Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادوارد دلاوال (زاده ۱۷۲۹-درگذشته ۱۴ اوت ۱۸۱۴ در وست مینستر) پژوهشگر و فیلسوف طبیعی اهل بریتانیا بود. زندگی نامه. او سومین پسر فرانسیس بلیک دلاوال و همسرش ردا آپریس بود. او در کالج پمبروک، کمبریج تحصیل کرد. او که در سال ۱۷۴۷ وارد دانشگاه شده بود در سال ۱۷۵۰ لیسانس و در سال ۱۷۵۴ کارشناسی ارشدش را گرفته و در سال ۱۷۵۵ همان جا همکار شد. در همان جا با توماس گری شاعر آشنا شد. دلاوال ارثیه زیادی در لینکلن شر داشت، ولی ترجیح داد در لندن زندگی کند. او در سن ۸۵ سالگی درگذشت و در کلیسای وست مینستر دفن شد. کارها. دلاوال به خاطر مقاله اش در مورد فلزات و شیشه در مدال کاپلی سال ۱۷۶۶ سهیم بود. علاقه اش به شیشه شامل استفاده از آن در موزیک هم می شد. اجراهای موزیک او با شیشه بسیار مشهور شد. و شاید موجب الهام بنجامین فرانکلین در ساخت ساز آرمونیکا شده باشد. خانواده. دلاوال با سارا اسکات (زاده ۱۷۵۱– درگذشته ۱۸۲۹)، دختر جرج اسکات اهل روستای متلی، ازدواج کرد، آنها دختری به نام سارا (زاده حدود ۱۷۸۰– درگذشته ۱۸۲۵) داشتند.
فهرست برندگان آسیایی جایزه نوبل () شامل آسیایی های است که موفق به دریافت جایزهٔ نوبل شده اند. فیزیک. تا سال ۲۰۱۸، ۲۰ نفر از آسیایی ها برنده جایزه نوبل فیزیک شده اند که ژاپنی ها با ۱۱ نفر رکورددارند. شیمی. تا سال ۲۰۱۸، ۱۶ نفر از آسیایی ها برنده جایزه نوبل شیمی شده اند که ژاپنی ها با ۷ نفر رکورددارند. فیزیولوژی یا پزشکی. تا سال ۲۰۱۸، ۷ نفر از آسیایی ها برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده اند که ژاپنی ها با ۵ نفر رکورددارند. ادبیات. تا سال ۲۰۱۸، ۸ نفر از آسیایی ها برنده جایزه نوبل ادبیات شده اند که ژاپنی ها با ۳ نفر رکورددارند. صلح. تا سال ۲۰۱۸، ۲۰ نفر از آسیایی ها برنده جایزه صلح نوبل شده اند که هندی ها و اسرائیلی ها با ۵ نفر رکورددارند. اقتصاد. تا سال ۲۰۱۸، ۳ نفر از آسیایی ها برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی شده اند.
تولید جمعی (به انگلیسی:Peer production) همچنین شناخته شده با عنوان همکاری جمعی، روشی برای تولید کالاها و خدمات است که به جوامع خود ساماندهی شده افراد متکی است. در چنین جوامعی، فعالیت های بخش عمده ای از مردم برای رسیدن به یک نتیجه مشترک باهم هماهنگ است.
مدل متن باز یک الگوی توسعه نرم افزار غیر متمرکز است که همکاری آزاد را تشویق می کند. یک اصل اساسی در توسعه نرم افزار متن باز تولید جمعی است و محصولاتی مانند کد منبع، طرح ها و اسناد و مدارک آزادانه در دسترس عموم قرار می گیرد. حرکت منبع باز در نرم افزار به عنوان پاسخ به محدودیت های کد اختصاصی آغاز شد. این مدل برای پروژه هایی مانند فناوری مناسب متن باز، و کشف داروهای متن باز استفاده می شود.
ویلیام برونریگ (۲۴ مارس ۱۷۱۲ [تاریخ سبک قدیم: ۱۳ مارس ۱۷۱۱] - ۶ ژانویه ۱۸۰۰)، پزشک و دانشمند بریتانیایی بود که در وهیتهاون در کامبرلند مشغول به کار بود. او در آنجا آزمایش هایی را انجام داد که منجر به کسب مدال کاپلی برای او در ۱۷۶۶ میلادی به دلیل کارهایش در زمینه گاز کربنیک اسید شد. او اولین شخصی بود که پلاتین را به عنوان عنصر جدیدی شناسایی نمود. وی مبدل به همکار انجمن سلطنتی شد. اوان زندگی و تحصیلات. او در «های کلوز هال»، نزدیک پلامبلند بدنیا آمد. وی فرزند یکی از اصیل زادگان محلی با عنوان جورج برونریگ بود. مادر ویلیام به نام «مری برونریگ»، اهل ایرلند بود. ویلیام در لاتین و یونانی و توسط روحانی محلی، از سن ۱۳ سالگی تحت تعلیم قرار داشت و تا ۱۵ سالگی کاراموز داروسازی در کارلایل، کامبریا بود. سپس دو سال را به مطالعه تحت نظر جراحی در لندن، قبل از نقل مکان به دانشگاه لیدن سپری نمود، در آنجا تحت نظر هرمان بورهاوه، گریوسند، وان روین و آلبینوس به مطالعه می پرداخت. او در ۱۷۳۷ میلادی با تزی تحت عنوان «De Praxi Medica Ineunda» فارغ التحصیل گشت، تز او در رابطه همان محیط بود که در آن متخصصین بالینی به امر طبابت می پرداختند
. او درجه دکترای پزشکی (MD) خود را نیز کسب نمود. حرفه پزشکی. برونریگ به بریتانیا بازگشت و پزشکی را تحت نظر پزشکی به نام ریچارد سنهاوس در وایتهاون تعلیم دید. سنهاوس مدت کوتاهی پس از آن در گذشت و این مسئله موجب شد تا برونریگ مبدل به پزشک اصلی در آن ناحیه، طی سال های طولانی پس از آن شود. پرونده های بیماران او طی سال های ۱۷۳۷–۱۷۴۲ میلادی باقی مانده و اخیراً رونوشت برداری شده است. این دفتر شامل توصیفات مربوط به بیمارانش و درمان های او بر روی آن بیماران بوده و شامل برخی از قدیمی ترین مراجع انگلیسی در زمینه تب نفاسی می باشد. در ۱۷۴۱ میلادی، برونریگ با مری اسپدینگ ازدواج نمود. پدر و عموی مری در امر تجارت ذغال سنگ مشغول به کار بودند که متعلق به جیمز لوثر بود. جیمز لوثر وایتهاون را مبدل به بندر تجاری عمده و مهمی کرده بود. این مسئله موجب شده بود که نفوذ محلی ویلیام ارتقاء یافته و همچنین علاقه مندی وی را در زمینه سلامت و رفاه معدنچیان را افزایش داده بود. سپس در ۱۷۷۱ میلادی، با تهدید اپیدمی از سوی اروپا، برونریگ که در زمینه شیوع تیفوس در وایتهاون پیش از آن مطالعه کرده بود، مقاله ای را منتشر نمود با این عنوان: «تأملاتی پیر
امون روش های شیوع طاعون و قلع و قم کردن آن در مکان های آلوده» دانشمند. علاقه او در حوزه پزشکی منجر شد تا در زمینه گازهایی که معدنچیان استنشاق می کنند تحقیق کند، این گازها شامل فایر دمپ (متان) و چوک دمپ (هوای فاقد اکسیژن) بود. کارلیسل اسپدینگ کمک کرد تا آزمایشگاهی جهت برونینگ ساخته شود و گازهای معادن ذغالسنگ آن حوالی را از طریق لوله کشی به این آزمایشگاه برد. برونینگ روش]ایی را جهت جمع آوری و انتقال گازها توسعه داد و برای جیمز لوتری کیسه های پر از گازی فراهم نمود تا آن ها را به جامعه سلطنتی نشان دهد، کاری که باعث شد برونریگ عضوی از این جامعه گردد. آزمایش های او بر روی گازها ادامه یافت و پس بازدید از چشمه آب گرم در آلمان به گازهای موجد در آب های معدنی علاقه مند گردید. سپس مقاله ای منتشر نمود که منجر به کسب جایزه افتخار آمیز کاپلی در ۱۷۶۶ برایش شد، عنوان این مقاله چنین بود: «بررسی تجربی در رابطه با طبیعت جان ارتجاعی معدنی یا هوای درون آب پوهون و سایر مواد اسیدی» کشف پلاتین. در ۱۷۴۱، خویشاوند برونریگ به نام چارلز وود، یک متالورژی دان بریتانیایی، نمونه های متعددی را در پراتین کولومبیایی در کامائیکا یافت. سپس او این
نمونه ها را برای تحقیق بیشتر به نزد برونریگ فرستاد. در ۱۷۵۰ میلادی، پس از مطالعه پلاتینی که وود برای فرستاده بود، برونریگ توصیف دقیق و مفصلی در مورد فلز کشف شده را به انجمن سلطنتی ارسال نمود و بیان کرد که در توصیفات علمی پیشین از مواد معدنی شناخته شده، توصیف مشابهی برای آن نیافته است. برونریگ آزمایش های برونریگ را یادداشت کرده و خود نیز آزمایشهای دیگری انجام داد. او اولین شخصی بود که این ماده را به عنوان عنصر جدیدی شناخت و توجه انجمن سلطنتی را بدان جلب نمود و سایر دانشمندان را تشویق به شروع تحقیق بر روی آن نمود. ساخت نمک. همچنین برونریگ رساله عمده ای را در رابطه با ساخت نمک تولید کرد. او امیدوار بود که بتواند تولید داخلی نمک را ارتقاء دهد و هم موجب خودکفایی بریتانیا در این منبع با ارزش شده و هم موجب ارتقاء ماهیگیری و اقتصاد در بریتانیا و آمریکا گردد. از با کیفیت ترین نمک ها، «نمک خلیج» بود که در فرانسه و اسپانیا تولید می شد؛ اینها دوتا از قدرت های اروپایی بودند که احتمال جنگ بینشان در قرن هجدهم میلادی وجود داشت. هنگامی که مقاله ای در ژوئن ۱۷۴۸ میلادی در جامعه سلطنتی قرائت شد که پیرامون کتاب او نگاشته شده بود
(درحالی که مذاکراتی همزمان در حال انجام بود که منجر به پیمان اکس لا شاپل شده و موجب پایان جنگ جانشینی اتریش گردید)، آن مقاله به عنوان مهم ترین مقاله قرائت شده در انجمن طی پنجاه سال اخیر در نظر گرفته شد. فرانکلین. در ۱۷۷۱ میلادی، بنجامین فرانکلین، به همراه سر جان پرینگل در تور بریتانیا قرار داشت. سر جان پرینگل به او پیشنهاد کرد تا با ویلیام برونریگ ملاقات کند. فرانگلین در خانه برونریگ در ارماتویت در بخش دریاچه اقامت گزید و یک کپی امضاء شده از کتاب او در زمینه نمک به او معرفی گردید. فرانگلین آزمایش او در رابطه با افزودن روغن به سطح آب در «درونت واتر» را اثبات نمود تا جنجال ها را بخواباند. سپس با برونریگ در رابطه با آن موضوع ارتباط برقرار کرد و منجر به تولید مقاله ای دیگر برای جامعه سلطنتی شد. سایر علاقه مندی ها. برونریگ یک تاجر و همچنین پزشک و دانشمند بود. او با آنتونی بیکن اهل وایتهاون در ۱۷۶۵ میلادی همکاری کرد تا صنعت آهن را در ویلز توسعه داده و منجر به توسعه مرثر تیدویل شد، بخصوص موجب توسعه Cyfarthfa Ironworks گردید. او همچنین سهمی از طناب بافی «جان اسپدینگز» را به ارث برد و در «Keswick Turnpike Trust» سرما
یه گذاری نمود. با بازنشستگی اش در ارماتویت، علاقه مند به ارتقاء کشاورزی محلی گشت و در زمینه مواد معدنی مطالعه کرده و توماس وست را به نوشتن «راهنای دریاچه ها» تشویق نمود. این کتاب اولین راهنمای «لیک دیستریکت» بود. او چندین موقعیت اجتماعی شامل دادستانی، جستجوگر جواز ثبت اختراع در پورت کارلیسل و دریافت کنندهٔ عمومی مالیات های دولتی برای کامبرلند و وستمورلند بود. برونریگ در ۱۸۰۰ میلادی فوت کرد و در کلیسای کورستویت دفن شد، تابوت او توسط سه بارونت و سایر محترمین محلی حمل گردید. زندگی نامه نویس و دوستش به نام جاشوا دیکسون حس کرد که اهمیت و توانایی های او مورد چشم پوشی قرار گرفته و علت آن را فروتنی و اجتناب از خروجی از شهرستان خانگی خود در کامبرلند طی روزگار پایانی عمرش می دانست.
خَیْر یا نیکی(خوبی)، در بیشتر زمینه ها بیانگر و مفهوم رفتاری است که بین چند رفتار احتمالی باید انتخاب شود. خیر به طور کلی به عنوان نقطه مقابل شر قلم داد شده و در مطالعه اخلاق، دین و فلسفه بررسی می شود. معنای خاص و ریشه یابی این اصطلاح و ترجمه های آن در بین زبان های باستانی و معاصر، بسته به شرایط، مکان، تاریخ، مذهب یا زمینه های فلسفی، تغییر و تحولات معناداری را نشان می دهد. خیر در لغت جمع آن خٌیور و خِیار است.معنای آن معروف و نیز هرچیزی است که همگان به آن تمایل داشته باشند همانند عقل ، عدالت ، کمال و نیز به هرچیز سودمند هم خیر گفته میشود. تاریخچه ایده ها در مورد خیر. ادیان باستانی. گذشته از مطالعات یونان باستانی در مورد مفهوم خیر، قسمت شرقی ایران باستان تقریباً پنج هزار سال پیش یک فیلسوفی مذهبی به نام زرتشت را به خود دید که خدایان اولیه ایران را به دو نیروی در متضاد با هم تقسیم بندی کرد: اهورا مزدا (روشنگر حکمت) و اهریمن (روح مخرب) که با یکدیگر در تضاد بودند. برای دنیای غربی، این ایده به دینی مبدل شد که بسیاری از فرقه ها را دربرگرفت. برخی از آنها اعتقاد به دوگانگی شدید را پذیرفتند، اعتقادی مبنی بر اینکه بایستی
تا از جهان مادی پرهیز کرد و جهان معنوی را مورد توجه قرار داد. مکتب گنوسی بسیاری از ادیان باستان را تحت تأثیر قرار داد. این اعتقاد بر این مبنا بود که تعلیم عرفان (به معنای روشنگری، نجات، رهایی و یگانگی خدا) می تواند با رفتارهای انسان دوستانه، پرهیز جنسی، جستجو برای خرد و کمک به دیگران، در ارتباط باشد.
سامکهیَه/سامکهیا یا سانکیَه () یکی از شش آستیکه مکتب های فلسفی هندو است. این مفهوم بیشتر با مکتب یوگا در آئین هندوئیسم مرتبط است. سامکهیَه فلسفه ای شمارشگر است، بدین مفهوم که معرفت شناسی را سه تا از شش پراماناس «به عنوان تنها وسیله ی قابل اعتماد برای دستیابی به دانش» می داند. این موارد شامل پراتیاکسَه (ادراک)، آنومانَه (استنباط)، و سابدَه (منابع معتبر) هستند. این مفهوم گاهی به عنوان خردگرایی در مکاتب فلسفه هندی قلمداد می شود. اتکای این مکاتب باستانی به عقل منحصربه فرد اما محکم بود.
عبدالعزیز بن سلمان آل سعود (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و مدرس دانشگاه اهل عربستان سعودی است، که هم اکنون به عنوان وزیر انرژی عربستان سعودی فعالیت می کند. وی در سپتامبر ۲۰۱۹ جایگزین خالد الفالح شد. وی چهارمین پسر سلمان بن عبدالعزیز آل سعود؛ پادشاه کنونی عربستان سعودی می باشد. عبدالعزیز بن سلمان از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ قائم مقام وزیر انرژی، صنعت و منابع معدنی بود، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۷ به عنوان معاون وزیر نفت و منابع معدنی فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ نیز وزارت داخله در امور انرژی را برعهده داشت.
اورلی کسی (، زاده ۱۹ دسامبر ۱۹۸۹) بازیکن فوتبال فرانسوی است که به عنوان هافبک و مدافع در لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا برای باشگاه رئال مادرید و تیم ملی فوتبال زنان فرانسه بازی می کند.
نسل کشی چرکس، پاکسازی قومی امپراتوری روسیه، کشتار، مهاجرت اجباری، و جابجا کردن بیشتر چرکسها از سرزمین خود چرکسیه بود که این سرزمین دربرگیرنده بخش بسیاری از قفقاز شمالی و ساحل شمال خاوری دریای سیاه می شد. جابجایی چرکسها پیش از پایان جنگ قفقاز در سال ۱۸۶۴ آغاز شد تا سال ۱۸۶۷ به پایان رسید. برخی آوارگان به صورت گسترده در روسیه ماندند و دیگر آورگان به امپراتوری عثمانی منتقل شدند. در این جابجایی بسیاری در دریا غرق و یا به دست بیماری از بین رفتند.با توجه به آمار بایگانی دولت روسیه، برآورد می شود که نود درصد، ۹۴٪ یا ٪۹۵-٪۹۷ چرکسها در این روند از بین رفته اند. افزون بر چرکسها روس ها برای از بین بردن و جابجا کردن آدیغه ها، اوبیخ ها ،آبازین ها، اینگوش ها، آرشتینها، چچن ها، آسی ها و آبخازها نیز برنامه ریزی کرده بودند. در همین دوره، برخی از گروه های قومی مسلمان قفقاز را به امپراتوری عثمانی و ایران جابجا کردند. پیش زمینه. در پایان سده ۱۸ و آغاز سده ۱۹، امپراتوری روسیه به دنبال گسترش قلمرو خود به سمت جنوب بود ولی با مانع دو امپراتوری مسلمان همسایه، عثمانی و قاجار بود روبرو بود ازین رو تلاش می کرد که قفقاز را به خاک خود پیو
ست کند. بعضی از مناطق، بسته به ساختارهای سیاسی محلی، آسانتر از دیگر مناطق تسلیم شدند. از آن جمله، گرجستان خاوری که شامل قدرتمندترین مناطق گرجستان، کارتلی و کاختی، بود از سال ۱۵۵۵ زیر حاکمیت ایران بود. با این حال، پس از مرگ نادرشاه در سال ۱۷۴۷، هر دو پادشاهی از حکومت ایران جدا شدند و توسط اراکلی دوم در سال ۱۷۶۲ متحد شدند. در سال ۱۷۸۳، اراکلی و روس ها عهدنامه گرجیوسک را امضا کردند که به موجب آن کارتلی-کاختی به طور رسمی و اسمی وابستگی به ایران را نقض کرد و تحت قیمومیت روسیه درآمد و امور خارجه گرجستان به روس ها واگذار شد. امضای این عهدنامه موجب حمله و تسلیم مجدد گرجستان به ایران در سال ۱۷۹۵ شد. سرانجام روسیه توانست از زنجیره ای از رویدادها، به راحتی گرجستان خاوری را در آغاز سده نوزدهم ضمیمه خاک خود کند. سرانجام عهدنامه گلستان سال ۱۸۱۳ با ایران قاجاریه امضا شد. برخی از سرزمین ها، از جمله ارمنستان امروزی، آذربایجان قفقاز و داغستان جنوبی، اشراف قدرتمندی داشتند که مقاومت می کردند و مستقیماً در جنگهای ایران و روسیه (۱۸۰۴–۱۸۱۳ و ۱۸۲۶–۱۸۲۸) فتح شدند. برخی دیگر، مانند کاباردای سفلا و مناطقی از داغستان که دارای اشراف قدرت
مندی بودند اما تا حد زیادی از امپراتوری ها مستقل بودند، با همکاری نخبگان محلی و یکپارچه کردن آنان در اشراف روسی، به خاک روسیه پیوست شد. پیوست کردن هر دو نوع از این مناطق نسبتاً آسان بود. در کارتلی-کاختی، همان طور که به طور کوتاهی در بالا توضیح داده شد، دولت روسیه از درخواست شاه جورج XII باگریاتی برای خودمختاری به عنوان بهانه ای برای پیوستن و عزل خاندان سلطنتی استفاده کرد. حاکم ایمرتی در برابر روسیه ایستادگی کرد، اما به شورش هایی که اغلب توسط اعضای خاندان پادشاهی در کارتلی-کاختی رهبری می شد، پایان داده شد و گرجستان به طور کلی در سده ۱۹ آرام بود. همراه کردن مناطق باقیمانده قفقاز که هرگز توسط امپراطوری های خارجی گشوده نشده بودند و قدرت متمرکز نداشتند، سخت ترین کار برای روس ها بود و اکثر مناطق چرکسیه در این دسته جای می گرفت. درگیری با چرکسیه. بیشتر چرکس ها، تحت تأثیر بیزانس در قرن های ۵ و ۶ مسیحی شده بودند، و غالباً با گرجستان، هم پیمان بودند. گرجی ها و چرکس ها خود را به صورت جزیره ای مسیحی محصور در مسلمانان می دیدند و هردو خواستار حمایت روسیه بودند. اگرچه پیش تر نیز جوامع کوچک مسلمان در چرکسیه وجود داشتند، اما ت
غییر مذهب عمدتاً پس از سال ۱۷۱۷، که سلطان مراد چهارم به خان های کریمه دستور داد اسلام را در میان چرکس ها گسترش دهند، صورت گرفت. عثمانی ها و کریمه ای ها در تغییر مذهب اشراف و وابستگانشان موفق بودند. اما علی رغم تلاش آنان و کارگزانشان در چرکسیه، بیشتر مردم چرکس همچنان مسیحی و یا بت پرست بودند، تا این که تهدید تسخیر توسط روسیه باعث شد تا اکثریت آنها به منظور اتحاد دفاعی با عثمانی و خانات کریمه و حفاظت از استقلال خود، مسلمان شوند. سرانجام، این امر به سیاسی شدن دین به طور کلی و اسلام به طور خاص منجر شد. زیرا طبقه ای از اشراف و روحانیون چرکس را که وفادار به ترکیه بودند، پدیدآورد. در عین حال این امر باعث تزلزل اتحاد چرکسها شد. در دهه ۱۸۴۰، این واقعیت که بسیاری از چرکس ها به ویژه در میان قبایل ناتوهی و شاپسوگ، هنوز هم مسیحی و بت پرست بودند، خشم نائب سوم امام شمیل، محمد امین را برانگیخت. امروز هم، چرکس ها به اکثریت مسلمان، جمعیت کوچک مسیحی کاتولیک و ارتدکس عمدتاً در بین کاباردین ها و کسانی که فلسفه دینی کهن پیش از اسلام و پیش از مسیحیت را احیا کرده اند، تقسیم می شوند. روسها در چرکسیه با مقاومت نامنظم اما مداوم روبرو ش
دند. روس ها معتقد بود که بر اساس پیمان آدریانوپول (۱۸۲۹) که در آن عثمانی ها چرکسیه را واگذار کرده بودند، حاکمیت چرکسیه با امپراتوری روسیه است اما چرکس ها با این استدلال که قلمرو آنها مستقل از عثمانی بوده و استانبول حق واگذاری آن را نداشته است، این پیمان را نامعتبر می دانستند. تا پیش از قرن نوزدهم روابط چرکس ها و کازاک ها غالباً صمیمانه بود. تجارت گسترده بین این دو برقرار بود و متقابلاً علیه ترکها و کریمه ای ها حملاتی صورت می دادند. با این حال، پس از هجوم مهاجران کازاک و ساخت حصاری طولانی در سال ۱۷۹۲ که چرکس ها را از مراتع سنتی خود در اطراف رودخانه کوبان منع می کرد، آنان (چرکس ها) و دیگر گروه های قفقازی به طور منظم به اردوگاه های روسی یورش می بردند و سپس ناپدید می شدند. همزمان، با استقرار بیش از پیش نیروهای روسی در منطقه، نیازهای این نیروها (که تأمین آن از روسیه به علت دشواری حمل و نقل ممکن نبود) آنان را وسوسه می کرد که به نوبه خود به روستاهای بومی یورش ببرند. این مسئله به خشم بومیان بیشتر دامن می زد و چرخه ای از یورش و انتقام را پدیدمی آورد. چرکسها بیش از هر قومیت دیگر قفقاز و از سال ۱۷۶۳ تا ۱۸۶۴ با روسها جنگ
یدند. ارتش روسیه سعی کرد با ساختن یک سری قلعه ها حاکمیت خود را تثبیت کند، اما این قلعه ها به نوبه خود به اهداف جدید یورش ها تبدیل شدند و در واقع مردمان کوهستان چندین بار قلعه ها را فتح کردند. در سال ۱۸۱۶، درگیری روسیه با چرکس ها سبب شد تا فرماندهان نظامی مانند ژنرال آلکسی یرمولوف به این نتیجه برسند که برای محافظت از مرزها «کشتار» موثرتر از ساخت قلعه است زیرا «در نگاه آسیایی ها اعتدال نشانه ضعف است». در دوران یرمولوف، ارتش روسیه شروع به استفاده از استراتژی قصاص نامتناسب یورش ها کرد. با هدف تحکیم ثبات و اقتدار در کل قفقاز، سربازان روسی یورش ها را با ویران کردن روستاهایی که تصور می کردند جنگجویان در آن پنهان شده اند، و همچنین قتل، آدم ربایی و اعدام کل خانواده تلافی می کردند. از آنجا که مقاومت و تأمین غذا متکی به روستاییان دلسوز بود، ارتش روسیه همچنین به طور منظم محصولات کشاورزی و دام ها را از بین می برد و غیرنظامیان چرکس را می کشت. چرکس ها این فشارها را با ایجاد فدراسیون قبیله ای که شامل همه قبایل منطقه بود پاسخ دادند. مقاومت شدید. این تاکتیکها بومیان را بیشتر عصبانی کرده و مقاومت آنان در برابر حکومت روسیه را شد
ت بخشید؛ بنابراین ارتش روسیه با ترکیبی از مهاجمان چابک و سریع و چریک هایی که منطقه را بهتر می شناختند، ناامید شده بود. مقاومت چرکس ها ادامه یافت و روستاهایی که پیش تر حاکمیت روسیه را پذیرفته بودند نیز اغلب دوباره به مقاومت می پیوستند. علاوه بر این، مقاومت چریکها باعث همدردی غربی ها شد، به ویژه انگلیس که چرکس ها از آنان درخواست کمک کردند و آنان نیز به کمک واسطه ها و جاسوس ها از دهه ۱۸۳۰ و در طول جنگ کریمه به کمک شتافتند. انگلستان هرگز کمکهای اساسی تری نکرد زیرا منطقه بسیار دورتر از منافع انگلیس بود و پس از جنگ کریمه علاقه بدان فروکش کرد. در همین حال، امام شمیل در شمال شرق قفقاز، بارها و بارها تلاش کرد تا حمایت چرکس ها را در مبارزات شخصی خود علیه روسیه به دست بیاورد، اما چرکسها تا حد زیادی نسبت به او بی اعتنا بودند. پس از تسلیم شدن وی به روسیه، مقاومت آنها بی هیچ کاهشی دفاع ادامه یافت. روسها با ایجاد تغییراتی در طبیعت منطقه، با مقاومت سنگین چرکس ها مقابله کردند. آنها شبکه ای از جاده ها را ساختند و جنگل های اطراف این جاده ها را پاکسازی نمودند، روستاهای بومیان را ویران کردند، و اغلب جوامع جدید کشاورز روس یا قفقاز
ی طرفدار روس ها را در زمین ها اسکان دادند. در این شرایط خونین، ویرانی کامل روستاها به یک تاکتیک معمول بدل شد. در سال ۱۸۳۷، رهبران ناتوخای، آبزاخ و شاپسوگ داوطلبانه پیشنهاد دادند که به امپراتوری روسیه ملحق شود مشروط بر اینکه نیروهای روس و کازاک به رود کوبان محدود باشند. با این حال پیشنهاد آنان نادیده گرفته شد و تصرف یک جانبه سرزمین های چرکس با تأسیس سی و شش واحد جدید کازاک تا سال ۱۸۴۰ ادامه یافت. ژنرال یرمولوف اظهار داشت: «ما به سرزمین های چرکس ها نیاز داریم، اما به خود آنان نه». فرماندهان نظامی روسیه مانند یرمولوف و بولداکوف در جهت منافع خود برای دستیابی به جلال در میدان نبرد و ثروت از طریق فتح سرزمین ها که در جبهه غربی بسیار دشوارتر از قفقاز بود، غالباً دولت مرکزی را فریب می دادند و این واقعیت را که گروه های چرکس در تلاش برای برقراری صلح با روسیه بودند، پنهان می کردند. در مذاکرات تدوین معاهده پاریس ۱۸۵۶ و پایان دادن به جنگ کریمه، نماینده انگلیس، ارل کلارندون، تأکید کرد که رودخانه کوبان باید مرز روسیه و ترکیه باشد، که می توانست چرکسیه را خارج از قلمرو روسیه قرار دهد، اما نمایندگان فرانسه و ترکیه که از مالکیت
روسیه بر چرکسیه حمایت می کردند، باعث منصرف شدن وی شدند. کلارندون سپس سعی کرد که بندی را مبنی بر اینکه روسیه نمی تواند قلعه ای در چرکسیه بسازد، در پیمان نامه بگنجاند، اما این باز دوباره نماینده فرانسه وی را منصرف کرد. با اینکه پیمان نهایی عفو اتباعی را که برای دول متخاصم جنگیده بودند، تضمین کرده بود، اما از آنجا که چرکسیه قبلاً هرگز تحت حاکمیت روسیه قرار نگرفته بود، چرکس ها مستثنی شدند و بدین ترتیب چرکس ها با این پیمان به صورت دوژور تحت حاکمیت روسیه قرار گرفتند، اما روسیه هیچ اجباری نداشت که به چرکس ها حقوق برابر با سایر شهروندان امپراتوری اعطا کند. پیشنهاد. در سال ۱۸۵۷، دیمیتری مایلوتین برای اولین بار ایده اخراج دسته جمعی بومیان چرکس را مطرح کرد. مایلوتین استدلال می کرد که هدف این نیست که آنها را جابجا کنیم تا کشاورزان تولیدی در زمین های آنان اسکان داده شوند، بلکه «از بین بردن چرکس ها به خودی خود یک هدف بود - پاکسازی زمین از عناصر متخاصم». تزار الکساندر دوم برنامه ها را تأیید کرد، و مایلوتین بعداً در سال ۱۸۶۱، وزیر جنگ شد و از اوایل دهه ۱۸۶۰ اخراج ها در قفقاز (ابتدا در شمال شرقی و سپس در شمال غربی) آغاز شد. ب
رخی دیگر در میان طبقه نظامی روسیه مانند روستیسلاو فدایف اظهار می داشتند که چرکس ها نمی توانند روس شوند چون «آموزش مجدد یک جامعه روندی طولانی است و چندین قرن زمان نیاز دارد» و روسیه در برهه حساسی از تاریخ خود بسر می برد و قفقاز بایستی آرام باشد. فدایف می گوید که روس ها برای دستیابی به این هدف قصد داشتند «نیمی از چرکس ها را نابود کنند تا نیمی دیگر مجبور به تسلیم اسلحه خود شوند». سیاستمداران برجسته روسی همچون شاهزاده کچوبی نیز مایل به اخراج بودند. کچوبی به آمریکایی هایی که از منطقه دیدار می کردند، گفت: «این چرکس ها درست مانند سرخپوستان آمریکایی شما هستند - غیرقابل توصیف و بی تمدن … و با توجه به انرژی طبیعی شان، تنها نابودی آنان را ساکت خواهد کرد.» اگرچه حتی پیش از پیشنهاد سال ۱۸۵۷ مایلوتین، نیروهای روسی در سال ۱۸۵۶ نیز اقدام به اخراج تاتارهای کریمه و نوقایی ها کرده بودند. برخی نویسندگان همچون راسر-اون، این مسئله را با اخراج چرکس ها مرتبط می دانند. با پیشروی ارتش روس در اواخر دهه ۱۸۵۰ و اوایل دهه ۱۸۶۰ در چرکسیه، آنان از سرزمین خود بیرون رانده شدند تا کازاک های وفادار به امپراتوری در این زمین ها اسکان داده شوند، ز
یرا نخبگان نظامی روسیه این عقیده را ایجاد کرده بودند که برای حفاظت کامل از حاکمیت روسیه باید چرکس ها از این مناطق اخراج شوند. روسیه نیز به نوبهٔ خود مشتاق خلاص شدن از شر ملتهای «ناآرام» بود تاکازاکها و سایر مسیحیان را در منطقه اسکان دهد. ژنرال نیکولای ایودوکیموف از ایدهٔ اخراج بومیان قفقاز غربی به امپراتوری عثمانی حمایت می کرد. وی نوشته است: «تبعید این کوهستانی های رام نشدنی» به ترکیه، ساده ترین راه برای پایان دادن به جنگ طولانی قفقاز است، این کار همچنین آزادی را به کسانی که «مرگ را به بیعت با دولت روسیه ترجیح می دهند» عطا خواهد کرد. از سوی دیگر، فرماندهان تزاری از احتمال استفاده از مهاجران توسط ترکیه به عنوان نیروی ضربتی علیه مسیحیان در جنگ قریب الوقوع روسیه و ترکیه آگاه بودند. طرح اسکان مجدد چرکس ها سرانجام اکتبر ۱۸۶۰ در ولادیکاکاز در جلسه فرماندهان روسی قفقاز مورد توافق قرار گرفت و ۱۰ مه ۱۸۶۲ رسماً توسط تزار الکساندر دوم به تأیید شد. عثمانی برای تشویق مهاجران، مأمورانی به منطقه فرستادند. آنان امیدوار بودند در مناطقی که جمعیت مسیحی زیادی داشت، تعداد مسلمانان را افزایش دهند. از مردمان کوهستان دعوت شد که «به
ترکیه بروند، جایی که دولت عثمانی آنها را با آغوش باز می پذیرفت و جایی که زندگی در آن به طور غیرقابل مقایسه ای بهتر خواهد بود». سربازگیری اجباری نیز از جمله عواملی بود که این جمعیت را نگران کرده بود، اگرچه در واقع آنها هرگز مشمول طرح نظامی نمی شدند. روسای چرکسی که حامی اسکان مجدد بودند، عمدتاً از قبیله آبزاخ بودند که افراد خود را مناطق جدیدی در شمال جایی که قبلاً ساکن بودند، منتقل کردند. اکثر چرکس های باقی مانده که امروز رسماً ملت جمهوری آدیغیه در روسیه را تشکیل می دهند، از قبیله آبزاخ هستند. دیگر روسای چرکس از قبایل مختلف در جلسه با تزار الکساندر دوم (۱۸۶۱) در شهر روسی یکاترینودار حاضر شدند، و قول دادند که در صورت حذف کازاک ها و سربازان روسی از چرکسیه و محدود کردن آنان به رودخانه های کوبان و لبا، حاکمیت روسیه را خواهند پذیرفت. روس ها پیشنهاد چرکس ها را رد کردند؛ لذا این روسا از اجرای پیشنهاد روسیه مبنی بر انتقال مردم خود به خارج از سرزمین اجدادی امتناع ورزیدند. در سال ۱۸۵۹، سه سال پیش از تصویب طرح اخراج توسط دولت روسیه، مقامات روسی مذاکرات خود را با عثمانی ها دربارهٔ مهاجرت تعداد محدودی از مهاجران آغاز کردند،
و در سال ۱۸۶۰ دو طرف پیمانی را برای مهاجرت ۴۰٬۰۰۰–۵۰٬۰۰۰ چرکس امضا کردند. طرف عثمانی مشتاق به افزایش جمعیت مورد توافق در پیمان بود. اگرچه در همین زمان، چرکس های بسیاری از اطراف کوبان و حتی قالموق ها به سرزمین های عثمانی تبعید شده بودند زیرا روس آنان را در اخراج سیستماتیک نوقایی ها، بیرون رانده بودند. روزنامه های انگلیسی گزارش می دهند که نیروهای روسی جمعیت های مقیم نوقایی و چرکس را مجبور به انتخاب یکی از دو مورد امپراتوری عثمانی یا سیبری کرده بودند؛ لذا ۱۸٬۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ چرکس و نوقایی به پایان رسید به ترکیه مهاجرت کرده و در خارج از استانبول و اسکدار سکنی گزیدند. با فزایش احساس اضطرار، در ۲۵ ژوئن ۱۸۶۱، رهبران کلیه قبایل چرکس و اویبخ ها در یک خاچی در سوچی جمع شدند تا به طور مشترک از نیروهای غربی درخواست کمک کنند. هیئت های عثمانی و انگلیس و همچنین پاریس قول دادند چنانچه آنام به صورت دولتی منسجم متحد شوند، چرکسیه را به صورت کشوری مستقل به رسمیت خواهند شناخت. قبایل چرکس در پاسخ پارلمانی ملی را در سوچی تشکیل دادند، اما ژنرال روسی کولیوباکین به سرعت سوچی را تصرف کرده و پارلمان را تخریب کرد. هیچ اقدامی برای جلوگیری از ای