Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باقی مانده اند. برای جلوگیری از چنین نوساناتی، TIOBE اکنون از چندین موتور جستجو استفاده می کند. در اوت ۲۰۱۶، C به پایین ترین نمره رتبه بندی خود از زمان راه اندازی این شاخص رسید، اما هنوز دومین زبان محبوب پس از جاوا بود، در حالی که در ماه مه ۲۰۲۰، C رتبه اول را بدست آورد، و از آن زمان جاوا به طور قابل توجهی کاهش یافته است در حالی که هنوز حفظ می شود رتبه دوم تا نوامبر ۲۰۲۰، زمانی که پایتون جاوا را به عنوان دومین زبان برنامه نویسی محبوب پس از C پشت سر گذاشت. جایزه زبان برنامه نویسی سال TIOBE به زبان با بیشترین میزان محبوبیت سالانه در شاخص تعلق می گیرد، به عنوان مثال، Go در سال 2016 زبان برنامه نویسی سال بود و پایتون این جایزه را برای سال ۲۰۲۰ دریافت کرد. شاخص. نگهبانان تصریح می کنند که شاخص TIOBE «در مورد بهترین زبان برنامه نویسی یا زبانی نیست که بیشتر خطوط کد در آن نوشته شده است»، اما ادعا می کنند که تعداد صفحات وب ممکن است نشان دهنده تعداد مهندسان ماهر، دوره ها و مشاغل در سراسر جهان باشد. پیر کربنل نامگذاری TIOBE از Objective-C را به عنوان «زبان برنامه نویسی سال» در سال ۲۰۱۲ به چالش می کشد و معتقد است که ممکن
است صفحات Objective-C زیادی در وب وجود داشته باشد، اما آنها به ندرت خوانده می شوند. در عوض، بر اساس داده های Google Trends، شاخص PYPL خود را پیشنهاد می کند. این روند محبوبیت را از سال ۲۰۰۴، در سراسر جهان و برای ۵ کشور مختلف نشان می دهد. Bjarne Stroustrup معتقد است که TIOBE بیشتر «سر و صدا» را اندازه گیری می کند و باید یافته های خود را به جای «محبوبیت» بر حسب دسی بل گزارش دهد. تیم بانس، نویسنده Perl DBI، نسبت به شاخص و روشهای رتبه بندی آن انتقاد کرده است.
ادوار دروان دو لوییس (; – ) سیاستمدار، و دیپلمات اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده است.
در هندسه، نماد اِشلَفْلی () نوعی نشانه گذاری به شکل {p,q،r...} است که با آن می توان پلیتوپ های منتظم و شیوهٔ مفروش سازی آن ها را مشخص کرد. نماد اشلفلی نام خود را از ریاضی دان قرن نوزدهمی سوئیسی لودویگ اشلفلی گرفته است که از پیشگامان ایجاد قراردادهای نوشتاری برای فضاها در ابعاد بالاتر از سه بود. نماد اشلفلی تعریفی بازگشتی دارد و با {p} برای یک چندضلعی منتظم محدب آغاز می شود. برای مثال {۳} نماد اشلفلی مثلث متساوی الاضلاع، {۴} مربع، {۵} پنج ضلعی منتظم و الی آخر است. چندضلعی های منتظم ستاره ای محدب نیستند و نماد اشلفلی آن ها به شکل {p/q} نوشته می شود که در این کسر تحویل ناپذیر p تعداد رئوس است. برای مثال نماد اشلفلی یک ستاره پنج پر {۵/۲} است. چندوجهی منتظمی که به دور هر رأسش q وجه p-ضلعی داشته باشد، با نماد اشلفلی {p,q} نشان داده می شود. مثلاً در هر رأس مکعب ۳ مربع به هم می رسند؛ بنابراین نماد اشلفلی آن {۴٬۳} است. پلیتوپ چهاربعدی ای که در هر ضلع آن r تا چندوجهی با نماد اشلفلی {p,q} به هم می رسند، با نماد اشلفلی {p,q،r} نشان داده می شود. مثلاً در هر ضلع یک تسرکت سه مکعب (با نماد اشلفلی {۴٬۳}) به هم می رسند؛ پس نما
د اشلفلی آن {۴٬۳،۳} است. به طور کلی، پلیتوپ {p,q،r... ,y،z} به دور هر قلّه اش z تا وجه با نماد {p,q،r... ,y} دارد. قله (peak) در چندوجهی رأس، در ۴-پلیتوپ ضلع، در ۵-پلیتوپ وجه، در ۶-پلیتوپ خانه و در n-پلیتوپ (n-3)-وجه است.
ووژیتسای علیا ناحیه ای تاریخی در آلمان و لهستان است. این ناحیه و ووژیتسای سفلی در شمال آن، ووژیتسا را تشکیل می دهند. هر دو ناحیهٔ ووژیتسا مسکن اقلیت اسلاو غربی با نام مردمان سوربی هستند. بخش عمدهٔ ووژیتسای علیا در ایالت زاکسن آلمان قرار می گیرد و شامل ناحیه های باوتسن و گورلیتس است. انتهای شمال غربی در اطراف روهلند و تتاو درون ناحیهٔ اوبرشپریوالد-لاوزیتس در براندنبورگ قرار دارد. بخش لهستانی در شرق رود لوسیشن نایسه قرار دارد و در استان سیلزی سفلی قرار می گیرد. نوار باریکی پیرامون شمال ونکنیتسا در استان لوبوسکی واقع شده است. باوتسن پایتخت تاریخی ووژیتسای علیا است و بزرگترین شهر آن، گرلیتز/ازگوژلتس است که از سال ۱۹۴۵ میان آلمان و لهستان تقسیم شده است. نام ووژیتسای علیا نخستین بار در متنی مربوط به سال ۱۴۷۴ ثبت شده است. در سالنامه های معاصر، این ناحیه با نام میلسکو شناخته می شد که از نام قبیلهٔ میلچانه گرفته شده بود. جغرافیا و طبیعت. از نظر ژئومورفولوژی، ووژیتسای علیا به صورت ارتفاعات گرانیتی ووژیتسا شکل گرفته است. تنها بخش های شمالی و شمال شرقی که شامل فلات تیغهٔ ووژیتسای علیا است، در دوران پلئیستوسن تشکیل شده اس
ت. در سال ۱۹۹۶ یونسکو این ناحیه را ذخیره گاه زیست کره اعلام کرده است. کوه ها و رودها. بلندترین نقاط بخش آلمانی ووژیتسای علیا در کوه زیتاو قرار دارند. این کوه بخشی از کوهستان ووژیتسا است که مرز آن را با ناحیهٔ بوهم در جنوب شکل می دهد. بلندترین قلهٔ کوه تسیتا، لوتس به ارتفاع ۷۹۲٫۶ متر و هوخوالد به ارتفاع ۷۴۹ متر هستند. در مجاورت آن، ارتفاعات ووژیتسا قرار داد که شامل قله هایی با ارتفاع کمتر از ۶۰۰ متر است. البته بلندترین قلهٔ ووژیتسای علیا تافلشتاین است که در بخش لهستانی قرار دارد و ارتفاع آن ۱۱۲۳ متر است. این قله در کوه ایسرا قرار دارد که مرز میان ووژیتسای علیا با سیلزی سفلی در شرق و بوهم در جنوب است. جهت جریان همهٔ رودهای اصلی ووژیتسای علیا جنوب به شمال است. در غرب آن، رود پولسنیتز در کونیگزبروک قرار دارد که قبلاً مرز آن با سرزمین مایسن در قلمرو ساکسونی را مشخص می کرد. رود شپری از ارتفاعات ووژیتسا سرچشمه می گیرد و از باوتسن می گذرد. لوسیشن نایسه از سال ۱۹۴۵ مرز آلمان و لهستان است. رود کویسا مرز ووژیتسای علیا با سیلزی سفلی است و از لوبانگ می گذرد. بخش تپه ای میانی بین کامنتس و لوبا برای کشاورزی مناسب بود و هنوز
بسیار سودآور است. در سدهٔ نوزدهم، مقدار زیادی زغال قهوه ای در شمال ووژیتسای علیا در دو سوی رود نایسه و پیرامون خویرزوردا کشف شد. حفر معادن روباز، باعث نابودی بخش زیادی از مناظر فرهنگی قدیمی شده است. تاریخچه. شکارچیان عصر سنگی میانه (حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد) تنها از این ناحیه عبور کردند. حتی قدیمی ترین فرهنگ های کشاورزی (حدود ۴۵۰۰ تا ۳۳۰۰ پیش از میلاد) تنها شواهد اندکی از سکونت در آن باقی گذاشتند. در اوایل عصر برنز (سده های یازدهم تا نهم پیش از میلاد) مردمان فرهنگ ووژیتسایی وارد ناحیه ای نامسکون از بوهم و لوسیشن نایسه شدند. شواهد باستان شناسی، مسیری میان مناطق مسکونی پیرامون باوتسن و تسیتا را نشان می دهد. اسلاوها از سدهٔ هفتم در این منطقه ساکن شدند. قبیلهٔ میلچانه در ناحیه ای میان کامنتس و لوباو زندگی می کرد. یکی دیگر از مساکن اسلاوی اولیه در درهٔ رود نایسن قرار داشت. مایسن. گسترش دولت آلمانی فرانک خاوری در سدهٔ دهم میلادی باعث به هم خوردن توسعهٔ مستقل قبایل اسلاو غربی شد. حملات هاینریش مرغ گیر در سال های ۹۲۱/۹۲۲ و ۹۲۸/۹۲۹ آغازگر دورانی از مطیع سازی اسلاوهای پولابی بود. در سال ۹۳۲ میلچانه وادار به پرداخت خ
راج شد. پس از مرگ هاینریش در سال ۹۳۶ میلچانه دوباره مستقل شد؛ ولی دوباره در سال ۹۳۹ توسط اتوی یکم رام شد. در نتیجه سرزمین های میلچانه ضمیمهٔ مارکا گرونیس و پس از سال ۹۶۵، بخشی از مارگراف مایسن شد. همهٔ قلعه های مرزی اصلی تقویت شد و برای آغاز فتوحات جدید، آماده شد. نخستین بار در سال ۱۰۰۲ در تاریخ تیتمار به شهر باوتسن اشاره شد. درگیری ها تا نیمهٔ دوم سدهٔ دهم میلادی ادامه داشت و در نهایت، در سال ۹۹۰ میلچانه مطیع مارگراف اکارد شد. در سال ۹۶۸، کلیسای ووژیتسای علیا زیر مجموعهٔ اسقف نشین مایسن شد. اندکی پس از آن، فتوحات غربی نظام در حال توسعهٔ پادشاهی لهستان تهدیدی برای حکومت فئودال آلمان شد. در سال ۱۰۰۲ بولسلاو یکم ووژیتسای علیا و سفلی را تصرف کرد و هاینریش دوم را وادار کرد به او تیولی دهد. پیمان صلح باوتسن در ۳۰ ژانویه ۱۰۱۸ به نبرد لهستان و آلمان خاتمه داد. طبق این پیمان، ووژیتسای علیا و سفلی به مالکیت لهستان درآمد. پس از پیروزی امپراتور کنراد دوم بر میشکو دوم لهستان در سال ۱۰۳۱، دوباره ووژیتسای علیا به مارگراف مایسن پیوست. در حین مناقشه اعطای مقام در سال ۱۰۷۶، شاه هاینریش چهارم سرزمین بودیسین را به عنوان تیول ام
پراتوری در عوض حمایت وراتیسلاو دوم از او در شورش زاکسن، به وراتیسلاو داد. در سال ۱۰۹۱ نیز چند روستای دیگر به این منطقه اهدا شد. بوهم. در سال ۱۱۵۶ امپراتور فریدریش بارباروسا اتحادی با ولادیسلاو دوم بوهم امضا کرد و دو سال بعد، قلعه ارتنبورگ و منطقهٔ بودیسین را به بوهم داد. به این ترتیب، نخستین دورهٔ بوهمی در تاریخ ووژیتسای علیا آغاز شد. همهٔ شهرهای اصلی و همهٔ مؤسسات مذهبی اصلی ووژیتسای علیا (به جز باوتسن) در نخستین سدهٔ حکومت بوهمی ها بنا شدند. پاکسازی جنگل ها که از حدود سال ۱۱۰۰ و عمدتاً توسط دهقانان سوربی آغاز شد، سطح زیر کشت را افزایش داد. مناطق جدیدی در بخش شمالی پیرامون خویرزوردا ایجاد شد. توسعهٔ کشور در میانهٔ سدهٔ دوازدهم تحت حکومت شاهان بوهم در رقابت با اسقف های مایسن شدت یافت. دهقانان آلمانی که سطوح جنگلی زیادی را پاکسازی کرده بودند و روستاهای زیادی ساخته بودند، در دوران توسعهٔ شرقی آلمان به درون کشور آورده شدند. کشاورزان آلمانی تازه وارد از نظر قانونی برتر از جمعیت ساکن فعلی بودند. اکثر دهقانان سوربی رعیت بودند. روستاهای جدید می توانستند تا حدودی در ادارهٔ امور خود خودمختار باشند. دهقانان سوربی نیز ک
ه در توسعهٔ کشور مشارکت داشتند، از حقوق یکسانی نسبت به آلمانی ها برخوردار شدند. مهاجرت تدریجی از غرب رود البه منجر به تشکیل طبقهٔ نجیب زادگان ووژیتسای علیا شد. این نجبا کشور را در جهت سیاست های شاه یا مارگراف ها هدایت می کردند و در عوض، زمین هایی به عنوان تیول دریافت می کردند. برخلاف کشور همسایه یعنی بوهم، نجیب زادگان دارای عنوان کامل نبودند؛ زیرا سرزمین های میلچانه از ابتدا به شاه تعلق داشت. طی قراردادی در سال ۱۲۴۱ مرز میان قلمرو اسقف های مایسن و ووژیتسای علیا مورد توافق قرار گرفت. در میانهٔ سدهٔ سیزدهم باوتسن به تصرف خاندان آسکانی که مارگراف براندنبورگ بودند، درآمد. مقری به نام لندفوگت تأسیس شد که جانشین مارگراف در ووژیتسای علیا بود. در اصل، قدرت های حاکمیتی بوهمی در دست یک نفر جمع شده بود و حتی افزایش یافته بود. لندفوگت بالاترین مقام اداری کشور بود و تا زمان جنگ سی ساله نیز باقی ماند. مهم ترین رخداد دوران حاکمیت خاندان آسکانی، تقسیم ووژیتسای علیا به دو کشور باوتسن (بودیسین) و گورلیتز در سال ۱۲۶۸ بود. با این وجود که خودمختاری گورلیتز در سال ۱۳۲۹ خاتمه یافت، این عمل باعث تقسیم نجیب زادگی ووژیتسای علیا و ادار
هٔ شهری شد. شهر گورلیتز که مرکز بخش شرقی بود، به سرعت اهمیت یافت و از نظر اقتصادی قدرتمندترین شهر ووژیتسای علیا شد. پس از انقراض دودمان آسکانی در سال ۱۳۱۹، شاهزادگان قلمروهای مجاور مانند یان بوهم از خاندان لوکزامبورگ، ادعای مالکیت ووژیتسای علیا کردند. در همین سال دوباره امپراتور لودویگ چهارم بخش باوتسن را به شاه بوهم داد. بخش شرقی به عنوان جهیزیه به دوک سیلزی رسید؛ ولی در سال ۱۳۲۹ آن را به شاه بوهم بازگرداند و تنها تسیتا را حفظ کرد. اتحادیه ووژیتسا. در سال ۱۳۴۶ پنج شهر سلطنتی ووژیتسای علیا و تسیتا که پس از مرگ دوک سیلزی به دست بوهم افتاده بود، اتحادیه ووژیتسا را تأسیس کردند. نیروهای متحد شهرها باید صلح عمومی را تضمین می کردند و بر بارون های دزد محلی غلبه می یافتند. شاه کارل چهارم نیز با صدور اجازه هایی از اتحادیه حمایت کرد. در سال های بعد این شش شهر توانستند بر نجیب زادگی چیره شوند. با افزایش توان اقتصادیشان دارای تأثیر سیاسی شدند. آنها توانستند در دویست سال بعدی شمار زیادی روستا بخرند و بخش بزرگی از کشور تحت حکومت مستقیم شوراهای شهری قرار گرفت. هنگام شورش هوسی ها در اوایل سدهٔ پانزدهم، شهرها با امپراتور زیگی
زموند و نجبای ووژیتسای سفلی علیه شورشیان متحد شدند. هوسی ها شهرهای کامنتس، رایشنباخ، لوبا، تسیتا و لوبان را تصرف و ویران کردند. تنها دو شهر بزرگتر یعنی باوتسن و گورلیتز توانستند در برابر حملات مقاومت کنند. جنگ با هوسی ها دسترسی ووژیتسای علیا به بوهم را هموارتر کرد و به دلیل ضعف پادشاهی، امور داخلی عمدتاً بدون دخالت شاه حل و فصل می شد. در سال ۱۴۶۹ زمین داران ووژیتسای علیا به دلیل اعتراف ییری پودبرادی (شاه بوهم) به اوتراکیست بودن (که توسط پاپ محکوم شده بود)، از او جدا شدند. ووژیتسای علیا با رقیب او ماتیاش یکم شاه مجار بیعت کرد. ماتیاش مناطق موراویا، سیلزی و ووژیتسا را تصرف کرده بود، ولی نتوانست بر خود بوهم حکمرانی کند. تا صلح اولوموتس با اولاسلوی دوم در سال ۱۴۷۹ اتحادیه ووژیتسا در جنگ ماتیاش برای دستیابی به حکومت بوهم شرکت می کرد. ماتیاش به دنبال مدیریت کشور خود به روشی کارامدتر بود. او فرمانداری را برای سیلزی منصوب کرد که ووژیتسا را نیز تحت سلطهٔ خود داشت. زمین داران ووژیتسای علیا این اقدام را تهدیدی علیه خودمختاری دانستند. با مرگ ماتیاش در سال ۱۴۹۰ ووژیتسای علیا دوباره بخشی از سرزمین بوهم شد. فرماندار منفور ش
اه ماتیاش به سرعت اخراج شد. در انتهای سدهٔ پانزدهم، نظام سیاسی منطقه تا حد زیادی به ثبات رسید. مجلس زمین داران (لندتاگ) مرکز قدرت کشور بود. از سدهٔ پانزدهم نجبا و شهرها می توانستند بدون موافقت شاه، تصمیم گیری کنند. لندتاگ پس از شاه بدنهٔ قانونگذاری ووژیتسای علیا بود. شهرها در زمینه مسائل مربوط به بسیاری از شوالیه ها و نیز نجبا از قدرت قضایی وسیعی برخوردار بودند. تصمیم دادگاه عالی نهایی بود و در دادگاه های شاهی پراگ قابل تغییر نبود. برتری شهرها خاری در گلوی اشراف ووژیتسای علیا بود. تنها چند سال پس از انتشار اعلامیه نود و پنج ماده ای مارتین لوتر در ویتنبرگ، نظرات اصلاح گرانهٔ او در تمام ووژیتسای علیا گسترده شد. با وجود تلاش نجبا، شوراهای شهری و شاه لایوش دوم برای جلوگیری از گسترش پروتستان، نخستین خطبه های پروتستان در گورلیتز، باوتسن و زیتاو در سال های ۱۵۲۰ و ۱۵۲۱ خوانده شد. در سال های ۱۵۲۳ و ۱۵۲۴ حاکمان گورلیتز و باوتسن به سرعت تحت فشار جمعیت وادار شدند اصلاحات پروتستان را البته در گام هایی کوچک و محتاطانه بپذیرند. کلیسای سن پتر باوتسن با موفقیت مقاومت کرد و کاتولیک ماند. از آن جایی که در ووژیتسای علیا برخلاف ب
وهم، شوراهای شهری و لردهای نجیب زاده اصلاحات را معرفی می کردند، استیلای کامل دکترین لوتری در کلیساها دهه ها به طول انجامید. حکومت هابسبورگ. با کشته شدن شاه لویی دوم در نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶ برادر زنش فردیناند یکم هابسبورگ حکومت او را به ارث برد. تنها بازدید او در سال ۱۵۳۷ با استقبال زمین داران همراه شد. شاه فردیناند تصمیمات متناقضی اتخاذ می کرد که به حل منازعات متمادی بر سر زمین های ووژیتسای علیا منجر نشد. شاه فردیناند در جنگ های عثمانی و هابسبورگ به حمایت و مالیات وابسته بود و هرگز نتوانست نجبا را دور کند یا از گسترش پروتستان جلوگیری کند. زاکسن. طبق پیمان صلح پراگ (۱۶۳۵) مارگراف ووژیتسای علیا به انتخابگر زاکسن داده شد. این انتخابگر در سال ۱۸۰۶ به پادشاهی زاکسن ارتقاء یافت. طبق اعلامیهٔ پایانی کنگره وین در سال ۱۸۱۵ بخش شمال شرقی ووژیتسای علیا از پادشاهی زاکسن به پادشاهی پروس منتقل شد. مرز جدید از روهلند در شمال غربی تا مرز بوهم در سایدنبرگ در جنوب شرقی امتداد داشت. منطقهٔ ووژیتسای علیا در شمال این مرز (شمال شهرستان های خویرزوردا، رتنبورگ، گورلیتز و لوبان) ضمیمهٔ استان سیلزی پروس شد.
در هندسه اقلیدسی قضیه دکارت بیان می کند که به ازای هر چهار دایرهٔ در حال «بوسه»، یا دایره هایی که به صورت مشترک مماسند، شعاع های دایره ها در یک معادله درجه دو صدق می کنند. با حل کردن این معادله می توان یکی از این دایره ها را با داشتن سه دایرهٔ دیگر ترسیم کرد. این قضیه نامش را از رنه دکارت گرفته است که آن را در سال ۱۶۴۳ در نامه ای به لیزابت پالاتینی، دختر فردریک پنجم و الیزابت استوارت بیان کرده بود. توضیح. این مسأله اولین بار در قرن سوم پیش ازمیلاد در یونان باستان پدیدار شد و آپولونیوس کتاب کاملی درباره اش نوشت، ازین رو به مسئله آپولونیوس معروف است. اگر سه دایرهٔ مفروض در مسئله آپولونیوس دو به دو بر یکدیگر مماس باشند، مسئله آپولونیوس دارای پنج جواب است که سه جواب آن همان دایره های داده شده هستند. دو دایره دیگر متناظر دایره های محیطی و محاطی هستند و دایره های سُدی نامیده می شوند که نامش را از شیمی دان فردریک سودی گرفته است که قضیهٔ دکارت را در سال 1936 برای بار دوم کشف کرد. هر کدام از دایره های سُدی با سه دایره مفروض یک مجموعه از چهار دایره را تشکیل می دهند که در شش نقطه بر یکدیگر مماس هستند. شعاع های این چهار
دایره در رابطهٔ زیر که به قضیه دکارت معروف است صدق می کند: K=+-1/r منفی جهت دایره محاطی و مثبت جهت دایره محیطی برای یافتن شعاع دایرهٔ چهارم بهتر است معادله به شکل زیر نوشته شود:
خانهٔ خاموش یک رمان نوشته اورهان پاموک نویسندهٔ اهل ترکیه است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. این رمان داستان سفر اعضای یک خانواده را به شهر جنت حصار برای دیدن مادربزرگشان نقل می کند. طرح. این کتاب از ۳۲ فصل تشکیل شده است، و هر فصل توسط یکی از کاراکترهای داستان نقل می شود. نام نقل کننده های داستان به ترتیب: رجب، بیوک خانم، حسن، فاروک و متین است. چکیدهٔ کتاب. در عمارتی قدیمی در جنت حصار، پیرزن سالخورده ای به نام فاطیما انتظار بازدید سالانهٔ نوه هایش را می کشد: فاروک، تاریخ نگاری فاسد و شکست خورده؛ خواهر حساس و چپ گرای او به نام نیلگون و نوهٔ کوچکتر، متین که علاقه مند به زندگی مدرن است و رؤیای زندگی در آمریکا را در سر می پروراند. فاطما برای چندین دهه در این روستا زندگی کرده است: از زمانی که همسرش، دکتری جوان و آرمان گرا، برای کمک به ماهیگیران فقیر به این روستا آمد. حالا او مدت هاست که مریض است و خدمتکار باوفایش رجب، یک کوتوله و فرزند نامشروع دکتر، از او مراقبت می کند. فاطما و رجب خاطرات مشترک خوب و بد فراوانی را به یاد دارند. اما پسرعموی رجب، پسری که از مدرسه اخراج شده و تمایلات افراطی میهن پرستانه دارد، این خانواده ر
ا وارد جریانات و آشوب های فزایندهٔ سیاسی کشور می کند. رمان خانهٔ خاموش، رمانی مسحورکننده است که کشمکش بلندمدت ترکیه در سال های سیاه دهه هشتاد میلادی و در مواجهه با مدرنیته را به زیبایی به تصویر کشیده است.
هوشپوکنا یک محدوده ثبت نشده واقع در شهرستان بولیوار، می سی سی پی، ایالات متحده است. هوشپوکنا در حدود ۳ مایل (۴٫۸ کیلومتر) جنوب از دانکن و حدود ۴ کیلومتر (۶٫۴ کیلومتر) شمال شلبی است. این نام از نام رودخانه هوشپوکنا نام گذاری شده است.
قتل واجب () فیلمی به کارگردانی یژی اسکولیموفسکی محصول سال ۲۰۱۰ است. از بازیگران آن می توان به وینسنت گالو، امانوئل سنیه، استیگ فروده هنریکسن، نیکلای کِـلِـوْ بروک و دیوید پرایس اشاره کرد.
پوآبی که به زبان اکدی به معنی «حرف پدرم» است، فردی مهم در شهر اور سومریان در دورهٔ نخستین شاهان سومری بود (۲۶۰۰ سال پیش از میلاد). لئونارد وولی به اشتباه نام او را شوباد فهمیده بود. پوآبی با نام ملکه یا نایب السلطنه مشهور است. مقام پوآبی در حکومت هنوز کاملاً روشن نیست چندین مهر استوانه ای در آرامگاه او پیدا شده است که از او با نام های "نین" و "اِرِش" یاد شده که آنها می توانند به معنی ملکه یا کشیش باشند. به هر حال روشن است که پوآبی نقش فرهنگی و اجتماعی مهمی در حکومت سومر داشته است. آرامگاه. باستان شناس بریتانیایی، لئونارد وولی نخستین کسی بود که آرامگاه پوآبی را شناسایی کرد آنها در فاصلهٔ سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ در کاوش هایشان آرامگاه پوآبی و نزدیک به ۱۸۰۰ تن دیگر را در گورستان شاهی اور شناسایی کردند. آرامگاه پوآبی بسیار ویژه و مهم بود، نه به این خاطر که اثاث قبر آن بسیار با کیفیت و فراوان بود بلکه به این دلیل که غارتگران به سراغ آرامگاه او نرفته بودند و آرامگاه در طول هزاران سال دست نخورده مانده بود. از جمله اثاث قبر پوآبی می توان به کلاه های سنگین و شگفت زرین که از برگ های زرین ساخته شده بود، حلقه ها، بشقاب ها،
چنگ، یک کلهٔ گاو نر که از لاجورد و زر ساخته شده بود، گردنبند، کمربند، دستبند و حلقه هایی که با دانه های لاجورد تزئین شده بود، ارابه که با تصویر سر شیر مادهٔ نقره ای تزئین شده بود. پوآبی با ۵۲ تن دیگر شامل نگهبانان، اسب ها، شیرها، یک ارابه و چندین تن دیگر به خاک سپرده شده بود. از دید لئونارد وولی، مستخدمانی که با پوآبی به خاک سپرده شده بودند زهر خورده بودند یا به آنها خورانده شده بود تا در جهان دیگر در خدمت او باشند. اسکن هایی که اخیراً صورت گرفته نشان می دهد برخی از افرادی که قربانی شده اند با زور و خشونت کشته شده اند احتمالاً یک ابزار نوک تیز سنگین باعث شکستگی های ایجاد شده در جمجمه آنها و درنتیجه مرگشان شده است. همچنین یک چکش کوچک در آرامگاه پیدا شده است. علاوه بر این شنگرف و بقایای بخار جیوه در آرامگاه دیده شده است که می تواند برای به تأخیر انداختن فساد جنازه ها و ادامهٔ مراسم خاکسپاری بوده باشد. جنازه ها در آرامگاه به صورت خم شده و در حالتی غیرطبیعی گذاشته شده بودند گویی که هر جنازه سرش را روی پای دیگری گذاشته و در آرامش است. گاهی سر جنازه در جهتی گذاشته شده که زخمی که بر سر وارد شده پنهان شود. گاهی هم کل
اه-خود یا پارچه هایی به دور سر قربانیان پیچیده شده است که گویی آنها بیرون آرامگاه کشته شده اند بعد بر آنها لباس پوشانده شده است، مراسم انجام گرفته و دست آخر کنار پوآبی به خاک سپرده شده اند. بقایا. بقایای بدن پوآبی از جمله جمجمه اش که به شدت آسیب دیده در موزه تاریخ طبیعی لندن نگهداری می شود. وسایل بدست آمده از آرامگاه که وولی پیدا کرد میان موزه بریتانیا در لندن، موزهٔ دانشگاه فیلادلفیا و موزهٔ ملی بغداد تقسیم شده است. همچنین در جریان جنگ عراق در ۲۰۰۳ برخی تکه های ارزشمند از موزهٔ ملی بغداد دزدیده شده است.
لغو سیستم هان در امپراتوری ژاپن و جایگزینی آن با استان های ژاپن در سال ۱۸۷۱، نقطه اوج اصلاحات میجی بود که از سال ۱۸۶۸ و در آغاز دوره میجی شروع شده بود. (در حال حاضر، ۴۷ استان از استان هوکایدو تا استان اوکیناوا در ژاپن وجود دارد) تحت اصلاحات، تمام دایمیو ها (اربابان فئودال) مجبور بودند قدرت خود را به امپراتور میجی و دودمان یاماتو بازگردانند این فرایند در چندین مرحله انجام شد و در نتیجه یک دولت جدید متمرکز، دولت میجی جایگزین سیستم فئودالی قدیمی ارباب رعیتی با یک الیگارشی جدید الیگارشی میجی شد.
کی اوی یک منطقه مسکونی در چیودا-کو، توکیو است. هتل نیو اوتانی توکیو و دانشگاه جوسای در این منطقه قرار دارد.
= موقعیت روستا = روستای قلعه بالا ۲۴ کیلومتر با شهر بیارجمند فاصله دارد و در ۱۴۰ کیلومتری جنوب شاهرود قرار گرفته است. روستا در منطقه ای کوهپایه ای بنا نهاده شده است که این امر موجب شده تا در ساخت خانه های آن از معماری پلکانی استفاده شود. این معماری خاص در کنار مصالح خاص منطقه و زیبایی کویر تصویری به یاد ماندنی را ایجاد کرده است. علاوه بر این ویژگی های خاص، پارک ملی توران نیز در جوار آن قراردارد که سفر به روستا را دیدنی تر می کند. = تاریخچه = تاریخ این روستا با شهر بیارجمند گره خورده و اولین بار در کتابی به نگارش مقدسی در قرن چهارم از آن یاد شده است. در کتاب او نوشته شده است این شهر دارای دژ، بارو و پر از مزارع و تاکستان بوده است. علاوه بر این مردم روستا خود به پرورش دام می پرداختند و از محصولات خود مانند روغن، لبنیات و گوشت دام ها استفاده می کردند. این روستاها در کنار کویر بنا شده اند و مانند اکثر روستاهای کویری ایران برای آب رسانی از قنات استفاده می کردند.طبق گفته ها عده ای از فرقه اسماعیلیه تحت امر حسن صباح به این منطقه گریختند و برای حفظ جان و ترس از دشمنانشان در غاری در حوالی ارتفاعات جنوب این روستا پناه
گرفتند. بعدها محل سکونتشان معروف به غار ملاحدین شد، که مردم محلی آن را غار ملحدو می نامیدند. امروز نیز آثاری از آن برجای مانده است. = معماری = همان طور که گفته شد این روستا نیز مانند روستای معروف ماسوله به علت بنا شدن در منطقه ای کوهپایه ای دارای معماری پلکانی است. بدین گونه که سقف خانه هایی که در ارتفاع پایین تر بنا شده اند، حیاط خانه هایی هستند که در ارتفاعی کمی بالاتر از آن ها هستند. اما این روستا به علت این که کمتر شناخته شده است کاملا بافت قدیمی خود را حفظ کرده و خبری از هیاهو و شلوغی ماسوله در آن نیست. علاوه بر معماری پلکانی در ساخت این خانه ها از مصالح بومی استفاده شده که آن را کاملا از دیگر روستاهای پلکانی متمایز می کند. این روستا در جوار بیابان بنا شده کافیست هنگام اقامت خود، شبی از محل استراحتتان خارج شوید و از شب های زیبای کویری لذت ببرید. = جاذبه های گردشگری = دشت های دلبر و علی انگر که جزو پارک ملی واقع در منطقه حفاظت شده خارتوران هستند در جوار روستای قلعه بالا قرار گرفته اند و زیستگاه جانورانی نادر هستند که برای دیدن آن ها می توانید به این روستا سفر کنید و از این جا به دیدن منطقه توران بروید. از
دیگر دیدنی های آن قرار گرفتن مناظر کویری در کنار زیبایی های کوهستان هستند. در روستا کوه های کم ارتفاع با سطح صاف وجود دارند که جزو جاذبه های آن به شمار می آیند. و دیگر دیدنی آن شب های کویری است، آرام سرد و دل انگیز. هنگامی که آسمان صاف و با ستاره ها چراغانی می شود. یکی دیگر از ویژگی های روستای قلعه بالا هم جواری آن با پارک ملی توران است. که موجب شده به آن لقب دروازه حیاط وحش توران را بدهند. این منطقه به آفریقای ایران نیز شهرت دارد. خارتوران زیستگاه عظیم و وسیع گونه های مختلف جانوری است که در جوار بیابان قرار گرفته است. مساحت آن حدود یک میلیون و چهارصد و هفتاد هزار هکتار است که بزرگ ترین زیستگاه موجودات زنده در ایران و بعد از سرنگتی در کشور تانزانیا دومین زیستگاه بزرگ در جهان است. در این منطقه بیش از ۲۵۰ گونه جانوری پستاندار، پرنده، خزنده و دوزیست زندگی می کنند که مشهورترین آن ها یوزپلنگ آسیایی و گورخر ایرانی هستند. خارتوران بیشترین تعداد یوزپلنگ را هم بین مناطق مختلف ایران دارد. به جز این ها غزال ایرانی (آهو)، سیاه گوش، گوسفند وحشی، کل و بز، گربه شنی، گربه دشتی، جبیر، پلنگ ایرانی، گربه پالاس (از انواع نادر گ
ربه سانان در ایران)، کفتار راه راه، گرگ، شغال زرد، روباه قرمز و شاه روباه از پستانداران منحصر به فرد این منطقه می باشند. = نگین سبز توران = قلعه بالا به دلیل ارتفاع بیشتر از روستاهای مجاور چشم انداز کامل بر دشت بیارجمند داشته و از این جهت می توان قلعه بالا را نگین سبز توران نامید. = آداب و رسوم و سوغات = مردم این روستا مانند سایر نواحی و محله های ایران نغمه ها و سرودهای خود را دارند که در جشن ها و مراسم ازدواج آن ها می خوانند و می نوازند. صنایع دستی روستای قلعه بالا عمدتا قالی هایی است که زنان روستا آن ها را می بافند. یکی از دست سازهای اصلی آن تانه بافی است که مختص این روستا است و نوعی پارچه بافی است که برای مصارف مختلف از الیاف گوناگون در بافت آن استفاده می شود. دوخت انواع لباس های محلی و سوزن دوزی نیز از دیگر صنایع دستی مردمان این شهر است. در کنار این کارها آن ها به پرورش کرم ابریشم نیز می پردازند و از آن نخ ابریشمی تولید می کنند. سوغاتی این شهر فلفل، انار، تخمه آفتاب گردان، زیره سبز، کنجد ودیگر صیفی جات است. این روستا چند سالی است که رونق بسیاری در بخش گردشگری دارد. همجواری با پارک ملی توران باعث شده است ا
ین روستا گردشگران زیادی را جذب کند. بهترین زمان برای سفر به این روستا از اول پاییز تا اواسط بهار است. همچنین این روستا اقامتگاه های بسیاری از جمله اقمتگاه قلعه مهرتوران دارد. __بی بخش__
مسخره باز فیلمی به کارگردانی و نویسندگی همایون غنی زاده و تهیه کنندگی علی مصفا محصول سال ۱۳۹۷ است. این فیلم نخستین اثر سینمایی همایون غنی زاده است که در بخش سودای سیمرغ سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۹۷) حضور داشت و توانست چهار جایزه از جمله سیمرغ بلورین بهترین فیلم سینمایی بخش نگاه نو و سیمرغ بلورین فیلم های هنر و تجربه را کسب کند. "مسخره باز" در سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم ورشو ۲۰۱۹ توانست سه جایزه بخش های بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و همچنین جایزه ویژه هیئت داوران را به دست آورد. خلاصه داستان. مسخره باز داستان جوانی به نام دانش (با بازی صابر ابر) شیفتهٔ بازیگری است که در یک سلمانی به همراه شاپور (با بازی بابک حمیدیان) کار می کند و شب ها بعد از اتمام کار به تمرین بازیگری می پردازد. صاحب کار او کاظم خان (با بازی علی نصیریان) که فردی معتقد به اصول اخلاقی است، به چیزی جز فیلم کازابلانکا و سلمانی اش فکر نمی کند و سر ماجرایی با سرهنگ کیانی (با بازی رضا کیانیان) از قدیم الایام مشکل دارد. مانفرد (با بازی داریوش موفق) که دوست و کارچاق کن این سلمانی است، شبی وارد سلمانی می شود و بیان می کند که موهای بلند ز