Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاربری QUIC به گروه کاربری HTTP محول شود. مدتی بعد پیشنهاد ناتینگام توسط همکارانش در کارگروه مهندسی اینترنت در نوامبر ۲۰۱۸ مورد قبول گرفت. پشتیبانی از نگارش سوم HTTP در سپتامبر ۲۰۱۹ به گوگل کروم اضافه شد ، همچنین در نوامبر ۲۰۱۹ نیز فایرفاکس این پشتیبانی را اضافه کرد. پیاده سازی ها. کتابخانه ها. کتابخانه هایی متن باز که منطق کلاینت یا سرور را برای HTTP/3 یا QUIC پیاده کرده اند به شرح زیر هستند. کتابخانه quiche (ساخته کلادفلر) میتواند به انجین اکس متصل شود. بر طبق برنامه ریخته شده HTTP/3 از نسخه ۱.۱۷ انجین ایکس پشتیبانی میشود. تعدادی کتابخانه وجود دارند که پیش نویسی قدیمی تر از پروتکل یا نگارش های گوگل از QUIC را پیاده سازی کرده اند.(مانند : Q046 در گوگل کروم ، نسخه ۷۶)
فرهنگ امپراتوری عثمانی طی چندین قرن تکامل یافته زیرا دولت حاکم بر مردمان عثمانی فرهنگ های مختلف بومی سرزمین های فتح شده و مردمانشان را جذب، سازگار و اصلاح کرد. تأثیر شدیدی از آداب و رسوم و زبان های جوامع اسلامی، به ویژه زبان عربی، وجود داشت، در حالی که فرهنگ پارسی از طریق امپراتوری سلجوقی در پیشینیان عثمانی نقش بسزایی داشت. علی رغم ادغام های جدیدتر، سلسله عثمانی مانند پیشینیان خود در سلطان رم و امپراتوری سلجوقی، در فرهنگ، زبان، عادات و آداب و رسوم خود کاملاً فارسی شده و به همین دلیل، از این امپراتوری به عنوان یک امپراتوری پارسی شده یاد می شود. با گسترش امپراتوری عثمانی، فرهنگ مناطق بیشماری را تحت سیطره خود و فراتر از آن تحت تأثیر بیزانس، فرهنگ عربی خاورمیانه اسلامی و فرهنگ فارسی ایران قرار گرفت. ادبیات. شعر. مانند بسیاری از اشکال هنری ترکی عثمانی، اشعاری که برای محفل دربار عثمانی سروده شده است، تأثیر شدیدی از سنتهای ادبیات فارسی کلاسیک دارد. تعداد زیادی از وامواژه ها فارسی وارد زبان ادبی، مورد استفاده می شود. ادبیات ترکی. شامل قطعات شفاهی و متون نوشته شده به زبان ترکی استانبولی می شود، چه در شکل عثمانی چه در
اشکال کمتر ادبی آن مانند گونه ای که امروزه در جمهوری ترکیه به آن صحبت می شود. زبان ترکی عثمانی که اساس بیشتر مجموعه نوشتارها را تشکیل می دهد، تحت تأثیر فارسی و عربی بود و به الفبای ترکی عثمانی نوشته می شد. فرهنگ پارسی در امپراتوری عثمانی . در قرن ۱۴ برتری عثمانی ها در آسیای صغیر افزایش یافت. عثمانی ها ادبیات پارسی را برای مدت پنج و نیم قرن پشتیبانی کردند و تعداد زیادی از نویسندگان و هنرمندان را مخصوصاً در قرن ۱۶ جذب کردند. یکی از نامدارترین شاعران پارسی دربار عثمانی فتح الله عارف چلبی بود. که همچنین وی یک نقاش و یک مورخ و همچنین آفریننده سلیمان نامه که زندگینامه سلیمان باشکوه بود نیز محسوب می شد. در اواخر قرن ۱۷ آن ها زبان پارسی را به عنوان زبان دربار و اداری امپراتوری عثمانی رها کردند و ترکی را جایگزین آن نمودند. تصمیمی که مغول های پارسی زبان هندوستان را به حیرت واداشت. سلطان سلیمان حتی دیوان شعری به زبان پارسی دارد. معماری. معماری عثمانی تلفیقی از سنتهای معماری سلجوقی است که تحت تأثیر ایرانیان قرار گرفته است، همان طور که در ساختمانهای قونیه، معماری مملوک و معماری بیزانسی مشاهده می شود. این شهر در ساختمانهای
بزرگ عمومی، مانند مساجد و کاروانسرا، قرن شانزدهم به بزرگترین پیشرفت خود رسید. مهمترین چهره این رشته، معمار و مهندس معمار قرن شانزدهم معمار سنان، یک مسلمان با تبار ارمنی بود و پیشینه ای در ینی چری داشت. مشهورترین آثار وی مسجد سلیمیه در ادرنه و مسجد سلیمانیه در قسطنطنیه است. یکی از شاگردانش بنام صادفکار محمد آقا، اوایل قرن ۱۷ هجری مسجد سلطان احمد مشهور به مسجد آبی را طراحی کرد، که آخرین بنای عالی معماری کلاسیک عثمانی محسوب می شد. معماری عثمانی به سبک معماری که در قرن چهارده و پانزدهم در امپراتوری عثمانی در شهرهای بورسا و ادیرن به وجود آمد اطلاق می گردد. معماری امپراتوری نسخه توسعه یافته معماری سلجوقی است و از معماری بیزانسی، ایران و همچنین سنن مملوکی بعد از سقوط قسطنطنیه الهام گرفته است. برای حدود چهارصد سال آثار معماری بیزانسی مانند مسجد ایاصوفیه به عنوان الگویی برای بسیاری از مساجد عثمانی استفاده می شد. به طور کلی معماری عثمانی به عنوان ترکیبی از معماری عثمانی با سنن معماری مدیترانه و خاورمیانه شناخته می شود. هنرهای تزئینی. مینیاتورها. نگارگری عثمانی گونه ای از هنر در امپراتوری عثمانی بوده که به نگارگری ایرا
نی شباهت و نزدیکی دارد به طوری که می توان گفت از نگارگری ایرانی تقلید شده است؛ و همچنین تأثیراتی از هنر چینی دارد. این هنر همراه با تذهیب، خوشنویسی، کاغذ ابری و صحافی کتاب است. از تصاویر برای توصیف بهتر جملات و مضامین استفاده می شد. نقاشان در کارگاهی برای نقاشی جمع می شدند. رنگ ها توسط رنگدانه های طبیعی مخلوط می شد و با افزودن پودر سفیده تخم مرغ و بعد از آن با مخلوط شدن با صمغ عربی رقیق می گشت. به این ترتیب رنگهایی با خلوص بسیار بالا و درخشان بدست می آمد. در این نوع سبک پر استفاده ترین رنگها، رنگ های قرمز روشن، قرمز مایل به زرد، آبی و سبز بوده است. فرش بافی و هنر نساجی. هنر قالی بافی در امپراتوری عثمانی از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. بافندگی اینگونه فرشها در فرهنگ های عشایری آسیای مرکزی سرچشمه گرفته است و سرانجام در جوامع مستقر در آناتولی گسترش یافت. قالی ترکی، فرش آناتولی یا سجاده ترکی، یک اصطلاح عامیانه است که امروزه معمولاً برای نشان دادن فرش ها و سجاده های بافته شده در آناتولی (یا آسیای صغیر) و مناطق مجاور آن استفاده می شود. از نظر جغرافیایی، منطقه تولید آن را می توان با سرزمین هایی که از نظر تاریخی تحت س
لطه امپراتوری عثمانی قرار داشتند، مقایسه کرد. این یک کف پوش بافته یا شمع بافته یا روکش دیوار است که برای مصارف خانگی، فروش محلی و صادرات تولید می شود. طرح فرش آناتولی یا همان قالی ترکی، رشته های مختلفی از سنت را در خود جای داده است. عناصر خاص از نزدیک با تاریخ اقوام ترک و تعامل آن ها با فرهنگ های اطراف، در اصل آسیای مرکزی آن ها و همچنین در هنگام مهاجرت، و خود در آناتولی ارتباط دارد. مهمترین تأثیرات فرهنگی ناشی از فرهنگ چینی و اسلام بود. فرش های مناطق برگاما و قونیه به عنوان نزدیک ترین فرش های آناتولی مرتبط هستند و اهمیت آن ها در تاریخ این هنر بهتر درک می شود.
«بمیر، بمیر عزیزم» ترانه ای از گروه هارر پانک میس فیتس است. این ترانه در ماه می ۱۹۸۴ (۷ ماه پس از فروپاشی گروه میس فیتس) توسط شرکت نشر مستقل پلَن ناین منتشر شد. نام ترانه الهام گرفته از فیلم ترسناک متعصب (۱۹۶۵) است که در ایالات متحده آمریکا با عنوان «بمیر، بمیر عزیزم!» اکران شد. طرح جلد تک آهنگ برگرفته از شمارهٔ نوزدهم کتاب کامیک تالار لرز منتشر شده در سپتامبر ۱۹۵۳ است. این ترانه در سال ۱۹۸۱ و به عنوان یکی از قطعه های آلبوم "با ما قدم بزن" ضبط شد اما در آن آلبوم گنجانده نشد و در سال ۱۹۸۴ به همراه ۲ ترانهٔ دیگر، در قالب تک آهنگ منتشر شد. گروه متالیکا، درسال ۱۹۹۸ نسخهٔ جدیدی از «بمیر، بمیر عزیزم» را در کاور آلبوم گاراژ اینک. منتشر کردند. نظر منتقدان. ویکتور والدویا از آل میوزیک در نقد مثبتی که راجع به «بمیر، بمیر عزیزم» نوشت آن را جزو بهترین ترانه هایی دانست که میس فیتس ضبط کرده اند و با عبارت «یک انرژی خالص و وحشیانهٔ آزادشده» از آن یاد کرد. آرون لاریویه در استریوگام «بمیر، بمیر عزیزم» را بهترین ترانهٔ میس فیتس لقب داد. ریتم کوبنده ای که ترانه با آن آغاز می شود، تمام مدت تکرار می شود و تا پیش از پایان آشفتهٔ آ
هنگ، حتی کوبنده تر هم می شود و به عقیدهٔ لاریویه این، یک بدرقهٔ بی نقص برای یکی از بهترین گروه های پانک تمام دوران است. جف یانیاک (خوانندهٔ گروه دیسچارج) بر این باور است بودجهٔ پایین گروه ها بعضاً باعث می شود بهترین آثارشان را خلق کنند و این قطعه را مصداق آن وضعیت می داند. او نسخهٔ متالیکا را «بسیار وحشتناک» توصیف کرده و معتقد است آن ها ترانه را نابود کرده اند. دَن آزی در وبسایت دیفیوزر، با اشاره به نام و محتوای ترانه از آن با عنوان کتاب درسی میس فیتس یاد کرده است.
فرهنگ عامه کویت، در قالب شعر گویش، فیلم، تئاتر، رادیو و تلویزیون، شکوفا می شود و حتی به کشورهای همسایه نیز صادر می شود. در کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، فرهنگ کویت نزدیکترین فرهنگ به بحرین است. هنرها. کویت دارای قدیمی ترین جنبش هنر نوگرا در شبه جزیره عربستان است. با شروع از سال ۱۹۳۶، کویت اولین کشور خلیج فارس بود که بورسیه های هنری را اعطا کرد. هنرمند کویتی، مژب الدواری اولین هنرمند شناخته شده هنرهای تجسمی در منطقه خلیج فارس بود. وی به عنوان بنیانگذار هنر تک چهره در منطقه شناخته می شود. گالری سلطان اولین گالری هنری حرفه ای عربی در خلیج فارس بود. موسیقی. کویت محل تولد ژانرهای مختلف موسیقی محبوب مانند اره است. موسیقی کویت به طور قابل توجهی بر فرهنگ موسیقی در سایر کشورهای عربی تأثیر گذاشته است. موسیقی سنتی کویت بازتابی از میراث دریایی این کشور است، که به ژانرهایی چون فیجری مشهور است. کویت پیشگام موسیقی معاصر خلیجی بود، کویتی ها اولین هنرمند ضبط تجاری در منطقه خلیج بودند. اولین ضبط های شناخته شده کویت بین سال های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۵ ساخته شده اند. ادبیات. کویت در سالهای اخیر چندین نویسنده برجسته معاصر همچون اسماعیل فهد ا
سماعیل، نویسنده بیش از بیست رمان و مجموعه های داستان کوتاه داشته است. همچنین شواهدی وجود دارد که ادبیات کویت مدتهاست که با ادبیات انگلیسی و فرانسه تعامل داشته است. گرگیعان. گرگیعان یا قرقیعان نام یک آیین سنتی رایج بین عرب های خوزستان، استان هرمزگان، عراق، بحرین، کویت، و شرق عربستان (احساء و قطیف) و امارات متحده عربی است که در شهریور ماه ۱۳۹۵ به عنوان میراث معنوی مردم عرب ایران به ثبت ملی رسید. این آیین که ریشه ای تاریخی دارد در نیمهٔ ماه رمضان در مناطق عرب نشین توسط کودکان اجرا می شود. برای ریشه این مراسم روایات مختلفی ذکر شده اما برجسته ترین آن، به مناسبت میلاد امام دوم شیعیان ذکر شده است. این آئین در همه ساله در بسیاری از شهرهای ایران برگزار می شود اما به صورت رسمی تاکنون دو بار در بخش جنبی نمایشگاه قرآن در موزه هنرهای معاصر اهواز به صورت نمادین برگزار شد که با استقبال پرشور کودکان و علاقه مندان مواجه شد. آشپزی کویتی. ترکیبی از آشپزهای عربی، ایرانی، هندی و مدیترانه ای است. کبسه غذای برجسته آشپزی کویتی است که از ترکیب برنج باسماتی، ادویه جات، مرغ یا گوشت گوسفند تهیه می شود. غذای دریایی به ویژه ماهی بخشی مهمی
از رژیم غذایی کویتی است. ماهی هامور به دلیل بافت و طعم ویژه اش با بریانی برنج، به همراه ماهیان زبیدی، صافی و صبیتی از ماهیان پرطرفدار محلی هستند، که به صورت گریل شده و سرخ شده مصرف می شوند. غذاهای دریایی قرن ها است که پایه اصلی غذاهای کویت بوده است. ورزش. ورزش در کویت از نظر مشارکت و محبوبیت در درجه اول بر فوتبال متمرکز است. پس از فوتبال این کشور در ورزش های بسکتبال، هاکی، کریکت و هندبال نیز فعالیت داشته است. فوتبال فوتبال محبوب ترین ورزش در کویت است. اتحادیه فوتبال کویت (KFA) هیئت مدیره فوتبال کویت است. KFA تیم های ملی مردان، زنان و فوتسال را سازمان می دهد. تیم آقایان در این ورزش موفقیت های محدودی کسب کرده است که تیم ملی در سال ۱۹۸۲ در هشت مسابقه جام حذفی آسیا و یک جام جهانی فیفا با هم به رقابت پرداخت. لیگ برتر کویت لیگ برتر فوتبال کویت است که هجده تیم در آن حضور دارند. کویت در بسیاری از باشگاه های فوتبال از جمله العربی، الفحیحیل، الجهرا، الکویت، النصر، السالمیه، الشباب، القادسیه، ال یرموک، کاظمه، خیطان و الصلیبیخات قرار دارد. التضامن کویت یکی از کشورهای موفق ترین باشگاه ها در فوتبال آسیا است. تیم ملی کویت
همچنین قهرمان جام ملت های آسیا در سال ۱۹۸۰، نایب قهرمان جام ملت های آسیا در ۱۹۷۶، و مقام سوم جام ملت های آسیا ۱۹۸۴ را به دست آورده اند. کویت همچنین یک بار سابقه حضور در جام جهانی سال ۱۹۸۲دارد. بسکتبال بسکتبال یکی از ورزش های محبوب کویت است. بسکتبال در کویت توسط انجمن بسکتبال کویت (KBA) اداره می شود. تیم ملی هرگز در یک مسابقات جهانی بسکتبال (FIBA) نرفته است و تیم ملی نیز هرگز در یک بازی المپیک در بسکتبال حضور نداشته است، اما تیم ملی یازده بار در مسابقات قهرمانی آسیا در بسکتبال حضور داشته است، اما پیروز نشد. هر مدال کویت یکی از موفق ترین کشورهای بسکتبال در خاورمیانه است. عبدالله الصرف یکی از بهترین و مشهورترین سبد خرید کویت است. وی در حال حاضر برای القادسیه در کویت بازی می کند.
پاور آو سیبری () یک خط لوله انتقال است که توسط شرکت گازپروم روسیه احداث شده است و حدود ۳۰۰۰ کیلومتر طول دارد. این خط لوله از میدان های گازی چایاندا و کوفیکتا در سیبری به بلاگووشچنسک در نزدیکی مرز چین امتداد پیدا می کند.
علی محمدوف (; – ) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در سال ۱۹۹۲ در جنگ قره باغ کشته شد. زندگی نامه. علی محمدوف در ۱۱ اوت سال ۱۹۵۵، در شهر نخجوان جمهوری خودمختار نخجوان در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. از آنجا که در دوران کودکی اش، خانواده اش به باکو منتقل شد، در مدرسه شماره ۲۵۵ این شهر تحصیل گرفت. در سال ۱۹۷۵، دوره خدمت سربازی خود را در یگان های ارتش شوری مستقر در مجارستان سپری کرد. علی محمدوف دانش آموخته آکادمی نیروی انتظامی آذربایجان می باشد. او بعدها به عنوان سروان پلیس در قسمت تحقیقات جنایی وزارت کشور مشغول به کار بود. جنگ قره باغ. از سال ۱۹۹۲، علی محمدوف زود زود به خط مقدم جبهه قره باغ اعزام می شده است. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۲، به عملیات دفاع از شهرستان لاچین پیوست. با وجود اینکه به همراه هم رزمانش توانستند ارتفاع «قیزارتی» را بازپس گیرند، ولی بامداد اول اکتبر مورد حمله شدید ارتش ارمنستان قرار گرفتند. وی هنگام تلاش برای تخلیه مجروحان از میدان جنگ به جاهای امن از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته و در مصاف نبرد جان خود را از دست داد. خانواده. علی محمدوف متأهل و دارای ۲ فرزند بود. نشان. طبق فرمان شماره ۲۷۳
رئیس جمهور آذربایجان، مورخ ۱۹ اکتبر سال ۱۹۹۲، به علی محمدوف فرزند علی حسین در پاس اقدامات قهرمانانه اش، پس از مرگش نشان قهرمان ملی این کشور اعطاء گردید. گرامیداشت. یکی از خیابان های شهر باکو وامدار اسم علی محمدوف است.
آنتونی سالرنو (۱۵ اوت ۱۹۱۱–۲۷ ژوئیه ی ۱۹۹۲) یک گانگستر آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۱ تا زمان محکومیتش در سال ۱۹۸۶ به عنوان رئیس و سرپرست خانواده تبهکار جنووسه در شهر نیویورک فعالیت می کرد. او معمولا با کلاه شاپو و سیگار برگش به یاد آورده می شود. به سالرنو به دلیل اضافه وزنش لقب «تونی چاقه» داده بودند. زندگی اولیه و فعالیت های جنایی. آنتونیو سالرنو در هارلم شرقی نیویورک متولد و بزرگ شد. او از جوانی درگیر فعالیت های غیرقانونی از جمله قمار، بخت آزمایی، وام دهی با بهره های کلان و اخاذی برای خانواده لاکی لوچیانو (که بعدها به خانواده جنووز معروف شد) بود. سالرنو عضو کروی ۱۱۶ام خیابان بود که توسط مایکل "تریگر مایک" کوپولا رهبری می شد. او با کنترل عملیات بخت آزمایی در هارلم که سالانه حدود یک میلیون دلار درآمد داشت و همچنین یک شبکه بزرگ وام دهی، در سلسله مراتب خانواده پیشرفت کرد. در سال ۱۹۴۸، با فرار کوپولا به فلوریدا برای فرار از اتهامات قتل، سالرنو رهبری این کرو را بر عهده گرفت. فعالیت های قانونی و سرمایه گذاری ها در سال ۱۹۵۹، سالرنو به صورت مخفیانه حامی مالی یک مسابقه قهرمانی بوکس سنگین وزن بین اینگمار یوهانسون سوئدی
و فلوید پاترسون آمریکایی در یانکی استادیوم نیویورک بود. اگرچه هیچ اتهامی علیه او در این رابطه مطرح نشد. سالرنو بین چندین اقامتگاه جابجا می شد: - یک خانه در میامی بیچ، فلوریدا - یک ملک ۱۰۰ هکتاری با مزرعه اسب در راینبک، نیویورک - باشگاه پسران پالما در هارلم شرقی - آپارتمانی در محله اعیان نشین گرمرسی پارک منهتن نقش های کلیدی در خانواده جنووز سالرنو در طول دوران فعالیتش در خانواده جنووز به عنوان کونسیلیهری، آندررباس و رئیس موقت خدمت کرد. در دهه ۱۹۶۰، او بزرگترین عملیات بخت آزمایی نیویورک را کنترل می کرد که سالانه تا ۵۰ میلیون دلار درآمد داشت. مرکز فرماندهی او در باشگاه اجتماعی پسران پالما در هارلم شرقی قرار داشت. مشکلات قانونی و سلامت سالرنو از روی کوهن به عنوان وکیل خود استفاده می کرد. در ۲۰ آوریل ۱۹۷۸، او به شش ماه حبس فدرال به اتهام قمار غیرقانونی و فرار از پرداخت مالیات محکوم شد. در اوایل ۱۹۸۱، پس از آزادی از زندان، سالرنو دچار سکته مغزی خفیف شد و برای بهبودی به ملک خود در راینبک بازگشت. در زمان سکته، او مقام آندررباس خانواده جنووز را بر عهده داشت. خانواده جنووزه و دوران زندان. پس از بهبودی سالرنو از سکته مغ
زی و مرگ فرانک تیری در ۳۱ مارس ۱۹۸۱، سالرنو به عنوان رئیس صورتی خانواده جنووز منصوب شد. اگرچه مقامات قانونی در آن زمان گمان می کردند سالرنو رئیس واقعی خانواده است، اما در محافل مافیایی نیویورک راز آشکاری بود که او فقط پوششی برای رئیس واقعی، وینسنت "چین" جیگانته است. به عنوان مثال، آلفونسو "آل کوچک" دارکو که بعدها به عنوان رئیس موقت خانواده لوچیزه تبدیل شد (پیش از همکاری با مقامات)، به محققان گفت که هنگام عضویت رسمی در خانواده لوچیزه در ۱۹۸۲ به او گفته شده بود جیگانته رئیس واقعی خانواده جنووز است. این سنت از زمان مرگ ویتو جنووز در ۱۹۶۹ آغاز شده بود، زمانی که فیلیپ "بنی اسکویینت" لومباردو رهبر واقعی خانواده بود. لومباردو از چندین رئیس صورتی برای پنهان کردن موقعیت واقعی خود استفاده می کرد، رویه ای که پس از بازنشستگی لومباردو در ۱۹۸۱ و به قدرت رسیدن جیگانته ادامه یافت. محاکمه کمیسیون مافیا در ۲۵ فوریه ۱۹۸۵، سالرنو و هشت رئیس دیگر مافیای نیویورک در محاکمه کمیسیون مافیا متهم شدند. در اکتبر ۱۹۸۶، مجله فورچون سالرنوی ۷۵ ساله را به عنوان قدرتمندترین گانگستر آمریکا از نظر قدرت، ثروت و نفوذ معرفی کرد. اگرچه بسیاری این ر
تبه بندی را زیر سوال بردند و معتقد بودند مقامات قانونی اهمیت سالرنو را برای جلب توجه به پرونده خود بزرگنمایی کرده اند. سالرنو درخواست وثیقه اش رد شد و وکلای او تا دیوان عالی ایالات متحده علیه این تصمیم تجدید نظر کردند. اما در پرونده ایالات متحده علیه سالرنو، دیوان عالی حکم داد که به دلیل خطرناک بودن او برای جامعه، می تواند بدون وثیقه زندانی بماند. در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۶، سالرنو به اتهامات RICO محکوم و در ۱۳ ژانویه ۱۹۸۷ به ۱۰۰ سال حبس بدون عفو مشروط و ۲۴۰ هزار دلار جریمه محکوم شد. اتهامات اضافی و افشاگری ها در ۲۱ مارس ۱۹۸۶، هنگام انتظار برای محاکمه کمیسیون، سالرنو در یک اتهام رشوه خواری دیگر متهم شد. این پرونده ادعا می کرد سالرنو منافع کنترل کننده ای در شرکت های بتن S&amp;A و ترانزیت-میکس داشته و در ساخت مدرسه پزشکی مونت سینای، مرکز سرطان مموریال اسلون-کترینگ و برج ترامپ نقش داشته است. همچنین او متهم شد در انتخابات روی لی ویلیامز به ریاست اتحادیه تیمسترز دخالت غیرقانونی داشته است. در اکتبر ۱۹۸۸، او به ۷۰ سال حبس اضافی محکوم شد. در ۱۹۸۶، وینسنت "ماهی" کافارو، دست راست سالرنو، به مقامات قضایی پیوست و افشا کرد که سالر
نو هرگز رئیس واقعی نبوده و فقط پوششی برای جیگانته بوده است. کافارو توضیح داد که خانواده جنووز از ۱۹۶۹ این فریب را حفظ کرده اند. یک نوار اف بی آی نیز مکالمه ای را ضبط کرده بود که در آن سالرنو به وضوح اشاره می کرد تصمیم نهایی با "رئیس" است. سلوین راب، روزنامه نگار جنایت سازمان یافته در نیویورک تایمز، در کتابش پنج خانواده اشاره می کند که حتی اگر دادستان ها در معرفی سالرنو به عنوان رئیس خانواده اشتباه کرده باشند، این خطا بر محکومیت او در محاکمه کمیسیون تأثیری نداشت، چرا که او به خاطر اعمال جنایی خاص محکوم شده بود، نه به خاطر مقامش به عنوان رئیس خانواده. مرگ. پس از محکومیت و زندانی شدن، سلامت سالرنو به دلیل بیماری دیابت و سرطان پروستات مشکوک به شدت رو به افول گذاشت. او در بازداشتگاه فدرال تحت مراقبت های پزشکی قرار داشت، اما شرایط جسمانی اش به تدریج وخیم تر شد. سرانجام در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۲، آنتونیو سالرنو در سن ۸۰ سالگی در مرکز پزشکی زندان فدرال اسپرینگفیلد میسوری درگذشت. مرگ او پایان زندگی یکی از آخرین چهره های قدیمی مافیای نیویورک بود که در دوران اوج قدرت سازمان یافته جنایت در آمریکا نقش مهمی ایفا کرده بود. تشییع و ت
دفین سالرنو در گورستان سنت ریموند در محله تروگز نک در برانکس نیویورک به خاک سپرده شد. مراسم تدفین او اگرچه با حضور جمعی از نزدیکان و همکاران سابقش برگزار شد، اما به دور از هیاهوی رسانه ای و با مراسمی نسبتاً ساده انجام پذیرفت. این گورستان که بسیاری از چهره های شناخته شده مافیای نیویورک در آن آرمیده اند، به نوعی تبدیل به آخرین محل تجمع بسیاری از اعضای سابق خانواده های جنایتکار نیویورک شده است. در فرهنگ عامه. آنتونیو سالرنو، چهره سرشناس مافیایی، در چندین اثر سینمایی به تصویر کشیده شده است: ۱. کشتن مرد ایرلندی (۲۰۱۱) - بازیگر: پل سوروینو - این فیلم داستان زندگی دنی گرین، گانگستر ایرلندی-آمریکایی را روایت می کند. ۲. مرد ایرلندی (۲۰۱۹) - کارگردان: مارتین اسکورسیزی - بازیگر: دومنیک لومباردوزی - این فیلم بر اساس خاطرات فرانک شیران، راننده خانواده مافیایی ساخته شده است. ۳. شاگرد (۲۰۲۴) - بازیگر: جو پینگو - این فیلم به رابطه بین دونالد ترامپ و مشاور حقوقی او، روی کوهن می پردازد. هر یک از این بازیگران جنبه های مختلفی از شخصیت پیچیده سالرنو را به تصویر کشیده اند، از نقش او به عنوان رئیس صورتی خانواده جنووز تا ارتباطاتش ب
ا چهره های سیاسی و حقوقی. این تصاویر سینمایی به درک عمومی از نقش سالرنو در تاریخ جنایت سازمان یافته آمریکا کمک کرده اند.
اَبَرچابکی یا ابرمانورپذیری یک توانایی در برخی هواپیماهای جنگنده است که یک هواپیمای معمولی با ابزار سنتی توانایی انجام آن را ندارد. با بهره گیری از فناوری جهت دهی رانش این توانایی برای خلبان فراهم می شود. چنین میزان چابکی موجب می شود که خلبان بتواند هواپیمای خود را به جهتی خاص سُر بدهد و با تغییر دادن دینامیک پرواز بتواند زاویهٔ حملهٔ خود را عوض کند. این توانایی برای نخستین بار در سال ۱۹۷۵ به دست ایالات متحده آمریکا معرفی شد که در جنگندهٔ آزمایشی و مفهومی مک دانل داگلاس اف-۱۵ اس تی اوال/ام تی دی (نسخه آزمایشی f-15)به کار رفته بود ولی هرگز به سرانجام نرسیدند. مهندسان آمریکایی این ویژگی را ناکارآمد و مربوط به نبرد سنتی خواندند و نیروی هوایی آمریکا تصمیم گرفت این پروژه را رها کرده و به مسائل دیگر بپردازد. دلیل رها کردن این پروژه، آن بود که مهندسان آمریکایی روش درگیری «فرای بُرد دید» (BVR) را در دستور کار قرار دادند. این روش به اینصورت است که درگیری از راه دور و در فاصلهٔ ۳۷ کیلومتری و بیشتر از ۳۷ کیلومتر انجام می شود و در چنین شرایطی نیازی به درگیری های هوایی به روش سنتی و تن به تن در آن وجود ندارد. از سوی دیگر
کشور روسیه این پژوهش ها را ادامه داد و در سال ۱۹۸۳ نخستین هواپیمای میگ-۲۹ روسیه با ویژگی جهت دهی رانش معرفی شد. شرکت میگ، یک عدد میگ-۲۹ام را با این ویژگی آزمایش کرد و نام آن را میگ-۲۹-OVT گذاشت. سپس این دانش طی ۱۳ سال تکمیل شد و درنهایت در سال ۱۹۹۶ در جنگندهٔ سوخو-۲۷ به طرزی بهینه و گسترده مورد بهره برداری قرار گرفت و امروزه بعنوان ویژگی استاندارد در همهٔ جنگنده های نسل چهار پلاس و پنج روسیه به کار می رود. با اینکه مکانیزم این فناوری در هواپیماهای روسی چندان روشن و عمومی نشده است، ولی به وضوح مشخص است که مهندسان روسی با بهره گیری از جهت دهی رانش، تغییراتی در فرایند پساواماندگی ایجاد کرده اند و توانستند مانور کبرا را اختراع کنند. روسها با تکیه بر درگیری های نزدیک در سرعتهای کم به توسعهٔ هواپیماهای خود پرداختند که بتوانند در سرعت پایین، مانور بالایی داشته باشند که در تضاد با شیوهٔ غربی بود. شیوهٔ غربی به آن سو گرایش پیدا کرد که باید با حفظ انرژی جنبشی هواپیما در سرعتهای بالا، از راه دور با دشمن درگیر شد. فناوری جهت دهی بردار رانش در چند هواپیمای پیش نمونه مورد آزمایش و بررسی قرار گرفت و در صنعت هوایی روسیه جنگن
دهٔ سوخو-۲۷ و در آمریکا جنگندهٔ اف-۲۲ رپتور نخستین هواپیماهایی بودند که با این فناوری به تولید انبوه رسیدند. سرانجام ایالات متحده آمریکا نیز این فناوری را ضروری ارزیابی کرد و مجبور شد جهت دهی رانش را در اف-۲۲ رپتور به کار بگیرد که البته نازل موتور اف-۲۲ تنها در راستای بردار Y (بالا و پایین) حرکت می کند. درحالیکه نازل موتور جنگنده های سوخو در راستای سه محور X - Y - Z حرکت می کنند.
الدار محمدوف (; – ) پرسنل نظامی اهل جمهوری آذربایجان بود. وی قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره باغ کشته شده است. زندگی نامه. الدار محمدوف در ۱۰ ژانویه سال ۱۹۶۸، در شهر باکوی آذربایجان شوروی چشم به دنیا گشود. او دانش آموخته دانشگاه افسری جمشید نخجوانسکی (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹) بود. پس از فارغ اتحصیلی، به تحصیلات خود در رشته علوم سیاسی در آکادمی افسری ریگا ادامه داد. کارنامه نظامی. الدار محمدوف تا سال ۱۹۹۱ به عنوان یکی از نیروهای عمل کننده ارتش روسیه در استان اورنبورگ خدمت می نمود. پس از بازگشت به آذربایجان، در یگان موشکی نیروی هوایی ارتش جمهوری آذربایجان استخدام شد. او بعد به ریاست یکی از بخش های نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان، از شاخه های وزارت امنیت ملی قبلی این کشور، رسید. جنگ قره باغ. الدار محمدوف به دنبال شروع جنگ قره باغ عازم خط مقدم جبهه شد. او به هنگام دفاع از منطقهٔ مسکونی آق دره و نجات سربازان آذربایجانی از ازتش ارمنستان، در نتیجه درگیری حادث شده در ۲۴ فوریه ۱۹۹۳ در شهرستان «آق دره» از، قره باغ کوهستانی، کشته شد. نشان. طبق فرمان شماره ۲۴۷ ریاست جمهوری آذربایجان مورخ ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴، بعد از مرگ
ش از الدار محمدوف در پاس اقدامات قهرمانانه اش در حین جنگ قره باغ با اعطاء نشان قهرمان ملی این کشور تقدیر گردید. بزرگداشت. پست مرزی ۲۲ واحد مرزی گوی تپه نیروی مرزی جمهوری آذربایجان نام الدار محمدوف را به یدک می کشد.
پروین شاکر ( – ) یک شاعر اردو زبان، و یک نویسنده، معلم و کارمند رسمی دولت پاکستان بود. انتشار اولین مجموعه اشعار وی با عنوان "خوشبو" در سال ۱۹۷۶ جایزه ادبی آدامجی را به دست آورد. در سال ۱۹۹۰ جایزه افتخار حسن کارکرد رئیس جمهور پاکستان که یکی از بالاترین جوایز مدنی این کشور است برای کمک های برجسته او به شعر اردو را برایش به ارمغان آورد. شاکر به عنوان یک دانشجوی فوق العاده و برجسته، مدرک کارشناسی ارشد در رشته های ادبیات انگلیسی، زبانشناسی و مدیریت بانکی و دکترا در مدیریت بانکی را به دست آورد و همچنین در مدیریت دولتی از دانشگاه هاروارد فوق لیسانس گرفت. شاکر از نظر شغلی برای مدتی طولانی مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه بود و سپس به خدمات دولتی پیوست و با صعود در رده های مختلف، دبیر دوم دفتر فدرال پاکستان شد. شاکر در طول کار خود، همچنان به انتشار کتاب های جالب توجه اشعار خود پرداخت. از جمله "صد برگ" (۱۹۸۰)، "خودکلامی" (۱۹۹۰)،"انکار" (۱۹۹۰)، "ماه تمام" (۱۹۹۴). شاکر با نوشتن از دید یک زن جوان و با استفاده از واژه دختر (به اردو لڑکی) در اشعار خود برای اولین بار توانست قالب مردسالار آن زمان را شکسته و با بیان صریح و آشکار
وضعیت زن از نظر عاطفی و واقع گرایانه، سنت شکنی کند. مؤسسه اعتماد پروین شاکر در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد که یک جشنواره ادبیات اردو است و هدف آن پرورش نسل بعدی چهره های ادبی زبان اردو است.
علی مصطفی اف (; – ) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره باغ به عنوان خبرنگار برای پوشش اخبار از نقاط داغ جنگ داشت. او دارنده مدال «خبرنگار افتخاری آذربایجان»، عضو «اتحادیه خبرنگاران آذربایجان»، شاعر و خبرنگار تلویزیون بود. زندگی نامه. علی مصطفی اف ۱۴ آوریل ۱۹۵۲، در روستای قزاق بیلی شهرستان قزاق در آذربایجان شوروی زاده شد. در سال ۱۹۶۹، آموزش متوسطه خود را در مدرسه روستای «داش صلاح لی» پشت سر گذاشت. بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، خدمت سربازیاش را در ارتش شوروی گذراند. علی مصطفی اف دانش آموخته رشته خبرنگاری از دانشگاه دولتی باکو (۱۹۸۱) است. او ابتدا در بخش خبری تلویزیون آذربایجان (شبکه آذتی وی) فعالیت داشت. بعد از آغاز جنگ قره باغ، علی مصطفی اف مأمور تهیه گزارش ها از جبهه شد. مرگ. علی مصطفی اف به همراه ۲۲ تن دیگر از مسافران و خدمه بالگردی که بر فراز آسمان روستای «قره کند» شهرستان خواجه وند، ار توابع قره باغ کوهستانی توسط نیروهای ارمنستان ساطق شد، کشته شد. هیچ یک از سرنشینان همان هلیکوپتر نتوانست جان سالم به در ببرد. علی مصطفی اف در خیابان شهدای باکو به خاک سپرده شد. خانواده. علی مصطفی اف متأهل و دارای سه ف