویه ۱۸۲۱، ستون مسلح ژنرال آلوارز د آرینالز به سایر نیروهای اعزامی به ساحل پیوست. ژنرال خوزه دلا سرنا در ۲۹ ژانویه سال ۱۸۲۱، مجدداً پزوئلا را شکست داد. پایان دوران استعمار. پس از اعلام استقلال، دولت پرو در برابر مقاومت سلطنت طلب ها و بی ثباتی مقاومت کرد. در حالی که ساحل و شمال پرو در کنترل جمهوری بود، بقیه کشور تحت کنترل استعمار اسپانیا بود. شهر کوسکو پا
یتخت حکومت نایب السلطنه استعمار اسپانیا بود. یک تهاجم دیگر ژنرال سانتا کروز علیه سلطنت طلب ها شکست خورد. پایان جنگ تنها با مداخله نظامی کلمبیای بزرگ امکان پذیر بود. در سال ۱۸۲۳ کنگره پس از خروج سان مارتین از پرو و شکست های مداوم نظامی خوزه دلا ریا آگرو، کنگره تصمیم گرفت از سیمون بولیوار درخواست کمک کند. بولیوار در دهم دسامبر ۱۸۲۳ وارد پرو شد تا این کشور را آزاد کند. استقلال پرو. در سال ۱۸۲۴ در منطقه آلتو (بولیوی کنونی) قیام شد. این قیام توانست راه را بسوی نبردهای «خنین» و «آیاکوچو» باز کند. ارتش پرو با فرماندهی سیمون بولیوار در نبرد خنین پیروز شد. نبرد «آیاکوچو» با فرماندهی آنتونیو خوزه دسوکره نیز پیروز شد. این نبردها تا زمانی که آخرین مواضع سلطنت طلب های اسپانیا در قلعه رآل فیلیپ در سال ۱۸۲۶ سقوط کرد هنوز ادامه داشت. بعد از استقلال. بعد از استقلال وابستگی سیاسی پرو به اسپانیا قطع شد، اما این کشور هنوز به لحاظ اقتصادی به اروپا وابسته بود. با وجود جدایی از اسپانیا، غارت زمین های مردم بومی در این دوره جمهوری جدید تشدید شد. تا قرن بیستم با بومی ها بد رفتاری می شد ولی در شروع برپایی جمهوری پرو، به بومی های این کش
ور حق شهروندی داده شد.
جنبش جوانان لوتارو () یا ماپو لوتارو سازمانی چپ و مسلح در شیلی بود که در سال ۱۹۸۲ توسط گیلرمو اساندون تأسیس شد. در دوران دیکتاتوری نظامی در شیلی، برخی از اعضای رهبر مقاومت بومی، دست به تشکیل یک سازمان رزم چریکی زدند. این سازمان رزم نام لوتارو، رهبر مقاومت بومی در شیلی را برای خودش انتخاب کرد. پس از لوتارو، رهبر مقاومت بومی در شیلی نام گذاری شد.
جنبش چپ انقلابی (به اسپانیایی: Movimiento de Izquierda Revolucionaria) ; (MIR) یک سازمان سیاسی شیلی است که در گذشته سازمان چپ افراطی بود و در ۱۲ اکتبر ۱۹۶۵ تأسیس شده بود. در سال ۱۹۷۳ میلادی، این سازمان حدود ۱۰٬۰۰۰ عضو و همکار داشت. این گروه توسط سازمان های دانشجویی مختلف، با نگرش های مختلف چپ (به رهبری میگوئل انریکس)، که در سازمان جوانان حزب سوسیالیست فعالیت داشتند تشکیل شد. آنها در اتحادیه های کارگری در سانتیاگو و دیگر شهرهای اصلی پایگاهی را در شهر پوئرتو مونتت در جنوب شیلی، تا شمال در شهر آریاکا ایجاد کردند. آندرس پاسکال آلنده، برادرزاده سالوادور آلنده، رئیس جمهور شیلی از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، یکی از رهبران اولیه این جنبش بود. میگوئل انریکز اسپینوزا دبیرکل حزب از سال ۱۹۶۷ تا زمانی که در سال ۱۹۷۴ ترور شد رهبری این جنبش را در دست داشت. این جنبش گرچه خود را با اقدامات چشمگیر و مستقیم نظامی و مخصوصاً در طول مقاومت در برابر کودتای ۱۹۷۳ در شیلی متمایز می کند، ولی تروریسم را بعنوان شکلی از مبارزه سیاسی و نظامی رد می کرد
جبهه میهنی مانوئل رودریگز () ; (FPMR)، یا جبهه ال فرانت، به گروهی شبه نظامی با عقاید مارکسیست-لنینیستی در شیلی گفته می شود که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد. این گروه در ابتدا جناح مسلح حزب کمونیست شیلی بود که به منظور سرنگونی رژیم آگوستو پینوشه تشکیل شده بود. این گروه توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده و سرویس اطلاعاتی مخفی بریتانیا به عنوان یک گروه تروریستی شناخته می شد. تعداد رزمندگانی که در این گروه فعالیت داشتند بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر برآورد می شدند. فعالیت ها. در هفتم سپتامبر سال ۱۹۸۶ بعد از چندین ماه طراحی، جبهه میهنی مانوئل رودریگز در یک طرح عملیاتی خودرو حامل ژنرال پینوشه دیکتاتور شیلی را هدف قرار داد. در این عملیات پنج تن از محافظان پینوشه کشته شدند و یازده نفر دیگر جراحت برداشتند ولی پینوشه تنها زخم سطحی برداشت. در این خودرو نوه ده ساله پینوشه همراه او بود که سالم باقی ماند. در سال ۱۹۸۶ نیروهای امنیتی شیلی یک محموله ۸۰ تنی تسلیحات متعلق به این گروه را در دریا توقیف کرد. در این محموله مقادیری مواد انفجاری سی۴، موشک های آر پی جی۷ و موشک اندازهای ام ۷۲ و بیش از ۳۰۰۰ تفنگ ام ۱۶ وجود داشت. شکست طرح نظامی جبهه میهنی
مانوئل رودریگز باعث شد که در داخل این گروه بحران ایجاد شود. این بحران باعث شد که گروه از حزب کمونیست شیلی جدا شود و به صورت خود مختار عمل کند. پس از انتقال به دمکراسی. بعد از استقرار دموکراسی در شیلی در سال ۱۹۹۰ عمده ترین فعالیت های نظامی این گروه روی تهاجم به کلیساها و آدم ربایی تمرکز یافت. آن ها کریستین ادواردز پسر صاحب روزنامه ال مرکوریو عمده ترین روزنامه شیلی را ربودند. علاوه بر این آن ها صاحبان شرکت های بزرگ آمریکایی در شیلی مانند مک دونالد و کنتاکی را نیز هدف آدم ربایی قرار دادند. درخواست پناهندگی. در سال ۲۰۰۵ پاتریسیو اورتیز یکی از رهبران این جبهه در سوئیس درخواست پناهندگی کرد. او در شروع دوران انتقال به دموکراسی در شیلی یک افسر پلیس را در سال ۱۹۹۱ ترور کرده بود و به همین اتهام به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود. پاتریسیو اورتیز در سال ۱۹۹۶ از زندان فرار کرد و یک سال بعد در سوئیس بود. پس از درخواست استرداد شیلی، او توسط مقامات سوئیس بازداشت شد، ولی سوئیس او را مسترد نکرد چرا که احتمالاً به دلیل شکنجه شدن توسط دولت شیلی سلامتی او در خطر قرار می گرفت و علاوه بر این براساس کنوانسیون حقوق بشر اروپا این استرداد
عملی نبود. مقامات سوئیس او را آزاد کردند و به او حق پناهندگی دادند.
کارمل هایلندز (به انگلیسی: Carmel Highlands) یک محدوده ثبت نشده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتری، کالیفرنیا واقع شده است. کارمل هایلندز ۹۷ متر بالاتر از سطح دریاست.
فناوری شهروندی (در اصل فناوری اطلاعات) نوعی فناوری است که مداخله یا مشارکت مردم در توسعه قوی تر را ممکن می سازد، ارتباطات شهروندان را تقویت می کند، زیرساخت دولت را بهبود می بخشد و معمولاً صلاح عمومی را در نظر می گیرد. این فناوری شامل و پلتفرم هایی می شود که از نهادها و موسسات دولتی پشتیبانی می کنند و دیگر نرم افزارهایی که دستیابی به این اهداف را ممکن می سازند. تاریخچه. فناوری شهروندی با گذشت زمان، اهمیت و تعهد روزافزونی یافته است، چون ما در عصر دیجیتال زندگی می کنیم. دوره ای که در آن ارتباطات دیجیتال مبنایی برای مبادلات سیاسی و اقتصادی هستند. از زمانی که فناوری های پیشرفته در جامعه رواج پیدا کرده و در دسترس کل جمعیت قرار گرفته اند، بسیاری از دولت های محلی و مقامات شروع به استفاده از این فناوری ها برای ارتباط با عموم مردم و دریافت بازخورد کرده اند. مخصوصاً، اینترنت بیشتر برای ارتباطات بین مسئولان دولت و شهروندان به کار رفته است. پیشرفت های غیرمنتظره در فناوری شهروندی. دولت اوباما - بایدن از راهبردهای فناوری شهروندی برای تسهیل مشارکت سیاسی شهروندان استفاده کرد. رویدادهای محلی که به نام «» شناخته می شوند، اغلب م
ورد استقبال گروه های علاقه مند به فناوری قرار می گیرند که در زمینه هایی مانند برنامه نویسی کامپیوتر، طراحی گرافیک و برنامه نویسی سخت افزار و نرم افزار تجربه دارند. هکاتون ها بر بهتر کردن نرم افزارها تمرکز می کنند تا آن ها را کاربرپسندتر کرده و اعضای جامعه راحت تر بتوانند به آن ها دسترسی داشته باشند. یکی دیگر از فناوری شهروندی مدرن، رسانه های اجتماعی هستند. شرکت هایی مانند فیسبوک و توئیتر به شهروندان آمریکا و سراسر جهان اجازه می دهند تا با هم ارتباط برقرار کنند و اطلاعاتشان را به اشتراک بگذارند. رسانه های خبری مانند نیویورک تایمز و وال استریت ژورنال، حساب های فیسبوک و توئیتر مخصوص به خود را دارند که به آن ها اجازه می دهد مقالات جدید را در سایت ها قرار دهند. این امر محیطی ایجاد می کند که افراد در آن، دسترسی تقریباً فوری به اخبار دارند. این دسته از خروجی های رسانه اجتماعی، نرم افزارهای موبایل دارند که به کاربران اجازه می دهند از هر جای جهان با تلفن ها، تبلت ها و لپتاپ های خود به اخبار دسترسی داشته باشند. این نرم افزارها اشتراک گذاری اطلاعات را تبدیل به کاری ساده و آنی می کنند. طبق مطالعه ای که توسط (IDC) انجام ش
ده است، از ۲۵٫۵ میلیارد دلاری که دولت ایالات متحده در سال ۲۰۱۵ صرف پروژه های فناوری های روبنایی می کند، ۶٫۴ میلیارد دلار صرف فناوری شهروندی می شود. ۶٬۷ تحقیق در حوزه فناوری شهروندی نشان داد که تعداد شرکت های فناوری شهروندی تقریباً سالانه ۲۳ درصد بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ رشد کرده است. محدوده فضای فناوری شهروندی. گزارش سال ۲۰۱۳ بنیاد Knight تلاش می کند تا کانون های مختلفی را در فضای فناوری شهروندی ترسیم کند. این گزارش پروژه های فناوری شهروندی را به صورت گسترده به دو گروه طبقه بندی می کند: حکومت باز و اقدام اجتماعی. اقدام اجتماعی. در بنیاد Knight، همه «دقت می کنند تا مطمئن شوند که مردم به اخبار و اطلاعاتی که برای زندگی در نظام دموکراسی نیاز دارند، دسترسی داشته باشند» آن ها به دنبال ایجاد دسترسی به اطلاعات و اشتراک گذاری این منابع به نفع مردم هستند. آن ها با این دسترسی، می توانند سیستم شفاف تر و باز اشتراک گذاری اطلاعات را به نفع کاربران آگاه و روشنگر و شهروندان ایجاد کنند تا این افراد در امور سیاسی و اجتماعی مشارکت نمایند و به نگرانی ها و زندگی های آن ها توجه کنند. OneBusAway یک نرم افزار کاربردی است که اطلاعات
در لحظه حمل و نقل را نمایش می دهد و مثالی از استفاده از داده فناوری شهروندی فراهم می کند. این نرم افزار توسط داوطلبان نگهداری شده و کاربرد شهروندی کمک به افراد برای پیدا کردن راه خود در شهرها را دارد. این نرم افزار نشان می دهد که فناوری می تواند ابزاری برای تنظیم جامعه باشد. شهروندان از طریق رسانه های اجتماعی به نمایندگان خود دسترسی پیدا می کنند و می توانند نگرانی های خود را به صورت مستقیم از طریق سایت هایی مانند توئیتر و فیسبوک به مقامات دولتی اعلام کنند. حتی نمونه هایی از رای گیری آنلاین در گذشته وجود داشته که که رای گیری برای انتخابات محلی بوده و باعث افزایش قابل توجه میزان مشارکت شده است؛ مثلاً در انتخابات آریزونا در سال ۲۰۰۰ که با سازوکار رأی گیری آنلاین، میزان مشارکت نسبت به انتخابات قبلی دو برابر شد. رسانه اجتماعی تبدیل به یکی از ابعاد در حال رشد دولت بین مردم و شهروندان شده است و شفافیت بیشتری در بخش های دولتی به وجود آورده است. این نوآوری، تغییر به سمت دولت پیشرو و بازتر را بر اساس مشارکت شهروندی و فناوری برای مردم تسهیل می کند. وقتی رسانه های اجتماعی به عنوان پلتفرم برقراری ارتباط عمل می کنند، دولت
را قادر می سازند تا اطلاعات را برای اجزای سازنده خود و شهروندان بر اساس فرایندهای قانونگذاری و آنچه در کنگره روی می دهد، فراهم کنند و نگرانی شهروندان دربارهٔ روش های اجرایی دولت را در نظر بگیرند. تعریف آنچه که فناوری شهروندی را شکل می دهد، تا حدی مورد بحث و مجادله بوده است، مخصوصاً با توجه به شرکت هایی که در اشتراک گذاری یا دسترسی به اقتصاد مشارکت دارند، از جمله Uber, Lyft و Airbnb. مثلاً توانایی AirBnb برای فراهم کردن مسکن برای ساکنان نیویورک بعد از طوفان سندی را می توان نوعی فناوری شهروندی در نظر گرفت. اما، ناتانیل هلر، مسئول برنامه حکمرانی مؤسسه تحقیق برای توسعه (Research for Development Institute) معتقد است که پلتفرم های انتفاعی قطعاً خارج از محدوده فناوری شهروندی قرار می گیرند: هلر گفته است که «در حالی که اشتراک گذاری شهروند به شهروند انجام می شود، مأموریت این شرکت ها، تمرکز بر حداکثر کردن سود سرمایه گذاران است، نه هر نوع آزمایش دیگری که برای ساخت سرمایه اجتماعی انجام می شود.» از دیدگاه هدف، فناوری شهروندی را می توان ذیل عنوان «استفاده از فناوری برای صلاح عمومی» درک کرد. تیم مشارکت شهروندی و فناوری مایکر
وسافت تلاش کرده تا رده بندی دقیقی از فناوری شهروندی از طریق رویکرد بالا - پایین فراهم کند. آن ها اقدامات موجود را گسترش داده و بر اساس موارد زیر طبقه بندی کردند: نمودار شهروندی مایکروسافت، توسعه شبکه نوآوران شهروندی را هدایت کرده و «تأمین مالی، کاربرد داده، مشارکت و حتی تأثیر آن را نیز گسترش می دهد.» این یک ابزار جدید است که دسترسی لازم برای دنبال کردن جهان فناوری شهروندی را برای فراهم کردن اعتبار و پیشرفت این حوزه ایجاد می کند. این نمودار، فرصت های بیشتری را برای دسترسی موسسات دولتی و شرکت ها فراهم می کند تا این نوآوری ها را کشف کنند و از آن ها برای پیشرفت جامعه به سمت آینده فناوری و مشارکت شهروندی استفاده کنند. برای ایجاد جامعه آگاه و روشنگر، باید نوعی حس مشارکت شهروندی در این جامعه وجود داشته باشد، تا به اشتراک گذاری اطلاعات از طریق پلتفرم های فناوری شهروندی و کاربردهای آن انجام شود. «تعامل اجتماعی متناسب با فناوری عمومی، مستلزم مشارکت اعضای جامعه است.» مشارکت عادی در پلتفرم های فناوری شهروندی باعث می شود شهروندان آگاهانه تر در ایجاد یک جامعه واحد مشارکت کنند و اطلاعات سیاسی و اجتماعی را به نفع خود و نگران
ی هایشان به اشتراک بگذارند. این کار منجر به پدید آمدن راهنمای میدانی شد. تیم فناوری و مشارکت شهروندی هم ابزار تجسم شبکه یعنی گراف شهروندی را برای سازمان های فناوری شهروندی تولید کردند. فناوری که برای سود رساندن به شهروندان طراحی شده است، دولت ها را تحت فشار قرار می دهد تا «راهی که بروکراسی ها با استفاده از آن با شهروندان ارتباط می گیرند را با نوآوری تغییر دهند.» برنامه های دولت الکترونیک به منظور تقویت ارزش های دموکراتیک موسسات دولتی ایجاد و پشتیبانی می شوند، که شامل شفافیت و بهبود کارایی فرایندهای قانونگذاری است که دولت ها را پاسخگوتر می کند و به نگرانی های شهروندان واکنش نشان می دهد. این امر باعث افزایش مشارکت شهروندی در فعالیت سیاسی به خاطر نمایش مستقیم بیشتر و سیستم سیاسی دموکراتیک تر می شود. ند که هدف آن، انتخاب نمایندگانی است که بر اساس آنچه شهروندان به صورت آنلاین تصمیم می گیرند، رأی می دهند. ۵۸ فناوری شهروندی در سراسر جهان. سازمان همکاری حکومت باز (OGP) یک سازمان جهانی در حوزه فناوری شهروندی، است. «این سازمان یک سازمان چند جانبه است که هدف آن، تضمین تعهدات عینی دولت برای ارتقای شفافیت، توانمند کردن شه
روندان، مبارزه با فساد و ایجاد فناوری های جدید برای تقویت حاکمیت است.»20 OGP که در سال ۲۰۱۱ توسط هشت دولت بنیان گذار (برزیل، اندونزی، مکزیک، نروژ، فیلیپین، آفریقای جنوبی، بریتانیا و ایالات متحده) تأسیس شد، هر سال اجلاسی تشکیل می دهد. کشورهای دخیل در آمریکا (شمال و جنوب)، اروپا و جنوب آسیا (اندونزی، استرالیا، کره جنوبی) قرار دارند. فقط تعداد کمی از کشورهای آفریقایی بخشی از OGP هستند، اگرچه آفریقای جنوبی یکی از کشورهای بنیان گذار آن است. پیشرفت فناوری در سراسر کشورهای جهان ادامه دارد، اما تلاش های متفرقه و روش های کاربردی در مقایسه سرعت خاص پیشرفت برخی کشورها با کشورهای دیگر متفاوت است. ۲۱ اینکه کشورها چطور می توانند از اطلاعات استفاده نمایند، به میزان عزم کشورها در فراگیر کردن فناوری در زندگی مردم و کسب و کارها بستگی دارد. دولت های محلی و ملی ده ها میلیارد دلار صرف فناوری اطلاعات کرده اند تا عملکردها و عملیات (functions and operations) این فناوری را بهبود بخشند تا این فناوری برای مردم و دولت ها کار کند. ۲۲ وقتی دولت های بیشتری به این فناوری ها توجه کنند، راه را به سمت سیستم های پیش رونده و دموکراتیک سیاسی هموا
ر می کنند و نگرانی های جامعه آینده و شهروندان این کشورها را در نظر می گیرند. آسیا. تایوان. برنامه vTaiwan (حرف v مخفف مجازی) به صورت مشارکتی توسط اعضای جامعه منبع باز و دولت تایلند ایجاد شده است. آن ها از ابزار مکالمه ای به نام pol استفاده می کنند که یادگیری ماشینی را به بحث آنلاین مرتبط می کند. استرالیا. شهروندان، اقدامات را هدایت می کنند. پلتفرم و حزب سیاسی پیشنهادی که miVote25 نامیده می شود، یک نرم افزار کاربردی موبایل برای شهروندان دارد تا دربارهٔ سیاست یاد بگیرند و رأی خود را به سیاست هایی بدهند که از آن ها پشتیبانی می کنند. ۲۶ سیاستمداران miVote که برای تصدی یک پست انتخاب شده اند، در پشتیبانی از موقعیت افرادی که از این نرم افزار استفاده می کنند، رأی می دهند. اروپا. استونی. در سال ۲۰۱۳، پلتفرم آنلاین مجلس مردمRahvakogu)28) برای جمع سپاری ایده ها و پیشنهادها شروع به کار کرد تا قوانین انتخابانی استونی، قانون حزب سیاسی و دیگر مسائل مربوط به دموکراسی را اصلاح کند. فرانسه. پویاترین شهر فرانسه در ارتباط با فناوری شهروندی، پاریس است و اقدامات زیادی در محله سنتیر که به عنوان کانون فناوری شناخته می شود، انجام می