Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مجلس جمهوری خلق آذربایجان () نخستین جمهوری پارلمانی در شرق اسلامی است (که به تاریخ ۷ دسامبر ۱۹۱۸ ساعت ۱۳:۰۰ تأسیس گردید). تاریخ و پیدایش. در مجمع ماورای قفقاز به تاریخ ۲۸ ماه مه سال ۱۹۱۸ فراکسیون مسلمان خود را به عنوان شورای ملی آذربایجان اعلام کرد. بدین وسیله، در واقع نخستین مجلس آذربایجان تأسیس و نخستین جمهوری مجلسی پایه گذاری شد. همان طور که در اعلامیه استقلال بیان گردید: «تا زمان تشکیل مجلس مؤسسان، شورای ملی منتخب مردم و نیز دولت موقت که در برابر شورای ملی مسئول است، رهبری آذربایجان را برعهده دارد». در تاریخ ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۱۸، سه ماه پس از تشکیل دولت فتحعلی خان خویسکی، دولت جمهوری خلق آذربایجان به باکو انتقال یافت و شهر باکو به عنوان پایتخت اعلام گردید. روز ۹ نوامبرهم پرچم ملی جمهوری خلق آذربایجان با پرچم سه رنگی دارای تصویر هلال و ستاره هشت گوشه عوض شد. کار آبادانی و سازندگی در حوزه های مختلف عرصه سیاسی- اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی بیش از پیش گسترش یافت. دولت فتحعلی خان خویسکی که متعهد به اصول و موازین حقوقی نظام جمهوری مجلسی بود، در عین حال، مقدمات تشکیل مجلس مؤسسان را فراهم ساخت. برای این منظور یک کمیس
یون ویژه تشکیل شد. هنوز از مصوبه مورخه ۱۷ ژوئن ۱۹۱۸ شورای ملی ۶ ماه نگذشته بود، به تعبیر درست، در حالی که دولت به تنهایی اختیار ادامه قدرت و مدیریت را داشت، ولی با ابتکار و درخواست فتحعلی خان خویسکی، شورای ملی آذربایجان از تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۱۸ جنبش خود را از سرگرفت. با پیشنهاد فتحعلی خان خویسکی، رئیس دولت، شورای ملی آذربایجان عهده دار تشکیل مجلس مؤسسان گردید. در جلسه مورخه ۱۹ نوامبر ۱۹۱۸ شورای ملی آذربایجان به ریاست محمدامین رسول زاده، تصمیمات فوق العاده مهمی در تاریخ مجلستاریسم آذربایجان به تصویب رسید. علی رغم اینکه جمهوری خلق آذربایجان در آن زمان در شرایط بسی دشوار و پیچیده فعالیت می کرد، راه پیشرفت کاملاً دموکراتیک را در پیش گرفت. در همان جلسه مورخه ۱۹ نوامبر مقرر گردید که همه ملت های ساکن در قلمرو حکومت باید در مجلس نماینده داشته باشند. براساس آمار وقت تقویم قفقاز، جمعیت این سرزمین ها ۲٫۷۵۰٫۰۰۰ نفر بود که از این تعداد ۱٫۹۰۰٫۰۰۰ نفر شامل مسلمانان، ۵۰۰٫۰۰۰ نفر ارامنه و ۲۳۰٫۰۰۰ نفر روس بود. بااحتساب یک نماینده در ازای هر ۲۴ هزار نفر، می بایست مسلمانان ۸۰، ارامنه ۲۱ و روس ها ۱۰ نماینده معرفی نمایند. تصمیم به
تشکیل مجلس آذربایجان با تعداد ۱۲۰ نماینده گرفته شد و طبق قانون، می بایست از مجموع ۲۱ نماینده ارمنی منتخب مجلس، ۸ نفر از کمیته ارمنی گنجه، ۸ نفر از شوشی و ۵ نفر نیز از باکو انتخاب شوند. قرار بود شورای ملی روس از بین جمعیت روس های ساکن باکو- ۱۰ نماینده، از سازمان ملی جمعیت آلمان- یک نماینده، از شورای ملی یهودی- یک نماینده، از کمیته گرجی- ۱ نماینده و از کمیته لهستانی- یک نماینده معرفی کنند. علاوه براین، در قانون فوق همچنین حضور سه نفر از طرف شورای سازمان تعاونی باکو و دو نفر از سوی سازمان صنایع و تجارت باکو در مجلس جمهوری خلق آذربایجان مدنظر بود. اعضای مجلس دارای مصونیت بودند. بموجب مصوبه جلسه مورخه ۱۹ نوامبر ۱۹۱۸، شورای ملی آذربایجان، ۴۴ نماینده ترک و مسلمان که در اواخر سال ۱۹۱۷ به مجلس مؤسسان سراسر روسیه راه یابند، مستقیماً جزو اعضای مجلس جدید بودند. مابقی ۳۶ نماینده و نمایندگان سایر اقوام قرار بود مجدداً انتخاب شوند و تشکیل مجلس جدید در تاریخ ۳ دسامبر ۱۹۱۸ به پایان رسد. همان طور که دیده می شود، با وجود گذشت یک سال و نیم از قتل عام ماه مارس سال ۱۹۱۸، راه حضور ۲۱ نماینده ارمنی در مجلس آذربایجان هموار می شود. ای
ن اقدام تاریخی که در آن شرایط حساس صورت گرفت، دلیل روشن بر ماهیت دموکراتیک مردم آذربایجان و احترام عمیق آنان به حقوق بشر است. در راستای تشکیل مجلس جمهوری دموکراتیک آذربایجان؛ از سوی شورای ملی آذربایجان پیام محمد امین رسولزاده رئیس این شورا تحت عنوان (خطاب) "به تمام مردم آذربایجان!" با امضای شخص وی در زبان های آذربایجانی و روسی به تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۱۸ مندرج گردید. در این پیام آمده است: در تاریخ ۷ دسامبر ۱۹۱۸ در ساعت ۱۳:۰۰ مراسم باشکوه افتتاح مجلس آذربایجان در ساختمان مدرسه دخترانه سابق مخصوص حاج زین العابدین تقی اف واقع در خیابان نیکولایف (ساختمان انستیتوی نسخ خطی «فضولی» فعلی) برگزار شد. این نخستین مجلس شکل یافته براساس اصول کاملاً دموکراتیک آن دوران در بین کشورهای اسلامی مشرق زمین بود. در مراسم افتتاحیه مجلس، محمد امین رسول زاده رئیس شورای ملی آذربایجان به سخنرانی مفصل پرداخت. با پیشنهاد فراکسیون «مساوات»، آقایان علیمردان بیگ توپچوباش اف به ریاست مجلس و حسن بیگ آقایف نیز به عنوان معاون نخست وی انتخاب شدند. بعلت مسافرت توپچوباش اف به پاریس جهت شرکت در کنفرانس صلح، اداره فعالیت مجلس به حسن آقایف محول گردید. در
اولین جلسه مجلس، استعفای دولت فتحعلی خان خویسکی تأیید شد و تشکیل دولت جدید مقرر گردید. تشکیل حکومت جدید مجدداً به فتحعلی خان خویسکی واگذار شد. در تاریخ ۲۶ دسامبر ۱۹۱۸ فتحعلی خان خویسکی برنامه خود را در مجلس اعلام و هیئت دولت جدید را جهت تأیید معرفی نمود. برنامه دولت از سوی مجلس تأیید و به دولت جدید خویسکی اعتماد شد. یکی دیگر از پندهای بسی مهم تاریخ مان در دوران آغاز فعالیت مجلس آذربایجان این است که با وجود اختصاص ۲۱ کرسی به ارامنه و ۱۰ کرسی به روس ها در مجلس آذربایجان توسط رهبران جمهوریت و همه مردم، آن ها در مراسم افتتاح مجلس شرکت نکردند. شورای ملی روس باکو در حالی که هیچگونه حق معنوی برای سخنرانی از سوی مردم روس آذربایجان نداشت، تصمیم به عدم شرکت در مجلس اتخاذ می نماید. آن ها سعی در اثبات این موضوع داشتند که آذربایجان با اعلام استقلال خویش، خلاف «ایده روسیه واحد و تقسیم ناپذیر» عمل کرد. گویا حضور شورای ملی روس در مجلس و دولت، بمنزله «به رسمیت شناختن جدایی آذربایجان از روسیه» تلقی می شد که این هم راه به رسمیت شناخته شدن آذربایجان در جامعه جهانی را همورا می کرد. تصمیم شورای ملی روس برخلاف نظر اهالی روس بود که
از تشکیل مجلس آذربایجان و حضور نمایندگان خود در آنجا حمایت می کردند. به طوری که «انجمن روسی-اسلاوی» فعال در باکو ضمن مراجعه به محمد امین رسولزاده رئیس شورای ملی آذربایجان، خواهان اجازه ورود به مجلس کشور برای شرکت در «امر ساماندهی فعالیت های تشکیل دولت» شدند. ارامنه نیز که در آن زمان توان تحمل استقلال آذربایجان را نداشتند، از شورای ملی روس حمایت نموده و مدتی در جلسات مجلس شرکت نکردند. تاکتیک عدم شرکت ارمنی ها در مجلس آذربایجان بیش از دو ماه طول می کشد. سرانجام آن ها نیز تصمیم به شرکت در مجلس می گیرند. آن ها اقدام به تشکیل دو فراکسیون- ارمنی و «داشناک سوتیون» در مجلس آذربایجان می نمایند. فعالیت های بعدی آنان در مجلس نشان داد که دلیل اصلی شرکت ارامنه در مجلس آذربایجان نه برای خدمت به تشکیل نظام دولتی آذربایجان و توسعه اقتصاد و فرهنگ آن، بلکه به دست آوردن تریبون جدید جهت مسایل تبلیغ ایده های شووینیستی و جدایی طلبانه «ارمنستان بزرگ» بود. علاوه براین، فعالیت ۱۱ فراکسیون و گروه در مجلسی که قدرت عالی در کشور را تحت کنترل داشته و تعدادشان به ۱۰۰ نفر نمی رسید، نیز در یک شرایط کاملاً دشوار بین المللی و داخلی مانع جدی د
ر امر برقراری فعالیت دولت بود. فراکسیون ها و گروه های مختلف غالباً منافع محدود خود را مقدم بر منافع ملی داشتند. به طور مثال، بلوک سوسیالیستی پشت پرده «دفاع از منافع تهیدستان»، به طول مداوم الحاق آذربایجان به روسیه شوروی را تبلیغ و موفق به اتخاذ تصمیم مبنی بر ایجاد نمایندگی دیپلماتیک در روسیه شوروی گردید و سرانجام، از مداخله ارتش سرخ به کشور حمایت نمود که این هم اساساً چیزی جز توطئه علیه جمهوری دموکراتیک آذربایجان نبود. مجلس آذربایجان از نخستین روز تأسیس، امور خود را براساس اصول سازمانی مخصوص جمهوری های دموکراتیک تشکیل می دهد. همچنین باید توجه داشت، اگرچه در قانون تشکیل مجلس ۱۲۰ نفره بودن هیئت مجلس در نظر گرفته شده بود، ولی به دلایل مختلف هرگز این تعداد نماینده در مجلس حضور نیافته بود. با این وجود، مجلس جمهوری خلق آذربایجان با تجربه دولتمداری مستقل، مصوبات قانون و تصمیمات در سطح عالی در طول فعالیت خود، از جمله در دوران فعالیت بی وقفه ۱۷ ماهه اثرات عمیق و غنی در تاریخ نظام دولتی آذربایجان، به ویژه در تاریخ فرهنگ مجلس بر جای گذاشته است. در نخستین نشست های مجلس آذربایجان فراکسیون ها و گروه های حزبی فعال در مورد ب
رنامه های فعالیت خود بیاناتی صادر می کنند. در این بیانات یک هدف عمومی جالب توجه بود؛ حفظ استقلال و تمامیت ارضی و حقوق ملی و سیاسی جمهوری دموکراتیک آذربایجان جوان، برقراری و تقویت روابط دوستانه مردم و حکومت با سایر ملت ها و دولتها، بخصوص کشورهای همسایه، انجام اصلاحات اجتماعی، برقراری نظام دولتی قانونمدار و دموکراتیک، انجام اصلاحات اجتماعی فراگیر و تشکیل ارتش قابل دفاع از کشور. اولین دوره مجلس. دوره اول - از تاریخ ۲۷ ماه مه الی۱۹ نوامبر سال ۱۹۱۸ ادامه داشت. اولین مجلس آذربایجان که ظرف این شش ماه تحت عنوان شورای ملی آذربایجان فعالیت می کرد و متشکل از ۴۴ نماینده مسلمان و ترک بود، تصمیمات بسیار مهم تاریخی اتخاذ کرد. نخستین مجلس ملی در تاریخ ۲۸ ماه مه ۱۹۱۸ با اعلام استقلال آذربایجان، اداره کشور را بر عهده گرفت و اعلامیه تاریخی استقلال را به تصویب رساند. اعلامیه استقلال که در آن زمان توسط شورای ملی آذربایجان در شرایطی تعیین کننده در محل اقامت جانشین قفقاز در تفلیس اعلام کرد، به عنوان یک سند قانونی در تاریخ دموکراسی آذربایجان و سنت های مجلسی امروز نیز اهمیت تاریخی و عملی خود را حفظ می کند. در دوران شورای ملی، مجلس آذ
ربایجان مجموعاً ۱۰ جلسه اعم از جلسه تأسیس برگزار کرده است. اولین جلسه- به تاریخ ۲۷ ماه مه سال ۱۹۱۸ در تفلیس و آخرین جلسه- در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۸ در باکو برگزار گردید. در تاریخ ۲۷ ماه مه شورای ملی آذربایجان تأسیس شد و در ۱۷ ژوئن نیز فعالیت خود را به طور موقت به حالت تعلیق درآورد و به شرط تشکیل مجلس مؤسسان حداکثر ظرف ۶ ماه، تمام قوای مقننه و مجریه را به دولت موقت واگذار نمود. دولت جمهوریت خلق پس از انتقال به باکو در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۸، شورای ملی آذربایجان در ۱۶ نوامبر فعالیت خود را از سرگرفت. به تاریخ ۱۹ نوامبر شورای ملی آذربایجان ضمن تصویب قانون تشکیل مجلس آذربایجان با ترکیب کامل مجلس مؤسسان، فعالیت خود را متوقف ساخت. به این ترتیب، مجلس آذربایجان در این دوره از فعالیت خود، به عبارت دیگر، در دوران شورای ملی در شهرهای تفلیس، گنجه و باکو فعالیت داشته است. دومین دوره مجلس. دوره دوم مجلس تحت عنوان دوره باکو از تاریخ ۷ دسامبر ۱۹۱۸ الی ۲۷ آوریل ۱۹۲۰ جمعاً ۱۷ ماه ادامه داشت. اولین جلسه آن در تاریخ ۷ دسامبر ۱۹۱۸ و آخرین جلسه نیز در ۲۷ آوریل ۱۹۲۰ برگزار گردید. ظرف این مدت مجلس جمعاً ۱۴۵ جلسه داشته است. بعلت نبود حدنصاب، ۱
۵ اجلاس از این جلسات ملغی گردید. از مجموع ۱۳۰ جلسه مابقی دو اجلاس تاریخی - در تاریخ ۲۸ ماه مه و ۱۵ سپتامبر (۱۹۱۹) به ترتیب، به مناسبت اولین سالگرد استقلال آذربایجان و آزادسازی باکو؛ چهار اجلاس به عنوان جشن - در تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۱۹ و ۱۲ مارس ۱۹۲۰ به مناسب دومین و سومین سالگرد انقلاب بزرگ روس؛ ۲۷ ژوئن ۱۹۱۹ انعقاد قرارداد همکاری های نظامی بین آذربایجان و گرجستان و ۱۴ ژانویه ۱۹۲۰ به مناسبن به رسمیت شناخته شدن استقلال آذربایجان از سوی کشورهای عضو کنفرانس صلح پاریس برگزار شد. دو اجلاس دیگر نیز بخاطر وضعیت اضطراری- اعلام جنگ از سوی ارمنستان علیه گرجستان در تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۹۱۸ و به مناسبت تصویب قراردادهای همکاری های اقتصادی بین گرجستان و آذربایجان در تاریخ ۱۷ مارس ۱۹۲۰ برگزار شده بود. در مابقی جلسات نیز سیاست های داخلی و خارجی و مسایل اقتصادی و مالی کشور، همچنین بررسی و تصویب قوانین، تشکیل ارتش و سایر مسایل مورد مذاکره قرار گرفت. در جریان همه این اجلاسها، مجلس جمهوری خلق آذربایجان ضمن تعهد به اصول مندرج در اعلامیه استقلال و با توجه به شرایط خاص تاریخی، قوانین و تصمیمات فوق العاده مهمی با هدف حفظ تمامیت ارضی و استقلال
و تشکیل دولت مدرن قانونمدار و دموکراتیک با رعایت کامل حقوق بشر و آزادی ها به تصویب رساند. همه این قوانین و تصمیمات در نهایت تمام در جهت تشکیل سه شاخه قدرت – قوای مقننه، مجریه و قضایی بود. در جریان جنگ جهانی اول، زمانی که مبارزه قدرت های بزرگ برای تقسیم دنیا وارد مرحله تعیین کننده گردید و کشورمان با خطر جدید اشغال روبرو بود، مجلس آذربایجان ضمن فعالیت در یک شرایط تاریخی داخلی و بین المللی بسی دشوار بخش مهمی از فعالیت های خود را معطوف به مسایل حفظ استقلال و سازماندهی تشکیل ارتش ساخت. شایان ذکر است، اعضای مجلس در جریان بررسی قوانین و تصمیمات در این زمینه قاعدتاً، همبستگی و یکپارچگی از خود نشان می دادند. مجلس و آموزش. با وجود فعالیت در شرایط بسی دشوار، دولت و مجلس جمهوریت با تلاش برای جاویدان ساختن بیداری ملی، مسایل آموزش و پرورش و تنویر افکار عمومی و توسعه حوزه بهداشت را مدنظر قرار می دادند. در همه جای کشور مدارس متوسطه، دبیرستان ها، مدارس دخترانه، مهد کودک، دوره های آموزشی کوتاه مدت برای تربیت معلم و کتابخانه ها دایر می شد و در مناطق روستایی بیمارستان ها و مراکز دستیار پزشک دایر و اقدام به مبارزه با بیماری های
عفونی می گردید. از این لحاظ، قانون مورخ ۰۱/۰۹/۱۹۱۹ مجلس مبنی بر افتتاح دانشگاه دولتی باکو به ویژه شایان ذکر است. افتتاح دانشگاه ملی از خدمات کم نظیر تاریخی شخصیت های جمهوریت بود. مدتی بعد علی رغم سقوط جمهوری دموکراتیک آذربایجان، دانشگاه دولتی باکو نقش بی نظیری در تحقق ایده های جمهوریت و پیوستن مجدد مردم به استقلال ایفا کرد. دولت و مجلس جمهوریت با اهتمام ویژه به پیشرفت دانش و آموزش در کشور، بدون اتلاف وقت، در راستای تسریع در تربیت کادرهای ملی در این زمینه تلاش های مضاعف به کار گرفت. در این میان، مجلس آذربایجان براساس پیشنهاد دولت قانون اعزام تعداد ۱۰۰ نفر از جوانان آذربایجانی به کشورهای خارجی جهت تحصیل تصویب کرد. آنچه که توجه و اهتمام مضاعف به این مسئله را تأیید می کند، اینکه مجلس آذربایجان به منظور انتخاب جوانان واجد شرایط اعزام به خارج، کمیسیون مسابقه ویژه پنج نفره (مهدی بیگ حاجینسکی، احمد بیگ پِپین اف، قارا بیگ قارابیگ اف، عبدالله بیگ افندی زاده) به ریاست محمد امین رسول زاده تشکیل داد. طبق نظر کمیسیون، جهت تحصیلات عالیه ۴۵ نفر به دانشگاه های فرانسه، ۲۳ نفر به ایتالیا، ۱۰ نفر به انگلیس و ۹ نفر به ترکیه اعزام
گردیدند. ۱۳ نفر انتخاب شده جهت تحصیل در روسیه، به دلیل آغاز جنگ داخلی در آن کشور موفق به اعزام نشدند. مجلس و سیاست های خارجی. مجلس و دولت جمهوری خلق آذربایجان برای رفع خطر مداخله خارجی در کشور، همچنین تلاش قابل توجهی جهت شناخته شدن آذربایجان در جامعه بین الملل به کار می برد، در این راستا، مجلس جمهوریت به تاریخ ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸ تصمیم به اعزام هیئت ویژه به سرپرستی علی مردان بیگ توپچوباش اف رئیس مجلس به کنفرانس صلح پاریس گرفت. با وجود اینکه علی مردان بیگ توپچوباش اف سیاستمدار برجسته دوران جمهوریت با رفع مشکلات سخت موفق به شناخته شدن جمهوری خلق آذربایجان از سوی برخی دول بزرگ گردید، با اشغال آذربایجان شمالی از طرف ارتش سرخ یازدهم، فعالیت آن در این زمینه ناکام ماند. یکی دیگر از مسایلی که بخش مهمی از فعالیت مجلس و دولت جمهوری آذربایجان را همواره بخود جذب می کند، روابط با همسایگان نزدیک و مسایل مرزی بوده است. با وجود بهبود روابط با گرجستان پس از فعالیت های بی وقفه، به علت ادعای ارضی بزرگ دولت ارمنستان، عادی سازی مناسبات آذربایجان و ارمنستان امکانپذیر نشد. در دوران جمهوری خلق آذربایجان با قاجاریان در ایران نیز قرارداده
ایی منعقد ساخته و این اسناد و مدارک در مجلس مورد تصویب قرار گرفت. در دوران جمهوریت، سنت های مجلسی در آذربایجان به تدریج تقویت و توسعه می یابد و فرهنگ مجلسی مدرن شکل می گرفت. تصویب قوانین. بیش از ۲۷۰ پیش نویس قانون از طرف مجلس مورد مذاکره قرار گرفت و از بین آن ها حدود ۳۰ پیش نویس به تصویب رسید. این قوانین در شرایط تبادل نظر شدید و کاری بررسی می گردید و آن هم تنها پس از قرائت سوم مورد تصویب قرار می گرفت. در تدوین، بررسی و تصویب قوانین مجلسی، نمایندگان مجلس عضو ۱۱ فراکسیون و گروه شرکت می کردند. ۱۱ کمیسیون در مجلس فعالیت می کرد: کمیسیون امور پیشنهادهای ملی و قانون، بودجه، کمیسیون مرکزی برای برگزاری انتخابات مجلس مؤسسان، کمیسیون نظامی، کشاورزی، تحقیق و تفحص، کمیسیون های امور استعلام، اقتصاد، مسایل نظارت بر استفاده از نیروهای کاروتولید. فعالیت مجلس برپایه اساسنامه ویژه- "دستورالعمل مجلس آذربایجان" اداره می شد. محمد امین رسول زاده فعالیت مجلس جمهوری خلق آذربایجان را چنین ارزیابی می کرد: "مجلس ملی ضمن نمایندگی از طرف کل قشرها و اقوام جامعه، کاملاً حاکم بر سرنوشت دولت بود. بدون آن، هیچ کار و هزینه ای قابل تحقق نبوده و
هیچ جنگی شروع نمی شد و هیچ مصالحه ای امضا نمی شد. دولت درصورت کسب اعتماد مجلس باقی می ماند و درصورت فقدان اعتماد آن، موجودیت خود را از دست می داد. در میان آن دو هیچگونه واسطه و وظیفه ای حاکم نبود. حاکمیت مجلسی مطلق بود. پایان فعالیت مجلس. شب ۲۶ تا ۲۷ آوریل ۱۹۲۰ واحدهای لشکر یازدهم ارتش اشغالگر سرخ بدون اعلام قبلی وارد مرزهای دولت آذربایجان شد و به باکو حمله کرد. باکو در عین حال از دریا نیز محاصره شد. از بامداد ۲۷ آوریل نیروهای مسلح کمونیست اماکن و ادارات مهم را هم در داخل و هم خارج از شهر به تصرف درآوردند. در واقع، در شرایط سقوط جمهوری خلق آذربایجان کمیته مرکزی حزب کمونیست (بولشویکها) آذربایجان، کمیته حومه قفقاز حزب کمونیست (بولشویک ها) روسیه دفتر باکو و کنفرانس مرکزی کارگران به عنوان هیئت کمونیست ها با دیکته اشغالگران درمورد تحویل حکومت به مجلس آذربایجان اولتیماتوم داد. بدین منظور، در تاریخ ۳۰ مارس پس از استعفای نصیب بیگ یوسف بیگلی، کمیسیون ویژه ای (به عضویت محمد امین رسولزاده، قارا قارابیگ اف، آ. سفی کردسکی، آ. قارداش اف، س.آ. آقامالی اوغلو) به ریاست محمد حسن حاجینسکی که تشکیل دولت جدید (دولت ششم) به وی وا
گذار شده بود، تشکیل گردید. محمد حسن حاجینسکی ضمن برقراری ارتباط نزدیک با بولشویک های آذربایجان، با کمونیست ها وارد مذاکرات شد. اولتیماتومهای اعلام شده و نتایج مذاکرات این کمیسیون به ریاست محمد یوسف جعفراف در آخرین (۱۴۵ دوره) جلسه مجلس مورد مذاکره قرار گرفت. این جلسه شامگاه ۲۷ آوریل و ساعت ۲۰:۴۵ شروع و تا ساعت ۲۳:۴۵ ادامه یافت. با پیشنهاد محمد امین رسولزاده حین مذاکرات درب مجلس به روی مردم باز شد. رسول زاده در سخنان چنین گفت: م.ح. حاجینسکی ضمن گزارش درمورد اولتیماتوم اظهار داشت، امشب قدرت باید تحویل کمونیست ها گردد؛ کمیته مرکزی حزب کمونیست (بولشیوک) آذربایجان اعلام می دارد که درغیر اینصورت برای انتقال قدرت به ارتش سرخ از هیچ اقدامی دریغ نخواهد کرد. کمونیست ها در عین حال هشدار می دهند که چنانچه ما امشب قدرت را به آنان تحویل ندهیم، احزاب سیاسی حاضر در مجلس، از جمله حزب «مساوات» منحل خواهند گردید؛ م.ح. حاجینسکی همچنین گفت، کمونیست ها ضمن خودداری از بررسی پیشنهادهای ما هشدار دادند که در صورت عدم تحویل داوطلبانه قدرت، تمام مسئولیت بابت پیامدهای آن بر عهده اعضای مجلس خواهد بود. م.ح. حاجینسکی در پایان سخنانش اعضای مج
لس را در شرایط حاضر به اتخاذ تنها تصمیم درست «برای نجات مردم» فراخواند؛ ولی آقایان صمد آقا آقامالی اوغلو، قارابیگ قارابیگ اف، اصلان بیگ صفی کردسکی، محمد امین رسول زاده و سلطان مجید غنی زاده با پیشنهاد تحویل بدون هیچ قید و شرط قدرت به کمونیست ها مخالفت کردند. با این حال، آن ها بخاطر جلوگیری از خونریزی، با انتقال قدرت به کمونیست ها فقط با شروط خاص و قبل از هر چیزی، به شرط حفظ استقلال میهن، موافقت کردند. در نتیجه، مجلس با اکثریت آراء تصمیم به تحویل قدرت به کمونیست ها با شروط ذیل گرفت: به این ترتیب، مجلس جمهوری خلق آذربایجان در این جلسه ای که در شرایط محاصره برگزار شد، نیز بر سنت های دموکراتیک و آرمان های استقلال خود پایبند ماند. لیکن اشغالگران تصمیم مجلس جمهوری خلق آذربایجان مبنی بر انتقال قدرت به کمونیستها بدون خون ریزی و به طور مسالمت آمیز را نادیده گرفتند. هرچند بر اثر دخالت نظامی روسیه شوروی که مخل موازین حقوق بین المللی بود و نیز در نتیجه عملیات نبرد خونین لشکر یازدهم ارتش سرخ آذربایجان شمالی بار دیگر از طرف روسیه اشغال گردید، ولی جمهوری خلق آذربایجان در تاریخ نهضت آزادی اثر عمیقی بر جای گذاشت. علیرغم موجود
یت ۲۳ ماهه، جمهوری خلق آذربایجان ثابت کرد حتی رژیم های وحشیانه استعماری و سرکوبگر قادر به از بین بردن آرمان های آزادی مردم آذربایجان و سنت های استقلال ملی نیستند. جمهوری خلق آذربایجان به عنوان نخستین جمهوری مجلسی در تاریخ ملت آذربایجان در عین حال، اولین الگوی دولت دموکراتیک، قانونمدار و سکولار در کل شرق، از جمله جهان ترک و اسلام بود. جمهوری خلق آذربایجان به لحاظ نظام سیاسی خود و اقدامات سازماندهی نظام دموکراتیک و همچنین اهداف و وظایف در پیش روی نیز از کشورهای دموکراتیک سنتی اروپا عقب نمی ماند. انتخابات. در گزارش های مختصر مجلس جمهوری آذربایجان آمده است، انتخابات محرمانه برگزار خواهد شد و قرار بود از بین مسلمانان علاوه بر ۴۴ عضو شورای ملی، ۳۶ نفر دیگر در مجلس مبعوثان، یعنی در مجلس انتخاب شوند. نسبت تعداد اعضای جدید به شرح زیر بود: دولت های جمهوری خلق آذربایجان کابینه دولت اول: ۲۸/۰۵/۱۹۱۸ الی ۱۷/۰۶/۱۹۱۸. کابینه دولت دوم: ۱۷/۰۶/۱۹۱۸ تا ۰۷/۱۲/۱۹۱۸ پس از تغییرات مورخ ۰۶/۱۰/۱۹۱۸ در داخل کابینه دولت کابینه دولت سوم: ۲۶/۱۲/۱۹۱۸ الی ۱۴/۰۳/۱۹۱۹ کابینه دولت چهارم: ۱۴/۰۳/۱۹۱۹ الی ۲۲/۱۲/۱۹۱۹ کابینه دولت پنجم: ۲۱/۱۲/۱۹۱۹ ا
لی ۰۱/۰۴/۱۹۲۰ اعضای مجلس جمهوری خلق آذربایجان. فراکسیون های مجلس جمهوری خلق آذربایجان و اعضای فراکسیون. ۱. مساوات و فراکسیون بیطرفان ۲. فراکسیون اتحاد ۳. فراکسیون احرار ۴. فراکسیون سوسیالیست ها ۵. جناح بیطرف ۶- جناح مستقل ۷. چپگرایان مستقل ۸. فراکسیون اتحاد اسلاوی- روس ۹. فراکسیون اقلیت های ملی ۱۰. فراکسیون ارمنی ۱۱. فراکسیون داشناکسوتیون
سید هاشم وکیل (۱۲۶۵ سامره -۱۳۴۸ تهران) وکیل دادگستری، نمایندهٔ دورهٔ پانزدهم مجلس شورای ملی از حوزه انتخابیه تهران، از مؤسسین کانون وکلای دادگستری ایران و نخستین رئیس آن پس از استقلال نهاد وکالت در ایران بود. در زمان وزارت فیروز میرزا نصرت الدوله در عدلیه، بیش از یک سال ریاست دادگاه بدایت و ریاست محاکم ابتدایی در شهرهای رشت و تهران مشغول بود و در سال ۱۲۹۵ مجدداً به وکالت روی آورد.
ابراهیم محمد الحمدی ()؛ (زاده ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۳ – درگذشته ۱۱ اکتبر ۱۹۷۷) رئیس جمهور عربی یمن بود که طی سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ در این منصب قرار داشت و در شرایط کاملاً پیچیده ای خودش و برادرش در خانه شان ترور شدند. رسیدن به منصب ریاست جمهوری. وی در سال ۱۹۴۳ در قعطیه که قسمتی از إب بشمار می رفت ولی در اساس جزو منطقه ربده در عمران بود به دنیا آمد و به یک خانواده معروف مذهبی در یمن تعلق داشت. پدر وی محمد بن صالح بن مسلم الحمدی یک قاضی در ثلاء و زمار بود. وی در دانشکده خلبانی آموزش دید ولی درسش را نیمه تمام گذاشت و به همراه پدرش در دادگاه زمار در زمان احمد حمید الدین کار می کرد. او در زمان رئیس جمهور عبدالله السلال فرمانده نیروهای صاعقه شد بعد از آن نیز مسئول جبهه های غرب و شرق و میانه گردید. در سال ۱۹۷۲ به عنوان جانشین نخست وزیر در امور داخلی تعیین شد و سپس در منصب جانشین فرمانده کل نیروهای مسلح قرار گرفت. دوره ریاست جمهوری. در ۱۳ ژوئن ۱۹۷۴ ابراهیم الحمدی رهبری یک کودتای سفید به نام «حرکت اصلاحی ۱۳ ژوئن»" برای پایان دادن به حکم قاضی عبدالرحمن که به عنوان یک دولت ضعیف و ناکارآمد بحساب می آمد بر عهده داشت. ابراهیم الحمد
ی به ریاست یک شورای نظامی، برای رهبری کشور ارتقاء پیدا کرد و از آن به بعد نقش ارتش در نظام سیاسی و زندگی عمومی گسترش بیشتری یافت. او می خواست به تجدید ساختار ارتش یمن برای مقابله با ساختار قبیله ای وفادار به عربستان سعودی اقدام کند. به همین دلیل شروع به کاهش نقش شیوخ قبایل در ارتش و دولت و وزارت امور قبیله ای نمود، که توسط عبدالله بن حسین الاحمر به عنوان مانعی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی عمل می کرد. وی معتقد بود که بزرگان قوم، مانعی بر سر راه توسعه سیاسی هستند و می گفت که به هیچ بزرگ قبیله ای اجازه نمی دهد یک پست دولتی را عهده دار شود. وی دشمنان قدرتمندی داشت، که مهمترین آنها عبدالله بن حسین الاحمر، بنیانگذار حزب تجمع یمن بود. تجدید سازماندهی ارتش. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵، که به نام «روز ارتش» نامگذاری شد، منجر به اخراج بسیاری از شیوخ قبائل از رهبری نظامی گردید و نیروهای مسلح یمن تجدید سازماندهی شده، که در آن بسیاری از واحدها ادغام شدند و نیروهای مسلح از چهار نیروی اصلی بقرار زیر تشکیل می شد: تلاش برای اتحاد دو یمن. تمایل الحمدی به سیستم سوسیالیستی در جنوب یمن و گام برداشتن وی به سوی وحدت، و همچنین تشکیل شورایی از
دو رئیس جمهور یعنی الحمدی و سالم بهار علی در فوریه ۱۹۷۷ از جمله سیاست خارجی وی بود که دنبال می شد. الحمدی یک سیاست میانه رو برقرار کرده بود و می خواست در همین رابطه رهبران در جنوب یمن و رئیس جمهور سالم ربیع علی را نیز متقاعد کند که بوی بپیوندند. این تلاش ها و همچنین ایده برگزاری یک کنفرانس مردمی در حقیقت بذر اولیه ای را می کاشت که بعدها به رهبری حزب کنگره مردمی علی عبدالله صالح تبدیل شد، هدف از این کنفرانس مردمی برگزاری انتخابات و خروج تدریجی ارتش از صحنه سیاسی بود. سفیر آمریکا نیز دراین میان به او گفته بود که بهترین راه برای تغییر رژیم مارکسیستی در یمن جنوبی این است که نشان دهیم سیاست های اصولی و روش های اقتصادی درست در شمال یمن موفق بوده است، و حال بایستی برای دیدن شوراهای منتخب و انتخابات مستقیم برای انتخاب رئیس جمهور این کشور آماده شد. سفیر ایالات متحده در همین رابطه اظهار داشت این اولین بار است که الحمدی در مورد انتخاب مستقیم رئیس جمهور کشور صحبت می کرد و این امر نشان می دهد که آل حمدی و همکارانش امیدوار بودند به طمع ورزی های سیاسی بزرگان قبایل به این شکل پایان بدهند. ترور. ترور ابراهیم الحمدی در شب ۱۱ ا
کتبر ۱۹۷۷ و دو روز قبل از دیدار وی از یمن جنوبی که در حقیقت اولین دیدار یک رئیس جمهوری یمن شمالی بود بوقوع پیوست. ترور وی به درگیری ها با نیروهای قبلی که از حاکمیت برکنار شده بودند و نیز به مخالفین اقدامات شتابزده وی در جهت وحدت با یمن جنوبی نسبت داده می شد همچنین به طور گسترده عده ای بر این باور بودند که عربستان سعودی طراحی این عملیات را بعد از یک دوره طولانی نزدیکی و دوری بین الحمدی و عبدالله بن حسین الاحمر رئیس اتحاد قبایل یمنی برعهده داشته است ولی به هرحال هیچ تحقیقاتی برای یافتن عاملین ترور انجام نگرفت و ابراهیم در گورستان شهدا در صنعا پایتخت یمن دفن شد.
سی دی پراجکت اس.ای. () ناشر و توسعه دهنده بازی ویدئویی لهستانی است که توسط مارچین ایوینسکی و میخاو کیچینسکی در مه ۱۹۹۴ در ورشو بنیان گذاری شد. ایوینسکی و کیچینسکی پیش از بنیان گذاری شرکت، خرده فروشان بازی ویدئویی بودند که در ابتدا نقش پخش کردن بازی های خارجی در بازار محلی را داشتند. بخشی که مسئول توسعه دادن بازی هاست، سی دی پراجکت رد نام دارد و در سال ۲۰۰۲ ایجاد شد و برای سری "ویچر" شناخته می شود. در سال ۲۰۰۸، سی دی پراجکت سرویس پخش بازی دیجیتال خود به نام گاگ.کام را ایجاد کرد. این شرکت ابتدا کار خود را با برگرداندن عرضه های بزرگ بازی ویدئویی به زبان لهستانی آغاز کرد و با اینترپلی انترتینمنت برای دو بازی از سری "بالدورز گیت" همکاری کرد. سی دی پراجکت در حال کار بر روی نسخهٔ رایانه ای "" بود که اینترپلی تحت مشکلات مالی قرار گرفت. بازی لغو شد و شرکت سی دی پراجکت تصمیم گرفت از کد برای بازی های خودشان استفاده کنند که منجر به بازی "ویچر" شد، یک بازی ویدئویی اقتباس شده از رمانی به همین نام به نویسندگی آندژی ساپکوفسکی. پس از عرضهٔ "ویچر"، سی دی پراجکت تصمیم گرفت همین بازی را با نام ' برای کنسول ها بسازد، اما مشکلات ت