Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت اجتماعی، زندگی فکری و مذهبی و بیگانگی و استعمار فرهنگی پرداخته است. او آثار متنوعی از جمله مقالات انتقادی، سفرنامه، قوم نگاری، خودزندگی نامه و همچنین داستان دارد. رمان تحسین شدهٔ او که با نام "مدیر مدرسه" در سال ۱۳۳۷ منتشر شد، داستان روشنفکری را به تصویر می کشد که پیش بینی های او درست از آب در نمی آید و با وقوع کودتا آخرین امیدهای او از بین می رود. او در این داستان، سعی می کند خواننده را متوجهِ پوچی روش های به کاررفته در نظام آموزشی و برنامه های تربیتی کند. آل احمد دو داستان بلند دیگر با نام های "سرگذشت کندوها" (۱۳۳۳) و "نون والقلم" (۱۳۴۰) را نیز در این دوره منتشر کرد. آل احمد در همه این داستان ها، در نقش منتقد اجتماعی ظاهر شده است. نویسندگان دیگری چون به آذین، رضا مرزبان و نادر ابراهیمی نیز از زبان تمثیل برای بیان رمانتیک، خیال انگیز و افسانه ای استفاده کردند. در گرایشی شدیدتر، آثاری چون "یکیلا و تنهایی او" نوشتهٔ تقی مدرسی و "ملکوت" نوشتهٔ بهرام صادقی، با الهام از "عهد عتیق" و داستان های اسطوره ای، جنگ خدا و شیطان را دستمایه قرار دادند؛ جنگی که خمیرمایهٔ اصلی تاریخ است. نوشتن داستان های اجتماعی و انتخاب س
وژه در بین مردم عادی و مخصوصاً مردم فقیر، از سال ۱۳۳۷ دوباره رونق گرفت. نویسندگان جوان، در این موج جدید انتقاد از فقر، خرافات و قراردادهای اجتماعی را به عنوان سوژه برگزیدند. حسن میرعابدینی از این موج جدید با عنوان «اجتماع نگاری های شتاب زده» یاد می کند زیرا اغلب این داستان های اجتماعی، گزارش یا عکسی از وقایع روزمره بودند، بی آن که دیدِ خواننده را به سطحی فراتر افزایش دهند. در سال ۱۳۴۰، علی محمد افغانی با آفرینش رمان ۹۰۰ صفحه ایِ "شوهر آهوخانم"، جایزهٔ داستان برگزیدهٔ این سال را دریافت کرد. این رمان که میرعابدینی آن را یک «شگفتی» و «برجسته ترین رمان اجتماعی این دوره» نامید و نجف دریابندری آن را «تراژدی عمیقی» توصیف کرد که می توان صحنه هایی از آن را با آثار تولستوی و بالزاک مقایسه کرد، راه را برای پیدایش رمان های اجتماعی بعدی باز کرد. در این رمان، برخلاف رمان های اجتماعی اولیه، حوادث نه از طریق موعظه و استدلال؛ بلکه با عمل و حرکت داستان بیان می شود و شخصیت های داستان، مانند انسان های واقعی، ترکیبی از احساسات متضادند که در اثر بروز رویدادهای داستان، دگرگون می شوند. رمان های بعدی افغانی، نتوانستند موفقیت نخستین ا
ثر او را تکرار کنند. دوره چهارم: ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷. سال های ۴۲ تا ۵۷، دوران حرکت ایران به سمت یک جامعهٔ سرمایه داری و رشد طبقهٔ متوسط بود. در این سال ها، شمار دانش آموزان، دانشجویان و کارمندان اداری افزایش یافت و پس از سال ها تمایل به فرهنگ غربی، ادبیات ایران کم کم رویکرد جدیدی پیدا کرد که منتقد غرب گرایی و در پی ایجاد رابطه ای واقع گرایانه با تاریخ و هویت خویشتن بود. حسن میرعابدینی، ادبیات این دوران را «ادبیات بیداری و به خودآیی» نامیده است. جاذبهٔ داستان نویسی، جوانان زیادی را جذب کرد؛ به طوری که در این سال ها بیش از ۵۰ نویسنده، نخستین کتاب خود را نوشتند و از میان آن ها نویسندگان زبده ای نیز سر برآوردند که آثاری ساخت یافته، منسجم، متنوع و کم نظیر در تاریخ ادبیات معاصر ایران خلق کردند. محمدعلی سپانلو، مترجم و منتقد ادبی، معتقد است که رمان نویسی از سال ۱۳۴۰ به شکل یک نهضت درآمد و یک موج جدی، جای جزر و مدهای پراکندهٔ دوره های قبلی را گرفت. اگر چه در این دوره آثار ترجمه نیز رونق داشت و در حدود ۱۷۰۰ عنوان ترجمه به چاپ رسید، اما داستان بلند ایرانی از تقلید آثار وارداتی به آثاری مستحکم و دارای سبک مبدل شد و در این راه،
آثار غلامحسین ساعدی، صادق چوبک، جلال آل احمد و ابراهیم گلستان نقش قابل توجهی داشتند. اگرچه دامنهٔ نفوذ نثر "بوف کور" همچنان در دهه های سی و چهل هم دیده می شود، اما از دهه چهل، زبانی تلگرافی و خشم آلود و حاوی تکیه کلام های خودساخته در بین نویسندگان رواج یافت که نمونهٔ آن، "مدیر مدرسهٔ" آل احمد است. سپانلو "سنگ صبور" صادق چوبک و "سووشون" سیمین دانشور را مهم ترین آثار دوران جدید معرفی می کند. چوبک شخصیت های داستان های خود را از رده های پایین جامعه انتخاب کرد و حس وقار و منزلت را در زندگی روزمره و بدون حادثهٔ آنان، نشان داد. او برای نخستین بار، از ظرفیت نهفته در دیالوگ به عنوان شگردی برای پیشبرد داستان استفاده کرد. دانشور، نخستین بانوی ایرانی است که رمان و مجموعه داستان کوتاه فارسی نوشت. در دههٔ چهل، چند حلقهٔ نویسندگی و شاعری شکل گرفت؛ نخستین، گروهی که حول محور آل احمد بود و دوم، گروهی که در انجمن به آذین حضور داشتند. همکاری این دو گروه در نیمهٔ دوم این دهه، به شکل گیری شورای نویسندگان ایران انجامید و به اقتضای اوضاع سیاسی و اجتماعی آن دوران، به بسط ادبیات متعهد منجر شد. حلقهٔ سوم از نویسندگان آن دوران، طرفدارا
ن هنر برای هنر بودند که عموماً به کارهای ابراهیم گلستان باورمند بودند. گلستان، نویسندهٔ مدرنیستی بود که کارهایش به خاطر الگوی جمله بندی ها، روایتِ غیرخطی و چیدمان سینمایی صحنه های داستان مورد توجه قرار گرفت. "اسرار گنج درهٔ جنّی" او، یک تمثیل طنز است که در آن از تکنیک های سینمایی به صورت خلاقانه بهره گرفته است. از سال ۱۳۴۵ ادبیات داستانی ایران مانند سایر حوزه های چاپ و نشر با پدیدهٔ سانسور مواجه شد. در این سال، ناشران به دستور دولت وقت، مکلف شدند که کتاب های چاپی خود را قبل از انتشار به تأیید وزارت فرهنگ و هنر برسانند. اگرچه نویسندگان در این دوران تلاش هایی به منظور رفع محدودیت ها برداشتند و در اثر این تلاش ها، کانون نویسندگان ایران از سال ۱۳۴۶ تأسیس شد، اما فشار حکومت به صورت مداوم تشدید می شد؛ به طوری که در سال ۱۳۵۱ مأموران دولتی به کتابخانه ها یورش بردند و ده ها ناشر و کتاب فروش را دستگیر کردند. حکومت، به تدریج، با ممنوع القلم کردن نویسندگان خلاق، زمینهٔ عزلت نشینی و جلب شدن آنان به فعالیت های اقتصادی غیرخلاقانه را فراهم کرد. برخی از نویسندگان ممنوع القلم نیز در خارج از ایران به کار پرداختند؛ به طور مثال ب
زرگ علوی که نوشته هایش در ایران از سال ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۷ ممنوع بود، در آلمان به فعالیت های خود ادامه داد. "سالاری ها" (۱۳۵۴) از جمله مشهورترین رمان های او در تبعید است. به عقیدهٔ میرعابدینی، نثر ساده و روان "چشم هایش" در این اثر به چشم نمی خورد و «ترکیبات فرنگی و توصیف های قدیمی ایرانی، نثرش را از شکل انداخته است.» از بین نویسندگان مختلف دور از وطن، به جز بزرگ علوی و مدرسی، دیگران تأثیر چندانی در ادبیات ایران نداشتند. یکی از ویژگی های بارز رمان های دوره چهارم، تاریخ گرایی است. در این دوره، مشاهدهٔ تاریخی رویدادها و ویژگی های اجتماعی زمانه گسترش یافت و جایگزین رویکرد پاورقی نویسان دوره های قبلی در توجه به افسانه ها و رویدادهای باستانی شد. رمان های "تنگسیر" (۱۳۴۲) و "سنگ صبور" (۱۳۴۵) اثر صادق چوبک از جمله آثار مشهور این دوره اند که به واسطهٔ ترسیم تصویری از یک دورهٔ تاریخی خاص، دارای جنبه های تاریخی قوی هستند. با این حال، منتقدان از دیدگاه فن رمان نویسی، "تنگسیر" را داستان کوتاهی خوانده اند که با افزودن صحنه ها و حادثه هایی غیرضروری، متورم شده است. "سنگ صبور" نیز فاقد قالبی منسجم و هماهنگ است و ماجراهای آن با نظم و
قاعده پیش نمی رود. در سال ۱۳۴۸، نخستین رمان تاریخ گرای فارسی با نام "سووشون" به قلم سیمین دانشور منتشر شد که ارتباط منسجمی با واقعیت های تاریخی سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۰ داشت. بعداً، ایرج پزشکزاد در "دایی جان ناپلئون" با رویکردی طنزآمیز و احمد محمود در "همسایه ها" از چنین رویکردی بهره گرفتند. "سووشون" پرخواننده ترین رمان ایران شد و "همسایه ها" پس از انتشار در سال ۱۳۵۳ موجی از رمان های «شرح احوالی» را در ادبیات ایران ایجاد کرد. "دایی جان ناپلئون" نیز اگرچه توجه منتقدان را برنینگیخت، اما در عامهٔ مردم طرفداران زیادی پیدا کرد و با اقتباس از آن، سریالی تلویزیونی با همان نام ساخته شد که بینندگان زیادی داشت. داستان "دایی جان ناپلئون" در زمان جنگ جهانی دوم رخ می دهد و پر از شخصیت های مضحک و کنایه های جنسی است. این داستان نگاهی ریشخندآمیز به باور عامیانه مبنی بر این که «انگلیس، عامل هر رخداد مصیبت باری در ایران است» دارد، چنان که در فرهنگ عامه، کاراکتر دایی جان ناپلئون، به استعاره ای برای نشان دادن توهم توطئه تبدیل شد. در سال ۱۳۴۸، "شازده احتجاب"، نخستین رمان هوشنگ گلشیری نیز منتشر شد که به نظر احمد کریمی حکاک، پژوهشگر اد
بی، به سرعت مورد استقبال جامعهٔ روشنفکری ایران واقع شد و نام گلشیری را به عنوان یک داستان نویس جوان و زبردست مطرح کرد. این رمان، داستان زوال سه نسل از شاهزادگان قاجار را روایت می کند. کریمی حکاک معتقد است استفاده گلشیری از تکنیک جریان سیال ذهن و تلفیق کردن مضمون و روش، این رمان را به عنوان اثری بدیع در سیر رمان نویسی در ایران بدل کرده است. گلشیری در کتاب بعدی خود، "کریستین و کید" تلاش کرد از شگردهای جدید در رمان نو بهره گیری نماید. یکی از این شگردها، که او در آثار سال های پس از انقلابِ خود ازجمله "آیینه های دردار" نیز استفاده کرد، به کارگیری روایت گری به عنوان بخشی از روایت داستان است. تحولات اجتماعی دههٔ چهل در ایران، و به طور خاص، ماجرای اصلاحات ارضی، نویسندگان را به اندیشیدن و پرداختن به مسائل زندگی روستایی ترغیب کرد و گرایش ادبی جدیدی به وجود آورد که میرعابدینی آن را «ادبیات روستایی و اقلیمی» نامیده است. با این که ریشه های این گرایش ادبی از دوران مشروطه شروع شده بود، غلامحسین ساعدی با رمان "توپ" و مجموعه داستان کوتاه "عزاداران بیل" به عنوان پیشرو ادبیات روستایی شناخته شد. آثار دیگری که پس از ساعدی در این
موضوع نوشته شد، از جمله "شریفجان، شریفجان"ِ تقی مدرسی و "بعد از تابستان"ِ غزاله علیزاده از نوعی واقع گرایی گزارشی استفاده کردند. "نفرین زمین" اثر جلال آل احمد نیز نمونه دیگری است که به عقیده میرعابدینی، مبدل به «بیانیه ای افشاگرانه در دربارهٔ اصلاحات ارضی و امحای کشاورزی سنتی ایران» شده است. دوره پنجم: پس از ۱۳۵۷. با وقوع انقلاب در سال ۱۳۵۷، ولع کتاب خوانی در ایران شدت گرفت و جمعیت کتاب خوان به لحاظ کمی و کیفی گسترش یافت. رمان نویسی نیز به عنوان قالب متداول ادبی مورد توجه قرار گرفت. رمان های نوشته شده در این دوره، از دوره های قبلی بیشتر بود. در این دوران، آثار زیادی چه از فارسی به زبان های دیگر و چه برعکس، ترجمه شد. همچنین زنان نویسنده جایگاه و نقش تثبیت شده ای یافتند. نخستین آثار این دوران را نویسندگان مشهور قبل از انقلاب نوشتند؛ مانند گلشیری، فصیح و دولت آبادی. اگرچه بسیاری از نویسندگان این دوره، چه آنها که شهرت نویسندگی شان به قبل برمی گشت و چه آنها که در این دوران به شهرت رسیدند، از حامیان انقلاب بودند و کم وبیش در آن مشارکت داشتند، اما به مرور، برخی از آنها از جریان انقلابی فاصله گرفتند یا به مخالفت با آ
ن پرداختند. برخی از نویسندگان این دوره ناچار شدند ایران را ترک کنند و در تبعید به نوشتن ادامه دهند. در دهه ۱۳۶۰ با گران شدن کاغذ، رکود دوباره بازار کتاب را فراگرفت و دامنگیر این ادبیات داستانی نیز شد. در این دهه، بسیاری از کتاب های منتشر شده در سال های قبل دوباره چاپ شدند و اگرچه بازار ترجمه هم رونق زیادی پیدا کرد، اما بسیاری از آثار ترجمه، بازنویسی از ترجمه های قبلی بودند. در این دهه، ۶۶ رمان فارسی از ۳۹ نویسندهٔ ایرانی به چاپ رسید که ۳۵ مورد از این رمان ها از انقلاب و جنگ تأثیر پذیرفته بودند. در دوران پس از انقلاب، دولت قوانین سخت گیرانه ای بر چاپ کتاب وضع کرد و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مأمور شد تا همه کتاب ها را پیش از چاپ، ممیزی کند و به طور جدی از انتشار مطالب شهوانی یا خلاف شرع جلوگیری نماید. همه کتاب ها از جمله داستان، مشمول این قانون بودند. در سال ۱۳۵۹، با شروع جنگ، فصل جدیدی در ادبیات ایران شروع شد که ادبیات جنگ نام گرفت. تا سال ۱۳۷۰، نزدیک به ۱۶۰۰ داستان کوتاه و ۴۶ رمان و داستان بلند با موضوع جنگ در ایران منتشر شد. جنگ تقریباً همه نویسندگان را تحت تأثیر قرار داد؛ بعضی از نویسندگان در ستایش رشادت و
حماسه آفرینی رزمندگان و بعضی در مصائب آن و تاثیرش بر زندگی مردم نوشتند. دستهٔ نخست، نویسندگانی بودند که تلاش می کردند روحیهٔ رزمندگان و مردم را بالا ببرند، حتی اگر داستانشان دارای تأثیر مقطعی باشد و ماندگار نشود. شخصیت های شجاعی که برای حفظ ارزش ها راهی جبهه می شوند و شخصیت های منفی که در اثر تجربه یا مشاهده ای، منقلب می شوند و راه جبهه ها را در پیش می گیرند، در رمان های این دسته، غالب و پرشمارند. نویسندگان این داستان ها اغلب نویسندگان حرفه ای نبودند و با هدف حفظ ارزش های جنگ، با شتاب زدگی می نوشتند؛ بنابراین شخصیت ها کمتر واقعی و ملموس می نمودند و ساختار داستان از پیچیدگی زیادی برخوردار نبود؛ چنان که تعبیر و تفسیر متفاوتی از آنها نمی شد و خواننده را کمتر به تفکر و تکاپو وامی داشتند. در این سال ها، تعداد آثاری که به واقعیت زمانه، فردیتی داستانی داده و آن را هنرمندانه توصیف کرده باشند، کم است. یکی از مطرح ترین نویسندگان این دسته، محسن مخملباف است با رمان ۳۵۰ صفحه ایِ "باغ بلور" (۱۳۶۵). نویسندگان حرفه ای ترِ جنگ، اغلب در دستهٔ دوم جای می گرفتند و به جای به تصویر کشیدن قهرمانی ها، به توصیف حال و هوای مردم جنگ ز
ده می پرداختند. مهاجرت، مرگ و گریز از اضطراب، از جمله مضمون های مورد استفاده در این رمان ها بودند. "زمین سوخته" احمد محمود نخستین رمان مستند و گزارشی از سه ماه نخست جنگ و برگرفته از تجربیات خودِ نویسنده است. این رمان جنبه ای حماسی دارد و در آن، در کنار ویرانگری جنگ، رشادت های مردم نشان داده می شود. یکی از ویژگی های رمان نویسی بعد از انقلاب ۱۳۵۷، بومی شدن و منطقه ای شدن ادبیات است؛ به این معنی که اهمیت تهران به عنوان پایتخت سیاسی و اقتصادی، اهمیت خود را در آثار ادبی از دست می دهد. به طور مثال، داستان های احمد محمود، منیرو روانی پور و محمود دولت آبادی در مناطق مختلف مختلف ایران روی می دهد و می تواند جنبه های مختلف تحولات اجتماعی را در منطقه های ایران بنمایاند. این تمرکززدایی، به نوعی فاز دوم مدرنیته در ایران محسوب می شود که مرکزیت ملی گرایانهٔ زبان فارسی را به تعادل می رساند. برای نخستین بار، سبک رئالیسم جادویی از ادبیات آمریکای لاتین به ادبیات فارسی راه پیدا کرد. "طوبا و معنای شب" از شهرنوش پارسی پور، از نخستین رمان های فارسی در این سبک محسوب می شود. استفاده از مفاهیم روان کاوی نیز در بین نویسندگان رمان پس از
انقلاب جایگاه قابل قبولی داشته است. عباس معروفی در نخستین و مشهورترین رمان خود، "سمفونی مردگان"، توانست ساختارهای زیباشناختی و روانکاوانه را با موفقیت به کار گیرد. این داستان با الهام گرفتن از داستان هابیل و قابیل در "قرآن" و "انجیل"، زندگی و مرگ دو برادر را در جامعه ای تعریف می کند که با تحولات بنیادینی روبروست. او با استفاده از نظریات روان کاوی فروید، ساختار داستان را شکل می دهد و از زوایای مختلفی آن را روایت می کند. شیوه روایت این داستان، با برخی از نویسندگان غربی، به خصوص فاکنر مقایسه شده است. او از این شیوه در رمان های بعدی خود، "سال بلوا" و "پیکر فرهاد" هم استفاده کرد. "پیکر فرهاد"، روایتی غم انگیز از تاریخ زن ایرانی است که از دیدِ شخصیتِ زنِ "بوف کورِ" صادق هدایت بیان شده است. جعفر مدرس صادقی هم یکی دیگر از نویسندگانی است که تحت تأثیر روان کاوی، به خلق اثر پرداخت و سعی کرد از شگردهای روایی رمان نو استفاده کند. "گاوخونی"، "سفر کسرا" و "ناکجاآباد"، مشهورترین رمان های او هستند. مدرس صادقی، از معدود نویسندگان بعد از انقلاب به شمار می رود که در آثار خود از اسطوره ها و دستمایه های پیش از اسلام استفاده کرده ا
ست. تاریخ معاصر ایران نیز یکی از موضوعات مورد توجه نویسندگان بعد از انقلاب است. امیرحسن چهلتن در "تالار آینه"، داستان مشروطه را از دیدِ یک زن نوشت. "خانه ادریسی ها"، اثر غزاله علیزاده، روایتی است از دوران جنگ های ایران و روسیه در دوران قاجار. خودزندگی نامهٔ "جزیرهٔ سرگردانی"، روزهای سخت سیمین دانشور در آستانهٔ انقلاب ۱۳۵۷ را توصیف می کند. در دهه ۷۰، حدود ۱۲۰۰ عنوان رمان به چاپ رسید که نیمی از آنها به قلم نویسندگان زن بوده است. در این دهه، علاوه بر داستان هایی با موضوع جنگ، داستان های عامه پسند زیادی نیز به چاپ رسید. از اواخر دههٔ ۷۰، رمان های عامه پسند و سرگرم کنندهٔ زیادی نوشته و منتشر شدند که نویسندهٔ بسیاری از آن ها، زنان بودند. یکی از مشهورترین کتاب ها در این زمینه، "بامداد خمار" اثر فتانه حاج سیدجوادی است که نخستین بار در سال ۱۳۷۴ منتشر شد و با توجه به محبوبیتی که به دست آورد، بارها تجدید چاپ شد. این رمان، داستان مرارت های دو دلداده از طبقات مختلف جامعه و نتایج غم انگیزِ ازدواج آنان است. این داستان، مانند برخی رمان های تاریخی دورهٔ نخست، اشرافیت رو به اضمحلال را ستایش می کند، اما به جای این که سرمایه دار
ان نوظهور را ملامت کند، طبقات فرودست را ظالم و خودمحور توصیف می نماید. در این دوران داستان های سریالی پلیسی و عاشقانه هم طرفداران قابل توجهی داشت. فهیمه رحیمی و نسرین ثامنی از جمله نویسندگان این رمان ها هستند که اغلب با پایانی خوش برای عشق های ممنوعه به آخر می رسند. با روی کار آمدن سید محمد خاتمی در سال ۱۳۷۶ به عنوان رئیس جمهور، فشار ممیزی و سانسور برای مدت کوتاهی کاهش یافت و کتاب های زیادی مجوز انتشار گرفتند. در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، اما قانون تازه ای وضع شد که بر مبنای آن کتاب های قبلاً انتشار یافته هم نیازمند اخذ مجوز برای تجدید چاپ بودند. بر اساس همین قانون، بسیاری از کتاب ها، برای تجدید چاپ مناسب تشخیص داده نشدند. بسیاری از کتاب های رمان از جمله رمان های فارسی و رمان های ترجمه شده خارجی در همین دسته قرار گرفتند. علاوه بر سخت گیری در ممیزی، روال اداری طولانی و پردردسر دریافت مجوز، دلیل دیگری بود که نویسندگان را از انتشار کتاب هایشان منصرف می کرد. حتی پس از دریافت مجوز، نویسنده ممکن بود به خاطر مطالب کتاب به دادگاه احضار و محکوم شود. چنان که به طور مثال، یعقوب یادعلی نویسنده رمان "آداب بی قر
اری" به خاطر مطالبی در این رمان تحت تعقیب قرار گرفت و به سه ماه حبس محکوم شد. با توجه به این محدودیت ها، بعضی از نویسندگان تصمیم گرفتند که به جای نشر کاغذی کتاب، راه های دیگری را برای رساندن مطالب خود به دست مخاطبان بیابند. به طور مثال، رضا قاسمی، رمان "وردی که بره ها می خوانند" را در سال ۲۰۰۲ در پاریس به صورت اینترنتی منتشر کرد. گلشیری نویسنده دیگری بود که برای جلوگیری از سانسور مطالب رمان خود با نام "جن نامه"، آن را در سوئد به چاپ رساند. "زوال کلنل"، رمانی از محمود دولت آبادی است که مجوز انتشار در ایران را ندارد، اما ترجمه آن به زبان های انگلیسی و آلمانی منتشر شده است. این کتاب را نویسنده در سال ۱۹۸۰ میلادی نوشت، اما از ترس این که نامش وارد فهرست سیاه نویسندگان شود، تا سال ۱۳۸۸ تلاشی برای کسب مجوز انتشار نکرد. "فریدون سه پسر داشت" هم اثری است از عباس معروفی که وقتی در فرایند ممیزی با اصلاحات فراوانی مواجه شد، نویسنده اش آن را رایگان در اینترنت منتشر کرد. البته نسخه کاغذی این کتاب نیز در سال ۲۰۰۴ میلادی توسط انتشارات گردون در آلمان منتشر شد. این کتاب در سال ۲۰۱۶ میلادی به آلمانی هم ترجمه شد و مورد توجه منتقد
ان ادبی این کشور قرار گرفت. در دهه ۸۰، بیش از ۲۵۰۰ رمان و داستان کوتاه منتشر شد که تابع شرایط اجتماعی و سیاسی آن دوران بودند. در این دهه، کتاب های دفاع مقدس با نگاهی جدید و ساختار و فرمی تکامل یافته تر منتشر شدند و با فاصله گرفتن از محافظه کاری و پرهیز از مستقیم گویی، جنگ با همه قوت ها و ضعف هایش در داستان ها به تصویر کشیده شد. دهه ۹۰، با سبک و شیوه دهه ۸۰ ادامه پیدا کرد؛ اما در این دهه، ناشران برای معرفی کتاب ها و جذب مخاطب از شبکه های اجتماعی استفاده کردند. به زبان های دیگر. زبان ها و گویش های محلی ایران. نوشتن رمان به زبان ترکی، حتی قبل از زبان فارسی شروع شد؛ چنان که "ستارگان فریب خورده" اثر فتحعلی آخوندزاده که به عنوان نخستین رمان ایرانی شناخته می شود، به زبان ترکی نوشته شده است. با این حال، با توجه به محدودیت هایی که در دوران پهلوی در مورد نگارش به زبان های بومی و محلی وضع شده بود، ادبیات داستانی در سال های بعد از آن با رکود و افول مواجه شد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ و به خصوص بعد از پایان جنگ، در دهه ۷۰ شمسی، تعداد نویسندگانی که به نگارش رمان روی آوردند افزایش یافت و رمان هایی به زبان ترکی هم نوشته و منتشر شد.
از جمله کسانی که به زبان ترکی رمان نوشته اند، می توان به علی حسین زاده ("بیچاق و سوموک")، ناصر منظوری ("قاراچوخا")، عیوض طاها ("قورشون هاردان آچیلدی") و عباد ممی زاده ("شامان") اشاره کرد. نوشتن رمان کردی، از نیمه دوم قرن بیستم میلادی شروع شد. نخستین رمان کردی، "ژانی گه ل" را ابراهیم احمد نویسنده عراقی نوشت. اما نخستین رمان نویس ایرانی به زبان کردی، رحیم قاضی است که رمان "پیشمرگه" را در سال ۱۹۶۱ میلادی در خارج از ایران منتشر کرد و داستان بلند "باقه بین" را در سال ۱۳۶۰ در ایران به چاپ رساند. این داستان ها به لحاظ پردازش ادبی و فرم و ساختار داستان های مدرن، دارای ضعف اساسی بودند. "هاواره به ره" در سال ۱۳۶۹ به قلم فتاح امیری با فرم و تکنیک متأثر از رمان های فارسی، به خصوص "کلیدر" و "جای خالی سلوچ" و با درون مایه جامعه فئودالی و روستایی کردستان منتشر شد. رمان دیگری از همین نویسنده و با همین مضمون، در سال ۱۳۷۲ با نام "میرزا" به چاپ رسید. محمدپور، نویسنده کتاب "جریان شناسی ادبیات داستانی کردی در ایران"، انتشار مجموعه داستان های عطا نهایی از سال ۱۳۷۲ را نقطه عطفی در ادبیات داستانی کردی می داند که با خروج از فرم دولت
آبادی و ادبیات رئالیستی اجتماعی و ورود به ادبیات مدرنیستی با الهام از فرم و زبان گلشیری همراه بوده است. رمان های "گوڵی شۆڕان"، "باڵنده کانی ده م با" و "گره وی به ختی هه ڵاله " از او منتشر شده است. رمان های "شاربه ده ر" از حسین شیربگی، "بلیند و نه وی" از نسرین جعفری و "هه زار ئه شکه وت" از عمر مولودی از جمله رمان های منتشر شده در دهه ۷۰ خورشیدی اند. به عقیده محمدپور، جریان سوم ادبیات داستانی کردی، داستان تجربی است که از میانه دهه ۸۰ شروع شده است. عطا نهایی، سید قادر هدایتی و بریا کاکه سوری از جمله پیشروان این سبک داستان نویسی اند. زبان های خارجی. رمان ایرانی، محدود به آثار نوشته شده به زبان فارسی یا در محدودهٔ مرزهای ایران نیست. بسیاری از ایرانیانی که به دلایل مختلف ایران را ترک کردند و برای مدت های زیادی در کشورهای دیگر ساکن شدند، تلاش کردند رمان هایی به زبان های دیگر بنویسند. نخستین نویسنده ای که به داستان نویسی به زبان فرانسوی روی آورد، امینه پاکروان نام دارد که در استانبول متولد و در اروپا بزرگ شد. او چندین سرگذشت و رمان نوشت که تقریباً همهٔ آن ها در دوران قاجار نوشته شدند. "شاهزاده گمنام" یا "امیر بی تار
یخ"، یک رمان احساسی است در مورد یک شاهزادهٔ یتیم قاجاری که پاکروان در سال ۱۹۲۵ میلادی نوشت و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. فریدون هویدا، رمان نویس ایرانی دیگری است که او هم به زبان فرانسوی می نوشت. او نخستین رمان خود را با نام "قرنطینه" در سال ۱۹۶۲ میلادی نوشت. فریدون اسفندیاری نیز نخستین ایرانی بود که به زبان انگلیسی رمان نوشت. او سه رمان تخیلی نوشت که در سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۷ میلادی در نیویورک منتشر شدند. شمسی عصار و بهمن شعله ور نیز رمان هایی به زبان انگلیسی نوشته اند.
استوارت وارنی (به انگلیسی: Stuart Varney؛ زاده ۷ ژوئیه ۱۹۴۸) یک روزنامه نگار، مجری برنامه های گفتگومحور و کارشناس سیاسی آمریکایی-بریتانیایی است. او از سال ۲۰۰۴ در شبکه های فاکس نیوز و فاکس بیزنس فعالیت می کند. وارنی هم اکنون مجری برنامه اختصاصی خودش در فاکس بیزنس به نام «وارنی و شرکا» است. پس زمینه. وارنی در داربی شر انگلستان متولد شد. او پس دریافت مدرک اقتصاد از مدرسه اقتصاد لندن، به رادیو تلویزیون هنگ کنگ پیوست و بعد فعالیت روزنامه نگاری اقتصادی در شبکه «کی اواف وای» سان فرانسیسکو ادامه داد. وارنی پس از افتتاح سی ان ان در سال ۱۹۸۰، به این شبکه پیوست و مجری چندین برنامه اقتصادی در سی ان ان بود. وارنی در سال ۲۰۰۱ سی ان ان را ترک کرد و به شبکه سی ان بی سی پیوست تا برنامه هفتگی «مرور خبری با وال استریت ژورنال» را میزبانی کند. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان تحلیلگر و روزنامه نگار سیاسی و اقتصادی به شبکه فاکس نیوز پیوست. وارنی در نهایت در اکتبر ۲۰۰۷ با شروع به کار فاکس بیزنس، در این شبکه برنامه «وارنی و شرکا» را آغاز کرد. زندگی شخصی. وارنی با وجود تولد در انگلستان، از سال ۱۹۷۴ در ایالات متحده آمریکا زندگی کرده است. او د
ر سال ۲۰۱۵ به طور رسمی شهروند آمریکا شد. وارنی شش فرزند دارد و در فرانکلین لیکس در ایالت نیوجرسی زندگی می کند. استوارت وارنی و همسرش در سال ۲۰۱۴ از یکدیگر جدا شدند.
اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۱ الجزایر ()، انقلاب لبخند یا جنبش حِراک () در ۱۶ فوریه ۲۰۱۹، شش روز پس از آن که عبدالعزیز بوتفلیقه، نامزدی خود را برای پنجمین دوره ریاست جمهوری در بیانیه ای امضا شده، اعلام کرد، آغاز شد. این اعتراضات، بدون سابقه از زمان جنگ داخلی الجزایر، مسالمت آمیز بود و ارتش را بر آن داشت تا بر استعفای فوری بوتفلیقه که در ۲ آوریل ۲۰۱۹ انجام شد، پافشاری کند. در اوایل ماه مه، تعداد قابل توجهی از دلالان قدرت نزدیک به دولت برکنار شده، از جمله برادر کوچکتر رئیس جمهور سابق، سعید بوتفلیقه، دستگیر شده بود. بعد از استعفای بوتفلیقه، همچنان اعتراضات مردمی ادامه داشت و در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹، ده ها هزار نفر الجزایری، همزمان با انتخابات، اعتراضات بزرگی را با ریختن به خیابان ها برگزار کرده و خواهان آن بودند که نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری، از چهره هایی باشند که با عبدالعزیز بوتفلیقه، همکاری نکرده اند. در حالی روز پنج شنبه ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹، عبدالمجید تبون، ریاست جمهوری الجزایر، معرفی شد و در روز ۱۹ دسامبر، ادای سوگند کرد که معترضان ریاست جمهوری او، انتخابات را تحریم کرده و دستگیری ها و بازداشت ها همچنان ادامه داشت. در ۲۸ دسا
مبر، رئیس جمهور، عبدالمجید تبون، عبدالعزیز جراد ۶۵ ساله را به عنوان نخست وزیر جدید معرفی کرد و تشکیل کابینه را به عهده او گذاشت. وی که یک استاد علوم سیاسی است، در گذشته، چندین پست سیاسی از جمله مدیرکل ریاست جمهوری را برعهده داشت. یک روز قبل از معرفی او در ۲۷ سپتامبر، برای ۴۵اُمین هفته متوالی، مردم معترض الجزایر، به خیابان ها آمده و خواستار اجرا و پیگیری اصلاحات اساسی شدند.
تصرف پارت به رویدادی تاریخی می پردازد که با حملهٔ ارشک، رهبر قبیلهٔ پرنی، به ساتراپی (ایالت) پارت و شکست حاکم آن، آندراگوراس، سرآغاز دوره ای ۵۰۰ ساله از حاکمیت اشکانیان بر ایران بود. زمینهٔ تاریخی. پس از مرگ اسکندر مقدونی، امپراتوری او میان سردارانش تقسیم شد و ایران به قلمرو سلوکوس و جانشینانش تعلق گرفت. با این حال، سلوکیان به دلیل وسعت زیاد قلمرو و درگیری های مداوم در غرب، نتوانستند کنترل محکمی بر مناطق شرقی خود داشته باشند. این ضعف حکومت مرکزی به حاکمان محلی و قبایل ایرانی فرصت داد تا برای کسب استقلال قیام کنند. در حدود سال ۲۵۰ پیش از میلاد، آندراگوراس، ساتراپ سلوکی پارت، علیه حکومت مرکزی شورش کرد و استقلال خود را اعلام نمود. در همین دوران، قبیلهٔ پرنی، که از اقوام کوچ نشین ایرانی تبار و از زیرشاخه های اتحادیهٔ داهه بودند، در شمال شرق ایران سکونت داشتند. رهبر این قبیله، ارشک، از بی ثباتی و ضعف آندراگوراس بهره برد. پس از جدایی پارت از امپراتوری سلوکی و در نتیجه از دست دادن پشتیبانی نظامی سلوکی، آندراگوراس در حفظ مرزهای خود دچار مشکل شد و حدود ۲۳۸ پ. م تحت فرماندهی اشک و برادرش تیرداد» با سوارکاران ماهر خود ب
ه منطقهٔ پارت حمله کرده و کنترل آستابنه (اَستاوه)، منطقه شمالی آن قلمرو را به دست گرفتند که پایتخت اداری آن کابوچان (قوچان در نسخه های متأخر) بود. مدت کوتاهی پس از آن، پرنی ها بقیهٔ پارت را از آندراگوراس گرفتند و او را در یک نبرد قاطع، شکست داده و به قتل رساندند. این پیروزی نظامی نه تنها به سلطهٔ سلوکیان بر پارت پایان داد، بلکه کنترل منطقه را به طور کامل به دست ارشک سپرد. پیروزی ارشک و قبایل پرنی بر آندراگوراس و فتح پارت، نقطه عطفی در تاریخ ایران بود. این واقعه نه تنها به سلطهٔ طولانی مدت یونانیان بر ایران پایان داد، بلکه زمینه را برای تأسیس یک امپراتوری قدرتمند و مستقل ایرانی فراهم کرد که به مدت نزدیک به ۵۰۰ سال به حیات خود ادامه داد و در برابر امپراتوری روم به عنوان رقیبی قدرتمند ایستادگی کرد.