Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بین انسان و الهی را رد می کردند. «وتوم» نذری بود که به یک خدا داده می شد، معمولاً انجام قربانی یا دادن نذر در ازای فواید و مزایایی بود که از آن خدا دریافت می شد. فدیه. به نقل از واژه نامه دین روم باستان «پیشکش یا فدیه به معنای انجام عملی است که چیزی را به یک الوهیت تقدیم می کند. عقیده بر این بود که فدیه قوا و صفات موجودات الهی را تقویت می کند و آنها را متمایل می کند که در عملی متقابل به شخصی که فدیه را تقدیم کرده بود، سود و منفعت برساند.» دادن پیشکش به خدای خانگی بخشی از زندگی روزمره مردم بود. عقیده بر این بود که لارها یا خدایان پاسدار خانواده، همهٔ آنچه را که در محدوده مکان یا عملکرد آنها اتفاق می افتد مشاهده، محافظت و تحت تأثیر قرار می دهند. مجسمه های لارهای خانگی در هنگام صرف غذای خانوادگی روی میز قرار می گرفتند. ممکن بود به آنها گندم و گلدسته های غلات، انگور و اولین میوه ها در فصل مناسب، کیک عسل و لانهٔ زنبور، شراب و بخور، در هر وعده غذایی خانوادگی پیشکش شود و یا در جشنواره کامپیتالیا کیک عسلی و خوک از طرف جامعه اهدا شود. قربانی حیوان. برترین فدیه قربانی کردن حیوان بود که معمولاً قربانی حیوانات اهلی مانند
گاو، گوسفند و خوک بودند. هر کدام از آنها بهترین نمونه در نوع خود، پاک و تمیز شده، پوشیده از تن پوش مخصوص قربانی و گلدسته بودند. شاخ گاوها ممکن است طلاکاری شود. قربانی باید به نظر می رسید که مایل است جان خود را از طرف جامعه تقدیم به الوهیت کند. باید آرام بماند و به سرعت و تمیز اهدا شود. قربانی برای خدایان آسمان («خدایان بالا») در نور روز و در زیر نظر عموم انجام می شد. خدایان آسمان های بالا به قربانیان سفید و نابارور از جنس خود نیاز داشتند: کنسول روم برای ژوپیتر گاو سفید و اخته برای ادای سوگند سالیانه قربانی می کرد. به خدایان بالا با پیوندهای قوی با زمین، مانند مارس، ژانوس، نپتون و جنیوس های مختلف — از جمله امپراتورها — قربانیان بارور اهدا می شد. پس از قربانی، ضیافتی برپا می شد. در آیین های دولتی، تصاویر خدایان ارجمند بر روی کاناپه های ضیافت جای می گرفتند. مقام ها و کاهنان روم به ترتیب تقدم در کنار آن نشستند و گوشت قربانی را می خوردند. به خدایان چتونیک (دنیای مردگان) مانند دیس پاتر، خدایان زیر و دی من ها، قربانیان تیره رنگ و بارور در مراسم شبانه داده می شد. حیوانات قربانی معمولاً به شکل هولوکاست قربانی یا قربا
نی سوختنی بود، و هیچ ضیافت مشترکی وجود نداشت، زیرا عقیده بر این بود که زندگان نمی توانند یک وعده غذایی را با مردگان تقسیم کنند. به ترا (مادر زمین) در جشن فوردیکدیا گاو آبستن اهدا می شد. رنگ ارزش نمادین کلی برای قربانی ها داشت. گاهی به نیمه خدایان و قهرمانانی که متعلق به آسمان ها و عالم اموات بودند قربانیان سیاه و سفید می دادند. به روبیگوس — در جشن کشاورزی روبیگالیا — سگ های قرمز و شراب قرمز برای محافظت از محصولات در برابر سوختگی و کپک قرمز اهدا می شد. عقیده بر این بود که همان نهادهای الهی که باعث بیماری یا آسیب می شوند، قدرت جلوگیری از آن را دارند و ممکن بود با انجام آیین ها پیشاپیش آرام شوند. برای جلوگیری از تأخیرهای ناخوشایند سفر، یا مواجهه با راهزنان یا دزدان دریایی و غرق شدن کشتی، باید قدردانی لازم از خدایان به عمل آید و عنایت الهی مورد توجه قرار گیرد. در مواقع بحران بزرگ، مجلس سنا می توانست آیین های عمومی جمعی را صادر کند که در آن شهروندان روم، از جمله زنان و کودکان، در صفوف از معبدی به معبد دیگر حرکت می کردند و عنایت خدایان را تضرع می کردند. شرایط خارق العاده، ایثارگری فوق العاده را می طلبید: در یکی از
بحران های متعدد دومین جنگ کارتاژ، نذر شد که در ازای پنج سال حافظت از هانیبال (ژنرال رومی مرگ ۱۸۳ پیش از میلاد) و متحدانش هر حیوانی که در آن بهار متولد شود به خدای بزرگ ژوپیتر، اهدا شود. این نذرها به «قرارداد» شباهت داشت برای نمونه اگر حیوانی قبل از قربانی شدن می میرد یا به سرقت می رفت، قربانی شده محسوب می شد، زیرا قبلاً تقدیس شده بود. به طور معمول، اگر خدایان نمی توانستند از طرف معامله خود محافظت کنند، از قربانی کردن خودداری می شد. در دوره امپراتوری، به دنبال مرگ تراژان (۱۱۷ میلادی) از قربانی کردن خودداری شد، زیرا خدایان امپراتور را برای مدت مقرر در امان نگه نداشته بودند. قربانی انسان. در روم رسماً، قربانی کردن انسان به هر عنوانی نفرت انگیز خوانده می شد. این عمل نشانه ای از بربر بودن بود که به دشمنان سنتی روم مانند کارتاژ ها (تونس کنونی) و گال ها نسبت داده می شد. روم در چندین نوبت آن را با مجازات شدید ممنوع کرد. قانونی که در سال ۸۱ قبل از میلاد به تصویب رسید قربانی کردن انسان را به عنوان قتلی که برای اهداف جادویی انجام می شود، توصیف کرد. مورخ پلینیوس (۲۳–۷۹ میلادی) پایان دادن به قربانی کردن انسان توسط طبقهٔ د
روئید ها را نتیجه مثبت فتح گال و بریتانیا می دانست. علیرغم ممنوعیتی که در سرتاسر امپراتوری تحت حکومت امپراتور هادریان (ح ۱۱۷ تا ۱۳۸ میلادی) وجود داشت، این احتمال هست که قربانی کردن انسان به طور مخفیانه در آفریقا (استان روم) یا جاهای دیگر ادامه یافته باشد. زندگی پس از مرگ. هیچ باور ثابت یا اجباری در مورد زندگی پس از مرگ در روم باستان وجود نداشت. بسیاری از رومیان بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک فرد در قلب و ذهن کسانی است که آنها را ترک کرده اند. اجماع عمومی بر این بود که کسی که مرده در عالم اموات زندگی می کند. تأثیرات و اقتباس هایی از فرهنگ یونانی را می توان در شعرهای رومی یافت، مانند "انئید" اثر ویرژیل. در این شعر حماسی، قهرمان آئنیاس وارد جهان زیرین می شود. در اینجا آئنیاس با میدان های رؤیا مانند الیسیوم، جایی که ارواح مبارک ساکن هستند و تارتاروس غم انگیز، خانه لعنت شدگان مواجه می شود. دفن نشده ها بی قرار در ساحل رودخانه استیکس منتظر می مانند. اعتقاد بر این بود که روح آنها زنده ها را تسخیر می کند. خدایان مرتبط با دنیای زیرین مانند پلوتون، پرسفونه و مرکوری، به طور گسترده پرستش می شدند، به ویژه در
زمان بحران شخصی. اعتقاد بر این بود که دی من ها ارواح یا خدایان کوچک دنیای زیرین هستند و تصور می شد که مردگان در زندگی پس از مرگ به صفوف آنها می پیوندند. دی من ها مردگانی بودند که در دنیای زندگی پس از مرگ ساکن بودند. هرکسی که می مرد، «دی من» می شد. مجسمهٔ نیم تنه های پدر، مادر یا اجداد دورتر، نه تنها برای گرامیداشت و به یاد آوردن آنها از طریق یک اثر هنری، بلکه برای این ساخته می شد تا هر زمان که دی من خواست در نیم تنه ساکن شود. این نیم تنه ها معمولاً در دهلیز خانه یا اتاقی که در آن مهمانی ها برگزار می شد، قرار داشتند. ایزدبانو سرس به عنوان واسطه بین قلمرو زنده ها و مردگان عمل می کرد: متوفی هنوز به طور کامل به دنیای مردگان نرسیده بود و می توانست آخرین وعده غذایی را با زنده ها تقسیم کند. خاکستر (یا جسد) دفن می شد. در هشتمین روز سوگواری، خانواده قربانی های بیشتری را این بار روی زمین تقدیم خدایان می کردند. تصور می شد که سایه مردگان از دنیای زندگان به عالم اموات، عبور کرده است. رومیان باستان بر این باور بودند که وقتی کسی می میرد، مرکوری، خدای پیام آور و راهنما و پسر زئوس را ملاقات می کند و به رودخانه استیکس برده می
شوند، رودخانه ای که در اطراف جهان زیرین جریان دارد. در آنجا به راهنمای دیگر جهان اموات، خارون، باید هزینه ای پرداخت می کردند تا از رودخانه عبور کنند، جایی که سه داور جهان اموات، مینوس، رادامانتوس و ارکوس با آنها ملاقات و آنها را قضاوت می کردند. با این حال، رومیان باستان به لعنت ابدی اعتقاد نداشتند؛ بنابراین، پس از قضاوت، مردگان را اگر جنگجو یا قهرمان دیگری بود، به میدان های الیسیوم فرستادند، یا اگر یک شهروند عادی بود به دشت آسفودل می فرستادند. با این حال، اگر قضاوت می شد که فردی مرتکب جنایتی علیه جامعه شده است، باید به تارتاروس فرستاده می شد تا توسط خشمگین ها شکنجه شود تا زمانی که بدهی فرد به جامعه به طور کامل پرداخت شده باشد. در آن زمان آزاد می شد. هر سه منطقه از عالم اموات توسط پلوتون، برادر زئوس، اداره می شد. ارکوس خدایی از دنیای مردگان بود که مردم را به خاطر شکستن عهد مجازات می کرد. جادو و خرافات. از خود گذشتگی و اشتیاق بیش از حد در عبادات دینی به معنای «انجام یا باور بیش از آنچه لازم بود» شمرده می شد، که زنان و خارجی ها به ویژه مستعد آن در نظر گرفته می شدند. مرز بین «religio» (دین) و «superstitio» (خراف
ات) به وضوح تعریف نشده است. طنز معروف لوکرتیوس، عقل گرای اپیکوری، علیه آنچه معمولاً به عنوان «خرافات» ترجمه می شود، در واقع «مذهب» افراطی را هدف قرار داده بود. دین رومی به جای ایمان یا باور، مبتنی بر دانش دانسته می شد، اما «خرافات» در واقع، به عنوان سوء استفاده از «دین» در نظر گرفته می شد. باستان شناسی استفاده گسترده از طلسم ها، مانند لوح نفرین، پاپیروس جادویی یونان و عروسک های وودو را از دوران بسیار اولیه تأیید می کند. حدود ۲۵۰ مورد فقط از بریتانیای روم در هر دو محیط شهری و روستایی بازیابی شده است. اغلب کسانی که متوسل به این نوع طلسم های نفرین می شدند، به خاطر توهین یا طرد عشقی به دنبال انتقام بودند. زنان و ازدواج. جامعه روم مردسالار بود که در آن پدر یا شوهر نقش اصلی را هم در جامعه و هم در خانواده داشتند. مردان شهروند روم بودند، در حالی که زنان فقط از طریق اقوام مرد خود شهروند بودند. منش نیاکان، اقتدار پدران و تعهد شهروند نسبت به پاتر فامیلیاس («پدر خانواده» یا «مالک دارایی خانواده») را ایجاد می کرد. بزرگ خاندان وظایف یک کاهن را نسبت به لار و پنات خانگی خود، «جنیوس» (همزاد الهی) اجدادی خود و هر خدای دیگری که
او یا خانواده اش به آنها وابسته بودند، را برعهده داشت. زنان رومی در اکثر جشن ها و مراسم مذهبی حضور داشتند اما مشارکت فعال آنها در مراسم مذهبی محدود بود و به عنوان یک قاعده، زنان قربانی کردن حیوانات، آیین اصلی اکثر مراسم عمومی را انجام نمی دادند. از طرف دیگر علاوه بر کاهنی وستال ها، برخی از اعمال مذهبی فقط مختص زنان بود برای نمونه مناسک بونادئا شرکت مردان را به طور کامل حذف می کرد. آولوس گلیوس (مرگ ۱۸۰ میلادی)، ادعا می کند که در زمان های قبلی در روم باستان، زنان «از ترس اینکه مبادا دست به یک عمل شرم آوری بزنند.» از نوشیدن شراب منع می شدند. پژوهش های مدرن نشان می دهد که اگر چنین ممنوعیتی وجود داشته باشد، به طور کلی شامل تمامی انواع شراب و زنان نمی شده است، بلکه برای زنان طبقات اشراف و «انواع خاص شراب های [قوی]» صدق می کند. مستی توسط اخلاق گرایان رومی مورد تأیید قرار نمی گرفت، اما زنان اشراف مسئولیت بیشتری در قبال شهرت خوب خانواده خود داشتند و از آنها انتظار می رفت که بهترین نمونه ممکن از عفت و پاکی زنانه باشند. مستی می تواند منجر به زنا شود، که برای زنان - اما نه برای مردان - به طور بالقوه یک جرم بزرگ بود. ازد
واج در روم باستان یک نهاد کاملاً تک همسری بود: طبق قوانین روم، یک شهروند رومی، چه مرد و چه زن، می توانست در هر زمان تنها یک همسر داشته باشد. تک همسری، یونانیان و رومی ها را از تمدن های باستان که در آن مردان نخبه معمولاً چندین همسر داشتند، متمایز می کرد. والتر شیدل استاد تاریخ باستان معتقد است که تک همسری یونانی-رومی ممکن است از مساوات خواهی نسبی نظام های سیاسی دولت شهرهای دمکراسی یونانی و جمهوری روم ناشی شده باشد. بعدها جنبه یک نهاد تک همسری توسط مسیحیت اولیه پذیرفته شد که به نوبه خود آن را به عنوان یک آرمان در فرهنگ غربی بعدی تداوم بخشید. در اوایل قرن پنجم، آگوستین از آن به عنوان یک رسم رومی یاد کرد. جشنواره ها. تقویم های رومی تقریباً چهل جشن مذهبی سالانه را نشان می دهند. برخی از آنها چندین روز، برخی دیگر یک روز یا کمتر به طول می انجامید. مقایسه تقویم های مذهبی رومی باقی مانده نشان می دهد که جشنواره های رسمی بر اساس گروه های فصلی وسیعی که سنت های مختلف محلی را مجاز می ساختند، سازماندهی شده اند. برخی از کهن ترین و محبوب ترین جشنواره ها برگزاری «لودی» یا انجام بازی هایی مانند ارابه رانی و اجرای تئاتر روم باستا
ن را به همراه داشتند. برخی جشنواره ها ممکن بود فقط با حضور کاهنان رومی و پیروانشان یا گروه های خاص، مانند شرکت فقط زنان در مراسم بونادئا برگزار شوند. تمامی جشنواره های عمومی بر طبق تقویم برگزار نمی شدند، بلکه ممکن بود جشنی به دلیل رویدادی برگزار شود. جشن تریومف از این جمله بود که یک ژنرال رومی به عنوان ادای نذر رومی پس از پیروزی جشنی برگزار می کرد. در اواخر جمهوری، نخبگان سیاسی برای پیشی گرفتن از یکدیگر در نمایش عمومی به رقابت پرداختند و در نتیجه برگزاری بازی یا «لودی» در یک جشن پیروزی به انجام رقابت های گلادیاتوری گسترش پیدا کرد. در زمان پرینکیپاته (دورهٔ اول امپراتوری روم)، تمام این نمایش های دیدنی تحت کنترل امپراتوری قرار گرفتند. امپراتوران به پرتجمل ترین آن ها یارانه پرداخت می کردند، و نمایش های کوچکتر به عنوان یک وظیفه مقدس و امتیاز برای ترفیع منصب در نظر گرفته می شد. این که این نمایش های پرشکوه حتی در دوران باستان متأخر چیزی از هالهٔ مقدس دین رومی را حفظ کرده بودند، با توصیه های پدران کلیسا مبنی بر اینکه مسیحیان نباید در آن شرکت کنند، مشخص می شود. آیین مذهبی جشن پیروزی روم در هسته خود یک راهپیمایی مذهبی
بود که در آن ژنرال های پیروز رومی تقوای خود و تمایل خود برای خدمت به مصالح عمومی را با اهدای بخشی از غنایم خود به خدایان، به ویژه ژوپیتر که مظهر حکومت عادلانه بودند، به نمایش می گذاشتند. در امپراتوری بعدی تحت حکومت مسیحی، جشن های جدید مسیحی در چارچوب موجود تقویم رومی، در کنار حداقل برخی از جشن های سنتی گنجانده شد. معابد و زیارتگاه ها. همه شهرها با هر اهمیتی حداقل یک معبد اصلی و همچنین زیارتگاه های کوچکتر داشتند. در اتاق اصلی معبد (درون خانه) یا صلا تصویر خدای رومی کالت که معبد برای او نذر شده بود، قرار داشت و اغلب یک میز برای هدایا یا افشانشها و محراب کوچکی برای بخور دادن نیز در اتاق اصلی وجود داشت. نمازگزار عادی به ندرت وارد اتاق اصلی می شد و بیشتر مراسم عمومی در خارج ساختمان و در رواق با جمعیتی که در محوطه معبد جمع شده بودند انجام می شد. توسعه ساختمان های معبد و زیارتگاه های درون شهری موجب به وجود آمدن مراکز سیاسی مهمی شد: معبد دیانا ظاهراً نشانگر تأسیس لیگ لاتین تحت رهبری سرویوس تولیوس بود. بسیاری از معابد در دوره جمهوری خواهان به عنوان ادای به عهد نذر توسط یک ژنرال رومی در ازای یک پیروزی ساخته شدند: اولی
ن معبد شناخته شده رم برای آفرودیته توسط کنسول کوئینتوس فابیوس ماکسیموس گورگس (کنسول ۲۹۲ پیش از میلاد) در گرماگرم نبرد با جنگ های سامنیت در ۲۹۵ پ. م ساخته و تقدیم به این الهه شد. در هنگام جنگ های پونی (۲۶۴–۱۴۶ پیش از میلاد)، زمانی که روم برای تثبیت خود به عنوان یک قدرت مسلط تلاش می کرد، بسیاری از معابد رومی جدید توسط رومیان برای انجام نذر دینی برای خدایی در جهت تضمین موفقیت نظامی ساخته شدند. دین و دولت. دین یک امر روزمره و حیاتی، سنگ بنای سنت رومی و منش نیاکان بود و در نهایت توسط دولت روم و قوانین مذهبی اداره می شد. فیلسوف رومی سیسرون از نقش خود به عنوان یک کاهن در نهاد آگورها دفاع می کرد، زیرا او عقیده داشت که از این طریق سنت رومی را، که برای انسجام و ثبات اجتماعی و سیاسی دولت ضروری می دانست، حفظ می کند. نیکولو ماکیاولی، فیلسوف سیاسی ایتالیایی، تأثیر نوما پمپیلیوس را در شکل دهی به جامعه و دولت روم بیشتر از رومولوس می داند و عقیده دارد که دین رومیان نقشی اساسی در انضباط سپاه و اتحاد مردم و تقویت نیکان و شرمنده کردن بدکاران داشته است. از دید ماکیاولی، نوما دین را «ضروری ترین ستون تمدن» می دانست، و پایه های دین
را در روم چنان استوار ساخت که تا اواخر جمهوری روم خداپرستی در هیچ کشوری به اندازهٔ روم پایدار نبود. از دید او، دینی که نوما در روم رایج ساخت یکی از مهم ترین علل آبادی و رفاه آن کشور بود. او همچنین دین مسیحی را عامل ضعیف تر بودنِ مردمانِ عصر خودش از باستانیان می دانست، زیرا این دین پیروانش را برآن می دارد که به مال و جاه و افتخارات این جهانی بی اعتنا باشند، و انسان های فروتن و غرق در نظر و تأمل را به مردان سختکوش و فعال برتری می نهد و ایثار و تحقیر امور این جهانی را بزرگ ترین مواهب می شمرد، حال آنکه دین رومیان باستان این جهان را بسیار ارج می نهاد و تنها به مردانی از نوع سیاستمداران و فرماندهان سپاه که نام و آوازهٔ این جهانی یافته بودند جنبهٔ تقدس می بخشید، و دلیری و نیروی بدنی و قدرت روحی را بزرگ می داشت. آپولیوس (تولد حدود ۱۲۴ میلادی) نویسنده و فیلسوف اهل رم در اثرش "فلوریدا" نوشته است: اهمیت دادن به خدایان، که معنای «دین» است، باید در جریان زندگی جاری شود و بنابراین می توان فهمید که چرا سیسرون نوشته است که دین «ضروری» است. رفتار مذهبی - متعلق به عمل بود، نه تفکر. در نتیجه اعمال و رفتار مذهبی در هر کجا که مؤم
نان بودند انجام می شد: در خانه ها، محله ها، انجمن ها، شهرها، اردوگاه های نظامی، گورستان ها، در خاک کشور، روی قایق ها. «هنگامی که مسافران پارسا از درختستان مقدس یا یک مکان مذهبی در راه عبور می کنند، برای نذر یا دادن نذری برای مدتی در آنجا توقف کرده و می نشینند. (آپولیوس، "فلوریدا"1.1) قوانین دینی بر اساس اصل «من می دهم، تا شما (خدایان) ببخشید» بر یک نظام تشریفاتی و قربانی ها متمرکز بود که انتظار می رفت برکات الهی را به همراه بیاورد. عقیده بر این بود که «دین» مناسب و آبرومند، هماهنگی و رفاه اجتماعی را به ارمغان می آورد. «بی توجهی دینی» شکلی از خداناباوری به حساب می آمد: انجام دادن قربانی به شکل ناپاک و اجرای نادرست آیین ها و تشریقات خطاهای غیرقانونی بود، عبادت بیش از حد، هولناک کردن خدایان و طلب کردن علم الهی خرافه بود. عقیده بر این بود که هر یک از این انحراف های اخلاقی می تواند باعث خشم الهی شود و در نتیجه به دولت آسیب برساند. از رومیان از هر طبقه انتظار می رفت که به احسان و حمایت مافوق فانی و الهی از خود ارج و احترام بگذارند. آیین های مذهبی دولتی تقریباً همیشه در نور روز و در معرض دید عموم، توسط کاهنان که از
طرف دولت روم و مردم روم عمل می کردند، انجام می شد. شرکت در مراسم عمومی نشان دهنده تعهد شخصی به جامعه و ارزش های آن بود. فرقه های رسمی به عنوان یک "رس پابلیکا" (دارای منافع عمومی)، بودجه دولتی دریافت می کردند. فرقه های غیررسمی اما قانونی توسط افراد خصوصی تأمین مالی می شدند. تفاوت بین فرقه عمومی و خصوصی اغلب نامشخص است. همهٔ فرقه ها در نهایت مشمول تأیید و قوانین سانسور و پونتیفکس ها (کاهنان برجسته) بودند. دین و سیاست. هیچ اصل مشابهی با جدایی دین از دولت در روم باستان وجود نداشت. در طول جمهوری روم (۵۰۹–۲۷ قبل از میلاد)، همان مردانی که کلانتر رومی بودند ممکن است به عنوان پیش گوی دینی و عضوی از کالج پونتیفکس نیز خدمت کنند. کاهنان ازدواج می کردند، خانواده تشکیل می دادند و زندگی فعال سیاسی داشتند. ژولیوس سزار قبل از انتخاب شدن به کنسولی روم مقام بالاترین منصب دینی دین رومی را برعهده داشت. حکومت، سیاست و مذهب روم تحت سلطه اشراف نظامی تحصیلکرده، مرد و زمیندار بود. سنای روم مراقب رابطه رومیان با الهیات بود. وستال ها. باکره های وستال کاهنان عمومی متشکل از شش زن بودند که به ترویج ایزد بانو وستا، الهه آتش مقدس وستا اشتغال
داشتند. دختری که به عنوان وستال انتخاب می شد، به تمایز مذهبی، موقعیت عمومی و امتیازات منحصر به فردی دست می یافت و می توانست نفوذ سیاسی قابل توجهی را اعمال کند. با ورود یک وستال به معبد، او از قیمومت پاتر فامیلیاس آزاد می شد. در جامعه باستانی روم، این کاهنان تنها زنانی بودند که لازم نبود تحت قیمومیت قانونی یک مرد باشند، در عوض مستقیماً به پونتیفکس ماکسیموس پاسخ می دادند. برخلاف کاهنان مرد، وستال ها از تعهدهای سنتی ازدواج و بچه آوری آزاد بودند و ملزم به عهد پاکدامنی بودند که به شدت اجرا می شد: وستالی که در زمان مسئولت عفت خود را از دست می داد، زنده به گور می شد. بنابراین افتخار استثنایی که به وستال اعطا می شد، مذهبی بود تا شخصی یا اجتماعی. امتیازهای او ایجاب می کرد که او خود را وقف انجام وظایفش کند زیرا این وظایف برای امنیت روم ضروری دانسته می شد. وستال ها پیوندی عمیق بین فرقه خانگی و زندگی مذهبی جامعه برقرار می کردند. هر صاحب خانه می توانست آتش خانه خود را با استفاده از شعله مقدس وستا دوباره روشن کند. وستال ها از لارس (خدای پشتیبان خانه) و دی پناتس (خدایان محافظ آذوقه) ایالت ها مراقبت می کردند که معادل آنهایی
بودند که در هر خانه نگهداری می شد. آنها علاوه بر جشنواره خودشان در وستالیا، مستقیماً در مراسم پریلیا، پارنتالیا و فوردیکدیا شرکت می کردند و به طور غیرمستقیم در هر آیین رسمی نقش داشتند. از جمله وظایف آنها تهیه «مولا سالسا» - آرد مخلوط شده با نمک - بود که بر روی هر قطعه از قربانی پیش از آتش زدن آن پاشیده می شد. اصلاحات مذهبی امپراتور آگوستوس باعث افزایش بودجه و اعتبار عمومی وستال ها شد. آنها در بازی ها و تئاترها جایگاهی بلند مرتبه داشتند. امپراتور کلودیوس آنها را به عنوان کاهنان آیین خدایی همسر آگوستوس، لیویا دروسیلا (۵۸ پیش از میلاد – ۲۹ میلادی) منصوب کرد. کاهنان عمومی و قوانین مذهبی. روم هیچ طبقه اجتماعی جداگانه ای برای کاهنان نداشت. بالاترین مقام در یک جامعه معمولاً از فرقه های مذهبی و قربانی های آن حمایت می کرد و به عنوان کاهن نیز به آن جامعه خدمت می کرد. متخصصان کالج های مذهبی و متخصصانی مانند هاروسپکس و وخشور ها برای مشاوره در دسترس بودند. در خانواده، «پدرخانواده ها» به عنوان کاهن و اعضای «خانواده» او به عنوان دستیاران او عمل می کردند. اولین کاهنان عمومی احتمالاً فلامن ها بودند که به وجود آمدن آن به پادش
اه نوما نسبت داده می شد: به طور کلی پانزده فلامن در روم وجود داشت. فلامن های اصلی که به ژوپیتر، مارس و کویرینوس اختصاص داشتند، به طور سنتی از خانواده های پاتریسی ها (ساکنان اصلی و لاتین تبار) انتخاب می شدند. دوازده فلامن کوچکتر و غیراصلی هر کدام به یک خدا اختصاص داده شده بودند. قدرت و اختیار مدنی فلامن ها محدود بود. فلامن ژوپیتر به طور خاص عملاً هیچ ظرفیتی برای تبدیل شدن به یک حرفهٔ سیاسی یا نظامی نداشت. در عصر پادشاهی روم، یک «رکس ساکروم» (پادشاه مناسک مقدس) بر مراسم سلطنتی و دولتی همراه با شاه یا در غیاب او نظارت می کرد و جشن های عمومی را اعلام می کرد. او اقتدار مدنی کمی داشت یا اصلاً نداشت. با الغای سلطنت، قدرت و نفوذ «پونتیفکس ماکسیموسهای» جمهوری خواه (پاپ ها) افزایش یافت. در اواخر دوره جمهوری خواهان، فلامن ها توسط کالج پونتیفکس (کالج پاپ ها) نظارت می شدند. «رکس ساکروم» به کاهنی نسبتاً کم اهمیت با عنوانی کاملاً نمادین تبدیل شده بود. وظایف مذهبی او همچنان شامل اعلام اعیاد و جشن ها بود، اما مهم ترین نقش کاهنی او، نظارت بر باکره های وستال و آداب و رسوم آنها بود که بعداً این نقش نیز به دست «پونتیفکس ماکسیموس»
که از نظر سیاسی قدرتمندتر و تأثیرگذارتر بود، افتاد. دین و ارتش. موفقیت نظامی از طریق ترکیبی از "ویرتوس" (تقریباً «فضیلت مردانه») شخصی و جمعی و اراده الهی حاصل می شد. فقدان ویرتوس، سهل انگاری مدنی یا خصوصی در دین بود. «خرافات» خشم الهی را برمی انگیخت و به فاجعه نظامی منجر می شد. موفقیت نظامی سنگ محک رابطهٔ ویژه با خدایان و به ویژه ژوپیتر بود. ژنرال های پیروز مانند ژوپیتر لباس می پوشیدند و افتخارات پیروزی خود را به پای او می گذاشتند. اردوگاه های رومی از یک الگوی استاندارد برای مناسک مذهبی پیروی می کردند. در واقع آنها رُم در مقیاس مینیاتوری بودند. مقر فرماندهی در مرکز اردوگاه قرار داشت. در هر اردوگاه، زیارتگاهی وجود داشت. به نظر می رسد مهم ترین پیشکش اردوگاهی اهدای قربانی در رسمی به نام سوووتاوریلا بوده است که قبل از یک نبرد بزرگ انجام می شده است. یک قوچ، یک گراز و یک گاو نر به طور آیینی آراسته می شدند و به محیط بیرونی اطراف اردوگاه هدایت می شدند و از دروازه عبور می کردند، سپس قربانی می شدند. ستون تراژان در شهر رُم سه رویداد از این قبیل را از جنگ های داکیایی نشان می دهد. هر اردوگاه پرسنل مذهبی خود را داشت. پرچم
داران، افسران کاهن و دستیاران آنها، از جمله هاروسپکس، و نگهبانان حرم ها و تصاویر درون حرم. یک قاضی-فرمانده ارشد (گاهی حتی یک کنسول) ریاست آن را بر عهده داشت و زنجیره ای از زیردستان اردوگاه را اداره می کردند و یک سیستم خشن و سختگیرانه آموزش و انضباط تضمین می کرد که هر شهروند-سرباز وظیفهٔ خود را می داند. والاترین پیشکشی که یک ژنرال رومی می توانست انجام دهد «دوتیو» بود به این معنی که قول می داد که جان خود را در نبرد با دشمن به عنوان پیشکشی به خدایان جهان زیرین تقدیم کند. لیوی شرح مفصلی از «دوتیو» که توسط پابیلوس دسیوس ماس (کنسول ۳۴۰ پیش از میلاد) انجام شد، ارائه می دهد. پسر و نوه او همگی با نامی مشابه، پابیلوس دسیوس ماس (کنسول ۳۱۲ پیش از میلاد) و پابیلوس دسیوس ماس (کنسول ۲۹۷ پیش از میلاد)، نیز خود را وقف خدایان کردند. تاریخ دین روم. اوایل دوره جمهوری. در پایان دوره پادشاهی روم، شهر رم به یک دولت شهر تبدیل شده بود. شهر با همسایگان خود معاهده های تجاری و سیاسی داشت. در ارتباط با تمدن اتروسک (قوم باستانی ایتالیا)، معبدی که ایزدبانو مینرو (حامی تجارت) اختصاص داشت در تپه آونتین ساخته شد. این ایزدبانو بخشی از خدایان س
ه گانه جدید رم ژوپیتر، یونو و مینرو شد. توافق دیپلماتیک رم با همسایه اش لاتیوم، (منطقه زندگی لاتین ها)، لیگ لاتین را برقرار کرد و آیین ایزدبانوی شکار دیانا را از آریچا به تپه آونتین رم آورد و موجب ساخته شدن معبد دیانا در این تپهٔ شهر رُم شد. تقریباً در همان زمان، معبد ژوپیتر بر روی کوه آلبان هیلز ساخته شد، که شباهت سبک آن به معبد جدید کاپیتولین به سلطهٔ فراگیر رم اشاره دارد. وابستگی رم به لاتین ها اجازهٔ فعالیت دو فرقهٔ لاتین را در «داخل مرز مذهبی رم» موجب شد. فرقهٔ هرکول با مرکزیت «محراب بزرگ هرکول» در منطقه فروم بواریوم از طریق ارتباطات تجاری با تیولی ایتالیا ایجاد شد. یک فرقه توسکولومی به نام کاستور و پولوکس (سران دوقلوی زئوس) به عنوان حامی سواره نظام، مقری نزدیک به منطقهٔ فروم رم پیدا کرد. ایزدبانو یونو از شهر پالسترینا به رم آورده شدند همچنین در سال ۲۱۷، مجسمه ونوس از شهر اریکس سیسل به رم آورده شد و در معبدی در تپه کاپیتولین نصب شد. از اواخر دوره جمهوری تا دورهٔ اول امپراتوری روم. معرفی خدایان جدید یا مشابه با خدایان رومی با مهم ترین حمله های نظامی تهاجمی و تدافعی روم همزمان شد. لیوی (مرگ ۱۷ میلادی) فجای
ع اتفاق افتاده در دومین جنگ کارتاژ را به رشد فرقه های خرافی، اشتباه در نحوه انجام فال و بی توجهی به خدایان سنتی روم نسبت داد و عقیده داشت که خشم خدایان از طریق شکست روم در نبرد کانای (۲۱۶ قبل از میلاد) مستقیماً ابراز شده است. همان طور که خود روم ادعای لطف خدایان را داشت، برخی از رومیان نیز چنین ادعایی را مطرح می کردند. در اواسط تا اواخر دوران جمهوری، بسیاری از قبایل برجسته روم به جد الهی یا نیمه الهی خود اذعان داشتند. به ویژه در اواخر جمهوری، خاندان یولی ادعا داشتند که از نسل ونوس هستند. داشتن نسب از خدایان به یکی از پایه های فرقه امپراتوری روم تبدیل شد. سیسل اوندهایم استدلال کرده است که با آثار چاپ شده به عنوان «"ادیان روم"»، توسط پژوهشگران تاریخ روم، مری برد، جان نورث و سایمون پرایس روایت تثبیت شده انحطاط مذهبی در اواخر دوره جمهوری روم از بین رفت و راه برای دیدگاه های نوآورانه و پویاتر باز شد. در اواخر جمهوری، مناصب مذهبی و سیاسی بیشتر در هم تنیده شدند. آگوستوس شخصاً دارای قدرت فوق العاده سیاسی، نظامی و قدرت های کاهنی؛ ابتدا به طور موقت، سپس برای تمام عمر بود. او تعداد بی سابقه ای از مقام های کاهنی اصلی روم