Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جورج متیو فرناندز (متولد ۳ ژوئیه ۱۹۳۰ – درگذشته ۲۹ ژانویه ۲۰۱۹) یک متحد سابق اتحادیه مدنی هندی، سیاستمدار، روزنامه نگار، کشاورز و عضو راجیه سبها از بیهار بود. او یکی از اعضای کلیدی جاناتا دال بود و بنیانگذار حزب ساماتا بود. او چندین مرحله وزیر بوده که شامل ارتباطات، صنعت، راه آهن و دفاع می باشد. بنیاد منگلور، فرناندز را در سال ۱۹۴۶ به بنگلور فرستاد تا به عنوان یک کشیش آموزش داده شود. در سال ۱۹۴۹، او به بمبئی نقل مکان کرد، جایی که او به جنبش اتحادیه سوسیالیست پیوست. فرناندز، به عنوان یک رهبر اتحادیه های کارگری، در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در حالی که با راه آهن هند کار می کرد، بسیاری از اعتصاب ها را سازماندهی کرد. وی در سال های ۱۹۶۷ در انتخابات مجلس شورای ملی بمبی جنوبی فعالیت نمود و کنگره ملی هند را شکست داد. همچنین اعتصاب راه آهن ۱۹۷۴ را سازماندهی کرد. فرناندز در طول دوران فشار به صورت اضطراری زندگی مخفی و زیرزمینی داشت ولی در همان حال نیز برای به چالش کشیدن ایندیرا گاندی نخست وزیر هند تلاش می کرد اما در سال ۱۹۷۶ دستگیر و مورد محاکمه قرار گرفت. سابقه روزنامه نگاری. فرناندز حتی در طی روزهای دانش آموزیش خواندن مقالا
ت و روزنامه نگاری را دوست داشت. او در سال ۱۹۴۹ سردبیر یک نشریه بود و در همان زمان نیز یک نشریه هفتگی به زبان انگلیسی که انتشارش متوقف شده بود تحت مجوز فرناندز ظاهر شد. فرناندز چندین کتاب در زمینه سیاست مانند مسئله کشمیر، اعتصاب راه آهن، منزلت برای همه، مقالاتی در سوسیالیسم و دموکراسی دارد. او همچنین سردبیر یک ماهنامه انگلیسی و رئیس هیت تحریریه ماهانه هندی بود و یکی از فعالان حقوق بشر، عضو عفو بین الملل، و عضو اتحادیه مردم برای آزادی های مدنی و شورای مطبوعات هند می باشد.
جزیره شیطان (به انگلیسی: Devil's Island) یا مستعمره کیفری کایِن (به انگلیسی: The penal colony of Cayenne)، یکی از جزایر گویان فرانسه است که از جمله مستعمرات این کشور در شمال آمریکای جنوبی قرار گرفته است. این جزیره در قرون نوزده و بیست به عنوان یک زندان مورد استفاده قرار داشت و محلی برای نگهداری زندانیان سیاسی تبعید شده بود و به دلیل برخوردهای خشن نگهبانان با زندانیان، به جزیره شیطان مشهور شد. از جمله معروف ترین افراد زندانی شده در این زندان می توان به آلفرد دریفوس اشاره کرد. در اوایل قرن ۲۰ میلادی، از زمانی که داستان این جا در اختیار عموم مردم قرار گرفت و واکنش های گسترده ای نسبت به آن به وجود آمد سرانجام دولت فرانسه مجبور شد که این زندان را از سال ۱۹۵۳ میلادی برای همیشه تعطیل کند. فیلم سینمایی پاپیون با الهام از داستان واقعی زندگی یکی از زندانیان فراری این محل ساخته شده است.
مپاواراپو ونکایا نایدو متولد اول ژوئیه ۱۹۴۹ یک سیاستمدار هندی و معاون رئیس جمهور فعلی هندوستان است که از ۱۱ اگوست ۲۰۱۷ در این مقام اداری فعالیت داشته است. او پیش از این، وزیر مسکن و شهرسازی، توسعه شهری و اطلاعات و ارتباطات در کابینه مودی یکی از رهبران برجسته حزب بهاراتیا جاناتا بوده است. او همچنین از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ ریاست جمهوری ملی را به عهده داشت. همچنین در گذشته او وزیر کابینه اتحادیه برای توسعه روستایی در دولت آتال بیهاری واجپایی بود. نایدو به عنوان معاون رئیس جمهور هند در ۱۱ اگوست ۲۰۱۷ سوگند یاد کرد. فعالیت های سیاسی. نایدو هم به عنوان یک رهبر دانشجویی و هم شخصیت سیاسی همواره به عنوان سخنرانی درخشان که به شدت از کشاورزان و توسعه مناطق عقب مانده دفاع می کرد اهمیت و شهرت فراوانی یافت. مهارتهای سخنوری و فعالیت مستمر سیاسی وی باعث پیروزی سیاسی او شد و در سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۸۳ دو بار در انتخابات مجلس قانون گذاری آندرا پرادش به عنوان نماینده انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۸ و ۱۹۸۳ به یکی از محبوب ترین رهبران در آندرا تبدیل شد. پس از خدمت در پست های مختلف سازمانی در سطح ایالتی و ملی، او در سال ۱۹۹۸ به عنوان عضو راجیه سب
ها از کارناتاکا انتخاب گردید. همچنین در سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰ بار دیگر از کارناتاکا انتخاب شد. او به عنوان سخنگوی حزب در سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ خدمت کرده و این کار را با خردورزی و شایستگی های شگفت انگیز انجام می داد. بر خلاف اکثر سیاستمداران جنوب هند، نایدو تلاش کرد هندیان را تشویق کند که یک تظاهرات عمومی در شمال هند را پشتیبانی نمایند. نایدو همچنین در یک سازمان خدمات اجتماعی که توسط خود او در بخش نیلور تأسیس شده فعال است. این سازمان یک مدرسه برای کودکان فقیر، یتیم و کودکانی با نیازهای ویژه را اداره می کند و برنامه های آموزشی خودکفا برای شهروندان به ویژه برای زنان و جوانان فراهم می کند. او در تاریخ ۲۹ می ۲۰۱۶ از راجستان نامزد و انتخاب گردید. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۶ او که همزمان به عنوان وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات و مسئول پخش درآمد فعالیت می کرد از هر دو این سمت ها کناره گیری کرد تا در انتخابات معاون رئیس جمهور شرکت کند که در این انتخابات با ۵۱۶ رای در برابر رقیب با ۲۴۴ رای معاونت ریاست جمهوری را بدست آورد.
مقاومت فرهنگی () با مقاومت از طریق فرهنگ، مفهومی انسانی، حقی مشروع و شناخته شده در قوانین و هنجارهای بین المللی است و چهار چوبها، فرهنگ، مناسبات و اخلاقیات خاص خودش را دارد. مقاومت در عام ترین مفاهیمش عکس العمل آگاهانه ای است که در برابر واقعیت های غیرقابل قبول یا غیرقانونی، یا مستبدانه برای به بردگی کشاندن، ظلم و ستم، تبعیض یا اشغال گری و… است. میراث فرهنگی بشر، مملو از مظاهر متنوع مقاومت است، توان هر مقاومت به میزانی است که آن مقاومت با اقبال جامعه روبرو می شود و می تواند اهدافش را محقق کند، چالش هایش را به خوبی بتواند بشناسد و هشیاری کافی و توان سازماندهی داشته باشد، رهبری مؤمن به مقاومتی را داشته باشد که بتواند از انرژی ها به خوبی استفاده کند. در میثاقهای جهانی به ویژه در میثاقهای سازمان ملل متحد هیچ قانونی وجود ندارد که بر اساس آن حق دفاع از خود را از گروه یا افراد سلب کند، بلکه برعکس سازمان ملل متحد تأکید کرده است که تمامی مردم حق دارند تا آزادی کامل داشته باشند و مسیر زندگی شان را خود تعیین کنند، با استعمار قدیم و جدید، استعمار کهنه و نو بجنگند
هنگ کنگ به عنوان یکی از مراکز مالی بین المللی با مالیات پایین، تجارت تقریباً آزاد و بازار مالی گسترده شناخته شده است. ارز این کشور به نام دلار هنگ کنگ نامیده می شود و به صورت قانونی توسط سه بانک بزرگ تجاری بین المللی شناخته شده است و قابل تبدیل به دلار آمریکا می باشد. نرخ بهره توسط بانک ها جداگانه و خصوصی در هنگ کنگ تعیین می شود تا اطمینان حاصل شود که آنها نیز در جریان بازار قرار دارند. هیچ سیستم بانکی مرکزی خاصی به رسمیت شناخته شده وجود ندارد اگرچه هیئت پولی هنگ کنگ به عنوان یک مقام نظارتی مالی عمل می کند. بر اساس شاخص آزادی اقتصادی، هنگ کنگ از زمان آغاز این شاخص در سال ۱۹۹۵ بالاترین درجه از آزادی اقتصادی را در جهان داشته است. اقتصاد آن تحت شرایط غیر مداخله ای کار می کند و بسیار وابسته به تجارت بین المللی و امور مالی جهانی می باشد. به همین دلیل است که آن را به عنوان مناسب ترین مکان ها برای شروع کار یک شرکت معرفی می کنند در واقع، یک مطالعه اخیر نشان می دهد که فعالیت شرکت های استارتاپی از ۹۹۸ شرکت ثبت شده در سال ۲۰۱۴ به بیش از ۲۸۰۰ در سال ۲۰۱۸ رسیده است و در سال ۲۰۱۸ با تجارت الکترونیک (۲۲ درصد) و نرم افزار (۱
۲ درصد) و تبلیغات (۱۱ درصد) شاخص آزاد اقتصادی هنگ کنگ به عنوان کشور شماره یک با نمره ۸٫۹۷ رسیده است. نقاط قوت هنگ کنگ عبارتند از یک سیستم بانکی صحیح، تقریباً بدون هیچ بدهی عمومی، سیستم قانونی قوی، ذخایر ارز خارجی بالغ بر ۴۰۸ میلیارد دلار تا اواسط سال ۲۰۱۷، اقدامات سختگیرانه ضد فساد و ارتباطات نزدیک با سرزمین اصلی چین. بورس اوراق بهادار هنگ کنگ یک مقصد مطلوب برای شرکت های بین المللی و شرکت خارجی چین می باشد که با توجه به صنعت مالی بسیار گسترده و بین المللی و مدرن هنگ کنگ همراه با بازار سرمایه آن در آسیا، اندازه و گسترش آن، مقررات و ابزارهای مالی موجود، قابل مقایسه با لندن و نیویورک ارزیابی می شود.
مقبره نب آمون () مقبره نب آمون در یک گورستان طیبه (نام یک شهراست) در ساحل غربی رود نیل و در شهر طیبه قدیم (شهر اقصر امروزی) در صعید مصر واقع شده است، این مقبره به عنوان مرجع و منبع تعداد دیگری از مشهورترین مقبره های نقاشی شده در مصر است که در موزه لندن به نمایش درآمده است. تاریخچه. نب آمون (تقریباً در ۱۳۵۰ سال قبل از میلاد زندگی می کرده است) یک کارمند رسمی متوسط در دستگاه حکومتی بوده است، وی نویسنده و حسابدار حبوبات در تمامی معابد شهر طیبه قدیم بوده است، مقبره وی در سال ۱۸۲۰ توسط یک یونانی جوان به نام جیو فانی داثاناسی معروف به یانی که وکیل هنری سلت کنسول بریتانیا در آن زمان بود کشف شد. دیواره های این مقبره سرشار از حیات و زندگی است و این بیانگر مهارت بسیار بالای سازنده مصری آن است که توانسته است طوری کار کند که گویا دیوار دارای نبض و زندگی است، در این نقاشی ها زندگی و فعالیت های نب آمون به صورت عالی به تصویر کشیده شده است، اما داثاناسی وقتی که مقبره را کشف کرد اقدام به کندن و جدا کردن لوحه های نقاشی های مناظر از روی دیوارها با کارد نمود. سولت این لوحه های نقاشی را در سال ۱۸۲۱ به موزه بریتانیا فروخت. در حال ح
اضر بعضی از قطعات این نقاشی ها در برلین وجود دارد و شاید بعضی از این نقاشی ها در خود مصر و قاهره باقی مانده باشد. داثاناسی بعد از مدتی در فقر درگذشت، بدون اینکه بداند جایی که وی کشف کرد مشخصا یک مقبره بوده است. اکثر لوحه های نقاشی و مشهور این مقبره بیانگر صید پرندگان توسط نب آمون در مرداب ها و رقص جوانان در میهمانی های بزرگ و حوضچه یا استخر آبی در یک باغ که سایه روی آن افتاده است با درخت های مختلف در اطراف استخر را در این نقاشی می توان مشاهده نمود. در سال ۲۰۰۹ موزه بریتانیا یک نمایشگاه جدیدی از ۱۱ لوحه که از دیواره های این مقبره جدا شده بود را بعد از ترمیم افتتاح نمود و اعلام کرد که این بزرگ ترین و گرانقدرترین لوحه های باقی مانده از مصر قدیم در این موزه می باشند. هنرمندان عصر جدید مشاهدات و آنچه را که در این لوحه ها دیده بودند در آثار هنری خود نیز وارد کردند، نقاش بریتانیایی – هلندی لوریتس تدیما یک نقاشی و منظره ای را ترسیم کرده که مربوط به یک پرورنده غاز است، این نقاشی توسط وی در سال ۱۸۷۴ کشیده شده است. نقاش فرانسوی پل گوگن در یک نقاشی که در سال ۱۸۹۲ کشیده است منظره یک میهمانی را در لوحه مشهور خودش بنام «تا
متت» ترسیم نموده است که یک نمونه ترکیبی بسیار عالی است.
جمهوری اسلامی پاکستان یک شبکه گسترده و بزرگ دیپلماتیک را در سراسر جهان دارا می باشد. پاکستان، که دومین کشور بزرگ مسلمان از لحاظ جمعیت (پس از اندونزی) است و وضیعت آن به عنوان یک کشور دارای قدرت هسته ای اعلام شده است و تنها کشور اکثریت مسلمان است که این وضیعت را دارد که بسیار در روابط بین المللی آن نقش دارد. پاکستان سیاست خارجی مستقلی دارد که همواره در جهت مسائلی است که برای منافع ملی کشور ضروری است. از سوی دیگر، اقتصاد پاکستان وابسته به اتحادیه اروپا و اتحادیه های اقتصادی دیگر بوده و موافقت نامه های بسیاری با کشورهای آسیایی داشته و با بسیاری از کشورهای جهان ارتباط تنگاتنگ دارد. پاکستان دارای موقعیت جغرافیایی و استراتژیک در مبادلات خطوط بزرگ نفت دریایی جهان است و نزدیک به منابع و کشورهای آسیای مرکزی غنی از نفت نیز می باشد. پاکستان روابط نزدیک با هند و روابط نزدیک به جمهوری خلق چین و کشورهای عربی دارد. پاکستان عضو سازمان همکاری اسلامی است و توسط ایالات متحده آمریکا به عنوان یکی از متحدین اصلی خارج از ناتو در جنگ با تروریسم شناخته می شود و یکی از اعضای ائتلاف نظامی اسلامی است. سیاست خارجی پاکستان. پاکستان یک سیاس
ت خارجی مستقل در مورد مسائل ملی دارد. از سوی دیگر اقتصاد پاکستان وابسته به اتحادیه اروپا می باشد؛ و همچینی موافقت نامه های بسیاری با کشورهای دیگر آسیا نیز دارد. چین نقش مهمی در توسعه، اقتصاد و امنیت پاکستان ایفا کرده است و رابطه با آن در سال ۱۹۵۰ آغاز گردید. زمانی که پاکستان در میان نخستین کشورهایی بود که وارد روابط رسمی دیپلماتیک با جمهوری چین شد، از آن زمان هر دو کشور اهمیت قابل توجهی در حفظ رابطه بسیار ویژه و حمایتی خاص گذاشته اند و دیدارهای زیادی بین دو کشور انجام و موافقت نامه های بسیاری امضا می گردد. چین کمک های اقتصادی، نظامی و فنی به پاکستان ارائه کرده است و هر دو کشور از متحدان استراتژیک یکدیگر هستند.
فرانک کلپاکی، یک موسیقی دان آمریکایی است که به خاطر آثارش از مجموعه Command Conquer به عنوان بهترین کارگردان آمریکایی شناخته شده است. او پس از اینکه نواختن درام آکوستیک را در کودکی شروع کرد؛ در سن ۱۷ سالگی به استودیو Westwood پیوست. وی چندین اثر را در آن جا به انجام رساند. او در لاس وگاس زندگی می کند، زمانی که او حرفه تک خوانی را شروع کرد، برای چند گروه محلی، محصول تولید کرد. او حرفهٔ شخصی اش را روی چندین ژانر مختلف از جمله موسیقی راک،موسیقی جاز، موسیقی هیپ هاپ ، موسیقی روح و فانک متمرکز کرد؛ و او این سبک موسیقی را "Rocktronic" نامید. کار او در رسانه های مختلف از جمله برنامه اسپایک تی وی پخش شده است. کلپاکی در حال حاضر رئیس the audio director of Petroglyph games است؛ که توانسته است چندین برنامه موفق را برگزار کند. اوایل زندگی و حرفه. کلپاکی توسط خانواده ای از موسیقی دانان لهستان و ایتالیایی تبار که در لاس وگاس زندگی می کردند؛ مطرح شد و در آن جا آموزش دید. او هنرش را به عنوان سرگرمی شروع کرد؛ اما موسیقی، به یکی از هنرهای مورد علاقه او تبدیل شد. او در سن ۸ سالگی اولین drumset را دریافت کرد؛ و از سن ۱۱ سالگی کار
حرفه ای خود را شروع کرد.
سنگاپور روابط دیپلماتیک با ۱۸۹ کشور از سراسر جهان دارد اگرچه در بسیاری از این کشورها سفارت یا دفتر ندارد. این کشور عضو سازمان ملل متحد، اتحادیه کشورهای مشترک المنافع، انجمن ملل آسیای جنوب شرقی و جنبش عدم تعهد می باشد. با توجه به دلایل جغرافیایی واضح، روابط با مالزی و اندونزی برای این کشور مهم تر است. سابقه تاریخی همچون جدایی طوفانی از مالزی و دوستی با اندونزی، سبب روحیه محاصره شده است. سنگاپور با بریتانیا روابط خوبی دارد و روابط اشتراکی در زمینه دفاع همراه با مالزی و نیوزیلند نیز دارد. در کنار اینها روابط خوب خود را با ایالات متحده نیز حفظ کرده است. سنگاپور از موضوع منطقه ای آسیای جنوب شرقی پشتیبانی می کند و نقش فعال در انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) دارد که خود سنگاپور یکی از اعضای بنیانگذار آن می باشد. سنگاپور همچنین عضو سازمان همکاری های اقتصادی آسیا–پاسفیک و اقیانوس آرام است که دبیرخانه آن در سنگاپور می باشد. سنگاپور به عنوانی بخشی از نقش خود در سازمان ملل متحد در سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد را به عهده داشت. در مأموریت نگهداری و نظارت سازمان ملل در کویت، آنگولا، کنیا، کامبوج و
تیمور شرقی با سازمان ملل همکاری می کرد. سنگاپور و چین مدت زمان طولانی ارتباط بسیار نزدیک خود را حفظ کرده اند تا حدی که به دلیل نفوذ و ضرورت رو به رشد آن در منطقه آسیا و اقیانوس آرام، مشخص شده است که منافع مشترک آن با چین ورای هر گونه اختلاف می باشد. علاوه براین سنگاپور خود را به عنوان یک حامی قوی برای مشارکت سازنده چین و توسعه صلح آمیز منطقه نیز در نظر گرفته است. این کشور با همکاری سایر اعضای کشورهای آسیای شرقی و چین برای تقویت امنیت منطقه و مبارزه با تروریسم مشارکت می کند. کنسولگری. سنگاپور علاوه بر سفارتخانه ها، کنسولگری ها یا کنسول های افتخاری را در کشورهای بسیاری ایجاد کرده است که می توان به اتریش، بنگلادش، کانادا، شیلی، چین، جمهوری چک، دانمارک، آلمان، یونان، هنگ کنگ، مجارستان، هند، اندونزی، جمهوری ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، قزاقستان، لبنان، مالزی، مکزیک، نیجریه، نروژ، پاکستان، پاپوآ گینه نو، پرو، پرتغال، عربستان سعودی، کره جنوبی، اسپانیا، سری لانکا، سوئیس (مأموریت همیشگی در ژنو), ترکیه، امارات متحده عربی، ایالات متحده آمریکا و ویتنام اشاره کرد.
قطر از ۳ سپتامبر ۱۹۷۱ به طور کامل به استقلال و به جدایی از بریتانیا رسید. کشورهای عربی اولین کشورهایی بودند که قطر را به رسمیت شناختند و به این کشور در همان سال عضویت سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای عرب اعطا گردید. قطر روابط دیپلماتیک خود را با اتحاد جماهیر شوروی و دولت کمونیست چین در سال ۱۹۸۸ برقرار نمود. این کشور یکی از اعضای اولیه اوپک و یکی از اعضای بنیانگذار شورای همکاری خلیج فارس (GCC) می باشد. قطر رابطه طولانی مدتی بر اساس منافع مشترک با غرب بخصوص با فرانسه و آمریکا دارد. قطر یک متحد استراتژیک چین نیز هست و رابطه میان دو کشور رو به رشد است.در دهه گذشته، قطر به عنوان بازیگری فعال در عرصه منطقه ای و بین المللی ظهور کرده و جایگاه ویژه ای در معادلات قدرت پیدا کرده است. یکی از ابزارهای اصلی سیاست خارجی قطر، قدرت نرم بوده است. قطر از طریق ابزارهای مختلف قدرت نرم، از جمله رسانه، ورزش، فرهنگ و دیپلماسی، به دنبال ارتقای وجهه خود در سطح بین المللی و پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود بوده است. بر اساس گفته ستاد مطالعات بین المللی دانشگاه جرج تاون، قطر همکاری صمیمانه ای با سازمان ملل متحد دارد. هم چنین، این کشور، فعا
لانه در کنفرانس ها و جلسات جنبش عدم تعهد مشارکت می کند. از اقدامات اوپک در تعیین قیمت نفت و ثبات اقتصادی جهان حمایت به عمل می آورد و به کشورهای جهان سوم بخصوص در آفریقا کمک مالی می کند. قطر در طول دو دهه گذشته نقش و روابط بین الملل خود را افزایش داده و در امور بین الملل وزن بالایی دارد. این کشور بسیار با اعتماد به نفس می باشد و معتقد است این توانایی و ظرفیت را دارد تا یک سیاست خارجی مستقل را اتخاذ کند. این کشور عضو سازمان های بین الملل متعددی است و روابط دوجانبه را با سراسر جهان حفظ نموده است. مرکز تحقیقات اسلام در مرکز مطالعات بین المللی و منطقه ای دانشگاه جرج تاون گزارش می دهد که حکومت قطر معتقد است که ادامه روند آن با شناخته شدن در سطح منطقه و جهان و گسترش همکاری های بین المللی امکان پذیر است. سرمایه گذاری های بین المللی و جذب سرمایه گذار از اصول اعتقادی سیاست خارجی این شکور است. بنا بر گزارش جامعه شناس آمریکایی امانوئل والرشتاین دانشمند تاریخی اجتماعی، قطر تلاش می کند که در منطقه خاورمیانه نقش مهم و اصلی ایفا کند. والرشتاین استدلال کرده است که قطر قصد دارد همان کار را در جنگ داخلی سوریه نیز انجام دهد و بخ
اطر همین هم از عناصر افراطی در سوریه حمایت کرده است. به گفته والرشتاین قطر و عربستان سعودی برای نفوذ در سیاست های منطقه ای رقابت می کنند. در آوریل ۲۰۱۷ هک شدن رسانه های دولتی باعث شد داستانهایی از امیر قطر در مورد مشکلات آمریکا و ایران و اشاراتی به حماس انتشار یافت که بسیاری سازمان خبری دنیا و منطقه آن را به عنوان واقعیاتی از امیر قطر ارایه کردند. این جنجال منجر به قطع رابطه عربستان سعودی، امارات متحده عربی، یمن، مصر و بحرین شد که روابط دیپلماتیک خود را با قطر به حالت تعلیق درآورند. این موضوع بعد از ایستادگی قطر بعد از چهارسال به حالت عادی بازگشت. براساس قانون اساسی قطر، هدف سیاست خارجی این کشور تحکیم پیوندهای دوستی با کشورها و کلیه کشورهای صلح دوست و مردم جهان است. پای بندی به اعتقادات اسلامی از معیارهای سیاست خارجی این کشور در سطح منطقه، جهان اسلام و روابط بین الملل به شمار می رود. حفظ و تعمیق همبستگی عربی، تعهد و هماهنگی با سیاست ها و هدف های شورای همکاری خلیج فارس و تعهد به اصول منشور سازمان ملل متحد از اصول سیاست خارجی قطر است.
از زمان استقلال اندونزی، این کشور در رابطه با روابط خارجی خود به ایده سیاست خارجی آزاد و فعال پیوست و به دنبال آن در زمینه امور منطقه ای با توجه به موقعیت مکانی نقش مهمی ایفا کرد اما از دخالت در اختلافات میان قدرت های بزرگ اجتناب ورزید. سیاست خارجی اندونزی تحت نظم حکومت جدید با رهبری رئیس جمهور سوهارتو از موضع ضد غرب و ضد آمریکایی دوری ورزید. پس از خروج سوهارتو در سال ۱۹۹۸، دولت اندونزی طرح های گسترده ای از سیاست خارجی مستقل و معتبر سوهارتو را حفظ نموده است. درگیر شدن با مشکلات داخلی مانع از سفر رئیس جمهورهای منتخب به خارج و مشارکت اندونزی در بسیاری از سازمان های بین المللی گشته است. روابط اندونزی با جامعه بین الملل به دلیل حمله این کشور به تیمور شرقی در دسامبر ۱۹۷۵، انزوای بعد از آن و اشغال، رفراندوم استقلال در سال ۱۹۹۹ و خشونت بعد از آن تحت تأثیر قرار گرفت. اندونزی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شده و همچنین بزرگترین کشور در آسیای جنوب شرقی می باشد. پس از تحول رژیم سوهارتو اندونزی به یک کشور نسبتاً باز و دموکراتیک در قرن بیست و یکم تبدیل گشته است. امروزه ان
دونزی از طریق رهبری خود در سازمان کشورهای آسیای شرقی، نفوذ خود را برای ارتقای همکاری، توسعه، دموکراسی، امنیت و صلح و ثبات منطقه اعمال می کند. اندونزی نقش مهمی در صلح در ماجرای درگیری کامبوج و تایلند ایفا نمود همچنین اندونزی و دیگر کشورهای عضو جنوب شرقی آسیا نقش مهمی در تشویق دولت میانمار برای بازکردن فضای سیاسی خود و سریع تر کردن سیستم اصلاحاتش بازی کردند. پایتخت ملی اندونزی جاکارتا به محلی جهت استقرار سفارتخانه های خارجی، ماموریت های دیپلماتیک و دفتر مرکزی انجمن کشورهای آسیای شرقی تبدیل شده است. جاکارتا به عنوان یک مرکز دیپلماتیک در آسیای جنوب شرقی مطرح می باشد. اندونزی دارای بزرگترین جمعیت مسلمان جهان می باشد و عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC) است. این کشور به دقت منافع همبستگی اسلامی را در تصمیمات سیاست خارجی خود مورد توجه قرار می دهد اما به طور کلی تأثیر آرام کننده در سازمان کنفرانس اسلامی دارد. در حال حاضر رئیس جمهور اندونزی عبدالرحمن وحید روابط بهتری را با اسرائیل دنبال می کند.
سیاست دولت روسیه در روابط خارجی تعامل با دیگر کشورها و سایر مردمان ملل دیگر می باشد. این سرفصل سیاست خارجی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از سال ۱۹۹۱ می باشد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، سیاست خارجی روسیه به دنبال روابط نزدیک تر با ایالات متحده آمریکا و جهان غرب بوده است. ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین رئیس جمهور فعلی این کشور یکبار از ژانویه ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ و مجدداً از سال ۲۰۱۲ ریاست جمهوری را بعهده گرفته است. او در امور بین الملل، بیانیه های عمومی را در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی به طور چشمگیری افزایش داد. همچنین در فوریه ۲۰۰۷، در همایش امنیتی مونیخ در مورد سیاست امنیتی، اوضاع تسلط انحصاری ایالات متحده در روابط جهانی را مورد انتقاد قرار داد و به این مسئله اشاره کرد که ایالات متحده آمریکا فشار بالایی بدون استفاده از نیروی نظامی در روابط بین الملل ایجاد می کند که در نتیجه هیچ کس احساس امنیت نمی کند زیرا هیچ کس احساس نمی کند که قوانین بین المللی مانند یک دیوار سنگی از آنها محافظت می کند و چنین سیاستی باعث شروع و تحریک یک مسابقه تسلیحاتی می شود. پوتین پیشنهادهای خاصی
نظیر ایجاد مراکز بین المللی جهت غنی سازی اورانیوم و همچنین منع استقرار سلاح در فضا را پیشنهاد کرد. او در یک مصاحبه در ژانویه ۲۰۰۷ گفت که روسیه به نفع یک جهان چند قطبی دموکراتیک حرکت می کند و به دنبال تقویت سیستم حقوق بین الملل می باشد. در حالی که پوتین اغلب توسط رسانه های غربی و برخی سیاستمداران تحت عنوان خودکامه شناخته می شود ولی رابطه او با ریس جمهور سابق آمریکا، جورج دبلیو بوش، ریس جمهور پیشین برزیل، لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، هوگو چاوز رئیس جمهور پیشین ونزویلا، ژاک شیراک، رئیس جمهور سابق فرانسه و سیلویو برلوسکونی نخست وزیر سابق ایتالیا، شخصاً بسیار دوستانه بوده و هست. روابط پوتین با آنگلا مرکل بیشتر بر پایه کسب و کار می باشد. در پی حملات ۱۱ سپتامبر به ایالات متحده آمریکا، او با ایجاد پایگاه های نظامی در آسیای میانه قبل و در طی حمله تحت رهبری ایالات متحده به افغانستان موافقت نمود. این امر باعث مخالفت و اعتراض ناسیونالیست های روسیه به ایجاد هر گونه حضور نظامی آمریکا در خاک شوروی گردید. عضویت های بین المللی. روسیه در سازمان ها و گروه های زیر حضور فعال دارد: همچنین روسیه در سازمان های زیر عضویت داشته یا از
بنیان گذاران آن است:
روابط خارجی ژاپن توسط وزارت امور خارجه ژاپن اداره می گردد. روابط بین الملل ژاپن از سال ۱۹۴۵ شروع شد وقتی که در جنگ شکست خورده بود و تمام اراضی تحت اشغال و متعلقاتش از دستش خارج شده بود. به تاریخ روابط خارجی ژاپن نگاهی می اندازیم: ایالات متحده آمریکا با حمایت قدرت های متحد، ژاپن را در سالهای ۱۹۴۵ الی ۱۹۵۱ اشغال کرد. از زمان بدست آوردن دوباره استقلال در قرارداد سان فرانسیسکو، سیاست دیپلماتیک ژاپن مبتنی بر همکاری نزدیک با ایالات متحده آمریکا و تأکید بر همکاری های بین المللی براساس قواعد سازمان ملل متحد می باشد. ژاپن در دوره جنگ سرد، در مقابله با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در آسیای شرقی نقش اساسی داشت. این کشور در تحولات سریع اقتصادی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، تأثیرات خود را بیشتر کرد و به عنوان یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان شناخته شد گرچه این تأثیرات در مقابل دو کشور خاص یعنی چین و کره جنوبی منفی می باشد. در طول جنگ سرد، سیاست خارجی ژاپن نه تنها خودخواهانه نبود بلکه بر رشد اقتصادی کشور متمرکز بود. با این حال، در پایان جنگ سرد و درس های تلخ از جنگ خلیج فارس ژاپن به آرامی این سیاست را تغییر داد و تصمیم گرفت تا با سا
زمان ملل متحد در عملیات حفظ صلح همکاری نماید و نیروهای خود را در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به کامبوج، موزامبیک، بلندی های جولان و تیمور شرقی فرستاد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، کشتی های دریایی ژاپن به اقیانوس هند فرستاده شدند و نیروهای دفاعی زمینی خود را نیز به جنوب عراق برای بازسازی زیرساخت های اولیه ارسال نمود. ژاپن علاوه بر همسایگان نزدیک خود، در سالهای اخیر سیاست خارجی فعال تری را دنبال کرده است. نخست وزیر ژاپن یاسوئو فوکودا در یک سخنرانی به تغییر جهت در سیاست اشاره کرد: «ژاپن قصد دارد که به توسعه منابع انسانی و همچنین تلاش های پژوهشی و فکری برای ادامه همکاری در زمینه صلح ادامه دهد.» این به دنبال موفقیت نسبتاً خوب طرح صلح ژاپن است که پایه و اساس انتخابات سراسری کشور در سال ۱۹۹۸ بود.
نیکولای پلاتونویچ پاتروشف (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۱) یک سیاستمدار، افسر امنیتی و افسر اطلاعاتی روسی است که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۴ به عنوان دبیر شورای امنیت روسیه فعالیت کرد. او پیش از این از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ به عنوان مدیر سرویس امنیت فدرال فعالیت می کرد. زندگی. پاتروشف در سال ۱۹۵۱ در سن پترزبورگ بدنیا آمد. او پسر یک افسر نیروی دریایی شوروی است که همچنین عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی نیز بود.او در سال ۱۹۷۴ از مؤسسه کشتی سازی لنینگراد فارغ التحصیل شد و در ابتدا به عنوان مهندس در قسمت طراحی کشتی سازی مشغول بود اما خیلی زود توسط کا.گ. ب استخدام گردید. پاتروشف در دوره های اطلاعاتی و امنیتی مدارس کا.گ. ب در مینسک حضور یافت و سپس به آکادمی اف اس بی رفت. در ابتدا او یک افسر امنیتی کا.گ. ب در شهر لنینگراد بود سپس رئیس مبارزه با قاچاق و مبارزه با فساد داخلی کا.گ. ب گردید. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، پاتروشف کار در قسمت امنیتی را ادامه داد و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ وزیر امنیت جمهوری کارلیا بود. اگر چه در سال ۱۹۹۴ به مسکو منتقل شد و به عنوان رئیس اداره امنیت داخلی شروع به خدمت کرد. در ژوئیه ۱۹۹۵، پاتروشف معاون رئیس سازمان فسا
د اداری و بازرسی گردید. در ماه مه و اوت ۱۹۹۸ رئیس اداره کنترل کارکنان ریاست جمهوری شد و در اوت و اکتبر همان سال او معاون دفتر ریاست جمهوری گردید. در اکتبر ۱۹۹۸، معاونت فساد اداری و ریاست اداره امنیت اقتصادی را عهده دار گردید. در ۱۹۹۸ رئیس جمهور بوریس یلتسین، او را به سمت مدیر، جایگزین دوست نزدیک خود ولادیمیر پوتین کرد. تحقیقات عمومی دولت انگلیس در سال ۲۰۰۶ در مورد مسمومیت الکساندر لیتویننکو، خبرنگار نشان داد که عملیات کشتن این خبرنگار احتمالاً توسط آقای پاتروشف و همچنین تأیید رئیس جمهور پوتین بوده است. از سال ۲۰۰۸، پاتروشف، دبیر شورای امنیت روسیه بوده است و عضو هییت مشورتی ریاست جمهوری است که تصمیم گیری های مهم را در مورد امور امنیتی ملی انجام می دهد.