Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آب رسانی در شرق افغانستان تمرکز کرد. در آغاز قرن بیست و یکم (سال ۲۰۰۰) خشکسالی سختی افغانستان و منطقه را فراگرفت. پیامدهای این خشکسالی، افزایش بیماری های مرتبط با سوء تغذیه و کمبود آب در بدن بود. ناکامورا در این مورد گفته است: «یک کانال آب (برای این مردم) مفیدتر از ۱۰۰ پزشک است». او همچنین گفته است: «در یک بیمارستان، بیماران یک به یک درمان می شوند، اما این کار (آب رسانی) به تمام روستا را کمک می کند؛ من از دیدن یک روستا لذت می برم که (پس از خشکسالی) دوباره زنده شده است». در سال ۲۰۰۳ ناکامورا یک کانال آب رسانی در ولسوالی خیوه ولایت ننگرهار ساخت. محلی ها نام آن کانال را «مروارید» گذاشتند. کانال مروارید به طول بیش از ۲۵ کیلومتر، آب رودخانه کنر (در افغانستان: دریای کنر) را به کشتزارها و خانه های مردم ولسوالی خیوه می رساند. او برای ساخت کانال مروارید، از روش های سنتی ۲۰۰ سال پیش برای ساخت کانال آب رسانی در زادگاه خودش، فوکوئوکا، الهام گرفت. ناکامورا در دشت گمبیری در نزدیکی شهر جلال آباد در شرق افغانستان بیش از ۸ کانال آب رسانی ساخت یا احیا کرد که ۱۶ هزار هکتار زمین زراعی را آبیاری می کند و زندگی ۶۰۰ هزار نفر را مت
حول کرده است. او همچنین در ۱۱ بند آب گردان بر روی رودخانه کنر ساخت. ناکامورا می گفت: «اسلحه و تانک، مشکلات را حل نمی کند؛ احیای کشتزارها، برای بهبود وضعیت افغانستان یک عنصر بنیادین است». این پزشک و امدادگر ژاپنی، چند بار از مرگ جان به در برد. یک بار نزدیک بود در رگبار مسلسل یک هلی کوپتر آمریکایی کشته شود. بار دیگر جانش را برای حفاظت از خاکریزهای یک رودخانهٔ درحال طغیان به خطر انداخت. او می گفت: «دوست دارم اینجا (در افغانستان) بمیرم.» وطن دوم. دکتر ناکامورا سال های زیادی از عمرش را وقف خدمت به مردم فقیر و جنگ زده افغانستان کرد. او تقریباً سه دهه در این کشور زندگی و برای بهبود وضعیت مردمش کار کرد. تصویری که از ناکامورا در ذهن مردم افغانستان مانده، پیرمردی است که پا به پای مردم مناطق فقیرنشین افغانستان کار می کند، بیل می زند و کیسه های سیمان و شن بر پشتش حمل می کند. دولت افغانستان در اکتبر ۲۰۱۹، به ناکامورا شهروندی افتخاری داد. او فعالیت های خود را بیشتر بر مناطق شرقی افغانستان متمرکز کرده بود؛ مردم این مناطق رابطه نزدیکی با ناکامورا برقرار کرده و او را «کاکا مراد» می نامیدند. حمله منجر به مرگ. در ۴ دسامبر سال ۲
۰۱۹، مردان مسلح به خودرو مؤسسه خدمات درمانی صلح (PMS) در شهر جلال آباد حمله کردند. دکتر ناکامورا به همراه پنج نفر دیگر، از جمله راننده و یک محافظ، در این خودرو بودند. ناکامورا و همه همراهانش در این حملهٔ عامدانه کشته شدند. پلیس گفت به ناکامورا که در صندلی جلو، کنار راننده نشسته بود، پنج گلوله مستقیم شلیک شده بود. پزشکان پس از بررسی جسد دکتر ناکامورا گفتند گلوله ای که به سینه او خورده و منجر به مرگش شد، در افغانستان استفاده نمی شود. در حمله مسلحانه منجر به مرگ ناکامورا و همراهان محلی اش، ۸ مهاجم دست داشتند که ۳ نفرشان مسلح به اسلحه خودکار بودند. مهاجمان لباس محلی افغانی پوشیده بودند اما صورت شان را پنهان نکرده بودند. شاهدان عینی گفته اند مهاجمان با دو خودرو جداگانه به یک رستوران در نزدیکی محل حمله آمده بودند و به محض نزدیک شدن خودرو حامل ناکامورا، از دو طرف آن را به رگبار گلوله بستند. یک شاهد عینی گفته است درحالی که در رستوران نزدیک محله پنهان شده بوده، صدای مهاجمان را شنیده که می خواستند مطمئن شوند ناکامورا کشته شده است. به گفته این شاهد، یکی از مهاجمان گفته «تمام شد» و بعد همه آن ها محل را ترک کردند. با این
حال، ناکامورا در جریان حمله کشته نشد و به بیمارستان جلال آباد منتقل شد. مقامات محلی خواستند او را برای درمان موثرتر به بیمارستان نظامی نیروهای آمریکایی در بگرام بفرستند، اما پزشک ژاپنی در اثر خونریزی در فرودگاه جلال آباد درگذشت. دوربین های مدار بسته در محل حمله، صحنه تیراندازی به ناکامورا را و همراهانش را ثبت نکرده، اما دو خودروی مورد استفاده مهاجمان را نشان می دهد. نیروهای امنیتی افغانستان، از روی شماره پلاک این خودروها، دو مظنون را بازداشت کردند. واکنش ها. کشته شدن دکتر ناکامورا، با واکنش های گسترده در افغانستان، ژاپن و دیگر کشورها مواجه شد. گروه هایی از مردم افغانستان در شهرهای مختلف، برای ناکامورا شمع روشن کردند و کشتن او را محکوم کردند. بر روی بعضی از پوسترهایی از تصویر او ساخته شده بود، به زبان های پشتو، فارسی، انگلیسی و ژاپنی نوشته بودند «ما را ببخش». شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن، گفت از شنیدن خبر کشته شدن هموطن نکوکارش در افغانستان «شوکه شده» است. اشرف غنی، رئیس جمهور افغانستان، ناکامورا را دوست مردم این کشور و قاتلانش را تروریست خواند. شاه محمود میاخیل، والی ننگرهار، کشتن ناکامورا را یک توطئه برنامه ریز
ی شده خواند و گفت شواهدی وجود دارد که استخبارات (سازمان های جاسوسی) کشورهای منطقه، در قتل این امدادگر نکوکار ژاپنی دست داشته اند. آقای میاخیل در یک کنفرانس خبری گفت تلاش های او در مدیریت آب های سرگردان افغانستان مرتبط بوده است. سفارت آمریکا در کابل کشتن ناکامورا را تقبیح کرد و دفتر نمایندگی ملل متحد در افغانستان این حادثه را «مشمئزکننده» خواند. بلافاصله پس از انتشار خبر مرگ ناکامورا، گروه طالبان اعلام کرد در این حادثه نقشی نداشته و تأکید کرد که این گروه با موسساتی که برای مردم افغانستان کار می کنند، «رابطه خوبی» دارد. شرکت هواپیمایی کام ایر افغانستان، به احترام دکتر ناکامورا و برای قدردانی از او، تصویرش را بر روی یک هواپیمای خود نقاشی کرد. شماری از کاربران افغان در شبکه های اجتماعی، در سایت دادخواه، دادخواستی برای نامگذاری یک خیابان یا میدان در افغانستان به نام دکتر ناکامورا و به پاس خدمات او راه اندازی کردند. تشییع جنازه. پس از اعلام خبر کشته شدن ناکامورا، همسر و دخترش به کابل رفتند تا پیکر او را به زادگاهش فوکوئوکا منتقل کنند. آن ها در پایتخت افغانستان با رئیس جمهور و رئیس اجرائیه این کشور (عبدالله عبدالله)
دیدار کردند. در ۷ دسامبر، دولت افغانستان برای ناکامورا تشییع جنازه رسمی با تشریفات ویژه نظامی گرفت. اشرف غنی، رئیس جمهور افغانستان در کنار افسران تشریفات، تابوت ناکامورا را که در پرچم افغانستان پیچیده شده بود، تا نزدیکی هواپیما حمل کرد. در ۸ دسامبر، پیکر ناکامورا به توکیو رسید و مراسم تشییع جنازه او با حضور صدها تن از مردم، مقام های دولتی و همچنین سفیر افغانستان در توکیو، در ۱۱ دسامبر در فوکوئوکا برگزار شد.
در ادبیات باستان شناختی ایران عبارت عصر برنز به دوره ای گفته می شود که با برآمدن شهرهای بازرگانی در حدود ۳٬۴۰۰–۳٬۳۰۰ سال پیش از میلاد با حکومت انشان ها آغاز شد و تا ابتدای عصر آهن در ۱٬۴۰۰–۱٬۳۰۰ سال پیش از میلاد ادامه یافت و دوران گذار از فرهنگ های عصر حجر (یا به عبارت دقیق تر دوران مس سنگی) به تمدن های عصر آهن بود. مناطق پیرامون دشت های فلات ایران از میانهٔ هزارهٔ چهارم پیش از میلاد تا اوایل هزارهٔ سوم پیش از میلاد شاهد پیدایش مراکزی شهری بود که نتیجهٔ توسعهٔ بازرگانی و روابط تجاری به ویژه در زمینهٔ فلزها بودند. این فرایند غالباً شاخه ای از پیدایش تمدن در دوران اوروک میانرودان دانسته می شود. آغاز عصر برنز با تحولات عظیم در ساختار جوامع ایران همزمان بود. در این دوره جمعیت فلات ایران به شدت افزایش یافت. در مطالعهٔ معماری و سکونت گاه های ایران در اوایل قرن برنز، دو حوزهٔ فرهنگی شاخص در ایران پدیدار می شود: در اواسط عصر برنز، فلات ایران صحنهٔ شکوفایی گسترده ولی کوتاه مدت شهرنشینی بود. مراکز شهری ای چون شهر سوخته، تپه حصار، تپه یحیی، شهداد، و جیرفت بخشی از شبکهٔ بازرگانی ای بودند که آسیای مرکزی را به سواحل جنوبی
خلیج فارس و دریای عمان، ایلام، و میانرودان وصل می کرد. مهم ترین کالاهای تجارتی در این شبکه مس (از مرکز و جنوب شرقی ایران و عمان) و لاجورد (از بدخشان در افغانستان و کویته در پاکستان) بود که بخش عمدهٔ آن به سرزمین های غربی (به ویژه میانرودان) صادر می شد و در تزئینات ابنیهٔ اداری و آیینی طبقهٔ حاکم به کار می رفت. عصر برنز در خاور نزدیک باستان. عصر برنز در خاور نزدیک به سه پاره بخش می شود: هر یک از دوره های یاد شده خود می تواند به زیررده هایی بخش شوند، برای نمونه EB I، EB II, EB III .متالورژی در آغاز در آناتولی در ترکیه کنونی شکل گرفت. سرزمین کوهستانی آناتولی از دید معادن کانی های قلع و مس پربار است. مس همچنین در قبرس، مصر، بیابان نقب (در فلسطین) و ایران در کناره خلیج فارس استخراج می شد. در آن زمان مس با آرسنیک آمیخته می شد و هنوز هم این فرایند در آناتولی پایدار است. از راه دریا مس را به مصر باستان و میانرودان نیز می بردند. عصر برنز اولین شواهد شهری سازی به سوی سازمان دهی دولت شهرها و اختراع نوشتن شد (دوره اوروک در هزاره پنجم پیش از میلاد). در عصر برنز میانه سیاست جابه جایی مردمان سبب تغییر نقشه خاور نزدیک گردید
(آموری ها، هیتی ها، هوری ها، هیکسوس ها و شاید بنی اسرائیل). دوره برنز پایانی صحنه جنگ قدرت میان پادشاهی های نیرومند و خراجگزاران شان بود (مصر باستان، آشور، هیتی ها و میتانی). تماس گسترده ای با تمدن اژه ای پدید آمد که در این میان داد و ستد مس نقش مهمی بازی می کرد. این دوره با واژگونی گسترده ای که اثر بسیاری بر خاورمیانه و مدیترانه شرقی گذاشت به پایان رسید. با به پایان رسیدن این دوره عصر آهن در ۱۲۰۰ پیش از میلاد مسیح در آناتولی آغاز شد، جایی که پیش از آن آخرین دوران عصر برنز را پشت سر گذاشته بود. جابجایی به عصر آهن سبب تحول های گسترده ای در خاورمیانه بود. متالورژی. پژوهشگران پیدایش متالورژی با کشف سازوکار ذوب مس (که به شکل مستقل در چند منطقه روی داد) را آغاز دوران گذار مس سنگی می دانند که آخرین مرحلهٔ عصر سنگ است. با کشف برنز، بشر توان ساخت ابزارهایی را پیدا کرد که نسبت به ابزارهای عصر سنگ مزیتی مطلق دارند و این امر آغاز عصر برنز دانسته می شود. در نیمهٔ اول قرن بیستم باور بر این بود که پیشرفت متالورژی امر اساسی در ظهور تمدن و آغاز عصر برنز بوده است، به این مفهوم که با ایجاد ابزارها و فناوری های فلزی، تولیدات کش
اورزی توسعه یافت و افرادی که استخراج و تجارت این فلزها را کنترل می کردند به طبقهٔ نخبگان در ساختار تازه ساز اجتماع بدل شدند. باستان شناسان در نیمهٔ دوم قرن بیستم تلاش کردند تا این نظریه را کنار بگذارند. بااین حال در قرن بیست و یکم توجه به نظریات متالورژی محور به عنوان یکی از (و نه تنها) دلایل ایجاد تمدن افزایش یافت. یکی از مهم ترین مسائل باستان شناسی خاور نزدیک «مسئلهٔ قلع» است و به منبع و مسیر دادوستد فلز قلع به میانرودان می پردازد. برنز آلیاژی است که از ترکیب مس و قلع ساخته می شود. قلع فلزی نسبتاً نادر است و به دست آوردن آن نقشی مهم در تولید ابزار و فناوری های عصر برنز داشت. بنابر شواهد باستان شناختی، مسیر حرکت قلع مسیری شرق به غرب بوده است. باستان شناسان سه مسیر احتمالی برای انتقال قلع را معین کرده اند: در هزارهٔ سوم پیش از میلاد، فناوری های متالورژی به تدریج از غرب به شرق فلات ایران گسترش یافتند. این امر متناظر با گسترش نفوذ افق آغازایلامی است که تا اواخر این هزاره در سراسر ایران نفوذ یافت. متالورژی از این طریق به افغانستان امروزی و مناطق شمالی تمدن دره سند صادر شد. گسترش دوره اوروک. تولید همراه با تقسیم
کار، که عموماً در همهٔ جوامع کشاورزی اولیه در پی انقلاب نوسنگی روی داد، سبب شد الگوهای اجتماعی و اقتصادی غامض تر شوند، و ثبات در تولید غذا افزایش جمعیت را در پی داشت. با تبدیل شدن گروه های اجتماعی به طبقه ها، سلسله مراتبی در این جوامع شکل گرفت که می توان از نظر سیاسی ساختار آن ها را طایفه ای یا پیشاطایفه ای دانست. نتیجهٔ همهٔ این فرایندها ظهور سکونت گاه های بزرگ شهری یا نیاشهری بود، که از اواخر دوران مس سنگی آغاز شد و شاخصهٔ مهم عصر برنز است. با آغاز عصر برنز، دولت شهر هایی در خاور نزدیک پدید آمدند و سبب آغاز دوران اوروک در میانرودان شدند. در این دوران گسترهٔ منابع طبیعی موجود، از جمله خاکی که دو یا سه بار در سال قابل کشت بود، مراتع گسترده و همچنین منابع دریایی (مثل ماهی گیری) بنیان اقتصادی را ریختند که به گفتهٔ گیرمو آلگز منجر به انقلابی در ساختار اجتماعی شد. علاوه بر این، امکان حمل ونقل عمده از طریق مسیرهای آبی به همراه نظامی مدیریتی که «اهلی سازی منابع انسانی» (یعنی استثمار نیروی کار) را تأمین می کرد از دیگر عوامل تشکیل دهندهٔ امری بودند که گیرمو آلگز آن را «مزیت میانرودانی» نامیده است. در نهایت مجموع این
عوامل بود که موجب «تیک آف سومری» شد، عبارتی که آلگز برای توصیف سازوکارهای اجتماعی و اقتصادی ای به کار می برد که در این فرایند خودپایدار به سوی پیچیدگی هرچه بیشتر نقش داشتند. پیدایش طبقه ای حاکم از نخبگان از پیامدهای طبیعی این رویداد است، و این عاملی دیگر در تسریع توسعهٔ شهرنشینی بود؛ چراکه افزایش تقاضا برای شاخصه های موقعیت اجتماعی و پرستیژ (از جمله اشیاء نادر، فلزات، و سنگ های گرانبها، که معادن آن ها غالباً نه در دشت های آبرفتی میانرودان که در فلات ایران، پاکستان، و آسیای مرکزی بود) منجر به ایجاد روابط و تشکیل شبکه ای بازرگانی بین فرهنگ ها و تمدن های عصر برنز اولیه شد. از آنجا که تا پیش از فتوحات سارگن بزرگ اکد در مسیرهای طولانی از راه های دریایی چندان استفاده ای نمی شد، راه های زمینی بین بازار بزرگ مصرفی اشیاء تزئینی و معادن مواد خام آن (که از فلات ایران می گذشت) اهمیتی مضاعف داشتند. امری که با عنوان «گسترش اوروک» از آن یاد می شود، شکل مادی منطقهٔ نفوذ تمدن میانرودان در دوران اوروک در ارتباط با افزایش این رابطه ها است. با این حال، شواهد تأثیر اوروک بر فرهنگ های بومی مناطق کوهستانی اطراف به معنای سلطهٔ سیاسی
ایشان بر این مناطق نیست. ظهور تمدن برنز. در دو قرن اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد، افزایشی قابل توجه در اندازهٔ هر مرکز منطقه ای روی داد. به این پدیده نیاشهرنشینی گفته می شود. توسعهٔ سریع سازوکارهای تولید، تجارت، و مال اندوزی در این زمانه به قدری بود که می توان گفت ساختار جوامع به کلی دگرگون شد. تا حدود سال ۳٬۲۰۰ پیش از میلاد اهمیت، تراکم جمعیت، و گسترش سازه های معماری یادمانی در میانرودان و اطراف آن به حدی رسید که می توان این مناطق را «شهر» نامید. این دوران گذار طولانی با تغییرات عمیقی به پایان رسید که مشخصهٔ دوران اوروک است. این فرایند بین ۲٬۶۰۰ تا ۲٬۵۰۰ پ.م. در درهٔ هلمند هم کامل شده بود و شواهد آن را می توان در مجموعه های معماری یادمانی در مندیگک (در افغانستان امروزی) و شهر سوخته، توسعهٔ محلی روستاهای معمارانه، و طرح محله های صنعتکاران در محیط حومهٔ شهری جست. با پدید آمدن شهرنشینی در این مناطق، حوزه هایی مختص صنعت گران پدیدار شد که فعالیت های تخصصی در آنان از حوزه های اقامتی جدا می شده است. به نظر می رسد فرایند گسترش شهری در دو مرحله روی داده باشد. در مرحلهٔ اول روند سازماندهی فرایندهای تولیدی (که از عصر مس
سنگی آغاز شده بود) باعث شد فضاهای تولیدی و تخصصی از مرزهای خانه خارج شود و کارگاه های مختص صنعت گران شکل بگیرد. به گفتهٔ طوسی و دیگران، دلیل این رویداد این بود که در سکونت گاه های متمرکز مس سنگی گسترش جمعیت بدون ادغام کامل در یک سیستم بزرگتر ممکن نبود. مرحلهٔ دوم فرایند گسترش شهری علاوه بر گسترش مساحت مراکز جمعیتی و ادامهٔ روند سازماندهی نیروهای تولیدی، طبقهٔ نخبهٔ جدیدی در این جوامع پدید آمد که باعث پیدایش آثار معماری یادمانی شد. این آثار معماری معمولاً بیش از ۱٬۰۰۰ مترمربع مساحت داشتند (مساحت خانه ها بین ۸۰ و ۱۵۰ مترمربع بود) و بر روی زمین های مرتفع تر سکونت گاه ساخته می شدند که غالباً تپه هایی بودند که از سازه ها و ویرانه های دوران پیشین به جای مانده بود. برای ایجاد این آثار ساختمان های خشت خام منفرد در قالب مجموعه ای ساخته می شدند که شیب تپه را به صورت پله پله بازتعریف می کردند. بزرگ ترین نمونهٔ این آثار در ایران احتمالاً در تورنگ تپه بوده که حدود ۸۰ متر طول داشته است. زمان ساخت این آثار بین ۲٬۵۰۰ و ۲٬۳۰۰ پیش از میلاد تخمین زده می شود که همزمان است با توسعهٔ سریع قلمرو مراکز شهری در اواخر عصر برنز اولیه.
ساختمان های عمومی ای (معابد و کاخ ها) که در این دوران در مراکز بزرگتر ساخته شدند احتمالاً در نتیجهٔ طرح های سیاسی گروه هایی از نخبگان حاکم بوده اند. نیاز به سازمان آیینی فاخر حاکی از این است که کنترل ایشان بر منابع تولیدی و روستایی افزایش یافته بوده است، که این امر را می توان در بنیان بخش صنعتکاران در این منطقه دید. ساخت این مجموعه های یادمانی ممکن است همزمان با مرحلهٔ جدیدی در توسعهٔ اجتماعی-سیاسی بوده باشد. بخش داخلی سکوها شامل شبکه ای منسجم از واحدهای بزرگ بنایی بود که با رفع کردن رانش به سازه اجازه می داد تا بر زمین های ناهموار جای گیرد. بنایی شالوده سازه های جدید به داخل ساختمان های موجود نفوذ می کرد و سازهٔ جدید به میانهٔ دیوارهای مدفون زیر خاک پیوند می خورد. همین سیستم قفل کردن در نیمهٔ دوم هزارهٔ سوم پیش از میلاد در شهر سوخته دیده می شود، هم در «خانهٔ شالوده ها» ی فاز پنجم در منطقه شرقی (مسکونی) و هم در ساختمان های بزرگ محصور فازهای ۳ و ۴ در بخش های مرکزی. پایان عصر برنز. شهرنشینی و شبکهٔ تجاری عصر برنز در اواخر هزارهٔ سوم و اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد از هم پاشید. بعد از حدود ۲٬۲۰۰ پ. م؛ یعنی آغاز
عصر برنز میانی، ساختار شهری رو به ویرانی نهاد و تباهی سریع و شدید مراکز شهری بزرگ در آسیای مرکزی آغاز شد. هیچ یک از نظریات ارائه شده تا کنون نتوانسته اند شواهد باستان شناختی متعد در گسترهٔ عظیم این رویداد را به هم پیوند بزنند. بر خلاف تمدن های غرب آسیایی مدیترانه ای و هندی عصر برنز، این رویداد پایان دولت های ابرطایفه ای در آسیای مرکزی نبود، چرا که توسعهٔ این ساختارها در این منطقه به گونه ای بود که لزوماً به تمرکز افراد و خدمت در مراکز منطقه ای نداشت. پیشتر باور بر این بود که تمدن های عصر برنز در اثر حملات خشونت بار و مهاجرت های گسترده زوال یافتند، ولی بنابر پژوهش های موجود، زوال مراکز تمدن عصر برنز روندی تدریجی داشته که چند قرن طول کشیده است. سکونت در برخی مناطق، مانند اطراف تپه سیلک، متوقف شد و برخی (مثل دشت اطراف تپه حصار) رها شدند. در جاهای دیگر (مثل گرگان) جمعیت به شدت کاهش یافت. در سیستان تغییرات اقلیمی موجب تغییر مسیر رود هلمند شد و در نتیجهٔ آن شهر سوخته به روستایی کوچک کاهش یافت. شرایط آب نقش مهمی در رهایی شهر سوخته و حریمش داشت. به نظر می رسد شهر به تدریج رها شده بوده باشد. در دوران چهار این شهر، تن
ها یک ساختمان در محوطه برپا بود. بااین حال در همان زمان حدود چهل روستای کوچک در اطراف شهر سوخته مسکون بوده که حاکی از آن است که تغییر بیشتر در ساختار اجتماعی و سیاسی بوده است تا در جمعیت. از ۱٬۶۰۰ تا ۱٬۳۰۰ سال پ.م. در دشت فارس اطلاعات چندانی وجود ندارد. جمعیت در این دوران کاهش یافت و سکونت گاه های باقی مانده در قالب دو گروه فرهنگی مشخص (که ویلیام سامنر آنان را «فرهنگ قلعه» و «فرهنگ چغا تیموران» می نامد) مسکون ماندند. بازسازی زبان شناختی در شرق ایران نشان می دهد که ساکنان این منطقه در هزارهٔ دوم و سوم پیش از میلاد مردمانی پیشاهندوایرانی بودند و گروه های ایرانی زبان بین حدود ۱٬۴۰۰ سال پ.م. تا اوایل هزارهٔ اول پیش از میلاد، یعنی حدود سه-چهار قرن پس از شروع زوال شهرهای عصر برنز وارد ایران شدند. نتایج پژوهش ها در مورد گذار از عصر برنز به عصر آهن در غرب ایران هنوز چندان قطعی نیست، و شواهد باستان شناسی (از جمله عدم تغییر فرهنگ مادی در گذار از عصر برنز به عصر آهن) چندان با ادبیات سنتی تاریخی در مورد مهاجرت گروه های ایرانی زبان به فلات ایران مطابقت ندارد.
دانشکده پرستاری و مامایی قم، دانشکده ای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی قم واقع در استان قم است که در سال ۱۳۷۶ شمسی اقدام به پذیرش دانشجو در رشته کارشناسی پرستاری نمود. ریاست فعلی این دانشکده دکتر فرهاد پرورش می باشد. تاریخچه. این دانشکده برای نخستین بار در سال ۱۳۷۶ اقدام به پذیرش دانشجو در رشته کارشناسی پرستاری نمود. در آن زمان ساختمان دانشکده در مرکز آموزشی درمانی نکویی هدایتی مستقر بود. در سال بعد، این دانشکده به محل فعلی دانشکده پزشکی منتقل گردید و سپس مکان شهر قائم برای آن در نظر گرفته شد. و بعد هم این دانشکده به محل قبلی بیمارستان کودکان (واقع در خیابان ساحلی) منتقل شد و در حال حاضر هم مجدداً به محل فعلی دانشکده پزشکی منتقل گردید. لازم است ذکر شود که در این دانشکده از سال ۱۳۸۵ پذیرش دانشجو در رشته کارشناسی ناپیوسته مامایی نیز آغاز گردید. منابع. وبگاه دانشکده پرستاری و مامایی قم __نمایه__
عرب قارداش بیلی ممکن است به یکی از مکان های زیر اشاره داشته باشد:
«برخیز» ترانه ای از گروه برزیلی سپولترا و اولین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی آن ها با همین نام است. این ترانه در سال ۲۰۱۲ در آلبوم برگزیدهٔ آثار گروه، دوباره منتشر شد. «برخیز» یکی از شناخته شده ترین کارهای سپولترا در زمانی است که سبک شان ترش متال بود و هم از ژانر و هم از نظر دورهٔ زمانی یک اثر کلاسیک به شمار می آید. ویدئوی «برخیز» که در درهٔ مرگ فیلمبرداری شده اعضای گروه را در حال اجرا پای صلیبی نشان می دهد که شخصی شبیه عیسی با یک ماسک ضد گاز روی صورتش، به آن مصلوب شده است. شبکهٔ ام تی وی در سال ۱۹۹۱ این ویدئو را به خاطر تصویرسازی مذهبی آخرالزمانی اش تحریم کرد. «برخیز» در نظرسنجی سال ۲۰۲۰ مجلهٔ رولور از مخاطبانش به عنوان محبوب ترین ترانهٔ سپولترا انتخاب شد. ساختار و محتوا. «برخیز» جهان را همچون یک زمین سوختهٔ آخرالزمانی ترسیم می کند که در پس عیسای ماسک گاز زده در ویدیوی آن معنا پیدا می کند. در سال ۲۰۲۲ مکس کاوالرا در مصاحبه ای با لاودوایر، در مورد یادگیری زبان انگلیسی از طریق ترجمهٔ شعرهای راک و متال و تأثیر عمیق این کار بر ترانه سرایی خود او به ویژه در قطعهٔ «برخیز» صحبت کرد.
شونجی فوجیمورا (؛ – ) هنرپیشه ژاپنی از کاماکورا، کاناگاوا بود. وی بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "یادداشت مرگ" اشاره کرد.
تامس رت اکینز جونیر (زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۹۰) خواننده-ترانه پرداز آمریکایی موسیقی کانتری است. او ۱۳ آهنگ شماره ۱ در لیست های موسیقی کانتری دارد.
مسابقه با ماه (به انگلیسی؛ "Racing with the Moon)" یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام محصول سال ۱۹۸۴میلادی که با بازی: شان پن، الیزابت مک گاورن و نیکلاس کیج همراه است. کارگردانی توسط ریچارد بنجامین و توسط استیو کلوووس نوشته شده است. امتیاز موسیقی اصلی توسط دیو گروسین ساخته شده است. عنوان این فیلم از ترانه هیت ۱۹۴۱ به همین نام توسط وان مونرو سرچشمه گرفته است.
در ریاضیات، به خصوص در جبر مجرد، شبه-گروه (Quasigroup)، ساختاری جبری مشابه با گروه ها است، چرا که همیشه «تقسیم» امکان پذیر می باشد. تفاوت عمده شبه-گروه ها با گروه ها در این است که شبه-گروه ها لزوماً شرکت پذیر نیستند. شبه-گروهی که همانی داشته باشد را لوپ (Loop) گویند. تعاریف. حداقل دو تعریف صوری معادل برای شبه-گروه ها وجود دارند. یکی از این تعاریف شبه-گروه ها را به عنوان مجموعه ای مجهز به عمل دوتایی تعریف کرده و دیگری از جبر جهانی کمک گرفته و شبه گروه را به عنوان ساختاری با سه عملگر دوتایی در نظر می گیرد. تصویر هم ریختی شبه-گروهی که فقط با یک عملگر دوتایی تعریف شده باشد لزوماً شبه-گروه نخواهد بود. جبر. شبه-گروه formula_1، مجموعه ناتهی formula_2 است که مجهز به یک عملگر دوتایی formula_3 (یعنی ماگما) باشد به گونه ای که در خاصیت مربع لاتین صدق کند. این خاصیت بیان می دارد که برای هر formula_4، عناصری چون formula_5 وجود دارند به طوری که در اتحادهای زیر صدق کنند: formula_6 به بیان دیگر هر عنصر مجموعه دقیقاً در هر سطر و هر ستون از جدول ضرب کیلی شبه-گروه پدیدار شود. این خاصیت تضمین می کند که جدول کیلی یک شبه-گروه متناه
ی، به خصوص یک گروه متناهی، مربع لاتین خواهد بود. الزام به یکتا بودن را می توان با شرط حذف پذیر بودن ماگما (یعنی ماگما خاصیت حذف شدن را داشته باشد) جایگزین کرد. جواب یکتای این معادلات به صورت formula_7 و formula_8 نوشته می شوند. عملیات formula_9 و formula_10 را به ترتیب تقسیم چپ و تقسیم راست می نامند. مجموعه تهی که مجهز به عمل دوتایی تهی باشد، در این تعریف از شبه-گروه صدق می کند. برخی از مؤلفان شبه-گروه های تهی را به رسمیت می شناسند، ولی سایر مؤلفان به طور صریح آن ها را مستثنا می کنند.
پسر آبی پوش (به انگلیسی: The Boy in Blue) یک فیلم سینمایی کانادایی در ژانر درام، ورزشی محصول سال ۱۹۸۶ میلادی به کارگردانی چارلز جاروت و با بازی نیکلاس کیج است. داستان این فیلم براساس یک داستان واقعی در مورد زندگی اسکولر تورنتو ناد هانلان ساخته شده است .
پسر آبی پوش ممکن است به یکی از فیلم های زیر اشاره داشته باشد:
شهرستان دشتیاری یکی از شهرستان های استان سیستان و بلوچستان است. مرکز این شهرستان، شهر نگور است. کشت موز، انبه و هندوانه از شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان تا جنوب غرب این استان رونق خاصی داشت اما با گذر توفان گنو از منطقه، بسیاری از آن ها از بین رفت. مهم ترین روستاهای این شهرستان پسابندر و درگس هستند. همچنین این شهرستان زیستگاه گاندو تمساح ایرانی می باشد. اکنون بدلیل عدم سرمای زمستانه، درختان انبه به گل نمی رسند که موجب زیان باغداران انبه شده. همچنین سدسازی مخصوصا پیشین و زیردان، موجب خشکی دشتیاری و عدم کشت دائم موز گردیده. پیشینه. این شهرستان در تاریخ ۲۳ آذر ۹۸ با مصوبه هیئت دولت از شهرستان چابهار جدا و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان دشتیاری در منتهی الیه جنوب شرقی ایران قرار گرفته است. از نظر موقعیت مختصات جغرافیایی در ۲۵ درجه و۴ دقیقه تا ۲۶ درجه و ۶ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۶۰ درجه و ۵۵ دقیقه تا ۶۱ درجه و ۵۴ دقیقه شرقی واقع شده است. این شهرستان با مدار راس السرطان تنها یک درجه و ۳۷ دقیقه فاصله دارد که قرار داشتن در چنین موقعیتی، شرایط خاص جغرافیایی و اقلیمی به ویژه بالا بودن دما و میز
ان کم بارندگی را سبب شده است. شهرستان دشتیاری از طرف شمال به شهرستان راسک از غرب به شهرستان چابهار از شمال غرب به شهرستان قصرقند از شرق به کشور پاکستان و از جنوب به آب های آزاد دریای عمان ختم می شود. به طوری که ۸۵ کیلومتر خط ساحلی با دریای عمان و ۱۳۲ کیلومتر مرز خشکی با پاکستان دارد به این ترتیب امکان دسترسی به آب های آزاد از این طریق برای شهرستان دشتیاری جایگاه ویژه ایی را به وجود آورده است. مساحت شهرستان دشتیاری حدود ۶ هزار کیلومتر مربع است تقسیمات کشوری. شهرستان دشتیاری شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: شهرستان دشتیاری. روستا سنگان جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران جمعیت شهرستان دشتیاری در سال ۱۳۹۵ برابر با ۷۹٬۹۱۱تن (۱۸٬۰۷۹خانوار) بوده است. گذرگاه مرزی ریمدان. گذرگاه مرزی و بازارچه ریمدان (مرز ریمدان-گبد) یک گذرگاه مرزی بین ایران و پاکستان است. این پایانهٔ مرزی در شهرستان دشتیاری استان سیستان و بلوچستان قرار دارد و با چابهار ۱۲۰ کیلومتر فاصله دارد. در سمت پاکستان، این گذرگاه تا گوادر پاکستان حدود ۷۰ کیلومتر، جیوانی ۶۰ کیلومتر، پسنی ۲۰۰ کیلومتر و کراچی ۷۰۰ کیلومتر فاصله دارد و در انتهای بزرگرا
ه ساحلی مکران (N-10) پاکستان قرار دارد.
دوییس (به فرانسوی: Dohis) یک کمون در فرانسه است که در ان (ا-دو-فرانس) واقع شده است. دوییس ۸٫۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش مرکزی، یکی از بخش های شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر نگور است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان دشتیاری برابر با ۴۵٬۱۶۳ نفر بوده است.
بخش باهوکلات، یکی از بخش های شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، روستای باهوکلات است. رتبه در استان. بخش باهوکلات بزرگترین بخش استان سیستان و بلوچستان از نظر جمعیتی است. لیست بخش های بزرگ استان سیستان و بلوچستان که در آینده شهرستان خواهند شد: همچنین بخش باهوکلات جمعیتی بیشتر از ۲ شهرستان زیر دارد جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش باهوکلات برابر با ۳۴٬۷۴۸ نفر بوده است.