Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مستان کار نادرستی است و می توان به جای آن والی چغانیان و پسران علی تگین را با بوری تگین درگیر ساخت. اما سلطان در تصمیم خود برای از میان بردن بوری تگین مصمم بود. در حالی که این سفر جنگی به دلیل سردی هوا آسیبی سخت بر سپاه غزنوی وارد آورد، به سلطان خبر رسید که داود سلجوقی در حال حرکت به سوی گوزگانان حرکت کند. سلطان مسعود از ترس آن که به دام داود افتد، بدون دستیابی به بوری تگین بازگشت. در مسیر بازگشت، سپاه سلطان مسعود مورد حمله نیروهای بوری تگین قرار گرفت و بعضی از اموال و چارپایان سپاه غزنوی به دست او افتاد. نبرد دندانقان. دراوایل رجب سال ۴۳۰ ه . ق، سلطان مسعود برای رویارویی با ترکمانانی که به رهبری داود سلجوقی در علیاباد مستقر شده بودند حرکت کرد. نیروهای نظامی غزنوی که مسعود نیز شخصاً فرماندهی می کرد موفق به شکست نیروهای سلجوقی شدند. سلطان مسعود پس از فتح نیشابور به سوی سرخس، حرکت کرد. کمبود علوفه و آذوقه، باعث شد تا سپاه غزنوی به وضعی اسفناک دچار گردد. بزرگان دولت غزنوی به سلطان توصیه می کردند که برای دستیابی به آذوقه لازم است که به جانب هرات و بادغیس حرکت کنند و پس از چند روز توقف در آنجا، با آمادگی به سوی تر
کمانان لشکر بکشد. اما سلطان با بی خردی خواهان حرکت به سمت مرو بود؛ و توصیه های نزدیکان سلطان دربارهٔ یادآوری خشکسالی و نبود آب و علف در مسیر سپاه تغییری در تصمیم سلطان ایجاد نکرد. در پنجمین روز حرکت از سرخس در حدود هزار تن از ترکمانان وابسته به ابراهیم ینال و پانصد تک از سپاهیان غزنوی که به سلجوقیان پناه برده بودند، به رهبری بوری تگین قراخانی، به سپاه سلطان مسعود حمله کردند و شتران بسیار به غنیمت گرفتند. سپاه غزنوی در حالی که از جانب ترکمانان مورد حملاتی سخت قرار داشت، خود را به حصار «دندانقان» رساندند و اهالی آنجا لشکریان تشنه را سیراب کرد. در حالی که اهالی حصار دندانقان سلطان را برای ورود به قلعه فرا می خواندند و از پنج چاه آب موجود در آنجا خبر می دادند، مسعود با کافی ندانستن آن مقدار آب، برای رسیدن به حوضچه آبی که در فاصله پنج فرسنگی دندانقان بود، شتاب می ورزید. هنوز چندان زمانی از حرکت لشکریان غزنوی نگذشته بود که جمعی از غلامان سرایی به ترکمانان پیوستند. آنان با همکاری غلامانی که سابقاً فرار کرده بودند، به سوی لشکر مسعود یورش آوردند. فرار فضاحت بار سپاه غزنوی چنان بود که سلطان با امیر مودود فرزندش با تنی
چند در معرکه تنها ماند. بدین ترتیب برای سلطان و همراهان معدود راهی جز فرار باقی نماند. سلطان مسعود در واپسین ایام. سلطان مسعود پس از استقرار در غزنین، نامه ای از امیرک بیهق دریافت کرد که از حضار داود ترکمان و سپاه او در اطراف بلخ خبر داده و تقاضای اعزام سپاه به رهبری سرداری توانا کرده بود. وی حفظ بلخ را بسیار مهم دانسته. سلطان مسعود که در انتظار کمک از سوی ارسلان خان قراخانی بود سپاهی هزار نفره موقتاً فرستاد. اما مدتی بعد از شکست سپاه غزنوی باخبر شد. سلطان بعد از این احوال، خواهان عزیمت به سوی هندوستان شد. ماجرای ماریگله. سلطان مسعود در مسیر خویش به جانب هند، نزدیکی رباط ماریگله رسید. اما در حالی که اموال گرانبها پیشاپیش سلطان حمل می گردید، تنی چند از غلامان و سپاهیان به اموال یادشده، دستبرد زدند. غارتگران اموال که از سرنوشت خویش در هراس بودند، برای رهایی از آنچه در انتظارشان بود، در پی برکنار کردن مسعود از مقام سلطنت برآمدند. لشکریان شورشگر مسعود را دستگیر و امیر محمد که چشمانش به درستی نمی دید، زمام امور حکومت را به فرزند خود، احمد، واگذار کرد و بدین ترتیب سلطان مسعود با وضعی اسفناک به قتل رسید و سر او نزد
امیر محمد فرستادند. سیاست مذهبی در دورهٔ حکومت مسعود غزنوی. مسعود غزنوی سیاست های مذهبی پدرش محمود را در حمایت از مذهب اهل سنت و مبارزه با قرمطیان و هم چنین جلب پشتیبانی خلیفهٔ عباسی برای بقای حکومت خود قرار داد؛ و «در پادشاهی مسعود وفاداری به دودمان غزنوی با وفاداری به مذهب اهل سنت یکی بود». وی از خلیفه عباسی القادر بالله لقب های زیادی گرفت القاب وی عبارتند بودند از: «امیر ناصرالدین الله، حافظه عبادالله، ظهیر خلیفه الله امیرالمؤمنین» وی پس از رسیدن به سلطنت مانند پدرش به هندوستان حمله کرد. از اشاره های تاریخ نویسان آشکارا می توان دریافت که انگیزه بسیاری از لشکرکشی های غزنویان بیشتر از آن که جهاد در راه دین باشد، هدفی جز گرد کردن ثروت هنگفت نداشته است و رافضی کشی و قرمطی ستیزی او که با اهداف پنهان و آشکار دستگاه خلافت همراه بود، جز حجابی بر چهره مال دوستی آن ها نبود. یکی از فتوحات سلطان مسعود تصرف قلعهٔ هانسی بود که ظاهراً این قلعه را به دلیل ادای نذری که کرده بود، فتح کرد. سلطان مسعود هم چنین اقدامات پدرش را در مبارزه و قلع و قمع قرمطیان و زنادقه ادامه داد و آن را وظیفهٔ خود می دانست. از جمله «وقتی رسول خلیف
ه نو[القائم با مرالله و پسر و جانشین القادر بالله] در سال ۴۲۴ق/۱۰۳۳م با منشور حکومتی به خدمت سلطان آمد مسعود در یک اعلان عمومی سیاسی نقش خود را به عنوان مدافع ایمان و کوبندهٔ زنادقه تأکید کرد». مسعود غزنوی همچون پدرش از تهمت قرمطی و بدمذهب و ملحد و زندیق بودن در راه اهداف سیاسی و حکومتی خود بهره کامل برد و مخالفان خود را با این حربه خلع سلاح کرده و آنان را از بین برد. از جمله در جریان جانشینی محمود و درگیری پدریان (طرفداران سلطان محمد) و پسریان (طرفداران سلطان مسعود)، مسعود غزنوی برای تحکیم قدرت و موقعیت خود و مبارزه با محمودیان که طرفدار سلطنت برادر وی محمد بودند از تهمت قرمطی بودن مخالفان خود سود جست و آن ها را نابود کرد. چنان که این عمل را دربارهٔ حسنک وزیر که طرفدار سلطنت برادر مسعود یعنی محمد بود، برای نابودی وی و مصادره اموال و دارایی اش، او را به اتهام قرمطی بودن و ارتباط با خلیفه فاطمی مصر بردار کشید. اهتمام سلطان مسعود غزنوی به مناسک دینی. صرف نظر از چشم داشت ها و پیامدهای سیاسی و اجتماعی، نه گرفتاری های ملک داری و نه اشتغال به مجالس «نشاط» و «عیش و طرب»، هیچ کدام مانع از توجه به تکالیف دینی به ویژه
نمازهای یومیه در نزد سلاطین غزنوی نمی شد. حتی اقامه نمازهای فوت شده یا قضا که امتداد یافتن مجالس نشاط مانعی برای انجام آن بود، از خاطر دور نمی ماند. بیهقی گزارش جالبی ارائه می دهد که چگونه مسعود بعد از پایان یک مجلس باده گساری مفصل و طولانی «آب و طشت خواست و مصلای نماز، و دهان بشست و نماز پیشین بکرد و نماز دیگر بکرد». حتی در بحبوحه جنگ ها، تقید و الزام خاصی به اقامه نماز جماعت در لشکر وجود داشت. در جنگ طلخاب که طی آن مسعود با قبایل سلجوقی دست و پنجه نرم کرد، بیهقی این واقعیت را گزارش می دهد: «چون ماه رمضان به آخر آمد امیر عید کرد و خصمان آمده بودند قریب چهار و پنج هزار، و بسیار تیر انداختند بدان وقت که ما به نماز مشغول بودیم.» اما سپاه سلطان فقط «پس از نماز ایشان را مالشی قوی دادند…». باور و ایمان به نذر و دعا، مانند آحاد مردم روزگار در نزد سلاطین غزنوی با سوز و گداز و اعتقادی مومنانه، از ارج و منزلت خاصی برخوردار بود. غزنویان علاوه بر چشمداشت های تردید ناپذیر مادی که از فتوح هند تلقی می گردید مبادرت به آن از دریچه ادای نذر نیز در نزد آنان بسیار مهم جلوه می نمود. به سال ۴۲۸ه .ق به رغم تاخت و تازهای مخاطره آمی
ز قبایل سلجوقی و با وجود مخالفت های باطنی رجال برجسته با غزای هند در چنین هنگامه ای، به شکرانه نجات خود در واقعه واژگون شدن کشتی اش در هیرمند، فتح قلعه هانسی را که پیشتر در تسخیر آن ناکام مانده بود نیت می کند. هویت ایرانی در دوره سلطان مسعود غزنوی. در اوایل سلسلهٔ غزنوی که بیانگر آغاز سلطهٔ ترکان است، زندگی فرهنگی و سنت ادبی سامانیان ادامه پیدا کرد. نخستین شاهان غزنوی، که با عنوان غلام یا سربازان برده در دستگاه نظامی سامانی پرورش یافته بودند، بخشی از شکل گیری شخصیت و منش خود را در محیط غنی فرهنگی دربار سامانی گذراندند. در این فضا بود که فضلا و اهل قلم ایرانی برای پیوند دادن غزنویان به ساسانیان به شجره نامه و تبارسازی برای آنان پرداختند. براساس تبارنامه ای که جوزجانی به آن اشاره کرده است، سبکتگین از شش نسل پدری، به دختر یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانی، می رسد. این تبار سازی، به تلاش های ایرانیان برای نسبت دادن چهارمین امام شیعیان به نوهٔ دختری یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانی، شباهت دارد. شاعران بزرگ این دوران از جمله فرخی سیستانی، عنصری و منوچهری نیز از ایران و ایران زمین با عنوان واقعیتی معاصر یاد می کنند و س
لطان محمود و فرزندانش را «خسرو ایران و شاه ایران» می خوانند و از ایران زمین و ایرانشهر سخن می گویند. از این رو، دوران نخستین غزنوی نه تنها شاهد تداوم ذکر «ایران» در ادبیات منظوم و تاریخ نگاری از عهد سامانی است، بلکه شاهد کاربرد فراوان نام «ایران» و واژه های مرکب مربوط به آن برای تعیین هویت قلمرو سلاطین غزنوی است. این نکته از لحاظ تاریخ تحول هویت ایرانی اهمیت خاص دارد. برای مثال فرخی دربارهٔ سلطان مسعود هنگام حرکت از اصفهان برای احراز مقام سلطنت می گوید: و در پایان قصیده می گوید: رشد فزایندهٔ زبان فارسی به بالابردن مقام میراث فرهنگی ایران و تجلی آن در ادبیات فارسی این دوره کمک کرد. برای نمونه، تاریخ بیهقی ذخیرهٔ پرارزشی از خاطرات فرهنگ ایرانی، توصیف جشن های نوروز و مهرگان، شکوه عظمت و رسوم دربار، و نیز شیوه های روابط اجتماعی و سیاسی ایران دربردارد. در عبارت گویایی از مراسم برتخت نشستن سلطان طغرل بیک سلجوقی، بیهقی می گوید بارگاه سلطان از هر شکوه و جلال خالی بود: «نداشت نوری بارگاه و مشتی اوباش درهم شده بودند». آن گاه قاضی صاعد که با کوکبه ای بزرگ به بار آمده بود خطاب به سلطان می گوید: زندگانی خداوند دراز باد! ا
ین تخت سلطان مسعود است که برآن نشسته ای، و در غیب چنین چیزهاست و نتوان دانست که دیگر چه باشد. هشیار باش و از ایزد عزه و ذکره بترس و داد ده و سخن ستم رسیدگان و درماندگان بشنو و یله مکن که این لشکر ستم کنند، که بیداری شوم باشد. و… طغرل گفت: «ما مردمان نو و غریبیم و رسم های تازیکان ندانیم». این عبارت نشان می دهد که چگونه غزنویان به آشنایی با رسوم ایرانی شهرت داشته اند و چگونه سلاطین در حال ظهور سلجوقی نسبت به میراث فرهنگی ایران ناآگاه و بیگانه بوده اند. این عبارت همچنین نشانگر این نکته است که چگونه عضوی از سلسله مراتب مذهبی، به مراسم دربار ایرانی اهمیت می داد و بر وظایف سلطان که در سنن پادشاهان ایران مرسوم بود تأکید می ورزید. اما با آمدن سلاجقه که به غایت تعصب اهل سنت داشتند، هم عرصه بر شیعیان، که آن ها را رافضی می نامیدند، تنگ شد و هم گرایش های قومی و شبه ملی به حاشیه رانده شد.
آل عراق خاندان حاکمی بودند که با کمک امیران سامانی در منطقهٔ کاث حکومتی را پایه گذاری کردند. آن ها تابع امیران سامانی بودند. عراق بن منصور که در دربار سامانی خدمت می کرد، به عنوان نمایندهٔ امیر اسماعیل سامانی، به منطقهٔ کاث در خوارزم فرستاده شد، تا اوضاع آن منطقه را سامان دهد و همین باعث شکل گیری حاکمیت آل عراق در منطقهٔ کاث شد. عراق بن منصور در این منطقه به عنوان خوارزمشاه خوانده می شد. امیران سامانی از او انتظار ارسال باج و خراج نداشتند و او فقط به ارسال هدایا بسنده کرده بود. سرانجام حاکمیت آل عراق با کشته شدن آخرین زمامدارش از بین رفت و بعد ایشان خاندان آل مأمون بر مسند قدرت تکیه زدند. دیدگاه های موجود پیرامون آل عراق. پیرامون موجودیت حکومت آل عراق، نظرات متفاوتی بیان شده است، که به شرح زیر می باشند. تشابه اسمی. در زمان حکمرانی طاهریان، منطقهٔ خوارزم خراجگزار نیشابور بوده است و شخصی به نام منصور بن طلحه بن طاهر بن حسین در زمان حاکمیت عبدالله بن طاهر و محمد بن طاهر، زمامدار این منطقه بود. ظاهراً بعضی از منابع وی را با منصور بن عبدالله، آخرین فرمانروای افریغی، اشتباه گرفته اند و به خاطر همین قضیه میان تمامی
اتفاقات این دوره به اتصالی تازه دست یازیده اند و این شخص را از یک طرف آخرین بازماندهٔ خاندان افریغی و از یک طرف پدر بنیان گذار آل عراق، یعنی منصور بن عبدالله دانسته اند. اما از قضا این دو شخص یعنی منصور بن طلحه و منصور بن عبدالله که بر خوارزم حاکمیت داشته اند، کاملاً متفاوت از هم هستند. این قضایا باعث شده است که خوارزم در دورهٔ حاکمیت طاهریان در هاله ای از ابهام فرورود که این امر باعث آشفتگی و ارائهٔ نظرات و تحلیل های مختلف از سوی پژوهشگران معاصر شده است. اوضاع خوارزم پیش از ظهور آل عراق. بعد از آن که طاهریان به سال ۲۵۹ هجری/ ۸۷۳ میلادی، سقوط کردند، در منطقهٔ خراسان مدعیان سیاسی و نظامی جدیدی علم حاکمیت بلند کردند. یکی از این مدعیان صفاریان بودند که بعد از طاهریان خود را زمامدار کل خراسان می دانستند. ایشان بر سر تسلط بر نواحی مختلف از جمله خوارزم، با دیگر مدعیان به درگیری برخاستند. همزمان در این دوره یک سری اتفاقات سیاسی در خوارزم به وقوع پیوست که باعث سردرگمی مورخان و آشفتگی اوضاع شده است. شخصی به نام حسین بن طاهر طایی، حاکم خوارزم، بر بخارا چیره شد و قتل و غارت زیادی به بار آورد و موجب ناامنی شهر شد. در این
هنگام امیر اسماعیل سامانی ازسوی برادرش، نصر سامانی، به سمت بخارا لشکر کشید و توانست حسین بن طاهر طایی را شکست دهد و اولین پیروزی سامانیان را در خراسان رقم بزند. در این زمان به ظاهر، حاکمان خوارزم همچنان تلاش می کردند تا وفاداری خود نسبت به طاهریان را نشان دهند. در سال ۲۶۳ هجری/ ۸۷۷ میلادی، فردی به نام احمد بن محمد بن طاهر، والی خوارزم شد. صفاریان نیز در این زمان به سمت خراسان لشکر کشیدند. عمرولیث، فردی به نام محمد بن عمر خوارزمی را برای تصرف خوارزم گسیل داشت، اما در سال ۲۷۲ هجری / ۸۸۵ میلادی، رافع بن هرثمه که از جانب محمد بن طاهر نیابت خراسان را بر عهده داشت، توانست با کمک سپاهیان سامانی بر خوارزم چیره شود. اما در سال ۲۸۴ هجری/ ۸۹۷ میلادی، محمد بن عمر خوارزمی با قتل رافع بن هرثمه، دوباره بر خوارزم چیره شد و سر رافع را برای خلیفه فرستاد. در این زمان، امیران خوارزم خود را خوارزمشاه می خواندند و نسبت به خلیفه اظهار اطاعت می کردند. تأسیس حکومت آل عراق توسط عراق بن منصور. امیر اسماعیل سامانی در سال ۲۸۴ هجری/ ۸۹۷ میلادی، عراق بن منصور را به عنوان نمایندهٔ خود به خوارزم فرستاد. او درشهر کاث مستقر گردید و به این شکل
خاندان آل عراق شکل گرفت. از طرفی، عمرولیث صفاری از این اقدام امیر اسماعیل ناخشنود شد و به همین علت، برای سرکوب عراق بن منصور راهی ماوراءالنهر شد، اما موفقیتی به دست نیاورد و بعدها همین قضیه یکی از دلایل ستیز و مبارزه میان صفاریان و سامانیان در پیکار بلخ بود، که منجر به پیروزی سامانیان و تأیید حکومت ایشان از جانب خلیفهٔ عباسی شد؛ بنابراین واضح است که نمی توانیم آل عراق را ادامه سلسلهٔ افریغیان بدانیم. عراق بن منصور. عراق بن منصور که لقب خوارزمشاه یافت، پس از وقایع یاد شده، قدرت و نفوذ زیادی در خوارزم به دست آورد و در عمل به استقلال رسید، اما همچنان سیادت سامانیان را پذیرفته بود. اگرچه امرای سامانی از او انتظار ارسال خراج نداشتند و به همان هدایایی چند بسنده می کردند. محمد بن عراق. بعد از عراق بن منصور، پسرش، محمد بن عراق، به حکومت رسید. اطلاع دقیقی از سال بر تخت نشستن محمد در دسترس نیست، اما زمامداری او تا حدود سال ۳۴۰ هجری/ ۹۵۱ میلادی، به طول انجامید. در مورد انتقال قدرت از عراق به محمد نیز سندی موجود نمی باشد. اطلاعات مرتبط با حکومت محمدبن عراق، فقط محدود به دو گزارش است. ابوسعید احمد بن محمد بن عراق. این شخ
ص را جزو منجمان و ریاضیدانان بزرگ به شمار می آورند. از جمله کارهای مهمی که او انجام داد، این بود، که دست به اصلاح تقویمی جدید در خوارزم زد و دانشمندان زیادی من جمله پسر عمویش ابونصر منصور بن علی بن عراق، که به بطلمیوس ثانی نیز معروف است، را به خدمت گرفت، که ابوریحان بیرونی از او به عنوان استاد من یاد کرده است. اسحاق بن ابراهیم فارابی، کتاب معروف خود، دیوان الادب، را به نام ابوسعید خوارزمشاه تألیف کرد. ظاهراً پایان زمامداری محمد بن عراق، در فضایی ابهام آلود و همراه با غرض های سیاسی و مذهبی بود. در واقع هیچ گزارشی از انتقال قدرت از محمد به ابوسعید وجود ندارد و عده ای از پژوهشگران تاریخ آغاز امارت او را در میانهٔ سال های ۳۳۱ الی ۳۶۵ هجری/ ۹۴۲ میلادی، دانسته اند. یکی از کارهایی که در دوران زمامداری ابوسعید به وقوع پیوست، این بود، که اسلام در میان اقوام خزر گسترش یافت. یکی از مهم ترین اتفاقاتی که دراین دوره رخ داد و حتی از سوی پژوهشگران و محققان به درستی تحلیل و تبیین نشد، شورش شخصی به نام عبدالله بن اشکام در خوارزم علیه نوح بن نصر سامانی بود. به ظاهر حوادث خوارزم و رفتار ابوسعید، موجب خشم و نگرانی امیران سامانی ش
ده بود و همین قضیه باعث شد تا امیر سامانی او را دستگیر کرده و به زندان بیفکند. تنها منبع تاریخی که از این قضیه یاد کرده، آثار الباقیه بیرونی است. ابوسعید بعد از آن که از زندان رهایی یافت، به پایتخت خود بازگشت و زمام امور را در دست گرفت، اما با این تفاسیر، دلیل اصلی زندانی شدن و رهایی او روشن نیست، اما در خلال همین دستگیری وی، عبدالله بن اشکام در خوارزم از سوی سامانیان به امیری منصوب شد، اما بعدها به دلیل این که اشکام علم سرکشی برافراشت و به ناسازگاری با امیر نوح برخاست، سپاهیان سامانی برای سرکوب شورش وی اعزام شدند، که اشکام از پادشاه ترکستان طلب کمک کرد. پادشاه ترکستان نیز به مانند ابوسعید، فرزندش در بند سامانیان بود. امیر نوح نامه ای به پادشاه ترکستان نوشت و به او گفت که اگر عبدالله بن اشکام را دستگیر کند، او فرزندش را آزاد خواهد کرد و پادشاه ترکستان نیز پذیرفت، لیکن اشکام از این اوضاع باخبر گشت و سر به اطاعت سامانیان آورد و نوح سامانی نیز او را بخشید، اما این مسئله که آیا امیر سامانی دوباره ابوسعید را به خوارزمشاهی نشانید یا اشکام را به حکومت خوارزم برگرداند، به درستی مشخص نیست. این ابهام باعث می شود، تا نت
وان تحلیل درست و منطقی از اوضاع خوارزم در دوران زمامداری ابوسعید به دست داد. از ابوسعید سکه هایی در دست است که یکی در سال ۳۴۸ هجری و دیگری در سال ۳۶۶ هجری ضرب شده است. سکهٔ اولی در زمان اصلاح تقویم خوارزمی و سکهٔ دومی در ردیف آخرین سکه های زمامداری وی می باشد. در این دو سکه بر خلاف سایر مسکوکات، نامی از امیران سامانی آورده نشده است و دلیل این کار می تواند این باشد، که دگرگونی های به وجود آمده در بخارا و ظهور مدعیان جدید و تضعیف موقعیت امیر سامانی، زمامداران هر منطقه از جمله خوارزم را به عصیان و خودمختاری تحریض می کرد و دلیل دیگرش می تواند کینهٔ ابوسعید از زندانی شدنش در دربار سامانی باشد و چون فرصت یافت نام امیران سامانی را یاد نکرد. ابوعبدالله محمد بن احمد. حکومت و دوران زمامداری وی از حدود سال ۳۶۶ هجری، آغاز و تا سال ۳۸۵ هجری، که مقارن بود با سقوط آل عراق و به قدرت رسیدن نوح سوم سامانی، ادامه پیدا کرد. در تاریخ از ابوعبدالله به عنوان شهید یاد می شود. تا این دوره لقب خوارزمشاه را فقط برای حاکم شرقی جیحون که در منطقه کاث استقرار داشت، به کار می بردند و حاکمیت غرب جیحون به مرکزیت گرگانج را به مؤسس آل مأمون، مح
مد بن مأمون، نسبت می دادند. آل عراق در حقیقت ولایت و خوارزمشاهی داشتند. در این دوره به خاطر اتفاقات خراسان و قدرت یابی عده ای از سرداران سامانی، دشمنان داخلی و بیرونی خاندان آل عراق تقویت شدند. این مشکلات از زمانی شروع شد، که نوح بن منصور بر جای پدر تکیه زد و همین امر باعث شد، تا هر امیری تلاش می کرد با حمایت یا مخالفت خود با امیر سامانی قدرت کسب نماید. در این میان، تلاش مدعیان خارجی نیز بر مشکلات می افزود، من جمله ابوعلی سیمجوری و فائق که سعی می کردند با تحریک بغراخان قراخانی، زمینه را برای حمله او به بخارا فراهم کنند، که همین اتفاق نیز رخ می دهد و بغراخان به بخارا حمله می کند و امیر نوح به خاطر این که از این حمله در امان بماند، به سمت دشت های جنوبی خوارزم روانه می شود. نوح بارها از ابوعلی سیمجوری و فائق درخواست کمک و یاری کرد، اما آن ها نه تنها وی را یاری نکردند، بلکه جانب دشمن وی را گرفتند. با این حال، ابوعبدالله خوارزمشاه و محمد بن مأمون به یاری وی برخاستند و شاید به خاطر همین قضیه بوده که امیر نوح به سمت آنان رفت. به دلیل بیماری بغراخان، سپاهیان وی بخارا را ترک کردند و امیر نوح دوباره به پایتخت خود برگشت
و قدرتش را تثبیت کرد. امیر نوح به خاطر زحماتی که ابوعبدالله و محمد بن مأمون برایش کشیدند، مناطق ابیورد و نسا را به آنان اعطا کرد. در این بین، ابوعلی سیمجوری که بعد از شکست های پیاپی در مقابل امیر نوح، دوباره به قدرت رسید، مسئول واگذاری این دو منطقه به ابوعبدالله و محمد بن مأمون شد. ابوعلی به خاطر اینکه از یاری به امیر سامانی اجتناب ورزیده بود، نسبت به این اقدام امیر نوح معترض بود و تلاش می کرد تا از ابوعبدالله و محمد بن مأمون انتقام گیرد. وی به سبب دوستی و رفاقتی که با محمد بن مأمون داشت، نسا را به او واگذار کرد، اما از واگذاری ابیورد به ابوعبدالله خوارزمشاه خودداری کرد. او نه تنها ابیورد را به وی نداد، بلکه دستور داد تا سپاهیان و کسان وی را با خفت و خواری از آن منطقه بیرون کنند و به این شکل، کینهٔ خود از همراهی ابوعبدالله با امیر نوح سامانی را نشان داد. یه این شکل کینه توزی میان سرداران نظامی و والیان، علی الخصوص در خوارزم و ولایات اطراف آن افزایش یافت. در این بحبوحه ابوعلی سیمجوری که از هر فرصتی برای بدست آوردن قدرت بهره می برد به دسیسه ها و توطئه های خود ادامه داد، اما موفقیتی به دست نیاورد. با ورود سبکتگ
ین ترک به عرصهٔ معادلات سیاسی و نظامی، جایگاه ابوعلی تضعیف شد و در نهایت در طی جنگی به سال ۳۸۵ هجری که میان او و قوای یکدست نوح و سبکتکین روی داد، شکست خورد. دربارهٔ شکست ابوعلی سیمجوری در این جنگ دو گزارش موجود می باشد. در هر حال، ابوعلی سیمجوری به نیت خوارزم حرکت کرد. ابوعبدالله خوارزمشاه که به دنبال بهانه ای بود تا از او انتقام گیرد، وقتی ابوعلی به منطقهٔ هزار اسب رسید، با دو هزار سوار و پیاده، بر او حملهٔ ناگهانی برد و ابوعلی را دستگیر کرد و به سپاهیان و یاران او گفت که هر کس در خوارزم بماند خونش را می ریزیم که در نتیجه، همهٔ یاران ابوعلی پراکنده شدند و عده ای نیز به سمت گرگانج رفتند و خبر دستگیری ابوعلی را به محمد بن مأمون رساندند. مأمون به خاطر دوستی ای که با ابوعلی داشت، یا به خاطر چیزهای دیگر، لشکری عظیم آماده کرد و به شهر کاث هجوم برد. او بعد از کشتار فراوان، ابوعبدالله را دستگیر و ابوعلی را آزاد کرد و او را با کمال احترام و ابوعبدالله را با ذلت تمام به خوارزم بردند و در آن جا دستور دادند تا سر از تن او جدا کنند. به این شکل، بعد از به قتل رسیدن ابوعبدالله، آخرین خوارزمشاه آل عراق، قلمرو آنان به سرزمی
ن آل مأمون منضم شد و آل مأمون از این پس عنوان خوارزمشاهی را یدک کشیدند. علت آنکه در تاریخ از ابوعبدالله به عنوان شهید یاد می شود، به خاطر یاری رساندن و خدمت او به دربار سامانی می باشد.
حبیب الزیودی (؛ زاده: ۱۹۶۳ – درگذشته: ۲۷ اکتبر ۲۰۱۲) شاعر و اندیشمند اردنی است که قصاید و شعرهای ملی و آوازهای زیادی نوشته و شعرهایی دربارهٔ خانواده اش در چادرنشینی سروده است. وی از دانشگاه اردن لیسانس ادبیات عربی گرفته است. وی در رادیو اردن در بخش فرهنگی آن در سال های ۸۷ تا ۱۹۸۷ فعالیت داشته است و سپس به وزارت فرهنگ منتقل می شود و تا سال ۱۹۹۰در آنجا فعالیت می کند و سپس به تلویزیون اردن منتقل می شود. زندگی نامه. حبیب الزیودی در سال ۱۹۶۳در لوا، هاشمی در استان الزرقا، به دنیا آمد و در روستای العالوک بزرگ شد و در سال ۱۹۸۷ از دانشگاه اردن لیسانس و سپس فوق لیسانس گرفت، وی در ۴۹ سالگی در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۲ در اثر یک ایست قلبی ناگهانی درگذشت.
اما گاد (; – ) نویسنده اهل دانمارک بود. کتاب و نمایش های او اغلب به سبک طنز نوشته شده ولی با این حال او یک نویسنده پرکاربردی بود. زندگی. اما گاد در یک خانواده مرفه به دنیا آمد و به نسبت دوره خودش به عنوان یک زن توانست از امکانات تحصیلی خوبی بهرمند شود. سال ۱۸۷۲ با یک دریادار ازدواج کرد. او عضو اتحادیه های کارگری و جوامع زنان در کپنهاگ بود و خانه اش مکان مهمی برای روشنفکران دانمارک در اوایل قرن به حساب می آمد. در سال ۱۸۶۶ او به عنوان نمایش نامه نویس در تئاتر سلطنتی معرفی شد. در سال ۱۸۹۸ او انجمن تجاری زنان را تشکیل داد که اولین مؤسسه حرفه ای برای زنانی بود که کار دفتری می کردند. آثار و جوایز. بسیاری از آثار اما گاد بعد از مرگش گمنام باقی مانده بود. یکی از کتاب های محبوب او Takt og Tone بود که به معنی کتابی از برچسب می باشد. در سال ۱۹۰۵ او مدال طلا دریافت کرد. امروز نمایشنامه های او در کتابخانه سلطنتی دانمارک حفظ و نگهداری می شود.
سامی ستیزی و یهود ( تحت اللفظاً «ملاحظاتی در بار مسئله یهود») رساله ای دربارهٔ یهودستیزی است که ژان-پل سارتر آن را بلافاصله بعد از آزادسازی پاریس از اشغال آلمان نازی در دسامبر ۱۹۴۵ نوشت. این اثر در سال ۱۹۴۶ در مجلهٔ «زمانهٔ مدرن» چاپ شد. سامی ستیزی و یهود سعی در توصیف سبب شناسی نفرت ضدیهودی و واکنش یهودیان به آن است. به نوشتهٔ سارتر، یهودستیزی (و نفرت به طور کل) روشی است که طبقهٔ متوسط به وسیلهٔ آن بر ملتی که در آن می زید. ادعای تملک پیدا می کند و یک درک کوته بینانه از جهانی است که در آن یهودستیزان «نه یک برخورد منافع که خطر نیروی شیطانی بر جامعه» را می بینند.
گلابی ایبری نام یک گونه از سرده گلابی است. گلابی ایبری از خویشاوندان نزدیک گلابی اروپایی است. گلابی اروپایی حدود ۲۵۰۰ سال پیش اهلی شد. گل های گلابی ایبری سفید و گاه کمی صورتی هستند. قطر گل ها ۲ تا ۳ سانتی متر است و ۵ گلبرگ دارد.
جزایر مَسکَلی (به عربی: جزیرة مسکلی) چند جزیره هستند روبه روی ساحل جیبوتی، در خلیج تاجوره واقع شده است. جزایر مسکلی ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده اند. این جزیار از نظر تقسیمات کشوری جزء استان جیبوتی به شمار می آیند.
فانی لوه هامر (; – ) سیاست مدار، فعال حقوق زنان و حق رأی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پهلو به پهلو () فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی کریستوفر کنیلی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. خلاصه داستان. از زمان اختراع سینما تا به اکنون شیوه و فرمت فیلمبرداری تصاویر تغییرات بسیاری کرده است. در طول دو دهه اخیر، شکل جدید از فیلمسازی دیجیتال پدید آمده است و همین آغاز یک تحول بزرگ در صنعت فیلم سازی بود. در این مستند با کیانو ریوز همراه خواهیم شد و با بزرگترین اساتید سینمای حال حاضر دنیا من جمله جیمز کامرون، دیوید فینچر، دیوید لینچ، کریستوفر نولان، مارتین اسکورسیزی، جرج لوکاس، استیون سودربرگ و بسیاری دیگر به بررسی توسعه سینما و تأثیر فیلمسازی دیجیتال بر روی آن بیشتر بحث خواهیم کرد.
علاءالدین حسین، معروف به جهانسوز، پسر ملک عزالدین حسین ملقب به ابوالسلاطین، از سال ۵۴۴ تا ۵۵۶ هجری، فرمانروای سلسلهٔ غوریان بود و دولت غوریان را به اوج قدرت رسانید. علاءالدین غوری برای انتقام قتل دو برادرش، قطب الدین محمد غوری و سیف الدین سوری، با بهرام شاه غزنوی جنگ کرده و او را شکست داد. او پس از تصرف غزنین، به مدت هفت شبانه روز، شهر را به آتش کشید و از آنجا روی به بت ها نمود و بتکدهٔ شهر را که در نوع خود بی نظیر بود، تخریب کرد که بدین جهت او را "جهانسوز" لقب داده اند. او متصرفات ولایت کاسی غور را مطیع کرده و به فیروزکوه (غور) رفت و چون مردم در غیاب وی ملک ناصرالدین حسین بن محمد را از مادین آورده و بر تخت نشانیده بودند، با آگاهی از قدرت علاءالدین، ناصرالدین را بکشتند و به علاءالدین تسلیم شدند. وی بامیان، تخارستان، بلاد جروم، گرمسیر، تولک، جبال هرات و غرجستان مرغاب را نیز تحت سلطهٔ غوریان درآورد و داعیان اسماعیلی را نیز به غور راه داد. علاءالدین حسین جهانسوز سرانجام در سال ۵۵۶ هجری / ۱۱۶۱ میلادی در سنگهٔ غور از جهان رفت و پس از او فرزندش، سیف الدین محمد، به امارت رسید. آغاز سلطنت. پس از مرگ بهاءالدین سام یکم