Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۹ () یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۹ در پیست ناتزیوناله مونتزا واقع در مونتزا، ایتالیا برگزار شد. این گراند پری در میان ۹ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۸ بود. در این مسابقه که در ۷۲ دور و به مسافت برگزار شد، پول پوزیشن توسط استیرلینگ ماس کسب شد و سریع ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۱:۴۰٫۴ بود نیز توسط فیل هیل به ثبت رسید. استیرلینگ ماس از تیم کوپر-کلیمکس، فیل هیل از تیم فراری و جک برابام از تیم کوپر-کلیمکس به ترتیب مقام های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
اسماعیل آباد یا مهرک جمپ، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۸ نفر (۲۵ خانوار) بوده است.
جایزه بزرگ ایالات متحده ۱۹۵۹ () یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۵۹ در پیست مسابقه بین المللی سبرینگ واقع در سبرینگ، فلوریدا، ایالات متحده آمریکا برگزار شد. این گراند پری در میان ۹ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۹ بود. در این مسابقه که در ۴۲ دور و به مسافت برگزار شد، پول پوزیشن توسط استیرلینگ ماس کسب شد و سریع ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۳:۰۵٫۰ بود نیز توسط ماریس ترینتیگنانت به ثبت رسید. بروس مک لارن از تیم کوپر-کلیمکس، ماریس ترینتیگنانت از تیم کوپر-کلیمکس و تونی بروکز از تیم فراری به ترتیب مقام های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
کرگی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان باهوکلات شهرستان دشتیاری واقع شده است. کرگی ۶۹ نفر جمعیت دارد.
وابورباکتام (INN) یک مهار کننده بتا-لاکتاماز غیر بتا- لاکتامی است. اگرچه به خودی خود به عنوان یک آنتی بیوتیک مؤثر نیست، اما با مهار آنزیم های بتا-لاکتاماز، قدرت آنتی بیوتیک را بازیابی می کند. با ترکیب این ماده با آنتی بیوتیک مناسب می توان از آن برای درمان عفونت های باکتریایی گرم منفی استفاده کرد.
روکو، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵ نفر (۸ خانوار) بوده است.
پنامسیلین، یک استوکسی متیل استر از بنزیل پنیسیلین و یک پیش دارو است که به وسیله استرازها به بنزیل پنیسیلین تبدیل می شود.
توبالار یک گروه قومی بومی جمهوری آلتای در روسیه است. براساس سرشماری سال ۲۰۱۰، ۱۹۶۵ توبولار در روسیه وجود داشته است. روستاها با بالاترین جمعیت توبالار عبارت هستند از آرتیباش(Artybash)، توقاچ (Iogach) و نوووترویسک درخت مقدس توبلاره کاج سیبری است، نمادی از قدرت، زیبایی و شجاعت تایگا. تعطیلات سرو، جشن این درخت است.
قمارباز میسیسیپی (به انگلیسی: Mississippi Gambler) یک فیلم درام عاشقانه آمریکایی محصول سال ۱۹۲۹ میلادی به کارگردانی رجینالد بارکر و با بازی جوزف شیلدکات و جون بنت می باشد.
آلبرتو هبر آشر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک سیاستمدار اهل اروگوئه بود. وی از ۱ مارس ۱۹۶۶ تا ۲۸ فوریه ۱۹۶۷ رئیس جمهور اروگوئه بود.
حسین رهبری (۱۲۵۱خ زنجان - ۱۳۲۳خ) از مالکان زنجان و نماینده این شهر در دوره های ششم تا سیزدهم مجلس شورای ملی بود. پدرش حاج علی، روحانی بود و خود نیز تحصیلات دینی کرد و در کسوت روحانیت درآمد. املاک وسیعی از پدرش به ارث برد و از شخصیتهای شناخته شده شهر زنجان شد. در سال ۱۳۰۵ به نمایندگی زنجان در مجلس شورای ملی انتخاب شد (دوره ششم) و در همین دوره لباس روحانیت از تن درآورد. او تا هفت دوره بعد کرسی خود را در مجلس حفظ کرد.
کوماندی ها یا قوماندی ها مردمی بومی هستند در آسیای مرکزی. آن ها عمدتاً در جمهوری آلتای فدراسیون روسیه سکونت دارند. براساس سرشماری سال ۱۹۲۶، ۶٬۳۳۵ کوماندین در قلمرو روسیه زندگی می کردند. در سرشماری سال ۲۰۱۰، این تعداد فقط ۲۸۹۲ نفر بود، اما احتمالاً سرشماری سال ۱۹۲۶ شامل برخی افراد مرتبط بود. برخی از کوماندین ها که در سواحل رودخانه بییا زندگی می کردند، از رودخانه کوو در پایین دست، تقریباً به شهر بایسک و در امتداد مسیر پایین رودخانه رودخانه کاتون، تا سال ۱۹۶۹ با جمعیت قومی روسیه درگیر شدند. تاریخ. املیان پریتساک ادعا کرد که "زبان کومانی" به اسم کوماندینها به معنی اسامی است که به مردم ترک، کومایی "ها -" قبچاق ها داده شده. با این حال، ادعا کرد که کوماندین ها دارای اسطوره های مختلف هستند. L. Potapov پیشنهاد کرد که آنها در ابتدا فدراسیونی از خلق ها با پیشینه های مختلف باشند: عشایر استپی (مانند کومایی ها)، شکارچیان تاگا (چاوشی)، پرورش دهندگان آهو (ننت) و ماهیگیران (تاتارها).
عثمان بازار، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۳ نفر (۶۹ خانوار) بوده است.
مانانگاتانگ یک شهر دورافتاده در شمال غرب استرالیا ایالت ویکتوریا است. در ، ۴۷۹ نفر جمعیت داشته است. گاهی اوقات به خاطر نام غیرمعمول آن، از اصطلاح مانانگ Aboriginal - "manang" به معنی "زمین" و از هم جدا "kaaiti" به معنی "آب بیان شده است". حمل و نقل. مانانگاتانگ در مسیر خط راه آهن رابینوال قرار دارد. پایانه این راه آهن در سال ۱۹۱۴ میلادی تأسیس شده تا اینکه خط در سال ۱۹۲۱ گسترش یافت. سرویس حمل مسافر به ایستگاه راه آهن مانانگاتانگ در سال ۱۹۷۸ میلادی متوقف شد. بزرگراه مال لی از راه آهن و جاده رابین ویل - سی لیک در مانانگاتانگ عبور می کند. راه آهن آووکا قرار است به عنوان راه آهن باربری (از سال ۲۰۱۷) بازگشایی شود. پس از ارتقاء بتواند بارهایی با وزن ۲۱ تن حمل کند، با مصرف بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ بتن ریزی، ارتقا یابد. بازگشایی فاز دوم این خط در درجه اول، اجازه حمل ماسه های معدنی از مانانگاتانگ به یک کارخانه فرآوری در همیلتون، ویکتوریا می دهد. تاریخچه. منانگاتانگ در سال ۱۹۱۵ به عنوان شهر برگزیده شد. در ژانویه سال ۱۹۱۹ میلادی، ایستگاه پلیس محلی تأسیس شد. در سال ۱۹۳۰ برخی از مهاجران برون کوچی در آن اسکان یافتند. خانم دلا دیلون در
سال ۱۹۱۲ یک فروشگاه در این شهر افتتاح کرد. اداره پست در ۶ ژانویه ۱۹۱۳ در شهرک افتتاح شد. خانم آلیس مک کینون از آن زمان تا سال ۱۹۵۸ هنگامی که محل اداره بفروش رفت، مأمور پست بود. ۴۴ سال خدمت وی در آن سال در گردهمایی به افتخار وی توسط مردم برگزار شد. یک انجمن محلی مدرسه شماره ۳۲۶۳ را در ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۴ افتتاح نمود. انجمن. اقتصاد منطقه اساساً برپایه کشاورزی، عمدتاً گندم و گوسفند و همچنین گاوها و پرندگان مانند کبوتر اهلی می باشد. باشگاه فوتبال مانانگاتانگ، یک تیم فوتبال استرالیایی است به نام مال لی در رقابت های لیگ فوتبال، شرکت می کند. مانانگاتانگ دارای یک باشگاه مسابقه اسب سواری، کلوپ مسابقه مانانگاتانگ است که سالانه یک دور مسابقه را برگزار می کند، مسابقه جام مانانگاتانگ در روز Caulfield Guineas در ماه اکتبر برگزار می شود. باشگاه گلف مانانگاتانگ برای علاقه مندان دایر است و در سال ۲۰۰۷ گرگان کیگان به عنوان رئیس باشگاه گلف انتخاب شد. این شهر دارای کوچک ترین بیمارستان عمومی و خانه سالمندان ویکتوریا است. مانانگاتانگ همچنین دارای یک دبیرستان و دبستان ترکیبی، یک پیش دبستانی و یک باشگاه تنیس است. گرد همایی مانانگاتانگ
در دومین شنبه فوریه در حدود ساعت ۱۰:۳۰ هر سالانه برگزار می شود. محل این گردهمایی در باغ های فیتزروی، ملبورن است. این تجمع در نزدیکی درخت پری و کیوسک است. این گرد همایی بیش از ۷۵ سال است که ادامه دارد.
علی آباد یک روستا در ایران است که در بخش چنارود شهرستان چادگان واقع شده است. علی آباد ۹۲ نفر جمعیت دارد. مردم روستای علی آباد به لری سخن می گویند.
جوزر یک روستا در ایران است که در دهستان آواجیق شمالی واقع شده است. جوزر ۵۶ نفر جمعیت دارد.
ولادیمیر لئوویچ بورتسف (؛ ۱۷ نوامبر ۱۸۶۲۲۱ اوت ۱۹۴۲) یک فعال انقلابی، محقق، ناشر و ویراستار چندین نشریه به زبان روسی بود. وی با افشای تعداد زیادی از عوامل تحریک آمیز، به ویژه ایوانو آزف در سال ۱۹۰۸، مشهور شد. به دلیل فعالیت های انقلابی خود و انتقاد شدید وی از رژیم امپراتوری از جمله انتقادات شخصی از امپراتور نیکلاس دوم، او چندین بار در کشورهای مختلف اروپایی به زندان افتاد. در طول زندگی، برتسف با سیاست های سرکوبگرانه از تزارسم در امپراتوری روسیه و پس از آن بلشویک ها و بعداً نازیسم آدولف هیتلر مبارزه کرد. اوایل زندگی (۱۸۶۲–۱۸۸۶). بورتسف در فورت- الکساندروفسکی، در منطقه ماورای خزر از امپراتوری روسیه (قزاقستان امروزی) در یک خانواده نظامی متولد شد. در سال ۱۸۸۲، وی به دلیل شرکت در شورش های دانشجویی، از دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ و در سال ۱۸۸۵ از دانشگاه ایالتی کازان اخراج شد. وی به عنوان عضو نارودنایا ولیا به مدت دو سال در زندان (حدود یک سال در قلعه پیتر و پاول) زندانی شد و در سال ۱۸۸۶ به منطقه ایرکوتسک در سیبری شرقی تبعید شد. تبعید و انتشارات (۱۸۸۸–۱۹۱۴). بورتسف در سال ۱۸۸۸ موفق به فرار از تبعید و مهاجرت به سوئیس ش
د. در سال ۱۸۸۹ او مجله "سوابادنایا روسیه" (Свободная Россия، "روسیه آزاد") "را" تأسیس کرد اما تنها در سه شماره متوقف شد. بورتسف در سال ۱۸۹۰ که تحت تعقیب پلیس تزار بود، درحالی که سوار بر یک کشتی انگلیسی از قسطنطنیه عازم لندن بود، در محاصره کشتی های پلیس ترکیه که حامل افراد روس بود، قرار گرفت اما کاپیتان از درخواست آنها برای تحویل فراری خودداری کرد و اعلام کرد: "این قلمرو انگلیس است و من یک جنتلمن هستم!" در سال ۱۸۹۸، "بورتسف" به "دلیل طرفداری از" ترور الکساندر دوم در مجله اش، نارودولتس Народоволец ("رفیق نارودنایا ولیا")، توسط پلیس لریتانیا دستگیر شد. بورتسف مقصر شناخته شد و به مجازات سخت ۱۸ ماه حبس محکوم شد. وی پس از آزادی، انتشار مجله اش را در سوئیس ادامه داد و در نتیجه در آن کشور نیز ممنوعیت دائم وی صادر شد. بورتسف با افشای چندین عامل تحریک کننده (پرووکاتور) تزار مانند یونو آزف، شهرت خود را به عنوان یک ضد جاسوس به دست آورد و به «شرلوک هلمز انقلاب» معروف شد. جنگ جهانی اول و بلشویک ها (۱۹۱۴–۱۹۲۱). در آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ وی در بازگشت در مرز دستگیر شد و دوباره به سیبری تبعید شد. در سال ۱۹۱۵ با عفو عمو
می به پتروگراد بازگشت. برتسف به شدت با بلشویکها مخالفت کرد. وی در سال ۱۹۱۷ لنین و رفقایش را متهم کرد که مأمور آلمان هستند. وی در مقاله خود «"یا ما یا آلمانی ها و کسانی که با آنها هستند»" ("آزادی روسیه"، ۷ ژوئیه ۱۹۱۷)، دشمنان اصلی روسیه را به شرح زیر ذکر کرد: در روز انقلاب اکتبر، وی به دستور لئون تروتسکی دستگیر شد، و این باعث شد که برخی از مورخان وی را به عنوان اولین زندانی سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی شمردند. علی رغم اختلافات سیاسی و اختلافات عمومی در مطبوعات، ماکسیم گورکی خواستار آزادی برتسف شد و در فوریه ۱۹۱۸ وی واقعاً آزاد شد و روسیه شوروی را ترک کرد. بارتسف بقیه عمر خود را به عنوان مهاجر، ابتدا در فنلاند، سپس سوئد و بعداً در فرانسه گذراند. وی در طول جنگ داخلی روسیه از جنبش سفید دریاسالار کلچاک و ژنرال آنتون دنیکین حمایت کرد. تلاشهای بیشمار او برای جمع کردن همه نیروهای ضد بلشویکی تحت یک چتر عقیدتی موفق نبود. زندگی و مرگ بعد (۱۹۲۱–۱۹۴۲). در سال ۱۹۲۱ بارتسف در بنیانگذاری کمیته ملی روسیه شرکت کرد و رئیس آن شد. در دهه ۱۹۳۰، بورتسف با فاشیسم و یهودستیزی مبارزه کرد. در سال ۱۹۳۴–۱۹۳۵ او شاهد محاکمه در برن بود و نق
ش اخرانا را در جعل و فریبکاری در مورد "پروتکل بزرگان صهیون" افشا کرد. در سال ۱۹۳۸ در پاریس کتابی به "نام «پروتکل بزرگان صهیون: جعل اثبات شده» منتشر کرد". بارتسف در سال ۱۹۴۲ در پاریس در اثر عفونت خون و در فقر درگذشت.
جانی دارک (به انگلیسی: Johnny Dark) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن، درام و کمدی با تکنولوژی تکنی کالر محصول سال ۱۹۵۴ میلادی به کارگردانی جرج شرمن است. بازیگران اصلی این فیلم تونی کرتیس، پایپر لوری و دان تیلور هستند.
عبدالرحمن سوار الذهب (؛ زادهٔ ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸)، یک سیاستمدار اهل سودان بود. وی از ۶ آوریل ۱۹۸۵ تا ۶ مه ۱۹۸۶ رئیس جمهور سودان بود. زندگی نامه. عبدالرحمن سوار الذهب در سال ۱۹۳۴ میلادی در ام درمان به دنیا آمد. او در زمان ریاست جمهوری جعفر نمیری ریاست ستاد مشترک ارتش شد؛ و بعد از آن در سال ۱۹۸۴ وزیر دفاع سودان شد. در سال ۱۹۸۵ او در کودتایی حکومت نمیری را برانداخت. سوار الذهب ریاست دولت انتقالی را به عهده گرفت، اما یک سال پس از آن از قدرت کناره گیری کرده و آن را تحویل دولت منتخب سودان به ریاست صادق المهدی، نخست وزیر و احمد المیرغنی رئیس شورای حاکمیت سودان داد. وی در سال ۱۹۸۷ ریاست شورای «هیئت امنای سازمان دعوت اسلامی» را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۴ سوار الذهب جایزه بین المللی ملک فیصل را بابت خدماتش به اسلام دریافت کرد. عبدالرحمن سوار الذهب در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸، در سن ۸۳ سالگی در بیمارستان نظامی شهر ریاض، پایتخت عربستان، به مرگ طبیعی درگذشت.
بیمارستان امین، یکی از بیمارستان های اصفهان واقع در خیابان ابن سینا است. در پی دنیاگیری کروناویروس در ایران، سازمان فرانسوی پزشکان بدون مرز اقدام به ارسال تجهیزات برای احداث یک مرکز فوریت های پزشکی با ظرفیت ۵۰ تخت برای درمان مبتلایان به بیماری کروناویروس در محوطه بیمارستان امین نمود که مقامات جمهور اسلامی بدون هیچ توضیحی آنها را پس از رسیدن به ایران بازگرداندند و از فعالیت آنها جلوگیری نمودند.
شورش های ۱۹۸۹ باگلپور به نزاع رخ داده بین هندوها و مسلمانان در بخش باگلپور در ایالت بیهار کشور هند اشاره دارد. این درگیری ها از ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ (۲ آبان ۱۳۶۸) آغاز شد و به مدت ۲ ماه ادامه یافت. این خشونت ها علاوه بر شهر باگلپور به ۲۵۰ روستای اطراف آن نیز کشیده شد. بر اثر این درگیری ها بیش از ۱٬۰۰۰ نفر (حدود ۹۰۰ نفر از آنها مسلمان بودند) کشته و ۵۰٬۰۰۰ نفر دیگر نیز آواره شدند. این واقعه بدترین درگیری آن زمان بین هندوها و مسلمانان پس از استقلال هند بود، حتی بدتر از شورش های ۱۹۶۹ گجرات. پیشینه. شهر باگلپور سابقه تاریخی ای راجع به نزاع های جمعی دارد. در اوت ۱۹۸۹ (مرداد ۱۳۶۸) مصادف با ماه محرم و جشن های بیشری پوجای هندوها، تنش بین هندوها و مسلمانان افزایش یافت. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، حزب هندویی ویشوا هندو پاریشاد (وی اِچ پی) به عنوان بخشی از کمپین رام جانمابهومی، که هدف آن ساخت یک معبد هندو به جای مسجد بابری در شهر ایودیا بود، نوعی حرکت دسته جمعی موسوم به «رامشیلا» را در شهر باگلپور راه انداخت. هدف از این حرکت دسته جمعی هندویی، جمع کردن آجر برای ساخت معبد رام مورد نظر در ایودیا بود (نوعی رسم و رسوم هندو هنگام ساخت م
عابد). در ۲۲ اکتبر (۳۰ مهر)، یکی از این راهپیمایی ها که از روستایی به نام فاتح پور عبور می کرد، تبدیل به یک جنگ خیابانی پرتاب آجر و آتش افروزی شد. درست قبل از وقوع این درگیری ها، شایعات دروغینی در مورد قتل دانشجویان هندو پخش شده بود: یکی از این شایعات ادعا می کرد که نزدیک به ۲۰۰ دانشجوی هندو توسط مسلمانان کشته شده اند، در حالی که شایعه دیگری ادعا می کرد که در دانشگاه سانسکریت ۳۱ پسر هندو به قتل رسیده و جسدهایشان در چاهی انداخته شده است. جدای از اینها، رقابت های فاسد و جنایتکارانه سیاسی در منطقه نیز در تحریک این درگیری ها نقش داشته است. عامل تحریک. در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ (۲ آبان ۱۳۶۸) راهپیمایی های رامشیلا که از نواحی مختلف راه افتاده بودند، در مسیرشان برای رسیدن به شهر ایودیا به ناحیه گائوشالا نزدیک می شدند. جمعیتی که از منطقه پارباتی راه افتاده بودند به طور مسالمت آمیزی از تاتارپور که یک ناحیه مسلمانان نشین بود، عبور کردند چون سردسته آنان "ماهادو پراساد سینگ" به هندوها گفته بود که هیچ شعار تحریک آمیزی را مطرح نکنند. مدتی بعد، جمعیت دیگری که از ناتناگار راه افتاده بودند به تاتارپور رسیدند. برای امنیت بیشتر، این راه
پیمایی عظیم توسط پلیس و با حضور رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" اسکورت شد. برخی از اعضای این راهپیمایی شعارهایی مانند «هندی، هندو، هندوستان، مُلّا بهاگو پاکستان» (یعنی «هند برای هندوها است، مُلّاها گم شوند بروند پاکستان») و «بابور کی اولادون، بهاگو پاکستان یا کبریستان» (یعنی «ای فرزندان بابر، گورتان را گم کنید به پاکستان وگرنه قبرستان») می دادند. دادستان ناحیه "آرون جها"، این راهپیمایی را در تقاطع پارباتی و تاتارپور متوقف کرد. سپس از مسلمانان اجازه خواست که این راهپیمایی از تاتارپور عبور کند، اما مسلمانان قبول نکردند و گفتند از مسیر دیگری که به گائوشالا می رسد، بروند. در همین حین که بحث ها ادامه داشت، نارنجکهای دست سازی از محوطه یک دبیرستان متعلق به مسلمانان که در همان حوالی بود، به میان راهپیمایی پرتاب شدند. در این انفجارها کسی کشته نشد ولی ۱۱ مأمور پلیس زخم های خفیفی برداشتند. از این واقعه به عنوان عامل برانگیختن شورش ها در منطقه یاد می شود. شورش ها. بلافاصله در بعدازظهر روز ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ (۲ آبان ۱۳۶۸) از سوی دولت ایالتی حکومت نظامی اعلام و هر تجمعی ممنوع شد. هنگامی که پلیس برای پراکنده کردن جمعیت در تاتارپور شر
وع به تیراندازی کرد، مسلمانان نیز به طرف آنها که شامل دادستان ناحیه، رئیس پلیس و سایر مقامات دولتی بودند، نارنجک پرتاب کردند. در نتیجه این مقاومت ها، پلیس دفعات بیشتری به طرف مردم تیراندازی کرد که منتهی به کشته شدن ۲ نفر شد. در همین حین هندوهایی که در راهپیمایی در تقاطع پارباتی و تاتارپور متوقف شده بودند، تبدیل به یک دسته آشوبگر شدند. این آشوبگران به مغازه های متعلق به مسلمانان در جاده ناتناگار (نام آن بعدها به جاده لرد ماهاویر تغییر یافت) حمله کردند. آشوبگران هندو همچنین سعی کردند که به ناحیه مسلمانان نشین آساناندپور یورش ببرند، اما مسلمانان آنجا از روی پشت بام ها به سمت آنان شلیک کردند. سپس این اوباش به محله هندو نشین پارباتی رفتند، جایی که دست کم ۴۰ مسلمان را قتل عام کردند. هنگامی که خبر این درگیری ها به سایر گروه های راهپیمایی رامشیلا در ناحیه گائوشالا رسید، هندوها به قیام برخواسته، مسلمانان را به قتل رساندند، مغازه هایشان را غارت و اموال آنها را تخریب کردند. در ۲۵ اکتبر (۳ آبان) جمعیتی ۸٬۰۰۰ نفری از آشوبگران، یک شهرک مسلمان نشین به نام مدنی ناگار را غارت و ویران و آن را به یک شهر متروکه تبدیل کردند. آنها
به محله کانجهیاگرام که در همان نزدیکی بود نیز حمله کردند. بهاتوریا که یک دهکده مسلمان نشین است در ۲۵ اکتبر (۳ آبان) و بار دیگر در ۲۷ اکتبر (۵ آبان) مورد حمله قرار گرفت و چندین مسلمان در آنجا کشته شدند. مسجد جامع دهکده هاسن آباد نیز که در زمان سلطنت اورنگ زیب بنا شده بود، مورد تخریب قرار گرفت. برخی معتقدند که برخوردهای بی رحمانه پلیس، خود باعث افزایش این درگیری ها شد. بنا به درخواست فوری دولت ایالتی، ارتش در تاریخ ۲۶ اکتبر (۴ آبان) وارد عمل شد. فرماندار بیهار، ساتیندرا نارایان سینها در همان روز از رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" که به ضد مسلمان بودن شهره بود، خواسته بود تا کنار بکشد و مسئولیت را به فردی به نام "آجیت دات" واگذار کند. با این وجود، نخست وزیر راجیو گاندی که برای بازدید از نواحی آشوب شده به آنجا آمده بود، به درخواست گروهی متشکل از مأموران پلیس و حامیان حزب وی اِچ پی، انتقال رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" را لغو کرد. در ۲۶ اکتبر (۴ آبان)، حداقل ۱۱ مسلمان در روستایی تحت سلطه هندوهای برهمین به نام پاراندارپور کشته شدند. در همان روز، ۱۸ مسلمان از جمله ۱۱ کودک در معرض دید عموم، در منطقه نایابازار شهر باگلپور کش
ته شدند. حدود ۴۴ مسلمان، از جمله ۱۹ کودک، توسط چند هندوی محلی در ساختمان سامونا کوتهی پناه داده شده بودند. ساعت ۱۱:۳۰ صبح، جمعیتی ۷۰ نفری با شمشیر، تبر، چکش و چوب دستی به آن ساختمان هجوم آوردند. طی ۱۰ دقیقه، ۱۸ مسلمان کشته شدند. برخی از بچه ها سر بریده شدند، بعضی دیگر دست و پایشان قطع شده بود و برخی دیگر از طبقه سوم به پایین پرتاب شدند. حتی سینه های زنی به نام "بونی بگوم" را بریدند. تعدادی از مسلمانان که توسط هندوها در ساختمان های همجوار پناه داده شده بودند، موفق به زنده ماندن شدند. با این حال، در آساناندپور مسلمانان از چند خوابگاه متعلق به دانشجویان هندو محافظت کرده بودند تا امنیت آنها به خطر نیفتد. یک روزنامه هندی به نام "هندوستان" که در شهر پتنه مرکز ایالت بیهار منتشر می شود، گزارش داد که در ۳۱ اکتبر (۹ آبان)، نیروهای ارتش اسلحه ها و مهماتی را که ساخته پاکستان بودند و در اختیار افراد شروری در ناحیه تاتارپور قرار داشته اند را کشف و مصادره کرده است. اگرچه دادستان ناحیه "آرون جها"، این گزارش را «مزخرف محض» نامید و آن را رد کرد و نظریه «دست داشتن بیگانه ها» در این شورش ها را «احمقانه» خواند. براساس آمارهای رسم
ی در این شورش ها ۱٬۰۷۰ نفر کشته و ۵۲۴ نفر زخمی شدند. ۱۵ منطقه از مناطق ۲۱ گانه باگلپور تحت تأثیر این شورش ها قرار گرفتند. ۱۱٬۵۰۰ باب خانه در ۱۹۵ روستا ویران شد و ۴۸٬۰۰۰ نفر را آواره کرد. ۶۰۰ دستگاه ریسندگی اتوماتیک و ۱٬۷۰۰ دستگاه ریسندگی دستباف سوخته و تبدیل به خاکستر شدند. ۶۸ مسجد و ۲۰ ضریح نیز نابود شدند. قتل عام چاندهری. روستای چاندهری (چاندری نیز تلفظ می شود) در شامگاه ۲۷ اکتبر (۵ آبان) توسط مردم روستاهای مجاور از سه طرف مورد حمله قرار گرفت. مردمان هندوی یاداوی روستای همسایه با ساخت مسجد در این روستا مخالف بودند. مهاجمین این مسجد را به همراه چند خانه به آتش کشیدند و ۵ نفر را کشتند. یک گروهان از پیاده نظام جامو و کشمیر، به فرماندهی سرگرد "جی. پی. اِس ویرک" در مکانی به نام سابائور تهانا مستقر شدند و چاندهری و روستای مجاور آن به نام راج پور را زیر نظر گرفتند. هنگامی که سرگرد "ویرک" وارد چاندهری شد، متوجه شد که برخی از مسلمانان به روستاهای اطراف گریخته اند و حدود ۱۲۵ نفر از آنها در یک خانه بزرگ متعلق به فردی به نام "شیخ مِنت" مخفی شده اند. او تعدادی مأمور پلیس برای محافظت در آنجا گماشت و به مسلمانان اطمینان خ
اطر داد که صبح با یک یگان ارتشی برمی گردد تا آنها را به سلامت از آنجا خارج کند. در اوایل صبح روز بعد، تعداد زیادی از هندوهای یاداو، دوساد و کورمی (طبقات مختلف مردم هندو به معنی آقازاده، نگهبان و برزگر) به خانه "شیخ مِنت" ریختند. آنها ادعا می کردند که برای بردن مسلمانان آمده اند. با این حال به محض بیرون آمدن مسلمانان، به آنها حمله ور شدند: خیلی از آن ها همان جا کشته شدند و برخی دیگر در حال فرار به سمت تالاب سنبلی که در آن نزدیکی بود، مورد حمله قرار گرفتند. هنگامی که سرگرد "ویرک" ساعت ۹:۳۸ صبح روز ۲۸ اکتبر (۶ آبان) به چاندهری برگشت، خانه "شیخ مِنت" را خالی از سکنه یافت. او در تالاب، یک بازمانده به نام "مالیکا بانو" را پیدا کرد که پای راست او قطع شده بود. ۶۱ جسد تکه تکه شده از تالاب کشف شد. بعدها پلیس پرونده ای در این مورد تشکیل داد و اتهاماتی را علیه ۳۸ نفر مطرح کرد که از این تعداد ۱۶ نفر گناهکار شناخته شده و به حبس ابد محکوم شدند؛ ۲۲ نفر دیگر تبرئه شدند. قتل عام لوگِین. در روستایی به نام لوگِین، ۱۱۶ مسلمان توسط یک جمعیت آشوبگر ۴٬۰۰۰ نفری به رهبری افسر پلیس "رامچاندر سینگ" کشته شدند. پس از آن برای از بین بردن ش
واهد و مدارک، اجساد را در مزارع دفن کردند و بر روی آنها گیاه گل کلم کاشتند. در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی)، ۱۴ نفر از جمله همان افسر پلیس به جرم این قتل ها به حبس ابد محکوم شدند. عواقب. کمیسیون تحقیق سه نفره ای متشکل از قاضیان دادگاه عالی بیهار، "سی. پی. سینها" و "اِس. سامشول حسن" توسط دولت ایالت بیهار برای بررسی شورش ها ایجاد شد. این کمیسیون گزارش نهایی خود را در سال ۱۹۹۵ (۱۳۷۴ شمسی) ارایه داد و چند افسر پلیس از جمله رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" را به دلیل سهل انگاری در جلوگیری از این شورش ها مقصر دانست. دور دوم شورش ها در مارس ۱۹۹۰ (اسفند ۱۳۶۸) اتفاق افتاد. در این خصوص ۱۴۲ مورد درگیری به ایستگاه های مختلف پلیس گزارش شده است. ۱٬۲۸۳ نفر متهم شدند. ۵۳۵ پرونده از ۸۶۴ پرونده تشکیل شده، بسته شد و بیشتر متهمین به دلیل عدم وجود مدارک کافی تبرئه شدند. قربانیان دولت کنگره را به خاطر کم کاری در متوقف کردن شورش ها و همچنین عدم فراهم آوردن کمکهای امدادی مناسب به آنها مقصر می دانستند. این شورش ها در زمان تصدی فرماندار ساتیندرا نارایان سینها رخ داد، در نتیجه از سمت خود کناره گیری کرد. برای تسلی خاطر مسلمانان، کنگره جاگان نات میشرا
را جایگزین او کرد، کسی که به خاطر اضافه کردن زبان اردو به زبانهای رسمی ایالت در جامعه مسلمانان محبوب بود. ساتیندرا نارایان سینها در کتاب "مری یادین، مری بهولین" که دربارهٔ زندگینامه خود نوشته، همکاران کنگره ای خود را متهم می کند که به خاطر حسادت و خصومت شخصی شورش ها را «شدت بخشیده اند»، خصوصاً به فرماندار قبلی بهاگوات جها آزاد و رئیس مجلس قبلی "شیوچاندرا جها" اشاره می کند. وی همچنین نخست وزیر راجیو گاندی را مقصر می داند که با وجود ناکارآمدی کامل رئیس پلیس آن زمان "کا. اِس دویودی" در کنترل شورش ها، دستور انتقال او را بدون مشورت با وی لغو کرده است. وی می گوید که این تصمیم «نه تنها تخطی از قانون اساسی دولت ایالتی، بلکه اقدامی مضر در روند کاهش تنش ها بوده است». سینها همچنین در کتابش می گوید که پس از برکناری از سمت فرمانداری، وی راجیو گاندی را دربارهٔ «نقش برخی از اعضای کنگره» در شورش ها مطلع کرده است. مسلمانان ایالت بیهار از دیرباز طرفدار کنگره (I) و جزو رای دهندگان به آن بودند، اما پس از درگیری های سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، تغییر نظر دادند و طرفدار لالو پراساد یاداو شدند، کسی که در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹ شمسی) فرماندار آن
ایالت شد. با این حال، دولت تشکیل شده توسط او نیز به عدم اجرای عدالت متهم شد. نجات یافتگان از شورش، "لالو پراساد یاداو" را به خاطر عدم مجازات آشوبگران متهم کردند، زیرا بسیاری از آنها با وی هم قشر بودند. در ۱۲ می ۲۰۰۵ (۲۲ اردیبهشت ۱۳۸۴)، دادگاهی در باگلپور ۱۰ نفر را به جرم قتل پنج مسلمان در جریان شورش ها در روستای کامارگنج، به حبس ابد محکوم کرد. هنگامی که نیتیش کومار فرماندار شد، در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵ شمسی) دستور داد که ۲۷ پرونده مربوط به این شورش ها، برای تحقیقات دوباره بازگشایی شوند. این اقدام منجر به محاکمه مجدد "کامشوار یاداو" شد، که قبلاً تبرئه شده بود و پلیس ایالتی تحت عنوان «حفظ هماهنگی جمعی» از او تقدیر کرده بود. وی به جرم قتل یک پسر ۱۵ ساله به نام "محمد قیوم" محکوم شد. در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی)، ۱۴ نفر دیگر به خاطر دست داشتن در قتل عام روستای لوگِین محکوم شدند. در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ شمسی)، به تعدادی از قربانیان توسط دولت ایالتی غرامت داده شد. گزارش کمیسیون بررسی اِن. اِن. سینگ. پس از به قدرت رسیدن "نیتیش کومار" در نوامبر ۲۰۰۵ (آبان ۱۳۸۴)، وی کمیسیون بررسی شورش های باگلپور را زیر نظر قاضی "اِن. اِن. سینگ" تشکیل د
اد. این کمیسیون گزارش ۱۰۰۰ صفحه ای خود را در فوریه ۲۰۱۵ (بهمن ۱۳۹۳) ارایه کرد؛ این گزارش در ۷ اوت ۲۰۱۵ (۱۶ مرداد ۱۳۹۴) در مجلس قانونگذاری بیهار خوانده شد. این گزارش اظهار می داشت که سهل انگاری های دولت کنگره وقت، تشکیلات محلی و پلیس، عامل این درگیری های مرگبار بوده است.
سید عبدالحسین وکیل الملک دیبا (زاده ۱۲۶۸خ تبریز - درگذشته ۱۳۱۸خ ملایر) دیپلمات دوره قاجار، رئیس محاسبات دربار پهلوی و نماینده دوره هفتم و هشتم مجلس شورای ملی بود. پدرش تراب خاخن وزیر خلوت از مالکان عمده و اعیان آذربایجان بود و نزد مظفرالدین شاه قاجار جایگاه والایی داشت. برادرش ابوالفتح والاتبار (حشمت الدوله والاتبار) بود . عموهایش نظام العلماء تبریزی، میرزا اسدالله خان ناظم الدوله و میرزا محمود خان علاءالملک از شخصیتهای بلندمرتبه بودند. تحصیلات خود را در تبریز آغاز کرد و در اروپا در رشته های علوم سیاسی و اقتصاد ادامه داد. پس از پایان تحصیلات، چند سال در پاریس اتاشه (وابسته) افتخاری بود. با بازگشت به ایران ابتدا در دربار پیشخدمت حضور همایونی شد. سپس به ریاست محاسبات سرکنسولگری ایران در تفلیس رسید. سمتهای بعدی اش رئیس محاسبات خزانه و کنسول در شهرهای باطوم، بادکوبه و ازمیر بود. وکیل الملک پس از بازگشت به تهران، به خدمت در وزارت امورخارجه ادامه داد و سپس به وزارت مالیه منتقل و رئیس اداره امتیازات شد. با به پادشاهی رسیدن رضاشاه، عبدالحسین تیمورتاش که با دیبا سابقه دوستی داشت، وزیر دربار شد و او را هم به دربار برد