Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جورج هاردی (؛ زادهٔ ۱۹۴۴) یک طراح گرافیک، تصویرگر و استاد هنر انگلیسی است. عمدهٔ شهرت او در زمینهٔ طراحی جلد برای آلبوم های موسیقی دان ها و گروه های موسیقی راک، در همکاری با گروه طراحی هنری بریتانیایی، هیپنوسیس است. هاردی بعد از حضور در کالج سنت مارتین و همچنین کالج سلطنتی هنر در لندن، با Nicholas Thirkell Associates یا همان (NTA Studios) در کنار باب لوری (Bob Lawrie) و بوش هالی هد (Bush Hollyhead) و همچنین مالکوم هریسون (Malcom Harrison) همکاری کرد. همچنین با استورم تورجرسن (Storm Thorgerson) و اوبری پاول (Aubrey Powell) از گروه هیپ نُسیس. طراحی های او شامل طراحی کاور برای اولین آلبوم گروه لدزپلین (Led Zeppelin) به نام لد زپلین (۱۹۶۹)، همچنین آلبوم نیمهٔ تاریک ماه (The Dark side of the moon) از پینک فلوید (Pink Floyd) در سال ۱۹۷۳ و کاش اینجا بودی (Wish you were here) در سال ۱۹۷۵ اشاره کرد. هاردی به عنوان یک طراح | تصویرگر در سطح بین المللی فعالیت کرده است. هاردی از سال ۱۹۹۰ به تدریس طراحی گرافیک در دانشکدهٔ هنر دانشگاه برایتون به دانشجویان تحصیلات تکمیلی پرداخت. در سال ۱۹۹۴، هاردی به عضویت انجمن بین المللی ط
راحان گرافیک درآمد. او در سال ۲۰۱۴ اعلام بازنشستگی کرد.
بهینه سازی درون تابع (Interprocedural optimization: IPO) مجموعه ای از تکنیک های کامپایلر است برای بهبود عملکرد در برنامه هایی که شامل توابعی پر استفاده با اندازه متوسط و کم هستند. بهینه سازی درون تابعی با بقیه بهینه سازهای کامپایلر متفاوت است به این دلیل که در این بهینه سازی تمام برنامه تحلیل می شود ولی بقیه بهینه سازها تنها به یکی از توابع یا حتی به یک بلوک از کد نگاه می کنند. بهینه سازی درون تابعی به دنبال کاهش محاسبات اضافی، استفاده های ناکارامد از حافظه و ساده سازی کدهای تکراری مانند حلقه هاست. اگر روالی وجود داشته باشد که درون حلقه ای صدا زده شده باشد، آنگاه تحلیل بهینه سازی درون تابع ممکن است برای ما مشخص کند که بهتر است آن روال به صورت توسعه برخط اجرا شود. به علاوه اینکه، بهینه سازی درون تابع ممکن است ترتیب روال ها را برای لایه ای بودن حافظه برای بهبود عملکرد حافظه و محلیت داده های حافظه عوض کند. همین طور بهینه سازی درون تابع ممکن است بهینه سازی های معمولی کامپایلر در سطح کل برنامه هم باشد. برای مثال می توان به حذف کدهای مرده (DCE) اشاره کرد که در در آن کدهایی که هرگز اجرا نمی شوند حذف می شوند. برای رس
یدن به این هدف کامپایلر شاخه هایی از کد را که اجرا نمی شوند را آزمایش می کند و در صورت نیاز کدهای داخل آن شاخه را حذف می کند. بهینه سازی درون تابع همنیطور استفاده بهتر از ثوابت تعریف شده در کد را تضمین می کند.کامپایلرهای مدرن بهینه سازی درون تابع را به عنوان یک گزینه اختیاری در زمان کامپایل ارایه می دهند. پردازش و کار واقعی بهینه سازی درون تابع در هر قدم بین کد قابل خواندن برای انسان ها و تولید کد دودویی قابل اجرا برنامه اتفاق می افتد. برای زبان هایی که فایل به فایل کامپایل را انجام می دهند، بهینه سازی درون تابع زمانی کارامدی خود را برای ترجمه های واحدها دارد که دارای دانش نقطه ورود برنامه باشند که بهینه سازی کل برنامه (Whole Program Optimization: WPO) قابل اجرا باشد. در بسیاری از موارد این بهینه سازی به صورت بهینه سازی زمان ارتباط (link-time optimization: LTO) پیاده سازی می شود به این دلیل که این برنامه برای قابل مشاهده است. تحلیل. هدف از هر بهینه سازی اجرای برنامه تا حد امکان به صورت سریع است. مسئله اینجاست که این موضوع برای کامپایلر ممکن نیست که به صورت درست یک برنامه را تحلیل کند و مشخص کند این برنامه برا
ی انجام چه کاری است و برنامه نویس چه قصدی از نوشتن این برنامه دارد. از طرف دیگر برنامه نویس ها با داشتن هدف از نوشتن برنامه شروع می کنند و برنامه ای را متناسب با آن می نویسند تا آن هدف را بدون پردازش اضافی برای پردازش محقق کنند. به دلایل متنوع شامل خوانایی، برنامه ها به طور پیوسته به تعدادی روال و مراحل شکسته می شوند که حالت های کلی تر را رسیدگی کنند. اگرچه، عام بودن هر روال ممکن است منجر به تلاش اضافه و بیهوده برای کاربردهای خاص شود. بهینه سازی درون تابع تلاشی را برای این هدر رفت ارایه می دهد. برای مثال تصور کنید که روالی وجود دارد که تابع F(x) را محاسبه می کند و برنامه در مکان های متفاوتی مقدار تابع F(6) را درخواست می دهد. محاسبه درخواست های دوم به بعد برای این مقدار در مکان های دیگر کاملاً غیر ضروریست. نتیجه می توانست با فرض اینکه تابع خالص باشد به جای آن ذخیره شود و در جاهای دیگر که تابع صدا زده شده بود به کار گرفته شود. این بهینه سازی ساده در صورتی که پیاده سازی تابع مورد نظر خالص نباشد درست نیست. برای مثال زمانی که تابع در اجرای خود ارجاعی به متغیرهایی به غیر از متغیر ورودی ۶ در مثال ما داشته باشد که در
بین زمان صدا زدن تابع مقدار آن عوض شده باشد و اثرات حاشیه ای مثل چاپ کردن مقداری در لاگ، شمردن تعداد محاسبه ها، جمع کردن زمان گرفته شده از واحد کنترل مرکزی، آماده کردن جدول های داخلی برای ساده سازی، اجرای زیر دستورهایی برای متغیرهای مرتبط و …. از دست دادن این اثرهای حاشیه ای منجر به پذیرفتن مقدار خروجی برای دفعه های دیگر می شود. در حالت عمومی تر، جدا از بهینه سازی ها، دلیل دوم برای استفاده از روال ها این است که از ایجاد کدهای اضافی و تکراری که خروجی یکسانی دارند جلوگیری کند. بنابر این یک رویکر عمومی برای بهینه سازی عکس عمل بالا به این صورت خواهد بود که: تعدادی یا همهٔ فراخوانی های خاص با کد مربوطه و پارامترهای مناسب جایگزین می شوند. سپس کامپایلر برای بهینه کردن خروجی تلاش می کند. بهینه سازی کل برنامه(WPO) و بیهینه سازی زمان ارتباط(LTO) “بهینه سازی کامل برنامه"(WPO) بهینه سازی کامپایلر یک برنامه با استفاده از اطلاعات مربوط به همه (ماژول (برنامه نویسی)|ماژول ها) در برنامه است. به طور معمول، بهینه سازی ها بر اساس [واحد ترجمه (برنامه نویسی) | در هر ماژول ، "کامپایل"] انجام می شوند. اما این رویکرد، در حالی که نوش
تن و تست ساده تر و نیازمند تقاضای کمتری از منابع در حین کامپایل خود است، قطعیت در مورد ایمنی تعدادی از بهینه سازی ها مانند تهاجمی درگیری را فراهم نمی کند و بنابراین نمی تواند آنها را انجام دهد حتی اگر آنها در واقع به دست آوردن عملکرد تبدیل می شوند که سمنتیک کد شیء منتشر شده را تغییر نمی دهند. «بهینه سازی زمان پیوند» '(LTO) نوعی بهینه سازی برنامه است که توسط یک کامپایلر به یک برنامه در زمان پیوند انجام می شود. بهینه سازی زمان لینک در زبان های برنامه نویسی مرتبط است که برنامه ها را به صورت فایل به فایل کامپایل می کنند، و سپس آن فایل ها را به هم پیوند می دهد (مانند C و :فورترن)، به جای اینکه همه را با هم پیوند دهد. (مانند جاوا تفسیر آنی (JIT)). هنگامی که همه فایل ها به طور جداگانه به فایل شی (آبجکت فایل) تفسیر شدند، به طور سنتی، کامپایلر فایل های شی را به یک فایل واحد، اجرایی پیوند می دهد. با این حال، در LTO همان طور که توسط مجموعه کامپایلرهای GNU (جی سی سی: GCC) یا ال ال وی ام پیاده سازی شده است، مفسر قادر است نمایش میانی (جی سی سی bytod کد یا بیت کد LLVM) خود را در دیسک قرار دهد به گونه ای که تمام واحدهای مختل
ف مفسر که برای ساختن یک فایل اجرایی واحد به کار می روند، می توانند به عنوان یک ماژول واحد هنگامی که در نهایت اتفاق می افتد بهینه سازی شوند. این دامنه بهینه سازی های درون تابع را در بر می گیرد تا کل برنامه را شامل شود (یا به عبارت دیگر، هر آنچه در زمان پیوند قابل مشاهده است). با بهینه سازی زمان پیوند، کامپایلر می تواند اشکال مختلف بهینه سازی درون تابع را برای کل برنامه اعمال کند، و این امکان را برای تجزیه و تحلیل عمیق تر، بهینه سازی بیشتر و در نهایت عملکرد بهتر برنامه فراهم می کند. در عمل، LTO همیشه کل برنامه را بهینه نمی کند - [کتابخانه (محاسبات) | توابع کتابخانه]، به ویژه پیوند پویا اشیاء مشترک، به طور عمد برای جلوگیری از تکرار بیش از حد و قابلیت تغییر در زمان نگه داشته می شوند. پیوند استاتیک به طور طبیعی به مفهوم LTO امانت داده می شود، اما فقط با بایگانی کتابخانه کار می کند که حاوی اشیاء IR است بر خلاف فایل های ماشین که فقط با فایل های شیء کار می کنند. با توجه به نگرانی های مربوط به عملکرد، حتی از کل واحد همواره به طور مستقیم استفاده نمی شود - یک برنامه می تواند به سبک تقسیم و تسخیر LTO مانند WHOPR GCC تقسی
م شود. و البته وقتی برنامه ای که ساخته می شود، خود یک کتابخانه است، بهینه سازی هر نمادی را که در دسترس خارجی (صادر شده) قرار دارد، نگه می دارد، بدون آنکه تلاش زیادی در از بین بردن آنها به عنوان بخشی از DCE داشته باشید. شکل بسیار محدود تری از WPO هنوز هم بدون LTO امکان پذیر نیست، همان طور که توسط سوئیچ C | کد | -بعد برنامه-} GCC توضیح داده شده است. این حالت باعث می شود که GCC فرض کند که ماژول در حال تدوین شامل نقطه ورود (معمولاً ) کل برنامه است، به گونه ای که هر تابع دیگری در آن از بیرون استفاده نمی شود و می توان با خیال راحت ازبهینه شود. از آنجا که فقط به یک ماژول مربوط می شود، نمی تواند کل برنامه را در بر بگیرد. (می توان آن را با LTO به معنای یک ماژول بزرگ ترکیب کرد، وقتی پیوند دهنده در حال ارتباط برقرار کردن با GCC در مورد آنچه که از نقاط ورودی یا نمادها که از خارج استفاده می شوند) Example. Program example; Procedure Silly(a,x) if x &lt; 0 then a:=x + b else a:=-6; x:=7; b:=5; Silly(a,x); write(x); Silly(x,a); write(x); Silly(b,b); write(b); End example; اگر پارامترها به "Silly" گذر به مقدار # فراخوانی با م
قدار باشند، اقدامات رویه هیچ تأثیری روی متغیرهای اصلی ندارند و از آنجا که "Silly" هیچ کاری با محیط آن ندارد (خواندن از فایل، نوشتن روی یک فایل، تغییر متغیرهای جهانی مانند " b " و غیره) کد آن به علاوه همه فراخوانی ها ممکن است به طور کامل بهینه شده و مقدار "a" راتعریف نشده رها کند (که مهم نیست) که فقط کد "print” می ماند و مقادیر ثابت. اگر در عوض پارامترها استراتژی ارزشیابی # فراخوانی توسط مرجع، پس اقدام بر روی آنها در "Silly" در واقع بر اصل متغیرها تأثیر می گذارد. این کار معمولاً با انتقال آدرس ماشین پارامترها به رویه انجام می شود تا تغییرات رویه در قسمت اصلی ذخیره سازی انجام شود. بنابراین در صورت فراخوانی با مرجع، رویه "Silly" اثر دارد. فرض کنید که فراخوانی های آن در جای خود گسترش یافته است و با پارامترهای مشخص شده توسط آدرس: x:=7; b:=5; if b &lt; 0 then b:=b + b else b:=-6; write(b); سپس کامپایلر می تواند در این مثال نسبتاً کوچک از ثابت ها پیروی کند و دریابد که گزاره های if-عبارت ها ثابت هستند و بنابراین … x:=7; b:=5; و از آنجا که مقداردهی های "a","b"و"x" هیچ چیز را به جهان خارج نمی رسانند - آنها در خروجی ظاه
ر نمی شوند، و نه به عنوان ورودی به محاسبات بعدی (که نتیجه آنها به در"do " منجر به خروجی شود، در غیر این صورت آنها نیز بی نیاز هستند) - هیچ نکته ای در این کد وجود ندارد، و نتیجه این است که write(7); write(-1); write(-6); یک روش متغیر برای عبور پارامترهایی که "توسط مرجع" به نظر می رسد استراتژی ارزیابی # فراخوانی با کپی-بازیابی است که در آن روی یک کپی محلی از پارامترهایی کار می کند که مقادیر آنها در هنگام خروج از رویه کپی می شوند. اگر این رویه به یک پارامتر یکسان دسترسی داشته باشد، اما به روشهای مختلف مانند فراخوانی مانند "Silly (a، a)" یا "Silly (a، b)"، اختلافات ایجاد می شود؛ بنابراین، اگر پارامترها با استفاده از کپی کردن منتقل شوند، به ترتیب از چپ به راست "Silly (b،b) "گسترش می یابد به و در این حالت کپی کردن مقدار "p1” (که تغییر یافته است) در"b” بی معنی است، زیرا بلافاصله با مقدار "p2" بازنویسی می شود، که این مقدار اصلاح نشده است. در این رویه از مقدار اصلی "b" استفاده می شود، بنابراین جمله سوم می شود چنین اختلافاتی در رفتار احتمالاً باعث ایجاد پازل خواهد شد، و این سؤالات راجع به ترتیب کپی پارامترها تشدید می ش
ود: آیا در هنگام خروج مانند ورود نیز چپ به راست می شود؟ احتمالاً این جزئیات در کتابچه راهنمای کامپایلر توضیح داده نشده است، و اگر وجود داشته باشد، احتمالاً به دلیل نامربوط بودن به وظیفه منتقل می شوند و تا زمانی که یک مشکل پیش می آید فراموش می شوند. اگر (به احتمال زیاد) مقادیر موقتی از طریق یک برنامه ذخیره سازی پشته ارائه می شود، احتمالاً روند کپی به عقب (copy-back) به ترتیب معکوس برای کپی به داخل (copy-in) خواهد بود، که در این مثال به این معنی است که"p1” در عوض آخرین مقدار برگشتی به "b" خواهد بود. فرایند گسترش یک روال درون خطی را نباید به عنوان نوعی جایگزینی متن در نظر گرفت (مانند گسترش کلان) زیرا خطاهای نحوی ممکن است هنگام تغییر پارامترها ایجاد شود و از فراخوانی های خاص از ثوابت به عنوان پارامتر استفاده کند. از آنجا که این مهم است که اطمینان داشته باشید که هرگونه ثابت که به عنوان پارامتر ارائه می شود، هیچ تغییری در ارزش خود نکند (ثابت می تواند در حافظه نگه داشته شود همان طور که متغیرها هستند) مبادا استفاده های بعدی از آن ثابت (ساخته شده از طریق مراجعه به محل حافظه آن) خراب باشد. روش معمول این است که کامپایلر
برای کپی کردن مقدار ثابت در یک متغیر موقت کدی را تولید کند که آدرس آن به رویه ها منتقل می شود، تولید کند و اگر مقدار آن تغییر یابد، مهم نیست. هرگز به محل ثابت کپی نمی شود. به عبارت دیگر، یک برنامه آزمایشی کتبی با دقت نوشته شده می تواند در مورد اینکه پارامترها براساس مقدار یا مرجع منتقل می شوند، گزارش دهند، و در صورت استفاده، از چه نوع طرح کپی به داخل و کپی به خارجی استفاده می کنند. با این حال، تنوع بی پایان است: پارامترهای ساده ممکن است با فراخوانی با کپی منتقل شوند در حالی که ساختارهای بزرگ مانند آرایه ممکن است توسط مرجع منتقل شود. ثابتهای ساده مانند صفر ممکن است توسط کدهای ویژه ماشین (مانند پاک کردن یا LoadZ) ایجاد شود در حالی که ثابت ترین پیچیدگی ها ممکن است در حافظه ذخیره شده و با استفاده از هر تلاشی برای اصلاح آن منجر به خاتمه برنامه فوری و غیره شوند. به طور کلی. این مثال بسیار ساده است، اگرچه پیچیدگی ها در حال حاضر آشکار است. به احتمال زیاد، این امری در بسیاری از رویه های دارای خاصیت کاهشی یا برنامه ریز اعلام شده است که ممکن است بهینه سازیهای کامپایلر را برای یافتن مزیت فراهم کند. هر پارامتر برای یک رو
ال ممکن است فقط خواندنی باشد، روی آن نوشته شود، هم خوانده شود و هم نوشته شود، یا نادیده گرفته شود و باعث شود فرصتهایی مانند ثابت هایی که نیازی به محافظت از طریق متغیرهای موقتی ندارند، ایجاد شود، اما ممکن است آنچه در هر فراخوانی اتفاق می افتد به شبکه پیچیده ای از توجه ها بستگی داشته باشد. سایر رویه ها، به ویژه رویه های شبیه به تابع، رفتارهای خاصی خواهند داشت که در فراخوانی های خاص ممکن است از برخی کارها جلوگیری کند: به عنوان مثال، تابع گاما در صورت فراخوانی با یک پارامتر عدد صحیح، می تواند به یک محاسبه شامل فاکتورگیری عدد صحیح تبدیل شود. برخی از زبانهای رایانه اعلان های مربوط به استفاده از پارامترها را فعال می کنند (یا حتی به آن احتیاج دارند)، و ممکن است فرصتی را فراهم کنند تا اعلام کنند متغیرها مقادیر خود را برای برخی از مجموعه ها محدود می کنند (به عنوان مثال ،۶&lt;x)تا خرد کردن برای فرایند بهینه سازی و همچنین فراهم کردن بررسی های ارزشمند در انسجام کد منبع برای شناسایی اشتباهات آسان شود. اما این هرگز کافی نیست - فقط به بعضی از متغیرها محدودیت های ساده ای داده می شود، در حالی که برخی دیگر به مشخصات پیچیده ای ن
یاز دارند: چگونه می توان مشخص کرد که متغیر "P" یک عدد اول باشد و اگر چنین باشد، یک عضو عدد اول هست یا نیست. پیچیدگی ها فوری هستند: با توجه به اینکه "M" یک ماه است، محدوده های معتبر برای "D" روزهای یک ماه چیست؟ و آیا همه تخلفات ارزش توقف فوری برنامه را دارند؟ حتی اگر همه این موارد قابل کنترل باشد، چه فایده ای دارد؟ و با چه هزینه ای؟ مشخصات کامل و کنترل با جزییات منجر به بیان و تعریف مجدد توابع برنامه به شکل دیگر می شود و جدا از زمانی که کامپایلر در ترجمه آنها مصرف می کند، در معرض اشکالات و باگ خواهند بود. در عوض، فقط جزییات ساده با بررسی دامنه در زمان اجرا ارائه می شود. در مواردی که برنامه ای ورودی را نمی خواند (مانند مثال)، می توان تصور کرد که تحلیل های کامپایلر در حال انجام است به طوری که نتیجه بیشتر از یک سری خط های چاپ شده نخواهد بود، یا احتمالاً برخی از حلقه ها به طور مصلحتانه چنین مقادیری را تولید می کنند. آیا آنگاه برنامه ای را برای تولید عددهای اول و تبدیل به بهترین روش شناخته شده برای انجام این کار، یا در عوض مراجعه به کتابخانه ارائه می دهد؟ بعید است! به طور کلی، ملاحظات خودسرانه پیچیده ()برای جلوگیری
از این امر بوجود می آید، و چاره ای جز اجرای کد تنها با اصلاحات محدود وجود ندارد. تاریخچه. برای زبانهای رویه ای یا الگول، تجزیه و تحلیل بینابینی و بهینه سازی به نظر می رسد که اوایل دهه ۱۹۷۰ وارد عمل تجاری شده اند. بهینه سازی کامپایلر IBM PL / I از تحلیل های بین رویه ای به منظور درک عوارض جانبی فراخونی رویه و استثنائات (به اصطلاح PL / I به عنوان "در شرایط") استفاده کرد. کار روی کامپایل کردن زبان های برنامه نویسی، لازمه بهینه سازی درون برنامه است. تکنیک های تحلیل بین رویه ای و بهینه سازی موضوع تحقیقات دانشگاهی در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بود. در اوایل دهه ۱۹۹۰ با کامپایلرهایی از محدب ("کامپایلر برنامه" برای محدب C4 و از اردنت کامپایلر برای [Ardent Titan]) وارد دنیای کامپایلر تجاری شد و دوباره ظهور کردند. این کامپایلرها نشان داده اند که فناوری ها می توانند به اندازه کافی سریع ساخته شوند تا به عنوان یک کامپایلر تجاری قابل قبول باشند. متعاقباً تکنیکهای بین رویه ای در تعدادی از سیستمهای تجاری و غیرتجاری دیده می شوند. نشانه ها و پیاده سازی. کامپایلرهای Intel C / C ++ اجازه بهینه سازی درون تابعی تمام برنامه را می دهند. نش
انه برای فعال کردن بهینه سازی های بین رویه ای برای یک فایل واحد ،ip است، نشانه برای فعال سازی بهینه سازی بین رویه ای در تمام پرونده های این برنامه -ipo است. جی سی سی دارای توابع داخلی است، که به طور پیش فرض در -O3 روشن می شود و می توان با دادن سوئیچ (-finline-functions) در زمان کامپایل به صورت دستی روشن کرد. همچنین GCC گزینه ای برای IPO دارد: -fwhole-program --combine. کامپایلر C ماکروسافت، ادغام شده با ویژوال استودیو (Visual Studio,) همچنین از بهینه سازی درون تابع پشتیبانی می کند. کامپایلرهای GNU(Gnu's Not Unix) GCC و Clang هر دو بهینه سازی درون تابعی (IPO) را در سطح بهینه سازی پشتیبانی می کنند.
بسکتبال قهرمانی باشگاه های غرب آسیا ۲۰۰۴،هفتمین دوره مسابقات جام قهرمانی غرب آسیا بود، این مسابقات از ۱۲ تا ۱۶ آوریل در دمشق پایتخت سوریه برگزار شد.
جرمی مایکل آنسر جونیور (؛ زادهٔ در کلرادو اسپرینگز، کلرادو، درگذشتهٔ در ایندیاناپلیس، ایندیانا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل ایالات متحده آمریکا بود که از فصل تا در مجموع در دو گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. آنسر جونیور در ۱۷ مه ۱۹۵۹ بر اثر تصادف رانندگی به هنگام مسابقه در ایندیاناپلیس، ایندیانا درگذشت.
فیلیپ اتانسیلن (؛ زادهٔ در روان، سن-ماریتیم نرماندی، درگذشتهٔ در نوی-سور-سن) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل فرانسه بود که از فصل تا در مجموع در دوازده گراند پری شرکت کرد.اتانسیلن در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک ۳ امتیاز را به نام خود به ثبت رساند. اتانسیلن در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۱ در نوی-سور-سن درگذشت.
ریچارد جیمز دیوید «دیکی» اتوود (؛ زادهٔ در ولورهمپتون، استافوردشر) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی اهل بریتانیا است که از فصل تا ، و دوباره از فصل تا در مجموع در هفده گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.اتوود در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک در ۱ مسابقه موفق شد سریع ترین زمان طی یک دور پیست را به نام خود ثبت کند. او در این مسابقات ۱ بار بر روی سکو رفت و ۱۱ امتیاز را به نام خود به ثبت رساند.
دون ادموندز (؛ زادهٔ در سانتا آنا، کالیفرنیا) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل ایالات متحده آمریکا است که در فصل ، و دوباره در فصل در مجموع در دو گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
گای ریچارد گارونوی ادواردز (؛ زادهٔ در مک کلسفیلد، چشر) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی اهل بریتانیا است که در فصل ، و دوباره از فصل تا در مجموع در هفده گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
ادموند اروین جونیور (؛ زادهٔ در نیوتاوناردز، شهرستان داون) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی اهل بریتانیا است که از فصل تا در مجموع در ۱۴۸ گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.اروین در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک در ۱ مسابقه موفق شد سریع ترین زمان طی یک دور پیست را به نام خود ثبت کند. او در این مسابقات ۲۶ بار بر روی سکو رفت، مجموعاً ۴ بار به پیروزی دست یافت و ۱۹۱ امتیاز را به نام خود به ثبت رساند.
کریس اروین (؛ زادهٔ در وانزوورث، لندن) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل بریتانیا است که از فصل تا در مجموع در ده گراند پری شرکت کرد.اروین در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک ۲ امتیاز را به نام خود به ثبت رساند.
مایک اسپارکن (؛ زادهٔ در نوی-سور-سن، درگذشتهٔ ) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل فرانسه بود که در فصل در مجموع در یک گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. اسپارکن در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲ درگذشت.
مایکل هندرسون اسپنس (؛ زادهٔ در کرویدون، ساری، درگذشتهٔ در ایندیاناپلیس، ایندیانا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل بریتانیا بود که از فصل تا در مجموع در ۳۷ گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد.اسپنس در طول دوران فعالیت خود در فرمول یک، ۱ بار بر روی سکو رفت و ۲۷ امتیاز را به نام خود به ثبت رساند. اسپنس در ۷ مهٔ ۱۹۶۸ بر اثر تصادف رانندگی در مرحلهٔ تمرین در ایندیاناپلیس، ایندیانا درگذشت.
پرنس گیتانو استرابا دی جاردینلی (؛ زادهٔ در پالرمو، سیسیل) رانندهٔ سابق مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل ایتالیا است که در فصل در مجموع در یک گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.
نظیف مویسس استفانو (؛ زادهٔ در کنسپسیون، توکومان، درگذشتهٔ در ایموگاستا، لا ریوخا) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل آرژانتین بود که در فصل ، و دوباره در فصل در مجموع در دو گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. استفانو در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۳ بر اثر تصادف رانندگی در یک مسابقهٔ محلی در ایموگاستا، لا ریوخا درگذشت.
ایان مک فرسون مک کالوم استوارت (؛ زادهٔ در ادینبرا، درگذشتهٔ در کریف، پرتشر) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی اهل بریتانیا بود که در فصل در مجموع در یک گراند پری از مسابقات جهانی فرمول یک شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. استوارت در ۱۹ مارس ۲۰۱۷ در کریف، پرتشر درگذشت.
جیمز رابرت استوارت (؛ زادهٔ در میلتون، دونبارتونشر غربی، درگذشتهٔ ) رانندهٔ مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک اهل بریتانیا بود که در فصل در مجموع در یک گراند پری شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد. استوارت در ۳ ژانویه ۲۰۰۸ درگذشت.
فرانسِزگ بادیا باتایا (؛ ؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۲۳ در منتبلانک، اسپانیا – درگذشتهٔ ۱۴ اوت ۲۰۲۰) سیاستمدار و تاریخ نگار اهل آندورا بود.
پل کرک (Krk) () یک پل قوسی بتن مسلح به طول 1430 متر است که جزیره کرک (Krk) کرواسی را به سرزمین اصلی متصل می کند. با حمل بیش از یک میلیون وسیله نقلیه در سال، این تنها پل دارای عوارض در کرواسی است که جزئی از یک بزرگراه نیست. طولانی ترین پل دو قوسی، سومین طولانی ترین پل قوسی بتنی جهان و طولانی ترین پل خارج از چین و طولانی ترین سازه قوسی در میان سازه های قوسی طولانی است. این پل در ماه ژوئیه سال 1980 تکمیل و افتتاح شد و در ابتدا به افتخار رئیس جمهور یوگسلاوی یوسیپ بروز تیتو، که دو ماه قبل از آن درگذشته بود، در اصل به عنوان تیتوف "موست (به انگلیسی:" "Titov most")("پل تیتو")"(به انگلیسی:" "Tito's bridge") نامگذاری شد. این پل از آن زمان به پل کرک یا() تغییر نام یافته است. ساخت. این پل توسط ایلیا استوادینوویچ (به انگلیسی: Ilija Stojadinović) در همکاری با ووکن انجاگل (به انگلیسی: Vukan Njagulj) و بوجن موزینا (به انگلیسی: Bojan Možina) طراحی شده، و توسط مستوگرادنیا بلگراد (به انگلیسی:) و هایدروالکترا زاگرب (به انگلیسی: ) بین سال های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰ ساخته شده است. این پل به عنوان یک پل معلق با نگهدارنده های کابلی موقت طراحی
شده بود. از لحاظ سازه ای، این پل از دو دهانه قوس بتنی مسلح تشکیل شده است که در جزایر سنت مارک () بین کرک (به انگلیسی:Krk) و سرزمین اصلی است. طول طاق بلندتر ۳۹۰ متر است (در واقع ۴۱۶ متر، بخشی از قوس در آب است)، که آن را به طولانی ترین طاق بتنی در زمان ساخت مطرح کرده است،که این وجه تمایز آن به شمار می رفت تا زمانی که پل ونکسین (به انگلیسی: ) (طول طاق ۴۲۵ متر) در سال ۱۹۹۷ از آن پیشی گرفت. ترافیک. پل کرک، ۱۹۳۸۳ نفر از ساکنان این جزیره (از سال ۲۰۱۱) و استراحتگاه های توریستی آن را به جادرانسکا مجیسترالا (به انگلیسی: Jadranska magistrala )، جاده اصلی در امتداد ساحل دریای آدریاتیک متصل می کند.این شهر همچنین شهر ریجکا (به انگلیسی: Rijeka )را به فرودگاه ریجکا(به انگلیسی:Rijeka Airport)، که در کرک واقع شده است، متصل می کند. در ۲۰ سال اول وجود خود، این پل ۲۷ عبور کرد میلیون وسیله نقلیه، بیش از دو برابر تردد کشتی ورودی و خروجی از جزیره، داشت. افزایش سطح ترافیک، لزوم یک پل بزرگتر را برای جایگزینی این پل نشان داد که پل جایگزین هم اکنون در مراحل برنامه ریزی است.
آزمایش مزلسون-استال ، آزمایشی ست که توسط مزلسون و فرانکلین استال در سال ۱۹۵۸ طراحی شد، و طی آن اثبات شد که دی ان ای به روش نیمه حفاظتی، همانندسازی می کند. قبل از آغاز همانندسازی یک مولکول دی ان ای (دو رشته پلی نوکلئوتیدی) تحت عنوان دنا قدیمی (اولیه، مادری) وجود دارد که فرایند همانندسازی را طی می کند و یک مولکول دنا (دو رشته پلی نوکلئوتیدی) جدید (دختری) از روی آن ساخته می شود، و در پایان فرایند چهار رشته پلی نوکلئوتیدی وجود خواهند داشت. دانشمندان طرح های مختلفی را برای چگونگی و طریقه همانندسازی دنا پیشنهاد داده بودند. مدل های پیشنهادی. در این طرح مولکول دنا اولیه دستخوش تغییر می شود اما دو رشته پلی نوکلئوتیدی اولیه بدون تغییر می مانند (دو مولکول دی ان ای حاصل از همانندسازی، هر کدام دارای یک رشته جدید و یک رشته قدیمی هستند). در این طرح مولکول دنا اولیه (مادری) به صورت کاملاً دست نخورده فرایند همانندسازی را طی می کند (دو رشته دنا و مولکول دنا بدون تغییر می مانند). در این طرح مولکول دنا اولیه و حتی دو رشته پلی نوکلئوتیدی مادری حفظ نمی شوند؛ به طوری که دنا های حاصل به صورت پراکنده حاوی قطعاتی از رشته های قدیمی و ر
شته های جدید هستند. نشانه گذاری دی ان ای. مزلسون و استال ابتدا می بایست بتوانند رشته های مادری را از رشته های دختری تشخیص دهند؛ بنابراین آنها رشته های مادری را با نوکلئوتیدهایی که در ساختار بازهای آلی شان حاوی ایزوتوپ سنگین نیتروژن (۱۵N) هستند، نشانه گذاری کردند (نیتروژن یک عنصر اساسی در ساختار نوکلئوتید هاست؛ این عنصر دارای دو ایزوتوپ پایدار و طبیعی ۱۴N و ۱۵N است). در این صورت دی ان ای نشانه گذاری شده، سنگین تر و چگال تر است، و اگر دی ان ای های حاوی ۱۴N (این ایزوتوپ به صورت طبیعی در دی ان ای های معمولی وجود دارد) را با دی ان ای های حاوی ۱۵N در ابزاری مانند سانتریفوژ (با سرعت بالا) قرار دهیم، دی ان ای ۱۵Nدار تندتر حرکت می کند و به سمت ته لوله می رود؛ و بدین شکل می توان دی ان ای جدید و قدیمی را از هم تشخیص داد. مراحل نشانه گذاری دی ان ای: مراحل و شرح آزمایش. یک نوار در میانه لوله تشکیل شد؛ و این بدین معنی است که دی ان ای های دور اول همانندسازی چگالی متوسط دارند. دو نوار یکی در میانه و دیگری در بالای لوله تشکیل شد؛ پس دی ان ای ها در نوار میانی چگالی متوسط و در بالای لوله چگالی سبک (۱۴N) داشتند. تفسیر و توضیح نت