Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به واسطهٔ فرارسیدن زمستان و قبایل شورشی از رسیدن به هر گونه رهایی در آن وضعیت قطع امید کرده بودند. محمد اکبرخان، پسر دوست محمد خان، وارد کابل شد و رهبری فرماندهان را به عهده گرفت. در این مذاکره سر ویلیام مک ناتن MacNaghten کشته شد، اما با این وجود، خواسته های فرماندهان مورد قبول انگلیسی ها قرار گرفت و آن ها عقب نشینی کردند. در خلال این عقب نشینی، آن ها توسط افراد قبیلهٔ چیلزایی Ghilzai مورد حمله قرار گرفتند و در این نبرد در حالی که در برف محصور شده بودند، تقریباً کل ستون ۴۵۰۰ سرباز و ۱۲۰۰۰ تن از ساکنین اردوگاه کشته شدند. تنها یک نفر از انگلیسی ها، دکتر ویلیام برایدن (William Brydon)، به جلال آباد رسید، در حالی که چند تن دیگر دستگیر شدند. نیروهای افغان وفادار به اکبر خان، باقی واحدهای بریتانیایی جا مانده در قندهار، غزنی و جلال آباد را محاصره کردند. غزنی سقوط کرد، اما سایر نیروها مقاومت کردند و با کمک نیروهای کمکی از سوی هندوستان، محاصره کنندگان را شکست دادند. در حالی که تدارکات برای یک پیشروی جدید در کابل در جریان بود، فرماندار جدید لرد النبورگ Ellenborough، به نیروهای انگلیسی دستور داد تا پس از آزادی زندانیان
از کابل و گرفتن انتقام، خاک افغانستان را ترک کنند. نیروهای قندهار و جلال آباد دوباره اکبر خان را شکست دادند، غزنی و کابل را پس گرفتند و قبل از اینکه از طریق گذرگاه خیبر عقب نشینی کنند این زندانیان را نجات دادند. اواسط قرن نوزدهم. پس از ماه ها هرج و مرج در کابل، محمد اکبر خان کنترل محلی را به دست آورد و در آوریل سال ۱۸۴۳ پدرش دوست محمد، که به دست انگلیسی ها آزاد شده بود، در افغانستان به تخت پادشاهی بازگشت. در دههٔ بعد، دوست محمد در مزار شریف، قندوز، بدخشان و قندهار تلاش های خود را متمرکز کرد. محمد اکبر خان در سال ۱۸۴۵ درگذشت و آخرین تلاش او برای بازپس گیری پیشاور، در طول جنگ دوّم سیک - انگلیس (۱۸۴۹–۱۸۴۸) ناموفق بود. در سال ۱۸۵۴، انگلیسی ها قصد داشتند تا روابط خود با دوست محمد را از سر بگیرند، کاری که در طی دوازده سال گذشته از آن امتناع کرده بودند. پیمان ۱۸۵۵ پیشاور، روابط دیپلماتیک را بازگشایی کرد و با اعلام به رسمیت شناختن تمامیت ارضی طرفین، هر دو طرف را متعهّد به دوستی با دوستان و دشمنی با دشمنان یکدیگر قرار اعلام کرد. در سال ۱۸۵۷، طبق الحاقیهٔ اضافه شده به معاهده، ارتش بریتانیا در زمان درگیری با ایرانی ها
که در سال ۱۸۵۶ به هرات حمله کرده بودند مجاز به حضور در قندهار (اما نه کابل) شد. در طول شورش هندوستان در سال ۱۸۵۷ میلادی، برخی از مقامات انگلیسی پیشنهاد کردند که پیشاور را به دوست محمد بازگردانند، اما این دیدگاه توسط افسران سیاسی بریتانیا در مرز غربی رد شد، آن ها بر این باور بودند که دوست محمد این را نشانهٔ ضعف تلقی خواهد کرد و در مقابل بریتانیا قرار خواهد گرفت. در سال ۱۸۶۳ میلادی، دوست محمد، هرات را با رضایت انگلیسی ها بازپس گرفت. چند ماه بعد، او مرد. شیر علی خان، سومین پسر و جانشین او، نتوانست کابل را از برادر بزرگ ترش، محمد افضل (که نیروهای او توسط پسرش عبدالرحمان رهبری می شد) تا سال ۱۸۶۸ بازپس بگیرد. در سال های پس از جنگ انگلیس و افغانستان، و به خصوص بعد از شورش هند در سال ۱۸۵۷ در مقابل هند بریتانیا، دولت های حزب لیبرال در لندن، این دیدگاه سیاسی را اتّخاذ کردند که افغانستان را به عنوان یک دولت یا سرزمین حایل یا میانگیر (کشور کوچکتری که بین دو کشور نیرومند و متخاصم قرار دارد و جلو تصادم مرزی و جنگ آنها را می گیرد) در نظر بگیرند. زمانی که شیرعلی در سال ۱۸۶۸ کنترل را در کابل در دست گرفت متوجه شد که انگلیسی ها
آماده حمایت از رژیم او با سلاح و منابع مالی هستند، اما چیز بیشتری برای او وجود ندارد. طی ده سال بعد، روابط بین حاکم افغان و بریتانیا به طور ثابت رو به وخامت گذاشت. حاکم افغانستان نگران تجاوز روسیه از سمت جنوب بود که در سال ۱۸۷۳ زمین های خان را تصرف کرده بود، حاکم خیوه شیرعلی، فرستاده ای به دنبال مشاوره و جلب حمایت بریتانیا فرستاد. سال گذشته، بریتانیا قراردادی با روسیه امضا کرد که در آن توافقنامه موافقت شد تا مرزهای شمالی افغانستان را به رسمیّت شناخته و قلمرو امیر افغان را خارج از حوزه نفوذ خود در نظر بگیرند. با این حال، انگلیسی ها از دادن هر گونه تعهدی نسبت به شیرعلی ناامید خودداری کردند. دومین جنگ انگلیس- افغانستان ۱۸۷۸–۱۸۸۰. پس از اینکه تنش های بین روسیه و بریتانیا در اروپا، در ژوئن سال ۱۸۷۸ در کنگرهٔ برلین به پایان رسید، روسیه توجه خود را به آسیای میانه معطوف کرد. در همان تابستان، روسیه یک هیئت دیپلماتیک را به صورت غیرمنتظره به کابل فرستاد. شیرعلی سعی کرد، اما نتوانست آن ها را بیرون نگه دارد. فرستادگان روسیه در ۲۲ ژوئیه ۱۸۷۸ به کابل رسیدند و در ۱۴ اوت، انگلیسی ها خواستار پذیرش هیئت بریتانیایی شدند. شیرعلی
شاه نه تنها از پذیرفتن هیئت انگلیسی امتناع کرد، بلکه تهدید کرد که اگر اعزام شوند آن ها را متوقف خواهد کرد. لرد لیتون Lytton، نایب السلطنه، در سپتامبر ۱۸۷۸، دستور یک مأموریت دیپلماتیک برای عزیمت به کابل را داد، اما این مأموریت به هنگام نزدیک شدن به ورودی شرقی گذرگاه خیبر تغییر یافته و باعث آغاز جنگ دوم انگلیس و افغانستان شد. نیروی انگلیسی متشکل از ۴۰٬۰۰۰ مرد جنگی، در ستون های نظامی توزیع شد و در سه نقطه مختلف به افغانستان نفوذ کردند. شیرعلی مضطربانه تلاش کرد که از تزار درخواست کمک کند اما نتوانست این کار را انجام دهد، وی به مزار شریف بازگشت و در ۲۱ فوریه ۱۸۷۹ درگذشت. محمد یعقوب خان، پسر شیرعلی، در ماه مه سال ۱۸۷۹، پیمان گنداماک را با نیروهای انگلیسی که بیشتر کشور را اشغال کرده بود، امضا کرد تا از هجوم انگلیسی ها به بقیه کشور جلوگیری کند. با توجه به این قرارداد و در ازای کمک های مالی سالانه و تضمین مبهم کمک در مورد تهاجم خارجی، محمد یعقوب خان کنترل امور خارجه افغانستان را به بریتانیا واگذار کرد. نمایندگان بریتانیایی در کابل و دیگر مکان ها منسوب شدند، کنترل بریتانیا به منطقه خیبر و گذرگاه میچنی Michni Passes گس
ترش یافت و افغانستان مناطق سرحدی مختلف و کویته را به بریتانیا واگذار نمود. سپس ارتش انگلیس عقب نشینی کرد. اندکی پس از آن، در سپتامبر ۱۸۷۹، شورش در کابل منجر به کشتار بریتانیایی های مقیم کابل، از جمله سر پیرکاواناری Sir Pierre Cavagnari و سه تن از محافظانش، که از مسبّبین دومین مرحله جنگ دوم افغانستان بودند گشت. سرلشکر فردریک رابرتز، رئیس نیروی زمینی کابل، در گذرگاه Shutargardan، در مرکز افغانستان بود. او در ۶ اکتبر ۱۸۷۹ ارتش افغانستان را در چهار آسیاب شکست داد و کابل را اشغال کرد. غازی محمدجان خان وردگ در دسامبر ۱۸۷۹ به نیروهای انگلیسی در نزدیکی کابل در محاصره اردوگاه شرپور حمله کرد، اما شکست او منجر به فروپاشی این شورش شد. یعقوب خان، که مظنون به همدستی در کشتار سِر کاواناری و کارکنانش بود، مجبور شد استعفا دهد. بریتانیا تعدادی از توافق های سیاسی احتمالی، از جمله تقسیم کردن افغانستان بین حکام متعدد یا قرار دادن برادر یعقوب، ایوب خان بر روی تخت را در نظر گرفت، اما در نهایت تصمیم گرفت که پسر عمویش عبدالرحمان خان را به جای پادشاه منصوب کند. ایوب خان که به عنوان فرماندار هرات خدمت می کرد، در شورشی از جا برخاست و گر
وهان انگلیسی را در نبرد میوند، در ژوئیه ۱۸۸۰ شکست داد و قندهار را محاصره کرد. پس از آن رابرتز فرماندهی اصلی نیروهای انگلیس را از کابل به عهده گرفت و ایوب خان را در ماه سپتامبر در نبرد قندهار شکست داد و قیام خود را به پایان رساند. عبدالرحمان عهدنامهٔ گنداماک را تأیید کرد و بریتانیا را در کنترل سرزمین هایی که توسط یعقوب خان واگذار شده بود ابقاء کرد. همچنین کنترل بریتانیا را بر سیاست های خارجی افغانستان در ازای محافظت و کمک های مالی تضمین کرد. انگلیس سیاست های تحریک آمیزی را برای بقای انگلیس در کابل دنبال می کرد، اما پس از رسیدن به تمامی اهداف خود، عقب نشینی کرد. امیر آهنین، ۱۸۸۰–۱۹۰۱. عبدالرحمان، تا آنجا که به منافع بریتانیا مربوط می شد، خواسته های آنان جامهٔ عمل پوشاند: یک رهبر قوی و باهوش که قابلیت ایجاد پیوندی دوباره را بین مردم و حکومت دارد؛ او مایل به پذیرش محدودیت هایی بود که توسط بریتانیا بر سیاست های خارجی، و همچنین خط مشی دولت بریتانیا در مورد ناحیه میانگیر تحمیل شده بود. حکومت بیست و یک ساله او به وسیله تلاش ها برای مدرنیزه کردن و ایجاد کنترل پادشاهی مشخص شد؛ که مرزهای آن توسط دو امپراتوری هم مرز با آ
ن مشخص شد. عبدالرحمان انرژی قابل توجه خود را به چیزی تبدیل کرد که منجر به ایجاد دولت مدرن افغانستان تبدیل شد. او به سه طریق به ایجاد ثبات و یکپارچگی در افغانستان دست یافت. او شورش های متعددی را سرکوب کرد و پیروزی های خود را با مجازات شدید، اعدام و اخراج دنبال کرد. او نفوذ قبایل پشتون را با کوچ دادن اجباری آن ها درهم شکست. او قدرتمندترین دشمنان پشتون، چیلزایی و دیگر قبایل را از جنوب و جنوب شرقی افغانستان، به مناطق شمال هندوکوش که عمدتاً غیر پشتون بودند، کوچ داد. آخرین افغان های غیر مسلمان کافرستان در شمال کابل به اجبار به اسلام گرویدند. در نهایت، او یک سیستم حکمرانی استانی را که از مرزبندی های قبیله ای قدیمی متفاوت است، ایجاد کرد. فرمانداران استانی قدرت زیادی در امور محلی داشتند و یک ارتش در اختیار آن ها قرار داده شد تا جمع آوری مالیات را اجرا کرده و مخالفان خود را سرکوب کنند. با این حال، عبدالرحمان از طریق ایجاد یک سیستم اطلاعاتی مؤثر، به دقت این فرمانداران را زیر نظر داشت. در طی دوران حکومت او، زمانی که به مقامات دولتی اجازه دادند تا در خارج از قبیله سنتی و مناطق قبیله ای دست به دست هم بدهند، سازمان قبیله ای
از بین رفت. پشتون ها با ازبک ها مبارزه کرده و آن ها را تسخیر کردند. در راستای منافع استراتژیک ضد روسیه، انگلیسی ها به ربودن افغان ها از مرز افغانستان کمک کردند و به افغان ها سلاح دادند و از مهاجرت پشتون در شمال افغانستان حمایت کردند. عبدالرحمان علاوه بر ساخت یک ملت از مناطق آسیب دیده در افغانستان، سعی کرد کشور خود را با ایجاد یک ارتش منظم و اولین بوروکراسی رسمی مدرن کند. عبدالرحمان علی رغم شخصیت برجسته خود، برای لویه جرگه، گروهی از امیران سلطنتی، بزرگان مهم و رهبران مذهبی دعوت کرد. عبدالرحمان به نقل از زندگینامه خود، سه هدف داشت: مطیع کردن قبایل، گسترش کنترل دولت از طریق یک ارتش قوی، تقویت قدرت پادشاه و خانواده سلطنتی. امیر در طی دیدار خود از راولپندی در سال ۱۸۸۵ از نایب السلطنه هند خواست تا یک نماینده مسلمان را به کابل مستقر کند. میرزا عطا خان، سردار بهادر خان، سردار بهادر خان (سامان برج وزیرآباد)، یکی از نوادگان direct of Rajput، از Rajauri، انتخاب شد و امیر آن ها فرستاده بریتانیا به کابل شد. عبدالرحمان همچنین به پیشرفت تکنولوژیکی توجه کرد. او پزشکان خارجی، مهندسان (به خصوص برای معدن کاری)، زمین شناسان و چ
اپگرها را به افغانستان آورد. او ماشین آلات اروپایی وارد کرد و تأسیس کارخانجات کوچک برای تولید صابون، شمع و کالاهای چرمی را تشویق کرد. او به دنبال مشاوره فنی اروپایی در زمینه ارتباطات، حمل و نقل و آبیاری بود. قبایل محلی افغان به شدت در برابر این مدرن سازی مقاومت کردند. کارگران جاده ها را باید توسط ارتش، علیه جنگجویان محلی محافظت می کردند. با این وجود، علی رغم این سیاست های داخلی فراگیر، سیاست خارجی عبدالرحمان کاملاً در دستان خارجیان بود. حبیب الله خان، ۱۹۰۱–۱۹۱۹. حبیب الله خان، پسر ارشد عبدالرحمان خان و فرزند یک مادر برده، کاخ و توطئه هایی که پیرامون همسر برگزیده شاه (که نوه دوست محمد است) می چرخد را تحت نظر داشت و به دنبال بدست آوردن تاج و تخت برای پسر خودش بود. اگرچه حبیب الله به دلیل حمایت از ارتش که توسط پدرش ایجاد شده بود، در موقعیت خود ایمن شده بود، حبیب الله به اندازه عبدالرحمان سلطه جو نبود. در نتیجه، نفوذ رهبران مذهبی و نیز محمود طرزی، پسر عموی پادشاه، در دوران حکومت او افزایش یافت. محمود طرزی، یک شاعر و روزنامه نگار بسیار تحصیل کرده، یک روزنامه نویس ملی گرای افغان را با توافق حبیب الله و تا سال ۱۹۱۹
از این روزنامه به عنوان سکویی برای انتقاد از تغییرات نفوذ غرب در دولت و جامعه، برای حمایت از استقلال کامل افغانستان و برای اصلاحات دیگر استفاده کرد. ناسیونالیسم پرشور میهن پرستی در افغانستان، بر نسل آینده اصلاح طلبان آسیایی تأثیر گذاشت. مرز با ایران در سال ۱۹۰۴ به وضوح مشخص شد و جایگزین خط مبهم یک کمیسیون بریتانیا در سال ۱۸۷۲ شد. با این حال این توافق شامل تقسیم آب رود هلمند را نمی شد. مانند همه تحولات سیاست خارجی در این دوره بر افغانستان، نتیجه «بازی بزرگ» بین روسیه و بریتانیا بدون شرکت حاکمان در افغانستان رخ داد. کنوانسیون ۱۹۰۷ - روسیه (کنوانسیون سن پترزبورگ) نه تنها منطقه را به مناطق مجزا از نفوذ روسیه و بریتانیا تقسیم کرد بلکه شالوده بی طرفی افغانستان را نیز تثبیت نمود. کنوانسیون موافقت روسیه مبنی بر این که افغانستان اکنون خارج از این حوزه نفوذ است و برای روسیه جهت مشورت مستقیم با بریتانیا در مورد مسائل مربوط به روابط روسیه و افغانستان فراهم شده است. بریتانیا به نوبه خود، به اشغال یا ملحق شدن به قلمروی افغانستان، یا دخالت در امور داخلی افغانستان نخواهد پرداخت. در طول جنگ جهانی اول، افغانستان علی رغم فشار ب
رای حمایت از ترکیه، در هنگام اعلام مشارکت ملت خویش در آنچه که از آن به عنوان یک «جنگ مقدس» یاد می کرد، بیطرف ماند. با این حال حبیب الله یک مأموریت هندی - آلمانی - ترکیه ای را در کابل در سال ۱۹۱۵ میزبانی کرد که به عنوان رئیس ممتاز ملی گرای ماهندرا پراتاب(Mahendra Pratap)به ریاست اسکار نیدرمایر Niedermayer و نماینده آلمانی ورنر اتو ون(Werner Otto von) رهبری می شد. پس از بیش از حد به تعویق اندازی، او قراردادی را از سوی دولت های مرکزی برای پرداخت زیاد و تدارک اسلحه در ازای حمله به هند بریتانیا به دست آورد. اما حاکم زیرک افغانستان به وضوح جنگ را به عنوان فرصتی برای بازی کردن یک طرف مقابل دیگری تلقی کرد، زیرا او همچنین به انگلیسی ها پیشنهاد داد که در مقابل حمله قدرت های مرکزی به هند در ازای پایان بخشیدن به کنترل بریتانیا در سیاست خارجی افغانستان مقاومت کنند. جنگ سوم انگلیس و افغانستان و استقلال. پس از گذشت ۱۰ سال حکومت، یک دورهٔ تغییر چشمگیر در افغانستان هم در سیاست خارجی و هم در سیاست داخلی آغاز شد. امان الله استقلال کامل را اعلام کرد و سومین جنگ انگلیس - افغانستان را آغاز کرد. امان الله سیاست خارجی در روابط جدید
خود را با قدرت های خارجی را تغییر داد و همچنین در سیاست های داخلی را با ایجاد اصلاحات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی تغییراتی ایجاد کرد. اگرچه سلطنت او به طور ناگهانی پایان یافت، او به موفقیت های چشمگیری دست یافت، و تلاش های او به علت نیروهای گریز از مرکز افغانستان و توطئه های روسیه و بریتانیا در برابر هر گونه حماقت سیاسی در بخش او، شکست خورد. امان الله همزمان با تفاهم میان روسیه و انگلستان در پی انقلاب ۱۹۱۷ روسیه به قدرت رسید. یک بار دیگر افغانستان مرحله ای را فراهم کرد که در آن قدرت های بزرگ طرح های خود را علیه یکدیگر اجرا کردند. امان الله که مشتاق بود کشورش را مدرن سازی کرده و آن را از تسلط خارجی آزاد کند، کوشید تا پایگاه قدرت خود را حفظ کند. در میان دسیسه ها در دادگاه افغانستان، و ناآرامی سیاسی و مدنی در هند، او تلاش کرد تا توجه بخش های داخلی افغانستان را منحرف کند و همه جناح پشت سر خود را با حمله به انگلیسی ها متحد کند. نیروهای افغان با استفاده از ناآرامی های مدنی در هند به عنوان بهانه ای برای انتقال نیروها به خط دوراند، در ۳ مه ۱۹۱۹ از مرز گذرگاه خیبر عبور کردند و روستای باغ، صحنه قیام قبلی در ماه آوریل شد. د
ر پاسخ، دولت هند دستور بسیج کاملی را داد و در ۶ مه ۱۹۱۹ اعلام جنگ کرد. برای انگلیسی ها، زمانی فرا رسیده بود که هنوز از جنگ جهانی اول در حال بهبود بودند. سربازانی که در هند مستقر شده بودند عمدتاً محلی و ذخیره بودند که در انتظار مرخص کردن افراد مرخص شده و مشتاق بازگشت به بریتانیا بودند، در حالی که چند هنگ معمولی که در دسترس بودند، از پنج سال جنگ خسته و فرسوده بودند. نیروهای افغان در روزهای اولیه جنگ به موفقیت دست یافتند و هندی ها و انگلیسی ها را با دو ضربه اصلی غافلگیر کردند؛ چرا که ارتش منظم افغان با تعداد زیادی از افراد قبایل پشتون از هر دو طرف مرز به آن ها ملحق شدند. بعد از آن، پس از آن که انگلیسی ها و هندی ها از شوک و حیرت اولیه خود خارج شدند، مجموعه ای از زد و خوردها نیز ادامه یافت. انگلیسی ها از لحاظ تجهیزات، حمل اسلحه، ماشین های مسلح، حمل و نقل موتوری، ارتباطات بی سیم و هواپیما دارای مزیت قابل توجهی بودند و این مورد دومی بود که قطعی بود. نیروهای انگلیسی از نیروی هوایی برای شوک دادن به افغان ها استفاده کردند و خانه شاه، مستقیماً در اولین مورد بمباران هوایی در تاریخ افغانستان، مورد حمله قرار گرفت. این حملا
ت نقش مهمی در سرکوب مسلحانه ایفا کرد، اما خشم شاه امان الله را برانگیخت. او نوشت: «بسیار متأسف است که پرتاب بمب توسط کشتی های هوایی در لندن به عنوان یک عمل وحشیانه محکوم شد و بمباران مکان های عبادت و مکان های مقدس به عنوان خطرناک ترین عملیات در نظر گرفته شد. در حالی که ما اکنون با چشمان خود می بینیم که چنین عملیاتی عادتی است که بین همه مردم متمدن غرب شایع است.» جنگ در اوت ۱۹۱۹ به پایان رسید و بریتانیا عملاً قوانین پیمان انگلیس و افغانستان در سال ۱۹۱۹را که بر اساس یک تفسیر تا حدودی مبهم برای خودگردانی افغانستان در امور خارجی بود را به حالت تعلیق موقت درآورد. با این حال، قبل از پایان مذاکرات نهایی در سال ۱۹۲۱، افغانستان شروع به پایه ریزی سیاست خارجی خود بدون بازگردانی نمود، از جمله روابط دیپلماتیک با دولت جدید در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۱۹. افغانستان در دهه ۱۹۲۰ روابط دیپلماتیک خود را با اکثر کشورهای بزرگ برقرار کرد. امان الله خان، ۱۹۱۹–۱۹۲۹. در ۲۰ فوریه ۱۹۱۹، حبیب الله خان در یک سفر شکاری به قتل رسید. او جانشینی اعلام نکرده بود، اما امان الله خان، پسر سومش در کابل مسئولیت حکومت را به عهده گرفت. امان الله ی
ک برادر بزرگ تر به نام نصرالله خان داشت. اما چون امان الله هم خزانه ملی و هم ارتش را کنترل کرد، به خوبی در محل استقرار قدرت قرار داشت. حمایت ارتش به امان الله اجازه داد تا ادعاهای دیگر را سرکوب کرده و کسانی را که از بستن پیمان مودّت و وفاداری با او سر باز زدند زندانی کند. در عرض چند ماه امیر جدید، وفاداری بیشتر رهبران قبیله ای را به دست آورد و کنترل شهرها را به دست گرفت. اصلاحات امان الله خان به شدت تحت تاثیر اروپا بود. این موضوع از طریق تأثیر محمود طرزی، که هم پدر همسر وی و هم وزیر امور خارجه بود، حاصل شد. محمود طرزی، یک شاعر خوش آوازه و دیپلمات بسیار تحصیل کرده، روزنامه نگار، و دیپلمات یکی از چهره های کلیدی بود که لباس و آداب و رسوم غربی را به افغانستان آورد. او همچنین برای اصلاحات تدریجی مانند حقوق زنان، حقوق آموزشی و آزادی مطبوعات جنگید. همه این تأثیرات توسط امان الله خان مورد استقبال قرار گرفتند. در سال ۱۹۲۶، امان الله به حکومت امیری افغانستان پایان داد و پادشاهی افغانستان را با معرفی خودش به عنوان پادشاه اعلام کرد. در ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ شاه امان الله خان و همسرش ثریا طرزی از اروپا دیدن کردند. در این سفر از آن
ها با روی خوش و احترام استقبال شد. در واقع در ۱۹۲۸ شاه و ملکه افغانستان دکترای افتخاری از دانشگاه آکسفورد دریافت کردند. این دوره ای بود که دیگر کشورهای مسلمان مانند ترکیه و مصر نیز در مسیر مدرن سازی بودند. شاه امان الله چنان تحت تاثیر پیشرفت اجتماعی اروپا قرار گرفت که تلاش کرد تا آن ها را به درستی اجرا کند، این مسئله با مقاومت سنگینی از فرقه محافظه کار روبرو شد و سرانجام منجر به مرگ وی شد. امان الله از محبوبیت زود هنگام در افغانستان برخوردار بود و از قدرت خود برای مدرنیزه کردن کشور استفاده کرد. امان الله برای پسران و دختران در منطقه مدارس بین المللی ایجاد کرد و سنت های قدیمی قرون گذشته مانند قوانین سختگیرانه لباس برای زنان را تغییر داد. او یک پایتخت جدید ایجاد کرد و تجارت با اروپا و آسیا را افزایش داد. او همچنین یک قانون اساسی مدرن که دارای حقوق برابر و آزادی های فردی است را پیش برد. با این حال، این مدرن سازی سریع یک واکنش شدید ایجاد کرد و موجب برپایی یک قیام ارتجاعی به نام شورش خوست گشت که در سال ۱۹۲۴ سرکوب شد. پس از سفر امان الله به اروپا در اواخر سال ۱۹۲۷، مخالفت با حکومت او افزایش یافت. قیام در جلال آباد
در پیشروی به پایتخت به اوج خود رسید، و بیشتر ارتش به جای مقاومت، در کنار آنها ماندند. در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۹ به نفع برادرش شاه عنایت الله کناره گیری کرد. در ۱۷ ژانویه شاه عنایت الله کناره گیری کرد و حبیب الله کلکانی فرمانروای بعدی افغانستان شد و امارت را دوباره احیا کرد. با این حال، حکومت او کوتاه بود و در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۹، حبیب الله کلکانی سرنگون شد و شاه نادر خان جایگزین شد. پس از استعفای او در سال ۱۹۲۹، امان الله به طور موقت به هند تبعید شد. او پس از تلاش برای بازگشت به افغانستان، از مردم حمایت کمی دریافت کرد. پادشاه سابق از هند به اروپا سفر کرد و در ایتالیا و بعد در سویس اقامت گزید. در این هنگام، نادر خان اطمینان داد که بازگشت وی به افغانستان با درگیر شدن در یک جنگ تبلیغاتی ناممکن است. نادر خان امان الله خان را به دلیل سیاست های طرفدار غرب به کفر متهم کرد. محمد ظاهر شاه، ۱۹۳۳–۱۹۷۳. در سال ۱۹۳۳ پس از ترور نادر خان محمد ظاهر شاه پادشاه شد. در سال ۱۹۴۰، دولت افغانستان در برلین از آلمان درخواست کرد که اگر آلمان در جنگ جهانی دوم پیروز شود، رایش کل هند بریتانیا تا رود ایندوس به افغانستان واگذار کند. ارنست فون وایتسکر W
eizsacker، دبیر وزارت امور خارجه، در تاریخ ۳ اکتبر ۱۹۴۰ به وزیر آلمان در کابل نوشت:«وزیر افغانستان روز ۳۰ سپتامبر از من خواست تا سلام و تهنیت خود را از رئیس جمهور خود و نیز همچنین آرزوهای خوب آن ها برای حصول نتیجه مطلوب جنگ برسانم. او پرسید که آیا اهداف آلمان در آسیا منطبق بر چشمداشت های افغانستان است؛ او به ظلم و ستم کشورهای غربی اشاره کرد و به ۱۵ میلیون افغانی (پشتون، عمدتاً در استان سرحد شمال غربی) اشاره کرد که مجبور شدند از قلمرو هند رنج ببرند. اظهارات من مبنی بر این که هدف آلمان آزادی مردم منطقه ای است که تحت یوغ بریتانیایی بودند، با رضایت وزیر افغانستان پذیرفته شد. وی اظهار داشت که عدالت برای افغانستان تنها زمانی ایجاد خواهد شد که مرز کشور به هند گسترش یابد و این امر در صورتی اعمال خواهد شد که هند از بریتانیا جدا شود. وزیر افغان اظهار داشت که افغانستان با مقاومت در مقابل فشارهای انگلیس برای قطع روابط با آلمان، وفاداری خود را به اثبات رسانده است.»هیچ دولت افغانستان خط دوراند (Durand Line) را که جمعیت قومی پشتون را به استان شمال غربی هند (شمال غربی پاکستان) و افغانستان تقسیم کرد نپذیرفت و این امید کابل بو
د که اگر آلمان در جنگ پیروز شود، همه مردم پشتون ممکن است در یک کشور متحد شوند.
نفرین لیورونا () فیلمی آمریکایی در ژانر ترسناک است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این فیلم پیش درآمدی از فیلم های احضار است و ششمین فیلم در مجموعه فیلم های دنیای سینمایی احضار محسوب می شود. از بازیگران آن می توان به لیندا کاردلیانی، پاتریشیا ولاسکوئز، سین پاتریک توماس، و ریموند کروز اشاره کرد. کارگردانی این اثر بر عهده مایکل چاوز بوده که چندی پیش به عنوان کارگردان فیلم احضار۳ انتخاب شد. جیمز وان خالق دنیای سینمایی احضار در قسمت سوم فیلم احضار به همراه پیتر سفرن به عنوان تهیه کننده حضور دارد. داستان. داستان فیلم دربارهٔ زنی بنام لیورونا است. زنی گریان، شبحی ترسناک که میان بهشت و جهنم گیر افتاده و در سرنوشتی مهر و موم شده و شکل گرفته به دستان خودش، گرفتار شده است. او در زمان حیاتش به خاطر یک خشم ناگهانی ار خیانت همسرش، مهم ترین علاقه ی او یعنی فرزاندانشان را در رودخانه ای خروشان غرق می کند و سپس پس از گریه های فراوانِ ناشی از رنج هایش، خودش را به موج های رودخانه می سپارد. حال اشک های او جاودانه و مرگبار شده اند و هر کسی که ندای مرگ را به هنگام شب از سوی او بشنود، درگیر عذاب خواهد شد. لیورونا درون سایه ها می خزد و کود
کان را طعمه خود می کند. فیلم نفرین لیورونا بر پایه جن زدگی مادری است که در ۱۹۹۰ میلادی اتفاق افتاده و این جن زدگی ۵ کشته در پی داشته است.
مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ یک مجموعه نرم افزار اداری است که پس از مایکروسافت آفیس ۲۰۱۶ توسط شرکت مایکروسافت منتشر شده است. این مجموعه در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸ برای سیستم عامل های ویندوز ۱۰ و مک اواس در دسترس عموم قرار گرفته است. برخی از ویژگی هایی که قبلاً تنها برای مشترکین آفیس ۳۶۵ قابل استفاده بود، در این نسخه موجود است. تاریخچه. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۸ مایکروسافت پیش نمایش تجاری مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ را برای ویندوز ۱۰ و در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸ یک پیش نمایش برای مک اواس منتشر کرد. ویژگی های جدید نسبت به نسخه ۲۰۱۶. مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ شامل بسیاری از ویژگی های که قبلاً از طریق آفیس ۳۶۵ قابل دسترس بود، است. دیگر ویژگی های جدید در این نسخه، بهبود ویژگی های رایانش با قلم، ویژگی های انیمیشنی جدید در مایکروسافت پاورپوینت شامل ویژگی های مورف و بزرگنمایی، فرمول ها و نمودارهای جدید در مایکروسافت اکسل برای تجزیه و تحلیل داده ها می باشد. مایکروسافت وان نوت از این مجموعه حذف شده است و با مایکروسافت وان نوت موجود در برنامه های کاربردی ویندوز ۱۰ جایگزین شده است. البته امکان نصب مایکروسافت وان نوت نسخه ۲۰۱۶ به صورت یک انتخاب اختیاری در این نسخ
ه وجود دارد. برای کاربران مک اواس، ویژگی هایی مثل حالت فوکوس به ورد، نقشه های ۲ بعدی به مایکروسافت اکسل و ویژگی های مورف، پشتیبانی از اس وی جی و خروجی با وضوح ۴کی به پاورپوینت اضافه شده است. سیستم مورد نیاز. مایکروسافت آفیس ۲۰۱۹ تنها بر روی سیستم عامل های ویندوز ۱۰، ویندوز ۱۱، ویندوز سرور ۲۰۱۹ یا مک اواس سیرا نصب و اجرا می شود. نصب نرم افزارهای شرکت مایکروسافت از طریق سایت مایکروسافت امکان پذیر است، اما مجموعه آفیس از سال ۲۰۱۸ برای کاربران مک اواس از طریق فروشگاه مک اپ قابل دسترس است.
شَتنه-وودَن یک کمون در دپارتمان اوت-مارن واقع در گراند اِست در شمال شرقی فرانسه است.
انجمن پژوهش واکنش پایه گذاری شده در ۶ ژانویه ۱۹۴۳ (میلادی) کهن ترین گروه آماتور انجام آزمایش تجربی راکت در ایالات متحده آمریکا است. انجمن پژوهش واکنش یک سازمان ناسودبر آموزشی در لس آنجلس کالیفرنیا است. نشست های ماهانه آن، معمولاً در مرکز گردهمایی کِن ناکائُکا در گاردنا، کالیفرنیا برگزار می شود. نام گذاری. نام نخست این انجمن انجمن راکت کالیفرنیای جنوبی بود. اما دو ماه پس از آن به انجمن راکت گلندیل تغییر کرد. در سال ۱۹۴۶ (میلادی) انجم نام خود را به انجمن پژوهش واکنش تغییر داد تا مباحث های بیشتر از راکت را درباره پیش رانش را در بر بگیرد. اگرچه بیشتر پژوهش ها و آزمایش های انجام شده در انجمن پژوهش واکنش با راکت جامد، مایع، و دوگانه بوده است. سایت آزمایش. انجمن پژوهش واکنش از سال ۱۹۵۵ (میلادی) صاحب و گرداننده سایت آزمایش خصوصی به نام "منطقه آزمایش موهاوی" در شمال پایگاه نیروی هوایی ادواردز و کالیفرنیا سیتی، کالیفرنیا، در بیابان موهاوی است.
برف یک رمان نوشته اورهان پاموک نویسنده اهل ترکیه است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این کتاب تنش ها و مشکلات سیاسی و فرهنگی ترکیه مدرن را به تصویر می کشد و توانسته است طنز و اوضاع اجتماعی و عرفان و همدلی میان شخصیت های داستان را در هم بیامیزد. طرح. اگرچه بیشتر بخش های اولیه داستان به صورت سوم شخص و براساس دیدگاه و از جانب "کا" بیان می شود. گاهی اوقات یک راوی که دوست "کا" است، داستان را براساس مکاتبات و گزارش های "کا" نقل می کند و گاهی اوقات اطلاعاتی به خواننده می دهد که خود "کا" بعداً از آن آگاه می شود یا برخی وقایع را از قبل خبر می دهد. داستان در شهر قارص اتفاق می افتد که برای کا به نوعی بیگانه به نظر می آید چون شهر قارص به علت اینکه مدتی پادگان روسیه بوده است، شبیه به دیگر شهرهای ترکیه نیست. کا یک شاعر است که پس از ۱۲ سال تبعید سیاسی از آلمان به ترکیه بازگشته است. او چند هدف و انگیزه دارد یکی اینکه افزایش شمار خودکشی را بررسی کند اما مهم ترین هدف او دیدار با زنی است که عاشقش بوده است. برف به مدت سه روز راه های ارتباطی به شهر قارص را می بندد و کا در این مدت با یک کمونیست سابق، یک سکولاریست، یک ملی گرای فاشیست و یک