Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الصاعقه ()، تشکیلات نظامی سیاسی فلسطینی بعثی بود که توسط سوریه کنترل می شد. این تشکیلات مرتبط با شعبه فلسطینی حزب بعث سوریه است و یکی از اعضای سازمان آزادی بخش فلسطین است، گرچه دیگر در این سازمان فعال نیست. دبیرکل این گروه، فرحان ابوالهویه است. تاریخچه. الصاعقه توسط حزب بعث سوریه در سپتامبر ۱۹۶۶ پایه گذاری شد. حزب بعث، عقیده داشت که درگیری فلسطین و اسرائیل فقط به خود فلسطینی ها مربوط نیست بلکه آن را باید در چارچوب درگیری اسرائیل و اعراب، حل و فصل کرد و به همین علت با جناح عرفات، مخالف بود. این جنبش در دسامبر ۱۹۶۸ اولین اقدام عملی خود را زمانی که سوریه سعی کرد که یک جانشین برای یاسر عرفات بتراشد شروع کرد. بعداً در جناح فتح تحت رهبری عرفات سیاستمدار فدائی فلسطینی ادغام شد. الصاعقه در همان اوان بعد از فتح دومین گروه مهم در پی ال او بود. اسد و الصاعقه. الصاعقه در مبارزات داخلی حزب بعث سوریه نیز نقش داشت. صلاح جدید الصاعقه را به عنوان حربه ای علیه خودخواهی های حافظ اسد وزیر دفاع بکار می گرفت. زمانی که اسد قدرت را در نوامبر ۱۹۷۰ تحت عنوان اصلاح انقلاب در دست گرفت، تشکیلات الصاعقه بهم خورد و رهبری آن را طرفداران اسد
به دست گرفتند. (با اینهمه هواداران صلاح جدید کنترل شعبه الصاعقه را در اردوگاه های فلسطینی در اردن را تا نیمه سال ۱۹۷۱ در دست داشتند که آن ها هم در آنزمان بازداشت شدند). اسد دبیر کل جدیدی بنام زهیر موشین (بجای محمودالمواتی که جانشین یوسف زواوین شده بود) برای الصاعقه منصوب کرد. این شخص یک فلسطینی بعثی بود که از اردن به سوریه پناهنده شده بود. وی چند بار از سوی سوریه برای گرفتن جای یاسر عرفات رئیس سازمان سازمان آزادیبخش فلسطین پیشنهاد شده بود که با مخالفت جناحهای دیگر مواجه می شد. با سازمان آزادی بخش فلسطین و علیه آن. الصاعقه ابزاری در دست دولت سوریه برای تأثیرگذاری در جنبش فلسطینیان بود؛ که به همین علت الصاعقه با استقبال گسترده مردمی در میان فلسطینیان مواجه نبود، در عین حال یک نیروی مهم در اردوگاه های فلسطینی در سوریه و لبنان به شمار می رفت. در جریان جنگ خانگی لبنان، سوریه یک جنبش در میان یکی از مهم ترین واحدهای جنگجویان فلسطینی به وجود آورد و بعد هم آن را در جریان تجاوز سوریه علیه سازمان آزادیبخش فلسطین بکار گرفت که به خراب شدن رابطه میان اسد و عرفات منجر شد؛ و در نتیجه آن الصاعقه در سال ۱۹۷۶ از سازمان آزادیبخ
ش فلسطین اخراج گردید. اما مجدداً در دسامبر همان سال بعد از فروکش کردن شرایط و اینکه سوریه شرط حمایت از سازمان آزادیبخش فلسطین را عضویت الصاعقه در سازمان آزادیبخش فلسطین قرار داده بود مجدداً عضویتش پذیرفته شد. حملات علیه سازمان آزادیبخش فلسطین موجب ریزش گسترده فلسطینیان مستقر در سوریه از این جنبش شد. همچنان که الصاعقه مسئول کشتار دامور در ۱۹۷۶ و نیز قتل عام های وحشیانه دیگر بود. بعد از جنگ داخلی لبنان و امضای قرارداد صلح اسلو در ۱۹۹۳ الصاعقه تقریباً خارج از جریان اصلی سازمان آزادیبخش فلسطین قرار گرفت و فقط در سوریه و بخش اشغالی لبنان توسط سوریه نفوذ داشت؛ و همچنان موضع مخالف پیشنهادهای صلح آمیز عرفات را در پیش گرفت و بخشی از اتحادیه ای که سوریه در مخالفت با عرفات راه انداخته بود بحساب می آمد. الصاعقه امروز. بعد از جنگ داخلی سوریه و امضای پیمان اسلو در ۱۹۹۳، الصاعقه دیگر کارآیی برای دولت سوریه نداشت و لذا تشکیلات آن به لحاظ کمی و کیفی تنزل پیدا کرد؛ و گرچه در لبنان حضور دارد ولی دیگر در خارج از سوریه و لبنان هیچ اسمی از آن نیست. (و آینده آن هم در لبنان با خروج ارتش سوریه نامشخص است).
ورزشگاه بروداسترات () یک ورزشگاه در آنتورپ، بلژیک بود. این ورزشگاه در سال ۱۹۰۸ تأسیس و در سال ۱۹۲۳ بسته شده است؛ بخشی از مسابقات فوتبال بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ در ورزشگاه بروداسترات برگزار شده است.
ورزشگاه ژول اوتن استادیون () یک ورزشگاه فوتبال در شهر خنت، بلژیک است. این ورزشگاه در سال ۱۹۲۰ تأسیس و در سال ۲۰۱۳ بسته شده است، ژول اوتن استادیون یکی از ورزشگاه های مسابقات فوتبال بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ بوده است.
مادیرودام () نام یک پارک مینیاتور و جاذبه توریستی در اسخیفنینگن، لاهه هلند است. این پارک جاذبه های توریستی هلند (به طور مثال فرودگاه اسخیپول آمستردام یا موزه ملی هلند) را با نسبت ۱:۲۵ در خود دارد و در سال ۱۹۵۲ افتتاح شد که تاکنون ده ها میلیون بازدیدکننده داشته است.
فوندل پارک () یک پارک شهری به مساحت ۴۷ هکتار در آمستردام هلند است که در سال ۱۸۶۵ با نام "Nieuwe Park" افتتاح شد ولی بعدتر به افتخار نمایشنامه نویس و شاعر سده ۱۷م یوست فون دن فوندال به فوندل پارک تغییر نام داد. این پارک یک محوطه تئاتر فضای باز، یک زمین بازی و چندین هرکا دارد.
ورزشگاه یوزف مارین () یک ورزشگاه در شهر بروکسل، بلژیک است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۱۹ ساخته شده است دارای ۵۵۰۰ نفر ظرفیت می باشد و یکی از ورزشگاه های مسابقات فوتبال در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ بوده است.
اسمرالدا ، نام دختری است که یکی از شخصیت های داستان کتاب رمان گوژپشت نتردام را تشکیل می دهد. این کولی زیبا، در واقع یک کولی زاده نیست، بلکه دختر یک روسپی زیباست که بعد از آنکه کولی ها دخترش یعنی اسمرالدا را از او دزدیدند از سر ناامیدی سال ها گوشه نشین شده و دیدن دوباره دخترش را از خدا خواسته. اسمرالدا با آن قلب پاک و معصوم نقطه اصلی این درام انسانی است. اقتباسها. بسیاری از اقتباس هایی که برگرفته از رمان گوژپشت نتردام هستند شخصیت ها و افراد مختلفی را برای بازی در نقش اسمرالدا استفاده نموده اند. باوجوداین، صحنه های اروتیکی که بین اسمرالدا و فوبوس وجود دارد در برخی از آنان به تصویر کشیده نشده اند. در فیلم نسخهٔ دیزنی اسمرالدا طوری نشان داده شده است که دارای شخصیتی محتاط، مراقب، مستقل و دارای شوخ طبعی کولی مانند است که مایل به کمک به دیگران در صورت نیاز می باشد و بزرگ ترین آرزو اسمرالدا این است مردم کولی های همسایهٔ خود را در جامعه پذیرفته و به عنوان قشری از مردم مورد توجه قرار دهند.
سقز ، صمغ (شیرهٔ غلیظ) درخت بنه یا همان درخت پسته وحشی است. سقز، ماده ای مانند آدامس است و غلظت آن تا حدی است که می توان از آن به عنوان یک آدامس مفید و طبیعی استفاده کرد. سقز یا شیرهٔ درخت بنه در صنعت آدامس سازی استفاده می شود و موجب کش آمدن آدامس می شود. شیرهٔ درخت بنه در هنگام ترشح به رنگ سبز روشن بوده و در کمک به هضم غذا و آوردن اشتها بسیار مفید است. ابوعلی سینا برای جویدن سقز خواص درمانی برشمرده است و آن را مفید خوانده است. مناطق رشد و نحوهٔ استخراج. درخت بنه در مناطق غربی ایران رشد می کند و درختی از مناطق سردسیری است. معمولاً در فصل پاییز و با ریختن برگ درخت بنه، شکاف کوچکی روی تنهٔ درخت ایجاد می کنند و از آن شکاف، شیرهٔ سقز ترشح می شود که در ابتدا به رنگ سبز متمایل به سفید بوده و پس از گذشت مدتی به رنگ زرد تغییر رنگ می دهد. از شیرهٔ درخت بنه در طب سنتی و مدرن و صنعت آدامس سازی استفادهٔ فراوان می شود. همچنین دود این گیاه خاصیت رفع عفونت های ریوی را داراست. خواص درمانی. معمولاً از سقز برای رفع سو هاضمه و بیماری های گوارشی استفاده می شود. سقز ماده ای اشتهاآور است و اکثر مواقع پزشکان طب سنتی برای رفع کم اشت
هایی سقز تجویز می کنند. همچنین مصرف سقز می تواند برای کبد و طحال نیز مفید باشد و جویدن سقز به عملکرد بهتر و سریع تر کبد کمک می کند. مخلوط کردن سقز با پیه آب شده برای نرمی ناخن های خشک و شکننده مفید است و خواص آنتی بیوتیکی سقز می تواند برای درمان زخم معده کاربرد داشته باشد. همچنین اهالی محلی سقز را به صورت ناشتا مصرف می کنند زیرا معتقدند موجب دفع سنگ کلیه و درمان بیماری های کلیوی می شود و مخلوط آن با روغن زیتون التیام بخش سوزش و خارش بدن است. از دیدگاه پزشکان طب سنتی مصرف سقز و مالیدن آن روی زخم موجب کاهش درد و بهبودی سریع تر آن می گردد و جویدن سقز باعث کاهش و رفع بوی بد دهان و سنگینی معده می شود.
جنبش ۱۹ آوریل () یا M-19، یک جنبش چریکی در کلمبیا بود. بعد از کنار گذاشتن عملیات نظامی، تبدیل به یک حزب سیاسی به نام اتحادیه دموکراتیک M-19 (Alianza Democrática M-19) یا AD / M-19 را تشکیل داد. M-19 در انتخابات تقلبی ریاست جمهوری ۱۹ آوریل ۱۹۷۰ شروع به فعالیت کرد. در این انتخابات، اتحاد ملی مردمی (ANAPO) حزب دیکتاتور سابق نظامی گوستاوو روخس پینیلا از پیروزی انتخاباتی محروم شد. ایدئولوژی M-19 ترکیبی از ناسیونالیسم و سوسیالیسم انقلابی است ولی هدف اصلی آن برقراری دموکراسی در کلمبیا بود. این حزب ایده هایش را از دیگر گروه های چریکی آمریکای جنوبی مانند توپامارو در اروگوئه و مونتونروس در آرژانتین گرفت. در نیمه سال ۱۹۸۵ زمانی که تعدادی از اعضای فعال این حزب که نزدیک به ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر برآورد می شدند ام ۱۹ دومین گروه چریکی بزرگ در کلمبیا بعد از ارتش انقلابی کلمبیا بحساب می آمد. فعالیت مسلحانه. تاریخ M-19 را می توان به دو بخش تقسیم کرد: قسمت اول عدم موفقیت مبارزات مسلحانه انقلابی از اوایل تا اواسط دهه ۱۹۸۰، در حالی که قسمت دوم رابطه موفقیت آمیز و سازنده با جامعه مدنی و فعالیت سیاسی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ بو
د. در میان اقدامات انجام شده توسط M-19، برخی رویدادهای مهم، برجسته تر هستند. در یک اقدام بسیار نمادین، در سال ۱۹۷۴،M-19 یکی از شمشیرهای سیمون بولیوار را از یک موزه ربود، رویدادی که توسط گروه مورد استفاده قرار گرفت، تا به نمادی از آنچه که آن ها قیام غیرنظامیان علیه یک رژیم ناعادلانه می نامیدند تبدیل شود. در شب سال نو سال ۱۹۷۹، این گروه به یکی از اسلحه خانه های ارتش کلمبیا تونلی حفر کرد و بیش از ۵۰۰۰ اسلحه را به کنترل درآورد. این یکی از اولین نشانه های پتانسیل واقعی این گروه برای اقدام مسلحانه بود. در فوریه ۱۹۷۶، M-19 رهبر اتحادیه، خوزه راکوئل مرکادو، که رئیس کنفدراسیون کارگران کلمبیا بود، را ربوده و در ۱۹ آوریل ۱۹۷۶، او را اعدام کرد. این رویداد کشور را تکان داد. گروه مرکادو را متهم به گرفتن رشوه و همکاری با سیا نمود. حمله به سفارت جمهوری دومینیکن. این گروه همچنین برای فعالیت های برجسته دیگری مانند حمله به سفارت دومینیکن شناخته می شود. در ۲۷ فوریه۱۹۸۰ چریک ها به سفارت جمهوری دومینیکن در یک جشن کوکتل پارتی یورش بردند. آن ها بیشترین تعداد دیپلمات را که تا بحال در کلمبیا ثبت شده است را به گروگان گرفتند، که شامل ۱۴
سفیر می شد که سفیر آمریکا نیز در بین آن ها بود. در نهایت، پس از مذاکراتی سخت از طرف دولت جولیو سزار توربیی ایالا، گروگان ها به صورت صلح آمیز آزاد شدند و گروگان گیرها مجاز به ترک کشور برای رفتن به تبعید در کوبا شدند. بعضی از آن ها بعدها بازگشتند و فعالانه در فعالیت های M-19 شرکت کردند. بسیاری از شایعات همانموقع و نقل قولهایی از حاضرین در رویداد که بعدها مطرح شده بیانگر آن بود که دولت کلمبیا با اعطای ۱ تا ۲٫۵ میلیون دلار به M-19، گروه احتمالاً به یکی از درخواست های خود در برابر آزادی گروگان ها رسیده باشد. نخستین مذاکرات صلح. در زمان دولت بیلیساریو بتانکور (۱۹۸۲–۱۹۸۶)، جیمی بتمن کایون که در آن زمان بالاترین رهبر M-19 بود، به دولت کلمبیا برای حل منازعه پیشنهاد مذاکره در پاناما را داد. اما بتمن در ۲۸ آوریل۱۹۸۳ در یک سانحه هوایی، در حالی که در حال رفتن به پاناما بود، درگذشت و مذاکرات به حالت تعلیق درآمد. مذاکرات با توافقنامه های کورینتو، کائوکا به پایان رسید. برای آتش بس توافق شد و قرار شد در آینده مجدداً گفتگوها برای انحلال نیروهای گروه چریکی ادامه یابد. با این وجود، بخش هایی از نیروهای نظامی با توافقنامه ها مخال
ف بودند، در همان حال که اوریبی ها و همانهایی که در کورینتو بودند مسئول حملات علیه جان رهبران اصلی مانند ایوان مارینو اسپینا، آنتونیو ناوارو وولف، کارلوس پیزارو، مارکوس چالیتا و غیره بودند. حمله به کاخ دادگستری. گروه M-19 به عنوان یک گروه چریکی همچنین مسئول حمله به کاخ دادگستری شناخته شده است. این حمله، در تاریخ ۶ نوامبر ۱۹۸۵، حدود ۳۰۰ وکیل، قاضی، دادگاه عالی و دادگاه جنحه توسط ۳۵ چریک شورشی مسلح در کاخ دادگستری، ساختمانی که دادگاه عالی کلمبیا را در خود داشت، به گروگان گرفته شدند. آن ها خواستار آن بودند که رئیس جمهور بلیساریو بتانکور توسط دادگاه بجرم خیانت به تمایل به صلح در کشور مورد محاکمه قرار گیرد. هنگامی که این موضوع علنی شد، ارتش کلمبیا اطراف کاخ دادگستری را با سربازان و خودروهای زرهی کاسکاولEE-9 محاصره کرد. برای مدت کوتاهی، تلاش ناموفقی برای مذاکره انجام شد، اما به رغم درخواست های ناامیدانه برخی از گروگان های مهم که توسط تلفن ارسال شده بود، مذاکرات راه به جای نبرد. دولت بتانکور و مشاورانش خود را در موقعیت دشواری یافتند. آن ها مایل نبودند که به خواسته های شورشیان تن بدهند، زیرا که با در نظر گرفتن این موض
وع که این شیوه بعداً برای M-19 به صورت روال عملکردی در خواهد آمد و به طور قابل توجهی موقعیت دولت را به خطر خواهد انداخت. در نهایت، پس از بحث های مفصل و تند، در یک جلسه اضطراری تصمیم گرفته شد که به ارتش اجازه داده شود که برای کنترل وضعیت اقدام کند و با شیوه قهریه کاخ را بازپس گیرد. به نوبه خود این شیوه برخورد بشدت بحث برانگیز، مجموعه ای از وقایع و رخدادها را در پی داشت که کما بیش تا به امروز بر سر آن در کلمبیا بحث می شود. در اثر فوران آتش سنگین متقابل میان سربازان در حال ورود و شورشیان تثبیت شده که شامل آتش پشتیبانی کاسکاول EE-9 بود، ساختمان کاخ در معرض خسارات سنگین و آتش سوزی قرار گرفت و بیش از ۱۰۰ نفر (از جمله ۱۱ نفر از ۲۱ قاضی دادگاه عالی کشور) کشته شدند؛ و پرونده های ارزشمند قضایی و قانونی نابود شدند. گروه M-19 در طی این رویداد تعدادی از فرماندهان بلندمرتبه خود را از دست داد و پس از آن دولت را مسئول پی آمدهای خون ریزی معرفی کرد. قربانیان غیرنظامی جان بدر برده و خانواده هایشان مواضع مختلفی داشتند؛ برخی گروه M-19 را مقصر می دانستند، برخی دولت بتانکور را مقصر می دانستند، اما بسیاری هر دو را متهم کردند. ظاهراً
هنوز هیچ اتفاق نظری در مورد این واقعه وجود ندارد. آنا کاریگان در برابر نسخه به طور گسترده پذیرفته شده ادعا کرد که اربابان مواد مخدر (قاچاقچیان مواد مخدر)، مانند پابلو اسکوبار، ممکن است این عملیات را ترتیب داده باشند تا از چندین پرونده تحقیق کیفری که در بین اسناد از بین رفته در این رویداد بوده خلاص شوند. کمیسیون ویژه تحقیقاتی که توسط دولت بتانکور تشکیل شد، گزارشی در ژوئن ۱۹۸۶ منتشر کرد و نتیجه گرفت که اسکوبار هیچ ارتباطی با این رویداد نداشته است، لذا، این اتهامات قابل اثبات نیست (البته امکان وجود چنین احتمالی را نیز منکر نشد). کاریگان ادعا کرد که این تحقیقات توطئه ای توسط دولت کلمبیا بود. دیگران تصریح می کنند که رابطهٔ ادعایی چریک ها و کارتل های مواد مخدر بعید به نظر می رسد زیرا این دو نوع سازمان مخالفت ها و درگیرهای متعددی با یکدیگر داشتند مانند آدم ربایی نیوس اوکوا، خواهر خوآن دیوید اوچوا، مؤسس کارتل مدلین، که توسط گروه M-19 صورت گرفت. این آدم ربایی منجر به ایجاد یک گروه شبه نظامی میورت اِ سکیورسترادورس(MAS) ("مرگ بر آدم ربایان") توسط کارتل مدلین شد. با این حال، نظریه های وی مبنی بر توطئه و بدبینی شراکت اسک
وبار یا دخالت کارتل مدلین به شدت توسط دیگران مانند رکس هادسون که مدعی شدند "شواهد محکمی" دارند که ارتباط کارتل را با طرح نشان می دهد، بی اعتبار شد. دستیار سابق دادستان کل کلمبیا، معاون بازرس مالی کل کلمبیا، نویسنده و پروفسور خوزه موریسویو گائونا همراه با وزیر سابق دادگستری و سفیر کلمبیا در بریتانیا، کارلوس مدلین بکِرآ، به همراه پسران دو قاضی کشته شده دادگاه عالی قضایی، برای تحقیقات بیشتر فشار وارد کردند تا ارتباطات احتمالی بین گروه M-19 و اربابان کارتل مواد مخدر مدلین مشخص شود. شهردار بوگوتا، گوستاو پترو، یک عضو سابق گروه چریکی M-19، این اتهامات را رد کرده و اعلام کرد آن ها بر اساس شهادت های متناقض اربابان مواد مخدر تهیه شده است. پترو می گوید که اعضای باقی مانده M-19 به نمایندگی از کل سازمان خود مسئولیت وقوع حوادث ناگوار را می پذیرند، ولی هرگونه ارتباط با تجارت مواد مخدر را رد می کنند. انحلال و مشارکت سیاسی. در اواخر دهه ۱۹۸۰، گروه M-19 سرانجام سلاحهایش را تحویل داد، در مقابل مشمول عفو شد و تبدیل به یک حزب سیاسی شد که نامش را به اتحادیه دموکراتیک M-19 ("Alianza Democrática M-19" یا (AD / M-19)) تغییر داد، که
مبارزه مسلحانه را نفی کرد. در نهایت گروه M-19 شمشیر بولیوار را که به عنوان نمادی از زمان جنگ، در تملک خود داشت، به عنوان بخشی از خلع سلاح تحویل داد که بیانگر تمایل به تغییر جامعه از طریق مشارکت سیاسی و شیوه های قانونی بود. در سال ۱۹۹۰، یکی از چهره های برجسته گروه و فرمانده پیشین چریک ها، کارلوس پیزارو لونگومز نامزد ریاست جمهوری شد، او هنگام پرواز با یک شرکت هواپیمایی، توسط قاتلان کشته شد، ظاهراً قتل به دستور کارتل مواد مخدر و رهبران شبه نظامی (کارلوس کاستاو، فرمانده مخفی نیروهای متحد دفاع از کلمبیا (AUC)، مسئولیت خود را برای قتل در کتاب ۲۰۰۲ و مصاحبه پذیرفت). برخی از سایر اعضای آن نیز با تهدیدهای مختلف مواجه شدند یا به شیوه های مشابه به قتل رسیدند. آنتونیو ناوارو ولف جانشین پیزارو را به عنوان رهبر حزب، جایگزین نامزد ریاست جمهوری کرد که در انتخابات ریاست جمهوری همان سال در مقام سوم قرار گرفت. علیرغم ادامه خشونت در مقیاس کوچکتر علیه آن، AD / M-19 در دهه ۱۹۹۰ جان به در برد و نتایج مطلوب انتخاباتی در حوزه های محلی به دست آورد و به طور فعال به عنوان یک نیروی سیاسی برجسته در شکل گیری قانون اساسی جدید کلمبیا در سال
۱۹۹۱ که جایگزین یک سند محافظه کارانه که از سال ۱۸۸۶ میلادی باقی مانده بود، شراکت داشت. آنتونیو ناوارو یکی از سه رئیس مجلس نمایندگان مؤسسان کلمبیا، به همراه نمایندگانی از احزاب لیبرال و محافظه کار کلمبیا بود. چندین تحلیل گر معتقدند AD / M-19 تاکنون به نقطه اوج خود رسیده و در حالی که هرگز به طور کامل در زمینه سیاسی حذف نخواهد شد، به عنوان یک حزب در روند خود به خودی به تدریج افت پیدا می کند، اگرچه که بسیاری از اعضای سابق آن با نفوذ به خط مقدم در ائتلاف نخبگان مستقل دموکراتیک جای گرفته اند.
مانو فررا (؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۵۸) بازیکن و مربی فوتبال اسپانیایی اهل بلژیک است که عمدتاً به دلیل حضورش در تیم ملی فوتبال بلژیک شناخته می شود. وی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ به عنوان مربی جوانان باشگاه فوتبال خنت، به مربیگری مشغول بوده است؛ او در تیم ملی ایران هم سابقه دستیاری مربیگری داشته است.
موزس ددی-آجالا سایمون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ترنچین، خنت، لوانته و نانت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
توماس فوکت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به خنت و اوستنده اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۱ سال بازی کرده است.او هم اکنون در تیم ملی بلژیک بازی می کند.
جنگ های استقلال اسکاتلند () به جنگ هایی گفته می شود که میان انگلستان و اسکاتلند در اواخر قرن سیزدهم تا نیمه قرن چهاردهم بوقوع پیوسته است. این جنگ ها به سه بخش تقسیم می شوند. اولین جنگ ها (۱۲۹۶–۱۳۲۸) با تصرف زمین های اسکاتلند توسط انگلستان در سال ۱۲۹۶ شروع شد و با امضای معاهده اینبورگ- نورتامتون در سال ۱۳۲۸ پایان یافت. دومین جنگ اسکاتلند (۱۳۳۲–۱۳۵۷) جنگ میان نیروهای ادوارد بالیول مورد حمایت انگلستان و گروه موسوم به محرومان در سال ۱۳۲۳ بود که در سال ۱۳۵۷ با امضای پیمان برویک به پایان رسید. این جنگ ها بخشی از بحران بزرگی بودند که اسکاتلند با آن ها مواجه بود. در پایان هر دو جنگ اسکاتلند هویت مستقل خود را بازیافت. این جنگ ها به دلایل دیگری نیز اهمیت داشتند. یکی از این دلایل به کارگیری کمان بزرگ به عنوان یک سلاح کلیدی در جنگ های قرون وسطی است. با پایان این جنگ ها اسکاتلند توانست حاکمیت مستقل خود را تثبیت کند. آغاز جنگ: ۱۲۹۶–۱۳۰۶. نخستین جنگ استقلال اسکاتلند را می توان به چهار دسته تقسیم کرد: تهاجم ابتدایی انگلستان و موفقیت در سال ۱۲۹۶؛ قیام ها به رهبری ویلیام والاس، اندرو د مورای و گاردهای اسکاتلند از سال ۱۲۹۷ تا ز
مانی که جان کامون برای تسلیم اسکاتلند در فوریه ۱۳۰۴ مذاکره کرد. از سرگیری قیام به رهبری رابرت بروس در سال ۱۳۰۶ تا پیروزی اسکاتلند در سال ۱۳۱۴؛ و مرحله نهایی ابتکارات دیپلماتیک اسکاتلند و لشکرکشی های نظامی در اسکاتلند، ایرلند و شمال انگلیس از سال ۱۳۱۴ تا پیمان ادینبورگ-نورتامپتون در سال ۱۳۲۸. این جنگ با تهاجم بیرحمانه ادوارد یکم در مارس ۱۲۹۶ آغاز شد و پس از آن در ماه ژوئیه با کناره گیری جان بالیول و شکست اسکاتلند در نبرد دانبار ادامه یافت. ادوارد یک پارلمان را در برویک تشکیل داد. در این پارلمان اشراف اسکاتلندی او را به عنوان پادشاه انگلستان و اسکاتلند به رسمیت شناختند. قیام هایی که در ابتدای سال ۱۲۹۷ به رهبری ویلیام والاس و آندرو د موری و دیگر سران اسکاتلند رهبری شد، شاه ادوارد را مجبور کرد تا نیروهای بیشتری را به جنگ با اسکاتلندی ها اعزام کند ولی برخلاف این تلاش نیروهای میهن پرست اسکاتلند در استرلینگ بریج اولین پیروزی عمده خود را بدست آوردند. در این درگیری ها موری بشدت زخمی شد و به مدت کوتاهی جانش را از دست داد ولی اسکاتلندی ها مبارزه را ادامه دادند و درگیری ها را به شمال انگلستان کشاندند. در ماه ژوئیه ادوارد
مجدد تهاجم کرد و والاس و نیروهایش را در فالکرک شکست داد. اما ادوارد نتوانست قبل از بازگشت به انگلستان اسکاتلند را به طور کامل به تصرف خود درآورد. در ۱۰ فوریه ۱۳۰۶ در جلسه ای با شرکت بروس و کمین دو رقیب برای تصاحب پادشاهی اسکاتلند، بروس با جان کمین درگیر شد و او را کشت. در مواجهه با این رویداد شورشیان اسکاتلند مجدداً برانگیخته شدند. کمین به شاه ادوارد خبر داده بود که بروس می خواهد تاج پادشاهی را تصاحب کند. جنگ دوم استقلال: ۱۳۳۲–۱۳۳۵. پس از مرگ رابرت بروس، دیوید دوم برای جانشینی خیلی جوان بود، به این دلیل، سرپرستی امور پادشاهی توسط توماس راندولف، بدست گرفته شد. در این دوران نیروهای اسکاتلندی چندین رشته درگیری را با پادشاهی انگلستان به پیش بردند. نبردهای داپلین مور، هالیدون هیل، دورنوک، بوروگ مویر و نبرد کلب لین از جمله این درگیری هاست که در تاریخ ثبت شده است.
اندرسون اسیتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از تیم هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم ملی فوتبال نیجریه و خنت اشاره کرد.
ساموئل کالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آ اس ترنچین اشاره کرد.
استفان میتروویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بنفیکا، FC Zbrojovka Brno، رئال وایادولید، باشگاه فوتبال فرایبورگ، FC Zbrojovka Brno، خنت اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
زمین دیگر () که به نام همزاد زمین نیز شناخته شده است، فیلمی در ژانر علمی–تخیلی و درام به کارگردانی مایک کیهیل است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ویلیام میپاتر، بریت مارلینگ، و کومار پالانا اشاره کرد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس در ژانویه ۲۰۱۱ به نمایش درآمد و در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط فاکس سرچلایت پیکچرز به نمایش درآمد. این فیلم دو نامزدی در سی و هشتمین جوایز ساترن برای بازی مارلینگ و برای نویسندگی کیهیل و مارلینگ به دست آورد. داستان. رودا ویلیامز (بریت مارلینگ)، دختر ۱۷ ساله باهوشی که عمر را کوتاهش به تحقیق درباره نجوم گذرانده است، از دریافت پذیرش در MIT خوشحال می شود. او جشن می گیرد، با دوستانش مشروب می نوشد، پشت فرمان نشسته و راهی منزل می شود. در طول راه مجذوب گوش دادن به داستانی از رادیو در مورد سیاره ای شبیه به زمین که اخیراً کشف شده است، می شود و بدون توجه به جاده، از پنجره خودرو به ستاره ها خیره می شود و ناخواسته به یک ماشین متوقف شده پشت چراغ قرمز، در یک تقاطع، برخورد می کند و جان باروز (ویلیام ماپوتر) را به کما می برد و همسر باردارش را می کشد. رودا پس از گذراندن دور
ان محکومیت چهار ساله خود، در دبیرستان سابق خود سرایدار می شود و با احساس گناه و پشیمانی دست و پنجه نرم می کند. رودا با شنیدن اخبار بیشتر در مورد زمین ۲، وارد مسابقه مقاله نویسی می شود که توسط یک کارآفرین میلیونر حمایت می شود که یک پرواز فضایی غیرنظامی را به زمین ۲ پیشنهاد می کند. یک روز رودا، جان را می بیند که یک اسباب بازی در محل حادثه گذاشته است. او به قصد عذرخواهی به خانه او می رود. جان در را باز می کند. رودا وانمود می کند که یک خدمتکار است که یک روز رایگان نظافت را به عنوان یک ابزار بازاریابی ارائه می کند. جان که از دانشکده موسیقی ییل اخراج شده و خانه و خودش را رها کرده است. او پیشنهاد رودا را می پذیرد. جان نمی داند رودا کیست و وقتی کار رودا تمام شد، از او می خواهد که هفته آینده برگردد. با گذشت زمان، یک رابطه بین این دو ایجاد می شود و آنها رابطه جنسی برقرار می کنند. رودا در مسابقه مقاله برنده می شود و یکی از اولین کسانی است که به زمین دیگر سفر می کند. جان از او می خواهد که نرود، زیرا معتقد است ممکن است آینده ای با هم داشته باشند. رودا سرانجام تصمیم می گیرد حقیقت را در مورد هویتش به جان بگوید. جان ناراحت م
ی شود و او را از خانه بیرون می کند. رودا می شنود که یک اخترفیزیکدان در تلویزیون صحبت می کند و فرضیه "آینه شکسته" را توصیف می کند که بیان می کند با مشاهده زمین دوقلو، همزمانی رویدادهایی که در هر دو زمین اتفاق می افتد شکسته شده است. رودا با عجله به خانه جان برمی گردد، اما جان از راه دادن او امتناع می ورزد. رودا وارد خانه می شود و جان شروع به خفه کردن وی می کند. جان متوقف می شود، و هنگامی که رودا حالش خوب می شود، به او در مورد این نظریه می گوید و این که ممکن است خانواده اش هنوز در زمین دیگر زنده باشند. رودا بلیت را برای جان می گذارد. با گذشت زمان، او متوجه می شود که جان این هدیه را پذیرفته و یکی از اولین مسافران غیرنظامی فضایی به زمین دیگر می شود. چهار ماه بعد، در یک روز مه آلود، رودا به خانه اش نزدیک می شود و خود دیگرش را از زمین ۲ می بیند که مقابلش ایستاده است.
تیموتی تیلور (زاده ۱۹۶۰) باستان شناس مشهور انگلیسی با تخصص باستان شناسی پیش از تاریخ و تئوری های باستان شناسی است. وی متولد نورفک کشور انگلستان و فارغ التحصیل دانشگاه کمبریج و دانشگاه آکسفورد می باشد.
بیداری عرب عنوان یک کتاب تألیف جرج آنتونیوس است که در ۱۹۳۸ توسط همیشتون همیلتون در لندن منتشر شده است. پایه های تاریخ نازیسم مدرن عرب در این کتاب بررسی می شود. به گفته مارتین کرامر، «بیداری عرب» کتابی ترجیحی برای نسل های پی در پی مورخان انگلیسی و آمریکایی و دانشجویان آن ها بود. این یک بحث مداوم در مورد مسائلی مانند ریشه های ناسیونالیسم عرب، اهمیت شورش های عربی سال ۱۹۱۶ و حل و فصل مسائل سیاسی پس از جنگ جهانی اول در خاورمیانه است. تحلیل. آنتونیوس نسبت ناسیونالیسم عربی را به محمد علی پاشا در مصر می رساند. او عقیده دارد که ناسیونالیسم عربی (با ریشه های فرهنگی و زبانی مشترک) برای قرنها خاموش بوده است و مؤسسات پروتستانهای مسیحی و تحصیل کرده های آمریکا تأثیر و نقش مخصوصی در تجدید بیداری عرب به عنوان یک زبان ناسیونالیستی داشته اند. دانشگاه آمریکایی بیروت (که در ابتدا کالج پروتستان سوریه بود) یک نقش محوری در این پیشرفت داشت. گرچه او اشاره می کند که در اواخر قرن نوزده این نقش ناپدید شد زیرا کالج شروع به آموزش بزبان انگلیسی نمود اما به عقیده آنتونیوس، میسیون ها، معلمان و مؤسسات آمریکایی نقش مهمی در پیشبرد جنگ نرم آمریکا