Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلوده کردند.» سپس به رانندگان قاطرهای ورماخت بیل داده شد و دستور داده شد که «گورهای کم عمق خود را حفر کنند.» شیران شوخی کرد که آنها بدون اعتراض این کار را انجام دادند، احتمالاً امیدوار بودند که او و دوستانش نظرشان را تغییر دهند. رانندگان قاطرها تیرباران شدند و در گودال هایی که خود کنده بودند دفن شدند. شیران توضیح داد که در آن زمان «هیچ تردیدی در انجام آنچه باید انجام می دادم نداشتم.» ترخیص و دوران پس از جنگ شیران در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ از ارتش مرخص شد. او بعدها به یاد آورد که این اتفاق «یک روز قبل از بیست و پنجمین سالگرد تولدم رخ داد، اما فقط بر اساس تقویم.» پس از بازگشت از خدمت نظامی، با مری لدی، یک مهاجر ایرلندی ازدواج کرد. این زوج سه دختر به نام های مری آن، دلورس و پگی داشتند، اما در سال ۱۹۶۸ طلاق گرفتند. شیران سپس با ایرین گری ازدواج کرد که از او یک دختر به نام کانی داشت. ایرین در دسامبر ۱۹۹۵ درگذشت. ارتباط با جنایت سازمان یافته و اتحادیه تیمسترز. پس از ترخیص از ارتش، فرانک شیران به عنوان راننده برای شرکت فود فیر مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۵، زمانی که راسل بوفالینو به او پیشنهاد کمک برای تعمیر کامیونش را داد، ا
ین دو با هم آشنا شدند. این آشنایی منجر به همکاری های بعدی شد که شامل رانندگی برای بوفالینو و انجام تحویل های مختلف بود. شیران همچنین از یک بار در شارون هیل پنسیلوانیا که توسط بیل دیستانیسلوآ اداره می شد، برای فعالیت های خود استفاده می کرد. دیستانیسلوآ یکی از زیردستان آنجلو برونو، کاپوی پرنفوذ خانواده جنایت فیلادلفیا و رئیس آینده این خانواده بود. بر اساس زندگینامه شیران، اولین قتل او مربوط به کشتن ویسپرز دی تولیو، یک گانگستر بود که او را برای تخریب کسب و کار کادیلاک لاینن سرویس در دلاور با مبلغ ۱۰٬۰۰۰ دلار استخدام کرده بود. شیران از این موضوع بی خبر بود که آنجلو برونو سهم عمده ای در این شرکت دارد. وقتی شیران در خارج از محل کسب و کار دیده شد، برای بازجویی احضار شد. بوفالینو توانست برونو را متقاعد کند که جان شیران را ببخشد، اما در عوض به او دستور داد دی تولیو را به عنوان مجازات به قتل برساند. شیران همچنین به قتل جو گالو در رستوران اومبرتو کلام هاوس در ۷ آوریل ۱۹۷۲ مشکوک بود. بوفالینو، شیران را به جیمی هوفا، رئیس اتحادیه بین المللی رانندگان کامیون (تیمسترز) معرفی کرد. به گفته شیران، هوفا به دوست نزدیکی تبدیل شد و
از او برای انجام کارهای خشن استفاده می کرد، از جمله ترور اعضای خیانتکار اتحادیه و اعضای اتحادیه های رقیبی که قلمرو تیمسترز را تهدید می کردند. شیران ادعا کرد که در اولین مکالمه تلفنی با هوفا، او گفت: "شنیدم خانه ها را رنگ می کنی" - اصطلاحی مافیایی به معنای "شنیدم آدم می کشی" که اشاره به پاشیده شدن خون دارد. شیران بعدها به عنوان رئیس موقت شعبه ۳۲۶ اتحادیه تیمسترز در ویلمینگتون دلاور منصوب شد. در سال ۱۹۷۲، شیران به اتهام قتل رابرت دی جورج در سال ۱۹۶۷ که در درگیری مسلحانه ای در مقابل مقر شعبه ۱۰۷ کشته شده بود، تحت تعقیب قرار گرفت. اما این پرونده به دلیل نقض حق محاکمه سریع او مختومه شد. همچنین به او اتهام توطئه برای قتل فرانسیس جی. مارینو، سازمان دهنده کارگری فیلادلفیا در سال ۱۹۷۶، و فردریک جان گاورونسکی که همان سال در یک بار در نیوکاسل دلاور کشته شد، وارد شد. زندان و مرگ. در ژوئیه ۱۹۸۰، شیران به همراه شش متهم دیگر به اتهام ارتباط با کسب وکارهای اجاره نیروی کار تحت کنترل یوجین بوفای پدر از هاکنساک، نیوجرسی تحت تعقیب قرار گرفت. در ۳۱ اکتبر همان سال، او در ۱۱ مورد اتهام اخاذی از اتحادیه های کارگری مجرم شناخته شد. ش
یران به ۳۲ سال حبس محکوم شد و ۱۳ سال از این حکم را در زندان گذراند. فرانک شیران در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۳ در سن ۸۳ سالگی بر اثر سرطان در یک خانه سالمندان در وست چستر، پنسیلوانیا درگذشت. پیکر او در گورستان هولی کراس در ییدون، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. مرگ جیمی هوفا. چارلز برانت در کتاب «شنیدم خانه ها را رنگ می کنی» (۲۰۰۴) ادعا می کند که شیران به قتل هوفا اعتراف کرده است. بر اساس روایت برانت، چاکی اوبراین (راننده مورد اعتماد هوفا) شیران، هوفا و سالواتوره بریگولیو (گانگستر دیگر) را به یک خانه در حومه دیترویت برد. سپس اوبراین و بریگولیو محل را ترک کردند و شیران و هوفا به داخل خانه رفتند. شیران ادعا کرد که در آنجا هوفا را با دو تیر به پشت سرش کشته است. او همچنین گفت که طبق دستور، جسد هوفا پس از قتل سوزانده شد. شیران علاوه بر این، به خبرنگاران اعتراف کرد که او نه تنها هوفا، بلکه جو گالو را نیز به قتل رسانده است. انتقادات به روایت شیران - بیل تونلی در مجله اسلیت و جک گلداسمیت (استاد حقوق هاروارد) در نیویورک ریویو آو بوکس، به صحت ادعاهای کتاب برانت شک کرده اند. - اف بی آی با استفاده از پیشرفته ترین فناوری های پزشکی قانونی،
بقایای خون و کفپوش های خانه ای که شیران ادعا کرده بود هوفا در آن کشته شده را بررسی کرد. اگرچه لکه های خون در خانه پیدا شد، اما آزمایش ها نشان داد که این خون متعلق به هوفا نبوده است. اقتباس سینمایی. کتاب «شنیدم خانه ها را رنگ می کنی» الهام بخش فیلم «ایرلندی» (۲۰۱۹) به کارگردانی مارتین اسکورسیزی بود. اسکورسیزی مدت ها به ساخت فیلمی درباره زندگی شیران و ادعای مشارکت او در قتل هوفا علاقه داشت. - فیلمنامه: استیون زیلیان - بازیگران: - رابرت دنیرو در نقش فرانک شیران - آل پاچینو در نقش جیمی هوفا - جو پشی در نقش راسل بوفالینو این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم نیویورک در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۹ به نمایش درآمد و از ۱ نوامبر ۲۰۱۹ در سینماها اکران شد. پخش دیجیتال آن نیز از ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹ از طریق نتفلیکس آغاز شد.
فردا () کتابی است از گراهام سویفت، نویسنده انگلیسی برندهٔ جایزهٔ من بوکر که در سال ۲۰۰۷ منتشر گردید. موضوع داستان حول محور افشای دور از انتظار یک راز خانوادگی است. کتاب بر پایه شیوهٔ جریان سیال ذهن نگاشته و روایت می گردد.
سنتز کنراد–لیمپاخ () یک واکنش شیمیایی است که طی آن یک آنیلین(۱) با یک بتا-کتواستر(۲) در حضور یک باز شیف(۳) متراکم شده و یک ۴-هیدروکسی کینولین(۴) تولید می کند. این واکنش در حالت کلی ترکیبی از یک واکنش افزایشی و یک واکنش بازآرایی است. این واکنش نخستین بار توسط دو شیمیدان به نام های مکس کنراد (۱۸۴۸–۱۹۲۰) و لئونهارد لیمپاخ (۱۸۵۲–۱۹۳۳) در سال ۱۸۸۷ در طی مطالعه ای پیرامون سنتز استخلاف های کینولین، کشف گردید.
کاش اینجا بودی () کتابی است از گراهام سویفت، نویسنده انگلیسی برندهٔ جایزه ادبی من بوکر که در سال ۲۰۱۱ منتشر گردید.
ستیزه گر فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی ان. لینگوسامی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویشال، میرا جازمین، راجکیران، لال، راجا، سومان ستی، گانجا کاروپو ایفای نقش کرده اند.
تور جهانی ترول ها () یک انیمیشن کمدی موزیکال ۲۰۲۰ ساخت دریم ورکس است، که در دنباله ترول ها ساخت ۲۰۱۶ می آید. کارگران این فیلم والت دورن است و از صدای بازیگرانی چون جاستین تیمبرلیک، جیمز کوردن، آنا کندریک، جیمز کوردن، آنتونی راموس و ریچل بلوم در آن استفاده شده است. این فیلم در۱۷ آوریل ۲۰۲۰ اکران شد. داستان. انیمیشن ترول ها تور جهانی ۲۰۲۰، پاپی و برنچ و دوستانشان برای بازگرداندن نظم و متحد کردن ترول ها به یک مأموریت فوق العاده به تمامی سرزمین های دیگر می روند. اما در این مسیر با مشکلات فراروانی مواجه می شوند که…
دیشب در سوهو فیلمی در ژانر وحشت روان شناختی، رمزآلود، و موزیکال به کارگردانی و نویسندگی ادگار رایت و فیلم نامه ای از کریستی ویلسون کایرنز محصول سال ۲۰۲۱ و مشترک کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و چین است. در این فیلم توماسین مکنزی نقش یک نوجوان ساده لوح را بازی می کند که برای تحصیل در رشتهٔ طراحی مد به شهر لندن نقل مکان می کند؛ و در آنجا توسط رویاهای سَندی (با بازی آنیا تیلور-جوی)، زن جوان و جذابی که در دهه شصت مدرن زندگی می کرد، تسخیر می شود. همچنین مت اسمیت، ریتا تاشینگهم، مایکل آجائو، ترنس استامپ، و دایانا ریگ دیگر بازیگران فیلم هستند. این آخرین حضور سینمایی ریگ و مارگارت نولان بود که هر دوی آن ها در سال ۲۰۲۰ درگذشتند. نخستین نمایش "دیشب در سوهو" در ۴ سپتامبر ۲۰۲۱، و در هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم ونیز بود، و سپس در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱، توسط یونیورسال پیکچرز و فوکس فیچرز به ترتیب در سینماهای بریتانیا و ایالات متحده آمریکا اکران شد. فیلم به طور کلی با واکنش های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود، که ویژگی های فنی، کارگردانی و عملکرد تیم بازیگری مورد تحسین قرار گرفت، اما منتقدان نسبت به فیلم نامه فیلم (به ویژه پایان بند
ی) انتقاداتی داشتند. این فیلم ۲۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۴۳ میلیون دلار بودجه ساخت آن بوده است. داستان. "سوهو محله ای در لندن است؛ که به خاطر کلاب ها و رستوران های شبانه اش معروف است." اِلویز تِرنِر «الی»، ساکن ردروث در کورن وال، عاشق موسیقی و مد دهه شصت است؛ و آرزو دارد که یک طراح مد شود. مادر او نیز طراح مد بود؛ اما به دلیل یک بیماری روانی که از آن رنج می برد؛ در هفت سالگی الی، خود را کُشت؛ تا الی توسط مادربزرگ مادریش بزرگ شود. الی گه گاه روح مادرش را در آینه می بیند. الی با دریافت نامه ای مبنی بر پذیرفته شدن در کالج هنر لندن، از خانه روستایی خود به آنجا نقل مکان می کند؛ تا در آنجا تحصیل کند. مادربزرگ الی در حین آماده شدن او برای سفر، دربارهٔ مخاطرات لندن به او هشدار می دهد. الی خود را به خوابگاه دختران در خیابان شارلوت می رساند؛ و با دختری به نام «جوکاستا» از منچستر، که او هم مادرش را در ۱۵سالگی از دست داده است؛ هم اتاق می شود. الی با گروهی از دختران به سرکردی جوکاستا، پس از نوشیدن مشروب، شب هنگام وارد خیابان های لندن می شود. الی برای هماهنگی با همسالان خود، شوخی ها و روابط جنسی آن ها
با پسران درخوابگاه، مشکل دارد. در پارتی شبانه خوابگاه، الی که بی خواب شده است؛ با «جان» دانشجوی دیگر آشنا می شود. الی که از ماندن در خوابگاه ناراضی است، به خانه ای اجاره ای و قدیمی در خیابان گوج در محله سوهو، که متعلق به خانم «الکساندر کالینز» مسن است؛ نقل مکان و با قوانین آشنا می شود. در آن شب، الی یک رؤیای واضح می بیند؛ که در آن به دهه ۱۹۶۰ می رود. او در کافه پاریس، خود را در آینه و در قامت یک زن بلوند جوان و با اعتماد به نفس به نام «سندی» مشاهده می کند؛ که در حال پرس و جو برای تبدیل شدن به خواننده اصلی کافه است. سندی با مدیری جذاب به نام «جک»، آشنا و از آرزویش برای او می گوید؛ و برای نشان دادن توانمندی هایش شروع به رقص با او می کند. آنها همدیگر را می بوسند؛ و جک او را به منزلش که همان خانه الان الی است، می رساند؛ و برای فردا شب ساعت ۸ با او قرار می گذارد. صبح روز بعد و در دانشکده، الی لباسی را با الهام از لباس سندی، طراحی می کند. جوکاستا که برای دیدن طرح او کنجکاو است؛ رد بوسهٔ عاشقانه جک را روی گردن الی کشف می کند. جان با تعریف از طرح الی، خواهان قراری شبانه با اواست. اما الی که منتظر قرار با جک است؛ نمی
پذیرد. آن شب الی رؤیای دیگری می بیند؛ که در آن سندی با موفقیت در یک سالن تئاتر تعطیل به نام ریالتو در سوهو، که توسط جک ترتیب داده شده و در حضور رئیس آن، امتحان خوانندگی می دهد. او قطعه مرکز شهر از پتولا کلارک را اجرا می کند. ♫ "وقتی بی کَسی و زندگی داره به تنهایی هات دامن می زنه/ درهای مرکز شهر، همیشه به روت بازه/ می دونم، وقتی افتادی تو دردسر، این هیاهو و عجله/ برات مثل مرهم می مونه، مرکز شهر/ گوش بِسپار به آوای ترافیک این شهر/ توی پیاده روها پرسه بزن، که چراغ های نئونی اش دلبری می کنن/ چطور ممکنه از دست بری؟ / اونجا چراغ ها خیلی درخشان ترن/ می تونی تمام مشکلات و به فراموشی بِسپری/ بی خیال تمام غم ها، پس به مرکز شهر برو/ تلخی ها جاشون رومیدن به شادی، وقتی که بری به مرکز شهر/ خیالت راحت جایی نیست بهتر از مرکز شهر/ همه چشم انتظارتن، همه منتظر توهستن ♫" جک هیجان زده الی را تشویق می کند؛ و رئیس، او را به عنوان خواننده تأیید می کند. جک قبول می کند، مدیر برنامه های او شود. آن ها همدیگر را عاشقانه می بوسند؛ و شب هنگام در اتاق الی، باهم آغوشی، به سکس می پردازند. الی با الهام از سندی، موهایش را بلوند و آرایش اش را ت
غییر می دهد؛ و با خرید لباس های دهه ۶۰ تیپ خود را عوض می کند. الی در یک میخانه شغلی پیدا می کند. مردی با موهای نقره ای به نام «لیندزی»، شباهت های او را با سندی تشخیص می دهد. در رویاهای بعدی، الی به سالن تئاتر ریالتو بازمی گردد؛ و متعجبانه شاهد نمایش و خوانندگی «ماریونتا» به همراه گروه نیمه عریان اش که سندی عضوی از آن است، می شود. سندی که از سوءاستفاده جک از سندی، افسرده و ناراحت است؛ با شکستن آینه به خودش آسیب می زند. سندی با دعوت جک به دیدن مردی به نام پوینتر، که قصد گذاشتن قرار با او را دارد، می رود؛ او که متوجه خیانت جک به خودش شده، او را ترک می کند. جک اصرار دارد، که راه موفقیت از این مسیر می گذرد. سندی در راه خروج، دوستانش را می بیند؛ که در ارتباط گاهی جنسی و عاطفی با مردان ثروتمند هستند. الی در برگشت به اتاقش، سندی را به همراه پول حاصل از سکس با پوینتر، بر روی تخت خواب می بیند؛ و با ترس از خواب بیدار می شود. الی نامید از رفتار سندی و در دانشکده، سعی به از بین بردن طرح خود می کند؛ که با دخالت استادش منصرف می شود. در این میان، جان به دیدن الی در کافه محل کارش می رود؛ و با ابراز همدردی، از او می خواهد، برا
ی درد و دل کردن روی او حساب کند. لیندزی در برخورد دوباره با الی، طرح لباسش را که در بار جا گذاشته بود را به او برمی گرداند. الی به اتاقش برمی گردد. با روشن شدن خودکار دستگاه گرامافون، جک را می بیند، که ناگهان وارد اتاق شده و برعکس میلش، او را به کافه های شبانه می برد. سندی با اسم های مستعار مانند الکساندر، وارد حرفه روسپی گری شده، برای جذب مشتری شروع به رقصیدن می کند؛ و با مردان زیادی می خوابد. اما در ادامه مردی را ملاقات می کند؛ که به او پیشنهاد می کند که با نگاه به آینه، تا دیر نشده خود را از منجلابی که در آن غرق شده، نجات دهد. در این لحظه الی با التماس از او می خواهد، که سندی در آینه به او نگاه کند. الی با شکستن آینه، سندی را در آغوش می گیرد. نهایتاً در رؤیا، الی خود را در میان انبوه مشتریان جنسی سندی در اتاق خواب، گرفتار می بیند؛ و آشفته از خواب بیدار می شود. الی که دیگر از خوابیدن، هراس پیدا کرده است؛ پیشنهاد جان را برای گریم شدن به شکل ارواح و رفتن به مهمانی هالووین را می پذیرد. الی رقصان و مست در حال سپری کردن لحظات خوشی با جان است، که مجدداً کابوس سندی و مشتریانش را می بیند؛ و زیر باران از مهمانی خارج
می شود. کابوس سندی دست بردار او نیست؛ اما با رسیدن جان و به آغوش کشیدن و بوسیدن لب هایش، موقتاً آرام می گیرد. الی که نمی خواهد بخوابد؛ جان را به خانه اش می برد؛ و با او هم بستر می شود. اما همزمان که جان روی بدن اوست؛ و در رؤیا، جک را در حالی که سندی را در بستر به قتل می رساند، می بیند. الی در دانشکده و در حال پرو طرحش، سندی غرق در خون را در قامت دوستش می بیند؛ که از او می خواهد، او را پیدا کند. او به پرس و جو دربارهٔ سندی می پردازد؛ و در صحبت با کالینز و تصور اینکه لیندزی، همان جک قاتل است؛ نزد پلیس می رود، اما جدی گرفته نمی شود. بنابراین الی سعی می کند؛ در کتابخانه، گزارش های روزنامه ها را در مورد قتل سندی را پیدا کند. اما برعکس به گزارشات از مردانی می رسد، که یکی پس از دیگری ناپدید شده اند. او موضوع را با جان در میان می گذارد؛ الی که دیگر در واقعیت هم ارواح مردان را می بیند؛ سعی می کند با ترسش روبه رو شود، و آن ها را با قیچی که در دست دارد، نابود کند؛ اما در واقعیت او درحال کشتن جاکوستا است؛ که با مداخله جان روبه رو می شود. الی، سندی را در خیابان دیده و به دنبال او می رود؛ و وقتی موفق به فرار از دست اشباح
و روح جک می شود؛ به سندی می رسد؛ ولی سندی با پرت کردن الی از او می خواهد، که دیگر رهایش کند. الی با این باور که باید انتقام سندی را بگیرد، در کافه با لیندزی روبرو می شود. الی با ضبط مخفیانه صدای لیندزی، از او دربارهٔ سندی می پرسد. لیندزی با اقرار به شناختن سندی، کشتن او را انکار می کند؛ و می گوید او از وقتی فاحشه شد، مُرد. در کشاکش صحبت با الی، لیندزی میخانه را ترک می کند؛ اما در برخورد با تاکسی، کشته می شود. رئیس میخانه فاش می کند، که لیندزی قبلاً پلیس بوده است؛ و در واقع همان مردی بوده که از سندی خواسته، با ترک روسپی گری، خود را نجات دهد. الی وحشت زده به همراه جان می رود، تا به خانم کالینز اطلاع دهد، که لندن را ترک می کند. خانم کالینز فاش می کند، که پلیس از او تحقیقات کرده است و رویاهای الی تاحدی درست بوده اند؛ و الکساندر کالینز درحقیقت همان سندی است. کالینز در ادامه، اقرار می کند، برعکس تصور و رؤیای الی، او بوده که آن شب جک را به قتل رسانده است؛ و تمام مردانی که پیش از آن، از طرف جک برای سکس به ملاقات او می آمدند، را نیز کشته و اجسادشان را در کف و دیوارهای خانه پنهان کرده است. کالینز سعی می کند، الی را هم
بکشد؛ تا داستانش برملا نشود. در همین لحظه جان به کمک الی می آید. کالینز با ضربه ای به صورت الی مانع دادن اخطار الی به جان می شود؛ و سیگار روشن کالینز باعث شروع آتش سوزی در خانه می شود. خانم کالینز به شکم جان چاقو می زند؛ و دست الی را نیز مجروح می کند. الی در حال فرار با ضربه ای به کالینز، به طبقه بالا و اتاقش فرار می کند؛ جایی که ارواح قربانیان سندی با التماس از الی می خواهند، که خانم کالینز را بکشد؛ اما او قبول نمی کند. خانم کالینز وارد اتاق الی می شود، جایی که او نیز ارواح را می بیند؛ و توسط روح جک تحت تأثیر قرار می گیرد. با آمدن پلیس، کالینز سعی می کند گلوی خودش را ببرد، اما الی مانع او می شود؛ و به سندی می گوید که می فهمد چرا آن مردان را کشته است؛ و از او التماس می کند که زنده بماند. سندی به الی می گوید، که خود و دوستش جان را نجات دهد. نهایتاً کالینز در ساختمان می سوزد. مدتی بعد، الی به موفق می رسد؛ و طرح های او در جشنواره مد آخر سال، به نمایش گذاشته می شود. مادربزرگش و جان به او در پشت صحنه تبریک می گویند. الی روح مادرش و در ادامه سندی را در آینه می بیند، که برای او دست تکان می دهد؛ و برای او بوسه می فرس
تد. تولید. توسعه. ادگار رایت برای اولین بار فیلم را در سال ۲۰۰۷ ایده پردازی کرد. او این طرح را به عنوان یک «ولنتاین تاریک» در لندن و محله سوهو، قبل از شروع فیلمبرداری فیلم برای "پایان دنیا" (۲۰۱۳) با دو تن از تهیه کنندگان نایرا پارک و ریچل پرایر مطرح کرد. رایت که در سامرست بزرگ شده بود، به داستان های والدینش در مورد روی سن در دهه ۱۹۶۰ گوش می داد؛ که به شیفته شدن او به این دوران کمک کرد. او وسواس خود را از طریق مجموعه رکوردهای دهه ۱۹۶۰ پرورش داد؛ و گفت که «تقریباً آن دهه بدون موسیقی، ناپدید می شود». اما او به یاد می آورد که خاطرات مادرش از دهه شصت مدرن لندن، همیشه خاطره خوبی نبود؛ و او یک بار گفت: "من یک بار با دوستم به سوهو رفتم و توسط مردی مورد آزار و اذیت قرار گرفتیم؛ اما ما را بدرقه کردند؛ و این پایان داستان بود. وسواس رایت به لندن دهه ۱۹۶۰ به شکل گیری مضامین فیلم کمک کرد. "چیزی که به نظر من واقعاً کابوس وار است؛ و حدس می زنم عنصری وجود دارد، که در آن به نوعی خودم را سرزنش شدید کنم؛ خطر نوستالژیک بیش از حد در مورد دهه های گذشته است. به نوعی، فیلم دربارهٔ عاشقانه کردن گذشته است؛ و چرا انجام این کار اشتباه ا
ست.» فیلم های بریتانیایی دهه ۱۹۶۰ نیز الهام بخش رایت بودند؛ که گفت: «بسیاری از فیلم های آن دوره دربارهٔ جنبه های تاریک سوهو یا تجارت نمایشی هستند. شما هنوز باید بپرسید که از کجا می آیند؛ زیرا چیزهای زیادی وجود دارد. از آن ها که بیشتر هیجان انگیز هستند؛ این نوع رویکرد تنبیهی را با شخصیت های زن در پیش می گیرند. فیلم های زیادی هستند، که به نظر می رسد، ژانر آن ها این است که، «دختری به لندن می آید تا پیشرفت کند و به خاطر تلاش هایش به شدت مجازات می شود.» فیلم نامه. فیلم سازی به نام سم مندس ابتدا رایت را به فیلمنامه نویسی به نام کریستی ویلسون-کنز معرفی کرد؛ که با مندس فیلم نامه "۱۹۱۷" (۲۰۱۹) را نوشت. ویلسون-کنز به طور گذرا به رایت گفت «که او به مدت پنج سال به عنوان بارمن در رستوران توکان در سوهو کار کرده است و در گوشه ای، بالاتر از سان سِت استریپ در خیابان دِین زندگی می کند». در شب رأی گیری برگزیت در سال ۲۰۱۶ آنها در بارهای زیرزمین سوهو، به فردی به نام تریشا رسیدند؛ جایی که رایت داستان فیلم را برای او تعریف کرد. در دسامبر ۲۰۱۷، پس از پایان تور مطبوعاتی برای فیلم "بیبی راننده"، رایت برای شروع فوری کار بر روی دنباله ف
یلم تحت فشار بود؛ اما در عوض تصمیم گرفت، برای فیلم بعدی خود «جهتی کاملاً متفاوت» را برگزیند. او با ویلسون-کنز تماس گرفت؛ و از او پرسید:: «که آیا او می خواهد فیلمنامه دیشب در سوهو را بنویسد». آن ها دفتری را در سوهو اجاره کردند؛ تا روی فیلم نامه کار کنند. آنها از مشورت و پوشه ای از تحقیقات جمع آوری شده توسط لوسی پاردی، کارگردان و پژوهشگر برنده جایزه بفتا که با افرادی که در دهه ۱۹۶۰ و امروز در سوهو زندگی و کار می کردند، مصاحبه کرده بود؛ استفاده کردند. رایت می خواست «به تاریخ منطقه پایبند باشد». رایت و ویلسون-کنز اولین پیش نویس فیلمنامه را در شش هفته نوشتند؛ قبل از اینکه مجبور باشد، برای شروع "۱۹۱۷" با مندس کار را موقتاً ترک کنند. رایت در ابتدا می خواست صحنه های دهه ۱۹۶۰ هیچ دیالوگی نداشته باشند؛ یا فقط با موسیقی همراه شوند. «که مانند رؤیاها باشند». ویلسون-کارنز به شخصیت سندی پیشنهاد گفت و گو کرد و گفت: «ما باید عاشق سندی شویم؛ و من فکر می کنم اگر او چیزی نگوید، سخت است که عاشق او شویم.» کایرنز همچنین صحنه ای را پیشنهاد کرد، که در آن سندی در یک کلوپ شبانه سوهو به نام ریالتو امتحان می دهد. به محض پیشنهاد، رایت می
دانست که سندی باید آهنگ پتولا کلارک به نام «مرکز شهر» را بخواند. عنوان فیلم در ابتدا ""منطقه چراغ قرمز" بود و سپس "شب هزار چشم دارد"" نام گرفت. عنوان پایانی فیلم، از یک تک آهنگ موفق به نام دیشب در سوهو در سال ۱۹۶۸ توسط گروه پاپ انگلیسی شامل دیو دی، دوزی، بکی هیل، مایک و تیچ و مکالمه ای که رایت با کارگردان کوئنتین تارانتینو داشت؛ و توصیه ای از فیلم نامه نویسی به نام آلیسون آندرس که به او توصیه کرده بود؛ «بهترین موسیقی متن برای فیلمی است، که هرگز ساخته نشده است» نشات می گیرد. انتخاب بازیگران. رایت از آنیا تیلور جوی زمانی که در هیئت داوران نمایشی ایالات متحده در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۵ حضور داشت؛ یعنی جایی که "جادوگر" برای اولین بار در آن نمایش داده شد؛ آگاه شد. او کمی بعد در لس آنجلس با آنیا تیلور-جوی ملاقات کرد، جایی که او داستان فیلم را برای او تعریف کرد. او ابتدا آنیا تیلور-جوی را برای نقش الویز در نظر داشت، اما بعداً به فکر بازی او در نقش سندی افتاد؛ و او پس از خواندن پیش نویس فیلم نامه موافقت کرد. انتخاب بازیگران آنیا تیلور-جوی در فوریه ۲۰۱۹ اعلام شد، و توماسین مکنزی و مت اسمیت اندکی پس از آن انتخاب شدند.
مک کنزی توجه رایت را با آنچه او به عنوان بازی ناتورالیستی اش در فیلم "ردی به جا نگذار" توصیف کرد، به خود جلب کرد. دایانا ریگ، ترنس استامپ، ریتا توشینگهام، مایکل آجائو و سینوو کارلسن بقیه بازیگرانی بودند؛ که در ماه ژوئن لیست بازیگران را تکمیل کردند. ریگ مدت کوتاهی پس از پایان تولید درگذشت. رایت گفت که «تا آخر» با دایانا ریگ فیلم می گرفت و کار با او را «تجربه ای زیبا» توصیف کرد. همچنین این آخرین حضور سینمایی مارگارت نولان است؛ که در اکتبر ۲۰۲۰ درگذشت. فیلم برداری. فیلمبرداری در ۲۳ مه ۲۰۱۹ آغاز شد؛ و در ۳۰ اوت همان سال به پایان رسید. رایت عکس های متعددی را در حساب اینستاگرام خود منتشر کرد؛ که نشان می داد فیلم برداری اضافی در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰ آغاز شده و در ۵ اوت ۲۰۲۰ به پایان رسیده است. فیلمبرداری های مجدد در استودیوهای پاین وود انجام شد. موزیک. استیون پرایس برای این فیلم جدا از تولید یک موسیقی متن فاخر، از آهنگ ها و تصنیف های زیر نیز بهره برد. برخی از آهنگ ها الهام بخش سکانس های فیلم بودند. زمانی که رایت نسخه جلد «راه رفتن در آب» را توسط سازمان گراهام باند (یک گروه موسیقی جاز) شنید؛ اولین رؤیای خود را تصور کرد. «تو
دنیای منی» سیلا بلک با تارهای دراماتیکش «نوع لحن و حال و هوا» را تداعی می کرد. بیشتر آهنگ های انتخاب شده مربوط به دهه ۱۹۶۰ بود. رایت همچنین «خانه شاد» اثر سوزی اند د بنشیز را از دهه ۱۹۸۰ انتخاب کرد؛ زیرا «تولید آن آهنگ باورنکردنی است» و با «صحنه ای در فیلم که در آن دانشجویان در رقص هالووین هستند» مطابقت دارد. رایت همچنین گفت: "من آهنگ هایی را دوست دارم، که در قلمروهای متفاوتی معروف شوند. مانند "ذهنم را روی شما متمرکز کردم" اثر اصلی جیمز ری استفاده می کنیم؛ که اکثر مردم آن را به عنوان پشتیبان جورج هریسون می شناسند؛ و بسیاری از مردم آهنگ "خانه شاد" را به یاد می آورند؛ زیرا دِ ویکند آن را نمونه برداری کرد. " آنیا تیلور جوی "مرکز شهر" از پتولا کلارک را در فیلم اجرا کرد؛ و گفت: "هر روز از شما خواسته نمی شود چندین نسخه از یک آهنگ معروف را ضبط کنید. صداهای " دهه ۶۰ اولین چیزی بود که باعث شد من عاشق موسیقی شوم، بنابراین وقتی ادگار از من خواست که آن را اجرا کنم بسیار خوشحال شدم". نهایتاً موسیقی متن بر روی وینیل دوگانه منتشر شد. انتشار. در ابتدا قرار بود این فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شود، اما به دلیل همه گیری کووی
د ۱۹ تا ۲۳ آوریل ۲۰۲۱ به تعویق افتاد؛ و سپس به ۲۲ اکتبر و نهایتاً به آخر هفته بعد موکول شد. این فیلم برای اولین بار در هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم ونیز در ۴ سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. اولین بار در بریتانیا در ۹ اکتبر ۲۰۲۱ در جشنواره فیلم لندن به نمایش درآمد و در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱ توسط یونیورسال پیکچرز و فوکوس فیچرز به ترتیب در بریتانیا و ایالات متحده اکران شد. همچنین در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در سپتامبر ۲۰۲۱ و در جشنواره فیلم فوق العاده اروپایی استراسبورگ در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱، یونیورسال پیکچرز موزیک ویدیویی با کاور آنیا تیلور جوی از موسیقی متن فیلم «مرکز شهر» را منتشر کرد؛ که شامل صحنه هایی از فیلم است. این فیلم به صورت ویدیویی در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۱ در ایالات متحده و کانادا منتشر شد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲ توسط سرگرمی خانگی یونیورسال پیکچرز به صورت فیزیکی بر روی رسانه های نوری، منتشر شد. بازخورد. فروش. این فیلم ۱۱۶ دقیقه ای، که با بودجه ای معادل ۴۳ میلیون دلاری ساخته شد؛ در نهایت ۲۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد. در ایالات متحده و کانادا، این فیلم در کنار فیلم های "شاخ ه
ا" و "گزارش فرانسوی" اکران شد؛ و پیش بینی می شد در آخر هفته افتتاحیه خود از ۳۰۱۶ سینما حدود ۵ میلیون دلار فروش داشته باشد. این فیلم در روز اول ۱٫۹ میلیون دلار به دست آورد و برای اولین بار به ۴٫۲ میلیون دلار رسید؛ و در گیشه ششم شد. در آخر هفته دوم فروش ۵۷٪ کاهش یافت و به ۱٫۸ میلیون دلار رسید؛ و در رده دهم قرار گرفت. جوایز. این فیلم توانست در مجموع ۸۷ بار کاندیدای دریافت جایزه از جشنواره های جهانی و معتبر فیلم گردد؛ و در نهایت موفق به کسب ۱۹ جایزه شد. از مهم ترین آن ها می توان به جوایز و کاندیداتوری های زیر اشاره کرد. بازخوردهای انتقادی. به طور کلی فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد؛ که طراحی تولید، فیلمبرداری، طراحی صحنه و لباس، کارگردانی و اجراهای آن را تحسین کردند. در حالی که نگارش آن با انتقاداتی مواجه شد. طبق برآورد سایت "راتن تومیتوز" این فیلم با اقبال ۷۶٪ منتقدان و ۹۰٪ مخاطبین روبه رو شد؛ که نشان دهنده بازخوردی کاملاً مثبت و عالی است.
کتاب مقدس رام فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی سانجی گوپتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جکی شروف، آدیتای پانچولی، مانیشا کویرالا، دیپتی بهاتناگار، انوپم کهیر، موکش ریشی، جانی لور، آلوک نات، تیکو تالسانیا، آسرانی، آنو آگروال ایفای نقش کرده اند.
ادوارد بارتوو (; زاده – درگذشته ) شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرانک آسارو (; – ) دانشمند در زمینه شیمی هسته ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.