Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بکار رفته در آنها، باعث کاهش وزن یکسانی شدند. در مجموع، مؤثرترین نوع رژیم، رژیمی است که کالری مصرفی را کم کند. در پژوهشی که در مجلهٔ «"اِمریکن سایکالوجیست"» منتشر شد، محققان ثابت کردند که رژیم های کوتاه مدت که «محدودیت شدید دریافت کالری» داشتند، «در اکثریت دریافت کنندگان شان منجر به بهبود وزن و سلامت پایدار نشد.» مطالعات دیگری هم نشان داده اند که برخی افراد قادرند کاهش وزن شان را بدنبال رژیم حفظ کنند. کاهش وزنی که از طریق رژیم گرفتن باشد، اگرچه در افرادی که از لحاظ پژشکی در طبقه بندی بیماران جای می گیرند، مفید است، اما در افرادی که سالم هستند، بالعکس، موجب افزایش مرگ ومیر می شود. نخستین رژیم تغذیه ای مشهور، «بنتینگ» نام داشت که نامش را از «ویلیام بنتینگ» (مقاطعه کار کفن ودفن اهل انگلستان) می گرفت. او در یک جزوهٔ چاپی تحت عنوانِ «"عریضه ای دربارهٔ فربهی، خطاب به آحاد مردم"» در سال ۱۸۶۳ میلادی، جزئیات یک رژیم تغذیه ای کم قند-کم کالری خاص را شرح داد که باعث کاهش وزن چشمگیری در خودش شده بود.
ماهی در آب یک کتاب رمان نوشته شده توسط نویسنده اهل پرو، ماریو بارگاس یوسا، است که در سال ۱۹۹۳ میلادی منتشر شد و در آن نویسنده خاطرات خود را بازگو می کند. این زندگینامه دو دورهٔ مهم زندگی وارگاس یوسا را پوشش می دهد: سال های بین ۱۹۴۶ و ۱۹۵۸ که در آن دوره او دوران کودکی دشوار خود را طی می کرد و رابطه با پدرش را سرآغاز کار ادبیش می داند. دوره دوم شامل زمانهٔ اوج فعالیت های سیاسی به ویژه حوادث مربوط به نامزدی برای ریاست جمهوری پرو است که با شکست در برابر آلبرتو فوجیموری در سال ۱۹۹۰ پایان یافت. مضامین. این کتاب به دوازده فصل تقسیم شده است که در آن نویسنده داستان خود را با موضوعاتی در مورد زندگی دوران کودکی و رویدادهای مرتبط با فعالیت سیاسیش در پرو می پردازد. در کنار این خاطرات، بارگاس یوسا در مورد بسیاری از تجربیاتی که برای خودش مهم بود نیز صحبت می کند، مانند رویدادهایی که زمانی که به نظر می رسید پدرش مرده است رخ داد، اولین کار خود را در روزنامه "لا سرونیکا" و… او همچنین حقایق مربوط به فعالیت سیاسی خود، مانند مشارکت او در جنبش مخالف با آلن گارسیا، رئیس جمهور پرو در سال ۱۹۸۷، و مبارزاتش به عنوان نامزد ریاست جمهوری پ
رو در سال ۱۹۹۰ را در این کتاب افشا کرد. یکی از خاطراتی که در این اثر نویسنده نوشت، مربوط به زمانی است که او در تیم جوانان "Universitario de Deportes"، باشگاه فوتبال پرویی که خود از طرفداران آن است، بازی کرد. او دربارهٔ این روز می گوید:
پنج گوشه رمانی است که توسط نویسندهٔ اهل پرو، ماریو بارگاس یوسا، در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. این کتاب داستان یک جهان در معرض خطر بدبینی، جاه طلبی، مشکلات اخلاقی، بدبختی و خشونت است که در آن بارگاس راه حل هایی ارائه می دهد. این کتاب در نقد به دولت آلبرتو فوجیموری نوشته شده است.
روبر فاتح رمانی علمی تخیلی از ژول ورن نویسنده شهیر فرانسوی است که توسط انتشارات پیر-ژول اتزل در سال ۱۸۸۶ منتشر شد. دنباله این رمان، رمان صاحب جهان است که در سال ۱۹۰۴ منتشر شد.
صاحب جهان با نام دیگر ارباب گیتی ، رمانی است نوشته نویسنده فرانسوی ژول ورن که توسط انتشارات پیر-ژول اتزل در سال ۱۹۰۴ منتشر شد و یکی از آخرین رمانهایی بود که توسط او نوشته شد. این رمان در واقع ادامه ای بر رمان روبر فاتح بود. همزمان با نوشتن این رمان، وضعیت جسمانی ژول ورن هم رو به افول بود. این رمان در واقع یک رمان سیاه است چون پر است از ترس های نویسنده اش از خیزش مستبدانی همچون روبر، شخصیت منفی داستان. فیلم سینمایی صاحب جهان (فیلم ۱۹۶۱) بر اساس این رمان ساخته شده است. شرح داستان. تابستان ۱۹۰۳، در کل ایالات متحده وقایع ناشناخته ای به وقوع می پیوندد. عاملین این وقایع آنچنان با سرعت زیادی حرکت می کنند که تقریباً نامرئی هستند. یکی از شاهدین عینی وقایع، سربازرس اداره پلیس فدرال واشینگتن دی سی، جان استروک، برای دریافت علت این وقایع به شمال کالیفرنیا سفر می کند. در آنجا او متوجه می شود…
XIAP با نامِ کاملِ پروتئین بازدارندهٔ آپوپتوز وابسته به کروموزوم X (به انگلیسی: X-linked inhibitor of apoptosis protein) که با عنوانِ «پروتئین ۳ بازدارندهٔ آپوپتوز» (IAP3) و همچنین «پروتئین ۴ باکولوویرال حاوی IAP تکرارشونده» (BIRC4) هم شناخته می شود، پروتئینی است که آپوپتوز سلولی را متوقف می کند. در انسان، این پروتئین توسط ژن «XIAP» کُد می شود که بر روی کروموزوم ایکس قرار دارد. این پروتئین که یکی از اعضای خانوادهٔ بازدارنده های آپوپتوز است، نخستین بار در ویروس های «باکولوویریده» کشف شد و بعدها مشخص گشت که همولوگ های آن در پستانداران نیز یافت می شود. پروتئین XIAP بازدارندهٔ کاسپاز ۳، کاسپاز ۷ و کاسپاز ۹ است و در حال حاضر، قوی ترین پروتئین شناخته شده در انسان محسوب می شود. هرگونه کاهش یا نقصان عملکردی این پروتئین، ممکن است منجر به سرطان، بیماری های نورودژنراتیو و بیماری های خودایمنی شود. جهش در ژن XIAP می تواند منجر به یک نوع نادر از بیماری التهابی روده و همچنین اختلال لنفوپرولیفراتیو وابسته به کروموزوم X شود.
شاه پسند ارغوانی نام یک گونه از سرده شاه پسند است.
عفو بین الملل ایالات متحده آمریکا یکی از بخش هایی است که در بسیاری از کشورها وجود دارد و عفو بین الملل را در سراسر جهان تشکیل می دهند. سازمان عفو بین الملل سازمانی است که بیش از ۷ میلیون طرفدار، فعال و داوطلب در بیش از ۱۵۰ کشور دارد.این سازمان کاملاً از دولت ،شرکت های بزرگ یا ملی مستقل است.عفو بین الملل برای محافظت از حقوق بشر در سراسر جهان کار می کند.دیدگاه آن یک از دیدگاههایی در جهان است که معتقد است هر فرد باید - بدون در نظر گرفتن نژاد، مذهب، جنسیت یا قومیت - از تمامی حقوق بشر که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و دیگر استانداردهای بین المللی حقوق بشر ذکر شده برخوردار گردد. از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۶۶ بخش ایالات متحده از بیش از ۳۵۰،۰۰۰ عضو تشکیل شده است که افراد غیر حزبی بودند که برای آزادی کسانی که به خاطر نژاد،گرایش جنسی،مذهب یا دیدگاه های سیاسیشان زندانی بودند تلاش کرده اند.و با شکنجه و نقض حقوق بشر در سراسر جهان مخالفت و مبارزه کرده اند. این سازمان برای ترویج حقوق بشر در ایالات متحده از طریق لابیگری و آموزش و پرورش تلاش می کند و خود را به عنوان سازمانی توصیف می کند که برای حقوق کامل همه افراد تلاش می کند.
سُلطان مار نمایشنامه ای است از بهرام بیضایی، نوشته به سالِ ۱۳۴۴، که نخستین بار در ۱۳۴۸ به کارگردانیِ نویسنده به نمایش درآمد. متن. نمایشنامه نوشتهٔ زمستانِ ۱۳۴۴ بر اساسِ قصّهٔ معروفی به همین نام است که نویسنده از مادربرزگِ مادریش شنیده بود. در تابستانِ ۱۳۴۵ به وسیلهٔ خودِ نویسنده به صورتِ کتاب منتشر شد. بعدها انتشاراتِ تیراژه و انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان منتشرش کردند. نخستین نمایش. "سُلطان مار" نخستین بار ۲۳ شهریورِ ۱۳۴۸ به کارگردانیِ نویسنده در کنگرهٔ پزشکیِ ایران در رامسر به نمایش درآمد؛ و سپس از ۱ تا ۳۰ مهرِ همان سال در تالارِ ۲۵ شهریورِ تهران بر صحنه رفت. پس از نمایش در تهران هم از ۴ تا ۱۸ آبان به تفاریق در قزوین و رشت و بابل و ساری و گرگان و مشهد اجرا شد. بازیگران: نمایشِ "سُلطان مار" در مشهد را گروهی که سعید سلطان پور برانگیخته بود برآشفت. این گروه به تحریکِ سلطان پور به تالارِ رازی حمله کرده و نمایش را برچید. به زبان های دیگر. "سُلطان مار" به زبانِ ترکیِ آذربایجانی با نامِ "" در لنکران در بهارِ ۱۳۹۵ اجرا شد.
آلیس یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت آمریکایی است که بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۵ پخش می شد.
خط توکیو مگورو یک خط آهن متعلق به شرکت راه آهن توکیو است. این خط راه آهن ایستگاه مگورو را به ایستگاه دن-ئن-چوفو در جنوب غربی توکیو وصل می کند ولی اخیراً تمام قطارها آن تا ایستگاه هیوشی حرکت می کنند.
نبرد آنتی تام () همچنین شناخته شده با نام دیگر نبرد شارپسبرگ، نبردی است از مجموعه جنگ های داخلی آمریکا که در جنوب ایالات متحده و در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۲ در نزدیکی شارپسبرگ، مریلند به عنوان بخشی از کمپین مریلند به وقوع پیوست. این نبرد نخستین رویارویی دو ارتش در جبهه شرقی در جنگ داخلی آمریکا بود که در خاک اتحادیه انجام گرفت و خونین ترین نبرد به وقوع پیوسته در طول یک روز در ایالات متحده است که در مجموع، ۲۲۷۱۷ نفر کشته، زخمی یا از دست رفته برجای گذاشت. با پیشروی نیروهای موتلفه به فرماندهی رابرت ادوارد لی به سوی مریلند ژنرال جورج بی مک کللن فرمانده نیروهای اتحادیه حمله ای را علیه سپاه رابرت لی تدارک دید و در پشت رودخانه آنتی تام موضعی دفاعی گرفت. در بامداد روز ۱۷ سپتامبر، ژنرال ژوزف هوکر از فرماندهان ارتش اتحادیه با گردان های سواره نظام حمله سنگینی را به جناح چپ ارتش لی آغاز کرد. یورش ها و پاتک های مارپیچی شکل در سراسر کشتزارهای ذرت میلر و در مسیر کلیسای دانکر درجریان بود. سرانجام نیروهای اتحادیه موفق شدند با یورش های خود در مسیر جاده سانکن در مرکز سپاه جنوبی ها شکافی ایجاد و نفوذ کنند، اما این اقدام مزیتی برای آن ها د
ر پی نداشت. با فرارسیدن ظهر، گردان های دیگری از ارتش اتحادیه به فرماندهی ژنرال امبروز برن ساید وارد میدان نبرد شدند و پس از تسخیر یک پل سنگی بر فراز رودخانه آنتی تام به سمت راست جناح لی پیشروی کردند. در یک لحظه حساس در میدان جنگ، ژنرال ارتش موتلفه ای.پی. هیل از سمت هارپرز واقع در ویرجینیای غربی از راه رسید و ضدحمله غافلگیرکننده ای علیه نیروهای اتحادیه ترتیب داد. بر اثر این ضدحمله نیروهای برن ساید به عقب رانده شدند و یورش های نیروهای اتحادیه پایان یافت. با وجود برتری عددی دو بر یک ارتش اتحادیه در شمار نیروها، ژنرال لی تمام نیروهایش را وارد نبرد کرد. این درحالی بود که ژنرال مک کللن سه چهارم نیروهای خود را برای انجام حمله ای دیگر فرستاد. این موضوع ژنرال لی را قادر ساخت تا با جنگ نشسته و ایستا با نیروهای اتحادیه به نبرد بپردازد. در طول شب هر دو سپاه، خطوط و مواضع خود را به یکدیگر نزدیکتر کردند. ژنرال لی در ۱۸ سپتامبر، برای وارد آوردن تلفات و آسیب رساندن بیشتر به دشمن با سپاه ژنرال مک کللن به زدوخورد پرداخت. تا زمانی که با موفقیت توانست تمام نیروهایش را از روی رود پوتوماک حرکت دهد. پیش زمینه جنگ. ارتش ویرجینیای شم
الی با ۵۵۰۰۰ هزار سرباز به فرماندهی رابرت لی پس از موفقیت در دفع حمله ارتش اتحادیه به سمت ریچموند در تابستان سال ۱۸۶۲، اردوکشی به سوی مریلند را آغاز کرد. در سرتاسر ماه سپتامبر، ارتش ژنرال لی به سمت شمال پیشروی کرد و پادگان ارتش اتحادیه در هارپرز فری را تسخیر کرد. سپس به سمت منطقه ساوت مانتین واقع در میدان نبرد موضع گرفت. رابرت لی معمار پیروزی های ارتش جنوب در جبهه شرقی بود. وی به دنبال بهره برداری از فرصتی بود که پس از پیروزی در دومین نبرد بول ران برایش فراهم شد. ژنرال لی از همان آغاز جنگ به این نکته پی برده بود که بالاترین امیدواری برای استقلال جنوب، تضعیف روحیه و ناامیدی مردم شمال است. اگر شمالی ها به این باور می رسیدند که پیروزی در جنگ ناشدنی یا هزینه بالایی خواهد داشت، آن هنگام استقلال و به رسمیت شناختن جنوب امری محتمل به نظر می رسید. در هشتم سپتامبر ژنرال رابرت لی در خلال اردوکشی مریلند در فردریک بیانیه ای برای مردم مریلند صادر کرد. وی در بیانیه خود اعلام کرد که اردوکشی وی جهت آزادسازی مریلند و پیوستن آن به کنفدراسیون جنوب است. نامه های محرمانه لی به جفرسون دیویس رئیس جمهور ایالات مؤتلفه آمریکا نشان می د
هد که خود لی چندان به پیوستن مریلند به کنفدراسیون امیدوار نبود. با اینحال این بیانیه توجیه مناسبی برای اشغال بخشی از خاک اتحادیه توسط ارتشش بود. سپس فرمان های سختگیرانه ای جهت بازداشتن سربازانش از چپاول و غارتگری صادر کرد. وی از دیویس درخواست کرد زمینه گفتگو با دولت اتحادیه پیرامون به رسمیت شناختن جنوب را باز کند. با فرض بر اینکه، اندیشه های همگانی در ایالت های شمالی در میانه برگزاری انتخابات پاییزی تحت تأثیر بزرگنمایی پیرامون لشکرکشی اش قرار گیرد. تا زمینه برای عملیات تهاجمی در سرتاسر جبهه غرب تا رود می سی سی پی مهیا شود. بدین صورت ژنرال لی می توانست طی چند هفته در صورت پیروزی احتمالی به جنگ پایان دهد. در واشینگتن خبرهای پیشروی لشکر انبوه جنوبی ها برای رئیس جمهور لینکلن مشکلات بسیاری را به ارمغان آورد. شکست نیروهای اتحادیه در دومین نبرد بول ران موجب افزایش انتقادها و یک سری از اتهام زنی های زشت شد. سرلشکر جان پوپ مدعی بود که در طی آن نبرد سرلشکر مک کللن و ارتش پوتوماک به اندازه کافی از وی حمایت نکرده بود. همچینین اتهام هایی را نیز به برخی از افسران کلیدی نبرد مطرح کرد. لینکلن دریافته بود که پوپ اعتماد ارتش ر
ا از دست داده و می بایست برکنار شود. وی امیدوار بود تا فضای مناسبی برای برگزیدن یک فرمانده تازه به وجود بیاید و در یک اقدام آنی سرلشکر مک کللن را به عنوان فرمانده موقت تمامی نیروهای موجود در پایتخت منصوب کرد. با این وجود احساسات منفی بسیاری علیه مک کللن در برخی از اعضای کابینه لینکلن وجود داشت که به رئیس جمهور اعلام کردند باور ندارند مک کللن گزینه مناسبی برای فرماندهی در ارتش ایالات متحده باشد. اما ژنرال لی فرصتی برای لینکلن باقی نگذاشته بود. تهاجم ارتش کنفدراسیون به مریلند موجب شده بود تا لینکلن بی درنگ فرماندهی برای ارتش بگمارد. از سویی با توجه به سرعت رویدادها، وی چاره ای جز انتصاب مک کللان در این مقام را نداشت، زیرا سرلشکر مک کللان اعتماد ارتش را در اختیار داشت. سرلشکر مک کللن اطلاعات کافی از میزان ارتش کنفدراسیون یا مسیر پیشروی آنان در دست نداشت. از این رو جبهه دفاعی ارتش اتحادیه را به هر دو منطقه واشینگتن و بالتیمور گسترش داد. بنا به دستور مک کللن ارتش اتحادیه می بایست از سه مسیر جداگانه به سوی فردریک پیشروی می کرد. در هنگام پیشروی، ژنرال مک کللن اخبار و برآوردهای گوناگونی از نقشه ها و اهداف ژنرال لی و
میزان ارتش وی دریافت می کرد. بهترین تخمین وی بر پایهٔ گزارش های سواره نظام و اطلاعات مردم غیرنظامی بود که میزان ارتش کنفدارسیون را در حدود صد هزار تن که در واقع دو برابر اندازه واقعی ارتش ژنرال لی بود نشان می داد. سرلشکر مک کللن عملیات خودش را برپایه همین داده ها قرار داد. موردی که مورخان معاصر دلیل اصلی تاکتیک های محافظه کارانه وی در میدان نبرد برشمرده اند. اما در جبهه جنوبی ها، طبق دستور ویژه ژنرال لی در فرمان ویژه ۱۹۱، در دهم سپتامبر سرلشکر استون وال جکسن با نیروهایش به سمت هارپرز فری پیشروی کرد و پیش از رسیدن به آن محل طی یک مسیر انحرافی به سمت غرب پیش راند و موفق شد یک پادگان اتحادیه در مارتینزبرگ تسخیر کند. به هنگام پیشروی ارتش پوتوماک، دو سرباز اتحادیه به نام های "بارتون دبلیو میچل و جان ام بلوس" از هنگ ۲۷ سربازان داوطلب ایندیانا به طور تصادفی جزئیاتی از برنامه جنگی ژنرال لی را که درون یک سیگار پیچیده شده بود پیدا کردند. این نقشه موقعیت جغرافیایی و مسیر استقرار جنوبی ها در هارپرزفری، ویرجینیای غربی، هیجرس تاون را نشان می داد؛ بنابراین سرنوشت جنگ به این موضوع بستگی پیدا کرد که ژنرال مک کللن به اندازه کا
فی و به سرعت پیشروی را از سر بگیرد. وی هیجده ساعت برای بهره بردن از این اطلاعات و گردآوردن نیروهایش وقت صرف کرد؛ بنابراین فرصت را برای وارد آوردن شکستی قاطع به ژنرال لی را از دست داد. در ۱۴ سپتامبر ژنرال مک کللن با لشکر جنوبی ها به فرماندهی دنیل هاروی هیل در منطقه ساوت مانتین به نبرد پرداخت. با نزدیک شدن نیروهای فدرال در ۱۶ و ۱۷ سپتامبر رابرت لی نیروهایش را متمرکز کرد. در ادامه روز ژنرال مک کللن در ناحیه آنتی تام در یکی از خونین ترین نبردهای تاریخ آمریکا با بیش از ۲۲ هزار کشته و زخمی به نیروهای ژنرال لی یورش برد. در پایان نبرد از دیدگاه تاکتیکی هیچ یک از دو طرف برتری به دست نیاوردند. در شب ۱۸ سپتامبر رابرت لی از برابر ارتش پوتوماک عقب نشینی کرد. مک کللن تلاش کرد جنوبی ها را دنبال کند اما در ۲۰ سپتامبر در شپهردستوون، ویرجینیای غربی از دنبال کردن دشمن دست کشید. رئیس جمهور لینکلن از این نبرد جهت بکار بردن اهداف سیاسی و فراهم آوردن پیش زمینه به منظور صدور بیانیه آزادی بردگان استفاده کرد. فرماندهان و نیروهای دو سپاه. ارتش اتحادیه. سرلشکر مک کللن فرمانده ارتش پوتوماک پیش از نبرد به منظور تقویت ارتش اتحادیه، شش لشکر
پیاده نظام ارتش ویرجینیا را که فرماندهی آنان در گذشته برعهده ژنرال جان پوپ بود به سپاه خود ملحق کرد. لشکر یکم ارتش اتحادیه به سر فرماندهی سرلشکر ژوزف هوکر و فرماندهی تیپ ها بر عهده لشکر دوم ارتش اتحادیه به سرفرماندهی سرلشکر ادوین سامنر و فرماندهی تیپ ها بر عهده لشکر پنجم اتحادیه به سرفرماندهی سرلشکر فیتس جان پورتر و فرماندهی تیپ ها بر عهده لشکر ششم اتحادیه به سرفرماندهی سرلشکر ویلیام فرانکلین و فرماندهی تیپ ها بر عهده لشکر نهم اتحادیه به سرفرماندهی سرلشکر امبروز برن ساید و فرماندهی تیپ ها بر عهده لشکر دوازدهم اتحادیه به سرفرماندهی سرلشکر جوزف مانسفیلد و فرماندهی تیپ ها بر عهده ارتش موتلفه. ژنرال رابرت ادوارد لی فرمانده ارتش ویرجینیای شمالی فرماندهی ارتش موتلفه را در آنتی تام برعهده داشت. لشکر یکم ارتش ایالات موتلفه به سر فرماندهی سرلشکر جیمز لنگستریت و فرماندهی تیپ ها برعهده لشکر دوم ارتش ایالات موتلفه به سر فرماندهی سرلشکر استون وال جکسن و فرماندهی تیپ ها برعهده طرح ریزی و صف آرایی. در ۱۵ سپتامبر ژنرال لی در نزدیکی شهر شارپسبورگ نیروهای خود را در پشت رودخانه آنتی تام به شکل نوار باریکی در یک موقعیت دفاعی بس
یار مناسب سازماندهی کرد. موقعیت ارتش کنفدراسیون غیرقابل نفوذ به نظر می رسید. زمینی که بر روی آن سنگر گرفته بودند دارای پوشش عالی برای استتار پیاده نظام همراه با وجود پرچین ها، نرده ها، دیوارهای سنگی و زمینی نمناک که سرتاسر پوشیده ازگودال ها، چاله ها و سنگ های آهکی بود. تنها مانع کوچکی که روبروی آنان قرار داشت جوی آبی بود ۱۸ تا ۳۰ متر پهنا داشت و با وجود سه پل سنگی که هر کدام یک و نیم کیلومتر از هم فاصله داشتند که مکان مناسبی برای گذر کردن و پیشروی بود. همچین موقعیت دشواری نیز برایشان بشمار می رفت زیرا پشت سرشان توسط رودخانه پوتوماک بسته شد. در موقع اضطراری فقط یک نقطه برای عقب نشینی از سوی فورت بوستر در شپهردستوون در دسترس بود. ارتش اتحادیه به فرماندهی ژنرال مک کللن به سوی غرب به سمت بونسبورو پیشروی کرد. میان نیروهای اتحادیه و کنفدراسیون (موتلفه)، کوهستان ساوت مانتین (انگلیسی: South Mountains) قرار گرفته بود. درخلال گذر از منطقه کوهستانی دو زدوخورد در ناحیه ترنر کپ (انگلیسی: Turner Gap) و کرامپتون کپ (انگلیسی: Crampton Gap) صورت گرفت. جنوبی ها نمی توانستند موقعیت خود را نگه دارند بنابراین موضع خود را در برابر
ارتش اتحادیه از دست دادند. ژنرال لی به خوبی دریافته بود که می بایست به سمت ویرجینیا عقب نشینی کند. با این وجود پیروزی برق آسا و چشمگیر ژنرال جکسن برابر پادگان اتحادیه در هارپرز فری او را متقاعد کرد تا در شارپسبورگ موضع بگیرد. این یک امتیاز بزرگ برای ژنرال لی بشمار می رفت که نیروهایش را بر روی رود پوتوماک سنگربندی کند. اما در کنار آن ضعف بزرگی نیز بشمار می رفت. اگر روند جنگ به زیان آن ها پیش می رفت، هیچ راهی برای عقب نشینی وجود نداشت. در ۱۵ سپتامبر ژنرال لی نیروهایش را پشت رود آنتی تام قرار داد. ارتش اتحادیه نیز در آن سوی رودخانه موضع گرفت. به مدت یک روز هر دو سپاه به یکدیگر نگاه می کردند. در این هنگام ژنرال مک کللن در حال پی ریزی برنامه و نقشه جنگ بود. سرانجام در ۱۷ سپتامبر خونین ترین نبرد تاریخ آمریکا تا آن روز آغاز شد. درحالی که شمار نیروهای اتحادیه سه برابر ارتش کنفدراسیون بود. اما ژنرال مک کللن به اشتباه گمان می کرد شمار نیروهای جنوبی صد هزار تن است. همین دلیل موجب تأخیر در طرح ریزی برنامه جنگ و اجرای آن شد. نقشه ها و فرمان های مک کللن در این نبرد بسیار ناهماهنگ و اجرای آن ها دشوار و با ناکارآمدی همراه ب
ود. وی به همه فرماندهان لشکرهای زیردست خود این دستور را داده بود که فرمان های جنگی لشکرشان را خودشان تصمیم گیری و اجرا کنند و خبری از یک طرح و برنامه در چارچوب یک نقشه کلی برای میدان نبرد درکار نبود. برای فرماندهان ارتش اتحادیه دیدن و نظارت رخدادهای بخش های دیگر جنگ که بیرون از دیدشان قرار داشت بسیار دشوار حتی غیرممکن بود. ستاد فرماندهی ژنرال مک کللن نیز از میدان نبرد بیش از یک مایل در خانه فیلیپ پرای در کناره رودخانه فاصله داشت به این دلیل برای وی بسیار دشوار بود که بر همه بخش های ارتش اتحادیه به طور جداگانه کنترل و رسیدگی کند؛ بنابراین به طور کلی نبرد به سه جنگ جداگانه و به طور عمده بدون داشتن هماهنگی های لازم، در بامداد در نقطه شمالی میدان نبرد، با فرا رسیدن ظهر در مرکز و بعدازظهر در جنوب به طول انجامید. ناهماهنگی ها و نبود سازماندهی در ارتش اتحادیه نه تنها موجب از دست رفتن برتری عددیشان در برابر دشمن شد بلکه این فرصت را برای ژنرال فراهم کرد که از موضع دفاعی خود یورش ها و پاتک هایی علیه ارتش اتحادیه ترتیب دهد. شب پیش از نبرد باران نم نم شروع به باریدن گرفت و در سپیده دم ۱۷ سپتامبر تا ساعت پنج و سی دقیقه آس
مان پوشیده از ابر بود. در این هنگام توپخانه ارتش کنفدراسیون که بر روی زمین مرتفعی قرار داشت به روی ارتش اتحادیه آتش گشود تا بدین صورت تنها در عرض دوازده ساعت خونین ترین نبرد در تاریخ آمریکا آغاز شود. ژنرال لی تمام ارتش زیر فرمان خودش را به غیر از تیپ ژنرال "ای. پی. هیل" که هنوز در راه هارپرزفری در مسیر هیگرزتاون، مریلند در فاصله دو و نیم مایلی در حال پیشروی به سوی حومه مریلند بود بطورکامل سازماندهی کرد. سنگربندی جنوبی ها در سرتاسر یک کشتزار ذرت که متعلق به زمینداری به نام دیوید آر میلر بود تا پیرامون یک کلیسا ساخته شده با خشت سفید بنام دانکر چرچ (انگلیسی: Dunker Church) که در امتدا وست وودز کشیده شده بود. در میانه این موقعیت دفاعی جنوبی ها، نیروهای ژنرال ای.پی. هیل که از سمت شرق به غرب در مسیر یک کشتزار پست پیشروی می کردند از دیدها پنهان شده بودند. نبرد. آغاز نبرد، کشتزار ذرت. نبرد در بخش شمالی. نبرد در بامداد ۱۷ سپتامبر در ساعت ۵:۳۰ دقیقه صبح توسط لشکر یکم ارتش اتحادیه به فرماندهی سرلشکر "ژوزف هوکر" از جاده هیگرزتاون آغاز شد. هدف قرار دادن موضع جنوبی هایی که در پیرامون کلیسای کوچکی بنام "دانکر چرچ" که به یک
فرقه محلی از باپتیست های آلمانی تعلق داشت، مأموریت ژنرال هوکر بود. هوکر به طور تقریبی ۸۶۰۰ سرباز در اختیار داشت و این کمی بیشتر از شمار ۷۷۰۰ مدافعان جنوبی که بود که تحت فرمان ژنرال جکسن قرار داشتند. این اختلاف ناچیز در برابر موضع دفاعی مناسب جنوبی ها در به تعادل کشیده شدن نبرد میان دو طرف تأثیر گذاشته بود. برای ایستادگی در برابر این یورش، ژنرال لی به جکسن فرمان داد تا به جناح چپ لشکر هوکر یورش ببرد. بر اثر این حمله برخورد شدیدی میان دو طرف درگرفت به گونه ای که دو سپاه درهم درآمیختند. خط پیشروی نیروهای هوکر از هیگرزتاون تا شارپسبورگ کشیده شده بود. اکنون سربازانش در سمت شرق با میدان بزرگی روبرو شده بودند که از ذرت پوشیده شده بود. سه تیپ از لشکر ژنرال هوکر با پایداری سرسختانه پیاده نظام و آتش توپخانه جنوبی ها روبرو شده بود که در برابر آن ها وادار به عقب نشینی شدند. در ادامه صبح نبرد برای تصرف و بازپس گرفتن گشتزار ذرت در جریان بود. این بار نیروهای ژنرال هوکر که از پشتیبانی لشکر دوازدهم اتحادیه به فرماندهی ژنرال مانسفیلد برخوردار بودند دست به حمله زدند اما با ضدحمله های پی در پی نیروهای ژنرال "استون ویل جکسن" که ت
وسط توپخانه تیپ سواره نظام ارتش کنفدراسیون به فرماندهی ژنرال استوارت که بر روی تپه نیکدموس در پشت جناح چپ جنوبی ها مستقر بود روبرو شدند. این باعث شده بود تا جنوبی موقعیت خود را در پیرامون کلیسای دانکر نگه بدارند. توپخانه ارتش اتحادیه نیز که بر روی بلندی در هیگرزتاون در سمت شرق رودخانه آنتی تام قرار داشت به پشتیبانی از نیروهای پیاده نظام اتحادیه پرداخت. ژنرال هوکر متوجه درخشش سرنیزه تفنگ های سربازان جنوبی پنهان شده درون کشتزار ذرت گردید. بی درنگ آتش توپ و خمپاره چهار توپ از آتشبار جنوبی ها بر بالای سر نیروهای اتحادیه شروع به باریدن گرفت. به دلیل دید کم موجود در کشتزار نبرد تن به تن و خونینی به وقوع پیوست و سربازان هر سپاه با سرنیزه و قنداق تفنگ به یکدیگر یورش بردند. کشتار و هرج و مرج به اوج خود رسیده بود و فرمان های افسران در میان فریادها و نعره ها به گوش کسی نمی رسید. تفنگ ها بر اثر شلیک پیاپی داغ و از کار افتادند و انبوهی از گلوله و توپ در هوا پراکنده بود. هزاران سرباز در ردیفی بسوی یکدیگر تیراندازی می کردند و آتش توپخانه هر دو سپاه کشتزار ذرت را به آتش کشیده بود. باوجود اینکه شماری زیادی از نیروهای دو طرف ک
شته، زخمی یا مفقود شده بودند، جنگ به سختی در حال ادامه بود. خشونت و خونریزی که در میدان نبرد کشتزار ذرت درگرفت، بعدها تبدیل به افسانه و متل شد. بنا به درخواست سرلشکر هوکر ۷۲۰۰ نفر نیروی کمکی و پشتیبان از لشکر دوازدهم اتحادیه به فرماندهی سرلشکر جوزف مانسفیلد برای وی فرستاده شد. اما نیمی از نیروهای مانسفیلد، سربازان تازه به خدمت گرفته شده و فاقد تجربه نبرد بودند. خود مانسفیلد نیز از توانایی های فرماندهی بی بهره بود و تنها دو روز پیشتر به فرماندهی لشکر برگزیده شده بود. با همه این ها وی کهنه سربازی با چهل سال سابقه خدمت در ارتش بود اما تا آن زمان تجربه فرماندهی سربازان در میدان نبرد در این مقیاس را نداشت. وی نگران گرفتار شدن نیروهایش زیر آتش سنگین دشمن بود؛ بنابراین تصمیم به تاکتیک های محافظه کارانه گرفت و نیروهایش را به آرایش ستونی و عریض درآورد و با چنین آرایشی به ناحیه ایست وودز (انگلیسی: East Woods) وارد شد. آرایش نیروهای وی برای توپخانه کنفدراسیون یک هدف ایدئال و ساده بشمار می رفت که هدف قرار دادن آن ها مانند تیراندازی به یک جسم بزرگ و ثابت بود. در حقیقت تلفات سنگینی به لشکر دوازدهم وارد شد و خود سرلشکر مانس
فیلد نیز از ناحیه سینه بسختی زخمی و فردای آن روز جان خود را از دست داد. به عنوان جانشین وی سرتیپ آلفوس ویلیامز فرماندهی نیروهای لشکر دوازدهم را به طور موقت برعهده گرفت. در ساعت هشت و سی دقیقه بامداد، ژنرال مک کللن، دوتیپ از لشکر دوم اتحادیه به فرماندهی سرلشکر ادوین سامنر برای پشتیبانی از ژنرال هوکر اعزام کرد. هزاران تن از نیروهای هوکر کشته یا زخمی شده یودند و برجامانده ها در میان ساقه ها و برگ های کشتزار زیر آتش سربازان ژنرال جکسن پنهان شده بودند. تنها پس از گذشتن نیم ساعت از جنگ ژنرال ارتش اتحادیه جوزف مانسفیلد زخمی شده بود و خود ژنرال هوکر نیز از ناحیه پا مورد هدف گلوله دشمن قرار گرفته بود. جنوبی ها به خوبی از موقعیت خود دفاع کرده بودند. ژنرال استون وال جکسن تنها چند صدتن از سربازانش را از دست داد که تنها یکی از افسران ارشد سپاهش در میان قربانیان بود. در این لحظه نبرد، نیروهای کنفدراسیون بشمار ۱۱۷۰۰ تن در برابر نیروی ۱۶۵۰۰ نفری ارتش اتحادیه شکننده بنظر نمی رسیدند. با این وجود ژنرال لی شتابزده دو تیپ از نیروهای خود را یکی به سرکردگی جان والکر و دیگر به فرماندهی مک لاو که نیروهایش پس از یک پیشروی شبانه و خسته
کننده از هارپرز فری رسیده بودند برای تقویت جناح راست ژنرال جکسن روانه کرد. در برابر جلوگیری از اجرای برنامه جنوبی ها و برداشتن فشار از روی نیروهای ژنرال مانسفیلد، تیپ دوم لشکر ژنرال سامنر که فرماندهی آن بر عهده سرتیپ جان سیجویک بوده با نیروی ۵۴۰۰ نفری با پیشروی از ناحیه ایست وودز وارد نبرد شد. هدف آن ها منحرف کردن ارتش کنفدراسیون از سمت جنوب بود. جایی که لشکر نهم اتحادیه به فرماندهی امبروز برن ساید در حال پی ریزی یک یورش از آن ناحیه را داشت. اما اجرای برنامه ژنرال سامنر اشتباه فاحشی بود. میان تیپ دوم (به فرماندهی جان سیجویک) و تیپ سوم (به فرماندهی ویلیام هنری فرنچ) فاصله ایجاد شده بود. سرلشکر سامنر با یک آرایش نظامی نامعمول (هر سه تیپ لشکر خود را در یک خط در کناره یکدیگر قرار داده بود) حمله را آغاز کرد. ابتدا آن ها با آتش توپخانه کنفدراسیون روبرو شدند. سپس از سه جهت مورد حمله جنوبی ها به فرماندهی "والکر"، "ایرلی" و "مک لاو" قرار گرفتند. در کمتر نیم ساعت نیروهای سیجویک (تیپ دوم) با متحمل شدن ۲۲۰۰ کشته و زخمی در آشفتگی و بی نظمی کامل وادار به عقب نشینی شدند. خود سرتیپ جان سیجویک نیز زخمی و جهت مداوا و بهبودی چ