Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزادی بیان در کشورها () مفهوم حق انحصاری ذاتی است که به طور عمومی بدون ترس از سانسور یا مجازات صدق می کند. «گفتار» محدود به گفتار عمومی نیست و به طور کلی شامل اشکال دیگر بیان نیز می شود. این حق در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در نظر گرفته شده و در قوانین بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته شده است. با این وجود میزان رعایت آن در کشورهای مختلف عملاً متفاوت است. در بسیاری از کشورها، به ویژه کشورهایی که حکومتی اقتدار گرا دارند، سانسور دولتی آشکارا اعمال می شود. بعضاً ادعا شده است که سانسور به صورت دیگری صورت گرفته است (نگاه کنید به مدل تبلیغاتی) و رویکردهای مختلفی در رابطه با آزادی بیان وجود دارد نظیر سخن گفتن از نفرت، ناامیدی و قوانین دینی که وجود دارد. فهرست زیر بخشی از ادعاهای دولتی کشورها است و لزوماً وضعیت واقعی را منعکس نمی کند. قانون بین المللی. اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ تصویب شده است که در ماده ۱۹ این قانون آمده است: هر انسانی حق آزادی بیان و عقیده دارد؛ این حق شامل آزادی داشتن عقیده و باور بدون دخالت و تفتیش عقاید، دریافت و انتشار اطلاعات و افکار خود از طریق رسانه ها و بدو
ن ملاحظات مرزی است.""' از لحاظ فنی، به عنوان یک قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد به جای یک معاهده، از لحاظ قانونی به طور کامل در مورد اعضای سازمان ملل متحد نیست. علاوه بر این، در حالی که برخی از مقررات آن به عنوان بخشی از قوانین بین المللی عرفی در نظر گرفته می شوند، اختلاف نظر وجود دارد. آزادی بیان به معنای حفاظت از حقوق بین الملل توسط قانون میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی است که در حدود ۱۵۰ کشور ملزم به آن هستند. در تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، موناکو، استرالیا و هلند اصرار بر متمم ماده ۱۹ دارند تا بتوانند بر صدور مجوز رسانه ای روی سیستم های خود تأثیر بگذارند. آسیا. در میان کشورهای آسیایی چند کشور تضمین قانون آزادی بیان را برای شهروندان خود برقرار کرده اند. با این وجود، در برخی از کشورها این قانون برقرار نیست. موانع آزادی بیان مشترک هستند و بین کشورهای آسیایی بسیار متفاوت است. بین تضمین های قانونی، قانون اساسی آزادی بیان و شیوه های واقعی آن در میان کشورهای آسیایی ارتباط روشنی وجود ندارد. ایران. مقالات اصلی: ، سانسور در ایران و هند. مقاله اصلی: همچنین مقاله ر
ا ببینید قانون اساسی هند آزادی بیان را برای همه شهروندان تضمین می کند، اما همچنین محدودیت های قابل توجهی را اعمال می کند. در هند، شهروندان آزاد هستند که از دولت، سیاست، سیاستمداران، بوروکراسی و سیاست ها انتقاد کنند. با این حال، سخنرانی ها را می توان به دلایل امنیتی، اخلاقی و تحریک پذیری محدود کرد. در دادگاه عالی هند، موارد برجسته ای وجود دارد که آزادی مطبوعات و آزادی بیان در مورد سیاست کشور را برای هر شهروند تأیید کرده است. هنگ کنگ. در «فصل سوم: حقوق اساسی و وظایف ساکنان» (第三章: 居民的基本權利和義務) در قانون اساسی هنگ کنگ: ماده ۲۷: ساکنان هنگ کنگ باید از آزادی بیان برخوردار باشند، که شامل آزادی مطبوعات و انتشارات؛ آزادی اجتماعات، شوراها، صفوف و تظاهرات؛ و حق و آزادی تشکیل و پیوستن به اتحادیه های کارگری، و آزادی اعتصاب. 第二十七條: 香港居民享有言論、新聞、出版的自由，結社、集會、遊行、示威的自由，組織和參加工會、罷工的權利和自由。 به موجب ماده ۳۰:. آزادی و حریم شخصی و آزادی ارتباطات ساکنان هنگ کنگ توسط قانون باید تأمین شود. هیچ گروه و فردی، در هیچ زمینه ای مجاز به تجاوز به آزادی و حریم شخصی، و ارتباطات ساکنان نخواهد بود به استثنای مواردی که توسط مقامات برای انجام امور قانون
ی به منظور برآوردن نیازهای امنیت عمومی یا تحقیق در مورد جرائم جنایی مورد بازرسی قرار گیرند. 第三十條: 香港居民的通訊自由和通訊秘密受法律的保護。除因公共安全和追查刑事犯罪的需要，由有關機關依照法律程序對通訊進行檢查外，任何部門或個人不得以任何理由侵犯居民的通訊自由和通訊秘密。 اندونزی. توهین به مقدسات مذهبی در اندونزی تحت قانون ناسزاگویی غیرقانونی است. در بعضی موارد در اندونزی برای انتقاد از دولت اشاره کردن به نام اعضای هیئت دولت هنوز خطا محسوب می شود. بنگلادش. مقاله اصلی: همچنین می توانید به مقاله مراجعه کنید. در فصل سوم حقوق بنیادی در قانون اساسی بنگلادش ظاهراً آزادی بیان را برای هر شهروند بر اساس ماده ۳۹ قانون اساسی تضمین می کند. اسرائیل. مقاله اصلی: به مراجعه کنید ژاپن. می توانید به مقاله مراجعه کنید. آزادی بیان توسط فصل سوم، ماده ۲۱ متمم قانون اساسی ژاپن تضمین شده است. معافیت های چندانی در این حقوق وجود دارد و مقامات و رسانه ها با طیف گسترده ای از افکار مدارا می کنند. مالزی. می توانید به مراجعه کنید. در ماه مه ۲۰۰۸، نخست وزیر مالزی، داتوک سری عبدالله احمد بداوی، عنوان کرد: «رسانه ها باید سانسور داوطلبانه خود را انجام دهند». او گفت: هیچ چیز بنام آزادی نامحدود وجود ندارد و رسانه ها نباید از «سانس
ور داوطلبانه» برای احترام به هنجارهای فرهنگی، جوامع مختلف ارزش های مختلفی داشته باشند. پاکستان. ماده ۱۹ قانون اساسی پاکستان آزادی بیان و آزادی مطبوعات را با محدودیت های خاص تضمین می کند. خشونت علیه مذاهب مختلف در پاکستان غیرقانونی است. جمهوری خلق چین. می توانید به مراجعه کنید. ماده ۳۵ قانون اساسی جمهوری خلق چین ادعا می کند که: «شهروندان جمهوری خلق چین از آزادی بیان، مطبوعات، ملاقات، انجمن، صفوف و تظاهرات لذت می برند.» اما حزب کمونیست چین (CPC)، حزب حاکم حزب کمونیست چین (CPR)، یا حزب کمونیست چین (CPC)، سانسور را در جمهوری خلق چین (PRC) اجرا می کند. سانسور دولتی به طور عمده به دلایل سیاسی، و همچنین حفظ کنترل دولت بر مردم است. دولت چینی ادعا می کند که دارای حق قانونی برای کنترل محتوای اینترنت در داخل قلمرو خود است و قوانین سانسور آن ها بر حق شهروندان برای آزادی بیان نقض نمی شود. از سال ۲۰۱۲ که جین پینگ به دبیرکل حزب کمونیست چین (رهبر واقعی حزب کمونیست) تبدیل شد، سانسور به طور قابل توجهی تقویت شده است. فیلیپین. ماده سوم بخش چهارم در سال ۱۹۸۷ مشخص می کند که هیچ قانونی نباید آزادانه بیان را محدود نماید. با این حال،
برخی از قوانین فیلیپین این آزادی را محدود می کند، مثلاً: برخی قسمت های پرچم یا کد هرالد که به عبارات خاصی احتیاج دارند و عبارات دیگر را ممنوع می کنند. عربستان سعودی. اهانت به مقدسات اسلام در عربستان غیرقانونی است و با مجازات های سختی روبرو خواهد بود. کره جنوبی. اطلاعات بیشتر در مقاله قانون اساسی کره جنوبی آزادی بیان، مطبوعات، تقاضا و ملاقات برای اتباع خود را تضمین می کند. با این حال، رفتار یا سخنرانی به نفع رژیم کمونیستی کره شمالی، به موجب قانون امنیت ملی مجازات دارد، اگرچه در سال های اخیر، تحت تعقیب قانونی این قانون نادر بوده است. یک قانون سختگیرانه انتخابات وجود دارد که از چند ماه قبل از انتخابات اثر می گذارد و سخنرانی در حمایت یا انتقاد از یک نامزد یا حزب خاص را ممنوع کرده است. تایلند. می توانید به مقالات و همچنین مراجعه کنید در حالی که قانون اساسی تایلند برای آزادی بیان فراهم می کند، قانون می تواند آزادی بیان را برای حفظ امنیت ملی، حفظ نظم عمومی، حفظ حقوق دیگران، حفاظت از اخلاق عمومی و جلوگیری از توهین به بودیسم محدود کند. قانون لسی می جست ()، برای انتقاد، توهین یا تهدید پادشاه، ملکه، وارث مجرمان سلطنتی
یا نماینده آن ها مدت ۱۵ سال حبس، مجازات می کند. افترا یک جرم جنایتکارانه است و احزابی که از حکومت یا مشاغل وابسته انتقاد می کنند ممکن است تعقیب شوند، یا مرحله ای دچار خود سانسوری شوند. امارات متحده عربی. در امارات متحده عربی استفاده از یک شبکه کامپیوتری، برای آسیب رساندن به وحدت ملی یا آرامش اجتماعی جرم است. این قانون برای محکوم کردن مردم بخاطر انتقاد از تحقیقات امنیتی دولت در توئیتر مورد استفاده قرار گرفته است. آفریقا. در قانون اساسی بیشتر کشورهای آفریقا حفاظت قانونی برای آزادی بیان در نظر گرفته شده است و البته میزان اجرای آن در هر کشور نسبت به کشور دیگر متفاوت است. الجزایر. مقاله اصلی: سانسور در الجزایر مصر. مقاله اصلی: حقوق بشر در مصر: اکثر منابع اتفاق نظر دارند که مصر نقض کننده حقوق بشر است. مقامات به طور مؤثری مانع از اعتراض و آزادی بیان می شوند، بازداشت مخالفان، به دنبال محاکمه های ناعادلانه، اخوان المسلمین را مجازات کرد و قدرت ضد تروریستی اش را افزایش داد. شکنجه، ناپدید شدن اجباری و کشته شدن به ندرت اتفاق می افتد. اریتره. مقاله اصلی: اریتره به هیچ رسانه مستقلی اجازه فعالیت نمی دهد و به بهانه طفره رفتن،
بیان کردن و دلایل دیگر مخالفان را مورد تأدیب قرار می دهد. از سال ۲۰۰۱در اریتره، ۱۴روزنامه نگار در مکان های مخفی بدون محاکمه زندانی شده اند. مالاوی. در رابطه با وضعیت آزادی بیان در مالاوی گزارش مستقلی تهیه نشده است ولی می توانید به مقاله مراجعه کنید. موریتانی. مقاله اصلی: نیجریه. مقاله اصلی: سیرالئون. در رابطه با وضعیت آزادی بیان در سیرالئون گزارش مستقلی تهیه نشده است ولی می توانید به مقاله مراجعه کنید. سومالی. در رابطه با آزادی بیان در سومالی مقاله مستقلی تهیه نشده است ولی می توانید به مقاله و همچنین مراجعه کنید. آفریقای جنوبی. می توانید از مقاله های و استفاده کنید با توجه به تاریخچه تبعیض نژادی در آفریقای جنوبی، به ویژه در دوران آپارتاید، قانون اساسی جمهوری آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۶ موافق آزادی بیان تصویب شد و براساس زمینه های پیشین معادل ممانعت از تنفر محسوب می شود. آزادی عقیده و بیان تضمین شده و به وسیله متمم لایحه حقوق بشر آفریقای جنوبی در فصل ۲ قانون اساسی در نظر گرفته شده است. سودان جنوبی. در مورد آزادی بیان در سودان جنوبی مقاله مستقلی تهیه نشده ولی می توانید به مقاله مراجعه کنید. سودان. مقاله اصلی: تو
نس. در همین رابطه می توانید به مقاله نیز مراجعه کنید. آزادی بیان موضوعی بحث انگیر و مورد تردید در تونس است. هنرمندان، روزنامه نگاران و شهروندان هنگامی که برای ابراز عقیده آزاد خود تلاش می کنند مورد اذیت و آزار قرار می گیرند. همچنین بعد از انقلاب تونس تجربه کمی در زمینه سنت آزادی بیان وجود دارد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۳، علا یعقوبی موسیقیدان رپ تونسی، (معروف به "Weld el 15")، به زندان افتاد و به دو سال حبس محکوم شد؛ زیرا آهنگ او "پلیس ها سگ هستند" تحریک خشونت و نفرت تشخیص داده شد و به رغم استیناف در دادگاه تجدید نظر حکم دادگاه به تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۳اعلام شد، قرار زندان برایش صادر شد. زیمبابوه. مقاله اصلی: اقیانوسیه. استرالیا. می توانید به مقاله سانسور در استرالیا مراجعه کنید. در استرالیا از سانسور به نام طبقه بندی مطالب یاد می شود هرچند مطالبی که در مرحله بندی «مردود شده» اعلام شوند فروش و انتشارشان ممنوع است. این سیستم همچنین دارای سطح بندی ها و دسته بندی های مختلفی است که فروش، نمایش، یا استفاده از برخی مواد برای کسانی که زیر سن تجویز شده باشند را ممنوع می کند. از آنجا که استرالیا کشوری است که به صورت فدرال و ایالتی ا
داره می شود مسئولیت طبقه بندی مطالب و نظارت بر این گونه چیزها به عهدهٔ هر ایالت است. به طور کلی در استرالیا: زلاندنو. حق آزادی بیان به صراحت توسط قانون مشترک در زلاند نو محافظت نشده است، اما به صورت گسترده ای از آموزه های مربوط به دفاع از آزادی بیان در نظر قرار گرفته شده است. در زلاندنو مطبوعات مستقل، قوه قضائیه مؤثر و یک سیستم سیاسی دموکراتیک کارکردی برای تضمین آزادی بیان و مطبوعات وجود دارد. به طور خاص، آزادی بیان در بخش ۱۴ قانون حقوق بشر در قانون جدید سال ۱۹۹۰ زلاندنو در نظر گرفته شده است. ساموآ. می توانید به مقاله مراجعه کنید. اروپا. شورای اروپا. کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR)، که در تاریخ ۴ نوامبر سال ۱۹۵۰ امضا شد، بخش وسیعی از حقوق بشر را برای ساکنان کشورهای عضو شورای اروپا تضمین می کند که شامل تقریباً تمام کشورهای اروپایی می شود. این حقوق در ماده ۱۰ آمده است که آزادی بیان را برای همه شهروندان به رسمیت می شناسد. در اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است: همه افراد حق آزادی بیان دارند این حق شامل آزادی ارائه نظرات و دریافت و انتقال اطلاعات و ایده ها بدون دخالت مقامات دولتی و بدون در نظر گرفتن مرزها می شود. ا
ین مقاله نباید از دولت ها بخواهد مجوز پخش شرکت های تلویزیونی یا سینما را صادر کنند. اتحادیه اروپا. شهروندان اتحادیه اروپا از آزادی بیان، مطبوعات، اجتماع، انجمن، حرکت های جمعی و تظاهرات برخوردار هستند. در حال حاضر، تمام اعضای اتحادیه اروپا، علاوه برداشتن حقوق قانونی مختلف برای آزادی بیان در سطح ملی، امضاء کنوانسیون اروپایی حقوق بشر هستند. منشور حقوق اساسی اتحادیه اروپا از زمان ۱ دسامبر ۲۰۰۹، زمانی که پیمان لیسبون به طور کامل تصویب و مؤثر بود، قانونی است. ماده ۱۱ منشور، که بخشی از متن اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است، بیان می دارد که: اتریش. در سال ۲۰۰۹ دادگاهی در اتریش حکم کرد که توهین به محمد پیامبر مسلمان ها از حقوق آزادی بیان است. دادگاه حقوق بشر اروپایی این حکم را در سال ۲۰۱۸ محکوم کرد. جمهوری چک. آزادی بیان در جمهوری چک با منشور حقوق اساسی و آزادی های پایه ای که از نظر حقوقی معادل قانون اساسی چک است تضمین می گردد. دانمارک. می توانید به مقاله سانسور در دانمارک مراجعه کنید. آزادی بیان در دانمارک در قانون اساسی این کشور آمده است. بر طبق قانون اساسی هر فرد می تواند به صورت آزادانه عقاید
ش را با انتشار یا چاپ، به صورت نوشته و بیان ابراز دارد. فنلاند. می توانید به مقاله مراجعه کنید فنلاند از نظر آزادی مطبوعات به عنوان بهترین آزادی مطبوعات ۲۰۰۲–۲۰۰۶ و ۲۰۰۹–۲۰۱۰ و۲۰۱۲– ۲۰۱۴ شناخته شده است. فرانسه. می توانید به مقاله های و مراجعه کنید. اعلامیه حقوق انسان و شهروندان در ماده ۱۱ آزادی بیان را تضمین می کند: ارتباط آزاد افکار و عقاید یکی از ارزشمندترین حقوق انسان است: هر شهروندی ممکن است به این ترتیب در صحبت، نوشتن و چاپ آزادانه عمل کند. مواردی سوء استفاده از این آزادی ها را قانون مشخص می کند. آلمان. می توانید به مقاله مراجعه کنید. آزادی بیان با ماده ۵ قانون پایه جمهوری آلمان تضمین شده و همچنین می گوید که هیچ سانسور نیست و آزادی بیان ممکن است توسط قانون محدود شود. قانون آزادی مطبوعات در آلمان و ۱۶ ایالت آن تنظیم شده است. یونان. ماده چهاردهم قانون اساسی یونان آزادی بیان، نگارش و مطبوعات را برای همه، با محدودیت های خاص یا استثناها، تضمین می کند. مجارستان. ماده های VII, VIII, IX و X قانون پایه مجارستان حقوق آزادی بیان و مطبوعات، افکار، وجدان، مذهب، هنر، تحقیقات علمی و تجمع را مقرر می دارد. ایرلند. می توا
نید به مقاله مراجعه کنید. آزادی بیان در قانون اساسی ایرلند تحت ماده۴۰٫۶٫۱ حمایت می شود. ایتالیا. می توانید به مقاله سانسور در ایتالیا مراجعه کنید. قانون اساسی در ایتالیا در ماده ۲۱ پاراگراف ۱ آزادی بیان را تضمین می کند. مالت. توهین به کلیسای کاتولیک در مالت، قبلاً جرم بود. اما این قانون در سال ۲۰۱۶ لغو شد. هلند. ماده ۷ قانون اساسی هلند در اولین پاراگراف خود، حق بیان عقاید و احساسات را بدون سانسور و بدون گرفتن مجوز از مسئولان به همه اعطا می کند. لهستان. به صورت تاریخی اساسنامه ویسلیکا (Statutes of Wiślica)در سال ۱۳۴۷ توسط کازیمیر سوم آزادی بیان را در لهستان قرون وسطی تدوین کرد. بر اساس آن ناشران کتاب نباید مورد آزار و اذیت قرار گیرند. پرتغال. بعد از سرنگونی دیکتاتوری سالازار در سال ۱۹۷۴ ماده ۳۷ قانون اساسی پرتغال سانسور عقاید و اطلاعات را ممنوع می سازد. اسپانیا. ماده ۵۷۸ قانون جزای اسپانیا هر گونه تجلیل یا توجیه در بیان یا انتشار عام جرائمی را ممنوع می کند که در مواد ۵۷۱ – ۵۷۷ این قانون آمده است. همچنین تجلیل از کسانی که در اعدام یا توهین و تحقیر قربانیان جرائم تروریستی و خانواده هایشان شرکت دارند را ممنوع می
سازد. سوئد. می توانید به مقاله سانسور در سوئد مراجعه کنید. آزادی بیان در سه ماده از قانون اساسی سوئد در نظر گرفته شده است. انگستان. می توانید به مقاله مراجعه نمایید. دارای حق انحصاری آزادی بیان بر اساس قانون مشترک هستند. در سال ۱۹۹۸، بریتانیا، کنوانسیون اروپایی را تأسیس کرد و تضمین آزادی بیان را در ماده ۱۰ قانون داخلی خود با عنوان قانون حقوق بشر قرار داده است. نروژ. ماده ۱۰۰ قانون اساسی نروژ از سال ۱۸۱۴ آزادی بیان را اعطا کرده است و بیشتر آن از آن زمان دست نخورده باقی مانده است. روسیه. مقاله اصلی: همچنین می توانید به مقاله های و مراجعه کنید. جنبه های مختلف وضعیت آزادی مطبوعات معاصر در روسیه توسط چندین سازمان بین المللی مورد انتقاد قرار گرفته است. مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا، نسبت به اینکه روسیه با فرمان حکومتی فعالیت صدای آمریکا و رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی را در روسیه محدود می کند، انتقاد کرده و خواستار تجدیدنظر مسکو در این فرمان شد. سوئیس. ماده ۱۶ ، آزادی بیان و آزادی اطلاعات را برای همه شهروندان تضمین می کند. آمریکای شمالی. کانادا. برای اطلاعات بیشتر می توانید به تاریخچه و مراجعه کنید. آزادی بیان در
کانادا توسط ماده ۲(ب) منشور حقوق و آزادی های کانادا تضمین شده است: کوبا. تضمین های قانونی آزادی بیان در کوبا با ماده ۵۳ قانون اساسی کوبا و آزادی اجتماعات با ماده ۵۴ تضمین شده است. هندوراس. می توانید به مقاله مراجعه کنید. آزادی مطبوعات در هندوراس از زمان حکومت فرانسیسکو مورازان به عنوان رئیس جمهور جمهوری فدرال آمریکای مرکزی در سال ۱۸۳۰ شروع شد. مکزیک. می توانید به مقاله مراجعه کنید. سانسور در مکزیک شامل همه نوع سرکوب آزادی بیان در این کشور می باشد. در سال ۲۰۱۶ خبرنگاران بدون مرز مکزیک را در بین ۱۸۰ کشور از نظر آزادی مطبوعات در رده ۱۴۹ قرار داد. ایالات متحده آمریکا. مقاله اصلی: همچنین می توانید به مقاله سانسور در ایالات متحده مراجعه کنید. کنگره آمریکا هیچ قانونی را نخواهد آورد که در مورد برپایی یا ممنوعیت انجام آزادانه آئین مذاهب، یا محدود کردن آزادی بیان، یا مطبوعات یا حق تجمع صلح آمیز مردم باشد. اولین اصلاحیه قانون اساسی ایالات متحده: آمریکای جنوبی. بولیوی. مقاله اصلی: سانسور کردن در بولیوی را می توان در سال ها قبل از مخاصمات بین مردم بومی بولیوی و مردم ثروتمندتر با اصلیت اروپایی دنبال کرد. تا زمانی که بولیوی
در سال ۱۹۸۲ دموکراتیزه شد، رسانه ها تحت کنترل شدید قرار داشت. برزیل. منابع اصلی: و در برزیل آزادی بیان یک حق تضمین شده در قانون اساسی است. ماده پنج قانون اساسی می گوید بیان افکار آزاد است. ناشناس ماندن ممنوع است. اکوادور. مقاله اصلی: آزادی بیان در اکوادور با ماده ۶۶ بند ۶ تضمین شده است که می گوید: «حق اظهار نظر و ابراز آزادانه عقاید هر فرد در هر شکل ممکن آزاد می باشد.» پرو. در پرو آزادی بیان با بند ۲ ماده ۴ قانون اساسی تضمین شده است که می گوید «به آزادی اطلاعات، عقاید، بیان، نظر و انتشارات، چه شفاهی، چه کتبی یا از طریق هر وسیله ارتباط اجتماعی آزاد است.» ونزوئلا. مقاله اصلی: قانون اساسی ونزوئلا می گوید آزادی بیان و آزادی مطبوعات حمایت شده است. ماده ۵۷ می گوید. «هر کس حق دارد افکار. عقاید. نظراتش را شفاهاً آزادانه بیان کند»
در اصطلاح کدبندی نویسه، یک موقعیت کد یا کد پوینت یا شماره منحصر به فرد یک مقدار عددی است که فضای کد را تشکیل می دهد. بسیاری از شماره های منحصر به فرد، یک نویسه (کاراکتر) را نشان می دهند اما آن ها می توانند معانی دیگری هم داشته باشند، مثلاً برای قالب بندی. به عنوان مثال، طرح رمزگذاری اسکی شامل ۱۲۸ شماره منحصر به فرد در محدوده 0hex تا 7Fhex، گسترش یافته است که شامل ۲۵۶ شماره منحصر به فرد در دامنه 0hex تا FFhex است، و یونی کد شامل شماره های منحصر به فرد ۱٬۱۱۴٬۱۱۲ در دامنه 0hex تا 10FFFFhex است. فضای کد یونی کد به هفده صفحهٔ یونیکد (صفحه پایه چندزبانه، و ۱۶ صفحه مکمل) تقسیم شده است، که هر کدام دارای ۶۵٬۵۳۶ (= ۲۱۶) شماره کد هستند؛ بنابراین اندازه کلی فضای کد یونی کد ۱۷ * ۶۵٬۵۳۶ = ۱٬۱۱۴٬۱۱۲ است. تعریف. مفهوم "قالب یونی کد" برای انتزاع و برای تمایز هر دو استفاده می شود: این به این دلیل است که ممکن است کسی بخواهد این تمایزات را به وجود آورد: مفهوم موقعیت کد بخشی از راه حل یونیکد برای یک معمای دشواری است که سازندگان کدگذاری نویسه در دهه ۱۹۸۰ با آن مواجه بودند. اگر آن ها برای نمایش هر نویسه بیت های بیشتری اختصاص می داد
ند باعث می شد که حجم زیادی از منابع محاسباتی کامپیوتر برای کاربران خط لاتین (که اکثریت وسیعی از کاربران کامپیوتر را در آن زمان تشکیل می دادند) را برای بار اضافی غیرقابل قبولی استفاده شود که برای کاربران لاتین کاربردی نداشت. موقعیت کد، ایده قدیمی تناظر یک به یک بین کاراکترها و توالی بیت ها را از بین برد.
تأثیر اروپا بر افغانستان به تأثیرات سیاسی و اجتماعی و عمدتاً امپریالیستی تعدادی از کشورهای اروپایی و قدرتهای استعماری که در توسعه تاریخی افغانستان نقش داشته اند برمی گردد. ظهور دوست محمد خان. دوست محمد خان پس از رسیدن به قدرت در افغانستان و سقوط سلسله درانی در سال ۱۸۲۳ سلسه بارکزی را ایجاد کرد. این مهم تا سال ۱۸۲۶، زمانی که دوست محمد خان جوان و پر انرژی قادر به اعمال کنترل کافی بر کوتاه کردن دست برادران خود را از تاج و تخت در کابل شود رخ نداد. دوست محمد به صورت هوشمندانه ای، به امتیاز حمایت قبایل قزلباش از سمت مادری با آنها خویشاوند بود، تحت کارآموزی زیر نظر برادر خود فاتح خان دست یافت. در میان بسیاری از مشکلات، او با مشکل دفع تجاوز سیک‎ها در پشتون، در مناطق شرق خیبر مواجه شد. پس از تلاش برای ایجاد کنترل و ثبات در دامنه های اطراف کابل، شاه تصمیم به مقابله با جنگ سیک ها گرفت. در سال ۱۸۳۴ دوست محمدخان، شجاع شاه درانی را حمله ای که علیه او ترتیب داده بود شکست داد، اما غیبت او از کابل، فرصت پیشروی در منطقهٔ غرب را به سیک ها عطا کرد. نیروهای رانجیت سینگ با حرکت از آنجا به سمت منطقه ای که توسط کابل حکمرانی می شد پی
شاور را اشغال کردند. در سال ۱۸۳۶ نیروهای تحت فرمان دوست محمد، تحت فرمان پسرش اکبرخان، سیک ها را در نبرد جمرود در پانزده کیلومتری غرب پیشاور شکست دادند. اما این پیروزی نبرد پر هزینه ای بود و آنها نتوانستند به طور کامل سیک ها را از جمرود بیرون کنند. رهبر افغانستان این پیروزی را با تصرف پیشاور دنبال نکرد، در عوض با لرد اوکلند، فرماندار کل جدید در هند بریتانیا تماس گرفت و برای برخورد با سیک ها تقاضای کمک کرد. با این نامه دوست محمد خان به طور رسمی شرایط را برای آغاز مداخله بریتانیا در افغانستان مهیا کرد. در میان این بازی بزرگ، رضایت بریتانیا و روسیه در به تسلیم درآوردن و مطیع کردن دولت مستقل کوچکی که بین روسیه و هند بریتانیا قرار داشت نهفته بود. بازی بزرگ. پس از معاهده پاریس سال ۱۷۶۳ بریتانیا به قدرت اصلی در شبه قاره هند تبدیل شد؛ و این سرآغازی بود برای نشان دادن تمایلاتش به افغانستان، همانند اوایل که در معاهده اش با شاه شجاع درانی مشخص بود؛ و این تهدیدی برای امپراتوری روسیه که در حال گسترش بود محسوب می شد، بنابراین روسیه شروع به فشار آوردن به هند و بریتانیا کرد، تا امتیازاتی را در منطقه افغانستان در این بازی بزرگ
به دست آورد. این «بازی بزرگ» امپراتوری روسیه و بریتانیا را به تحرک واداشت تا حوزه مناطق تحت نفوذ خود را تا خاک افغانستان و رسیدن به حوزه یکدیگر گسترش دهند. این قضیه شامل تلاش های مکرر بریتانیا برای تحمیل یک دولت دست نشانده در کابل شد. در ادامه قرن ۱۹، شاهد اروپایی"‎ها "در افغانستان و سرزمین های اطراف آن و افزایش درگیری های جاه طلبانه حاکمان محلی که نقش مهمی را در سرنوشت این منطقه ایفا کرد بودیم. فاجعه جنگ داخلی افغانستان، موجب ایجاد ضعف در منطقهٔ هندوکوش شد و بریتانیا به خوبی از نقش مهم این منطقه که به کرّات به عنوان مسیر حمله به جنوب آسیا مورد استفاده قرار گرفته بود، آگاه بود. در دهه های اولّیه قرن ۱۹، برای بریتانیایی ها مشخّص شد که تهدید اصلی برای منافع "آنها "در هند، از سمت حکومت متزلزل افغانستان، ایرانی ها یا فرانسویان نیست، بلکه روسیه، که پیش از این پیشروی مداوم خود را به سمت جنوب قفقاز آغاز کرده و پیروزی قاطعی را در جنگ علیه ترکان عثمانی و ایرانیان قاجار به دست آورده بود، اصلی ترین تهدید برای آن ها به شمار می رود. هم زمان، روس ها از اشغال دائم آسیای میانه توسط بریتانیا هراس داشتند، چرا که بریتانیا با ن
فوذ به سمت شمال، پنجاب، سند و کشمیر را تصرف کرد؛ این منطقه بعداً به پاکستان تبدیل شد. انگلیسی ها جذب قفقاز توسط روسیه، سرزمین های قرقیزستان و ترکمنستان، خانات خیوه و امارت بخارا را به عنوان تهدیدی برای منافع خود در شبه قارّه آسیا مورد بررسی قرار دادند. علاوه بر رقابت بین بریتانیا و روسیه، دو دلیل خاص برای نگرانی بریتانیا نسبت به مقاصد روسیه وجود داشت. اول نفوذ روسیه در دربار ایران بود که باعث شد روس ها از ایران در تلاش خود برای تسخیر هرات که از نظر تاریخی دروازه غربی افغانستان و شمال هند محسوب می شد حمایت کنند. در سال ۱۸۳۷، ایران با پشتیبانی و مشاوره افسران روس در هرات پیشرفت کرد. دلیل دوم حضور در کابل در سال ۱۸۳۷، یک نماینده روس به نام یان ویتکویچ بود که ظاهراً همانند افسر بریتانیایی الکساندر برنز به منظور بحث های تجاری در آنجا حضور داشت. بریتانیایی ها درخواست کردند که دوست محمد همه ارتباطش با ایرانی ها و روس ها را قطع کند، ویتکویچ را از کابل حذف کند، از تمام ادعاهایش در مورد پیشاور صرف نظر کند، و به استقلال پیشاور که در آن زمان تحت کنترل برادرانش بود همانند قندهار احترام بگذارد. در عوض، دولت بریتانیا اعلام
کرد که از رانجیت سینگ می خواهد که با افغان ها آشتی کند. هنگامی که اوکلند از نوشتن توافق نامه امتناع کرد، دوست محمد به بریتانیا برگشت و مذاکرات خود با ویتکویچ را آغاز کرد. در سال ۱۸۳۸ اوکلند، رانجیت سینگ و شاه شجاع (Shah Shuja) توافقنامه ای را امضا کردند که بیان داشت شاه شجاع به کمک انگلیسی ها و سیک ها کنترل کابل و قندهار را به دست خواهد گرفت؛ او حاکمیت سیک ها بر استان های پیشین افغانستان، که پیش از این تحت کنترل رانجیت سینگ بود را خواهد پذیرفت و هرات نیز مستقل باقی خواهد ماند. در عمل، این طرح از دوست محمد با یک مقام بریتانیایی جایگزین شد که استقلال آن به اندازه سایر امیران هندی محدود می شد. به زودی برای انگلیسی ها آشکار شد که مشارکت سیک از طریق گذرگاه خیبر به سوی کابل پیش می رود در حالی که شجاع و انگلیسی ها از طریق قندهار به سوی کابل پیشروی می کنند. برنامه ای که اوکلند در بهار ۱۸۳۸، برای سیک ها در نظر گرفته بود این بود که با حمایت انگلیس، شاه شجاع را بر روی تخت سلطنت افغانستان بنشانند. با این حال، در پایان تابستان، این طرح تغییر کرده بود؛ اکنون تنها انگلستان، شجاع شاه را تحت فشار قرار می داد. اولین جنگ افغانس
تان-انگلیس ۱۸۴۲–۱۸۳۸. برای توجیه این طرح، فرماندار کل هند، لرد اوکلند، بیانیه سیملا Simla را در اکتبر ۱۸۳۸ منتشر کرد و دلایل لازم برای مداخلهٔ بریتانیا در افغانستان را مطرح کرد. در این بیانیه آمده است که به منظور تضمین رفاه هند، انگلیسی ها باید متحد قابل اعتمادی در مرز غربی هندوستان باشند. انگلیس مدعی شد که نیروهای آن ها صرفاً از ارتش کوچک شاه شجاع، در بازپس گیری آنچه که زمانی تاج و تخت او محسوب می شد حمایت می کردند. اگرچه بیانیهٔ سیملا Simla اظهار داشت که سربازان انگلیسی به محض به قدرت رسیدن شاه شجاع در کابل، عقب نشینی خواهند کرد، اما حکمرانی شاه شجاع، به طور کامل به سلاح های بریتانیایی برای سرکوب شورش و کمک های مالی بریتانیا برای جذب حمایت رؤسای سایر قبایل وابسته بود. انگلیسی ها این موضوع که آن ها در حال حمله به افغانستان بوده اند را انکار کردند و در عوض مدعی شدند که از دولت شاه شجاع در برابر دخالت خارجی و مخالفان حمایت می کنند. در نوامبر ۱۸۴۱، شورش و قتل عام در کابل بالا گرفت. بریتانیا دچار تزلزل و تردید شد و در شرایط نامناسبی قرار گرفت. انگلیسی ها با سردارها و رهبران تأثیرگذار مذاکره کردند، زیرا که آن ها