Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زندگی کن و بگذار بمیرند دومین رمان از مجموعه رمان های جیمز باند نوشته ایان فلمینگ است که در ۵ آوریل ۱۹۵۴ میلادی توسط انتشارات جاناتان کیپ در بریتانیا منتشر شد. فلمینگ این رمان را در اقامتگاه شخصی خود در ملک گلدن آی، واقع در جامائیکا و پیش از انتشار رمان "کازینو رویال" (۱۹۵۳) نوشت. داستان این رمان در لندن، ایالات متحدهٔ آمریکا و جامائیکا جریان دارد و بخش زیادی از فضای آن برگرفته از تجربیات فلمینگ در سفر به آمریکا و آشنایی او با جامائیکاست. داستان رمان "زندگی کن و بگذار بمیرند" حول تلاش جیمز باند برای دستگیری جنایتکاری با نام مستر بیگ می گردد که با شبکه خلافکاری آمریکا، پیروان آیین وودو و سازمان ضدجاسوسی شوروی در ارتباط است و همه این ها تهدیدی برای جهان غرب محسوب می شوند. باند طی مأموریتی در خاک آمریکا پی می برد که مستر بیگ سکه های طلای قرن هفدهم را به صورت قاچاق از مستعمرات سابق بریتانیا در منطقه کارائیب وارد ایالات متحدهٔ آمریکا می کند. این رمان به موضوعاتی چون کشمکش شرق و غرب در دوران جنگ سرد، روابط بریتانیا و آمریکا، جایگاه بریتانیا در جهان، مسائل نژادی و تقابل خیر و شر می پردازد. رمان "زندگی کن و بگذار بمی
رند" همانند "کازینو رویال" با استقبال خوبی از سوی منتقدان روبه رو شد. چاپ نخست آن با ۷۵۰۰ نسخه به سرعت به فروش رفت و در همان سال چاپ دوم آن هم سفارش داده شد. اما سرعت فروش این رمان در ایالات متحدهٔ آمریکا، که یک سال بعد منتشر شد، بسیار کندتر بود. در سال ۱۹۵۹-۱۹۵۸، اقتباس از این رمان به صورت داستان مصور توسط جان مک لاسکی در روزنامه "دیلی اکسپرس" منتشر شد. شرکت ایون پروداکشنز نیز در سال ۱۹۷۳، هشتمین فیلم از مجموعهٔ فیلم های جیمز باند را با اقتباس از همین رمان ساخت. این فیلم نخستین حضور راجر مور در نقش جیمز باند بود. عناصر مهمی از داستان این رمان هم بعداً در فیلم های "فقط برای چشمان تو" (۱۹۸۱) و "جواز قتل" (۱۹۸۹) مورد استفاده قرار گرفتند. خلاصهٔ داستان. مامور سرویس مخفی بریتانیا، جیمز باند، از سوی مافوق خود، M، به شهر نیویورک فرستاده می شود تا درباره ی "آقای بیگ"، با نام واقعی بوناپارت ایگنیس گالیا، تحقیق کند. هدف باند، یک مامور سازمان ضدجاسوسی شوروی، اسمِرش، و یک رهبر وودوی دنیای زیرین است که مظنون به فروش سکه های طلای قرن هفدهم برای تامین مالی عملیات جاسوسی شوروی در آمریکا است. این سکه های طلا در بخش هارلم شهر
نیویورک و در فلوریدا ظاهر شده اند و گمان می رود بخشی از گنجینه ای باشند که توسط دزد دریایی، هنری مورگان، در جامائیکا دفن شده است. در نیویورک، باند با همتای خود در سازمان سیا، فلیکس لایتر، ملاقات می کند. این دو از برخی از کلوپ های شبانه ی آقای بیگ در هارلم بازدید می کنند، اما دستگیر می شوند. باند توسط آقای بیگ مورد بازجویی قرار می گیرد، کسی که از کارمند پیشگوی خود، سولیتیر (که نامش به این دلیل است که مردان را از زندگی خود حذف کرده است)، استفاده می کند تا تشخیص دهد آیا باند راست می گوید یا خیر. سولیتیر به آقای بیگ دروغ می گوید و داستان پوششی باند را تایید می کند. آقای بیگ تصمیم می گیرد باند و لایتر را آزاد کند و یکی از انگشتان باند را می شکند. هنگام خروج، باند چندین نفر از افراد آقای بیگ را می کشد؛ لایتر با کمترین آسیب فیزیکی توسط یکی از اعضای باند آزاد می شود، کسی که به دلیل علاقه ی مشترک به موسیقی جاز با او همدردی می کند. سولیتیر بعداً آقای بیگ را ترک می کند و با باند تماس می گیرد؛ این زوج با قطار به سنت پترزبورگ، فلوریدا، سفر می کنند، جایی که با لایتر ملاقات می کنند. در حالی که باند و لایتر در حال شناسایی ی
کی از انبارهای آقای بیگ هستند که برای نگهداری ماهی های عجیب و غریب استفاده می شود، سولیتیر توسط افراد آقای بیگ ربوده می شود. لایتر بعداً به تنهایی به انبار بازمی گردد، اما یا دستگیر و طعمه ی کوسه ها می شود یا فریب می خورد تا روی یک در تله بالای تانک کوسه بایستد و از آنجا سقوط کند؛ او زنده می ماند، اما یک دست و یک پا را از دست می دهد. باند او را در خانه ی امنشان با یادداشتی سنجاق شده به سینه اش پیدا می کند: "او با چیزی که او را خورد مخالف بود." سپس باند خودش در انبار تحقیق می کند و متوجه می شود که آقای بیگ سکه های طلا را با پنهان کردن آن ها در کف تانک های ماهی حاوی ماهی های گرمسیری سمی که به ایالات متحده می آورد، قاچاق می کند. او در انبار مورد حمله "رابِر"، تفنگدار آقای بیگ، قرار می گیرد و در تیراندازی حاصل، باند رابِر را فریب می دهد و باعث می شود او به داخل تانک کوسه بیفتد. باند ماموریت خود را در جامائیکا ادامه می دهد، جایی که با یک ماهیگیر محلی به نام کوارل و جان استرنگ ویز، رئیس ایستگاه محلی MI6، ملاقات می کند. کوارل به باند آموزش غواصی در آب های محلی را می دهد. باند در آب های پر از کوسه و باراکودا شنا می ک
ند تا به جزیره ی آقای بیگ برسد و موفق می شود یک مین چسبان را به بدنه ی قایق تفریحی او بچسباند قبل از اینکه بار دیگر توسط آقای بیگ دستگیر شود. باند با سولیتیر دوباره متحد می شود؛ صبح روز بعد، آقای بیگ این زوج را به یک طناب پشت قایق تفریحی خود می بندد و قصد دارد آن ها را روی صخره های مرجانی کم عمق و به داخل آب های عمیق تر بکشد تا کوسه ها و باراکوداهایی که با تغذیه ی منظم به آن منطقه جذب کرده است، آن ها را بخورند. باند و سولیتیر نجات می یابند زیرا مین چسبان ثانیه هایی قبل از اینکه آن ها را روی صخره بکشند منفجر می شود. اگرچه آن ها به طور موقت بر اثر انفجار بیهوش شده و روی مرجان ها زخمی شده اند، اما توسط صخره از انفجار محافظت می شوند و باند می بیند که آقای بیگ، که از انفجار جان سالم به در برده است، توسط کوسه ها و باراکوداها کشته می شود. پیش زمینه. ایان فلمینگ، به عنوان یک روزنامه نگار بریتانیایی، اولین رمان خود را با عنوان "کازینو رویال" طی ماه های ژانویه تا مارس سال ۱۹۵۲ میلادی در اقامتگاه شخصی اش واقع در ملک گلدن آی در جامائیکا نوشت. با فروش تمام نسخه های جلد سخت این رمان تا تاریخ ۱۳ آوریل ۱۹۵۳ در بریتانیا، انتش
ارات جاناتان کیپ مجاب شد تا با فلمینگ قراردادی برای نوشتن سه رمان دیگر از مجموعه جیمز باند ببند. چهار ماه پیش از انتشار رسمی رمان "کازینو رویال" در ژانویه ۱۹۵۳، فلمینگ حتی اطلاعات لازم برای نگارش دومین رمان خود را جمع آوری و متن داستان آن را هم تکمیل کرده بود. او و همسرش ابتدا به نیویورک پرواز کردند؛ سپس با قطاری به نام سیلور میتیور به سنت پترزبورگ در فلوریدا رفتند و از آن جا راهی جامائیکا شدند. مسیر این سفر دقیقاً همان مسیری بود که فلمینگ در ژوئیه ۱۹۴۳ همراه با دوستش ایوار برایس در نخستین سفر خود به جامائیکا طی کرده بود. فلمینگ وقتی با همسرش به اقامتگاه گلدن آی رسید، نگارش دومین رمان جیمز باند را آغاز کرد. او در ماه مه ۱۹۶۳، مقاله ای برای مجله "بوکز و بوک من" نوشت و شیوه نویسندگی خود را چنین توصیف کرد: «صبح ها حدود سه ساعت می نویسم... و عصرها بین ساعت شش تا هفت، یک ساعت دیگر. هیچ چیز را تصحیح نمی کنم و هیچ وقت برنمی گردم ببینم چه نوشته ام... با دنبال کردن فرمول من، روزانه حدود ۲ هزار واژه می نویسید». درست مثل رمان "کازینو رویال"، فلمینگ نسخه اولیه این رمان را هم برای دوست نویسنده اش، ویلیام پلومر، فرستاد. پل
ومر واکنش مثبتی به داستان داشت و به فلمینگ گفت: «کتاب جدید مثل مین چسبان، خواننده را درگیر خودش می کند و پایان بندی اش تکان دهنده است». در ماه مه ۱۹۵۳، فلمینگ طی پنج روزی که در کشتی ملکه الیزابت برای سفر به ایالات متحدهٔ آمریکا گذراند، به ویرایش نسخه چاپی رمانش پرداخت. او قصد داشت این کتاب را جدی تر از رمان نخست بنویسد و در ابتدا حتی به این فکر بود که داستان را به نوعی تأمل درباره ماهیت شر تبدیل کند. عنوان اولیه رمان — باد مرده شوی — نیز بازتاب همین نگاه است. این باد که یکی از بادهای معروف جامائیکاست و گفته می شود «تمام هوای آلوده را از جزیره بیرون می برد»، قرار بود به عنوان استعاره در داستان به کار رود. به اعتقاد دانیل فرراس ساووی (منتقد ادبی)، عنوان رمان های فلمینگ چه به صورت مستقل و چه در کنار یکدیگر از معنا و اهمیت برخوردارند. او می نویسد که عنوان "زندگی کن و بگذار بمیرند" « یک ضرب المثل گروهی و مثبت را به معنایی کاملاً برعکس تبدیل کرده و به جای پیام همدلی و برادری، دیدگاهی مادی گرایانه، فردگرایانه و روشن فکرانه القا می کند». این تعبیر با خط داستانی رمان نیز هم خوانی دارد؛ جایی که باند نظم را برقرار می کن
د؛ نظمی که جهان در نبود آن، به سرعت به واقعیتی وحشی و ویران تبدیل می شود؛ همان جهانی که [توماس] هابز از آن می ترسید و [مارکی] دو ساد آن را ستایش می کرد. اگرچه فلمینگ در رمان هایش هیچ تاریخی ذکر نکرده، دو نویسنده با توجه به رویدادها و موقعیت های موجود در مجموعه داستان های جیمز باند، جدول زمانی متفاوت ارائه داده اند. جان گریسولد و هنری چنسلر — که هر دو با انتشارات ایان فلمینگ کتاب نوشته اند — زمان وقوع داستان "زندگی کن و بگذار بمیرند" را سال ۱۹۵۲ دانسته اند. با این حال، گریسولد دقیق تر عمل کرده و معتقد است که داستان در ماه های ژانویه و فوریه آن سال اتفاق افتاده است. گسترش داستان. منابع الهام بخش داستان. بخش قابل توجهی از رمان "زندگی کن و بگذار بمیرند" بر پایه تجربیات شخصی ایان فلمینگ نوشته شده است. صحنه آغازین رمان، یعنی ورود باند به فرودگاه آیدل وایلد در نیویورک، از سفرهای فلمینگ در سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۵۳ الهام گرفته شده. توصیف کارگاهی که فلیکس لایتر در آن مورد حمله کوسه قرار می گیرد، مطابق با یک ساختمان واقعی در سنت پترزبورگ ایالت فلوریداست که فلمینگ و همسرش طی آخرین مسافرتشان از آن بازدید کرده بودند. مسیر سفر ب
اند و سولیتر نیز بر اساس تجربیات فلمینگ در دو سفر با قطار سیلور میتیور شکل گرفته است. ایان فلمینگ در نگارش داستان از نام برخی از دوستانش استفاده کرد. ایوار برایس به عنوان اسم مستعار باند انتخاب شد. نام شخصیت فلیکس لایتر نیز تلفیقی از نام تامی لایتر و نام میانی برایس — یعنی فلیکس — بود. علاوه بر این، او بخشی از نام خانوادگی جان فاکس- استرنگ ویز را برای شخصیت رئیس ایستگاه ام آی۶ در جامائیکا به کار برد. فلمینگ نام یک پرنده محلی در جامائیکا با نام تک پر گلوحنایی را برای شخصیت اصلی زن داستان انتخاب کرد. نخستین تجربه غواصی ایان فلمینگ با ژاک-ایو کوستو در سال ۱۹۵۳، الهام بخش قسمت هایی از صحنه شنا کردن جیمز باند به سوی قایق مستر بیگ شد. ایده استفاده از مین های چسبان نیز احتمالاً برگرفته از مأموریت های جنگی واحد ویژه ناوگان دهم سبک نیروی دریایی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. فلمینگ همچنین اطلاعات گسترده ای درباره آیین وودو از کتاب درخت مسافر — نوشته پاتریک لی فرمر که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد — برداشت و در رمان به کار برد. جالب این که بخشی از آن کتاب هم در اقامتگاه گلدن آی نوشته شده بود. فلمینگ از کودکی به دنیای دزدان دریای
ی علاقه داشت و از خواندن رمان ها و تماشای فیلم هایی مانند "کاپیتان بلاد" (۱۹۳۵) با بازی ارول فلین لذت می برد. او از اقامتگاه گلدن آی واقع در ساحل شمالی جامائیکا، به بندر پورت رویال در جنوب جزیره سفر و از آنجا بازدید می کرد. این بندر روزگاری پایگاه اصلی یکی از دزدان دریایی مشهور به نام سر هنری مورگان بود. این بازدیدها علاقه فلمینگ را به چنین موضوعاتی بیش از پیش برمی انگیخت. برای طراحی جزیره گنج مستر بیگ، فلمینگ از جزیره کابریتا در خلیج پورت ماریا الهام گرفت؛ مکانی که گفته می شد محل واقعی گنجینه های مورگان بوده. شخصیت ها. ایان فلمینگ در رمان "زندگی کن و بگذار بمیرند" تلاش کرده تا شخصیت اصلی داستان — یعنی جیمز باند— نسبت به رمان "کازینو رویال" انسانی تر و دوست داشتنی تر به نظر برسد. به گفته ریموند بنسون — نویسنده ای که بین سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ مجموعه ای از رمان ها و داستان های کوتاه جیمز باند را نوشت — باند از «همان فصل اول، شخصیتی گرم تر و خوشایندتر» معرفی می شود. ساووی نیز به جنبه آسیب پذیر شخصیت باند اشاره می کند و اشک های او را در پایان داستان گواه این ادعا می داند. در همین راستا، شخصیت آمریکایی داستان — یعن
ی فلیکس لایتر— نیز در طول رمان رشد می کند و به شخصیتی کامل تر و انسانی تر تبدیل می شود. گرچه دوستی میان لایتر و باند در طول داستان کاملاً مشهود است، اما لایتر نسبت به باند همچنان در جایگاه پایین تر قرار دارد. لایتر در رمان "کازینو رویال" پشتیبان باند در امور فنی و مالی بود؛ اما در رمان "زندگی کن و بگذار بمیرند" نقشی فرعی تر پیدا کرده. او حتی وقتی ابتکار عمل را به دست می گیرد، در نبرد با دشمن باند یک دست و یک پای خود را از دست می دهد؛ در حالی که باند در نبردی مشابه با همان دشمن پیروز می شود. فلمینگ در ابتدا تمایل داشت که لایتر در داستان کشته شود؛ اما بعداً با مخالفت نماینده ادبی خود در آمریکا روبه رو شد و تصمیم گرفت که این شخصیت را زنده نگه دارد. ایان فلمینگ شخصیت کوارل را به عنوان تصویر آرمانی خود از یک فرد سیاه پوست خلق کرد؛ شخصیتی که بر اساس علاقه واقعی وی به مردم جامائیکا شکل گرفت و به نظرش، مردم آنجا «سرشار از حسن نیت، شادی و شوخ طبعی» بودند. رابطه میان جیمز باند و کوارل نیز بر پایه این فرض مشترک بنا شد که باند از نظر جایگاه بالاتر است. فلمینگ این رابطه را به رابطه میان «ارباب املاک اسکاتلند و شکارچی ارشد
» تشبیه کرده؛ رابطه ای که در آن «اقتدار به صورت ضمنی وجود دارد و جایی برای چاپلوسی یا تملق نیست». مستر بیگ در رمان "زندگی کن و بگذار بمیرند" ویژگی های ظاهری غیرعادی دارد. چنین موضوعی در بسیاری از دشمنان بعدی جیمز باند نیز دیده می شود. مستر بیگ فردی بسیار باهوش توصیف شده که سرش به اندازه «یک توپ بزرگ فوتبال، دو برابر حالت طبیعی و تقریباً گرد» است؛ و پوستش «خاکستری مایل به سیاه، کشیده و براق است؛ شبیه صورت جسدی که یک هفته در رودخانه مانده باشد». با این حال، ریموند بنسون گفته که مستر بیگ «تنها یک شخصیت منفی قابل قبول» است و عمق چندانی ندارد. لروی ال. پنک (منتقد ادبی) با بررسی رمان های جاسوسی بریتانیا در قرن بیستم، به این نتیجه رسیده که این رمان از الگوی قدیمی «جنایتکار محترم» فاصله گرفته و بیشتر بر مهارت های ذهنی و سازمانی مستر بیگ تمرکز دارد تا رفتارهایش. پنک همچنین اشاره می کند که افراد تحت فرمان مستر بیگ، «آدم هایی بی کفایت» هستند که باند به راحتی می تواند آنها را از سر راه بردارد.
هیپ هاپ زیرزمینی () اصطلاحی فراگیر برای موسیقی هیپ هاپ مغایر با آثار اصلی تجاری و درآمدزای متداول است. به طور معمول، هیپ هاپ زیرزمینی وابسته به هنرمندان مستقل است که با ناشران مستقل قرارداد می بندند یا اصلاً ناشر ندارند.
امینه دلبازی (; – ) رقصنده موسیقی قومی اهل آذربایجان بود. زندگی نامه. امینه دلبازی ۲۶ دسامبر سال ۱۹۱۹ در شهر قازاخ جمهوری خلق آذربایجان تولد یافت. او همسر جودت حاجی اف، آهنگ ساز آذربایجانی و دارنده نام افتخار هنرمند مردم جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان، خواهر مروارید دلبازی، شاعر سرشناس آذربایجانی، و مادر اسماعیل حاجی اف، آهنگساز و رهبر ارکستر، بود. چون به دنبال فوت برادر بزرگترش خانواده اش به باکو منتقل شد، امینه دلبازی در بخش روسی زبان مدرسه شماره ۱۳۲ در این شهر آموزش متوسطه خود را سپری کرد. در ۱۰ سالگی، بعد از تحمل مدتی ورم لوزه حاد، امینه به فلج کامل مبتلا شد، که برای مدتی طولانی با این بیماری دست و پنجه نرم کرده و تحت مداوا قرار گرفت. او که در ۱۶ سالگی اش، دیگر به عنوان یک ژیمناست داوطلب شهرت یافته بود، با کسب موفقیت در آزمون، وارد گروه دولتی تازه تاسیس رقص و موسیقی سنتی آذربایجان شد. در ظرف سه سال، امینه به دستیار استاد باله گروه موسیقی یادشده تبدیل شد. کارنامه. امینه دلبازی فعالیت های هنری حرفه ای خود را در سال ۱۹۳۵ آغاز نمود. در سال ۱۹۳۵ اولین بار روی صحنه رفته و رقص آهنگ «دشت های کلخوز» ساخت عزیر ح
اجی بیگف را اجرا کرد. از سال ۱۹۳۹ شروع به اجرای رقص های سنتی نمود. خانم امینه بین سالهای ۱۹۳۶ الی ۱۹۶۹، به عنوان رقاص در گروه موسیقی رقص تالار دولتی فیلارمونیک آذربایجان فعالیت داشته و در سالهای مختلفی ریاست گروه رقاصان را عهده دار شده بود. او در سال ۱۹۵۹، متولی گروه رقص «چنار» که توسط دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان تأسیس شده بود، و همچنین بین سالهای ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ گروه موسیقی و رقص آذربایجان و میان ۱۹۶۷–۱۹۶۸ گروه رقاصان «سوینج» بود. در سال ۱۹۴۹ نیز در «مدرسه رقاصی باکو» به تدریس پرداخت. امینه دلبازی در صحنه های اصلی تعدادی از نمایش هایی مانند «دده قورقود»، «مراسم عروسی آذربایجانی»، «گل های یک باغچه» که در صحنه تالار دولتی فیلارمونیک آذربایجان به نمایش گذاشته شده بودند، اجرای رقصندگی کرد. رقص های «عنابی»، «تره کمه»، «واغزالی»، «توراجی» و «ناز ائلمه» (به فارسی: ناز نکن) در اجرای او از آوازه بسزایی برخوردار است. امینه دلبازی که اجرای رقص های روسی، اوکراینی، ازبکی و عربی را نیز در کارنامه هنری خود داشت، در اپرای لیلی ومجنون، نیز کمدیهای آرشین مال آلان و «او الماسین بو اولسون» صحنه های رقص را تنظیم کرده بود. امینه دل
بازی نه تنها در تئاتر دولتی کمدی موزیکال جمهوری آذربایجان، بلکه در گروه های رقص ارمنی، آسی و ازبک اجرا رقص کرده بود. وی همچنین در فیلم های کنسرتی آرشین مال آلان، «اولدوز»، «یالی» و «سوینج» نیز حضور داشت.
خلافت یک مجموعه تلویزیونی سوئدی در ژانر درام، مهیج و دلهره آور ساخته ویلهم بیرمان است.این مجموعه تلویزیونی ۱۲ ژانویه ۲۰۲۰ از تلویزیون اس وی تی سوئد پخش شد. پخش جهانی آن توسط نتفلیکس در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۲۰ صورت گرفت. چکیدهٔ داستان. داستان این مجموعه بر اساس گزارش فاطیما، مأمور سرویس امنیتی سوئد شکل گرفته است. او متوجه می شود که یک حملهٔ تروریستی در سوئد در حال برنامه ریزی است. بخواهیم دقیق تر بگوییم این فیلم چندین قصه دارد. در ابتدا داستان اصلی فیلم دربارهٔ زنی مسلمان و اصلیت سوئدی است به نام پروین. او همراه با شوهرش که او هم سوئدی است هر دو در خلافت اسلامی داعش زندگی می کنند. در این فیلم گیزم ارداگن نقش پروین را بازی میکند. او به خاطر شرایط بد و بعد از اینکه می بیند فریب داعش و وعده های دروغین را خورده است، خودش را به آب و آتیش می زند تا هر طور شده به کشورش برگردد که در این راه مجبور است دوست شوهرش را به هر قیمتی از سر راه بردارد و کلی مصیبت را تحمل کند. داستان دوم فیلم در کشور سوئد شکل می گیرد. جایی که آلیت اوپهایم نقش دختری را به نام فاطمه بازی را می کند که یک کارمند در ادارهٔ امنیت سوئد و افسر اطلاعاتی در ش
هر استکهلم است. فعالیت او و تیم او روی تیم های تروریستی است که فعالیت فاطیما روی داعش است. او در میان قصه مجبور می شود به تنهایی برای خروج پروین تلاش کند. پردهٔ سوم دربارهٔ بازیگر سیاهپوست "lancelot ncube" است. او در فیلم هم به نام ایبراهیم حداد یا ایبی شناخته می شود هم نام دیگر او المسافر است. ابراهیم حداد در ظاهر به عنوان یک مربی در مدارس سوئد فعالیت می کند. اما در پشت قضایا در حال به انزوا بردن افکار جوانان و یارگیری برای داعش است. ایبی از طریق ارتباط گیری با دختران افسرده و متمایل به اسلام افراطی آن ها را برای داعش جذب می کند و در طول این مسیر برای انفجارهایی در سوئد هم برنامه می چیند.
مونریکر () سومین رمان از مجموعه جیمز باند اثر یان فلمینگ است. این رمان در آوریل ۱۹۵۵ توسط جاناتان کیپ منتشر شد. در بخش اول داستان، باند با هوگو درکس که یک صنعت گر است همبازی می شود. در بخش دوم داستان باند به عنوان بخشی از کارکنان درکس در پروژه مونریکر شروع به کار می کند. مونریکر پروژه ای موشکی است که قرار است در ظاهر برای دفاع از انگلستان توسعه پیدا کند. باند ابتدا که برای درکس کار می کند، خبر ندارد که او یک نازی سابق و عامل شوروی است و قصد دارد که موشکی هسته ای به لندن شلیک کند.
مهار زمینی وسیله ای است که به عنوان تکیه گاه سازه ها طراحی شده است که بیشتر در عملیات ژئوتکنیکی و ساختمانی مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین به عنوان یک مهار زمینی، مهار زمینی کوبه ای رانده شونده یا مهار مکانیکی شناخته می شود، بسته به نوع مهار و طراحی و ویژگی ها و مشخصات نیرو ـ مقاومت آن، ممکن است با ضربه به داخل زمین رانده شود یا به صورت مارپیچ اجرا شود. از مهارهای زمینی در عملیات اجرایی هر دو نوع سازه های موقت یا دائمی، از جمله در تکیه گاه های دیوارهای حائل، دکل های مهار شده و چادرهای سیرک، استفاده می شود. تاریخچه. اولین مهار زمینی عملاً در سال ۱۹۱۲ توسط آلبرت بیشوپ چانس در سنترالیا، میسوری، در پاسخ به یک کولاکی که قطب های تلفنی شرکت هایش را خراب کرد، اختراع شد. شهر سنترالیا، سالانه یک جشنواره روز مهاری برگزار می کند. کاربردها. از مهارهای زمینی به طور معمول در مهندسی عمران و در پروژه های ساخت و ساز استفاده می شود و کاربردهای متنوعی دارد. از جمله: انواع. وزنه مهار. وزنه مهار از نظر تجهیزات مورد نیاز یکی از ساده ترین مهارهای زمینی است و برای بارهای سبک یا تأسیسات موقتی مناسب است. وزنه مهار یک تیر افقی مانند ت
خته چوب گرد یا شاهتیر فلزی است که به صورت متقاطع با بار قرار می گیرد و در سوراخی در زمین دفن می شود و با مقدار کمی شاخه درخت، طناب کافی و نیز انجام حفاری به میزان کافی قابل ساخت است. وزنه مهار همچنین ممکن است بر روی سطح قرار داده شود که توسط تعدادی از میخ های چوبی نگه داشته می شود. این کار باعث می شود که باری بزرگتر از توانایی حمل یک ردیف میخ های چوبی قابل حمل شود. عملکرد. پس از نصب و قفل شدن بار، مهار زمینی به خاک بالای آن نیرو وارد می کند و خاک نیز در مقابل آن مقاومت می کند. فشرده سازی خاک به سمت بالا که توسط مهار ایجاد شده، معمولاً در فرم مخروط فروستوم انجام می شود، وتحت تأثیر عوامل زیر است: در صورت نصب زاویه ای مهار، سطوح جانبی مقاومت مخروطی شکل خاک نسبت به یک سیلندر ساده ایجاد شده توسط طراحی کاملاً عمود، بزرگتر بوده و در نتیجه مقاومت بیشتری ایجاد می کنند. نصب و راه اندازی. قبل از نصب مهارهای زمینی، تجزیه و تحلیل زمین زیر ساختمان و تعیین رابطه مقاومت - بار برای خاک، اغلب مورد نیاز است. همین طور در مورد عمق رانده شدن مهار و استحکام خاک، رطوبت خاک وشرایط خاک به لحاظ خورندگی انجام مطالعات وبررسی ها مورد نیاز
می باشد. در صورت لزوم، نصب های آزمایشی برای تعیین بهینه طراحی مهار یا مطابقت با مشخصات پروژه انجام می شود. روش های نصب بسته به نوع خاک و رطوبت آن متفاوت است. مهارهای زمینی معمولاً با استفاده از میله درایو و چکش ضربه ای وارد زمین می شوند. سوراخهای راهبر در خاکهای متراکم مورد نیاز است. پس از نصب محور ضربه مهار، میله درایو برداشته می شود و به طور معمول با چرخاندن آن نود درجه، مهار قفل می شود. برای مهارهای سبک تر یک ابزار دستی اغلب کافی است.
شاخص هنگ سنگ () شاخص بازار سهام بورس هنگ کنگ است، که از آن برای ثبت و نظارت بر تغییرات عملکرد روزانه بزرگترین شرکت های فعال در بازار بورس هنگ کنگ استفاده می شود. این ۵۰ شرکت در حدود ۵۸٪ از ارزش بازار سرمایه بورس هنگ کنگ را تشکیل می دهند. شاخص هنگ سنگ در ماه نوامبر سال ۱۹۶۹ آغاز به کار کرد و در حال حاضر شاخص اصلی عملکرد کلی بازار بورس اوراق بهادار در هنگ کنگ محسوب می شود. این شاخص هم اکنون توسط شرکت شاخص های هنگ سنگ، که از شرکت های تابعه هنگ سنگ بانک است، مدیریت می شود.
اینجوار (به ارمنی: Ինջևար) یک سکونتگاه مسکونی سابق در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده است. خصوصیات. کیلومترمربع مساحت و نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
"برای فیلمی به همین نام خالکوبی گل سرخ (فیلم) را ببینید. " خالکوبی گل سرخ نمایشنامه ای ست در سه پرده که تنسی ویلیامز در سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ نوشته است. این نمایشنامه اولین بار در ۲۹ دسامبر ۱۹۵۰ در شیکاگو به اجرا درآمد، ویلیامز اصلاحاتی روی متن اعمال کرد و متن بازنگری شده در تاریخ ۲ فوریه ۱۹۵۱ در برادوی روی صحنه رفت و نمایشنامه آن از سوی New Directions یک ماه بعد منتشر شد. در سال ۱۹۵۵ فیلمی نیز بر اساس این نمایشنامه ساخته شد. "خالکوبی گل سرخ" داستان زن بیوه ایتالیایی-آمریکایی را روایت می کند که در می سی سی پی زندگی می کند. او پس از مرگ شوهرش از زندگی دست شسته و انتظار دارد دخترش نیز همین کار را انجام دهد. این کتاب با ترجمه قدسی قاضی نور در سال ۱۳۸۱ از سوی انتشارات نگاه و با ترجمه مرجان بخت مینو، در سال ۱۳۸۲ از سوی انتشارات مینو به فارسی منتشر شده است. تولید. در اجرای اصلی در برادوی ستاره هایی نظیر مورین استیپلتون، فیلیس لاو و ایلای والاک در نقش های اصلی بازی کردند. سایر بازیگران اجرای ۱۹۵۱ برادوی مارتین بالسام و ویوین نیتن بودند. نمایش از سوم فوریه ۱۹۵۱ در تئاتر مارتین بک (که اکنون با نام تئاتر ال هیرشفلد شناخته
می شود) به روی صحنه رفت و پس از ۳۰۶ اجرا، در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۱، به پایان رسید. سایر عوامل این نمایش عبارت بودند از: شریل کرافورد (تهیه کننده)، تنسی ویلیامز (نویسنده)، دیوید دیاموند (سازندهٔ موسیقی متن)، دنیل مان (کارگردان)، بوریس آرونسون (طراح صحنه، رز بوگادنوف (طراح لباس، چارلز السون (طراح نور)، جان یورک (مدیر اجرایی)، رالف د لاونی (مدیر صحنه)، نتی دروژینسکی (رهبر ارکستر و نوازنده چنگ)، مایکل دانزی، جک لینکس و فرانک کوتاک (سایر نوازندگان)، بیا لاورن (دستیار تولید)، و وولف کافمن (روابط عمومی). در ۵ ژوئیه ۱۹۵۳، نسخهٔ رادیویی اجرای ۱۹۵۱، با صداپیشگی بازیگران اصلی، در برنامه "بهترین های تئاتر" پخش شد. فایل صوتی این اجرا در بایگانی ها و مجموعه های خصوصی موجود است. "خالکوبی گل سرخ" در سال ۱۹۶۶ بار دیگر به روی صحنه رفت و مورین استیپلتون مجدداْ در نقش اصلی ظاهر شد و ماریا توچی، به جای فیلیس لاو نقش رز دلا رز را بازی کرد و نامزد دریافت جایزه تونی نیز شد. این نمایش از ۹ نوامبر تا ۳۱ دسامبر در تئاتر بیلی رز (که اکنون با نام تئاتر نیدرلاندر شناخته می شود) به کارگردانی میلتون کاتسلاس به مدت ۶۲ شب اجرا شد. سایر عوامل این نما
یش عبارت بودند از: دیوید آر «تکس» بالو (طراح صحنه)، فرانک تامپسون (طراح لباس)، پگی کلارک (طراح نور)، ری لین (مدیر صحنه)، و آرتور کنتور و آرتی سولومون (روابط عمومی). در سال ۱۹۹۵، "خالکوبی گل سرخ" بار دیگر در تئاتر سیرکل این د اسکوئر، از ۲۳ مارس تا ۳۰ آوریل، به مدت ۷۳ شب روی صحنه رفت. کارگردان نمایش رابرت فالز و بازیگران اصلی آنتونی لاپالیا و مرسدس روئل بودند. کار انتخاب بازیگر را استوارت هوارد و امی شکتر انجام دادند و سانتو لوکاستو طراحی صحنه، کاترین زوبر طراحی لباس، کنت پوسنر طراحی نور، جان کیلگور طراحی صدا، کلاوس لولا طراحی گریم و جان اچیسون کار طراحی و تهیهٔ کلاه گیس بازیگران را بر عهده داشت. مدیر اجرایی نمایش دان رو، مشاور گوردون جی. فوربس، مدیر صحنه پگی پترسون، دستیار صحنه دبلیو ام. هر و مربی فن بیان کی سی لیگون بود. در سال ۲۰۱۰،انتشارات نیودایرکشنز، چاپ جدیدی از نمایشنامهٔ ویلیامز را با مقدمه ای از جان پاتریک شنلی روانهٔ بازار کرد. سومین اجرای برادوی "خالکوبی گل سرخ" با بازی مریسا تومی (برندهٔ اسکار) در نقش سرافینا، ایمان الیوت در نقش آلوارو مانجاکاوالو، و کارگردانی تریپ کولمن در تئاتر ایرلاینز در ۱۹ سپت
امبر ۲۰۱۹ روی صحنه رفت. اجرای رسمی از ۱۵ اکتبر آغاز شد. جنجال. در ۱۲ مه ۱۹۵۷، اولین جشنوارهٔ تئاتر بین المللی دوبلین، با نمایش "خالکوبی گل سرخ" افتتاح شد. تهیه کنندگان این نمایش، کرولین سویفت و آلن سیمپسون زن و شوهری بودند که تئاتری کوچک به نام پایک را اداره می کردند. پایک در محافل هنری و روشنفکری دوبلین ارج و قربی داشت. در اجرای دوبلین "خالکوبی گل سرخ"، نقش سرافینا را آنا ماناهان بازی می کرد و طراحی صحنه، بر عهدهٔ طراح ایرلندی، رجینال گری، بود. نمایش مورد تحسین منتقدان واقع شد اما پس از چند شب اجرا توقیف شد. ماجرا از این قرار بود که در صحنه ای از نمایشنامهٔ ویلیامز بنا بود یک کاندوم از جیب یکی از بازیگران به زمین بیفتد. اما کاندوم در آن زمان در ایرلند غیرقانونی بود، به همین دلیل یک تکه کاغذ جایگزین آن شد. اما این ترفند هم کارساز نیفتاد و پلیس ایرلند آلن سیمپسون را به دلیل آنچه تولید «یک اثر بی شرمانه» نامیدند دستگیر کرد.توقیف "خالکوبی گل سرخ" به اعتراضات روشنفکری گسترده ای منجر شد که از مرزهای ایرلند فراتر رفت. رهبری این اعتراضات را نمایشنامه نویسانی چون ساموئل بکت، شان اوکیسی و برندان بهان بر عهده داشتند. آ