Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هش بزودی از افغانستان به ایران خواهند آمد. دین شیعه مملو از عقاید و احساسات و دستوراتی است که از دین مجوس اقتباس شده است. برای مثال نجس پنداشتن کفار و حیوانات که در مذهب شیعه بیشتر از مذهب سنّی رسوخ کرده است؛ بنحوی که وقتی دین زرتشت در ایران مُرد؛ در حقیقت نکات اساسی آن در مذاهب رقیب باقی ماند. ولی در هر صورت دین زرتشتی بواقع یک آئین جزمی بیمار است. گوبینو با ترسیم خطوط اصلی تابلوی عقاید ایرانیان، برخلاف برخی نتیجه میگیرد که دشوار است که ایرانیان به مسیحیّت بگرایند و مشکل بتوان مذهبی سالم، مثبت و مشخص را با اوهام و تخیّلات توام با نفرت ایرانیان جایگزین کرد. گوبینو بر آنست که وضعیت مذاهب در ایران به باتلاق بزرگی میماند که هیچ ستونی در آن استوار نمیشود که بر آن بنایی افراشته بتواند شد و هر که در این باتلاق هرچه بسازد، در اعماقش فرو خواهد رفت. فصل چهارم: وضع مردم. مشروعیّت سلطنت. گوبینو در این فصل به تفصیل توضیح میدهد که چرا شاه در ایران به لحاظ شرعی و در عالمِ نظر غیرقانونی و غاصب محسوب میشود و اطاعت از او بعنوانِ فرمانروای بالفعل و نه مشروع، مجاز میباشد. وی معتقد است که مشروعیّت در سلسله ساسانیان بحدّ کمال وجو
د داشته است، زیرا آنها اشکانیانِ دنباله روِ اسکندر را برانداخته و میراث ملّی را ادامه دادند. بعد از ساسانیان علی جانشین آنان شد، اوّلاً بعنوانِ فاتح مذهبی و ثانیاً امام. از این لحاظ علی تا ابد شاه ایران بوده و خواهد بود و سایر حقوقش طبعاً به اولادش منتقل شده است. آنگاه پسرش حسین با بی بی شهربانو دختر آخرین پادشاه ساسانی ازدواج کرد. پادشاهانِ تُرکِ بعدی تلاش کردند نسبِ خود را به یزدگرد برسانند که به جایی نرسید ولی همچنان امتیازات امامت باقی ماند، بطوریکه خواه ناخواه تمام پادشاهانی که یکی پس از دیگری در دوره اسلامی روی کار آمدند تا ناصرالدّین شاه ناچار شدند رضایت بدهند که فرمانروای بالفعلِ ایران باشند نه قانونی و مشروع. به همین دلیل هرگونه مِلکی را که شاه تصاحب کرده قانونی نیست و شاه باید اجاره اتاقهایی که در آن زندگی میکند به مساجد بپردازد. اثاث و حتّی لباسهای کاخ سلطنتی هم غصبی محسوب میشوند. در اینجا گوبینو داستان آن مجتهدی را نقل میکند که به حضور شاه رفته و در آن هنگام با عصایش فرش را پس زده و روی زمین برهنه نشسته است. در نهایت پادشاه شخصی ست نیکوکار و خودکامه که سایه اش بر سراسر امپراطوری افکنده و رضایت داد
ه که کارهایی به نفعِ مردم صورت بگیرد. این تصوّر افسانه ای، در مراسمِ رسمی از قبیلِ سلام دیده میشود که پذیرایی بزرگِ نوروز، سال نوِ ایرانیان است. شاه و صدراعظم. گوبینو حاکمِ ایران را آن شاه مطلقی نمیداند که تا آن زمان در غرب میشناختند. او مانند بعضی نویسندگانِ قبل از خود به ویژه نویسندگان ِدوره روشنگری معتقد نیست که شاه ایران نوعی خداوند روی زمین است که اخمِ او ولایاتش را بدونِ استثناء به لرزه میافکند، بلکه به نتیجه عکس این رسیده و اظهار میکند که هیچ سلسله سلطنتی در جهان یافت نمیشود که موقعیتی کاذب نظیر شاه ایران داشته باشد. از نطقهای شاهانه که بعقیده گوبینو زیرکی ملّی در آن آمیخته است میتوان دریافت که شاه دولت نیست. بلکه شاه مافوقِ دولت در وضعی مستقل و بنحوی خارج از دستگاه، ولی در عین حال از بیرون حامی آن است. گوبینو میگوید نماینده واقعی دولت صدراعظم است و اگرچه او را شاه انتخاب میکند و عملاً دست نشانده شاه است تا برگزیده ملّت. منصب صدراعظمی در دوران ساسانیان وجود نداشته و شورای خصوصی سلطنت از سه نفر بزرگان کشور، سه نفر از رؤسای موبدان، مُهردار امپراتوری و فرمانده کلّ سپاه تشکیل میشده است. صدراعظم امور داخله،
مالیه، فواید عامه و نظامی را رتق و فتق میکند، نماینده دولت بوده و اختیارات و قدرت واقعی را در دست دارد. زیر دست وی، مشاورانش قرار دارند که هیچیک شغلِ معیّنی نداشته و سپس مستوفیان که امور مالی را بر عهده دارند. در تهران صدراعظم بسط ید دارد ولی به محضِ اینکه از پایتخت دور میشویم، وارد دنیای کوچکِ ولایات میشویم که از بسیاری جهات بر آن سودجویی حکمفرماست. گوبینو جمعیّتِ ایران را ده تا دوازده میلیون نفر برآورد میکند و پس از بحث درباره شاه، صدراعظم و روحانیون از اینجا به بعد به توصیفِ گروهها و افرادِ مختلفِ ایران میپردازد: شخصیتهای مهم، تجّار، کارگران، مالکان، سربازان، ایلات و طبقاتِ پَست و دراویش. میرزا. میرزا نظیر کسی است که انگلیسیها جنتلمن مینامند. گوبینو این طبقه را با طبقه متوسط یکی نمیداند، به این دلیل که آنها هیچ صنعتی را دنبال نمیکنند، هیچ حرفه ای را بلد نیستند و تمامِ عمرشان به صورتِ طفیلی باقی میمانند، ولی ضمناً فعّالترین بخش جامعه ایران را تشکیل میدهند. در اثر حسنِ تصادف به پولهای کلان دست مییابند ولی در هیچ جا چیز ثابتی ایجاد نمیکنند. کمتر اتّفاق میفتد که یک خانواده میرزا بیش از دو نسل در ثروت و نعمت ب
ه سر ببرد. آنها فضایل و رذایل همه طفیلیهای سراسر جهان را دارند: حوصله زیاد، انعطاف پذیری، مهربانی بی اندازه، آمادگی صرف وقت هر قدر لازم باشد، شکّ زیاد نسبت به همه چیز، روحیّه شاد، ظرافت، نکته سنجی بموقع، آنان را همانندِ ژیل بلاس ساخته است. آنان عاشقِ لذّتند، به اصولِ اخلاقی اعتنا ندارند و اگر کمی رند نباشد خودشان را فریب خورده میپندارند. ابزارهای کار دستگاه دولتی ایران چنین افرادی هستند. تجّار. در ایران تجّار مهمترین بخش جامعه به شمار میروند و مردم آنان را درستکار و امین میدانند و نسل اندر نسل همین حرفه را دارند، و معمولاً ثروتِ زیادی به ارث میبرند. تاجر ایرانی جاه طلبیِ اجتماعی ندارد، در امور دولتی دخالت نمیکند و از هر توطئه و دسیسه ای برکنار است، به همین دلیل مردم پولشان را دست تجّار میدهند و سودی دریافت میکنند. درواقع آنها جانشین مؤسّسات اعتباری و بانکهای اروپایی هستند. دولت از تجّار پول قرض میکند و آنها هم بدونِ گرفتن وثیقه های محکم پولی قرض نمیدهند. بدین سان است که بیشتر اوقات انحصاراتِ دولتی، حقّ وصولِ مطالبات از درآمد فلان ایالت، جواهرات سلطنتی یا اشیاء گرانبهای دیگر در گرو تجّار است. پیشه وران و اصناف
. گوبینو معتقد است که نظامِ تشکیلاتِ صنفی فرانسه درواقع از رومیانِ باستان به عاریت گرفته شده و رومیان نیز آن را از آسیاییان فراگرفته بودند. بنابراین سازمان کهنِ اصناف در ایران از زمانهای بسیار دور تا امروز باقی مانده است. پیشه وران به دولت مالیات نمیپردازند. آنها از یکسو به تجّار وابسته اند و از سوی دیگر به ملّایان. او میگوید کارگر ایرانی زرنگ و ماهر است ولی به سبکِ خودش زحمت میکشد و هرگز مانند اروپایی ده پانزده ساعت کار یکسره انجام نمیدهد، چرا که کارش را تفنّن میشمارد و زود خسته و دلزده میشود. در این کشور تقسیم کار وجود ندارد، هرکس بتنهایی کارش را انجام میدهد و بیشتر دوست دارند کارهای اروپاییان را تقلید کنند، مثل میز و صندلی و چاقو و غیره. دلّالی. گوبینو بر این نظر است که هیچیک از ملّتهای روی زمین مثل ایران برای دلّالی آفریده نشده اند. همه ایرانیان یا فروشنده اند یا هرچه را که دارند به گرو میگذارند. او میگوید اینگونه عادت به رباخواریِ لجام گسیخته، قرضهای دائمی، تدابیرِ نامشروع، بی اعتمادی و رِندی ایرانیان را بشدّت سرگرم میکند، ولی به افزایش سطحِ اخلاقی آنان کمک نمیکند. هیچکس فکری جز این در سر ندارد که به هر
وسیله ای شده از زیر بار تعهّداتش شانه خالی کند. دولت به کارمندانش حقوق نمیپردازد و بجای پول به آنها قبض و حواله میدهد و کارمندان نیز مالِ دولت را میدزدند و رشوه میگیرند. این وضع به هر کس اجازه بیکاری و بطالت را بحدّ وفور میدهد. در اینجا گوبینو باز هم تأکید میکند که اختیاراتِ قانونیِ حکومت از هر جهت محدود است. وی معتقد است امتیازاتِ روحانیون، ایلات، تجار و اصناف همیشه اختیاراتِ شاه و حکامِ ولایات را محدود میسازد و به این نکته اشاره میکند که مالیات در ایران بسیار ناچیز بوده و باری محسوب نمیشود، چون مردم مالیاتِ شغل، تملّکِ خانه و ساختمان، احشام و سرانه نمیپردازند. همان مالیات زمین را هم روستاییان باید بدهند، نمیدهند و چون در ایران جادّه و پلیسِ راه وجود ندارد و کوهها همیشه در دسترس هستند، دولت هرگز نمیتواند کسانی را که از مالیات دادن تمرّد کرده مجازات کند. سربازانِ پیاده نظام و سواره نظام. گوبینو اذعان دارد که اگر در جامعه آن زمانِ ایران طبقه ای وجود داشته باشد که با درستی و شرافت زندگی کند، سربازانِ پیاده نظام هستند. وی درباره سواره نظام صحبتی نمیکند جز اینکه اشاره میکند که آنها از عشایر چادرنشین هستند، جز رؤس
ای ایل از کسی فرمان نبرده و فقط در زمانِ جنگ یا تشکیل گارد سلطنتی احضار میشوند. سربازگیری پیاده نظام منحصراً بینِ فقیرترین افراد اتفاق میاُفتد، چراکه کدخدایان دهات ملّایان، تجّار، کسبه و قوم و خویشهای خود را معاف میکنند و نیز هرکس قادر باشد رشوه ای به مقاماتِ بالا بدهد از سربازی معاف میشود. در اینجا گوبینو پیشنهاد میکند که بهترین کسانیکه میتوان بجای روستاییان به سربازی بُرد لوطیها یعنی اراذل و اوباش شهر هستند. گوبینو در پایانِ فصل نتیجه میگیرد که آسیاییها به همین آسانی، حوصله، خوشحالیِ دائمی و کنجکاوی ملایم که همیشه مایل هستند رضایت دیگران را هم ضمنِ رضایت خود جلب کنند، دست به مسافرت به کشورهای مختلف میزنند بی آنکه دقیقاً بدانند کجا میروند و یا حتّی کجا هستند. به زعمِ او گفتگوهای طولانی هر روزه که ضمنِ آن هر عقیده ای ابراز و هر چیزی گفته میشود طبعاً نفوذِ زیادی بر آنان میگذارد و این تساهل را در آسیاییها به وجود می آورد که یک اروپایی با عقاید مشخّص و تصمیمهای قاطعِ خود قادر به تحمّلِ آن نیست ولی به برهمنان، مسلمانان، مسیحیان، یهودیان و ارمنیان اجازه میدهد که بطورِ درهم و برهم در میانِ یکدیگر زندگی کنند و بجز د
ر ایّامِ بحرانهای سیاسی هرگز برخوردی با هم نداشته باشند. فصل پنجم: ویژگیهای اخلاقی و روابطِ اجتماعی. دولت و نهادهای اداری. مؤلّف کتاب حاضر با توجه به بحثی که در فصل دو از بخش دوّم داشت به این نتیجه میرسد که در ایران مفهوم وطن پرستی آنطور که نزد فرانسویان است، وجود ندارد و ایرانیان به سلسله ­هایی که بر ایشان حکومت میکنند اعتنایی ندارند و مانند رومیان از حاکمان خود بیزارند. از اینرو دولت، مفهومی بیگانه برای ایرانیان است و فرد در این کشور همه چیز است. مردم ایران در وفاداری سیاسی و فداکاری ناتوان، سرشار از عشق به میهن و عاری از اعتقاد به هر صورتی از حکومت هستند. بدین سان همه مردم بدون شرم و حیا همدیگر را غارت میکنند و تا هر جا دستشان برسد از بیت ­المال سوءاستفاده میکنند، و عملاً هیچگونه نهاد اداری وجود ندارد و اگر هم باشد بسیار ضعیف است. تنها نهادی که در ایران منظم است پلیس شهری است که این نهاد نیز وامدار سامان کهن در شهرهای آسیایی است که همواره نگهبانان شهری شبانه روز در شهر به گشت و نگهبانی مشغول بودند. عمده­ ترین دلیل ناتوانی در ایجاد نهاد دولتی منظم، عدم وصول مالیات از اتباع به انحاء و روشهای مختلف است و سوای
از وضع اسفبار راههای مواصلاتی بین شهرها و روستاها، مشکل جمع آوری مالیات تا جایی پیش میرود که حتی با بکارگیری نیروی قهریه، آخرین ترفند اهالی یک روستا، کوچ دسته جمعی ­ست که این نیز مسئله­ ای علی حدّه برای دولت به وجود می آورد. صرفنظر از این مسائل معافیت مالیاتی طبقاتی همچون بازرگانان یا کسانی که امتیازات خاصّه از شاهان حال و گذشته دریافت کرده ­اند بر این معضل اضافه میکند. به طور کلی حضور نهادهای حکومتی، نه برای خدمت بلکه برای امرار معاش کارکنانش از جیب مردم است و بی اغراق باید گفت در ایران دولت به معنای حقیقی آن وجود ندارد. توسّط. آسیاییها به استثنای عثمانیها، ازبکها، ترکمنها و افغانها بیرحم نیستند و نسبت به هیچ چیزی علاقه و دلسوزی ندارند و در حفظ منافعشان اصول اخلاقی را رعایت نمیکنند ولی افکارشان را زیاد دنبال نمیکنند و با کمال میل به راه­ حلهای معتدل رغبت نشان میدهند. در ایران هر کسی آماده است در کاری که مربوط به او نیست دخالت کند و در نتیجه از حل هیچ مشکلی نباید ناامید شد. به طور کلی همه چیز از از راه توسّط (واسطه با میانجی) یعنی دخالت شخص ثالث در هر معامله ای یا هر ماهیتی، حل میشود اما باید در نظر داشت واس
طه­ ها هرگز بدون در نظر گرفتن نفع مادی دست به اقدام نمیزنند ولی معمولاً از طریق شفاعت نزد حاکم و یا حتی شاه میتوانند مجرمترین افراد را از تیغ محاکمه نجات دهند. خصوصیّات زنان ایرانی. ایرانیان درباره زنان خانواده خودشان بسیار تودار هستند ولی زنان دیگران را چونان زنان نانجیب وصف میکنند. در ادامه توصیفاتی از خصوصیات زنان شهری و مسلمان ارائه میشود که به گواه نگارنده کتاب، حاصل شنیده ها و نقل قول دیگران است. زنان مسلمان شهری بسیار زود ازدواج میکنند و سن نامزدی برای پسران بین پانزده تا شانزده سال و برای دختران بین ده تا یازده سال است که البته به اعتقاد گوبینو در این سنین عقل و آمادگی برای زندگی زناشویی وجود ندارد. بر خلاف رسوم اهل حق ـ طلاق به آسانی فوق العاده ای صورت میگیرد و همین امر دلیل این است که تعدد زوجات بسیار کمیاب باشد. در ایران ازدواج موقت یا متعه وجود دارد که به هیچ وجه رسوایی به بار نمیآورد زیرا اخلاق آسیایی فقط آنچه را در نظر عموم آشکار است مورد سرزنش قرار میدهد نه کارهایی را که پشت دیوارهای اندرون میگذرد. زنان ایرانی به شدت در اندرونی منزوی هستند، اما از سوی دیگر کاملاً آزاد هستند که از صبح تا شب و حت
ی از شب تا صبح به بهانه های مختلف همچون حمام رفتن، دید و بازدیدهای زنانه و بهانه های دیگر از منزل خارج شوند که به عقیده گوبینو این آزادی نتایج نامطلوبی برای شوهران دارد و از اوان جوانی لذت زندگی خانوادگی و داخلی را از آنان سلب میکند. آنان در خانه هایشان صاحب اقتدار مطلق و دارای خدم و حشم هستندوبناءبر تعالیم اسلامی و تشخیص پیامبر اسلام که فرموده زنان ناقص عقلند و نباید به کردار و گفتارشان اهمّیت داد، زیر بار هیچ مسئولیّتی غیر از رعایت حجاب نمیروند، از اینرو بی اندازه زودرنج و تندخو میباشند. اما برعکس، زنان ایلات حجاب ندارند، بسیار کوشا و مسئولیّتپذیر هستند؛ سوار اسب میشوند و به همان اندازه ای که زنان شهری سبکسر هستند آنان موجوداتی جدی و مفید بشمار میروند. زنان اهل حقّ طلاق نمی گیرند و مذهبشان آنان را بهیچ وجه موجوداتی پست و غیر مسئول نمی شمارد و بالاخره در میان اهل حقّ روحیه خانوادگی وجود دارد. همین مسئله در مورد زنان گبر و یهودی نیز صدق میکند. مشاهیر عصر ناصری. گوبینو به معرفی فضلای ایران میپردازد که از آن جمله اند: رضاقلی خان، مؤلف کتاب روضة الصفای ناصری، کتاب مجمع الفصحا، کتاب دیگری در شرح سفارت خود در بخار
ا نوشته است. میرزا تقی خان لسان الملک متخلص به سپهر، مؤلف ناسخ التواریخ. وی شاعری مشهور و استادی ماهر در زمینه فرمان نویسی است. در واقع فرمان، حکمی رسمی با نثری صریح و فصیح و فارسی و البته عبارات ثقیل است که به نام شاه، فلان شغل را بر عهده فلان کس واگذار میکند. به طور کلی یک فرمان زیبا مجموعه ای است از جملات نامفهوم، اثری بدیع در زبانشناسی همراه با پوچی مطلق که به کلی از عقل و منطق عاری میباشد. میرزا سعیدخان، وزیر امور خارجه نیز از حیث شهرت ادبی و فارسی نویسی صاحب منزلتی است و میگویند یکی از عربی دانان درجه اوّل تهران است. فصل ششم: نتایج احتمالیِ روابط اروپا و آسیا. فقدان مفاهیم مُدرن سیاسی در آسیای میانه. گوبینو مسلّم میداند که در کشورهایی که از نزدیک آنها را دیده، «ملّت سیاسی» به معنای واقعی و امروزی کلمه وجود ندارد. به زعم وی، اطلاق عنوان «ملّت سیاسی» بر اعراب ممکن نیست. از هنگامی که «دیانت اسلام» آنها را به عنوان فاتحان بر اقوام قدیمی یونانی زبان مستولی نمود، ذوق غارت و چپاول را به آنان چشاند، ولی هرگز هنر هدایت و رهبری مردم را به ایشان نیآموخت. همه دولتمردان، دیوانیان، علما و فلاسفه عرب بیگانگانی بودند ک
ه به إسلام گرویده، و از همان ابتداء بدون دخالت اعراب، و حتّیٰ به رغم آنان، به فرمانروایی در اراضی خلافت عربی پرداخته اند. به زعمِ او ایرانیان آنچه را که برای اعراب غیرقابل درک است میفهمند، و با ذکاوتی که دارند قادر به ادراک هر چیزی هستند. امّا ثبات روحی را فاقدند، عقل ندارند، و به خصوص فاقد وجدان هستند. مفهوم «دولت»که اعراب از درک آن عاجزند نزد ایرانیان برای همیشه به مفهومی «مُستعمَل» بدل شده است. پذیرش تمدّن مُدرن نزد اقوام آسیای میانه. پس به نظر نمیرسد که ملّتهای آسیای میانه، با اتّکاءِ به خودشان قادر به تجدید جامعه خود و بازسازیِ آن براساس مبانی قدیم باشد.گوبینو تصریح میکند که به چنین چیزی اعتقاد ندارد. از سی سال پیش از تاریخ نگارش کتاب در کشور فرانسه صحبت از متمدّن ساختنِ دیگر مردمان جهان و انتقال تمدّن به فلان و فلان ملّت شده بود. به عقیده مؤلّف تا آن موقع هیچ نتیجه ای از این کار، چه در عصر جدید و چه در عصر قدیم حاصل نشده است. در ایّام ماضی نیز نه یونانیان و نه رُمیان هرگز نتوانستند «شخصی» را متمدّن کنند. دو نظام متفاوت استعمار اروپایی برای آسیای میانه پس دو راه بیشتر وجود ندارد: یا مردمان آسیای میانه به
همان شیوه ای که از قرنها پیش میزیستند، به حیات نباتی خود ادامه بدهند، یا این که به دست ملّتهای اروپایی فتح شوند و تحت سلطه ایشان قرار بگیرند. باید پذیرفت که تأسیس یک کشور اروپایی در آسیای میانه امکان پذیر است. و این کار با دو نظام میتواند صورت گیرد: نظام استعمار انگلیسی. یکی این که در تأسیس چنین کشوری نظام انگلیسی را به کار برد، یعنی سلطه بر توده ها بدون درآمیختن و مخلوط شدن با آنها، و حکومت از بالا و ضمناً بقیه را کاملاً جدا و متمایز نگاه داشتن، و نگذاشتن تا بومیان در اداره امور خود به جز در موارد بسیار محدود و اصولاً امور فرعی موقّتی، یعنی امور یومیّه، دخالتی داشته باشند. نظام قدیمی استعمار. روش دیگر آن است که سلوکیان پس از مرگ اسکندر اتّخاذ کردند، و رُمیان آن را به مرحله عمل درآوردند، و امروزه حتّیٰ روسها در اداره سرزمینهای آسیایی خود به کار می برند. براساس این روش، بومیان حتّی الامکان در اداره امور دخالت داده میشوند، و از هر نظر در موفّقیت و ادامه کشورگشایی سهیم میگردند. در این روش، ملّت فاتح با ملّت فتح شده یکسان و مخلوط میشود، و به صورت یک ملّت واحد در یک سرزمین درمیآید. اتلاف منابع اروپایی. امّا در خص
وص اتلاف منابع اروپایی، به نظر گوبینو اینطور میرسد که این امری اجتناب ناپذیر باشد. در لندن و آمستردام ثروتهای کلان شخصی در نتیجه تجارت با آسیا تجمیع شده، و شگفت از نظر او اینجاست که در بمبئی، مَدرَس، کلکته و کانتون، نیز بومیانی هستند که از معامله با اروپاییان ثروتهای هنگفت اندوخته اند. هند از هشتاد سال پیش به این طرف دیگر مثل سابق برای بریتانیا سودآور نیست. انگلستان برای حفظ بازارهای فروش تولید محصولات خود هند را تحت فشار گذاشته است، از جمله تا توانسته کارخانه های حریربافی هند را که قادر به رقابت با ایشان نبوده تعطیل کرده است. انحطاط متأخّر ایران. گوبینو اظهار میکند که ایران از صد و پنجاه سال پیش از زمانِ او دستخوش اوضاع نابسامان و ناگوار ولی بسیار استثنائی شده است. آخرین امرای سلسله صفوی در نتیجه یورش افغانها که به مدّت چهارده سال کشور را به خون و آتش کشیدند، ساقط شدند. افغانها حکومتشان در ایران کوتاه بود و این نادرشاه بود که توانست افغانها را اخراج کند، امّا او کُردی ماجراجو، سربازی مایه دار و پرحمیّت بود، که با وطنش رفتاری بهتر از رفتار راهزنان نداشت، و پس از چندی به هند نیز لشکر کشید تا آنجا را نیز غارت ک
ند. هرجا پولی میدید به عُنف می ستاند و هر روستایی ای که می دید تبدیل به سربازش میکرد. فشارهای نادرشاه آنقدر شدید شد، که جنگاور بزرگ را در خیمه اش به قتل رساندند. ولی به جای یک ستمگر، هزاران ستمگر کوچک در ایران سر برافراشتند و بر مردمان مسلّط شدند. ایلات چادرنشین به ضرر شهرنشینان وارد صحنه شدند، و شهرنشینان به غارت یکدیگر پرداختند. زمینهای مستعد زراعت بی بذر ماندند، و اراضیِ مزروع به حال خود رها شدند. بخشی از ملّت به پاشالیق (ایالت) بغداد مهاجرت نمودند. در اواخر قرن هژدهم میلادی و اوایل قرن نوزدهم بود که ابتداء با روی کار آمدن کریم خان زند و سپس تأسیس سلسله قاجاریه تا حدودی نظم در ایران برقرار شد. امّا از آنجا که مُجریّه در ایران به نحوی است که قبلاً ترسیم کردم، قادر به انجام کار مفیدی هم نشده است، بلکه فقط وجود صلح کافی بوده تا نتایج مطلوبی حاصل شود، که نسبتاً قابل توجّه است. در آن زمان کالا از اروپا به ایران وارد میشده، و ایران صادراتی به اروپا نداشته است. امّا به زعم گوبینو، اگر همانطور که بالاتر فرض کرده، یکی از دولتهای اروپایی امور این کشور را به دست بگیرد، این وضع تغییر خواهد کرد، و اروپاییان خود را با س
رزمینی مولّد مواجه خواهند دید که در آن نخ و پشم درجه یک، ابریشم، زغال سنگ، مس، سرب، روی و آهن وجود دارد، و جمعیّتی که کاملاً آماده است تا از ثروتهای طبیعی خود بهره برداری کند. اگر هوش و ذکاوت ایرانیان در امور بازرگانی را به گرایش به رها کردن تدریجی سیستم های حمایتی بازرگانی در اروپا بیاَفزاییم، آن گاه این به این معنی خواهد بود که اروپاییان هیچ وسیله ای برای رقابت با محصولات آسیایی نخواهند داشت. یعنی، آسیبی که آسیاییان به یونانیان و رُمیان وارد کردند، از همان دوره گوبینو، اروپای مُدرن را تهدید میکند. شرق زدگیِ ملّتهای اروپایی. گوبینو کشش و حرارت فوق العاده ملّتهای مغرب زمین به سوی آسیا را به نظر مساعد نمی نگرد. به زعم وی، در کنار موفقیتهای نظامی که تردیدی در آنها نیست، در سایر زمینه ها شکستهای تلخ اروپا از آسیا دیده میشود، که نتایج آن، مزایای افتخارات نظامی را خنثیٰ میکند. در پایان فصل، گوبینو به ذکر این نکته اکتفاء میکند که آسیا طعام اشتهاءانگیز بسیار اغواکننده ای است، که سرانجام خورنده را مسموم خواهد کرد.
ورزشگاه پتروسکی () یک مجموعه ورزشی در سن پترزبورگ، روسیه است که برای مسابقات فوتبال و دو و میدانی استفاده می شود. بازی های خانگی باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ و باشگاه فوتبال توسنو در این ورزشگاه برگزار می شد. گذشته از رویدادهای ورزشی، این استادیوم مکانی محبوب برای سرگرمی، کنسرت موسیقی و جشنواره ها بوده است.
قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۱۱ پنجمین دوره فوتبال ساحلی قهرمانی آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار شد. این مسابقات به عنوان مقدماتی انتخابی جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۱۱ شناخته شد. در این دوره ژاپن قهرمان شد و عمان در رده دوم و ایران مقام سوم را کسب کرد. تیم های شرکت کننده. در این مسابقات ۱۱ تیم حضور داشتند. گروه ها. تیم ها به سه گروه A و B و C تقسیم بندی شدند. گروه A. چین ۵–۲عراق عمان ۸–۶کویت چین ۴–۱کویت عمان ۱۱–۳عراق عراق ۵–۴کویت عمان ۱–۰چین گروه B. ژاپن ۹–۴سوریه ایران ۵–۰سوریه ایران ۵–۴ژاپن گروه C. بحرین ۴–۳ازبکستان امارات متحده عربی ۶–۱اندونزی بحرین ۵–۲اندونزی امارات متحده عربی ۲–۱ازبکستان ازبکستان ۷–۳اندونزی امارات متحده عربی ۴–۱بحرین
ورزشگاه بهیر دار () یک ورزشگاه چند منظوره ناتمام در بهیر دار، اتیوپی است که بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می شود؛ گرچه دارای امکانات دو و میدانی نیز هست. این ورزشگاه، ۹۰ هزار نفر را در خود جای می دهد. در حال حاضر این ورزشگاه دارای بیشترین ظرفیت در بین ورزشگاه های کشور است اما فاقد صندلی، سایبان یا امکاناتی مانند غرفه خوراکی یا حمام است. تاریخ. ساخت ورزشگاه بهیر دار در سال ۲۰۰۸ توسط شرکت MIDROC اتیوپی آغاز شد. در سال ۲۰۱۵ این ورزشگاه توسط CAF و FIFA به رسمیت شناخته شد و اولین بازی های بین المللی خود را برگزار کرد. در مارس ۲۰۱۵، این ورزشگاه میزبان مسابقه جام کنفدراسیون فوتبال آفریقا(CAF) بین باشگاه فوتبال ددبیت و باشگاه فوتبال ساحل عاج سیشل بود. در تاریخ ۱۴ ژوئن سال ۲۰۱۵، ورزشگاه بهیر دار میزبان مسابقه مقدماتی جام ملت های آفریقا ۲۰۱۷ بین اتیوپی و لسوتو بود. این بازی با حضور بیش از ۷۰٬۰۰۰ تماشاگر برگزار شد. در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۱۵، ورزشگاه بهیر دار میزبان مسابقه مقدماتی قهرمانی ملت های آفریقا ۲۰۱۶ بین اتیوپی و کنیا بود. اتیوپی در مقابل بیش از ۶۰٬۰۰۰ تماشاگر، کنیا را شکست داد. فدراسیون فوتبال اتیوپی رکورد ۱ میل
یون بیر اتیوپی را از هزینه ورودی برای مسابقه بین اتیوپی و لسوتو بدست آورد. در نتیجه ظرفیت زیاد صندلی های استادیوم و درآمد زیادی که ایجاد می کند؛ فدراسیون فوتبال اتیوپی قصد دارد تا زمان اتمام ورزشگاه پیشنهادی در آدیس آبابا؛ از ورزشگاه بهیر دار به عنوان مکان خانگی تیم ملی استفاده کند. در نوامبر سال ۲۰۱۵، فدراسیون فوتبال اتیوپی اعلام کرد که ورزشگاه بهیر دار به عنوان یکی از سه شهر میزبان برای جام CECAFA 2015 انتخاب شده است.
تورستن لیندبری (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورگریته و باشگاه فوتبال نورشوپینگ اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
کاله اسونسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به باشگاه فوتبال هلسینگبورگس اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
رونه امانوئلسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گوتبورگ اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
بوریه لیاندر (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ای آی کی اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
نوت نوردال (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به باشگاه فوتبال آ.اس. رم و باشگاه فوتبال نورشوپینگ اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
سونه آندرشون (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ای آی کی، باشگاه فوتبال آ.اس. رم، و باشگاه فوتبال کالمار اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
برتیل نوردال (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به باشگاه فوتبال آتالانتا اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
شل روسین (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه فوتبال مالمو، باشگاه فوتبال تورینو، و باشگاه فوتبال نووارا اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
بیریر روسنگرین (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نورشوپینگ اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
هنری کارلسون (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آی ای کی و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده است.
ایگون یانسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مالمو اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
استلان نیلسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مالمو، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه فوتبال جنوآ، و باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
استیگ نیستروم (؛ ۲۵ نوامبر ۱۹۱۹ – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دیورگاردن اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
جورج راینور (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، و باشگاه فوتبال منزفیلد تاون اشاره کرد. وی به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال سوئد در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.