Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پویانمایی، انجام کارهای شبیه سازی پیچیده و تنظیم خط سیر (نحوه داده ها) را دارد. از مرحله ساخت فیلم به مرحله بعدی گذشت. بر خلاف یک برنامه نویس، یک TD معمولاً روی پروژه های بزرگ برنامه نویسی کار نمی کند، بلکه بیشتر از زبان های اسکریپت مانند Python , MEL، MAXScript یا scripting می خواهد استفاده کند. یکی دیگر از مسئولیت های TD این است که به دنبال هر گونه مشکل فنی که معمولاً هنرمندان با آن روبرو هستند اقدام به تهیه ابزارهای سفارشی برای بهبود گردش کار هنرمندان می کند و این گونه مشکلات را حل می کند در این صنایع، «هنرمند فنی»، «انیماتور فنی» و «TD ژنراتور» گاهی به عنوان مترادف مورد استفاده قرار می گیرند. دسته بندی مدیران فنی در فیلم و بازی. در اغلب موارد نقش یک TD دقیق تر تعریف می شود. حوزه های مختلف گرافیک رایانه ای نیازمند دانش فنی/علمی بالا است و بنابراین شایسته طبقه بندی دقیق تر است. به عنوان مثال، یک شخصیت ماهر TD درک قوی از آناتومی انسان/حیوان، حرکت و مکانیک دارد، در حالی که یک TD با مهارت بالا می تواند درک دقیقی از خواص فیزیکی نور و سطوح هم داشته باشد. این دسته ها عبارتند از: تحصیلات. مدیران فنی معمولاً سابقه
ای در علوم رایانه دارند، اگرچه چنین آموزشی اغلب فاقد مهارت در تولید فیلم های عملی و رسانه ای است. بادن وورتمبرگ ، یکی از دانشگاه های فیلمسازی، دورهٔ ۳۰ ماهه ای را برای کارگردانی فنی ارائه می کند. این دوره برای متقاضیان در سراسر جهان که مهارت های زبان انگلیسی دارند، برگزار می کند. علاوه بر کار بر روی فیلم، انیمیشن، vfx و پروژه های بازی، دانشجویان نیز مشغول تحقیق نیز هستند. تئاتر. کار یک کارگردان فنی تئاتر این است که اطمینان حاصل کند که تجهیزات فنی تئاتر کارکردی درست و حفظ و ایمنی در کار را دارا می باشند. مدیر فنی به همراه مدیر تولید، مسئول سازماندهی کلی فرایند تولید فنی است. وظایف شامل: ایجاد نقاشی و طراحی های لازم کاری برای پروژه. تخمین بودجه و نگهداری حساب ها. تحقیق و خرید مواد. برنامه ریزی و نظارت بر ساخت دکور و المان های مورد نیاز کارگردان. هماهنگ سازی و رسیدگی به مناقشات ایجاد شده میان دپارتمان های مختلف و سازماندهی اعتصاب و نظافت برای تولید. اغلب اوقات مدیر فنی می تواند به عنوان رئیس بخش عمل کند، «مدیر فنی» همچنین می تواند برای یک شرکت تئاتر کوچکتر به طراح داخلی یا استاد مراجعه کند. TD مسئول پیشبرد حمل و
نقل، استخدام خدمه، اجاره تجهیزات و برقراری ارتباط بین مدیر و خدمه باشد. تلویزیون. این مدیر فنی در یک اتاق کنترل تولید یک استودیوی تلویزیونی کار می کند و سوئیچ فیلمبرداری و دستگاه های مرتبط با آن را در اختیار دارد و همچنین به عنوان رئیس خدمه تلویزیون فعالیت می کند. برای پخش از راه دور در خارج از استودیو، TD همان وظایف را در یک کامیون تولید انجام می دهد. این وظیفه TD است که اطمینان حاصل کند که کلیه تجهیزات و امکانات قبل از شروع ضبط یا پخش مستقیم بررسی و آماده ضبط و بدون نقص هستند. آنها به طور معمول منابع ویدیویی را تغییر می دهند، جلوه های دیجیتالی زنده و انتقال تصویر را اجرا می کنند، و مواد، گرافیک ها و عناوین از پیش ضبط شده را طبق دستور کارگردان وارد می کنند. در تولیدات بزرگتر، کارگردان تجهیزات تولیدی را فراهم نمی کند، به TD این امکان را می دهد تا تولید را هماهنگ و نگرانی در مورد چگونگی اجرای مکانیکی اثر یا حرکت دوربین و غیره را رفع کند. مدیر فنی ممکن است در صورت لزوم آموزش لازم را به اعضای بی تجربه تیم خدمه ارائه دهد. با مشورت با کارگردان، بسته به شرایط، TD ممکن است کم و بیش وارد قسمت خلاق تولید شود. او ممکن
است راهنمایی هایی را درمورد تکالیف خدمه، عکس های دوربین و کارآمدترین روش برای انجام هرگونه اثر خاص در اختیار مدیر قرار دهد. TD معمولاً مسئول کیفیت فنی سیگنال ضبط شده یا پخش می شود و برای اطمینان از کنترل کیفیت از دستگاه ها و نمایشگرهای مختلفی استفاده می کند. مدیران فنی معمولاً روی محصولاتی کار می کنند که یا به صورت زنده پخش می شوند یا روی نوارهای ویدئویی یا سرورهای ویدیویی ضبط می شوند. در تولیدات تلویزیونی TD از فیلم در ضبط، استفاده نمی کنند زیرا بعد از اتمام فیلمبرداری به کاهش جلوه های ضبط در تولید منجر و افت کیفیت حاصل را نمی پذیرد. اصطلاحات موجود در انگلستان از بعضی جهات با توضیحات فوق متفاوت است: اتاق کنترل یا اتاق فرمان تولید "گالری" نامیده می شود، کامیون تولیدی " ون OB " یا "اسکنر" نامیده می شود (اصطلاح BBC). در تمرین تلویزیون انگلیس، مدیر فنی فرد ارشد فنی در اتاق فرمان است و تیم فنی را نظارت می کند، اما " میکسر بینایی " کار نمی کند. TD وظیفه اطمینان از مناسب بودن اتاق کنترل برای اهداف، مسیریابی منابع داخلی و خارجی و همچنین ارتباط با سایر زمینه های فنی مانند اتاق کنترل مستر و سوئیت های انتقال را بر عهد
ه دارد. آنها علاوه بر این ممکن است وظایف کنترل دید را مطابق با قرار گرفتن در معرض و تراز رنگی دوربین ها ("رکاب زدن") انجام دهند.
کنفدراسیون پرو-بولیوی به یک دوره کوتاه مدت (۳۹–۱۸۳۶میلادی) یکپارچگی میان دو کشور پرو و بولیوی به رهبری ، دیکتاتور بولیوی گفته می شود. سانتا کروز در سال ۱۸۳۵ میلادی پس از اشغال پرو و سرکوب شورشیان مخالف خوزه لوئیس ده اوربگوسو رئیس جمهور پرو این کشور را به دو بخش پرو شمالی و پرو جنوبی، به ریاست اوربگوسو در شمال و در جنوب به ریاست ژنرال رامون اررا تقسیم کرد و خودش را نیز به عنوان نماینده مردم و فرمانروای و پاسدار موروثی کنفدراسیون نامید. از آنجایی که سانتا کروز توانایی های سیاسی و نظامی خود را در اداره کشور در بولیوی نشان داده بود. نقشه سیاسی وی در یکپارچگی دو کشور با استقبال فراوان در میان مردم پرو روبرو شد. سانتا کروز در عرصه سیاسی توانست موفقیت چشمگیری بدست آورد زیرا بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده از جمله کشورهایی بودند که این کنفدراسیون را به رسمیت شناختند. اما در آمریکای جنوبی در میان همسایگان کنفدراسیون ظهور یک قدرت نوپا ترس و نگرانی زیادی ایجاد کرد و کشورهای همسایه با آن به دشمنی و مخالفت پرداختند. در سال ۱۸۳۶، دولت شیلی با هدف نابودی کنفدراسیون، با پشتیبانی از مخالفان سانتا کروز و کنفدراسیون در پرو جنگی
را علیه آنها آغاز کرد. در ۲۰ ژانویه ۱۸۳۹ نیروهای همپیمان شیلی و پرو به فرماندهی ژنرال شیلیایی مانوئل بولنس در طی نبرد یونگای توانستند نیروهای کنفدراسیون شکست دهند. این شکست موجب فروپاشی کنفدراسیون پرو-بولیوی گردید و سانتا کروز نیز تبعید شد. پس از فروپاشی کنفدراسیون، آگوستین گامارا ریاست پرو را به عهده گرفت و تلاش کرد که بولیوی را تسلیم پرو کند. اما تلاش های وی با کشته شدنش در سال ۱۸۴۱ در طی نبرد با نیروهای بولیوی به پایان رسید. پس از آن هر دو کشور دورانی از هرج و مرج و نا آرامی را سپری کردند. ساختار سیاسی کنفدراسیون. هر یک از ایالت های کنفدراسیون تا سال ۱۸۳۷ میلادی دارای یک رئیس جمهور مستقل بودند که آنها نیز تحت فرمان ژنرال آندرس ده سانتا کروز به سمت رئیس جمهوری بولیوی و با عنوان نماینده مردم یا محافظ برتر قرار داشتند.
بخش رامچاپ (به لاتین: Ramechhap District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش رامچاپ ۱٬۵۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۲٬۶۴۶ نفر جمعیت دارد.
بخش دولاکا (به لاتین: Dolakha District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش دولاکا ۲٬۱۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸۶٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد.
بخش باکتاپور (به لاتین: Bhaktapur District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش باکتاپور ۱۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰۴٬۶۵۱ نفر جمعیت دارد.
بخش دادینگ (به لاتین: Dhading District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش دادینگ ۱٬۹۲۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۶٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد.
بخش لالیتپور (به لاتین: Lalitpur District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش لالیتپور ۳۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶۸٬۱۳۲ نفر جمعیت دارد.
علیرضا شهبازی (زاده ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۳) در شهرستان نهاوند، نماینده شهرستان نهاوند در مجلس یازدهم شورای اسلامی بوده است. وی استاندار سابق کردستان و مدیر صندوق تأمین آتیه کارکنان ستاد اجرایی فرمان امام بود. او تا سال ۱۳۹۵ از اعضای اصلی شورای عالی جمعیت هلال احمر کشور نیز بوده است. افتخارات. نشان درجه سه خدمت به عنوان استاندار نمونه
بخش نوواکوت (به لاتین: Nuwakot District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش نوواکوت ۱٬۱۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۷٬۴۷۱ نفر جمعیت دارد.
بخش راسووا (به لاتین: Rasuwa District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش راسووا ۱٬۵۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش سیندوپالچوک (به لاتین: Sindhupalchok District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش سیندوپالچوک ۲٬۵۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۷٬۸۱۸ نفر جمعیت دارد.
بخش چیتوان (به لاتین: Chitwan District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش چیتوان ۲٬۲۳۸٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷۹٬۹۸۴ نفر جمعیت دارد و ۴۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش ماکوانپور (به لاتین: Makwanpur District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده است. بخش ماکوانپور ۲٬۴۲۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲۰٬۴۷۷ نفر جمعیت دارد.
امبر سموچ یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
انتخابات ریاست جمهوری ارمنستان () در ۱۹ فوریه و ۵ مارس ۲۰۰۳ برگزار شد. هیچ کدام از کاندیداها در دور اول اکثریت را بدست نیاوردند و رئیس جمهور وقت روبرت کوچاریان تا میزان کمی زیر ۵۰ درصد آرا را به دست آورد. سپس با کشیدن انتخابات به دور دوم استپان دمیرچیان با کسب ۶۷ درصد آرا برنده انتخابات ریاست جمهوری شد. با اینحال اپوزیسیون و ناظران بین المللی، میزان قابل توجهی از آرارا مشمول تقلب انتخاباتی دانستند و اپوزیسیون نتیجه انتخابات را به رسمیت نشناخت. پیشینه. روبرت کوچاریان در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۸ با غلبه بر کارن دمیرچیان رئیس جمهور شد. این انتخابات در حالی برگزار شده بود که لوون تر-پتروسیان پس از توافق بر سر حل مناقشه قره باغ، مجبور به استعفا شد، اما وزرای وی از جمله کوچاریان، از پذیرش آن امتناع کردند. در ۷ اوت ۲۰۰۲، کمیسیون مرکزی انتخابات ارمنستان اعلام کرد که انتخابات ریاست جمهوری در ۱۹ فوریه ۲۰۰۳ برگزار می شود، با کاندیداهایی که اعلام کاندیداتوری کردند تا ۶ دسامبر ۲۰۰۲ همه کاندیداها بایستی رسیدن به حمایت ۴۰٬۰۰۰ امضاء را ارائه می کردند. رئیس جمهور روبرت کوچاریان پیش از این اعلام کرد که وی برای انتخاب مجدداً
خود را کاندید می کند بنابراین احزاب مخالف تلاش کردند برای مخالفت با او با نامزد متحد توافق کنند اما در این امر موفق نشدند. رئیس جمهور پیشین لوون تر-پتروسیان نیز در نظر داشت تا در انتخابات شرکت کند، اما در نهایت شرکت نکرد. سرانجام دو مرحله انتخابات. از آنجا که در انتخابات مرحله اول، سازمان امنیت و همکاری اروپا میزان قابل توجهی تقلب در انتخابات را گزارش نمود و بسیاری از هواداران دمیرچیان قبل از برگزاری انتخابات مرحله دوم دستگیر شدند. دمیرچیان انتخابات را به دلیل تقلب تحریم کرد و از هوادارانش خواست تا در برابر نتایج به تظاهرات بپردازند. ده ها هزار ارمنی در روزهای پس از انتخابات به نتایج انتخابات اعتراض کردند و از رئیس جمهور روبرت کوچاریان خواستند تا کناره گیری کند. اما به رغم اعتراضات کوچاریان در اوایل ماه آوریل برای دومین بار سوگند یاد کرد و دادگاه قانون اساسی، در عین حالی که برای تأیید نتیجه انتخابات به همه پرسی توصیه می کرد، اما انتخابات را تأیید کرد.
اقرباط یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی بامیان در ولایت بامیان واقع شده است.
اعراق علیا یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شیبر در ولایت بامیان واقع شده است.
ارگ زری یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی یکاولنگ در ولایت بامیان واقع شده است.
جمهوری خلق کره (به انگلیسی: People's Republic of Korea یا PRK؛ به کره ای: 조선인민공화국؛ به چینی: 朝鮮人民共和國) یک دولت موقت با عمر یک سال (از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶) بود که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۵ تشکیل شد.جمهوری خلق کره به دو بخش اشغالی تقسیم شده است که اتحاد جماهیر شوروی بخش اشغالی شمالی، (کشور کره شمالی امروزی) و ایالات متحده آمریکا بخش اشغالی جنوبی، (کشور کره جنوبی امروزی) را دربر گرفته است. دولت نظامی ایالات متحده آمریکا در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۵ نام جمهوری خلق کره را در بخش جنوبی غیرقانونی اعلام کرد. درحالی که کمیته های اتحاد جماهیر شوروی بخش شمالی را بر اساس ساختار جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) تقسیم بندی کردند. تاریخ. پیدایش. تاریخ کره به عصر برنز بر می گردد. در سال ۱۹۴ پیش از میلاد یک سردار فراری چینی به نام ویمن قدرت را در این منطقه به دست گرفت؛ ولی چندی نینجامید که دودمان هان در چین، حکومت وی را سرنگون ساخت و کره جزئی از امپراتوری چین شد. کره در ۱۰۸ پیش از میلاد به چهار مستعمره مجزای چین تقسیم شد. دوران حکومت ژاپن. پس از پیروزی های ژاپن در نخستین جنگ با دودمان چینگ در چین (۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵) (بخشی از نخستین جنگ چین و ژاپن) و جنگ
با امپراتوری روسیه (۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) (بخشی از جنگ روسیه و ژاپن) کره به کلی تحت استیلای ژاپن قرار گرفت. حتی بین ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ حکومتی به نام امپراطوری کره با نفوذ امپراتوری روسیه در این کشور پدید آمد. گوجونگ کره امپراتور کره خواست با اعزام هیئتی به دیوان بین المللی دادگستری در لاهه، کشور خود را از زیر نفوذ کشور ژاپن بیرون بیاورد؛ ولی با کشف این موضوع مجبور به استعفا شد و پسرش سانجونگ کره آخرین امپراتور دودمان یی به پادشاهی رسید. در بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰ میلادی مبارزه ضد حکومت ژاپنی ها ادامه داشت. در سال ۱۹۱۰ میلادی کشور کره رسماً به امپراتوری ژاپن ضمیمه شد. ژاپن صنایع جدید و ترابری ریلی را در آنجا احداث کرد اما این امر نتوانست جلوی آزادی طلبی کره ای ها را بگیرد. در اوایل مارس ۱۹۱۹ میلادی به دنبال مرگ آخرین امپراتور کره، یک گردهمایی عظیم با شرکت ۲ میلیون تَن در سئول برگزار شد و طی آن کره ای ها خواستار استقلال شدند. در طی این گردهمایی برخوردهای خونینی میان قوای ژاپنی و مزدوران کره ای آن ها با اجتماع کنندگان صورت گرفت که منجر به کشتن و زخمی شدن ۲۳۰۰۰ تن و دستگیری بیش از ۴۷۰۰۰ تن شد. در ماه آوریل همان سال رهبران اس
تقلال طلبان، از جمله سینگمان ری آن چانگ هوو کیم کو دولت موقت کره را در شهر شانگهای چین تشکیل دادند. ژاپنی ها با نهایت قدرت استیلای خود را بر کره ادامه داده و سرمایه دارانش به غارت این سرزمین شدت بخشیدند. جنگ جهانی دوم. در زمان جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم پایه های نفوذ ژاپن در کره به سستی گرائید. در ابتدای جنگ ها که شانگهای به تصرف ژاپن درآمد دولت موقت کره از آنجا متواری شد. در طی جنگ جهانی دوم، دولت های آمریکا، چین و بریتانیا به مردم کره وعده استقلال دادند. نیروهای استقلال طلب کره ای در سراسر چین پخش شدند و در سال ۱۹۴۲ میلادی به ژاپن اعلام جنگ دادند. این نیروها با نیروهای متفقین در کره همکاری کرده و تا زمان تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی به جنگ ادامه دادند. جدایی دو کره. در پی جنگ جهانی دوم، سربازان شوروی و آمریکا به ترتیب، بخش های شمالی و جنوبی کشور را به کنترل خود درآوردند. با وجود به رسمیت شناخته شدن اولیهٔ کرهٔ متحد در کنفرانس قاهره، خصومت فزایندهٔ جنگ سرد، سرانجام به تشکیل دو دولت جداگانه - با ایدئولوژی های مختص خود - و تقسیم کره به دو موجودیت سیاسی مجزا، منجر شد؛ کرهٔ شمالی و کرهٔ جنوبی. در شمال،
یک پارتیزان ضد ژاپن و فعال سابق کمونیست به نام کیم ایل سونگ و در جنوب، یک رهبر سیاسی دست راستی و تبعیدی، به نام سینگمان ری به عنوان رئیس جمهوری به قدرت رسیدند. جنگ کره. تقسیم کره، پس از بیش از یک هزاره اتحاد، به نظر هر دو رژیم غیرقابل قبول و موقتی می آمد. از سال ۱۹۴۸ تا آغاز جنگ کره در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، نیروهای مسلح هر دو طرف در مجموعه ای از درگیری های خونین در مرز دو کشور شرکت جستند. در سال ۱۹۵۰، این درگیری ها با حملهٔ کرهٔ شمالی به کرهٔ جنوبی به طور چشمگیری تشدید شد و در نهایت به جنگ کره انجامید. سه سال بعد دو کره با امضای آتش بس به خصومت ها پایان دادند و تقسیم کره دائمی شد. دو طرف توافق کردند که یک محدودهٔ حائل ۴ کیلومتری در میان دو کشور به وجود بیاید که هیچ یک از دو کشور به آن وارد نشوند. این منطقه را منطقهٔ غیرنظامی یا دی ام زد (DMZ) می نامند. کره جنوبی. در ۷ سپتامبر ۱۹۴۵، ژنرال مک آرتور اعلام کرد که سپهبد جان آرو هاج ادارهٔ امور کره را برعهده خواهد داشت. روز بعد هاج و نیروهایش در بندر اینچئون پیاده شدند. دولت موقت کره یک هیئت نمایندگی را به همراه سه مترجم فرستاد اما هاج حاضر به دیدار با آنان نشد. به این ترت
یب آمریکایی ها جمهوری مردم کره یا دولت موقت کره را به رسمیت نشناختند. آن ها سینگمان ری، یک کره ای ضدکمونیسم را که پس از دهه ها تبعید در آمریکا به کره بازگشته بود گزینهٔ مناسبی برای ادارهٔ کشور می دانستند چون دوست آمریکایی ها محسوب می شد. دولت کرهٔ جنوبی، تحت نظارت ری، چند عملیات نظامی علیه شورشیان دست چپی که با دولت درگیر نبرد مسلحانه شده بودند انجام داد. در چند سال بعد بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در جریان جنگ علیه شورشیان چپ گرا کشته شدند. در اوت ۱۹۴۸، سینگمان ری اولین رئیس جمهور کرهٔ جنوبی شد و نیروهای آمریکایی شبه جزیره را ترک کردند. کره شمالی. در طول ماه اوت کره ای ها شاخه های بسیج مردمی را برای "کمیتهٔ مقدمات استقلال کره" (CPKI، 조선건국준비위원회) را سازماندهی کردند. ارتش شوروی اجازهٔ ادامهٔ فعالیت این کمیته ها را می داد چون روابط دوستانه ای با شوروی داشتند، اما در تلاش بود که این کمیته های مستقل را متمرکز کند. بعدتر دامنهٔ این کمیته های موقت به سراسر کشور کشیده شد و کمونیست ها در پست های کلیدی قرار داده شدند. در ماه مارس ۱۹۴۶، اصلاحات ارضی آغاز شد و طی آن زمین های ژاپنی ها و ملاکان هم پیمان آنان تقسیم و به کشاورز
ان فقیر داده شد. کمپین عظیم سازماندهی بسیاری از شهروندان و کشاورزان تنگدست در کمیته های مردمی در سراسر کشور سلطهٔ طبقهٔ زمین داران قدیمی را شکست. زمین داران تنها مجاز بودند همان قدر زمین داشته باند که شهرواندان فقیری که زمانی زمین های آن ها را اجاره می کردند، تا برابری بیشتری در توزیع زمین به دست بیاید. اصلاحات ارضی در کرهٔ شمالی نسبت به چین یا ویتنام با خشونت کمتری ممکن شد. منابع رسمی آمریکا نوشتند «رهبران سابق روستاها به عنوان یک نیروی سیاسی، از هر لحاظ بدون جنگ و خونریزی از صحنه کنار رفتند، اما مراقبت فوق العاده ای انجام می شد که از بازگشت آنها به قدرت جلوگیری شود.» طرح اصلاحات ارضی در میان کشاورزان محبوبیت بسیار داشت اما سبب شد بسیاری از زمین داران و مباشران سابق به جنوب بگریزند، برخی از آن ها پست هایی در دولت جدید کره جنوبی به دست آوردند. به نقل از دولت نظامی آمریکا، ۶۰۰٬۰۰۰ نفر از کره شمالی به کره جنوبی پناهنده شدند. صنایع مهم ملی شدند. شرایط اقتصادی در شمال تقریباً به همان دشواری جنوب بود، چرا که ژاپنی ها کشاورزی را در جنوب و صنایع سنگین را در شمال متمرکز کرده بودند. در فوریهٔ ۱۹۴۶ یک دولت موقت به نام
کمیتهٔ موقت مردم کرهٔ شمالی به رهبری کیم ایل سونگ تأسیس شد. کیم ایل سونگ در آخرین سال های جنگ، زیر نظر نیروهای نظامی شوروی، در منچوری آموزش دیده بود. درگیری و کشمکش ها بر سر قدرت در سطوح بالای دولت در پیونگ یانگ بالا گرفته بود و افراد مختلف برای تصاحب پست در قدرت در دولت جدید چنگ و دندان نشان می دادند. در سطح محلی، کمیته های مردمی آشکارا به زمین داران و مباشران حمله می کردند و زمین ها و اموالشان را مصادره می کردند. بسیاری از این افراد ناپدید شدند یا ترور شدند. در همین استان ها و با همکاری با کمیته های مردمی بود که رهبر آیندهٔ کره، کیم ایل سونگ توانست نظامی با حمایت مردم به وجود آورد که او را از رقبای سیاسی اش در پیونگ یانگ پیش انداخت و به قدرت رساند. نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۸ کرهٔ شمالی را ترک کردند. روابط دو کره و چین. پیونگ یانگ که از زمان جنگ دو کره بر حمایت نظامی و معنوی پکن تکیه کرده همچنان در عرصه های بین الملل از حمایت همه جانبه پکن بر خوردار بوده تا آنجا که با استقرار نیروی نظامی و پلیس از فرار مردم جلوگیری کرده یا با استقرار پلیس در اطراف سفارتخانه های کشورهای مختلف از ورود و دسترسی فراریان به سفارتخ
انه ها جلوگیری کرده و آن ها را به پلیس امنیت کره شمالی تحویل می دهد؛ و سرانجام پس چندین دهه در اوائل ماه ۲۰۱۸ کیم جونگ-اون با مون جه-این رئیس جمهور کره جنوبی دیدار کرد و روابط دیپلماتیک خود را شروع کردند.
رها راستی فرد، زاده ۱۲ بهمن ۱۳۵۳ در ایران، یک هنرمند تجسمی معاصر ایرانی - آلمانی در استکهلم است. زندگی نامه. رها راستی فرد هنرمند تجسمی ایرانی - آلمانی است که هم اکنون در استکهلم زندگی می کند. راستی فرد تاکنون آثار متعددی در رشته های مختلف از قبیل نقاشی، ،ویدئو آرت، عکاسی، طراحی، چیدمان، مجسمه سازی، چاپ و هنر عمومی خلق کرده است. راستی فرد پس از پایان دوره کارشناسی هنر در ایران دو مدرک کارشناسی ارشد خود را: در پژوهش هنر اروپایی و اسلامی و ایران شناسی از دانشگاه آزاد برلین دریافت کرد. وی همچنین یک دوره تخصصی در زمینه هنر آزاد که برای هنرمندان حرفه ای پس از مقطع کارشناسی ارشد برگزار می گردد را در کالج سلطنتی هنر استکهلم به پایان رسانده است. راستی فرد در سال ۲۰۰۹ با مجموعه طوبی نامزد دریافت جایزه «آزادی برای خلق اثر» شد. این مجموعه در موزه پرگامون برلین و در چندین شهر اروپایی از جمله موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن به نمایش گذاشته شد. راستی فرد همچنین در نیویورک، توکیو، دهلی و شانگهای آثارش به نمایش درآمده است.
کره کشوری است که تمام دین های دنیا مانند مسیحیت، بودایی، کنفسیونیسم و اسلام با صلح در کنار شمن باوری همزیستی می کنند. در بین ادیان، بودایی و کنفسیونیسم تأثیر بیشتری از دیگر دین ها دارد. در میان زندگی مردم کره، بیش از نیمی از فرهنگ های این کشور، برگرفته از این دو آیین می باشد. طبق سرشماری ملی سال ۲۰۱۵، ۵۶٫۱ درصد از مردم کره جنوبی هیچ وابستگی رسمی به مذهب ندارند. کسانی که عضو رسمی مذاهب هستند پروتستانت (۱۹٫۷٪)، بودایی (۱۵٫۵٪) و کاتولیک (۷٫۹٪) و درصد کوچکی از مردم کره جنوبی (مجموعاً ۰٫۸ درصد) اعضای مذاهب دیگر هستند، از جمله وون بودیسم، کنفوسیونیسم، چاندوئیسم، دائوسون جینریو، داجونگیسم، یوگسونیسم و ارتودوکس و اسلام و یهودیت . ادیان مختلف در کره جنوبی. بودیسم (بودایی). بودیسم مذهب خارجی و وارداتی از چین می باشد که نفوذ فرهنگی آن طی دوره شیلا (۵۷ قبل از میلاد تا ۹۳۵ بعد از میلاد) و دوره کوریو (۹۱۸ تا ۱۳۹۲) در کره جنوبی غالب بود. بودیسم کره ای معتقد به لزوم تحمل رنج و عذاب انسان ها است که این رنج و عذاب باید با میل و رغبت ایجاد شود. یهودیت. حضور یهودیان در کره جنوبی از زمان ۱۹۵۰ آغاز شد. در این زمان تعداد زیادی از س
ربازان یهودی نظیر کشیش چائیم پوتوک(رمان نویس مشهور آمریکایی) به شبه جزیره کره آمدند. امروزه جامعه یهودی بسیار محدودی در شهر سئول زندگی می کنند و تعداد کمی از کره ای ها نیز به این آئین گرویده اند در آوریل ۲۰۰۸ اولین خانه موسوم به چاپاد یهودی در شهر سئول بر پا گردید. مسیحیت. طی صد سال گذشته مسیحیت در کره جنوبی، رشد فزاینده داشته و کلیسای مسیحی کره یکی از پنج کلیسای عمده میسیونری جهان می باشد. در حال حاضر پنجمین کلیسای بزرگ پروتستانی جهان در منطقه یوئیدوی سئول قرار دارد. کره جنوبی سومین کشور مسیحی آسیا بعد از فیلیپین و تیمور شرقی همچنین سومین کشوری است که در آسیا به نسبت جمعیت خود بیشترین پیرو مسیحیت را پس از فیلیپین و تیمور شرقی در خود جای داده است. کاتولیسیزم در کره: آیین کاتولیک از طرف چین به کره معرفی شد. مبلغی غربی به نام جوزن و همراهانش در پی دیدار از بیجینگ، فرستاده هایی بودند که این دین را در این شهر معرفی کردند. پیش تر، کاتولیک های رومی در پی ترویج دین در کره تحت آزار و اذیت شدید قرار گرفتند. اما دین در سراسر کشور گسترش یافت و قوانین جوزن برای آزار و اذیت پیروان مسیحیت راه کره را به سمتی هدایت کرد که در
لیست چهارمین کشور با بیشترین تعداد مسیحیان قرار بگیرد. پروتستانتیسم در کره: این آیین در کره در اواخر قرن ۱۹ میلادی به وسیله مبلغان آمریکای شمالی ترویج شد و به سرعت قلب مردم را برنده شد. حتی امروزه پروتستانت در کره در بسیاری از موسسات آموزشی مدارس کالجها و دانشگاه ها و مراکز پزشکی فعالیت می کنند. چانگ سانگ یو. آئین در اواخر قرن ۱۹ توسط پادشاه جونگ سان بر اساس رویه های جادوگری و ایجاد بهشت برروی زمین تأکید داشت. وون بودیسم. آئین وون بودیسم ناشی از یک تلاش برای ترکیب دکترین بودیسم سنتی با یک سری امور مدرن برای اصلاح اجتماعی و تجدید حیات بودیسم بوده است. مقر اصلی این فرقه در شهر ایکسان در جنوب کره جنوبی واقع بوده و در حدود یکصد هزار پیرو در کره جنوبی دارد. کنفسیونیسم. خط مشی است که بیشتر بر اهمیت وفاداری، تقوا و عبادت اجداد و نیاکان تأکید می کرد. پیروان این آیین همچنین با اعتقاد بر اینکه ارواح اجدادی می توانند بر زندگی فرزندانشان تأثیر بگذارند، پرستش نیاکان را ارج می دهند و سعی در یافتن اماکن فرخنده برای گورهای اجدادشان داشته اند. اسلام. در میانه دوم قرن هفتم، تاجران مسلمان از جانب دستگاه خلافت به تانگ چینا مساف
رت کردند و اساس تجارت را با شیلا یعنی یکی از سه پادشاهی کره پایه گذاری نمودند. در ۷۵۱ یک ژنرال چینی از نسل گوگوریو یعنی گائو کیانگژی نبرد تالاس را برای تانگ چینا در برابر خلیفه عباسی فرماندهی نمود که منجر به شکست شد. نخستین برخورد با کره در یک اثر جغرافیایی غیر آسیای شرقی با نام «بررسی عمومی قلمروها و جاده هاً» نوشتهٔ ابن خردادبه در میانه سده نهم دیده می شود. اولین حضور قابل توجه اسلام در تاریخ کره به قرن نهم در جریان دوره شیلای یکپارچه با ظهور دریانوردان و تاجران عرب و ایرانی بر می گردد. بنا به گفتهٔ بسیاری از جغرافی دانان مسلمان، خصوصاً جغرافی دان و کاوشگر ایرانی مسلمان قرن نهم یعنی ابن خردادبه، بسیاری از مسلمانان به طور همیشگی در کره اقامت گزیدند به طوری که روستاهای مسلمان نشین را تشکیل دادند. برخی یادداشت ها اشاره دارند که بسیاری از این مهاجرین از عراق بودند. ثبت دیگری حکایت از آن دارد که تعداد بسیار زیادی از گروه های شیعه علوی در کره مستقر شدند. به طور مشخص، دیگر نشانه های جامعه مسلمان خاور میانه در شیلا، مجسمه های به جا ماندهٔ سفالین نگهبانان سلطنتی با شخصیت های ایرانی هستند. پس از آن، مسلمانان زیادی بع
دها با زنان کره ای ازدواج کردند. به علت دورافتادگی از نظر جغرافیایی کره از دنیای مسلمانان، برخی همانند سازی ها با مکتب بودا و شمنیسم اتفاق افتاد. خیلی از مسلمانان کره ای بر این عقیده اند که روش زندگی متفاوت شان، آن ها را از دیگران در جامعه آشکارتر می کند. گرچه بزرگ ترین نگرانی آن ها قضاوت تبعیض آمیز است که آن ها بعد از حمله تروریستی یازده سپتامبر در ۲۰۰۱ احساس می کنند. در تلویزیون آریرنگ، یک ایستگاه کره ای همچنین یک گزارش ۹ دقیقه ای از هاک آپدو و اسلام در کره پخش شد.
کما یک روستا در ایران است که در دهستان کسما شهرستان صومعه سرا واقع شده است. کما ۳۱۳ نفر جمعیت دارد. این روستا نزدیک روستای نفوت واقع شده است . از نظر تاریخی در دوره میرزاکوچک خان جنگلی در این روستا ملاقات های بسیاری بین جنگلی ها و نیروهای حزب سرخ و نیروهای قزاق ایرانی انجام شده است .
بلغارستان بزرگ عنوانی است که به یک قلمرو ملی تاریخی اشاره دارد که زیر نظر پادشاهی مرکزی بلغارستان اداره می شد و امروزه مورد توجه آن دسته از مردم بلغارستان است که ملی گرایی و بازپیوندخواهی را در این کشور خواستارند. این قلمرو شامل خاک کنونی بلغارستان به اضافهٔ مقدونیه، موئسیا و تراکیه است. پیشینه. وجود بلغارستان بزرگ، در دوران پیمان سن استفانو مطرح شد. پیمان سن استفانو که در سال ۱۸۷۸ موجودیت بلغارستان بزرگ را به رسمیت شناخته بود، پس از ایجاد نقشهٔ بلغارستان نوین برجستگی زیادی پیدا کرد؛ زیرا مردم بلغارستان نقشه های امروزی را پایمال شدن حق قانونی خود می دانستند؛ ولی درهرصورت کنگره برلین این حق را از بلغارستان سلب کرد و بخشهای زیادی را از پادشاهی بلغارستان جدا کرد و آنها را به امپراتوری عثمانی واگذار کرد و تنها نقشهٔ نوین بلغارستان را به رسمیت شناخت که بلغارهای ملی گرای امروزی آن را "بلغارستان شمالی" می نامند و بخش جنوبی را نیز حق خود می دانند. در سالهای آغازین سدهٔ ۲۰ میلادی، همیشه کنترل ناحیهٔ مقدونیه مسئله ای جنجال آفرین بین عثمانی، صربستان و یونان و بلغارستان بود. از سویی طمع و زیاده خواهی امپراتوری عثمانی و ا