Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای که کازاک های روس، اسلاوها و سایر مهاجران اسکان داده شده بودند، باقی ماندند. به عنوان مثال، پایتخت قبیله شاپسوگ به نام ژنرال روسی که مرتکب خشونت زیادی در منطقه شده بود، تغییر نام یافت و به یاد وی، مجسمه پیروزی برپا شد. در سال ۱۸۹۷، حدود ۲۱۷۰۰۰ چرکس در قفقاز باقی مانده بودند. تنش های قومی در امپراتوری عثمانی. میشا گلنی خاطرنشان می کند که اسکان چرکس ها نقش اساسی در بی ثبات کردن بالکان عثمانی به ویژه بلغارستان داشته است. ورود آنها به گسترش قحطی و بیماری های واگیر (از جمله آبله) در سرزمین های بالکان منجر شد و بدتر از آن، برای فراهم کردن مسکن پناهندگان، باب عالی دستور داد که مسیحیان "به طور گسترده" از خانه های خود در مناطق مشخصی بیرون رانده شوند. این مسئله و وقوع درگیری مسلحانه بین چرکس ها و بومیان مسیحی و مسلمان، رشد احساسات ناسیونالیستی در بالکان را تسریع کرد. قدیر ناتو می نویسد که عثمانی ها چرکس ها را به عنوان «نیروی پلیس» در بالکان به کار گرفتند و همچنین آنها را با هدف افزایش جمعیت محلی مسلمان، در این مناطق اسکان دادند. به طوری که چرکس ها مجبور بودند علیه شورش های محلی سلاح به دست بگیرند. مردم محلی بالکان، ک
ه اخیراً تعداد زیادی پناهنده تاتار کریمه پذیرفته بودند، عملی که باعث مرگ هزاران نفر از پناهندگان و بومیان به طور یکسان به دلیل بیماری و قحطی شده بود، مایل به پذیرش بیشتر پناهندگان مسلمان اخراج شده توسط روسها، نبودند و به ویژه برخی از بلغارها متقاعد شده بودند که چرکس ها «جهت فلج کردن هر نوع جنبش آزادی بخش و استقلال طلب اسلاو» در روستاهای پراکنده بلغاری اسکان داده شده اند. با اینکه در بسیاری از مناطق، مسیحیان بلغارستان در ابتدا نسبت به پناهندگان چرکس بسیار مهمان نواز بودند، و از جمله با تولید منابع اضافی آنان را حمایت می کردند، اما سقوط احساسات بشردوستانه همراه با بی ثباتی سیاسی باعث شد، روابط بین دو گروه تیره شود. در بسیاری از موارد، زمین هایی توسط دولت عثمانی به پناهجویان قفقاز شمالی اختصاص داده شد، اما افراد محلی از تسلیم خانه های خود امتناع ورزیدند، و این باعث درگیری بین چرکس ها و چچن ها از یک سو و بومیان بلغار، صرب، عرب، بادیه نشین، دروز، ارمنی، ترک و کرد از سوی دیگر شد. در "اوزون ایل"، بین کایسری و سیواس، چرکس ها در نهایت جمعیت محلی کرد را بیرون راندند و تا به امروز کردهایی که در آن منطقه ریشه دارند، این
واقعه را در یک ترانه عامیانه به خاطر سپرده اند که چگونه «مردمانی ظالم که موی سر روشن، چشمانی آبی و کلاهی از پوست گوسفند بر سر داشتند» آنها را از خانه هایشان بیرون راندند. چرکس ها که به لحاظ روانی آسیب دیده و ناامید بودند و چند دهه اخیر را در شرایطی زیسته بودند که چرکس ها و روس ها به طور مرتب به یکدیگر یورش می بردند، گاه به جمعیت بومی حمله می کردند که در نهایت باعث شد آنان در سراسر امپراتوری به عنوان وحشی و بربر بدنام شوند. سرانجام، ترس از چرکسها، به دلیل بیماری هایی که آنان گسترش می دادند و کلیشه ای که از آنها به عنوان گدا یا راهزن وجود داشت، چنان زیاد شد که جوامع مسیحی و مسلمان به طور یکسان با شنیدن اینکه چرکس ها در نزدیکی آنها اسکان داده خواهند شد، اعتراض می کردند. بعدها، در دهه ۱۸۷۰، مجدداً در بالکان جایی که بیشتر چرکس ها خانه های خود را ساخته بودند، جنگ درگرفت و آنها بار دیگر توسط روس ها یا نیروهای متحد روس ها متفقین تبعید شدند. به رسمیت شناختن نسل کشی. اخیراً، محققان و فعالان چرکس پیشنهاد داده اند که تبعیدها می توانند نمونه ای از مفهوم مدرن پاکسازی قومی تلقی شود، گرچه این اصطلاح در قرن نوزدهم مورد استفاد
ه قرار نمی گرفت اما نظر به تخلیه سیستماتیک روستاها توسط سربازان روسی که با استعمار این سرزمین ها توسط روس ها همراه بود، ممکن است بتوان آن را پاکسازی قومی تلقی کرد. آنان تخمین می زنند که حدود ۹۰ درصد چریکس ها (بیش از سه میلیون) از سرزمین های اشغال شده توسط روسیه نقل مکان کرده اند. طی این وقایع و جنگ قفقاز که پیش از آن رخ داده بود، دست کم صدها هزار نفر «کشته شده یا در نتیجه قحطی جان باختند»، اما هنوز تعداد دقیق مشخص نیست. بیانیه رئیس جمهور پیشین روسیه، بوریس یلتسین در ماه مه ۱۹۹۴ اذعان می کند که مقاومت در برابر نیروهای تزاری مشروع بوده است، اما وی «گناه دولت تزار را بخاطر نسل کشی» به رسمیت نشناخت. در سال های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸، رهبران کاباردینو-بالکاریا و آدیغیه درخواستی برای تجدید نظر و عذرخواهی به دوما ارسال کردند. تا به امروز، مسکو هیچ پاسخی نداده است. در اکتبر سال ۲۰۰۶، سازمان های عمومی آدیغهٔ روسیه، ترکیه، اسرائیل، اردن، سوریه، ایالات متحده، بلژیک، کانادا و آلمان نامه ای به رئیس پارلمان اروپا فرستادند و درخواست کردند که نسل کشی آدیغه ها (چرکس ها) به رسمیت شناخته شود. در ۵ ژوئیه ۲۰۰۵، کنگره چرکس، سازمانی که نمایند
گان جوامع مختلف چرکس در فدراسیون روسیه را متحد می کند، از مسکو خواست که ابتدا نسل کشی را تصدیق کند و سپس به خاطر سیاست های تزاری، عذرخواهی کند. درخواست آنها تصریح می کند: «طبق اسناد رسمی تزاری، بیش از ۴۰۰۰۰۰ چرکس کشته شده اند، ۴۹۷٬۰۰۰ وادار به فرار به خارج از کشور و ترکیه شده اند و فقط ۸۰٬۰۰۰ نفر در سرزمین بومی خود زنده مانده اند.» پارلمان روسیه (دوما) این دادخواست را در سال ۲۰۰۶ طی بیانیه ای که در آن اقدامات گذشته رژیم شوروی و رژیم های پیشین، تأیید شده بود، رد کرد. ضمناً در این بیانیه تأکید شده بود که بر چندین مسئله و معضل معاصر در قفقاز بایستی از طریق همکاری غلبه کرد. نگرانی دولت روسیه این است که به رسمیت شناختن این واقعه به عنوان نسل کشی، احتمالاً ادعاهایی در خصوص غرامت مالی پدید خواهد آورد و علاوه بر آن، دیاسپورای چرکس برای بازگشت به وطن تلاش خواهد کرد. در ۲۱ مه ۲۰۱۱، پارلمان گرجستان قطعنامه ای را تصویب کرد که اظهار می داشت کشتارهای جمعی «از پیش برنامه ریزی شده» چرکس ها توسط امپراتوری روسیه، همراه با «قحطی عمدی و بیماری های واگیر»، بایستی به عنوان «نسل کشی» شناخته شود و کسانی که طی آن حوادث از وطن خود اخر
اج شده اند، بایستی به عنوان «پناهنده» شناخته شوند. گرجستان، که روابط ضعیفی با روسیه دارد، از زمان جنگ روس-گرجستان در سال ۲۰۰۸، به گروه های قومی قفقاز شمالی پیوست. به دنبال رایزنی با دانشگاهیان، فعالان حقوق بشر و گروه های دیاسپورای چرکس و بحث های پارلمانی در تفلیس در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱، گرجستان اولین کشوری شد که از کلمه «نسل کشی» برای اشاره به این وقایع استفاده کرد. در تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۱، پارلمان جمهوری گرجستان در قطعنامهٔ خود اعلام کرد که نابودی گستردهٔ مردم چرکس (آدیغه) طی جنگ روسیه-قفقاز و پس از آن، مطابق آنچه در کنوانسیون لاهه ۱۹۰۷ و کنوانسیون سازمان ملل متحد ۱۹۴۸ تعریف شده است، قتل عام است. سال بعد، در همان روز ۲۱ مه، بنای یادبودی در آناکلیا، گرجستان به منظور گرامیداشت درد و رنج چرکس ها احداث شد. الکساندر اوتوف، رئیس خودمختاری فرهنگی ملی فدرال چرکس های روسیه می گوید: اصطلاح قتل عام در مصاحبه کومرسانت تأیید شده است: "بله، من معتقدم که مفهوم نسل کشی چرکس ها تایید شده بود. برای درک اینکه چرا ما در مورد نسل کشی صحبت می کنیم، باید به تاریخ نگاه کنید. در طول جنگ روسیه-قفقاز، فرماندهان روسی نه تنها چرکس ها را اخراج ک
ردند، بلکه آنها را از نظر جسمی نیز نابود کردند. نه تنها آنها را در جنگ کشتند بلکه صدها روستا را با غیرنظامیان آتش زدند. کودکان، زنان و سالمندان، هیچ کدام را مستثنی نکردند. کل مزارع محصولات زراعی رسیده، سوزانده شد. باغ ها تخریب شدند، تا چرکس ها نتوانند به سکونتگاه خود بازگردند. تخریب جمعیت غیرنظامی در مقیاس گسترده آیا این نسل کشی نیست؟" در روسیه، یک کمیسیون ریاست جمهوری برای «مقابله با تلاش برای جعل تاریخ به زیان روسیه» با توجه به وقایع دهه ۱۸۶۰ تشکیل شده است. نظر محققان. آنسی کالبرگ اظهار می کند که «سرکوب روسیه در قفقاز» که روی تاتارهای کریمه و چرکس ها تمرکز داشت، منجر شد که کشور روسیه «راهبرد پاکسازی قومی و نسل کشی مدرن» را پدیدآورد. در همین حال، پاول هنز معتقد است، با توجه به اینکه چرکس ها به سرزمین های امپراتوری عثمانی تبعید شدند، وقایع دهه ۱۸۶۰ در چرکسیه، ایدهٔ نسل کشی ارمنی ها به دست امپراتوری عثمانی را پدیدآورد. اِلمن در نقد کتاب "نسل کشی چرکس که توسط" ریچموند تألیف شده، می نویسد که استفاده از این اصطلاح طبق تعریف سازمان ملل متحد موجه است و اشاره به اقداماتی دارد که هدف از آنان این است که «قومیتی را به
طور کامل یا جزئی از بین ببرند»، و بخشی نیز به آن چرکس هایی اشاره دارد که سن پترزبورگ تصور می کرد، حاکمیت روسیه را نخواهند پذیرفت. والتر ریچموند همچنین استدلال می کند که با توجه به اینکه وقایع سال ۱۸۶۴ «یکی از اولین نمونه های مهندسی اجتماعی مدرن» بوده است، اصطلاح «نسل کشی» مناسب است. وی با استناد به حقوق بین الملل که می گوید «قصد نسل کشی به اعمال ویرانگری گفته می شود که هدف خاص آنان ممکن است نسل کشی نباشد اما نتایج آن ها قابل پیش بینی است یا محصول فرعی سیاستی هستند، که با تغییر در آن سیاست می شد از این نتایج جلوگیری کرد»، این وقایع را نسل کشی می داند به این دلیل که تغییر جمعیتی چرکسیه به منطقه ای با اکثریت روس، مطلوب مقامات روسی بوده است، و فرماندهان روسی کاملاً از تعداد بالای مرگ و میرها در اثر گرسنگی که حاصل روش های جنگی آنان بوده، آگاه بوده اند. هدف اصلی فرماندهان روسی از اخراج که آن را ضروری می دانستند، تبدیل چرکسیه به منطقه ای بود که دائم تحت حاکمیت روسیه باشد و ساکنان بومی چرکس را «کمی فراتر از یک آفت که باید برداشته شود» می دیدند. تعداد پناهندگان. آلن فیشر می نویسد که شمارش دقیق پناهندگان دشوار و غیرممک
ن است زیرا «اکثر کسانی که قفقاز را ترک می کردند، این کار را با عجله و بدون ساماندهی انجام می دادند و از هیچ نقطه مرزی رسمی عبور نکرده اند تا تعداد آنان به طور رسمی یادداشت شود.»، با این وجود تخمین هایی براساس اسناد موجود از جمله اسناد بایگانی روسیه و همچنین اسناد عثمانی صورت گرفته است.
زبان های پاکستان () شامل زبان های رایج در کشور پاکستان می شود. پاکستان دارای ده ها زبان است که به عنوان زبان اول صحبت می شود. پنج زبان بیش از ۱۰ میلیون گویشور در پاکستان دارند که شامل زبان پنجابی، زبان پشتو، زبان سندی، زبان سرائیکی و زبان اردو هستند. به طور عمده تمام زبان های پاکستان متعلق به گروه زبان های هندوایرانی از خانواده زبان های هندواروپایی هستند. آمار. در جدول زیر، زبان های اصلی پاکستان به همراه جمعیت گویشور اصلی آنها، آورده شده است:
محمدعلی حیدرنیا (زادهٔ ۱۳۱۶ در تهران - درگذشتهٔ ۲۷ آبان ۱۳۸۹ در تهران) موسیقی دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران بود. ترانهٔ «رسالت محمد» (الله الله) با صدای هاتف از آثار او است. زندگی هنری. علی درخشان با نام اصلی محمدعلی حیدرنیا در سال ۱۳۱۶ در تهران متولد شد. پدر و پدر بزرگ او اهل سنندج بودند و با نوازندگی ساز ویلن آشنا بودند، به همین سبب وی در کودکی موسیقی و نواختن ویلن را از پدرش فراگرفت. پس از ۱ سال تحصیل در دبیرستان به هنرستان موسیقی ملی رفت و ۲ سال به تحصیل موسیقی پرداخت. پس از آن دوباره به دبیرستان بازگشت اما همچنان به آموختن موسیقی ادامه داد. او در سال ۱۳۳۳ نزد هنرمندی به نام «مهاجر» و پس از آن نزد «ابوالحسن صبا» به مدت ۵ سال ردیف موسیقی ایرانی را فراگرفت. در ادامه به آهنگسازی علاقه مند شد و به نوازندگی سازهای پیانو، آکاردئون و سنتور روی آورد. در ادامه در هنرستان موسیقی تبریز آموخته های موسیقی خود را نزد «خاچاطوریان» و «یوسف یوسف زاده» تکمیل نمود. او از سال ۱۳۴۷ آثار موسیقی متعددی ساخت و ۲ سال بعد در سال ۱۳۴۹ به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد. او پس از مدتی سرپرستی «ارکستر نوین» وزارت فرهنگ و هنر ر
ا با همکاری هنرمندانی نظیر: مجتبی میرزاده، هادی آزرم، همایون خواجه نوری، جهانبخش و رضاقلی ملکی بر عهده گرفت. وی هم زمان با رادیو و تلویزیون همکاری داشت و به آموزش موسیقی نیز می پرداخت. علی درخشان در سال ۱۳۵۷ به سرپرستی ارکستر شماره یک سنتی تالار رودکی منصوب شد و با ارکستر سمفونیک تهران به همکاری پرداخت. او در زمینهٔ موسیقی کودک نیز فعال بود و بیش از ۵۰۰ موسیقی برای کوکان و نوجوانان، موسیقی آوازی، سرودهای حماسی، موسیقی فیلم و سریال مستند و موسیقی فیلم سینمایی ساخته است. آثار هنری. از جمله آثار علی درخشان به موارد زیر می توان اشاره نمود: موسیقی فیلم و سریال: درگذشت. محمدعلی حیدرنیا (علی درخشان) ۲۷ آبان سال ۱۳۸۹ بر اثر ایست قلبی در بیمارستان قلب تهران در سن ۷۳ سالگی درگذشت. پیکر او روز یکشنبه ۳۰ آبان ۱۳۸۹ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
انگلیسی هندی () یک گویش از زبان انگلیسی است که به عنوان زبان دوم در کشور هند رسمی است. انگلیسی هندی توسط هندی ها در داخل هند و همین طور هندی های مقیم در سایر نقاط جهان صحبت می شود. انگلیسی، تنها زبان رسمی قوه قضائیه هند است، مگر در دادگاهی که شخص رئیس جمهور هند درخواست استفاده از زبان دیگری بکند. اگر شمار انگلیسی زبانان مادری و غیر مادری را با هم در نظر بگیریم هند نسبت به دیگر کشورها بیشترین تعداد مردمی را دارد که انگلیسی را می فهمند یا سخن می گویند. میزان اکتساب زبان هندی ها به زبان انگلیسی، بستگی به سن، میزان تحصیلات، شغل و محل زندگی افراد دارد. پیشینه. زبان انگلیسی هندی در کنار زبان هندی، زبان رسمی دولت هند است. استفاده از زبان انگلیسی برای مدت پانزده سال پس از آغاز این قانون اساسی، برای تمام اهداف رسمی اتحادیه که برای آن پیش از شروع چنین کاری استفاده می شد، ادامه دارد: به شرطی که رئیس جمهور بتواند در طی مدت یاد شده، حکم اجازه استفاده از زبان هندی علاوه بر انگلیسی و فرم عددی دیواناگری علاوه بر فرم بین المللی اعداد هندی را برای هر یک از اهداف رسمی اتحادیه صادر کند. مقاومت گسترده در برابر تحمیل زبان هندی به
غیربومیان، به ویژه در جنوب هند (مانند موارد موجود در تامیل نادو) منجر به تصویب قانون زبان های رسمی ۱۹۶۳ شد که استفاده از انگلیسی بطور نامحدود برای همه اهداف رسمی را مجاز می دانست. فارسی پیش از آنکه هندوستان مستعمره انگلستان شود، دومین زبان رسمی این کشور (در دوره گورکانیان زبان رسمی) و زبان فرهنگی و علمی به شمار می رفت. اما پس از استعمار، انگلیسی ها در سال ۱۸۳۲ میلادی با اجبار زبان انگلیسی را جایگزین زبان فارسی کردند. استقلال هند. پس از جنبش استقلال طلبی هند پس از چند سده از بریتانیا، هنوز بخش فرهنگ انگلیسی در هند باقی مانده بود. در سال های ابتدایی استقلال؛ فعالیت های انگلیسی هراسی شروع به کار شد. گاندی رهبری استقلال هند را برعهده داشت و از مخالفان سرسخت فرهنگ انگلیسی در هند بود. وی از هندی های مخالف ترویج زبان انگلیسی در هند بود که علیه رسمیت یافتن آموزش زبان انگلیسی در هند گفت:آیا انسانی هست که رؤیایش این باشد که زبان انگلیسی، زبان ملی هندوستان شود؟ (فریادهای «هرگز، هرگز» حاضرین)... حتی اگر شده برای یک لحظه، تصور کنید که جوانان ما باید وارد چه رقابت نابرابری در مقابل هر یک از جوانان انگلیسی شوند. من این سعاد
ت را داشتم تا با چند تن از اساتید دانشگاهی شهر پونا به طور خودمانی گپ بزنم. ایشان به من اظهار کردند که هر جوان هندی، فقط به خاطر این که دانش اش را از طریق زبان انگلیسی کسب کرده است، حداقل 6 سال باارزش از زندگی خود را از دست داده است. این عدد را در تعداد دانشجویانی که از مدارس و کالج های ما بیرون می آیند ضرب کنید، و خودتان ببینید که ملت ما تاکنون چند هزار سال را از دست داده است. یک اتهامی که به ما می زنند این است که ما نوآوری و بدعت نداریم. چطور می توانیم نوآوری داشته باشیم، اگر باید این سال های باارزش زندگی مان را به تسلط یافتن به زبانی بیگانه اختصاص دهیم؟ تازه در این سعی مان هم شکست می خوریم...در سال های ابتدایی استقلال هند، فعالیت های مبنی بر حذف گسترش زبان انگلیسی در هند دیده شد اما پس از چند سال هندی ها متوجه شدند که زبان انگلیسی، زبانی فرار و مهم در جهان است. همچنین زبان هندی، توسط تمامی هندی ها قابل درک نیست و آن ها مجبور بودند تا زبانی برای برقراری ارتباط با یکدیگر داشته باشند و چه زبانی بهتراز انگلیسی که هندی ها نیز با آن به شدت آشنایی دارند. هندی ها از زبان انگلیسی به عنوان ارتباطی میان زبان هندی، تا
میلی، تلوگویی و چندین زبان دیگر مختلف در هند؛ استفاده کردند. در شهرهای بزرگ و توریستی، مرکزهای پلیس، اداره های دولتی و آموزش و پرورش در هند، زبان انگلیسی نفوذ پیدا کرده است. در سده بیست ویک. در سده بیست ویک میلادی، هند دارای کانال های تلویزیونی و روزنامه های انگلیسی است که بسیار بر مردم هند تأثیرگذار هستند. همچنین تعداد شبکه های انگلیسی زبان در هند، از تعداد شبکه های هندی زبان؛ بیشتر است. در این کشور بر روی پرده ی سینما فیلم های زبان اصلی انگلیسی نشان داده می شود و زیرنویسی به زبان محلی هر استان نیز دارد. در سطح شهرها نیز راننده های اتوریکشا در هند بطور معمول سعی می کنند زبان انگلیسی را بلد باشند تا با گردشگرها بتوانند تعامل داشته باشند. نسل های گذشته کمتر انگلیسی را بلد هستند و با اشتیاق کمتری آن را دنبال می کنند اما نسل های آینده هند، با سرعت و دقت بسیاری در یادگیری اصولی انگلیسی مهارت و اشتیاق دارند. نسل های نوین در هند با توجه به فونتیک، سعی در تلفظ صحیح واژه های انگلیسی آمریکایی را دارند که این امر لهجه انگلیسی هندی را روبه افول قرار می دهد. حسن روحانی هفتمین رئیس جمهور ایران، در مراسم گرامیداشت مقام آمو
زگار طی سخنانی اظهار داشت:امروز شما ببینید در شبه قاره هند به خاطر اینکه این جمعیت عظیم به زبان انگلیسی تقریبا مسلط هستند در IT(فناوری اطلاعاتInformation technology)چه کارهایی انجام داده اند و چه شغل بزرگی را این شبه قاره به دست آورده است، ما باید زبانی را یاد دهیم که در کنارش علم، راحت تر به دست آید و شغل بیشتر برای نسل جوان آینده به وجود بیاورد و ارتباط اقتصادی ما را با دنیا تسهیل کند.البته سخنان حسن روحانی با انتقادهای شدیدی روبه رو شد که کاربرهای شبکه های مجازی به آن پرداختند. کشورهای دیکتاتوری و ضد دموکراسی در جهان هستند که زبان رسمی آن ها انگلیسی است اما، انگلیسی باعث پیشرفت آن ها نشده است. کشورهایی مانند: زیمبابوه، زامبیا، تانزانیا و کنیا جزو کشورهای تمامیت خواه در قاره آفریقا هستند که زبان رسمی آن ها انگلیسی است اما باعث پیشرفت آن ها نشده است.
نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا بود که در بازهٔ ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ خدمت می کرد با ایجاد جمهوری ایتالیا "Repubblica Italiana" نام این نیرو به نیروی دریایی ایتالیا ("Marina Militare") تغییر کرد. پیشینه. نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با تشکیل پادشاهی ایتالیا و به هم پیوستن و اتحاد چندین استان در شبه جزیره ایتالیا ایجاد شد در نیروی دریایی از نیروهای همین استان ها استفاده شده بود. بخش های اصلی این نیروی دریایی از پادشاهی های ساردنی و ناپل ساخته شده بود. در نیروی دریایی یکپارچگی مورد انتظار وجود نداشت و گاهی میان افسران اختلاف وجود داشت این افسران در مدارس دریانوردی متفاوت از جنوآ و ناپل آموزش دیده بودند و با هم هماهنگ نبودند تا اینکه با تأسیس دانشگاه نیروی دریایی در ۱۸۸۱ در لیورنو این ناهماهنگی ها کمتر شد. مشکل دوم نیروی دریایی ایتالیا این بود که این نیرو هنگامی تشکیل شد که دنیای دریانوردی و سلاح های دریایی به سرعت در حال پیشرفت بود و نیروی دریایی ایتالیا از این پیشرفت ها جا مانده بود برای نمونه در آن دوران یواس اس مانیتور و سی اس اس ویرجینیا ساخته شده بود؛ بسیاری از وسایل مورد ا
ستفاده در نیروی دریایی ایتالیا منسوخ شده بود تا اینکه با آمدن کارلو دی پرسانو و خرید تجهیزات از کشورهای دیگر تلاش شد تا نیروی دریایی ایتالیا هم به روز شود.
سرای محله نهادی مدنی و شهری است که زیر نظر ستاد مدیریت محله فعالیت می کند. نخستین بار شورای اسلامی شهر تهران در برنامه توسعه دوم تهران سال ۱۳۸۸ شهرداری را به ایجاد سرای محله مکلف کرد. پیشتر از آن با راه اندازی شورایاری ها وجود مکانی که فعالیت های محلی در آنجا پیگیری شود احساس می شد؛ بر این اساس شهرداری تهران متناسب با امکانات هر محله با احیاء و ساخت فضاهایی به نام سرای محله و تخصیص آن به فعالیت های محلی، زمینه های عملی شکل گیری این نهاد را فراهم کرد. لایحه تشکیل سرای محله مهرماه سال ۱۳۸۸ از سوی شهرداری تدوین برای تصویب به شورای شهر تهران ارائه شد. از این نهاد نیز به عنوان ابتکاری ایجاد شده از سوی برخی شهرداری های کشور یاد شده است، تا بخشی از مدیریت شهری محلات را به اهالی محل واگذار کند. سرای محله رکنی اجرایی است که در کنار انجمن شورایاری به عنوان رکن مشورتی/نظارتی شورای شهر عمل می کند. سرای محله نهادی زیر مجموعه شهرداری است که به صورت داوطلبانه توسط اهالی محل اداره می شود. سرای محله معمولاً خانه هایی را اداره می کند که هر کدام به یکی از جنبه های فرهنگی، هنری، تفریحی، ورزشی یا دینی در محله اختصاص دارند. توضیح
مختصر تحقق مردم سالاری دینی و رسیدن به چشم انداز شهرداری تهران در افق سال ۱۴۰۴ مستلزم اقدامات پایه ای متعددی است که از جمله آن می توان به ایجاد و توسعه زیرساخت های مشارکتی اشاره نمود. شهر تهران نیز با تمام گستردگی در ابعاد مختلف جغرافیایی، سیاسی، مدیریتی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و … نمی تواند شاهد روزهای بهتر باشد مگر آنکه شهروندان آن به معنای واقعی حضور فعال تر و آگاهانه در برنامه ریزی های سطوح خرد محله ای داشته باشند. تمامی آنچه تحت عنوان شورایاری، مدیریت محله، سیاست های محله محور و امثالهم مطرح می شود مادام که با مشارکت معنادار مردمی همراه نشود اثربخش نخواهد بود. مدیریت محله در سال ۱۳۸۹ در راستای تحقق این چشم انداز و تسهیل در اجرای برنامه های شهرداری تهران، در چارچوب سیاست ها و مصوبات شورای اسلامی شهر تهران، با تأکید بر جلب، ساماندهی و توسعه مشارکت های پایدار، آگاهانه و داوطلبانه شهروندان در اداره امور شهر ایجاد گردید که زمینه ساز پیشبرد مأموریت های اجتماعی - فرهنگی مدیریت شهری، توسعه پایدار محله ای با تأکید بر عناصر هویت (دینی، انقلابی، ملی، محله ای)، ترویج سبک زندگی ایرانی- اسلامی و مدیریت تغییرات فرهنگ
ی - اجتماعی از طریق فراهم کردن زمینه حضور مؤثر مردم در تصمیم گیری ها و اداره امور شهر در مقیاس محله ای، باشد. مدیریت محله در شهر تهران به عنوان نماد تحقق نهاد اجتماعی در مدیریت شهری از اولین سال فعالیت خود، با بهره گیری از خرد جمعی و توانایی های فکری و مشورتی شورایاران، مدیران و نخبگان محلات شهر تهران در کنار تجربه اجرایی مدیران و کارشناسان خبره شهرداری و بهره مندی از همراهی صاحب نظران، اساتید و فرهیختگان و نظارت مسئولانه اعضای شورای اسلامی شهر تهران، تلاش نموده است تا ضمن اجرای برنامه ها و مأموریت های پیش بینی شده ذاتی و محوله خود، با درک اقتضائات و شرایط خاص و عمومی هر محله و توجه به بازخورد فعالیت ها و امکان سنجی برنامه ها، شناخت نیازها و توقعات در کنار آسیب شناسی های صورت گرفته همزمان بتواند در پویایی و توسعه کمی و کیفی فعالیت ها و سامان خود نیز تلاش نماید. آنچه که در این سند و در ادامه می آید حاصل بخشی از این تلاش هاست. مدیریت محله؛ بر اساس تعریفی که در دستورالعمل ساماندهی مشارکت های اجتماعی در محلات آمده «نهادی مردمی، غیرانتفاعی و خودگردان از لحاظ مالی است که به دنبال جلب، ساماندهی و ترویج مشارکت های مر
دمی، توسعه و ارتقای فعالیت های فرهنگی و اجتماعی در مقیاس محله ای و اداره بهینه مراکز و فعالیت های فرهنگی و اجتماعی شهرداری در مقیاس محله ای، با تعامل و استفاده از ظرفیت های شهرداری تهران و در چارچوب سیاست ها و برنامه های کلان مدیریت شهری در سطح محلات شهر تهران تشکیل شده و فعالیت می نماید» و ساختار آن متشکل است از: الف) هیئت امنای محله. ب) مدیر محله. پ) بازرس مالی. ت) خانه ها. ج) کانون ها. آنچه امروز مدیریت شهری تهران تحت عنوان مدیریت محله، در جهت ساماندهی مشارکت های اجتماعی در محلات شهر بیان می دارد تا حدی است که در ید قدرت و حیطه اجرایی این نهاد است و البته بر آن است تا با بسترسازی لازم برای حضور دیگر نهادها و سازمان های مختلفِ اثرگذار شهری و محله ای و به خصوص محوریت خود شهروندان؛ این نهاد تازه شکل گرفته مسیر درست و مترقی خود را به گونه ای مؤثر و ماندگار طی نماید و صد البته که تکلیف شهرداری تهران در راه حمایت و پشتیبانی از مجموعه مردمی مدیریت محله بیش از هر سازمان دیگری خواهد بود. در نگاهی گذرا به رویکردها و چشم انداز و اهداف مجموعه مدیریت محله کاملاً مشخص است که حضور شهروندان در فرایند تصمیم سازی و برنامه ر
یزی محله ای دارای بیشترین اهمیت و محور تمامی فعالیت هاست. از همین رو در طراحی ساختارهای مدیریت محله، تشکیل خانه ها و کانون ها – صرف نظر از وجود نهادها و سازمان های مردم نهاد محلی- مورد توجه ویژه و محوری قرار داشته است و انتظار می رود از این طریق زمینه حضور و مشارکت تخصصی شهروندان و گروه های مختلف علاقه مند و فعال، در حوزه ها و عرصه های گوناگون مدیریت شهری بیش از پیش فراهم گردد. امکانات در اختیار مدیریت محله. سراهای محله در ۳۴۳ محله از محلات ۳۵۳گانه شهر تهران فعال هستند. مجموعه مساحت این اماکن ۳۰۲۲۶۶ مترمربع و مشتمل بر ۸۴۷ اتاق است. این فضاها توسط مدیران محله ها اداره شده و در اختیار خانه ها، کانون ها و سایر امور مربوط به سرای محله و شورایاران قرار دارند. لازم است ذکر شود که توزیع این اتاق ها در سراهای محله های مختلف به صورت متوازن نبوده و از یک اتاق در یک سرا تا ۲۸ اتاق در سرایی دیگر را در برمی گیرد. تعداد ۱۹۰ سالن اجتماعات و سالن آمفی تئاتر هم در اختیار سراها قرار دارد. به این امکانات باید تعداد زیادی از اماکن ورزشی ازجمله زمین های چمن را نیز اضافه کرد. عملکرد ستاد مدیریت محله در دوره پنجم مدیریت شهری. دبیرخ
انه ستاد مدیریت محله در سیاست گذاری و اجرا همواره به دو موضوع توجه ویژه ای داشته است، ۱- استقرار نظام تصمیم گیری داده محور و عمل بر مبنای تحلیل داده های حاصل شده ۲- سیاست گذاری محله ای بر مبنای وضعیت اجتماعی محله و انتخاب رویکرد مناسب در محله با توجه به اهمیت هویت محله ای و رویکرد «حق به شهر». در همین راستا دبیرخانه ستاد مدیریت محله در دوره مدیریتی جدید از ابتدا تلاش خود را معطوف به برداشتن موانع مهم فعالیت مشارکتی در محله های شهر تهران کرده است. نکته قابل توجه در این میان سازوکارهای پیچیده ای بود که فعالیت در سطح محله را در انحصار برخی گروه های خاص قرار داده بود. مسئله اولویت دار، شناسایی این سازوکارها و موانع موجود در مسیر فعالیت مشارکتی بود. در طول سال های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ تلاش مستمری شد تا سرای محله درگیر امر توسعه محله ای شود و بتواند در فرایندهای برنامه ریزی محله محور مداخله مستقیم داشته باشد. با همین نگاه تلاش شد که کانون های اجتماع محور محلی CBO توسعه پیدا کنند. برای تحقق حضور همه ذینفعان محله ای و همچنین برای اینکه سرای محله تبدیل به پاتوقی برای ساکنان شود، اقدامات متناسب در جهت نقش آفرینی همه نهادهایی ک
ه در شهر خدمت رسانی در مقیاس محله ای دارند، انجام شد. خانه دوام و ایمنی با حضور بخش های مرتبط مثل سازمان پیشگیری و مدیریت بحران، سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی، جمعیت هلال احمر و…، خانه محیط زیست با حضور اداره کل محیط زیست و توسعه پایدار, اداره کل سلامت, سازمان پسماند و… فعالیت های خود را آغاز کردند. با توجه به آنچه گفته شد پیرو سیاست ها و اولویت های معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران مسیر حرکتی ستاد مدیریت محله فراهم کردن شرایطی برای تسهیل امور در محله ها شد. تاریخچه. سرای محله نخستین بار شورای اسلامی شهر تهران در برنامه توسعه دوم تهران سال ۱۳۸۸ شهرداری را به ایجاد سرای محله مکلف کرد. در بند یازده از برنامه توسعه دوم تهران مصوب شورای شهر چنین آماده است: «شهرداری تهران موظف است به منظور صیانت و توسعه میراث ارزشمند فرهنگی مبتنی بر ارزش های دینی و ملی، ارتقاء کیفیت فراورده های فرهنگی و هنری، حمایت از دستاوردها و فعالیت های یادشده، همچنین فرهیختگان و هنرمندان نسبت به تهیه برنامه لازم حداکثر ظرف مدت یک سال با مشارکت سایر دستگاه های اجرایی ذی ربط در چارچوب قوانین و مقررات به شورای اسلامی شهر تهران اقدام نم