Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توموکازو هیراما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا، باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس، و باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو اشاره کرد.
توموکو سوزوکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است که در تیم ملی فوتبال زنان ژاپن نیز بازی کرده است.
توموکو موراماتسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است که در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان ژاپن و تیم ملی فوتبال زنان ژاپن بازی کرده است.
توموکی ایکموتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا و باشگاه فوتبال کاشیوا ریسول اشاره کرد.
توموکی ایمای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیوا ریسول اشاره کرد.
توموکی سوزوکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو اشاره کرد.
توموکی کامیوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گامبا اوساکا اشاره کرد.
توموکی وادا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویسل کوبه اشاره کرد.
تومومی فوجیمورا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آی ان ای سی کوبه لئونسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ژاپن بازی کرده است.
تومومی مییاموتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است که در تیم ملی فوتبال زنان ژاپن بازی کرده است.
تومونوبو هایاکاوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز و باشگاه فوتبال جف یونایتد ایچیهارا چیبا اشاره کرد.
تومونوبو هیروی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس و باشگاه فوتبال توکیو وردی اشاره کرد.
تومونوبو یوکویاما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاوازاکی فرونتال و باشگاه فوتبال سرزو اوساکا اشاره کرد.
تومونوری تاتیشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا و باشگاه فوتبال جف یونایتد ایچیهارا چیبا اشاره کرد.
تومونوری تسونماتسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلبیرکس نیگاتا اشاره کرد.
تومونوری هیرایاما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیوا ریسول اشاره کرد.
توموه کاتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است که در تیم ملی فوتبال زنان ژاپن نیز بازی کرده است.
توموهیرو تایرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توکیو وردی اشاره کرد.
توموهیرو تسودا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناگویا گرامپوس اشاره کرد.
توموهیرو کاتانوساکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سانفریس هیروشیما، باشگاه فوتبال کاشیوا ریسول، و باشگاه فوتبال گامبا اوساکا اشاره کرد.
توموهیرو وانامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویسل کوبه و باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو اشاره کرد.
توموهیرو هاسومی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توکیو وردی، باشگاه فوتبال کاوازاکی فرونتال، و باشگاه فوتبال توکیو اشاره کرد.
توموهیکو ایکوچی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیما آنتلرز، باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو، و باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو، اشاره کرد.
توموهیکو مییازاکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا و باشگاه فوتبال کاشیما آنتلرز اشاره کرد.
تومویا اوساوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است که در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن بازی کرده است.
تومویا سوزوکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توکیو اشاره کرد.
تومویا کویاماتسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناگویا گرامپوس اشاره کرد.
تومویاسو آندو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا و باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز اشاره کرد.
تومویاسو نایتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا اشاره کرد.
تومویوشی ایکیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیوا ریسول اشاره کرد.
تومویوشی تسورومی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس و باشگاه فوتبال سرزو اوساکا اشاره کرد.
تومویوکی آراتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا، باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا، و باشگاه فوتبال جف یونایتد ایچیهارا چیبا اشاره کرد.
تومویوکی سوزوکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا، باشگاه فوتبال توکیو وردی، و باشگاه ورزشی توچیگی اشاره کرد.
تومویوکی یوشینو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز اشاره کرد.
تومی شیمومورا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا و باشگاه فوتبال جف یونایتد ایچیهارا چیبا اشاره کرد.
تویا ناکامورا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کونسادول ساپورو اشاره کرد.
تویچی سوزوکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن، و زیر ۲۰ سال ژاپن بازی کرده است.
تویوفومی ساکانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی توچیگی و باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز اشاره کرد.
تویوکی هاسگاوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ساگان توسو اشاره کرد.
جنیفر سکوگربوه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به واشینگتن اسپیریت اشاره کرد.
جو کانازاوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا، باشگاه فوتبال توکیو، و باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا اشاره کرد.
کالین پوپسکو-تاریچانو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل رومانی است. وی از سال ۲۰۱۴ تاکنون رئیس مجلس سنا رومانی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ نخست وزیر رومانی و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ وزیر اقتصاد و بازرگانی رومانی بوده است. وی پیشتر از ۱۰ مارس ۲۰۱۴ تا ۲ سپتامبر ۲۰۱۹ به عنوان رئیس سنای رومانی، دومین مقام در ساختار حکومتی این کشور، خدمت کرد. او پیش از این از حزب خود، حزب لیبرال ملی (PNL)، استعفا داد و به یک سناتور مستقل تبدیل شد. در ژوئیه ۲۰۱۴، او حزب لیبرال اصلاح طلب (PLR) را تأسیس کرد که بعدها با حزب محافظه کار (PC) ادغام شد و ائتلاف لیبرال ها و دموکرات ها (ALDE) را تشکیل داد. زندگی خصوصی. کالین پوپسکو-تاریچانو در بخارست متولد شد. مادر او، آلکساندرینا لویزا، اصالتی یونانی داشت؛ مادر او کاملاً یونانی و پدرش نیمی رومانیایی و نیمی یونانی بود. او پنج بار ازدواج کرده و سه فرزند دارد. پوپسکو-تاریچانو فارغ التحصیل دانشگاه فنی مهندسی عمران بخارست است و مدرک کارشناسی ارشد در رشته ریاضیات و علوم کامپیوتر دارد. اوایل کار سیاسی. بین سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷، کالین پوپسکو-تاریچانو به عنوان وزیر صنایع و تجارت در کابینه ویکتور چوربئا، که تحت رهبری ا
ئتلاف دموکراتیک رومانی (CDR) بود، خدمت کرد. بین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴، او نماینده بخارست در مجلس نمایندگان بود. همچنین، بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴، او نایب رئیس گروه حزب ملی لیبرال (PNL) در پارلمان و نایب رئیس کمیته بودجه، مالیات و بیمه در مجلس نمایندگان بود. نخست وزیری. پس از پیروزی ترایان باسسکو در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴، باسسکو کالین پوپسکو-تاریچانو را به عنوان نخست وزیر منصوب کرد، مطابق با توافق پیش از انتخابات بین دو حزب ائتلاف عدالت و حقیقت (DA). دولت جدید در ۲۹ دسامبر تشکیل شد و با رأی ۲۶۵ موافق در برابر ۲۰۰ مخالف در پارلمان تأیید گردید. به این ترتیب، پوپسکو-تاریچانو به اولین نخست وزیر ملی گرا-لیبرال رومانی از سال ۱۹۳۷ تبدیل شد. دولت تاریچانو نظارت بر اجرای چندین اصلاح عمده را بر عهده داشت، از جمله معرفی مالیات ثابت، باز ارزیابی لئو، لغو خدمت اجباری و حرفه ای سازی نیروهای مسلح رومانی، و الحاق رومانی به اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۷. دوره نخست وزیری او همچنین با رونق اقتصادی قابل توجهی در رومانی همراه بود. با این حال، اقتصاددانان از برخی سیاست های تاریچانو انتقاد کردند، مانند معرفی «مالیات ثبت اولیه» ب
رای وسایل نقلیه موتوری، مدیریت ناکارآمد بیش از ۲ میلیارد یورو به دست آمده از خصوصی سازی بانک تجاری رومانی (BCR)، و به ویژه افزایش تعداد کارمندان دولتی و حقوق آنها که منجر به افزایش عمده هزینه های عمومی در آستانه بحران مالی شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۵، کالین پوپسکو-تاریچانو اعلام کرد که او و کابینه اش استعفا خواهند داد تا انتخابات زودهنگام برگزار شود. این تصمیم پس از حکم دادگاه قانون اساسی مبنی بر مسدود کردن مجموعه ای از قوانین برای اصلاح نظام قضایی اتخاذ شد. رئیس جمهور ترین باسسکو از زمان پیروزی در انتخابات ۲۰۰۴ خواهان برگزاری انتخابات زودهنگام بود. با این حال، در ۱۹ ژوئیه، تاریچانو این تصمیم را معکوس کرد و اعلام کرد که استعفا نخواهد داد، به دلیل سیل های شدیدی که کشور را تحت تأثیر قرار داده بود (مانند سیل های کومنشتی). در آن سال، سیل ها باعث مرگ ۶۶ نفر در رومانی و بی خانمانی هزاران نفر شد. در آن زمان، روابط بین کالین پوپسکو-تاریچانو و رئیس جمهور ترین باسسکو به طور علنی تیره شد، به طوری که باسسکو از دیدار با نخست وزیر در روزهای پس از اعلام تغییر تصمیم امتناع کرد. به گفته رئیس جمهور سابق، امیل کنستانتینسکو، روابط بین ک
الین پوپسکو-تاریچانو و رئیس جمهور ترین باسسکو پس از مطرح شدن اتهاماتی درباره عضویت باسسکو در سازمان سکوریتاته (در دوران رومانی کمونیستی) شروع به تیره شدن کرد. در سپتامبر ۲۰۰۵، یک روزنامه ادعا کرد که در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۰۴، کالین پوپسکو-تاریچانو بر اساس اطلاعات داخلی، ۱۰ میلیون سهم از شرکت رومپترول خریداری کرده است، سهامی که بعداً همان سال، پس از نخست وزیری او، فروخته شد. چندین فرد دیگر که به طور عمومی شناخته شده اند نیز برای شهادت درباره مشارکت خود در معاملات مشکوک با سهام رومپترول ذکر شدند، از جمله مدیرعامل این شرکت، دینو پاتریچیو. در ۵ آوریل ۲۰۰۶، ترایان بسسکو اظهار داشت که از انتخاب کالین پوپسکو-تاریچانو به عنوان نخست وزیر پشیمان است و او را به همکاری با گروه های دیگر متهم کرد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۶، کالین پوپسکو-تاریچانو به طور رسمی اعلام کرد که حزب ملی لیبرال (PNL) از خروج نیروهای رومانی از مناطق جنگی بین المللی که بدون مجوز از سازمان ملل متحد، ناتو یا اتحادیه اروپا در آن ها مستقر هستند، حمایت می کند. این موضع عمدتاً به نیروهای رومانی در عراق (که پس از جنگ عراق در آنجا حضور داشتند) اشاره دارد. این موضع با مخالف
ت شدید رئیس جمهور ترا یان بسسکو مواجه شد. در ۱۴ مارس ۲۰۰۷، کالین پوپسکو-تاریچانو انتخابات پارلمان اروپا را به تعویق انداخت و ادعا کرد که محیط سیاسی به دلیل بحث ها در مورد برکناری رئیس جمهور، همه پرسی بعدی و درخواست رئیس جمهور بسسکو برای برگزاری همه پرسی در مورد انتخابات یک نامزدی، بسیار ناپایدار بود. رسانه ها همچنین به این نکته اشاره کردند که حزب ملی لیبرال (PNL) تحت رهبری پوپسکو-تاریچانو احتمالاً در صورت برگزاری انتخابات در آن زمان، نتایج ضعیفی کسب می کرد. در ۲۱ مارس ۲۰۰۷، کالین پوپسکو-تاریچانو به طور موقت (به عنوان سرپرست) به سمت وزیر امور خارجه منصوب شد، ۴۳ روز پس از استعفای اونگورانو، زیرا رئیس جمهور بسسکو از پذیرش نامزدی آدریان چیارویانو خودداری کرده بود. در ۵ آوریل ۲۰۰۷، دیوان عدالت قانونی تصمیم گرفت که «مخالفت رئیس جمهور رومانی با نام گذاری یک عضو دولت از سوی پیشنهاد نخست وزیر، یک تعارض قضائی از نوع قانونی را آغاز کرده است.[...] رئیس جمهور رومانی حق وتو ندارد، اما می تواند از نخست وزیر بخواهد که از پیشنهاد خود صرف نظر کند، اگر مشاهده کند که فرد پیشنهادی شرایط قانونی لازم برای عضویت در دولت را ندارد». د
ر همان روز، چیارویانو به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد. در ۱ آوریل ۲۰۰۷، کالین پوپسکو-تاریچانو وزرای حزب دموکرات (PD) حامی بسسکو را برکنار کرد و یک دولت اقلیتی با ائتلاف دموکراتیک مجارستانیان در رومانی (UDMR) تشکیل داد؛ بنابراین، کابینه دوم تاریچانو در ۳ آوریل توسط پارلمان با حمایت حزب سوسیال دموکرات رومانی تأیید شد. دولت پوپسکو-تاریچانو در ۳ اکتبر ۲۰۰۷ در برابر رأی عدم اعتماد مقاومت کرد، پس از آنکه حزب سوسیال دموکرات رومانی (PSD) طرحی برای برکناری آن ارائه داد. اگرچه ۲۲۰ عضو پارلمان به نفع این طرح رأی دادند و تنها ۱۵۲ نفر مخالف بودند، این طرح به حد نصاب ۲۳۲ رأی لازم نرسید. اواخر کار سیاسی. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۴، تاریچانو از حزب ملی لیبرال (PNL) جدا شد، زیرا این حزب قصد داشت از اتحادیه سوسیال لیبرال (USL) و اتحاد لیبرال های دموکرات برای اروپا (ALDE) خارج شود و به حزب مردم اروپا (EPP) بپیوندد. یک روز بعد، او اعلام کرد که قصد دارد یک حزب سیاسی جدید به نام حزب اصلاح طلب لیبرال (PLR) تأسیس کند. اولین کنگره این حزب در تاریخ ۱–۲ اوت ۲۰۱۴ برگزار شد و پوپسکو-تاریچانو به عنوان رئیس جدید حزب انتخاب گردید. در ۴ مارس، رئیس ح
زب ملی لیبرال (PNL)، کرین آنتونسکو، از سمت خود به عنوان رئیس سنا استعفا داد. در ۱۰ مارس، پوپسکو-تاریچانو به عنوان رئیس جدید سنا انتخاب شد، با رای های حزب سوسیال دموکرات (PSD) و به عنوان سناتور مستقل به خدمت پرداخت. در اواخر ژوئیه ۲۰۱۴، پوپسکو-تاریچانو نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ اعلام کرد. به دلیل مشکلات در ثبت حزب سیاسی جدیدش، او به عنوان مستقل به رقابت پرداخت. پوپسکو-تاریچانو در دور اول انتخابات با ۵.۳۶٪، جایگاه سوم را کسب کرد، پس از کلاوس یوهانیس و ویکتور پونتا. بعدها، او اعلام کرد که از پونتا در دور دوم انتخابات حمایت خواهد کرد. با این حال، در دور دوم، پونتا با اختلاف ۵۴.۵٪ به ۴۵.۵٪ از یوهانیس شکست خورد. در ژوئیه ۲۰۱۵، حزب اصلاح طلبان لیبرال (PLR) اعلام کرد که با حزب محافظه کار (PC) ادغام خواهد شد تا یک حزب جدید به نام اتحاد لیبرال ها و دموکرات ها (ALDE) تشکیل دهد. پوپسکو-تاریچانو به عنوان هم رییس این حزب جدید منصوب شد. در سال ۲۰۱۷، پوپسکو-تاریچانو ادعا کرد که یک سلطنت طلب قاطع است و اظهار داشت: "سلطنت مشروطه این مزیت را دارد که پادشاه را بالاتر از بازی های سیاسی قرار می دهد، که در مورد
ما چنین نیست: رئیس جمهور به جای اینکه داور باشد، ترجیح می دهد که بازیکن باشد". جنجال ها. پوپسکو-تاریچانو از سوی رئیس جمهورباسیِسکو به دخالت در عدالت به نفع دینو پاتریسیو متهم شده است. در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶، مونیکا ماکووی، وزیر دادگستری وقت، یک دیدار با پوپسکو-تاریچانو که ۷ ماه پیش (در ژوئن ۲۰۰۵) برگزار شده بود را علنی کرد. در این دیدار، پوپسکو-تاریچانو دینو پاتریسیو را دعوت کرده بود. پاتریسیو از مشکلات احتمالی در مورد پرونده خود به ماکووی شکایت کرد. ماکووی پوپسکو-تاریچانو را به دخالت در عدالت متهم کرد. در تاریخ ۲۰ فوریه ۲۰۰۶، پوپسکو-تاریچانو در تلویزیون TVR1 اعلام کرد: "من گناه خود را می پذیرم. به درستی عمل نکردم. اما من بر عدالت تأثیر نگذاشتم." النا ادریا، مشاور رئیس جمهور پیشین، یادآوری کرد که در زمان مشاوره اش با رئیس جمهور، یک یادداشت نوشته شده توسط پوپسکو-تاریچانو را مشاهده کرده بود. چند روز بعد، رئیس جمهور باسیِسکو یادداشت را پیدا کرده و آن را علنی کرد، به این مضمون که "نخست وزیر یک شراکت به من پیشنهاد داد، اما متأسفانه با اولیگارشی های ما." این یادداشت در مورد شکایتی از پترویمیدیا در خصوص مشکلات روند
تحقیقات ۲۷ مه بود: " تراِیان عزیز، ۱. یک سند از پترویمیدیا که مربوط به تحقیقات جاری است، برایتان ارسال می کنم. ۲. اگر فرصتی دارید، آیا می توانید در مورد این موضوع با دادستانی صحبت کنید؟" در مه ۲۰۰۷، پاتریسیو دعوای حقوقی علیه سرویس اطلاعاتی رومانی (SRI) برد و اعلام کرد که این سرویس به طور غیرقانونی تلفن های او را به مدت دو سال شنود کرده است. او از SRI مبلغ ۵۰،۰۰۰ لئون به عنوان خسارت معنوی دریافت کرد.
جنگ لمباردی ها ()، جنگ داخلی در پادشاهی اورشلیم و پادشاهی قبرس پس از جنگ صلیبی ششم میان لمباردی ها (که به امپریالیست ها معروف و طرفداران فریدریش دوم) و اشراف محلی که ابتدا توسط خاندان ابلین و سپس توسط خاندان مونفروا هدایت می شدند، درگرفت؛ و این جنگ با اقدام فریدریش برای گرفتن مقام نایب السلطنه فرزندش کنراد چهارم آغاز شد که در آخر با پیروزی ضد امپریالیست ها و اشراف محلی به پایان رسید. پیش زمینه. جنگ صلیبی ششم. در ۱۲۲۲ میلادی، جان برین، به قصد تحریک پاپ و پادشاهان غرب اروپا برای تدارک جنگ جدیدی با مسلمانان و نیز یافتن همسر مناسبی برای دخترش یولاند، که وارث تاج و تخت اورشلیم بود، راهی اروپا شد. او و کاردینال پلاجیو دراواخر مه ۱۲۲۲ با پاپ ملاقات کردند و نظر مساعد وی را برای تدارک جنگ صلیبی جدید به دست آوردند. همزمان، جان برین، یولاند را به همسری فردریش دوم، امپراتور پر قدرت مقدس روم، درآورد. ازاین رو، پس از ازدواج با یولاند، از نمایندگان پاپ که در ژوئیه ۱۲۲۵ به دیدارش رفته بودند، خواست تا حمله به مشرق زمین را دو سال به تعویق بیندازند که پاپ این درخواست وی را پذیرفت. دو سال بعد، پاپ جدید، گریگوری نهم، از فردریش خو
است که به وعده اش عمل کند. امپراتور مقدس روم، که به پادشاه اورشلیم ملقب شده بود، پس از تعلل بسیار، راهی شرق شد، اما در میانه راه بیمار شد و از این رو، فرماندهی سپاهش را بر عهده بطرک اورشلیم گذاشت و پاپ را نیز از ماجرا مطّلع ساخت. پاپ اقدام امپراتور را نوعی خودداری از رفتن به مشرق دانست و وی را در نوامبر ۱۲۲۷ تکفیر کرد و از شرکت در جنگ های صلیبی محروم ساخت. با این حال، در ژوئن ۱۲۲۸، فردریش بدون توجه به فرمان تحریم، با پانصد تن از سواران خود راهی مشرق شد. وی برای اثبات حق حاکمیتش بر جزیره قبرس، حدود یک ماه در آن جا اقامت گزید و سپس در سپتامبر ۱۲۲۸ به سمت عکا حرکت کرد. فردریش، به رغم علاقه اش به مسلمانان و طرد شدن از طرف پاپ و کمبود نیروی نظامی، بر آن شد تا به حمله اش جنبه سیاسی بدهد. شرایط زمانی نیز به او یاری رساند؛ چه، پس از اخراج صلیبیان از مصر، از اواخر ۱۲۲۳ به تدریج میان فرزندان ملک عادل اختلافات شدیدی رخ نمود؛ ملک کامل از فردریش و ملک معظم از جلال الدین خوارزمشاه منکبرنی، یاری خواست. فردریش پس از ورود به عکا، با اعزام پیکی نزد ملک کامل به او یادآوری کرد که در پاسخ به درخواست استمداد او آمده و اینک او باید
به وعده هایش مبنی بر تسلیم اورشلیم عمل کند. پس از مذاکرات طولانی بالاخره در ۱۸ فوریه ۱۲۲۹ قرارداد صلحی به مدت ده سال و پنج ماه میان فردریش دوم و ملک کامل منعقد گردید و به موجب آن شهر اورشلیم و بیت لحم، به شرط آنکه معالم عیسوی آن نوسازی نشود، به صلیبیون واگذار گردید؛ که این معاهده با مخالفت عمومی مسلمانان روبه رو شد. ملک ناصر داود، حاکم دمشق، از شیخ شمس الدین سبط ابن جوزی خواست تا در جامع دمشق، با برانگیختن احساسات مردم، به تقبیح این معاهده بپردازد. دیگر گروه ناراضیان، صلیبیون بودند که دستاورد بزرگی را که فردریش بدون جنگ به دست آورده بود، به درستی درنیافتند و حتی پاپ علیه املاک فردریش در ایتالیا اقداماتی کرد که وی را ناگزیر نمود در ۱۲۲۹ به اروپا بازگردد. بدین ترتیب، ششمین جنگ صلیبی به پایان رسید. آغاز جنگ. پس از پایان یافتن جنگ صلیبی ششم و بازگشت فریدریش به اروپا، وی در سال ۱۲۳۰ توانست با پاپ آشتی و مصالحه برقرار کند تا از زیر فشارهای وارده از جانب دستگاه پاپ خارج شود؛ با این حال وی در اراضی مقدس با مقاومت افرادی همچون جان ابلین روبه رو شد که موفق شده بود، رهبری تمامی گروه های مخالف فریدریش را برعهده بگیرد. ب
ا این حال درگیری بین نیروهای هوهنشتافن های فریدریش و صلیبیون به رهبری جان ابلین با پیروزی جان ابلین همراه بود. از آن پس سلطنت امپراتوری ظاهر خود را حفظ کرد اما قدرت واقعی در دست خاندان ابلین قرار گرفت. همزمان با درگیری داخلی میان صلیبیون، ایوبیان نیز درگیر جنگ های داخلی شدند. پیوند الکامل و الاشرف به فاصله کوتاهی پس از تسخیر دمشق از بین رفت و دو برادر تا سال ۱۲۳۷ که الاشرف درگذشت، درگیر جنگ داخلی شدید با یکدیگر بودند. پس از الکامل موفق شد تا سوریه را متصرف شود اما خود پس از اندک زمانی درگذشت. پس از مرگ وی، حکومت میان دو پسرش تقسیم شد؛ الصالح حکومت دمشق و العادل حکومت مصر را به دست گرفت؛ با این حال این برادر نیز پس از مدتی وارد جنگ با یکدیگر شدند تا اینکه الصالح مصر فتح کرد اما خود سوریه را نیز از دست داد.
در فهرست مکان های برهنگی در اروپا نام مکان های برهنگی مکانی تفریحی برای مردم قارهٔ اروپا آمده است. اتریش. مکان های برهنگی در اتریش بسیار محبوب است. این مکان ها با کلمه اختصاری (FFK) نشان داده می شود. بلغارستان. برخلاف آلمان شرقی در بلغارستان برهنگی ممنوع بود، در بلغارستان هیچ ساحل برهنگی رسمی وجود ندارد ولی اغلب سواحل زیر برهنه می شوند. کرواسی. سواحل کرواسی محل تفریحات برهنگی پادشاه بریتانیا ادوارد هفتم و والیس سیمپسون همسر وی بود. قبرس. در قبرس هیچ ساحل رسمی و قانونی برای برهنگی وجود ندارد. قبرس شمالی. برهنگی در قبرس شمالی نیز غیررسمی و غیرقانونی است. سواحل غیررسمی برهنگی در قبرس شمالی: جمهوری چک. برهنگی در سراسر جمهوری چک امری پذیرفته شده و قانونی است. دانمارک. برهنگی در سراسر سواحل دانمارک پذیرفته شده و قانونی است. استونی. سازمان مردم نهاد استانت تا سال ۲۰۱۳ متولی پلاژهای برهنگی در استونی بود. برای ورود به سواحل برهنگی استونی به بلیط نیاز نیست. آلمان. برهنگی در آلمان شکل تنظیم شده دارد برهنگی عمومی غیرقانونی است. مناطق برهنگی در آلمان با عنوان (FFK) مشخص می شود. گرایش به برهنگی در آلمان شرقی بیشتر است. سوا
حل برهنه مورد اقبال خانواده های آلمانی در ایام تعطیل است. فهرست مکان های برهنگی در آلمان عبارت است از: یونان. برهنگی یک امر عمومی در یونان است. ایسلند. برهنگی در ایسلند مرسوم نیست ولی برهنگی در چشمه های آب گرم واتنفیورد مشاهده شده است. ایتالیا. برهنگی در تمامی سواحل و استخرها از ۲۰ مارس ۲۰۰۰ در ایتالیا (مگر که توسط مقامات استانی یا شهری منع شده باشد) قانونی شده است. هلند. در هلند پلاژهای ساحلی توسط شهرداری ها اداره می شود. اسپانیا. برهنگی در سواحل اسپانیا قانونی است هر چند مورد اعتراض مقامات در اسپانیا قرار گرفته است. برخی از پلاژهای برهنگی در اسپانیا: سوئیس. برهنگی در کل کشور سوئیس قانونی است.
مارکوس استیون (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و وزنه بردار سابق اهل نائورو است. وی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ رئیس جمهور نائورو و ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۶ عضو پارلمان نائورو بوده است. از افتخارات ورزشی استیون میتوان به شرکت در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ اشاره کرد.
بخش آنتان (به لاتین: Anetan District) یک بخش در نائورو است. بخش آنتان ۱ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸۷ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
هرالد یانر (؛ زادهٔ (سن۶۶ سال)) پدیدآور، و روزنامه نگار اهل آلمان است. وی استاد افتخاری دانشگاه هنر برلین در رسته روزنامه نگاری فرهنگی است. زندگی نامه. هرالد یانر تحصیلات خود را در رشته ادبیات، تاریخ و تاریخ هنر در فرایبورگ به پایان رساند و دکترای خود را در برلین اخذ کرد. او پس از فارغ التحصیلی به عنوان یک روزنامه نگار آزاد مشغول کار شد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ یانر رئیس بخش ارتباطات خانه فرهنگ جهانی در برلین بود. در همان زمان یعنی از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ او به عنوان یک منتقد آزاد ادبی برای روزنامه فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ مطلب می نوشت. او سپس به عنوان سردبیر در روزنامه برلینر تسایتونگ مشغول به کار شد و در بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۵ رئیس بخش فیلتون این مؤسسه بود. از سال ۲۰۱۱، یانر استاد افتخاری رشته روزنامه نگاری فرهنگی در دانشگاه هنر برلین شد. در سال ۲۰۱۹ موفق به انتشار کتاب های غیرداستانی «"زمان گرگ"»، «"آلمان و آلمانی ها ۱۹۴۵–۱۹۵۵"»، «"توجه به زندگی در آلمان پس از جنگ ۱۹۴۵–۱۹۵۵"» و «"روهلت برلین"» شد. جوایز. یانر در سال ۲۰۱۹ به خاطر اثر «"زمان گرگ"» برنده جایزه کتاب های غیرداستانی "نمایشگاه کتاب لایپزیک" شد.
معاهده چپرانو ()، معاهده ای است میان امپراتور فریدریش دوم و پاپ گریگوری نهم در چپرانو در سال ۱۲۳۰ میلادی که براساس مفاد آن اراضی که پاپ در غیاب فریدریش دوم فتح کرده بود، به امپراتور بازگردانده شد و همچنین پاپ حکم تکفیر فریدریش را الغا کرد. به طور کلی این معاهده سبب شد تا خطور مصالحه میان دستگاه پاپ و امپراتوری مقدس روم مجدداً برقرار ود.
بخش آیوو (به لاتین: Aiwo District) یک منطقهٔ مسکونی در نائورو است که در نائورو واقع شده است. بخش آیوو ۱٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش آنابار (به لاتین: Anabar District) یک بخش در نائورو است. بخش آنابار ۱٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۲ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لی یون هی (؛ زادهٔ ۹ ژانویه ۱۹۸۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی "شرق بهشت" (۲۰۰۸)، "دوشیزه کره" (۲۰۱۳) و "جونگ میونگ" (۲۰۱۵)، "بازی به سوی صفر (۲۰۲۰) شناخته می شود. زندگی نامه. لی یون هی در ۲۶ فوریه ۱۹۸۸ در کره جنوبی به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۲ او با برنده شدن در مسابقات اس ام انترتینمنت در بخش بهترین ویژگی توانست قراردادی را با موفقیت با اس ام انترتینمنت امضا کند.
روتاکس نام تجاری برای دامنه گسترده ای از موتورهای درون سوز است که توسط شرکت اتریشی روتاکس تولید شده و توسعه می یابند. این شرکت متعلق به ابرشرکت بمباردیه کانادا است.
پارامونت انیمیشن بخش انیمیشن و برچسب پارامونت پیکچرز است. این بخش در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در واکنش به موفقیت "رنگو" و خروج دریم ورکس انیمیشن از پارامونت در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد. اولین فیلم انیمیشن این بخش با نام ' در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۱۵ منتشر شد و آخرین فیلم آن با نام "پارک شگفت انگیز" در تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۹ منتشر شد و فیلم بعدی اش به نام ' در تاریخ ۲۲ مهٔ ۲۰۲۰ منتشر شد.