Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوهاما، که بخش عمده ای از تجارت را به خود اختصاص داده بود، واقع بینانه نبود، شیمازو هیسامیتسو و ماتسودایرا یوشیناگا درخواست کردند که این طرح لغو شود، اما یوشینوبو گوش نمی داد. به نظر می رسد که یوشینوبو (کیکی) عمداً سعی در نابودی شورای مشاوران داشته است. گفته می شود که او نسبت به هیسامیتسو که سعی در به دست گرفتن رهبری در دربار امپراتوری داشت، محتاط بود، یا اینکه او با طرفداری از اخراج بیگانگان سعی در جلب نظر امپراتور داشت، اما به نظر می رسد که هدف او افزایش قدرت خودش بوده است. فئودال های منزجر به ولایت های خود بازگشتند و بعداً، کِیکی، که مورد توجه امپراتور قرار گرفته بود، به عنوان فرمانده کل گارد امپراتوری منصوب شد. او با ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قلمرو آیزو و محافظ کیوتو و ماتسودایرا ساداآکی، ارباب قلمرو کووانا و کیوتو شوشیدای، متحد شد و شروع به کنترل دربار امپراتوری کرد. این دولت کیکی (دولت ایچی-کای-سو) از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کرد و خود را از شوگون سالاری ادو متمایز می ساخت، اما ماهیتاً طرفدار شوگون سالاری بود. حادثه کینمون و تغییر عقیده تاکاموری سایگو. در شب ۵ ژوئن، سال بعد، ۱۸۶۴،
شینسنگومی، تحت نظارت قلمرو آیزو، به ایکه دایا، جایی که سامورایی های قلمرو چوشو و رونین های طرفدار چوشو در حال تجمع بودند، حمله کرد و پنج نفر را کشت (نظریه های دیگری نیز در مورد جزئیات وجود دارد) و بسیاری دیگر را اسیر کرد. در آن زمان، شایعاتی پخش شده بود مبنی بر اینکه «روش ها/رونین های چوشو (سامورایی بدون ارباب) کیوتو را به آتش خواهد کشید و از این آشفتگی برای کشتن ماتسودایرا کاتاموری و دیگران استفاده خواهد کرد و امپراتور کومی را ربوده و به قلمرو چوشو خواهد برد.» شینسنگومی از شهادت فوروتاکا شونتارو، که همان صبح دستگیر و شکنجه شد، از برنامه هایی برای آتش زدن شهر در آینده نزدیک مطلع شد و درخواست اعزام قلمرو آیزو را کرد. در آیزو نگرانی های زیادی وجود داشت، اما در نهایت، با رضایت قلمرو کووانا و خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، آنها تصمیم به اعزام نیرو گرفتند. در صورت لزوم، آنها آماده بودند تا در یک رویارویی تمام عیار با قلمرو چوشو شرکت کنند. دلیل این امر آن است که طی چند سال گذشته، جناح سوننو جوئی با قتل و اخاذی از افراد طرفدار شوگون سالاری و طرفدار کوبو گاتای (اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری) به منظور گسترش نفوذ
خود، با ادعای اینکه این مجازات الهی است، قانون و نظم را در کیوتو مختل کرده بود؛ بنابراین حتی پس از اینکه شینسنگومی کنترل ایکه دایا را به دست گرفت، سامورایی های خانواده های ارباب آیزو، کووانا و هیتوتسوباشی تا صبح روز بعد شهر را جستجو کردند و بسیاری از هواداران سوننو جوئی را اسیر و کشتند. با این حال، از آنجا که سامورایی های محل اقامت قلمرو چوشو خویشتن داری کردند، این نبرد به یک نبرد بزرگ تبدیل نشد. با این حال، در ژوئیه سال بعد، قلمرو چوشو، به همراه سه تن از ملازمان ارشدش، در قالب ارتشی بزرگ در حومه کیوتو ظاهر شدند. آنها ادعا کردند که برای اعتراض به اتهامات دروغین علیه اشراف سوننو جوئی و ارباب خاندان چوشو که در کودتای سال قبل از پایتخت گریخته بودند، آمده اند، اما این صرفاً یک بهانه بود؛ آنها در واقع سعی داشتند از نیروی نظامی برای بازپس گیری قدرت واقعی در دربار امپراتوری استفاده کنند. اگرچه این اقدامی بود که از قبل برنامه ریزی شده بود، شکی نیست که حادثه ایکه دایا تنها بر خشم نیروهای چوشو افزود. سرانجام، نیروهای چوشو وارد شهر کیوتو شدند و نبردهای سختی با قلمروهای ساتسوما و آیزو انجام دادند، اما در نهایت شکست خوردن
د و مجبور به عقب نشینی شدند. اولین لشکرکشی چوشو. در نتیجه حادثه کینمون، خاندان ارباب چوشو به دشمن دربار امپراتوری تبدیل شد و دربار امپراتوری به شوگون سالاری دستور حمله به قلمرو چوشو را داد. توکوگاوا یوشیکاتسو، ارباب سابق اوواری، به عنوان فرمانده کل قوا در اولین لشکرکشی چوشو منصوب شد. تقریباً در همین زمان، سایگو تاکاموری برای اولین بار در کیوتو با کاتسو کایشو، کمیسر کشتی جنگی شوگون سالاری، ملاقات کرد که خود کاتسو درخواست ملاقات کرده بود. سایگو که به عنوان یک افسر نظامی در حادثه کینمون فعال بود، به عنوان رئیس ستاد لشکرکشی چوشو منصوب شد و قصد داشت چوشو را به طور کامل مورد حمله قرار دهد. کاتسو به شدت با این موضوع مخالف بود و به محض ملاقات با سایگو به او گفت: «شوگون سالاری دیگر خوب نیست، بنابراین ما باید یک دولت ائتلافی (ائتلافی از قلمروهای قدرتمند) داشته باشیم. ما نباید به چوشو حمله کنیم.» سایگو از اینکه کاتسو، یکی از مقام های ارشد شوگون سالاری، از سیاست های جمهوری خواهانه (共和政治) صحبت می کرد، شگفت زده شد و به اوکوبو توشیمیچی نوشت: «من واقعاً تحت تأثیر او قرار گرفته ام، (حذف شده) و عمیقاً سر تعظیم فرود می آورم. نم
ی توانم تصور کنم که او چقدر باهوش و مدبر است. اول از همه، او مردی با شخصیت قهرمانانه است، (حذف شده) و من عمیقاً شیفتهٔ کاتسو کایشو شده ام.» به لطف تلاش های سایگو که نظرش را تغییر داده بود، ارباب قلمرو چوشو سرهای افراد مسئول را به عنوان عذرخواهی تقدیم کرد و به طور موقت از درگیری مسلحانه جلوگیری شد. با این حال، شوگون سالاری ادو از این توافق راضی نبود و در ژانویه سال بعد، ۱۸۶۵، آنها سعی کردند ارباب قلمرو چوشو، موری یوشیچیکا و پسرش را به ادو بفرستند. دربار امپراتوری، با درک این موضوع، فرمان امپراتوری را برای جلوگیری از اقدامات شوگون سالاری صادر کرد تا به آنها اجازه ندهد ابتکار عمل را به دست بگیرند. سپس، در اوایل فوریه، مشاوران ارشد آبه ماساتو و ماتسودایرا مونه هیده با هدایت ارتش بزرگی از ادو به کیوتو آمدند. به نظر می رسید که آنها قصد دارند دربار امپراتوری را مرعوب کنند و همچنین هیتوتسوباشی یوشینوبو را از کیوتو به مقر شوگون ها یعنی ادو بازگردانند. با این حال، کانپاکو نیجو نارییوکی آنها را به شدت توبیخ کرد و گفت: «کیکی از طرف شوگون از کیوتو محافظت می کند. من نمی فهمم چرا به او می گویید که به ادو برگردد. علاوه بر ای
ن، چه طرز فکری است که یک ارتش بزرگ را بدون اجازه به پایتخت (کیوتو) بیاورند؟» بنابراین آبه ماساتو و ماتسودایرا مونه هیده به ادو عقب نشینی کردند. گرفتن تصویب افتتاح بندر کوبه از دربار توسط یوشینوبو. در پنجمین ماه همان سال، شوگون ایه موچی ارتش بزرگی را به قلعه اوساکا هدایت کرد، با این هدف که مجوز امپراتوری را برای آغاز لشکرکشی دیگری علیه دولت اصلاح طلب تازه تأسیس در چوشو که رویکردی سرکشانه نشان داده بود، به دست آورد. جناح کیکی در کیوتو (دولت ایچی-کای-سو) نیز کاملاً همکاری کرد و در ۲۰ سپتامبر، کیکی وارد شورای دربار شد و رضایت ضمنی برای اعطای مجوز امپراتوری به شوگون ایه موچی، که درخواست دومین اردوکشی چوشو را داده بود، به دست آورد. علاوه بر این، در شورای امپراتوری در چهارم اکتبر، هنگامی که یوشینوبو به دنبال تصویب امپراتوری برای حل حادثه تقاضای بازگشایی بندر هیوگو (افتتاح بندر کوبه) بود و اشراف مخالف سعی در ترک آن داشتند، گفت: «اگر آنها امتناع کنند، من مسئولیت را بر عهده می گیرم و سپوکو انجام می دهم. با این حال، اگر شکمم را پاره کنم، معلوم نیست طرفدارانم چه بلایی سرتان بیاورند.» و اتاق را ترک کرد. اشراف ترسیدند و رو
ز بعد، پنجم اکتبر، تصویب امپراتوری برای گشایش بندر کوبه صادر شد. اتحاد ساتسوما-چوشو. سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی از خاندان ساتسوما که با بازوی قدرتمند کیکی مخالف بودند، شروع به تلاش برای اتحاد با خاندان ارباب چوشو کردند. بدین ترتیب، با کمک ریوما ساکاموتو و دیگران، خاندان های اربابی ساتسوما و چوشو با هم آشتی کردند و در ژانویه ۱۸۶۶، یک اتحاد نظامی مخفی اتحاد ساتسوما-چوشو) منعقد شد. با این حال، در سال های اخیر، نظریه هایی مطرح شده است مبنی بر اینکه این اتحاد وعده ای برای سرنگونی شوگون ها نبوده، ریوما در مذاکرات اتحاد نقشی نداشته و کیدو تاکایوشی به تنهایی برای تحقق آن جنگیده است. در ژوئن همان سال، دومین لشکرکشی چوشو آغاز شد، اما خاندان ارباب ساتسوما از اعزام نیرو خودداری کرد. علاوه بر این، نبرد به طور غیرمنتظره ای تغییر جهت داد و نیروهای چوشو نیروهای اعزامی را در هم کوبیدند. علاوه بر این، در ژوئیه سال بعد، شوگون توکوگاوا ایه موچی بر اثر بیماری در قلعه اوساکا درگذشت. شوگونی توکوگاوا یوشینوبو. در این شرایط بحرانی، بسیاری از مقام های شوگون سالاری می خواستند یوشینوبو جانشین او به عنوان شوگون شود. با این حال، یوش
ینوبو فقط ریاست خاندان توکوگاوا را به ارث برد و مقام شوگون را به عهده نگرفت. هارا ایچینوشین، که مشاور مورد اعتماد یوشینوبو بود، با اربابان فئودال مختلفی ملاقات کرد و از آنها خواست که یوشینوبو را برای مقام شوگون توصیه کنند. در نتیجه، قلمروهای اوواری، کی و ماتسویاما دادخواست هایی را به دربار امپراتوری ارائه دادند که در آنها آمده بود: «ما باید یوشینوبو را شوگون کنیم» و امپراتور کومی نیز در ماه نوامبر گفت: «من معتقدم که توکوگاوا یوشینوبو باید به عنوان شوگون اعلام شود. حتی اگر او قاطعانه امتناع کند، لطفاً قصد من را مبنی بر پذیرش این بار به او ابلاغ کنید.» ("زندگی توکوگاوا یوشینوبو"، تویو بونکو). بدین ترتیب، کِیکی در دسامبر ۱۸۶۶ به عنوان پانزدهمین شوگون انتخاب شد. با این حال، تنها ۲۰ روز بعد، امپراتور کومی ناگهان درگذشت. مرگ امپراتور ضربه بزرگی برای کیکی بود. گفته می شود علت مرگ آبله بوده است، اما نظریه ای نیز وجود دارد که او توسط ایواکورا تومومی و اوکوبو توشیمیچی مسموم شده است. در ماه مه ۱۸۶۷ مجوز امپراتوری برای افتتاح بندر هیوگو را به دست آورد. توافق سری برای سرنگونی شوگون سالاری. در همین حال، سایگو و اوکوبو توشی
میچی از ساتسوما، که از پیوستن یوشینوبو به شوگون سالاری احساس بحران می کردند، فعالیت های سیاسی خود را نیز افزایش دادند. در ماه ژوئن، آنها اتحاد ساتسوما-توسا را با گوتو شوجیرو و فوکوئوکا تاکاچیکا، از ملازمان ارشد خاندان ارباب توسا، منعقد کردند که در آن آمده بود: «یوشینوبو از مقام شوگون استعفا می دهد و از طریق جلسه ای از اربابان فئودال با محوریت دربار امپراتوری، یک دولت جمهوری را تشکیل می دهد.» سپس آنها قلمرو هیروشیما را به اتحاد سه قلمرویی ساتسوما-توگی اضافه کردند. علاوه بر این، به دنبال پیشنهاد ساکاموتو ریوما و با اجازه ارباب فئودال سابق، یامائوچی یودو، گوتو شوجیرو شروع به لابی کردن با شوگون سالاری کرد تا بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور را محقق کند. از سوی دیگر، با مشاهده اصلاحات نظامی عظیم کیکی، جناح ضد شوگون سالاری ساتسوما-چوشو به این باور رسید که تنها گزینه، سرنگونی خود خانواده توکوگاوا با زور است. آنها با پیشنهاد گوتو برای بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور مخالفت کردند و پایان اتحاد ساتسوما-توسا را اعلام کردند. در همان زمان، اوکوبو توشیمیچی، با همکاری ایواکورا تومومی، مانور سیاسی را برای صدور فرمان امپراتوری برا
ی سرنگونی شوگون سالاری به هر دو خاندان ساتسوما و چوشو آغاز کرد. فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون سالاری در ۱۳ اکتبر به خاندان اربابی قلمرو ساتسوما صادر شد، اما وقتی یوشینوبو در روز بعد، ۱۴ اکتبر، دادخواستی را به دربار امپراتوری ارائه داد تا قدرت را به امپراتور بازگرداند، همه چیز بی نتیجه ماند. یوشینوبو با بازگرداندن قدرت به امپراتور بر قلمرو ساتسوما غلبه کرده بود. به دنبال شکست مجمع شیکو در ماه مه ۱۸۶۷، اوکوبو توشیمیچی، کوماتسو کیوکادو و سایگو تاکاموری از قلمروی ساتسوما در خط مش خود تجدید نظر کرده و به طور کامل به سمت جنبش براندازی شوگون حرکت کردند. اوکوبو توشیمیچی با مقام درباری کوگه، ایواکورا تومومی تماس گرفته و مقدمات اخذ فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون سالاری را فراهم کرد. بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور/تایسی هوکان. در ماه ششم از سال ۱۸۶۷ میلادی ساکاموتو ریوما، یک برنامه هشت بندی که بعدها به نام هشت طرح از درون کشتی شهرت پیدا کرد را ارائه کرد که در یکی از طرح ها از پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو خواسته می شد تا استعفا دهد تا جنگ داخلی صورت نگیرد. بعد از مطرح شدن این طرح توسط ساکاموتو ریو
ما به توصیه وی، گوتو شوجیرو جهت جلوگیری از درگیری و جنگ، طرح تایسی هوکان را به دایمیوی سابق ولایت توسا، یامائوچی یودو ارائه کرد. آخرین شوگون توکوگاوا یوشینوبو، که می خواست نفوذ سیاسی خود را حفظ کند، در ۱۳ اکتبر در اربابان فئودال های مختلفی را به قلعه نیجو در کیوتو دعوت کرد و در مورد بازگرداندن قدرت به امپراتور ژاپن مشورت کرد. از نظر توکوگاوا یوشینوبو، امپراتور میجی که در آن زمان ۱۵ سال بود هنوز آمادگی اداره کشور را نداشت و در پی ابزارهایی بود که نفوذ خود را در اداره کشور حفظ کند. توکوگاوا یوشینوبو همچنین با بازگرداندن قدرت با امپراتور قصد داشت مانع از سوءاستفاده فرانسه و بریتانیا از موقعیت جنگ داخلی در ژاپن شود زیرا این امکان وجود داشت که اگر شوگون سالاری با ساتسوما و چوشو وارد جنگ داخلی شود، بریتانیا یا فرانسه به ژاپن حمله کنند. او تصور می کرد که اگر شوگون سالاری ادو منقرض شود خانواده توکوگاوا همان مقام را، البته به شکلی متفاوت، به عنوان رئیس کنفرانس اربابان و خاندان های فئودال حفظ خواهند کرد. این مصداق «فدا کردن آبرو به خاطر نتایج» بود. این به معنای سقوط شوگون سالاری ادو بود که ۲۶۰ سال دوام آورده بود. در ۳
ژانویه ۱۸۶۸، امپراتور میجی اعلام کرد که قدرت سیاسی به خاندان امپراتوری بازگردانده می شود. سال ۱۸۶۸ به عنوان آغاز نوسازی میجی (اصلاحات میجی) نیز شناخته می شود. واکنش ساتسوما و چوشو. در همان زمان، خاندان های ارابی ساتسوما و چوشو از طریق اشراف در پشت صحنه تلاش می کردند تا از دربار امپراتوری، ایواکورا تومومی اجازه سرنگونی شوگون سالاری را بگیرند. در ۱۴ اکتبر، درست زمانی که آنها در شُرُف دریافت مجوز از دربار امپراتوری برای آغاز جنبش سرنگونی شوگون سالاری بودند، شوگون سالاری دادخواستی برای بازگرداندن قدرت به امپراتور ارائه داد و تقریباً هیچ ارکانی از شوگون سالاری برای سرنگونی وجود نداشت. خاندان های ساتسوما و چوشو به شدت با این نحوه احیای حکومت امپراتوری مخالف بودند، زیرا احساس می کردند اگر توکوگاوا یوشینوبو حتی پس از انحلال شوگون سالاری ادو به عنوان «رئیس کنفرانس قلمروهای فئودالی» باقی بماند، قدرت شوگون سالاری سابق به شکلی متفاوت ادامه خواهد یافت. چوشو و ساتسوما معتقد بودند که سیاست های جدید غیرممکن خواهد بود مگر اینکه افراد مهم مرتبط با شوگون سالاری کنار گذاشته شوند. سپس خاندان های چوشو و ساتسوما و همچنین ایواکورا ت
ومومی، کودتای سیاسی را برنامه ریزی کردند. روز قبل از جلسه ۲ ژانویه ۱۸۶۸. از آنجا که عفو قلمرو چوشو که در نتیجه حادثه کینمون به دشمن دربار امپراتوری تبدیل شده بود، اهمیت داشت، یک بحث عمومی کامل ضروری بود و لازم بود خاندان های مختلف که به تاکتیک عدم شرکت متوسل شده بودند، مجبور به شرکت در آن شوند. در ۲ ژانویه، دربار امپراتوری دستوری مبنی بر «ارائه هرگونه نظر کتبی» در مورد عفو قلمرو چوشو و درخواست وزیر بریتانیا، پارکس، برای غیرنظامی کردن منطقه اطراف هیوگو صادر کرد. به طور خاص، در مورد موضوع عفو چوشو، دادگاه پیش نویس نامه عفو را ارائه داد و خواستار پاسخ فوری در مورد تأیید یا عدم تأیید آن تا پایان روز شد. این تلاشی به زور به پایان رساندن «بحث عمومی» به منظور جلوگیری از تاکتیک های تحریم بود. سه نفر از اعضای دولت ایچی-کای-سو شامل توکوگاوا یوشینوبو، ماتسودایرا کاتاموری و ماتسودایرا سادایوشی نیز به این رویداد دعوت شده بودند، اما هر سه به دلیل بیماری غایب بودند. بسیاری از پاسخ ها از حوزه های مختلف در این راستا بود که «این موضوع آسانی نیست، بنابراین ما قادر به پاسخگویی نیستیم»، اما حداقل حتی یک اعتراض هم وجود نداشت. حوزه
های آیزو و کووانا که با خاندان چوشو اختلاف داشتند، غایب بودند و پاسخی ارائه نکردند، اما در هر صورت، ظاهر «بحث را به پایان رساندیم» به نظر می رسید و بنابراین نامه عفو به گروه خاندان اربابی چوشو که در نیشینومیا اقامت داشتند، تحویل داده شد. در این جلسه، تصمیم گرفته شد که ارباب خاندان چوشو و پسرش، و همچنین سانجو سانه تومی و دیگران، به رتبه های رسمی خود بازگردانده شوند و اجازه سفر به کیوتو را داشته باشند، و تمام اشراف دربار که از زمان بونکیو ۲ (۱۸۶۲) با عفو امپراتوری مجازات شده بودند، بخشیده شوند. پس از آنکه نایب السلطنه و دیگران مشورت های شبانه خود را به پایان رساندند و از کاخ خارج شدند، اولین کنفرانس کوگوشو توسط اشراف و اربابانی که از کودتا حمایت کرده و همزمان به کاخ رسیده بودند، و همچنین کسانی که در کاخ باقی مانده بودند، برگزار شد. روز کودتا و جلسه ۳ ژانویه ۱۸۶۸. مرحله اول کودتا یا اولین کنفرانس کوگوشو. در صبح روز حمله، پنج قلمرو (قلمرو ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو هیروشیما (قلمرو آکی)، قلمرو اوواری و قلمرو فوکویی (نام دیگر قلمرو اچیزن) نیروهایی را اعزام کرده و کاخ امپراتوری کیوتو را مسدود کردند. سربازان آیزو که
تا آن زمان از کاخ امپراتوری محافظت می کردند، بدون مقاومت تسلیم شدند. تنها تعداد کمی از افراد برگزیده به کاخ امپراتوری احضار شدند و سربازانی از خاندان چوشو و دیگر خاندان ها، کاخ را محاصره کردند تا از ورود بیگانگان جلوگیری کنند. این «بیگانگان» عمدتاً به افرادی گفته می شد که با شوگون سالاری مرتبط هستند. سپس، در کاخ امپراتوری، بدون حضور هیچ یک از اعضای شوگون سالاری، سرانجام اعلامیه بزرگ احیای سلطنت اعلام شد. پس از این کنفرانس، به دربار امپراتوری و درباریان اعلام شد که نظام های قدیمی هر دو هم دربار امپراتوری و هم شوگون سالاری لغو خواهند شد و اعضای متشکل از سه مقام رئیس، مشاور ارشد و مشاوران، اعضای دولت جدید (احیای حکومت امپراتوری) که قرار بود تأسیس شود، خواهند شد. به عبارت دیگر، فرمانی امپراتوری با عنوان «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» صادر شد که خواستار لغو مناصب نایب السلطنه (کانپاکو)، صدراعظم (تایرو)، شوگون، کیوتو شوگوشوکو، کیوتو شوشیدای و غیره بود (در پاسخ به این، یامائوچی یودو به همراه شونگاکو و دیگران به سمت مشاور منصوب شد). این بازسازی به معنای لغو سیستم کانپاکو (نایب السلطنه) بود که حدود ۱۰۰۰ سال از
زمان نایب السلطنه شدن فوجیوارا نو موتوتسونه در دوره هی آن ادامه داشت و بازگشت به سیستم قبل از آن. اولین سیاست احیای سلطنت، ایجاد سه مقام برای جایگزینی سیستم نایب السلطنه بود. علاوه بر این، این جلسه دفاتر کیوتو شوگوشوکو و کیوتو شوشیدای را لغو کرد و به ماتسودایرا کاتاموری و ماتسودایرا ساداآکی دستور داد به قلمروهای خود بازگردند. مرحله دوم کودتا یا دومین کنفرانس کوگوشو. عصر روزی که دولت جدید افتتاح شد، دومین «کنفرانس کوگوشو» در کاخ امپراتوری برگزار شد تا در مورد نحوه برخورد با توکوگاوا یوشینوبو، محل تأمین منابع مالی برای حمایت از دولت جدید و چگونگی تحقق بازنشستگی اربابان کای و کووا و بازگشت سربازانشان به ولایتشان بود. به عنوان یک واقعیت تاریخی تقریباً قطعی گفت این است که دو بازیگر اصلی در کنفرانس، ایواکورا تومومی و یامائوچی یودو بودند. دلیل این امر این بود که این دو نفر بر سر موضوع استعفا و تسلیم زمین، که موضوع اصلی کنفرانس آن روز بود، با هم درگیر شدند. در نهم دسامبر، پس از پایان شورای صبحگاهی، پس از بیرون راندن نایب السلطنه و خانواده امپراتوری که لحظاتی قبل شورا را برگزار کرده بودند، ایواکورا تومومی وارد کاخ شد
تا تأسیس دولت جدید را اعلام کند و پرسنل سه دفتر جدید را تعیین کند. این سه منصب جلسه کوگوشو عبارت بودند از: جناحی که به دنبال سرنگونی شوگون سالاری با زور بود، از جمله ایواکورا تومومی و اوکوبو توشیمیچی، که در پی بازگشت حکومت امپراتوری بودند، در بحثی بر سر مجازات خاندان توکوگاوا، بر طرفداران سیستم دولتی، از جمله یامائوچی یودو و ماتسودایرا یوشیناگا، غلبه کردند و تصمیم گرفتند که توکوگاوا یوشینوبو از سمت رسمی خود کناره گیری کند و سرزمین خود را بازگرداند. واکنش شوگون پانزدهم. روز بعد از کودتا توکوگاوا یوشیکاتسو و ماتسودایرا یوشیناگا از مقام های نظام تازه، با یوشینوبو ملاقات کردند تا تصمیم جلسه کوگوشو، یعنی «استعفا و واگذاری زمین» را به او ابلاغ کنند. این دو مرد پیشنهاد کردند که او از مقام رسمی خود نای دایجین (وزیر کشور) صرف نظر کند و نیمی از ۴ میلیون ککو زمین خود را به عنوان کمک به دولت جدید اهدا کند. یوشینوبو پاسخی نداد، اما از ترس اینکه حدود ۱۰٫۰۰۰ سرباز سابق شوگون سالاری و سربازان قلمرو آیزو که از احیای حکومت امپراتوری خشمگین بودند، منفجر شوند، قلعه نیجو را ترک کرد و به قلعه اوساکا نقل مکان کرد. این آغاز نبرد توب
ا-فوشیمی و جنگ بوشین بود. یوشینوبو پس از اطلاع از این موضوع، طغیان زیردستان خود را سرکوب کرد و به سرعت از کیوتو به قلعه اوساکا نقل مکان کرد تا اوضاع را زیر نظر بگیرد. بسیاری از اربابان فئودال سپس با خاندان توکوگاوا همدردی کردند و جناح مشورت عمومی از این امر قدرت گرفت و برای به دست گرفتن کنترل دولت جدید از جناح ضد شوگونی و قرار دادن یوشینوبو به عنوان رهبر دولت جدید اقدام کرد. تحریک طرفداران شوگون سالاری به جنگ. در اکتبر ۱۸۶۷ (کیئو ۳) بود که ماسومیتسو یاسونوسوکه، ایموتا شوهی، ساگارا سوزو، به دستور مخفی سایگو تاکاموری وارد اقامتگاه ارشد خاندان ساتسوما در میتا-میناتو، توکیو شدند (اگرچه نظریه ای نیز وجود دارد که ساگارا سوزو قبل از آن آنجا بوده است). آنها توسط سایگو تاکاموری در کیوتو دستور داشتند تا در ادو و منطقه کانتو هرج و مرج ایجاد کنند. با بازگشت قدرت به امپراتور توسط پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، ساتسوما توجیه خود را برای برنامه ریزی برای سرنگونی شوگون سالاری با زور از دست داد، بنابراین آنها نقشه کشیدند تا شوگون سالاری را تحریک کرده و آنها را به آغاز جنگ وادارند. ساگارا سوزو، که در میان جناح سوننو-جوئی
در منطقه کانتو مشهور بود، برای جذب روشی (رونین، سامورایی بدون ارباب) فراخوان داد و ۵۰۰ نفر جمع شدند. برخی از آنها آرزوهای بلندی داشتند، اما اراذل و اوباش و قمارباز نیز در میان آنها بودند که آنها را به گروهی واقعاً مختلط تبدیل می کرد. هدف ظاهری از جمع آوری روشی ها، محافظت از تنشو-این (آتسوهیمه) از اهالی ساتسوما بود که با سیزدهمین شوگون، توکوگاوا ایه سادا ازدواج کرده بود و اکنون بیوه شده بود. برخی از روشی های جمع آوری شده، ارتش هایی را در مکان های مختلف تشکیل دادند، اما این ارتش ها بدون دستیابی به موفقیت چندانی سرکوب شدند. با این حال، از آنجایی که هدف تحریک شوگون سالاری و تشویق آنها به جنگ بود، برد یا باخت در درجه دوم اهمیت قرار داشت. از سوی دیگر، روشی ها در ادو به فروشگاه های بازرگانان ثروتمند حمله کرده و مرتکب سرقت می شدند و ادعا می کردند که این کار را برای جمع آوری پول برای وفاداری خود به امپراتور انجام می دهند و همچنین مرتکب قتل های خیابانی و آتش سوزی می شدند که باعث وخامت شدید نظم عمومی در ادو شد. آنها مورد ترس بودند و «ساتسوما گویوتو» نامیده می شدند. با این حال، آنها نیز قوانینی داشتند و اهداف آنها محدود
به بازرگانانی بود که به شوگون سالاری کمک می کردند. قلمرو شونای که به دستور شوگون سالاری مسئول محافظت از شهر ادو بود، می دانست که پایگاه رونین ها محل سکونت بالایی قلمرو ساتسوما است، اما قادر به دستیابی به شواهد محکمی نبود. علاوه بر این، نظرات در داخل شوگون سالاری متفاوت بود، به طوری که اوگوری تاداماسا خواستار نابودی شدید رونین ها بود، در حالی که کاتسو کایشو با آن مخالفت کرد و گفت که این کار زودهنگام است. با این حال، تحریک های رونین ها افزایش یافت و در شب ۲۳ دسامبر، یک حادثه تیراندازی در پادگان قلمرو شونای در میتا رخ داد. در همان روز، دومین دیوار قلعه ادو به آتش کشیده شد و شایعه شد که ایموتا شوهی مسئول این حادثه است. حادثه آتش زدن عمارت اربابی قلمرو ساتسوما در ادو. سرانجام، شوگون سالاری که دیگر نمی توانست تحمل کند، تصمیم گرفت یاغیان را در اقامتگاه بالایی قلمرو ساتسوما مجازات کند. نیروهایی که برای سرکوب آنها دستور داده شده بودند، نیروی اصلی قلمرو شونای بود. آنها در سپیده دم روز ۲۵ دسامبر، اقامتگاه ساتسوما را محاصره کردند. سربازان شوگون سالاری آموزش دیده در فرانسه و نیروهای نظامی از سایر قلمروها نیز همکاری کردند.
آبه توزو از قلمرو شونای به اقامتگاه ساتسوما رفت و از سرایدار اقامتگاه، خواست تا یاغیان را تحویل دهد. با این حال، طرف ساتسوما موافقت نکرد و مذاکره شکست خورد و باعث حمله شد و سربازان شونای که منتظر بودند، اقامتگاه را با آتش سنگین توپخانه بمباران کردند و سپس به آنجا حمله کردند و عمارت را به آتش کشیدند. اعلان جنگ با ساتسوما. در روز سال نو در سال ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، جناح توکوگاوا سندی با عنوان اعلان حمله به ساتسوما صادر کرد. این سند، بیانیه ای خشمگینانه بود مبنی بر اینکه «رفتار قلمرو ساتسوما را نمی توان نیت واقعی دربار امپراتوری دانست. این رفتار باید نتیجه توطئه ای از سوی ملازمان وفادار خاندان شیمازو باشد.» این سند به نام یوشینوبو نوشته شده بود، اما در مورد میزان دخالت او در محتوای سند، نظرات متفاوتی وجود دارد. در هر صورت، یوشینوبو احتمالاً تحت تأثیر جناح طرفدار جنگ قرار گرفته بود. وقتی سربازان قلعه اوساکا از این موضوع باخبر شدند، خشمگین شدند و حتی کیکی دیگر نتوانست آنها را مهار کند. در روز سال نو ۱۸۶۸، او مجبور شد اطلاعیه حمله به ساتسوما (سند درخواست از دولت جدید برای نابودی نیروهای ساتسوما) را ارائه دهد و روز ب
عد، به آنها اجازه پیشروی به سمت کیوتو را داد. آغاز نخستین جنگ بوشین. در روز بعد، یعنی روز سوم، یک درگیری مسلحانه تمام عیار بین نیروهای سابق شوگون سالاری و جناح ضد شوگون سالاری ساتسوما-چوشو در توبا و فوشیمی، ورودی های کیوتو، آغاز شد. این نبرد در جهان به عنوان نبرد توبا-فوشیمی شناخته می شود. نیروهای سابق شوگون ۱۵٬۰۰۰ نفر بودند، در حالی که نیروهای جدید دولتی که در اطراف ساتسوما و چوشو متمرکز بودند، ۵۰۰۰ نفر بودند. نیروهای سابق شوگون به اندازه نیروهای ساتسوما و چوشو مجهز بودند، اما شکست خوردند. در ۶ ژانویه، یوشینوبو در قلعه اوساکا فرار کرد و با یک کشتی بخار به ادو بازگشت. این امر باعث فروپاشی نیروهای سابق شوگون سالاری شد اما جنگ بوشین تا سال بعد، ۱۸۶۹ (میجی ۲) ادامه یافت. آغاز دوره میجی. نیروهای دولت جدید با نیرویی بالغ بر ۵۰٬۰۰۰ نفر ادو را به قصد حمله و تسخیر محاصره کردند، اما پس از ملاقاتی بین کاتسو کایشو، یکی از مقام های سابق شوگون سالاری، و سایگو تاکاموری، یکی از اعضای نیروهای دولت جدید، حمله به شرط تحویل بدون قید و شرط قلعه ادو و تضمین جان یوشینوبو متوقف شد. اما نبرد در نقاط مختلف بین نیروهای دولت جدید و نیر
وهای متحد طرفدار شوگون سالاری درگرفت. در این مدت، دولت جدید پنج ماده سوگند امپراتوری را صادر کرد و سیاست خود را مبنی بر «گشودن کشور به روی صلح و دوستی و احترام به افکار عمومی» روشن ساخت و یک سند قانون اساسی میجی را که از قانون اساسی ایالات متحده الگوبرداری شده بود، تدوین کرد و سازمان سیاسی دولت جدید را با تفکیک قوا سازماندهی کرد. علاوه بر این، امپراتور به قلعه ادو منتقل شد و آن را کاخ امپراتوری توکیو نامید، ادو به توکیو تغییر نام داد و نام دوره به دوره میجی تغییر یافت.
شورش گنکو یک جنگ داخلی در ژاپن بود که به شوگون سالاری کاماکورا و قدرت خاندان هوجو در ژاپن پایان داد.
جنبش براندازی شوگون ، به فعالیت و جنبش سیاسی به هدف براندازی شوگون سالاری توکوگاوا در اواخر دوره ادو گفته می شود. همچنین به جنبش تحت رهبری امپراتور گودای گو در اواخر دوره کاماکورا (حادثه شوچو و جنگ گنکو) نیز گفته می شود.
اوکوبو ایچیو ( – ) سیاستمدار در خدمت شوگون سالاری توکوگاوا و شهردار توکیو در دوره باکوماتسو در ژاپن بود.
فینال جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۸۳ هفدهمین فینال جام حذفی ایران بود که بین دو تیم استقلال و سپاهان برگزار شد و در نهایت به قهرمانی سپاهان منجر شد. دور رفت این بازی که به صورت رفت و برگشت انجام شد در اصفهان و بازی برگشت در تهران برگزار شد. رفت. دیدار رفت دو تیم، در حضور بیش از ۳۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه نقش جهان اصفهان برگزار شد که در دقیقه نهم مسابقه، لئون استپانیان از روی یک ضربه کاشته، گل اول سپاهان را به ثمر رساند. در دقیقه ۲۷ یدالله اکبری بازی را به تساوی کشاند. هر دو تیم نیمه اول را با تساوی ۱ بر ۱ به پایان رساندند. در نیمه دوم و در دقیقه ۵۶ خرمگاه مدافع استقلال با ضربه سر دروازه خودی را باز کرد تا سپاهان مجدداً از حریف خود پیش افتد. اما غلام رضا عنایتی در دقیقه ۷۹ مجدداً بازی را مساوی کرد. در شرایطی که به نظر می رسید مسابقه با تساوی ۲ بر ۲ هر دو تیم به پایان برسد و کسب تساوی در دیدار برگشت بتواند استقلال را امیدوار کند که به عنوان دیگر نماینده ایران در مسابقات لیگ قهرمانان فوتبال آسیا صعود کند، هاشمی زاده بازیکن تیم سپاهان در دقیقه ۸۷ موفق به گلزنی شد تا بازی با نتیجه ۳ بر ۲ به سود سپاهان به پایان برسد. ب