Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صندوق قربانیان بزهکاری را دفتر قربانیان بزهکاری مدیریت می کند و سرمایه آن برای پرداخت غرامت به قربانیان بزهکاری استفاده می شود. این صندوق در سال ۱۹۸۴ (میلادی) بر پایه لایحه قربانیان بزهکاری (۱۹۸۴) پایه گذاری شد. ارزیابی ویژه افراد محکوم به همراه دیگر جریمه های بزهکاری و کیفری، و قرار وثیقه های توقیف شده به حساب این صندوق، واریز می شوند. در سپتامبر ۲۰۱۳ موجودی این صندوق نزدیک به ۹ میلیارد دلار آمریکا بود. هر یک از ایالت های آمریکا حق دارند این پول را به دلایل گوناگون، مانند جبران درد و رنج، جایگزینی یا بازگرداندن دارایی، پول برای از دست دادن دستمزد، یا پاک سازی صحنه جرم، هزینه کند. دفتر خدمات قربانیان، در جایگاه یک عضو خانواده یا دوست با روش های گوناگون به قربانیان کمک می کند تا از قربانی شدن آنها در اثر بزه، جلوگیری کند. دفتر خدمات قربانیان می تواند قربانیان را به دیگر ارائه دهندگان خدمات، معرفی کند تا به قربانیان کمک کنند. انجمن ملی پاک سازی صحنه جرم، همه پاک سازی های صحنه جرم را با پشتیبانی صندوق قربانیان بزهکاری و بدون دریافت پول از قربانی یا خانواده او انجام می دهد.
ارزیابی ویژه افراد محکوم بخشی از کیفر همه محکومان به بزه های قانون فدرال در ایالات متحده آمریکا است که به صورت شمارشی انجام می شود. بنابراین کسی که ۱۴ بار از بانک، دزدی کرده باید ۱۴ تا ۱۰۰ دلار آمریکا (در جمع ۱,۴۰۰ دلار) بپردازد. این پول به صندوق قربانیان بزهکاری واریز می شود. قاضی پرونده، اجازه کاهش یا نادیده گرفتن این هزینه را حتی برای فقرا ندارد.
انجمن سلطنتی هنر () ، برای تشویق هنر، صنایع و بازرگانی یک سازمان بریتانیایی مستقر در لندن است که متعهد به یافتن راه حل های عملی برای چالش های اجتماعی است. این انجمن در سال ۱۷۵۴ توسط ویلیام شیپلی به عنوان انجمن ترغیب هنر، صنایع و بازرگانی تأسیس شد، منشور سلطنتی در سال ۱۸۴۷ به این انجمن اعطا شد، و حق استفاده از اصطلاح «سلطنتی» در نام خود توسط پادشاه ادوارد هفتم در سال 1908 داده شد. نسخه کوتاهتر، (Royal Society of Arts) و نام کوتاه شدهٔ آن RSA مربوط به این انجمن است، و بیشتر از نام کامل از آن استفاده می شود. همراهان بیشتر مورد توجه "انجمن سلطنتی هنر" در گذشته شامل چارلز دیکنز، بنیامین فرانکلین، استفن هاوکینگ، کارل مارکس، آدام اسمیت، نلسون ماندلا، دیوید اتنبرو، ویلیام هوگارت، جان دیفن بیکر و تیم برنرز لی هستند. امروز، همکاران انجمن سلطنتی هنر از میان ۸۰ کشور در سراسر جهان برگزیده شده اند.
سلکتین ها () یک خانواده بزرگ از سلول های چسبندگی سلول موسوم به CAMs هستند. تمامی سلکتین ها در واقع گلیکوپروتئین های تراغشایی تک رشته ای هستند خواص مشابه با «لکتین های نوع سی» دارند و علت آن تشابه ریشهٔ انتهایی آمینی و مکان های اتصال وابسته به کلسیم مرتبط است. سلکتین ها به گروه های عاملی قندی می چسبند و به همین سبب نوعی لکتین محسوب می شوند که پروتئین چسبندگی سلول است و به پلیمرهای قندی اتصال می یابد. انواع. سه نوع سلکتین اصلی عبارتند از: اهمیت بالینی. اینک مشخص گشته که سلکتین ها احتمالاً در بروز التهاب و پیشرفت سرطان نقش دارند. سلول های سرطانی با استفاده از مکانیسم های پیچیدهٔ وابسته به سلکتین ها برای متاستاز دوردست به سایر نقاط بدن استفاده می کنند و مشخصات گلبول های سفید را «تقلید» می کنند. پژوهش ها. یکی از دلایل اصلی پوکی استخوان، فقدان استئوبلاست ها در استخوان است. از آنجایی که این سلول های استخوان ساز از یاخته های بنیادی حاصل می شود، دانشمندان امیدوارند تا با افزون این یاخته ها به مغز استخوان، پوکی استخوان را درمان کنند. به همین سبب، استفاده از سلکتین ها برای درمان پوکی استخوان در دست تحقیق و بررسی است. پژ
وهش گران راهی یافته اند تا از سلکتین ها برای هدایت یاخته های بنیادی از دستگاه گردش خون به مغز استخوان استفاده کنند.
پلیمرهای زیست تخریب پذیر یک نوع خاص از پلیمر است که پس از هدف مورد نظر خود با فرایند تجزیه باکتریایی تجزیه می شود و منجر به تشکیل فراورده های فرعی مانند گازها (CO 2، N 2)، آب، زیست توده، و نمکهای معدنی می شود. این پلیمرها به صورت طبیعی و مصنوعی ساخته شده اند و عمدتاً از گروه های عملکردی استر، آمید و اتر تشکیل شده اند. خواص و مکانیسم تجزیه آنها با ساختار دقیق آنها تعیین می شود. این پلیمرها غالباً با واکنشهای تراکم، پلیمریزاسیون حلقه باز و کاتالیزورهای فلزی سنتز می شوند. نمونه ها و کاربرد وسیعی از پلیمرهای تخریب پذیر وجود دارد. مواد بسته بندی ساخته شده از مواد زیست محیطی در دهه های گذشته به عنوان جایگزین سبز معرفی شده اند که در این میان فیلم های خوراکی به دلیل ویژگی های سازگار با محیط زیست، تنوع گسترده و در دسترس بودن، سمی نبودن و کم هزینه بودن توجه بیشتری را به خود جلب کرده اند. تاریخچه. پلیمرهای تخریب پذیر دارای سابقه طولانی است، و از آنجا که بسیاری از آنها محصولات طبیعی هستند، به جدول زمانی دقیق از کشف و استفاده از آنها نمی توان دست یافت. یکی از اولین کاربردهای دارویی یک پلیمر تخریب پذیر بخیه گربه بود که قدم
ت آن به حداقل ۱۰۰ سال پیش از میلاد مسیح بازمی گردد. اولین بخیه های گربه از روده های گوسفند ساخته شد، اما بخیه های مدرن گربه از کلاژن خالص استخراج شده از روده های کوچک گاو، گوسفند یا بز تهیه می شود. مفهوم پلاستیک و پلیمرهای تخریب پذیر مصنوعی برای اولین بار در دهه ۱۹۸۰ معرفی شد. در سال ۱۹۹۲، یک نشست بین المللی برگزار شد که در آن رهبران پلیمرهای زیست تخریب پذیر برای گفتگو دربارهٔ یک تعریف، استاندارد و پروتکل آزمایشی پلیمرهای تخریب پذیر با یکدیگر ملاقات کردند. همچنین، سازمان های نظارتی مانند انجمن آمریکایی برای آزمایش مواد (ASTM) و سازمان استاندارد بین المللی (ISO) تأسیس شدند. فروشگاه های بزرگ زنجیره ای البسه و مواد غذایی در اواخر سال ۲۰۱۰ میلادی به استفاده از کیسه های زیست تخریب پذیر ملزم شدند. پلیمرهای زیست تخریب پذیر همچنین در سال ۲۰۱۲ هنگامی که پروفسور جفری کوتس از دانشگاه کورنل جایزه شیمی سبز ریاست جمهوری را دریافت کرد، در زمینه های مختلف نظرها را جلب کرد. از سال ۲۰۱۳، ۵–۱۰٪ از بازار پلاستیک متمرکز بر پلاستیک های زیست تخریب پذیر مشتق شده از پلیمر بود. ساختار و خواص. ساختار پلیمرهای تخریب پذیر در خواص آنها مؤ
ثر است. در حالی که پلیمرهای تخریب پذیر بیشماری، چه مصنوعی و چه طبیعی وجود دارد، اما مشترکات کمی بین آنها وجود دارد. ساختار. پلیمرهای تخریب پذیر متشکل از پیوندهای استر، آمید یا اتر هستند. به طور کلی، پلیمرهای زیست تخریب پذیر بر اساس ساختار و سنتز آنها می توانند به دو گروه بزرگ تقسیم شوند. یکی از این گروه ها آگروپلیمرها یا آنهایی که از زیست توده حاصل می شوند. گروه دیگر از بیوپلیسترها تشکیل شده است که از میکروارگانیسم ها یا به طور مصنوعی از مونومرهای طبیعی یا مصنوعی ساخته شده اند. آگروپلیمرها شامل پلی ساکاریدها هستند، مانند نشاسته های موجود در سیب زمینی یا چوب و پروتئین ها مانند آب پنیر حیوانی یا گلوتن حاصل از گیاه. پلی ساکاریدها از پیوندهای گلیکوزییدی تشکیل شده اند که یک نیمکره ساکارید را به خود اختصاص داده و با از دست دادن آب آن را به یک الکل متصل می کنند. پروتئین ها از اسیدهای آمینه ساخته شده اند، که شامل گروه های مختلف عملکردی هستند. این اسیدهای آمینه دوباره از طریق واکنشهای چگالشی به هم می رسند تا پیوندهای پپتیدی تشکیل شوند، که از گروه های عملکردی آمید تشکیل شده است. نمونه هایی از بیوپلیسترها شامل پلی هیدرو
کسی بوتیرات و اسید پلیلاکتیک است. خواص. علیرغم اینکه پلیمرهای تخریب پذیر کاربردهای بیشماری دارند، خواصی وجود دارد که تمایل دارند در بین آنها مشترک باشند. تمام پلیمرهای تخریب پذیر باید پایدار و با دوام کافی برای استفاده در کاربرد خاص خود باشند، اما پس از دفع به راحتی باید تجزیه شوند. پلیمرها، به طور خاص پلیمرهای تخریب پذیر، دارای ستون فقرات کربن بسیار قوی هستند که شکستن آنها دشوار است، به گونه ای که تخریب اغلب از گروه های انتهایی شروع می شود. از آنجا که تخریب در انتها شروع می شود، یک منطقه با سطح بالا متداول است زیرا دسترسی آسان به مواد شیمیایی، سبک یا موجودات بدن را آسان می کند. تبلور غالباً کم است زیرا دسترسی به گروه های انتهایی را مهار می کند. درجه پایین پلیمریزاسیون، به طور معمول، همان طور که در بالا اشاره شد، مشاهده می شود، زیرا انجام این کار گروه های انتهایی قابل دستیابی بیشتری را را برای واکنش با آغازگر تخریب امکان پذیر می کند. یکی دیگر از مشترکات این پلیمرها، آبگریز بودن آنها است. پلیمرهای آبگریز و گروه های انتهایی در صورتیکه آنزیم محلول در آب نتواند به راحتی با پلیمر در تماس باشد از تعامل آنزیم جلوگیر
ی می کنند. خواص دیگر پلیمرهای تخریب پذیر که برای مصارف دارویی مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از: هدف استخراج پاسخ ایمن نیست و محصولات تخریب نیز لازم نیست که سمی باشند. اینها به عنوان پلیمرهای تخریب پذیر حائز اهمیت برای دارورسانی می باشند جایی که ضروری است دارو به آرامی و با گذشت زمان منتشر شود و قرص در بطری تا زمان آماده شدن برای استفاده پایدار باشد. عوامل کنترل کننده نرخ تخریب شامل درصد بلورینگی، وزن مولکولی و آبگریزی هستند. نرخ تخریب بستگی به محل موجود در بدن دارد، که محیط پیرامون پلیمر مانند pH، غلظت آنزیم ها و میزان آب را تحت تأثیر قرار می دهد. اینها به سرعت تجزیه می شوند. سنتز. یکی از مهمترین و مورد مطالعه ترین گروه های پلیمرهای تخریب پذیر، پلی استرها هستند. پلی استرها می توانند به چندین روش از جمله تراکم مستقیم الکلها و اسیدها، پلیمریزاسیون حلقه باز (ROP) و واکنشهای پلیمریزاسیون فلزی کاتالیز سنتز شوند. یک نقطه ضعف بزرگ پلیمریزاسیون گام به گام از طریق تراکم یک اسید و الکل، نیاز به خارج کردن مداوم آب از این سیستم به منظور حرکت تعادل واکنش به جلو است. این می تواند شرایط واکنش شدید و زمان طولانی واکنش ر
ا ضروری کند، و در نتیجه پراکندگی گسترده ای ایجاد کند. طیف گسترده ای از مواد اولیه می تواند برای سنتز پلی استرها مورد استفاده قرار گیرد و هر نوع مونومر زنجیره پلیمر نهایی را با خصوصیات مختلف به خود اختصاص می دهد. ROP گلیکولیک یا اسید لاکتیک دایمر حلقوی اسیدهای α-هیدروکسی را تشکیل می دهد که سپس به پلی «α-استرها» تبدیل می شوند. برای شروع پلیمریزاسیون پلی استرها از جمله مجتمع های قلع، روی و آلومینیوم می توان از انواع مختلفی از آغازگرهای ارگانومتری استفاده کرد. رایج ترین آن اکتانوئید قلع (II) است و توسط FDA ایالات متحده به عنوان یک ماده افزودنی غذایی تأیید شده است، اما هنوز نگرانی هایی در مورد استفاده از کاتالیزور قلع در سنتز پلیمرهای تخریب پذیر برای مصارف زیست پزشکی وجود دارد. سنتز پلی (β- استرها) و پلی (γ-استرها) را می توان با روشهای مشابه ROP یا تراکم مانند با پلی (γ-استرها) انجام داد. توسعه فرایند عاری از فلز که شامل استفاده از کاتالیز باکتریایی یا آنزیمی در تشکیل پلی استر است نیز مورد بررسی قرار گرفته است. این واکنشها از این مزیت برخوردار هستند که معمولاً از نظر انتخابی و کلیشه ای مورد استفاده قرار می گیرند ا
ما از گرانی باکتریها و آنزیم ها، زمان طولانی واکنش و محصولاتی با وزن مولکولی پایین رنج می برند. در حالی که پلی استرها بر تحقیق و تمرکز صنعتی بر پلیمرهای تخریب پذیر مصنوعی تسلط دارند، سایر کلاسهای پلیمرها نیز مورد توجه هستند. Polyanhydrides یک حوزه فعال برای تحقیق در زمینه تحویل دارو است زیرا آنها فقط از سطح تخریب می شوند و بنابراین می توانند دارویی را که با خود حمل می کنند با سرعت ثابت منتشر کنند. پلی ییدیدها می توانند از طریق روشهای متنوعی که در سنتز سایر پلیمرها نیز استفاده می شود، از جمله چگالش، دهیدروکلرینگ، اتصال جوی کم آبی و ROP ساخته شوند. از پلی اورتان ها و پلی (استر آمید) در مواد بیولوژیکی استفاده می شود. در ابتدا پلی یورتان ها به دلیل سازگاری زیست محیطی، دوام، انعطاف پذیری آنها مورد استفاده قرار گرفتند، اما اخیراً به دلیل تجزیه پذیری زیستپذیری آنها مورد بررسی قرار می گیرند. پلی اورتان ها به طور معمول با استفاده از دییزوسیانات، دیول، و یک زنجیره پلیمر سنتز می شوند. واکنش اولیه بین دییزوسیانات و دیول و دییزوسیانات بیش از حد انجام می شود تا اطمینان حاصل شود که انتهای زنجیره پلیمر جدید گروه های ایزوسیان
ات هستند. سپس این پلیمر می تواند با دیول یا دی آمین واکنش نشان دهد تا به ترتیب گروه های انتهای اورتان یا اورتان و اوره تشکیل شود. انتخاب گروه های ترمینال بر خواص پلیمر حاصل تأثیر می گذارد. علاوه بر این، استفاده از روغن نباتی و زیست توده در تشکیل پلی اورتان ها یک حوزهٔ فعال تحقیقاتی است. با افزودن پرکننده ها یا پلیمرهای دیگر می توان خواص مکانیکی پلیمرهای تخریب پذیر را برای ساختن یک کامپوزیت، مخلوط یا کوپلیمر افزایش داد. بعضی از پرکننده ها علاوه بر نانو رس، تقویت کننده فیبرهای طبیعی مانند نانو فیبرهای ابریشمی، بامبو، جوت، و نانولوله های کربنی به عنوان گزینه های دیگر هستند. هر یک از این پیشرفت ها دارای خاصیت منحصر به فردی هستند که نه تنها مقاومت را بهبود می بخشد بلکه قابلیت پردازش را نیز از طریق مقاومت در برابر رطوبت، کاهش نفوذپذیری بنزین و حافظه و بازیابی را بهبود می بخشد. برخی از نمونه ها، مانند ترکیب پلی هیدروکسی آلکانواتها / پلی اسید اسید، افزایش استثنایی در چقرمگی را بدون آسیب رساندن به شفافیت نشان می دهد، و پلی کوپلیمر (L-lactide-co-ε-caprolactone) بسته به غلظت پلی -ε-کاپرولاکتونی که اضافه شده است، رفتار ح
افظه شکل را نشان داده است. مکانیسم تجزیه. به طور کلی، پلیمرهای تخریب پذیر تجزیه می شوند تا گازها، نمکها و زیست توده تشکیل دهند. تجزیه بیولوژیکی کامل زمانی رخ می دهد که هیچ الیگومر یا مونومری باقی نمانده باشد. تجزیه این پلیمرها به انواع مختلفی از عوامل از جمله پلیمر و همچنین، محیطی که پلیمر در آن قرار دارد بستگی دارد. خواص پلیمر که بر تخریب تاثیرگذارند عبارت است از: باند نوع، حلالیت، و کوپلیمرهای میان دیگران. محیط اطراف پلیمر همان اندازه که ساختار پلیمر مهم است، اهمیت دارد. این عوامل که شامل مواردی مانند pH، دما، میکروارگانیسم های موجود و آب می شوند، فقط چند نمونه است. دو مکانیسم اصلی وجود دارد که از طریق آنها تجزیه می تواند رخ دهد. یکی از طریق تجزیه فیزیکی از طریق واکنش هایی مانند هیدرولیز و تجزیه نوری، که می تواند به تخریب جزئی یا کامل منجر شود. مسیر مکانیکی دوم از طریق فرآیندهای بیولوژیکی است که می تواند به فرآیندهای هوازی و بی هوازی تقسیم شود. اولین مورد شامل تجزیه بیولوژیکی هوازی است، جایی که اکسیژن موجود و مهم است. در این حالت، معادله کلی که در زیر مشاهده می شود که باقی مانده C نمایانگر قطعات کوچکتر از پ
لیمر اولیه مانند الیگومرها است. مکانیسم دوم تجزیه بیولوژیکی توسط فرآیندهای بی هوازی است، جایی که اکسیژن موجود نیست. ارگانیسم های بیشماری وجود دارند که توانایی تجزیه پلیمرهای طبیعی را دارند. همچنین پلیمرهای مصنوعی نیز وجود دارند که فقط صد سال است که دارای ویژگی های جدید هستند که میکروارگانیسم ها قابلیت تجزیه ندارند. میلیون ها سال طول خواهد کشید تا ارگانیسم ها بتوانند با تخریب همهٔ این پلیمرهای مصنوعی جدید سازگار شوند. به طور معمول، پس از انجام فرآیندهای فیزیکی تجزیه اولیه پلیمر، میکروارگانیسم ها آنچه را که مانده است می گیرند و اجزا را حتی به واحدهای ساده تر تجزیه می کنند. این میکروارگانیسم ها به طور معمول قطعات پلیمر، مانند الیگومرها یا مونومرها را در سلول می گیرند جایی که آنزیم ها برای ساختن آدنوزین تری فسفات (ATP) و محصولات نهایی پلیمر، دی اکسید کربن، گاز نیتروژن، متان، آب، مواد معدنی و زیست توده کار می کنند. این آنزیم ها به روش های مختلفی برای تجزیه پلیمرها از جمله اکسیداسیون یا هیدرولیز عمل می کنند. نمونه هایی از آنزیم های کلیدی شامل پروتئازها، استرازها، گلیکوزییدازها و پراکسیدازهای منگنز هستند. کاربردها و
موارد استفاده. پلیمرهای زیست تخریب پذیر مورد توجه بسیاری از زمینه ها از جمله دارو، کشاورزی و بسته بندی قرار گرفته است. یکی از فعال ترین زمینه های تحقیق در پلیمر تخریب پذیر در تحویل و ترشح داروی کنترل شده است. پزشکی. پلیمرهای تخریب پذیر دارای کاربردهای بی شماری در زمینه زیست پزشکی بخصوص در زمینه های مهندسی بافت و تحویل دارو هستند. برای استفاده از یک پلیمر تخریب پذیر به عنوان یک درمان، باید چندین معیار را رعایت کند: ۱) به منظور از بین بردن پاسخ خارجی بدن غیر سمی باشد. ۲) مدت زمان لازم برای تخریب پلیمر متناسب با زمان مورد نیاز برای درمان باشد. ۳) محصولات حاصل از تجزیه بیولوژیکی سمی نباشند و به راحتی از بدن حذف شوند. ۴) مواد باید به راحتی پردازش شوند تا بتوانند خصوصیات مکانیکی را برای کار مورد نیاز خود تنظیم کنند. ۵) به راحتی استریل شود. و ۶) ماندگاری قابل قبولی داشته باشد. پلیمرهای تخریب پذیر علاقه زیادی به زمینه تحویل دارو و نانومادیسین دارند. فواید بسیار مهم سیستم تحویل داروی تجزیه پذیر، توانایی حمل کننده دارو برای هدف قرار دادن ترشح بارگذاری خود به یک مکان خاص در بدن و سپس تجزیه به مواد غیر سمی است که از طری
ق مسیرهای متابولیکی طبیعی از بدن حذف می شوند. این پلیمر به آرامی به قطعات کوچکتر تجزیه می شود و محصول طبیعی را آزاد می کند و توانایی ترشح کنترل شده دارو وجود دارد. این دارو به تدریج با تجزیه پلیمر آزاد می شود. به عنوان مثال، اسید پلیلاکتیک، پلی (لاکتیک- کولیکولی) اسید، و پلی (کاپرولاکتون)، که همه تجزیه تخریب پذیر هستند، برای حمل داروهای ضد سرطان استفاده شده است. کپسول درمانی در پلیمر و افزودن عوامل هدفمند باعث کاهش سمی بودن دارو برای سلولهای سالم می شود. پلیمرهای زیست تخریب پذیر و مواد بیولوژیکی نیز برای مهندسی بافت و بازسازی از اهمیت قابل توجهی برخوردار هستند. مهندسی بافت، توانایی بازسازی بافت با کمک مواد مصنوعی است. کمال چنین سیستم هایی می تواند برای رشد بافتها و سلولها "در شرایط آزمایشگاهی" یا استفاده از داربست تخریب پذیر برای ساخت ساختارها و اندامهای جدید "در شرایط آزمایشگاهی استفاده شود". برای این کاربردها، یک داربست تخریب پذیر حتماً ترجیح داده می شود زیرا خطر واکنش ایمنی و دفع جسم خارجی را کاهش می دهد. در حالی که بسیاری از سیستمهای پیشرفته تر برای درمان های انسانی آماده نیستند، اما در مطالعات حیوانی تحق
یقات مثبت قابل توجهی وجود دارد. به عنوان مثال، می توان با موفقیت بافت ماهیچه صاف موش را روی داربست پلی کاپرولاکتون / پلیلاکتید رشد داد. تحقیقات و توسعه بیشتر ممکن است این فناوری را برای استفاده در جایگزینی بافت، پشتیبانی یا تقویت در انسان ایجاد کند. یکی از اهداف نهایی مهندسی بافت ایجاد ارگان هایی مانند کلیه از ترکیبات اساسی است. داربست لازم است تا بتواند موجودیت را به یک ارگان عملکرد تبدیل کند، پس از آن داربست پلیمری تخریب شده و با خیال راحت از بدن خارج می شود. گزارش هایی در مورد استفاده از اسید پلی گلیکولیک و پلیلاکتیک اسید برای مهندسی بافت عروقی برای ترمیم قلب وجود دارد داربست را می توان برای ایجاد شریان ها و عروق آسیب دیده استفاده کرد. علاوه بر مهندسی بافت، از پلیمرهای تخریب پذیر در کاربردهای ارتوپدی مانند تعویض استخوان و مفصل استفاده می شود. طیف گسترده ای از پلیمرهای غیر تخریب پذیر برای کاربردهای ارتوپدی شامل لاستیک سیلیکون، پلی اتیلن، رزین های اکریلیک، پلی اورتان، پلی پروپیلن و پلی متیل متاکریلات استفاده شده است. نقش اصلی بسیاری از این پلیمرها عمل به عنوان سیمان زیست سازگار در تثبیت پروتزها و جایگزینی ات
صالات بود. پلیمرهای جدید زیست تخریب پذیر مصنوعی و طبیعی سازگار با بیولوژیکی توسعه یافته اند. اینها شامل پلی گلیکولید، پلیلاکتید، پلی هیدروکسی بوتییرات، کیتوزان، اسید هیالورونیک و هیدروژل ها می باشد. به طور خاص، از پلی (۲-هیدروکسی اتیل متاکریلات)، پلی (اتیلن گلیکول)، کیتوزان و اسید هیالورونیک بطور گسترده در ترمیم غضروف، رباط ها و تاندون ها استفاده شده است. به عنوان مثال، پلی (L-lactide) (PLA)، برای ساخت پیچ و دارت برای ترمیم منیسک استفاده می شود و با نام تجاری Clearfix Mensical Dart / Screw به بازار عرضه می شود. PLA یک پلیمر تخریب کننده آهسته است و برای تخریب و جذب بدن نیاز به مدت زمانی بیشتر از دو سال دارد. بسته بندی و مواد. علاوه بر دارو، از پلیمرهای تخریب پذیر اغلب برای کاهش حجم ضایعات مواد بسته بندی استفاده می شود. همچنین تلاش قابل توجهی برای جایگزینی مواد حاصل از پتروشیمی با مواد ساخته شده از اجزای زیست تخریب پذیر انجام شده است. یکی از متداولترین پلیمرها برای اهداف بسته بندی، پلی اتیلن اسید، PLA است. تولید PLA دارای چندین مزیت است که مهمترین آنها توانایی خیاطی از خواص فیزیکی پلیمر از طریق روش های پردازش ا
ست. PLA برای انواع فیلم، بسته بندی و ظروف (از جمله بطری و لیوان) استفاده می شود. در سال ۲۰۰۲، FDA حکم داد که PLA در استفاده از بسته های غذایی بی خطر است. BASF محصولی به نام ecovio® را به بازار عرضه می کند که ترکیبی از زیست محصور از کمپانی پلی استر و قابل تجزیه زیست تخریب پذیر اکوفلکس و PLA است. کاربردی برای این ماده سازگار و زیست محیطی تأیید شده برای هر نوع فیلم پلاستیکی مانند کیسه های خرید یا کیسه های زباله های آلی است. ecovio® را می توان در سایر کاربردها نیز استفاده کرد، مانند مقالات ساخته شده از گرمانرم و تزریق. حتی محصولات کاغذ روغنی یا کف های کف را می توان توسط این بیوپلیمر بسیار متنوع تولید کرد. نمونه های قابل توجه. چالش شیمی سبز ریاست جمهوری ۲۰۱۲. هر ساله صدها میلیون تن پلاستیک از نفت تولید می شود. بسیاری از این پلاستیک ها در محل های دفن زباله برای سال ها باقی می مانند و در بستر محیط زیست خطرات بهداشتی قابل توجهی برای حیوانات به وجود می آورند؛ با این حال، زندگی معمولی انسان بدون آنها غیر عملی است (به برنامه ها مراجعه کنید). یک راه حل برای این معضل پلیمرهای تخریب پذیر است. این پلیمرها این مزیت مشخص را د
ارند که با گذشت زمان تجزیه می شوند. دکتر جفری کوتس برای ایجاد کاتالیزورهایی که قادر به ایجاد مؤثر این پلیمرهای تخریب پذیر نیستند، تحقیقاتی را انجام داد، اما این پلیمرها همچنین از گازهای گلخانه ای و مشارکت کننده گرمایش جهانی، CO 2، و تولیدکننده ازن موجود در محیط زیست، CO استفاده می کنند. این دو گاز را می توان در غلظت های بالای زباله های کشاورزی، زغال سنگ و کاربردهای صنعتی به عنوان فرآورده های فرعی یافت یا تولید کرد. کاتالیزورها نه تنها از این گازهای معمولاً هدر رفته و غیر دوستانه محیط زیست استفاده می کنند، بلکه علاوه بر انتخاب خوب، آنها را با کارایی زیاد و تعداد فرکانس های بالا نیز انجام می دهند. این کاتالیزورها به طور فعال توسط Novomer Inc برای ساختن پلی کربناتها استفاده شده است که می تواند جایگزین پوشش فعلی بیسفنول A (BPA) باشد که در بسیاری از بسته بندی های مواد غذایی و نوشیدنی وجود دارد. تجزیه و تحلیل Novomer نشان می دهد که اگر در تمام موارد استفاده شود، این پوشش های پلیمری زیست تخریب پذیر می تواند از تولید بیشتر از CO 2 در صدها میلیون تن فقط در یک سال جلوگیری کند. نگرانی های آینده و مشکلات احتمالی. ابتدا خ
واصی مانند ظرفیت وزن پلیمر تخریب پذیر با پلیمر سنتی متفاوت است که ممکن است در بسیاری از کاربردهای روزانه نامطلوب باشد. دوم، مسائل مهندسی. پلیمرهای تخریب پذیر اکثراً مواد بر پایه گیاه هستند، به این معنی که آنها در اصل از منبع آلی مانند سویا یا ذرت حاصل می شوند. این گیاهان آلی شانس پاشیدن با سموم دفع آفات حاوی مواد شیمیایی را دارند که می توانند محصولات زراعی را آلوده کرده و به محصول نهایی منتقل کنند. سوم، نرخ تخریب پایین. در مقایسه با روش رسوب سنتی، تجزیه تخریب پلیمر دارای یک دوره تخریب طولانی تر است. به عنوان نمونه از پلی هیدروکسی آلکانواتها (PHA) استفاده کنید، PHAها تا سه یا شش ماه یک دوره تخریب دارند. آخر، مسئله هزینه. فناوری تولید پلیمر تخریب پذیر هنوز نابالغ است، هزینه منابعی از قبیل نیروی کار و مواد اولیه در مقیاس کم تولید زیاد قابل مقایسه خواهد بود.
احمد وحید مژده (۱۳۳۲ در بغلان - ۲۹ عقرب ۱۳۹۸ در کابل) کارشناس مسایل سیاسی و نویسنده اهل افغانستان بود. او مخالف حضور نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان منتقد حکومت افغانستان و شخص نزدیک به طالبان بود. مژده در نشست های بین الافغانی در مسکو و دوحه قطر نیز شرکت داشت. این گفتگوها میان نماینده های سیاسی افغانستان و طالبان در جریان بود. زندگی نامه. وحید مژده در سال ۱۳۳۲ در ولایت بغلان در خانواده ای تحصیل کرده متولد شد. پدر وی عبدالحکیم مژده شخصیتی نامور بود که در دهه دموکراسی صاحب امتیاز جریده ای به نام اتحاد ملی بود. وحید مژده تحصیلات ابتداییه را در ولایت بغلان و دوره عالیه را در لیسه حبیبیه به پایان رسانید. در سال ۱۹۷۷ از دانشکده اقتصاد دانشگاه کابل فارغ گردید. پس از انقلاب ثور مجبور به ترک وطن شده به پاکستان و ایران مهاجر گردید. در ایران در بخش های نظامی، سیاسی و فرهنگی کار نموده؛ و هم جهاد مسلحانه نموده است. در وقت جهاد در نشرات جهاد در کویته کار نموده تعداد زیادی از مقاله های آن به چاپ رسیده است. پس از سال ۱۳۷۲ و آغاز جنگ های داخلی گوشه نشینی اختیار نمود. در سال آخر حکومت ربانی به حیث عضو ارشد وزارت خارجه افغان
ستان اجرای وظیفه نموده است. او در زمان طالبان عضو ارشد وزارت خارجه افغانستان بود. پس از ۵ سال خدمت به حکومت طالبان کتابی به نام «"افغانستان و پنج سال سلطه طالبان"» و کتاب دیگری نیز در بارهٔ «"روابط سیاسی ایران و افغانستان در قرن بیستم"» نگاشته است. از مدت یک سال و نیم می شد که بالای کتاب روابط افغانستان و ایران در قرن ۲۱ کتاب کار و جستجو می نمود. وحید مژده با تندروترین گروه ها و حزب های مانند حزب اسلامی گلبدین حکمتیار، و مکتب خدمات مجاهدین که توسط عبدالله اعزامی رهبری می شد کار کرده است. وحید مژده وظیفه شخصی در دولت نداشت. او منتقد دولت افغانستان مخالف حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان و دارای نظریات نزدیک به طالبان بود. ترور وحید مژده. وحید مژده حوالی ساعت ۵ شام مورخ ۲۹ عقرب سال ۱۳۹۸ هنگامی که می خواست به طرف مسجد غرض در شهر کابل برای ادای نماز برود، نزدیک سفارت روسیه از طرف دو نفر که سوار بر موتورسیکلت بودند، ذریعه فیر مرمی کشته شد.
استیون آلساته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لیتون اورینت، برایتون اند هوو آلبیون و سوئیندون تاون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است.
فصل توفند ۲۰۰۵ اقیانوس اطلس ()، فعال ترین فصل توفند اقیانوس اطلس در تاریخِ ثبت شده بود و بیشتر رکوردهای پیشین را شکست. این فصل طوفان، به عنوان هر سال، رسماً در تاریخ ۱ ژوئن آغاز شد و در ۳۰ نوامبر به پایان رسید. تأثیر این فصل گسترده و بسیار فاجعه بار بود. توفندهای این فصل باعث در مجموع ۳ هزار و نهصد و شصت کشته و تقریباً ۱۸۰٫۷ میلیارد دلار خسارت شده است و این باعث شده تا این فصل «دومین پر هزینه ترین فصل» در رکورد باشد که تنها فصل ۲۰۱۷ از آن فراتر رفت. از میان طوفان های فرودکرده، پنج مورد از هفت توفند اصلی این فصل - دنیس، امیلی، کاترینا، ریتا و ویلما - هستند که مسئول بیشترین تخریب ها بوده اند. طوفان استن؛ با آنکه طوفان بزرگی نبود، مخرب ترین طوفان بود.ایالت های مکزیک کینتانا رو، یوکاتان و در ایالات متحده فلوریدا و لوئیزیانا هر دو بار توسط طوفان های بزرگ مورد اصابت قرار گرفتند. کوبا، باهاما، هائیتی، می سی سی پی، تگزاس، آلاباما و تامائولیپاس هر کدام یک بار مورد اصابت قرار گرفتند و دست کم یک مورد دیگر رُفته شدند.
برانکو لوستیگ، تهیه کننده فیلم، اهل کرواسی و برنده جایزه اسکار و جان به در برده از هولوکاست (کشتار یهودیان در دوره حکومت ناسیونال سیوسیالیست های آلمان)، تهیه کننده فیلم هایی چون گلادیاتور و فهرست شیندلر. او برنده دو جایزه اسکار بود و در ضمن تنها هنرمند اهل کرواسی بود که جایزه اسکار برده بود. لوستیگ خود یکی از جان به دربردگان آشویتس بود. لوستیگ در شهر اوسییک در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. هنگامی که خردسال بود به دلیل تبار یهودی اش به زور به اردوگاه های کار آشویتس-بیرکنائو و برگن-بلزن انتقال یافت. او بیشترین بخش خانواده خود را در جریان کشتار یهودیان توسط نازی ها از دست داد. برانکو لوستیگ در سال ۱۹۵۵ در رشته هنرهای دراماتیک از دانشگاه زاگرب فارغ التحصیل شد. پس از آن به عنوان تهیه کننده برای مجموعه ای از فیلم های خارجی مشغول به فعالیت شد که در یوگسلاوی آن دوره تولید می شدند. او همچنین به عنوان هنرپیشه تجربه اندوخت. او در سال ۱۹۸۸ بار سفر به آمریکا بست و در آنجا مشغول به کار شد. بزرگ ترین موفقیت او تهیه کنندگی فیلم «فهرست شیندلر» (۱۹۹۳) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ بود. اسپیلبرگ برای ساختن این فیلم از تجربه های