Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دادگاه. در ۲۱ مارس ۲۰۱۳، یک هیئت متشکل از سه قاضی در قبرس، یعقوب را در پنج مورد از هشت اتهام محکوم کرد: «از جمله مشارکت در یک سازمان جنایتکار، برنامه ریزی برای جنایت و پولشویی». در روز ۲۸ مارس دادگاه یعقوب را به چهار سال زندان محکوم کرد در جریان این حکم قضات اظهار داشتند: «بدون شک این جنایات جدی است که می تواند شهروندان و اهداف جمهوری اسرائیل را در معرض خطر قرار دهد». محکومیت یعقوب، همراه با اعلام دولت بلغارستان و اینکه حزب الله در پشت بمب گذاری ماه ژوئیه ۲۰۱۲ در بورگاس بلغارستان بود، فشار بر اتحادیه اروپا برای تعیین حزب الله به عنوان یک سازمان تروریستی را افزایش داده است. ویکتور نولند، سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده، گفت که با محکومیت عملیات حزب الله در قبرس، «نیاز است که متحدان اروپایی و دیگر دولتهای سراسر جهان جنایت این گروه مرگبار را، محکوم کنند».
شیندو رنمی ()؛ (به ژاپنی: 臣 道 連 盟) یک سازمان تروریستی متشکل از مهاجران ژاپنی بود که در دهه ۱۹۴۰ در ایالت سائوپائولو برزیل فعال بود. عدم پذیرش خبر تسلیم ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم، برخی از اعضای متعصب علیه کسانی که تسلیم شده بودند دست به خشونت زدند. شیندو رنمی حداقل ۲۳ تن که همه آن ها ژاپنی-برزیلی بودند را کشته و ۱۴۷ نفر دیگر زخمی کردند. پیشینه تاریخی. اولین ژاپنی ها در سال ۱۹۰۸ به برزیل مهاجرت کردند و قصد جمع آوری ثروت و بازگشت به ژاپن را داشتند. آن ها خود را در یک کشور کاملاً متفاوت با زبان های مختلف، ادیان، آب و هوا، غذا و آداب و رسوم یافتند. در نتیجه، آن ها در انزوای نسبی از فرهنگ اطرافشان زندگی می کردند و خیلی کم از پرتغالیها یادگرفتند. آن ها به طور کلی توسط مردم با سوء ظن در نظر گرفته شدند. در دهه ۱۹۳۰، برزیل بزرگترین جامعه مهاجران ژاپنی در جهان بود. رژیم استادو نوو (برزیل) توسط ژتولیو وارگاس، با هدف گسترش ملی گرایی برزیل تأسیس شد و جوامع ژاپنی و آلمان را سرکوب کرد. در فرمان ۳۸۳ در ۱۸ آوریل ۱۹۳۸ اعلام شد که خارجی ها مجاز به شرکت در فعالیت های سیاسی نیستند و نمی توانند با زبان های خارجی به صورت عمومی صحب
ت کنند. علاوه بر این، به کودکان بایستی به عنوان زبان اول پرتغالی آموزش داده شود. در رادیو پخش برنامه به زبان های خارجی نیز ممنوع شد. هر گونه انتشاری به زبان های خارجی به صورت دو زبانه مجاز بود. در آن زمان، تقریباً ۹۰ درصد از مهاجران ژاپنی مشترک روزنامه های ژاپنی بودند، که نشان می دهد نرخ سواد بسیار بالاتر از جمعیت عمومی در آن زمان بود. فرمان ۳۸۳، که نسخه های دو زبانه را واجب کرده بود، روزنامه ها به دلیل هزینه های بالا، انتشارات خود را متوقف کردند. شمار قابل توجهی از مهاجران ژاپنی نمی توانستند زبان پرتغالی را درک کنند، برای ژاپنی ها دستیابی به هر گونه اطلاعاتی، بسیار دشوار بود. زمانی که برزیل در سال ۱۹۴۲ با متحدان متحد شد، تمام ارتباطات با ژاپن قطع شد و ورود مهاجران جدید ژاپنی ممنوع شد. نامه های ژاپن دیگر به دریافت کنندگان آن ها نمی رسد. ژاپنی ها و برزیلی ها قادر به سفر آزادانه یا زندگی در مناطق خاصی مانند مناطق ساحلی نبودند و از رفتار مقامات رسمی برخوردار نبودند. گیرنده های رادیویی نیز مصادره شد، و این باعث شد که ژاپنی ها برزیل بتوانند به فرستادهای کوتاه مدت از ژاپن گوش دهند. حتی روزنامه های دو زبانه در این د
وره ممنوع بود. تأسیس. شیندو رانمی نه تنها، و نه اول سازمان سیاسی بود که توسط ژاپنی های برزیلی تأسیس شده بود. اکثر این سازمان ها حمایت متقابل جامعه را داشتند. هیچ کدام از آنها، به جز شیندو رانمی، درگیر تروریسم نبودند. کاتولیکهای ژاپنی، کیزو اسیهارا، مارگاریا واتاناب و ماسورا تاخاشی یک خیریه دینی را با تأیید کلیسا و دولت برزیل برای کمک به اعضای فقیر ژاپنی، تأسیس کردند. سرهنگ سابق ارتش ارتش ژاپن، جونجی کیکاوا، در این خیریه فعال بود. در سال ۱۹۴۲، پس از اختلاف خشونت آمیز میان ژاپنی ها و برزیل ها در ماریلیا، کیکاوا شیندو رنمی را تأسیس کرد و برای جامعه ژاپن دست به مبارزه خشونت آمیز زد. او جزوه هایی را در بین کشاورزان ژاپنی-برزیلی توزیع کرد و آن ها را به عدم تولید تولید ابریشم (که برای ساخت چتر نجات استفاده می شد) و نعناع (جوهر نعناع در تولید مواد منفجره استفاده می شود)، تشویق می کرد. در حالی که مدیران خیریه با این نوع مبارزه مخالف بودند، کیکواوا خیریه را در سال ۱۹۴۴ ترک کرد. شیندو رانمی یک دفتر مرکزی در سائو پائولو، و ۶۴ دفاتر محلی در ایالت سائو پائولو و پارانا داشت. با پایان جنگ جهانی دوم شیندو رانمی از پذیرش شکست
ژاپن امتناع کرد. اعضای به اعتقاد اعضای شیندو رانمی خبر شکست ژاپن تبلیغات آمریکایی بود. آن ها خواستار مجازات کسانی که اعلام شکست کرده بودند شده و می خواستند از افتخارات امپراطوری ژاپن دفاع کنند. از نظر شیندو رانمی جامعه ژاپنی-برزیلی به دو گروه تقسیم می شد: سردر گمی اوضاع باعث شد که تعدادی از روزنامه ها و مجلات ژاپنی با عناوین جعلی اخبار مربوط به «پیروزی بزرگ» ژاپن نموده و عده ای شروع به فروش زمین در «سرزمین های پیروز» یعنی ژاپن کرده و عده ای نیز به فروش ین ژاپن که در آن زمان تقریباً بی ارزش شده بود کردند. این امر بسیاری از کاچی گومی ها را به ورشکستگی و حتی برخی از موارد خودکشی راند. اقدامات تروریستی. اعضای شیندو رانمی معتقد بودند که اخبار مربوط به شکست ژاپن نادرست است و آن ها در سیستم ارتباط خود اعلام کردند که ژاپن در واقع برنده شده است. روزنامه ها و مجلات زیرزمینی ژاپنی و ایستگاه های رادیویی مخفی برای تبلیغ این دیدگاه ایجاد کردند. این گروه همچنین لیست های مارگومیس منتشر کرد، مارگومیس کسانی بودند که باید به دلیل تجاوز به امپراتور کشته می شدند. کامگورو اوگاساوارا، صاحب یک خشک شویی در سائوپائولو، اقدامات تنبیهی
را هماهنگ می کرد. بسیاری از میهمانخانه های متعلق به ژاپنی ها، مخفیگاه قاتلان شدند. قاتلان شیندو رانمی، یا توکتای، همگی جوان بودند. آن ها قبل از قتل، نامه هایی را به اهداف مورد نظر خود می فرستادند و آن ها می خواستند تا خودشان را با شمشیر به شیوه هاراکیری بکشند تا بتوانند اعتماد از دست رفته را کسب کنند. نامه ها به این صورت شروع می شد: «شما یک قلب کثیف هستید، بنابراین باید گلو خود را بشویید»، این اساساً به معنی قتل توسط کاتانا است. هیچ یک از کسانی که چنین نامه ای دریافت کرد، با درخواست موافقت نکرد؛ بنابراین، آن ها را با سلاح گرم یا شمشیر کتانا می کشتند. از ۱۹۴۶ تا اوایل سال ۱۹۴۷، بر اساس اطلاعات رسمی، شیندو رانمی ۲۳ تن را کشته و ۱۴۷ ژاپنی برزیلی را زخمی کرد. قاتلان توسط پلیس محاصره شده و دستگیر می شدند و قاتلان توضیح می دادند که آن ها علیه مردم برزیل نیستند و کشته ها انسان های معمولی نیستند. سرکوب و پایان. داستانهای قتل، به ویژه با شمشیر کتانا، ترس بین ژاپنی-برزیلی ها را گسترش داد. جمعیت عمومی برزیلی به طور مستقیم تحت تأثیر قرار نگرفت، اگرچه آن ها تصور می کردند که تمامی ژاپنی ها ملی گرایان متعصب هستند انفجار خشو
نت علیه مهاجران ژاپنی، متعلق به شیندو رانمی یا سایر گروه ها، بیشتر در شهرهای روستایی رخ می داد که در آن جوامع بزرگی ساکن بودند مانند منطقه توپا و سائو پائولو. پس از دو حمله توسط شیندو رانمی و قتل یک راننده کامیون برزیلی توسط یک راننده کامیون ژاپنی در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۶، جمعیت عظیمی در اسوالدو کراس دست به شورش زده و بدنبال ژاپنی ها می گشتند تا آن ها را بدون محاکمه مجازات کنند. شورش تنها با ورود سربازان ارتش پایان یافت. ارتش و اداره امور سیاسی و اجتماعی وزارت امور خارجه (DEOPS - امور سیاسی و اجتماعی وزارت امور خارجه) پرونده را در ایالت های سائوپائولو و پارانا مورد بررسی قرار دادند. به گفته پلیس سائوپائولو، ۳۱٬۳۸۰ ژاپنی- برزیلی مشکوک به داشتن ارتباط با این سازمان بودند. DEOPS همچنین ۳۷۶ ژاپنی-برزیلی را مورد بررسی قرار داد. در نهایت، رهبران شیندو رنمی و بسیاری از توکوتای ها دستگیر شدند. حدود ۱۵۵ مهاجر ژاپنی در سال ۱۹۴۶ محکوم به اخراج از برزیل شدند، ولی این عمل انجام نشد و زمان مجازات به پایان رسید. تنها ۱۴ توکوتای به قتل محکوم شدند. پس از چند دهه، شیندو رانمی همچنان تا حدودی از تابوهای میان مهاجران ژاپنی- برزیلی است.
فرهنگ معاصر. قلب های کثیف، یک فیلم برزیلی از سال ۲۰۱۱ دربارهٔ شیندو رانمی است.
ازمکی آذری، ازمکی طوقه ای نام یک گونه از سرده ازمکی است.
ازمکی اروپائی، ازمکی خامه دار نام یک گونه از سرده ازمکی است.
توطئه های شکست خورده تروریستی توطئه های تروریستی هستند که توسط مقامات کشورها درهم پیچیده شده یا کشف شده اند یا بخاطر اشتباهات شکست خورده اند. ۲۰۰۲. توطئه سم ریسین در وودگرین. طرح وودگرین، آلوده کردن خطوط زیرزمینی مترو لندن با سم ریسین در ۲۰۰۲ بود. در همین رابطه پلیس متروپلیتن بریتانیا ۷ نفر را دستگیر کرد. هیچ سمی در تحقیقات بدست نیامد و متهمین بر اساس دست نوشته های این طرح تحت تعقیب قرار گرفتند. بجز یکی از متهمین که در هنگام دستگیری یک کارگاه پلیس را با چاقو کشته و سه افسر پلیس را مجروح کرده بود، بقیه آزاد شدند. ۲۰۰۳. طرح گاز سمی تایلر. توطئه گاز سمی تایلر یک طرح تروریستی محلی در تایلر، تگزاس آمریکا بود. این طرح در آوریل ۲۰۰۳ با دستگیری ویلیام جی کرار، جودیت بری (همسر کرار دارای اشتراک اتهام قانونی) و ادوارد فلتوس و مصادره یک بمب گازی سیانور به همراه زرادخانه بزرگی که شامل حداقل ۱۰۰ بمب معمولی دیگر، چندین مسلسل، اسلحه تهاجمی، یک صدا خفه کن ثبت نشده و ۵۰۰٬۰۰۰ فشنگ. انبار مواد شیمیایی مصادره شده شامل سیانید سدیم، اسید هیدروکلریک، اسید نیتریک و اسید استیک بوده است. این سه نفر با گروه های طرفدار نژادپرستان سفیدپو
ست و ضد دولتی مرتبط بودند. فلتوس یکی از اعضای گارد ملی نیوجرسی بود، در حالی که کرار مظنون به تأمین زندگی خود با گردش در سراسر ایالات متحده و فروش مواد ساخت بمب و انواع سلاح ها به گروه های ضد حکومتی زیرزمینی خشونت آمیز بود. مقامات فدرال از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳، کرار را زیر نظر داشته اند، در آن زمان عوامل سازمان ضد تروریستی (ATF) احتمال طرحی برای بمبگذاری ساختمان های دولتی را مورد بررسی قرار دادند اما وی را تحت تعقیب قرار ندادند. از زمان حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، توجه سازمان ضد تروریستی به فعالیت های تروریستی در سطح خاورمیانه متمرکز شده بود و تنها به صورت تصادفی آن ها پی به فعالیت های اخیر کرار بردند، و آن زمانی بود که او اشتباهاً برای فلتوس یک بسته اسناد تقلبی شامل؛ گواهی تولد از داکوتای شمالی، ورمونت و ویرجینیای غربی و کارت شناسایی نیروهای چند ملیتی سازمان ملل متحد و آژانس اطلاعاتی وزارت دفاع فرستاد. این بسته اشتباهاً برای مردی در جزیره استاتن فرستاده شد که وی به پلیس اطلاع داد. در ۴ می ۲۰۰۴، کرار پس از اینکه وی اتهام ساخت و مالکیت سلاح های شیمیایی را در دادگاه پذیرفت کرد، به ۱۳۵ ماه حبس محکوم شد. خانم بری
با قبول جرم توطئه برای داشتن سلاح های غیرقانونی به ۵۷ ماه حبس محکوم شد. ۲۰۰۵. طرح تروریستی در سیدنی. پنج مرد در اواخر ۲۰۰۵ در سیدنی استرالیا دستگیر شدند و متهم به توطئه تروریستی که از ژوئیه ۲۰۰۴ تا نوامبر ۲۰۰۵ برنامه ریزی کرده بودند، شدند. هیچ کدام از متهمین اتهامات را قبول نکردند. در جستجوهای پلیس از خانه های متهمین دستورالعمل های مربوط به بمب گذاری کشف شد، مهمات شامل ۲۸۰۰۰ فشنگ (از جمله ۱۱٬۰۰۰ فشنگ ۷٬۶۲ × ۳۹ میلی متر)، ۱۲ تفنگ، تبلیغات تندروهای اسلامی و فیلم های سربریدن توسط اسلام گرایان تندرو، و نیز فیلم حمله تروریستی برخورد هواپیما به مرکز تجارت جهانی در ۲۰شهریور ۱۳۸۴ (۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱). مطابق پیگرد قانونی دادستانی، افراد یادشده از ژوئیه ۲۰۰۴ تا نوامبر ۲۰۰۵ مواد شیمیایی مواد منفجره و اسلحه خریداری کرده اند. این پنج نفر در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۹ با حکم دادگاه مجرم شناخته شده و از ۱۵ فوریه ۲۰۱۰ به ۲۳ تا ۲۸ سال زندان محکوم شدند. دوره دادگاه یکی از طولانی ترین محاکمه ها در استرالیا بود و حدود ۳۰۰ شهادت داده شد و ۳۰۰۰ مورد به نمایش گذاشته شد شامل ۱۸ ساعت تماس های تلفنی ضبط شده از ۳۰ روز نوارهای شنود تلفنی که از رکوردی ک
ه قبلاً در طولانی بودن دوره دادگاه در مورد انحلال گروه بل وجود داشت، پیشی گرفت. ۲۰۰۹. گروه جهادی رالی. هفت مرد در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۹ در نزدیکی رالی، کارولینای شمالی دستگیر و به اتهام شرکت در یک توطئه برای انجام «جهاد خشونت آمیز» در خارج از ایالات متحده تحت پیگرد قرار گرفتند. فرد هشتم در دادخواست پروندهٔ قضایی گفته شد در پاکستان بوده و دستگیر نشده است. رهبر ادعایی این گروه، دانیل پاتریک بویید، متهم به استخدام هفت تن دیگر از جمله دو تن از پسرانش شده بود تا به توافق برسند که «برای پیشبرد جهاد خشونت آمیز، از جمله حمایت و مشارکت در فعالیت های تروریستی در خارج از کشور و انجام اقدامات قتل، آدم ربایی یا دست زدن به ناقص کردن افراد خارج از کشور عمل کنند.» در خلال دادگاه برای بازداشت این افراد، قاضی دادگاه عالی ایالات متحده ویلیام وب تصریح کرد که همه متهمین باید تا زمان محاکمه در بازداشت مانده و نمی توانند از آزادی به قید ضمانت برخوردار شوند. ۲۰۱۰. دستگیری های اتاوا. در ۲۵ اوت ۲۰۱۰، هفت نفر در اتاوا، لندن و انتاریو به اتهاماتی مرتبط با تروریسم بازداشت شدند. این موضوع نتیجه یک سال عملیات شناسایی «پروژه ساموسا» توسط پلیس سوارن
ظام کانادا بود که هشت عضو یک سلول که هدفشان تهاجم به ساختمان های دولتی در پارلمان هیل بود، را تحت نظر داشتند.
بخش گرداسپور (به انگلیسی: Gurdaspur district)؛ (پنجابی: ਗੁਰਦਸਪੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ) یک بخش در منطقه ماخا در هند است که در ایالت پنجاب (هند) در بخش شمال غربی جمهوری هند واقع شده است. منطقه گرداسپور ۲٬۶۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۱۰۴٬۰۱۱ نفر جمعیت دارد.
شراکتی که نگاه می داری فیلمی است مهیج و سیاسی به تهیه کنندگی، کارگردانی و نقش آفرینی رابرت ردفورد محصول ۲۰۱۲ میلادی. سناریوی آن را لم دابز بر اساس داستانی به همین نام نوشتهٔ نیل گوردون در ۲۰۰۳ آفریده است. در این فیلم رابرت ردفورد، شایا لابوف، جولی کریستی، سوزان ساراندون و استنلی توچی بازی کرده اند. داستان. جیم گرانت (رابرت ردفورد) وکیلی است که همسر خود را در یک تصادف از دست داده و با دختر دوازده ساله اش زندگی می کند. دستگیری شارون سولارز (سوزان ساراندون) و کنجکاوی یک خبرنگار روزنامهٔ محلی سبب افشای هویت واقعی گرانت می شود. فاش می شود که گرانت دارای هویتی جعلی است و در اصل یک عضو گروه ضدجنگ افراطی به نام گروه زیرزمینی آب وهواست. گرانت به جرم سرقت از بانک و قتل مأمور بانک تحت پیگرد اف بی آی است. او متواری می شود و اف بی آی و خبرنگار جوان بن شپرد (استنلی توچی) به دنبال او دست به تحقیقاتی می زنند که سبب کشف حقایقی می گردد. منابع. Wikipedia contributors, "The Company You Keep (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Company_You_Keep_(film)&amp;oldid=792916777 (acces
sed September 12, 2017
اسپرس ویکیفولیا نام یک گونه از سرده اسپرس است. این گیاه در مناطقی از ایران، همچون شهرستان بهبهان، به صورت خودرو می روید.
تروریسم چپ گرا ()؛ (گاهی اوقات تروریسم انقلابی / چپ گرایانه نامیده می شود) تروریسمی است که هدف آن سرنگونی سیستم های محافظه کارانه یا سرمایه داری است و می خواهند آن ها را با جوامع مارکسیست-لنینیست، دولت سوسیالیستی یا آنارشیست جایگزین کنند. تروریسم چپ گرایانه نیز در داخل دولت های سوسیالیستی به مثابه فعال بودن علیه حکومت کنونی رخ می دهد. ایدئولوژی. ایدئولوژی تروریست های چپ تحت تأثیر مارکسیست، استالینیسم، و دیگر شیوه های کمونیست و سوسیالیست است. ناردونیا ولیا، یک گروه تروریستی در قرن نوزدهم بود که در سال ۱۸۸۱ الکساندر دوم روسیه را کشت، و با این عمل یک کار تبلیغی گسترده انجام داد. به گفته سارا برکخوف، تیم کریگر و دانیل مایریکس، تروریسم چپ دارای انگیزه ایدئولوژیک است، در حالی که تروریسم ناسیونالیست-جدایی طلب دارای انگیزه قومی است. آن ها استدلال می کنند که اهداف انقلابی تروریسم چپ، غیرقابل مذاکره است، در حالی که تروریست های ملی گرا تمایل به مذاکره دارند. غیرقابل مذاکره بودن خواسته های تروریست های چپ گرا، ممکن است دلیل عدم پشتیبانی گروه های ملی گرا از آن ها باشد. با این وجود، بسیاری از چپ های انقلابی همبستگی خود را ب
ا گروه های آزادی طلب ملی، مانند ملی گرایان ایرلند، سازمان آزادی بخش فلسطین و توپاماروهایجنوبی نشان دادند، و آن ها را درگیر مبارزه جهانی علیه سرمایه داری قرار دادند. از آنجایی که احساسات ملی گرایانه از لحاظ اقتصادی تقویت شده است، برخی از جنبش های جدایی طلب، ازجمله باسک- اتا، ارتش موقت جمهوریخواه ایرلند و ارتش آزادیبخش ایرلند، ایدئولوژی کمونیست و سوسیالیست را در سیاست های خود قرار دادند. تاریخچه. تروریسم چپ در ریشه های آنارشیست در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ریشه دارد و در طول جنگ سرد اعلام شد.تروریسم چپگرای مدرن در زمینه ناآرامی سیاسی سال ۱۹۶۸ شکل گرفت. در اروپای غربی، گروه های برجسته شامل فراکسیون ارتش سرخ آلمان (RAF)، بریگاد سرخ، عمل مستقیم فرانسه (AD) و سلول های مبارزه کمونیست بلژیکی (CCC). گروه های آسیایی شامل ارتش سرخ ژاپن و ببرهای تامیل بودند. در آمریکای لاتین، گروه هایی که در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ فعالانه درگیر تروریسم بودند شامل، جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستای نیکاراگوئه، مسیر درخشان پرو، و جنبش ۱۹ آوریل کلمبیا می شد. کانادا. جبهه دموکراتیک کوبه یک گروه مارکسیستی-لنینیستی بود که در دهه ۶۰ و ۷۰ در کانادا
فعالیت می کرد و قیام سوسیالیستی کبک را ایجاد کرد. آن ها برای بیش از ۱۶۰ بمبگذاری و سایر حوادث خشونت آمیز هشت نفر را کشتند و مسؤل آدم ربایی سیاستمدار کبک، پیر لارورت در سال ۱۹۷۰، شناخته شدند. ایالات متحده. گروه های تروریستی پیشرفته چپ در ایالات متحده از بقایای زیرزمینی و عناصر افراطی دانش آموزان برای یک جامعه دموکراتیک شکل گرفته اند. بین سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۵، ارتش آزادیبخش سمبیون که فعال بود، مرتکب سرقت بانک، دو قتل عمد و سایر اعمال خشونت آمیز شد. مهمتر از همه، گروه پتی هرست، ماتریس را ربوده است. در طول دهه ۱۹۸۰، هر دو سازمان کمونیستی ۱۹ مه (M19CO) و جبهه آزاد اتحادیه کوچک فعال بودند. یک مطالعه سال ۲۰۰۱ نشان داد «افراط گرایان چپ مسئول سه چهارم اقدامات رسمی تروریستی در آمریکا در دهه ۱۹۸۰ بوده اند.» پس از ۱۹۸۵، بعد از دور خارج شدن هر دو گروه، یک منبع گزارش داد که هیچ اقدام تأیید شده از سوی تروریسم بال چپ، یا گروه های مشابه نشد. حوادث تروریسم چپ در پایان جنگ سرد (حدود ۱۹۸۹)، تا حدی ناشی از فقدان حمایت از کمونیسم بود. آمریکای لاتین. استیفن M. آدری، جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستا، مسیر درخشان، جنبش ۱۹ آوریل و نیروها
ی مسلح انقلابی کلمبیا (FARC) را به عنوان سازمان های اصلی درگیر در تروریسم چپ در آمریکای لاتین در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توصیف می کند. این سازمان ها با دولت ایالات متحده مخالفت کردند و حمایت محلی را به دست آوردند و همچنین از سوی اتحاد جماهیر شوروی و کوبا پشتیبانی دریافت کردند. فارک. نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا، فارک (FARC) یک سازمان مارکسیستی-لنینیستی در کلمبیا است که در بمب گذاری خودروها، بمب های سیلندر گاز، کشتار، مین های زمینی، آدم ربایی، اخاذی، ربودن، و همچنین عملیات چریکی و نظامی متعارف مشغول اند. وزارت امورخارجه ایالات متحده مانند اتحادیه اروپا گروه FARC-EP را در فهرست سازمان های تروریستی خارجی قرار داده است. این گروه به طور عمده از طریق اخاذی، آدم ربایی و مشارکت در تجارت غیرقانونی مواد مخدر سرمایه گذاری می کند. بسیاری از جبهه های آن ها نیروهای تازه و غیرقانونی را به زور جذب می کنند، شرکت های فعال در مناطق روستایی، از جمله صنایع کشاورزی، نفت و معادن را مجبور به پرداخت مواجب (پرداخت ماهانه) می کنند تا آن ها را از حملات و آدم ربایی های بعدی محافظت کنند. منبع درآمد اضافی، حتی کمتر سودآور، مسدود کردن بزرگراه ها
است که در آن چریک ها، رانندگان و اتوبوس را متوقف کرده و جواهرات و پول آن ها را مصادره می کنند. تخمین زده می شود ۲۰ تا ۳۰ درصد از مبارزان FARC زیر ۱۸ سال سن دارند و تعداد آن ها تا سن ۱۲ سالگی حدود ۵۰۰۰ کودک است. کودکانی که سعی در فرار از صفوف چریک ها را دارند با شکنجه و مرگ مجازات می شوند. سازمان اردوی ملی ۱۹ مه. سازمان کمونیست ۱۹ مه که همچنین به عنوان ائتلاف کمونیست ۱۹ مه نامگذاری شد، یک سازمان انقلابی در ایالات متحده بود که اعضای آن متشکل از «آب و هوای زیرزمینی» و «ارتش آزادیبخش سیاه» تشکیل شد. نام M19CO از روز تولد هوشی مین و مالکوم ایکس گرفته شد. سازمان کمونیست ۱۹ مه از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۵ فعال بود. همچنین شامل حزب پلنگ سیاه و جمهوری آفریقای جدید (RNA) بود. براساس گزارش سال ۲۰۰۱ ایالات متحده، اتحاد بین «آب و هوای زیرزمینی» و «ارتش آزادیبخش سیاه» سه هدف داشت: آزادی زندانیان سیاسی از زندان های ایالات متحده؛ کسب سرمایه مناسب (از طریق سرقت های مسلحانه) برای تأمین هزینه های عملیات خود؛ و آغاز یک سری از بمبگذاری ها و حملات تروریستی علیه ایالات متحده. مسیر درخشان. حزب کمونیست پرو، که بیشتر به عنوان مسیر درخشان شناخ
ته می شود (Sendero Luminoso)، یک سازمان چریکی مائوئیست است که در سال ۱۹۸۰ درگیری های داخلی در پرو را آغاز کرد. به خاطر شدت خشونت علیه خرده دهقان پیشه، سازمان دهندگان اتحادیه های کارگری، توسط مقامات منتخب و عموم مردم غیرنظامی به شدت محکوم شد. مسیر درخشان در فهرست سازمان های تروریستی خارجی وزارت خارجه ایالات متحده قرار دارد. پرو، اتحادیه اروپا، و کانادا نیز مسیر درخشان را به عنوان یک گروه تروریستی قلمداد می کنند. آسیا. استفان م. آدری، ارتش سرخ ژاپن و سازمان آزادیبخش ببرهای تامیل (LTTE) را به عنوان سازمان های تروریستی اصلی چپ در آسیا توصیف می کند، گرچه اشاره می کند که ببرهای تامیل بعداً تبدیل به یک سازمان تروریستی ملی گرا شد. حزب کمونیست هند (مائوئیست) و نکسالیت. گروه های مسلح ناکزال در قسمت های وسیعی از مناطق روستایی مرکزی و شرقی هند فعالیت می کنند. برجسته ترین گروهی که از استراتژی جنگ خلقی مائوئیسم حمایت می کند، حزب کمونیست هند (مائوئیست) است که از طریق ادغام دو سازمان پیشین ناکزالی، گروه جنگ خلقی و گروه کمونیست مائوئیست هند (MCC) تشکیل شده است. جنبش های ناکزالی مسلح بزرگترین تهدید امنیتی داخلی در هند محسوب می
شوند. ستیزه جویان ناکزالیست در حملات تروریستی متعدد و نقض حقوق بشر در کریدور قرمز هند مشارکت داشته اند. مقاله مجله فرونت لاین (Frontline) به نام بهامراگاد تالوکا (Bhamragad Taluka)، که در آن مدیا گوند آدیواسیس (Madia Gond Adivasis) زندگی می کند، قلب منطقه آسیب دیده ناخالیت در مهاراشترا است. حزب کمونیست نپال (مائوئیست). حزب کمونیست نپال (مائوئیست) مسئول صدها حمله به اهداف دولتی و غیرنظامی بوده است. پس از اینکه جناح مائوئیستی جبهه متحد نپال (UPF)، بنام CPN-M در انتخابات ضعیف عمل کرد و از انتخابات ۱۹۴ محروم شد، مائوئیست ها به شورشیان تبدیل شدند. آن ها با هدف سرنگونی سلطنت نپال و دموکراسی پارلمانی و تغییر جامعه نپال، از جمله پاکسازی طبقه نخبگان ملت، پذیرش دولت از صنعت خصوصی و جمع آوری کشاورزی بود. در نپال، حملات علیه غیرنظامیان به عنوان بخشی از استراتژی مائوئیست رخ داد، که عفو بین الملل را به عهده داشت: ارتش سرخ ژاپن. ارتش سرخ ژاپن (JRA) در سال ۱۹۶۹ به عنوان «جبهه ارتش سرخ» توسط دانش آموزان بی تجربه با حزب کمونیست تأسیس شد. در سال ۱۹۷۰، آن ها هواپیمایی را به کره شمالی ربودند، که در آن نه تن از اعضای آن ها به سر
می بردند. در طی پاکسازی داخلی، ۱۴ عضو کشته شدند. در سال ۱۹۷۱، JRA تغییر نام داد که با جبهه مردمی آزادی فلسطین ارتباط برقرار کرده و پایه ای را در لبنان ایجاد کرد. اقدامات تروریستی اصلی آن ها شامل حمله مسلحانه به فرودگاه تل آویو، هواپیماهای بلند پروازی به لیبی و بنگلادش، آدم ربایی سفیر فرانسه در لاهه و بمب گذاری یک باشگاه ورزشی در ایالات متحده در ناپل ایتالیا بود. در اواسط دهه ۱۹۹۰ میزان فعالیت آن ها کاهش یافته و وزارت امور خارجه ایالات متحده دیگر آن ها را تهدید تروریستی نکرد. در سال ۲۰۰۱، رهبر آن ها انحلال گروه را اعلام کرد، هر چند برخی از اعضای آن در زندان بودند و تعدادی دیگر هنوز توسط پلیس تحت تعقیب بودند. اروپا. به طور معمول سازمان های تروریستی چپ و مبتنی بر شهر کوچک و کوچک در اروپا متعهد به سرنگونی دولت های کشورشان و جایگزینی آن ها با رژیم هایی هستند که توسط ایدئولوژی مارکسیست لنینیستی هدایت می شوند. گرچه هیچ کدام از آن ها در دستیابی به اهداف خود موفق نبوده اند، اما این مشکلات امنیتی جدی در آلمان، بلژیک، ایتالیا، یونان، فرانسه، ترکیه، پرتغال و اسپانیا ایجاد شده است. عمل مستقیم. عمل مستقیم(Action Directe) د
ر سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۷ در فرانسه فعالیت داشت. بین سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۵، آن ها بر بمب گذاری های غیر مرگبار و نابودی ساختمان های دولتی متمرکز بودند، هر چند که یک مقام وزارت دفاع فرانسه را ترور کردند. پس از دستگیری برخی از اعضای آن، سازمان افت کرده و غیرفعال شد. دولت فرانسه این گروه را ممنوع کرده است. سلول های مبارزه کمونیستی. سلول های مبارزه کمونیستی (CCC) در سال ۱۹۸۲ در بلژیک توسط پیر کارت (Pierre Carette) تأسیس شد. با حدود ده عضو، CCC فعالیت های خود را از طریق یک سری سرقت های بانکی تأمین مالی کرد. طی ۱۴ ماه، آن ها ۲۰ حمله علیه اموال، عمدتاً سازمان های پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) انجام دادند. علی رغم تلاش آن ها برای اجتناب از کشتار، در اثر این حملات، تلفات جانی ایجاد شد. پس از آنکه کارت و برخی دیگر از اعضای آن ها در سال ۱۹۸۵ دستگیر شدند، گروه فعالیت های خود را متوقف کرد. کارت ۱۷ سال حبس تعزیری را تحمل کرد، هرچند همکارانش که با او محکوم شده بودند، قبل از او آزاد شدند. اولین گروه مقاومت ضد فاشیستی در اکتبر. اولین گروه مقاومت ضد فاشیستی (GRAPO) یک گروه تروریستی مائوئیسم در اسپانیا بود که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد. از ز
مان آغاز سال ۲۰۰۷، ۸۴ تن از جمله پلیس، پرسنل نظامی، قضات و غیرنظامیان را ترور کردند. هدف عملیات های آن ها در ابتدا سیاسی بود، بعدها، به طور عمده برای اخاذی مالی انجام می گرفت. آخرین حمله آن ها در سال ۲۰۰۶، هنگامی که ستیزه جویان GRAPO به ضرب گلوله، آنا ایزابل هرروو، صاحب یک سازمان کاری موقت در ساراگوسا، را ترور کردند بود. نیروهای ویژه ۲۵ آوریل. نیروهای مردمی ۲۵ آوریل (FP-25) در پرتغال تحت رهبری سرهنگ اتلو سارایوا د کاروالهو (Otelo Saraiva de Carvalho) تشکیل شد. نام FP-25 را پس از کودتای نظامی سال ۱۹۷۴ که رژیم راست گرا را که از سال ۱۹۲۶ به پرتغال حکومت می کرد سرنگون کرد را برای خود درگزیدند، هدف آن ها سرنگون کردن دولت پرتغال و ایجاد یک دولت مارکسیستی بود و یک سری ترورها و حملات بمبگذاری علیه دولت پرتغال انجام دادند. آن ها در اواسط دهه ۱۹۸۰ فعالیت خود را متوقف کردند. فراکسیون ارتش سرخ. فرماندهی فراکسیون ارتش سرخ (RAF) از گروه بادر مین هوف در آلمان گسترش یافته بود و چندین حمله تروریستی در دهه ۱۹۷۰ انجام داد و بیش از ۲۰ سال فعال بود. RAF به سلول های کوچک تقسیم شده و ارتباطی با جبهه مردمی آزادی فلسطین و کارلوس شالا
ک داشت. گرچه رهبران این گروه از جمله گودرن انسلین، آندریاس بادر و اولریکه ماینهوف در سال ۱۹۷۲ دستگیر شدند، اما حملات عمده ای شامل آدم ربایی و ربودن انجام دادند. در ۷ آوریل ۱۹۷۷، اعضای ناشناخته RAF، یک ژنرال دادگستری، زیگفرید بوباک، یک نازی سابق را به قتل رساندند. بریگاد سرخ. بریگاد سرخ در اوت ۱۹۷۰ تأسیس شد، عمدتاً توسط اعضای سابق جنبش جوانان کمونیست که از حزب اصلی خود به دلیل دیدگاه افراط گرایانه اخراج شده بودند. بریگاد سرخ بزرگترین گروه تروریستی در ایتالیا بود که هدف آن سرنگونی دولت و جایگزینی آن با سیستم کمونیستی بود. سازمان انقلابی ۱۷ نوامبر. سازمان انقلابی ۱۷ نوامبر (همچنین به نام 17N یا N 17 نامیده می شود) یک سازمان تروریستی شهری طولانی مدت بود که در یادبود یک شورش سال ۱۹۷۳ علیه دولت یونان تأسیس شد. تا سال ۲۰۰۱، این گروه ۲۳ نفر را کشته بود، از جمله مقامات آمریکایی، مقامات ناتو و سیاستمداران، قضات و بازرگانان یونان. تلاش های پلیس یونان، سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) و اسکاتلندیارد برای تحقیق در این گروه، ناموفق بود. این گروه در سال ۲۰۰۲ پس از آنکه یکی از اعضای آن توسط بمبی که حمل می کرد، زخمی شد، دستگیر شد.