Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زلی تر اما همچنان شورانگیز، این بخش تعدیل گشته و دوبار تکرار می شود. نکته قابل توجه در این بخش این است که بتهوون به جای گام نسبی ماژور، گام نمایان فرعی (دو مینور) را انتخاب کرده است. این بخش با تأکید در دو مینور و تکرار موتیف «سه آکورد»، به پایان می رسد. بسط و گسترش. در بخش بسط و گسترش، به جای گسترش تم اصلی در گشایش (همان طور که از یک موومان متعارفِ «سونات-آلگرو» انتظار می رود)، با یک تم جدید و آرام در «گام نسبی» (لا بمل ماژور) و بدون استفاده از نمایان فرعی (دو مینور) که در بخش گشایش وجود داشت، شروع می شود. تم اصلی با نت های چنگ در لا بمل ماژور بیان می شود و مهلتی است که از چنگ های تریوله که بیشترین بخش گشایش را فرا گرفته بود، رها شود. تم اصلی پاسخی به حرکت صعودی (صعود مانهایمی) در موومان اول (هر دو صعودی، یکی تغزلی و در ماژور و دیگری ضربی و در مینور) است. این ساختار از ترکیبی دوتایی تشکیل شده است که در آن هر کدام از فرازها دو بار تکرار می شوند. در ادامه، این بخش با یک انتقال مجدد بر اساس طرح های متناوبِ تم اصلی و میانی، دنبال می شود. بازگشایش. در بازگشایش، تقریباً تمامی بخش گشایش تکرار می شود (به جز تغییرات
جزیی که در نوانس و صدادهی وجود دارد) اما به طور قابل توجهی همهٔ مطالب (همان طور که معمول است) در فا مینور، مجدداً بیان می شود. فرم سونات در این موومان با حرکت نزولیِ نت های چنگِ تریوله، خاتمه می یابد. این حرکت نزولی شاید پاسخی متقارن به یک پایان باشد که در آن سونات با آرپژهای بالارونده آغاز شده بود.
ژورنال ۶۴ یا خلوص انتقام نام فیلمی است در ژانر جنایی، معمایی و هیجانی به کارگردانی کریستوفر بو محصول ۲۰۱۸ دانمارک. فیلم بر مبنای رمانی به همین نام از یوسی آدلر-اولسن ساخته شده است. فارس فارس، نیکولای لی کاس، بریته نویمن، آندرس هووه و یوهانه لوئیسه اشمیت در آن به ایفای نقش پرداخته اند. داستان. در پی کشف سه جسد در پستوی خانه ای که به طریقی مرموز مومیایی شده و پشت میزی نشانده شده و درون اتاق تیغه کشیده شده مدفون شده اند، کارآگاهان "کارل مورک" (با بازی نیکولای لی کاس) و "اسد" (با بازی فارس فارس) پرده از جرایم سازمان یافتهٔ مخوفی مربوط به چند دهه پیش از آن برمی دارند. منابع. وبگاه آی ام دی بی
قاچاق جنسی گونه ای از قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی فرد است. استثمار جنسی شامل بردگی جنسی است که نوعی برده داری نو به حساب می آید. در این فعالیت، معمولاً فرد قربانی از راه های مختلف به قاچاقچی یا قاچاقچی های خود وابسته می شود و سپس قاچاقچیان نیز وی را مجبور به ارائه خدمات جنسی به مشتریان خود می کنند. جرم قاچاق جنسی می تواند شامل آدم ربایی، قاچاق و بهره کشی جنسی از فرد قربانی باشد. همچنین، گردشگری جنسی کودکان، قاچاق جنسی داخلی جزئی یا هر گونه از استثمار جنسی تجاری از کودکان و تن فروشان بزرگ سال نیز می تواند جزءی از قاچاق جنسی محسوب شود. در سال ۲۰۱۲، سازمان بین المللی کار گزارش کرد ۲۰٫۹ میلیون تَن مجبور به کار اجباری شده که از میان آن ها ۲۲٪ یعنی ۴٫۵ میلیون تن قربانی استثمار اجباری جنسی هستند. این سازمان همچنین در سال ۲۰۱۶ گزارش داده است که از ۲۵ میلیون تَن کارگر اجباری، ۵ میلیون قربانی استثمار جنسی بوده اند. با این حال، به دلیل پنهان بودن قاچاق جنسی، به دست آوردن آمار دقیق و قابل اعتماد برای محققان دشوار است. سود جهانی تجارت بردگی جنسی طبق گفته سازمان بین المللی کار ۹۹ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده است
. در سال ۲۰۰۵، این رقم ۹ میلیارد دلار برای کل قاچاق انسان در نظر گرفته شده بود. بیشتر قربانیان در موقعیت های اجباری یا توهین آمیز قرار می گیرند که فرار از آن دشوار و خطرناک است. از آنجایی که یک شبکه پیچیده میان کشوری در قاچاق جنسی فعال است، یافتن راه حل های مناسب برای این مشکل مرتبط با حقوق بشر بسیار دشوار است. باورهای نادرست رایج. در مورد قاچاق جنسی باورهای نادرستی وجود دارد. قاچاق جنسی و قاچاق انسان را نباید با قاچاق مهاجران اشتباه گرفت. قاچاق مهاجران به معنی انتقال مهاجران میان مرزهای بین المللی به صورت غیرقانونی و مخفیانه است؛ اما قاچاق انسان، شامل اجبار یا فریب افراد و انتقال آن ها به مکانی دیگر به منظور بهره کشی از آن هاست. همچنین قاچاق انسان لزوماً شامل انتقال میان کشوری نبوده و می تواند در جغرافیای یک کشور نیز اتفاق بی افتد. قاچاق انسان و قاچاق جنسی اغلب با هم هم پوشانی دارند. با این حال، قاچاق انسان ممکن است شیوع بیشتری نسبت به قاچاق انسان به منظوربردگی جنسی داشته باشد. باید یادآور شد که به دست آوردن تخمین دقیق از میزان قاچاق انسان بسیار دشوار است. به دلیل خشم عمومی که کار جنسی اجباری در مقایسه با کا
ر غیر جنسی اجباری ایجاد می کند، حوادث مرتبط با قاچاق جنسی بیشتر گزارش شده و بیش تر مورد توجه سازمان های امدادی و خیریه ها قرار می گیرد. قاچاق جنسی معمولاً با رابطه جنسی غیر اجباری برای پول یا روسپی گری در ارتباط است. این باور غلط غالباً از گزارش نکردن میزان قاچاق جنسی به دلیل ترس قربانیان از قاچاقچیان ایجاد شده است. همچنین تعاریف حقوقی دائماً در حال تغییر دربارهٔ شرایط جرم انگاری قاچاق جنسی و روسپی گری و دیدگاه های متناقض میان قاچاق و کار جنسی نیز از دیگر عوامل ایجاد این باورهای نادرست هستند. علاوه بر این، برخی از محققان استدلال می کنند که خارج کردن کارگران جنسی و بازماندگان قاچاق جنسی از حیطه تحقیقات باعث ایجاد نقص در پژوهش ها شده است. دیگر محققان استدلال می کنند که این دو معمولاً به دلیل ارتباط ذاتی با یکدیگر درگیر هستند. کسانی که این نظر را دارند معتقدند که رابطه جنسی تجاری شده تقاضا برای خدمات جنسی را افزایش می دهد و در نتیجه قاچاق جنسی بیش تر می شود. برخی از برنامه ها و ابتکارات ضد قاچاق جنسی به دلیل دربر گرفتن این باورهای غلط مورد انتقاد قرار گرفته اند؛ زیرا به کارگران جنسی غیر قاچاقچی انگیزه هایی می ده
د تا خود را به عنوان قربانیان قاچاق معرفی کنند که از جمله آن می توان به دسترسی به منابعی مانند پناهگاه ها اشاره کرد. سازمان های اجرای قانون به دلیل ارائه مشوق های مشابه مورد انتقاد قرار گرفته اند؛ چراکه آنها اگر روسپی های مشکوک را که به انتخاب خود تن به این کار می دهند را بپذیرند، آنان را تهدید به حبس می کنند و این در حالی است که کسانی که ادعا می کنند قربانی قاچاق جنسی هستند به جای گذراندن زندان، در کارگاه های آموزشی پذیرفته شده و خدمات اجتماعی می گیرند. چنین سیاست هایی، گرچه برای قربانیان واقعی قاچاق جنسی مفید است، اما نرخ گزارش شده از قاچاق جنسی را افزایش می دهد. بسیاری از دانشمندان زن گرا با دیدگاه خود در مورد قاچاق و کار جنسی درگیری دارند. دو چارچوب غالب وجود دارد که این شکاف را نشان می دهد: گفتمان لغوگرایی که از تئوری سلطه گرایانه فمینیستی نشأت می گیرد و نیز گفتمان کار جنسی. زن گرایان معتقد به گفتمان لغوگرایانه استدلال می کنند که همه فحشا به دلیل رواج دگرجنسگرایی اجباری و فشارهای اجتماعی-اقتصادی ناشی از نئولیبرالیسم و نظام مرد محور پدرسالارانه اتفاق می افتد. این استدلال ها زنان را به عنوان قربانیان برده
داری جنسی در نظر می گیرند و مسئله جنسی مردان را مشکل اصلی قلمداد می کند. علاوه بر نادیده گرفتن این واقعیت که بسیاری از مردان و افراد معتقد به چند جنسیتی به کارگری جنسی روی می آورند، گفتمان لغو قانون با مطالعات انجام شده توسط گروه ها و افرادی که طرفدار جرم زدایی از کارهای جنسی هستند، در تعارض است. جرم زدایی کارگران جنسی را کارگران خودمختار و کارآفرین می داند که بعضاً با اشخاص ثالث مانند صاحبان فاحشه خانه ها و باشگاه ها به صورت توافقی کار می کنند و حقوق و دستمزد بیشتر کار جنسی را نسبت به حقوق کم تر مشاغل معمول همچون کارمندی، و نیز آزار و اذیت جنسی توسط کارفرمایان و همکاران مرد که ممکن است در محل کار برایشان پیش بیاید، ترجیح می دهند. این دیدگاه همچنین با توجه به توزیع نابرابر ثروت و فقر، کار جنسی را یک انتخاب فعال یا وسیله ای برای بقا دانسته و همچنین آن را نشات گرفته از عوامل ساختاری مانند نظیر نژادپرستی، طبقه گرایی و تبعیض جنسی و نه فقط نتیجه جنسیت و هوس رانی مردان در نظر می گیرید. لغوگرایان، در تعدادی از سازمانهای فعال به دنبال ارائه خدمات به قربانیان قاچاق جنسی، لابی برای مبارزه با قاچاق کالا و ارز و افزایش آ
گاهی عمومی در مورد قاچاق جنسیت فعال هستند. این کنش گران غالباً طرفدار جرم انگاری کار جنسی داوطلبانه نیز هستند. در گفتمان کار جنسی، طرفداران در مورد انگ زنی به تن فروشی، بهبود شرایط کار و خدمات اجتماعی در دسترس بحث می کنند. بسیاری از طرفداران این گفتمان برای جرم زدایی کامل روسپیگری لابی می کنند؛ چراکه آن را به عنوان یک انتخاب مشروع و شغل خودخواسته در نظر می گیرند. برخی از دانشمندان زن گرا جنبه های هر دو چارچوب را برای ایجاد نقطه نظری جدید برای بررسی قاچاق جنسی و روسپی گری ترکیب می کنند. طبق چارچوب های آنان، قاچاق و روسپیگری جنسی اشکال سلطه و استثمار مبتنی بر رابطه جنسی است، اما آنها همچنین زمینه را برای آرایه متنوعی از تجارب زنان با این صنایع فراهم می کنند. تحت این چارچوب، نه قاچاق جنسی و نه فحشا موضوعات یکپارچه ای نیستند و غالباً با اشکال دیگر ستم مرتبط می شوند، اما می توانند شامل انتخاب های خودمختار نیز باشند. این دیدگاه طرفدار اصلاح تحقیقات پلیس و روسپی گری، افزایش در دسترس بودن نیروی کار و خدمات اجتماعی در خارج از کار جنسی برای کاهش احتمال ورود به هر دو صنعت و همچنین گنجاندن صدای زنان در گفتگوهای مربوط به
مداخله گری است. این باورهای نادرست غالباً منجر به شناخت نادرست از قاچاق جنسی از سوی مجریان قانون به عنوان تن فروشی و بالعکس می شود. تعریف مسئله. در جهان. در سال ۲۰۰۰، کشورها تعریفی را توسعه دادند که توسط مادران متحد ارائه شده است. کنوانسیون سازمان ملل علیه جرایم سازمان یافته فراملی با ارائه پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به ویژه زنان و کودکان، که به عنوان پروتکل پالرمو نیز شناخته می شود، این تعریف را بهبود بخشید. ۱۴۷ کشور از ۱۹۲ کشور عضو سازمان ملل متحد پروتکل پالرمو را هنگام انتشار در سال ۲۰۰۰ تصویب کردند. تا سپتامبر ۲۰۱۷، ۱۷۱ کشور این پروتکل رو پذیرفته اند ماده ۳ پروتکل پالرمو قاچاق انسان را چنین تعریف می کند: الف) «قاچاق انسان» به معنای استخدام، حمل ، انتقال، پناه دادن یا پذیرش افراد، با تهدید یا استفاده از زور یا سایر انواع زورگویی، آدم ربایی، کلاهبرداری، فریب، سوءاستفاده بوده و این امور از برای رضایت فرد سودجوی قدرت مند از راه داد و ستد پول یا مزایا به منظور بهره برداری از فرد آسیب پذیر دیگر صورت می پذیرد. حداقل بهره برداری شامل بهره برداری از روسپیگری دیگران یا سایر اشکال استثمار جنسی، کار
یا خدمات اجباری، برده داری یا رویه هایی مانند بردگی، بندگی یا دزدی اعضای بدن است. ب) رضایت قربانی قاچاق به بهره برداری اشاره شده در بند (الف) این ماده در صورت استفاده از هر یک از ابزارهای مندرج در بند (الف) بی اعتبار خواهد بود. ج) استخدام، حمل و نقل ، انتقال، پناه دادن یا دریافت کودک به منظور استثمار، «قاچاق انسان» تلقی خواهد شد؛ حتی اگر این امر شامل هیچ یک از روشهای مندرج در بند (الف) این ماده نباشد. د) «کودک» به معنای هر شخص زیر هجده سال است. سپس ماده ۵ پروتکل پالرمو کشورهای عضو را ملزم می کند تا قاچاق را بر اساس تعریفی که در ماده ۳ ذکر شده جرم بدانند. با این حال، قوانین داخلی بسیاری از کشورهای عضو تعریفی کم رنگ تر از ماده ۳ را منعکس می کنند. اگرچه این کشورها ادعا می کنند خود را ملزم به رعایت ماده ۵ می دانند، اما قوانین محدود منجر به تعقیب قضایی قاچاق جنسی افراد کمتری می شود. سازمان ملل متحد ابزارهای مختلفی برای مبارزه با قاچاق از جمله گزارش جهانی در مورد قاچاق انسان و یک گروه هماهنگی برای مبارزه با قاچاق انسان ایجاد کرده است. گزارش جهانی قاچاق انسان اطلاعات تازه ای را براساس داده های جمع آوری شده از ۱۵۵ کش
ور ارائه می دهد. این گزارش، نخستین ارزیابی جهانی از دامنه قاچاق انسان و آنچه برای مبارزه با آن انجام می شود را ارائه می دهد. مجمع عمومی سازمان ملل چندین قطعنامه در مورد آمارگیری به منظور از بین بردن قاچاق انسان تصویب کرده است. در سال ۲۰۱۰ برنامه جهانی اقدام سازمان ملل برای مبارزه با قاچاق انسان تصویب شد. سازمانهای مختلف دیگری در تلاش جهانی علیه قاچاق جنسی بوده اند. «پروتکل سازمان ملل متحد بستر ابتکارات بین المللی علیه قاچاق جنسی انسان است.» این پروتکل عناصر خاصی از قاچاق جنسی را تعریف می کند: «اقدام»، که استخدام و حمل قربانیان را توصیف می کند، «وسیله» که شامل اجبار، کلاهبرداری یا سوءاستفاده از قدرت است؛ و «هدف» که شامل استثمار مانند فحشا، اجباری کار یا برده داری و دزدی اعضای بدن می شود. سازمان ملل متحد از کشورهای عضو خواسته است تا قاچاق انسان را به عنوان یک جرم کیفری تعیین کنند. ایالات متحده آمریکا. پس از آنکه اعضای گروه روسپی های گمنام که از نجات یافتگان قاچاق جنسی مدرن مدت ۱۳ سال را صرف انجام مصاحبه های تلویزیونی و رادیویی، حضور در مجامع عمومی، مصاحبه های خبری و غیره کرده و خواستار این شدند که آمریکا باید «
کاری انجام دهد»، سرانجام یک تعریف شناخته شده بین المللی برای قاچاق جنسی با قانون قاچاق انسان در سال ۲۰۰۰ ایجاد شد. در همان سال بود که پروتکل پالرمو تصویب شد. ایالات متحده قانون قربانیان قاچاق و خشونت در سال 2000 (TVPA) را تصویب کرد تا آشفتگی و اختلافات پیشین در مورد دستورالعمل های جرم انگاری قاچاق انسان را برطرف کند. با این قانون، جرایم مرتبط قاچاق جنسی به عنوان شرایطی تعریف شده است که در آن «یک عمل جنسی تجاری، ناشی از زور، کلاهبرداری یا اجبار باشد، یا در آن، شخصی که مجبور به انجام چنین عملی شده است، به سن ۱۸ سال نرسیده باشد.» اگر قربانی، کودک زیر ۱۸ سال باشد، نیاز به اثبات تقلب یا زورگویی بر اساس این قانون نیست و خودبه خود جرم محسوب می شود. سوزان تیفن برون، استاد دانشکده حقوق توماس جفرسون که در زمینه قاچاق انسان مطالب زیادی نگاشته، تحقیقاتی را در مورد قربانیان این عمل انجام داده که طی آن ها دریافته که سالانه بیش از دو میلیون زن در سراسر جهان برای بهره کشی جنسی خرید و فروش می شوند. به منظور روشن شدن ناسازگاری های قانونی پیشین در مورد جوانان و قاچاق، ایالات متحده اقدامات قانونی را برای تعریف انواع بیشتری از مو
قعیت های استثماری در مورد کودکان انجام داده است. دو اصطلاحی تعریف شده و روی آن ها تمرکز شده، عبارتند از «استثمار جنسی تجاری کودکان» و «قاچاق جنسی جزئی داخلی». استثمار جنسی تجاری از کودکان (CSEC) به عنوان «چندین شکل استثمار، از جمله پورنوگرافی، فحشا، گردشگری جنسی کودکان و ازدواج کودکان» تعریف شده است. قاچاق جنسی جزئی داخلی (DMST) اصطلاحی است که زیرمجموعه ای از شرایط CSEC را مشخص می کند که شامل «مبادله رابطه جنسی با کودک زیر ۱۸ سال که یک شهروند ایالات متحده آمریکا یا مقیم دائم است، برای سود ناشی از پول نقد، کالا یا هر چیز با ارزش دیگر» می شود. طبق ECPAT آمریکا، میانگین سنی ورود به تن فروشی در خیابان بین ۱۲ تا ۱۴ سال است. به طور عمومی، فاحشه های خیابانی از زنان، کودکان، اقلیت های قومی و مهاجران فقیر هستند. در ایالات متحده، قاچاقچیان جنسی و دلالان، غالباً قربانیان خود را در مراکز خرید یا خیابان می یابند. بعضی اوقات دختران آسیب پذیر هنگام راه رفتن به سمت اتومبیلشان ربوده می شوند. در موارد دیگر دلال ها به قربانی می رسند و آنها را متقاعد می کنند که با آنها بروند و اغلب با کار یا پول قربانی را گول می زنند. آسیب پذیری
میان دختران جوان یا بی خانمان رو به افزایش است. برای اینکه قربانی به دلال اطمینان کرده و رابطه برقرار کند، از زور عاطفی و جسمی استفاده می شود. این زورگویی اغلب شناسایی روابط بین قاچاقچی و فرد قاچاق شده و دلال و فاحشه را دشوار می کند. غالباً، قربانیان فریب می خورند و فکر می کنند در کارهایی که به آنها وعده داده شده است، همراه با مبلغ زیادی پول، آزادی نیز خواهند داشت اما در عوض، آنها تبدیل به یک برده جنسی می شوند. پس از موافقت قربانی با پیشنهاد دلال، با اجبار مواد مخدر اعتیاد آور، پول و سوءاستفاده جسمی / جنسی، آنها را از رفتن منصرف می کنند. دختران غالباً از راه پول و به منظور زنده ماندن فریب می خورند. در ایالات متحده بسیار معمول است که دلالان صاحب تجارت یا فروشگاه می شوند؛ به خصوص سالن های آرایش ناخن و سالن های ماساژ. همچنین انجام تجارت های مرتبط با برده داری جنسی در نزدیکی پایگاه های ارتش آمریکا، به دلیل وجود سربازان، بسیار معمول است. مشخصات و شیوه عملکرد قاچاقچیان. برندهای هتل. برندهای هتل هایی چون هیلتون، اینترکنتیننتال و بست وسترن از جمله هتل های زنجیره ای و برجسته جهانی هستند که در سال ۲۰۱۹ به سودجویی از ق
اچاق جنسی متهم شده اند. قاچاق توسط دلالان. در قاچاق توسط دلالان، قربانی توسط یک قاچاقچی کنترل می شود که در گفتار عامیانه به وی قواد می گویند. ممکن است قربانی توسط قاچاقچی از نظر جسمی، روانی یا عاطفی کنترل شود. قاچاقچیان برای به دست آوردن کنترل بر قربانیان خود، از زور، مواد مخدر، راهکارهای عاطفی و همچنین تمکن مالی استفاده می کنند. در شرایط خاص، آنها حتی به انواع خشونت مانند تجاوز دسته جمعی و آزار روحی و جسمی متوسل می شوند. قاچاقچیان گاهی از پیشنهاد ازدواج، تهدید، ارعاب، شستشوی مغزی و ربایش برای به چنگ آوردن قربانیان استفاده می کنند. یک رویه معمول این است که قاچاقچی ابتدا اعتماد قربانی را جلب می کند که به آن، مرحله آراستگی نیز گفته می شود. او به دنبال این است که قربانی را به خود وابسته کند. قاچاقچی ممکن است ابراز عشق و تحسین کند، وعده های بلندپروازانه مانند ستاره شدن قربانی، پیشنهاد کار یا تحصیل به وی بدهد یا برای قربانی بلیط پرواز به مکان جدید خریداری کند. بیش تر پیشنهادهای کاری ارائه شده در صنعت پذیرایی و هتلداری، در بارها و کاباره ها، مدلینگ یا کارهای او پر هستند. هنگامی که خیال قربانی راحت شد، دلال وارد مرح
له چاشنی می شود که در آنجا وی از قربانی می خواهد که اعمال جنسی برای دلال انجام دهد. احتمال این که قربانی این کار را انجام دهد، بالاست زیرا قربانی معتقد است این تنها راه برای حفظ محبت قاچاقچی است. از آن پس، درخواست های قاچاقچی بیش تر شده و فرار برای قربانی دشوارتر می شود. راهکار دیگر این است که قاچاقچی قربانیان خود را می رباید و سپس آنها را با مواد مخدر معتاد می کند تا نتوانند فرار کنند. قاچاقچی به طور معمول به دنبال قربانیان احتمالی که به تنهایی در مسافرت هستند، از گروه خود جدا شده اند یا به نظر می رسد اعتماد به نفس پایینی دارند، است. وی ممکن است به مراکزی مانند فروش گاه ها برود که احتمالاً دختران بدون مراقبت پدر و مادران در آن جا رفت وآمد دارند. قاچاقچی با استفاده از رسانه های اجتماعی با نرخ فزاینده ای قادر است قربانیان خود را پیدا کند. وی می تواند در مورد قربانیان بالقوه تحقیق کرده و آن ها را کنترل کند یا از همین راه، برای فروش قربانیان خود، تبلیغ نیز بکند. قاچاقچی غالباً افرادی را هدف قرار می دهد که نشانه هایی از افسردگی، عزت نفس پایین یا عصبانیت از والدینشان از خود بروز می دهند. وی همچنین از پست های شبکه
های اجتماعی برای ایجاد الگوها و ردیابی مکان قربانیان بالقوه استفاده می کند. پس از پیوستن قربانی به بزهکار، راهکارهای مختلفی برای محدود کردن دسترسی قربانی به ارتباط با خانه مورد استفاده قرار می گیرد؛ مانند مجازات فیزیکی. این کار بدین سبب است که قربانی، خواسته قاچاقچی را رعایت کند. قاچاقچی همچنین ممکن است از تهدید به آسیب و حتی مرگ قربانی و خانواده وی به عنوان وسیله ای برای کنترل قربانی سود بجوید. گاهی، قربانیان تسلیم سندرم استکهلم می شوند؛ زیرا اسیرکنندگان آنها وانمود می کنند که «آنها را دوست دارند» و «به آنها احتیاج دارند»؛ حتی تا این حد که قول ازدواج و زندگی باثبات در آینده را می دهند. این امر به ویژه در قربانیان جوان بسیار مؤثر است؛ زیرا آنها بی تجربه ترند و بنابراین، به راحتی قابل دستکاری شدن هستند. در هند، کسانی که دختران جوان را به فحشا وادار می کنند، اغلب زنانی هستند که خود قاچاق شده اند. در بزرگسالی آنها برای جذب دختران جوان از روابط شخصی و معتمدان روستاهای مبدأ خود استفاده می کنند. همچنین، برخی از روسپی های مهاجر (نگاه کنید به: کار جنسی مهاجر) می توانند قربانی قاچاق انسان شوند؛ زیرا زنان می دانند که ب
ه عنوان روسپی کار خواهند کرد. با این حال، «رئیس» آنها توصیف های نادرستی از شرایط به آن ها ارائه می دهد؛ بنابراین، آنها به دلیل تصور غلطی که از کار جنسی در کشور مقصد انتظار دارند، مورد سوءاستفاده قرار می گیرند. باندهای قاچاق جنسی. قاچاق جنسی تحت کنترل باندها و دلالان عملیات خود را به روشهای بسیار مشابهی انجام می دهند. بزرگترین تفاوت این دو در این است که قاچاق تحت کنترل باندها توسط گروه بزرگی از افراد اداره می شود؛ در حالی که قاچاق تحت کنترل دلالان تنها توسط یک نفر اداره می شود. به طور کلی از اعضای باند انتظار می رود یا به اجبار از آن ها خواسته می شود که در فعالیت های غیرقانونی و خشونت آمیز شرکت جویند. برخی از این رفتارهای مجرمانه ممکن است شامل موارد زیر باشد: توزیع مواد مخدر، سرقت، قاچاق مواد مخدر، اخاذی و قتل. یک منبع کسب درآمد که بسیاری از افراد لزوماً آن را با باندها مرتبط نمی دانند، قاچاق جنسی انسان است. امروزه باندها به قاچاق جنسی روی آورده اند؛ زیرا این امر ایمن تر و سود آورتر از قاچاق مواد مخدر است. این باندها می توانند با فروش بدن دیگران سریعتر مبالغ بیشتری پول کسب کنند و کمتر گرفتار شوند. در شرایط خاص
، باندها ممکن است با سایر باندهای منطقه همکاری کنند و به عنوان حلقه قاچاق جنسی با هم کار کنند. دلایل مختلفی وجود دارد که باندها این تصمیم را می گیرند. یک دلیل این است که آنها را قادر می سازد با تجارت دختران، زنان، پسران یا مردان مختلف سود خود را افزایش دهند. این کار گزینه های بیشتری را برای انتخاب به مشتری آن ها می دهد. مشتریان اغلب مایلند هزینه های بیشتری را برای یک تجربه جنسی با شخص جدید بپردازند. دلیل دیگری که باندها زنان را با یکدیگر به اشتراک می گذارند این است که این امر پیگیری قربانیان را برای اجرای قانون دشوارتر می کند و در نهایت از شناسایی مثبت آنها جلوگیری می کند. هنگامی که مردم در مورد قاچاق جنسی، فکر یا صحبت می کنند، سؤالی بسیار متداول می پرسند و آن این است که: "قاچاقچیان، کجا افراد را برای تردد پیدا می کنند؟" در بسیاری از موارد، اعضای باند، دختران را در مراکز خرید، مهمانی ها، آنلاین و از طریق رسانه های اجتماعی جلب می کنند. علاوه بر این، آنها اغلب به دنبال زنان فراری از محله خود می گردند. بسیاری از دخترانی که قاچاقچیان به دنبال آنها هستند مورد سوءاستفاده جسمی یا جنسی قرار گرفته اند، از اعتماد به نف
س پایینی برخوردار هستند، با اعتیاد به مواد مخدر و الکل دست و پنجه نرم می کنند یا به دنبال محیط خانه / خانواده هستند. برای اینکه باند بتواند یک فرد را قاچاق کند، نخستین کاری که باید انجام دهد جلب اعتماد آن شخص است. آنها قربانی را مورد ستایش و توجه فراوان قرار داده و احساس مهم و مورد نظر بودن را در او ایجاد می کنند. از این روش به نام رومئو یاد می شود. این شامل تکنیک های مختلف دستکاری روان شناختی است. یکی از اعضا او را به یک رستوران شیک برده و برایش هدایای مجلل خریداری کرده و او را به مهمانی هایی دعوت می کند که در آنجا از وی با مواد مخدر و الکل فراوان پذیرایی می شود. قاچاقچیان در این فرصت با نقاط ضعف او آشنا می شوند و سپس در آینده از آن علیه قربانی استفاده می کنند. اعضای باند برای اثبات تعهد یا وفاداری خود به باند غالباً از انواع خاصی از لباس یا رنگ استفاده می کنند. همچنین نمایندگی باند خود با مارک گذاری بدن با خال کوبی بسیار معمول است. متأسفانه، بسیاری از قربانیان قاچاق رابطه جنسی نیز مارک زنی می شوند. با مجبور کردن قربانیان به انجام خال کوبی روی بدن خود، آنها در اصل قلمرو خود را علامت گذاری کرده و رسماً مالکیت
آن شخص را نشان می دهند. در فیلم کوتاه بی مارک: حذف خال کوبی قاچاق جنسی، ساخته شده در وایس مدیا، مراحل بهبودی دختری جوان که به مدت سه سال مورد قاچاق جنسی واقع شده بود، به نمایش گذاشته می شود. این دختر در زمان استثمار خود توسط قاچاقچی خود مجبور به خال کوبی شد. قاچاق خانوادگی. در قاچاق خانوادگی، قربانی توسط اعضای خانواده کنترل می شود که به آنها اجازه می دهد در ازای دریافت چیزی با ارزش مانند مواد مخدر یا پول، مورد سوءاستفاده جنسی قرار بگیرند. به عنوان مثال، مادر ممکن است به دوست پسر اجازه دهد در ازای مسکن از کودک سوءاستفاده کند. این نوع قاچاق معمولاً با یک عضو خانواده شروع می شود و از آنجا گسترش می یابد. کشف قاچاق خانوادگی ممکن است دشوار باشد؛ زیرا کودکان چنین خانواده هایی غالباً از درجه آزادی بیشتری برخوردار هستند و هنوز هم ممکن است در مدرسه و بعد از مدرسه شرکت کنند. این کودکان ممکن است درک نکنند که مورد قاچاق قرار می گیرند یا راهی برای نجات ندارند. از نظر برخی قاچاق خانوادگی شایع ترین شکل قاچاق جنسی انسان در ایالات متحده است. این شکل از قاچاق در خارج از ایالات متحده نیز بسیار رایج است. بسیاری از خانواده ها از
مناطق فقیرنشین هند، تایلند، فیلیپین و غیره، در موقعیت هایی قرار می گیرند که بدهی یا سنت باعث می شود که عزیزشان که عموماً نیز زن است را به فروش برسانند. در تایلند سنتی وجود دارد که به آن "بان کون گفته می شود و در آن،" کوچک ترین دختر خانواده به عنوان مسئول مالی والدین پیرش تعیین می کند. کارا سیندهارد، نویسنده، با یک قربانی این رسم تایلندی مصاحبه کرده و آن دختر در این مصاحبه بیان داشته که اگرچه از مردانی که با آنها بوده متنفر است، اما «او از این که وظیفه خود را در قبال والدین خود در قالب پرداخت های ناچیزی که صاحب فاحشه خانه پس از تسویه حساب قاچاقچی برای پدرش ارسال کرده افتخار می کند». این فقط یکی از کشورهایی است که طبقه پایین جامعه در آنها به این شکل از درآمد روی می آورند. بسیاری از کودکان برای بازپرداخت بدهی یا صرفاً برای به دست آوردن غذا برای خانواده شان به مدت یک ماه فروخته می شوند. قاچاق جنسی سایبری. قاچاق جنسی سایبری به معنی قاچاق و پخش زنده اعمال جنسی اجباری یا تجاوز با به کارگیری وب کم است. قربانیان پس از ربوده شدن، مورد تهدید واقع شده یا فریب می خورند و به «آشیانه های سکس سایبری» منتقل می شوند. قربانیان
می توانند در هر مکانی که قاچاقچیان جنسی سایبری، کامپیوتر، تبلت یا تلفن با اتصال اینترنت دارند مورد سوء استفاده قرار گیرند. مجرمان از رسانه های اجتماعی، کنفرانس های ویدیویی، وب سایت های به اشتراک گذاری فیلم های پورنوگرافی، صفحات دوست یابی، اتاق گفتگوی آنلاین، برنامه ها، وب سایت های دارک وب و سایر سیستم عامل ها استفاده می کنند. این نوع قاچاق جنسی از زمان ظهور عصر اطلاعات و توسعه سامانه های پرداخت تجارت الکترونیک و رمزارزها که هویت معامله گران را پنهان می کنند، افزایش یافته است. سالانه میلیون ها گزارش از وقوع این جرم به مقامات ارسال می شود. در قرن بیست و یکم قوانین و رویه های جدید پلیس برای مبارزه با قاچاق جنسی سایبری لازم است. ازدواج اجباری. ازدواج اجباری، زناشویی است که در آن یک یا هر دو شریک بدون رضایت آزادانه ازدواج کرده باشند. "ازدواج اجباری همچنین به ازدواجی گفته" می شود که شخص، معمولاً دختر، در آن به فروش رسیده باشد یا به صورت ارثی به عقد شخص دیگر درآید. طبق ئی سی پی ای تی، «قاچاق کودک برای ازدواج اجباری یکی دیگر از مظاهر قاچاق جنسی است و تنها به ملیت ها یا کشورهای خاص محدود نمی شود». ازدواج اجباری به عنو
ان نوعی قاچاق انسان در شرایط خاص شناخته می شود. اگر زنی به خارج از کشور اعزام شود، مجبور به ازدواج شود و سپس بارها و بارها مجبور شود که با همسر جدید خود رفتار جنسی انجام دهد، بنابراین تجربه او "قاچاق جنسی نام دارد". اگر همسر جدید یا خانواده وی با عروس به عنوان یک خادم خانگی رفتار کنند، این نوعی "قاچاق کار محسوب می شود". به تقریب ۱۴۰ میلیون دختر زیر ۱۸ سال، یعنی روزانه ۳۹۰۰۰ تن، بین سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ مجبور به ازدواج زودهنگام شده اند. ازدواج اجباری که توسط سازمان ملل متحد به عنوان «نوعی برده داری معاصر» شناخته می شود، بدون رضایت کامل زن یا مرد اتفاق می افتد و با تهدیدهای اعضای خانواده یا عروس/داماد همراه است. ازدواج اجباری در ایالات متحده نیز اتفاق می افتد. سازمان های ارائه دهندگان خدمات در ایالات متحده نمی توانند با موفقیت به موارد ازدواج اجباری پاسخ دهند زیرا فاقد وضوح و تعریف واقعی از ازدواج اجباری هستند. سبب ها. یک عامل ساده وجود ندارد که قاچاق جنسی را تداوم بخشد، بلکه یک شبکه پیچیده و به هم پیوسته از عوامل سیاسی، اقتصادی-اجتماعی و دولتی در این امر دخیل هستند. سه علت اصلی قاچاق جنسی عبارتند از: سلسله مرات