Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رخ در ناحیه مسکو، لشکر ششم زرهی نقش محافظت پسین را برای ارتش سوم زرهی در حین عقب نشینی ایفا می نمود. در کنار صدها توپ و تهجیزات دیگر، آخرین تانک لشکر که نام «آنتونیِ آخر» بر آن نهاده شده بود، روز ۱۰ دسامبر در نزدیکی کلین از کار افتاد و پشت سر باقی گذاشته شد. جابه جایی در شرایط سخت زمستانی تا حدود زیادی به اسب ها متکی شد. لشکر در میان نیروهای خود به «لشکر ششم زرهی پیاده» لقب گرفت. هنگامی که لشکر در نهایت نیروهای خود را ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ هفتاد کیلومتر پشت خط مقدم بین اسمولنسک و ویازما سازمان مجدد داد برای آن کمتر از هزار نیروی آماده به رزم و تنها سه قطعه توپخانه باقی مانده بود. دومین سازمان دهی مجدد. لشکر ششم زرهی ماه آوریل سال ۱۹۴۲ از خط مقدم عقب کشیده شد و برای بازسازی راهی ناحیه پاریس در فرانسه گردید. با انحلال گردان ۶۵ زرهی، هنگ ۱۱ زرهی لشکر به دو گردان تقلیل یافت. این هنگ پیش از رسیدن تجهیزات جدید برای مدتی به عنوان نیروی دفاعی موقتاً به تانک های فرانسوی سوموآ اس۳۵ و اوچکیس اس۳۵ مجهز شد. قرارگاه تیپ ۶ پیاده نظام نیز منحل گردید و دو هنگ پیاده نظام آن به «هنگ پانتسرگرنادیر» تغییر عنوان دادند. گردان ۴۱ ضدتا
نک لشکر به توپ های ۷۵ میلی متری ال/۴۸ پاک ۴۰ مجهز شد. توپ های یک گروهان خودکششی بر پایه شاسی تانک پنزر ۲ بودند. 'گردان ۶ موتورسوار و گردان ۵۷ شناسایی با یکدیگر ترکیب شدند تا گردان ۶ شناسایی زرهی را تشکیل دهند. لشکر ماه ژوئن به منطقه برتانی در نزدیکی رن منتقل شد تا در ناحیه گوئیتکیدان به آموزش و تمرین بپردازد. روز ۵ نوامبر دستور به آماده سازی جهت بازگشت به جبهه شرقی داده شد. در این میان با پیاده شدن نیروهای متفقین در شمال آفریقا، ادوات لشکر سوار بر قرار شدند تا به جنوب فرانسه بروند اما در نهایت روز ۱۴ نوامبر حرکت به سمت شرق تأیید شد. این بار لشکر ششم زرهی با دریافت البسه و تجهیزات ویژه زمستانی آماده بیشتری بدین منظور داشت. ناحیه استالینگراد. لشکر ششم زرهی پس از نوسازی، مجدداً به همراه حدوداً ۱۶۰ تانک، عموماً پنزر ۳ و ۴، ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به روسیه بازگشت. در مسیر طولانی انتقال ریلی، چندین حمله غافلگیرانه توسط پارتیزان ها صورت گرفت که تلفاتی را متوجه نفرات لشکر کرد. این لشکر ابتدا در دونتسک و سپس در موروزوفسک و کوتلنیکوفو در غرب و جنوب غربی استالینگراد که نیروهای آلمانی با ضد حمله قوای شوروی به محاصره افتاده ب
ودند، مستقر شد. در تلاش برای شکستن محاصره، این لشکر، به عنوان بخشی از گروه ارتش دن اریش فون مانشتاین، با یک نفوذ قدرتمند در عمق خطوط دشمن موفق شد خود را به ۴۸ کیلومتری استالینگراد برساند اما نهایتاً متوقف شد. لشکر ششم زرهی فرمان یافت جهت سد کردن پیشروی دشمن بین رودهای دن و دونتس عقب بنشیند. وارد آمدن خسارت تجهیزاتی سنگین به آلمانی ها، آن ها را مجبور به ایجاد آرایش های جدیدی تحت عنوان گروه رزمی زرهی متشکل از تانک ها و سایر خودروهای زرهی چندین لشکر کرد. عناصر لشکر ششم رزهی در ابتدا جزوی از گروه رزمی "فن هوئنرسدورف" و سپس گروه رزمی "بِکه" بودند.
لشکر هفتم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهات غربی و شرقی جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت. فرانسه. لشکر هفتم زرهی به فرماندهی سرتیپ اروین رومل در جریان نبرد فرانسه، از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ نقش سرنیزه زرهی ارتش چهارم از گروه ارتش آ، در بلژیک را ایفا کرد. نخستین مقاومت جدی در مقابل این لشکر در رود موز پدیدار شد که انهدام پل های روی آن به توقف لشکر در روز ۱۲ مه انجامید. روز بعد، هنگ ۷ پیاده نظام لشکر در تلاش برای گذر از رود متحمل تلفات سنگین گشت. با توجه به نبود مهمات دودزا، رومل جهت پوشش عبور نیروها، دستور به به آتش کشیده شدن ساختمان های آن سوی رود با گلوله باران توپخانه داد. همان شب تانک های هنگ ۲۵ زرهی لشکر از موز عبور کردند تا تهاجم صبح روز بعد از سر گرفته شود. شوروی. با آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، لشکر هفتم زرهی به عنوان بخشی از سپاه ۳۹ موتوریزه از گروه زرهی ۳ از گروه ارتش مرکز، تا میانه روز نخست خود را به الیتاس رساند و دو پل کلیدی بر رود نمان در این شهر را به سلطه خود درآورد. این لشکر هنگام اقدام برای گذر رود، با مواضع آماده نیرو
های زرهی دشمن در ارتفاعات شرقی مواجه و متحمل تلفات سنگین گشت. در ادامه با وجود ضد حملات مکرر ارتش سرخ، هر دو گذرگاه حفظ و دشمن عقب رانده شد. پس از سپری شدن شب جهت بازیابی و تعمیر خودروهای آسیب دیده، لشکر هفتم زرهی صبح روز بعد در مقابل حضور ضعیف دشمن، به یورش به سمت ویلنا ادامه داد. گردان شناسایی لشکر در حومه غربی ویلنا با مقاومت شدیدتری روبرو شد اما ضمن دور زدن آن، بر پل های این ناحیه چیره گشت. تا هنگام عصر عناصر شناسایی با پشتیبانی تانک ها، ارتفاعات جنوب شرقی شهر را پاکسازی کردند. پیش از پایان روز ستون های زرهی لشکر با حرکت به سمت شمال، بخش شرقی ویلنا را تصرف نمودند. صبح روز بعد، ۲۴ ژوئن، گردان موتورسوار لشکر بر فرودگاه ویلنا در خارج از شهر مسلط و پیاده نظام وارد مرکز شهر شد. نیروهای لشکر درون شهر با استقبال اهالی آن مواجه گشتند. مقادیر قابل توجهی تسلیحات و مواد غذایی در ایستگاه راه آهن ویلنا و ۵۰ هواگرد در فرودگاه آن به غنیمت درآمد. تمامی ضد حملات زرهی دشمن از جانب جنوبی شهر نیز دفع گردید. لشکر هفتم زرهی به جهت بدی راه ها خسارات بسیار زیادی در تجهیزات خود متحمل شد و تنها پس از یک هفته نیمی از تانک های پنزر
۲ و پنزر ۳ و ۷۵ درصد از تانک های پنزر ۴ خود را از دست داد. این لشکر جنگ با شوروی را با ۳۰۰ تانک آغاز کرد اما تا روز ۲۱ ژوئیه ۱۲۱ دستگاه از این مقدار در حال تعمیر و ۷۷ دستگاه دیگر به کلی از دست رفته بودند. بدین ترتیب تا این زمان تنها یک سوم مقدار اولیه تانک های این لشکر باقی مانده بود.
لشکر هشتم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در سال ۱۹۴۰ تشکیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در جبهه های شرقی و غربی به نبرد پرداخت. تشکیل و سازمان. این لشکر سال ۱۹۳۸ تحت عنوان لشکر سوم سبک مشتکل از گردان ۶۷ زرهی، هنگ های ۹ و ۱۰ سواره نظام مکانیزه و یک هنگ شناسایی ایجاد گردید. تاریخچه عملیاتی. فرانسه. لشکر هشتم زرهی در جریان نبرد فرانسه، با عبور از جنگل های آردن و ورود به خاک این کشور، روز ۱۵ مه سال ۱۹۴۰ از رود موس در نوزونویل گذر کرد و مقاومت دشمن در اتصال خط آهن در شارویل را بی تاثیر ساخت. یوگسلاوی. در جریان تهاجم آلمان به یوگسلاوی لشکر هشتم زرهی به عنوان بخشی از ارتش دوم، شامگاه روز ۱۲ آوریل سال ۱۹۴۱ از جانب شمالی وارد شهر بلگراد، پایتخت یوگسلاوی شد. برای مقابله با تهدید بقایای ارتش یوگسلاوی، این لشکر راهی سارایوو در بوسنی شد و این شهر را در کنار سایر نیروهای آلمانی در ۱۵ آوریل به تسخیر درآورد. شوروی. روز شمار سلطه بر شهرها: در جهت آماده سازی برای عملیات تهاجم به شوروی، لشکر هشتم زرهی از عصر روز ۱۶ ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به کمک ۱۰۱ واگن قطار و در عرض ۵۱ ساعت از اطراف پراگ به شمال ا
ینستربورگ در پروس شرقی منتقل شد. منطقه بالتیک. لیتوانی. لشکر هشتم زرهی تحت امر سرلشکر اریش براندنبرگر به عنوان بخشی از سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فن مانشتاین از گروه زرهی ۴ گروه ارتش شمال، با آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، موظف بود در منطقه بالتیک پل های بر روی رود دوینا را پیش از انهدام توسط نیروهای در حال عقب نشینی دشمن به سلطه خود درآورد. براندنبرگر و ستادش با مطالعه نقشه های عوارض جغرافیایی منطقه عملیاتی خود ضمن آگاهی از شرایط بد شبکه راه های آن و وجود جریان های متعدد آب در مسیر، درخواست واحدهای بیشتر پل ساز کرد که با آن موافقت شد. هدف اولیه این لشکر رود دوبیسا بود. براندنبرگر بدین منظور نیروهای خود را به چند گروه رزمی تقسیم کرد. در جناح راست، گروه رزمی سرهنگ دوم کریزولی به همراه غالب نیروهای هنگ ۸ پیاده نظام، گردان ۸ موتورسوار، یک گردان تانک از هنگ ۱۰ زرهی، یک گروهان مهندسی رزمی و نیروهای ضدهوایی قرار داشت. در جناح چپ، گروه رزمی قدرتمندتر سرهنگ شلر مستقر بود که هنگ ۲۸ پیاده نظام، گردان ۱ تانک از هنگ ۱۰ زرهی، یک یگان شناسایی، نیروهای ضدهوایی و مهندسان رزمی و نیروهای دیگری در اختیار داشت. گروه رزمی
بودِن هازِن نیز آماده یاری رسانی به هر کدام از دو گروه رزمی دیگر بود. پیشبینی می شد نفوذ اصلی در اراضی دشمن توسط گروه رزمی "شلر" صورت بگیرد. بدین منظور یک گردان از لشکر مجاور دویست و نودم پیاده نظام می بایست با شکستن مواضع دفاعی خط مرزی راه را برای نیروهای زرهی باز می کرد. خود براندنبرگر نیز همراه گروه رزمی شلر بود. به عنوان موج نخست تهاجم کریزولی، مهندسان رزمی این گروه رزمی به رهبری سرگرد هالاوئر با وجود قرار داشتن زیر آتش دشمن، میدان های مین و سایر موانع خط مرزی را پاکسازی کردند تا نیروهای زرهی وارد میدان شوند. موتورسیکلت ها و تانک های دسته های جلودار کریزولی پس از تصرف پل رود مرزی توسط مهندسان هالاوئر، ساعت ۳:۱۰ در ناحیه پاسونجیو از خط مرزی عبور کردند. و یک باره خود را در فضای باز میدان نبرد یافتند؛ چرا که مشخص شد مدافعان شوروی به همان بخش مرزی محدود بوده اند. ساعت شش صبح کریزولی به مقر لشکر گزارش کرد که به حومه شهر یوربارکاس رسیده است. پس از یک مبارزه مختصر نیروهای او این شهر را تصرف کردند. همزمان در ناحیه شمال غربی، عناصر شناسایی لشکر هشتم زرهی که در پیش روی گروه رزمی شلر پیش می رفتند، با مقاومت شدیدی در
جنگل های فشرده مرزی مواجه گشتند. بدین ترتیب براندنبرگر ساعت ۷:۴۰ تمرکز اصلی پیشروی لشکر را به کریزولی که با موانع طبیعی کمتر و مقاومت سبک تری از طرف دشمن مواجه بود، منتقل کرد و خود نیز به آن پیوست. در ادامه کریزولی با باقی گذاشتن چند گروهان هنگ ۸ پیاده نظام برای محافظت از پل های رود میتووا در یوربارکاس، شروع به پیشروی به سمت شرق در کرانه شمالی رود نیمان کرد. ساعت ۱۱ صبح این گروه رزمی در نزدیکی الکنورووا با نخستین مقاومت فعالانه دشمن توسط گردان های سازندگی ارتش سرخ برخورد کرد که به سرعت بر آن ها فائق آمد. ساعت ۱۱:۳۰ ارتشبد اریش هوپنر، فرمانده گروه زرهی ۴ از مقر لشکر هشتم زرهی دیدار به عمل آورد و از خلاصه تحولات مطلع شد. او از این لشکر خواست تا عصر از رود دوبیسا در آریوگالا عبور کند و نیروهای خود را که به شکل بدی از خط مرزی تا آن نقطه پخش شده اند، به یکدیگر نزدیک نماید. اوایل بعد از ظهر، گروهان ۸ موتورسوار با دستور ویژه فرمانده لشکر خود را به سرژیوس در محل تلاقی رودهای دوبیسا و نیمان در ۵۰ کیلومتری شرق یوربارکاس رساند و با کنار زدن مقاومت بسیار ضعیف دشمن، بر پل سالم رود دوبیسا در آن مسلط شد. این گروهان ساعت ۱۴
:۳۰ در هفت کیلومتری جنوب غرب آریوگالا قرار داشت. ساعت ۱۶:۲۰، اریش فن مانشتاین، فرمانده سپاه ۵۶ موتوریزه نیز از لشکر هشتم زرهی بازدید کرد. او با تأیید و تأکید بر فرمان هوپنر، درخواست کرد تمامی یگان های رزمی این لشکر قبل از پایان روز خود را به آریوگالا برسانند. او همچنین خواست سلطه بر گذرگاه دوبیسا در سرژیوس حفظ گردد و بخشی از نیروها میز با گذر از دوبیسا به کداینیای حرکت کنند. دستور او در ارتباط با آریوگالا توسط گروه رزمی کریزولی بدون هیچ درگیری دیگری محقق شد. با این حال، ارتفاعات مشرف بر شهر همچنان در کنترل نیروهای دشمن بود. با مناسب نبودن پل برای عبور خودروها، از گداری در نزدیکی جاده به منظور گذر خودروها از رودخانه دوبیسا در این موضع استفاده گردید. با عبور سریع نیروها از این رود بر خلاف انتظار قوای دشمن، مقاومت در ارتفاعات شکسته شد و آن اراضی نیز به تصرف درآمد. پل راه اصلی شهر نیز با پشتیبانی توپخانه تا ساعت ۱۷:۲۵ دقیقه زیر سلطه نیروهای لشکر هشتم زرهی قرار گرفت. دقایقی بعد فن مانشتاین در این پل حیاتی تازه تسخیر شده بر رود دوبیسا، مجدداً به براندنبرگر ملحق شد. در این هنگام گروه رزمی کریزولی ۷۵ کیلومتر نسبت به
نقطه آغازین خود پیشروی کرده بود درحالیکه هوا همچنان روشن بود. از همین رو به براندنبرگر دستور داده شد در محدوده سوخت باقیمانده، با تانک های خود به سمت کداینیای یورش ببرد. تنها پس از سه کیلومتر پیشروی بیشتر، سرنیزه زرهی آلمانی با برخورد به نیروهای دشمن یک ساعت مانده به نیمه شب وادار به توقف گردید. مجموعاً در عرض کمتر از بیست ساعت، پیش قراولان لشکر هشتم زرهی در گروه رزمی کریزولی قریب به ۹۰ کیلومتر را از مواضع آغازین خود پوشش داده بودند. در این شرایط گروه رزمی شلر همچنان درگیر استحکامات دشمن در جنگل های مرزی بود و این مسئله باعث پراکندگی نیروهای لشکر در یک منطقه وسیع شده بود. تلفات وارد آمده در روز نخست به لشکر هشتم زرهی مجموعاً شامل ۲۰ کشته و ۶۵ زخمی، بسیار سبک به حساب می آمد. روز ۲۳ ژوئن بیشتر توان لشکر به گروه رزمی کریزولی منتقل شد، تا بیشترین استفاده از پیشروهای آن شود. با این حال در ابتدا با لغو فرمان پیشروی به سمت کداینیای، کریزولی به فرمان براندنبرگر جهت رسیدن مابقی نیروهای لشکر و واحدهای تدارکات که با توجه به شرایط بد راه ها و ترافیک در مسیر با کندی پیش می آمدند، در آریوگالا باقی ماند و با احتمال مواجهه ب
ا لشکر دوم تانک شوروی که در حال پیشروی به سمت شمال غربی بود، به عنوان نزدیک ترین یگان آلمانی به آن در نزدیکی این شهر حالت تدافعی گرفت. در همین حال گروه رزمی شلر که شتابان در حال رساندن خود به کریزولی بود، در اثر همین شرایط راه ها، با اولویت عبور نیروهای امنیتی سپاه و سوم پیاده نظام موتوریزه، برای دو ساعت از جاده اصلی خارج گردید. در نهایت نیمه بعد از ظهر مشخص شد لشکر دوم تانک ارتش سرخ بی توجه به لشکر هشتم زرهی ورماخت و بدون آگاهی از حضور آن، قصد حرکت به طرف راسینیای را دارد تا هوپنر با از نظر گذراندن انتقال لشکر هشتم زرهی به این شهر، نهایتاً با توجه به اهمیت حرکت سریع به سمت رود دوینا، تصمیم به ادامه پیشروی آن به سمت هدف اصلی بگیرد. در نتیجه ساعت ۱۷ به این لشکر دستور داده شد با گذر از کداینیای به سمت شتا یورش ببرد. براندنبرگر بلافاصله گردان شناسایی و پشت سر آن مابقی لشکر را راهی کداینیای کرد. نیروهای لشکر ساعت ۳:۳۰ بامداد روز ۲۴ ژوئن بر کداینیای و پل حیاتی سالم آن مسلط شدند و به حرکت به سمت شرق ادامه دادند تا با وجود مقاومت نیروهای باقی مانده از لشکرهای پنجم و سی و سوم تفنگدار ارتش سرخ در شتا، همان روز به این
شهر نیز دست یابند. در این موقعیت نیروهای لشکر هشتم زرهی ۴۵ کیلومتر با نزدیک ترین یگان های خودی فاصله گرفته بودند. براندنبرگر با در نظر گرفتن بی نظمی که پیشروی سریع نیروهای او بین قوای دشمن ایجاد کرده بود، توقف را خطرناک تر از ادامه دادن به پیشروی دانست. از این رو تا پایان روز خود را به اوکمرگه در ۷۰ کیلومتری آریوگالا رساند. لشکر هشتم زرهی با وجود قرار گرفتن زیر حملات دشمن از هر طرف، نخستین مواجهه با تانک های قدرتمند کی وی-۱ در شتا و شکاف قریب به ۶۰ کیلومتری بین نیروهای پیشین و پسین آن، گروه رزمی کریزولی را پیش از اتمام حرکت در روز دوم، ۱۰ کیلومتر دیگر نیز به پیش هدایت کرد. پس از یک توقف مختصر برای دریافت تدارکات ضروری شامل سوخت و مهمات در اواخر روز ۲۴ ژوئن، براندنبرگر جهت ادامه پیشروی سازمان نیروهای خود را تجدید کرد. کریزولی موظف شد در جناح راست، در سپیده دم روز ۲۵ ژوئن مستقیماً به سمت دونابورگ حرکت کند. درحالیکه همچنان به نیروهای خط مقدم نرسیده بود، شلر نیز می بایست در سریع ترین زمان ممکن به نیروهای در حال پیشروی ملحق می گشت. یگان های کریزولی پس از تنها ۱۵ کیلومتر پیشروی در مقابل مقاومت شدید عناصر ارتش سرخ د
ر تراکینیای موقف شدند. نیروهای آلمانی موفق شدند با عبور از یک گدار و دور زدن دشمن، مقاومت آن ها را که قصد حفظ خط دفاعی در طول یک رود کوچک داشتند، بشکنند. براندنبرگر همراه گروه رزمی کریزولی با پشت سر گذاشتن ۴۵ کیلومتر دیگر به سمت شرق، اوایل بعد از ظهر وارد اوتنا شد تا نیمی از راه هدف آن روز خود را طی کرده باشد. دراین موقعیت گروه رزمی کریزولی زیر گلوله باران کوتاه اما شدید توپخانه دشمن مستقر در ارتفاعات اطراف شهر قرار گرفت. در ادامه تانک های سبک شوروی با پشتیبانی پیاده نظام، نیروهای براندنبرگر را از جانب شرقی مورد حمله قرار دادند. با فرارسیدن مستمر تانک های لشکر، براندنبرگر در خط مقدمی فراخ، با حمایت هر پیاده نظامی که در دسترس بود، دشمن را از دو طرف شهر مورد یورش قرار داد و عقب راند. نیروهای او در تعقیب دشمن در مسافتی ۳۵ کیلومتری، خود را به دگوچیای رساندند. لتونی. در این موقعیت دونابورگ و دو پل حیاتی آن در برد تهاجمی لشکر هشتم زرهی قرار گرفته بود. براندنبرگر به منظور تسخیر این پل ها، گروه رزمی کریزولی را هر چه بیشتر تقویت نمود و توان آن را به بخش اعظم هنگ زرهی لشکر، چهار گردان پیاده نظام (از جمله یک گردان از لش
کر سوم پیاده نظام موتوریزه)، یک گردان موتورسوار و یک گردان توپخانه افزایش داد. هشت گروهان از هنگ نیروهای ویژه "براندنبورگر" نیز برای به حداکثر رساندن احتمال سلطه بر پل ها به شکل سالم، به گروه رزمی کریزولی ملحق شدند. این نیروهای "براندنبورگر" به فرماندهی ستوان دوم کناک، با تسلط کامل به زبان روسی در لباس سربازان ارتش سرخ و با دو کامیون به غنیمت گرفته شده شوروی، در پیش روی مهاجمان پیشروی می کردند. روز ۲۶ ژوئن، پس از گذر از میان خطوط دشمن، با تمرکز نیروهای زرهی شوروی بر پل راه آهن این گروه موفق نشد بر آن دست یابد اما خود را به پل جاده اصلی رساند و با از بین بردن مدافعان و برهم زدن قصد دشمن در انهدام آن، بر پل مسلط شد. بدین ترتیب، با وجود ایجاد حفره ای بزرگ در پل راه آهن توسط آتش توپخانه دشمن، تانک های لشکر هشتم رزهی موفق شدند بدون توقف از پل جاده اصلی بگذرند. با ورود این نیروها به شهر دونابورگ، نبرد سنگینی بین دو طرف درگرفت. با فرا رسیدن هنگ پیاده نظام موتوریزه لشکر، اوضاع در این شهر کاملاً به نفع آلمانی ها شد. بخشی از نیروهای پیاده نظام برای تقویت خط دفاعی در مقابله با ضد حمله ارتش سرخ، در جانب شمال شرقی شهر مست
قر گشتند. این اقدام به موقع، به دفع ضد حمله شدید ارتش سرخ کمک شایانی کرد. به هر صورت یک گروه از تانک های شوروی موفق شدند در خط دفاعی آلمانی ها نفوذ کرده و تقریباً خود را به پل جاده اصلی برساند اما در برخورد با یک آتشبار ضد تانک ورماخت که به تازگی از پل عبور کرده بود، متوقف گشتند. تا عصر همان روز تمامی ضد حملات دشمن توسط نیروهای آلمانی دفع شد. یگان های شلر نیز در طول شب خود را به دونابورگ رساندند. تا این نقطه نیروهای لشکر هشتم زرهی موفق شده بودند تنها در عرض ۵ روز از خط مرزی ۳۰۰ کیلومتر پیشروی نمایند. به جهت این دستاورد خارق العاده براندنبرگر، کریزولی و فرونهوفر، فرمانده هنگ ۱۰ زرهی این لشکر، مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شدند. فن مانشتاین و هوپنر به عنوان فرماندهان بلافصل براندنبرگر، دیگر میلی برای پیشروی سریع نداشتند. به نظر می رسید این حالت محتاطانه از قرارگاه گروه ارتش شمال نشات گرفته بود. فیلد مارشال ویلهلم ریتر فن لیب، فرمانده این گروه ارتش، با شخصیتی محافظه کار، تا این زمان از پایگاه های خط مقدم نیروهای زرهی دیدار نکرده بود. از این رو، از شرایط و روحیات این نیروها و دفاع در حال فروپاشی شور
وی آگاهی کاملی نداشت و تهاجم زود هنگام را بسیار پرخطر تلقی می کرد. او اصرار داشت نیروهای زرهی تا هنگام رسیدن لشکرهای پیاده نظام ارتش شانزدهم، موضع خود را در کرانه رود دوینا حفظ کنند. بدین ترتیب، هوپنر با صدور فرمانی پیشروی به سمت لنینگراد را منع کرد. به هر صورت، براندنبرگر با تفسیر این فرمان به این صورت که با حفظ گذرگاه دوینا، اجازه دارد خط مقدم خود را گسترش دهد، ۲۹ ژوئن لشکر خود را ۳۰ کیلومتر دیگر در مقابل مقاومت ضعیف دشمن، به جانب شمالی پیش برد تا مجدداً فرمان به توقف او داده شد. بدین ترتیب لشکر هشتم زرهی دو روز در همان موضع ساکن بود. نهایتاً روز یکم ماه ژوئیه فن مانشتاین مجوز حرکت لشکر هشتم زرهی را صادر نمود و هدف پیشروی آن از روز بعد را کارساوا در ۸۰ کیلومتری شمال شرقی، مشخص ساخت. در این هنگام هوای آفتابی جای خود را به بارندگی شدید داده بود. این مسئله که وضعیت راه ها را وخیم تر کرده بود، در کنار مقاومت سرسختانه دشمن، دیگر از فرض یک پیشروی برق آسای همانند روزهای اولیه، جلوگیری می نمود. روز سوم ژوئیه، با فائق آمدن تدریجی بر مدافعان، دو گروه رزمی لشکر هشتم زرهی با باز کردن راه به رزکنه، این شهر را تا عصر آن
روز به سلطه خود درآوردند و با یک پیشروی سریع دیگر روز بعد کارساوا را نیز تصرف نمودند. در این موضع لشکر هشتم زرهی فرمان یافت با چرخش بیشتر به سمت شرق از جناح راست گروه زرهی ۴ محافظت کند. بارندگی فروان سبب کندی حرکت و انهدام پل رود لکا لژا در مرز لتونی و روسیه در نزدیکی گولیشوا، توسط نیروهای در حال عقب نشینی ارتش سرخ، موجب توقف کامل نیروها شد. روسیه. لشکر هشتم زرهی پس از ورود به خاک روسیه، روز ۱۱ ژوئیه پورخوف را تصرف کرد و ۱۳ ژوئیه خود را به سولتسی رساند. پس از سلطه بر این شهر، نیروهای لشکر روز بعد به مشاگا در شمال دریاچه ایلمن نیز دست یافتند. این لشکر در حال پیشروی در پیش روی سپاه ۵۶ موتوریزه، بدون حفاظت در جناحین، صبح روز ۱۵ ژوئیه در شرق سولتسی، از جناح چپ زیر ضد حمله پیاده نظام دشمن با پشتیبانی صد تانک تی-۲۶، توپخانه قدرتمند و مقداری پشتیبانی هوایی، قرار گرفت و به سمت سولتسی عقب نشست. تهاجم نیروهای دشمن از محور جنوبی موجب قطع شدن جاده اصلی پشت سر این لشکر شد تا نیروهای آن کاملاً به محاصره بیفتند. فن مانشتاین دستور به اقدام لشکر در خروج از محاصره داد و توانست مقداری حمایت تدارکاتی هوایی برای آن ارسال کند. مرد
ابی بودن منطقه و شرایط بد راه ها، در این وضفیت تحرک مناسب را از لشکر گرفته بود. در عرض دو روز لشکرهای سوم پیاده نظام موتوریزه و توتن کوپف اس اس خود را برای نجات لشکر هشتم زرهی به این موقعیت رساندند. با وجود دریافت نیروی کمکی از سپاه ۴۱ موتوریزه، چهار روز به طول انجامید تا فن مانشتاین بتواند حصار دور لشکر هشتم زرهی را بشکند. این لشکر با تحمل ضربه ای جدی، در جریان درگیری های این مدت ۷۰ تانک از مجموع ۱۵۰ تانک عملیاتی خود را از دست داد. به جهت این آسیب وارد شده، لشکر هشتم زرهی جهت بازسازی به جایگاه ذخیره گروه زرهی منتقل شد تا از آن در پاکسازی اراضی پشت خطوط مقدم از عناصر پارتیزانی دشمن استفاده گردد؛ امری که به هیچ وجه مناسب آن نبود. به هر حال تعداد تانک های عملیاتی این لشکر تنها پس از چند روز دوباره به ۱۵۰ تانک افزایش پیدا کرد. در ادامه، فیلد مارشال فن لیب، فرمانده همیشه محتاط گروه ارتش شمال، مجدداً دستور به توقف نیروهای خود و بهبود اوضاع نامرتب پیش از ادامه پیشروی، داد. با از سرگرفته شدن پیشروی در هشتم ماه اوت، به دستور ارتشبد هوپنر، لشکر هشتم زرهی به نیروهای سپاه ۴۱ موتوریزه راینهارت ملحق گشت. این لشکر پس از چن
د روز پیشروی مشکل و آهسته در کنار سایر نیروهای سپاه راینهارت به سمت شرق، ۱۴ اوت برای ایجاد اتصال با نیروهای فن مانشتاین که از لوگا در جنوب در حال حرکت به سمت شمال بودند، به طرف جنوب چرخید. این حرکت یک ماه بعد موجب به محاصره افتادن ۹ لشکر دشمن به همراه سپاه ۴۱ تفنگ دار ارتش سرخ در نزدیکی ویریتسا گردید که بزرگ ترین محاصره در حوزه عملیاتی گروه ارتش شمال به حساب می آمد. با پاکسازی این محاصره ۲۵ هزار تن از نیروهای شوروی به اسارت درآمدند. لنینگراد. اواخر ماه اوت، در جریان آغاز تلاش نیروهای آلمانی برای به محاصره درآوردن لنینگراد، لشکر هشتم زرهی مجدداً به جایگاه ذخیره منتقل شد. پس از قطع آخرین مسیر زمینی و تکمیل محاصره لنینگراد، سپهبد راینهارت لشکر هشتم زرهی را برای کمک به سپاه ۳۹ موتوریزه سپهبد اشمیت که به تازگی از گروه ارتش مرکز به شمال منتقل شده و در جنوب شرقی لنینگراد قرار داشت، عازم آن محل ساخت. با وجود انتقال گروه زرهی ۴ از میانه ماه سپتامبر به گروه ارتش مرکز، لشکر هشتم زرهی همچنان در بین نیروهای گروه ارتش شمال باقی ماند. کورسک. لشکر هشتم زرهی به فرماندهی سرتیپ سباستین فیشتنر ۱۲ ژوئیه سال ۱۹۴۳ به عنوان یگان ذخی
ره گروه ارتش مرکز در جناح شمالی منطقه محدب کورسک مستقر شد. پس از شکست عملیات آلمانی ها در نبرد کورسک، ۲۷ اوت این لشکر در نوویامسکویه در مقابل حملات نیروهای شوروی قرار گرفت و در همکاری با دو لشکر پیاده نظام موقتاً آن ها را دفع کرد. با بحرانی شدن اوضاع در سووسک، ۲۸ اوت ژنرال وایس دستور به انتقال این لشکر به آن نقطه داد. حرکت بخش اعظم نیروهای لشکر از ۲۹ اوت آغاز گشت. اوکراین. روز کریسمس (۲۴ دسامبر) سال ۱۹۴۳، تهاجم جبهه یکم اوکراین شوروی در جنوب بزرگراه کیف-ژیتومیر آغاز شد. پس از یک ساعت گلوله باران سنگین توپخانه، نیروهای ارتش سرخ موفق شدند مواضع لشکر تضعیف شده هشتم زرهی را در کنار لشکر نوزدهم زرهی در هم شکسته و با وجود مقاومت آن ها، این دو لشکر را به محاصره درآورند. شب همان روز به دو لشکر فرمان داده شد حلقه محاصره را به سمت غرب بشکنند. حمله این دو لشکر موجب به هم ریختن سازمان نیروهای دشمن و توقف تهاجم آن ها گردید.
لشکر نهم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تاریخچه عملیاتی. فرانسه. لشکر نهم زرهی فرماندهی سرلشکر آلفرد ریتر فن هوبیکی، در جریان تهاجم آلمان به فرانسه به عنوان بخشی از سپاه ۲۶ از ارتش هجدهم از گروه ارتش ب، در قالب طرح عملیاتی مورد زرد، در تهاجم ایذایی به هلند مشارکت نمود. این لشکر روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۵۳ تانک شامل ۳۰ پنزر ۱، ۵۴ پنزر ۲، ۴۱ پنزر ۳، ۱۶ پنزر ۴ و ۱۲ پنتسر شعله افکن در اختیار داشت. نیروهای لشکر می بایست پس از شکسته شدن دفاع مرزی توسط پیاده نظام سپاه ۲۶، خود را به چتربازان ورماخت که پشت خطوط دشمن در پل های نزدیک روتردام فرود می آمدند، می رساند. لشکر نهم زرهی به عنوان تنها آرایش زرهی ورماخت در تهاجم به هلند، با توجه به فقدان زره پوش در نیروهای هلندی، رزم نسبتاً آسانی را تجربه کرد. لشکر تا شب روز نخست ۱۵ کیلومتر پیش رفت و به شهر میل رسید. روز بعد مسافت خارق العاده ۵۰ کیلومتر به سمت غرب طی شد و تیلبورخ به تصرف درآمد. این لشکر تا روز ۱۳ مه خود را به مدخل شهر موردیک رساند و سپس در روتردام به چتربازان متصل گشت. لشکر نهم زرهی
برای ادامه عملیات در فرانسه، به سپاه ۱۴ موتوریزه ملحق گردید. این لشکر به عنوان جلودار ارتش هجدهم، عصر روز ۲ ژوئن تهاجم را از سر گرفت و بر سپیکر در شمال شرقی فرانسه مسلط شد. لشکر با حرکت به سمت جنوب روز ۵ ژوئن از رود سم در آمین گذشت و سر پلی بر آن ایجاد کرد. لشکر نهم زرهی در عرض دو روز بعدی ۳۰ کیلومتر دیگر به سمت جنوب غربی پیش رفت. شوروی. مسکو. لشکر نهم زرهی در عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت به مسکو، پایتخت شوروی، به عنوان بخشی از سپاه ۴۸ موتوریزه از گروه زرهی ۲ هاینتس گودریان در جناح جنوبی گروه ارتش مرکز، مشارکت داشت. در اثر شرایط بد آب وهوایی این لشکر روز ۷ اکتبر گزارش از «مشکلات غیرقابل باور» کرد و افزود به جهت این که لشکر از راه های خارج از جاده استفاده می کند «هر گونه تحرکی غیرممکن است.» لشکر نهم زرهی بار اصلی تهاجم سپاه ۴۸ موتوریزه به سمت کورسک را بر دوش داشت. این لشکر با شکستن خط مقدم دشمن در مناطق پشت سر آن نفوذ نمود. به هر صورت لشکر در یادداشت های جنگی خود آورد در این تهاجم «میزان بی شماری» از خودروی خود را از دست داد. روز ۱۲ اکتبر لشکر با کورسک همچنان ۸۰ کیلومتر فاصله داشت. لشکر نهم زرهی از هنگ
ام عبور از رود دنیپر در کرمنچوک در جریان نبرد کی یف، تا این زمان مداوما در حالت رزم قرار داشت و توان رزمی آن فرسوده شده بود. یادداشت های جنگی لشکر در روز ۱۶ اکتبر بسیاری از نیروها را دچار «فروماندگی» می داند. روز ۲۰ اکتبر فرمانده لشکر اعتراض خود مبنی بر ادامه تهاجم را به دلیل افزایش طول جناح بدون محافظ آن، بدی راه ها و ضعف نیروهایش از منظر نظامی به سپاه ابراز نمود. او اعلام کرد برای لشکر تنها ۷ تانک عملیاتی و برای یکی از هنگ های موتوریزه آن از مجموع ۲۸۷ کامیون اولیه تنها ۵۱ کامیون باقی مانده است. بدین شکل لشکر نهم زرهی در این زمان تنها در نام یک لشکر زرهی بود. همان روز یادداشت های جنگی سپاه ۴۸ موتوریزه یگان های تدارکاتی لشکر نهم زرهی را «در حال نبرد با پارتیزان ها بسیار عقب تر از خط مقدم» گزارش می نماید. در این حال یگان های لشکر در خطی به طول ۲۶۰ کیلومتر در طول مسیر پیشروی کشیده شده بودند. نبرد بر سر کورسک روز ۱ نوامبر آغاز شد و برای چهار روز به طول انجامید.