Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سید علی حائری شاه باغ (۱۲۶۶ – ۱۳۵۴ خورشیدی) مجتهد، قاضی و دادستان کل کشور و ریاست دادگاه انتظامی قضات در دولت ملی مصدق بود. خانواده و تحصیلات. سید علی حائری در ۱۲۶۶ در اصفهان به دنیا آمد. او فرزند سید ابراهیم فشارکی از علماء و مجتهدین اصفهان بود. حائری تحصیلات مقدماتی خود در رشته های فقه، اصول، فلسفه و منطق را در اصفهان انجام داده و برای دوره های عالیه به نجف رفته و در حوزه علمیه نجف مشغول به تحصیل و کسب درجه اجتهاد شد. فعالیتهای اداری. حائری در سال ۱۲۹۰ وارد عدلیه شد؛ و تا سمت ریاست شعبه دیوان عالی کشور پیش رفت. او در دولت مصدق به پیشنهاد بروجردی به سمت دادستان کشور منصوب شد. او از سوی مصدق مسوول بررسی صحت و و سقم اعتبار اسناد خانه سدان شد. در سال ۱۳۳۲ و زمان وزارت عبدالعلی لطفی حائری شاهباغ به جای محمد عبده به ریاست دادگاه انتظامی قضات انتخاب شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ با لغو احکام دولت دکتر مصدق حائری جای خود را به محمد عبده داده و بازنشسته شد. درگذشت. سید علی حائری شاه باغ، در دوازدهم آبان ماه ۱۳۵۴ در سن ۹۲ سالگی در تهران درگذشت.
آلبرت والنتین (؛ ۱۹۰۸ – ۱۹۶۸) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم اهل بلژیک بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "مسالینا" اشاره نمود.
جیتو ناظر و مباشران شوگون در سرزمین های قرون وسطی در ژاپن به خصوص در شوگون سالاری کاماکورا و دوره موروماچی بودند. آنان توسط شوگون تعیین می شدند. جیتو اداره و سرپرستی ارباب منشی از جمله دارایی های ملی که تحت حاکمیت فرماندار ولایت ها (کوکوشی ها) قرار داشت، را برعهده داشت. «شوگو» (守護) و «جیتو» (地頭) هر دو بوروکرات هایی بودند که از طرف شوگون سالاری کاماکورا به مناطق محلی فرستاده می شدند. جیتو مالیات ها را از خانه های اربابی مسکونی در سراسر کشور جمع آوری می کرد و شوگو نقش نظارت بر جیتو را برعهده داشت. ایجاد این موقعیت در ابتدای شوگون سالاری کاماکورا به این معنی است که سیستم هاندن شوجو (نام دیگر کوچی کومین) (کوچی کومین: این ایده که سرزمین و مردم ژاپن همه به امپراتور تعلق دارد) که زمانی اساس سیستم زمینی ژاپن بود، رسماً لغو شد. این بدان معنی است که قدرت جمع آوری مالیات، پلیس و ارتش به شوگون سالاری کاماکورا داده شد و در سال ۱۱۸۵ میلادی (سال اول بونجی) با گرفتن مجوز تأسیس شوگو و جیتو در سراسر کشور، شوگون سالاری کاماکورا موفق به به دست آوردن پایگاه و جایگاه در کشور شد. گفته می شود که جیتو مسئولیت حفظ و کنترل نظم عمومی مح
لی را بر عهده داشت. شکل اولیه زمانی بود که میناموتو نو یوریتومو سامورایی ها را به عمارت ها و زمین های عمومی مصادره شده خاندان تایرا فرستاد. موقعیتی که این جیتوها را در هر منطقه ای از کشور فرماندهی می کند، شوگو است؛ بنابراین، تأسیس شوگو و جیتو گاهی به عنوان ایجاد یک سازمان حفظ امنیت در سراسر کشور توضیح داده می شود. در اصل، دولت باستانی ژاپن بر اساس اصل سیستم هاندن شوجو استوار بود که در آن سرزمین و مردم کشور همه به امپراتور تعلق داشت. در طول دوره های دوره نارا و دوره هی آن، این سیستم به تدریج کم رنگ شد و اعتبار خود را از دست داد. این به این دلیل بود که طبقه حاکم، مانند اشراف و معابد و زیارتگاه های قدرتمند، به دنبال خلاءهایی در قانون بودند و سیستم را به گونه ای تغییر می دادند که برای انباشت ثروت برای آنان مناسب باشد. در نتیجه، حقوق و منافع مختلفی بر روی مالکیت زمین شروع شد. بر اساس سیستم زمین، قلمرو سامورایی ها به این معنا نیست که «زمین از اینجا تا اینجا مال من است». مهم نبود که آنها چقدر در منطقه قدرتمند هستند، آنچه قانوناً به رسمیت شناخته شد، وظیفه گرفتن خراج و مالیات سالانه از اربابان فئودال بود که به اشراف و
کوکوشی ها پرداخت می شد و اقدام های مرتبط با این وظایف بود. اقتدار میناموتو نو یوریتومو برای اعطای قلمرو به سامورایی های زیردست خود (گوکه نین ها هستهٔ اصلی «سیستم شوگو/جیتو» بود. یوریتومو به نام جست وجوی و به انقیاد آوردن شورشیان و تأمین بودجه جنگ برای این منظور، به عبارت دیگر، در قالب اقدام های حکومت نظامی در رژیم زمان جنگ، اختیار اعطای قلمرو و زمین را به گوکه نین ها را به دست آورد. به همین دلیل است که بسیاری از تاریخدانان سال ۱۱۸۵ (سال اول بونجی) را نقطه عطف مهمی در تأسیس شوگون سالاری کاماکورا می دانند. تاریخچه. در سال ۶۴۶ (سال دوم تایکا)، "کایشین نو میکوتو نوری" (Kaishin no Mikoto-nori) یک سیستم مدنی زمین عمومی را ایجاد کرد که در آن تمام زمین و مردم ژاپن به امپراتور تعلق داشت. با این حال، حدود یک قرن بعد، در سال 743 (Tenpyo 15)، کوندن اینن شیزایهو "Konden Einen Shizaiho" به تصویب رسید که زمین های زیر کشت را به عنوان دارایی ساکنان به رسمیت شناخت. برای محافظت از زمین های به دست آمده از این طریق، مالکان از طریق اهدای کمک های مالی یا اهدای شوئن (زمین) به اشراف بانفوذ دربار و معابد و زیارتگاه ها یا با تبدیل شدن
به ملازمان خانواده های قدرتمند سامورایی به دنبال حمایت بودند. در این زمان، زمین دارانی که زمین خود را به افراد قدرتمند می سپردند، «جیتو» (地頭 رئیس سرزمین)، «شوجی» (庄司 و «گشی» (下司) نامیده می شدند. حتی اگر یک فرد قدرتمند از پروژه حمایت می کرد، مالکیت زمین تضمین نمی شد. اگر آن فرد قدرتمند در نبرد شکست بخورد، احتمال تسخیر زمین او وجود دارد؛ بنابراین، زمین داران همواره به وضعیت اجتماعی نگاه می کردند و به دنبال حاکمی قوی تر بودند که مالکیت زمین آنها را تا حد امکان تضمین کند. به ویژه، منطقه توگوکو (منطقه کانتو) از پایتخت، کیوتو دور است، بنابراین اشراف و معابد و زیارتگاه های قدرتمند کمی وجود دارد، و گروه های سامورایی که در آن زمین داران محلی خود را مسلح می کردند و زمین داران اطراف را در صفوف خود قرار می دادند، پایگاه هایی را در مناطق مختلف اشغال می کردند. گروه های سامورایی در مناطق شرقی همیشه به دنبال رهبر قدرتمندی بودند که از منافع و سرزمین آنها محافظت کند. در اوایل قرن دهم، تایرا نو ماساکادو، شورش تایرا نو ماساکادو را راه اندازی کرد، کودتایی که کنترل کل منطقه کانتو را به دست گرفت و توسط سپاه سامورایی کاماکورا، مینا
موتو نو یوشیتومو (پدر میناموتو نو یوریتومو) که توسط گروه سامورایی ها در کاماکورا حمایت می شد، علیه خاندان تایرا در کیوتو جنگید. پشت این حمایت گروه های سامورایی در منطقه کانتو بودند که به دنبال رهبران قوی بودند. در نیمه دوم قرن دوازدهم، میناموتو نو یوریتومو رهبر نسل بعدی بود که توجه گروه های سامورایی در منطقه کانتو را به خود جلب کرد. در سال ۱۱۸۰ (جیشو ۴)، میناموتو نو یوریتومو، با حمایت هوجو توکیماسا، یکی از سامورایی های توگوکو، به برادر کوچکترش میناموتو نو یوشیتسونه دستور داد تا خاندان تایرا را شکست دهد و سرانجام، او به عنوان قدرت جدید جایگزین خاندان تایرا شد. این آمدن رهبر نسل بعدی است که سامورایی های توگوکو منتظر آن بودند. سپس اوئه نو هیروموتو، یکی از قدرتمندترین سامورایی ها در منطقه شرق خواسته خود را مطرح کرد. در پاسخ به این خواسته، میناموتو نو یوریتومو دو درخواست از قدرتمندترین فرد در دربار امپراتوری، امپراتور بازنشسته، امپراتور گوشیراکاوا، مطرح کرد. اولین مورد این است که میناموتو نو یوریتومو، به عنوان نیهونکوکو سوجیتو "Nihonkoku Sojito" (رئیس کل جیتوهای سرزمین)، حق داشت جیتوها را در سراسر کشور منصوب کند.
جیتو در این زمان نه تنها مسئول زمین سامورایی ها، بلکه خانه های مسکونی نیز بود، و هدف این درخواست از طرف میناموتو نو یوریتومو این بود که از زمین های سراسر ژاپن مالیات بگیرد. اما هر چقدر هم که اخذ مالیات مجاز باشد، اگر مالک زمین پرداخت نکند، وضع آن بی معنی است. درخواست دیگری که میناموتو نو یوریتومو از دربار امپراتوری کرد این بود که او نیهونکوکو تسویی بوشی (رئیس کل نیروی ارتش و پلیس) شود و بر انتصاب تسویی بوشی در سراسر کشور کنترل داشته باشد. تسویی بوشی یک فرمانده نظامی بود که در ابتدا برای شکست خاندان تایرا تشکیل شد. این موقعیت زمانی به دلیل نابودی خاندان هیکه ناپدید شد. با این حال، در آن زمان، میناموتو نو یوریتومو که کشور مظنون به شورش بود، و میناموتو نو یوریتومو به بهانه جستجوی برادر کوچکترش میناموتو نو یوشیتسونه، تسویی بوشی را دوباره به احیا کرد و به خدمت گرفت. به نظر می رسد که هیچ ارتباطی بین تسویی بوشی و اخذ مالیات وجود ندارد، اما وجود تسویی بوشی این حق را می داد که با استفاده از زور به مناطقی در کشور که از دستور حکومت پیروی نمی کردند، استفاده شود. در این شرایط، زمین داران در سراسر کشور چاره ای جز پیروی از
دستورهای میناموتو نو یوریتومو نداشتند که به معنای پایان حکومت دربار امپراتوری بود. به امپراتور گوشیراکاوا (امپراتور صومعه نشین در سیستم اینسی)، قدرت نظامی عظیم گروه سامورایی کانتو نشان داده شده بود و چاره ای جز اجابت این درخواست نداشت. فرمان امپراتور حاکم در گوشه نشینی، گوشیراکاوا که به میناموتو نو یوریتومو حق جمع آوری مالیات و قدرت پلیسی اعطا می کرد، منشور امپراتوری بونجی نامیده می شود. تسویی بوشی به دلیل انقیاد و تحت کنترل درآمدن دسته میناموتو نو یوشیتسونه موقتاً تعلیق شدند. با این حال، در سال ۱۱۹۱ (سال دوم کنکیو)، میناموتو نو یوریتومو موقعیت اداری ایجاد شده در هر منطقه در کشور را تحت نام «شوگو» به جای تسویی بوشی بازگرداند. به این ترتیب، نظام حاکم بر دوره کاماکورا از شوگو و جیتو تأسیس شد. در نیمه اول دوره کاماکورا، قدرت شوگون سالاری به نیمه شرقی ژاپن محدود شد و در غرب ژاپن، دربار امپراتوری و معابد و زیارتگاه های باستانی قدرتمند باقی ماندند؛ بنابراین، در غرب ژاپن، غیرعادی نبود که شوگو تحت فشار دربار امپراتوری ملغی شود. با این حال، هنگامی که دربار امپراتوری در شورش جوکیو در سال ۱۲۲۱ شکست خورد (سال سوم جوکیو)،
دربار امپراتوری چاره ای جز پذیرش شوگو در سراسر ژاپن نداشت.
جوکیوکی یک کتاب تاریخی نوشته شده یا یک گونکی مونوگاتاری در اوایل دوره کاماکورا در ژاپن است. این کتاب به رویدادهای شورش جوکیو (۱۲۲۱) و لشکرکشی امپراتور گو-توبا می پردازد. شورش جوکیو آخرین نبرد از چهار نبرد شورش هوگن، شورش هیجی، جنگ گنپی است که موجب از بین رفتن قدرت امپراتوری ژاپن در قرون وسطی شد. چندین نسخه از این کتاب موجود است.
میناموتو نو میچیچیکا ؛ ۱۱۴۹ – ۷ نوامبر ۱۲۰۲) نای دایجین در اواخر دوره هی آن و اوایل دوره کاماکورا اهل ژاپن بود.
ژولیوس سزار در سال های پایانی عمرش در یک برنامه بلند پروازانه، در سر داشت تا برای فتح ایران به شرق لشکرکشی کند. گفته شده ارتشی که او برای فتح ایران گرد آورده بود، بزرگترین سپاهی بود که جهان تا به آن روز به خود دیده بود. با این حال، قتل ژولیوس سزار به دست سناتورهای رومی این برنامه را نیمه تمام گذاشت. هرچند مارکوس آنتونیوس، دوست نزدیک سزار، چند سال بعد کار نیمه تمام او را به اتمام رساند؛ با این حال به سختی از ایران شکست خورد. پیش زمینه. کراسوس، یکی از اعضای حکومت سه نفره روم، در سال ۵۳ پیش از میلاد به ایران لشکر کشید اما به همراه بخش بزرگی از ارتشش در دشت های حران به خاک و خون کشیده شد. جمهوری روم عملاً با این شکست به یک بن بست سیاسی خورد و جنگ داخلی میان سزار و پومپیوس اجتناب ناپذیر به نظر می رسید. همانگونه که پیش بینی می شد، کار به درگیری نظامی کشید. جنگ داخلی درگرفت و سزار در آن پومپیوس را شکست داده و درحالی که قدرتمندترین مرد روم بود، سنا او را به عنوان دیکتاتور مادام العمر برگزید. در این جنگ، اشکانیان از پومپیوس - که به ایران پناهنده شده بود - طرفداری کرده و سپاهی مرکب از نیروهای شاهنشاهی ایران و رومیان وف
ادار به جمهوری و پومپیوس به آناتولی و سوریه یورش برد. با اینکه ایرانیان در ارتباط پیروزهایی کسب کردند، رومیان موفق شدند تا از مرزهای خود دفاع کرده و مانع سقوط سوریه و استان های رومی آناتولی شوند. پس از آرام شدن اوضاع در روم و مستحکم شدن قدرت سزار، وی در سال ۴۵ پیش از میلاد شروع به برنامه ریزی برای حمله به ایران کرد. انگیزه های سزار برای حمله به ایران. از آنجایی که کمتر از ده سال از شکست تحقیرآمیز رومیان در حران می گذشت، افکار عمومی در رم منتظر یک یورش انتقام جویانه به ایران بود. همچنین از آنجایی که ایران از جبهه مقابل سزار طرفداری کرده بود، وی انگیزه شخصی نیز برای حمله به شاهنشاهی اشکانی داشت. دلیل دیگری که برای این لشکرکشی بدان اشاره شده است، این است که سزار - از آنجایی که او عملاً (و به صورت غیررسمی) به جمهوری روم پایان داده بود - نیاز داشت تا مردم روم از وجود یک خطر بزرگ در شرق در هراس باشند. اما مهمترین دلیلی که برای این مسئله وجود دارد این است که سزار احتمالاً آگاه بود که جانش در روم در خطر است و قصد داشت تا با برنامه ریزی یک لشکرکشی طولانی به ورای مرزهای روم، از رم دور بوده و پس از آرام شدن اوضاع بدان ب
ازگردد. ژولیوس سزار "با یک پیروزی بزرگ در شرق می توانست بر قلمرویی پهناور تر از قبل فرمان براند". آماده سازی برای حمله. منابع باستانی (به طور مشخص پلوتارک) می گویند که سزار از اواخر سال ۴۵ پیش از میلاد برنامه ریزی خود برای اردوکشی به شرق را آغاز کرده بود. تا سال ۴۴ پیش از میلاد، او شصت هزار لژیونری (شانزده لژیون) و ده هزار سواره نظام گرد آورده بود. همچنین چند هزار سواره نظام اوکسیالری (سربازانی که شهروند رم نبودند) قرار بود تا این سپاه را پشتیبانی کنند. لژیون های سزار به مقدونیه فرستاده شده بودند تا برای این اردوکشی آموزش ببینند. آکتاویوس (آگوستوس) به آپولونیا فرستاده شده بود تا با سپاهیان در ارتباط باشد. سزار در نظر داشت تا در روز هجدهم ماه مارس (ماهی که رومیان باستانی معمولاً لشکرکشی هایشان را در آن انجام می دادند و به مارس، خدای جنگ رومی تعلق داشت) رم را ترک کرده و به سپاه خود بپیوندد، با این حال سه روز پیش از آن ترور شد. این اردوکشی قرار بود سه سال به طول بینجامد. ابتدا به داکیا حمله کرده و این منطقه را تابع روم کند، سپس از آنجا از مسیر ارمنستان (مارکوس آنتونیوس نیز از طریق ارمنستان به ایران حمله کرد) به
ایران حمله ور شود. اختلاف میان منابع باستانی از اینجا آغاز می شود. ستونیوس معتقد است که سزار قصد نداشت تا بیشتر پیشروی کند و تنها به جداسازی ارمنستان از دولت اشکانی راضی بود و ابتدا برنامه داشت تا قدرت ایران را محک بزند. اما پلوتارک می گوید سزار فتح تمام امپراتوری ایران را در سر داشت و حتی پس از آن قصد داشت تا به سکاستان (سرزمینِ قوم ایرانی سکا) حمله کرده و سپس به ژرمانیا یورش برده و پس از آن به رم بازگردد. با این حال تاریخ دانان معاصر معتبر بودن نوشته های پلوتارک را زیر سؤال برده و معتقدند او به دنبال این بوده تا با مقایسه سزار و اسکندر (و برنامه سزار برای تکرار فتح ایران به دست اسکندر) میان رومیان و یونانیان یک ارتباط خویشاوندی ایجاد کند. پیامد. گفته می شود که یک پیشگویی در روم وجود داشته که "رومیان هرگز ایران را فتح نمی کنند، مگر اینکه یک شاه رومی به آنجا حمله کند." به هر حال ممکن است سزار به دنبال این بوده تا سنا او را به عنوان شاه روم به رسمیت بشناسد و این شایعه توسط خود او - یا توسط مخالفانش برای متهم کردن او به اینکه به دنبال پادشاهی است - ایجاد شده باشد. برخی معتقدند نوشته های مربوط به جاه طلبی سزار ب
رای بر تخت نشینی به عنوان پادشاه روم پس از به قتل رساندن او، و توجیه این کار جعل شده اند. منابع باستانی دربارهٔ اینکه آیا ایران نقشی در ترور سزار داشت یا نه، خاموشند و چیزی نمی گویند. پس از مرگ سزار، چهار سال بعد مارکوس آنتونیوس، دوست نزدیک او، با موفقیت کنترل سپاه سزار را در دست گرفت و به ایران حمله ور شد. او مطابق برنامه های سزار پیش رفت اما به سختی شکست خورد و از شاهنشاه ایران درخواست صلح کرد. فرهاد چهارم، درخواست متارکه جنگ را پذیرفت اما تا سال ۲۰ پیش از میلاد و سیزده سال پس از این جنگ، هیچ صلح رسمی میان ایران و روم امضا نشد.
کارن گنادی اوهانیان (; ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم ارمنی تبار اهل روسیه است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تورپدو مسکو و باشگاه فوتبال متالیست خارکوف اشاره کرد.
آلکساندر کاسیان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم ارمنی تبار اهل اوکراین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کارپاتی لووف، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر 17 سال اوکراین و زیر 21 سال اوکراین بازی کرده است.
دنیس آلکساندری توماسیان (؛ ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته در پست مدافع ارمنی تبار اهل روسیه است.دنیس توماسیان به عنوان مدافع تاکنون موفق به ثمر رساندن ۲۹ گل شده است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به زسکا روستوف-نا-دونو، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال اورال یکاترینبورگ، باشگاه فوتبال اوفا و باشگاه فوتبال آلاشکرت اشاره کرد.
آرتیوم ویاچسلاوی نازاروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست هافبک ارمنی تبار اهل ترکمنستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکمنستان بازی کرده است.
آرسن باغداساریان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مدافع ارمنی تبار اهل ترکمنستان است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان باشگاه فوتبال کپه داغ عشق آباد و باشگاه فوتبال نیسا عشق آباد اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکمنستان بازی کرده است.
آلکساندر بولیان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم ارمنی تبار اهل ترکمنستان است. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکمنستان بازی کرده است.
معلم شاگرد فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی کی. باپایا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکنینی ناگیشور رائو، سری دوی، کریشنا، سوجاتا ایفای نقش کرده اند.
رنگ فقر قرمز است فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی کی. بالاچاندر است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، سری دوی، اس. وی شکهار، آر. دلیپ، پورنام ویشواناتام، پراتاب کی. پوتن ایفای نقش کرده اند.
رام روبرت راهیم فیلمی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی ویجی نیرمالا است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریشناراجینیکانت، سری دوی، چاندرا موهان ایفای نقش کرده اند.
دوویما (; – ) مدل و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مضحک روی" و "مریخی محبوب من" اشاره کرد.
امیلی اسوالو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ان سی آی اس"، "همسر خوب"، "روان کاو"، "متوسط"، "مندلورین" و " سوپرنچرال اشاره کرد.
گلادیس هالت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب"، "مطابق سن خود رفتار کن"، "رومئو و ژولیت"، "رؤیای شب نیمه تابستان"، "شاهزاده نیکوتین یا پری دود، و "راز خانوادگی" اشاره کرد. مرگ. گلادیس هالت در ۸ اوت ۱۹۹۱ در سن ۹۵ سالگی در مونتبلو، کالیفرنیا درگذشت.
سارق بزرگ فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی کی. راگاوندرا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ن. ت. راما رائو، سری دوی، جایاسودا ایفای نقش کرده اند.
هیلی اورانتیا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، خوانندگی، ترانه سرا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خدا نمرده است ۲" و "ایکس فاکتور" اشاره کرد.
هلن فوستر (; – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بازیگر فیلم هایی همچون گردشگر، غربی و دور دنیا در هشتاد روز بوده است.
سردار پاپارایودو فیلمی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی داساری ناریانا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ن. ت. راما رائو، سری دوی، شاردا، موهان بابو ایفای نقش کرده اند.
لابیاپلاستی (به انگلیسی: Labiaplasty) نوعی عمل جراحی پلاستیک برای اصلاح لبه کوچک، لبه بزرگ و پوست اطراف فرج است. زنانی که به دنبال انجام این عمل جراحی هستند، در دو دستهٔ کلی قرار می گیرند: زنان دارای عارضه های مادرزادی مانند بیناجنس هستند و زنانی که از ظاهر اندام تناسلی خود خشنود نیستند. اندازه، ریخت و رنگ لبه فرج ممکن است در نتیجهٔ زایمان، سالخوردگی یا عوامل دیگر به طور چشمگیری دگرگون شود. بیماری های مادرزادی مانند انسداد مهبل، مهبل یا لوله رحم ناقص و بیناجنسی یا پاره و کشیده شدن لبه بزرگ بر اثر زایمان با لابیاپلاستی درمان می شوند. در عمل تغییر جنسیت از مرد به زن برای ساخت لبهٔ فرج از لابیاپلاستی استفاده می شود. پژوهشی در سال ۲۰۰۸ میلادی گزارش کرد که ۳۲٪ زنانی که تحت این عمل قرارگرفته اند برای بهبود نقص کارکردی، ۳۱٪ با هدف بهبود نقص کارکردی و زیبایی و ۳۷٪ نیز تنها برای اهداف زیبایی بوده است. طبق پژوهشی در سال ۲۰۱۱ میلادی حدود ۹۰ تا ۹۵٪بیماران از نتیجه عمل خود راضی بوده اند. ریسک های این عمل شامل برجای ماندن جای زخم دائمی، عفونت، خونریزی، سوزش، آسیب دیدن اعصاب و کاهش حساسیت است. در استرالیا طبق قانونی بیمارست
ان های عمومی باید پیش از انجام لابیاپلاستی ، به زنان درمورد انواع گوناگون اشکال طبیعی لبه فرج اطلاعات کافی بدهند؛ این امر سبب کاهش ۲۸٪ شمار عمل های لابیاپلاستی شد. برخلاف بیمارستان های عمومی، جراحان در کلینیک های خصوصی ملزم به رعایت این قانون نیستند. مخالفان این عمل باور دارند اگر به زنانی که قصد انجام لابیاپلاستی دارند اطلاعات کافی داده شود، منصرف خواهندشد. تصاویر فرج در رسانه ها آگهی ها و حتی بسیاری از کتاب های آناتومی نمایش داده نمی شوند. مخالفت جامعه با آموزش مسائل جنسی نیز دادن اطلاعات کافی به زنان درمورد اشکال طبیعی گوناگون فرج را محدود می کند. بیشتر زنان دانش محدودی نسبت به آناتومی فرج دارند و بسیاری نمی داند که فرج طبیعی چه شکلی دارد. در عین حال بسیاری از تصاویر پورنوگرافی از فرج زنان به صورت دیجیتالی روتوش شده و اندازه و ریخت لبهٔ فرج برای رعایت استانداردهای سانسور در کشورهای مختلف تغییر داده می شوند. پژوهشگران در زمینهٔ پزشکی از افزایش آمار این عمل ابراز نگرانی کرده اند و برخی از آن ها گمان می زنند که تصاویر پورنوگرافی در اینترنت سبب ناخوشنودی از تصویر بدنی در بسیاری از زنان می شود. اگرچه اسناد کافی
برای اثبات این ادعا در دست نیست. سرویس سلامت همگانی بیان کرد که بسیاری از زنان در مراجعه به پزشک برای نشان دادن ظاهر اندام تناسلی مورد نظر خود با خود عکس های پورنوگرافی می آورند. اندازه لبهٔ فرج. به بخش بیرونی اندام جنسی زنان فرج گفته می شود. فرج دربردارندهٔ لبهٔ کوچک (درونی)، لبهٔ بزرگ (بیرونی)، کلیتوریس، پیشاب راه و مهبل می شود. لبهٔ بزرگ از تپه ونوس تا میان دوراه گسترش می یابد. اندازه، حالت، رنگ لبهٔ کوچک در طول زندگی می تواند تغییر زیادی پیدا کند. یکی از این لبه ها معمولاً از دیگری بزرگ تر است. لبه های کوچک ممکن است توسط لبه های بزرگ پوشانده شوند یا از آن ها بیرون بیاند. لبه های کوچک ممکن است با تحریک جنسی بزرگ تر شوند؛ گاهی دو تا سه برابر قطر معمولی شان. اندازهٔ لبهٔ فرج ممکن است پس از زایمان تغییر کند. سوراخ کاری اندام جنسی به خاطر وزن زیورآلات می تواند اندازه و عدم تقارن لبهٔ فرج را افزایش دهد. اندازه گیری لبهٔ فرج دو زن دوقلو نشان داد که لبهٔ فرج در هر دوتای آن ها یکسان است که حاکی از عامل وراثت است. در سال ۲۰۰۴ میلادی پژوهشگرانی در لندن لبهٔ فرج ۵۰ زن ۱۸ تا ۵۰ ساله را اندازه گیری کردند: عمل جراحی. م
واردی که لابیاپلاستی نباید انجام شود. لابیاپلاستی برای زنانی که بیماری مربوط به ژینوکولوژی (مربوط به بیماری زنان) فعال دارند، نسبتاً مناسب نیست. مانند زنان مبتلا به عفونت یا نئوپلاسم؛ زنانی که دخانیات استعمال می کنند و قصد ترک دائمی یا موقتی برای بهینه سازی ظرفیت بهبود زخم خود ندارند؛ زنانی که در اهداف زیبایی مد نظر خود زیاده روی می کنند. بعضی باور دارند این عمل نباید در زمان قاعدگی انجام شود؛ تا خطر عفونت و اثرات احتمالی هورمونی کاهش یابد. جراحی تغییر جنسیت. در جراحی تغییر جنسیت، در مورد بیماران ترازن مرد به زن، لابیاپلاستی دومین مرحله از یک عمل واژینوپلاستی دو مرحله ای است که از شیوه های لابیاپلاستی برای ساخت لبهٔ کوچک و روپوش کلیتوریس استفاده می شود. در این گونه عمل، لابیاپلاستی معمولاً چند ماه پس از اولین مرحله واژینوپلاستی انجام می شود. بیهوشی. لابیاپلاستی می تواند با بی حسی موضعی، بی هوشی و آرام بخشی پروسیجرال و بیهوشی عمومی انجام شود. پیش از برش یک محلول بی حس کننده (لیدوکائین + اپینفرین در محلول نمک) به لبهٔ کوچک تزریق می شود تا باعث تورم و انقباض بیشتر دستگاه گردش خون لبهٔ فرج و کاهش خون ریزی شود. رو
ش ها. برش لبه. تکنینک برش لبه (به انگلیسی: Edge resection technique) تکنیک اصلی لابیاپلاستی و شامل برش سادهٔ بافت از لبهٔ آزاد به لبهٔ کوچک است. در یکی از شیوه های برش، گیره ای را پیرامون لبه های فرج قرار می گیرد و گردش خون را قطع می کند تا از خونریزی جلوگیری شود؛ پس از برش، لبهٔ کوچک یا بزرگ بخیه زده می شوند. این روش به دلیل آسانی توسط بسیاری از جراحان ترجیح داده می شود. معایب این روش از بین رفتن چین و چروک طبیعی لبه های آزاد لبهٔ کوچک است، بنابراین باعث غیرطبیعی شدن ظاهر فرج می شود. همچنین در این روش احتمال آسیب رسیدن به پایانه های عصبی زیاد است. علاوه بر این ممکن است لایهٔ درونی لبهٔ فرج پشت و رو شود (به طرف بیرون برگردد) که باعث می شود بافت درونی صورتی رنگی که معمولاً پنهان است، نمایان شود. از مزایای این روش برداشتن لبه های تیره و نامرتب لبهٔ فرج با یک برش خطی است. از دیگر معایب این روش عدم توانایی برش پوست اضافی روپوش کلیتوریس است. قطع کامل لبهٔ کوچک در این روش متداول است و اغلب نیاز به جراحی دوباره برای اصلاح دارد. در این روش بدشکلی های روپوش کلیتوریس اصلاح نمی شوند و خود نیاز به جراحی جداگانه دارد. بعض
ی از زنان پس از انجام لابیاپلاستی با این روش از پدیدار شدن یک «آلت مردی کوچک» شکایت می کنند؛ زیرا روپوش کلیتوریس دست نخورده باقی مانده و لبهٔ کوچک کاملاً برداشته شده است. بسیاری از جراحان از این تکنینک استفاده نمی کنند و به جای آن از تکنیک گُوِه شکل (به انگلیسی: wedge) ترجیح می دهند که انجام آن سخت تر است اما ظاهر طبیعی تر و متقارن تری به فرج می دهد. پس از لابیاپلاستی به روش برداشتن لبه، اغلب نیاز به عمل جراحی بازسازی هست. برش گوه شکل مرکزی. تکنیک برش گُوِه شکل مرکزی (به انگلیسی: Central wedge resection technique) شامل برش دادن و برداشتن یک بافت ضخیم جزئی به شکل گوه از ضخیم ترین بخش لبه کوچک است. برخلاف تکنیک برش لبه در این تکنیک چین خوردگی های طبیعی لبه کوچک حفظ می شوند. اگر کل ضخامت برداشته شود احتمال آسیب رسیدن به اعصاب لبه فرج وجود دارد که می تواند به نوروم دردناک و بی حسی بینجامد. برداشت جزئی ضخامت از لایه مخاطی و پوست و دست نخورده باقی گذاشتن لایه زیرمخاطی، احتمال وقوع این مشکل را کاهش می دهد. لابیاپلاستی به این روش مشکل است و اگر پوست زیاد برداشته شود ممکن است سبب وارد آمدن فشار زیاد به زخم و در نهایت
بازشدگی زخم شود. یکی از مزایای این روش این است که یک برش گوه شکل گسترده می تواند به بالا به سمت پیش پوست آورده شود تا پیش پوست بیرون زده و زیادی را اصلاح کند، بدون اینکه نیازی به برش جداگانه باشد. این امر به فرج ظاهر طبیعی می دهد و از ایجاد برش در نزدیکی کلیتوریس، که بسیار حساس است، جلوگیری می کند. دی اپیتلیالیزاسیون. تکنیک دی اپیتلیالیزاسیون (به انگلیسی: De-epithelialization technique) شامل بریدن بافت پوششی یک بخش مرکزی در جهت میانی یا جانبی هرکدام از لبه های کوچک، با استفاده از چاقوی جراحی یا لیزر پزشکی است. این روش بافت اضافی عمودی را کاهش می دهد و حالت و چین خوردگی های طبیعی، حساسیت و نقش لبه کوچک در نعوظ را حفظ می کند. یکی از معایب این روش این است که اگر نیاز به برداشتن سطح زیادی از لبه فرج باشد، ممکن است پهنای لبه فرج گسترش یابد. برداشتن روپوش کلیتوریس. در لابیاپلاستی اگر ضخامت بیش از حد پیش پوست یا روپوش کلیتوریس برانگیختگی جنسی فرد را دچار مشکل کند یا سبب نازیبایی شود، پیش پوست برش داده می شود. لیزر. این روش شیبه به دی اپیتلیالیزاسیون است. لابیاپلاستی با لیزر مونالیزاتاچ جدیدترین است که مهمترین فواید