Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت زیرجلدی و روزانه تزریق می شود. میتوکسانترون یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است که در شیمی درمانی سرطان هم کاربرد دارد و در سال ۲۰۰۰ میلادی برای درمان ام اس پذیرفته شد. ناتالیزومب یک پادتن مونوکلونال است که نخستین بار در سال ۲۰۰۴ میلادی تأیید شد. هردو دارو به شکل تزریق آهستهٔ وریدی، و به صورت ماهیانه برای ناتالیزومب و سه هفته یک بار برای میتوکسانترون تجویز می شوند. در سال ۲۰۱۰، فینگولیمود که یک متعادل کننده گیرندهٔ اسفنگوزین-۱-فسفات ۱ است، نخستین داروی خوراکی ای بود که مورد پذیرش سازمان غذا و داروی آمریکا قرار گرفت و به دنبال آن، داروی تری فلونوماید تأیید شد که مهارکننده ساخت پیریمیدین است و واکنش سلول های عرضه کنندهٔ آنتی ژن را با لنفوسیت های تی مختل می کند. فینگولیمود و تری فلونوماید به صورت تک دوز و روزانه مصرف می شوند. در سال ۲۰۱۳، یک داروی خوراکی دیگر، دی متیل فومارات یا بی جی۱۲ (که نسخهٔ ارتقاءیافته از داروی قدیمی فوماریک اسید است) توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید شد. دی متیل فورات دو بار در روز مصرف می شود. یک داروی خوراکی دیگر به نام کلادریبین در سال ۲۰۱۰ میلادی، در کشورهای روسیه و استرالیا پذی
رفته شد اما با آنکه این دارو اثرات درمانی امیدوارکننده ای داشت، سازمان غذا و داروی آمریکا و آژانس دارویی اروپا به سبب نگرانی های ایمنی و عوارض دارویی از پذیرش آن سر باز زدند. این موضع سبب شد تا شرکت تولیدکنندهٔ آن، تبلیغات دارو را متوقف و درخواست های بازاریابی آن را پس بگیرد. بیشتر داروهای یادشده برای درمان نوع «عودکننده-بهبودیابنده» ام اس پذیرفته شده اند. عوارض دارویی. اینترفرون ها و گلاتیرامر استات فقط فرم تزریقی دارند و هر دو در محل تزریق، به ویژه در موارد تزریق زیرجلدی، واکنش های پوستی ایجاد می کنند. این واکنش های جلدی، تظاهرات بالینی متفاوتی دارند و ممکن است شامل قرمزی، درد، خارش، تحریک پوستی، تورم و در موارد شدید، نکروز جلدی شوند. بیشتر این عوارض پوستی در ماه اول تجویز ظاهر می شوند و پس از شش ماه، میزان بروز و اهمیت آن کاهش می یابد. واکنش های پوستی خفیف، مانعی برای ادامهٔ درمان نیستند اما نکروز جلدی که در حدود ۵٪ بیماران رخ می دهد، قطع درمان را در پی خواهد داشت. همچنین با گذشت زمان، ممکن است یک فرورفتگی قابل رویت در محل تزریق به سبب تخریب موضعی بافت چربی (موسوم به لیپوآتروفی) حاصل شود. اینترفرون ها که ز
یررده ای از سیتوکین ها هستند، در جریان بیماری هایی نظیر آنفلوانزا در بدن ساخته می شوند و کارشان کمک به بدن در مبارزه با عفونت است. این مواد، مسئولِ به وجود آمدن علائمی چون تب، دردهای عضلانی، خستگی و سردرد هستند. بسیاری از بیمارانی که داروی اینترفرون بتا دریافت می کنند، گزارش نموده اند که چند ساعت پس از تجویز، علائم شبه آنفلوانزا پیدا کرده اند. این علائم معمولاً ظرف ۲۴ ساعت برطرف می شود و مربوط به افزایش موقت سیتوکین هاست. چنین واکنش هایی پس از گذشت سه ماه از درمان، دیگر رخ نمی دهد و علائم آن را می توان با مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی غیرنسخه ای همچون ایبوپروفن که کاهش دهندهٔ درد و تب است، برطرف کرد. یک عارضهٔ ثانویه و گذرای دیگر اینترفرون بتا، تغییرات عملکردی در علائم فعلی بیماری ام اس است. این تغییرات مشابه همان تغییراتی است که در اثر گرما، تب و استرس در بیماران ام اس پدید می آید (پدیده اوتهوف) و بیشتر ظرف ۲۴ ساعت اول درمان رخ می دهند، در ماه های اولیهٔ درمان شایع تر هستند و ممکن است چندین روز به طول بینجامند. یکی از علائم مستعد برای بدتر شدن، گرفتگی و سفتی عضلانی است. همچنین اینترفرون بتا ممکن است سبب
کاهش گلبول های سفید (لکوپنی)، لنفوسیت ها و نوتروفیل ها (نوتروپنی) شود و عملکرد کبد را تحت تأثیر قرار دهد. در بیشتر بیماران، این عوارض خطرناک نیستند و پس از قطع دارو یا کاهش آنها، بهبود می یابند. با این همه، توصیه بر آن است که کلیه بیماران از طریق آزمایش خون و آزمون عملکرد کبد زیر نظر باشند، تا اطمینان حاصل شود که مصرف اینترفرون ها بی خطر است. گلاتیرامر استات معمولاً به خوبی تحمل می شود. پس از عوارض پوستی، شایع ترین عارضه جانبی این دارو، «واکنش های پس از تزریق» است که شامل گُرگرفتگی، احساس سنگینی سینه، تپش قلب، تنگی نفس و اضطراب است و معمولاً کمتر از سی دقیقه طول می کشند و نیاز به اقدام خاصی ندارند. میتوکسانترون ممکن است سبب آسیب کبدی و تضعیف سیستم ایمنی بدن شود اما خطرناک ترین عارضهٔ جانبی آن مسمومیت قلبی وابسته به دوز است. به همین دلیل است که توجه دقیق به نحوهٔ مصرف و رهنمودهای پایش بیمار ضرورت می یابد. از جملهٔ این موارد، انجام پژواک نگاری قلب و یک شمارش کامل خون پیش از شروع درمان است تا مشخص شود آیا این دارو، برای بیمارِ مورد نظر مناسب است یا خطرات آن بیش از حد است. توصیه شده است که میتوکسانترون، با بروز
اولین نشانه های نارسایی قلب، عفونت یا نارسایی کبدی در جریان درمان، قطع شود. مشکلات قلبی (اغلب نارسایی سیستولیک قلب) در بیش از ۱۰٪ بیماران ظاهر می شود و میزان شیوع سرطان خون نیز، ۰٫۸٪ است. اندکی پس از پذیرش ناتالیزومب، شرکت سازندهٔ آن با پس از دریافت گزارش هایی مبنی بر ابتلای سه بیمار دریافت کننده دارو به یک بیماری نادر اما خطرناک مغزی به نام لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش رونده، آن را از بازار خارج کرد. این بیماری، یک عفونت فرصت طلب با علائم پیش روندهٔ عصبی است که در اثر همانندسازی و تزاید ویروس جی سی در یاخته های گلیال مغز ایجاد می شود. هر سه نفر، ناتالیزومب را در ترکیب با اینترفرون بتا-۱ای مصرف کرده بودند. پس از بازبینی های ایمنی، ناتالیزومب در سال ۲۰۰۶ دوباره روانهٔ بازار شد تا به صورت تک دارویی، برای درمان ام اس و تحت یک برنامهٔ تجویزی خاص و نظارت شده مصرف شود. تا ماه مه ۲۰۱۱، بیش از ۱۳۰ مورد لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش رونده گزارش شد که تمام آنها، بیمارانی با بیش از یک سال مصرف ناتالیزومب بودند. با آنکه هیچ یک از این آنها، ناتالیزومب را در ترکیب با داروهای دیگر استفاده نکرده بودند اما مصرف پیشین داروهای ض
د ام اس، خطر ابتلا به این عارضه را در دریافت کنندگان ناتالیزومب ۳ تا ۴ برابر می کند. شیوع تخمینی لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش رونده، ۱٫۵ مورد از هر ۱۰۰۰ مصرف کنندهٔ ناتالیزومب است. حدود ۲۰٪ از بیماران ام اس که به لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش رونده مبتلا می شوند، می میرند و بیشتر آنهایی که زنده می مانند، دچار ناتوانی های شدید می گردند. طی کارآزمایی های بالینی، مصرف فیگولیمود، عوارضی همچون فشار خون بالا، کندتپشی، تورم ماکولای چشم، بالا رفتن سطح آنزیم های کبدی یا کاهش سطح لنفوسیت های خون را در پی دارد. تری فلونوماید داروی بسیار کم خطری است اما برای رشد و تکامل جنین خطرناک است. شایع ترین عارضهٔ جانبیِ دی متیل فومارات در کارآزمایی های بالینی، گُرگرفتگی و مشکلات گوارشی بوده است. این مشکلات اغلب خفیف بوده و ظرف ماه اول درمان شایع تر بوده اند. با آنکه دی متیل فومارات موجب کاهش گلبول های سفید خون شده و سطح این گلبول ها می بایست در بیماران تحت نظر باشد اما هیچ گزارشی از عفونت های فرصت طلب در این بیماران طی کارآزمایی های بالینی گزارش نشده است. علاوه بر این، فوماریک اسید در درمان پسوریازیس (یک بیماری خودایمنی دیگر) کاربر
د دارد و اطلاعات به دست آمده در زمینهٔ ایمنی این دارو طی ۱۴ سال مصرف، هیچ گونه عوارض خطرناک جانبی نشان نداده است. سندرم بالینی منفرد. نخستین نشانه های بالینی نوع «عودکننده-بهبودیابنده» ام اس، وضعیتی است که به آن سندرم بالینی منفرد می گویند. در آغاز این سندروم، تنها «یک حمله» از یک «علامت عصبی خاص» رخ می دهد. طی این وضعیت، حملات ضعیف و تحت حادی وجود دارد که گویای آغاز تخریب غلاف میلین است اما هنوز به آن حدی نرسیده که در تعریف و معیار بیماری ام اس بگنجد. درمان با اینترفرون یا گلاتیرامر استات پس از بروز تک حمله های اینچنینی، خطر ابتلا به ام اس بالینی را در آینده کاهش می دهد. ام اس عودکننده-بهبودیابنده. مصرف دارو برای این نوع از ام اس تا حد قابل قبولی در کاهش حملات و کاهش تجمیع ضایعات مغزی مؤثر است. این تاثیرات با استفاده از تصاویر تقویت شده با گادولینیم در ام آرآی (ام آرآی با کُنتراست) قابل مشاهده و پیگیری است. اینترفرون و گلاتیرامر استات، تأثیر تقریباً یکسانی (در حدود ۳۰٪) در کاهش عودها دارند و به سبب بی خطری نسبی شان، بهترین داروهای خط اول درمانند. با این حال، حدود ۳۰٪ از بیماران به این درمان پاسخ نمی دهند. یک
ی از دلایل این موضوع، وجود مقدار بسیار زیادی از پادتن خنثی کنندهٔ اینترفرون در خون این افراد است. معمولاً در ۵ الی ۳۰٪ از بیماران، مصرف اینترفرون، به خصوص اینترفرون بتا-۱بی، موجب تولید پادتن های خنثی کننده در ۶ ماههٴ دوم درمان می شود. افزون بر این، معمولاً، زیرگروهی از بیماران عودکننده-بهبودیابنده که ام اس فعال دارند و گاهی بیماری شان را «ام اس سریعاً وخیم شونده» می گویند، به تعدیل کننده های ایمنی پاسخ نمی دهند و باید با میتوکسانترون یا ناتالیزومب درمان شوند. میتوکسانترون یا ناتالیزومب، چه در زمینهٔ کاهش میزان عود و چه در زمینهٔ توقف روند معلولیت، بسیار مؤثرند اما عوارض جانبی خطرناکی هم دارند و به همین دلیل آنها را خطِ دوم درمان در نظر می گیرند. ناتالیزومب در مقایسه با اینترفرون، خطر عود بیماری را نصف می کند و کارایی کلی آن بیش از ۷۰٪ است. علاوه بر این، میتوکسانترون در کاهش میزان حملات و پیشگیری از معلولیت بسیار مفید است اما به دلیل احتمال بروز سمیت قلبی، به مدت طولانی تجویز نمی شود. داروهای خوراکی تعدیل کنندهٔ بیماری، جدید هستند و به همین دلیل، هنوز دستورالعمل رسمی مشخصی برای استفاده شان موجود نیست. با آنکه
برخی احتمال می دهند مصرف این داروها ممکن است مصرف داروهای خط اول درمان را کاهش دهد اما بی خطری نسبی مصرفِ درازمدتِ اینترفرون و گلاتیرامر استات، این روند را آهسته خواهد کرد. توصیهٔ فعلی آن است که درمان خوراکی تنها به دلایلی همچون سوزن هراسی و قادر نبودن بیمار به تزریق یا بی اثر بودن اینترفرون و گلاتیرامر استات در بدن بیمار تجویز شود. داروهای خوراکی را همچنین می توان برای کسانی تجویز کرد که پس از مصرف ناتالیزومب، پادتن های ضد ویروس جی سی در بدنشان مشاهده می شود و در معرض خطر لکوانسفالوپاتیِ چندکانونیِ پیش رونده اند. دی متیل فومارات یکی از جالب ترین داروهای خوراکی است؛ چون به طور بالقوه، در درمان های طولانی مدت —که از تجربهٔ استفاده در درمان پسوریازیس به دست آمده— نمایهٔ بی خطری (Safety profile) بسیار خوبی دارد. با آنکه مطالعات بیشتری برای اثرات درازمدت داروها، به ویژه داروهای جدیدتر، لازم است، اطلاعات موجود دربارهٔ اثرات اینترفرون و گلاتیرامر استات نشان داده است که آغاز زودهنگام این داروها و ادامهٔ درمان طولانی مدت با آنها بی خطر است و به نتایج بهتری منجر می شود. در مطالعات مختلف، داروهای ضدبارداری خوراکی، اثرا
ت متناقضی در زمینهٔ کاهش میزان عود در زنان مبتلا به ام اس از خود نشان داده اند. برخی داروهای به کار رفته در درمان علامتی ام اس همچون کاربامازپین (برای درمان گرفتگی، اسپاسم و درد عضلات) و مدافینیل (برای درمان خستگی) موجب کاهش اثرات داروهای ضدبارداری خوراکی می شوند. ام اس پیش روندهٔ ثانویه و ام اس عودکنندهٔ پیش رونده. درمان انواع پیشرفتهٔ ام اس دشوارتر از نوع «عودکننده-بهبودیابنده» است. انواع متفاوتی از داروها بدین منظور به کار گرفته شده تا سیر پیشرفت بیماری را کُند نماید اما نتایج به دست آمده در بهترین حالت، «متوسط» بوده است. میتوکسانترون نتایج مثبتی در درمان انواع «ثانویهٔ پیش رونده» و «عودکنندهٔ پیش رونده» داشته است. این دارو اثر متوسطی در کاهش پیشرفت بیماری و تواتر عودها پس از دو سال مصرف دارد. در سال ۲۰۰۷ میلادی، میتوکسانترون تنها دارویی بود که برای درمان ام اس پیش روندهٔ ثانویه و ام اس عودکنندهٔ پیش رونده در ایالات متحده آمریکا تأیید شد اما با این وجود به دلیل ایجاد سمیت قلبی، مصرف طولانی مدت آن محدود است. این دارو در اروپا تأیید نشده است. ناتالیزومب نیز مؤثر بوده و برای درمان «ام اس ثانویهٔ پیش رونده» به
همراه عودهای مکرر تأیید شده است. مطالعات انجام شده، کارایی اینترفرون بتا-۱بی را در کُند نمودن روند پیشرفت بیماری تأیید نمی کند اما این دارو، تعداد عودها را کاهش می دهد. ام اس پیش روندهٔ اولیه. درمان این نوع از ام اس مسئله ساز و مشکل است؛ چرا که بسیاری از بیماران به هیچ یک از درمان های موجود پاسخی نمی دهند و هیچ درمانِ به خصوصی نیز برای آن تأیید نشده است. چندین کارآزمایی بالینی به منظور بررسی کارایی داروهای گوناگون در درمان ام اس پیشروندهٔ اولیه انجام شده که هیچ کدام نتیجه مثبتی نداشته است. داروهای آزمایش شده شامل اینترفرون بتا، میتوکسانترون، گلاتیرامر استات و ریلوزول بود. مبتلایان به این نوع ام اس، تحت کارآزمایی بالینی با آزاتیوپرین، متوترکسات، ایمونوگلوبولین وریدی، سیکلوفسفامید، سلول های بنیادی خونساز، سیکلوفسفامید و پیوند مغز استخوان نیز قرار گرفته اند. مدیریت درمانی عوارض ام اس. درمان های تعدیل کنندهٔ بیماری تنها سرعت پیشرفت بیماری را کم می کنند اما جلوی پیشرفت را نمی گیرند. با پیشرفت ام اس، علائم آن نیز تشدید می شود. ام اس علائم و نقایص عملکردی گوناگونی در پی دارد که موجب اختلالات و معلولیت پیش رونده می
شود. در نتیجه، مدیریت درمانی این نقایص بسیار مهم است. بازتوانی. فیزیوتراپی و انواع توانبخشی عصبی، از روش های به کار گرفته شده برای مدیریت عوارض ام اس محسوب می شوند. اما تعیین این که کدام روش بازتوانی سودمندتر است، اغلب دشوار است؛ چون برنامهٴ درمانی ام اس، معمولاً برای هر شخص خاص با شرایط و نیازهای خاصی که دارد، طراحی می شود. فیزیوتراپی. بعضی از علائم ام اس مانند خستگی، گرفتگی و سفتی عضلانی، افسردگی، اختلالات عملکردی مثانه و علائم عصبی، قابل بهبودند. این علائم را می توان با دارو و فیزیوتراپی برطرف کرد. فیزیوتراپیست ها ورزش های تقویتی و کششی را به بیمار آموزش می دهند تا با تقویت و افزایش انعطاف پذیری عضلات، انجام کارهای روزمره آسان تر و خستگی بیمار برطرف شود. دارودرمانی و توانبخشی عصبی هردو، در کاهش بارِ علائم برای بیمار نقش دارند؛ هرچند هیچ کدام قادر به جلوگیری از پیشرفت بیماری نیستند. برای علائم دیگر بیماری ام اس، درمان های کنونی اثربخشی ناچیز و محدودی دارند. توانبخشی عصبی. با آنکه در زمینهٔ توانبخشی عصبی در ام اس مطالعات اندکی صورت گرفته اما اثربخشی و کارایی آن در بیماری هایی چون سکته مغزی و ترومای سر اثبات
شده است. برای درمان بیماران مغز و اعصاب، از جمله ام اس، لازم است یک تیم پزشکی میان رشته ای برای غلبه بر ناتوانی های احتمالی همکاری داشته باشند اما در مورد بیماران ام اس، مشکل می توان تعیین کرد که «تیم اصلی درمان» چه کسانی باید باشند؛ چون آنها در مراحلی از بیماری خود، به کمک و هم یاری تمامی مشاغل و خدمات پزشکی نیازمندند. نورولوژیست ها افراد اصلی در تشخیص و درمان ام اس اند، فرایند بازتوانی جامع و فراگیر بیماران ام اس معمولاً توسط متخصصان پزشکی فیزیکی و توانبخشی انجام می شود و درمان های یکپارچه و وابسته همچون فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و کاردرمانی می توانند برخی علائم را کنترل و کیفیت زندگی فرد را حفظ کنند. از سوی دیگر، درمان علائم «روان عصبی» همچون استرس های روحی و اختلال افسردگی عمده می بایست توسط متخصصان بهداشت روانی همچون روان درمان گرها، روان شناس ها، روان پزشکان و عصب روان شناسان صورت پذیرد. عصب روان شناسان، همچنین میزان آسیب «نقایص شناختی» بیمار را ارزیابی و آن را درمان و کنترل می کنند. به سبب کمبود کارآزمایی های تصادفی کنترل شده، شواهد اندکی از اثربخشی «تک درمانی» موجود است اما ثابت شده است که همکاری میان ر
شته ای و تیمی برای مدیریت علائم، در افزایش سطح فعالیت و مشارکت بیمار مؤثر است. شواهدی وجود دارد که تایید می کند برخی درمان های خاص مانند ورزش و نرمش، روان درمانی —به خصوص رفتاردرمانی شناختی— و دستورالعمل های حفظ انرژی در این زمینه کارایی دارند. مداخلات تخصصی تر روان شناختی در درمان افسردگی سودمندند اما برای سودمند بودن آن برای سایر موارد نظیر اختلالات شناختی، شواهد علمی چندان قوی نیست. سلامت عمومی. پزشکی فیزیکی و توانبخشی می تواند با آموزش گام برداشتن صحیح، باعث کاستن از خستگی بیمار در هنگام راه رفتن شود و درنتیجه مشارکت او را در انجام کارهای روزمره افزایش دهد. این آموزش معمولاً بر روی زمین (مثلاً در باشگاه یا خارج از منزل و بر روی یک سطح ناصاف)، یا بر روی تردمیل و به در مواردی با استفاده از وسایل روباتیک انجام می شود. در بیمارانی که اختلالات حرکتی شدید پیدا کرده اند، بازتوانی روباتیک با مهار وزن بدن بر روی تردمیل، می تواند گزینهٔ مؤثری باشد. در مقابل، در مورد بیمارانی که اختلالات حرکتی کمتری دارند، آموزش های روی زمین برای افزایش سرعت گام برداشتن، بهتر است. درمان های کمکی با استفاده از اسب سانان نظیر «اسب سوا
ری درمانی» و «هیپوتراپی» (اسب درمانی)، می تواند بر نحوهٔ صحیح گام برداشتن بیمار، حفظ تعادل و بهبود کیفیت زندگی او اثر مثبتی داشته باشد. در گذشته، به مبتلایان به ام اس توصیه می شد ورزش نکنند تا مبادا علائمشان بدتر شود. با این وجود، زیر نظر یک متخصص، انجام فعالیت های بدنی می تواند نه تنها بی خطر، بلکه سودمند باشد. پژوهش های انجام شده نیز نقش بازتوانی ورزش و فعالیت های بدنی را در افزایش قدرت ماهیچه ها، تحرک، بهبود خلق، سلامت روده ها، آمادگی بدنی و کیفیت زندگی ثابت کرده است. بسته به بیمار، این فعالیت های فیزیکی شامل تمرینات استقامتی، راه پیمایی، شنا، یوگا، تای چی و غیره است. تعیین یک ورزش مناسب و بی خطر آسان نیست و باید برای هر بیمار، به طور اختصاصی طراحی شود تا اطمینان حاصل شود که تمامی احتیاط های لازم انجام شده و موارد ممنوعه در نظر گرفته شده است. به دلایل مختلفی از جمله ورزش، دوش آب گرم، حمام آفتاب، افزایش دمای محیط یا حتی تغییرات شبانه روزی دمای بدن، ممکن است دمای مرکزی بدن افزایش یابد و برخی از علائم بیماری نمایان شود. بنابراین باید دقت کرد که حین ورزش دادن به بیماران ام اس، دمای بدنشان بیش از حد بالا نرود.
شواهد علمی نشان می دهد که روش ها و راه کارهای خنک سازی، مانند دوش آب سرد، فرو بردن دست و پاها در آب سرد، کیسهٔ یخ و نوشیدن مایعات سرد،کمک می کنند که بیمار بتواند بیشتر ورزش کند. این راه کارها، بعد و قبل از ورزش و همچنین در زمان قرار گرفتن بیمار در معرض گرما، کاربرد دارند. اثر متقابل افزایش دمای مرکزی بدن بر فرایند تخریب غلاف میلین، سبب انسداد موقت هدایت عصبی و ظهور موقتی اختلالات فیزیکی و نقص عملکرد شناختی می شود. تمام این وقایع در نهایت منجر به کاهش ایمنی بیمار و توانایی اش در انجام کارهای روزمرهٔ زندگی می شود اما تدابیر پیشگیری موفقیت آمیز و ماندگاری هم وجود دارد. راه کارهای رفتاری جهت کاهش دما همچون ورزش کردن در فضای باز در فصول سرد سال یا به کارگیری دستگاه تهویه مطبوع و کولر یکی از این موارد است. درمان های پزشکی علائم بیماری. بیماری ام اس علائم گوناگونی شامل تغییرات لامسه، ضعف عضلانی، اسپاسم غیرعادی ماهیچه ها، اختلال حرکتی، مشکلات هماهنگی عضلات و تعادل، اشکالات گفتاری (دیس آرتری) و بلع (دیسفاژی)، تغییرات بینایی (نیستاگموس)، التهاب عصب بینایی یا دوبینی، خستگی، دردهای حاد یا مزمن، مشکلات مثانه ای و روده ای،
اختلالات شناختی و علائم هیجانی (بیشتر اختلال افسردگی عمده) ایجاد می کند. در عین حال، برای هر یک از این علائم، گزینه های درمانی گوناگونی موجود است. .درمان ها می بایست بسته به بیمار و پزشک، شخصی سازی شوند. متأسفانه سایر علائم نظیر آتاکسی، لرزش و از دست رفتن لامسه درمان اثبات شده ای ندارند. پژوهش ها. سمت و سوی پژوهش در درمان بیماری ام اس، به سمت تحقیق دربارهٔ دلایل پاتولوژیک بیماری و ناهمگنی آن، پژوهش دربارهٔ یافتن درمان های مؤثرتر، آسان تر و قابل تحمل تر برای نوع «عودکننده-بهبودیابنده»، یافتن درمان برای انواع پیش روندهٔ بیماری، راه کارهای محافظت از اعصاب و پژوهش برای یافتن درمان های علامتی مؤثر است. پیشرفت های دههٔ گذشته، منجر به پذیرش چندین داروی خوراکی در سال های اخیر شده است. انتظار می رود که استقبال از این داروها در مقایسه با داروهای قدیمی بیشتر شود. چند داروی خوراکی دیگر در دست تحقیق است که در اوت ۲۰۱۲ اعلام شد یکی از مهم ترین آنها، لاکینیمود، به دنبال نتایج ناهمسانی که در مطالعات اولیه داشته، وارد فاز سوم کارآزمایی های بالینی خواهد شد. همچنین، هدف از پژوهش های دیگر، افزایش کارایی درمان های فعلی با استفاد
ه از ترکیبات دارویی جدید است. یک نمونه از این ها، فرم پگیله شده اینترفرون بتا-۱ای است که نیمه عمر بیشتری از اینترفرون معمولی دارد و متخصصان مشغول بررسی این موضوع هستند که اگر آن را با توالی کمتری تجویز کنند، آیا همان کارایی را خواهد داشت یا خیر. با با کامل شدن یک مطالعهٔ دوسالهٔ بزرگ و مهم، مشخص شد که فرم پگیله شده اینترفرون بتا-۱ای در مقایسه با پلاسیبو، اثربخشی زیادی در کاهش عودها و پیشرفت ناتوانی دارد. پادتن های مونوکلونال که داروهای هم خانوادهٔ ناتالیزومب هستند، توجه پژوهش گران را به میزان زیادی به خود جلب کرده اند. آلمتوزومب، داکلیزومب، CD20، ریتوکسی مب، اوکرلیزومب و اوفاتومومب همگی تا حدودی سودمند و برای درمان ام اس در دست پژوهشند. با این حال، استفاده از اینها با بروز عوارض بالقوه خطرناک همراه بوده اند که مهمترین شان عفونت فرصت طلب است. در همین ارتباط، اخیراً آزمایشی برای پادتن های ویروس جی سی ساخته و تکمیل شده که قادر است پیش بینی نماید کدام بیماران در صورت مصرف ناتالیزومب، در معرض ابتلا به «لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش رونده» هستند. با آنکه پادتن های مونوکلونال در درمان ام اس در آینده نقش خواهند داشت،
اما گمان بر آن است که به دلیل عوارض خطرناکشان، این نقش اندک خواهد بود. یک خط مشی پژوهشی دیگر، بررسی اثربخشی ترکیب دو یا چند دارو با هم است. پایهٔ منطقی درمان چند دارویی، آن است که این داروها، مکانیسم های متفاوتی از بیماری را هدف قرار می دهند و درنتیجه اثرشان انحصاری نیست. افزون بر این، ممکن است هم افزایی دارویی رخ دهد و یک دارو اثر داروی دیگر را تقویت کند. با این وجود، کاستی های مهمی نیز ممکن است رخ دهد؛ نظیر اثر خنثی کنندگی یک دارو بر روی داروی دیگر، یا تقویت اثرات زیان آور ثانویه. با آنکه چندین کارآزمایی بالینی دربارهٔ درمان چند دارویی انجام شده است، در هیچ کدام از آنها، اثربخشی قابل قبولی که این گونه درمان ها را به عنوان روشی موفقیت آمیز و بادوام مورد اعتنا قرار دهد، مشاهده نشده است. همچنین هیچ درمان مؤثری برای انواع پیش روندهٔ بیماری موجود نیست. بسیاری از داروهای جدید و آنهایی که در دست تحقیق و بررسی هستند، احتمالاً برای انواع «عودکننده-بهبودیابنده» و «پیش روندهٔ ثانویه» به کار خواهند رفت و در صورت نشان دادن کارایی بهتر در مقایسه با درمان های قدیمی تر، تنها در این گونه بیماران اثرگذاری مثبت خواهند داشت. پ
یشرفت های زیادی نیز در حوزهٔ تصویربرداری پزشکی و ام آرآی در حال شکل گیری است که این امکان را فراهم می آورد تا متخصصان، درک بهتری از بیماری داشته باشند و بررسی دقیق تری بر روی بیماران مبتلا به ام اس انجام دهند و هر بیمار را، با روشی مؤثرتر درمان کنند. پیوند سلول های بنیادی. با اینکه پژوهش های مهمی دربارهٔ روش های درمانی حفاظت از سلول های عصبی و به ویژه درمان های احیاکننده و باززایشی (رژنراتیو) همچون درمان با سلول های بنیادی در حال حاضر در جریان است، اما چنین درمان هایی تنها در آینده امکان پذیر خواهد بود. یک پژوهش در سال ۲۰۱۸ میلادی، نتایج امیدآفرینی در ام اس «عودکننده-بهبودیابنده» نشان داد اما تحقیقات بیشتری در این زمینه لازم است. CCSVI. در سال ۲۰۰۸ میلادی، یک جراح عروق ایتالیایی به نام پائولو زامبونی مدعی شد که یکی از دلایل ام اس، فرایندی در دستگاه گردش خون به نام «نارسایی مزمن وریدهای مغزی-نخاعی» است که طی آن، سیاهرگ هایی از مغز دچار انقباض می شوند. او چنین مشکلی را در ۶۵ بیمارش که مبتلا به ام اس بودند، پیدا کرده بود. نظریهٔ او در رسانه ها و نزد مبتلایان به ام اس به ویژه در کشور کانادا مورد توجه فراوان واقع
شد. نگرانی دربارهٔ نظریهٔ زامبونی آن بود که پژوهش او نه «کنترل شده» و نه «دوسویه کور» بود و فرضیهٔ او دربارهٔ علت بیماری، با اطلاعات علمی موجود همخوانی نداشت. پژوهش های مشابه نتوانستند ارتباطی میان این دو پیدا کنند یا آنکه ارتباط موجود بسیار ضعیف بود. به همین سبب، اعتراضاتی به این فرضیه به وجود آمد. روش «جراحی رهاسازی» او به سبب بروز احتمالی عوارض جدی و مرگ مورد انتقاد قرار گرفت و اثرات سودمند آن نیز ثابت نشد. در حال حاضر، توصیه می شود که تا زمانی که کارایی آن با مطالعات کنترل شده اثبات شود، از چنین روشی استفاده نشود. پژوهش های انجام شده بر روی CCSVI از نوع «تسریع شده» بود، اما پژوهش گران نتوانستند ثابت کنند که CCSVI در بروز ام اس نقش دارد. درمان های جایگزین. بیش از ۵۰٪ از مبتلایان به ام اس ممکن است از درمان های جایگزین و مکمل استفاده کنند؛ گرچه این آمار ممکن است بر حسب تعریفی که از درمان مکمل یا جایگزین موجود است، متفاوت باشد. به عنوان مثال، تخمین زده می شود در ایالات متحده آمریکا، ۷۵٪ بیماران دست کم از یک روش جایگزین و مکمل برای درمان و کنترل علائم خود استفاده می کنند. شواهد علمی برای اثربخشی چنین درمان های
ی، یا ناموجود و یا ضعیف است. مثال هایی از اینگونه درمان ها، استفاده از مکمل های غذایی و رژیم های تغذیه ای خاص همچون ویتامین دی، کلسیم، ویتامین ب۱۲ و آنتی اکسیدان هاست. پایهٔ منطقی برای استفاده از مکمل های ویتامین دی آن است که پژوهش ها نشان داده اند که میان کمبود ویتامین دی و پیشرفت بیماری ام اس ارتباطی موجود است؛ به علاوه آنکه ویتامین دی اثرات ضدالتهابی دارد. دربارهٔ درمان های آنتی اکسیدان، مطالعات نشان داده است که «گونه های واکنش پذیر اکسیژن» منجر به تشکیل ضایعات ام اس می شوند و آنتی اکسیدان ها می توانند اثرات محافظت کننده عصبی و تعدیل کنندهٔ ایمنی داشته باشند. احتمالاً مشخص ترین عامل تشدیدکنندهٔ بیماری ام اس، مصرف سیگار است و ترک سیگار در بیماران ام اس باید مد نظر باشد. سایر درمان های مکمل و جایگزین شامل روش های تمدد اعصاب و آرامش زا همچون یوگا، گیاه درمانی (از جمله مصرف ماری جوآنای طبی)، اتاقک های اکسیژن با فشار بالا، خودآلوده سازی با کرم های قلاب دار (کرم درمانی)، زنبوردرمانی، انعکاس درمانی و طب سوزنی است. بیشترین افرادی که از اینگونه درمان ها استفاده می کنند، عبارتند از: بیماران زن، کسانی که در اثر ابتلا
ی طولانی مدت به ام اس دچار ناتوانی و معلولیت شده اند و کسانی که از درمان های مرسوم پزشکی رضایت مندی کمتری دارند.
زبانهای فرانکونیایی (زبانهای فرانسوی، زبانهای فرانکی) ( ; ; ) شامل تعدادی از زبانها و گویشهای ژرمنی غربی است که احتمالاً ریشه در زبانها و گویشهایی دارند که در ابتدا توسط فرانکها در قرن ۳ بعد از میلاد صحبت می شدند. یکی از گویشوران معروف این زبانها امپراتور شارلمانی بوده است. زبان شناسان دیدگاه های متفاوتی دارند در مورد اینکه ریشه واحد زبانهای فرانکونیایی چیست و آیا این زبانها از نیازبانی به نام Istvaeonic گرفته شده اند، دارند زبانها و گویشهای فرانسوی از سه گروه اصلی تشکیل شده است. اولین شاخه زبانهای فرانکی سفلی است که متشکل از هلندی و آفریکانس و همچنین چندین گویش فرانکی سفلی است که در هلند و بلژیک صحبت می شود، جایی که آنها به عنوان لهجه هلندی و لیمبورخی در نظر گرفته می شوند و در آلمان جایی که آنها به عنوان لهجه در نظر گرفته می شوند. گروه دوم گویشهای مرکزی و راین فرانسه هستند. لهجه های آلمانی مرکزی در آلمان و بلژیک با عنوان لهجه آلمانی و در لوکزامبورگ با عنون، لوکزامبورگی شناخته می شند. این گروه در فرانسه با عنوان لورن فرانکونیان و در هلند با نام کرکراس شناخته می شوند. آلمانی پنسیلوانیا ریشه در گویش فرانکی راین