Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایندرو آلِـساندرو رافائلو اسکیتزوجنه مونتانلی (؛ ؛ – ) یک روزنامه نگار، کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، نویسنده، و تاریخ نگار اهل ایتالیا بود. او یکی از پنجاه قهرمان جهان آزادی مطبوعات بر اساس انتخاب بنیاد بین المللی مطبوعات بود. مونتانلی در ابتدا داوطلب جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بود ولی در سال ۱۹۴۳ تغییر عقیده داد، و به گروه مقاومت لیبرال عدالت و آزادی پیوست اما به همراه همسرش توسط مقامات نازی در سال ۱۹۴۴ شناسایی و دستگیر شد. او که به اعدام محکوم شده بود، یک روز قبل از اعدام با یک طرح فرار برنامه ریزی شده خود توانست یک جاسوس دوجانبه سرویس مخفی، به سوئیس فرار کند. پس از جنگ جهانی دوم، مونتانلی برای چندین دهه به عنوان یک مقاله نویس محافظه کار سرسخت برجسته شد، بطوری که گروه تروریستی بریگاد سرخ در سال ۱۹۷۷ اقدام به ترور وی کرد. او همچنین یک رمان نویس و مورخ محبوب بود که به ویژه به خاطر داستان تاریخی اش «استوریا دیتالیا» (تاریخ ایتالیا) در ۲۲ جلد به یادها باقی مانده است. او سال ها به عنوان سردبیر روزنامه "ایل جورناله" متعلق به سیلویو برلوسکونی کار کرد اما با جاه طلبی های سیاسی برلوسکونی مخالف بود و در سال ۱۹۹۴ از س
ردبیری "ایل جورناله" استعفا داد. او در سال ۱۹۹۵ میلادی برندهٔ نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شد. زندگی نامه. ایندرو مونتانلی در ۲۲ آوریل ۱۹۰۹ در فوچه کیو در نزدیکی فلورانس به دنیا آمد. پدرش سستیلیو مونتانلی، معلم فلسفه دبیرستان و مادرش مادالنا دودولی، دختر یک تاجر ثروتمند پنبه بود. نام «ایندرو» توسط پدرش گرفته شده از خدای هندو ایندرا انتخاب شد. مونتانلی در سال ۱۹۳۰ مدرک حقوق را از دانشگاه فلورانس با پایان نامه ای در مورد اصلاحات انتخاباتی رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی گرفت. به گفته خودش، در دوران اقامتش در گرنوبل بود، در حال گذراندن درس زبان، کشف کرد که حرفه واقعی او روزنامه نگاری است. میراث. مونتانلی در زمانی که هنوز زنده بود توسط همکارانش به «شاهزاده روزنامه نگاری» ملقب شده بود و حتی از سوی لیبرال ها و روزنامه نگاران چپ گرا مورد احترام و رضایت زیادی قرار گرفت. درگذشت. او در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۱ در کلینیک لا مادونینا در میلان درگذشت.
لیسا ویلکاکس (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۶۶ میلادی در شهر تاوزند اوکس) یک سوارکار زن و مربی سوارکاری اهل کشور آمریکا است. وی بیشتر به سبب موفقیتهایش در رشتهٔ درساژ شناخته می شود. وی برندهٔ روبان در بیش از حدود ۶۶۰ رقابت شده است که این شامل مدال نقرهٔ تیمی در بازی های جهانی سوارکاری سال ۲۰۰۲ و مدال برنز تیمی بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ نیز می شود. اگرچه لیسا ویلکاکس اصالتاً اهل کلرادو است اما در سال ۱۹۹۴ وی به آلمان رفت تا تحت مربیگری هربرت ریباین قرار بگیرد و از آن پس نیز بیشتر زندگی خود را در اروپا و سوارکاری در آن قاره گذرانده است.
در دینامیک سیالات محاسباتی (سی اف دی) الگوریتم سیمپل، الگوریتمی است که به طور گسترده ای با استفاده از روش عددی حل معادلات نویر استوکس استفاده می شود. سیمپل" در انگلیسی "مخفف روش نیمه ضمنی برای معادلات مرتبط با فشار است. روش سیمپل توسط پروفسور برایان اسپالدینگ و دانشجوی خود شوهاس پاتانکار در امپریال کالج لندن در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت. پس از آن، این روش به طور گسترده توسط بسیاری از محققان برای حل انواع مختلف مسائل جریان سیال و انتقال حرارت استفاده شد. بسیاری از کتاب های محبوب در دینامیک سیالات محاسباتی در مورد الگوریتم سیمپل و جزئیات آن پرداخته اند. نوع تغییریافته این الگوریتم سیمپلرتوسط پاتانکار در ۱۹۷۹ ارایه شد. الگوریتم. الگوریتم تکرار شونده است. گام های اساسی در حل و به روز رسانی به شرح زیر است:
ویتو دانکُنا (; – ) از نقاشان گروه ماکیایولی اهل پادشاهی ایتالیا بود. او در خانواده ای یهودی و ثروتمند در پزارو به دنیا آمد. دانکنا در ترسیم تک چهره به موفقیت دستیافت همچنین هنوز می توان رد برخی از منظره نگاری های او را نیز پیدا کرد. نقاشی زن بر روی مسیر آب (Woman at the Races) نشان از تأثیر از سبک ژاپنیسم است که در دورهٔ زندگی در پاریس در فاصلهٔ سال های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۴ بدست آمده بود. در اثر سیفلیس سلامتی دانکا روز به روز بدتر شد تا اینکه در ۹ ژانویه ۱۸۸۴ در فلورانس درگذشت. امروزه آثار دانکنا در موزه اسرائیل در اورشلیم و موزه ملی هنرهای معاصر رم یافت می شود.
موزهٔ ملی هنرهای معاصرکه به صورت خلاصه GNAM نوشته می شود. یک موزه هنری در رم ایتالیا است که در سال ۱۸۸۳ بنا شده است. این موزه تماماً در اختیار هنر نوگرا و هنر معاصر قرار گرفته است. نام کامل آن عبارت است از: Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea
گلاتیرامر استات () (نام های دیگر: Copolymer 1، Cop-1، Copaxone) یک داروی «ایمونومدولاتور» (تعدیل کننده سیستم ایمنی بدن) است که برای درمان بیماری ام اس استفاده می شود. این دارو برای کاهش دفعات عود بیماری و نه کندسازی روند پیشرفت بیماری، در ایالات متحده تأیید شده است. گلاتیرامر استات به صورت تزریق زیرجلدی تجویز می شود.
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در اروگوئه است. تیم ملی فوتبال اروگوئه دو مرتبه قهرمان جام جهانی فوتبال شده و سه بار هم به نیمه نهایی رسیده است. تیم ملی این کشور قهرمان نخستین دوره این تورنومنت در ۱۹۳۰ شد و دوباره در ۱۹۵۰ به قهرمانی رسید. همچنین، تیم ملی فوتبال اوروگوئه دو بار در ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ قهرمان المپیک شد. تاریخچه. این ورزش در ابتدا توسط مهاجران و دور از وطن های بریتانیایی در قرن نوزدهم به این کشور معرفی گشت. برخی رفرنس ها می گویند که این بازی در ۱۸۸۰ دبیرستان انگلیسی توسط هنری کسل آیر (زاده مارس ۱۸۵۲ در بدمینستر) معرفی شده بود. تیم ملی. تیم ملی فوتبال اوروگوئه بیش از هر کشوری در تورنومنت های بین المللی به قهرمانی رسیده است. در کوپا آمریکا آن ها موفق ترین تیم هستند و ۱۵ بار عنوان قهرمانی را کسب کرده اند. اوروگوئه قهرمان نخستین دوره جام جهانی در ۱۹۳۰ شد که در فینال آرژانتین را شکست داد. در ۱۹۵۰ دومین بار قهرمان جام جهانی شدند و در فینال برزیل را مغلوب خود کردند. آن ها دو مرتبه طلای المپیک را در ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ برده اند.
جرج بَلِنچین با نام اصلی گئورگی ملیتونیس دزه بالانچیوادزه ; ( – ) رقص پرداز گرجی اهل آمریکا بود که بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می کرد. او برندهٔ جوایزی همچون جایزه مرکز کندی و نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری شده و به عنوان «پدر بالهٔ آمریکایی» و نیز یکی از مهمترین طراحان رقص و باله در قرن بیستم شناخته می شود. افشین مفید، فرزند بیژن مفید، شاگرد و رقصنده سولیستِ این طراح باله در بوده است.
پاتریک ولف (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل بریتانیا است.
دولسیمر چکشی (به ) گروهی از سازهای زهی-کوبه ای هستند که سیم های آن بر روی یک جعبه صوتی ذوزنقه ای شکل بسته شده اند. سنتور معروف ترین نوع آن در ایران است.
هوپ ون داین یک شخصیت خیالی در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط تام دی فالکو و رون فرنز خلق شده است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۷ از مجموعه "اِی-نکست" (آوریل ۱۹۹۹) حضور پیدا کرد. او دختر دکتر هنک پیم و جنت ون دین در آینده جایگزین مارول کامیکس ۲ به شمار می رود، که در ابتدا به عنوان یک ابرشرور تحت نام رد کوئین تصویر می شد. نسخه ای از این شخصیت با نام هوپ ون داین با بازی اوانجلین لیلی در دنیای سینمایی مارول، شامل فیلم های "مرد مورچه ای" (۲۰۱۵)، "مرد مورچه ای و زنبورک" (۲۰۱۸)، "انتقام جویان: پایان بازی" (۲۰۱۹) و "" (٢٠٢٣) حضور دارد.
گوشینپی ، سپاه مخصوص امپراتوری در اوایل دوره میجی و اصلاحات میجی به نیروهای مسلحی که به طور مستقیم به عنوان گارد سلطنتی از امپراتور ژاپن و درباریان محافظت می کردند، گفته می شود. این گارد از ۱۰ هزار نفری عمدتاً هانشی های (سامورایی های قلمروهای ژاپن) قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو و قلمروی توسا تشکیل شده بود. این گارد مخصوص در ۱۳ مارس ۱۸۶۸ تشکیل شد و در سال ۱۸۷۲ به کونوئه تغییر نام داد.
آلِسیو فیگالی (; –) ریاضیدان اهل ایتالیا و متخصص در زمینه های حسابان تغییرات و معادله دیفرانسیل با مشتقات پاره ای است. او در سال ۲۰۱۸ برندهٔ مدال فیلدز شد.
ساتچودوهی ، به چهار قلمروی پر قدرت (یوهان) در اواخر دوره ادو یا باکوماتسو گفته می شود. این چهار قلمرو عبارتند از قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو، قلمرو توسا و قلمرو هیزن.
ساتچودو ، به سه قلمروی پر قدرت (یوهان (ژاپن)) در اواخر دوره ادو یا باکوماتسو گفته می شود. این سه قلمرو عبارتند از قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو، قلمروی توسا از اوایل جنگ بوشین، قلمروی هیزن نیز به این سه قلمرو افزوده شد و به این چهار ولایت ساتچودوهی گفته می شود.
یامادا آکی یوشی (; – ) ارتشبد، سیاستمدار، وزیر اهل ژاپن بود.
امیر تَراغای یا تَراغای پدر تیمور لنگ، بنیان گذار حکومت تیموریان و نیای گورکانیان هند است. امیر تراغای پسر سینگو خان پسر باداکول خان پسر تگودار خان پسر تیمورخان پسر تائول خان پسر شاهرخ پسر قاچایق پسر تنگو خان پسر جغتای خان پسر تمو چن چنگیز خان پسر یسوکای بهادر بود. خانواده. همسر(ان). تنها همسر مشخص تراغای، تکینا مُه بیگم بود. فرزند(ان). او از همسرش تکینا خاتون، صاحب فرزندی به نام تیمور شد که بعدها سلسله تیموریان را تأسیس نمود. تبارنامه. §: پادشاهان تیموری ایران ≈: پادشاهان گورکانی هند
سارای ملک (۱۳۴۳ تا ۱۴۰۶ میلادی)، شهبانوی اعظم امپراتوری تیموری و همسر ارشد تیمور لنگ، بنیان گذار حکومت تیموریان بود. هنگام تولد، او یکی از شاهدخت های مغولستان و خانات جغتای، و دختر قازان خان بن یَسَئور، نواده چنگیزخان بود. خانواده و نسب. پدربزرگ سارای، یَسَئور و پدرش قازان بود. به دلیل این که او دختر یک خان از نوادگان چنگیز بود به او خانوم (دختر خان یا شاهدخت) می گفتند. او از خاندان بورجیگین بود. ازدواج با تیمور. سارای پیش از تیمور، همسری به نام امیرحسین داشت که برادرِ همسر تیمور بود. پس از مرگ امیرحسین، طبق رسوم تاتارها، تیمور با او ازدواج کرد. علت لقب گذاری گورکان بر روی تیمور نیز سارای بوده است. زیرا که تیمور با یکی از نوادگان چنگیز ازدواج کرد و داماد چنگیز شد به او لقب گورکان (داماد) دادند. فرزند(ان). او هیچ فرزندی از دو شوهرش نداشت.
ویر داس بازیگر، کمدین هندی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به کمپانی بدها، عروسی پنجابی پاتل، روی دیگر ازدواج، ملکه هفت تیر، حباب و مستی زاده اشاره کرد.
سونات ویولن شماره ۸ در سُل ماژور، اثر لودویگ فان بتهوون، یک سونات دونوازی برای ویولن و پیانو از مجموعهٔ سه گانهٔ اُپوس ۳۰ او (همراه با سونات های ویولن شماره ۶ و شماره ۷) و جزو آثار دورهٔ نخستِ آهنگسازیِ اوست و آن را در میان سال های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۲ تصنیف کرده و در ماه مهٔ ۱۸۰۳ انتشار یافته است. بتهوون هر سه سونات ویولنِ اُپوس ۳۰ را به تزار الکساندر یکم روسیه، که زمانی شاگردِ او بود، اهدا کرد. ساختار. این سونات از سه موومان تشکیل شده است: اجرای کاملِ سونات ویولن شماره ۸ بتهوون به طور معمول ۱۸ دقیقه به طول می انجامد. این اثر نمونهٔ شاخصِ فرم سونات و از آثارِ معرفِ دورهٔ اولیه/میانیِ موسیقی بتهوون است. اثری دلیرانه همراه با تجربهٔ سنکپ و مشخصه های بی نظیرِ شدتِ ضرب است. اجراهای شاخص. اجراهای فراوانی از سونات ویولن شماره ۸ بتهوون در دست است. ازجمله شاخص ترین اجراها، اجرای فریتس کرایسلر (ویولن) و سرگئی راخمانینف (پیانو) است.
آویکا گور (زاده ۳۰ ژوئن ۱۹۹۷) بازیگر هندی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به مدرسه، ستیز و اتاق خواب پادشاه ۳ اشاره کرد.
شانس رقص فیلمی است محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی کن گوش است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاهد کاپور، جنلیا دی سوزا، موهنیش باهل، ساتیش شاه، ویکاس بهالا، ویجای راز ایفای نقش کرده اند.
رحمان ۱۴۰۰ فیلمی ایرانی در ژانر طنز به کارگردانی منوچهر هادی، تهیه کنندگی علی سرتیپی و نویسندگی بابک کایدان و سعید شاهی است که در اواخر ۱۳۹۶ به نمایش درآمد. بازیگران فیلم مهران مدیری، سعید آقاخانی، یکتا ناصر، بهرام افشاری، ساره بیات، غلامرضا نیکخواه و محمدرضا گلزار هستند.فیلم برداری این فیلم از اوایل مرداد ۱۳۹۶ شروع شد و در مهر ۱۳۹۶ به پا یان رسید. این فیلم در ۲۵ اسفند ۱۳۹۶ در سینماهای ایران اکران شده است. پس از چند هفته از اکران فیلم طبق بررسی های صورت گرفته معلوم شد که نسخهٔ درحال اکران، نسخهٔ اصلاح شدهٔ فیلم نیست و اکران فیلم در سراسر کشور متوقف شد. "رحمان ۱۴۰۰" چهاردهمین فیلم پرفروش تاریخ سینمای ایران است. خلاصهٔ داستان. رحمان (سعید آقاخانی) آبدارچی یک شرکت است و پزشک به او اعلام کرده است که به زودی به علت سرطان از دنیا خواهد رفت. از این جهت رحمان فکری به سرش می زند تا از مرگ خود برای خانواده اش سودی حاصل کند؛ امّا همیشه با بدشانسی روبه رو می شود. او با دوستش انوش (بهرام افشاری) نقشه هایی طراحی می کنند که اشکان (محمدرضا گلزار) پسر رئیس شرکت (مهران مدیری)، بلایی سر رحمان بیاورد که خانوادهٔ رحمان با پول دیه
، زندگی خوبی داشته باشند. رکوردهای فروش. "رحمان ۱۴۰۰" رکورد فروش روزانهٔ سینمای ایران را شکست. این فیلم با فروش بیش از ۱ میلیارد و ۳۵۰ میلیون در روز ۱۴ فروردین ۱۳۹۷ صاحب رکورد بیشترین فروش یک فیلم در یک روز شد. سال گذشته آن، این رکورد در اختیار فیلم "هزارپا" بود. توقیف. پس از اکران فیلم "رحمان ۱۴۰۰" و فروش بسیار آن، مشخص شد که در برخی سینماها نسخهٔ اصلاح نشدهٔ فیلم روی پردهٔ نمایش قرار گرفته است؛ به همین دلیل، اکران این فیلم در تاریخ ۲۴ فروردین ۱۳۹۷ در سراسر کشور متوقف شد.
رذل یا میان بُر فیلمی است محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی ویشال بهاردواج است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاهد کاپور، پریانکا چوپرا، آمول گوپته و عادل حسین ایفای نقش کرده اند.
جَک (به ) عنتری دم کوتاه بود که به عنوان دستیار یک دیدبان قطار معلول در آفریقای جنوبی شهرت یافت. جک دستیار و حیوان خانگی جیمز واید، دیدبان قطار مسیر کیپ تاون به پورت الیزابت بود. جیمز واید، که در حادثهٔ تصادف با ماشین ریلی هر دو پایش را از دست داده بود، بابون دماغه ای به نام جک را خرید تا به او در انجام وظایفش کمک کند. صاحب سابق جک کشاورزی بود که به او یاد داده بود چگونه یک گاو و گاری ای که به آن بسته شده را هدایت کند. جک یاد گرفت چگونه ویلچر جیمز را به جلو هدایت کند و علائم دیدبانی را تحت نظارت جیمز راه بیندازد. پس از آنکه عده ای از مردم از دیدن اینکه یک عنتر دم کوتاه علائم راه آهن را در اویتنهاگ عوض می کند هراسان شدند، راه آهن تحقیقی رسمی در مورد جک آغاز کرد. جک امتحان دیدبانی راه آهن شامل فرستادن علائم متناسب با سوت قطار را با موفقیت پشت سر گذاشت. پس از اینکه توانایی جک در کنترل علائم راهنمایی ثابت شد، راه آهن تصمیم گرفت جک را رسماً استخدام کند. حقوق جک روزانه بیست سنت به علاوهٔ نصف بطری آبجو در هفته تعیین شد. بنابر گزارش ها جک در ۹ سال فعالیتش در راه آهن مرتکب هیچ اشتباهی نشد. پس از ۹ سال خدمت، جک در سال
۱۸۹۰ در اثر بیماری سل درگذشت. جمجمهٔ جک در مجموعهٔ موزهٔ آلبانی در آفریقای جنوبی قرار دارد.
دل بیشتر می خواد فیلمی است محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی آنانت ماهادوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاهد کاپور، سوها علی خان، آیشا تاکیا، تولیپ جوشی، گلشن گروور، زارینا وهاب ایفای نقش کرده اند.
گلیز ۶۶۷ سی سی (نام های دیگر: اچ آر ۶۴۲۶ سی سی، جی جی ۶۶۷ سی سی و اچ دی ۱۵۶۳۸۴ سی سی) یک سیاره فراخورشیدی است که در کمربند حیات ستارهٔ کوتولهٔ سرخ میزبانش گلیز ۶۶۷ قرار دارد این سیاره در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱ توسط رصدخانهٔ جنوبی اروپا (مخفف: ESO) کشف شد. این سیاره به همراه دو سیاره دیگر به نام های گلیز ۶۶۷ سی دی و گلیز ۶۶۷ بی در مدار گلیز ۶۶۷ قرار دارند. طول سال این سیاره ۲۸ روز است. فاصلهٔ این سیاره تا زمین تقریباً ۲۳٫۶۲ سال نوری (برابر با ۲۲۳٫۵ تریلیون کیلومتر) است. این سیاره در صورت فلکی کژدم قرار دارد و احتمالاً یکی از سیاره های میزبان حیات فرازمینی است. ویژگی ها. گلیز ۶۶۷ سی سی یک سیاره زمین سان است. شعاع این سیاره ۹٬۸۱۱ کیلومتر است یعنی این سیاره بزرگ تر از زمین و کوچک تر از غول های یخی نپتون و اورانوس است. جرم این سیاره تقریباً ۴ تا ۵ برابر زمین و نیروی جاذبه این سیاره احتمالاً (۱٫۶ تا ۲٫۲ جی) است که در مقایسه با زمین که نیروی جاذبه آن (۱ جی) است نیروی مناسبی برای زندگی فرازمینی است. نام ستارهٔ میزبان این سیاره گلیز ۶۶۷ سی است. درجه حرارت این سیاره (۳٫۴ درجه سانتیگراد ۳۹٫۶ درجه فارنهایت) تخمین زده می شود و به
همین دلیل ممکن است در این سیاره آب مایع وجود داشته باشد. این سیاره مانند زمین مقدار مشابهی از نور خورشید خود را دریافت می کند و عمر این سیاره ۲ میلیارد سال تخمین زده می شود.
عشق عاشقانه فیلمی است محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی کن گوش است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاهد کاپور، آمریتا رایو، شناز تراسوری، ساتیش شاه، نیلیما عظیم ایفای نقش کرده اند.
قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام یکی از سرزمین های تحت قیمومت سازمان ملل متحد بود که در منطقه جغرافیایی میکرونزی در اقیانوس آرام باختری شکل گرفت. این قلمرو از ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۶ توسط ایالات متحده آمریکا مدیریت می شد. تاریخچه. نخستین کشور اروپایی که بر این منطقه ادعای مالکیت کرد پادشاهی اسپانیا بود. پس از آن امپراتوری استعماری آلمان مدعی مالکیت قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام شد. این ادعاهای مالکیت، باعث درگیری میان این دو کشور شد. پس از شکست اسپانیا از آمریکا در جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، امپراتوری استعماری اسپانیا در ۱۸۹۹ آبخوست های این منطقه را به امپراتوری استعماری آلمان فروخت. در جنگ جهانی اول، امپراتوری ژاپن با گرفتن این منطقه از آلمان، کنترل آن را بدست گرفت. در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ جامعه ملل رسماً حکمرانی قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام را بر پایه پیمان ورسای با تصویب قیمومت اقیانوس آرام جنوبی به امپراتوری استعماری ژاپن واگذار کرد. در ۱۹۴۴ در هنگام جنگ جهانی دوم قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به دست آمریکا افتاد. با تصویب قطعنامه ۲۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷ قلمرو تحت قیمومت جزای
ر اقیانوس آرام به صورت یک قلمرو تحت قیمومت (امانتی) سازمان ملل متحد در آمد. در این قطعنامه، قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام یک "منطقه راهبردی" خوانده شد. بند ۸۳ منشور ملل متحد می گوید که خروج این منطقه از قلمرو تحت قیمومت سازمان ملل متحد، تنها با تصویب شورای امنیت ممکن است و مانند دیگر قلمروهای تحت قیمومت سازمان ملل متحد با تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد ممکن نیست. تا ۱۹۵۱ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام را با برقراری پایگاهی را در گوآم اداره می کرد. پس از آن اداره این منطقه به وزارت کشور ایالات متحده آمریکا واگذار شد. وزارت کشور ایالات متحده آمریکا این منطقه را از پایگاهی در سایپن مدیریت می کرد. در ۱۹۷۱ کنگره میکرونزی مالیات بر درآمد وضع کرد. این مالیات، بیش از هر فرد دیگری بر خارجی هایی که در پایگاه های نظامی کار می کردند تأثیر گذاشت. در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۶ آمریکا به حکمرانی خود بر جزایر مارشال پایان داد. در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ حکمرانی آمریکا بر چوک، یاپ، کوسرائی، پُناپه، و جزایر ماریانا پایان یافت. در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰ شورای امنیت سازمان ملل با تصویب قطعنامه ۶۸۳ شورای امنیت، منط
قه های چوک یاپ، کوسرائی، پُناپه، و جزایر ماریانا را از فهرست قلمروهای تحت قیمومت خود خارج کرد. پس از آنکه در ۱ اکتبر ۱۹۹۴ آمریکا و پالائو با ایجاد استقلال دوم توافق کردند. در ۲۵ مه ۱۹۹۴ با تصویب قطعنامه ۹۵۶ شورای امنیت، منطقه پالائو، از فهرست قلمروهای تحت قیمومت سازمان ملل خارج شد. جغرافیا. در ۱۹۶۹، ۱۰۰ آبخوست با مساحت در منطقه دریایی به بزرگی جزء قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام بودند. بزرگی منطقه دوم به اندازه سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا بود. بزرگی قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به همراه آب های آن، ٪۲ از اقیانوس آرام را می پوشاند. جمعیت شناسی. در نیمه دوم سده ۱۹ (میلادی) جمعیت قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام ۲۰۰،۰۰۰ نفر بود. به خاطر مهاجرت، جنگ، و بیماری، جمعیت آن در سال ۱۹۶۹ به ۱۰۰،۰۰۰ نفر کاهش یافت. در آن هنگام این جمعیت در ۱۰۰ آبخوست از ۲،۱۴۱ آبخوست جزایر مارشال، جزایر ماریانا، و جزایر کارولین زندگی می کردند. فرهنگ های گوناگونی در قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام یافت می شوند. مردم آن به ۹ زبان از جمله چوکی ای، پوناپیایی، کوسرائیایی، مارشالی، پالائویی، یاپی ای، چامورو سخن می گویند. اگر
چه این زبان ها در منطقه اقیانوس آرام پدید آمده اند اما نزدیکی بسیار کمی با یکدیگر دارند. فاصله زیاد بین آبخوست ها، اقتصاد ضعیف، مانع های زبانی و فرهنگی، مانع از اتحاد این مردم شده است. شش مرکز ناحیه ای تبدیل به مکان های پرجمعیتی شدند که شامل راه های تخریب شده ای می شود که ژاپنی ها ساخته بودند. نیروی برق و وردو وسایل الکتریکی و الکترونیکی، موسیقی مدرن، و انحرافات باعث فاصله فرهنگی میان نسل جوان و پیر شده است. کسانی که باقی مانده اند در تلاش برای حفظ سبک زندگی خود و زیرساخت های موجود هستند. آموزش و پرورش. در ۱۹۴۷ "مدرسه تربیت آموزگار جزایر ماریانا" که به همه منطقه ای قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام خدمات می داد در گوآم باز شد. در سال ۱۹۴۸ این مدرسه به تالاب چوک منتقل شد تا بیشتر در مرکز قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام قرار بگیرد. در آنجا نام این مدرسه به "مدرسه تربیت آموزگار جزایر اقیانوس آرام" تغییر یافت. همچنین از مدرسه تربیت آموزگار به مدرسه آموزش متوسطه فراگیر تغییر کاربری یافت. به دنبال این تغییر کاربری، نام آن به "مدرسه مرکزی جزایر اقیانوس آرام" تغییر یافت. در ۱۹۵۹ مدرسه مرکزی جزایر اقیانوس آرام
به پُناپه جابجا شد. در آن هنگام این مدرسه یک موسسه آموزشی با دوره سه ساله برای دانش آموزان فارغ التحصیل از دوره راهنمایی تحصیلی بود. پس از آن "مدرسه مرکزی جزایر اقیانوس آرام" به "مدرسه مرکزی پُناپه" تغییر نام داد. امروز این مدرسه به دبیرستان بیلی اولتر شناخته می شود. از اواخر دهه ۱۹۶۰ (میلادی) تا میانه دهه ۱۹۷۰ (میلادی) چندین دبیرستان در قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام ساخته شده یا توسعه یافتند. مانند دبیرستان جالویت، دبیرستان کوسرائی، دبیرستان جزایر مارشال در ماجورو، دبیرستان پالائو، دبیرستان بیلی اولتر، و دبیرستان چوک (یا تروک). فرهنگستان حرفه ای میکرونزی در کورور کشور پالائو ساخته شد. در سال ۱۹۷۶ این فرهنگستان با فرهنگستان گروهی میکرونزی که کار خود را در ۱۹۶۹ آغاز کرد ادغام شد و فرهنگستان میکرونزی-اف اس ام (ایالات فدرال میکرونزی) پدید آمد. وضعیت کنونی. امروزه قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به چهار کشور مستقل تقسیم شده است: کشورهای مستقل در پیمان اتحادیه آزاد با آمریکا. کشورهای مستقل که با آمریکا پیمان اتحادیه آزاد امضا کرده اند: جزایر مارشال: پدید آمده در ۱۹۷۹، اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۲۱ اکتبر
۱۹۸۶ ایالات فدرال میکرونزی: پدید آمده در ۱۹۷۹، اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ پالائو: پدید آمده در ۱۹۸۱، اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۱ اکتبر ۱۹۸۶ کشور همسود در اتحاد سیاسی با آمریکا. همسود جزایر ماریانای شمالی: قانون اساسی جدید آن به صورت محدود در ۱ ژانویه ۱۹۷۸ و به طور کامل در ۴ نوامبر ۱۹۶۸ اجرایی شد.ش
واهان کارداشیان (؛ زاده – درگذشته ) وکیل و کارشناس سیاسی ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. او در قیصریه (اسرائیل کنونی) از مستغلات امپراطوری عثمانی متولد شد. واهان یک فعال سیاسی بود که در ۱ دسامبر ۱۸۸۲ یا ۱۸۸۳ در کالج آمریکایی لیسیم در فرانسه تحصیل کرد. کارداشیان در سال ۱۹۰۲ به آمریکا مهاجرت کرد. او در سال ۱۹۰۴ در دانشگاه ییل به ادامه تحصیل پرداخت. در همان سال، کتابی به نام امپراتوری عثمانی در قرن بیستم نوشت. کارداشیان در سال ۱۹۰۹ وارد انجمن وکلای ایالتی نیویورک شد و شروع به فعالیت های حقوقی کرد. در سال ۱۹۱۳ او نماینده مالی امپراتوری عثمانی در آمریکا بود. قبل از نسل کشی ارمنی ها در ۱۹۱۵، او به عنوان مشاور و متخصص آمار اتاق بازرگانی عثمانی در آمریکا خدمت کرد. وی مشاور سفارت عثمانی در واشینگتن دی سی و سپس به کنسولگری عثمانی در نیویورک از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ منتقل شد. او چندین کتاب در خصوص مسئله ارمنی نوشته است. برخی نویسندگان با اشاره به مقاله فوت او، نوشته اند او اشاره کرده است که در نسل کشی ارمنی ها او همراه با خواهر، مادر و برادرش جان سالم به در برده است. فعالیت های سیاسی. در اوایل سال ۱۹۱۹، ک
ارداشیان کمیتهٔ آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) را تأسیس کرد و رهبری لابی در ایالات متحده را برای حمایت از استقلال ارمنستان در دست گرفت. او به یک کادر برجسته از آمریکایی های شناخته شده، اثرگذار و مورد احترام تبدیل شد تا به کمیته آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) خدمت کنند، او این مسئله را در سطوح بالای حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا دنبال و تقویت نمود. کارداشیان تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۴ به تلاش هایش ادامه داد.
شورش کینمون، حادثه کینمون شورش دروازه ممنوعه یا نبرد در دروازه های ممنوعه یا حادثه هاماگوری گومون ، یک شورش و نبرد بر ضد شوگون سالاری توکوگاوا بود که در ۲۰ اوت ۱۸۶۴ در کاخ امپراتوری کیوتو در کیوتو به وقوع پیوست. این اولین جنگ شهری بین قلمروهای ژاپن پس از دو قرن و نیم و محاصره اوساکا بود. با شروع عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۴، طی چند سال قدرت های خارجی شوگون سالاری را مجبور به کنار گذاشتن سیاست انزواطلبی، ساکوکو کردند. این شورش نارضایتی گسترده ای را که در میان گروه های طرفدار امپراتوری / ضد شوگون سالاری و ضد بیگانه احساس می شد، منعکس می کند. این قیام تحت شعار سوننو جوئی ("احترام به امپراتور، اخراج بربرها") انجام شد. امپراتور کومی "دستور فرمان اخراج اجنبی ها را صادر کرده بود؛ بنابراین، در مارس ۱۸۶۳، شورشیان شیشی (ژاپن) سعی در کنترل امپراتور داشتند تا خانواده امپراتوری را به موقعیت برتری سیاسی خود برگردانند. در طی یک درگیری خونین که قلمرو چوشو مسئول تحریک آن بود. برای مقابله با تلاش شورشیان، ارتش های حوزه های آیزو و قلمرو ساتسوما (دومی به رهبری سایگو تاکاموری) دفاع از کاخ امپراتوری را رهبری کردند. با این حال، در
طی این تلاش، شورشیان، از محل اقامت خاندان تاکاتسوکاسا و از یک مقام قلمرو چوشو، کیوتو را به آتش کشیدند. معلوم نیست شورشیان، کیوتو را به محض شروع به باختن آتش زدند یا این که این کار بخشی از استراتژی اصلی آنها بود و به عنوان یک تاکتیک انحرافی انجام می شد. در میان شیشی (ژاپن) ها که در این حادثه جان خود را از دست داد، کوساکا گنزوی بود. درباریان مختلف، از جمله ناکایاما تادایاسو، مشاور ویژه امپراتور در امور ملی، به دلیل مشارکت در این حادثه از دربار اخراج شدند. شوگون سالاری این رویداد را با یک حمله مسلحانه تلافی جویانه، اولین اردوکشی چوشو، در سپتامبر ۱۸۶۴ دنبال کرد. پیشینه. قلمرو چوشو که از نظریه رادیکال سوننو جوئی حمایت می کرد و اوضاع سیاسی کیوتو را رهبری می کرد، رهبری سیاسی خود را در سال ۱۸۶۳ (بونکیو (دوره) ۳) در نتیجه کودتایی (کودتای بونکیو) به رهبری خاندان های آیزو و قلمرو ساتسوما که طرفدار اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری بودند، از دست داد. سربازان قلمرو چوشو از وظایف خود برکنار و از کیوتو تبعید شدند و به ارباب خاندان، موری یوشیچیکا، و پسرش، موری ساداهیرو، دستور داده شد که در استان های خود در حصر خانگی بمانن
د. در همین حال، چندین عضو جناح سوننو جوئی از قلمرو چوشو که در کیوتو و اوساکا پنهان شده بودند، به تلاش برای بازپس گیری قدرت از دست رفته خود ادامه دادند. اگرچه تحولات سیاسی اخیر باعث عقب نشینی در سیاست رادیکال ضد خارجی شد که مایل به جنگ با کشورهای خارجی بود، اما دربار امپراتوری همچنان از اخراج بیگانگان حمایت می کرد و در سال ۱۸۶۴ (اولین سال دوره گنجی) هم دربار امپراتوری و هم شوگون سالاری با سیاست بستن بندر یوکوهاما موافقت کردند. با این حال، به دلیل درگیری های داخلی در شوگون سالاری، بستن بندر انجام نشد و در ماه مارس، جناح سوننو-جوئی از قلمرو میتو در تلاش برای بستن بندر، شورشی (شورش میتو) به پا کرد. در این شرایط، صداهایی که خواستار بازگشت قلمرو چوشو به صحنه سیاسی در کیوتو بودند، در میان جناح سوننو-جوئی در مناطق مختلف بلندتر شد. در درون قلمرو چوشو، صحبت هایی مبنی بر پیشروی به کیوتو برای شکستن بن بست و استفاده از نیروی نظامی برای اثبات بی گناهی چوشو مطرح بود. کسانی که از این پیشروی حمایت می کردند، کیجیما ماتابی و ماکی یاسواومی بودند، در حالی که کاتسورا کوگورو، تاکاسوگی شینساکو و کوساکا گنزوی طرفدار موضعی محتاطانه تر