Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن کار توسط هیچ قدرت بزرگی صورت نگرفت. اخراج. «در این سال ۱۸۶۴ عملی بی سابقه در تاریخ انجام شد: هیچکدام از مردمان کوهستان در سکونت گاه های پیشین خود باقی نمانده اند و اقداماتی برای پاکسازی منطقه به منظور آماده سازی آن برای جمعیت جدید روس انجام شده است.» - ستاد اصلی ارتش قفقاز در سال ۱۸۶۲، پیشنهاد تبعید چرکس ها مورد تصویب دولت روسیه قرار گرفت و با پیشرفت نیروهای روسی جابجایی سیل پناهندگان آغاز شد. اجرای سیاست روسیه مبنی بر مهاجرت جمعی چرکس ها به سایر مناطق امپراتوری روسیه یا امپراتوری عثمانی به ژنرال ایودوکیموف واگذار شد. ایودوکیموف به همراه سواره نظام کازاک و یگان های متحرک تفنگدار به مناطق شمالی و تصرف نشدهٔ چرکسیه نفوذ کردند و چرکس های این منطقه بدون مقاومت اعزام شدند. چهار هزار خانوار آن مناطق وطن خود را در حوالی مصب رود کوبان ترک کرده و به امپراتوری عثمانی عزیمت کردند. در جنوب شرق چرکس ها آماده شدند تا در برابر پیشرفت های ارتش و قشون روس، مقاومت کنند. قبایل چرکسی که از تسلیم شدن امتناع می کردند، یکی پس از دیگری هدف ارتش روسیه قرار می گرفتند. هزاران نفر قتل عام شدند و تمام دهکده ها با خاک یکسان شدند. در سال
۱۸۶۴ در دره خودز، نزدیکی مایکوپ، جمعیت اوبیخ در برابر نیروهای روسی مقاومت کردند. در طی نبرد، زنان جواهرات خود را درون رودخانه انداختند و به مردان پیوستند، اسلحه بدست گرفتند و جنگیدند تا مرگی پر افتخار داشته باشند. سربازان روس که از توپخانه سنگین برخوردار بودند و با سلاح های مدرن تیراندازی می کردند، تمامی مردان، زنان و کودکان را به قتل رساندند به طوری که شاهدی چرکس صحنه را به «دریای خون» تشبیه می کند. در دره ای نزدیک سوچی که در زبان محلی کبادا نامیده می شد، نیروهای چرکس و برخی از متحدان آبخاز آنان برای آخرین بار در ماه مه ۱۸۶۴ مقابل ارتش روسیه مقاومت کردند. این مکان به یاد تمامی خونهایی که در آنجا ریخته شده بود، توسط روس هایی که بعدها در سال ۱۸۶۹ در آنجا اسکان یافتند "کراسنایا پلیانا" نامیده شد که در زبان روسی به معنی «مزارع سرخ» می باشد. پس از نبرد نهایی در سال ۱۸۶۴، انبوهی از چرکسها به سوچی رانده شدند. هزاران نفر از آنان در انتظار عزیمت در همان سوچی درگذشتند. اگرچه برخی از چرکس ها از طریق خشکی به امپراتوری عثمانی رفتند، اما اکثریت از طریق دریا عزیمت کردند، و قبایلی که تبعید «را انتخاب کرده بودند» توسط نیروه
ای روسی پیاده به بنادر دریای سیاه فرستائه شدند. فرماندهان و فرمانداران روسیه هشدار دادند که اگر چرکس ها زمین ها را ترک نکنند، نیروهای بیشتری ارسال خواهد شد. تغییرات جمعیتی و گروه های تحت تأثیر قرار گرفته. عمده مردمی که به ترکیه منتقل شدند آدیغه ها، اوبیخ ها و مسلمان آبخاز بودند از این رو این رویداد به اخراج چرکس ها معروف شد. تعداد افراد قبیله شاپسوگ که حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر بود، به ۳۰۰۰ نفر کاهش یافت که موفق شدند به جنگلها و دشتها فرار کنند. ۱۴۰ شاپسوگی که باقی مانده بودند به سیبری فرستاده شدند. به طور کلی، محاسباتی که بر مبنای آرشیوهای رسمی دولت روسیه و همچنین عثمانی صورت گرفته تخمین می زنند که ۹۰٪، ۹۴٪ یا ۹۵٪-۹۷٪ از ملت چرکس در این روند از بین رفته اند. در جدول زیر جمعیت اوبیخ ها (البته نه همه) و همچنین زیرمجموعه های عمدهٔ چرکس ها (آدیغه)، که هدف اصلی این عملیات بودند، قبل از جنگ و پنج سال پس از اخراج، محاسبه شده است. در عین حال، هرچند چرکس ها قربانیان اصلی بودند، اما اخراجها بر سایر ساکنان منطقه نیز به شدت تأثیر گذاشت. تخمین زده می شود که ۸۰٪ از اینگوش ها در سال ۱۸۶۵ اینگوشتیا را به مقصد خاورمیانه ترک کردند. تعد
اد زیادی از چچن های مناطق پایین دست نیز بیرون رانده شدند، بسیاری از آنها بعدها بازگشتند، اما سرزمین های پایین دست چچن سابق برای مدتی طولانی خالی از جمعیت چچن تاریخی خود بودند تا اینکه چچن ها هنگام بازگشت از تبعید ۱۹۴۴–۱۹۵۷ به سیبری در منطقه مستقر شدند. آرشتین ها، که در آن زمان گروه قومی جداگانه ای محسوب می شدند (مورد مناقشه) کاملاً به عنوان گروهی مجزا از بین رفتند: طبق اسناد رسمی، ۱٬۳۶۶ خانواده ارشتین ناپدید شدند (یعنی یا فرار کردند یا کشته شدند) و فقط ۷۵ خانوار باقی ماندند. علاوه بر این، ارتش روسیه در سال های ۱۸۶۰–۱۸۶۱ دست به یک سلسله عملیات خلع ید در سرزمین های قفقاز مرکزی زد و حدود ۱۰٬۰۰۰ کاباردین، ۲۲۰۰۰ چچن و تعداد قابل توجهی از آسی های مسلمان را بیرون رانده و به ترکیه فرستاد. قره چای ها و بالکارها، دو قوم مسلمان دیگر در شمال غربی قفقاز، طی این روند اخراج نشدند. با این حال، آبخازیا ۶۰ درصد از جمعیت خود را تا پایان قرن ۱۹ از دست داد. بین منابع در رابطه با اینکه اخراج غیر چرکس ها به عنوان بخشی از همین روند در نطر گرفته شود، اختلاف نظر وجود دارد. اکثر منابع اخراج و قتل عام اوبیخ ها (که به رغم داشتن زبانی متف
اوت، توسط بسیاری از افراد به صورت بخشی از قومیت چرکس در نظر گرفته می شوند) و جمعیت آبازین را به عنوان بخشی از عملیات یکسان در برابر جمعیت چرکس همسایه در نظر می گیرند و برخی منابع در شمارش اخراج شدگان، آبخازها را نیز لحاظ می کنند با این حال سایر منابع اخراج چچن ها، اینگوش ها، آرشتین ها و آسی ها با کاباردین ها را در یک گروه قرار می دهند. همچنین برخی اخراج های قبلی و غیرسیستماتیک کمتر از نوقایی ها را نیز لحاظ می کنند. دستور ۱۸۶۱ ایودوکیموف و جابجا کردن چرکسها (از جمله اوبیخ ها) به باتلاق ها شامل نوقایی ها و آبازاها نیز می شد. شنفیلد می نویسد که کسانی که در اثر فاجعه متعاقب جان خود را از دست دادند احتمالاً بیش از یک میلیون نفر بودند و حدود ۱٫۵ میلیون نفر بوده اند. شرایط طی عملیات اخراج. والتر ریچموند وضعیت پناهندگان چرکس را به عنوان یکی از اولین بحران های مدرن مردمان بدون دولت توصیف می کند. اوضاع توده های چرکس و آبخاز که پیش از سوار شدن به کشتی ها به داخل دره های ساحلی رانده شده بودند، وخیم بود. مورخ روسی، آدولف پتروویچ برژه که شاهد وقایع مربوط به عزیمت چرکس ها بود، چنین نوشته است: من هرگز تأثیر منکوب کننده ای را
که مردمان کوهستان در خلیج نووروسییسک بر من گذاشتند، فراموش نخواهم کرد. حدود هفده هزار نفر از آنان در ساحل جمع شده بودند. اواخر سال و هوا شدیداً سرد بود. فقدان کامل وسایل معاش و شیوع تیفوس و آبله، وضعیت رقت باری پدیدآورده بود. در واقع، کیست که به عنوان مثال نظاره گر جسد سرد شده زن جوان چرکس در کهنه پارچه ای روی زمین مرطوب زیر آسمان بی سقف باشد، دو نوزاد کنارش را ببیند که یکی در احتضار است و دیگری سعی می کند گرسنگی خود را با سینه مادر مرده اش تسکین دهد و قلبش به درد نیاید؟ و من چنین صحنه هایی را کم ندیدم. ایوان درزدوف، افسری روس بود که در مه ۱۸۶۴ در حالی که سایر روس ها پیروزی خود را جشن می گرفتند، در کبادا شاهد عملیات اخراج بود. وی نوشته است: در جاده چشمان ما با تصویر حیرت آوری روبرو شد: اجساد زنان، کودکان، سالمندان، تکه پاره شده و نیمی توسط سگ ها خورده شده بود. تبعید شدگان که از گرسنگی و بیماری ضعیف شده بودند، توان حرکت دادن پاهای خود را نداشتند، از خستگی می افتادند و زنده زنده طعمه سگ ها می شدند. -- ایوان درزدوف تعداد نامعلومی از تبعید شدگان در روند اخراج تلف شدند. برخی زمانی که منتظر عزیمت بودند و برخی دیگر
زمانی که چشمان مشتاقشان بنادر عثمانی را در دریای سیاه نظاره گر بود، به دلیل بیماری های واگیر در میان خیل جمعیت کشته شدند. دیگران به علت غرق شدن کشتی ها در طوفان یا به علت بارگیری بیش از حد کشتی توسط ناخدایان سودجو هلاک شدند. برای پرداخت هزینه سفر، چرکس ها گاه مجبور می شدند دام ها، دارایی ها یا حتی خود را به عنوان برده بفروشند. کیفیت انجام عملیات توسط روس ها اصلاً مناسب نبود. آنان چرکس ها را مجبور می کردند که ساحل را با کشتی های گذری نامشخص ترک کنند و لذا خود را در معرض سوءاستفاده ناخدایان چنین کشتی هایی قرار دهند. در برخی موارد، ۱۸۰۰ پناهنده سوار یک کشتی می شدند که دام و دارایی های خانوادگیشان را نیز حمل می کرد. حتی اگر کشتی ها ر مسیر غرق نمی شدند، چنین محیط های شلوغی برای شیوع بیماری ها و کمبود آب بدن مناسب بود؛ لذا وقتی کشتی ها به مقصد می رسیدند، فقط باقیمانده محموله انسانی اولیه را در خود جای داده بودند. به این ترتیب، این کشتی ها توسط ناظران معاصر «قبرستانهای شناور» با «عرشه هایی غرق در مرگ» خوانده شده اند. ایوان درزدوف خاطرنشان می کند: … ناخدایان ترکیه ای … هر کسی را که کوچکترین علائم بیماری داشت، همچون
باری به داخل دریا پرتاب می کردند. امواج، اجساد این روح های بیچاره را به سواحل آناتولی می آورد… شاید کمتر از نیمی از افرادی که رفتند، به مقصد رسیدند. سوءاستفاده هایی نیز هنگام جابه جا کردن پناهندگان بین شهرهای ترکیه مشاهده شده است. یک مورد خاص مربوط به یک کشتی به مقصد قبرس بود که جریان آب آن را به ساحل کشانده بود. در این کشتی که اجساد مثله شده و بی سر پیدا شد. دست و پای تعدادی از آوارگان را نیز بسته بودند و زنده زنده به دریا افکنده بودند. در این کشتی، تنها یک سوم از پناهجویانی که سوار شده بودند، زنده ماندند. یکی دیگر از ناظران روسی، اولسفسکی، به سوءاستفاده ناخدایان ترکیه ای و پرداخت رشوه توسط چرکس ها برای سوار شدن به کشتی ها اشاره کرده است. اما او تقصیر را بیش از همه فرماندهی روسیه به سرکردگی ایودوکیموف را مقصر می داند: چرا این چنین شد؟ … چرا آبزاخ ها و شاپسوگ ها که از وطن خود رانده شده بودند، دچار چنین رنج ها و مرگ های هولناک شدند؟ این امر فقط به خاطر حرکت عجولانه قشون ما به دریا پیش از اعتدال بهاری بود. اگر تخلیه داخوفسکی یک ماه یا دو هفته دیرتر انجام می شد، این اتفاق رخ نمی داد. علی رغم این شرایط، نیروهای ر
وسی تحت فرمان ایودوکیموف همچنان به راندن چرکس ها به ساحل ادامه دادند. در ماه ژانویه ایودوکیموف روستاهای اوبیخ را تخریب کرد و در زمستان شدید آنان را بدون سرپناه رها کرد و در ماه مارس، جمعیت پناهندگان در بندر تواپسه به بیست هزار نفر رسید. از بین کسانی که موفق شدند به سواحل عثمانی برسند نیز افراد زیادی جان خود را در طی قرنطینه در سواحل، کشتی ها یا لازارت ها از دست دادند. بسیاری دیگر نیز در اقامتگاه های موقت یا در روند انتقال به مقصد نهایی جان باختند. یکی از شاهدان عینی بریتانیایی در این رابطه می نویسد تحلیل نقش قدرتهای بزرگ. با توجه به سیاست کلی عثمانی، والتر ریچموند دولت عثمانی را به "داشتن نقش دوگانه"، "مسئولیت ناپذیری شرم آور" و "بی توجهی به پیامدهایی که مهاجرت ممکن است برای پناهندگان به دنبال داشته باشد و ترغیب به جابه جایی جمعیت چرکس در مقاطع مختلف " متهم نموده است. دولت عثمانی در موضع گیری های پیشین خود تشویق به مهاجرت نموده بود، در اواخر سال ۱۸۶۳ از چرکس ها خواسته بود که "بمانند و مبارزه کنند" و به آنان نوید داده بود که ائتلافی بین المللی به کمکشان خواهد شتافت و سپس در ژوئن ۱۸۶۴ علی رغم مشخص بودن هزینه ها
ی انسانی، به شروع موج دیگری از مهاجرت ها توصیه کرده بود. شنفیلد نیز عکس العمل عثمانی به بحران را «کاملاً ناکافی» ارزیابی می کند و مارک پینسون دولت عثمانی را متهم به عدم تلاش برای تدوین سیاست منسجم در مورد پناهندگان می کند. ریچموند همچنین استدلال می کند که انگلیسی ها، علی رغم بحث جدی در مورد احتمال مداخله نظامی برای بهبود اوضاع چرکسیه، نهایتاً تنها نگران منافع ژئوپلیتیکی خود بوده اند و چرکسیه را «به حال خود رها کرده اند». در عین حال، راسور-اوون می گوید که لندن و استانبول، هردو با محدودیت های عملی روبرو بوده اند و سازماندهی سیل پناهندگان بسیار دشوار بوده است. وی همچنین به سختی هایی که کارمندان کنسولگری انگلیس، برای کمک به پناهندگان چرکس متحمل شده اند، اشاره می کند و خاطرنشان می سازد که به مرور زمان، سیاست عثمانی در مورد اسکان پناهندگان بهبود یافته است، بطوریکه در سال ۱۸۶۷ که پناهجویان نهایی آبخاز منتقل می شدند، تعداد کشته ها بسیار کاهش یافته است. درحالی که ریچموند استدلال می کند که اروپای غربی تنها زمانی از اوضاع چرکسیه خشمگین شد که روسیه باب عالی را برای بدست آوردن امتیاز ویژه ای در داردانل تحت فشار گذاشت و به
تهدید منافع تجاری غرب پرداخت. راسور-اوون تأکید می کند که تلاشهای بشردوستانه سازمان های بریتانیایی و نگرانی در مورد سلامتی چرکسها در اسکاتلند شدیدتر از سایر مناطق بریتانیا بوده است. زیرا در آن جا مبارزات چرکس با زخم های اخیر تاریخ اسکاتلند مقایسه می شد. قتل عام های ارتش روسیه. اگرچه تزار الکساندر دوم دستور داده بود که چرکس ها تبعید شوند و قتل عام صورت نگیرد، فرماندهان روسی به این فکر بودند که بخش بزرگی از جمعیت چرکس را قتل عام کنند، و ژنرال فدایف نوشته است که فرماندهی روس تصمیم گرفت که «نیمی از چرکس ها را نابود کند تا نیم دیگر اسلحهٔ خود را تسلیم کنند.» ریچموند خاطرنشان کرده است که «گزارش های فراوانی» از وقوع قتل عام در مراحل پایانی عملیات قفقاز وجود دارد. چنان که ایوان درزدوف گزارش می دهد، در آوریل ۱۸۶۲، گروهی از سربازان روس صدها نفر از چرکس ها را که مهمات تمام کرده بودند، کشتند و «کوه پوشیده از اجساد دشمنان بی پناه» را ترک کردند. ارتش روسیه اغلب ترجیح می داد سکونتگاه های چرکس ها را بمباران کند. در ژوئن سال ۱۸۶۲، پس از اینکه روستاهای چرکس نشین بخشی از منطقه کوبان سوخته و چرکس ها به جنگل گریختند، افراد ژنرال
تیخوتسکی اقدام به بمباران جنگل کردند. در سپتامبر سال ۱۸۶۲، پس از بمباران یک روستای چرکس و فرار ساکنان آن به داخل جنگل، ژنرال ایودوکیموف به مدت شش ساعت مستقیم آن جنگل را بمباران کرد. ایوان درزدوف ادعا می کند بسیار شنیده است که مردان چرکس قسم می خوردند خود را قربانی توپ کنند تا به بقیه افراد آن ها اجازه فرار داده شود و بعداً گزارش می دهد که گروه هایی از چرکس ها چنین کرده اند. ریچموند بیان می کند که تا پاییز ۱۸۶۳، عملیات روسیه «روشمند و کامل» شد. آنان پس از آن که چرکس ها به جنگل می گریختند، روستای آنان را تخریب می کردند، دام هایشان را گردآوری می کردند و هر غذایی که می توانستند پیدا کنند را می سوزاندند. سپس بعد از یک یا دو هفته جستجو می کردند و هر کلبه ای را که چرکس ها برای پناهگاه ساخته بودند، از بین می بردند. این روند تا زمانی که اژنرال یودوکیموف راضی شد که همه بومیان منطقه فوت یا فرار کرده اند، تکرار شد. در ماه مه سال ۱۸۶۴، قبایل ساحلی سخو، آخسیپسو، آیبگو و جیگیت در جنگ شکست خوردند و پس از آن همه آنان تا آخرین مرد، زن و کودک قتل عام شدند. پس از آن، در ۲۱ مه، شاهزاده میخائیل نیکولایویچ سربازان را در یک محوطه خا
لی برای مراسم شکرگزاری جمع کرد. کشتی های حمل و نقل. با افزایش تبعیدها، کشتی های عثمانی و روس به اندازه کافی برای حمل تمامی پناهندگان وجود نداشت، حتی بکار گرفتن کشتی های جنگی عثمانی و روس نیز نتوانست مسئله کمبود کشتی را حل کند و لذا این عملیات عوارض سنگینی را برای خزانه عثمانی پدیدآورد و آنان متحمل هزینه ای گزاف شدند. ابتدا، در ۱۷ مه ۱۸۶۳، تزار الکساندر دوم دستور داد که «کسانی که تصمیم به مهاجرت گرفته اند» باید خود مخارج آن را بپردازند. سپس، روس ها مزایایی مالی برای کشتی های که چرکس ها را به بنادر عثمانی برسانند، ارائه دادند، اما خود چرکسها را مجبور به پرداخت بخشی از هزینه کردند. در بعضی موارد، چرکسها مجبور شدند که دام یا اموال خود را برای پرداخت وجه بفروشند، در برخی موارد دیگر، از هر سی چرکس یکی نفر برای پرداخت هزینه به عنوان برده فروخته می شد. این وجوه سرانجام به دست حمل کنندگان و از جمله افسران نظامی روسی می رسید. بسیاری از کشتی ها به علت بیماری های شایع بین پناهندگان از حمل آن ها امتناع می کردند، زیرا خدمهٔ بسیاری از کشتی هایی که چرکس ها را سوار کرده بودند، بیمار شده بودند. ناخدای کشتی های دیگری که پذیرفته
بودند چرکس ها را به بنادر عثمانی برسانند، سعی می کردند با سوار کردن افراد بیش از ظرفیت کشتی تا خد امکان سود بیشتری بدست آورند که این مسئله در نهایت باعث غرق شدن بسیاری از قایق ها و کشته شدن انسان های درون آن شد. در آوریل ۱۸۶۴، پس از آنکه خدمه یک کشتی روسی به طور کامل به علت بیماری از بین رفتند، کشتی های روسی خود حمل و نقل را متوقف کردند و کلیه مراحل را بر دوش عثمانی ها انداختند. اگرچه ایودوکیموف در مورد امکان استخدام کشتی های بیشتر تحقیق کرد، اما هیچ تلاشی برای تهیه تدارکات غذا، آب یا کمک پزشکی نکرد. حداقل یک منبع روسی از سال ۱۹۰۸ گفته است که کمیسیون های ویژه ای توسط مقامات امپراتوری روسیه برای کاهش میزان مرگ و میر و «بررسی نیازهای مهاجران» از جمله جلوگیری از اضافه بار کشتی ها، به حراج گذاشتن سودآور اموال منقول سنگین، آماده کردن لباس و آذوقه برای خانواده های فقیر و «حمل آنان به رایگان و بدون هیچ هزینه ای»، پدید آمد. کنسول روسی مستقر در بندر ترابزون در دریای سیاه ورود ۲۴۰٬۰۰۰ چرکس را گزارش داده است که ۱۹۰۰۰ نفر از آنان مدت کوتاهی پس از رسیدن به آن جا درگذشته اند. وی همچنین نوشته است که نرخ مرگ و میر در حدود ۲
۰۰ نفر در روز بود. هنری بولور، سفیر انگلیس در استانبول، در ۲۵ مه ۱۸۶۴ گزارش داده است که دولت انگلیس تعدادی از کشتی های خود را برای این عملیات تخصیص خواهد داد زیرا عثمانی ها به تعداد کافی کشتی در اختیار نداشتند. این کشتی ها نرسیدند اما کشتی های دولت انگلیس در نقاط مختلف کمک هایی می کردند و کشتی های بخار انگلیس نیز مفید واقع شدند. در تاریخ ۲۹ ماه مه، گزارش شده است که ۸ کشتی یونانی، یکی کشتی مولداویایی، یک کشای آلمانی و یک کشتی انگلیسی به حمل چرکس ها کمک کرده اند. لابی و کمک رسانی. در سال ۱۸۶۲، چرکس ها هیاتی از رهبران را به شهرهای بزرگ بریتانیا، که به صورت پنهانی به چرکس ها جهت سازماندهی مقاومت خود کمک می کرد، فرستادند. آنان به شهرهای مهم انگلیس و اسکاتلند از جمله لندن، منچستر، ادینبورگ و داندی مراجعه کردند تا حمایت عموم را برای اهداف خود جلب کنند. این بازدیدها باعث بالا رفتن حمایت عمومی از چرکس ها و خشم نسبت به روسیه شد. همدردی ها به ویژه در اسکاتلند -احتمالاً به دلیل پاکسازی کوهستان که اخیراً رخ داده بود- شدید بود. این همدردی ها باعث پدید آمدن لابی جهت مداخله کمیته امور خارجه داندی شد که خواستار سلاح برای دفاع
از چرکسیه بود و کمیته کمک به چرکس ها را در لندن تأسیس کرد و به مداوم در مورد این موضوع در روزنامه های مختلف مانند "اسکات من" گزارش می داد. سیاستمداران و روزنامه ها شروع به توجه به «مسئلهٔ چرکس» کردند و خواستار مداخله برای نجات چرکس ها شدند. در مقطعی نزدیک بود که مجلس با روسیه وارد جنگ شود و قیمومیت چرکسیه را ایجاد کند. گرچه این ابتکارات نتوانست سیاست دولت انگلیس را تغییر دهد، کمیته کمک به چرکس ها که توسط بسیاری از افرادی که از بی عملی لندن عصبانی بودند، سازماندهی می شد، موفق به جمع آوری ۲٬۰۶۷ پوند برای تهیه تشک، پتو، بالش، لباس های پشمی و پارچه خصوصاً برای یتیمان چرکس در استانبول شد. تبلیغ روسوفوبی توسط برخی از اعضای این کمیته منجر به بسته شدن آن در مارس ۱۸۶۵ شد. کنسول های انگلیس درگیر امداد و ساماندهی اسکان مجدد چرکس ها شدند. در کنسول های مختلف انگلیس و کارمندان کنسولگری به علت شیوع بیماری های مختلف بین چرکس ها، بیمار شدند و تعداد معدودی نیز در اثر چنین بیماری هایی جان باختند. در مراحل اولیه، جمعیت عثمانی، اعم از مسلمان و مسیحی نیز امداد و کمک رسانی را انجام می دادند. در ویدین، بلغارستان، ساکنان مسلمان و مس
یحی داوطلب شدند که تولید دانه خود را افزایش دهند و آن را برای پناهندگان محلی چرکس ارسال کنند. در قبرس، جمعیت مسلمان یتیمان چرکس را پناه دادند. دولت عثمانی برای آنها مساجد ساخت و برای آنها معلم فراهم کرد. سلطان ۵۰٬۰۰۰ پوند از سرمایه شخصی خود را اهدا کرد. گرچه برخی از گزارش ها در مطبوعات انگلیس، حاکی از آن بود که بیشتر این پول در نتیجه اختلاس توسط مقامات عثمانی، جهت کمک به پناهندگان چرکس مورد استفاده قرار نگرفته است. اما با افزایش پناهندگان، احساسات علیه آنان، به ویژه بین بلغارها و جمعیت ترک افزایش یافت و تنش ها بین بومیان بلغاری و ترک و پناهندگان چرکس آغاز شد. اسکان مجدد در اراضی. در ۲۵ ژوئن سال ۱۸۶۱، تزار الکساندر دوم فرمان امپراتوری با عنوان «حل و فصل مسئلهٔ قفقاز شمالی» را امضا کرد که به شرح زیر است: اکنون که با یاری خداوند، فتح کامل قفقاز نزدیک است. چند سال تلاش مداوم نیاز است تا مردمان متخاصم را از زمین های حاصلخیزی که اشغال کرده اند، به طور کامل وادار به خروج کنید و در آن جمعیت مسیحی روس را برای همیشه مستقر کنید. افتخار انجام این عمل عمدتاً متعلق به کازاک های نیروهای مسلح کوبانسکی خواهد بود. برای تسریع ا
ین روند، الکساندر غرامت مالی و امتیازات مختلفی ارائه کرد. از بهار سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۲، ۳۵ روستای کازاک تأسیس شد و ۵۴۸۰ خانواده به تازگی در این سرزمین مستقر شدند. در سال ۱۸۶۴ هفده روستای جدید کازاک در منطقه کوبان جنوبی ایجاد شد. اسکان مجدد. مقامات عثمانی اغلب نتوانستند از تازه واردان پشتیبانی کنند. آنها در مناطق کوهستانی غیرقابل سکونت آناتولی داخلی مستقر شدند و در مشاغل پست و طاقت فرسا مشغول شدند. پسر امام شامیل، محمد شفیع، از شرایطی که مهاجران هنگام ورود به آناتولی با آن روبرو بودند، متعجب شد و به بررسی اوضاع پرداخت: «به عبدالمجید خواهم نوشت که دست از فریب مردمان کوهستان بردارد. . . بدعهدی دولت قابل بیان نیست. ترک ها با اعلامیه های خود باعث مهاجرت شدند، احتمالاً امیدوار بودند که از پناهندگان برای اهداف نظامی استفاده کنند … اما پس از رویایی با سیل پناهندگان، به لاک پشت تبدیل شدند و شرم آور است که کسانی را که آماده بودند تا جان خود برای عظمت ترکیه فدا کنند، به مرگ آرام محکوم کردند». تنها در سال ۱۸۶۴ حدود ۲۲۰٬۰۰۰ نفر در آناتولی از کشتی پیاده شدند. بین ۶ مارس و ۲۱ مه ۱۸۶۴، تمام اوبیخ ها از قفقاز به ترکیه عزیمت کردند
و در آنجا از نظر زبانی از بین رفتند. با پایان این عملیات، بیش از ۴۰۰۰۰۰ چرکس، ۲۰۰٬۰۰۰ آبخاز و آجار به ترکیه گریختند. اصطلاح "Çerkes،" «چرکسها»، مدت ها در ترکیه برای تمامی آن ها استفاده می شد زیرا که اکثریت آدیغه بودند. برخی دیگر از پناهجویان چرکس به مناطق مرزی ولایت طونه گریختند. عثمانی ها در این مناطق، نیروهای نظامی خود را برای دفاع از استان جدید افزایش داده بودند. برخی از چرکس ها وارد خدمت نطامی شدند و برخی دیگر در این منطقه مستقر شدند. مقامات عثمانی غالباً تصمیم گرفتند که چرکس ها را در مناطقی با اکثریت مسیحی که آغاز به استقلال ظلبی کرده بودند، مستقر سازند تا چرکس ها نقش جمعیت وفادار به امپراتوری و متضاد بومیان شورشی را در این مناطق بازی کنند. این مکان ها به تازگی در عملیات اسکان پیشین حدود یک صد هزار تاتار کریمه را در خود جای داده بودند. عملیات اسکان قبلی هم منجر به عوارض و مشکلات گسترده ای شده بود گزارش شده است که وضعیت در وارنا بسیار بد بود. ۸۰۰۰۰ چرکس در حومه شهر در «اردوگاه های مرگ» مستقر شدند. هیچ گونه امکاناتی جهت مقابله با بیماری ها فراهم نشد و هیچ گونه پناهگاهی در برابر باد و باران فراهم نبود و پن
اهندگان بدون غذا رها شده بودند. هنگامی که چرکس ها نان تقاضا کردند، سربازان ترک از ترس از بیماری های واگیری که چرکس ها بدان مبتلا بودند، فرار کردند. با خود داشتند آنها را تعقیب کردند. گزارش شده است که ترکها نتوانستند اجساد چرکس را دفن کنند و محکومین را برای انجام این کار استخدام کردند. یکی از چرکس ها به فرمانداری کل نوشت: «ترجیح می دهیم که به سیبری برویم تا اینکه در این سیبری زندگی کنیم … در محل مشخص شده فقط می توان مرد و نمی توان زندگی کرد». مناطقی که چرکس ها در آن مستقر شدند. بالکان. تنها در سالهای ۱۸۶۱–۱۸۶۲، در ولایت طونه، ۴۱۰۰۰ خانواده پناهنده چرکس وجود داشته است. در پایان این روند، در بالکان حدود ۲۵۰٬۰۰۰ چرکس ساکن بوده که ۵ تا ۷ درصد کل جمعیت بالکان را تشکیل می دادند. این عدد علاوه بر ۱۰۰۰۰۰ تاتار کریمه ای است که اخیراً جمعیت بالکان در عملیات قبلی مجبور به پذیرش آن شده بودند. قدیر ناتو خاطرنشان می کند که «زنجیره ای از اسکان چرکس ها تقریباً تمام بخش های اروپایی امپراتوری عثمانی را درگیر کرد». تعداد بسیاری از چریکها در بلغارستان اسکان داده شدند. روزنامه "Istoria Bulgarii" گزارش می دهد که «حدود ۶٬۰۰۰ خانواده
از طریق بورگاس منتقل شده و در تراکیه مستقر شده اند؛ ۱۳٬۰۰۰ خانواده - از طریق وارنا و شومن - به سیلیسترا و ویدین؛ ۱۲٬۰۰۰ خانواده به صوفیه و نیش منتقل شده اند. ۱۰٬۰۰۰ خانواده باقیمانده در سویشتوف، نیکیپولسک، اوریشخفسک و حومه سایر شهرها توزیع شده اند.» زنجیره ای از شهرک های چرکس نشین از دوبروجا تا مرز صربستان امتداد داشت، و ۲۳ شهرک در ناحیه کوزوو وجود داشته است. چرکسها همچنین در چند منطقه عمدتاً یونانی نشین، به ویژه جنوب اپیروس، قبرس و در یک محله در پاندرما در دریای مرمره مستقر شدند. آناتولی و عراق. قدیر ناتو مناطق زیر را به عنوان مناطقی که دارای جمعیت قابل توجه پناهندگان چرکس بوده اند، ذکر کرده است: "در آناتولی وسیع… در نزدیکی آماسیا، سامسون، کیلیکیه، بین النهرین، در شبه جزیره چارسامبا، در امتداد دریای اژه، در ارمنستان ترکیه، آداپازار، دوژگه، اسکی شهر و بالیکسیر. مردمان کوهستان از ترابزون مستقیماً به قارص و ارزنجان فرستاده شدند … بسیاری از تبعیدیان در ولایت سیواس در صحرای وسیع بین توکات و سیواس توزیع شدند». پیشنهاد بازگشت. بسیاری از خانواده های چرکس از سفارت روسیه در قسطنطنیه درخواست کردند تا آنان را مجدداً در
قفقاز اسکان دهند. در اواخر قرن، کنسولگری های روسیه در سرتاسر امپراتوری عثمانی غرق در چنین طومارهایی بودند. بعدها، مهاجرت مجدد جز در مقیاس محدود ممنوع شد، زیرا بیشتر روستاهای بزرگ (تا ۸٬۵۰۰ نفر) برای مهاجرت مجدد اقدام می کردند و جابجایی آنها مشکلات بزرگی برای مقامات امپراتوری ایجاد می کرد. شاید مهمتر از آن، الکساندر دوم مشکوک بود که بریتانیا و ترکیه از چرکس ها خواسته اند تا بازگردند و جنگ جدیدی علیه سران روس خود، برپا کنند. در نتیجه، وی شخصاً چنین طومارهایی را رد می کرد. پیامدها و نتایج. اسکان مجدد برای مردم عادی با سختی هایی همراه بود. تعداد قابل توجهی از گرسنگی درگذشتند - بسیاری از ترکهایی که تبار آدیغه دارند هنوز هم به عزیزان خود که در طی گذر از دریای سیاه از دست داده اند، ماهی نمی خورند. برخی از تبعیدشدگان و فرزندان آنها به خوبی با جامعه جدید تطابق یافتند و در نهایت به مقامات بالایی در امپراتوری عثمانی رسیدند. تعداد قابل توجهی از ترکان جوان ریشه قفقازی داشتند. کلیه ملیت های ترکیه در اوراق رسمی ترک نامیده می شوند. با این حال، چند صد روستا وجود دارد که کاملاً «چرکس» در نظر گرفته می شوند. مجموع جمعیت «چرکس»
این روستاها حدود ۱٫۰۰۰٬۰۰۰ تخمین زده می شود، هرچند هیچ گونه اطلاعات رسمی در دست نیست و تخمین ها بر اساس بررسی های غیررسمی می باشد. «چرکس های» مورد اشاره ممکن است همیشه به زبان اجداد خود صحبت نکنند. احزاب راست گرای ترکیه با درجات گوناگون ناسیونالیسم ترکیه ای، غالباً در مناطقی که بخش قابل توجهی از جمعیت آنان چرکس است، رای بالایی دارند (مانند اکیازی). همزمان با خواست ترکیه برای پیوستن به اتحادیه اروپا با توجه بیشتری به قومیت یا فرهنگ جمعیت هایی که خصوصیات خاصی داشتند، شد. در کشورهای خاورمیانه که از تجزیه امپراتوری عثمانی ایجاد شده بودند (و در ابتدا تحت الحمایه بریتانیا بودند) سرنوشت قومیت ها بهتر بود. "آل جیش العربی" (هنگ عرب)، که تحت تأثیر لارنس در فرااردن ایجاد شد، میزان قابل توجهی چچن داشت - به نظر می رسد به این دلیل که بادیه نشینان تمایلی به خدمت تحت فرماندهی متمرکز نداشتند. علاوه بر این، شهر کنونی امان پس از اسکان چرکس ها در آن جا در سال ۱۸۸۷ ایجاد شد. جدا از تعداد قابل توجه چرکس های کاباردی متشکل از قبایل "قالنگ"، جوامع اندک از چرکس های کوهستان (قبایل "نانگ") در سرزمین اصلی خود تحت حاکمیت روسیه و در منطقه