Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را آماده مقابله با ارتش اسکندر کردند. ارتش زرین. کشورگشایی ها و فتح سرزمین ها توسط هخامنشیان باعث جمع شدن ثروتی هنگفت در خزانه های ایران شده بود و همین ثروت زیاد باعث درخشش سپاه ایران گشته بود به گونه ای که هرودوت در کتاب خود می نویسد که سلاح سربازان ایرانی سرتاسر با طلا مزین بوده است. کونت کورث مورخ رومی هنگامی که از داریوش سوم و نبرد ایسوس می گوید، آیینی از آیین های هخامنشی را بازگو می کند. براساس نوشته های او هنگامی که ارتش داریوش به سوی میدان نبرد ایسوس می رفت، آتشدان هایی از جنس سیم را پیشاپیش ارتش به حرکت درآوردند و مغها درحالی که سرود می خواندند، در اطراف آتش قرار گرفته بودند و پس از مغها، جوانان که تعدادشان به اندازهٔ روزهای سال بود با لباس های ارغوانی حرکت می کردند؛ سپس ارابه ای می آمد که اسب های سفید آن را می کشیدند و آن ارابه را مخصوص اهورامزدا می دانستند و در پشت ارابه اسبی درشت اندام و زیبا حرکت می کرد که هخامنشیان آن را اسب آفتاب می گفتند. کمی عقب تر از این اسب ده ارابه که مزین به سیم و زر بوده است حرکت می کرده و سپس سواره نظام جاویدان که ده هزار نفر بود می آید، برخی از این سواره نظام ها جامه ه
ای زربافت داشتند و برخی طوق های زرین یا قبایی داشتند با آستین های دراز که به سنگ های قیمتی مزین بود، آنها پیشاپیش گردونه شاه حرکت می کردند و این گردونه از دو سمت با پیکره های زرین و سیمین خدایان تزئین شده بود و شاه در درون آن نشسته بود و اسب ها زین های زرین داشتند و افسارهای تزئین شده به سنگ های قیمتی به آنها وصل بود. کنت کورث داریوش را در جامه ای ارغوانی که با نقره ملیله دوزی شده بود توصیف می کند و می گوید که ردایش از زر و طلا می درخشیده است و بر روی آن دو قرقی با زر نقش زده شده بود که یکی بر روی دیگری افتاده بود و به آن ضربه می زد، او کمربندی زرین داشت که قمه ای به آن آویخته شده بود که غلافی جواهرنشان داشت و در پی گردونه شاهی ده هزار نفر دیگر می آمدند و همگی نیزه هایی داشتند که به نقره مزین بود و پیکانی از زر داشت و سپس کمانداران که محافظ گنجینه شاهی بودند حرکت می کردند. استراتژی ارتش داریوش. شروع جنگ ایسوس و اولین زد و خوردهای این نبرد در ساحل رود پیرانوس بود که تا هنگام غروب آفتاب ادامه داشت و چون غروب آفتاب فرا رسید سپاه هخامنشی بر اساس دستوری که داشتند، عقب نشینی کردند و سپاه اسکندر را به سمت ایسوس که ج
بههٔ ثابتشان بود کشیدند، نتیجه پیشروی سپاه اسکندر به سمت ایسوس آن بود که بخشی از سپاهیان ایران به پشت سپاه اسکندر رخنه کرده و سعی کردند آنان را محاصره کنند و راه بازگشتشان را ببندند. شکست داریوش سوم. ارتش اسکندر که پیاده نظام های سنگین اسلحه بودند سه روز به دنبال سواره نظام های ایرانی حرکت کردند و مسیر طاقت فرسا بین میسیس و ایسوس را طی کردند. در برخی منابع گفته شده که سپاه اسکندر ۵۰۰۰۰نفر و ارتش ایران متشکل از ۲۰۰۰۰۰نفر بوده است و همین زیادی ارتش ایران دربرابر ارتش اسکندر باعث آشفتگی در سپاه ایران و شکست آنان شده است. در این جنگ نخست سپاهیان ایران به فرماندهی یکی از سرداران ارتش ایران به نام آریامهر، خود را به پشت سپاه اسکندر رسانده راه را بر آن بستند و چیزی نمانده بود تا نیروی جنگی مقدونی محاصره و نابود شوند که اسکندر حمله به قلب ارتش هخامنشی را صادر کرد و در اینجا دوری اردوگاه های نظامی ایرانی به نفع سپاه مقدونی شد. در این بین افراد زیادی از هر دو سپاه کشته شدند و اما ارتش هخامنشی بیشترین تلفات را داشت، هنگامی که اسکندر و افرادش به گردونهٔ شاهی حمله کردند، سرداران ایرانی تلاش زیادی برای شکست آنان انجام دادن
و حتی اسکندر را نیز مجروح ساختند اما در این بین اسبان گردونهٔ داریوش که زخمی شده بودند رم کردند و داریوش گردونهٔ خود را رها کرد و بر گردونهٔ دیگری نشست و زمانی که اوضاع و احوال نبرد و همچنین فرار تعدادی از سپاهیانش را دید، عقب نشینی کرد و صحنه جنگ را ترک کرد اما مادر، همسر و فرزندانش به دست اسکندر افتادند. ثروت هخامنشیان در دست مقدونی ها. ظاهراً شاهان هخامنشی بر اساس رسمی که داشتنه اند هنگامی که قصد رفتن به جنگ داشتند خزانه ای سیار به همراه سپاه روانه می کردند که مملو از ظروف و اشیاءِ گران بها بود. داریوش سوم نیز در نبرد ایسوس خزانهٔ باارزشی همراه خود به میدان نبرد برد که با عقب نشینی از صحنه جنگ تمام خزانه به دست سپاه مقدونی افتاد. براساس نوشته های کنت کورث خزانه شاهی را ششصد قاطر و سیصد شتر می بردند و کمانداران ارتش از آن محافظت می کردند. هنگامی که داریوش سوم در نبرد ایسوس عقب نشینی کرد، سپاه ایران دچار آشفتگی شد و در این بین خانوادهٔ داریوش و خزانهٔ شاهی به دست اسکندر افتاد و مقدونی ها هنگامی که خزانهٔ داریوش را دیدند دست از تعقیب او برداشتند و به تاراج خزانه پرداختند. آنان جواهرات و زر و سیم را بین خود ت
قسیم کردند، گفته شده اشیاءِ خزانه به حدی زیاد بود که آنان مجبور شدند دست به انتخاب بزنند و چیزهایی که گرانبهاتر بود را انتخاب کنند.
ایاز جانی (؛ – ) شاعر و روزنامه نگار اهل پاکستان بود. اواشعارش را به زبان سندی می سرود. او سرودن شعر را از دوران مدرسه آغاز کرد و به عنوان یک شاعر رمانتیک شهرت یافت. او در سال ۲۰۱۶ بر اثر حمله قلبی درگذشت.
ادوارد جوزف کینگ () سیاستمدار و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا بود.( – ) وی از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۵ از اعضای حزب دموکرات بود اما پس از آن به حزب جمهوری خواه پیوست.
جورج جاکوبسون (; – ) روزنامه نگار، گوینده اخبار، و نویسنده یهودی-تبار اهل آرژانتین بود. او ۱۳ سال (۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰) مجری یک برنامه پرمخاطب تلویزیونی بوده است. او در سن ۷۸ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت.
لشکر ۸۸ زرهی زاهدان لشکر زرهی نیروی زمینی ارتش ایران است، که ستاد فرماندهی آن در شهر زاهدان، سیستان و بلوچستان قرار دارد. لشکر ۸۸ زاهدان بزرگترین یگان دارنده خودروهای زرهی و نفربر در ایران، خاورمیانه و غرب آسیا، چهارم در آسیا و یازدهم در جهان می باشد. این لشکر در خلال جنگ ایران و عراق از یگان های عمل کننده ارتش جمهوری اسلامی ایران بود و تلفات آن در این جنگ بیش از ۲۴۰۰ نفر برآورد می شود. این لشکر در خلال جنگ در عملیات کربلای ۶ و عملیات مرصاد شرکت داشت. لشکر ۸۸ زرهی زاهدان دارای ۳ تیپ تابعه بنام های تیپ ۱۸۸ زاهدان، تیپ ۲۸۸ خاش و تیپ ۳۸۸ ایرانشهر می باشد. هم اکنون سرتیپ دوم عادل حیدری فرماندهی لشکر ۸۸ زاهدان را برعهده دارد. سازمان. لشکر ۸۸ زرهی زاهدان با هدف افزایش توانمندی نظامی و تجهیزاتی نیروی زمینی ارتش در مقابل تهدیدات و افزایش ضریب امنیتی جنوب شرق کشور، در سال ۱۳۹۰ به صورت تیپ های مستقل درآمد. و هم چنین تیپ یکم این لشکر نیز از همان تاریخ تصمیم گرفته شد به صورت کامل از شهر زاهدان خارج گردد. این لشکر دارای ۳ تیپ تابعه است، که در زمان نبرد می تواند به ۶ تیپ توسعه یابد. تیپ های زیرمجموعه لشکر ۸۸ زرهی زاهدان: ف
رماندهان. اسامی تعدادی از فرماندهان این لشکر:
بوناد ستسدال یا "تن پوش فولک زنانه منطقه واله"، نام یک بوناد محلی مخصوص منطقه واله در بخش ستسدال در استان اوست اگدر" "در کشور نروژ است". "از این تن پوش در جشن ها و سالگردهای خاص، ازجمله روز قانون اساسی نروژ در ۱۷ مه هر سال، استفاده می شود. همچنین یک بوناد سنتی ستسدال برای مردان وجود دارد. نوع مردانه با یک تکه چرمی در پشت آن تزئین می شود.
کلربل آلِگریا (; –۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۸) شاعر، رمان نویس و روزنامه نگار اهل نیکاراگوئه بود. اولین کتاب او در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. او در سال ۲۰۰۳ از فعالیت حرفه ای کناره گیری کرد و پس از آن در شهر ماناگوئه زندگی کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی ادبیات نوئستات شده است.
ملک برکت علی (; – ) سیاستمدار، و روزنامه نگار اهل راج بریتانیا بود.
سرگی امان (زاده ۱۲ فوریه ۱۹۵۷) نویسنده، و روزنامه نگار اهل روسیه است. او در سال ۱۹۸۵ از دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل شد. او از سال ۱۹۹۵ فعالیت حرفه ای خود را در عرصه روزنامه نگاری آغاز کرد. "«روزنامه نگاران»" معروف ترین کتابی است که او در سال ۲۰۱۳ نوشته است. آمان در سال ۲۰۱۸ کتاب "«همه چی درست خواهدشد، همهٔ ما می میریم!»" نوشت.
کیکی آیرز (زاده ۱۲ فوریه ۱۹۵۷) کارآفرین، روزنامه نگار و شخصیت رسانه ای اهل ایالات متحده آمریکا است. او فعالیت حرفه ای خود را در تلویزیون بت آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲ او به عنوان دستیار تولید در شبکه ام تی وی۲ مشغول بکار شد. او همچنین مدیر برنامه موسیقی شان کامز در شبکه رولت تی وی بوده است. او در سال ۲۰۱۷ شرکت آیرزپابلیسیتی را تأسیس کرد.
کمون یک مدل حکومتی است که به طور کلی توسط کمونیست ها، سوسیالیست های انقلابی و آنارشیست ها حمایت می شود. این مدل اغلب به عنوان یک سازمان محلی و شفاف و متشکل از نمایندگان مردم محسوب می شود. این نمایندگان در هر زمانی می توانند توسط انتخابات برکناری از موقعیتشان خلع گردند. طرفداران این دیدگاه حق برکناری را به عنوان عامل بسیار مهمی در برابر فساد و عدم پاسخگویی نمایندگان، لازم می دانند.
برده داری مزدی اصطلاحی است که از آن، با تأکید بر شباهت بین خریدن و اجاره کردن یک انسان، برای تشبیه کار مزدی به برده داری استفاده می شود. این اصطلاح معمولاً به وضعیتی اشاره دارد که زندگی فرد به دستمزد یا حقوق بستگی کامل و ضروری دارد. اصطلاح «برده داری مزدی» برای انتقاد از بهره کشی از کار و قشربندی اجتماعی مورد استفاده قرار گرفته است. بهره کشی در نبود قدرت چانه زنیِ برابر بین نیروی کار و سرمایه دیده می شود؛ خصوصاً زمانی که کارگران با دستمزد پایین و در شرایط کاری بدی کار می کنند. قشربندی را نیز می توان در نبود خودمدیریتی کارگران، انتخاب های کاریِ راضی کننده، و اوقات فراغت دید. نقد قشربندی اجتماعی دامنهٔ وسیع تری از انتخاب های کاری را دربر می گیرد که به دلیل فشارهای جامعهٔ سلسله مراتبی گرفته شده اند تا فرد به کارهایی نه چندان رضایت بخش بپردازد که او را زیر تهدید گرسنگی، فقر، بدنامی و خفت اجتماعی از «شخصیت نوعی» اش محروم می کند. شباهت ها بین کار مزدی و برده داری تا سیسرون در روم باستان و رسالهٔ "در باب وظیفه" قدمت دارد. با ظهور انقلاب صنعتی، متفکرانی چون پیر-ژوزف پرودون و کارل مارکس به این شباهت بیشتر پرداختند. در
همین زمان لادایت ها بر انسان زدایی ناشی از ظهور ماشین ها تأکید داشتند. پیش از جنگ داخلی آمریکا، مدافعان برده داریِ سیاه پوستان در جنوب به ایدهٔ برده داری مزدی متوسل شدند تا شرایط بردگان خود را با کارگران در شمال مقایسه کنند. ایالات متحدهٔ آمریکا پس از جنگ داخلی برده داری را لغو کرد، با این حال، فعالان اتحادیه های کارگری این استعاره را مفید و مناسب یافتند. در عصر طلایی آمریکا، به گفتهٔ لارنس گلیک من، «ارجاع ها [به برده داری مزدی] در مطبوعات کارگری فراوان بود و به سختی می شد یک سخنرانی از رهبری کارگری بدون این عبارت پیدا کرد.» معرفی کار مزدی در بریتانیای قرن ۱۸ در ابتدا با مقاومت مواجه شد که به ظهور اصول سندیکالیسم انجامید. برخی از سازمان های کارگری و فعالان کارگری از خودمدیریتی کارگران و تعاونی کارگری به عنوان آلترناتیوی برای کار مزدی سخن گفته اند. تاریخ. این دیدگاه که کار کردن برای مزد همانند بردگی است به جهان باستان بازمی گردد. در روم باستان، سیسرون نوشت که «هرکس نیروی کار خودش را برای پول بدهد خود را فروخته و خود را در مرتبه بردگان قرار داده است.» در سال ۱۷۶۳، روزنامه نگار فرانسوی سیمون لینگه توصیفی مؤثر ا
ز بردگی مزدی نوشت: این نگاه که کار مزدی شباهت های قابل ملاحظه ای با برده داری سنتی دارد در اواخر قرن ۱۸ و ۱۹ توسط طرفداران برده داری سنتی، به خصوص در ایالت های جنوبی آمریکا، و مخالفان سرمایه داری، که مخالف برده داری سنتی نیز بودند، به پیش کشیده شد. برخی از مدافعان برده داری که اکثراً در ایالات جنوبی آمریکا بودند استدلال می کردند که کارگران در ایالت های شمالی «آزاد اما به نام، بردگان مشقت بی پایان» هستند و بردگان آن ها زندگی بهتری دارند. چندین تحقیق در دوران مدرن با بیان اینکه شرایط مادی بردگان در قرن ۱۹ام «بهتر از چیزی بوده است که برای کارگران شهری در آن زمان مهیا بوده» به این استدلال ها نیرو می بخشند. در همین دوران بود که هنری دیوید ثورو نوشت: «سخت است که یک سرپرست جنوبی داشته باشی؛ و سخت تر است که یک آقابالاسر شمالی داشته باشی؛ اما بدتر از همه آن است که خودت برده دار خودت باشی.» برخی از اعضای جنبش الغای برده داری در آمریکا این قیاس را بی مورد خواندند. آن ها معتقد بودند که کارگران مزدی «نه مورد ستم اند و نه سرکوب شده». آبراهام لینکن و جمهوری خواهان استدلال می کردند که شرایط کارگران مزدی با شرایط بردگان تفاوت
دارد چون این فرصت را دارند که در آینده برای خود کار کنند و به خوداشتغالی برسند. فردریک داگلاس، عضو جنبش ضد برده داری و بردهٔ پیشین، در ابتدا زمانی که یک شغل پیدا کرد اعلام نمود «اکنون من سرور خودم هستم». اما بعدها او به نتیجه ای برعکس رسید: «تجربه نشان می دهد که شاید یک برده داری مزدها وجود داشته باشد که تنها کمی در نتایج اش از برده داری سنتی کم تر غیرمنصفانه و خردکننده است، و این برده داری مزدها نیز باید همراه آن دیگری از بین برود». داگلاس همچنین راجع به شرایطی که از قدرت چانه زنی نابرابر بین طبقه سرمایه دار و طبقه کارگر در بازار قهری پول پدید می آید سخن گفت: «برای کلاه برداری از کارگران جنوب هیچ وسیله ای بهتر و مؤثرتر از این نبود که برای پرداخت دستمزد آن ها پول را با حکم به مغازه داران جایگزین کنند. خوبیِ نمایش صداقت را دارد، در حالی که کارگران را بی دفاع در اختیار زمین دار و مغازه دار قرار می دهد». خوداشتغالی با ناپدید شدن تدریجی سنت صنعت گری در اواخر قرن ۱۹ام رواج خود را از دست داد. در ۱۸۶۹، "نیویورک تایمز" سیستم کار مزدی را به این شکل توصیف کرد: «یک سیستم برده داری به همان اندازه مطلق، اگرنه همان قدر تح
قیرآمیز، که سیستم اخیراً رایج در جنوب بود». ادوارد تامپسون اشاره می کند که برای کارگران بریتانیایی در اواخر قرن ۱۸ام و اوایل قرن ۱۹ام «فاصلهٔ موقعیت بین یک «خدمتگزار»، کارگر مزدی استخدام شده که در معرض دستورها و تأدیب سرور خود بود، و یک صنعت گر، که می توانست به میل خود «بیاید و برود»، به اندازه ای زیاد بود که مردان آدم بکشند اما به خود اجازه ندهند از طرفی به طرف دیگر بروند. و در نظام ارزشی جامعه کسانی که در برابر تحقیر مقاومت می کردند کار درستی می کردند». یک «عضو اتحادیه سازندگان» در دهه ۱۸۳۰ معتقد بود که اتحادیه های کارگری «نه تنها برای کار کمتر و دستمزد بیشتر اعتصاب خواهند کرد، بلکه در نهایت دستمزد را ملغی کرده و سرور خود خواهند شد و برای یکدیگر کار خواهند کرد. نیروی کار و سرمایه دیگر از هم جدا نخواهند بود بلکه در دستان مردان و زنان کارگر به طوری جداناشدنی به هم پیوند خواهند خورد».
دموکراسی فراگیر (به انگلیسی: "Inclusive Democracy" مخفف: ID) نام پروژه ایست که هدف دموکراسی مستقیم است؛ دموکراسی اقتصادی در یک جامعه بی حکومت، بدون پول و بدون اقتصاد بازار؛ خودمدیریتی کارگران (دموکراسی در قلمرو جامعه); و دموکراسی اکولوژی. پروژه تئوری دموکراسی فراگیر — به عنوان گونه ای متمایز از پروژه های سیاسی که بر اساس جنبش ID هستند — برگرفته از آثار فیلسوف سیاسی، اقتصاددان، کنشگر و آکادمیک سابق یونانی، تاکیس فوتوپولوس ("Takis Fotopoulos")، در کتاب "به سوی یک دموکراسی فراگیر" "(Towards An Inclusive Democracy)" و کتاب های پسین او و دیگر نویسندگان مجله "دموکراسی و طبیعت" و جانشین آن "ژورنال بین المللی دموکراسی فراگیر" است. به عبارت دیگر، پروژه نظری ID، یک پروژه در فلسفه سیاسی در مورد تغییرات اجتماعی است. (به عنوان مثال رک به: مارکسیسم، ماری بوکچین، خودمختاری و غیره) از سوی دیگر، پروژه سیاسی ID (به عنوان یک پروژه سیاسی برای آزادی جامعه) یک پروژه در تاریخ مبارزه اجتماعی است. (برای مثال رک به: سوسیالیسم، جنبش خودفرمایی، دموکراسی مستقیم و غیره) طبق نظر آرران گار، "به سوی یک دموکراسی فراگیر" «تفسیر قدرتمند و جدید
از تاریخ و حرکت مخرب بازار را ارائه می دهد که چشم اندازی جدید و الهام بخش برای آینده است که جای هر دو دیدگاه نئولیبرالیسم و سوسیالیسم را می گیرد.»دیوید فریمن دربارهٔ کتاب فوتوپولوس می گوید که این نظریه نوعی آنارشیسم نیست ولی علی رغم پایبندی نویسنده به دموکراسی، با وجود دموکراسی مستقیم، شهرداری ها و الغای دولت، پول و اقتصاد بازاری، به گونه ای از آنارشیسم می ماند.»
روز قانون اساسی نروژ (به زبان نروژی: Grunnlovsdagen) روز ملی نروژ و تعطیلات عمومی رسمی این کشور است که در ۱۷ مه هر سال جشن گرفته می شود. پیشینه تاریخی. قانون اساسی نروژ در ۱۷ مه سال ۱۸۱۴ میلادی در شهر ایدسوول امضا شد. در این قانون اساسی برای جلوگیری از ادغام نروژ در کشور سوئد بعد از شکست دولت مستقل دانمارک-نروژ در جنگ های ناپلئونی، ذکر شد که نروژ یک پادشاهی مستقل است. با این همه نروژ نتوانست استقلال خود را حفظ کند و پس از یورش ارتش سوئد به نروژ در جنگ سوئد–نروژ در تابستان سال ۱۸۱۴ شکست خورد. بعد از این جنگ نروژ به سوئد پیوست ولی قانون اساسی و پارلمان خود را حفظ کرد. جشن گرفتن این روز به خودی خود در همان ابتدا بین دانشجویان و بعضی از مردم شروع شد. در سال های آغازین، پادشاه مشترک نروژ و سوئد تمایل چندانی به رسمی کردن این جشن نداشت و حتی کارل چهاردهم، یکی از پادشاهان سوئد، برگزاری این جشن را ممنوع کرد؛ زیرا باور داشت برگزاری چنین جشن هایی نوعی اعتراض و حتی شورش علیه پادشاهی متحده نروژ و سوئد است.. نگرش او در این باره پس از نبرد میدان در سال ۱۸۲۹ میلادی تغییر کرد و برگزاری این جشن را قانونی اعلام کرد. اگرچه این ج
شن تا سال ۱۸۳۳ به صورت عمومی و رسمی برگزار نمی شد. برگزاری رسمی این جشن در نزدیکی بنای یادبود کریستیان کروگ، وزیر سابق نروژی که بیشتر زندگی سیاسی خود را صرف تلاش در جهت محدود کردن قدرت نهاد پادشاهی کرد، آغاز شد. هر ساله در این جشن دانشجویان دانشگاه اسلو یک حلقه گل به گردن مجسمه هنریک ورگلاند می اندازند. این جشن پس از سال ۱۸۶۸ میلادی و با آغاز اولین راهپیمایی کودکان در شهر اسلو، رسمیت بیشتری یافت. در اوایل تنها کودکان پسر اجازه شرکت در این راهپیمایی را داشتند. بیورنستیرنه بیورنسون این طرح خلاقانه را پیاده کرد. اگرچه هنریک ورگلاند نخستین راهپیمایی کودکان را در شهر ایدسوول در حدود سال ۱۸۲۰ به راه انداخت. برای اولین بار در سال ۱۸۹۹ دختران اجازه شرکت در این راهپیمایی را پیدا کردند. در سال ۱۹۰۵ میلادی اتحاد با سوئد منحل شد و هاکون هفتم به عنوان پادشاه نروژ مستقل انتخاب شد. جنگ جهانی دوم در نروژ در ۸ مه سال ۱۹۴۵ میلادی، نه روز پیش از روز قانون اساسی، با تسلیم شدن سربازان اشغالگر نازی، پایان یافت. اگرچه این روز یک روز رسمی در تقویم کشور نروژ است اما به صورت گسترده جشن گرفته نمی شود، در عوض این رویداد معنی ای گسترده ت
ر به روز قانون اساس نروژ داده و این روز به نوعی جشن آزاد سازی نروژ از نازی ها نیز هست.
سلطین عسگروف (; – ) روزنامه نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. او یکی از قهرمانان ملی کشور آذربایجان است. او از جمله روزنامه نگارانی بود که در جنگ قره باغ کشته شد. زندگی نامه. سلطین عسگراوا فرزند عزیز ۱۶ دسامبر سال ۱۹۶۱ در شهر باکوی جمهوری آذربایجان شوروی چشم به جهان گشود. به دنبال پشت سر گذاشتن مدرسه، وارد آکادمی دولتی نفت آذربایجان شد؛ ولی به علت علاقه شدیدش به ادبیات به رشته خبرنگاری روی آورد. وی کارنامه خبرنکاری خود را در روزنامه «باکو» آغاز نموده و بعدها به عنوان خبرنگار ویژه در نشریه «جوانان آذربایجان» فعالیت داشت. تا شروع جنگ قره باغ، سلطین به نوشتن مقالات در موضوعات معاصر جامعه می پرداخته است. با این حال، پس از آغاز درگیری ها در قره باغ، سلطین زود زود راهی خط مقدم جبهه می شد و گزارشهایی از نقاط داغ جنگ فراهم می آورد. خانواده و همکارانش سعی داشتند او را متقاعد کنند تا دست از پوشش خبر از جبهه که جانش را به مخاطره می انداخت، بکشد. در چنین مواردی او معمولاً می گفت: "اگر کسی نرود، پس این کار را که باید انجام دهد؟" در ۹ ژانویه ۱۹۹۱، این روزنامه نگار ۲۹ ساله در راه عزیمت به شوشی بود تا گزارش مفصلی ب
رای روزنامه متبوعش تهیه کند. در ۶-امین کیلومتری بزرگ راه لاچین به شوشی، در مجاورت روستای «بویوک قلعه دره سی»، خودروی آن ها مورد اصابت تک تیراندازان و مسلسلهای نیروهای ارمنستان قرار گرفت، که از فاصله خیلی نزدیکی شلیک می کردند. بررسی ها نشان داد، که از تمامی گلولههای شلیک شده ۱۱۳ تا به خودرو برخورد کرده بود. در نتیجه این حمله، سلطین عسگراوا در محل حادثه کشته شد. سه افسر ارتش شوروی سابق از جمله سرهنگ دوم «او. لاریونوف»، سرگرد «ای. ایوانوف» و گروهبان «ای. گویک» که همراه او بودند، نیز کشته شدند. عاملان این حمله که نظامیان ارتش ارمنستان به اسامی «Arno Mkrtchian", "Hrachik Petrossian", "A. Mongasagian» و «Garik Arustamian» بودند، شناسایی و دستگیر شدند. آنها بعداً آزاد و به مقامات قضایی کشور ارمنستان تحویل داده شدند. سلطین عسگراوا در خیابان شهدای باکو تدفین شد.
فابیو لانزونی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و مدل اهل ایتالیا است. او با تک نام فابیو شناخته می شود. حرفه. او فعالیت حرفه ای خود را در عرصه سینما و تلویزیون در سال ۱۹۹۳ با بازی در یک سریال تلویزیونی آغاز کرد. در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تصویر او روی جلد رمان های عاشقانه منتشر می شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زولندر"، "مرگ درخور اوست، و "شوالیه جام ها" اشاره کرد. او برای برندهای زیادی از قبیل ورساچه ، پروکتر اند گمبل و... مدل تبلیغاتی بوده است. او در سال ۲۰۱۶ تابعیت ایالات متحده آمریکا را اخذ کرد.
وینسنزو گالدی (; – ) عکاس، و مدل (شخص) اهل ایتالیا بود. گالدی به عنوان پیشگام در عکاسی شهوانی در ایتالیا شناخته می شود. او همچنین به عنوان اولین تابوشکن به تصویر نکشیدن آلت تناسلی راست شناخته می شود. او در اثر سرطان پرستات در سال ۱۹۶۱ ،در حالی که ۹۰ ساله بود،درگذشت.
مرکز آموزشی ۰۵ شهید اشرف گنجویی کرمان یکی از مراکز آموزش نیروی زمینی ارتش ایران است، که در کرمان محله سرآسیاب مستقر می باشد. در این مرکز آموزشی تمام مقاطع تحصیلی از زیر دیپلم تا دکترا پذیرش می شوند. مرکز ۰۵ کرمان جزء قدیمی ترین یگان های ارتش محسوب می شود، که از ابتدا یگان آموزشی نبوده و جزء واحدهای رزمی محسوب می شده و بعدها تبدیل به مرکز آموزشی شده است. تاریخچه. در سال ۱۳۱۲ نمایندگانی از اداره مهندسی نیروی زمینی شاهنشاهی ایران برای احداث پادگانی در کرمان اعزام شدند و توانستند محل مناسب در محدوده روستای سرآسیاب فرسنگی که شامل باغی به نام شترگلو و دارای اراضی با وسعت زیاد بود را خریداری کنند. در سال ۱۳۱۳ یگانی به نام واحد سوار اسبی در پادگان تشکیل و مستقر گردید. در سال ۱۳۲۴ واحد سوار اسبی به لشکر ۷ پیاده کرمان و مکران تغییر نام داد. مجدداً در سال ۱۳۳۳ لشکر ۷ پیاده کرمان به لشکر ۱۱ پیاده کرمان تغییر نام داده شد و تا سال ۱۳۴۱ به فعالیت خود با همین نام ادامه داد تا اینکه لشکر ۱۱ پیاده کرمان به خراسان منتقل گردید. در سال ۱۳۴۱ یک تیپ با هویت مستقل در کرمان تشکیل شد و تا سال ۱۳۴۴ با همین نام فعالیت خود را ادامه داد.
این یگان در سال ۱۳۴۴ به مرکز آموزش ۳۰۵ کرمان و در سال ۱۳۴۷ به نام مرکز آموزش ۰۵ کرمان تغییر نام یافت و در سال ۱۳۸۸ نیز به نام کنونی یعنی شهید سرلشکر علیرضا اشرف گنجویی نامگذاری گردید. حضور در جنگ ایران و عراق. پس از تشکیل گردان رزمی ۸۰۸ در اسفند ماه سال ۱۳۵۹ با تجهیزات کامل در تاریخ ۲۶ فروردین ۱۳۶۰ با استعداد ۶۷ نفر کارکنان پایور، ۱۴ نفر افسر وظیفه و ۷۰۰ نفر سرباز به فرماندهی سرهنگ عاقبتی به جبهه ها اعزام شدند و پس از استقرار در پادگان دوکوهه، اندیمشک مأموریت رزمی خود را تحت امر لشکر ۲۱ حمزه به فرماندهی سرلشکر حسین حسنی سعدی (که آن زمان سرهنگ بود) در منطقه عملیاتی تپه سبز آغاز نمود و جمعاً در طول جنگ از این مرکز ۵۷ نفر کشته شده اند. مرکز آموزش ۰۵ کرمان در دوران جنگ ایران و عراق با آموزش بیش از ۱۹۰ هزار نفر سرباز و اعزام آنها به جبهه ها، یکی از فعال ترین مراکز آموزش رزم مقدماتی بود. حاشیه ها. سخت گیری. هر چند این مرکز به عنوان یکی از سخت ترین موقعیت ها برای گذراندن دورهٔ آموزشی خدمت سربازی است، از نظر برخی سربازان پادگان ۰۵ کرمان در واقع به مثابهٔ یک کابوس تعبیر می شود. فرمانده سابق این مرکز؛ سرهنگ سعید عسکری
در مصاحبه ای که در سال ۹۳ انجام داد به این مسائل واکنش نشان داد «توجه داشته باشید مرکزی که ۳۰ یا ۴۰ سال به سختگیری معروف بوده با یکی دو سال نمی توان این ذهنیت را مثبت کرد و زمانبر است ما اکنون تمام امکاناتی را که در مرکز داریم پای کار می آوریم تا سرباز ضمن آموزش نظامی، هم از نظر جسمی و هم از نظر ذهنی قوی شود و درس زندگی به او می دهیم. سربازی که از اینجا بیرون می رود دیگر آن ذهنیت منفی را ندارد بلکه ایمان دارد در دو سال خدمت سربازی دین خود را به کشورش ادا می کند و در کنار آن درس زندگی و روی پای خود ایستادن را نیز می آموزد.» کرونا. سال ۱۳۹۹ پس از اوج گیری کرونا فرمانده پادگان سرهنگ منصور رحمانی در این مورد گفت:تمامی مراحل، تب سنجی، ضدعفونی دست ها قبل از ورود، توزیع بسته های کامل بهداشتی ومشاوره از مهمترین اقدامات پیشگیرانه در پذیرش سربازان است که پادگان ۰۵ کرمان انجام می شود. محل آسایشگاه و استراحت سربازان نیز به صورت روزانه ضدعفونی و سربازان مشکوک به ویروس کروناهم در نقاهتگاه قرنطینه و در صورت نیاز به بیمارستان امام حسین (ع) ارتش اعزام می شوند. امکانات. از جمله امکانات این پادگان مرکز سواد آموزی آن است که از س
ال ۱۳۶۱ تاکنون، بیش از ۸ هزار نفر از جوانان کم سواد یا بی سواد کشور در مدرسه سرباز پادگان تحصیل کردند. امکاناتی از جمله فروشگاه فرهنگی، آبمیوه و بستنی فروشی، ساندویچی و فروشگاه تعاونی ۸۰۸ از جمله امکانات موجود در این پادگان می باشند.
مسیمیلیانو نری (؛ زادهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۷۷) مدل اهل ایتالیا است. زندگی نامه. نری در سال ۱۹۷۷ در ناپل متولد شد. او در حال گذراندن تعطیلات تابستان در کاپری بود که به طور اتفاقی در عکس هایی که توسط بروس وبر از هلنا کریستنسن و الکس لاندکویست گرفته می شد، قرار گرفت. یک ماه بعد عکاس دیگری این عکس ها را دید و به ناپل آمد و چند عکس از نری گرفت وآن ها را به شرکت های تبلیغاتی فرستاد. نری پس از کارکردن برای طراح هایی مثل جان فرانکو فرره، ورساچه و دولچه و گابانا به یک طراح مد تبدیل شد. او یک تبلیغ تلویزیونی برای عینک آفتابی برند ورساچه ساخت که در سراسر اروپا پخش شد.
شمشیر کاموی یک سری کتاب داستانی ژاپنی است که توسط تسوسو یانو نوشته شده است این سری داستان توسط کادوکاوا شوتن در سال های ۱۹۸۵–۱۹۸۴ منتشر شده است. همچنین یک پویانمایی بر اساس این داستان در سال ۱۹۸۵ در ژاپن منتشر شده است.
دروازه سعدون () یا دروازه ابو سعدون؛ یکی از درهای قدیمی شهر تونس است. این ساختمان حدود سال ۱۳۵۰ در کنار دروازه سویقه ساخته شد و از نام یک مرد نیکو کار به نام سیدی ابو سعدون گرفته شده است، که در قرن پانزدهم میلادی نزدیک به آنجا زندگی می کرد. این دروازه در زمان حکومت سلطان الحفصی محمد المنتصر ساخته شد. این دروازه روبه جاده های باجه و بنزرت و الکاف باز می شود. در ابتدا، شامل یک طاق بود و از سال ۱۸۸۱ سه طاق ساخته شد که بمنظور کارهای بازرگانی طراحی شده بود. شاعر محمد العراقی در یکی از شعرهایش از آن نام می برد.
گره باوِن (همچنین به عنوان گره گرایی (heraldic knot) در نمادشناسی شناخته می شود) یک گره واقعی نیست، بلکه گره گرایی است که گاهی اوقات به عنوان یک نماد قهرمانی استفاده می شود. این نام بعد از ویلهام جیمز باون (درگذشته ۱۶۲۹) نامگذاری شد. گره باون در کیبورد. نماد گره باون در کیبورد رایانه های مکینتاش قابل مشاهده است، که به آن کلید کامند (Command key) (با نماد ⌘) گفته می شود.