Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طرف مقابلش، شروع به مناظره می نمود. هرگاه مناظره به سکوت یا پذیرش اشتباه توسط طرف مقابل ختم می شد، وی مناظره را خاتمه می داد و با ادامه مناظره، سبب خرد شدن یا توهین به طرف مقابل را فراهم نمی ساخت. یکی از ویژگی های علی بن موسی در مناظره ها، اطمینان وی به معلومات خود بود؛ به گونه ای که وقتی نوفلی از ترس خود ناشی از طرفین مقابل مناظره در مقابل علی بن موسی، به شخص او گزارش داد؛ علی بن موسی با تبسم به وی گفت: «آیا می ترسی که مرا مجاب کنند و ادله مرا باطل نمایند؟» به گزارش قرشی، از نویسندگان شیعه، از علی بن موسی الرضا در جلسات مختلف، بیش از بیست هزار سؤال پرسیده شد، به گونه ای که کاخ سلطتنی مأمون، به مرکزی برای دانش و علوم مبدل گردید. رویکرد مناظره ها. شاخصه های اصلی مناظره های علی بن موسی الرضا را می توان در دو بخش کلی مناظرات درون دینی و مناظرات برون دینی تقسیم بندی کرد. در مناظره های درون دینی علی بن موسی، تشریح جایگاه امامان پس از پیامبر اسلام، اثبات امامت علی بن ابی طالب و برخی مجادلات کلامی بین شیعه و سنی؛ مهم ترین موضوعات محسوب می شود. اثبات عصمت برای علمای عقل محور افراطی معتزله نیز از دیگر موضوعات این منا
ظره ها محسوب می شد. در زمینه مناظرات برون دینی نیز با در نظر داشتن جایگاه علمی امامان شیعه و تسلط آنان بر کتب ادیان دیگر، این مناظرات دربرگیرنده نقدهای اساسی بر ادیان مورد دیگر بوده است. راهبردهای علی بن موسی در مناظرات برون دینی، در راستای معرفت افزایی و روشنگری دانشمندان سایر ادیان بود. موضوعات مطرح شده در این مناظره ها عموماً، اثبات توحید، ذات و صفات خدا، کیفیت آفرینش، نفی تشبیه، نفی تجسیم، اثبات نبوت محمد، نفی الوهیت عیسی و نفی تثلیث بوده است. با مقایسه بین محور مناظره های علی بن موسی در پیش از ولایتعهدی و پس از آن، این نکته روشن خواهد شد که به اقتضاء جایگاه ولایتعهدی و نیز شرایط اجتماعی و سیاسی دوران، شاخصه دفاع از اسلام در برابر مذاهب و ادیان دیگر، نمو بیشتری داشت. به گزارش جعفریان، از میان مباحثی که در مناظره های علی بن موسی الرضا مورد توجه قرار گرفته است، بحث و گفتگو پیرامون موضوع امامت بود. مباحث توحید، صفات خداوند و عدل الهی که در ارتباط مستقیم با مسئله جبر و اختیارست از موضوعات مطرح شده در این مناظره ها هستند. علل شکل گیری مناظره ها. طباطبایی یکی از نظریات احتمالی در مورد علت برگزاری این مناظره ها
را علاقه مأمون به علوم مختلف می داند که سبب می شد تا دانشمندان علوم دینی را برای مناظره با علی بن موسی به مرو دعوت کند. در مقابل، برخی روایاتْ از جمله روایتی از اباصلت هروی حاکی از این است که قصدِ اصلیِ مأمون از ترتیب دادنِ این مناظره ها، امیدواریِ وی برای تضعیفِ جایگاهِ علی بن موسی الرّضا نزد عمومِ مردم و عالمانِ اقوام و گروه های گوناگون بوده است. بنابر دیدگاه مکارم شیرازی و مرتضوی، تلاش های محمد باقر، جعفر صادق و موسی کاظم در نظم دهی به فقه شیعی و شاگردپروری، در عصر مأمون در خطر نابودی، التقاط و قشری مأبی بود. یکی از تدابیر علی بن موسی در این دوران برای احیاء تلاش های پدرانش، از مناظره با سران ادیان و فرقه های دیگر استقبال کرد. مکارم شیرازی چهار احتمال را در خصوص اهداف مأمون در نظر گرفته است: احتمال بدبینانه که هدف مأمون را تخریب وجهه علمی علی بن موسی باشد؛ مستند به روایاتی که در این باره نقل شده است و پس از درگذشت علی بن موسی، دیگر مناظره هایی به این شکل گزارش نشده است. احتمال دوم، مأمون قصد داشت مقام علی بن موسی را تنها در بُعد علمی منحصر کند، و تدریجاً او را از مسائل سیاسی کنار بزند، و چنین نشان دهد که م
ردی عالم و پناهگاه امت اسلامی در مسائل علمی است، ولی او کاری با مسائل سیاسی ندارد و به این ترتیب شعار تفکیک دین از سیاست را عملی کند. احتمال سوم چنین است که سیاستمداران شیاد و کهنه کار اصرار دارند در مقطع های مختلف سرگرمی هایی برای تودهٔ مردم درست کنند، تا افکار عمومی را به این وسیله از مسائل اصلی جامعه و ضعف های حکومت خود منحرف سازند. و احتمال چهارم، مأمون بشخصه آدم بی فضلی نبود و تمایل داشت به عنوان یک زمامدار عالم در جامعهٔ اسلامی معرفی گردد، و عشق او را به علم و دانش آنهم در محیط ایران خصوصاً، و در محیط اسلام آن روز عموماً، همگان باور کنند، و این یک امتیاز برای حکومت او باشد و از این طریق گروهی را به خود متوجه سازد. همچنین مأمون برای دعوت از سران اهل کتاب، با آنها به شیوه دستوری وارد مذاکره شد و آنها را با دستور و بیم از سرپیچی به جلسه مناظره دعوت می نمود. برای مثال صدوق در دعوت از سران اهل کتاب برای مناظره با علی بن موسی الرضا، آورده است که مأمون آنها را دعوت به مناظره با علی بن موسی و خاطرنشان کرد که از این دستور سرپیچی نشود. قرشی بر این باور است که مأمون با اهداف مختلفی اقدام به برگزاری جلسات مناظرات ک
رد، از جمله آنها: تعداد مناظره ها. روحی برندق و فتاحی گزارش می کنند که این مناظره ها، بعضاً در یک جلسه شکل گرفته است و به صورت جدا، نبوده اند؛ فتاحی نیز تعداد مناظره ها در دوران ولایتعهدی را فراوان توصیف می کند؛ با این وجود، مناظره ها به تفکیک شخصیت های مناظره کننده و گزارش منابع عبارتند از: مناظره با جاثلیق مسیحی. مکان این مناظره در دربار مأمون عباسی در شهر مرو عنوان شده است. به گزارش مکارم شیرازی، در اولین جلسه مناظره ای که مأمون تدارک دیده بود، مأمون پس از معرفی علی بن موسی الرضا به حاضران، از جاثلیق مسیحی به شرط انصاف و عدم خروج از مسیر عدالت، تقاضای مناظره با علی بن موسی را مطرح کرد. به گزارش منابع شیعه، مناظره با ایراد جاثلیق به شیوه و مفاد مناظره آغاز شد. جاثلیق به درخواست مأمون جهت شروع مناظره با علی بن موسی می گوید: «ای امیر مؤمنان! من چگونه بحث و گفتگو کنم که او به کتابی استدلال می کند که من منکر آنم و به پیامبری تمسک می جوید که من به او ایمان نیاوردم.» در این جا علی بن موسی شروع به سخن می کند و به وی اطمینان می دهد که استدلال هایش از روی انجیل و مطالب مسیحیان است و سپس از او می خواهد تا سوالاتش را
بپرسد. از مفاد سخنان جاثلیق برمی آید که وی قصد داشته است از قبول نبوت نزد مسلمانان، در اثبات نبوت عیسی استفاده نماید. به همین جهت سه مرتبه از عیسی در جمله ابتدایی خود یاد می کند. علی بن موسی نیز در پاسخ، با پذیرش نبوت عیسی به اثبات نبوت محمد می پردازد. رضا در این مناظره از واژگان حقانیت برای اثبات ترجیح اسلام بر ادیان پیشین استفاده می کند و در این مناظره از دلایل اثبات نبوت محمد سخن به میان می آورد. علی بن موسی در جایی از این مناظره از نام فارقلیطا برای اشاره به پیامبر اسلام در کتاب های سایر ادیان استفاده می کند. بر اساس آنچه مکارم شیرازی گزارش می کند، مسیحی در نهایت از اعتقاد به تثلیث دست برداشت و به حقانیت توحید معترف شد. بر اساس تحلیل ها، از آنجا که مرکز زندگی مسیحیان در عصر مأمون، بغداد بوده است، باید جاثلیق از بغداد فراخوانده شده باشد تا به مرو آمده باشد. این مناظره در قالب پرسش و پاسخ صورت گرفته است و در آن از برهان خلف استفاده شده است. یکی از فنون مورد استفاده در این مناظره، دانش به مبنای فکری–اعتقادی طرف مقابل و استفاده از این دانش در جهت خاموش کردن طرف مقابل است. از دیگر فنون مورد استفاده در این مناظ
ره، استفاده از مقبولات طرف مقابل در راستای نتیجه گیری به نفع خویش است. در این راستا، علی بن موسی الرضا پس از آنکه از مسیحی، اعتراف در عبودیت مسیح و عبادت کردن او به جانب خدا گرفت؛ بر علیه خود او و برای انکار تثلیث، برهان اقامه شد. مناظره با راس جالوت. پس از پایان مناظره با جاثلیق مسیحی، علی بن موسی رو به رأس جالوت — عالم یهودی — رو کرد و از وی خواست تا سؤال مطرح کند؛ به گزارش منابع شیعی، پس از سؤال و جواب های رأس جالوت دربارهٔ نبوت محمد و نبوت عیسی، سرآخر رأس جالوت به دین اسلام و مذهب علی ابن موسی الرضا ایمان پیدا می کند. نراقی گزارش می کند که بر این حدیث، شرح های بسیاری نوشته شده است که قدیمی ترین آن ها متعلق به قاضی سعید قمی است. میرزای قمی و ملا عبدالصحاب محمد ابن احمد نراقی نیز بر این حدیث شروحی نوشته اند. در این مناظره از روش دیالتیکی استفاده شده است و از جزئیات به کلیات و قیاس ختم می شد. مناظره با بزرگ هیربدان. قرشی و مکارم شیرازی گزارش می کنند؛ پس از ایمان رأس جالوت، علی بن موسی رو به بزرگ زرتشتیان حاضر در جلسه کرد و از وی دربارهٔ زرتشت و دلیل ایمان به وی سؤالی پرسید که با بی پاسخ ماندن سؤال، علی بن مو
سی به مناظره خاتمه داد. استدلال مورد استفاده در این مناظره، همان استدلال مورد استفاده در مناظره با راس جالوت و جاثلیق بوده است. برندق نام مناظره کننده را هربد یا هربذ اکبر گزارش می کند. مناظره با عمران صابی. به گزارش منابع شیعی، پس از بازماندن بزرگ هیربدان، علی بن موسی از جمع حاضر درخواست کرد که اگر کسی نسبت به اسلام نقدی دارد، بدون هراس آن را مطرح کند. عمران صابی که در مناظره با دانشمندان شهره بود و به ادعای خودش در نزد مأمون، کسی تا آن لحظه نتوانسته بود او را راضی کند؛ شروع به صحبت نمود و سوال هایی دربارهٔ توحید و خلقت مطرح کرد. مکارم شیرازی گزارش می کند که پس از یک گفتگوی طولانی و بیان سخنان مفصل، عمران صابی شهادتین بر زبان جاری کرد و مسلمان شد و سجده نمود. با اسلام آوردن عمران صابی، جلسه به پایان رسید و همگان متفرق شدند. پس از اسلام آوردن عمران صابی، علی بن موسی وی را به عنوان شاگرد نزد خود نگاه داشت و پس از آموزش های لازم، به عنوان استاد مناظره به شهرهای مختلف فرستاد. علی بن موسی در این مناظره، به بیان صفات خدا و تشریح آن صفات پرداخته است. عمران صابی، فیلسوف و روحانی قبیله صابی بود. محمدتقی جعفری، در توص
یف این مناظره آورده است که این مناظره از مهم ترین مناظره ها در زمینه فلسفه است و حاوی مبهم ترین سوالات حکمت دربارهٔ عقل است. غالباً سوالات در این زمینه سبب سوالات مبهم دیگری می شوند اما پاسخ های علی بن موسی الرضا به سوالات عمران، روشنگرانه بوده است. بر اساس روایتی که قرشی آن را گزارش می کند، محمد بن جعفر صادق — عموی علی بن موسی — پس از این مناظره از دانش او در خصوص حکمت و فلسفه متعجب شد و نسبت به سلامتی علی بن موسی نگران شد و این نگرانی را به حسن بن محمد نوفلی منتقل کرد. او در گفتگویی که با نوفلی داشت، از بیم خود نسبت به حسادت مأمون یاد می کند که ممکن است منجر به خطر جانی برای علی بن موسی الرضا بشود. علی بن موسی در این مناظره نیز از فن تشبیه استفاده کرد. زندگی صائبیان، همواره در کنار رودخانه گزارش شده است؛ با این وصف، احتمالاً عمران صابی اهل خراسان نبوده است و برای مناظره به این شهر فراخوانده شده بود. مناظره با سلیمان مروزی. به گزارش منابع شیعه، در ایام داغ مناظره های کلامی در مرو بود که سلیمان مروزی، متلکم بزرگ خراسان، به مرو آمد و مأمون از وی دعوت کرد تا تن به مناظره با علی بن موسی دهد؛ اما سلیمان به دلیل ا
ینکه نمی پسندد علی بن موسی را نزد عموم مغلوب سازد، پیشنهاد مأمون را رد کرد. با این حال مأمون او را راضی به مناظره کرد. در نهایت در روز ترویه تدارک مناظره دیده شد و مناظره با ادعای سلیمان مبنی بر انکار بداء آغاز شد؛ سپس بحث اراده الهی به میان آمد و علی بن موسی با استدلال های فراوان سلیمان را قانع کرد که اشتباه می اندیشد. پس از مغلوب شدن سلیمان در مناظره، جلسه به پایان رسید و افراد متفرق شدند. علی بن موسی الرضا در این مناظره با مقایسه ادعای او و ادعای یهودیان، به ابطال مدعای او پرداخت. برندق دین سلیمان را قبل از مناظره، اسلام گزارش کرده است. مناظره با علی بن محمد بن الجهم. به گزارش منابع شیعی، در یکی از جلسات مناظره، علی بن محمد الجهم دربارهٔ مقوله عصمت پیامبران سوال هایی را مطرح کرد و علی بن موسی نیز پاسخ او را به شکلی مفصل داد. در نهایت علی بن محمد بن الجهم از اعتقادش نسبت به عصمت پشیمان شد و توبه کرد. در این مناظره نیز همچون مناظره با جاثلیق از برهان خلف در رد برخی از اعتقادات علی بن محمد استفاده شده است. بنابر آنچه شیخ صدوق در "عیون اخبار الرضا" گزارش می کند، علی بن محمد در این مناظره، آیاتی را در خصوص رد ع
صمت ادعایی علی بن موسی الرضا اقامه کرد و به آیه ۱۲۱ سوره طه، آیه ۸۷ سوره انبیاء، آی ۲۴ سوره یوسف، آیه ۲۴ سوره ص و آیه ۳۷ سوره احزاب استناد کرد. سپس علی بن موسی پاسخ داد و علی بن محمد از جواب های وی قانع شد. از علی بن محمد نیز به عنوان یکی از مسلمانان مناظره کننده با علی بن موسی الرضا یاد شده است. با این حال شخصیت او در علم رجال، مجهول توصیف شده است. این مناظره را شیخ صدوق در "عیون اخبارالرضا" گزارش کرده است و منبع احتمالی آن از جانب اثباتی، کتاب "وفاة الرضای" اباصلت هروی عنوان شده است. مناظره با زندیق. برای علی بن موسی، مناظره ای با یک زندیق گزارش شده است. در این مناظره، زندیق گفتگویی در خصوص وجود خدا را آغاز نمود. این مناظره بحثی طولانی است که نسخهٔ کامل آن در کتاب محمد حسین طباطبایی گزارش شده است. در بخشی از این مناظره، علی بن موسی برای اثبات وجود خدا، استدلالی عقلی اقامه می کند و می گوید: «نمی بینی که اگر حق با تو باشد (خدایی نباشد) ما و شما برابریم؟ هر چه نماز خواندیم، روزه گرفتیم، یا اعتقاد محکمی داشتیم آسیبی به ما نخواهد رساند. اما اگر حق با ما باشد در آن صورت آیا ما نجات پیدا نخواهیم کرد و تو هلاک نخوا
هی شد؟» به گزارش قرشی، در پایان این مناظره، زندیق به سخنان علی بن موسی باور پیدا کرد و مسلمان شد. این استدلال علی بن موسی الرضا در مناظره اش با زندیق، بر مبنای استدلال احتیاط اندیشانه ای است که امروزه به شرطیه پاسکال مشهور است. پاسکال بر اساس این استدلال، با وجود اعتقاد به عدم درک انسان به وجود خدا، معتقد است که انسان باید برای وجود خدا، شرط ببندد و در این شرط بندی، آنچه کسب می شود (در صورت وجود خدا) نسبت به آنچه از دست می رود (در صورت نبود خدا) قابل مقایسه نیست. مناظره با ابوقره. قرشی گزارش می کند که ابوقره از خراسان برای پرسش سوالاتی از علی بن موسی الرضا در خصوص حلال ها و حرام ها و برخی تکالیف دینی به دربار مأمون وارد شد. او از صفوان بن یحیی وقت ملاقاتی با علی بن موسی طلب کرد و سپس در موعدی مقرر نزد وی حاضر شد و به گفتگو با او پرداخت. در این گفتگو، از موضوعاتی چون وجود و ماهیت خدا، کتاب های الهی و خلقت آنها، مکان خدا، ملائکه و صفت غصب خدا سخن گفته شد. پس از اتمام پاسخ های علی بن موسی الرضا، وی که از مخالفان علی بن موسی بود، از جلسه گریخت و دلایل علی بن موسی را نپذیرفت. برندق او را از مسلمانانی می داند که پی
ش از مناظره، اعتقادات خاص در میان فرقه های اسلامی داشته است. سبحانی در مطالبی، مذهب ابوقره را مجسمه گزارش می کند. او گزارش می کند که بر اساس نقل صفوان، ابوقره که از همکاران فقیهان عراقی به نام شبرمه بود. سبحانی اتفاقات این جلسه را چنین گزارش می کند که ابوقره از مسائل بسیاری در خصوص مسائل ارث پرسید و در نهایت سؤال ها به اصول اعتقادی رسید. در گفتگوی اعتقادی آن دو، از مسائلی چون شیوه سخن گفتن خداوند با موسی و اساساً نوع کلام خدا با پیامبران سخن به میان آمد. علی بن موسی در این مناظره برای حادث بودن قرآن استدلال هایی را ارائه کرد. در این مناظره جایگاه و مکان خدا، چرایی معراج پیامبر، امکان دیدن خداوند و صفات خدا مورد سؤال قرار گرفت و پس از پاسخ های علی بن موسی، ابوقره از ادامه گفتگو درماند و جلسه را ترک کرد. متن این مناظره در کتاب "بحارالانوار"، و "اصول کافی"، گزارش شده است. ابوقره و شبرمه، هر دو در منابع رجالی، افرادی ناشناخته هستند و برخی گزارش کرده اند که ابوقره، از مستبصرین است و به همین دلیل او را با صفت محدث گزارش کرده اند. ابن حجر در کتاب "التقریب" گزارش می کند که موسی بن طارق که کنیه اش ابوقره بود، از محدثا
ن طبقه نهم است و هم عصر علی بن موسی الرضا زیست می کرد. در خصوص شبرمه نیز گزارش شده است که او در عصر جعفر صادق زندگی می کرده و علی بن موسی رضا را درک نکرده است. صدوق این روایت را احتمالاً از کتابی از کتاب های صفوان بن یحیی گزارش شده است و به از جهت سندی، مورد وثوق منابع شیعه قرار گرفته است. باقی گفتگوها. یکی دیگر از گفتگوهای علی بن موسی در این دوران، گفتگوی او با ابویوسف یعقوب بن اسحاق دروقی معروف به ابن سکیت است. به گزارش قرشی، در این گفتگو سوال هایی در خصوص معجزات عیسی، موسی و محمد مطرح شد. این گفتگو از کوتاه ترین گفتگوهای علی بن موسی الرضا در بین مناظره های اوست. غیر از آن، گفتگویی دیگر با مردی ناشناس و همین طور پرسش و پاسخ هایی از جانب مأمون با علی بن موسی الرضا در منابع پوشش داده شده اند. در مناظره ای که در "عیون اخبار الرضا" بین مأمون و علی بن موسی گزارش شده است، مأمون از رضا در خصوص عصمت پیامبران سوالاتی را مطرح می کند و با جواب های تفسیری از قرآن علی بن موسی الرضا مواجه می شود. یکی دیگر از مناظره هایی که برای علی بن موسی الرضا گزارش شده است، مناظره ای با سران اهل سنت است که در موضوع تفاوت عترت و امت صو
رت گرفته است. در این مناظره نیز گفتگوها بر سر معنایی از قرآن صورت گرفته است. این احتمال داده شده است که این روایت را شیخ صدوق از کتاب "الفرق بین الامة و الآل" در کتاب خودش نقل کرده است. مناظره دیگر در کتاب عیون اخبارالرضا، گفتگویی است که با یحیی بن ضحاک سمرقندی است در موضوع امامت و خلافت. از متن روایت برداشت می شود که یحیی از متلکمان خراسانی و در زمان خود شهره بوده است. طبق آنچه در منابع حدیث پژوهی شیعه آمده است، صدوق این روایت را از کتاب صولی نقل کرده است که به علت سنی بودن نویسنده، احتمال جعل در آن منتفی است. دیگر گفتگوی رضا در این دوره، گفتگویی کوتاه است که با برادرش زید بن موسی مشهور به زیدالنار داشته است. دیدگاه ها. مناظره های علی بن موسی الرضا، مورد توجه جمعی از محققان و دانشمندان غیرمسلمان نیز قرار گرفته است. دیوید واسواشتاین در این باره از دیوید توماس و استیون واسراسترام یاد می کند که هر یک به بخشی از مناظره های علی بن موسی، توجه و به آن بخش پرداخته اند. با این حال توماس به دیدِ تردید در مناظره علی بن موسی با جاثلیق مسیحی نگریسته است و آن را یک مناظره تاریخی نمی داند یا حداقل تغییر در آن توسط راوی را
محتمل می داند. در مقابل واسراسترام این مناظره را اساساً غیر تاریخی و یک مناظره دینی می داند. بیهم دائو دربارهٔ گزارشِ برگزاری و شرکت در مناظره های میانِ علی بن موسی الرّضا، مُتکلّمانِ مسلمان و چهره های برجستهٔ دیگر جوامعِ مذهبی از سوی مأمون، هدف این گزارش ها را نشان دادنِ برتریِ علی بن موسی الرّضا از نظرِ علم و دانش نسبت به خلیفه و دیگر دانشمندانِ مسلمان و رقیبانِ غیرمسلمان ادعا می کند و ادامه می دهد به همین دلیل، تاریخی بودنِ آنها مورد پرسش قرار گرفته است، و می توان آنها را سرچشمهٔ تلاش برای قرار دادنِ علی بن موسی الرّضا به عنوانِ رقیب در دانشِ زبانزدِ خلیفه در نظر گرفت، همان طور که در منابعِ اهل سنت گزارش شده است. منابع شیعی، با اشاره به مناظره های علی بن موسی، یکی از نتایج حاصل از آن را اثبات علم لدنی امام می دانند که به کتاب های آسمانی تحریف نشده از ادیان ابراهیمی، مسلط است و به زبان سایر ملل احاطه دارد. جعفریان گزارش می کند که مناظره های کلامی در دوران حیات سیاسی امامان شیعه، از اواخر قرن اول شروع می شود و در اواخر قرن دوم، گسترش می یابد. در این میان، دوران علی بن موسی الرضا و گفتگوهای کلامی او در دورانی
که بحث های کلامی به اوج گسترش خود رسیده است، سبب می شود تا گفتارهای او در شکل گیری و بیان آراء امامیه، نقش مهمی داشته باشد. جعفر مرتضی عاملی، با اشاره به اینکه مناظره ها و جلسات علمی در بارگاه مأمون، پس از درگذشت علی بن موسی الرضا ادامه نداشته است، این را گواهی بر کشته شدن علی بن موسی الرضا به دست مأمون می داند. البته مرتضی عاملی به برخی از مناظره های شکل گرفته در بغداد اشاره دارد و آنها را در مقایسه با مناظره های صورت گرفته در مرو، ناچیز و غیرقابل قیاس توصیف می کند. به اعتقاد منابع شیعه، از دیگر پیامدهای این مناظره، تحکیم موقعیت امامان شیعه، اثبات روح آزاداندیشی در اسلام و شکست مأمون در اهدافش عنوان شده است. به اعتقاد مجیدی، فارغ از اهداف سیاسی مأمون از تشکیل مناظره هایی در دوران ولایتعهدی علی بن موسی الرضا، این مناظره ها سبب شد تا جایگاه علمی علی بن موسی آشکارتر شود و حتی ابعادی جهانی پیدا کند. این مناظره ها در خراسان سبب شد تا پویاترین کانون های اسلامی در منطقه شکل بگریند. در روایتی که از نوفلی نقل شده است، محمد بن جعفر صادق، کوچک ترین فرزند جعفر صادق که در دربار مأمون و به هنگام مناظره علی بن موسی با سرا
ن مسیحی، یهودی و زرتشتی حضور داشت، پس از اتمام مناظره علی بن موسی و خروج او به همراه مأمون از جلسه، به نوفلی و در خفا، او را از خطر مأمون در حق علی بن موسی الرضا آگاه می سازد و تقاضا می کند که علی بن موسی را از این خطر آگاه کند. او چنین می اندیشید که مأمون به این سبب، بر او خشم گرفته و حسادت نماید. همین امر سبب قتل او را فراهم خواهد ساخت. منبع شناسی. دربارهٔ زندگی علی بن موسی فراتر از گزارش های شیعهٔ امامی، اطلاعاتِ بسیار اندکی وجود دارد که عمدتاً گزارش هایی متأخر و با ماهیتِ شرح حالی هستند و مربوط به دورهٔ مواجههٔ وی با مأمون است که با مناظره های علمی پررنگ شده است. مناظره های علی بن موسی الرضا را منابع روایی، به صورت گزیده نقل کرده و اهم مطالب مناظره را بیان کرده اند. در این منابع اولیه، هیچگونه شرح و توضیحی دربارهٔ مناظرات و معانی آن نشده است. این منابع عبارتند از: "عیون اخبارالرضا" و "کتاب التوحید" تألیف شیخ صدوق، "بحارالانوار"، تألیف محمدباقر مجلسی، "احتجاج طبرسی"، تألیف شیخ طبرسی و "اثباة الهدایه"، اثر شیخ حر عاملی. "عُیُونُ اَخبارَ الرِّضا" کتابی است که نویسندهٔ آن، اِبنِ بابِوَیْه، معروف به شیخ صدوق،
هر روایتی را که دربارهٔ علی بن موسی الرّضا روایت شده، گردآوری کرده است. مناظره های دینی و احادیثی که از علی بن موسی نقل شده، چراییِ انتخاب نامِ وی، روایات مربوط به درگذشت و معجزاتی که در حرمش واقع شده، از موضوعات این کتاب است. در این کتابُ بابی با عنوان «ذکر مجالس الرضا علیه السلام مع اهل الادیان و اصحاب المقالات فی التوحید عند المأمون» تدوین شده است که در برگیرنده روایات در موضوع مناظره های علی بن موسی الرضا است. همچنین گزارش شده است که عبدالعزیز جلودی ازدی، از عالمان شیعی مذهب شهر بصره، کتابی را با عنوان "مناظرات علی بن موسی الرضا" تألیف کرده است. کتابی با عنوان "مجالس الرضا مع اهل الادیان" اثر حسن یا حسین بن محمد نوفلی هاشمی گزارش شده است که مشتمل بر مناظره های علی بن موسی الرضاست. کتاب دیگری از ریان بن صلت با عنوان "الفرق بین الامه و الآل" دیگر اثر در این زمینه است. در بخشی از کتاب "وفاة الرضای" اثر اباصلت هروی نیز به مناظره های رضا پرداخته شده است. پژوهش های متعددی در باب مناظره های علی بن موسی الرضا صورت گرفته است. این پژوهش ها بیشتر در زمینه کلامی و فلسفی بوده است و کمتر از منظر زبان شناسی و تحلیل گفتم
ان به آن پرداخته شده است. حتی در برخی از این پژوهش ها که به تحلیل گفتمان پرداخته اند، از حیث جامعه شناسی، کلامی، اخلاقی یا تقریبی به بررسی مناظره ها پرداخته اند. در همین زمینه پژوهشی با عنوان «تحلیل گفتمان مناظره های امام رضا» به قلم حسن مجیدی در مجله "فرهنگ رضوی" منتشر شده است. در مقاله علمی و پژوهشی دیگری با عنوان «راهبردهای تقریب ادیان و مذاهب در سیره رضوی با تأکید بر مناظرات و احتجاجات» از فاطمه خادمی که در مجله "فرهنگ رضوی" منتشر شده است، به واکاوی راهبردهای علی بن موسی الرضا در مسئله تقریب ادیان و مذاهب پرداخته شده است. دیگر تحقیقات در این زمینه، «اصول علمی و اخلاقی مناظره های رضوی» اثر رضازاده کهنگی، «اخلاق مناظراتی و مناظرات اخلاقی در سیره رضوی و شیوه به کارگیری آن در کرسی آزادی اندیشی» اثر محمودی و «شاخص های اخلاقی در مناظرات رضوی» اثر غفاری را می توان یاد کرد. منابع. منابع فارسی و عربی منابع انگلیسی
قایق های ماهیگیری، کی وست () یک نقاشی از هنرمند نقاش آمریکایی، وینسلو هومر است که در سال ۱۹۰۳ طرح گردید. این نقاشی با تکنیک آبرنگ طراحی گردیده است و امروزه در موزه متروپولیتن نیویورک قرار دارد. نقاشی نشانگر تعدادی از قایق های ماهیگیری در منطقه کی وست، فلوریدا است.
بازیکن سال بسکتبال استونی جایزه ای است که سالانه به بهترین بازیکن ورزش بسکتبال کشور استونی از سال ۱۹۹۵ تاکنون اهدا می شود.
مارتین مورسپ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دالاس ماوریکس، باشگاه بسکتبال زسکا مسکو و میامی هیت اشاره کرد. مورسپ هفت بار به عنوان بازیکن سال بسکتبال استونی انتخاب شده است.
عکاسی شیلرن که از واژه آلمانی "Schliere" به معنای "رگه یا نوار" گرفته شده است، نوعی فرایند عکس برداری علمی است که برای مشاهده و ثبت تغییرات چگالی جریان سیال به کار می رود. این روش عکاسی در سال ۱۸۶۴ توسط فیزیکدان آلمانی آگوست توپلر برای مطالعه جریان های اَبَرصوتی اختراع شد، و از این روش به طور گسترده ای در مهندسی هوافضا برای مطالعه جریان های هوای اَبَرصوتی حول اجسام به کار می رود. سامانه نوری کلاسیک. در روش کلاسیک سامانه شیلرن نوری، از یک منبع نور با پرتوهای موازی استفاده می شود که بر روی شیء هدف یا از پشت آن می تابد. اختلاف در ضریب شکست ایجاد شده توسط گرادیان چگالی باعث منحرف شدن نورهای موازی می شود. این انحراف نور، باعث اختلاف فضایی در شدت نور می گردد که می توان آن را مستقیماً توسط یک سامانه سایه نگار مشاهده کرد. در عکاسی شیلرن کلاسیک، پرتوهای نور موازی توسط یک المان نوری همگرا (معمولا یک عدسی یا آینه همگرا) متمرکز (Focus) می شوند، و یک جسم لبه تیز (knife edge) در نقطه کانونی عدسی یا آینه قرار می گیرد و طوری تنظیم می شود که تقریباً نیمی از نور را بلوکه کند. در جریان سیال با چگالی یکنواخت این عمل فقط باعث می
شود تصاویر نصف روشنایی کامل را داشته باشد، اما در جریانی که اختلاف چگالی دارد، پرتوهای منحرف شده در نقطه دیگری متمرکز می شوند و قسمت هایی از نور که بر روی جسم لبه تیز می افتند توسط آن بلوکه و مسدود می شوند. نتیجه این عمل، ایجاد تصاویری با رگه های روشن تر و تاریک تر است که نشاندهنده گرادیان مثبت و منفی چگالی جریان سیال در راستای عمود بر جسم لبه تیز می باشد. اگر از جسم لبه تیز استفاده شود به آن "سامانه شیلرن" می گویند، که مشتق اول چگالی را در راستای عمود بر جسم لبه تیز اندازه گیری می کند. اگر از جسم لبه تیز استفاده نشود معمولاً به سامانه، سایه نگار می گویند، که مشتق دوم چگالی را اندازه گیری می کند. سامانه شیلرن نوری فوکوس پذیر. در اواسط قرن بیستم، شخصی به نام آر اِی بُرتون، سامانه جدیدی برای عکاسی شیلرن ابداع کرد، که امروزه به آن "شیلرن فوکوس پذیر" یا "شیلرن عدسی-و-شبکه" ("lens-and-grid schlieren") گفته می شود.. سامانه های شلیرن متمرکز، مشخصات لبهٔ تیغ را برای تولید کُنتراست (در اینجا منظور از کنتراست، اختلاف زاویهٔ بین بخش های روشن و تیره است) حفظ می کنند؛ اما درعوض استفاده از نور موازی و لبه تیغه از الگویِ رو
شناییِ (تاباندن) تکراریِ (تکرارشوندهٔ) لبه ها با یک سامانه تصویربرداری متمرکز استفاده می کنند.
جشنواره بین المللی فیلم آدانا که با نام غوزه طلایی نیز شناخته می شود، یک جشنواره بین المللی فیلم است که هر ساله در ماه ژوئن در شهر آدانای ترکیه برگزار می شود. این جشنواره از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ به دلیل زمین لرزه ۱۹۹۸ آدانا-جیحان، زمین لرزه ۱۹۹۹ ازمیت و همچنین یک سری مسائل اقتصادی برگزار نشد. از سرشناس ترین چهره هایی که تا کنون برنده جایزه بهترین فیلم در این جشنواره شده اند، می توان از ییلماز گونی و لیره ترک نام برد.
فیل طلایی () یا جشنواره بین المللی فیلم کودکان هند یک جشنواره فیلم است که هر دو سال یکبار در شهر حیدرآباد ایالت تلانگانا در هند برگزار میشود. در این جشنواره جوایز متعددی برای بخش های مختلف همچون بهترین انیمیشن، بهترین اجرای زنده و ... در نظر گرفته شده است. این جشنواره تحت نظر انجمن فیلم کودکان هند برگزار می شود.
سمفونی شماره ۷ () نامی است که به سمفونی چهار موومانی در می ماژور اثر فرانتس شوبرت گفته می شود. اگرچه این اثر ۱۳۵۰ میزانی به لحاظ ساختاری کامل است، شوبرت تنها ارکستراسیون مقدمه و بخشی از موومان اول را کامل کرده است. این گونه به نظر می رسد که شوبرت کار بر روی این سمفونی را به خاطر اپرای آلفونسو و استرلا نیمه تمام گذاشته و هیج گاه به آن بازنگشته است. نت نوشت این اثر را برادر شوبرت به فلیکس مندلسون داد و پس از آن جرج گروو آن را به کالج سلطنتی موسیقی لندن اعطا کرد.