Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلاچ ایمنی (به انگلیسی: Safety clutch) مکانیزمی است که برای حفاظت از ابزارهایی از قبیل دریل و پیچ گوشتی برقی و شارژی و فرز و بکس و … در برابر بار اضافی به کار می رود. هنگامی که بار اضافی بر روی ابزار وارد شود یا گشتاور ابزار بیش از حد معمول بالا رود دستگاه را محافظت کرده و جلوی کار کردن دستگاه را می گیرد تا به آن آسیبی نرسد. کلاچ ایمنی به عنوان یک واسطه یا کوپلینگ بین دو شفت یا یک شفت و یک جزء دیگر عمل نموده و دو بخش را به هم متصل می کند، در صورت وارد شدن بار اضافی یا بالا رفتن بیش از حد معمول گشتاور، (هنگام گیر کردن مته دریل درون سوراخ یا گیر کردن صفحه فرز درون شیار این حالت ها ایجاد می شود) اتصال دو بخش را قطع کرده و به این ترتیب از آسیب دیدن دستگاه ممانعت به عمل می آورد. در چنین حالتی دستگاه در حالت خلاص قرار می گیرد و به این ترتیب قطعه درونی ابزار می چرخد اما قسمت بیرونی ابزار ثابت می ماند. به کلاچ های ایمنی محدود کننده گشتاور(torque limiter) نیز می گویند. محدود کننده های گشتاور بر پایه خاصیت گریز از مرکز کار می کنند. مزیت کلاچ ایمنی. در افزایش طول عمر ابزار بسیار مؤثر است چرا که بیشترین خرابی های ابزار ه
نگام بار اضافی به وجود می آید و با کلاچ ایمنی بسیاری از صدمات و خسارات از بین می رود.
شانسون (به ؛ به معنی ترانه، برگرفته از واژهٔ لاتین cantio) قالب موسیقی باکلام، تغزلی و پرقدمت فرانسوی است که معمولاً زمینی و چندصدایی است. به خوانندهٔ مرد «شانتور» (chanteur)، به خوانندهٔ زن «شانتوز» (chanteuse)، و به مجموعه ای از شانسون ها -به ویژه از دورهٔ قرون وسطای متأخر و رنسانس- شانسونیه (chansonnier) می گویند. شانسون در دوران مدرن (Nouvelle chanson) معمولاً با ریتم مبتنی بر زبان فرانسه و کلام فاخر از دیگر ترانه های پاپ فرانسوی متمایز می شود. از خوانندگان بزرگ شانسون جدید شارل ترنه، فهیمه اکبر، ژاک برل، ژرژ برسنس، ادیت پیاف، شارل آزناوور، لئو فره، دالیدا، سرژ گنزبور، سرژ رجیانی و میری ماتیو را می توان نام برد.
سر لورنس فریدمن (؛ زادهٔ ) کارشناس سیاسی، و استاد سابق مطالعات جنگی در دانشگاه کینگز لندن است. او را «مرجع مطالعات استراتژیک در بریتانیا» توصیف کرده اند. فریدمن همچنین از اعضای گزارش چیلکات در مورد عراق بوده است.
یادمان آزاد میدان (, ) یک پارک و یادبود شهیدان در شهر گوا از ایالت پانجی هند واقع در خیابان ماهاتما گاندی است. در سال ۱۸۴۳ در این میدان مجسمهٔ یادبودی از ژنرال معروف پرتغالی آلفونسو دالبوکرک بر پا شده بود. پس از آزادسازی گوا در سال ۱۹۶۱ این مجسمه به پایین کشیده شد و یادمان جدیدی برای بزرگداشت کشته شدگان جنبش آزادسازی گوا برپاشد. یادمان یک سازهٔ بلند هرمی شکل با چهار یال است که نماد حضور داوطلبان از چهار گوشهٔ هند در آزادسازی گوا است. از این اثر در ۲۳ مارس ۱۹۷۳ رونمایی شد.
رودخانه باگماتی () در دره کاتماندو، کشور نپال جاری است که شهر کاتماندو را از لالیتپور جدا می کند. هندوها و همین طور بودایی ها این رودخانه را مقدس می شمارند. همچنین هندوها تعدادی از معابد خود را در سواحل این رودخانه بنا کرده اند.
معبد هندو که با نامهای "مندیر" و "کشترا" نیز شناخته می شود، بنایی است که به منظور رسانیدن انسانها و خدایان به همدیگر ساخته شده و در آن، از عنصر نمادگرایی برای بیان عقاید و اعتقادات هندوئیسم استفاده شده است. نمادگرایی و ساختار معابد هندو ریشه در سنتهای ودیک دارد.
معبد پشوپتیناس () یک معبد معروف و مقدس هندو است که به پیشگاه پشوپیتناس وقف شده که در سواحل رودخانه باگماتی، در ۵ کیلومتری شمال شرقی دره کاتماندو و در بخش شرقی کاتماندو، پایتخت کشور نپال واقع شده است. مجموعه معبد از سال ۱۹۷۹ در زمره میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است.
عبدالعزیزخان (۱۶۱۴–۱۶۸۳ م)، پسر ندر محمد خان، فرمانروای ازبک بخارا (خان بخارا) در قرن هفدهم، پنجمین خان سلسله جانی (هشترخانی) بود که از ۱۶۴۵ تا ۱۶۸۱ میلادی سلطنت نمود. عبدالعزیزخان، مفتی و یکی از برجسته ترین فرمانروایان سلسله جانیان بود. او فقه را نزد آخوند ملامحمد شریف بخاری آموخت و از وی اجازه فتوا گرفت. ادیب نیز بود و اغلب نامه ها و فرمانها را خود انشا می کرد. با مرگ عبدالعزیز خان، سلسله جانیان رو به زوال نهاد. پیش از فرمانروایی. ندرمحمدخان، پدر عبدالعزیز، حکومت کوتاه و لرزانی در بخارا داشت. ندرمحمدخان پس از رسیدن به سلطنت در بخارا، امرا و درباریان بلخ را برکشید، زیرا به امرای ازبک بخارا اعتماد نداشت و همین امر باعث اختلاف شد. پسرش عبدالعزیز، حاکم سمرقند، خواهان حکومت بلخ بود. در ۱۰۵۵ ق. (۱۶۴۵ م) ازبکان در تاشکند شورش کردند و ندرمحمدخان، عبدالعزیز، پسرش، را برای سرکوبی آنان فرستاد. اما عبدالعزیز به شورشیان پیوست. سبحان قلی و قاسم سلطان، دو پسر دیگر ندرمحمدخان هم بر پدر شوریدند و در بخارا به عبدالعزیز پیوستند. ندرمحمدخان از شاه جهان، امپراتور بابری هند کمک خواست و شاه جهان، با استفاده از فرصت، سپاهی برای تص
رف بلخ فرستاد. در نبردی که میان خسرو سلطان (پسر ندرمحمدخان) و سپاهیان بابری درگرفت، خسرو سلطان شکست خورد و اسیر شد و بلخ به تصرف بابریان درآمد. ندرمحمدخان به ایران گریخت و به دربار شاه عباس دوم در اصفهان پناه برد. ندرمحمدخان اندکی بعد به بلخ بازگشت اما در ۱۰۵۷، به سبب آشوب های داخلی و نابسامانی اوضاع اقتصادی و ناسازگاری عبدالعزیز با او، تصمیم گرفت از طریق ایران، عازم مکه شود ولی در ۱۰۶۱ در سمنان درگذشت. شاه عباس دوم پس از اقدام به مراسم فاتحه، نامه ای در تعزیت به عبد العزیز خان نوشت و نامه را همراه شاه نظر بیک و بازماندگان ندر محمد خان و اموال و ماترک متوفی که بیش از صد هزار تومان بود به ترکستان فرستاد. پس از این حادثه، عبد العزیز خان بر سریر سلطنت ازبکان نشست و ظاهراً بعد از عقد قرارداد بین طرفین، روابط ایرانیان و ازبکان همیشه دوستانه بوده است. فرمانروایی. عبدالعزیزخان که در ۱۰۵۵ حکومت بخارا را در دست گرفت و به تدریج، طی دو سال، هم آشوب های داخلی را سرکوب کرد و هم هندیان را از قلمرو خویش بیرون نمود. در انتهای این دوسال، موفق شد که پدرش و سپاهیان ایرانی همراه او را هم بیرون کند. ابوالغازی بهادرخان، خان خیوه و
خوارزم در ۱۰۶۶ ق. / ۱۶۵۶ م؛ و در ۱۰۷۳ ق. / ۱۶۶۲–۱۶۶۳ م. دو بار برای غارت به بخارا تاخت؛ و خانات قزاق هم حملاتی به بخارا نمودند. طی دوران عبدالعزیزخان، ، حاکم سمرقند (از ۱۶۰۵ تا ۱۶۵۶ م) نفوذ زیادی در حکومت داشت به نحوی که حتی هنگام لشکرکشی مشترک عبدالعزیزخان و یلنکتوش بهادر ضد شاه جهان، این دو خان دست از مشاجره با یکدیگر برنمی داشتند. پایان حکومت. بنا به تاریخ قبچاق خانی، طی چهارسالی که بین عبدالعزیز خان و برادرش سبحان قلی خان، حاکم بلخ، مشاجره وجود داشت، حملات خانهای خوارزم و قزاق، فرارود و بلخ را به آستانه ویرانی رسانده بود. در ۱۰۹۱ ق / ۱۶۸۱ م، عبدالعزیزخان به نفع برادرش سبحان قلی خان از سلطنت کناره گیری نمود و خود به قصد رفتن به حج به ایران آمد. شاه سلیمان اول صفوی از وی استقبال و او را با احترام روانه مکه کرد. عبدالعزیزخان، به سبب کهولت، در میانه راه درگذشت و در گورستان بقیع دفن شد. سیاست خارجی. در ۱۶۶۹ م، سفارتی را به ریاست ملا فرخ به روسیه فرستاد که به حضور تزار الکسیس اول رسیدند و تزار هم در پاسخ سال بعد، سفارتی به ریاست براداران پازوخین به بخارا فرستاد. فرهنگ. مدرسه عبدالعزیز خان در زمان این فرمانروا
در بخارا ساخته شد و مدرسه معروف طلاکاری در سمرقند هم در زمان او ساخته شده است. کتابخانه شخصی او حاوی کتاب های خطی زیبایی می باشد.
آب سنگ حلقوی روکاس () تنها آتل در اقیانوس اطلس جنوبی است که متعلق به ایالت ریو گرانده شمالی برزیل است که در فاصله ۲۶۰ کیلومتری شمال شرقی ناتال و ۱۴۵ کیلومتری غرب مجمع الجزایر فرناندو دی نوروها واقع شده است. این آب سنگ حلقوی منشای آتشفشانی و ساختاری مرجانی دارد.
هادی افتخارزاده (زادهٔ ۱۳۴۵ در مراغه) بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران است. وی دانش آموخته بازیگری دانشکده هنرهای زیبا (دانشگاه تهران) بوده و و در سال ۲۰۱۷ از چهل و پنجمین جشنواره فیلم ملل اتریش برای بازی در فیلم کوتاه "گورمردها" جایزه بهترین بازیگر مرد را دریافت کرده است. همچنین جایزه بازیگری فیلم سینمایی زغال (کومور) از نهمین فستیوال ImagineIndia در سال ۲۰۲۱ را از بارسلون دریافت نموده است. زندگی و حرفه. هادی افتخارزاده فارغ التحصیل رشته بازیگری از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. وی کار هنری خود را با ساخت فیلم های کوتاه از سال ۱۳۶۳ آغاز و پس از ورود به دانشگاه و تحصیل در رشته بازیگری به حرفه بازیگری فیلم و تئاتر و تلویزیون روی آورد. وی مدرس فیلمسازی و بازیگری در دانشگاه ها و انجمن سینمای جوانان و انجمن نمایش بوده و همچنین داور جشنواره های مختلف تئاتر و فیلم ازجمله نخستین جشنواره فیلم کوتاه تبریز در سال ۱۳۹۶ بوده است. فعالیت ها. کتاب. نمایشنامه مجسمه انتشارات گیوا ۱۴۰۳ منابع. 3. https://www.namava.ir/person-132465-%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C_%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%A7%D8%AF
%D9%87 4. https://www.instagram.com/hadieftekharzadeh
بودانات () یک استوپا در شهر کاتماندوی کشور نپال است. این بنا در ۱۱ کیلومتری، از مرکز حومه شرقی کاتماندو واقع شده و استوپای ماندالای عظیم آن را به یکی از بزرگترین استوپاهای کروی نپال مبدل ساخته است.
پانتانال () نام یک منطقه طبیعی است که بزرگ ترین پهنه تالاب گرمسیری دنیا به شمار می رود. بخش عمده این تالاب در ایالت ماتوگروسو جنوبی برزیل قرار گرفته است ولی تا ماتو گروسو و بخش هایی از بولیوی و پاراگوئه نیز گسترش دارد. تالاب پانتانال پهنه ای به مساحت تقریبی ۱۴۰٬۰۰۰ تا ۱۹۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع را می پوشاند. در این تالاب اکوسیستمهای گوناگونی با ویژگی های آب شناسی، زمین شناسی و بوم شناسی مشخص وجود دارد. حدود ۸۰ درصد از دشت های سیلابی پانتانال در فصل های بارانی به زیر آب می رود که باعث تغذیه مجموعه گیاهان آبزی و تنوع زیستی و گونه های زیاگان این منطقه می شود. پوشش گیاهی. پوشش گیاهی پانتانال، که اغلب به عنوان «مجموعه پانتانال» شناخته می شود، ترکیبی از مجموعه گیاهی است که نمونه ای از انواع مناطق زیست بومی اطراف است: این گیاهان شامل گیاهان جنگل های بارانی استوایی آمازون، گیاهان جنگلی نیمه خشک، نمونه ای از شمال شرقی برزیل، سرادو ساوانای برزیلی است. گیاهان و گیاهان ساوانای چاکو در بولیوی و پاراگوئه. جنگل ها معمولاً در ارتفاعات بالاتر منطقه رخ می دهند، در حالی که علفزارها مناطق پرآب فصلی را پوشش می دهند. عوامل کلیدی محدودکن
نده رشد، طغیان و مهم تر از آن، تنش آب در طول فصل خشک است. به گفته امبراپا، تقریباً ۲۰۰۰ گیاه مختلف در بیوم پانتانال شناسایی شده و بر اساس پتانسیل آنها طبقه بندی شده است، که برخی از آنها خواص دارویی قابل توجهی دارند. مناطق محافظت شده. بخشی از پانتانال در برزیل به عنوان پارک ملی پانتانال ماتوگروسنس محافظت می شود. این پارک ۱۳۵۰ کیلومتر مربعی (۵۲۰ مایل مربع) که در سپتامبر ۱۹۸۱ تأسیس شد، در شهرداری پوکونه در ایالت ماتو گروسو، بین دهانه های بایا د سائو مارکوس و رودخانه های گوروپی واقع شده است. این پارک بر اساس کنوانسیون رامسر در ۲۴ می ۱۹۹۳ به عنوان سایت اهمیت بین المللی رامسر تعیین شد. ذخیره گاه میراث طبیعی خصوصی SESC Pantanal (Reserva Particular do Patrimonio Natural SESC Pantanal) یک ذخیره گاه خصوصی در برزیل است که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد و وسعت آن ۸۷۸٫۷ کیلومتر مربع (۳۳۹٫۳ مایل مربع) است. این شهر در بخش شمال شرقی، معروف به پانتانال «پوکونه»، نه چندان دور از پارک ملی پانتانال واقع شده است. این منطقه ترکیبی از رودخانه های دائمی، نهرهای فصلی، دریاچه های آب شیرین دائمی و فصلی دشت سیلابی، تالاب های تحت سلطه بوته ها و جن
گل های پرآب فصلی است که همگی به حفاظت از طبیعت اختصاص داده شده اند و طبق کنوانسیون رامسر به عنوان سایت اهمیت بین المللی رامسر تعیین شده است. پارک ملی Otuquis و منطقه طبیعی مدیریت یکپارچه یک پارک ملی بولیوی در پانتانال است. ورودی پارک ملی Otuquis از طریق شهر Puerto Suarez است.
بودا () قسمت غربی بوداپست، پایتخت مجارستان است که در کرانه غربی دانوب قرار دارد. بودا که در قدیم، پایتخت پادشاهی مجارستان بود، در ۱۷ نوامبر ۱۸۷۳ با پست و اُبودا ادغام شد و شهر بوداپست از آن پس رسماً شکل گرفت. مکان هایی مانند قلعه بودا، سیتادلا و کاخ شاندور که اقامتگاه ریاست جمهوری است در بودا واقع شده اند.
محمدرضا پورمحمدی (با نام پیشین محمدرضا دلال پور) (متولد ۱۳۳۷) رئیس پیشین دانشگاه تبریز و استاندار سابق آذربایجان شرقی در دولت دوازدهم بود. زندگی نامه. وی پس از اتمام دوران تحصیلی ابتدائی و متوسطه در سال ۱۳۵۶ وارد دانشگاه تبریز شد و دوره کارشناسی خود را در رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری در سال ۱۳۶۳ به پایان رساند و در سال ۱۳۶۵ با استفاده از بورس تحصیلی عازم کشور انگلستان شد و فوق لیسانس و دکترای خود را در رشته برنامه ریزی شهری در دانشگاه کاردیف (UWIST) اخذ کرد. او پس از اتمام تحصیلات در سال ۱۳۶۹ به ایران برگشته و در دانشگاه تبریز شروع به کار نمود. بین سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۴ در سمت های رئیس دانشکده، معاون دانشجویی و فرهنگی، معاون آموزشی و تحصیلات تکمیلی و رئیس دانشگاه تبریز مشغول بود. وی در دوران دانشجویی در داخل و خارج از کشور در تشکل انجمن اسلامی دانشجویان فعالیت مؤثر داشت و در دوران جنگ ایران و عراق به صورت داوطلبانه در جبهه جنگ حضور یافت. در جریان انقلاب اسلامی و انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ فعالیت کرده و در فاصله تعطیلی دانشگاه پس از انقلاب فرهنگی در جهاد دانشگاهی، نهضت سوادآموزی و صدا و سیما همکاری نمود. گزینه
وزارت علوم. پورمحمدی در تاریخ ۲۰ مرداد ۱۳۹۶ در رسانه ها به عنوان گزینه وزارت علوم دولت دوازدهم معرفی شد.
اتومبی (به لاتین: Etoumbi) شهری در ایالت کووت-اوست، در شمال شرقی جمهوری کنگو است. اکثر ساکنان این شهر از راه شکار در جنگل محلی، امرار معاش می کنند. بیماری ابولا حداقل چهار مرتبه در اتومبی شیوع پیدا کرده و اعتقاد بر این است که روستاییان با مصرف گوشت حیوانات مرده ای که در جنگل پیدا می کرده اند، باعث شیوع ابولا شده اند. در سال ۲۰۰۳، حداقل ۱۲۰ تن بر اثر شیوع این بیماری در شهر جان باختند. در سال ۲۰۰۵ نیز، شیوع و همه گیری ابولا در شهر باعث ایجاد قرنطینه در اتومبی شد.
استاندارد زندگی () به میزان دارایی، درجه راحتی، کالاهای مادی، و ضروریات در دسترس یک طبقه اجتماعی اقتصادی مشخص در یک شرایط خاص جغرافیائی، معمولاً یک کشور، گفته می شود. استاندارد زندگی شامل عوامل زیر است: از قبیل درآمد، نوع و در دسترس بودن استخدام، اختلاف طبقاتی، درجه فقر، توان مالی تهیه مسکن و کیفیت آن، ساعات کار ضروری برای تهیه مایحتاج زندگی، تولید ناخالص داخلی، درجه تورم، مدت اوقات بیکاری در طول سال، درجه دسترسی به خدمات درمانی، در دسترس بودن آموزش و پرورش و کیفیت آن، امید به زندگی، وقوع بیماری، هزینه کالاها و سرویس ها، زیرساختهای محیط، رشد اقتصاد ملی، ثبات سیاسی و اقتصادی، آزادیهای سیاسی و مذهبی، کیفیت محیط، آب و هوا و ایمنی. استاندارد زندگی پیوستگی نزدیکی به کیفیت زندگی دارد. سنجش. به طور معمول استاندارد زندگی با استانداردهایی از قبیل (در شرایط تنظیم تورم) میزان درآمد واقعی هر فرد و درجه فقر او سنجیده می شود. عوامل دیگر مثل دسترسی به خدمات درمانی، نابرابری اقتصادی، و استانداردهای تحصیلی نیز منظور می شوند. مثال هایی از قبیل دسترسی به برخی کالاها (از قبیل تعداد یخچال برای ۱۰۰۰ نفر) یا میزان سلامتی مانند امید
به زندگی در استاندارد زندگی بحساب می آید. استاندارد زندگی عبارت از سهولت دسترسی مردم به نیازها و خواسته های خود در یک مکان و یک زمان مشخص است. ایده استاندارد ممکن است موارد مربوط به کیفیت زندگی مردم باشد، که نه تنها مادیات مشمول استاندارد زندگی را در نظر می گیرد بلکه سایر جنبه های غیرمستقیم زندگی مردم را هم مد نظر دارد، مانند اوقات فراغت، ایمنی، منابع فرهنگی، زندگی اجتماعی، سلامت جسمی، مسائل کیفیت محیط زیست و غیره. برای چنین قضاوتی، معیارهای بسیار پخته و پیچیده ای باید بکار گرفته شوند که اغلب اوقات نیز سیاسی و در نتیجه بحث برانگیز هستند. حتی بین دو ملت یا دو جامعه که استانداردهای زندگی آن ها در امور مادی یکسان هستند، عامل کیفیت زندگی در آن ها ممکن است مختلف باشد و یکی از این دو جامعه برای شخص یا گروه ویژه بیشتر جاذبه داشته باشد.
پیرمرد و باغ سنگی اش نام فیلمی از پرویز کیمیاوی است که در سال ۱۳۸۲ ساخته شده است. این فیلم آخرین فیلم ساخته و انتشار یافته از کیمیاوی ست. این فیلم برمبنای فیلم باغ سنگی که کیمیاوی در سال ۱۳۵۵ ساخته بود ساخته شده است. بعد از سی سال کیمیاوی به سراغ شخصیت اصلی فیلم مستندش در باغ سنگی می رود آنها را می یابد و دوباره از آنها فیلم می سازد. فیلم برداری این فیلم ۲۱ روز طول کشیده است و زمان آن ۴۰ دقیقه است.
تایمنی بخشی از شهر کابل، واقع در ولایت کابل، افغانستان است. این منطقه «پروژه تایمنی» نیز نام دارد که بخشی پرجمعیت شهر است و افراد مختلف از نقاط مختلف افغانستان در این منطقه زندگی می کنند. موقعیت. تایمنی در نزدیکی شهرنو، کابل و خیرخانه واقع شده است. این بخش شهر کابل دارای سالون های عروسی بسیار است.
شهرنو یک محله در شمال غرب شهر کابل، افغانستان است. در این ناحیه سفارت فرانسه و دفتر شرکت های هواپیمایی آریانا، کام ایر و خطوط هوایی صافی پارک شهرذنو سینما پارک سینما زینب دکانهای لوکس کابل بختاور تاور فاتحه خانه زنانه موقعیت دارد. همچنان محل مناسب برای گشت گذار و تفریحی مردم کابل قدیم بود. پس از سال ‏‏۱۳۵۷ که مردم به هرطرفی مهاجر شدند. شهر نو از نام افتاده جای آنرا مکرویان اول یا ‏مکرویان کهنه گرفت. تا آنکه در سال ۱۳۷۲ مکرویان اول تکه تکه و پارچه پارچه ‏از طرف تنظیمهای اسلامی گردیده مردم آن به هر طرف هجرت نموده کابل خالی شد.‏ تاریخچه اینکه چگونه شهر نو تهداب گذاری شد. محل که امروز مربوط ناحیه دهم شهر کابل میباشد. شهرنو کابل است. مرکز ‏شهرنوکابل چهاراهی حاجی یعقوب سینما پارک میباشد. که هر فرد کابلی اصیل از ‏آن قصه های شرین دارند. شهرنو کابل دارای محلات مشهور میباشد که هرکدام ‏قصه و تاریخچه دارد که عبارتند از : چهاراراهی حاجی یعقوب یا پارک شهر نو، ‏شیر پور، قلعه فتح اله ، تایمنی ، کلوله پشته ، صدرارت ، وزیر اکبرخان، کابل ، قلعه ‏موسی ، چهار راهی طراعباس کوچه مرغها ، سینما زینب ، میرمنو تولنه ‏چاراهی شهید ، کوچه
قصابی وغیره میباشد. که بعضی محلات به نسبت کثرت ‏نفوس فعلا ًاز شهر نو جدا شده است.‏ در شهرنو کابل قبلا محل زیست و گشت وگذار خاندان سلطنتی اولادهای اراکین ‏بزرگ دولتی تاجران نامور بود. مردم وغیره که درین محل بود باش داشتند از ‏زیستن در این محل کابل خیلی افتخار می نمودند. زیرا دکاکین که درین محل بود ‏در دیگر جای کابل نبود. مثلا دکان آیس کریم فروشی ، کلپ بلیارد ، نایت کلپ شبانه ‏فروشگاه های لوازم آرایش ، دکانها لوکس بوت لباس فروشی ، رستوانتهای ‏عصری با کباب و خوراکهای لذیز و غیره وجود داشت. که به قیمتت نسبتاً گزاف ‏بفروش می رسانیدن. بعضاً مالهای اصل وخارجی درین دکانها بفروش رسانیده ‏میشد. که در آنزمان برای مردم افغانستان خیلی جالب بود. در شهر نو دو سینما ‏وجود داشت که هردو سینما مردمان بی دریش را اجازه ورود به سینما نمی داد. ‏وجود سینما پارک با نمایشات فلمهای کوبایی بعضا ً ایرانی رونقی دیگر به شهر نو ‏داده بود. فلم سلطان قلبها تا هنوز علاقمندان دارد. دولت برای دختران لیسه را بنام ‏زرغونه برای مردان لیسه را بنام استقلال و فاتحه خانه زنانه را در پارک شهر نو ‏اعمار نمود. جوش خروش شهر نو در زمان ظاهرشاه و داود خان ب
ود. در زمان ظاهرشاه چند محل به مقصد خاص اعمار گردید که شهرنو ، کارته چهار ‏و کارته مامورین بود. در کارته چهار همه دانشمندان مسکن اختیار نموده بودند . در ‏شهر نو کابل خانواده سلطنتی وارکاین بزرگ دولتی که در کهنه کوچه های کابل ‏زیست داشتن در شهر نو منتقل گردیدند. سنگ تهداب شهر نو از ساختمان های یک ‏منزله آهن پوش که روبروی سینما زینب موقعت داشت شروع شد. این ساختمانها را ‏بنام کوتی های دولتی یاد نموده محل عصری تر از دیگر نقاط شهر کابل اعمار ‏گردیده بود. کوتی ها الی سرک پارک شهر نو ادامه داشت. خانه ها همه با خشت ‏پخته اعمار گردیده داری تشناب آشپز خانه سالون وغیره بود. جالب اینکه آبرسانی ‏آن از طریق نل بود. در مراحل اول در آنزمان نه دکانی بود نه سرک پخته نه بس ‏بعضی ها راضی بودند بعضی فامیلها ناراض بودند . شاروالی پس از مدتی کوتاه چندین دکان و یک نان بایی در ‏روبروی سینما پارک ساخت . شخصی بنام حاجی یعقوب مسجد کوچکی را در ‏نزدیک دکانها اعمار نمود. بعدا در دیگر کوچه ها سرک سازی شروع گردیده . ‏بسهای موظف گردید که از شهر نو به سینما پامیر مسیرش بود.‏ در شهر نو قطعه عسکری بنام شیر پور ، میدان هوایی در وزیر اکبرخان قطعه
‏عسکری بالای تپه کلوله پشته و بیتار خانه در پارک شهربود . پارک شهر نو محل ‏بود که اسپ و حیوانات که در قطعات مریض میشد درین محل برای تداوی می ‏اوردند. این محل منطقه نسبتا سرسبزی بود زیرا آخر آب جوی شیر به محل می ‏ریخت . که بعدا به اساس همین آب درسال ۱۳۳۳ هجری شمسی پارک عصری ‏بنام پارک شهرنو ساخته شد. دولت به عوض پارک شهر نو در جنب قطعه عسکری ‏‏ شیر پور شفاخانه حیوانات را ساخت که بنام څارنتون یاد می گردید. دوکتوران آن همه ‏تحصیل کرده ترکیه بودند.پس از مدتی شهرنو دارای سرکهای قیر ریزی شده ، بس شهری ‏دکاکین لوکس گردید. که شهر نورا از سایر نقاط متمایز گردانید .که دیگر بوی تعفن خندقهای ‏گنداب تشنابهای سربازکهنه کوچه های کابل از نظر گم بود. سرکهای کلان و خانه های از هم ‏دور شرایط را برای تنفس هوای لذت بخش مساعد گردانیده بود.. بدین ترتیب شاروالی کابل ‏‏(ریاست بلدیه) در سال ۱۳۳۶ تعمیر بزرگ را بنام مسجد حاجی یعقوب ساخت . که به نمای ‏شهرنو اضافه شد.‏ چیز مهم که رندگی مردم شهرنواز دیگران فرق یافت و صاحب شهرت شداینست که فرهنک ‏این مردم نیز تغیر نمود. مردم با دریشی از خانه خارج می شدند.زنها چادری را دور ‏انداخته بودند. در
خانه های بعضی شان تشاب های عصری ساخته شده بود .که دیگر نقاط ‏کابل می گفتند که مردم شهرنو در تشناب شان کاسه های شیشه است رفع حاجت می کنند. در ‏خانه صالون بالای کوچ و چوکی نشسته با قاشق پنجه نان می خورند. بعضی از کسان که به ‏خارج سفر نموده بودند آراسته با دریش و نکتایی با زبانهای انگلیسی و فرانسوی صحبت می ‏نمودند. نام اولادهایشان به عوض غلام قادر عبدالقدوس فدا محمد ابرهیم شاه به نام های جدید یما کنشکا حمید جاوید شکیب هلی هوسی عتیق شفیق وغیره تبدیل شده بود. تقریبا مردم این محل با پیراهن تنبان لونگی و چادری وداع نمودند. که مردم سایر ‏نقاط کابل حسرت آنرا میخوردند. بعدار مدتی شاروالی توزیع زمین های عقب سینما زینب را ‏شروع نمود . بعدا دیگر حصص را توزیع نمود. ‏
خیرخانه، یک محله در شمال شرق شهر کابل، افغانستان بوده عمدتاً منطقهٔ مسکونی شهر کابل می باشد. این نام پس از مسلمان شدن مردم کابل شهرت یافته بود. قبل از اسلام بنام خوار آبه یاد می گردید. خیر خانه به ۳ قسمت تقسیم شده بنام حصه اول حصه دوم و حصه سوم شهرکابل می باشد. خیر خانه از جمله پر جمعیت ترین منطقه کابل می باشد. چشمه سرکوتل خیرخانه. در کوتل خیر خانه چشمه وجود دارد که این چشمه ریشه تاریخی خیلی کهن دارد. زیرا مسافرین که از راه این کوتل دررفت و آمد بودند از این چشمه سرد برای خود وحیوانات خود استفاده می نمودند. این چشمه آهسته آهسته حیثیت مذهبی را با خود گرفت. که از زمان پیروان آیین میترا و مزد ینسا گرفته تا کوشانیان دوره اسلامی به نام خوار آبه یاد می شد. در قسمت دوسرکه بین خیرخانه و کوتل مسافر خانه ها و محل برای نگاه داری حیوانات وجود داشت. زمانیکه حبیب اله کلکانی از راه این چشمه به کابل حمله نمود نام این چشمه را از خورخانه به خیر خانه نام گذاشت که در کنار چشمه زیارت اطاقها برای عبادت وجود داشت. الی سالهای ۲۰۰۴ یک تعمیر سنگی با غسل خانه ها وجود داشت اکنون هیچ اثری از آن باقی نمانده است. درساحه سه سرکه بادام باغ خی
ر خانه و شمالی که امرور بنام سرای شمالی مشهوراست . قریه کوچک وجود داشت بنام ده کیپک درین محل جوی و هم چشمه وجود داشت . و هم پهیره داری وجود داشت مال های که بکابل وارد میشد آز انها مالیه اخذ مینمود. امروز هیچ اثری آز آن باقی نمانده است. پیشینه. کلمه خور آبه ،خوارخانه (خیر خانه امروزی) ریشه ۲۷۰۰ سال قبل را دارد. شمال افغانستان آیین زردشتی و لی در جنوب افغانستان آیین ویدا میترا، مزد ینسا، هندویزم بودیزم و اسلام را تجربه نموه اند. در آیین میترایی عبادتگاه و نیایشکده را خورآبه و مهرآبه می گفته اند که مرکب از دو جز اند: خور و مهر که هردو مفهوم واحدی داشته، خورشید را افاده می کند و آبه در قدیمها چشمه را می گفتند. و به این ترتیب خورآبه مفهوم چشمهٔ خورشید را می دهد. «در آیین میترا اسطوره است که مهر سنگی را هدف تیر قرار داد. از محل اصابت آن تیر، آب فوران زده در جهان جاری گشت. محل فوران آب را مهرآبه و آب جاری شده از سنگ را نوشابه نامیدند که این یکی نیز از دو جزء ترکیب یافته است: نوش یا انوش که معنای جاودانه دارد وآبه نیز یعنی چشمه را افاده می کند. « اینکه چرا مهر و خوار به یک کلمه مقدس تبدیل شد حکایت است که «مهر در گاوب
اره، یا غارواره آب جاودان، گاو را که نماد زنده گی و آبادانی زمین شمرده می شد، قربانی نمود تا از خون آن زمین به زایش آمده، به تولید محصول بیاغازد. و به این ترتیب او در کنار مهرآبه تخم زندگانی را بر خاک افشانده، تداوم حیات بر روی زمین را تضمین نمود. پس بشریت به پاس خلق هستی و تداوم زنده گی بر روی زمین توسط مهر، نیایشگاه هایی برای او برپا داشتند و آن را مهرابه و خورآبه نام نهادند. این خورآبه ها معمولاً در تهکاوی ها یا زیرزمینی های عبادتگاه ها قرار داشتند که نمونهٔ برجستهٔ آن خورآبه یا خورخانه یی است که در کوتل خیرخانهٔ کابل هنوز هم موجود است و اسم خیرخانه نیز صورت تغییر یافتهٔ اسم همین نیایشکده است، زیرا امیر حبیب الله کلکانی به علت آغاز موفقیتش برای گرفتن تخت و تاج که از همین کوتل آغاز گردید، آنرا به خیرخانه مبدل ساخت» کریم پوپل
بهشت وارونه دهمین آلبوم استودیویی از گروه موسیقی اینداستریال متال مریلین منسون است که در ۶ اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شد. تک آهنگ «می دونیم کدوم گوری زندگی می کنی» از این آلبوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۷ منتشر شد. البته این البوم قرار بود در تاریخ ۱۴ فوریه (روز ولنتاین) همان سال با نام Say10 منتشر شود اما به دلایلی مانند راضی نبودن مریلین از کیفیت آهنگ ها و مرگ پدرش و اضافه کردن یک آهنگ،به تعویق افتاد و در ۶ اکتبر منتشر شد. و جانی دپ در کلیپ ویدئو های این آلبوم بازی کرده
«می دونیم کدوم گوری زندگی می کنی» تک آهنگی از گروه راک آمریکایی، مریلین منسون است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۷ به عنوان تک آهنگ اول آلبوم بهشت وارونه منتشر شد.
وایلد استرابریز نام یک گروه پاپ راک کانادایی ست متشکل از یک زن و شوهر به نام های روبرتا کارتر هریسون به عنوان خواننده و کن هریسون که در زندگی واقعی فیزیوتراپیست و پزشک هستند. این گروه چند آلبوم موسیقی به بازار عرضه کرده اند که آخرین آلبومشان وسپر ۵۰ در سال ۲۰۱۷ به بازار عرضه شد. تاریخچه. گروه توت فرنگی های وحشی زمان دانشجویی این زوج طی تمرینات فشرده ای که با دوستانشان داشتند تشکیل شد. در سال ۱۹۹۸ گروه ترانهٔ Crying Shame را جهت شرکت در مسابقه جستجوی ترانه های جدید به ایستگاه رادیویی تورنتو با نام سی اف ان وای ارسال کرد. این ترانه مسابقه را برد و از رادیو پخش شد. پس از آن هریسون استودیویی ایجاد کرد که به گروه اجازه می داد بتوانند پس از این آلبوم هایشان را مستقلاً ارائه کنند. بعدها آنها توانستند آرم گروه موسیقی توت فرنگی های وحشی را نیز ثبت کنند. آلبوم گریس این گروه توانست توجه کمپانی موسیقی ای-اند-ام رکوردز را به خود جلب کند. همین کمپانی آلبوم بعدی گروه را با عنوان شرط می بندم تو فکر می کنی من تنهام را نیز پخش کرد. موفقیت این آلبوم برگزاری یک تور داخل کانادا را به دنبال داشت و به بستن قراردادی جهت تهیه آلبوم ه