Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شامل قارچ های وحشی و گل های زنجبیل و زردچوبه هستند. "سوموه گورانگ" یک خوراک است که در بامبو پخته می شود و "هباانگ" در برگ های موز در یک تنور گلی طبخ می شود. آشپزی مارما از خمیری به نام "نپی" که از ماهی خشک تهیه می شود، استفاده می کند. آبجو برنج نیز یک نوشیدنی محبوب است. میمنسینگ بزرگ. در مایمنسینگ، "دوئی" (ماست) اغلب با برنج پف کرده یا برنج تخت ترکیب می شود. "موندا" یک نوع شیرینی ماست است که از موکتاگاچار تهیه می شود و اولین بار در سال ۱۸۲۴ طبخ شده است. مردم گارو یک اقلیت قومی و مذهبی در منطقه مایمنسینگ هستند که فرهنگ و آشپزی خاص خود را دارند. آشپزی آنها به خاطر استفاده از گوشت خوک، ماهی اِل و گوشت لاک پشت شناخته شده است. مردم گارو در خانه مشروبات الکلی می سازند و با سودا و در بامبو آشپزی می کنند. شمال بنگلادش. شمال بنگلادش دارای مزارع لبنی زیادی است که ماست ("دوئی") تولید می کنند. ماست همچنین از شیر تبخیر شده تهیه می شود که طعمی قوی تر شبیه به خیّر به آن می دهد. بیرال اوپازیلا به خاطر ماهی های بزرگ کوی معروف است که در برگ های موز پخته می شوند. ماهی کاتلا معمولاً در ماست دوئی پخته می شود. بوگرا به خاطر کشک ش
یرین خود در سطح ملی و بین المللی شناخته شده است. منطقه رنگپور یک غذای گوشتی دارد که با کدو حلوایی پخته می شود. مردم سانتال در منطقه راجشاهی خرچنگ، گوشت خوک، سنجاب و ماهی می خورند و تمایل دارند که از ادویه های کمتری در آشپزی خود استفاده کنند. آنها یک نوشیدنی الکلی به نام "هادیه" دارند که آن را از برنج تولید می کنند. آنها با استفاده از صمغ درخت خرما که برای مراسم مذهبی استفاده می شود، مشروبات الکلی درست می کنند. جنوب بنگلادش. پیپر چابا یک ادویه معطر بسیار تند است که در جنوب بنگال کشت می شود. قدمت آن به قبل از معرفی فلفل چیلی از قاره آمریکا در قرن شانزدهم برمی گردد. ساقه و ریشه های پوست کنده و خرد شده آن به غذاهای گوشتی و ماهی اضافه می گردد. باریسال، یک منطقه ساحلی است، از نارگیل در آشپزی استفاده می کند. بخش سیلهت. منطقه سیلِت بنگلادش دارای تعدادی از غذاها و مواد اولیه خاص است. این منطقه زیستگاه چندین نوع میوه مرکبات مانند هتکورا و تویکور، آداجمیر یا آدا لبو و آشکول لبو یا آشکونی لبو است که معمولاً در غذاهای دارای ماهی و گوشت منطقه استفاده می شود.اگرچه آشکول لبو یا آشکونی لبو برای بسیاری از سیلتی ها ناشناخته است
و احتمالاً تقریباً منقرض شده است، اما عصاره آشکول لبو برای تهیه "تنگا" یا "خاتا" استفاده می شود. غذاهای برنجی. "آخنی" یک نوع غذای برنج مخلوط است که مشابه بریانی یا پلاو تهیه می شود و با گوشت و/یا سبزیجات طبخ می گردد. برنج قرمز و سفید "بیرین" (که به عنوان "بیرون" یا "بیرین" نیز نوشته می شود) فقط در منطقه سیلِت یافت می شود. این برنج در غذاهای شیرین و خوشمزه مصرف می شود و ماده اصلی چونگا پیتا، یک کیک برنج سنتی است که با پر کردن برنج چسبناک درون بامبوهای جوان و دودی کردن آن به آرامی تهیه می شود. کیک برنج از لوله خارج می شود و شکل شمعی دارد. این غذا همچنین می تواند با شیر، شکر، نارگیل و پودر برنج تهیه شود. خیچوری یک غذای برنجی است که از نظر قوام مشابه حلیم است. در ماه رمضان، به عنوان غذای اصلی برای افطار سرو می شود. این غذا شامل برنج معطر مخلوط با ادویه جات، روغن، زیره و شنبلیله است. همچنین به بیماران به همراه زنجبیل داده می شود. غذاهای گوشتی. هاتخورای گوشت گاو یک غذای سنتی مخصوص جشن ها است که از گوشت گاو پخته شده با آب هاتخورا تهیه می شود. "آش باش" یک غذای سنتی است که با استفاده از گوشت اردک و جوانه بامبو تهیه م
ی شود. همچنین به عنوان آش آر خوریل نیز شناخته می شود. خوراک های ماهی. ماهی هم به صورت خورشتی و هم سرخ کرده مصرف می شود. ماهی خشک و تخمیر شده ای به نام "شوتکی" که بسیاری از محلی های سیلِت به آن "هوتکی" یا "هکویین" می گویند، و همچنین هتکورا، یک میوه مرکبات تلخ و معطر، در خورشت های ماهی استفاده می شود. فلفل های بسیار تند ناگا موریچ نیز در سوپ ها مورد استفاده قرار می گیرند. برخی از غذاهای محلی شامل "هیدول"، یک چاتنی تند از ماهی خشک شده که در ظروف سفالی پخته می شود. این شامل هوتکی شیرا، یک خوراک ماهی با سبزیجات است. "تویکور تنگا" یک خوراک ماهی است که با تویکور، یک میوه مرکبات تلخ که در منطقه سیلِت رشد می کند، تهیه می شود. سایر غذاهای سیلهت. بکارخانی نوعی نان مسطح شبیه پوروتا است و معمولاً در زمان افطار، خورده می شود هاندش نوعی میان وعده است که از خمیر سرخ شده و شیرین شده با ملاس یا شکر تهیه می شود. این غذا در مناسبت های خاص مانند عید فطر سرو می گردد. نونور بورا یک میان وعده خوش طعم است که از آرد برنج و پیاز، زنجبیل و زردچوبه تهیه می شود و تا زمانی که طلایی رنگ شود، سرخ می شود. توشا شینی نوعی "حلوای" دسر است که از
خمیر شیرین شده با آجیل و کشمش تهیه می گردد و معمولاً در مناسبت های خاص سرو می شود. چای هفت رنگ یک نوشیدنی رنگارنگ با لایه های مختلف چای طعم دار است. شیرینی ها. "امریتی" یک دسر سرخ کرده به شکل گل است که در شربت شیرین است. این دسر در داکا و تانگایل بسیار محبوب است. "چومچوم" یک شیرینی سنتی است که ریشه در پوراباری دارد. این شیرینی به شکل بیضی و قهوه ای رنگ است. "بوندی" در ماه رمضان بسیار محبوب است. "بالیش میشتی" (به معنای "شیرینی بالشی") یک شیرینی بزرگ به شکل بالش از منطقه ناتوره است. "جیلاپی" یک شیرینی به شکل حلقه ای است که در شربت تهیه می شود و در سراسر جنوب آسیا محبوب است. "شاهی جیلاپی" (جیلاپی سلطنتی) یک نوع بسیار بزرگ و به شکل چرخ دنده از داکا است. "کچاگولا" یک دسر تهیه شده از مواد لبنی و شکر است که از منطقه ناتوره در استان راجشاهی منشأ گرفته است. این شیرینی ممکن است به حکمران قرن هجدهم رانی بهوانی تقدیم شده باشد. "لیدیکنی" یک توپ سرخ کرده به رنگ قهوه ای مایل به قرمز است که از "چنّا" و آرد تهیه می شود و در شربت شکر خیسانده می شود. این دسر در اواسط قرن نوزدهم ابداع شده و به نام لیدی کنیگ، همسر فرماندار کل هند
نام گذاری شد. "پنتوا" نسخه بنگالی "گلاب جامون" است. "راس مالایی" یک دسر شامل توپ های "چنّا" در سس خامه ای معطر با هل است. "تال"، میوه درخت نخل پالما که در انواع مختلف دسرها استفاده می شود. "دیمر جوردا که" با نام های جوردای تخم مرغ یا حلوای تخم مرغ نیز شناخته می شود، یک غذای شیرین غیررسمی و محبوب بنگلادشی است. حلوایی است که با استفاده از تخم مرغ و شیر درست می شود. نوشیدنی ها. نوشیدنی های الکلی. به عنوان یک کشور با اکثریت مسلمان، فروش الکل در بنگلادش کنترل می شود. برای خرید نوشیدنی های الکلی مجوز دولتی لازم است.
آشپزی قطر شامل غذای سنتی عربی است. مَخْبُوس، یک وعده غذایی که شامل برنج، گوشت و سبزیجات است، غذای ملی در قطر که معمولاً با گوشت بره یا مرغ تهیه می گردد و به آرامی پخته می شود تا عمق طعم را به دست آورد. غذاهای دریایی و خرما از مواد غذایی اصلی در این کشور هستند. بسیاری از این غذاها همچنین در کشورهای دیگر منطقه نیز استفاده می شوند زیرا آشپزی آن ها دارای شباهت های زیادی با یکدیگر هستند. در سایر نقاط منطقه، برخی از این غذاها نام های متفاوتی دارند یا از مواد اولیه کمی متفاوتی استفاده می کنند. سنت های آشپزی. دعوت به صرف غذا در یک خانه قطری به عنوان یک افتخار ویژه تلقی می شود و این نشان دهنده ارزش فرهنگی مهمان نوازی است. یکی از جنبه های قابل توجه در جامعه عرب، سخاوت میزبان است که معمولاً غذا را در مقادیر بسیار بیشتری از آنچه لازم است، تهیه می کند تا اطمینان حاصل کند که مهمانان به خوبی پذیرایی می شوند. تمام شدن غذا به عنوان یک شکست بزرگ برای میزبان محسوب می شود. وعده های غذایی سنتی معمولاً با نشستن مهمانان بر روی زمین سرو می شود و آنها با دستان خود از غذا می خورند، که این رسم نزدیکی و اشتراک گذاری جمعی را تأکید می کند
. قبل از شروع وعده غذایی، معمولاً قهوه یا چای سرو می شود. قهوه عربی، که در قوری های برنجی با هل دم می شود، عطر و طعم خاصی دارد که مورد علاقه محلی ها و بازدیدکنندگان است. این قهوه در فنجان های کوچک چینی سرو می شود و مهمانان معمولاً سه تا پنج فنجان می نوشند و با تکان دادن آرام فنجان نشان می دهند که به اندازه کافی نوشیده اند. چای داغ، که معمولاً با نعناع طعم دار و با شکر شیرین می شود، نیز ممکن است در فنجان های شیشه ای کوچک سرو شود. قهوه و چای نه تنها در محیط های اجتماعی بلکه در جلسات تجاری نیز معمولاً ارائه می شوند که اهمیت مهمان نوازی در فرهنگ قطری را نشان می دهد. رستوران هایی که به طور سنتی غذاهای قطری و عربی سرو می کنند، "مطبخ" (آشپزخانه) نامیده می شوند. چنین رستوران هایی را تقریباً در سراسر قطر می توان یافت، که تمرکز قابل توجهی از آنها در سوق واقف، مروارید قطر و منطقه کورنیش دوحه است. رستوران هایی که به طور سنتی غذاهای قطری و عربی سرو می کنند به نام "مطبخ" (آشپزخانه) شناخته می شوند. این رستوران ها تقریباً در سرتاسر قطر یافت می شوند و تمرکزهای قابل توجهی در سوق واقف، مروارید قطر و منطقه کرنیش دوحه دارند. خرما
و شیره خرما. خرما ("خلاص") اهمیت فرهنگی و آشپزی زیادی دارد و به عنوان میوه ملی قطر شناخته می شود. خرما به طور گسترده ای در قطر کشت می شود و تولید آنها در سال ۲۰۲۲ بیش از ۳۰٬۰۰۰ تن بوده است که به خودکفایی ۸۸ درصدی در خرما منجر شده است. این سنت کشت به هزاران سال پیش برمی گردد و در میراث کشاورزی منطقه ریشه دوانده است. نشان ملی قطر شامل دو درخت خرما به همراه یک کشتی سنتی است که نماد رابطه کشور با این میوه است. علاوه بر اهمیت فرهنگی، خرما به ویژه در طول رمضان نقش حیاتی در سنت اسلامی دارند. خرما هر ساله در جشنواره خرمای محلی جشن گرفته می شود. جشنواره خرمای محلی که در سوق واقف برگزار می شود، فرصتی برای کشاورزان محلی فراهم می کند تا محصولات خود و محصولات مبتنی بر خرما را به نمایش بگذارند و به ترویج کشاورزی محلی کمک کنند. خرما معمولاً به عنوان نمادی از مهمان نوازی در گردهمایی های سنتی قطری، همراه با قهوه عربی، ارائه می شوند. چندین نوع خرما وجود دارد که از میان آنها "خلاص" و "شیشی" در قطر محبوب ترین هستند. تولید شیره خرما یکی از قدیمی ترین صنایع در قطر است که به حداقل قرن ۱۷ برمی گردد. این شیره با استفاده از یک پرس خر
ما سنتی به نام "مدابی" یا "مدبسه" به دست می آمد. به دلیل محتوای کالری بالا و چگالی مواد مغذی، این شیره منبعی ارزان و سریع از انرژی برای محلی ها، به ویژه غواصان مروارید، بود. با توجه به فصل کوتاه برداشت خرما، تولید شیره خرما امکان نگهداری و مصرف طولانی مدت آنها را فراهم می کرد. این شیره هم برای مصارف مدنی و هم تجاری استفاده می شد و به عنوان کالایی معامله می شد و در دوره های درگیری های قبیله ای و ناآرامی ها تأمین کننده غذا بود. در حالی که مدرنیزاسیون و تغییرات سبک زندگی در ابتدا منجر به کاهش مصرف شیره خرما شد، روندهای اخیر به سمت گزینه های سالم تر باعث افزایش دوباره علاقه به این شیرین کننده سنتی شده است. سنت های آشپزی ماه رمضان. قبل از شروع روزه در رمضان، قطری ها در مراسم و گردهمایی های مشترک شرکت می کنند که نمونه ای از آن جشن های "النافله" در ماه قبل از رمضان، یعنی شعبان است. در طول النافله، خانواده ها غذاهای سنتی مانند "هریس" و "ثرید"—که وعده ای است که شامل نان خرد شده، گوشت و آبگوشت می شود—را با همسایگان و افراد نیازمند به اشتراک می گذارند. "الغبقه" یک جشن است که در شب های رمضان پس از افطار و تراویح برگزار م
ی شود و به طور سنتی بین اعضای خانواده نزدیک به تقسیم می شود. این جشن شامل انواع غذاها، به ویژه ماهی های کبابی و سرخ کرده، برنج پخته شده با شیره خرما و ثرید است. همچنین این جشن شامل مجموعه ای از شیرینی ها مانند لگیمات و عصیده، به همراه خرما، چای و قهوه عربی است. از قرن ۲۰، غذای خیابانی، به ویژه کباب خیابانی، به ویژه در طول رمضان محبوب شده است. مواد لازم. غذای قطری عمدتاً حول مواد اصلی مانند گوشت، ماهی و برنج می چرخد و با ادویه هایی مانند زیره، گشنیز، دارچین و زعفران طعم دار می شود. استفاده از مواد تازه مانند سبزیجات، گیاهان و میوه ها، چه از بازارهای محلی تهیه شده و چه وارداتی، در این غذاها رایج است. قطری ها معمولاً با افزودن نان و ادویه های اضافی، غذاهای سنتی محبوب را خوشمزه تر می کنند. مواد اولیه برای تهیه غذاهای سنتی را می توان در "سوق"های محلی مانند سوق واقف خریداری کرد که شامل یک سوق ادویه نیز هست. ادویه های ترکیبی قطری. ادویه ها در بسیاری از غذاهای عربی نقش مهمی دارند. آشپزها مطمئن می شوند که ادویه های مرغوب را خریداری می کنند و از خرید بیش از حد آنها برای حفظ تازگی شان خودداری می نمایند. بیزار. بیزار ترک
یبی از فلفل سیاه، دانه گشنیز، چوب دارچین، میخک، زنجبیل خشک، هل کامل، فلفل قرمز خشک و چوب زردچوبه است. ادویه ها ابتدا شسته و سپس در آفتاب خشک می شوند، پس از آن آسیاب و مخلوط می گردند. مخلوط داقووس. این ادویه ترکیبی از فلفل قرمز است که شامل گندم برشته و خرد شده، دانه زیره برشته و خرد شده، دانه کنجد برشته و خرد شده، دانه گشنیز، فلفل قرمز خشک، حبه های سیر و در نهایت نمک می شود. هیسو. این ادویه ترکیبی شامل زنجبیل خشک، چوب دارچین، دانه های هل، فلفل سیاه کامل، زردچوبه و دانه های زیره است. غذاهای اصلی. مجبوس قطری. مجبوس، غذای ملی قطر است و شامل برنج، گوشت، پیاز و گوجه فرنگی است که با ادویه جات، به ویژه مخلوط ادویه «بیزار» ترکیب می شود. همچنین ممکن است سیر، زنجبیل، جعفری و فلفل های تند نیز به آن اضافه شود. این غذا نسخه محلی کبسه است و به بیریانی یا پلائ شباهت دارد. قوزی. قوزی یک بره کامل کبابی است که بر روی برنج آجیلی سرو می شود. به آن "شوا" نیز گفته می شود. مادوروبا. مدروبه، یک فرنی تند و دلپذیر قطری است که با مرغ، برنج بیش از حد پخته شده و مجموعه ای از طعم دهنده ها مانند زردچوبه، زیره، هل، زنجبیل، میخک، دارچین، سیر
و فلفل سیاه تهیه می شود. توصیه می شود مدروبه را در حالی که هنوز داغ است سرو کنید و بهتر است با پوست لیمو تازه تزئین شود. هریس. هریس غذایی است که از آسیاب کردن دانه های گندم و مخلوط کردن آن با چربی (روغن حیوانی) تهیه می شود. نمک و آب به آن اضافه می شود و می توان آن را با مرغ یا گوشت تهیه کرد. جریش. جریش غذای شامل مرغ خرد شده است که از روغن حیوانی، گندم و پیاز تشکیل شده و روی آن پیاز و فلفل سبز قرار می گیرد. خبز رقاق. خبز رقاق، نان نازکی است که از آرد، آب و نمک تهیه می شود و در دیگر غذاها مانند ثرید نیز استفاده می شود. ثرید. ثرید ترکیبی از خبز رقاق و آب گوشت، سبزیجات و مرغ یا گوشت است. سالونا. سالونا از هر آبگوشتی با گوشت و سبزیجات دلخواه شما به همراه ادویه ها تهیه می شود. دسرها. لقیمات. لقیمات دسری است که از گلوله های خمیر ورآمده و سرخ شده درست می شود. مواد اولیهٔ مورد استفاده در تهیه این شیرینی، آرد، شیر، کره، شکر، زعفران و هل است. پس از سرخ شدن و آماده شدن برای سرو، عسل یا شربت شیرین روی آن ریخته می شود. خبیز. خبیس خرمای بدون هسته است که در آب خیسانده شده، با آرد بو داده ترکیب شده و با شکر، روغن، کره، زعفران
، هل و گلاب مخلوط می شود. عصیده. عصیده یک غذای شیرین است که با آرد، روغن و شکر تهیه می شود. بالالیت. بلالیت رشته ای است که با شکر، دارچین، زعفران و هل پخته می شود. اغلب بر روی آن املت هم هست. ساگو. ساگو یک پودینگ ژلاتینی شیرین قطری است که با زعفران و هل طعم دار می شود. این دسر را می توان در عربستان سعودی و امارات متحده عربی نیز یافت. ام علی. ام علی نوعی پودینگ نان و برنج است. اگرچه این غذا اصالتاً مصری است، اما نوع قطری آن کمی با نوع مصری متفاوت است. القرس العقیلی. القارس العقیلی یک دسر محبوب در غذاهای قطری است. این غذا که به خاطر بافت ظریفش شناخته می شود، از خمیر نازکی تهیه می شود که تا رسیدن به رنگ قهوه ای طلایی پخته می شود. سپس خمیر را به قطعات دایره ای برش می دهند. نوشیدنی ها. قهوه عربی. قهوه، که به طور سنتی با خرما سرو می شود، در فرهنگ قطری عمیقاً ریشه دار است و قرن ها سنت و جهانی سازی را منعکس می کند. قهوه عربی، یا «قهوه»، یکی از محبوب ترین نوشیدنی ها در قطر است که از اتیوپی یا یمن منشأ گرفته و بعداً در جهان عرب محبوب شده است. تهیه و مصرف قهوه عربی با آیین های خاصی همراه است و فرایند دم کردن و آداب سرو
آن از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. در خانواده های قطری، تهیه قهوه عربی یک موضوع جدی به شمار می آید و معمولاً شامل استفاده از دانه های قهوه سبز با کیفیت بالا، زعفران، هل، میخک و دیگر مواد سنتی است. این مواد با دقت انتخاب می شوند و گاهی به صورت دستی آسیاب می شوند که نشان دهنده توجه دقیق به جزئیات در تهیه فنجان کامل «قهوه» است. در جامعه مدرن قطری، سنت قهوه عربی همچنان زنده و پویا است و مجالس به عنوان مراکز معاصر برای اجتماعی شدن و بحث، یادآور کافه های تاریخی هستند. در حالی که قهوه عربی سنتی در فرهنگ قطری اهمیت زیادی دارد، نسل های جوان تر فرهنگ قهوه متنوع تری را پذیرفته اند که منجر به گسترش کافه های تخصصی در دوحه شده است. این مکان ها مجموعه ای از دم کردنی ها و مخلوط های نوآورانه را ارائه می دهند که به سلیقه ها و ترجیحات متنوع پاسخ می دهند. کرک. "کرک"، که به عنوان «چای با شیر» یا «شیر چای» نیز شناخته می شود، ترکیبی از هل، زعفران و شکر به رنگ نارنجی روشن است. "کرک"، که از چای دم کرده با مخلوطی از ادویه ها به همراه شیر بخار داده شده تشکیل شده است، اگرچه محبوب است، اما به اندازه "قهوه" (قهوه عربی) در بین مردم محلی
رواج ندارد.
آکواریوم باغ وحش مادرید یک باغ وحش و آکواریوم بیست هکتاری است که در مادرید، اسپانیا قرار دارد. مالک این مجموعه شهرداری است ولی توسط یک شرکت بین المللی مدیریت می شود. این مکان بزرگترین باغ وحش در اسپانیا و یکی از معدود مکان هایی است که در آن پاندا زندگی می کند. این باغ وحش عضو انجمن آبزیگاه و باغ وحش های اروپا و انجمن جهانی باغ وحش ها و آکواریوم ها می باشد.
میرزا جواد موتمن الممالک اشراف زاده و نویسنده و شاعر اواخر دوران قاجار و نماینده مجلس شورای ملی ایران بود. موتمن الممالک پسر محمدخان امیرالامرا و از نوادگان ابراهیم خان ظهیرالدوله (حاکم کرمان در عصر فتحعلی شاه) بود. او در ایران و سپس فرانسه تحصیل کرد. در سال ۱۲۸۵ خورشیدی به عنوان نماینده مردم بروجرد در اولین دوره مجلس شورای ملی حضور داشت. او علاوه بر نویسندگی، شعر نیز می سرود و «نجم» تخلص می کرد. از او قصایدی چند در مدح امام زمان باقی مانده است که عبرت نائینی آن ها را در "مدینه الادب" و "تذکره انجمن قدس" ضبط کرده است. موتمن الممالک پدر فضل الله بایگان، پدربزرگ فریدون مشیری و پدر پدربزرگ افسانه بایگان است.
آشپزی تاجیکی سبک آشپزی سنتی از تاجیکستان است و شباهت های زیادی با آشپزی های ایرانی، افغانی، روسی، چینی و ازبکی دارد. "پلو" یا "پلاو" (پلو) ()، که همچنین "اوش" () نامیده می شود، غذای ملی تاجیکستان است، این غذا در سایر کشورهای منطقه نیز رایج است. چای سبز () نوشیدنی ملی این کشور است. غذاها و خوراکی های رایج. "پلاو" یا "اوش"، که به طور کلی به عنوان "پلوف" (پلو) شناخته می شود، یک غذای برنجی است که با هویج به صورت خلالی برش خورده و تکه های گوشت تهیه می شود. همه این مواد در روغن گیاهی یا چربی بره در یک ظرف مخصوص به نام "دگ" (یک دیگ شکل وک) بر روی شعله باز سرخ می شوند. گوشت قبل یا بعد از پخت به مکعب های کوچک برش داده می شود، هویج ها می توانند زرد یا نارنجی باشند و برنج به وسیله هویج های سرخ شده و روغن، رنگ زرد یا نارنجی به خود می گیرد. این غذا به صورت جمعی از یک بشقاب بزرگ که در مرکز میز قرار دارد، خورده شده و معمولاً به صورت سنتی با دست خورده می شود. دیگر غذای سنتی که هنوز هم از بشقاب مشترک با دست خورده می شود، "قورتوب" () است، که نام آن روش تهیه را توصیف می کند: "قوروت" (، توپ های خشک پنیر نمکی) در آب (، "ob") حل م
ی شود و مایع به روی نوارهای نازک نان تخت پوک ("پاتیر" یا "فتیر"، ، یا به طور دقیق تر фатир равғанӣ، "fatir ravghani"، یعنی فتیر تهیه شده با کره یا چربی برای پوکی) ریخته می شود. قبل از سرو، این غذا با پیازهایی که در روغن سرخ شده اند تا طلایی شوند و سبزیجات تازه فصلی تزئین می شود. هیچ گوشتی به آن اضافه نمی شود. "قورتوب" به عنوان یکی از غذاهای ملی شناخته می شود و عمدتاً در مناطق جنوبی مصرف می گردد. غذاها تقریباً همیشه با "نون" ()، که نان تختی است و در سراسر آسیای مرکزی یافت می شود، سرو می شوند. اگر یک تاجیک غذایی داشته باشد اما "نون" نداشته باشد، می گوید که غذا ندارد. اگر "نون" بر روی زمین بیفتد، مردم آن را بر روی یک لبه بلند برای گدایان یا پرندگان قرار می دهند. افسانه ای وجود دارد که می گوید نباید "نون" را برعکس گذاشت زیرا این کار بدشانسی می آورد. همین موضوع دربارهٔ هر چیزی که بر روی "نون" گذاشته شود صدق می کند، مگر اینکه آن چیز یک تکه دیگر از "نون" باشد. صبحانه معمولاً شامل چای، "کُلچه" (نان شیرین تاجیکی) یا "نون" با کره، "حسِیب" (سوسیس)، "پنیر" (پنیر فتا)، "قایموق" یا "سارشیری"، "مربا"، "تخمه بیریان" (املت با
گوشت) و غیره است. در تابستان، میوه هایی مانند توت، انگور، هندوانه، سیب، هلو و زردآلو نیز خورده می شود. "کامپوت" (یک نوشیدنی شیرین غیرالکلی که ممکن است گرم یا سرد سرو شود و از میوه ها تهیه می گردد) نیز معمولاً نوشیده می شود. سوپ های سنتی تاجیکی عمدتاً شامل سوپ های گوشتی و سبزیجات (مانند شوربا و پیتی) و سوپ های گوشتی با نودل (مانند لغمان و اگرو) هستند. سایر غذاهایی که به طور منطقه ای که به عنوان فست فود یا پیش غذا مشترک هستند شامل "مانتی" (کوفته های گوشتی بخارپز)، "توش بره" (پلمنی)، "سمبوسه" (یک خمیر مثلثی که با پر کردن گوشت و پیاز یا کدو تنبل و پیاز و در تنور پخته می شود) و "بیلاش" (جمع "بیلاشی"، ، کیک های سرخ شده ای که از خمیر مایه تهیه می شوند و با گوشت چرخ کرده پر شده اند و مشابه پیراشکی هستند). آشپزی شوروی هم بر روی آشپزی تاجیکی تأثیر گذاشته و هم تحت تأثیر آن قرار گرفته است. محصولات لبنی. غذاهای لبنی، که معمولاً به عنوان بخشی از پیش غذاها در یک وعده غذایی تاجیکی سرو می شوند و با تکه های نان لواش خورده می شوند، شامل "چکّا" (نوعی شیر ترش)، ماست غلیظ و "قیماق" (خامه غلیظ با چربی بالا) هستند. توپ های "قوروت"
ممکن است به عنوان میان وعده یا همراه با نوشیدنی های سرد سرو شوند. اگرچه "کفیر"، که یک ماست نوشیدنی است، نوشیدنی سنتی تاجیکی نیست، اما معمولاً با "صبحانه" سرو می شود. محصولات تابستانی. در تابستان، تاجیکستان پر از محصولات و میوه ها است؛ انگور و خربزه های آن در سرتاسر اتحاد جماهیر شوروی سابق مشهور بودند. در بازار همچنین انار، زردآلو، آلو، هلو، سیب، گلابی، انجیر و خرمالو بفروش می رسد. نوشیدنی ها. چای معمولاً در هر وعده غذایی سرو می شود و به طور مکرر بین وعده ها به عنوان نشانه ای از مهمان نوازی به مهمانان و بازدیدکنندگان ارائه می گردد. چای داغ در یک قوری چینی با در سرو شده و در فنجان های کوچک بدون دسته ("پیولا") با شکر نوشیده می شود. به خاطر محبوبیت جهانی نوشیدن چای، "چایخانه" ("چویخونه")، رایج ترین مکان تجمع در تاجیکستان است و مشابه کافه های سبک غربی است.
شهرداری دوحه () یکی از ۸ شهرداری قطر است که شهر دوحه، پایتخت قطر، مرکز آن است. دوحه با ۹۵۶٬۴۵۷ نفر پرجمعیت ترین شهرداری قطر است. تاریخچه. بر اساس وبگاه وزارت شهرداری و برنامه ریزی شهری، شهرداری قطر اولین شهرداری بود که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد. بعدتر در همان سال، نام این شهرداری به «شهرداری دوحه» تغییر یافت. این کشور از سال ۲۰۱۵ به ۸ شهرداری تقسیم شده است که دوحه با ۹۵۶٬۴۵۷ نفر پرجمعیت ترین آنهاست. به عنوان بخشی از برنامه جامع ملی قطر، ۲۸ مرکز در سراسر قطر برای ارتقاء توسعه پایدار شهری و حمل و نقل عمومی تعیین شده است. این مراکز به عنوان قطب به مناطق اطراف خود خدمات رسانی می کنند. جغرافیا. شهرداری دوحه در منطقه شرقی قطر قرار دارد و از جنوب به شهرداری الوکره، از غرب به شهرداری الریان، از شمال به شهرداری الضعاین، از شمال غرب به شهرداری ام صلال و از شرق به خلیج فارس محدود می شود. با قرار گرفتن اکثر مراکز مسکونی، مالی و اداری قطر در این شهرداری، منطقه متروپولیتن دوحه بیش از ۸۰ درصد از ساکنان کشور را در خود جای داده است. مرکز دوحه، که شرقی ترین منطقه شهرداری است، مرکز اداری و مالی کشور و شهرداری است، که محله هایی مانند
الدفنه و بندر غربی در آن واقع شده اند. علاوه بر این، این منطقه میزبان برخی زیرساخت های حیاتی کشور مانند شهر پزشکی حمد و فرودگاه بین المللی حمد است. به گفته وزارت شهرداری و محیط زیست، این شهرداری پنج فرورفتگی، یک وادی، سه دشت، هفت تپه، دو سبخا، چهار دماغه و دو خلیج دارد. همچنین چهار جزیره (به غیر از مروارید) در نزدیکی ساحل شرقی قرار دارند. زیر ساخت. تحصیلات. به عنوان پرجمعیت ترین شهرداری، دوحه دارای بالاترین تراکم مدارس در کشور است. اکثر مدارس این شهرداری در نزدیکی مرکز دوحه، یعنی بخش مرکز شرقی، قرار دارند. کمبود مدارس در ناحیه السد، و نیز بخش های شمالی و جنوبی گزارش شده است. بهداشت. کار احداث یکی از پروژه های مهم بهداشتی قطر به نام شهر پزشکی حمد در سال ۲۰۰۳ در نزدیکی ناحیه رمیله آغاز شد. برای ساخت سه بیمارستان و یک مرکز تحقیقاتی در این مجموعه ۲۲۷۰۰۰ متر مربعی بر هزینه بیش از ۲ میلیارد و یکصد میلیون ریال قطر برنامه ریزی شد. در دسامبر ۲۰۱۷، امیر قطر، شیخ تمیم بن حمد آل ثانی، شهر پزشکی حمد را به طور رسمی افتتاح کرد. حمل و نقل. متروی در حال ساخت مرکز دوحه را به نقاط مختلف شهر متصل خواهد کرد.
آشپزی عمانی بخشی از آشپزی خلیجی هستند و تحت تأثیر آشپزهای عربی، پاکستانی، ایرانی، هندی، آسیایی، آشپزی مدیترانه شرقی و آشپزی آفریقایی قرار دارند، که نشان دهنده موقعیت عمان به عنوان یک امپراتوری تجاری وسیع در تقاطع مسیرهای سنتی تجارت ادویه است. غذاها معمولاً بر پایه مرغ، ماهی و گوشت بره، و همچنین ماده اصلی برنج تهیه می شوند. در بیشتر آشپزی عمانی این تمایل وجود دارد که شامل ترکیبی غنی از ادویه جات، گیاهان و مارینادها باشند. آشپزی عمانی با دیگر سبک های شبه جزیره عربستان متفاوت هستند، زیرا کمتر تند بوده و به ندرت گرم سرو می شوند. طبق قوانین غذایی اسلامی، مصرف گوشت خوک برای مسلمانان در عمان ممنوع است. با این حال، واردات محصولات خوک به کشور مجاز بوده و محدود به غیرمسلمانان است. ویژگی ها. اگرچه آشپزی عمانی در مناطق مختلف عمان متفاوت است، اما بیشتر غذاها در سراسر کشور از ادویه کاری، گوشت پخته، برنج و سبزیجات تشکیل شده اند. سوپ ها نیز رایج هستند و معمولاً از مرغ، بره و سبزیجات (مثلاً بادمجان دودی) تهیه می شوند. وعده غذایی اصلی معمولاً در اواسط روز خورده می شود، در حالی که وعده شام سبک تر است. نوشیدنی ها. چای نوشیدنی مل
ی است، در حالی که قهوه برای مهمان نوازی نوشیده می شود. از دیگر نوشیدنی های محبوب می توان به "لبان" (نوعی دوغ شور)، نوشیدنی های دوغ، نوشابه ها و "قهوه عمانی (قهوه)" اشاره کرد.
آرلاف (به آلمانی: Arloff) یک روستا در آلمان است که در باد مونستررایفل واقع شده است. آرلاف ۹٫۹۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فرار از صحنه جرم به معنای عمل ترک مکانی است که در آن قانون شکنی انجام شده است. این عمل می تواند با یا بدون برنامه ریزی قبلی باشد و بسته به برنامه ریزی انجام شده، نتیجه متفاوتی خواهد داشت. صحنه جرم «مکان جرم است، مخصوصاً مکانی که شواهد قانونی با دقت جمع آوری شود.» این اصطلاح به هر فراری که توسط مجرمان از صحنه جرم انجام شود گفته می شود که ممکن است توسط شاهدان عینی یا اجرای قانون هم مشاهده بشود. موضوع فرار از صحنه جرم در چندین شاخه حقوق کیفری مطرح بوده و در تحقیقات دانشگاهی جرم شناسی هم به عنوان نوعی «ایده» مطرح می شود. مجرم می تواند با دویدن، راندن اسب، استفاده از خودروی فرار یا با همراهی یک راننده فرار از محل جرم فرار کند. اگر فرار با استفاده از وسیله موتوری صورت گیرد، هر وسیله یک صحنه جرم جدید به شمار می رود. از آن جا که به کار گیری راننده فرار ممکن است مصداق توطئه به شمار رود و راننده ممکن است با پلیس همکاری کند، این نقش بسیار حساس بوده و معمولاً با دقت بالایی انتخاب می شود.