Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عینی دوره کودکی برانکو لوستیگ نیز استفاده کرد. او یک سال پس از آن به عنوان نخستین هنرمند اهل کرواسی به عنوان تهیه کننده «فهرست شیندلر» برنده جایزه اسکار شد. لوستیگ دومین جایزه اسکار خود به عنوان بهترین تهیه کننده را به خاطر فیلم «گلادیاتور» و در سال ۲۰۰۱ دریافت کرد. برانکو لوستیگ در سال ۱۹۹۴ در کنار استیون اسپیلبرگ یکی از پایه گذاران «بنیاد شوا» در لس آنجلس بود. هدف این بنیاد این است که مشاهدات و تجربیات بازماندگان هولوکاست را ثبت و برای نسلهای بعدی حفظ کند. اولین فیلم این بنیاد به نام «روزهای گذشته» در سال ۱۹۹۹ اکران شد که در آن پنج یهودی اهل مجارستان که در اردوگاه های مرگ نازی ها زندانی بودند و سرانجام از فاجعه هولوکاست جان سالم به در بردند، از مشاهدات خود می گویند. برانکو لوستیگ شش سال پیش از آمریکا به زاگرب بازگشت. او در مصاحبه با رسانه ها گفته بود، زمانی که از اردوگاه کار نازی ها آزاد شد ۳۰ کیلو وزن داشت. او افزوده بود: «از زمان آزادی ام از اردوگاه کار خوشبختی مرا دنبال کرده است.» برانکو لوستیگ شامگاه چهارشنبه ۱۳ نوامبر در ۸۷ سالگی در زاگرب درگذشت. این خبر را رسانه های کرواسی پنج شنبه منتشر کردند.
تولیدکنندهٔ آب از هوا به اختصار AWG)، دستگاهی است که از هوای مرطوب محیط، آب تولید می کند. بخار آب موجود در هوا متراکم می شود، دمای آن تا زیر نقطهٔ شبنم پایین می آید، هوا در معرض خشک کن ها قرار می گیرد یا هوا را تحت فشار قرار می دهد. برخلاف دستگاه رطوبت گیر، این وسیله به منظور تهیهٔ آب آشامیدنی طراحی شده است و در جاهایی که آب آشامیدنی کم باشد یا به دست آوردن آن بسیار مشکل باشد، بسیار مفید است، چراکه همیشه مقداری آب در هوا وجود دارد که می توان آن را استخراج کرد. دو روش اصلی مورد استفاده، سرد کردن و خشک کردن هستند. استخراج آب از هوا به انرژی قابل توجهی نیاز دارد. به همین خاطر بیشتر روش های آن ناکارآمد هستند. اما برخی از روش های آن به تفاوت های دمای طبیعی متکی هستند و به منبع انرژی خارجی احتیاج ندارند. مطالعات زیست تقلید نشان می دهد که سوسک صحرای نامیب ("Stenocara gracilipes)" به طور طبیعی می تواند این کار را انجام دهد و نیاز خود را به آب از هوا تأمین می کند. تاریخچه. اینکاها با جمع آوری شبنم و انتقال آن به مخازن برای ذخیره و مصرف در آینده توانستند جامعه و نسل خود را حفظ کنند. مستندات تاریخی حاکی از آن است که از
نرده های مِه جمع کُن استفاده شده است. این روش های سنتی معمولاً بازده خیلی کمی دارند و زمان زیادی برای تولید نیازمندند ولی در عوض نیازی به منبع انرژی خارجی به غیر از تغییرات دما در شرایط طبیعی ندارند. چندین مخترع، چاه های هوایی را به عنوان روشی برای به دست آوردن رطوبت از هوا توسعه داده اند. فناوری های مدرن. بسیاری از تولیدکننده های آب از هوا به روشی مشابه به دستگاه رطوبت ساز عمل می کنند؛ هوا از روی کویل (مارپیچ) سرد انتقال می یابد و باعث می شود آب متراکم شود. میزان تولید آب به دمای محیط، رطوبت، میزان هوای عبور از کویل سرد و ظرفیت دستگاه برای خنک کردن کویل بستگی دارد. این سیستم ها دمای هوا را کاهش می دهند و این کار، خود باعث کاهش ظرفیت هوا در حمل بخار آب می شود. این رایج ترین فناوری در حال استفاده است، اما هنگامی که با برق مبتنی بر زغال سنگ کار کند، یکی از بدترین تأثیرات کربن تولیدشده از هر منبع آبی (بیش از سه برابر مقدار کربن تولیدشده از فرایند آب شیرین کن اسمز معکوس) را دارد و بیش از چهار برابر آبی را که می خواهد تأمین کند از ذخایر آبی ذوب خواهد کرد. یک تکنولوژی جایگزین که در دسترس است استفاده از مایع، یا «مر
طوب» خشک کن مانند لیتیم کلرید یا برمید لیتیم برای به دست آوردن آب از هوا از طریق فرایندهای نم بینی. یک روش مشابه پیشنهادی استفاده از خشک کن های جامد مانند سیلیکا ژل و زئولیت را با روش فشار متراکم ترکیب می کند. دستگاه های تولیدکنندهٔ مستقیم آب با کیفیت با استفاده از نور خورشید نیز در حال توسعه هستند. گفته می شود برای تهیهٔ ۱ لیتر آب، ۳۱۰ (وات-ساعت) انرژی لازم است. تراکم سرمایشی. در یک سیستم تراکم سرمایشی تولیدکنندهٔ آب از اتمسفر، یک کمپرسور، مادهٔ سردکننده را از طریق یک کندانسور می چرخاند و به کویل تبخیرکننده که هوا اطراف آن را خنک می کند می رساند. این فرایند، دمای هوا را تا نقطهٔ شبنم پایین می آورد و موجب متراکم شدن آب می شود. یک پنکهٔ کنترل شده، هوای فیلترشده را به سمت کویل هدایت می کند. سپس آب حاصل با استفاده از سیستم تصفیه، تصفیه شده و به مخزن نگهدارنده منتقل می شود. زیرا این کار موجب تمیز نگه داشتن آب و کاهش خطرات احتمالی توسط باکتری ها و ویروس هایی می شود که ممکن است از طریق چگال کننده از هوای محیط به آب منتقل شوند. میزان تولید آب بستگی به رطوبت نسبی و دمای هوای محیط و اندازهٔ کمپرسور دارد. دستگاه های تو
لیدکنندهٔ آب از اتمسفر با افزایش رطوبت نسبی و افزایش دمای هوا، بازده بالاتری پیدا می کنند. به عنوان یک قاعده، تولیدکننده های آب از هوا هنگام پایین آمدن دما تا زیر ۱۸٫۳ درجهٔ سانتیگراد (۶۵ درجهٔ فارنهایت) یا این که رطوبت نسبی تا زیر ۳۰٪ کاهش می یابد، به طور مؤثر کار نمی کنند. این بدین منظور است که وقتی داخل سیستم های تهویهٔ مطبوع قرار بگیرند، نسبتاً ناکارآمد هستند. اقتصادی بودن یک دستگاه تولیدکنندهٔ آب از هوا بستگی به ظرفیت دستگاه، رطوبت محل، شرایط دما و هزینهٔ انرژی در واحد دارد. تلاش های اخیر موجب استفاده از اثر ترموالکتریک مواد نیمه رسانا شده که در آن یک طرف مواد نیمه رسانا گرم می شود. در همین هنگام، طرف دیگر آن سرد است. در این برنامه، هوا بر روی فن های خنک کننده در سمت سرد برنامه پمپاژ می شود که دمای هوا را تا نقطهٔ شبنم خود پایین می آورد و باعث متراکم شدن آب می شود، سپس آب حاصل جمع آوری می شود. به خاطر جامد بودن مواد نیمه رسانا، برای واحدهای قابل حمل بسیار مفیدند، اگرچه راندمان پایین چگالش آب معمولاً در رطوبت بالا با مصرف زیاد انرژی سردکننده های ترمو الکتریک همراه است. ظرفیت تولید آب آشامیدنی را می توان د
ر شرایط هوایی با رطوبت کم ارتقاء داد. ابتدا از کولرهای تبخیری با منبع آب شور برای افزایش رطوبت هوا در شرایط نقطهٔ شبنم استفاده می شود. بنابراین آب آشامیدنی با استفاده از آب شور و بدون بستگی به میزان رطوبت هوای محیط، تولید می شود. رطوبت گیر مرطوب. یکی از انواع تولید آب شیرین از هوای مرطوب، استفاده از محلول غلیظ آب نمک برای جذب رطوبت محیط است. این سیستم ها آب را از محلول آب نمک خارج کرده و آن را برای مصرف، تصفیه می کنند. مدلی از این فناوری به عنوان دستگاه های قابل حمل توسعه یافته که روی ژنراتورها بارگذاری می شود. گفته می شود که مدل های بزرگ این دستگاه، روی تریلرها یا همان یدک کش های سنگین نصب می شوند که این قابلیت را دارند تا آب، در روز تولید کنند ولی با حداکثر نسبت ۵ گالن آب به ازای هر گالن سوخت. این فناوری برای استفادهٔ ارتش آمریکا و نیروی دریایی ایالات متحده توسط «ترالب» و آژانس مدیریت اضطراری فدرال (FEMA) ساخته شده است. گوناگونی این فناوری گسترش یافته تا سازگاری بیشتری با محیط زیست داشته باشد، به عنوان اولین روش با استفاده از انرژی خورشیدی غیرفعال و گرانش. آب،نمک در بیرون برج ها به سمت پایین جریان دارد، جای
ی که آب از هوا جذب می شود. سپس آب نمک وارد یک محفظه می شود و در تماس و شرایط خلأ جزئی قرار می گیرد و گرم می شود. طی این فرایند، بخار آب متراکم شده و آب مایع جمع می شود ولی آب نمک در دستگاه باقی می ماند و برگردانده شده و بین سیستم مجدداً چرخانده می شود. به خاطر آنکه آب متراکم شده به دلیل نیروی گرانش از سیستم حذف می شود، خلأ ایجاد می شود که نقطهٔ جوش محلول آب نمک را پایین می آورد. سیستم هایی که ترکیبی از جذب سطحی، تبرید و میعان هستند نیز گسترش داده شده اند. در گلخانه ها. گلخانه ها مثال بسیار خوبی برای تولید آب از هوا هستند زیرا هوا درون گلخانه ها بسیار گرم تر و مرطوب تر از بیرون است. به خصوص در مناطق آب و هوایی که کمبود آب دارند، یک گلخانه می تواند به طور مؤثر شرایط لازم را برای تولید آب از هوا، تقویت کند. نمونهٔ آن گلخانهٔ آب دریا در کشور عمان است. در پیل سوختی خودروها. یک پیل سوختی هیدروژن در خودرو به ازای طی هر ۸ مایل مسافت، یک لیتر آب آشامیدنی با کیفیت تولید می کند که در شرایط کویری از اهمیت برخوردار است. در تهویهٔ هوا. در سیستم های تهویهٔ مطبوع از نوع رطوبت زدایی، آب پسماند به عنوان یک محصول ناخواسته در اث
ر کارکرد سیستم های خنک کنندهٔ هوا و متراکم کنندهٔ هوا تولید می شود. مانند یک تولیدکنندهٔ آب از هوا. آب، در این حالت، تصفیه نمی شود. تجهیزات مبرد هوای مطبوع عموماً رطوبت مطلق هوای فرآوری شده توسط سیستم را کاهش می دهند. در ادامه کویل تبخیر نسبتاً سرد (زیر نقطهٔ شبنم) بخار آب را از هوای فرآوری شده متراکم می کند، مانند یک نوشیدنی یخ زده که هوای اطرافش را به آب متراکم در قسمت خارجی لیوان تبدیل می کند؛ بنابراین بخار آب از هوای سردشده خارج می شود و در اتاق، رطوبت نسبی به طور چشم گیر کاهش می یابد. آب پسماند به زیرِ زمین (زهکشی) هدایت می شود یا ممکن است در بیرون ریخته شود. گرما توسط کندانسوری که در خارج از اتاق قرار گرفته است برای خنک شدن منتقل می شود. تولید آب آشامیدنی با انرژی خورشیدی. تولید آب آشامیدنی با کیفیت توسط هیدروپنل های خورشیدی روی سقف انجام می شود که از انرژی خورشیدی و گرمای خورشیدی در طول روز به عنوان منبع انرژی بهره می گیرد.
نت بلاکس یک سازمان مردم نهاد است که امنیت سایبری و حکومتی اینترنت را رصد می کند. این سازمان در سال ۲۰۱۷ و با ایدهٔ رصد آزادی اینترنت تأسیس شد. کارها. پروژه ها. نت بلاکس ابزاری را در اختیار عموم قرار می دهد تا بتوانند محدودیت های احتمالی اینترنت و پیامدهای اقتصادی سانسور وب سایت ها را مشاهده کنند. عملکرد. نت بلاکس با استفاده از گزارش رسانه ها، ماژول های کد و ابزارهای سخت افزاری ترافیک داده های شبکه را بررسی می کند. این شرکت چندین ماژول متن باز مرتبط با تحلیل شبکه را ارائه داده است. یکی از ابزارهای مورد استفاده این شرکت Huxley نام دارد که با اتصال آنها به شبکه و انجام آزمایش هایی می توان به شواهد دقیقی از اختلال در ترافیک اینترنت پی برد. این دستگاه به سیستم عامل لینوکسی نت بلاکس مجهز است و آزمایش ها را در یک سند باکس مجازی انجام می دهد تا از جمع آوری داده های کاربران اجتناب شود. نت بلاکس با تکیه بر همین ابزارها و از طریق تکنیک دیف اسکن، نقشه ای گرمایی (هیت مپ) را بر اساس کانون قطعی اینترنت و میزان دسترسی نواحی اطراف آن به شبکه تولید می کند. این نهاد اسکن را به صورت بی درنگ انجام داده و در لحظه می تواند درصد قطع
ی را اینترنت در کشورها و مناطق مختلف مشاهده کند. این ابزارها آنقدر کارامد هستند که امروزه گروه های مدافع حقوق بشر و حقوق دیجیتال در سراسر دنیا به استفاده از آنها روی آورده اند.
قطرات شاهزاده روپرت (که به اشک هلندی یا باتویا نیز معروف هستند) دانه های شیشه ای سخت شده ای هستند که با چکیدن شیشه مذاب در آب سرد ایجاد می شوند و همین امر باعث می شود تا این قطره به شکل یک بچه قورباغه با دمی بلند و نازک درآیند. این قطرات کوچک به دلیل تنش های پسماند شکل می گیرند که باعث ایجاد خواصی غیر شهودی مانند توانایی تحمل ضربات از چکش یا گلوله در انتهای قسمت پیازی بدون شکستن آن می شوند. این ویژگی باعث ظاهر شدن تجزیهٔ انفجاری می شود حتی اگر دم کمی آسیب دیده باشد. در طبیعت ساختارهای مشابه تحت شرایط خاصی در گدازه های آتشفشانی تولید می شوند و به اشک های پله(pele's tears) معروف هستند. این قطره ها به نام پرنس روپرت(Prince Rupert of the Rhine) نام گذاری شده است، که آنها را در سال ۱۶۶۰ به انگلیس آورد، اگرچه طبق گزارش ها این قطرات در اوایل قرن هفدهم در هلند تولید می شدند و احتمالاً از مدت ها قبل برای شیشه سازان شناخته شده بودند. این ساختارها به عنوان پدیده علمی جدیدی توسط انجمن سلطنتی مورد مطالعه قرار گرفتند و پرده برداری از خواص غیرمعمول آنها احتمالاً منجر به پیشرفت فرایند تولید شیشه نشکن شد که در سال ۱۸۷۴ ثبت اخ
تراع شد. تحقیقات انجام شده در قرن های بیستم و بیست و یکم، دلایل خواص متناقض قطره ها را روشن کرد. توضیحات. قطره های پرنس روپرت با ریختن قطره های شیشه مذاب در آب سرد ایجاد می شوند. آب به سرعت قطره ها را خنک می کند و شیشه را از خارج به داخل جامد و سخت می کند. این فرونشانی حرارتی می تواند با استفاده از یک مدل کروی ساده که به سرعت خنک می شود توصیف شود. قطره های پرنس روپرت به دلیل داشتن دو ویژگی مکانیکی غیرعادی نزدیک به ۴۰۰ سال در یک ابهام علمی باقی ماندند؛ وقتی دم آسیب می بیند، قطره به صورت انفجاری به شکل پودر تجزیه می شود، در حالی که سر پیازی شکل می تواند در مقابل نیروهای فشاری تا حداکثر مقاومت کند. تجزیه انفجاری به دلیل وقوع شکاف هایی رخ می دهد که در هنگام قطع دم به وجود می آیند - یک ترک در میدان تنش پسماند کششی در مرکز دم تسریع می شود و پس از رسیدن به یک سرعت بحرانی معادل با توجه به این سرعت های بالا، فرایند تجزیه ناشی از ایجاد انشعاب (دوشاخگی) در شکاف را تنها با مشاهده کردن دم با استفاده از تکنیک های تصویربرداری با سرعت بالا نتیجه گرفت. شاید به همین خاطر است که این خاصیت کم نظیر قطره ها برای قرن ها غیرقابل توض
یح باقی مانده است. دومین ویژگی غیرمعمول قطره ها، یعنی قدرت سرها، ناشی از تنش های پسماند فشاری - تا - است که در مجاورت سطح بیرونی سر وجود دارد. این توزیع تنش با استفاده از خاصیت طبیعی دوشکستی شیشه و با استفاده از تکنیک های نورپردازی سه بعدی اندازه گیری می شود. مقاومت بالا در برابر شکستگی که در اثر تنش های پسماند فشاری باعث می شود تا قطره های پرنس روپرت به عنوان یکی از اولین نمونه های شیشه نشکن شناخته شده باشد. تاریخچه. یک گزارش علمی دربارهٔ تاریخ اولیه قطره های شاهزاده روپرت در یادداشت ها و سوابق انجمن سلطنتی لندن آورده شده است. عمده مطالعات علمی اولیه در مورد قطره های پرنس روپرت در انجمن سلطنتی انجام شدند. گفته می شود که قطره ها در اوایل سال ۱۶۲۵ در مکلنبورگ (Mecklenburg) در آلمان شمالی ساخته می شده اند. با این وجود، ادعا می شود که آنها در هلند اختراع شده اند (اگرچه گفته می شود که از زمان امپراطوری روم شیشه سازان در مورد این موضوع اطلاعات داشته اند)، از این رو در قرن هفدهم نامهای رایجی از جمله "lacrymae Borussicae" (اشک پروس) یا "acrymae Batavicae" (اشک هلندی) برای آنها وجود داشت. راز چگونگی ساختن آنها برای م
دتی در منطقه مکلنبورگ باقی ماند، گرچه قطره ها برای فروش به عنوان اسباب بازی یا سرگرمی یا کنجکاوی از آنجا در اروپا پخش می شدند. دانشمند هلندی، کنستانجین هویگنز (Constantijn Huygens) از مارگارت کاوندیش(Margaret Cavendi)، دوشس نیوکاسل (Duchess of Newcastle) خواست تا خواص قطره ها را بررسی کند. نظر او پس از انجام آزمایش هایی این بود که مقدار کمی از مایع فرار در داخل آن حبس است. اگرچه شاهزاده روپرت قطره ها را کشف نکرد، اما با آوردن آنها به انگلستان در سال ۱۶۶۰، در تاریخ آنها نقش بزرگی را ایفا کرد. او آنها را به پادشاه چارلز دوم داد، او نیز قطره ها را به منظور مطالعه علمی در سال ۱۶۶۱ به انجمن سلطنتی (که در سال های گذشته ایجاد شده بود) اهدا کرد. تعدادی از نخستین انتشارات انجمن سلطنتی قطره ها را توصیف کرده و آزمایش های انجام شده را شرح می دهند از جمله این انتشارات "میکروگرافی (Micrographi)" در سال ۱۶۶۵ توسط رابرت هوک (Robert Hook) بود که بعداً قانون هوک کشف کرد. انتشارات او بدون داشتن اطلاعاتی بیش تر از علم آن دوران مثلاً بدون استفاده از خاصیت ارتجاعی (که بعداً خود هوک در آن نقش داشت) و نیز مکانیک شکست قطره های پرنس ر
وپرت را به درستی شرح داد. علم مکانیک شکست توسط AA Griffith در سال ۱۹۲۰ کامل تر شد. در سال ۱۹۹۴، Srinivasan Chandrasekar، استاد دانشگاه پردو(Purdue university)، و Munawar Chudhri، رئیس گروه مواد در دانشگاه کمبریج (university of Cambridge)، از عکاسی با سرعت بالا برای دیدن فرایند خرد شدن قطره ها استفاده کردند و نتیجه گرفتند که وقتی سطح قطرات تنش فشار بالایی را تحمل می کنند درون آنها نیز تنش کششی بالایی به وجود می آید و حالت تعادلی ناپایداری را ایجاد می کند که با شکستن دم به راحتی می توان آن را برهم زد. با این حال، جای این سؤال باقی می ماند که چگونه تنش ها در سر تا سر قطره توزیع می شوند. در یک مطالعه عمیق تری که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، این تیم با هیلار آبن(Hillar Aben)، استاد دانشگاه صنعتی تالین (Tallinn University of Technology) همکاری کردند و با استفاده از یک قطبش سنج میزان تأخیر نور قرمز رنگ یک LED را پس از عبور از قطره شیشه ای اندازه گیری کرده و از داده های به دست آمده از آن برای ایجاد توزیع تنش در قطره استفاده کردند. این نشان می دهد که سر قطره ها تنش فشاری سطح بسیار بالاتری از آنچه قبلاً تصور می شد را می توانن
د تحمل کنند، اما این لایه فشاری سطحی بسیار نازک است، و تنها در حدود ۱۰٪ قطر سر یک قطره می باشد. این موضوع مقاومت شکست بالایی به سر می دهد، و این به این معنیست که برای این که قطره بشکند باید ترکی ایجاد کنیم که وارد منطقه تنش درونی شود. از آنجا که ترک های سطحی به موازات سطح رشد می کنند، نمی توانند وارد منطقه تنش شوند اما اختلالی در دم اجازه می دهد تا ترک ها وارد ناحیه تنش شوند. کاربردهای علمی. روند تولید شیشه های نشکن با روش فرونشانی (quenching) احتمالاً از مطالعه قطره ها الهام گرفته شده است، که در پارلمان Francois Barthelemy Alfred Royer de la Bastie، در سال ۱۸۷۴، تنها یک سال پس از آن که V. De Luynes آزمایش های خود را بر روی آنها منشر کرد، در انگلستان ثبت اختراع شد. حداقل از قرن ۱۹ به این پی برده شد که سازه هایی مشابه قطره های پرنس روپرت در شرایط خاصی در گدازه های آتشفشانی تولید می شوند. اخیراً محققان دانشگاه بریستول (University of Bristol) و دانشگاه ایسلند (University of Iceland) ذرات شیشه تولید شده توسط شکست انفجاری قطرات پرنس روپرت را در آزمایشگاه مطالعه و بررسی کرده اند تا درک بهتری از تکه تکه شدن ماگما و
تشکیل خاکستر ناشی از تنش های حرارتی ذخیره شده در آتشفشان های فعال داشته باشند.
روش نلدر-مید یا روش سیمپلکس سراشیبی، یک روش عددی رایج در پیدا کردن کمینه یا بیشینه یک تابع هدف در فضای بهینه سازی چند بعدی می باشد. این یک "روش جستجوی مستقیم" (بر اساس مقایسه عملکرد) است و اغلب برای مشکلات بهینه سازی غیرخطی است که مشتقات آن ممکن است مشخص نباشد، استفاده می شود. با این حال، تکنیک Nelder-Mead یک روش جستجوی اکتشافی است که می تواند به نقاط غیر ثابت، در مورد مسائلی که می توان با روشهای جایگزین حل گردد، همگرا شود. روش نلدر-مید توسط جان نلدر و راجر مید در سال ۱۹۶۵ پیشنهاد شد، که به عنوان توسعه ای از روش Spendley و همکاران بود. بررسی اجمالی. در این روش از مفهوم سیمپلکس استفاده شده است، که یک چندبر ویژه با "n+1" راس در یک "n" بعدی می باشد. نمونه هایی از سیمپلکس ها عبارتند از: یک پاره خط بر روی یک خط، یک مثلث در صفحه، یک چهار وجهی در فضای سه بعدی و غیره. هنگامی که تابع هدف به نرمی تغییر می کند و یکتا می باشد، این روش یک بهینه سازی محلی برای یک مسئله با "n" متغیر را تقریب می کند. پیاده سازی های معمولی توابع را به حداقل می رسانند، یا با به کمینه کردن formula_1 ،formula_2 را بیشینه می کنند. به عنوان مثال،
در یک پل تعلیق مهندس باید انتخاب کند که هر بند، کابل و اسکله چقدر ضخیم باشد. این عناصر به هم وابسته هستند، اما تجسم تأثیر تغییر هر عنصر خاص کار ساده ای نیست. شبیه سازی چنین ساختارهای پیچیده ای از لحاظ محاسباتی اغلب پر هزینه بوده و احتمالاً ساعت ها برای اجرای آن طول می کشد. روش Nelder-Mead، در نوع اصلی نیاز به بیش از دو ارزیابی در هر تکرار ندارد، به جز عملیات منقبض شدن که در ادامه شرح داده شده است، که در مقایسه با برخی دیگر از روش های بهینه سازی جستجوی مستقیم، مورد توجه است. با این حال، مجموع تعداد تکرارها، ممکن است از حد مطلوب پیشنهادی بیشتر باشد. روش نلدر – مید در یک مسئله "n" بعدی، مجموعه از "n+1" نقطه آزمایشی که به صورت سیمپلکس است را در نظر می گیرد. سپس به منظور پیدا کردن یک نقطه آزمایشی جدید و جایگزینی یکی از نقاط آزمایشی قدیمی با مورد جدید، رفتا تابع مورد نظر در هر نقطه آزمایشی، مورد بررسی قرار می گیرد و سپس این روش ادمه پیدا می کند. ساده ترین رویکرد جایگزینی بدترین نقطه، از لحاظ مقدار، با یک نقطه منعکس شده، از طریق مرکز "n" نقطه باقی مانده می باشد. اگر این نقطه منعکس شده بهتر از نقطه فعلی باشد، می توان
یم کشیدگی را در امتداد این خط امتحان کنیم. از طرفی دیگر، اگر این نکته جدید بهتر از مقدار نقطه قبلی نباشد، در واقع ما در یک دره قدم می گذاریم، بنابراین سیمپلکس را در جهت بدست آوردن یک نقطه بهتر منقبض می کنیم. توضیح شهودی الگوریتم از "دستور العمل های عددی": روش سرازیر سیمپلکس یک سری مراحل را طی می کند به طوریکه بیشتر مراحل فقط نقاط سیمپلکس را در جایی که خروجی تابع بیشینه است، از طریق نقطه مقابل سیمپلکس، به یک نقطه کمینه انتقال می دهد. این مراحل بازتاب نامیده می شوند، و برای حفظ حجم سیمپلکس ساخته می شوند. وقتی این مراحل انجام می شود، سیمپلکس در جهت یا جهت دیگر گسترش می یابد تا گام های بزرگتری برداشته شود. هنگامی که به «کف دره» رسید، این روش خود را در جهت عرضی منقبض می کند و سعی می کند از دره بیرون رود. اگر شرایطی وجود داشته باشد که سیمپلکس سعی کند «از چشم سوزن عبور کند»، خود را از همه جهات منقبض می کند، و خود را به پایین ترین (بهترین) نقطه می کشد. بر خلاف روش های بهینه سازی مدرن، روش اکتشافی نلدر-مید می تواند به یک نقطه غیر ثابت همگرا شود، مگر اینکه این ممسئله شرایط قوی تری از آنچه برای روش های نوین لازم است را
برآورده کند. بهبودهای جدیدی بر روش اکتشافی نلدر-مید از سال ۱۹۷۹ شناخته شده است. بسته به ماهیت واقعی مسئله حل شده، تغییرات زیادی وجود دارد. یک نوع رایج از یک سیمپلکس کوچک با اندازه ثابت استفاده می کند که تقریباً از جهت شیب پیروی می کند. این روش همچنین به عنوان روش چندضلعی انعطاف پذیر شناخته می شود. حالتی از الگوریتم ممکن برای NM. هدف ما به حداقل رساندن تابع formula_2 می باشد، جایی که formula_4. نقاط آزمایشی فعلی ما formula_5 هستند. ۱. مرتب سازی با توجه به مقادیر تابع در رئوس: ۲. محاسبه formula_7، که مرکز همه نقاط به جز formula_8 می باشد. ۳. بازتاب ۴. گسترش ۵. انقباض ۶. کوچک شدن توجه: formula_31، formula_32، formula_33 و formula_34 ضرایب بازتاب، گسترش، انقباض و کوچکی هستند. مقادیر استاندارد formula_35، formula_36، formula_37 و formula_38 هستند. برای بازتاب، از آن زمان که formula_8 راس با ارزش بالاتر در بین رئوس است، می توان انتظار داشت که در بازتاب، formula_8 مقدار کمتری داشته باشد که توسط همه راسها formula_41 جز formula_8 در طرف مخالف شکل گرفته است. برای گسترش، اگر نقطه بازتاب formula_13 کمینه جدید در بین رئوس
باشد، می توان انتظار داشت که مقادیر جالبی را در طول مسیر از formula_7 به formula_13 پیدا کنیم. در مورد انقباض، اگر formula_46 باشد، می توان انتظار داشت که یک مقدار بهتر در بین سیمپلکس تشکیل شده توسط همه راسها formula_41 باشد. در نهایت، کوچک شدن یک مورد نادر است، که انقباض از بزرگترین نقطه ای که formula_48 افزایش می یابد، اتفاق می افتد. اتفاقی که نمی تواند به اندازه کافی نزدیک به یک حداقل غیر تکین رخ دهد. در این صورت در انتظار یافتن دورنمایی ساده تر انقباض می یابد که به پایین ترین نقطه می رسیم. با این حال، نش اشاره می کند که با دقت محدود عددی گاهی اوقات نمی تواند در کوچک کردن سیمپلکس عمل کند، و بررسی ای را انجام داد که اندازه در واقع کاهش یافته است. سیمپلکس اولیه. سیمپلکس اولیه بسیار مهم است. در واقع، یک سیمپلکس اولیه خیلی کوچک می تواند به جستجوی محلی منجر شود، در نتیجه NM می تواند به راحتی جوابگو نباشد؛ بنابراین این سیمپلکس باید بستگی به ماهیت مسئله داشته باشد. با این حال، مقاله اصلی سیمپلکس ای را پیشنهاد می کند که یک نقطه اولیه به عنوان formula_49 داده می شود، همراه با نقاط دیگر که با یک گام ثابت در طول هر
بعد تولید می شود؛ بنابراین روش به مقیاس متغیرهای که formula_50 را تشکیل می دهد، حساس است. شرط خاتمه. معیارهایی برای شکستن چرخه تکراری لازم است. نلدر و مید از انحراف استاندارد برای مقادیر تابع، به ازای سیمپلکس فعلی استفاده کردند. اگر مقادیر تابع کوچکتر از یک مقدار معین گردد، چرخه متوقف می شود و پایین ترین نقطه در سیمپلکس به عنوان یک نقطه بهینه پیشنهادی بازمی گردد. توجه داشته باشید که یک تابع بسیار «مسطح» ممکن است مقادیر عملکرد تقریباً برابر با یک دامنه بزرگ داشته باشد، به طوری که جواب به مقدار تلرانس حساس خواهد بود. نش آزمایشی برای shrinkage به عنوان یکی دیگر از معیارهای خاتمه اضافه می کند. توجه داشته باشید که برنامه ها خاتمه می یابند، در حالی که تکرارها ممکن است همگرا شوند.
پذیرای تجربه بودن، بازبودن و یا پذیرنده بودن در برابر تجربه و گاهی به خلاصه، تجربه پذیری، یکی از حوزه هایی است که در توصیف شخصیت انسان در مدل پنج عاملی مورد استفاده قرار می گیرد. تجربه پذیری شامل پنج ، یا بعد است. از جمله تخیل فعال (فانتزی)، حساسیت نسبت به زیبایی، توجه به احساساتِ درونی، ترجیحِ تنوع و کنجکاوی فکری. بسیاری از تحقیقات روان سنجی، نشان داده اند که این وجه ها یا خصوصیات، به طور قابل توجهی با یکدیگر همبسته اند؛ بنابراین، تجربه پذیری می تواند به عنوان یک ویژگیِ شخصیتیِ کلی دیده شود که از مجموعه ای از ویژگی های رفتاری، عادت ها و همچنین تمایلات خاص تشکیل شده است که در کنار هم جمع می شوند. تجربه پذیری، اغلب از نظر آماری، توزیع نرمال دارد. به این معنی که در آن تعداد بسیار کمی از افراد، نمرهٔ بسیار بالا یا بسیار پایین می گیرند و نمرهٔ بیشتر افراد در آن متوسط است. افرادی که از نظر تجربه پذیری، نمرهٔ کمی می گیرند"، در برابر تجربه، بسته" به حساب می آیند. این افراد از نظر دیدگاه و رفتار، معمولاً سنتی و پیرو رسم و رسوم هستند. آنها روال های آشنا را به تجربیات جدید ترجیح می دهند و عموماً علاقه های آن ها، طیف مح
دودی دارد. تجربه پذیری رابطهٔ نسبتاً مثبتی با خلاقیت، هوش و دانش دارد. تجربه پذیری، با ویژگیِ روانشناختیِ ، ارتباط دارد و مانند ویژگی جذب، رابطه ای متوسط با تفاوت افراد از نظر سطح دارد. رابطهٔ محدود تجربه پذیری با جنبه های ، کمتر از رابطهٔ محدود آن با سایر ویژگی های شخصیتی مدل پنج عاملی است. در کل به نظر می رسد که تجربه پذیری، تا حد زیادی با علائم اختلال های روانی بی ارتباط است. اندازه گیری. تجربه پذیری در برابر تجربه، معمولاً با معیارهای خود-اظهاری ارزیابی می شود. هرچند برای ارزیابی آن از گزارش های همتایان و مشاهده های شخص ثالث نیز استفاده می شود. معیارهای خود-اظهاری، یا "" هستند یا مبتنی بر "بیان" شخص. اینکه از کدام معیار از کدام نوع از خوداظهاری استفاده شود، به نتیجه یِ ارزیابیِ خصوصیاتِ روانسنجی و محدودیت هایِ زمانی و مکانیِ تحقیق مورد بررسی، بستگی دارد. تعدادی از تحقیقات نشان داده اند که تجربه پذیری در برابر تجربه دو زیرمولفهٔ اصلی دارد. یکی مربوط به گرایش به فکرکردن و دیگری مربوط به جنبه های تجربیِ تجربه پذیری، مانند درک زیبایی شناختی و تجربه پذیری در برابر تجربیات حسی. به این زیرمولفه های فرعی به ترتیب
عقل و تجربهٔ تجربه پذیری می گویند و بین این دو یک همبستگی مثبت و قوی (۵۵/۰ = r) وجود دارد. براساس تحقیقات سَم گاسلینگ ، می توان با بررسی خانه و فضاهای کاری افراد، میزان تجربه پذیری آن ها را ارزیابی کرد. افرادی که در برابر تجربه، بسیار باز هستند، اغلب دکوراسیون متمایز و نامتعارف دارند. آنها همچنین احتمالاً در موضوعات متنوعی کتاب دارند و مجموعهٔ متنوعی از موسیقی و آثار هنری را در معرض نمایش قرار می دهند. جنبه های روانشناختی. تجربه پذیری در برابر تجربه، هم مولفه های انگیزشی دارد و هم مولفه های ساختاری. افرادی که از نظر تجربه پذیری در سطح بالایی قرار دارند، انگیزه دارند که به دنبال تجربیات جدید باشند و در آزمودن خودشان شرکت کنند. از لحاظ ساختاری، سبک آگاهی آن ها روان است و به آنها امکان می دهد که بین ایده هایی که ارتباط نزدیکی به هم ندارند، ارتباطی بدیع برقرار کنند. در مقابل، افرادی که بسته هستند، با تجربیات آشنا و سنتی راحت تر هستند. خلاقیت. تجربه پذیری در برابر تجربه، آن طور که با آزمایش تفکر واگرا اندازه گیری می شود، از نظر آماری با خلاقیت همبستگی دارد. از آنجایی که هنرمندان حرفه ای و دانشمندان در مقایسه با ا