Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
المپیاد مردمی () بازی های المپیاد مردمی بارسلونا در تاریخ ۱۹ تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۳۶ به نشانه اعتراض به برگزاری بازی های المپیک در برلین طراحی شده بود. این بازی ها که تحت عنوان بازی های ضدفاشیستی برگزار می شدند، به دنبال کودتای نظامی ژنرال فرانکو بعد از بیانیه ۱۸ ژوئیه او منتفی شدند. وقایع. در سال ۱۹۲۸ شهرهای بارسلونا، برلین و استانبول کاندیداتوری خود را برای برگزاری بازی های المپیک ۱۹۳۶ به کمیته بین المللی المپیک ارائه کردند. در ماه مه ۱۹۳۱ کمی بعد از تشکیل جمهوری دوم اسپانیا، کمیته بین المللی المپیک در این کشور تشکیل جلسه داد تا در رابطه با کشور برگزارکننده بازی ها تصمیم بگیرد. بخش اعظمی از اعضای کمیته بین المللی المپیک در این اجلاس غایب بودند و انتخاب برلین پایتخت جمهوری وایمار محصول رای گیری از طریق مکاتبه ای بود. بارون پیر دوکوبرتن، رئیس کمیته بین المللی المپیک و اعضای آن به طور غیررسمی وحشت خود را از جمهوریخواهان اسپانیایی ابراز می دارند. اما وقتی در ماه ژانویه ۱۹۳۳ هیتلر به سمت صدراعظمی آلمان نامیده شد، ورزشکاران غیر آریایی کنار گذاشته شدند یا عناوین قهرمانیشان از آن ها پس گرفته شد (مثل نمونه اریک سیلیگ، مشت
زن آلمانی). در سال ۱۹۳۴ جام جهانی فوتبال در ایتالیا برگزار شد و از آنجا ورزش تبدیل به ابزاری برای تبلیغات حکومت های فاشیستی شد. تظاهرات مهمی در کشورهای اروپایی و آمریکا علیه برگزاری بازی ها در برلین به وقوع پیوست. طوماری برای تحریم بازی ها توسط ۵۰۰هزار نفر به امضا رسید و چند صد هزار نفر دست به تظاهرات زدند. «بین الملل ورزشی سرخ» که یکی از سازمان های کمینترن بود، «کمیته بین المللی برای احترام به ایده آلمپیک» را در پاریس تشکیل داد. همزمان جنبش ورزشی کارگری فرانسه که در فدراسیون ورزشی و نرمشی کار، در اواخر سال ۱۹۳۴ متمرکز شده بود، شعار «نه پول، نه نیرو برای بازیهای المپیک برلین» را عنوان کرد. در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۳۵، نشریه اسپورت می نویسد: «قوانین المپیک هر روز نقض می شوند. هیچ تضمینی به ورزشکاران یهودی و کاتولیک داده نمی شود. در چنین شرایطی وظیفه ما و هر انسان شریفی ایجاب می کند که عملکردهای هیتلر را محکوم کنیم و خواهان انتقال بازیها به کشور دیگری باشیم». بعد از تظاهرات ۶ فوریه۱۹۳۴ در پاریس، استراتژی جدیدی توسط جبهه های مردمی در فرانسه و سایر کشورها اتخاذ می شود. از شروع سال ۱۹۳۶، «بین الملل ورزشی سرخ» طرح برگزار
ی «بازیهای ورزشی مردمی» در چند کشور، به نشانه مخالفت با «المپیاد هیتلر» در برلین را به میان می آورد. پس از پیروزی جبهه مردمی اسپانیا، در تاریخ ۱۸ فوریه ۱۹۳۶ این جبهه به شعبه ورزشی خود، فدراسیون فرهنگی ورزشی کارگران، دستور می دهد تدابیر لازم برای برگزاری بازی های مردمی اسپانیا در تابستان امسال، همزمان با المپیاد هیتلر در برلین را اتخاذ کند. این جشن باید همه ورزشکاران پیشرفته اسپانیا، کاتالونیا و همچنین ورزشکاران خارجی را گرد هم بیاورد (...) همه اقدامات باید با سمت و سوی تقویت فدراسیون فرهنگی ورزشی کارگران صورت بپذیرند. بین الملل ورزشی نیز به نوبه خود تدابیر لازم برای کمک به فدراسیون فرهنگی ورزشی کارگران جهت انجام وظایفش را به عمل خواهد آورد. فدراسیون فرهنگی ورزشی کارگران تصمیم به برگزاری این بازی ها در بارسلونا می گیرد و کمیته ای متشکل از انجمن های ورزشی چپ که به ابتکار کمونیستها تشکیل شده بودند برگزاری بازی ها را به عهده می گیرد. به دلیل فشارهای فدراسیون ورزشی ژیمناستیک و ورزش سوئیس، دولت این کشور در ابتدا از تأمین مالی کاروان ورزشی اعزامی به برلین سرباز می زند ولی بعداً تصمیم خود را عوض می کند. نهایتاً ۳۰۰ و
رزشکار سوئیسی عازم بازی های بارسلونا می شوند و تعدادی از آن ها به جبهه آنارشیستی در جنگ اسپانیا می پیوندند. در هلند گروه ضدفاشیستی «المپیاد تحت نظام دیکتاتوری» برای تحریم بازی های نازی ها فعالیت می کند. در بلژیک و فرانسه نیز این موضوع تبدیل به بحث داغ روز می شود، به خصوص پس از پیروزی چپ در انتخابات ماه مه ۱۹۳۶. در اوایل ماه مه، کمیته برگزارکننده برنامه بازی های المپیاد مردمی را اعلام می کند و در ماه جون دعوتنامه های رسمی را ارسال می کند. مراسم گشایش این بازی ها برای تاریخ ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۶ در نظر گرفته شد. شش هزار ورزشکار از ۲۲ کشور مختلف در این بازی ها ثبت نام می کنند. سنگین ترین کاروان های ورزشی مال دو کشور اسپانیا و فرانسه هستند. آمریکا، هلند، بلژیک، چکسلواکی، دانمارک، نروژ، سوئد، الجزایر و فلسطین نیز هیاتهایی برای این بازی ها اعزام می کنند در حالیکه تیم های ورزشی آلمان و ایتالیا توسط تبعیدیان این دو کشور تشکیل می شود. تیم های ورزشی از مناطق کاتالونیا، گالیس و باسک اسپانیا به علاوه منطقه آلزاس فرانسه و تبعیدیان یهودی نیز در این بازی ها ثبت نام کردند. اغلب ورزشکاران شرکت کننده عضو انجمن های ورزشی کارگری هستند و
تعداد اندکی از آن ها عضو فدراسیون های رسمی می باشند. جبهه مردمی فرانسه. در فرانسه راست افراطی و انجمن های فاشیستی از بازی های المپیک برلین حمایت می کنند، در حالیکه حزب کمونیست فرانسه رسماً به نفع بازی های المپیاد مردمی موضع می گیرد. بازی های مقدماتی در تاریخ ۴ ژوئیه ۱۹۳۶ در پاریس برگزار می شوند. وزیر ورزش فرانسه، لئو لاگرانژ نیز در این بازی ها حضور پیدا می کند. هزار و دویست ورزشکار فرانسوی برای بازی های المپیاد ضدفاشیست ثبت نام می کنند. چند مقام سیاسی فرانسه منجمله وزیر ورزش، وزیر حمل و نقل (پیر کوت) و آندره مالرو در همان هفته در یک روز ویژه حمایت از بازی های المپیاد و علیه بازی های المپیک نژادپرستانه برلین شرکت می کنند. برگزاری بازیهای المپیاد و بیانیه نظامی. از ۱۴ ژوئیه ورزشکاران فرانسوی گروه به گروه شروع به حرکت به سمت بارسلونا با قطار می کنند. هر ایستگاه قطاری بهانه ای است برای یک تظاهرات خودجوش که در آن سرود انترناسیونال خوانده می شود. آخرین ورزشکاران صبح روز ۱۸ ژوئیه به بارسلونا می رسند. اما در شب ۱۸ تا ۱۹ ژوئیه اولین درگیری های مسلحانه پس از بیانیه نظامی فرانکو رخ می دهند. اغلب ورزشکاران در هتل محل اق
امتشان می مانند ولی تعدادی از آن ها نیز در کنار انقلابیون اسپانیا به درگیری مسلحانه با نیروهای فرانکو می پردازند. برخی از آن ها کشته یا مجروح شدند. در تاریخ ۲۳ ژوئیه، خومه میراویتلس، دبیر کمیته برگزاری بازیها، منتفی شدن بازی ها را اعلام می کند. لئون بلوم، نخست وزیر فرانسه از ورزشکاران این کشور می خواهد که سریعتر به میهن بازگردند و دو کشتی از بندر مارسی فرانسه به سمت اسپانیا به حرکت درمی آیند تا ورزشکاران را برگردانند. اما تعدادی از ورزشکاران تصمیم می گیرند بمانند. آن ها می گویند «ما آمده بودیم با فاشیسم در یک استادیوم رودر رو بشویم و حالا فرصت این را پیدا کردیم که با آن به نبرد مستقیم بپردازیم». امانوئل مینک، بازیکن یهودی لهستانی باشگاه آنتوئرپ بلژیک به نیروهای داوطلب خارجی برای شرکت در جنگ داخلی اسپانیا می پیوندد و فرمانده یکی از گردان های آن می شود. او تا سال ۱۹۳۹ در اسپانیا ماند و سپس به کمپهایی در فرانسه منتقل شد. تعدادی دیگر از ورزشکاران به جبهه آنارشیستی می پیوندند و برخی دیگر نیز وارد جبهه کمونیستی می شوند. در حالیکه جنگ داخلی با شدت تمام در اسپانیا در جریان است، در ماه اوت ۱۹۳۹ ورزشکاران فرانسه در مرا
سم گشایش بازی های برلین، حین رژه کاروان های ورزشی سلام بازی های المپیک را می دهند که خیلی ها از آن تعبیر سلام نازی ها را کردند. همزمان کاروان های آمریکا و انگلیس در حین عبور از کنار جایگاه ویژه که هیتلر در آن جا گرفته بود، سر خود را به سمت عکس جایگاه چرخاندند.
سونتی بونیاراتگلین (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل تایلند است.
قفسه ۱۳ () یک فیلم مهیج به کارگردانی جرج هوانگ است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کریستا آلن و تاتیانا علی اشاره کرد.
دیوان امیری قطر، دستگاه مستقل و دفتر اداری امیر قطر و مقر دولت قطر است. دیوان امیری محل کار و دفتر امیر قطر است. همچنین دفتر معاون امیر و نخست وزیر در این ساختمان قرار دارند. تاریخچه. ساختمان فعلی دیوان امیری پیش از این با نام «قلعه بدع» شناخته می شد که در قرن ۱۸میلادی ساخته شده است. در دوران حاکمیت عثمانی بر قطر به عنوان یک قلعه نظامی بکار گرفته شد و به «قلعة العسکر» معروف شد. بعد از خروج عثمانی ها از قطر، این ساختمان به مقر رسمی حاکمان قطر تبدیل شد و به کاخ دوحه تغییر نام پیدا کرد و گاهی نیز به نام «قلعة الشیوخ» خوانده شده است. در سال ۱۹۷۱ پس از استقلال قطر از بریتانیا، این قلعه به طور رسمی به دیوان امیری تغییر نام یافت و عنوان «امیر» جایگزین عنوان «حاکم» دولت قطر شد. فعالیت ها. برخی از وظایف دیوان امیری عبارتند از:
ساموئل برنستین (؛ زادهٔ ۱۹۷۰) پدیدآور، فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. مجموعه تلویزیونی قاضی ایمی از جمله آثار او است.
دختر بابای () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی جرمی کاگان است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به برنادت پیترز، راشل وارد، جاناتان سیلورمن، و توماس سنگستر اشاره کرد.
فوجیوارا نو مورومیچی ; – ) پسر فوجیوارا نو موروزانه یک کوگیو، کانپاکو، وزیر راست و رهبر خاندان فوجیوارا در اواخر دوره هی آن اهل ژاپن بود.
فوجیوارا نو موروزانه ; – ) پسر فوجیوارا نو یوریمیچی، یک نایب السلطنه و رهبر خاندان فوجیوارا در اواخر دوره هی آن اهل ژاپن بود.
فوجیوارا نو نوریمیچی (; – ) پنجمین پسر فوجیوارا نو میچیناگا، یک کوگیو در دوره هی آن اهل ژاپن بود. مادر وی میناموتو نو رینشی دختر میناموتو نو ماسانوبو بود.
شاهزاده شیگه هیتو پسر ارشد امپراتور سوتوکو بود. در سال ۱۱۵۵ در مورد جانشینی امپراتور کونوئه (هفتاد و ششمین امپراتور) که در سن هفده سالگی درگذشته بود، بین خاندان سلطنتی اختلاف رخ داد. پدر امپراتور درگذشته امپراتور توبا پسر دیگرش امپراتور گو شیراکاوا را به منصب امپراتوری رساند اما پسر ارشدش امپراتور سوتوکو با این انتخاب مخالف بود و خواستار بر تخت نشستن پسرش شاهزاده شیگه هیتو بود.
گوکانشو یک اثر تاریخی و ادبی در مورد تاریخ ژاپن است. هفت جلد، توسط راهب آیین بودایی جیئن از فرقه تندای در ۱۲۲۰ میلادی نوشته شده است.
کارخانه شراب سازی آوشار ( (Avshari Ginu Gortsaran); ) یکی از تولیدکنندگان پیشرو نوشیدنی های الکی در ارمنستان می باشد که در روستای آوشار استان آرارات واقع شده است. این کارخانه در سال ۱۹۶۸ برای پردازش انگور روستاهای حاصلخیز دشت آرارات که یکی از مناطق پیشرو کشاورزی ارمنستان می باشد، بنیانگذاری شد. از سال ۱۹۹۹ این کمپانی محصولات خویش را به کشورهای روسیه، کانادا، گرجستان، آلمان، لیتوانی، اسرائیل، فرانسه، اوکراین و ایالات متحده آمریکا صادر می کند. از سال ۲۰۱۳ در این کمپانی حدود ۳۵۰ کارگر دارد که از این تعداد ۲۰۰ تن در کارخانه شراب سازی و ۱۵۰ تن نیز در تاکستان ها مشغول به کار هستند. هم اکنون این کارخانه شراب، کنیاک و ودکا را تماماً بر پایه فناوری فرانسوی تولید می کند.
ناتالیا ناریشکینا (۱ سپتامبر ۱۶۵۱ – ۴ فوریه ۱۶۹۴) تزاریتسا روسیه تزاری به عنوان دومین همسر تزار آلکسی میخائیلوویچ از سال ۱۶۷۱ تا ۱۶۷۶ و مادر پتر کبیر بود. او همچنین پس از سوفیا آلکسیونا دومین زنی بود که به صورت ملکه نایب بر روسیه تزاری حکومت کرد. ناتالیا ناریشکینا در سال ۱۶۵۱ میلادی در مسکو و در یک خانوادهٔ نسبتاً اشرافی روسی به نام خاندان ناریشکین زاده شد. او در ۱۱ سالگی به خانهٔ آرتامون ماتویف که در آینده دولتمرد مشهور روسیه شد، فرستاده شد و در آنجا متأثر از فرهنگ غربی پرورش یافت. در خانهٔ ماتویف بود که آلکسی تزار روسیه او را دید و شیفته اش شد و چون به تازگی همسر نخست خود ماریا میلوسلاوسکایا را از دست داده بود، او را به همسری برگزید. ناتالیا در سال ۱۶۷۱ تزاریتسا شد و یک سال بعد نخستین فرزند و تنها پسرش پتر را به دنیا آورد. مرگ شوهرش تزار آلکسی، به دورهٔ شادی و آرامش ناتالیا ناریشکینا پایان داد و او را در اوج جوانی و ۲۶ سالگی بیوه کرد. از آن پس، او رهبری ناموفق خاندان ناریشکین را برای رسیدن به قدرت به دست گرفت که توسط خاندان میلوسلاوسکی کنار زده شدند. با به تخت نشستن فیودور سوم، پسر ۱۴ سالهٔ تزار متوفی از خا
ندان میلوسلاوسکی، تزاریتسا شاهد تبعید پدرخوانده اش آرتامون ماتویف و دو تن از برادرانش ایوان و آفاناسی بود و در انزوای نسبی از دربار به سر برد. پس از مرگ تزار فیودور، به جای تزارویچ بزرگ تر ایوان، پسر خردسال او یعنی پتر در یک زمسکی سوبور برای جانشینی انتخاب و تزار تمام روسیه شد. بدین ترتیب، نخستین دورهٔ نایب السلطنگی ناتالیا ناریشکینا آغاز شد که البته خیلی زود پایان یافت. تزار شدن پتر برای میلوسلاوسکی ها که مدعی حق سلطنت ایوان، تزارویچ هم خاندان شان بودند، قابل پذیرش نبود؛ آنها به سردستگی تزارونا سوفیا آلکسیونا که دختر بزرگ تزار آلکسی بود، شورش ۱۶۸۲ مسکو را برپا کردند. در جریان آن شورشِ خونین، آرتامون ماتویف و همان دو برادر ناتالیا به قتل رسیدند و خود او ناچار شد مقام نیابت سلطنت را به سوفیا واگذار کند. با اجبار میلوسلاوسکی ها، ایوان و پتر هر دو به طور مشترک تزار شدند. در طول هفت سال حکومت سوفیا از سال ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۹، ناتالیا ناریشکینا و پسر تزارش پتر در ادارهٔ امور دولت نقشی نداشتند؛ آن دو به گونه ای مؤثر در روستای پرئوبراژسکویه محدود و خاندان ناریشکین نیز از امور دولتی محروم شدند. موقعیت خفت بار تزاریتسای بیوه
تا زمان کودتای پسرش و سرنگونی سوفیا آلکسیونا در سال ۱۶۸۹ ادامه یافت؛ اگرچه پتر پس از آن زیاد وارد امور مملکت داری نشد و حکومت را به ملازمان و مادرش سپرد. بدین ترتیب، ناتالیا ناریشکینا دوباره نایب السطنه شد و از سال ۱۶۸۹ تا زمان مرگش در سال ۱۶۹۴ بر روسیه تزاری حکومت کرد. او در طول پنج سال حکومت خود، مقامات را به بستگانش واگذار کرد و برخلاف نظر پتر، آدریان را به مقام پاتریارک مسکو و تمام روسیه منصوب نمود. ناتالیا ناریشکینا تحولاتی در سبک زندگی زنان سلطنتی روسیه پدید آورد که تا آن زمان بی سابقه بود. او برخلاف تمام تزاریتساهای پیش از خود، از رعایت دقیق قوانین انزوا در کاخ خودداری کرد و در مقابل سنت های کهنه ایستاد. تزاریتسا با وجود ایمان مذهبی، مانند تزارونا سوفیا از آن موج فرهنگ غربی که شروع به نفوذ در دربار روسیه کرده بود، استقبال کرد. گرایش آن دو زن به زندگی آزاد، بر زنان آن زمان روسیه تأثیر بسیار زیادی داشت و در واقع، می توان آنها را نخستین منادیان آزادی زنان روس دانست. ناتالیا ناریشکینا به طور جدی، عادات و قوانین قدیمی حرم سرای روسیه تزاری را از بین برد و به لطف او بود که تئاتر سلطنتی در روسیه، دوباره از سر
گرفته شد. با این همه، محققان اهمیت اصلی وی را در تأثیر قابل توجهش بر پتر می دانند. او در آموزش و تربیت پسر تزارش نقش و نظارت داشت که در نتیجه، به طور غیرمستقیم، مسیر توسعهٔ روسیه را برای سال های متمادی تعیین کرد. تولد و اوایل زندگی. ناتالیا ناریشکینا در در مسکو و در یک خانوادهٔ نسبتاً اشرافی روسی به نام خاندان ناریشکین زاده شد. پدرش کیریل ناریشکین و مادرش آنا لئونتیونا بودند. کریل ناریشکین اشراف زاده ای کوچک اهل تاروسا و یک فرماندهٔ هنگ رایتر (از هنگ های نظام جدید) روسیه بود که خانوادهٔ شلوغی با پنج پسر و دو دختر (ازجمله دختر بزرگش ناتالیا) داشت. او با آرتامون ماتویف که در آینده دولتمرد مشهور روسیه شد، دوست بود. میان آنها روابط خویشاوندی وجود داشت؛ زیرا برادر کریل، ، با خواهرزادهٔ همسر ماتویِف به نام ، ازدواج کرده بود. آرتامون ماتویِف، یکی از تحصیل کرده ترین روس های زمان خود با فرهنگ غربی بود که چندین زبان خارجی می دانست. او مورد توجه تزار آلکسی میخائیلوویچ قرار گرفت و تزار ادارهٔ روسیه کوچک را که در آن زمان تازه ضمیمهٔ قلمرو روسیه شده بود، به او سپرده بود. از اواخر سلطنت آلکسی، این ماتویِف بود که دولت روسیه
را مدیریت می کرد. آرتامون ماتویف، ناتالیا دختر دوستش را به سرپرستی گرفت و اگرچه هیچ اطلاعاتی در مورد مدت زمان زندگی ناتالیا ناریشکینا در خانهٔ او یا نوع تربیتش ثبت نشده، می توان با اطمینان گفت که دورهٔ جوانی او در شرایطی متفاوت با اکثر دخترانِ آن زمان روسیه سپری شده است. ماتویف مردی تحصیل کرده و خوش رفتار با خارجی ها بود و خانه اش محیط بسته ای نبود که یک «زن» را محدود کند. بودن در میان خانوادهٔ ماتویف شخصیت ناتالیای جوان را شکل داد. شاید بتوان گفت آن مرد نه فقط یک «غرب دوست»، بلکه یک اروپایی تمام عیار بود. او با یک زن اشراف زادهٔ اسکاتلندی که از یک خاندان اصیل به نام «هَمیلتون» بود، ازدواج کرده بود. این مرد خود نویسنده و یک کتاب دوست بود که کتابخانه ای فوق العاده بزرگ با به روزترین کتاب های اروپایی جمع آوری کرده و در خانه اش، اساساً سبک زندگی غربی برقرار بود. در چنین فضایی بود که ناتالیا از سن ۱۱ سالگی پرورش یافت. خیلی زود، او به خوبی به زبان آلمانی صحبت می کرد و به همراه پسر ماتویف به مطالعهٔ فراوان و البته با لذتِ تاریخ، ادبیات، شعر و حتی ریاضیات و فیزیک پرداخت. جهانگرد و دیپلمات لیوونیایی که مدتی در مسکو
سکونت داشت، او را چنین توصیف کرده است: ازدواج با تزار. در همسر اول تزار آلکسی، ماریا میلوسلاوسکایا در هنگام تولد چهاردهمین فرزندش درگذشت و تزار در سن ۴۰ سالگی و پس از ۲۰ سال زندگی مشترک با تزاریتسا ماریا بیوه شد. با وجود تعداد بالای فرزندان متولد شدهٔ آنها، هیچ یک از پسران شان سالم نبودند؛ به طوری که تا شش ماه پس از مرگ تزاریتسا ماریا، تنها دو پسر از فرزندانش یعنی فیودور و ایوان زنده ماندند که هر دو نیز ضعیف یا معلول بودند. تزار در کنار حمایت اشراف و اگرچه نه از سوی خانوادهٔ ماریا، تصمیم به ازدواج مجدد گرفت؛ به این امید که صاحب وارثان توانمندی شود. مشهور است که آرتامون ماتویِف از لطف و اعتماد ویژهٔ تزار آلکسی برخوردار بود و تزار اغلب بدون تشریفات رسمی به دیدار او می رفت. در یکی از همین دید و بازدیدهای دوستانه بود که تزار، ناتالیای جوان را برای اولین بار دید. یک شب وقتی تزار آلکسی در خانهٔ ماتویف بود، همسر و دخترخواندهٔ ماتویف وارد اتاق شدند و از وی پذیرایی کردند. تزارِ بیوه، از چهرهٔ زیبا و قامت بلند دختر جوان تحت تأثیر قرار گرفت و هنگام رفتن، به ماتویف گفت که برای دخترخواندهٔ زیبایش دامادی پیدا خواهد کرد؛ ام
ا در واقع منظور او از «داماد»، خودش بود. تزار آلکسی در ، یک «عروس نشان» از دختران و خواهران زیباروی اشراف روسیه ترتیب داد که تا ماه مهٔ سال بعد ادامه یافت. به طور دقیق، مشخص نیست که آیا تزار واقعاً قصد داشت از میان دختران جمع شده همسری برای خود انتخاب کند یا از قبل ناتالیا را برگزیده بود و صرفاً می خواست با برپایی عروس نشان، رسم کهن روسی را به جا آورده باشد. در روزهای معینی عروس ها به کاخ آورده می شدند؛ تزار برخی ها را یک راست به خانه بازمی فرستاد و آنهایی را که بیشتر نظرش را جلب می کردند، برای بازدید دوم نگه می داشت که در انجام شد. به ناتالیا ناریشکینا هم خبر دادند که با دیگر دوشیزگان در مراسم شرکت کند و خیلی زود، گزارش شد که تزار او را به عنوان عروس برگزیده است. ده روز بعد، یک خدمتکار دو نامهٔ ناشناس و مهر و موم شده را در کاخ پیدا کرد و در همان روز، آنها را به پیشخدمت تزار داد که وی نیز متعاقباً آنها را به تزار تقدیم کرد. روشن نیست که محتوای کامل آن نامه ها چه بوده است؛ اما چنین مخفی کاری هایی در کاخ تزاری تا آن زمان بی سابقه بود. به گفتهٔ رابرت ماسی، کسانی با فرستادن نامه های بی نام با این ادعا که «ماتویِف
گیاهان جادویی به تزار آلکسی خورانده است تا او را در مورد زیبایی ناتالیا اغوا کند»، تلاش کردند تا از ازدواج آن دو جلوگیری کنند. تزار فرمان داد تا این ادعا مورد بررسی قرار گیرد؛ اما در نهایت نادرستی آن مشخص شد. به نوشتهٔ واروارا کورساکووا در "فرهنگ لغت بیوگرافی روسی": «باید فرض کرد که این دسیسه توسط بستگان تزاریتسا ماریای متوفی یعنی میلوسلاوسکی ها انجام شده است که می ترسیدند پس از ازدواج تزار با ناتالیا ناریشکینا، جایگاه آرتامون ماتویف از آن هم مهم تر شود. با این حال، سوءظن به نوشتن نامه های جعلی نه متوجه آنها، بلکه متوجه ایوان شیخیرف شد که بسیار مشتاق بود خواهرزاده اش آودوتیا بلیایوا که اتفاقاً از زیبارویان حاضر در عروس نشان بود توسط تزار برگزیده شود.» سرانجام در ، عروسی تزار آلکسی میخائیلوویچ و ناتالیا ناریشکینا در کلیسای جامع رستاخیز برگزار شد. مراسم عروسی توسط کشیش اعتراف گیر تزار، آندری ساوینوویچ اسقف اعظم بلاگووشچنسک انجام شد. برای سه روز متوالی، آلکسی و ناتالیا در دو تالار میز پذیرایی بر پا کرده بودند. در سمت ناتالیا، النا تزاریتسای گرجستان، همسران کازیموف ها و تزارویچ های سیبری، همسران بویارها و مقامات
دوما مهمان بودند. حدود دو هفته پس از عروسی در ، تزار و عروس در با هدایایی از و اشراف شامل بویارها، مقامات دوما و حتی بازرگانان پذیرایی کردند و سپس همهٔ آنها با تزار در تالار شام خوردند. تزاریتسا روسیه تزاری. زندگی با تزار. بدین ترتیب، ناتالیا ناریشکینا در سال ۱۶۷۱ و در ۱۹ سالگی تزاریتسا روسیه شد. آلکسی و ناتالیا زندگی خوبی داشتند و بهار و تابستان خود را با هم در کاخ ها و ویلاهای مختلف در اطراف مسکو سپری می کردند. تزار به همسرش وفادار بود و هرگز از او جدا نمی شد. در زمستان سال ۱۶۷۲، مژده دادند که تزاریتسا احتمالاً باردار است و در پایان ماه مه، تولد فرخندهٔ نوزاد رخ داد. در ناتالیا نخستین فرزند خود یعنی تزارویچ پتر را به دنیا آورد. تزار آلکسی چنان از این واقعه خوشحال شد که در همان روز به پدرزنش کریل ناریشکین و آرتامون ماتویِف، نشان افتخار اعطا کرد و همچنین عموی ناتالیا فیودور ناریشکین، یکی از مقامات دوما شد. سه روز بعد، تزار در تالار زرین تزاریتسا دوباره میز شامی ترتیب داد. غسل تعمید تزارویچ در ۹ ژوئیه در صومعهٔ چودوف برگزار شد و سپس در ، یک میز پذیرایی با رنگارنگی و تنوع کم نظیر بر پا شد. در طول این جشن تزار
و تزاریتسا از تمام حاضران، حتی سربازان و خدمتکاران کاخ پذیرایی کردند. به دنیا آمدن نخستین فرزند ناتالیا که یک پسر و سالم نیز بود، نفوذ سیاسی او، خاندان و هم پیمانانش را در کشور افزایش داد. فرزندآوری تزاریتسا به پتر محدود نشد. در سال های ۱۷۰۳ و ۱۷۰۴، او پشت سر هم دو دختر سالم به ترتیب به نام ناتالیا (هم نام خودش) و فیودورا به دنیا آورد. مطابق باور رایج، تزار آلکسی از زمان ازدواجش با ناتالیا توجه ویژه ای به او و سپس به سه فرزندش از وی داشت و «عشق تزار به همسر جوان و زیبایش پس از تولد پتر و سپس دو فرزند دیگر، حتی بیشتر شد». در مقابل، دختران تزار از همسر نخستش به حاشیه رانده شده و توسط پدر و نامادری خود نادیده گرفته شدند. در نتیجه آنها نیز از نامادری خود و تمام اقوامش که توسط تزار به دربار راه یافته بودند، متنفر شدند. اما به نظر واروارا کورساکووا، این تصور از نقش ناتالیا منصفانه نیست. در زمان ماریا میلوسلاوسکایا که البته در سال های آخر زندگی بیمار بود، تنها دو تزارونا بزرگ تر یعنی اودوکیا و مارفا می توانستند از بعضی تفریحات مجاز در کاخ لذت ببرند. سایر شاهزاده خانم ها آنقدر جوان بودند که در واقع «کودک» به حساب می
آمدند. بلعکس در آینده که فرزندان ماریای متوفی بزرگ تر شده بودند، همگی در تمام مسافرت های ناتالیا همراه او بودند و نه تنها از هیچ تفریحی محروم نشدند، بلکه شروع به لذت بردن از شرایطی کردند که قبلاً نداشتند. چنانچه اشاره شد، تزار و تراریتسا بهار و تابستان خود را با هم در ویلاهای گوناگون اطراف مسکو سپری می کردند. «گردش های» ناتالیا ناریشکینا در آن زمان شهرت بسیاری داشتند. این گردش ها عمدتاً در روستاهای نزدیک مسکو همچون ، ، کولومنسکویه و پرئوبراژسکویه صورت می گرفت. تزار آلکسی در روستای ایزمایلووف، یک ملک موروثی ویژه با برکه ها و باغ های فراوان برای خود ترتیب داد که با کمک صنعتگران آلمانی تأسیس شد. در کولومنسکویه و وروبیوو نیز باغ هایی وجود داشت که برای خلوت محارم تزار مطبوع می افتاد. در پاییز ۱۶۷۴، تمام اعضای خانواده سلطنتی در یک نقل مکان باشکوه که اردوی آن متشکل از ۳۰ واگن با خدم و حشم بود، از ۴ نوامبر تا ۲۳ دسامبر در پرئوبراژنسکویه زندگی می کردند. در بهار و تابستان ۱۶۷۵، تزار و تمام خانواده اش در تپه های وُروبیِویخ زندگی می کردند و از آنجا سفرهای کوتاهی به روستاهای فوق الذکر ترتیب می دادند. تزار در اول ژوئیه، تز
اریتسا و تزارویچ ها (فیودور و پتر) را با خود به وروبیوو برد تا از طبیعت بکر لذت ببرند. در همان ماه، آنها سه هفته را در روستای کولومنسکویه گذراندند و از آنجا دوباره به وروبیوو نقل مکان کردند. در آنجا ناتالیا ناریشکینا در ۶ سپتامبر به طور رسمی جشن گرفته شد. همانجا روز نام تزارویچ پتر را هم جشن گرفتند. در ۱۲ سپتامبر ، استقبال رسمی از فرستادگان روم مقدس نه در کاخ گرانوویتایا (جایی که معمولاً فرستادگان پذیرفته می شدند) بلکه در روستای کولومنسکویه برگزار شد و ناتالیا توانست مراسم را با تمام جزئیاتش شاهد باشد. به طور کلی، خانوادهٔ سلطنتی تقریباً نیمی از سال ۱۶۷۵ را در خارج از مسکو گذراندند و تزار آلکسی فقط گاهی برای سرزدن به آنها از پایتخت خارج می شد. تزار و تزاریتسا هر دو پیوسطه برای جویا شدن از احوال هم، مباشرانی را نزد یکدیگر می فرستادند. مطابق رسم کهن، بویارها و سایر اشراف همیشه در مسکو می ماندند «تا حافظ نظم و امنیت شهر و دربار حاکم باشند». با این وجود، هنگامی که تزار خانواده اش را در سال ۱۶۷۴ ترک کرد، کسانی چون پدرش کیریل، مادرش آنا لئونتیوا و آرتامون ماتویِف و در سال ۱۶۷۵، برادرانش ایوان و آفاناسی و سایر دوستا
نِ نزدیک که دیگر از بزرگان کشور بودند، نزد ناتالیا می آمدند. زندگی خانوادهٔ سلطنتی در آبادی های اطراف مسکو، سرانجام به استقرار مکرر در پرئوبراژنسکویه ختم شد. یکی دیگر از ماجراهایی که ناتالیا ناریشکینا با آن شناخته می شود، «نمایش تئاتر» و نقش او در برپایی آن در روسیه است. در زمان تزار بوریس گودونوف (سلطنت: ۱۵۹۸–۱۶۰۵)، نمایش هایی شبیه تئاتر در طول کریسمس در کرملین مسکو برگزار می شد؛ ولی این سرگرمی درباری پس از «زمان مشکلات» به فراموشی سپرده شده و به لطف ناتالیا بود که دوباره از سر گرفته شد. در سال ۱۶۷۲، یک گروه آلمانی سیار وارد مسکو شد و یاکوب رایتنفلز که در آن وقت در پایتخت زندگی می کرد در یادداشت هایش دربارهٔ روسیه، زمان نخستین اجرای تئاتر در کاخ را روز شنبه ۲۷ فوریه و هم زمان با جشن ماسلنیتسا ثبت کرد. وقتی که تزار آلکسی فهمید در دربار فرمانروایان اروپایی بازی ها، رقص ها و تفریحات گوناگون دیگری برای گذراندن اوقات خوش رواج دارد، تصادفاً دستور داد که «همه این ها در قالب (رقص و پایکوبی) فرانسوی ارائه شود.» نمایش اجرا شد و در پایان کار، لباس ها، صحنهٔ نمایش و ظرافت موسیقی که همگی در روسیه تازگی داشتند، روس ها را
غرق در لذت و شگفتی کرد. در طول اجرا، تزار خود جلوی صحنه و روی نیمکتی نشست و برای ناتالیا و تزاروناها جایگاه مخصوص جعبه مانندی در نزدیک صحنه ترتیب داده شد که محارم از میان شکاف های آن، نمایش را تماشا می کردند «تا از چشمان کنجکاو [نامحرمان] پنهان بمانند». بعدها آن حصار چوبی برداشته شد و خانوادهٔ سلطنتی آزادانه تر نمایش ها را تماشا می کردند. ظاهراً این اجرای تئاتر مورد پسند تزار آلکسی قرار گرفت و دستور ساخت یک «فضای نمایش» در عمارت پرئوبراژنسکویه را داد. خود مکان تحت نظارت آرتامون ماتویف در پایان اکتبر ۱۶۷۲ آماده شد و سپس دوخت لباس و صحنه آرایی صورت گرفت. نخستین نمایشی که در «تئاتر پرئوبراژنسکی» روی صحنه رفت "استر" نام داشت. از آنجایی که برای خانوادهٔ سلطنتی و سایر مهمانان، سفر از مسکو به تئاتر پرئوبراژنسکی در زمستان ناخوشایند بود، ایدهٔ ایجاد یک فضای تئاتر در یکی از ساختمان های خود کرملین مسکو مد نظر قرار گرفت. در ، تزار دستور داد «[تا فردا] یک سالن تئاتر در یک جا از عمارت های کاخ ساخته شود». وقتی دانسته شد که اجرای این دستور در یک روز غیرممکن است، تمام اسباب نمایشی متعلق به تئاتر پرئوبراژنسکی که در کرملین نگهد