Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر واروارا کورساکووا، «به سختی می توان ترجیح دادن آدریان برای پاتریارکی را با خصومت ناتالیا ناریشکینا نسبت به هر چیز خارجی توضیح داد.» او استدلال می کند که در زمان تزار آلکسی، ناتالیا نه تنها دشمنی با خارجی ها نداشت بلکه به پذیرایی از سفیران خارجی علاقه مند هم بود. به اعتقاد وی: «ناتالیا کیریلوونا بیشتر تحت تأثیر احساسات مذهبی اش بود. برای او، مذهب ارتدکس بالاتر از سایر مذاهب مسیحی بود و او می ترسید که با مدارای متروپولیت مارکل نسبت به بیگانگان، ایمان ارتدکس دیگر غالب نباشد. در مورد بی توجهی به ژنرال ها و سرهنگ های خارجی، احتمالاً ناتالیا نمی توانست غیبت های مکرر پتر از خانه و روابط او با ساکنان خارجی را تحمل کند؛ چون آنها را عامل اتلاف وقت و خوش گذارنی های بی حد و حصر پسرش می دانست و از این بابت خشمگین بود.» از ژوئن ۱۶۸۹ تا پس از دو سال، پتر حتی یک بار هم به پریاسلاول نرفت؛ شاید از ترس اینکه در غیاب او استرلتسی ها دوباره شورش کنند. از پاییز ۱۶۹۱، سفرهای او به پریاسلاول از سر گرفته شد. مثل همیشه، ناتالیا نگران پسرش بود و پتر هم برای مادرش نامه نوشت، از سلامتی اش به او اطمینان داد، طالب دعای خیر شد و «صد هزار ب
ار سلامتی برای روح و جسم او» آرزو کرد. در پایان ژوئیه ۱۶۹۲، ناتالیا ناریشکینا و تمام دربار برای بازدید از کار تزار به پریاسلاول رفتند. ظاهراً تزاریتسا از این سفر بسیار راضی بود و با خوشحالی روز نام خود را در آنجا جشن گرفت. یک سال بعد در ژوئیه ۱۶۹۳، تزار پتر که دیگر دریاچهٔ پریاسلاول هم برای ماجراجویی هایش کوچک می نمود، با همراهان زیادی به آرخانگلسک رفت. ناتالیا که از دریانوردی پتر در آب های خروشان دریای سفید هراس داشت، هنگام رفتن از او قول گرفت که فقط کشتی ها را تماشا کند و خودش کشتی رانی نکند. لیکن چون پتر به مقصد رسید، منظرهٔ دریا و کشتی ها او را مجذب و بی تاب کرد؛ تزار به قولی که به مادرش داده بود عمل نکرد و یک بار به بدرقهٔ کشتی های خارجی (هلندی و انگلسی) در دریا پرداخت. ناتالیا که انتظار داشت پتر زودتر بازگردد و هنوز از سفر دریایی او خبر نداشت، بارها به او نامه نوشت و به بازگشتن به پایتخت ترغیبش می کرد. در ۲۴ اوت ، تزار پتر به مادرش نوشت: ناتالیا ناریشکینا به این نامهٔ پسرش پاسخی محبت آمیز همراه با دعای خیر فرستاد داد، ولی همچنان بر آمدن وی اصرار ورزید. او که برای وادار کردن تزار به بازگشت هرچه سریع تر ا
ز آرخانگلسک، به راه های گوناگون می اندیشید، تصمیم گرفت نامهٔ محبت آمیز دیگری این بار به اسم و از طرف پسر سه سالهٔ پتر یعنی تزارویچ آلکسی پتروویچ، برای او بفرستد تا شاید دل پدرش را مشتاق دیدار خانواده کند. با این وجود، پتر باز هم توجهی نکرد. تزاریتسا ناتالیا چون از جزئیات فعالیت های پسرش در آرخانگلسک مطلع گشت، تا حدودی آرام شد و دیگر برای بازگشت فوری به پتر اصرار نکرد؛ فقط از او خواست که هنگام بازآمدن به مسکو بیشتر مراقب باشد. در واقع (علاوه بر خطرات دریانوردی و سایر ماجراجویی های پتر)، ناتالیا نگران بود که تزار با سفرهای عجولانه «بدحال» شود. تازه در بود که تزار پتر پس از رسیدن کشتی های هلندی که منتظرشان بود، آرخانگلسک را به مقصد پایتخت ترک کرد. کودتای تزار پتر در سال ۱۶۸۹، اهمیت و جایگاه سابق مادرش ناتالیا ناریشکینا را احیا کرد؛ اگرچه موقعیت برخی را هم تنزل داد. مثلاً بوریس گالیتسین در همان زمان به دلیل دفاع از واسیلی گالیتسین (که پسرعمویش بود) در صومعهٔ تروئیتسکایا سرگیووا، خشم شدید ناتالیا و نزدیکانش را برانگیخت. پیامد این موضوع، از چشم افتادن بوریس گالیتسین و ظهور ، برادر کوچک ناتالیا، در عرصهٔ حکومت روسیه
بود. پتر افراد وفادار به خود را در رأس بخش های مختلف کشور قرار داد و چون هنوز خیلی جوان بود، همه چیز را به دست ملازمانش سپرد و خود تا چند سال صرفاً یک «مقام رسمی» برای امور اداری داشت؛ اگرچه ایفای نقش او به مرور بیشتر شد. بدین ترتیب، از زمان سقوط حکومت سوفیا آلکسیونا و تا زمانی که پتر کنترل بر دولت را ۵ سال بعد شخصاً به عهده گرفت، ناتالیا با کمک برادرش لِو و پاتریارک یواکیم، نقش اصلی را در حکومت روسیه ایفا کرد. بوریس کوراکین دیپلمات روس و باجناق پتر کبیر، شرح زیر را از ناتالیا ناریشکینا و حکومتش ارائه می دهد: مرگ. چهار ماه پس از بازگشت پتر به مسکو، ناتالیا ناریشکینا در بیمار شد. تزار در آن مدت درگیر آمادگی برای مسافرت دریایی دوباره بود و مریض احوالی مادرش آنقدر جدی به نظر نمی رسید که پتر بخواهد سفر برنامه ریزی شده اش را به تعویق بیندازد و تاریخ ۴ فوریه را به عنوان روز عزیمت تعیین کرده بود. یک روز قبل از آن، تزار تمام دوستانش را برای خداحافظی به مهمانی شام در خانهٔ فرانسیس لفورت دعوت نموده بود. صبح زود فردا، ژنرال پاتریک گوردون به پرئوبراژنسکویه رفت تا برای سفر به تزار بپیوندد؛ اما او را آنجا نیافت. تزار پتر
شبانگاه برای وداع با مادر محتضرش و شنیدن دعای خیر او به کرملین رفته بود. سپس تزار با غم و اندوه فراوان به پرئوبراژنسکویه بازگشت و به گوردون گفت: «هیچ امیدی نیست.» سرانجام در ساعت ۸ صبح خبر آمد که ناتالیا ناریشکینا در سن ۴۲ سالگی و بر اثر بیماری قلبی درگذشته است. فردا ۵ فوریه ، پیش از خروج پیکر تزاریتسا از کاخ، به رسم کهن ناقوس را «با نوایی آرام» به صدا درآوردند. ناتالیا در کنار مقبرهٔ تزاریتسای سابق ماریا میلوسلاوسکایا، همسر نخست تزار آلکسی به خاک سپرده شد. تشییع جنازهٔ وی به رهبری پاتریارک آدریان و همراهی مقامات و شورای روحانیون برگزار گشت. تنها تزار ایوان با خفتان عزا در مراسم دعا و تشییع حضور داشت. خود پتر غایب بود؛ احتمالاً به این دلیل که نمی خواست غم و اندوه خود را علناً نشان دهد. تزار جوان تا سه روز به شدت غمگین و گریان بود. او در ۸ فوریه به فیودور ماتویِویچ آپراکسین ، اسقف اعظم آرخانگلسک نوشت: از ۵ فوریه تا ۲۰ فوریه ، شبانه روز ۱۰ تا ۱۲ نفر از مباشران و اشراف بر مزار ناتالیا ناریشکینا دعا می کردند. تزار ایوان در مراسمات ترحیم تزاریتسای متوفی در روزهای سوم، نهم و بیستم پس از مرگش شرکت جست. تزار پتر ترجی
ح می داد نه در روزهای ترحیم، بلکه پس از نماز مغرب و در خلوت از مقبرهٔ مادرش بازدید کند. به دلایلی، چهلم متوفی در ۲۰ مارس برگزار شد. پتر در آن مراسم حاضر نشد. سال ها بعد در ، پتر در مورد مرگ مادرش به که او در آن وقت تازه مادرش را از دست داده بود، چنین اشاره کرد: «... و لطفاً برای مادرت غمگین نباش؛ اگر مادر من در چنین سنی فوت کرده بود، من حقیقتا ً نه فقط غمگین، بلکه در عین حال سپاسگزار هم می بودم که خداوند چنین عمری را برای مادرم مقدر کرده است.» ارزیابی. به نوشتهٔ کنستانتین کودریشوف در هفته نامه استدلال ها و حقایق: «چون سخت بنگریم، ناتالیا ناریشکینا در طول زندگی کوتاه خود فقط یک کار انجام داد؛ یعنی زاییدن و پروراندن یک پسر. هیچ پیروزی چشمگیر یا فتوحات نظامی پشت سر او نیست، هیچ دستاوردی در امر اقتصاد یا ساخت وساز وجود ندارد، هیچ ابتکار عملی در قانون گذاری عاقلانه و یا هر چیز دیگری به دست نداده که توسط محققانِ سخت گیر ارزش قابلی داشته باشد. فقط پتروشکای محبوب او وجود دارد؛ همان پتر یکم تزار روسیه که بعدها امپراتور پتر کبیر شد. با این وجود، همین ناتالیا ناریشکینا مادر پتر کبیر بود که [به طور غیرمستقیم] مسیر توسعهٔ
روسیه را اگر نگوییم برای قرن ها، دست کم برای سال های متمادی تعیین کرد؛ زیرا اگر به راستی پسرش پتر کبیر پنجره ای پرحرف وحدیث از روسیه به اروپا گشوده باشد، باید بپذیریم که مادرش هم (با تربیتش) پنجره ای کوچک در ذهن او گشوده بود که بدون آن، پنجرهٔ بزرگ تری هم به سوی اروپا وجود نمی داشت.» ناتالیا تزار آلکسی را مجبور کرد که رسم منزوی نگه داشتن خانوادهٔ خود در حرمسرا را کنار بگذارد و خودش آشکارا در برابر مردم ظاهر شد. به لطف او، تئاتر سلطنتی در روسیه، دوباره از سر گرفته شد. پس از عروسی آلکسی و ناتالیا، بویارها نمایشی را که خودشان طراحی کرده بودند، به روی صحنه بردند. به متعاقب آن، اولین تئاتر سلطنتی در تاریخ روسیه در زمان تزار آلکسی شکل گرفت که از سال ۱۶۷۲ تا زمان مرگ وی، هر ماه به طور رسمی اجرا می شد. در همان سال یک «مدرسه دانش تئاتر» در پرئوبراژنسکویه تأسیس شد که در آن ۶۴ کودک از خانواده های بورژوایی به آموزش در این زمینه می پرداختند. ناتالیا به طور جدی، عادات و قوانین قدیمی حرمسرای روسیه تزاری را از بین برد و در نهایت، تفکیک جنسیتی کاخ توسط پسرش پتر برای همیشه ممنوع شد. در سدهٔ هجدهم میلادی، دربار سلطنتی روسیه بس
یار شبیه به دربارهای اروپایی بود. مورخ سرشناس روس، در ارزیابی شخصیت ناتالیا ناریشکینا می نویسد: «مادر عقابی همچون پتر بودن کار آسانی نیست؛ اگر زندگی ناتالیا کیریلوونا در همان سرزمین هایی که ظاهراً باید در آنجا می گذشت، یعنی ریازان و تامبوف سر می شد و در جایگاه یک نجیب زادهٔ روستایی باقی می ماند، شاید شادی بیشتر و در هر صورت زندگی آرام تری را تجربه می کرد. اما سرنوشت به او دستور داد که مادر قهرمانِ تزار باشد و او را با مراقبت ها و زحمات خود تغذیه و تربیت نماید و سینه اش را برای او در مقابل نخستین خطرات شدید چونان زندگیِ طوفانی و درخشانی سپر کند. به همین دلیل است که روسیه درحالی که پتر کبیر، این نابغهٔ مردمی را تجلیل می کند، نمی تواند و نباید مادر رنج کشیده اش را فراموش کند.»
اودوکسیا لوپوخینا (به انگلیسی: Eudoxia Lopukhina، به روسی:Евдокия Федоровна Лопухина) ( – ) نخستین همسر پتر کبیر بود که در سال ۱۶۸۹ با وی ازدواج کرد. مادر پتر ناتالیا ناریشکینا او را برای وارد کردن خون جدید به خانواده سلطنتی برای پسرش پیتر برگزید. با این حال، پتر به او علاقه مند نبود و ۹ سال بعد او را طلاق داد و در صومعه حبس کرد. بعدها پیتر در سال ۱۷۱۲ با مارتا هلنا (بعدها مشهور به کاترین یکم) ازدواج کرد و او به آخرین همسر تزار در تاریخ روسیه تبدیل شد که پس از مرگ پتر در سال ۱۷۲۵، دومین امپراتور تمام روسیه شد.
پابلیک رادیو اینترنشنال (PRI) یک سازمان رادیو عمومی در آمریکا است. پی آرآی دارای بیش از ۸۵۰ ایستگاه رادیویی عمومی در ایالات متحده است مقر آن در مینیاپولیس، مینه سوتا قرار دارد. پی آرآی یکی از تأمین کنندگان اصلی برنامه ریزی برای ایستگاه های رادیویی عمومی در ایالات متحده، همراه با ان پی آر، امریکن پابلیک مدیا و پابلیک رادیو اکسچنج است.
سلست هدلی (زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۶۹ میلادی) پیش از این میزبان برنامه "در فکر دوم" از رادیو پخش عمومی جورجیا بود. و میزبان برنامه صبحگاهیِ ملی "The Takeaway" از پابلیک رادیو اینترنشنال و WNYC بود. پیش از آن و در در سال ۲۰۰۹، او خبرنگار بخش غرب میانه آمریکا برای برنامهٔ "روز به روز" ان پی آر بود و میزبان یک برنامه هفتگی در رادیو عمومی دیترویت. هدلی همچنین نویسندهٔ «کتاب "ما باید صحبت کنیم: چگونه گفتگوهایی داشته باشیم که اهمیت داشته باشند» است." زندگی. سلست هدلی متولد ۳۰ دسامبر ۱۹۶۹ در وایتیر، کالیفرنیا، دختر جودیت آن استیل، نویسنده، و لری هدلی، یک زمین شناسدریایی است. پدرش تبار اروپایی دارد. پدربزرگ مادری او آفریقایی آمریکایی بود و مادربزرگ مادرش از تبار یهودی روسی بود.
رسالة الولایه یکی از کتاب های سید محمدحسین طباطبایی است که در موضوع عرفان عملی به زبان عربی نوشته شده است. مؤلف. سید محمدحسین طباطبایی فیلسوف، حکیم متأله و مفسر قرآن در سال ۱۲۸۱ هـ. ش (۲۹ ذی القعدهٔ ۱۳۲۱ هـ. ق) در روستای شادآباد از توابع تبریز به دنیا آمد. در کودکی پدر و مادر خود را از دست داد و همراه با برادر کوچکترش سید محمدحسن الهی طباطبایی در مکتب خانه به فراگیری علوم مقدماتی پرداخت. در سال ۱۳۰۴ برای تکمیل تحصیلات رهسپار نجف می شود و نزد علمای بزرگی همچون محمدحسین غروی اصفهانی (مشهور به کمپانی)، محمدحسین نائینی، حجت کوه کمره ای، حسین بادکوبه ای، ابوالقاسم خوانساری و سید علی قاضی به تلمذ می پردازد (به اذعان علامه طباطبایی، سید علی قاضی بر روحیه و مشی فکری وی تأثیر بسیار عمیقی داشته است). از مفاد "رسالة الولایه" استفاده می شود که این کتاب حاصل آموزش های عرفانی سید علی قاضی در نجف می باشد که پس از بازگشت سید محمدحسین طباطبایی از نجف و استقرار در روستای شادآباد تبریز تألیف شده است. معرفی کتاب. روش نویسنده بهره گیری از دو روش عقلی و نقلی (قرآنی و روایتی) برای بیان مطالب است. وی مطالب کتاب را در پنج فصل تنظیم ک
رده و در هر فصل ابتدا به صورت برهان عقلی مطلب مورد نظر را ذکر کرده و سپس برای تحکیم، تقویت و تشریح برهان ارائه شده، روایاتی از پیشوایان اسلام آورده است. گروه های چهارگانه ترجمه و شرح رسالة الولایه. اصل "رسالة الولایه" در یک جلد مستقل و همچنین به همراه چند رسالهٔ دیگر چاپ شده است و ترجمه و شرح آن در دو جلد با عنوان "تحریر رسالة الولایه" توسط بنیاد بین المللی علوم وحیانی تسنیم به چاپ رسیده است. عبدالله جوادی آملی نیز در کتاب "تحریر رسالة الولایه" به شرح این رساله پرداخته است. شرح دیگری از این رساله نیز توسط محمدحسین رحیمی در سال 1390 نوشته شده که انتشارات ستاره قطبی آن را منتشر نموده است. شرح دیگر این رساله را اصغر طاهر زاده، ارائه داده اند که در سایت ایشان به آدرس https://lobolmizan.ir/sound/658#sound-row-623 قابل مشاهده می باشد.
درجه بندی هتل ها اغلب برای طبقه بندی هتل ها با توجه به کیفیت آنها استفاده می شود. از اهداف اولیه این نوع رتبه بندی، اطلاع رسانی به مسافران در مورد امکانات اساسی است که می توان انتظار داشت. امروزه، اصطلاحات «درجه بندی»، «رتبه بندی» و «طبقه بندی» به طور کلی به یک مفهوم مشترک اشاره می کنند، یعنی درجه بندی هتل ها. طیف گسترده ای از طرح های رتبه بندی توسط سازمان های مختلف در سراسر جهان وجود دارد. بسیاری از آنها یک سیستم شامل تعداد ستاره دارند. در این نوع رتبه بندی، تعداد بیشتری ستاره نشان دهنده لوکس تر بودن آن هتل است. راهنمای سفر فوربس، راهنمای سفر موبیل سابق، سیستم ستاره ای خود را در سال ۱۹۵۸ معرفی کرد. AAA و اعضای وابسته آنها به جای ستاره از الماس استفاده می کنند تا سطح امتیازات هتل و رستوران را بیان کنند. سرویس های غذا، سرگرمی ها، منظره اتاق ها، تنوع اتاق مانند اندازه و امکانات اضافی، مراکز تناسب اندام، سهولت دسترسی و مکان قرارگیری هتل ممکن است در ایجاد یک استاندارد در نظر گرفته شود. در سیستم های سنتی، هتل ها به طور مستقل ارزیابی می شوند. بعضاً ممکن است هتلی تنها به علت فقدان یک مورد جزئی از قرار گرفتن در دسته
بالاتر منع شود، در حالی که باقی شرایط را داراست. مثلاً فقدان یک مورد مانند آسانسور مانع از رسیدن به طبقه بندی بالاتر می شود. استانداردهای طبقه بندی هتل. سیستم های طبقه بندی شایع تر شامل رتبه بندی ستاره ای، است. هرچند رتبه بندی حروف نیز رایج است که در آن از "A" تا "F" تقسیم بندی انجام می شود، مانند هتل ها و متل ها است. سیستم هایی که با استفاده از شرایط مانند دولوکس / لوکس، کلاس اول / برتر، کلاس توریستی / استاندارد، و کلاس اقتصادی رتبه بندی را انجام می دهند، بیشتر به عنوان دسته بندی هتل مورد استفاده قرار می گیرد تا رتبه بندی هتل ها. برخی از کشورها دارای یک استاندارد واحد عمومی هستند: قوانین تعیین امتیاز هتل در بلژیک، دانمارک، یونان، ایتالیا، مالت، هلند، پرتغال، اسپانیا و مجارستان برقرار است. در آلمان، اتریش و سوئیس این امتیاز توسط انجمن صنفی هتل ها با استفاده از یک سیستم پنج ستاره تعریف شده است: طبقه بندی های آلمان عبارتند از گردشگری (*)، استاندارد (**)، راحت (***)، کلاس اول (****) و لوکس (*****). رتبه بندی هتل در سوئیس اولین طبقه بندی رسمی هتل ها به صورت غیردولتی بود که از سال ۱۹۷۹ شروع شد. این طبقه بندی هتل ر
ا در اتریش و آلمان تحت تأثیر قرار داد. طبقه بندی رسمی انجمن هتل ها و رستوران های آلمان (DEHOGA) از تاریخ ۱ اوت ۱۹۹۶ آغاز شده. ثابت شده است که ۸۰ درصد از مهمانان با توجه به تعداد ستاره های یک هتل، به عنوان معیار اصلی در انتخاب هتل، هتل محل اقامت خود را انتخاب می کنند. در فرانسه، رتبه بندی توسط هیئت مدیره گردشگری عمومی Atout France با استفاده از سیستم چهار ستاره (به علاوه "L" برای لوکس) تعریف شده است که از سال ۲۰۰۹ به سیستم پنج ستاره تبدیل شده است. در آفریقای جنوبی، شورای درجه بندی گردشگری آفریقای جنوبی قوانین سختگیرانه ای برای انواع هتل ها را تا ۵ ستاره ارائه می دهد. در هند، طبقه بندی هتل ها بر اساس دو طبقه بندی مانند «ستاره» و «میراث» است. هتل ها در هند توسط کمیته طبقه بندی هتل ها و رستوران ها (HRACC)، تحت نظر وزارت گردشگری هند، طبقه بندی شده اند. در نیوزیلند، هتل ها و سایر خدمات گردشگری توسط Qualmark، که متعلق به گردشگری نیوزیلند و یک سازمان دولتی است، درجه بندی می شود. طبقه بندی هتل ها بر اساس کشور. استرالیا. در سال ۲۰۱۵ رتبه بندی های ستاره ای استرالیا یکی از اولین سیستم های طبقه بندی مستقل اقامتی در جهان ش
د که نظر مصرف کننده را به عنوان یکی از معیارهای دسته بندی شامل می شود. رتبه بندی مسافران منحصر به فرد به طور موازی با رتبه بندی مستقل ارائه می شود و مجموع امتیازات مهمانان گذشته و بررسی از بیش از ۱۰۰ وب سایت در ۴۵ زبان مختلف است. هتل باید حداقل ۲۵ بررسی (در همه سایت ها) داشته باشد تا مجموع امتیاز مسافران را تولید کند. مقیاس بندی به محبوبیت سایت منبع و تاریخ آخرین بررسی مهمان مربوط می شود. مؤسسه ویلیام آنگلیس در ملبورن یک چارچوب مستقل ارزیابی را برای نشان دادن اینکه هتل انتظارات مهمان را برآورده کرده یا فراتر از آن بوده است را توسعه داده است.
کوجیتو یک مجلهٔ فلسفی است که آن را انتشارات نِفِلی (به انگلیسی: Nefeli publications) و یکی از اعضای شبکهٔ یوروزاین در آتن، یونان منتشر می کنند. این مجله در سال ۲۰۰۴ با هدفِ آسان سازیِ مفاهیم فلسفی برای خوانندگانِ متوسط ایجاد شد.
هوا فلوریدا یک شرکت هواپیمایی ارزان قیمت آمریکایی بود؛ که از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۴ فعالیت می کرد. دفتر مرکزی این شرکت در سال ۱۹۷۵ در Dadeland Towers که در حال حاضر کندال، فلوریدا نام دارد، یکی از مناطق ثبت نشده در ایالت میامی-دید قرار داشت. ناوگان اصلی. هنگامی که هواپیمایی فلوریدا تمام عملیات را متوقف کرد، ناوگان ایر فلوریدا به شرح زیر بود: ایر فلوریدا همچنین هواپیمای زیر را در ناوگان خطوط اصلی خود اداره می کرد، اما پیش از فروپاشی هواپیمایی، این گونه ها را بازنشسته کرد:
هواپیمای فلوریدای پرواز 90 هواپیمای مسافری داخلی ایالات متحده بود که توسط ایر فلوریدا از فرودگاه ملی واشینگتن به فرودگاه بین المللی فورت لادردال-هالیوود، همراه با یک توقف کوتاه در فرودگاه بین المللی تامپا برنامه ریزی شده بود. در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۸۲، بوئینگ ۷۳۷–۲۲۲ به عنوان N62AF در پل های خیابان ۱۴ام بر روی رودخانه پوتوماک که تنها دو مایل از کاخ سفید فاصله دارند، سقوط کرد. هواپیما. هواپیمای بوئینگ ۷۳۷–۲۲۲، که به عنوان N62AF ثبت شده است، در سال ۱۹۶۹ ساخته شده بود و قبلاً توسط شرکت یونایتد ایرلاینز تحت نام N9050U شناخته شده بود. این هواپیما در سال ۱۹۸ به ایر فلوریدا فروخته شد. این هواپیما توسط دو موتور پرت اند ویتنی توربوفن JT8D-9A طراحی و قبل از این حادثه بیش از ۲۰٫۰۰۰ ساعت پرواز کرده بود.
استفان سیمیچ (}؛ زادهٔ بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آث میلان و فروزینونه اشاره کرد. وی همچنین در جمهوری چک بازی کرده است.
در آمار، قانون فریدمن-دیانکنیس (Freedman – Diaconis) می تواند برای انتخاب طول عرض مستطیل های یک هیستوگرام استفاده شود. این قاعده به خاطر نام دیوید فریدمن، و پرسی دیاکنیس نام گذاری شده است. برای یک مجموعه اندازه گیری های تجربی نمونه گیری شده برای برخی توزیع های احتمال، قاعدهٔ فریدمن-دیاکنیس به منظور حداقل سازی فاصله بین ناحیهٔ تحت توزیع احتمال تجربی و ناحیه بین توزیع نظری احتمال طراحی شده است. معادلهٔ کلی برای این قاعده: است که در آن formula_2 فاصلهٔ میان چارکی داده ها و n تعداد مشاهدات نمونه است. سایر رویکردها. یک رویکرد دیگر استفاده است قانون sturges است: یک از مستطیل خیلی بزرگ که حدود formula_3 مستطیل ناخالی است استفاده می شود. (اسکات ۲۰۰۹). این روش برای n کمتر از ۲۰۰ خوب کار می کند، اما کشف شده که برای بزرگ تر از آن دقت پایینی دارد . (به عنوان یک بحث و رویکرد جایگزین، نگاه کنید به بیرگ و روزنهلک نگاه کنید ) منابع. &lt;references group=" responsive="&gt;
جایزهٔ آلفرد باوئر () یک جایزهٔ سالانهٔ فیلم است که، به عنوان بخشی از مجموعه جوایز خرس نقره ای جشنوارهٔ بین المللی فیلم برلین، به فیلمی که «چشم اندازهای تازه ای به روی هنر سینما می گشاید» اهدا می شود.
پارتیالیسم علاقه جنسی با تمرکز خاص بر بخش های خاصی از بدن به غیر از اندام های تناسلی است. پارتیالیسم فقط در حالتی که باعث ایجاد پریشانی قابل توجه روانی اجتماعی یا اثرات زیان آور روی زندگی افراد شود و درواقع فرد نتواند بر انگیختگی جنسی را در سایر موارد تجربه کند و مانع از رابطه جنسی(دخول) شود، توسط انجمن روان پزشکی آمریکا به عنوان نابهنجاری یادگارخواهی در دی اس ام-۵ طبقه بندی شده است. در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی به عنوان انحراف جنسی معرفی شده است. برای افراد دارای پارتیالیسم، گاهی اعضای مورد علاقه شان کشش جنسی برابر یا حتی بیشتری نسبت به اندام های جنسی دارد. پارتیالیسم در افراد دگرجنس گرا، دوجنس گرا و همجنس گرا رخ می دهد. پا یکی از پرطرفدارترین اندام های بدن میان افراد دارای پارتیالیسم است. گونه ها. فهرست زیر برخی از پرطرفدارترین پارتیالیسم ها هستند:
آلن (به انگلیسی: Allen) یک محدوده ثبت نشده در ایالات متحده آمریکا است که در کلیر کریک قرار دارد. آلن ۲۹۸٫۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. منطقه آلن نام خود را وامدار یکی از اولین ساکنینش به نام چارلز آلن است که حدوداً در سال ۱۸۷۰میلادی این منطقه را خریداری و زمینه ساخت جامعه محلی جدید را در آن فراهم کرد.
تدارکات فرایند پیدا کردن، پذیرش شرایط و خرید کالا، خدمات یا کارهایی از یک منبع خارجی است که اغلب از طریق یک پروسه مناقصه رقابتی انجام می پذیرد. این فرایند برای اطمینان از دریافت کالا، خدمات یا کار با بهترین قیمت ممکن مورد استفاده می گیرد، زمانی که جنبه هایی مانند کیفیت، کمیت، زمان و مکان مقایسه می شوند. شرکت ها و موسسات دولتی اغلب فرایندها را برای ترویج رقابت عادلانه و باز برای کسب و کار خود به گونه ای تعریف می کنند که خطرات را از جمله احتمال قرار گرفتن در معرض تقلب و کلاه برداری را به حداقل برسانند. اکثر تصمیمات خرید عبارتند از: عوامل تحویل و جابجایی کالا، مزایای حاشیه ای و نوسان قیمت. تدارکات عموماً شامل تصمیم گیری خرید در شرایط کمبود است. اگر داده های خوبی موجود باشد، یک روش خوب استفاده از روش های تحلیل اقتصادی مانند تجزیه و تحلیل هزینه-سود یا تجزیه و تحلیل هزینه-کاربری است.
سایه کلوسوس یک بازی ویدئویی در سبک اکشن-ماجراجویی است که توسط بلوپوینت گیمز توسعه یافته و به وسیلهٔ سونی اینتراکتیو انترتینمنت برای کنسول پلی استیشن ۴ منتشر شده است. این بازی یک نسخه بازسازی شده از عنوان اصلی این بازی برای کنسول پلی استیشن ۲ با استفاده از ارزش هنری وضوح بسیار بالا است. توسعه دهنده ها به طور کلی تمامی زیر ساخت های بازی را بازسازی کرده اند، اما بازی همان گیم پلی یکسان عنوان اصلی را به غیر از معرفی یک طرح کنترل جدید حفظ کرده است. سایه کلوسوس با واکنش های بسیار خوبی از طرف منتقدین همراه بود که آن را برای حفظ القای حس نسخه اصلی مورد ستایش قرار دادند، در حالی که بازی به طور چشمگیری از لحاظ گرافیک، پرفورمانس، و به روزرسانی رویه کنترل بهبود یافته بود. اگرچه انتقاد جزئی به روند بازی و دوربین آن وارد شد، که به اعتقاد برخی بهتر بود بهبود پیدا می کرد.
مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۵۸ با شرکت ۵۵ تیم برای انتخاب ۱۴ تیم (به همراه سوئد به عنوان میزبان و آلمان غربی قهرمان دوره قبل) از سپتامبر ۱۹۵۶ تا فوریه ۱۹۵۸ میلادی برگزار شده است. مسابقه حذفی بین قاره ای اروپا/آسیا. &lt;onlyinclude&gt; منبع(ها): FIFA&lt;/onlyinclude&gt;
مؤسسه فیلم دوحه یک سازمان فرهنگی مستقل و غیرانتفاعی است که در سال ۲۰۱۰ توسط شیخه میاسه بنت حمد بن خلیفه آل ثانی، با هدف حمایت از رشد سینمای قطر تأسیس شد. مؤسسه فیلم دوحه (به اختصار DFI) در زمینه تأمین مالی و تولید فیلم های بومی، منطقه ای و بین المللی، برنامه های آموزشی و نمایش فیلم فعالیت می کند. این مؤسسه همچنین جشنواره فیلم جوان اجیال و قمره را به منظور فراهم کردن فرصت تربیت، پرورش و یادگیری عملی برای فیلمسازان قطر و سایر نقاط جهان برگزار می کند. علاوه بر آن DFI جشنواره فیلم تریبکای دوحه را با حمایت جشنواره فیلم ترایبکا برگزار می کند. DFI تاکنون در تولید چندین فیلم نقش داشته است که از جمله آنها می توان به فروشنده ساخته اصغر فرهادی، زیر سایه به کارگردانی بابک انوری، درست شبیه یک زن با بازی سیه نا میلر، بنیادگرای ناراضی به کارگردانی میرا نایر، و فیلم کوتاهی از کانیه وست به نام تابستان بیرحم که در دوحه فیلمبرداری شد و در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ به نمایش درآمد، اشاره کرد. همچنین انیمیشن پیامبر ساخته سلما هایک یکی از فیلم هاییست که مؤسسه فیلم دوحه تهیه کنندگی مشترک آن را برعهده داشته است. این انیمیشن براساس رمانی ا
ز جبران خلیل جبران به نام پیامبر ساخته شده و راجر آلرز کارگردان شیرشاه آن را کارگردانی کرده است. برخی فیلمهایی که این مؤسسه از آنها پشتیبانی مالی کرده نامزد جایزه اسکار شده اند. فیلم «از پدران و پسران» در بخش بهترین فیلم مستند و کفرناحوم برای بهترین فیلم زبان خارجی نامزد جایزه اسکار ۲۰۱۹ شدند. این مؤسسه همچنین کارگاه ها و آزمایشگاه هایی را برای فیلمسازان تازه کار فراهم می کند که در آن با انواع مختلف مهارت ها و رویکردهای خلاقانه آشنا شوند.
یریک هندریکس (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل بلژیک است.
مترادف ها () فیلمی فرانسوی-اسرائیلی در ژانر درام به کارگردانی نِداو لاپید است که در سال ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. این فیلم در شصت و نهمین جشنواره بین المللی فیلم برلین برندهٔ جوایز خرس طلایی و فیپرشی شد.
نبرد خالخین گل سلسله ای از درگیری های نظامی بود که مهم ترین نبرد در طول جنگ های مرزی شوروی و ژاپن میان امپراتوری ژاپن و مانچوکوئو در برابر اتحاد جماهیر شوروی و مغولستان در سال ۱۹۳۹ میلادی به حساب می آید. این نبرد به واسطه رود خالخین که در نزدیکی محل وقوع آن قرار داشت به نبرد خالخین گل معروف شده است. در ژاپن اما این نبرد را تحت عنوان حادثه نومونهان می نامند زیرا مهم ترین کشمکش این نبرد در روستایی به همین نام واقع در مغولستان داخلی روی داد. این نبرد در نهایت به شکست ارتش ششم ژاپن و عقب نشینی آن از منطقه مورد مناقشه منجر گشت. پیش زمینه. امپراتوری ژاپن اواخر دهه ۱۹۳۰ سلطه خود بر منچوری را تکمیل نمود و یک دولت دست نشانده به نام مانچوکوئو در این ناحیه بر قرار ساخت. ادعای ارضی ژاپن موجب آغاز درگیری آن با جمهوری خلق مغولستان، دولت اقماری شوروی شد. طرف ژاپنی مدعی بود مرز بین طرفین مانچوکوئو و مغولستان رود خالخین است اما مغولستان و شوروی اصرار داشتند مرز ۱۶ کیلومتر به سمت شرق رود و در حومه شرقی روستای نومونهان قرار دارد. ارتش کوانتونگ نیروی اصلی ژاپن در مانچوکوئو بود و برخی از بهترین یگان های ژاپنی را در اختیار داشت. ا
ین نیرو تمایل داشت در طرف مقابل سپاه ۵۷ ویژه ارتش سرخ از منطقه نظامی فرا بایکال مسئول دفاع از مرز سیبری و منچوری بود. ترکیب یگان ها. ترکیب یگان های ارتش سرخ در نبرد خالخین گل (ژوئیه ۱۹۳۹): آغاز درگیری ها. روز ۱۱ مه ۱۹۳۹ یک گروه ۷۰ تا ۹۰ نفره از سربازان مغولستانی در جستجوی چراگاه هایی برای اسب های خود با گذشتن از رود خالخین، وارد منطقه مورد تنش شدند. نیروهای مانچوکوئو به سرعت با مغولستانی ها درگیر شده و پس از زد و خوردی کوتاه آن ها را به آن سوی رود عقب راندند. چند روز بعد، ۱۳ مه مغولستانی ها با نیرویی بزرگتر بازگشتند و این بار نیروهای مانچوکوئو نتوانستند آن ها را وادار به عقب نشینی کنند. روز بعد نیروهای ژاپنی تعدادی از سربازان خود را به سوی نقطه درگیری فرستادند که آن ها نیز نهایتاً در ۲۸ مه توسط نیروهای متحد مغولستان و شوروی به محاصره افتاده و منهدم شدند. در این درگیری ۶۳ درصد نیروهای اعزامی ژاپنی از دست رفتند که شامل ۹۷ سرباز، یک افسر و ۳۳ مجروح می شد. شوروی ۲ ژوئن ژنرال گئورگی ژوکوف را به فرماندهی نیروهای خود در این منطقه منصوب کرد و وظیفه گونه ای از مقابله با ژاپنی ها که دیگر فکر درآویختن با ارتش سرخ به سرش