Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خش هایی از شبه جزیرهٔ عربستان حکومت می کند. تاکنون ۷ پادشاه آل سعود بر این سرزمین زمام امور را در دست داشته اند که نخستین پادشاه ملک عبدالعزیز بود. شش پادشاه پس از او همگی فرزند او و برادر هستند. دودمان آل سعود قدرت را از سال ۱۹۳۲ میلادی در کشور عربستان در دست دارد و نام کشور را منسوب به نام دودمان خود کرده است. در عربستان ۷ هزار اعضاء دودمان سلطنتی آل سعود، به تمامی کشور و بیش از ۲۵ میلیون ساکنان آن حکم رانی می کنند. این گروه علاوه بر در دست داشتن تمامی امور حساس کشور، ثروت های نجومی حاصل از فروش نفت و گاز و تمامی امور کشور را بدون حضور هر گونه نهاد انتخابی یا نظارت مردمی در اختیار خود گرفته اند. سیاست خارجی. دولت عربستان عضو جنبش عدم تعهد است. اما عملاً در طول نیم قرن گذشته متحد جهان سرمایه داری و ایالات متحده آمریکا بوده است. در جنگ ایران و عراق جانب صدام حسین را گرفت و ۲۵ میلیارد دلار کمک در اختیار صدام قرار داد. اما در جنگ خلیج فارس حمله صدام به کویت را محکوم و جزو ائتلاف آمریکا برای اخراج عراق از کویت شد. با این حال جانب احتیاط را گرفت و از سرنگونی صدام که فضا را برای به قدرت رسیدن شیعیان هموار می کرد ح
مایت نکرد. دفاع از عربستان و شبه جزیره عربستان و دفاع از عرب و روابط حسن همسایگی از اصول سیاست خارجی عربستان است. در سال ۱۹۳۰ وزارت امور خارجه پایه گذاری شد. در آن سال ۹ نمایندگی بیگانه در عربستان وجود داشت. اکنون ۱۵۷ نمایندگی و سفارتخانه وجود دارد که ۹۸ سفارت در ریاض و ۵۹ کنسولگری در ریاض و جده و ظهران وجود دارند. در سال ۱۹۲۹، اولین سفارت عربستان در خارج در قاهره بازگشایی شد و تا سال ۱۹۳۶ (۱۳۵۴ قمری) به ۵ سفارتخانه و تا سال ۱۹۵۱ به ۱۸ سفارت افزایش یافت تا اکنون که بیشتر از ۷۷ سفارت و ۱۳ کنسولگری و سه مکتب تجاری وجود دارد. عربستان سعودی برای بازسازی لبنان در سال ۱۹۹۰ (میلادی)، ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا کمک اقتصادی نموده است. هم چنین از سال ۱۹۹۳ (میلادی)، ۲۰۸ میلیون دلار را برای کمک به مسلمانان فلسطین اختصاص داده است. تحریم علیه قطر. از تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۷ عربستان در ائتلافی با کشورهای مصر، امارات متحده عربی، بحرین، مالدیو، لیبی و موریس کلیه روابط خود با قطر را قطع کرده، مرزهای هوایی، زمینی و دریایی را به روی این کشور بستند و اعمال تحریم هایی را علیه آن آغاز کردند. نظام حقوقی. نظام حقوقی عربستان سعودی برگرفته از فق
ه حنبلی یکی از مذاهب اسلامی است. بر اساس احکام دین اسلام، مردان در صورت تمایل مجاز به ازدواج با حداکثر چهار زن هستند. مجازات زنای محصنه در کشور سعودی، سنگسار است. مجازات قتل عمد، قاچاق مواد مخدر، عمل «لواط» و سرقت مسلحانه، در کشور عربستان سعودی اعدام است. بر اساس رویه معمول در عربستان سعودی، محکومان به اعدام را معمولاً سر بریدن است. اما در برخی موارد نیز محکومین به اعدام، تیرباران می شوند. در برخی موارد مرتبط با جرایم سنگین، جسد محکومین پس از گردن زده شدن برای عبرت به صلیب کشیده (چارمیخ) می شود. مطابق سنت رایج در عربستان سعودی، در مراسم عروسی و میهمانی ها، محل میهمانان زن و مرد از هم جُداست. حق رای. دولت عربستان سعودی اعلام کرده که زنان نمی توانند در نخستین رأی گیری سراسری این کشور که گزینش شورای شهر است رأی دهند. علما این تصمیم دولت را تأیید و رأی دادن زنان را موجب فساد و خلاف عفت دانستند. عمر هیاج الزین به عنوان رئیس دولت اعلام کرد که زنان فاقد شایستگی لازم برای گزینش دربارهٔ نامزدهای رأی گیری هستند. هر چند برخی دیگر اعلام این ممنوعیت را مشکل هویت زنان می دانستند و این که بیشتر زنان کارت شناسایی ندارند. سیا
ست خارج از خانواده سلطنتی. &lt;bdi&gt;سانسور در عربستان سعودی&lt;/bdi&gt; در این کشور هرگونه سخنرانی و کنفرانس علیه پادشاه یا حکومت و اسلام بیشترین مجازات و تنبیه بدنی را دارد. تروریسم اسلامی. نوعی تروریسم مذهبی است که در آن انگیزه ها و اهداف ریشه در یا متأثر از تعابیر اسلامی داشته باشد. بر اساس برآوردها، در سال ۲۰۱۵، تروریسم اسلامی مسئول ۷۴ درصد مرگ های تروریستی جهان بوده است. تروریسم در عربستان سعودی. تروریسم در عربستان سعودی به صورت رسمی به افراط گرایان اسلامی نسبت داده می شود. اهداف آن ها شامل غیرنظامیان خارجی - غربی هایی که در ارتباط با اقتصاد مبتنی بر نفت می باشند - و همچنین شهروندان عربستان و نیروهای امنیتی می باشند. حملات ضد غربی در عربستان سعودی از سال ۱۹۹۵ رخ داده است. خود عربستان سعودی نیز متهم به تأمین مالی تروریسم در کشورهای دیگر از جمله سوریه شده است. حملات ۱۱ سپتامبر. عبارت است از سلسله ای از حملات انتحاری که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، توسط گروه تروریستی اسلامی القاعده به رهبری اسامه بن لادن در خاک ایالات متحده آمریکا انجام شد. هواپیماربایان در مجموع ۱۹ نفر بودند، که شامل ۵ نفر در پرواز شماره ۱۱ آمریک
ن ایرلاینز، ۵ نفر در پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز، ۵ نفر در پرواز شماره ۷۷ آمریکن ایرلاینز و ۴ نفر در پرواز شماره ۹۳ یونایتد ایرلاینز می شدند. محمد محمد الأمیر عوض السید عطا معروف به «محمد عطا» یکی از پنج رباینده پرواز شماره ۱۱ آمریکن ایرلاینز بود که پس از ربودن هواپیما به عنوان خلبان کنترل هواپیما را به دست گرفته و آن را به برج شمالی کوبید. تنها تبعه مصری حاضر در حملات محمد عطا بود. ملیت هواپیماربایان را ۱۵ تبعه عربستان سعودی، ۲ تبعه امارات متحده عربی، یک تبعه مصر و یک تبعه لبنان تشکیل می داد. تیم عملیاتی حادثه ۱۱ سپتامبر تماماً عرب و عضو سازمان القاعده بودند اعتراضات بهار عربی. اعتراضات ۲۰۱۱–۲۰۱۲ در عربستان سعودی. اعتراضات ۲۰۱۱ در عربستان سعودی مجموعه ای از راهپیمایی ها، اعتراضات و نافرمانی های مدنی که در ۲۰۱۱ میلادی در کشور عربستان آغاز شده است و بخشی از اعتراضات در جهان عرب (۲۰۱۰–۲۰۱۱) به شمار می رود. فعالان ۱۲خواسته خود از رژیم سعودی را مطرح کردند که بارزترین آن ایجاد نظام مشروطه بر اساس جدایی نظام پادشاهی از حکومت، تدوین قانون اساسی مکتوب و مصوب از سوی مردم که جدایی بین قوای دولتی را به رسمیت شناسد
و شفاف عمل کردن مقامات و مبارزه با فساد و تشکیل دولتی در خدمت به مردم است. در ۴ مارس ۲۰۱۱ میلادی اعتراضات مخالفان از شهرهای احساء و قطیف به ریاض پایتخت عربستان سعودی کشیده شد بدنبال آن حکومت سعودی در روز بعد آن اعلام کرد از این پس هرگونه تظاهرات و تجمع اعتراض آمیز ممنوع می باشد و در صورت تکرار با برخورد شدید پلیس همراه خواهد بود.
سیاست در کره جنوبی در چارچوب یک جمهوری با دموکراسی نیابتی صورت می گیرد که به موجب آن، رئیس جمهور، رئیس کشور و یک نظام چندحزبی است. قدرت اجرایی توسط دولت اعمال می شود. قدرت قانونگذاری هم به دولت و هم به شورای ملی واگذار می شود. دستگاه قضایی مستقل از دستگاه اجرایی و قوه مقننه است و شامل دیوان عالی، دادگاه های استیناف و یک دادگاه قانون اساسی است. از سال ۱۹۴۸، قانون اساسی، ۵ مورد تجدید نظر اساسی را پشت سر گذاشته است که هر یک نشان دهنده جمهوری جدید است. جمهوری ششم فعلی با آخرین تجدید نظر در قانون اساسی در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. از زمان تأسیس تا خیزش دموکراتیک ژوئن، نظام سیاسی کره جنوبی تحت یک رژیم استبدادی نظامی ضد آزادی تجمع، انجمن، بیان، مطبوعات و آزادی عمل کرد. مذهب و همچنین فعالیت های مدنی در جامعه به شدت محدود شد. در آن دوره، هیچ رهبر ملی که در به طور آزادانه انتخاب شده باشد، وجود نداشت، مخالفان سیاسی سرکوب می شدند، مخالفت ها مجاز نبود و حقوق مدنی محدود شد. قوهٔ مقننه از یک مجلس ملی با ۲۳۱ عضو (برای یک دورهٔ شش ساله) تشکیل شده است. قانون اساسی موجود در سال ۱۹۴۸، تدوین و در سال ۱۹۷۲، اصلاحاتی بر آن افزوده شده است.
احزاب مهم آن عبارت اند از حزب قدرت مردم، حزب دموکراتیک (این حزب در ۲۶ مارس ۲۰۱۴ از ادغام دو "حزب دموکرات (تأسیس ۲۰۱۱)" و "کمیته مقدماتی حزب سیاسی نگاه نو (NPVP)" تأسیس شد) و حزب عدالت. کرهٔ جنوبی در سال ۱۹۴۵ مستقل شده و روزهای ملی آن در یکم مارس و پنجم اوت است. واحد اطلاعات اکونومیست در سال ۲۰۲۲، کره جنوبی را "دموکراسی کامل" ارزیابی کرد. روابط خارجی. این کشور علاوه بر عضویت در سازمان ملل متحد، در سازمان های زیر نیز عضویت دارد: قانون اساسی کره جنوبی. مهمترین قانون کشور کره جنوبی است. این قانون در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۴۸ به تصویب رسید و در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۷ آخرین تجدید نظر در آن انجام شد. این قانون اساسی از ۱۳۰ اصل و ۶ اصل متمم تشکیل شده است. مجلس ملی کره جنوبی. مجلس ملی کره جنوبی (در رسانه های انگلیسی زبان: National Assembly) قوه مقننه کشور کره جنوبی است که از ساختار تک مجلسی برخوردار است. این مجلس دارای ۳۰۰ کرسی پارلمانی بوده که ۲۵۳ نفر از نمایندگان با رای مستقیم مردم از حوزه های انتخابیه سراسر کشور انتخاب شده و ۴۷ نماینده دیگر نمایندگی تناسبی بوده و به نسبت میزان تصدی کرسی های پارلمانی توسط احزاب سیاسی، توسط آن حزب بر
ای نمایندگی پارلمان منصوب می شوند. رئیس جمهور کره جنوبی. بنابر قانون اساسی کره جنوبی، رئیس جمهوری کشور، فرمانده کل نیروهای مسلح و رئیس دولت کره جنوبی محسوب می شود. در قانون اساسی و اصلاحیه مربوط به انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۸۷، انتخاب رئیس جمهور باید از طریق رأی مستقیم و مردم انجام شود که به شانزده سال انتخاب غیر مستقیم رئیس جمهور در دو حکومت پیش از آن پایان داد. هم اکنون، رئیس جمهور کره جنوبی با رأی مستقیم مردم برای یک دوره ۵ ساله انتخاب می شود و قابلیت انتخاب شدن در دوره بعدی را ندارد. اگر پست ریاست جمهوری خالی بماند، جانشین باید ظرف ۶۰ روز انتخاب شود که تا آن زمان وظایف ریاست جمهوری به عهده نخست وزیر یا دیگر اعضای ارشد کابینه که ترتیب آن در قانون ذکر شده، می باشد. رئیس جمهور در زمان ریاست در کاخ آبی (چیونگ وا دا) زندگی می کند و در قانون به غیر از انجام شورش و خیانت دارای مصونیت قضایی می باشد. عمده ترین و حساس ترین تصمیمات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور توسط شخص رئیس جمهور و مشاوران وی در نهاد ریاست جمهوری اتخاذ می گردد. نخست وزیر با پیشنهاد رئیس جمهور و تصویب مجلس ملی کره انتخاب می شود. نخست وزیر و هیئت
وزرا در جلساتی که به ریاست رئیس جمهور تشکیل می شود، دربارهٔ امور مختلف کشور تصمیم گیری می کنند. در غیاب رئیس جمهور، نخست وزیر ریاست کابینه را بر عهده دارد. وزیران مسئول اتخاذ تصمیمات نهایی نبوده و این تصمیمات باید توسط رئیس جمهور اتخاذ و برای اجراء ابلاغ گردد. تقسیمات کشوری. بر اساس آخرین تقسیمات کشوری، کرهٔ جنوبی از ۹ استان و ۲ شهر ویژه تشکیل گردیده که زیر نظر فرماندار انتصابی دولت مرکزی اداره می شوند و مشخصات آن ها به شرح زیر است: انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی (۲۰۱۷). نوزدهمین انتخابات ریاست جمهوری کرهٔ جنوبی در ۹ مهٔ ۲۰۱۷ برگزار شد. این انتخابات پس از استیضاح و برکناری پارک گون-هه، رئیس جمهور این کشور مقرر شد. انتخابات ریاست جمهوری بنابر قانون تحت نظام نخست نفری و تنها در یک دور برگزار شد. در این انتخابات مون جه-این نامزد حزب لیبرال دموکراتیک کره جنوبی با کسب ۴۱٫۰۸٪ آرا به پیروزی رسید. پیش از این قرار بود انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۷ برگزار شود اما با رأی دادگاه قانون اساسی مبنی بر تأیید تصمیم مجلس، قرار شد تا انتخابات زودهنگام برگزار شود. هوانگ کیو آن، نخست وزیر این کشور به عنوان س
رپرست مقام ریاست جمهوری انجام وظیفه کرد. او اعلام کرده بود که در انتخابات نامزد نخواهد شد.
نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Marine Corps Force Reconnaissance) یکی از زیر مجموعه های یگان ویژه سپاه تفنگداران دریایی است که وظیفه آن، جمع آوری اطلاعات مهم نظامی مورد نیاز برای فرماندهی کار گروه زمینی-هوایی سپاه تفنگداران به وسیله پشتیبانی فرماندهان این کار گروه ها و واحدهای عملیاتی زیر مجموعه آنهاست. وظایف. نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی مسئول پشتیبانی مستقل از عملیات هایی در پشت خطوط دشمن است که عملیات ویژه غیر متعارف را برای پشتیبانی از جنگ متعارف انجام می دهد. این یگان نظامی از تاکتیک های مختلفی همچون روش های هوابرد، هلیبورن، آب برد و زیردریایی به مانند واحدهای مشابهی از جمله یگان ویژه نیروی دریایی، کلاه سبزهای ارتش و یگان هدایت نبرد نیروی هوایی استفاده می نماید، با این تفاوت که تمرکز آنها بر پشتیبانی سیار واحدهای سپاه تفنگداران دریایی و اجرای عملیات های آبی-خاکی است.
سیاست کره شمالی (رسماً جمهوری دموکراتیک خلق کره) در چارچوب فلسفه رسمی دولتی، "جوچه صورت می گیرد"، مفهومی که توسط هوانگ جانگ یوپ ایجاد شده و بعداً به کیم ایل-سونگ نسبت داده شده است. نظریه "جوچه بر ا"ین عقیده است که از طریق خودکفایی و یک دولت مستقل قوی می توان به سوسیالیسم واقعی دست یافت. کره شمالی معمولاً در رسانه ها یک دولت کمونیستی افراطی یا استالینیستی توصیف می شود. اما برخی از تحلیلگران منتقد این دولت معتقدند این حکومت هیچ ارتباطی با ایدئولوژی مارکسیسم-لنینیسم یا حتی استالینیسم ندارد و یک حکومت ناسیونال سوسیالیستی (البته بدون سودای امپریالیستی) است که در طیف راست افراطی (و نه چپ افراطی) سپهر سیاست قرار می گیرد و بیشتر به حکومت ژاپن دهه ۱۹۳۰ شباهت دارد تا کشورهای بلوک شرق. نوعی «حکومت دفاع ملی» که یک اقتصاد دستوری را هدایت می کند که تنها وظیفه تجهیز بیشتر ارتش و تأمین پول بیشتری برای نیروهای نظامی را بر عهده دارد. قانون اساسی موجود که در سال ۱۹۷۲ تدوین شده و دو بار در سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۸ اصلاح شده، از هرگونه اشاره ای به کمونیسم و مارکسیسم لنینیسم خودداری کرده و ایدئولوژی رسمی کشور را مکتب جوچه نامیده است. خ
ودکفایی. خودکفایی به حالتی اشاره دارد که در آن اجبار به هیچ کمک خارجی، حمایت، یا تعاملی برای بقا نیاز نباشد؛ بنابراین خودکفایی نوعی از خودمختاری شخصی یا جمعی است. در مقیاس بزرگ، به حالت اقتصادی کاملاً خودکفا که با جهان خارج تجارتی ندارد، خودبسندگی گفته می شود. احزاب. حزب کارگران کره. حزب بنیادی کره شمالی، و بزرگترین حزب دارای نمایندگی در مجمع عالی خلق است (گرچه انتخابات ها تا حد زیادی کلاهبرداری بوده و این مجمع نهادی تشریفاتی بدون قدرت زیاد تلقی می شود). این حزب تنها حزب حاکم در کره شمالی است گرچه به طور نامی "دوژور" با دو حزب قانونی دیگر همزیستی داشته و تشکیل جبهه دمکراتیک برای اتحاد مجدد سرزمین پدری را می دهد، که تنها وسیله ای برای این است که به طور تصنعی در نگاه شهروندان و خارجی ها دموکراسی به نظر برسد. این حزب در سال ۱۹۴۹ در نتیجه ادغام حزب کارگران کره شمالی و حزب کارگران کره جنوبی تشکیل شد. به نوعی از نظام حزبی گفته می شود که در آن یک حزب سیاسی حکومت و دولت را تشکیل می دهد و دیگر احزاب اجازه ورود به دولت یا شرکت در انتخابات را ندارند. گاهی اوقات درواقع این اصطلاح برای شرح نظام حزب حاکم استفاده می شود که
در آن بر خلاف نظام تک حزبی احزاب غیر حاکم اجازه انتخابات چندحزبی دموکراتیک (حداقل به صورت ظاهری و صوری) را دارند، اما خط مشی ها یا بالانس قدرت سیاسی به طور مؤثر از پیروزی مخالفان در انتخابات ممانعت می کند. معمولاً در نظام های تک حزبی سرکوب جناح های سیاسی رویه ای آشکار است. از جمله کشوهای تک حزبی می توان به چین، سوریه و کره شمالی اشاره کرد. جبهه دمکراتیک برای اتحاد مجدد سرزمین پدری، تشکیل شده در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۶، یک جبهه متحد در کره شمالی است که توسط حزب کارگران کره رهبری می شود. این جبهه ابتدائاً جبهه دمکراتیک متحد کره شمالی خوانده می شد. جبهه سرزمین پدری هم بدان گفته می شود. سه حزب سیاسی کره شمالی، حزب کارگران کره، حزب سوسیال دمکراتیک کره و حزب چندویست چنگو هر سه در جبهه مشارکت دارند، گرچه تقریباً تمام قدرت در دست حزب کارگران است. سازمان های عضو دیگر از جمله اتحاد کودکان، لیگ جوانان سوسیالیست کیم ایل سونگ و لیگ دمکراتیک زنان کره و صلیب سرخ کره است. رهبران. رهبران ابدی کره جوچه ای رهبران ابدی کره جوچه ای مناصبی هستند که خطی اضافه شده به مقدمه قانون اساسی سوسیالیستی جمهوری دمکراتیک خلق کره در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶ ایجاد ش
دند. پیشتر عنوان رئیس جمهور ابدی کره شمالی را سطری در مقدمه قانون اساسی کره شمالی تعیین کرد و در ۵ سپتامبر ۱۹۹۸ مورد اصلاح قرار گرفت. بر اساس آن: «"تحت رهبری حزب کارگران کره، جمهوری دموکراتیک خلق کره و خلق کره، رهبر معظم رفیق کیم ایل سونگ را به عنوان رئیس جمهور ابدی تحسین می کنند."» بنابراین این عنوان همیشه فقط درباره او گفته خواهد شد. قوه مقننه. نظام حقوقی کشور بر اساس نظام حقوق مدنی پروس بنا شده که ژاپنی ها و نظریات حقوقی کمونیستی هم بر آن تأثیر گذاشته اند. امکان بازنگری قوانین توسط مراجع قضایی وجود ندارد. قوه مقننه کره شمالی از یک مجلس قانون گذاری به نام مجلس عالی خلق با ۶۸۷ عضو (برای ۵ سال) تشکیل شده که اعضای آن در انتخابات عمومی تعیین می شوند. آخرین دوره انتخابات در سال ۲۰۱۴ برگزار شده و دوره بعدی در سال ۲۰۱۹ برگزار می شود. انتخابات به این صورت است که حزب کارگران کره حزب حاکم کشور فهرستی از کاندیداها را منتشر کرده و بدون هیچ رقیبی انتخاب خواهند شد و تعداد معینی از کرسی ها برای احزاب کوچکتر در نظر گرفته می شود. این مجلس علاوه بر وضع قانون، نخست وزیر و قضات دادگاه عالی کشور را هم انتخاب می کند. قدرت اصلی ا
ز زمان تأسیس کشور در سال ۱۹۴۸ در اختیار حزب کارگران کره بوده است. دو حزب چوندوئیست چونگو و حزب سوسیال دموکرات هم در کشور فعال هستند که تحت کنترل حزب حاکم قرار دارند. عالی ترین نهاد، شورای دفاع ملی است که کیم جونگ-اون ریاست آن را بر عهده دارد. مکتب جوچه. کیم ایل سونگ، نخستین رهبر جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی)، ایدئولوژی «جوچه» را که بر خودکفایی و استقلال تأکید دارد، به عنوان ایدئولوژی رسمی حکومت برگزید. پس از درگذشت او در سال ۱۹۹۴، پسرش، کیم جونگ ایل، رهبری کشور را بر عهده گرفت. با مرگ کیم جونگ ایل در سال ۲۰۱۱، پسرش، کیم جونگ اون، به عنوان رهبر کره شمالی منصوب شد. انتخابات. در کره شمالی انتخابات، همیشه تنها با حضور یک نامزد (رهبر کشور) برگزار می شود. رای دهندگان می توانند با خط زدن نام آن نامزد علیه او رأی بدهند.البته تبعات این کار به عهده خود شخص است. عضویت در سازمان های بین المللی. این کشور عضو سازمان ملل متحد است و در سازمان های فائو، ایکائو، گروه ۷۷، کمیته بین المللی المپیک، آنکتاد، یونسکو، یونیدو، سازمان بهداشت جهانی، جنبش غیرمتعهدها نیز عضویت دارد.
سیاست پاکستان در چارچوبی که توسط قانون اساسی تعیین شده صورت می گیرد. این کشور یک جمهوری پارلمانی فدرال است که در آن دولت های استانی از درجه بالایی از استقلال و قدرت های مانده برخوردار هستند. قدرت اجرایی به کابینه ملی که به ریاست نخست وزیر واگذار می شود که به طور منسجم در کنار پارلمان و دادگستری فعالیت می کند. مقررات تعیین شده توسط قانون اساسی، یک بررسی دقیق و توازن در تقسیم اختیارات بین قوه مجریه، مجلس و قوه قضایی را فراهم می کند. این کشور در سال ۱۹۴۷ به عنوان یک دولت و کشور جدید از هند مستقل شد. در سال ۱۹۷۱ جنگ داخلی به جدایی پاکستان شرقی با نام بنگلادش از این کشور منجر شد. از زمان استقلال، جمهوری فدرال پاکستان دوره های رشد نظامی و اقتصادی و هم چنین بی ثباتی را همگام با جدا شدن بنگلادش از خود، تجربه کرده است. جمهوری فدرال پاکستان از لحاظ بزرگی نیروهای مسلح در رده هفتم جهان است و تنها کشور اسلامی دارنده جنگ افزار هسته ای می باشد. پاکستان عضو سازمان ملل متحد، سازمان کنفرانس اسلامی، سازمان همکاری منطقه ای جنوب آسیا (سارک)، و سازمان اکو می باشد. همچنین از دوران استقلال پاکستان و هند از بریتانیای کبیر، این کشور ع
ضوی از اتحادیه کشورهای همسود (مشترک المنافع) بوده است. گرچه عضویت پاکستان در این اتحادیه سه بار لغو شده است؛ نخستین بار در سال ۱۳۵۱ (۱۹۷۲) پس از آنکه اتحادیه کشورهای همسود استقلال بنگلادش (پاکستان شرقی) را از پاکستان به رسمیت شناخت، دولت پاکستان به نشانهٔ اعتراض این اتحادیه را ترک کرد، که البته دوباره در سال ۱۹۸۹ به اتحادیه بازگشت. عضویت پاکستان از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ به دلیل کودتای غیرقانونی ژنرال پرویز مشرف از طرف اتحادیه لغو شد. سومین بار در نوامبر ۲۰۰۷، عضویت پاکستان به دلیل اعلام وضعیت فوق العاده توسط پرویز مشرف از سوی اتحادیه لغو شده است. نخست وزیر. نخست وزیر پاکستان رئیس دولت پاکستان است و به عنوان «رئیس قوه مجریه جمهوری» منصوب شده است. نخست وزیر قوه مجریه را رهبری می کند، بر رشد اقتصادی نظارت می کند، مجلس شورای ملی را رهبری می کند، رئیس شورای مشترک المنافع و همچنین کابینه را بر عهده دارد و عهده دار مقام فرماندهی زرادخانه های هسته ای است. این جایگاه، دارنده خود را در رهبری ملت و کنترل همه امور سیاست داخلی و خارجی قرار می دهد. نخست وزیر توسط اعضای مجمع ملی پاکستان می شود و بنابراین معمولاً رهبر حزب اکثریت
در مجلس است. قانون اساسی از پاکستان قدرت اجرایی را در دست نخست وزیر قرار می دهد، که مسئول تعیین کابینه و همچنین اداره قوه مجریه است، اتخاذ و تفویض تصمیمات اجرایی، انتصابات و ابلاغ توصیه ها نیز به تأیید اجرایی نخست وزیر نیاز دارد. نخست وزیر بر اساس قانون اساسی در نقش مشاور اصلی رئیس جمهور پاکستان در امور حساس فعالیت می کند و نقش تعیین کننده ای در انتصاب همه شاخه های رهبری ارتش و همچنین تضمین کنترل غیرنظامی نیروهای نظامی در مورد ارتش از طریق روسای ستاد مشترک دارد. اختیارات نخست وزیر با یک سیستم ظریف تفکیک قوا توسط هر قوه رشد چشمگیری داشته است. این جایگاه در سالهای ۱۹۶۰–۷۳، ۱۹۷۷–۸۵ و ۲۰۰۲–۲۰۰۲ به دلیل کودتای نظامی غایب بود. در هر یک از این دوره ها، دیکتاتوری نظامی به رهبری رئیس جمهور اختیارات نخست وزیر را بر عهده داشت. مجلس. &lt;bdi&gt;مجلس شورای پاکستان&lt;/bdi&gt; نهاد عالی و فدرال قانونگذاری پاکستان است. این قوه مقننه دومجلسی فدرال مشتمل بر سنا به عنوان مجلس علیا و اسمبلی ملی، به عنوان مجلس سفلی است. بنا بر قانون اساسی جمهوری اسلامی پاکستان، رئیس جمهور پاکستان نیز جزئی از پارلمان است. مجلس شوری برای دوره های
پنج ساله بر اساس رای آحاد مردم انتخاب می شود. بنا به توصیهٔ نخست وزیر و اختیار رئیس جمهور، دورهٔ مجلس شوری خاتمه می یابد. احزاب. مسلم لیگ، اولین دولت پاکستان را به رهبری محمد علی جناح و لیاقت علی خان تشکیل داد. رهبری سیاست پاکستان به دست مسلم لیگ با ظهور احزاب سیاسی دیگر و با ظهور حزب مردم پاکستان در غرب پاکستان و عوامی لیگ در شرق پاکستان که نهایتاً به ایجاد بنگلادش منجر شد، به میزان زیادی رو به افول گذاشت. اولین قانون اساسی پاکستان در سال ۱۳۳۵ (۱۹۵۶) اتخاذ شد، اما در سال ۱۹۵۸ توسط ایوب خان به حال تعلیق درآمد. قانون اساسی مصوب ۱۹۷۳ توسط ضیاءالحق در سال ۱۹۷۷ به تعلیق درآمد و دگربار در سال ۱۹۹۱ به تصویب رسید و این مهم ترین سندی است که پایه های دولت و حکومت را بنا می نهد. پاکستان یک جمهوری فدرال است و اسلام به عنوان دین رسمی کشور محسوب می شود. سیستم نیمه–رئیس جمهوری شامل قوه مقننه ای متشکل از دو مجلس است که خود شامل سنای پاکستان که شامل ۱۰۰ عضو است و مجمع ملی پاکستان که دارای ۳۴۲ عضو است، می شود. حزب مردم پاکستان. حزب مردم پاکستان یکی از احزاب چپ گرای سوسیالیستی دموکراتیک و ترقی خواه سکولار در کشور پاکستان است و
مرکز آن در استان جنوبی سند پاکستان قرار دارد. حزب عضو اتحادیهٔ انترناسیونال سوسیالیستی است. این حزب از زمان تاسیسش در ۱۹۶۷، یک نیروی مهم چپ گرا در کشور بوده است که توسط خاندان بوتو اداره می شود. معروف ترین رهبر حزب، بی نظیر بوتو، اولین زنی بود که در یک کشور با اکثریت مسلمان به ریاست دولت رسید. در آغاز، جمعی از کمونیست های حزب کمونیست پاکستان و سوسیالیست های حزب سوسیالیست پاکستان گرد آمدند و حزب را تأسیس کردند و در یک رای گیری، ذوالفقار علی بوتو را به ریاست حزب برگزیدند. سپس برنامهٔ چپ گرایانهٔ سوسیالیستی برای حزب تدوین شد که در جامعهٔ مدنی پاکستانی بسیار موفق و مورد استقبال شد و در قیاس با برنامه های پیشین حزب کمونیست پاکستان، مردم به برنامه های حزب مردم اقبال بیش تری نشان دادند. از آن زمان، حزب مردم پاکستان به عنوان یک حزب سوسیالیستی دموکراتیک با سیاست سکولار شناخته می شد. در زمان دولت بی نظیر بوتو نیز حزب به اجرا کردن برنامه های سوسیالیستی تلاش کرد؛ ولی بعداً حزب در سیاست های اقتصادی اش چرخشی به سمت اقتصاد بازار و لیبرالیسم اقتصادی کرد. ارتش. ارتش پاکستان نقش مؤثری را در سیاست های عمده کشور در طول تاریخ ای
ن کشور ایفا کرده است؛ رؤسای جمهور نظامی از ۱۹۵۸ و ۷۱، ۱۹۷۷ و ۸۸ و از ۱۹۹۹ تا به امروز رهبری کشور را به عهده داشتند. حزب چپ گرای مردم پاکستان (PPP) که توسط ذوالفقار علی بوتو رهبری می شد، به عنوان یک بازیگر سیاسی مهم در دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد. تحت رهبری نظامی محمد ضیاءالحق پاکستان سیاست خود را از سیاست سکولار بریتانیایی جدا کرد و به سوی شریعت و دیگر قوانین اسلام پایه تغییر موضع داد. در طول دهه ۱۹۸۰ جنبش متحد قومی (MQM) که ضد فئودالی و طرفدار مهاجر اردو |مهاجر بود توسط ساکنان شهری تحصیل کرده و غیرسنتی ایالت سند و به ویژه کراچی آغاز به کار کرد. سال های دهه ۱۹۹۰ شاهد سیاست های ائتلافی که توسط حزب مردم و مسلم لیگ احیا شده رهبری می شد بود. انتخابات. در انتخابات عمومی اکتبر ۲۰۰۲، مسلم لیگ پاکستان (PML –Q) تعداد زیادی از کرسی های مجلس ملی را با قرار گرفتن در رده دوم از میان دیگر گروه ها از آن خود کرد و به عنوان حزب مجلس ملت پاکستان که شاخه ای از حزب PPP بود شناخته شد. ظفراللّه خان جمالی از PML –Q به عنوان نخست وزیر شناخته شد، اما درتاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۰۴ استعفا داد و رهبر PML –Q چادهری مبثوجات (شجاعت) حسین به عنوان نخست وزیر م
وقت جایگزین او شد. در ۲۸ اوت ۲۰۰۴ مجمع ملی به وزیر اقتصاد پاکستان و قائم مقام پیشین سیتی بانک، شوکت عزیز رأی داد و او را به عنوان نخست وزیر انتخاب کرد. مجلس متحده عمل که ائتلاف احزاب مذهبی اسلامی بود درانتخابات ایالت مرزی شمال غرب پیروز شد و حضور خود را در مجمع ملی پاکستان افزایش داد. هر رئیس جمهوری در پاکستان برای پنج سال انتخاب می شود. رئیس جمهور مقامی تقریباً تشریفاتی در پاکستان به شمار می آید. نمایندگان هر دو پارلمان ملی پاکستان یعنی؛ مجلس ملی و سنا، به همراه چهار مجلس استانی یا مجالس ایالتی که شامل "سند"، "پنجاب"، "خیبرپختونخواه" و "بلوچستان" رئیس جمهور این کشور را با رأی گیری انتخاب می کنند؛ که حدوداً تعداد این نمایندگان به هزار و صد نفر می رسد. روند اخذ رأی انتخابات ریاست جمهوری پاکستان در اسلام آباد تحت نظارت قاضی انور کاسی رئیس دادگاه عالی این شهر برگزار می شود. روابط خارجی. &lt;bdi&gt;روابط خارجی پاکستان&lt;/bdi&gt; پاکستان عضو فعالی از سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی است و OIC را به عنوان محلی برای گروه اعتدال روشنفکران به کار برده است؛ که برنامه ای برای ایجاد یک رنسانس و عنصر روشنگری در دنیای ا
سلام است. پاکستان همچنین یکی از اعضا سازمان های مهم منطقه ای سازمان های همکاری های منطقه ای جنوب آسیا (سارک) و سازمان همکاری های اقتصادی (اکو) است. پاکستان در گذشته روابط گوناگونی را با آمریکا به خصوص در اوایل دهه ۱۹۵۰ هنگامی که پاکستان مهم ترین متحد آسیایی بود رقم زده است. پاکستان همچنین عضو سازمان پیمان مرکزی (سنتو) و سازمان پیمان جنوب شرقی آسیا (SEATO) بود. در طول جنگ شوروی–افغانستان در دهه ۱۹۸۰ پاکستان یکی از متحدان اصلی آمریکا بود. اما روابط آن ها هنگامی که آمریکا به خاطر سوءظن هایی نسبت به استفاده پاکستان از فعالیت های هسته ای تحریم هایی را بر او اعمال کرد، روبه سردی گذاشت. پس از حملات ۱۱ سپتامبر و جنگ بر سر تروریسم روابط آمریکا و پاکستان به ویژه پس از اینکه پاکستان حمایت خود را از رژیم طالبان در کابل ظاهراً متوقف نمود، بهبود یافته است. در ژانویه ۲۰۰۴، مؤسس برنامه هسته ای پاکستان عبدالقدیر خان به موضوع گسترش نیروی هسته ای به لیبی، ایران و کره شمالی اعتراف کرد. در ۵ فوریه ۲۰۰۴ پرزیدنت پرویز مشرف اعلام کرد که او عبدالقدیر خان را بخشوده است. روابط با هند. پاکستان مدت های زیادی روابط ناآرامی را با همسایه اش
هند داشته است. اختلاف بلندمدت بر سر کشمیر به جنگ های تمام عیاری در جنگ هند – پاکستان در ۱۹۴۷ و جنگ هند و پاکستان در ۱۹۶۵ انجامید. جنگ داخلی در ۱۹۷۱ به جنگ آزادی خواهانه بنگلادش که خودجوش بود و جنگ ۱۹۷۱ هند– پاکستان تبدیل شد. پاکستان برای نشان دادن برابری خود با آزمایش های هسته ای Pokhran-II هند در سال ۱۹۹۸ آزمایش های سلاح های هسته ای را انجام داد و تنها کشور مسلمان دارای سلاح های هسته ای به طور رسمی گردید. روابط این کشور با هند پس از آغاز مذاکرات صلح در ۲۰۰۲ رو به بهبودی است. پاکستان روابط نزدیک اقتصادی نظامی و سیاسی را با جمهوری خلق چین دارا می باشد.