Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنری تویوونن (; – ) راننده رالی اهل فنلاند بود. وی در تیم های تالبوت، اوپل، پورشه و لانچیا سابقه عضویت داشته است.
ریچارد بِرنز (; – ) راننده رالی اهل بریتانیا بود. وی که در تیم های سوبارو، میتسوبیشی موتورز، پژو عضویت داشته در سال ۲۰۰۱ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
کارلوس ساینز (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل اسپانیا است. وی که عضو تیم های تیم رالی جهانی فورد، تویوتا موتوراسپورت، لانچیا، تیم رالی جهانی سوبارو و تیم رالی جهانی سیتروئن بوده در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۲ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
یوها کانکونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی که در تیم های تویوتا موتوراسپورت، پژو اسپورت، لانچیا، تیم رالی جهانی فورد، تیم رالی جهانی سوبارو، هیوندای موتوراسپورت عضویت داشته در سال های ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
آری واتانن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم رالی جهانی فورد، پژو اسپورت، و تیم رالی جهانی سوبارو اشاره کرد. وی در سال ۱۹۸۱ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
تومی مکینن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی که در تیم های نیسان، میتسوبیشی موتورز و تیم رالی جهانی سوبارو عضویت داشته در سال های ۱۹۹۶، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
مارکوس گرونهولم (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی که در تیم های تویوتا موتوراسپورت، پژو اسپورت و تیم رالی جهانی فورد عضویت داشته در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
کالین مک ری (; – ) راننده رالی اهل بریتانیا بود. وی در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۰۷ در نزدیکی منزل خانوادگی خود در شهر لنارک در اسکاتلند در حادثه سقوط بالگرد یوروکوپتر ای اس۳۵۰ اکوروی خود ، به همراه فرزند ۵ ساله خود بنام جانی و دوست جانی و دو دوست خانوادگی کشته شد. وی در تیم های تیم رالی جهانی سوبارو، تیم رالی جهانی سیتروئن، تیم رالی جهانی فورد و اشکودا موتوراسپورت عضویت داشت. مک ری در سال ۱۹۹۵ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
استفان سرزن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است. وی در تیم هایی همچون تیم رالی جهانی سوبارو سابقه عضویت دارد.
میشل موتو (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است. وی در تیم های فیات اتومبیلز، آئودی اسپرت گ ام ب ها، پژو اسپورت عضویت داشته است.
تونی گاردمایستر (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی در تیم های سیات اسپورت، میتسوبیشی موتورز، اشکودا موتوراسپورت، تیم رالی جهانی فورد و تیم رالی جهانی سوزوکی عضویت داشته است.
والتر روهرل (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل آلمان است. وی در تیم های پورشه، فیات اتومبیلز، اوپل، لانچیا و آئودی عضویت داشته است. روهرل در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۲ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
مارکو آلن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی در تیم های شرکت فورد موتور، فیات اتومبیلز، لانچیا، تیم رالی جهانی سوبارو، تویوتا عضویت داشته است. آلن در سال ۱۹۷۸ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
استیگ بلومکویست (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل سوئد است. وی در تیم های ساب، تالبوت، آئودی اسپرت گ ام ب ها، شرکت فورد موتور، پژو اسپورت، فولکس واگن، نیسان و اشکودا موتوراسپورت عضویت داشته است. بلومکویست در سال ۱۹۸۴ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
دیدیه آریول (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که وی در آن بازی کرده است می توان به شرکت فورد موتور اشاره کرد. آریول در سال ۱۹۹۴ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
میکی بیاسیون (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل ایتالیا است. وی که در تیم های لانچیا، شرکت فورد موتور عضویت داشته در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
بیورن والدگورد (; – ) راننده رالی اهل سوئد بود. وی در تیم هایی همچون تویوتا موتوراسپورت، تیم رالی جهانی فورد، مرسدس بنز و فیات اتومبیلز عضویت داشته است. والدگورد در سال ۱۹۷۹ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
هانو میکولا (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۱) راننده رالی اهل فنلاند بود. وی در تیم های شرکت فورد موتور، تویوتا موتوراسپورت، آئودی اسپرت گ ام ب ها و تیم رالی جهانی سوبارو عضویت داشته است. میکولا در سال ۱۹۸۳ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده بود.
میکو هیروونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم رالی جهانی فورد اشاره کرد.
دنیل النا (؛ زادهٔ ) کمک راننده رالی اهل موناکو است. وی عضو تیم هایی همچون تیم رالی جهانی سیتروئن و هیوندای موتوراسپورت بوده است.
دنی سوردو (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل اسپانیا است. وی عضو تیم هایی همچون تیم رالی جهانی سیتروئن و هیوندای موتوراسپورت بوده است.
جیجی گالی (؛ زادهٔ ) با نام اصلی جان لوئیجی گالی راننده رالی اهل ایتالیا است. وی عضو تیم هایی همچون تیم رالی جهانی ام-اسپورت و میتسوبیشی بوده است.
ماتیاس اکستروم (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل سوئد است. وی عضو تیم هایی همچون اشکودا موتوراسپورت بوده است.
اووه اندرشون (; – ) راننده رالی اهل سوئد بود. وی عضو تیم هایی همچون تویوتا، تویوتا موتوراسپورت بوده است.
هری رووانپرا (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی عضو تیم هایی همچون سیات، پژو، میتسوبیشی موتورز و اشکودا بوده است.
رائونو آلتونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی عضو تیم های اوپل، داتسون بوده است.
کارلوس روتمان (؛ زادهٔ ) اتومبیل ران فرمول ۱، راننده رالی و سیاست مدار اهل آرژانتین است. وی دو بار در مسابقات رالی قهرمانی جهان شرکت کرده و یک بار برنده مرحله ای شده است.
یاری-ماتی لاتوالا (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فولکس واگن موتوراسپورت و تیم رالی جهانی تویوتا گازو ریسینگ اشاره کرد.
آندریاس میکلسن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است. وی عضو تیم هایی همچون تیم رالی جهانی ام-اسپورت، فولکس واگن، اشکودا موتوراسپورت، تیم رالی جهانی سیتروئن، هیوندای موتوراسپورت بوده است.
مادس اوستبرگ (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است. وی عضو تیم هایی همچون تیم رالی جهانی ام-اسپورت، تیم رالی جهانی آداپتا، تیم رالی جهانی ام-اسپورت و تیم رالی جهانی سیتروئن بوده است.
سباستین اوژیه (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم رالی جهانی ام-اسپورت اشاره کرد. اوژیه سابقه ۸ قهرمانی (۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ ، ۲۰۲۰ ، ۲۰۲۱) در رالی قهرمانی جهان را دارد.
اوگنی نوویکوف (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم رالی جهانی ام-اسپورت اشاره کرد.
تیری نوویل (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل بلژیک است. وی عضو تیم هایی همچون تیم رالی جهانی قطر و هیوندای موتوراسپورت بوده است.
ساندرو موناری (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل ایتالیا است. وی عضو تیم هایی همچون لانچیا بوده است. موناری در سال ۱۹۷۷ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
هنینگ سولبرگ (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است. وی در تیم هایی همچون تیم رالی جهانی فورد، تیم رالی جهانی ام-اسپورت، تیم رالی جهانی آداپتا عضویت داشته است. او برادر پیتر سولبرگ قهرمان رانندگی رالی است.
دانیل مانگرانه (؛ – ) تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس، و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جنگل شیطانی" اشاره نمود.
کَسپر و کریسمس متروکه پویانمایی سه بعدی محصول ۲۰۰۰ آمریکاست که بر اساس کاراکترهای «کَرسپر، روح مهربان» ساخته شده است.
فرانسزگ بیمون (؛ ؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و نویسنده کاتالونیایی اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به «"مونتوریول، خدای دریا"» و «"یک جفت تخم مرغ"» اشاره نمود.
مارسل بارِنا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تدوین گر و فیلم نامه نویس اهل اسپانیا است. او برای نخستین فیلمش «"چهار فصل"» که یک فیلم کمدی رمانتیک بود، برندهٔ جایزه گائودی شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "۴۷"، "۱۰۰ متر" اشاره نمود.
ریکاردو مونیوس سوآی (؛ – ) کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس اهل اسپانیا و عضو حزب کمونیست اسپانیا بود. جایزه مونیوس سوآی در سال ۱۹۹۷ توسط آکادمی سینمای اسپانیا برای اهدای جوایز به آثار تاریخ نگاری متمرکز بر سینمای اسپانیا تأسیس شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "گاوبازی"، «"لحظهٔ حقیقت"» و «"شب جادوگران"» اشاره نمود.
ریکاردو نونی یس (؛ ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۴ – ۱۶ ژوئن ۱۹۹۸) بازیگر، تهیه کننده فیلم، کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس اهل اسپانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "اسرار طنجه" (۱۹۲۷) و "فوتبال، عشق و گاوبازی" (۱۹۲۹) اشاره نمود.
آنتونی سوله (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، هنرمند، و نویسنده اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به «"تو یک تروریست هستی"» اشاره نمود.
فرانسیسکو الیاس ریکلمه (؛ – ) کارگردان فیلم، و تهیه کننده فیلم اهل اسپانیا بود. وی نخستین فیلم صدادار سینمای اسپانیا با نام «"اسرار پوئرتا دل سول"» را در سال ۱۹۲۸ میلادی تهیه و منتشر کرد که در آن زمان ۱۸٬۰۰۰ پزوتا هزینه داشت.
خوان خوزه بیده گائین (؛ زادهٔ ) نویسنده، فیلم نامه نویس و بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قلمرو بهشت" اشاره نمود.
خسوس مانوئل مونتانه (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، نویسنده، روزنامه نگار اهل اسپانیا است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به «"مقصد بعدی: اوشیما"» اشاره نمود.
خوزه لوئیس مادرید (؛ ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۹) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل اسپانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "آخرین تانگو در مادرید" اشاره نمود.
آلفونسو اونگریا (؛ زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۴۳) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مرد پنهان شده" اشاره نمود.
استفانیا مونیس (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، شاعر و منتقد فیلم اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "پژواک ها" (۲۰۰۶) اشاره نمود. او دو فیلم کوتاه دیگر کارگردانی کرده است. فیلم اول، «"هیچ کس نمی تواند مرا بکشد"» (۲۰۰۳)، در «جشنواره فیلم آلکالا د اِنارس» جایزه بهترین ویدئو کلیپ، جایزه دوم «جشنواره فیلم کوتاه خرز»، بهترین فیلم کوتاه برابری جنسیتی در «جشنواره فیلم ویارئال»، و جایزه هیئت داوران «جشنواره فیلم وایادولید لا فیلا» و جوایز دیگر را دریافت کرد.
بخش گوا شمالی () یک بخش در هند است که در ایالت گوا واقع شده است. بخش کدپا ۸۱۷٬۷۶۱ نفر جمعیت دارد.
میگل یوک (؛ – ) یک نویسنده، فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "کوه بی قانون" اشاره نمود.
دانیل بوریسوویچ شافران (؛ ۱۳ ژانویه ۱۹۲۳ – ) موسیقی دان و نوازندهٔ برجستهٔ ویولنسل اهل اتحاد جماهیر شوروی بود که برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شد. زندگی نامهٔ مختصر. شافران در سال ۱۹۲۳ در پتروگراد (که بعدها لنینگراد و سپس سنت پترزبورگ نام گرفت) در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. حتی پیش از تولد او نیز موسیقی در اطرافش جریان داشت. پدر و مادرش هنگام تولد او، دانشجوی موسیقی بودند. پدرش، بوریس شافران، بعدها ویولنسل نواز اول ارکستر فیلارمونیک لنینگراد شد و مادرش، فریدا موئیسیِونا، پیانیست بود. او تعریف می کرد که وقتی مادرش در حال زایمان بود، پدرش در حال تمرین بخش هایی از کنسرتو ر ماژور یوزف هایدن برای یک رسیتال بود و تا زمانی که بر یک پاساژ فنی دشوار مسلط نشد، تمایلی به رفتن به بیمارستان نداشت. شافران در ابتدا توسط پدرش آموزش دید، کسی که مدت ها به وی التماس کرده بود به او درس بدهد. زمانی که هشت سال و نیمه بود، «پدرم با یک ویولنسل کوچک به طرفم آمد و گفت: برایَت یک ویولنسل خریدم!» و ادامه داد: «بنشین، شروع می کنیم به درس خواندن.» پدرش موس
یقیدانی جدی و آموزگاری سخت گیر بود و پس از یک سال و نیم آموزش تحت نظر او، شافران بسیاری از ارزش هایی را که در تمام عمر حفظ کرد، در خود پرورش داد: تمرین منظم و پرتلاش و اهمیت تلاش برای رسیدن به بالاترین اهداف. یکی از اصول اساسی که در آن دوران پایه ریزی شد، غلبه بر دشواری های فنی با یادگیری نوازندگی فراتر از نیازهای قطعه بود؛ و شافران آموخت که هنگام تمرین «با خودم بی رحمانه سخت گیر باشم». زمانی که ده ساله بود (برخی منابع گفته اند هشت ساله)، پدرش او را نزد الکساندر اشترایمر (۱۸۸۸–۱۹۶۱)، استاد وقت کنسرواتوار لنینگراد، برای دریافت درس های تکمیلی برد. در ابتدا این آموزش ها در مدرسه ویژه موسیقی کودکانِ کنسرواتوار بود، جایی که اشترایمر نیز در آن تدریس می کرد، و سپس در خود کنسرواتوار، جایی که شافران یکی از ده کودک بااستعداد برگزیده برای تحصیل بود. شافران بیش از ده سال (تا اوایل بیست سالگی اش) نزد اشترایمر ماند. با اینکه پدرش بیش از آنچه از نظر «اخلاق حرفه ایِ آموزشی» معمول است، در روند پیشرفت او مداخله می کرد، اما شافران معلم دیگری نگرفت و گفته بود: «تجربه های خودم و ارتباطم با همکاران موسیقیدانم برای من مثل 'معلم دوم
ی' بودند.» نخستین اجرای عمومی شافران در ده سالگی اش در یکی از کنسرت های کنسرواتوار بود، جایی که دو قطعه دشوار از داوید پوپر را نواخت: «"آواز چرخان"» و «"رقص الف ها"». نخستین اجرای ارکسترال او یک سال بعد، در یازده سالگی، رقم خورد؛ زمانی که "واریاسیون های روکوکو" اثر پیوتر ایلیچ چایکوفسکی را با ارکستر فیلارمونیک لنینگراد و رهبری آلبرت کوئتس، رهبر ارکستر بریتانیایی مهمان، اجرا کرد. در سن ۱۴ سالگی، شافران در مسابقه سراسری اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۳۷ برای ویولنیست ها و ویولنسل نوازان جوان از تمامی جمهوری های شوروی شرکت کرد. با آن که از نظر قانونی پایین تر از حداقل سن مجاز برای شرکت بود، به صورت غیررسمی اجازه شرکت یافت و موفق به کسب مقام اول شد. سن کم، «مهارتِ ظریفِ چون کیمیاگری اش و ظاهر شاعرانه اش، توجه بسیاری را برانگیخت» و شافران به شهرتی ملی دست یافت. همچنین، به عنوان بخشی از جایزه، یک ویولنسل باشکوه آنتونیو آماتی به او اهدا شد.
کریشنیک کاری بال (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۹۴ – درگذشتهٔ ۱ نوامبر ۲۰۲۲)، که بیشتر با نام هنری تِیک آف شناخته می شود، یک رپر آمریکایی بود. او به عنوان یکی از اعضای هیپ هاپ میگوس همراه با کویوو و آفست شناخته شده است. او خواهر زاده ی کویوو است. اوایل زندگی. کریشنیک کاری بال در لارنسویل در ایالت جورجیا آمریکا به دنیا آمده بود. او با مادرش و همراه با عضو خانواده اش (آفست و کویوو) بزرگ شد. مرگ. او در بیرون یک باشگاه در هیوستون به ضرب گلوله کشته شد. تیک آف، خواننده ۲۸ ساله، که بیشتر به عنوان یکی از اعضای گروه سه گانه هیپ هاپ Migos شناخته می شد، ساعت ۲:۴۰ صبح در حالی که با گروهی در بیرون یک سالن بولینگ به نام ۸ب۱۰ Billiards &amp; Bowling Houston جمع شده بودند، هدف گلوله قرار گرفت. اداره پلیس هیوستون طی گزارشی با شناسایی جسد قربانی در صحنه، مرگ تیک آف را تأیید کرد، حال دو قربانی دیگر که هدف گلوله قرار گرفته بودند به بیمارستان منتقل شدند. این دو نفر یک مرد ۲۴ ساله و یک زن ۲۳ ساله بودند که مجروح شده و تهدید جانی نداشته و بهبود پیدا می کنند.
قاچاق انسان در میانمار () بعنوان یک کشور اصلی برای مردان، زنان و کودکان است که در معرض قاچاق انسان، به ویژه برای کار اجباری و برای زنان و کودکان، جهت فحشا اجباری در کشورهای دیگر قرار دارند، می باشد. کودکان میانمار که گرفتار قاچاقچیان می شوند، به عنوان فروشنده و گدایی در تایلند تحت فشار هستند. بسیاری از مردان، زنان و کودکان از تایلند، مالزی، چین، بنگلادش، هند و کره جنوبی که برای کار به خارج از کشور مهاجرت می کنند، در چنبره قاچاقچیان به بهره کشی و استثمار اجباری یا استثمار جنسی تجاری کشانده می شوند. شرایط اقتصادی در میانمار بگونه ای است که منجر به افزایش مهاجرت قانونی و غیرقانونی شهروندان دیگر کشورها باین کشور شده است، اغلب حتی از خاورمیانه که از میانمار خیلی دور است، باین کشور مسافرت می کنند. مردان قاچاق شده در معرض کار اجباری در صنایع ماهیگیری و صنعت ساختمان سازی در خارج از کشور قرار می گیرند. زنان میانمار که برای مقاصد اقتصادی به تایلند، چین و مالزی مهاجرت می کنند، در شرایط استثمار و فحشا اجباری قرار می گیرند. برخی از افرادی که قربانی قاچاق می شوند، از طریق میانمار به بنگلادش، به مالزی، چین، تایلند و فراتر ا
ز آن فرستاده می شوند. اقدامات دولت. دولت هنوز برای مقابله با مشکلات سیستماتیک سیاسی و اقتصادی که موجب می شود مردم میانمار به دنبال استخدام از طریق ابزار قانونی و غیرقانونی در کشورهای همسایه باشند، راه حلی نشان نداده است. قاچاق داخلی میانمار همچنان جدی ترین نگرانی است. ارتش میانمار به طور غیرقانونی از کودکان برای خدمت اجباری استفاده می کند، و به عنوان مجرم اصلی استثمار نیروی کار اجباری در میانمار است. استفاده دولت و ارتش از نیروی کار اجباری همچنان یک مشکل بزرگ و جدی است، به ویژه که اعضای گروه های اقلیت قومی مانند جمعیت شان، را بکار می گیرند. مقامات نظامی و غیرنظامی دولت به طور سیستماتیک از مردان، زنان و کودکان برای کار اجباری در توسعه زیرساخت ها و فعالیت های تجاری و زراعی دولتی و همچنین در حمل و نقل اجباری برای ارتش استفاده می کنند. افرادیکه در مناطق با بالاترین حضور نظامی زندگی می کنند، از جمله مناطق مرزی دور افتاده که گروه های قومی در آنجا ساکن هستند، بیشتر در معرض خطر کار اجباری قرار دارند. ارتش و مقامات نظامی، مردان، زنان و کودکان را وادار به کار اجباری می کنند. مردان و پسران ۱۰ ساله به اجبار استخدام می شو
ند تا در ارتش ملی و گروه های مسلح قومی از طریق ارعاب، زور، تهدید، و خشونت خدمت کنند. هزاران کودک مجبور به خدمت در ارتش ملی میانمار تحت عنوان خدمت سربازی در ارتش هستند. کودکان فقیر شهری بیشتر در خطر کار اجباری غیرارادی هستند. گزارش های سازمان ملل حاکی از آن است که ارتش میانمار از یتیمان و کودکان در خیابان ها و ایستگاه های راه آهن و نیز راهبان جدید در صومعه ها برای استخدام استفاده می کند. کودکان اگر موافق پیوستن به ارتش نباشند به زندان تهدید می شوند و گاهی از نظر فیزیکی مورد آزار قرار می گیرند. کودکان در معرض کار اجباری در کارگاه های چای، صنایع خانگی و کشتزارهای کشاورزی نیز قرار دارند. استثمار کنندگان دختران را به منظور بکارگیری در امر فحشا قاچاق می کنند، این امر بویژه در مناطق شهری رایج است. در برخی از مناطق، به ویژه مناطقی که تجارت قاچاق بین المللی زنان و دختران رایج است، دولت میانمار تلاش های قابل توجهی را انجام می دهد. با این وجود، در میانمار، و در برخی از مناطق، بیشتر به ویژه در زمینه کار اجباری، دولت میانمار از حداقل استانداردهای حذف قاچاق انسان تبعیت نمی کند. استفاده گسترده رژیم از کار اجباری و عدم پاسخگ
ویی به استخدام سربازان کودک، عامل مهم و دلیلی برای مشکل قاچاق وسیع در میانمار است. موضع گیری ها. دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا این کشور را را در سال ۲۰۱۷ در رده دوم "Tier2" کشورهای (مبارزه با قاچاق انسان) قرار داده است.
جنگ داخلی بزرگ روم یا جنگ داخلی سزار (۴۹ تا ۴۵ پیش از میلاد) یکی از آخرین درگیری های سیاسی-نظامی در جمهوری روم پیش از بنیان گذاری امپراتوری روم بود. جنگ داخلی بزرگ روم، به صورت مجموعه ای از رویارویی های سیاسی و نظامی بین ژولیوس سزار و حامیان سیاسی اش موسوم به پوپولارها (عوامیون) از یک سو، با اپتیمات های محافظه کار سنا تحت رهبری گنایوس پومپیئوس کبیر از سوی دیگر، آغاز شد. این جنگ با گذر سزار از روبیکن در ۱۰ ژانویهٔ ۴۹ پیش از میلاد آغاز شده و تا ۱۷ مارس ۴۵ پیش از میلاد به طول انجامید. این جنگِ چهار سال و دو ماه و یک هفته ای با پیروزی سزار و یارانش پایان یافت و در نتیجهٔ آن ژولیوس سزار دیکتاتور مطلق جمهوری شد. شرح. بسیاری از تاریخ نگاران متفق القول هستند که این جنگ داخلی نتیجه منطقی روند طویل «انحطاط» نهادهای سیاسی روم بود، انحطاطی که با قتل برادران گراکی در ۱۳۳ و ۱۲۱ پیش از میلاد آغاز شده بود و با اصلاحات گایوس ماریوس در لژیون ها، جنگ اجتماعی سال های ۹۱ تا ۸۸ پیش از میلاد، جنگ جنگ داخلی میان ماریان ها و حامیان سولا که با احیای منصب دیکتاتوری توسط لوکیوس کورنلیوس سولا پایان یافت، و درنهایت تریوم ویرات اول ادامه ی
افت. این حوادث پایه های جمهوری را سست کردند و روشن است که سزار فرصت هایی که بر اثر انحطاط و زوال نهادها جمهوری پدید آمده بودند را استادانه به سود خود به کار گرفت؛ چنان که سیسرون در باب او می گوید که همه چیز را دارد جز نیت خیر را: پس از اختلافات تند با سنا، سزار در ژانویه ۴۹ پیش از میلاد مسلحانه نیروهایش را از رود روبیکن که حدود میان استان گالیا کیسالپینا و قلمرو ایتالیا را مشخص می کرد عبور داد؛ در مقابل، سنا نیز حول و حوش پومپیئوس گرد آمد و در تلاش برای دفاع از نهادهای جمهوری، تصمیم به اعلان جنگ به سزار گرفت. پس از زد و خوردهایی چند، دو نیرو در فارسالوس با یکدیگر رویارو شدند، جایی که سزار شکستی علاج ناپذیر به نیروهای پومپیوس تحمیل کرد. پومپیوس به مصر گریخت امّا به دستور بطلمیوس سیزدهم سربریده شد (۴۸ ق. م). سزار نیز به مصر رفت و در نبرد بر سر جانشینی میان کلئوپاترای هفتم و برادرش بطلمیوس سیزدهم درگیر شد؛ پس از حل این قضیه، جنگ را ادامه داد و پادشاه پنتوس به نام فارناک دوم را در نبرد زیله (زیله در ترکیه امروزی) را شکست داد (۴۷ ق. م). سپس روانه آفریکا (استان روم) شد، جایی که بازماندگان پومپیئوس به رهبری کاتوی کو
چک مجدداً سازمان یافته بودند، و آنان را در نبرد تاپسوس شکست داد (۴۶ ق. م). بازماندگان به هیسپانیا پناهنده شدند، جایی که سزار روانه شد و آنان را در نبرد موندا این بار قاطعانه درهم کوبید (۴۵ ق. م). این جنگ داخلی مسیر پایان یافتن جمهوری روم را هموار کرد و مدّتی پس از آن جنگ داخلی روم (۳۱-۴۴ ق. م) ــ که با نبرد آکتیوم به پایان رسید ــ میان اوکتاویانوس و مارکوس آنتونیوس نیز تیرخلاص را بر پیکرهٔ نیمه جان جمهوری زد. منابع تاریخی. منابع تاریخی در باب جنگ داخلی سال های ۴۹ تا ۴۵ پیش از میلاد عبارتند از "زندگی دوازده قیصر" از سوئتونیوس، "زندگی های موازی" از پلوتارک، "تاریخ روم جلد چهاردهم، جنگ های داخلی" از آپیان، "تاریخ روم" از دیون کاسیوس، تواریخ روماثر ولیئوس پاترکولوس، فیلیپیکائه اثر مارکوس تولیوس سیسرو، فارسالیا اثر مارکوس آنیوس لوکانوس و نیز خاطراتی در باب جنگ گالی و در باب جنگ داخلی اثر یکی از طرفین نبرد یعنی ژولیوس سزار. زمینه تاریخی. در تابستان سال ۶۰ پیش از میلاد، سه تن از سران سیاسی ارشد عصر، سزار، کراسوس و پومپیئوس اتحادی استراتژیک منعقد کردند که می توانست در سال های پیش رو جایگاه آنان را ترفیع دهد. این معاه
دهٔ شخصی که در تاریخ نگاری امروزین از آن با عنوان تریوم ویرات اول یاد می کنند اتحادی میان سه شخص حقیقی بود که، با توجه به نفوذ این امضاکنندگان، بعدها پیامدهای بسیار قابل توجهی بر حیات سیاسی جمهوری گذارد. کراسوس ثروتمندترین فرد روم بود که در حقیقت منابع مالیِ کارزار انتخاباتی کنسولی سزار را تأمین کرده بود و یکی از نمایندگان برجسته طبقهٔ اکوایتس (سواران) به شمار می رفت. پومپیئوس نیز پس از آنکه خط پایانی بر امپراتوری سلوکی کشید و جنگ مهردادی سوم در برابر مهرداد ششم در شرق را با موفقیّت به پایان رساند، فرماندهی نظامی با بیشترین موفقیّت در کارنامه اش بود. روابط میان کراسوس و پومپیئوس از نوع آرمانی ترین ها نبود امّا سزار با توان دیپلماتیک تیز خود توانست آنان را با یکدیگر آشتی دهد؛ چراکه وی به اتحاد میان این دو مرد به عنوان تنها راهی که با آن می توانست به رأس هرم قدرت دست یابد می نگریست. کراسوس در حقیقت نفرت بخصوصی نسبت به پومپیئوس داشت، از زمانی که پومپیئوس یک تریومف (جشن پیروزی) به خاطر پیروزی بر کوینتوس سرتوریوس در هیسپانیا و نیز پیروزی در سرکوبی سومین جنگ بردگان برگزار کرده بود. در این تریومف ها بیشترین نقش در پ
یروزی را به پای پومپیئوس نوشتند درحالیکه کراسوس، معمار حقیقی پیروزیِ پُرمشقت بر اسپارتاکوس، فقط توانست یک اوواتیو (تریومف کوچک) را جشن بگیرد. معاهده تریوم ویرات پومپیئوس را متعهد می کرد از کاندیداتوری سزار به کنسولی حمایت کند و در همان حال کراسوس آنرا تأمین مالی کند. در عوضِ این پشتیبانی، سزار باید کاری می کرد که زمین ها برای کهنه سربازان پومپیئوس بازتوزیع شوند و سنا نیز اقدامات پومپیئوس در شرق را تصویب کند. همزمان با آن به سود کراسوس و سوارانش قانونی را از تصویب گذراند؛ این قانون یک-سوم پولی که مقاطعه کاران مالیاتی استان آسیا باید می پرداختند را بدانان می بخشید. برای محکم کردنِ هرچه بیشتر این حکومت سه نفره پومپیئوس با جولیا، دختر سزار، ازدواج کرد. چنان که ژروم کارکوپینو می گوید: در ۵۹ پیش از میلاد که سزار برای اولین بار به کنسولی رسید، وی محبوبیت سیاسی و پرستیژ خود را در خدمت این اتحاد به کار برد تا اصلاحاتی که با دو تریومویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس) در موردشان توافق کرده بود را پیش ببرد. باوجود مخالفت های محکم کنسول همکار سزار (هر ساله دوکنسول انتخاب می شدند)، مارکوس کالپورنیوس بیبولوس، که کوشش کرد به هر قی
متی مانع ابتکاراتش شود، سزار موفق به بازتوزیع قسمتی از زمین های عام المنفعه برای کهنه سربازان پومپیئوس و حتّی برخی شهروندان با ثروت کمتر شد. بیبولوس هنگامی که متوجه شد سیاستش ــ که منحصراً متوجه پاسداری از منافع اشراف سناتوری بود ــ شکست خورده، از زندگی سیاسی کناره گرفت و با این اقدام پنداشت که اقدامات همکارش را محدود می کند امّا در عوض سزار توانست به شکلی کاملاً مسالمت آمیز برنامه انقلابی اش را پیش ببرد. کارکوپینو، تاریخ نگار معاصر فرانسوی، می گوید که هنگامی که بیبولوس به حق وتوی خود متوسل شد و در اینباره سه تریبون دیگر نیز وی را همیاری می کردند، توسط رقیبانش (حامیان سزار) فراری داده شد، کسانی که وی و دو تن از دوستان وفادارش را زخمی و گِل آلود کردند. سزار اینچنین توانست پایه های مستعمرات جدید در ایتالیا را پایه ریزی کند، و برای حفاظت از استان ها در برابر فساد حُکام محلی نیز قوانینی برضد باج گیری تصویب نمود، همچنین در همان سال ۵۹ ق. م قانون دیگری تصویب کرد که رضایت طبقه سواران را جلب کرد؛ با این قانون وی یک-سوم پولی که سوارکاران باید به دولت می پرداختند را کاهش می داد و بدین وسیله فعالیت های آنان را تشویق نمو
د. در نهایت قانونی از تصویب گذراند که سنا را وامی داشت گزارش هر جلسه اش را بنویسد (ارائه دهد). بدین گونه بود که سزار از پشتیبانی تمامی مردم رومی اطمینان یافت و پایه موفقیّت های آینده اش را بنیان نهاد. در یکم مارس ۵۹ پیش از میلاد، سزار که هنوز کنسول بود به لطف حمایت دو تریوم ویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس) با "قانون واتینیا" مقام پروکنسولی استان های گالیا کیسالپینا و ایلیریکوم را برای پنج سال (تا یکم مارس ۵۴ ق. م)، به علاوهٔ ارتشی متشکل از سه لژیون (هفتم، هشتم، و نهم) تحت اختیار خود می گرفت. مدتی کوتاه پس از صدور یک فرمان سنا، به وی ایالت همسایهٔ گل ناربونی ــ که پروکنسول آن کوینتوس کایکیلیوس متلوس کلر به صورتی غیرمنتظره فوت کرده بود ــ به همراه یک لژیون دیگر (دهم) نیز اعطا شد. معاهدهٔ تریوم ویرات در آوریل ۵۶ پیش از میلاد با نشستی دیگر میان سه تریوم ویر (کراسوس، پومپیئوس و سزار) در لوکا واقع درگالیا کیسالپینا، تجدید شد. در این روزهای به یادماندنی این شهرستان توسکانی در شمال آرنو «تبدیل به مرکز واقعی جهان شد، [جهانی] که تریوم ویرها ــ که بار دیگر باهم به توافق رسیده بودند ــ میان خود به اشتراک گذاشتند و در باب سرن