Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آسا در ادبیات، درام و سخنرانی عمومی پیشرفت کرد او همچنین در تیم بیسبال مدرسه بازی می کرد، با گروه کر مدرسه همکاری داشت و در سال ۱۹۰۷ فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، راندولف کارهای عجیبی انجام می داد. او وقت خود را برای آواز خواندن، بازیگری و مطالعه اختصاص داد. خواندن کتاب "روح مردم سیاه" نوشته ویلیام دوبوآ او را متقاعد کرد که مبارزه برای برابری اجتماعی مهم ترین کار است. راندولف در سال ۱۹۱۱ به نیویورک نقل مکان کرد و در کالج شهر به تحصیل علوم اجتماعی پرداخت. فعالیت ها. اولین تجربه راندولف با سازمان کار در سال ۱۹۱۷ بود. در این سال او اتحادیه کارکنان آسانسور در شهر نیویورک را سازمان داد. در سال ۱۹۱۹ او رهبر اتحادیه برادران کارگر آمریکا شد. اتحادیه ای که در میان کارخانه های کشتیرانی آفریقایی-آمریکایی و کارگران اسکله در منطقه تایدواتر ویرجینیا سازمان یافته بود. این اتحادیه در سال ۱۹۲۱ در زیر فشار فدراسیون کار آمریکا منحل شد. بزرگ ترین موفقیت او با اتحادیه کارگران خودرو خواب BSCP بود که در سال ۱۹۲۵ او را به عنوان رئیس انتخاب کرد. این نخستین تلاش جدی او برای ایجاد یک مؤسسه کارمندی برای کارکنان شرکت پالمن به عنو
ان کارفرمای اصلی آمریکایی های آفریقایی بود. در اوائل قرن بیستم خطوط راه آهن به طور چشمگیری گسترش یافته بود و در حالی که بازار کار پر رونق بود تبعیض نژادی نیز در صحنه کار بیشتر شده بود. از آنجا که باربران متحد نبودند در شرایط بد کاری و درآمدهای پایین کار می کردند. تحت رهبری راندولف، BSCP موفق شد تا در طول یک سال از ۵۱ درصد از باربران بندر ثبت نام کند ولی کمپانی پال من با این اقدام با خشونت و شلیک پاسخ داد. در سال ۱۹۲۸، راندولف اعتصابی کارگری را برنامه ریزی کرد ولی به دلیل شایعات این اعتصاب اجرا نشد. رهبر مدافع حقوق بشر. با موفقیت هایی که اتحادیه باربران خودرو خواب بدست آورد، راندولف به عنوان یکی از سخنگویان برجسته حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی ها شناخته شد. . در سال ۱۹۴۱ بایارد راستین و ای جی موست پیشنهاد برگزاری یک راهپیمایی در واشینگتن را دادند تا تبعیض نژادی در صنایع نظامی و آپارتاید پایان یابد و کارگران بتوانند دفاع شغلی داشته باشند. ایمان راندولف به قدرت عمل مسالمت آمیز از اعمال موفقیت آمیز مهاتما گاندی علیه اشغال هندوستان توسط بریتانیا الهام گرفته شده بود. راندولف تهدید کرد که ۵۰٬۰۰۰ سیاه پوست را در شهر وا
رد تظاهرات خواهد کرد؛ ولی پس از آنکه فرانکلین روزولت رئیس جمهور ایالات متحده فرمان اجرایی ۸۸۰۲ یا قانون استخدام منصفانه را صادر کرد، این تظاهرات لغو شد. در سال ۱۹۴۲، حدود ۱۸۰۰۰ سیاه پوست در میدان مدیسون گاردن جمع شدند تا به سخنان راندولف علیه تبعیض در ارتش، صنایع جنگی، سازمان های دولتی و اتحادیه های کارگری گوش کنند. پس از این حرکت، در طول اعتصاب کارکنان بخش حمل و نقل فیلادلفیا در سال ۱۹۴۴، دولت از کارگران آفریقایی-آمریکایی حمایت کرد. راندولف و دیگر فعالان فشار برای حقوق کارگران آفریقایی آمریکایی را ادامه دادند. در سال ۱۹۴۷، راندولف و همکارش گرانت رینولدز تلاش های خود را برای پایان دادن به تبعیض در خدمات نظامی آغاز کردند آن ها در خدمات نظامی کمیته مبارزه با جیم کرو را تشکیل دادند. این کمیته بعدها به لیگ نفی قوانین خشونت آمیز تغییر نام داد. درگذشت. ای. فیلیپ راندولف در ۱۶ مه ۱۹۷۹ در آپارتمان منهتن دیده از جهان فروبست. چندین سال قبل از مرگ او دچار بیماری قلب و فشار خون بالا شده بود. هیچ یک از بستگان او شناخته شده نیستند زیرا همسرش در سال ۱۹۶۳، در واشینگتن فوت کرده بود.
آنتوانت براون بلک ول (; – ) یا آنتوانت لوئیزا براون (Antoinette Louisa Brown)، نویسنده، فیلسوف، سخنران، و کاهن (مسیحیت) اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی اولین زنی بود که به عنوان یک وزیر جریان پروتستان در ایالات متحده به این سمت منصوب شد. او به عنوان سخنرانی قدرتمند و آگاه به مسائل مهم زمان خود، به دلیل توان استفاده از ایمان مذهبی در گسترش حقوق زنان، نسبت به دیگر زنان معاصر خود برجسته تر بود. دوران نوجوانی. او در شهر هینریتا نیویورک به دنیا آمد. هنگامی که سه ساله بود هوش سرشارش مشخص شد. موعظه چارلز گراندیسون فینی، در شهر راچستر، خانواده او را ترغیب کرد که به کلیسای پروتستانها بپیوندد. پس از جسارت به دعا با توجه به خانواده مذهبی اش، براون قبل از سن نه سالگی به کلیسا پذیرفته شد. مدت کوتاهی پس از عضو یت در گروه پروتستان به او اجازه داده شد تا در جلسات روز یکشنبه موعظه کند. در سال ۱۸۴۱ در سن شانزده سالگی و تکمیل تحصیلات دینی اش در مدرسه شروع به تدریس کرد. تحصیلات. برای ۴ سال، آنتوانت در مدرسه درس داد و برای هزینه تحصیل خود در کالج ابرلین در اوهایو پول پس انداز کرد. او در سال ۱۸۴۶ در کالج ابرلین ثبت نام کرد و از طر
ف پدر و مادرش که نه تنها به تحصیلات برابر برای مردان و زنان عقیده داشتند بلکه طرفدار تحصیلات برای سیاه پوستان نیز بودند حمایت مالی می شد. در کالج، او تحصیلات در رشته ادبی را به پایان رساند و در سال ۱۸۴۷ مدرک تحصیلی اش را دریافت کرد. او تعطیلات خود را در تدریس و مطالعه عبری و یونانی گذراند. در سال ۱۸۴۷، پس از فارغ التحصیلی با مدرک کارشناسی، تلاش کرد که به کالج بقبولاند تا دروس الهیات را نیز در دوره تحصیلی خود بگنجاند. مدیریت کالج با این درخواست مخالفت کرد چرا که عقیده داشت زنان نباید در تدریس و تعلیم دروس مذهبی دست داشته باشند. حقوق زنان. او پس از جدا شدن از جامعه پروتستان، به طور فزاینده ای بر مسائل حقوق زنان تمرکز کرد. در حالی که بسیاری از فعالان حقوق زنان با دین به دلیل اینکه باعث سرکوبی زنان می شود مخالف بودند، بلک ول عقیده داشت که مشارکت فعال زنان در مذهب می تواند وضعیت آن ها را در جامعه تقویت کند. بر خلاف بسیاری از همسالانش، او در مورد بهبود وضعیت زنان عقیده داشت که به جای رای دادن آن ها باید در جامعه نقش بیشتری داشته باشند. او معتقد بود که اختلافات ذاتی میان مردان و زنان مانع از آن می شود که مردان بتوان
ند زنان را در امور سیاسی نمایندگی کنند؛ بنابراین انتخابات رأی تأثیر مثبتی بر روی زنان ندارد، مگر اینکه با فرصت های رهبری ملموس همراه باشد. براون با نظر اصلاح طلبان دیگر که عقیده داشتند طلاق وسیله ای برای کاهش محدودیت های زناشویی زنان است مخالف بود.
پایروپتوز () یک نوعِ شدیداً التهابی از «مرگ برنامه ریزی شدهٔ سلول» است که بیشتر به دنبالِ یک عفونت داخل سلولی رخ می دهد و در ایجاد پاسخِ ضد میکروبی نقش دارد. در جریان این فرایند، گلبول سفید، نشانه های حضورِ یک دشمن خارجی را در درون خود حس می کنند و با ترشح سیتوکین های التهاب زا، خودشان دچار تورم و ترکیدگی شده و می میرند. با مرگ این سلول ایمنی، سیتوکین های رهاشده، سایر سلول های ایمنی را به کمک فرا می خوانند تا با عفونت مقابله کرده و در عین حال، در نسج التهاب ایجاد می کنند. پایروپتوز باعث می شود که مکان های تکثیرِ امن برخی ویروس ها و باکتری ها در درون سلول، از بین رفته و قدرت سیستم دفاعی میزبان بالا برود و بدین ترتیب، این میکروب ها به سرعت از بین بروند. با این حال، در بیماری های مزمن، پاسخ های التهابی دیگر قادر نیستند که محرک اولیه را، آنگونه که در زخم ها و عفونت ها رایج است، ریشه کن کنند و چون یک حالت التهابی مزمن در نسج باقی می ماند، در نهایت آسیب بافتی رخ می دهد. چند مثال از پایروپتوز عبارتند از: ماکروفاژهای آلوده به سالمونلا و لنفوسیت های تی کمک کننده (T helper cells) عقیم شده توسط آلودگیِ ویروس اچ آی وی (H
IV). آغاز روند پایروپتوز در ماکروفاژهای آلوده شده، شناسایی پروتئینِ فلاژلینِ باکتری هایی نظیر سالمونلا و شیگلا (موجود در تاژک شان) و سایر الگوی های ملکولی وابسته به پاتوژن (PAMPs) در عفونت های دیگر، توسط «گیرنده شبه NOD» است. این گیرنده ها، همانند گیرنده های الگوشناسی غشاییِ «تی ال آر» عمل می کنند؛ با این تفاوت که وظیفه شان شناسایی آنتی ژن ها در درون سلول است، نه در بیرون آن. بر خلاف آپوپتوز، در پایرپتوز، حضور و فعالیت کاسپاز ۱ ضروری است. کاسپاز ۱ در جریان پایروپتوز توسط یک کمپلکس ملکولی بسیار بزرگ موسوم به «پایروپتوزوم» (که با نام اینفلامازوم هم معروف است)، فعال می شود. ظرف یک دقیقه پس از عفونت، تنها یک پایروپتوزوم بزرگ در درون ماکروفاژ ایجاد می شود. بررسی های بیوشیمیایی و طیف سنجی جرمی نشان داده است که این پایروپتوزوم عمدتاً از دیمرهای «پایکارد» و دومین های CARDs تشکیل شده است. همچنین بر خلاف آپوپتوز، مرگ سلولی ناشی از پایروپتوز منجر به پارگی غشاء پلاسمایی و رهاشدن ملکول های موسوم به «الگوی ملکولی وابسته به آسیب» (DAMP) همچون ATP و DNA و الیگومرهای پایکارد به بیرون می شوند. سایتوکین های رهاشده، سبب می شوند
سلول های ایمنی بیشتری به آن سو حمله ور شوند و پاسخ التهابی شدیدتری در نسج ایجاد شود. این موضوع در تقابل اساسی با جذب و هضم غیرالتهابی و بدون هیاهوی محتویات سلولی در فرایند آپوپتوز است.
دومین کارد () یا «دومین های جذب کاسپاز» یا «دومین های جذب و تقویت کاسپاز» که به اختصار به «CARDs» مشهور هستند، موتیف های تعاملی مهمی هستند که در طیف وسیعی از پروتئین ها (به ویژه آنهایی که در التهاب و آپوپتوز نقش دارند) یافت می شوند. این دومین ها، در تشکیل ساختمان های پیچیدهٔ پروتئینی، از طریق فعل و انفعال مابین CARDsهای گوناگون، موثرند. دومین های CARD در طیف وسیعی از پروتئین ها همچون «هلیکازها»، «کینازها»، «پرپتسین های میتوکندریال»، «کاسپازها» و سایر فاکتورهای سیتوپلاسمی یافت می شوند.
الگوهای ملکولی وابسته به آسیب () یا به اختصار «DAMPs» که با نام های «الگوهای ملکولی وابسته به خطر»، «سیگنال های خطر» و «آلارمین» (Alarmin) هم شناخته می شوند، بیوملکول هایی هستند که قادرند در بدن میزبان، یک پاسخ غیرعفونی التهابی را برانگیزند؛ بر خلافِ الگوی ملکولی وابسته به پاتوژن که یک پاسخ "عفونی" التهابی است. یک زیرگروه از این بیوملکول ها، پروتئین های هسته و سیتوپلاسم هستند. هنگامی که این الگوها، به دنبال عفونت یا آسیب بافتی، به بیرون سلول ترشح شوند یا در سطح آن پدیدار شوند، در واقع، از یک محیط معمولی احیاکننده، به یک محیط اکسیده کننده منتقل می شوند که منجر به دناتوره شدن شان می شود. همچنین به دنبال نکروز سلول (نوعی مرگ سلولی)، دی ان ای تومورها به خارج هستهٔ سلول و بیرونِ یاخته آمده و مبدل به یک DAMP می شود.
کاسپاز ۸ () یک پروتئین (آنزیم) است که توسط ژن «CASP8» کُد می شود. چندین نمونهٔ ارتولوگ از این آنزیم در سایر پستانداران (که نقشهٔ ژنومی کامل شان در دسترس است) شناخته شده است. این ارتولوگ ها در پرندگان نیز موجود است. کاسپاز ۸ یکی از اعضای خانوادهٔ پروتئازهای سیستئین-اسید آسپارتیک است و در فرایند آپوپتوز نقش دارد. این پروتئین ممکن است در برخی بیماری های اضمحلال عصبی (neurodegenerative diseases) نقش داشته باشد به عنوان مثال کاسپاز ۸ را در مغز بیماران مبتلا به بیماری هانتینگتون یافته اند. (در مغز افراد سالم وجود ندارد). همچنین جهش در ژن سازندهٔ این آنزیم منجر به نوعی بیماری بسیار نادر ژنتیکی به نام «وضعیتِ کمبود کاسپاز ۸» یا «CEDS» می شود که توارث اتوزومال مغلوب دارد.
کوروش سلیمانی (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۵۲) بازیگر (سینما، تلویزیون و تئاتر) و کارگردان تئاتر اهل ایران است. وی پس از تحصیل در رشتهٔ علوم آزمایشگاهی در دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه و انجام خدمت سربازی، تحصیلات دانشگاهی خود در مقاطع کارشناسی کارگردانی تئاتر و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی را طی سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۳ در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادامه داده و به پایان رساند. سلیمانی فعالیت هنری خود در تئاتر و تلویزیون را از سال ۱۳۷۰ از شهر کرمانشاه و فعالیت خود در سینما را از سال ۱۳۷۸ با فیلم "متولد ماه مهر" آغاز کرد. او از سال های نخست فعالیت هنری خود، از اوایل دههٔ ۱۳۷۰ در ده ها نمایش، فیلم سینمایی، مجموعه تلویزیونی، تله تئاتر و فیلم تلویزیونی بازی کرده و تئاترهای متعددی را به عنوان کارگردان به صحنه آورده است. سلیمانی که علاوه بر بازیگری و کارگردانی تئاتر، در زمینه طراحی صحنه و نویسندگی نیز فعالیت داشته، پس از اتمام تحصیلات به دعوت دانشگاه تهران، به مدت دو سال به عنوان دستیار استاد حمید سمندریان در پردیس هنرهای زیبا دروس تخصصی بازیگری_کارگردانی را تدریس کرده است. کورش سلیمانی از نوادگان الماسخان کندوله ای سراینده ی ش
اهنامه کردی بوده و در فاصلهٔ سالهای ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۰ مجری و کارشناس برنامهٔ تلویزیونی "سینما یک" بوده است. در دهه هفتاد و هشتاد از وی مقالات و نقدهای بسیاری در نشریات تخصصی و در زمینه تئاتر منتشر شده و در سالیان اخیر در جشنواره های تئاتری و سینمایی متعددی به عنوان داور حضور یافته است. کورش سلیمانی در سال ۱۴۰۲ از سوی هیئت مدیره انجمن بازیگران خانه سینما به عنوان نایب رییس این انجمن انتخاب شد.
کارلوس مونسیویس (; – ) نویسنده، منتقد، فعال سیاسی، روزنامه نگار، فیلم نامه نویس، و نویسنده اهل مکزیک بود. هم نسل نویسندگان او عبارتند از: النا پونیاتوسکا)، خوزه امیولیو پاچکو و کارلوس فوئنتس. مونسیویس بیش از ۳۳ جایزه، از جمله جایزه ۱۹۸۶ جورج کوستا (که به نام یک نویسنده دیگر در مورد او کتابی نوشته شده است)، جایزه مازاتلان ۱۹۸۹ و جایزه ۱۹۹۶ زاویر ویولورروتیا برنده شد. مونسیویس به عنوان یک اندیشمند پیشرو در زمان خود، مکتب معاصر مکزیک، ارزش ها، مبارزات طبقاتی و دگرگونی اجتماعی) را در مقالات، کتاب ها و مقالات خود ثبت کرده است. سنین جوانی و تحصیل. او با نام کارلوس مونسیویس اکویس در ۴ مه ۱۹۳۸ در مکزیکو سیتی متولد شد. در اقتصاد و فلسفه در دانشگاه ملی مؤسسهٔ مکزیک (UNAM) تحصیل کرد. در زمانی که دانش آموز درگیر اعتراض های دموکراسی مکزیک شد. از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ من در مجله "Half Century" و از ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ با "Seasons" همکاری داشت. از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ در "Medio Siglo", و "Estaciones" به عنوان سردبیر مشغول به کار بود. نوشته های او، درک عمیقی از مبدأ و توسعه فرهنگ مردمی مکزیک را نشان می دهند. او به عنوان یک منتقد فیلم، یکی از عناصر
طلایی سینمای مکزیکی محسوب می شود. آثار ادبی. از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ مونسیویس در مرکز نویسندگان مکزیک همکاری داشتد.در سال ۱۹۶۵، او در مرکز مطالعات بین المللی دانشگاه هارواردحضور یافت. در سال ۱۹۶۹ مونسیویس دو مقاله اول خود را منتشر کرد: "شاهزادگان و قدرت" (به انگلیسی: "Princedoms and powers") و "ویژگی های فرهنگ ملی" (به انگلیسی: "Características de la cultura nacional"). در سال ۱۹۸۲، او همچنین کتابی به نام «کاترینیزای جدید برای سرخپوستان» یا "Nuevo catecismo para indios remisos" را نوشت، که درک و کتکیزم را دربارهٔ بومیان مکزیک را روایت کرد. در سال ۱۹۹۲، مونسیویس یک بیوگرافی در مورد فریدا کالو به نام "فریدا کالو: یک زندگی، یک اثر" را منتشر کرد. علاوه بر این کتاب ها، مونسیویس چندین گلچین ادبی از جمله شعرهای مکزیکی و یک زندگی نامه دربارهٔ جورج کوستا نوشت. او همچنین در سال ۲۰۰۲ کتابی در مورد آمدوو نروو نوشت. فعالیت سیاسی. او به عنوان یک فعال برای مواضع چپ گرانه اش شناخته شده بود. او از حامیان ارتش آزادی بخش ملی زاپاتیستا بود و در در سال ۱۹۹۴، از جانب مهاجران بومی مکزیک، از شورش های چیپاس زاپاتیست ها حما
یت کرد؛ و به همراه خواننده پرتغالی ژوزه ساراماگو ز اردوگاه های شورشی در چیاپاس بازدید کرد. زندگی و مرگ. مونسیویس برای سال ها با فیبروز ریه مبارزه کرده و در سال های اخیر با کپسول اکسیژن دیده می شد. او در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی در سن ۷۲ سالگی درگذشت. زندگی شخصی. مونسیویس هرگز ازدواج نکرد و هیچ فرزندی نداشت. او در یک خانه کوچک دو طبقه در مکزیکو سیتی زندگی می کرد. و به جای فرزند از ۱۳ گربه ای که داشت نگهداری می کرد. و اوقات فراغت خود را با خواندن و فیلمبرداری می گذراند و از آن ها لذت می برد. کتابشناسی. "تاریخی"' نوشتارها زندگی نامه روایت کتاب های دیگر (همکاری) گلچین های ادبی ترجمه ها جایزه ها. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
آنا ترزا د لا پارا سانجو که با نامترزا د لا پارا (; – ) شناخته شده نویسنده و رمان نویس اهل ونزوئلا بود. او به عنوان یکی از برجسته ترین نویسندگان زمان خود نیز شناخته می شود. اگر چه قسمت بزرگی از زندگی او در خارج از کشورش بوده است اما در آثار خود فضای مرموز و دوستانه ونزوئلا را بیان کرده است. معروف ترین رمان او ایفینگنیا برای نخستین بار در کشور به موضوع وضعیت زنان در جامعه می پرداخت که نام ان نیز به یک شخصیت یونانی و قربانی به نام آی فیگنیا اشاره دراد. زندگی نامه. او با نام آنا ترزا د لا پارا سانجو در تاریخ ۵ اکتبر ۱۸۸۹ در پاریس متولد شد. پدر او رافائل پرا هرنیز، سفیر ونزوئلا در برلین و مادرش ایزابل سانوو دو پارا است. آنا پنج برادر و خواهر داشت و دوران تحصیلیش را در مدرسه اسپانیایی گذارند و در آنجا او به شعر و ادبیات علاقه پیدا می کند و در سن ۱۹ سالگی به کاراکاس بازگشت. پس از اینکه او در پاریس مستقر شد، شروع به تحقیق در مورد زندگی سیمون بولیوار می کند و شاید در آثار از او الهام گرفته است. پس از ابتلا به سل مدت زمان زیادی برای درمان در سوئیس و اسپانیا بود اما درمان پیدا نکرد. دیدار با لیدیا کابررا شاعر و انسان ش
ناس اهل کوبا که در طول سال های بیماری اش بود نقش مهمی در زندگی د لا پارا ایفا می کند که در مورد ایده های فلسفی و ادبیش منعکس می یابد. طولانی ترین و زیباترین نامه هایی که هر روز به خانواده و دوستان و خاطرات صمیمی خود نوشته است، از این زمان می آید.او در مادرید فوت کرد و و در سال ۱۹۴۷ جسد او به کاراکاس منقل یافت.
خوان خرمن روستیو (; – ) سیاست مدار، دیپلمات، وکیل، روزنامه نگار، و نویسنده اهل ونزوئلا با ریشه و اصالتی ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر امور خارجه از کاراکاس اولین وزیر امور خارجه ونزوئلا و به عنوان رئیس اجرایی در اولین دولت جمهوری ونزوئلا خدمت کرد. او همچنین سردبیر اصلی اعلامیه استقلال ونزوئلا و معمار اصلی قانون اساسی ونزوئلا در سال ۱۸۱۱ و قوانین انتخابات برای انتخاب اولین کنگره بود او همچنین رئیس کنگره آنگستورا در سال ۱۸۱۹ و همچنین معاونت رئیس جمهور در کلمبیای بزرگ را بر عهده داشته است. زندگی نامه. روستیو از در خانواده ای مهاجر و ایتالیایی تبار از شهر میلان، در لا ویکتوریا، ونزوئلا متولد شد. به هنگام زندگی در سان فرانسیسکو د تیزنادوس ایتالیایی و لاتین را فراگرفت. در سال ۱۷۷۴ به کاراکاس رفت تا تحصیلاتش را ادامه دهد. او قانون مدنی را مطالعه کرد و به ترتیب در سال های ۱۷۹۴ و ۱۸۰۰ به درجه حقوق قانونی و قانون مدنی دست یافت. او پس از یک دوره ۹ ساله درگیری تبعیض معدنی قانونی در کالج پذیرفته شد به همین دلیل روستیو به عنوان مدافع حقوق مدنی و مبارزه با تبعیض شناخته می شود. او با ماریا دولورس ازدواج کرد و فرزندش کارمن
روسیو کوئوسا در ۱۰ مارس ۱۸۲۱ متولد شد. سیاست. روستیو یکی از مهمترین نظریه پردازان اعلامیه استقلال ونزوئلا بود و نقش برجسته ای در انقلاب ۱۹۱۰ آوریل ۱۸۱۰ به عنوان «نماینده مردم» داشت. او در کنگره به عنوان نماینده برای کالابوزو برای اصلاح اعلامیه استقلال در تاریخ ۵ ژوئیه ۱۸۱۱ شرکت کرد. وی همچنین به اصلاح قانون اساسی فدرال ۱۸۱۱، که در ۲۱ دسامبر ۱۸۱۱ تصویب شد، کمک کرد. به دنبال پیروزی دومینگو دو مونتهدرد و شکست نخستین جمهوری، روسیو در آرسنال د لا کاراکه در اسپانیا به زندان فرستاده شد. سپس به سئوتا فرستاده شد. در سال ۱۸۱۴ به همراه سه زندانی دیگر به جبل الطارق فرار کرد اما مقامات انگلیس او را به اسپانیا بازگردانند. روستیو از طریق دوست نزدیکش توماس ریچارد نامه ای به جرج چهارم پادشاه پادشاهی متحدهٔ بریتانیای کبیر و ایرلند و شاه هانوفر فرستاد که با تصمیم فردیناند هفتم اسپانیا از پادشاهان اسپانیا، هر چهار زندانی آزاد شدند. روستیو سپس به جامائیکا و سپس ایالات متحده سفر کرد، جایی که او "Triunfo de la libertad sobre el despotismo" (فیلادلفیا، ۱۸۱۷) منتشر کرد. وی در سال ۱۸۱۸ در انگوستورا، در طول تشکیل جمهوری سوم ونزوئلا و ا
صلاح گران کلمبیا، از سیمون بولیوار حمایت کرد. در طی این زمان او به عنوان وزیر امور مالی و رئیس کنگره آنگستورا و همچنین معاون رئیس گروه ونزوئلا و کلمبیای بزرگ خدمت کرد. روستیو در آستانه انتخاب ریاست کنگره در تاریخ ۱۰ مارس ۱۸۲۱ درگذشت. روستیو پول کاغذی در ونزوئلا ایجاد کرد و نام «بولیوار» را پیشنهاد کرد، که تا به امروز باقی مانده است.
لئوریانو والنیلا لانز (; – ) تاریخ نگار، سیاست مدار، جامعه شناس، روزنامه نگار، دیپلمات و نویسنده اهل ونزوئلا بود.
دنیا باربارا () رمانی است که توسط نویسنده ونزوئلایی رومولو گایه گوس، اولین بار در سال ۱۹۲۹ منتشر شد. و در سال ۱۹۷۴ به عنوان «احتمالاً شناخته شده ترین رمان آمریکای لاتین» توصیف شد. این رمان در منطقه ای با رویارویی بین تمدن و جنبه های وحشیانه محیط زیست روستایی و ساکنان آن روبرو است. این است که در شخص سوم نوشته شده است و زبان محلی و منطقه گرائی را با روایت ادبی ترکیب می کند و منجر به ایجاد درگیری اصلی می شود و در عین حال ملموس تر می شود. این رمان شاهکار ادبیات ونزوئلا و یک سبک در ادبیات آمریکای لاتین است که یک مطالعه روانشناختی از مردم دشت های ونزوئلا است: قربانیان موقعیت های ناگوار، اما در عین حال قوی و شجاع. صحنهٔ حوادث دنیا باربارا، یانوس، سبزه زاران وسیع ونزوئلا است، که هنوز گله های وحشی اسب و حیوانات شاخ دار در آن به چرا مشغولند. رومولو گایه گوس نخستین نویسندهٔ آمریکای لاتین است که با انتشار رمان دنیا باربارا به شهرتی جهانی دست یافت. علاقه به فرهنگ مردمی و آداب و رسوم مردم روستا در آثار گایه گوس مشخص است. سبک ادبی. دنیا باربارا شکلی تازه از بازگشت به یک سبک ادبی نسبتاً کهن تر در آمریکای لاتین است که «کریولی
سمو»(Criollismo) نامیده می شود. این واژه از ریشهٔ Criollo به معنای «فرد آمریکایی اسپانیای تبار» است؛ اما در معنای ویژه، مفهوم وسیع دارد و به معنای ادبیاتی است که موضوع و زمینهٔ آن در اصل، تصویر احوال و خصوصیات آمریکای اسپانیایی زبان است و خصوصاً به زندگی روستاییان می پردازد. داستان. طرح این رمان، بسیار ساده، اما پرشور است. یکی از اهالی یانوس که در شهر بزرگ شده و خاطرات روستای دوران کودکی را تقریباً از یاد برده است به ملک خانوادی بازمی گردد تا آن را بفروشد؛ اما در همان ابتدای بازگشت مسحور زندگی آزاد و مخاطره آمیز آن دیار می شود؛ جایی که انسان در حال مبارزهٔ دائم با حیوانات و طبیعت است. فصل آغازین رمان، از الگوی شکل گرایانه و ریخت شناسانهٔ «بازگشت» بهره می گیرد و مخاطب از طریق همذات پنداری با سانتوس لوثاردو، تنها باقی ماندهٔ خانوادهٔ لوثاردو، با فضای بومی دشت ها و برکه های ونزوئلا آشنا می گردد. نشر. دنیا باربار در سال ۱۹۲۹ نوشته شد و با تأخیری شش ساله، در ۱۹۳۵ به نخستین چاپ رسیده است. رومولو گایه گوس در آثار ادبی خود تا حدی تحت تأثیر «خوزه اوستازیو ریولارا»، بوده است. قهرمانان گایه گوس، مانند شخصیت های داستانی
سلف او، بر اثر خشونت طبیعت، جنگل یا سابانای ونزوئلایی، که صحنهٔ عادی وقایع رمان هایش هستند، به ستوه می آیند. پذیریش. تحقیقات گایه گوس در یانوس تنها ۸ روز طول می کشد، کسانی که با یانوس ونزوئلا آشنا بودند تقریباً بدون استثنا متقاعد شده بودند که گایه گوس بسیار آشنا با آن ها بوده، اگرچه در آنجا متولد نشده بود. زمینه تاریخی. در دهه ۱۹۲۰، ونزوئلا تحت رژیم دیکتاتوری خوان ویسنته گومز قرار داشت. حکومت ثروت فروانی از نفت به دست آورده بود کهبرای توسعه زیرساخت های مدرن استفاده می شد و کشور برای اولین بار متحد شد با این حال، حکومت او وحشیانه و فاسد بود.
آمادوو نروو (; – ) ;i که همچنین به نام خوان کریسوستومس نیز شناخته می شود شاعر، دیپلمات، روزنامه نگار، نویسنده، و فیلم نامه نویس اهل مکزیک بود. او همچنین به عنوان سفیر مکزیک در آرژانتین و اروگوئه فعالیت کرد. او برای استفاده از استعاره و اشاره به عرفان در اشعارش شناخته شده بود از او به عنوان یکی از مهم ترین شاعران مکزیکی قرن نوزدهم یاد شده است. اویل زندگی. آمدو نورو در در سال ۱۸۷۰ در تپیک نایاریت متولد شد. ۹ سال بیشتر نداشت که پدرش فوت کرد. دو مرگ دیگر نیز به شدن در زندگی او تأثیرگذار بوده است یکی خودکشی برادرش لوئیس، که نیز یک شاعر بود، و مرگ همسرش آنا سسیلیا لویزا دائیلیس، که فقط ۱۱ سال پس از ازدواجشان بود. تحصیلات اولیه را در مدرسه سن لوئیس گونزگا واقع در ژاکونا، میچوآکان گذراند. پس از فارغ التحصیلی، او در دانشکده کاتولیک روم در نزدیکی زامورا تحصیل کرد. مطالعات او در این دانشکده شامل علم، فلسفه و سال اول قانون بود. در اینجا بود که نروو به نظریه های عرفانی علاقه مند گشت که در برخی از آثار اولیه او منعکس شده است. او بعداً به مزاتلان نقل مکان کرد، جایی که او به طور متناوب در دفتر وکالت بود و به عنوان روزنامه نگ
ار برای ("The Evening Mail") کار می کرد و به حرفه اش ادامه داد تا شاعر، روزنامه نگار و دیپلمات بین المللی موفق شود. حرفه. نوشتن. در سال ۱۸۹۴، نروو کار خود را در مکزیکو سیتی ادامه داد و با کارهای لوئیس گ. اوربینا، تابلوادا، داوالوس، روبن داریو، خوزه سانتوس چاکانو و کامپامور آشنا شد. او در طول این سال ها در زمینه روزنامه نگاری و گزارش خبری به رشد خود ادامه داد همان طور که وی همچنان به همکاری خود با "El Universal", "El Nacional", و "El Mundo" ادامه داد. در اکتبر ۱۸۹۷ مسول بخش ویژه ای ال ماندو شد. پس از انتشار رمان " El bachiller" و کتاب های شعر او از جمله "Místicas" و "Perlas Negras (مروارید سیاه)" نروو شهرت ملی را در جامعه ادبی به دست آورد. نروو نخستین سال های قرن بیستم را در اروپا و به ویژه در پاریس گذراند و در آنجا خبرنگار آکادمی مکزیکانا د لا لنگوا بود. دیپلماسی بین المللی. وقتی نروو به مکزیک بازگشت، به عنوان سفیر مکزیک در آرژانتین و اروگوئه منصوب شد. زندگی شخصی. آمادوو در سال ۱۹۰۱ در پاریس با همسرش ملاقات کرد و با ازدواج کرد تا سال ۱۹۱۲ که همسر او درگذشت. از غم و اندوه از دست دادن همسرش آمادوو یکی از مهم تر
ین آثارش به نام "La Amada Inmóvil" را نوشت. مرگ. به دنبال مرگ آمادوو نروو در مونته ویدئو در اروگوئه رئیس جمهور اروگوئه، بالتاسار بروم دستور داد که بدن او به مکزیک بازگردد. نروو در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۹ وارد مکزیکو سیتی شد. یادبودها. در سال ۲۰۰۲، کارلوس مونسیویس، روزنامه نگار و فعال سیاسی مکزیک مقاله ای با عنوان «"Yo te bendigo, vida"»، که در مورد آمدو نورو بود، نوشت.
سردسته فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون وودی هارلسون، رندی کواید، ونسا آنجل، بیل مری، کریس الیوت، ویلیام جردن، ریچارد تایسون، لین شی، زن گسنر و ویلی گارسون ایفای نقش کرده اند.
تب هیجانی فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درو بریمور، جیمی فلن، جیسون اسپیواک، لنی کلارک، آیونی اسکای، شیوون فالون هوگان، کی دی استریکلند، ماریسا جرت وینوکر، جیمز سیکینگ، زن گسنر، ویلی گارسون، جوبت ویلیامز، شارلوت سالیوان، اندرو ویلسون، جکی باروس، استیون کینگ، آرماندو ریسکو، جک کهلر ایفای نقش کرده اند. خلاصه. «بن» (فالن)، معلم دبیرستان، با «لینزی» (باریمور) که کسب و کار موفقی هم دارد، آشنا می شود. «بن» و «لینزی» در ظاهر وجه مشترکی ندارند، ولی به هرحال با هم جور می شوند و رابطه ی عاطفی عمیقی بین شان به وجود می آید. اما پس از مدتی، «لینزی» تازه پی می برد که عشق واقعی زندگی «بن» چیست: تیم بیس بال ردساکس بوستن.
در حدود ۸۵٪ از مجموع کل انرژی اولیه تولیدی در ایسلند با کمک منابع انرژی تجدیدپذیر داخلی تأمین می شود. از این لحاظ، میزان سهم انرژیهای تجدیدپذیر ایسلند بالاترین مقدار، در میان بودجهٔ انرژی تمامی کشورهاست. در سال ۲۰۱۶، انرژی زمین گرمایی در حدود ۶۵٪ انرژی اولیه را، تأمین میکرد و سهم تولید انرژی آبی ۲۰٪, و سهم سوختهای فسیلی (قالبا نفت برای بخش حمل و نقل) ۱۵٪ بوده است. در سال ۲۰۱۵, مجموع برق مصرفی کشور ایسلند ۱۸٬۷۹۸ گیگاواتساعت بود. انرژیهای تجدیدپذیر تقریباً ۱۰۰٪ تولید را برعهده داشتند، به گونه ای که حدود ۷۳٪ آن از انرژی آبی و ۲۷٪ دیگر از زمین گرمایی تهیه شد. اکثر موقعیتهای مربوط به انرژی آبی متعلق به لندسویرکیون (شرکت ملی نیرو) بود که فروشندهٔ عمدهٔ الکتریسیته در ایسلند است. بیشتر انرژی زمین گرمایی برای گرمایش فضا استفاده می شود؛ چنان که سیستمهای گرمایش محلی به صورت گسترده ای توزیع شده اند. نزدیک به ۸۵٪ از تمام خانه ها، در این کشور به وسیلهٔ سیستم زمین گرمایی، گرم می شوند. ایسلند بیشترین سرانهٔ تولید انرژی تجدیدپذیر را در جهان دارد و همچنین سرانهٔ تولید الکتریسیته آن، با تقریب ۵۵٬۰۰۰ کیلوواتساعت به ازای هر فرد د