Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکلیل احمد حکیمی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل افغانستان و وزیر اسبق وزارت مالیه افغانستان است.
هیکل العاشوری یک کشتی گیر فرنگی کار اهل تونس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۰۸ پکن و المپیک ۲۰۱۲ لندن و المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
مروی العمری یک کشتی گیر آزادکار کشور کامرون است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
حسین عیاری (؛ زادهٔ ) کشتی گیر اهل تونس است. وی در وزن ۹۶ کیلوگرم کشتی فرنگی بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرده است.
ایستگاه متروی رودکی، یکی از ایستگاه های خط ۷ مترو تهران است. ایستگاه در تقاطع بزرگراه شهید نواب صفوی و خیابان سپه قرار دارد. این ایستگاه در ۳ مهر ۱۳۹۶ تأسیس شده و در ۲۳ تیر ۱۳۹۷ بازگشایی شده است. و در عمق ۲۷.۰۲ متری از سطح زمین می باشد . همچنین ایستگاه بی آر تی امام خمینی از خط ۴ در کنار این ایستگاه مترو قرار دارد. مسافرگیری. از روز دوشنبه ۳ مهر ۱۳۹۶، مسافرگیری ایستگاه رودکی بدون برگزاری مراسم افتتاح رسمی، آغاز شد.
زید آیت اکرام (؛ زادهٔ ) کشتی گیر اهل تونس است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن و المپیک ۲۰۱۶ ریو و المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
دوپای فرات نام یک گونه از خانواده موش های دوپا است.
نپالی ها یا نپالی به شهروندان جمهوری دموکراتیک فدرال نپال و مردمان نپالی تبار اطلاق می شود. شهروندان نپال را اکثراً نپالی ها و دیگر قومیت ها و نژادهای ساکن در این کشور تشکیل می دهند. نپالی ها از اعقاب مهاجران هند، تبت و بخش هایی از برمه و یون نان هستند.
خلافت سوکوتو یک خلافت اسلامی مستقل در آفریقای غربی بود که در سال ۱۸۰۴ میلادی بنیان گذاری شد و در سال ۱۹۰۳ میلادی در پی جنگ با بریتانیا از میان رفت. قلمرو آن امروزه بخشی از کشورهای بنین، بورکینافاسو، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، غنا، نیجر و نیجریه است.
هیثم بلعایش (؛ زادهٔ ) کشتی گیر اهل تونس است. وی در وزن ۶۶ کیلوگرم کشتی آزاد بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرده است.
رضوان الشابی (؛ زادهٔ ) کشتی گیر اهل تونس است. وی در وزن ۱۲۰ کیلوگرم کشتی فرنگی بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرده است.
"مبادله پایاپای به اینجا تغییر مسیر می شود؛ برای مبادله کالا با کالا، "دادوستد پایاپای" را ببینید." مبادله کل بازده با نام های دیگر مبادله بانکی پایاپای یا سوآپ پایاپای یا معاوضه پایاپای یا تاخت پایاپای که در انگلیسی، Total return swap، یا TRS ,total rate of return swap، یا TRORS یا Cash Settled Equity Swap نامیده می شود؛ یک قرارداد مالی است که هر دو نوع ریسک اعتباری و ریسک بازارِ یک دارایی پایه (دارایی اساسی) را منتقل می کند. این قرارداد یک توافق سوآپ است که در آن یک طرف پرداخت بر پایهٔ یک نرخ تعیین شده (ثابت یا متغیر) را انجام می دهد؛ در حالی که طرف دیگر پرداخت بر اساس بازده و بازگشت یک دارایی پایه (اساسی) را انجام می دهد که هم شامل درآمدی که دارایی ایجاد می کند، می شود و هم سرمایه ای که به دست می آورد. این قرارداد به یک طرف (مثلاً بانک ب) اجازه می دهد که از مالکیت یک دارایی منفعت اقتصادی به دست آورد بدون آن که آن دارایی را در ترازنامه قرار دهد و از سوی دیگر به طرف دیگر، (مثلاً بانک الف)، که دارایی را در ترازنامه خود دارد؛ اجازه می دهد که محافظت (پوشش بیمه ای) در برابر زیان در ارزش آن بخرد. این قرارداد را م
ی توان از مشتقات اعتباری تلقی نمود.
خودرو با سوخت جایگزین، وسیله نقلیه ای است که با سوختی به جز سوخت سنتی حاصل از نفت (بنزین و گازوئیل) کار می کند. همچنین این اصطلاح به هر فناوری ای برای به کار انداختن موتورهایی که تنها از سوخت فسیلی حاصل از نفت بهره نمی برند گفته می شود (مثل خودروی برقی، خودروی برقی دوگانه، خودروی خورشیدی، الخ). بنا به عوامل متعدد، مانند نگرانی های زیست محیطی، قیمت بالای نفت و هزینه های سوخت و امکان بروز حالت «نفت در نقطه اوج»، طراحی، ساخت و توسعه سوختهای جایگزین پاک تر و سامانه های پیشرفته نیروی موتور برای وسایل نقلیه به اولویتی مهم برای دولت ها و خودروسازان در جهان تبدیل شده است. خودروهای برقی دوگانه (هیبریدی) مانند تویوتا پریوس، در واقع خودرو با سوخت جایگزین نیستند؛ اما با فناوری پیشرفته در باتری برقی و موتور/جنراتور، سوخت مشتق از نفت را با بهره وری بیشتر مصرف می کنند. وضعیت خودروهای با سوخت جایگزین در جهان. کشور برزیل، برترین کشور در جهان از نظر به کارگیری خودروهای دوگانه سوز یا با سوخت انعطاف پذیر است. بیش از دوازده میلیون خودرو در برزیل از ماده اتانول به جای بنزین به عنوان سوخت پاک تر استفاده می کنند. برزیل بزرگترین پروژ
ه جهانی برای یافتن جایگزین بنزین را از سال ۱۹۷۵ میلادی آغاز کرده و اجرا نموده است.
عبد العزیز بن احمد الرشید (به عربی: عبد العزیز بن أحمد الرشید) مورخ و ادیب کویتی در سال ۱۸۸۷ به دنیا آمد. وی عمدتاً به روزنامه نگاری و نویسندگی اشتغال داشت و آثار زیادی از وی بجا مانده است که مهم ترین آن ها کتاب «تاریخ کویت» است. وی به همراه یوسف بن عیسی القناعی با قشری گرایانی که علیه روزنامه خواندن بودند مبارزه کرد و به آموزش علوم جدید فراخوان می داد؛ و در مقابل بنیادگرایی در کویت ایستادگی می کرد. وی معروف به اولین تاریخ نگار کویتی شد زیرا اولین کسی بود که کتابی در زمینه تاریخ کویت در سال ۱۹۲۶ نوشت. وی همچنین معروف به پیشتاز روزنامه نگاری در کویت است بخاطر این که برای اولین بار مجله «کویت در یک سال» را در سال ۱۹۲۸ منتشر کرد. تحصیلات. عبدالعزیز در کودکی به همراه پدر و برادرانش بخاطر خشکسالی شدید از منطقه الزلفی در عربستان به کویت مهاجرت کرد. در ۶ سالگی نزد ملا زکریا انصاری به فراگیری قرآن پرداخت و پس از دو سال این علم را فراگرفت و پس از چند سال شاگردی نزد شیخ عبدالله الخلف به همراه پدرش به تجارت روی آورد. او همچنین مدتی نیز در قاهره و مکه و مدینه به تحصیل در مکاتب شیوخ معروف آن زمان پرداخت. فعالیت ها در کویت
. هنگامی که عبدالعزیز در سال ۱۹۱۱به کویت برگشت، با تأسیس مدرسه مبارکیه، یک نهضت فرهنگی در این کشور شروع شده بود که مورد تأیید شخصیت های معروفی چون یوسف بن عیسی القناعی و صقر الشبیب (شاعر) قرار داشت. وی در سال ۱۹۱۷ به عنوان ناظر در مدرسه مبارکیه منصوب شد، و به مدت دو سال در این منصب باقی ماند. وی تلاش کرد که علومی از قبیل جغرافیا، ریاضیات و زبان انگلیسی را در این مدرسه وارد کند و در این زمینه با سختی ها و مخالفت های زیادی از طرف علمای آن زمان روبرو بود. او در سال ۱۹۲۱ عضو اولین پارلمان کویت شد. عبدالعزیز به امانت داری، بیان حقایق، پرهیز از چاپلوسی و جدیت در کار معروف بود.
مُرشِدآباد، شهری در هند و ایالت ها و قلمروهای هند ایالت بنگال غربی است. این شهر مرکز بخش لالباگ از بخش مرشدآباد محسوب می شود. قرار دارد در کرانهٔ شرقی رودخانه هوگلی. در سدهٔ هجدهم، مرشدآباد شهری پررونق و جهانی شده بود. مرشدآباد به مدت هفتاد سال پایتخت صوبه بنگال بود. این شهر محل سکونت خانواده های ثروتمند بازرگان و بانکدار از بخش های مختلف شبه قاره هند و بخش گسترده تر اوراسیا بود. شرکت های اروپایی از جمله کمپانی هند شرقی بریتانیا، کمپانی هند شرقی فرانسه، کمپانی هند شرقی هلند و کمپانی هند شرقی دانمارک در اطراف شهر کسب وکار و کارخانه هایی اداره می کردند. این شهر همچنین مرکز هنر و فرهنگ بود. افت رشد شهر با شکست آخرین نواب مستقل بنگال، سراج الدوله، در نبرد پلاسی در ۱۷۵۷ آغاز شد. نواب به مقام یک زمین دار معروف به نواب مرشدآباد تقلیل یافت. بریتانیایی ها خزانه، دادگاه ها و ادارهٔ درآمد را به کلکته منتقل کردند. در قرن نوزدهم جمعیت تقریباً ۴۶٬۰۰۰ نفر برآورد شد. مرشدآباد تبدیل به مرکز شهرستان ریاست بنگال شد و در سال ۱۸۶۹ به عنوان یک شهرداری اعلام گردید. ریشه شناسی. مرشدآباد به افتخار بنیان گذار خود، نواب مرشد قلی خان نا
م گذاری شده است. "مرشد" واژه ای عربی به معنای معلم یا راهنما با درستی، حساسیت و بلوغ است. پسوند "آباد" برگرفته از واژهٔ فارسی "آباد" است که به مکانی پرورش یافته اشاره دارد. موقعیت. مرشدآباد در مختصات واقع شده است. این شهر در ساحل شرقی رود بهاگیراتی یا هوگلی که از شاخه های رود گنگ است قرار دارد. کاخ هزاردر و سایت های مرتبط در منطقهٔ کیله نظامت (که بخش مرکزی نقشه را تشکیل می دهند) جاذبه های اصلی مرشدآباد هستند. کمی آن طرف تر مسجد کاترا، مسجد فوتی، مسجد جامع و ناحیهٔ موتی جهیل قرار دارند. در بخش شمالی شهر (همان طور که در نقشه نمایش داده شده) گروهی از جاذبه ها وجود دارد. برخی از دیدنی ها مانند خوش باغ، روس نای گنج، باراناگار، معبد کیریتس واری، کرناسوبرنا و برخی دیگر در سوی دیگر رودخانه قرار دارند و در منطقهٔ همسایه بهرام پور نیز جاذبه هایی وجود دارد. تاریخ. این منطقه بخشی از پادشاهی گاوده و پادشاهی ونگا در بنگال باستان بود. "ریاض السلاطین" توسعهٔ اولیهٔ شهر را به تاجری به نام مخصوص خان نسبت می دهد که در «آئین اکبری» نیز از او نام برده شده است. در سدهٔ هفدهم، این ناحیه به دلیل نوغان داری شناخته شده بود. در ۱۶۲۱، ن
مایندگان انگلیسی گزارش دادند مقدار زیادی ابریشم در این ناحیه موجود است. در دههٔ ۱۶۶۰، این منطقه بخشی از پرگنه های اداری مغول ها شد و بر شرکت های اروپایی در کسیم بازار نظارت داشت. در ابتدای سدهٔ هجدهم، مرشد قلی خان، نایب السلطنهٔ صوبهٔ بنگال، با شاهزاده عظیم الشأن در رقابت بود که حتی قصد جان او را داشت. در حالی که دربار دهلی قدرت خود را از دست می داد، فرخ سیر، خان را به مقام نواب ارتقا داد. او موفق شد با کسب این مقام، دودمان سلطنتی خود را در چارچوب اشراف مغول پایه گذاری کند. مرشد قلی خان پایتخت را از داکا، که پس از اخراج آراکانی ها و پرتغالی ها از چاتگام اهمیت راهبردی خود را از دست داده بود، به مرشدآباد منتقل کرد. این شهر به نام او نام گذاری شد و مرکز سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بنگال شد. قلمرو او نه تنها شامل بنگال، بلکه بیهار و اودیشا را نیز در بر می گرفت. وجود دربار سلطنتی، سپاه گورکانی، صنعتگران و بازرگانان چندملیتی، ثروت شهر را افزایش داد. ضرابخانه مرشدآباد بزرگ ترین ضرابخانهٔ منطقه شد. شرکت های اروپایی در اطراف شهر کارخانه هایی دایر کردند. شهر پر از دلال، کارگر، منشی، نائب، وکیل و بازرگان بود. مرشد قلی خان ه
مچنین کاخ، کاروانسرا و مسجد عظیمی به نام مسجد کاترا ساخت. پایگاه نظامی در کنار آن بود. نواب شجاع الدین محمدخان نیز کاخ جدید، دروازهٔ تازه، خزانه، مسجد، دربار (هندی) و باغ فره باغ را ساخت. سراج الدوله کاخی در موتی جهیل ساخت. نیظامت امام باره برای شیعیان ساخته شد و دژ نیظامت محل اقامت نواب ها بود. خوش باغ آرامگاه نواب ها بود. اکثریت جمعیت مردمان بنگالی بودند، از جمله مسلمانان بنگالی و هندوهای بنگالی. جامعهٔ جین (دین) فعال و همچنین ارامنه نیز در تجارت نقش داشتند. خانوادهٔ جگت ست از بزرگ ترین خانواده های بانکی منطقه بود. مرشدآباد مرکز شرکت های اروپایی مانند فرانسوی ها، هلندی ها، اتریشی ها، دانمارکی ها و انگلیسی ها شد. شرکت فرانسوی در مرشدآباد و داکا، و شرکت انگلیسی در فورت ویلیام مستقر بودند. مرشدآباد بخشی از دولت هلندی بنگال بود. سراج الدوله در ۱۷۵۷ توسط میر جعفر خیانت شد و بریتانیایی ها خاندان او را جایگزین کردند. مرشدآباد تحت حکومت کمپانی هند شرقی بر هند باقی ماند. در ۱۸۵۸، بریتانیا رسماً ادارهٔ هند را به دست گرفت. مرشدآباد در قحطی بزرگ بنگال ۱۷۷۰ آسیب فراوان دید. پس از آن، دادگاه های عالی در ۱۷۷۲ به کلکته منت
قل شدند. وارن هستینگز و چارلز کورن والیس نقش مهمی در تمرکز اداری کلکته داشتند. کاخ هزاردر در ۱۸۳۷ ساخته شد. شهر در سال ۱۸۶۹ شهرداری شد. صنعت ابریشم بازسازی شد و انبه و سرخالوی آن شهرت یافت. اقتصاد. مرشدآباد امروز مرکز کشاورزی، صنایع دستی و نوغان داری است. ابریشم مرشدآباد برای ساخت ساری (پوشاک) و شال بسیار پرطرفدار است. جمعیت شناسی. طبق سرشماری ۲۰۱۱ هند، جمعیت شهر ۴۴٬۰۱۹ نفر بود. نرخ سواد عمومی ۸۱٫۹٪ و نرخ سواد مردان و زنان به ترتیب ۸۶ و ۷۷٫۹ درصد بود. دالیت ها ۱۳٬۷۶۲ و قبایل ثبت شده ۳۰۲ نفر بودند. در سال ۲۰۱۱، ترکیب مذهبی شهر: هندو (۷۵٫۰۹٪)، مسلمان (۲۳٫۸۶٪) و دیگران (۱٫۰۵٪) بود. جشنواره میراث مرشدآباد. جشنواره میراث مرشدآباد با هدف احیای میراث ملموس و ناملموس این شهر و شهرک هایی مانند آزیم گنج، جیاگنج و کسیم بازار برگزار می شود. این جشنواره با حمایت انجمن توسعه میراث مرشدآباد (اِم اچ دی اس) از سال ۲۰۱۱ آغاز شده است. رویدادها شامل اجرای موسیقی، بازدید از آثار تاریخی، قایق سواری در رودخانه باگیراتی و غذاهای گیاهی با تمرکز بر خوراک شهروالی هستند.
گانت () یک برند بین المللی پوشاک در سوئد است. این شرکت که مقر اصلی آن در استکهلم است در سال ۱۹۴۹ در ایالات متحده آمریکا تأسیس و در سال ۱۹۹۹ به سوئد منتقل شده است. محصولات گانت همچون پوشاک، پاافزار، کالاهای خانگی، عینک و ساعت مچی در ۷۰ کشور دنیا در ۴۰۰۰ خرده فروشی و ۵۸۳ نمایندگی گانت عرضه می شود.
گروه ارمنجیلدو زنیا , ()؛ همچنین به عنوان گروه زنیا یا گروه ارمنجیلدو زنیا نیز شناخته می شود، یک خانه مد لوکس ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در میلان است. این شرکت در سال ۱۹۱۰ میلادی توسط ارمنجیلدو زنیا در تریورو، استان بیه لا، در منطقه پیه مونته در شمال ایتالیا تأسیس شد. این شرکت توسط خانواده زنیا رهبری می شود و یکی از مشهورترین مشاغل ایتالیایی پوشاک مردانه در سطح بین المللی است. از سال ۲۰۲۱ میلادی، یک شرکت سهامی عام است که در بورس اوراق بهادار نیویورک فهرست شده است. محصولات این شرکت همچون: کت شلوار، پوشاک، کفش و لوازم چرم در ۵۵۰ بوتیک در جهان عرضه می شود، شرکت زنیا بزرگ ترین برند لباس مردانه براساس درآمد در جهان است.
استیو مادن () یک شرکت تولید کفش در ایالات متحده آمریکا است. این شرکت که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شده محصولات خود شامل انواع کفش مردانه، زنانه و بچه گانه در ۱۲۰ فروشگاه در ایالات متحده آمریکا و ۲۵۰ فروشگاه در بیش از ۶۵ کشور دنیا عرضه می کند.
توفند نیت () یک توفند دریایی فعال است که صبح روز یکشنبه ۸ اکتبر ۲۰۱۷ به منطقه دهانه رودخانه می سی سی پی واقع در ایالت لوئیزیانا رسیده است. احتمال می رود شهر نیواورلئان لوئیزیانا به دلیل پایین تر بودن از سطح دریا، در مسیر توفان قرار داشته باشد. این توفند در نیکاراگوئه، کاستاریکا و هندوراس و کوبا باعث تلفات شد و از بخش هایی از مکزیک نیز عبور کرد . این توفند تاکنون باعث مرگ دست کم ۳۸ نفر شده است. نیت پس از «هاروی» و «ایرما» سومین توفند دریایی در عرض شش هفته است که به ایالات متحده آمریکا می رسد. سرعت توفند. این توفان در اوایل روز ۷ اکتبر، از خلیج مرکزی مکزیک حرکت کرد. مرکز ملی طوفان آمریکا اعلام کرده این توفند با سرعت وزش بادهای پایدار ۱۴۰ کیلومتری به سمت آمریکا در حرکت بود اما روز یکشنبه ۸ اکتبر سرعت آن کاهش یافت و به توفان استوایی تبدیل شد. سطح فعلی توفند درجه یک اعلام شده است. هشدار در چهار ایالت. چهار ایالت جنوبی آمریکا شامل لوئیزیانا، می سی سی پی، آلاباما و فلوریدا در معرض تهدید این توفان قرار دارند؛ و هم اکنون در بخش هایی از این ایالت ها حالت اضطراری اعلام شده است. جان بل، فرماندار لوئیزیانا، در این ایالت ح
الت اضطراری اعلام کرد. خسارت ها. طی هفتهٔ اول اکتبر ۲۰۱۷ این توفند در نیکاراگوئه، کاستاریکا، هندوراس و کوبا خساراتی به بار آورد و باعث مرگ حداقل ۳۸ نفر شده است.
لوئی دوم، شاهزاده موناکو (; – ) پرسنل نظامی اهل موناکو بود. او از اعضای خاندان سلطنتی گریمالدی بود. او بین سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۹ حاکم موناکو، شاهزاده نشین کوچکی در میان ایتالیا و فرانسه بود. لوئی دوم در ۹ مه ۱۹۴۹ میلادی در سن ۷۸ سالگی درگذشت و رینیه سوم جانشین وی شد.
اکوئیفاکس () یک شرکت سهامی عام و یک مرکز اعتبارسنجی برای بررسی سابقه بانکی و اعتباری و گزارش دهی به مشتریان است. این شرکت یکی از سه مؤسسه اصلی اعتبارسنجی در ایالات متحده آمریکا است و جمع آوری اطلاعات در مورد بیش از ۸۰۰ میلیون شخص و بیش از ۸۸ میلیون کسب وکار در سراسر جهان برعهده دارد. تأسیس. شرکت اکوئیفاکس یکی از قدیمی ترین آژانس اعتباری در آمریکا در سال ۱۸۹۹ تأسیس شد و در آتلانتا، جورجیا مستقر است، این شرکت همراه با آژانس های اعتباری اکسپریان (Experian) و TransUnion سه مؤسسه اصلی در آمریکا است که ۳٫۱ میلیارد دلار درآمد سالانه و بیش از ۹۰۰۰ کارمند در ۱۴ کشور دارد. رخنه سایبری به شرکت. اکوئیفاکس در هفته اول سپتامبر ۲۰۱۷ از رخنه سایبری به این شرکت خبر داد و احتمال داد که اطلاعات حدود ۱۴۳ میلیون آمریکایی به دست هکرها افتاده باشد. علاوه بر آن احتمال داده شد که اطلاعات مشتریان این شرکت از بریتانیا، کانادا و سایر کشورها نیز در معرض لو رفتن قرار داشته است. اکوئیفاکس گفت: «مجرمان می توانسته اند به اطلاعاتی مانند شماره ملی، تاریخ تولد و نشانی این افراد برسند.» این شرکت گفت: «در این رخنه، اطلاعات اصلی دربارهٔ سابقه بانک
ی و اعتباری افراد در دست رس هکرها قرار نگرفته اند.» بنا به گفته اکوئیفاکس هکرها از نیمه ماه مه تا هنگام متوجه شدن رخنه توسط شرکت در ماه ژوئیه ۲۰۱۷ , به اطلاعات این ۱۴۳ میلیون نفر آمریکایی دست رسی داشته اند. همچنین هکرها به شماره کارت اعتباری حدود ۲۱۰ هزار نفر نیز دست رسی پیدا کرده اند. ریچارد اسمیت، رئیس اکوئیفاکس، بابت این رخ داد از مشتریان پوزش خواست و این شرکت اعلام کرد که برای یک سال به رایگان خدمات نظارت بر سابقه اعتباری و همین طور حفاظت در مقابل سرقت هویت می دهد.
ناپا () با نام کاملِ «پروتئین آلفای اتصالی به فاکتور حساس به اِن-اتیل مالئیمید» که گاهی به اختصار «SNAP-α» هم نامیده می شود، پروتئینی است که در حمل ونقل داخل سلولی و اتصال به وزیکول هایی که هدف شان اتصال به غشاء سلولی است، نقش دارد. پروتئین ناپا در جنین هایی که با روش های «لقاح مصنوعی (IVF)» و «تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم» (ICSI) تلقیح شده اند، به درستی بیان نمی شود و همین موضوع سبب می شود تا در اینگونه روش ها که به تکنولوژی کمک باروری (ART) معروفند، احتمال بروز بیماری های مادرزادی بالا برود.
حشره خوار جهنده صورت خاکستری نام یک گونه از سرده حشره خوارهای خرطومی است.
کوسه بمبو نام یک گونه از تیره گربه کوسه ماهیان است.
ایکاتیبانت () با نام تجاری «فیرازیر» (Firazyr) دارویی است که توسط کمیسیون اروپا جهت درمان علامتی حملات حاد «آنژیوادم ارثی» (HAE) در بالغینی که دچار کمبود بازدارنده C1 هستند، تأیید شد. این دارو در درمانِ آنژیوادم اکتسابی ناشی از مصرفِ بازدارنده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE-inhibitor) مؤثر نیست. ایکاتیبانت یک پپتیدومیمتیک (ملکول مقلد پپتید) است که از ۱۰ اسید آمینه تشکیل شده است که آنتاگونیست انتخابیِ «گیرندهٔ B2 برادی کینین» است. این دارو در ایالات متحده آمریکا، استرالیا، سوئیس و اتحادیه اروپا در گروهِ داروهای کم کاربرد قرار گرفت. سازمان غذا و دارو آمریکا در ۲۵ اوت ۲۰۱۱، این دارو را برای مصرفِ یادشده، پذیرفت.
قادر خان عرب عامری حاکم بسطام در اواخر دوران زندیه بود. قادرخان در اواخر دوران زندیه در منطقه سمنان قدرت یافت. او حاکم شهر بسطام بود و در اواخر دهه ۱۱۸۰ قمری، میان او و حسینقلی خان جهانسوز، برادر آقامحمدخان قاجار، که از طرف کریم خان زند حکومت دامغان را داشت، زد و خوردهایی صورت می گرفت. پس از قتل حسینقلی خان در سال ۱۱۹۱ قمری بر قدرت قادرخان افزوده شده و در سال ۱۱۹۵ قمری به دامغان حمله کرد و برآن شهر دست یافت. آقامحمدخان در زمانی که خود به جنگ برادرش مرتضی قلی خان قاجار رفته و ساری را در محاصره گرفته بود، باباخان پسر حسینقلی خان جهانسوز را که بعدها با نام فتحعلی شاه تاج گداری کرد، به سراغ قادرخان فرستاد و او پس از چند روز جنگ قادر خان را از آن شهر بیرون کرد و خود زمام امور را در دست گرفت. سال بعد قادرخان با ترکمانان و مرزنشینان خراسان متحد شد و به منازعه با آقامحمدخان برخاست. این بار علی قلی خان قاجار، برادر دیگر آقامحمدخان، به جنگ قادرخان رفت و پس از چند روز محاصره او را وادار به تسلیم کرد. قادرخان و خانواده اش به مازندران نزد آقامحمدخان برده شدند و علی قلی خان در ازای این خدمت به حکومت دامغان رسید و برادرش جع
فرقلی خان قاجار حاکم بسطام شد.
کاری آرناسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دیورگاردن، آرهوس، پلیموث آرگیل، آبردین، روترهام یونایتد، مالمو و اومانیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
مگومی یوکوتا (; – ) یک زن اهل ژاپن است. وی که از اهالی روستایی در استان نیگاتا است در سال ۱۹۷۷ میلادی زمانی که تنها ۱۳ سال سن داشت توسط جاسوس های کره شمالی هنگام بازگشت از مدرسه اش ربوده شد و به کره شمالی انتقال داده شد.
رونار ماور سیگورلیگارسون سیگوریونسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به پک زووله، گراس هاپر و آستانه اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
«پرترهٔ ترِیسی» قطعه ای موسیقایی از جاکو پاستوریوس موسیقیدان جاز و نوازندهٔ گیتاربیس اهل ایالات متحده آمریکاست که سال ۱۹۷۶ در آلبوم "جاکو پاستوریوس" منتشر شد. این قطعه که به افتخار تریسی سکستون همسر جاکو پاستوریوس ساخته شده، از قطعات استاندارد بیس به شمار می رود و بیس نوازان مختلفی از جمله مارکوس میلر، ویکتور ووتن و برایان برومبرگ آن را بازنوازی کرده اند. تم قطعه نیز در ترانه های گوناگونی به کار رفته است.
آذربایجان، یک کشور اسلامی در شوروی سابق در کنار دریای خزر بود. این کشور، منبع غنی نفت است. آذربایجان، در طول تاریخ این کشور یکی از بهترین مسیرها برای عبور از شرق به غرب بوده است. این کشور جزوی از امپراطوری های مختلف همچون روسیه، ترکیه و ایران و غیره… بوده و در سال ۱۹۹۱ میلادی پس از فروپاشی شوروی، به یک جمهوری مستقل تبدیل شده است. این کشور سرسبز جذابیت های بسیاری دارد و بیشترین جاذبه های آن در پایتخت آن یعنی باکو جمع شده اند. پیشرفت زمینه توریسم در آذربایجان چند مرحله ای پشت سر گذشته است. آن ها از این ها قرار می باشند: مرحله کاروان های تجاری در دوران باستان و قرون وسطی. اولی مسافرت ها به کشور آذربایجان جنبه تجاری، سیاسی و مذهبی داشت. از دوران باستان تجار زیادی با کاروان های فراوانی به این سرزمین آمده یا از آن عبور نموده اند. از اسامی سیاحان و دانشمندانی که در دوران قبل از میلاد به کشور آذربایجان تشریف آورده اند، می توان از «پلینی»، «پلوتارکس»، «هرودوت»، «بطلمیوس» و «استرابون» نام برد. کشور آذربایجان در دوران باستان در امتداد مسیر تجاری تاریخی «جاده ابریشم» قرار گرفته بود. این کشور به عنوان ایستگاهی بر روی این
جاده از اهمیت بسیاری برخوردار بود. بازرگانانی که با هدف تجارت به کشورهای دیگر می رفتند، از آذربایجان عبور می کردند. این نیز باعث شد که در شهرهای آذربایجان زیرساخت هایی جهت ارائه خدمات اقامت و دیگر خدمات مربوطه ایجاد شوند. از اکتشافات جغرافیایی بزرگ تا اواخر قرن نوزدهم. شهر باکو که در جاده های تجاری دریایی و زمینی از روسیه تا ایران و هند قرار داشت، در روابط تجاری فی مابین شرق و غرب نقش بزرگی ایفا می کرد. راه دریایی «ولگا-خزر» که از به وسیلهٔ رود «ولگا» از «دریای سفید» تا دریای خزر، ایران و هند امتداد داشت، زمینه ساز ساخت کاروانسراهای جدید گشت. تاریخدانان و جهانگردان مختلفی که در دوره های مختلف به آذربایجان مسافرت داشته اند، در سفرنامه های خود متذکر نام های این کاروانسراها شده اند. «مولتا» (قرن های ۱۲–۱۴)، «بخارا» (قرن های ۱۴–۱۶)، «فارس»، «لزگی» و غیره… از جملهٔ کاروانسراهایی هستند که تا کنون رسیده اند. مرحلهٔ گردشگری انبوه از اواخر قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم. در اواخر قرن نوزدهم و در اواسط قرن بیستم، کاروانسراهای باکو جهت بهبود شرایط آن ها بازسازی شده و به مهمان خانه ها مبدل گشتند. پس از آنکه آذربایجان جزو
امپراطوری روسیه شد، توسعه زمینه گردشگری آن نیز به روسیه منوط شد. می شود گفت که تاریخ پیدایش توریسم متشکل در آذربایجان به سال ۱۹۰۸ میلادی بر می گردد. در همان سال یکی از شعب گروه کوهی کریمه- قفقاز در باکو گشایش یافت. شعبه باکو گشت هایی به مناطق دورافتاده و نزدیک تشکیل می داد. مرحله بعد از اواخر قرن نوزدهم. «انجمن گردشگری روسیه» تا تغییر نامش به «جامعه گردشگری پرولتاریا» در سال ۱۹۲۹ میلادی، یکی از کانون های اصلی توریسم بوده و در شهرهای مختلفی از جمله در باکو شعبه هایی داشت. در سال ۱۹۳۰ میلادی، با دستور صادره از سوی کمیساریای عمومی اتحاد جماهیر شوروی سابق شرکت سهامی «سُوتور» و «جامعه گردشگری پرولتاریا» یکپارچگی یافتند و «انجمن گردشگران و توریستی پرولتاریای داوطلب در سرتاسر جهان» راه اندازی شد. اولین محافل گشتی در باکو در سال ۱۹۲۲ میلادی گشایش یافته اند. هدف گشت ها عمدتاً آشنایی کارگران کارخانه ها و معادن نفت باکو با سایر مؤسسه ها بود. در ماه های تابستانی گشت هایی به مناطق واقع در کرانه دریای خزر برپا می شد. در طول سال ۱۹۲۷ میلادی ۴۵۰ گشت در باکو انجام شده بود. تا زمان استقلال (۱۹۵۰–۱۹۹۱). در طول جنگ جهانی دوم فعا
لیت های توریستی در سراسر شوروی از جمله در آذربایجان از کار انداخته شد. گردشگری ورزشی، داوطلبانه، خانوادگی، و کودکی در سال های پس از جنگ رواج پیدا کرد. در بال ۱۹۵۰، در باکو پایگاه توریستی دایر گردید. آنگاه این پایگاه در پارک تفریحی بنام «نظامی گنجوی» واقع بود. در سال ۱۹۵۷، در شهر «مینگه چویر» و در منطقه «حاجی کند» پایگاه های توریستی احداث گردیدند. در سال ۱۹۵۸ در شهر «زاگاتالا»، در سال ۱۹۶۰ در شهرهای «شوشی» و «گوی گول» پایگاه های توریستی شروع به کار کردند. افزون بر این سازمان ها، اردوگاه ها و پایگاه های توریستی زیادی در راستای پیشبرد زمینه توریستی در آذربایجان در سال های متعاقب به تأسیس رسیدند. برهه پس از استقلال. از سال ۱۹۹۰، تمامی مسیرهای گردشگری سرتاسر اتحاد و بین المللی منتفی گشتند. جنگ قره باغ و وضعیت متشنج در جبهه مقدم مشکلات زیادی در عرصه گردشگری به وجود آورد. به عنوان مثال، دو تا از پایگاه توریستی موجود در سامانه اتحادیه اصناف در سرزمین های اشغالی جمهوری آذربایجان مانده و در بقیه آن ها نیز آوارگان جنگ اسکان داده شدند. در سال ۱۹۹۱، اداره گردشگری خارجی لغو شد و به جای آن «شورای گردشگری خارجی» تحت کابینه و
زرای جمهوری آذربایجان تأسیس گشت. تمایل های کنونی توسعه گردشگری. تمایل های توسعه گردشگری در قانون های عالی جمهوری آذربایجان بازتاب یافته اند. در سال ۱۹۹۹ قانونی دربارهٔ گردشگری در مجلس ملی جمهوری آذربایجان به تصویب رسید. در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۹۹، حیدر علی اف، رئیس جمهوری وقت جمهوری آذربایجان دستوری در رابطه با اطلاق قانون جمهوری آذربایجان در مورد گردشکری دادند. در ۲۵ ماه سپتامبر سال ۲۰۰۱، جمهوری آذربایجان در چهاردهمین مجمع عمومی سازمان جهانی گردشگری در سئول، پایتخت جمهوری کره جنوبی به عضویت در این سازمان جهانی درآمد. در سال ۲۰۰۱، لوح فشرده ای تحت عنوان «Welcome to Azerbaijan» که این کشور را با تمام وسعتش تبلیغ می کرد، تدوین شده و به مجمع عمومی سازمان جهانی گردشگری واگذار گشت. علاوه بر این وب سایتی بنام «Tourism in Azerbaijan» تأسیس گردید. در سال ۲۰۰۲ نمایشگاه جهانی توریسم در باکو برگزار شد و حمایت مجمع عمومی سازمان جهانی گردشگری را به دست آورد. «برنامه دولتی توسعه و پیشبرد زمینه گردشگری در آذربایجان در سال های ۲۰۰۲-۲۰۰۵» با دستور رئیس جمهور آذربایجان مورخ ۲۷ اوت سال ۲۰۰۲، با هدف پیشبرد گردشگری و استفاده کارا از من
ابع توریستی مورد تأیید قرار گرفت. در اوایل قرن بیستم در سرتاسر آذربایجان هتل های مجلل ساخته و بیش از ۱۰۰ شرکت توریستی تأسیس گردیده بود. افزون بر این، فرمان های زیادی از سوی رئیس جمهوری آذربایجان جهت پیشبرد زمینهٔ توریستی صادر شده است. شرکت ها و هتل های بسیار زیادی ساخته و نمایشگاه های گردشگری فراوانی در باکو برگزار شده اند.
بلو نُت رکوردز () یک ناشر موسیقی جاز تحت مالکیت یونیورسال میوزیک گروپ است که سال ۱۹۳۹ تأسیس شد و در حال حاضر با دکا ریکوردز همکاری می کند. این ناشر که نام خود را از «نت های آبی» جاز و بلوز گرفته، در سالهای آغازین فعالیت به انتشار آثار جاز و سوئینگ سنتی می پرداخت اما از سال ۱۹۴۷ به جاز مدرن رو آورد.
فتس ناوارو (; – ) ترومپت نواز جاز اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از پیشگامان بداهه نوازی جاز بی باپ بود و سبک نوازندگی اش تأثیر زیادی بر دیگر نوازندگان به ویژه کلیفورد براون گذاشت.