Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. این «عدول» برای دو کار می بوده اند: یکی آنکه وامی که داده می شود با آگاهی آنها باشد. دیگری آنکه اگر وامگیر انکار کرد و کار ب دعوی کشید اینان بیایند و گواهی دهند. لیکن کم کم کسانی پیدا شده بودند که تنها به کار دوم می پرداخته اند. باینمعنی کسیکه دعوایی پیدا می کرده، راست و دروغ، می توانسته که دو تن از «عدول» را مزدور گیرد که آنان بیایند و به سود او گواهی دهند. اینگونه «عدول» چندان فراوان می بوده اند که کارشان به رسوایی کشیده و خودبخود از میان رفته اند. در تبریز تا صد سال پیش از دوران مشروطه می بوده اند و داستانهایی از آنان یادگار مانده است. محضر شرع. محاضر شرع نهادهایی حقوقی و دینی بودند که پیش از مشروطیت و تا اندکی پس از آن به تنظیم روابط حقوقی عامه مردم می پرداختند. در گذشته و قبل از مشروطیت در هر شهر و قصبه ای به نسبت جمعیت و اهمیت اجتماعی یک یا چند محضر کوچک و بزرگ برای ثبت و تصدیق معاملات غیرمنقول و نکاح و طلاق و غیره تشکیل می شد. هر محضر توسط یک مجتهد مسلم و معروف اداره می شد و او چند روحانی درس خوانده و ملا شده را به عنوان معاون و دستیار برمی گزید و سند معاملات معمولاً به وسیلهٔ معاونین و بخط آن ها و گ
اهی با مهر و امضای آن ها تنظیم می شد، ولی تسجیل معاملات مهم محتاج به مداخله و توجه و تصمیم نهایی و امضای مجتهد بزرگ بود. این نهاد جدای از حاکمیت بود و اختیارات و صلاحیتهای محاضر، از حکم پادشاه نشئت نمی گرفت. صاحبان محضر علماء و مجتهدینی بودند که تخصص و مرجعیتشان محل تردید نبود و هویت دینی و شخصیت اجتماعی آن ها به نوشته هایشان اعتبار می بخشید. آن ها بواسطه ریشه هایی که در فرهنگ سنتی و دینی ایران داشتند، قدرت و اعتبار خود را بر حکومت و نهادهای ناشی از قدرت عمومی تحمیل می کردند. در عین حال در تعاملی مثبت و فعال با حاکمیت قرار داشته و در کنار حاکمان ایفای نقش می نمودند. پس از مشروطه. با تصویب قانون محاضر شرعیه و حکام صلحیه که چند سال پس از تصویب قانون اساسی مشروطه، به تصویب رسید، هر محضر عبارت بود از یک نفر مجتهد جامع الشرایط که حاکم محضر نامیده می شد به همراه دو نفر معاون قریب الاجتهاد. در دوران رضا شاه. جریان نوسازی سیاسی در ایران با جدیت بدنبال تفکیک نهاد قدرت از نهاد مذهب بود، ولی تا زمان ورود قشر تحصیلکرده، تصدی بسیاری از پست ها و کرسی ها به ویژه در نهادهای قضایی و قانونگذاری همچنان در انحصار مجتهدان ولو در
لباس جدید باقی ماند. با تصویب قانون ۱۳۰۲ و ایجاد «اداره ثبت اسناد» دولت به صورتی رسمی در مقام تحقیر روحانیان و سلب اعتماد مردم از بعضی از آنان و بی اعتبار جلوه دادن اسناد تسجیل شده از طرف آنان برآمد؛ در این فاصله اسناد در ادارهٔ ثبت اسناد و املاک و نزد کارمندان رسمی دولت تنظیم می شدند. این کارمندان، همان منشی ها (محررین) و اعضای اداری محاکم و محاضر سابق بودند که امرار معاش آن ها مختل شده بود و حاضر به همکاری با دولت شده بودند ولی هیچ یک از حکام و صاحبان محاضر راضی به همکاری با دولت نشدند و از همکاری نزدیکان و محرران کارآزموده خود با «دولت» ممانعت بعمل می آوردند. با تصویب قانون ۱۳۱۰ که با الهام از قوانین مربوط به شغل سردفتری در فرانسه و بلژیک (Notariat) تنظیم شده بود، دوباره «محاضر» تحت عنوان «دفتر رسمی» ولی به صورتی منظم و مبتنی بر قوانین و مقررات، رسمیت یافتند و «محاضر رسمی» جانشین «محاضر شرعی» گردیدند؛ و بسیاری از «مجتهدین جامع الشرایط» که با تصویب قانون پیشین از تنظیم و تسجیل اسناد محروم شده بودند، دوباره به نام «صاحب دفتر» به کار سابق خود بازگشتند. هرچند وجهه روحانی خود را ازدست دادند و دیگر جزو «علمای رو
حانی» محسوب نگشتند. طبق قانون جدید رسمیت دادن دفتر منوط به: «تعهد رسمی صاحب دفتر به تبعیت از قوانین و نظامات وزارت عدلیه» شده بود (ماده ۸۳) مرحوم داور اصرار داشت تصدی «محاضر رسمی» را به مجتهدین و روحانیون درجه یک هر شهر بسپارد ولی علمای درجه یک به دلیل اینکه مجتهد بودند، رعایت قوانین حکومتی و پذیرش دستورها «وزارت عدلیه اعظم» یا «اداره ثبت اسناد و املاک» را شرعاً برای خود جایز نمی دانستند. آن ها از ثبت معاملات ربوی و از ثبت معاملاتی که محظور و حرام شرعی در آن وجود داشت حذر داشتند. برخی از این روحانیون در اولین فرصت ممکن از این سمت شانه خالی کردند و «محضر» را به پسران و آقازادگان خود واگذار نمودند. در دوران حکومت پهلوی دوم دفاتر اسناد رسمی مجری اوامر محمدرضا پهلوی در اجرای اصول انقلاب شاه و مردم بودند و اسناد کشاورزان در اجرای اصلاحات ارضی در ایران در این دفاتر نوشته و امضا می شد. محضر شرع یا محاضر شرع نهادهایی حقوقی و دینی بودند که پیش از مشروطیت و تا اندکی پس از آن به تنظیم روابط حقوقی عامه مردم می پرداختند. کارکردهای این نهاد، صلاحیتهای ترافعی و غیرترافعی را در برمی گرفت. صاحبان محضر علماء و مجتهدینی بودند ک
ه تخصص و مرجعیتشان محل تردید نبود و هویت دینی و شخصیت اجتماعی آنها به نوشته هایشان اعتباری کافی می بخشید. در گذشته و قبل از مشروطیت در هر شهر و قصبه ای به نسبت جمعیت و اهمیت اجتماعی یک یا چند محضر کوچک و بزرگ برای ثبت و تصدیق معاملات غیرمنقول و نکاح و طلاق و غیره تشکیل می شد. هر محضر توسط یک مجتهد مسلم و معروف اداره می شد و او چند روحانی درس خوانده و ملا شده را بعنوان معاون و دستیار برمی گزید و سند معاملات معمولاً بوسیله معاونین و بخط آنها و گاهی با مهر و امضای آنها تنظیم می شد، ولی تسجیل معاملات مهم محتاج به مداخله و توجه و تصمیم نهایی و امضای مجتهد بزرگ بود. مطالعه این نهاد برای شناخت ارتباطات حقوقی و روابط اقتصادی در جامعه ایرانی قبل از مشروطه و چگونگی ظهور نهادهای نوین حقوقی و سیاسی و پیچیدگی ساختار قدرت در جوامع سنتی همچون ایران ضروری است. بسیاری از کارهایی را که امروزه دستگاه قضایی انجام می دهد، در آن زمان با کمترین امکانات اداری در محاضر شرع انجام می گرفت. محاضر شرع وسیله ارتباط مردم با روحانیان بود. در سال ۱۳۰۶ ش. لایحه تشکیلات عدلیه (دادگستری) و قوانین مربوط به آنان، به مجلس شورای ملی رفت. تصویب این
قانون، ضربه سختی بر روحانیت وارد کرد. در نتیجه، دستگاه روحانیت مستقل فروپاشید. این نهاد بخشی از اداره امور حاکمیتی را در جامعه بعهده داشت ولی جدای از حاکمیت بود و در چهارچوب ساختار رسمی حکومت قرار نمی گرفت. اختیارات و صلاحیتهای محاضر، از حکم پادشاه نشئت نمی گرفت. محاضر بواسطه ریشه هایی که در فرهنگ سنتی و دینی ایران داشتند، قدرت و اعتبار خود را بر حکومت و نهادهای ناشی از قدرت عمومی تحمیل می کردند و در عین حال در تعاملی مثبت و فعال با حاکمیت قرار داشته و در کنار حاکمان ایفای نقش می نمودند. جریان نوسازی سیاسی در ایران تفکیک نهاد قدرت از نهاد مذهب را با جدیت دنبال می کرد، و باعث شد علماء و مجتهدان به تدریج نقش خود را که به بخشهای حاکمیتی تحمیل کرده بودند از دست دادند و نهادهایی همچون محاضر شرع از سکه افتادند. د؛ ولی تا زمان ورود قشر تحصیل کرده که محصول تعلیم و تربیت در نهادهای نوین آموزش داخل و خارج کشور بودند، تصدی بسیاری از پستها و اشغال بسیاری از کرسیها بویژه در نهادهای قضایی و قانونگذاری همچنان در اختیار و انحصار علماء و مجتهدان ولو در لباس جدید باقی ماند. قانون محاضر شرعیه و حکام صلحیه چند سال پس از تصویب قا
نون اساسی مشروطه، به تصویب کمیسیون قوانین عدلیه مجلس شورای ملی رسید. طبق ماده ۳ این قانون هر محضر عبارت بود از یک نفر مجتهد جامع الشرایط که حاکم محضر نامیده می شد به همراه دو نفر معاون قریب الاجتهاد. بعدها مرحوم علی اکبر داور قانون ثبت اسناد و قانون ثبت املاک را به تصویب رسانید. در فاصلهٔ اجرای قانون ۱۳۰۲ و اجرای قانون ۱۳۱۰ شمسی، اسناد در ادارهٔ ثبت اسناد و املاک و نزد افرادی که کارمندان رسمی دولت بودند تنظیم می شد. این افراد منشی ها (محررین) و اعضای اداری محاکم و محاضر سابق بودند که امرار معاش آنها در محاضر مختل شده بود. در این فاصله هیچ یک از حکام و صاحبان محاضر شرع راضی به همکاری با دولت نشدند و از همکاری نزدیکان و محرران کارآزموده خود با «دولت» ممانعت بعمل می آوردند. با تصویب قانون ۱۳۰۲ و ایجاد «اداره ثبت اسناد» دولت به صورتی رسمی در مقام تحقیر روحانیان و سلب اعتماد مردم از بعضی از آنان و بی اعتبار جلوه دادن اسناد تسجیل شده از طرف آنان برآمد؛ ولی با تصویب قانون ۱۳۱۰ که با الهام از قوانین مربوط به شغل سردفتری در فرانسه و بلژیک (Notariat) تنظیم شده بود، دوباره «محاضر» را تحت عنوان «دفتر رسمی» ولی به صورتی م
نظم و مبتنی بر قوانین و مقرراتی که خود وضع و اجرا می کرد، رسمیت داد و «محاضر رسمی» جانشین «محاضر شرعی» گردید؛ بنابراین بسیاری از «مجتهدین جامع الشرایط» که با تصویب قانون پیشین از تنظیم و تسجیل اسناد محروم شده بودند، دوباره به نام «صاحب دفتر» موضوعیت یافتند و به کار سابق خود مشغول شدند هرچند وجهه روحانی خود را ازدست دادند و دیگر در جزو «علمای روحانی» محسوب نگشتند. طبق این قانون رسمیت دادن دفتر منوط به: «تعهد رسمی صاحب دفتر به تبعیت از قوانین و نظامات وزارت عدلیه» شده بود (ماده ۸۳) مرحوم داور اصرار داشت تصدی «محاضر رسمی» را به مجتهدین و روحانیون درجه یک هر شهر بسپارد ولی علمای درجه یک به دلیل اینکه مجتهد بودند، خود را ملزم به رعایت قوانین حکومتی و پذیرش دستورها «وزارت عدلیه اعظم» یا «اداره ثبت اسناد و املاک» نمی دانستند تصدی چنین محضری را شرعاً برای خود جایز نمی دانستند. آنها ثبت «معاملات ربوی» را برای خود حرام می پنداشتند و از ثبت معاملاتی که محظور و حرام شرعی در آن وجود داشت حذر می کردند. برخی از این روحانیون در اولین فرصت ممکن از این سمت شانه خالی کردند و «محضر» را به پسران و آقازادگان خود واگذار نمودند. با
تصویب قانون ثبت سال ۱۳۱۰ حرفهٔ ثبت و تنظیم اسناد به افراد صاحب صلاحیتی که کارمند دولت نیستند، اما تحت نظارت دولت هستند، واگذار گردید. با تصویب قانون ثبت اسناد و قانون ثبت املاک توسط مرحوم علی اکبر داور و «محاضر رسمی» جانشین «محاضر شرعی» گردید.
ورزشگاه جهانی سامسان () یک سالن ورزشی در اینچئون، کره جنوبی است. این سالن که ۷٬۲۲۰ نفر ظرفیت دارد در سال ۲۰۰۴ تأسیس شده و میزبان مسابقاتی همچون بازی های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی ۲۰۱۳، بازی های آسیایی ۲۰۱۴ و مسابقات جهانی بسکتبال با ویلچر ۲۰۱۴ بوده است.
بازی های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی ۲۰۱۳ () چهارمین دوره بازی های آسیایی داخل سالن و همچنین اولین دوره این مسابقات پس ادغام بازی های آسیایی داخل سالن و بازی های هنرهای رزمی آسیا است که در اینچئون، کره جنوبی برگزار شده است. این مسابقات از ۲۹ ژوئن تا ۶ ژوئیه ۲۰۱۳ برگزار شده است.
ابراکساس دومین آلبوم استودیویی گروه موسیقی راک لاتین، سانتاناست که منتشر شد. این آلبوم در پی اجرای چشم گیر سانتانا در جشنوارهٔ وودستاک سال ۱۹۶۹ و پس از آلبوم موفق "سانتانا" (۱۹۶۹) تهیه شد و تلفیقی از عناصر سبک های راک، بلوز، جاز و سالساست. "ابراکساس" با استقبال گرم منتقدان مواجه شد که بلوغ موسیقایی گروه را نسبت به کارهای قبلی بسیار ستودند. آلبوم در سال ۲۰۱۶ واجد «اهمیت فرهنگی، تاریخی یا هنری» دانسته شد و برای محافظت در فهرست ملی ضبط اصوات قرار گرفت.
«حادثه در نشابور» قطعه ای بی کلام از گروه موسیقی سانتاناست که سال ۱۹۷۰ در آلبوم "ابراکساس" منتشر شد. این قطعه که توسط پیانیست گروه، آلبرتو جیانکوئینتو و کارلوس سانتانا نوشته شده، پر است از تغییر ریتم و کسر میزان که با حال وهوای جازمانند اثر هماهنگ است. منشأ، ترکیب و معنی. همان طور که کارلوس سانتانا اظهار داشت، "نیشابور (Neshabur) جایی است که ارتش توسان لوورتیور که انقلابی سیاه پوست بود، ناپلئون را در هائیتی شکست داد؛ بنابراین، این چیزی است که در مورد آن است. من فکر می کنم با نوشتن آهنگ هایی مانند "حادثه در نیشاپور" و "Toussaint L'Overture"، ما احساس کردیم که خودمان به نوعی انقلابی هستیم آلبرتو جیانکوئینتو (Alberto Gianquinto)، پیانیست ما در آلبوم ابراکساس، به ما کمک زیادی کرد، تا آن را جمع کنیم. قسمت اول موسیقی از آهنگ Señor Blues از هوراس سیلور است. قسمت آهسته از "این دختر عاشق توست" (This Girl's In Love With You) از آرتا فرانکلین است". به نظر می رسد هیچ مکانی به نام نشابور در هائیتی یا مرتبط با انقلاب هائیتی وجود ندارد و همچنین هیچ رویدادی وجود ندارد که در آن ارتش فرانسه به رهبری ناپلئون (که هرگز در هائیتی
نبود) توسط شورشیان تحت فرمان توسن (که تا آن زمان شکست خورده بود) در یک سلول زندان در فرانسه درگذشت. احتمالاً سانتانا کشتار ۱۸۰۴ هائیتی را که در آن تقریباً کل جمعیت سفیدپوست هائیتی کشته شدند یا با تخریب و متعاقب آن قتل عام کل جمعیت نیشاپور (همچنین نشابور) در ایران کنونی توسط مغول ها در سال ۱۲۲۱ اشتباه گرفته است. انتشارات. و همچنین آلبومِ ابراکساس، این آهنگ در چندین آهنگ سازی مانند: "Lotus" ,"Viva Santana" بهترین های سانتانا جلد 2 ("The Best of Santana Vol. ۲")، سانتانا (آلبوم 1971) و "Santana and Shorter at Montreux" ظاهر می شود. در آلبوم زنده "Fillmore: The Last Days" که شامل آثاری از ۱۴ گروه مختلف است، سانتانا این آهنگ را به تحسین منتقدان عرضه می کند. آل موسیک اجرا را به عنوان «نمایش قوی» توصیف می کند و علی رغم بررسی منفی آلبوم، هوترولین "Hooterollin' Around" می نویسد که فقط سانتانا واقعاً با "حادثه در نیشابور" و نسخه منحصر به فرد از مایلز دیویس با "In a Silent Way" برجسته اند. این اجرا در فیلم مستند موسیقی Fillmore در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۲ منتشر شده است.
ردکپ یا REDCap یا ضبط الکترونیک داده های تحقیق یک برنامه امن و مبتنی بر وب برای ساخت و مدیریت مطالعات آنلاین و بانک های اطلاعاتی است. محیط طراحی آسان آن به کاربر این امکان را می دهد که بانک های اطلاعاتی مبتنی بر وب و فرم های ضبط داده با ویژگی های خاص مانند زمان بندی و گزارش دهی را بسازد. تاریخچه. REDCap توسط یک تیم انفورماتیک در دانشگاه واندربیلت با پشتیبانی مداوم NCRR و NIH و کمک های مالی در سال ۲۰۰۴توسعه یافت.
جام جمجمه () به جامی برای نوشیدن یا کاسه ای برای خوردن غذا گفته می شود که از استخوان جمجمه انسان ساخته شده باشد. در جام جمجمه استخوان فرق سر انسان از بقیه جمجمه جدا شده و به طور معکوس استفاده می شود. در ژاپن. در ژاپن، سامورایی مشهور اودا نوبوناگا در سال ۱۵۷۰ که تعدادی از مبارزات علیه خاندان آزای و خاندان آساکورا را رهبری می کرد. در سال ۱۵۷۳ و پس از پیروزی در محاصره نظامی محاصره قلعه ایچیجودانی، جمجمه های آزای ناگاماسا و پدرش آزای هیساماسا و همچنین آساکورا یوشیکاگه را به شکل جام جمجمه درآورده و به نمایش گذاشت. او از این سه جام برای نوشیدن ساکی استفاده می کرد. بر خلاف جام جمجمه در فرهنگ های دیگر که ممکن است شبیه یک کاسه یا فنجان چای به شکل کامل درست شود، صنعتگران ژاپنی بخش کوچکی از بالای هر جمجمه را بریدند و سپس جمجمه ها را با لایه ای از طلا پوشاندند. نوبوناگا این جام ها را در ضیافتی به ملازمان خود نشان داد و آنها با این جام نوشیدند. این امر به منظور نشان دادن سرنوشت کسانی بود که بر ضد وی جنگیده بودند. این سه جام احتمالاً در قلعه آزوچی در سال ۱۵۸۲ نابود شد.
حسن امداد نویسنده و پژوهشگر فقید فارس است که از او آثار متعددی در حوزه فارس شناسی و سعدی پژوهی به یادگار مانده است. زندگی نامه. حسن امداد در سال ۱۳۰۰ در شهر شیراز متولد شد و پس از گذران دوران تحصیلات متوسطه از دانشکده ادبیات و دانشسرای عالی لیسانس تاریخ و جغرافیا گرفت. این پژوهشگر در دوران حیات خود تلاش های زیادی در پرورش دانش آموزان و دانشجویان انجام داد و سال ها دبیر و دبیرستان های شهر شیراز بود. او در پست رئیس دانشسرای عشایر فارس در کنار زنده یاد محمد بهمن بیگی در تربیت نسل داشن آموختگان عشایر استان فارس نقش مهمی داشت. منصور رستگار فسایی استاد دانشگاه دربارهٔ امداد می گوید: «هیچ محفل فرهنگی در شیراز بی وجود او به کمال نمی رسید و رونق افزای تمام انجمن ها و فعالیتهای فرهنگی فارس بود او مردی بود که می شد در همه جا با او، آبرومندانه و استوار ذخایر فرهنگی فارس را به تماشا گذاشت و به او بالید، خوب سخنرانی می کرد و به اندازه و مناسب و فرهیحته وارو در چار چوبی دقیق و از پیش طراحی شده داد سخن می داد و از اطناب و دراز گویی پرهیز می کرد. آثار. از حسن امداد آثار متعددی به جا مانده است که اغلب آنها توانسته است زوایای پ
نهانی از فرهنگ، تاریخ و جغرافیای استان فارس را روشن کند. از این پژوهشگر ۲۱ کتاب به جا مانده است که مهمترین آنها عبارتند از: مقالات. حسن امداد علاقه وافری به دو چهره بزرگ ادبی شیراز یعنی سعدی و حافظ داشت و موضوعات بیش ۱۲ مقاله او این دو شاعر به ویژه سعدی بود. «سفرهای سعدی»، «سعدی و مکتب ادبی شیراز» و «شیراز در عصر حافظ» از مهم ترین مقالات حسن امداد هستند. یاد نامه حسن امداد با عنوان افسانه حیات توسط دانشنامه فارس منتشر شده است. افتخارات. حسن امداد در طول سال ها تدریس در دبیرستان های شیراز و پژوهش، فعالیت های گسترده ای انجام داد و به واسطه این فعالیت ها جوایز و نشان هایی دریافت کرد: دریافت نشان فرهنگ به دلیل تألیفات مؤثر، دریافت نشان طلا و لوح سپاس بنیاد فارس شناسی، دریافت لوح تقدیر و سپاس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و چاپ کتاب ویژه بزرگداشتش در سال ۱۳۸۱، دریافت لوح تقدیر و سپاس مرکز سعدی شناسی، چاپ تمبر یادبود امداد با تصویرش توسط بنیاد فارس شناسی و اداره پست فارس، دریافت لوح تقدیر و سپاس از سازمان میراث فرهنگی از جمله این افتخارات هستند. درگذشت. حسن امداد ۲۹ آذر سال ۱۳۸۹ در سن ۸۹ سالگی از دنیا رفت و پیکر او پس
از تشییع در حافظیه شیراز جوار آرامگاه حافظ به خاک سپرده شد.
بیمارستان رسول اکرم بزرگترین مجموعه آموزشی بهداشتی درمانی غرب تهران است که حدود ۷۰۰ تخت برای بیماران در خود جای داده؛ این بیمارستان زیر مجموعهٔ مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران است. تاریخچه. این بیمارستان در سال ۱۳۴۳ در زمینی که وقف مهدی باتمان قلیچ بود احداث شد؛ بخش آموزش بیمارستان از ابتدای شروع بهره برداری از بیمارستان فعال بود؛ و با جدا شدن آموزش علوم پزشکی از وزارت علوم زیر مجموعه دانشگاه علوم پزشکی ایران شد. تا سال ۱۳۷۱ سه ساختمان حضرت امیرالمؤمنین و سیدالشهدا و حضرت محمد در بیمارستان ساخته شد؛ و به مجتمع رسول اکرم تبدیل شد. این مجموعه بهداشتی درمانی آموزشی هم اکنون یکی از مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران است. امکانات و منابع و خدمات بیمارستان. از امکانات فیزیکی بیمارستان رسول اکرم می توان به ۱۷ بخش پاراکلینیک و ۵۵ درمانگاه تخصصی و ۲۹ بخش بستری به همراه ۷۰۰ تحت درمانی اشاره کرد. از لحاظ طیف خدمات درمانی و تنوع کلینیک ها، شاید بتوان گفت که رسول اکرم جامع ترین مجتمع درمانی کشور محسوب می شود. در بخش آموزش و درمان هم ۱۸۰ عضو هیئت علمی و ۴۰ دستیار فلوشیپ و ۳۷۰ دستیار پزشکی به همراه ۱۲۰۰ پرستار مشغو
ل به کار هستند. این بیمارستان بیشترین تعداد مصدومان حوادث را از طریق اورژانس پذیرش می کند به طوری که در ماه بیش از ۳۸۰۰ مریض اورژانس پذیرش می کند؛ و به عنوان اولین مرکز تخصصی اورژانس شناخته می شود.
روت فوکس، نام پیش از ازدواج گام(متولد ۱۴ دسامبر ۱۹۴۶ در اگلن، زاکسن-آنهالت) یک سیاستمدار و ورزشکار سابق آلمانی است. فوکس، به عنوان نماینده آلمان شرقی، برنده مسابقات پرتاب نیزه زنان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ (مونیخ) و بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ (مونترال) بود. او در دهه ۱۹۷۰ رکورددار جهانی شش بار برنده شدن در مسابقات پرتاب نیزه بود. بهترین پرتاب شخصی او با نوع قدیمی نیزه ۶۹٫۹۶ متر بود، که در آوریل ۱۹۸۰ در اسپلیت به دست آمد؛ و به این ترتیب او در بین آلمانی های پرتابگر نیزه های قدیمی در رتبه هفتم قرار گرفت.
سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان در ۲۰ فروردین ۱۳۸۴ برابر با ۹ آوریل ۲۰۰۵ در کردستان ایران با مرکزیت تهران پایتخت ایران اعلام موجودیت نمود. و از همان تاریخ شروع به فعالیت کرده است. محمدصدیق کبودوند از اعضای مؤسس سازمان اتحاد برای دموکراسی و مدیرمسئول و سردبیر هفته نامه پیام مردم همراه با تعدادی از فعالان مدنی و روزنامه نگاری کرد و همفکران خود در کردستان، این سازمان را بنا نهاده است. سازمان حقوق بشر کردستان با نام اختصاری RMMK، هم در اسناد و اساسنامه و هم در بیانیه های رسمی خود هم زمان از دو نام و عنوان "سازمان حقوق بشر کردستان" و "سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان" استفاده می کند. اهداف کلی. بر طبق اعلام نامه موجودیت، سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان منشور خود را بر مبنای اعلامیه جهانی حقوق بشر اعلام نموده و تلاش برای رعایت بدون قید و شرط حقوق و آزادیهای مصرحه در این اعلامیه و دیگر اسناد بین المللی حقوق بشر را، از اهداف اصلی خود برشمرده است. پیرو اعلام نامه موجودیت، اساسنامه سازمان نیز موارد زیر را جزو اهداف کلی این سازمان اعلام کرده است: برنامه ها. سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان در اسناد و اعتمادنامه های رسمی خ
ود بر پیگیری موارد زیر تأکید داشته است: الغای مجازات اعدام، منع هرگونه شکنجه، منع تبعیض و نابرابری میان زنان با مردان، منع خشونت علیه کودکان و منع استفاده از کار آنان، حمایت از حقوق افراد آزار دیده و گروه های آسیب پذیر، حمایت از پناهندگان و مهاجران، حمایت از آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی، حمایت از آزادی بیان و عقیده و وجدان و مذهب، حمایت از شناسایی موجودیت و هویت سیاسی و اجتماعی و فرهنگی اقوام و اقلیت های ملی و مذهبی، حمایت از مشارکت دادن اقوام و اقلیت ها در اداره امور مربوط به خود، حمایت از فعالیت سندیکاها و اتحادیه های صنفی و کارگری، حمایت فعالیت آزادانه احزاب و سازمان های سیاسی و مدنی و اجتماعی. ارکان ها. طبق اساسنامه اعلام شده، سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان دارای ارکان مجمع و شورای عالی، رئیس کل، شورای مدیریت اجرایی و دبیرخانه است. مطابق اعتمادنامه های موجود این سازمان محمدصدیق کبودوند را ابتدا به عنوان دبیرکل و پس از اصلاح اساسنامه در سال ۱۳۸۵ به عنوان رئیس کل معرفی کرده است. براساس بیانیه های موجود، مرکز دبیرخانه این سازمان در شهر تهران واقع است. بنیان گذاران. وزارت اطلاعات پس از بازداشت کبودوند، در گ
زارش خود به دادستانی تهران، تعداد اعضای مؤسس سازمان حقوق بشر کردستان را بیش از دویست نفر اعلام کرد، اما کبودوند در زندان با صدور بیانیه ای توضیحیکه گزارشگران بدون مرز آن را منتشر کرد ضمن رد ادعای یاد شده، اعلام کرد لیست دست یافته دستگاه امنیتی، صورت اسامی مؤسسین یا اعضای فعال سازمان نیسست بلکه صرفاً لیستی از نام مستعار و اسامی اختصاری تعداد ۲۲۰ نفر از اعضای غیرفعال در یک دوره شش ماهه بوده که خود سازمان نیز آن اسامی را جهت اعلام وضعیت کاری آنان منتشر کرده است. در هر حال با اینکه این سازمان فعالیت های خود را بطور علنی و حضور و حوزه خود را در داخل کشور تعیین کرده است اما اسامی اعضای مؤسس و تعداد اعضای این سازمان را هرگز به طور رسمی اعلام نکرده است. با این حال غیراز محمدصدیق کبودوند به عنوان رئیس کل، اسامی برخی دیگر از مدیران نظیر امید بیگی زاد، سامان رسول پور، کاوه کرمانشاهی و اجلال قوامی در برخی بیانیه ها و اطلاعیه ها به عنوان اعضای هیئت اجرایی یا سخنگو اعلام شده است و برخی اسامی نیز نظیر شیرکو جهانی، هیمن محمودی،زینب بایزیدی و فرزاد کمانگر و دیگران به عنوان اعضای زندانی این سازمان در رسانه ها منتشر شده است. فع
الیت ها. سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان از همان تاریخ تأسیس خود، فعالیت های گسترده ای را در شهرها و روستاهای کردنشین ایران آغاز کرد. دایر کردن کلاسهای آموزشی حقوق بشر، جمع آوری اخبار و گزارش مربوط به نقض حقوق بشر، برگزاری سمینار و کنفرانس مربوط به حقوق بشر، انجام مصاحبه و گفتگوهای رسانه ای و رادیو تلویزیونی، صدور بیانیه ها و اعلامیه ها، راه اندازی کمپین های حمایتی از زندانیان و قربانیان نقض حقوق بشر، کمپین های علیه سنگسار و احکام صادره علیه زنان، گزارش موارد خودسوزی و خودکشی زنان، گزارش موارد خشونت علیه زنان و کودکان، گزارشهای دوره ای حقوق بشر و نقض آن از اهم فعالیت های این سازمان است کارگزاری ها. سازمان حقوق بشر کردستان در سال اول تأسیس و در آغاز فعالیت با کمک دو کارگزاری وابسته به خود به نام های «گزارشگران حقوق بشر کردستان» و «دیده بانان حقوق بشر کردستان»دامنه فعالیت های دیده بانی و پاسداری از حقوق بشر را تا عمق روستاها و مناطق دورافتاده کردستان ایران و حتی تا اعماق زندان ها گسترش داد. وزارت اطلاعات با اذعان به این موضوع در گزارشی که به دادستانی تهران ارائه داد، به دایره وسعت فعالیت ها و گسترش نفوذ این ساز
مان در تمام مناطق کردنشین ایران اعتراف کرد. در کیفرخواست دادستانی تهران در موضوع پرونده قضایی علیه محمدصدیق کبودوند در دادگاه انقلاب، به حضور اعضای فعال، نمایندگان سازمان، دیده بان ها و گزارشگران این سازمان در تمام شهرها و روستاهای حوزه فعالیت این سازمان، به طور مشخص از ماکو در شمال تا ایلام در جنوب کردستان ایران با تأکید اشاره شده است. البته طی سال های اخیر و پس از امنیتی شدن دگرباره مناطق کردنشین و بازداشت تعدادی از فعالان محلی نزدیک به حقوق بشر کردستان فعالیت دو کارگزاری "گزارشگران" و "دیده بانان" حقوق بشر کردستان به طرز چشمگیری کاهش یافته است. خبرگزاری حقوق بشر کردستان. سازمان حقوق بشر کردستان در همان سال اول فعالیت خود، شبکه ای خبری به نام «خبرگزاری دیده بان حقوق بشر کردستان» را بنا نهاد. این شبکه خبری در سالهای نخست فعالیت و در دوران قبل از برخورد با سازمان اخبار مربوط به حقوق بشر و نقض آن در کردستان را به شکلی گسترده منعکس و پوشش می داد. برخورد امنیتی و قضایی. سازمان حقوق بشر کردستان در دوره آغازین فعالیت به مدت ۲ سال و نیم فارغ از برخورد سخت امنیتی و قضایی توانست با گسترش دامنه فعالیت های خود به عنوان
نهاد مدنی مستقل و توانمند کرد در ایران ظهور نماید. اما از ابتدای سال سوم فعالیت، دستگاه های امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی شروع به برخورد با این سازمان کردند. در دهم تیرماه ۱۳۸۶ مأموران وزرات اطلاعات و دادستانی تهران با مراجعه به دفتر کار محمدصدیق کبودوند رئیس این سازمان در تهران، او را بازداشت کردند. البته پیش از واقعه با تعدادی از اعضای این سازمان از جمله سامان رسول پور، اجلال قوامی، شیرکو جهانی، هیمن محمودی، نوید فتحی، سروه کامکار، زینب بایزیدی، غفور محمدی و دیگران با اتهاماتی غیر از عضویت در این سازمان برخورد شده بود. حبس طولانی مدت رئیس سازمان. دادگاه انقلاب اسلامی تهران یک سال پس از بازداشت و زندانی شدن محمد صدیق کبودوند، وی را به اتهام برهم زدن امنیت کشور و اقدام بر علیه امنیت ملی از طریق تشکیل و اداره سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان به ده سال حبس تعزیری و از بابت ارتباط با کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل متحد و ارتباط با سازمان های بین المللی حقوق بشر به یک سال حبس، مجموعاً به ۱۱ سال زندان محکوم کرد که دادگاه تجدیدنظر نیز با تأیید حکم اولیه مدت ده حبس را تأیید کرد. کبودوند با تحمل این کیفر و اتمام آن در ۲۱
اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ پس از ده سال و سه روز از زندان آزاد شد. جوایز. به پاس تلاش و کوشش در دفاع و حمایت از حقوق بشر و قدردانی جهانی از کوشش های محمدصدیق کبودوند رئیس این سازمان، جوایزی به وی اهدا شده است. جایزه هلمن-همتاز سوی دیده بان حقوق بشر، جایزه روزنامه نگار بین المللی سال بریتانیا، جایزه مرکز بین المللی حقوق بشر کانادا،اهدا عضویت افتخاری از سوی انجمن قلم اتریش، انجمن قلم سوئد، انجمن قلم سیدنی استرالیا و انجمن قلم کاتالااز جمله این جوائز است. محمدصدیق کبودوند هم چنین از سوی چند حزب سوئدی و نروژی و تعدادی از فعالان منطقه و جهانیدر چند دورهاز جمله در سال ۲۰۱۱ کاندیدای دریافت جایزه صلح نوبل شد. وضعیت فعلی. سازمان حقوق بشر کردستان اولین نهاد حقوق بشری کردی در کردستان ایران است. این سازمان به رغم فعالیت های گسترده و دارا بودن اعتبار، فعالیت های آن در سالهای اخیر به ویژه در عرصه گزارشگری رو به کاهش نهاده است. تعدادی از اعضای شناخته شده این سازمان به خارج از کشور رفته اند، اما گفته می شود شاکله این سازمان در داخل کشور حضور دارد. شورای مدیریت پس از آزادی محمدصدیق کبودوند رئیس زندانی آن در اردیبهشت ماه ۱۳۹۶مدیریت اد
اره این سازمان را برعهده گرفته است. سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان عضو مجموعه جهانی «نهادهای مدنی و حقوق بشری آسیا و اقیانوسیه» است.