Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تلفن ماهواره ای () یا سَت فون یک نوع از تلفن همراه است که از طریق ارتباط مستقیم با ماهواره هایی که در مدار زمین قرار دارند امکان تماس را برقرار می کند. مزیت تلفن ماهواره ای این است که برای برقراری تماس نیازی به دکل های تلفن همراه ندارد و در بیشتر یا همه ی نقاط جغرافیایی زمین قابل استفاده است. نحوه کار. تلفن ماهواره ای پیوند صوتی یا داده ای را برای ارتباط ماهواره ای دو طرفه فراهم می کند. اتصال به دستگاه نهایی (تلفن ، "تلفن همراه") از طریق رادیو مستقیماً به ماهواره انجام می شود. از لحاظ تئوری می توان تماس ها را در هر کجای دنیا و حتی در مناطق بدون پوشش سلولی زمینی برقرار کرد. ماهواره تماس ورودی را به یک ایستگاه زمینی هدایت می کند ، که تماس را به شبکه تلفن عمومی منتقل می کند.
لشکر ۲۳ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست وسوم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده ای داشت
لشکر بیستم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تشکیل. لشکر بیستم زرهی روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۰ از دو هنگ ۵۹ و ۱۱۲ پیاده نظام با مجموعاً ۴ گردان پیاده نظام شکل گرفت. بخش زرهی اصلی لشکر را هنگ ۲۱ زرهی با سه گردان تشکیل می داد. یگان های متحرک دیگر لشکر شامل گروه شناسایی زرهی و گردان موتورسوار می شد. هنگ ۹۲ توپخانه نیز پشتیبانی از لشکر را برعهده داشت. یک گروه مخابرات، یک گردان مهندسی، یک گروه اختصاصی ضد تانک و یگان های تدارکاتی شامل خدمات بهداری، گروهان های نانوایی و قصابی نیز جزو ساختار لشکر بودند. سرتیپ هورست اشتومپف روز ۱۳ نوامبر به عنوان نخستین فرمانده این لشکر منصوب شد. پس از گردآوری بخش های مختلف لشکر یک برنامه جامع و شدید آموزشی با تأکید بر رزم متحرک در طول زمستان سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ برای آن اجرا شد. تاریخچه عملیاتی. شوروی. بلاروس. در جریان نبرد اسمولنسک لشکر بیستم زرهی در جناح شمالی نیروهای آلمانی به عنوان سرنیزه زرهی گروه زرهی ۳ روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۱ به رود دوینا رسید. کاهش سرعت لشکر در اثر بارندگی شدید فرصت کافی را به نیروهای دشمن ج
هت آماده سازی دفاعی در طول کرانه شرقی رودخانه مخصوصاً در ناحیه اولا داده بود. با از دست دادن مزیت تهاجم غافلگیرانه، سرلشکر هورست اشتومپف، فرمانده لشکر تصمیم به یورش همه جانبه با پشتیبانی کامل آتش گرفت. مقرر گشت پس از تهاجم سپاه ۸ هوایی و ۱۵ دقیقه گلوله باران توسط هنگ ۹۲ توپخانه و سایر یگان های توپخانه ملحق شده به لشکر، هنگ ۵۹ پیاده نظام از بخش شمالی اولا از رود بگذرد. طبق برنامه بمباران هوایی سپاه ۸ هوایی ساعت ۲ بعد از ظهر و ۴۵ دقیقه بعد گلوله باران توپخانه آغاز شد. ساعت ۳ بعد از ظهر نخستین قایق های تهاجمی گردان مهندسی لشکر شروع به گذراندن هنگ پیاده نظام از رود کردند. تهاجم و گلوله باران هوایی و توپخانه ای کوتاه اما شدید نیروهای دشمن را با موفقیت زمین گیر کرده بود تا مقاومت ضعیفی از خود نشان دهند. بدین ترتیب نیروهای پیاده نظام قادر به عبور از دوینا در محلی که مواضع دفاعی دشمن فاصله بیشتری با کرانه رود داشت، گشتند. همزمان گردان ۲۰ موتورسوار یک حمله ایذایی به سمت اولا ترتیب داد. هنگ ۱۱۲ پیاده نظام لشکر در مواجهه با مقاومت ضعیف، تسلیحات سنگین خود را نیز تا ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر از رودخانه گذراند و شروع پیشروی در
جاده اصلی کرد. با حمله هنگ ۵۹ پیاده نظام پل ناحیه اولا ساعت ۷:۳۰ نیز به تصرف درآمد. قریب به ۲۰۰ تن از نیروهای این هنگ در جریان این درگیری کشته و زخمی شدند. کار عناصر پل ساز گردان ۹۲ مهندسی برای احداث یک پل بر روی دوینا تا ساعت ۹ صبح روز ۸ ژوئیه به اتمام رسید. دقایقی بعد عناصر جلودار لشکر حرکت خود به سمت ویتبسک را آغاز کردند. روسیه. لشکر بیستم زرهی در کنار سپاه ۲ موفق شد تا اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۱ مقادیر زیادی از نیروهای دشمن را حوالی دمیانسک به محاصره درآورده و منهدم کند و سپس خود را به اوستاشکوف برساند تا شکاف بین گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز پوشش داده شود. لشکر بیستم زرهی در جریان نبرد مسکو روز ۱۶ اکتبر حمله به خط دفاعی موژائیسک را آغاز کرد. این لشکر در این زمان تنها ۳۴ تانک عملیاتی از جمله تنها چهار تانک پنزر ۴ در اختیار داشت.
لشکر ۲۲ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست ودوم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده ای داشت
هلموت فون در چوالیر (؛ ۹ نوامبر ۱۸۹۶ – ) فرد نظامی اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه آهنین شده است.
لشکر بیست و چهرم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت. تاریخچه عملیاتی. شوروی. ۱۹۴۲. در جریان عملیات ورماخت در جنوب روسیه موسوم به مورد آبی، لشکر بیست و چهارم زرهی به فرماندهی سرتیپ برونو ریتر فن هاوئنشیلت روز ۱۲ اوت سال ۱۹۴۲ فرمان به الحاق از ارتش ششم به ارتش چهارم زرهی دریافت کرد. این لشکر می بایست با طی مسافتی طولانی، از ناحیه چیر در غرب استالینگراد با گذر از رود دن خود را به سایر لشکرهای زرهی ارتش چهارم زرهی می رساند. لشکر در قالب سه گروه، روز بعد در محل مقرر شده به رود دن رسید. استفاده از جاده های مشترک با لشکر دویست و نود و هفتم پیاده نظام موجب ایجاد راهبندان در مسیر لشکر بیست و چهارم زرهی شد. با توجه به نقش جلوداری نیروهای زرهی، این لشکر در اولویت عبور از پل رود دن بود. همان روز لشکر بیست و چهارم زرهی تحت امر سپاه ۴۸ زرهی قرار گرفت و موظف به حرکت به سمت ناحیه آکسای در صد کیلومتری جنوب استالینگراد شد تا در جایگاه ذخیره قرار بگیرد. لشکر با راهپیمایی چند روزه در هوایی گرم و پر از گرد و غبار در اراضی استپ، با طلایه داری گردان ۴ موتورسوار در موقع
یت مورد نظر در مجاورت خط آهن روستوف-استالینگراد قرار گرفت. کمبود سوخت در این راهپیمایی ها کُندی می آفرید. در این موضع، لشکر بیست و چهارم زرهی مسئول حفاظت از جناح شرقی سپاه ۴۸ موتوریزه شد. بدین منظور گروه رزمی "هِلِرمَن" لشکر در خط مقدمی به طول ۲۵ کیلومتر مستقر گردید تا از جناح راست سپاه که خط مقدم آن رو به شمال بود، محافظت کند. مابقی نیروهای لشکر نیز جهت استراحت و تعمیر خودروها در ناحیه آکسای گرد آمدند.
کورت فلد (؛ ۲۲ نوامبر ۱۸۹۷ – ) فرد نظامی اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه آهنین شده است.
لشکر ۲۵ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست وپنجم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده ای داشت
لشکر ۲۷ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست وهفتم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده ای داشت.
از زمان استقلال ایالات متحده آمریکا تا امروز، جنبش های مختلفی در کانادا به نفع الحاق بخش هایی از یا تمام کانادا به ایالات متحده آمریکا فعالیت کرده اند. مطالعات تاریخی بر جنبش های کوچک مقیاسی تمرکز داشته اند که در مقایسه سیاست های کانادا و آمریکا مفید بوده اند. در سال های اولیه ایالات متحده، بسیاری از شخصیت های سیاسی آمریکایی طرفدار تهاجم و الحاق کانادا بودند و حتی در اصول کنفدراسیون در سال ۱۷۷۷ پذیرش استان کبک (که پیش تر کانادا نامیده می شد) را به ایالات متحده پیش نویس کردند. در طول جنگ انقلاب آمریکا، آمریکایی ها به دره رود سنت لارنس حمله کردند، اما تلاش آنها توسط بریتانیایی ها دفع شد. آمریکایی ها همچنین در اوهایو کانتری - که در آن زمان جنوب غربی کبک محسوب می شد - با بریتانیایی ها و اقوام بومی هم پیمان جنگیدند. در پایان جنگ، سرزمین های جنوبی دریاچه های بزرگ به ایالات متحده تازه استقلال یافته واگذار شد و به قلمرو شمال غرب تبدیل شد. در جنگ ۱۸۱۲، آمریکایی ها بار دیگر به کانادا حمله کردند تا از بریتانیایی ها به دلیل به خدمت گرفتن اجباری ملوانان آمریکایی در دریاها و حمایت از اقوام بومی که در برابر گسترش غربی آمریک
ا مقاومت می کردند، انتقام بگیرند. اما این حمله نیز دفع شد که تا حد زیادی به دلیل تکیه بر نیروهای شبه نظامی ایالتی کم تجهیزات به جای ارتش دائمی بود. در طول و پس از جنگ داخلی آمریکا، چندین سیاستمدار آمریکایی خواستار الحاق کانادا به ایالات متحده شدند، زیرا آمریکا از حمایت مادی بریتانیا از کنفدراسیون خشمگین بود. یک تاریخ نگار ادعا می کند که این حمایت، جنگ را دو سال طولانی تر کرد، عمدتاً به دلیل فعالیت کشتی های دزدانه بریتانیایی که تسلیحات به کنفدراسیون منتقل می کردند. مأموران کنفدراسیون که در کانادا فعالیت می کردند، از بخش بزرگی از کانادایی ها حمایت دریافت کردند و این امر باعث شد که این مستعمره بریتانیایی به پایگاهی برای حمله به ایالات متحده تبدیل شود، مانند حمله سنت آلبانز. در سال ۱۸۷۲، در ادعاهای مربوط به کشتی "آلاباما"، ایالات متحده ۱۵٫۵ میلیون دلار به عنوان غرامت جنگ از بریتانیا دریافت کرد. این غرامت بابت خساراتی بود که تنها توسط کشتی های تجاری کنفدراسیون ساخته شده در بریتانیا وارد شده بود و بخشی از معاهده واشینگتن در سال ۱۸۷۱ بود. تاریخ نگار جوزف لویت یادآور می شود: نظرسنجی ها نشان داده اند که اقلیتی از کانا
دایی ها ممکن است از الحاق به ایالات متحده حمایت کنند، به طوری که در یک نظرسنجی توسط لگر مارکتینگ در سال ۲۰۰۱، این میزان تا ۲۰ درصد گزارش شد، در حالی که در نظرسنجی دیگری توسط همان شرکت در سال ۲۰۰۴، این رقم تنها ۷ درصد بود. پس از پیروزی در انتخابات سال ۲۰۲۴، دونالد ترامپ، رئیس جمهور منتخب ایالات متحده، بار دیگر درخواست ها و بحث هایی در مورد احتمال الحاق کانادا به ایالات متحده را مطرح کرد. با این حال، عملی شدن چنین اقدامی توسط ترامپ بسیار بعید است، زیرا کانادا به شدت بر حق حاکمیت خود بر کشورش تأکید دارد. لایحه ضمیمه سازی ۱۸۶۶. لایحه ضمیمه سازی کانادا به آمریکا در ۲ ژوئیه ۱۸۶۶ در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا معرفی شد، اما هیچ گاه به رای گذاشته نشد. این لایحه که توسط ناتانیل پی بنکس معرفی شد، خواستار ضمیمه سازی آمریکای شمالی بریتانیایی به وسیله خریداری بود. با وجود شکست خوردن لایحه ضمیمه سازی نواحی کانادای کنونی، یک سال بعد یعنی در ۱۸۶۷، ایالات متحده آمریکا منطقه آلاسکا را از روسیه خریداری کرد. در همان سال به فرمان ملکه انگلیس، نواحی آمریکای شمالی بریتانیایی متحد شده و کنفدراسیون مستعمره کانادا را تشکیل دادن
د. نقشه جنگی قرمز دهه ۱۹۳۰. نقشه جنگی قرمز با نام کامل تر «نقشه بنیانی مشترک نیروی دریایی و زمینی ایالات متحده آمریکا» از مجموعه نقشه های جنگی رنگ نشان بود که روش یک جنگ فرضی ایالات متحده آمریکا با بریتانیا را ترسیم می کرد. براساس این برنامه که به طور سری در دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی تهیه شد، در صورت حمله بریتانیا به آمریکا، ارتش آمریکا به کانادا حمله پیش دستانه کرده و نقاطی از آن را اشغال می کرد. این نقشه در سال ۱۹۳۹ و بعد از شروع جنگ جهانی دوم از دستور کار آمریکا خارج و در سال ۱۹۷۴ مهر محرمانه آن برداشته شد.
طاق صلح (; ) یک یادمان در مرز ایالات متحده آمریکا و کانادا است. این طاق بین سوری، بریتیش کلمبیا و بلاین، واشینگتن قرار دارد. ساخت این طاق که ۲۰٫۵ متر ارتفاع دارد توسط وکیلی به نام سم هیل انجام شد و در سال ۱۹۲۱ وقف آن صورت پذیرفت. طاق صلح در سال ۱۹۹۶ در ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. این طاق یاد پیمان گنت را که در سال ۱۸۱۴ امضا شد، گرامی می دارد و به عنوان نمادی بر رابطه صلح آمیز بلندمدت بین ایالات متحده و کانادا به کار می رود. اطراف این طاق پارکی با نام «پارک طاق صلح» قرار داشته و در نزدیکی آن یکی از بزرگ ترین مناطق عبوری مرزی بین کانادا و آمریکا قرار دارد.
سینماهای توهو () یک گروه سینمایی زنجیره ای در کشور ژاپن متعلق به شرکت توهو است. این گروه سینمایی که در سال ۱۹۹۷ تاسیس شده دارای ۶۶ مجموعه سینمایی در کشور ژاپن است.
لوتوس الیس یک خودروی دو نفرهٔ رودستر موتور وسط عقب-محور عقب است که اولین بار در سال ۱۹۹۴ رونمایی شد و پس از آن در سال ۱۹۹۶ توسط شرکت خودروسازی بریتانیایی لوتوس کارز به بازار معرفی شد. بدنهٔ الیس از جنس فایبرگلاس ساخته شده و بر روی یک شاسی آلومینیومی قالب ریزی شدهٔ محکم نصب شده است. این شاسی آلومینیومی که هزینهٔ تولید پایین و وزن بسیار کمی دارد، یک سکوی مستحکم را برای نصب قطعات سیستم تعلیق خودرو فراهم می کند. بیشینه سرعت این خودرو به می رسد. لوتوس الیس نام خود را از الیسا، نوهٔ رومانو آرتیولی، که در زمان معرفی این خودرو رئیس شرکت های لوتوس و بوگاتی بود، به ارث برده است. در سال ۱۳۹۵ شمسی، دو مدل الیس اس و کاپ ۲۲۰ از سری ۳ لوتوس الیس با موتور ۱٫۸ لیتری به بازار ایران عرضه شدند. سری ۱. لوتوس الیس ۱۹۹۶ وزن داشت و به دلیل برخورداری از این وزن پایین، و با وجود قدرت کم موتور ()، قادر بود به شتاب ۵٫۸ ثانیه دست یابد. وزن کم این خودرو در عین حال باعث بهبود مصرف سوخت و عملکرد ترمزها نیز شده بود. ارتفاع مرکز ثقل این خودرو برابر با بود که باعث بهبود عملکرد و چسبندگی خودرو در پیچ های مسیر شده بود. الیس سری ۱ توسط جولیان تام
سون، سرپرست بخش طراحی لوتوس در آن زمان، و ریچارد رکهام، مهندس ارشد لوتوس طراحی شده بود. در کنار انواع دیگر این خودرو با عملکرد بالا، شرکت لوتوس نسخه های محدود دیگری از این خودرو را نیز عرضه کرد. از جمله این مدل های می توان به اسپورت ۱۳۵ (۱۹۹۸/۹) با قدرت حدودی ، اسپورت ۱۶۰ (۲۰۰۰) با قدرت ، و اسپورت ۱۹۰ با قدرت اشاره کرد. مدل های ویژهٔ دیگری که از سری ۱ الیس عرضه شدند، شامل نسخهٔ پنجاهمین سالگرد (سبز/طلایی) برای بزرگداشت ۵۰ سال فعالیت شرکت لوتوس کارز، تیپ ۴۹ (دو رنگ قرمز و سفید با نام «برگ طلایی»)، و تیپ ۷۹ (جی پی اس مشکی/طلایی) که اشاره به شماره خودروهای موفق در مسابقات گرند پری داشتند، می شوند. سری ۱ لوتوس الیس ۸۰ در یک خط تولید اختصاصی در کارخانهٔ شرکت پروتون واقع در شاه عالم مالزی بین سال های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۰ به تولید رسید. از آنجا که مدل مونتاژ شده در مالزی بیشتر با استفاده از قطعات بومی تولید شده با منابع داخلی مالزی ساخته می شد، در مقایسه با نمونه های مشابه که در بریتانیا مونتاژ می شدند، دارای هزینه های ساخت کمتری بود. خودروهایی که در مالزی مونتاژ می شدند همچنین به بازارهای منطقه ای از جمله ژاپن، هنگ کنگ، است
رالیا و نیوزیلند نیز صادر می شدند. با این حال شرکت مادر، یعنی شرکت پروتون، به شدت تحت تأثیر بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا قرار گرفته بود و این موضوع در نهایت و تنها پس از گذشت سه سال از شروع مونتاژ و فروش حدود ۱۵۰ دستگاه، به پایان مونتاژ الیس در مالزی در اواخر سال ۲۰۰۰ میلادی انجامید. نمونه های تولید شده توسط پروتون دارای یک حرف «بی» انگلیسی در نویسهٔ یازدهم شماره شناسایی (وین) خود بودند؛ در حالی که خودروهایی که در هثل مونتاژ می شدند دارای کد «اچ» بودند. ۱۱۱اس. یک نسخهٔ سریع تر از الیس با نام ۱۱۱اس، که با اشاره به شماره تیپ الیس (تیپ ۱۱۱) نامگذاری شده بود، و به یک موتور ۱٫۸ لیتری سری-کی روور، که در روور ام جی اف نیز مورد استفاده قرار گرفته بود، مجهز بود، در ابتدای سال ۱۹۹۹ معرفی شد. این خودرو از سیستم کنترل سوپاپ متغیر (وی وی سی) بهره مند بود که امکان زمان بندی و حرکت متغیر پیوسته را فقط برای سوپاپ های ورودی فراهم می کرد. این فناوری باعث مسطح تر شدن نمودار افزایش گشتاور از دورهای پایین تر موتور، و دستیابی به قدرت خروجی اعلام شده ای برابر با می شد. شتاب این خودرو تحت تأثیر استفاده از یک جعبه دنده دستی با ضریب های نزدیک
تر و ضریب نهایی کمتر، بهبود یافته بود. از سایر تغییراتی که در این مدل اعمال شده بود، می توان به مواردی نظیر لایه های بیشتر تشک در صندلی ها، پوشش چراغ های جلو، بالهٔ عقب، دیسک ترمزها با سوراخ های ضربدری، بادگیر شیشه های آلیاژی و رینگ های ۶ بازو اشاره کرد. چرخ های عقب که در این خودرو کمی پهن تر از مدل استاندارد بودند، شرکت لوتوس را جهت مطابقت با استانداردها و قوانین منطقهٔ یورو، به استفاده از گل پخش کن در پشت فضای چرخ های عقب مستلزم کردند. مدل ۱۱۱اس همچنین به یک جلوپنجرهٔ «چیپ کاتر» مجهز شد. ۳۴۰آر. خودروی ۳۴۰آر ابتدا در قالب یک مدل مفهومی در سال ۱۹۹۸ و در نمایشگاه خودروی بیرمنگام رونمایی شد. این خودروی رودستر که نمونهٔ تولیدی آن در سال ۲۰۰۰ به بازار عرضه شد، تنها به تعداد ۳۴۰ دستگاه تولید شد. عدد ۳۴۰ در نام این خودرو در ابتدا و در نمونهٔ اولیه به نسبت قدرت به وزن آن اشاره داشت که با توجه به وزن ۵۰۰ کیلوگرمی و توان موتور برابر با در نمونهٔ اولیه، معادل ۳۴۰ اسب بخار به ازای هر تن بود. با این حال در مدل تولیدی وزن خالص این خودرو ۷۰۱ کیلوگرم با نسبت قدرت به وزن ۲۵۲ اسب بخار برای هر تن بود و در کمترین حالت در تیپ م
سابقه ای وزن آن به ۵۶۸ کیلوگرم می رسید؛ در نام نسخهٔ تولیدی ۳۴۰آر، عدد ۳۴۰ تنها به تعداد محدود تولید آن اشاره می کرد. موتور نصب شده بر روی ۳۴۰آر همان موتور چهار سیلندر خطی سری-کی روور بود که با بهینه سازی های انجام شده، علاوه بر تولید ۱۷۷ اسب بخار نیرو، قادر به تولید گشتاور بود. این نیرو و گشتاور تولید شده توسط پیشرانه در ترکیب با وزن خالص بسیار کم، امکان دستیابی به شتاب ۴٫۴ ثانیه ای، و بیشینه سرعت را برای این خودرو فراهم می کرد. ۳۴۰آر قادر بود در زمان ۱۲٫۵ ثانیه به سرعت دست یافته و مسافت یک چهارم مایل (۴۰۰ متر) را در زمان ۱۳٫۷ ثانیه و با حداکثر سرعت طی کند. اکسیج. لوتوس اکسیج سری ۱، که در سال ۲۰۰۰ معرفی شد، دارای همان موتور ۱٫۸ لیتری چهار سیلندر خطی تنفس طبیعی سری-کی روور با تیونینگ وی اچ پی دی (نوع عملکرد بسیار بالا) بود که در حالت استاندارد قادر به تولید در دور موتور ۷٬۸۰۰ دور بر دقیقه بود. شتاب این خودرو برابر با ۴٫۹ ثانیه بود و بیشینه سرعت آن به می رسید. نسخهٔ دیگری از این خودرو که مخصوص رانندگی در پیست طراحی شده بود، با توان خروجی در دسترس بود. کمی پس از معرفی اکسیج سری ۱، نسل دوم خودروی الیس معرفی شد،
با این حال نسل نخست اکسیج از همان چراغ های گرد سری ۱ الیس بهره مند بود. از این خودرو در مجموع ۶۰۴ دستگاه تا سال ۲۰۰۲ به تولید رسید و تا سال ۲۰۰۴ و زمان معرفی سری ۲، جانشینی برای آن عرضه نشد. سری ۲. تولید لوتوس الیس سری ۲ از اکتبر سال ۲۰۰۰ در کارخانهٔ جدید شرکت لوتوس در هثل آغاز شد. این خودرو اولین خودروی ساخت لوتوس بود که طراحی آن با استفاده از رایانه انجام گرفت و این موضوع باعث شد که فرایند طراحی و توسعهٔ آن در کمتر از یک سال انجام بپذیرد. بدنهٔ الیس اس۲ در مقایسه با سری ۱، که دارای خطوط منحنی و ملایم تر بود، از زوایای تیز و خطوط خشن تری برخوردار بود. به گفتهٔ استیو کریجینز که سرپرست تیم طراحی سری ۲ الیس بود، طراحی ظاهری این خودرو در واقع با «پوشاندن» بخش ها و قطعات فنی با بدنه آغاز شد. چرا که به گفتهٔ او «هر فضای خالی، حتی برای تأثیر گذاشتن بر زیبایی ظاهری، باعث افزایش وزن می شود، و یک لوتوس باید سبک وزن باشد.» به گفتهٔ کریجینز، مواردی همچون حجم زیاد بخش عقب بدنه شامل گلگیرها، محفظهٔ موتور و سپر عقب، و ارتفاع کم دماغه، در کنار رینگ های بزرگ تر برای چرخ های عقب نسبت به چرخ های جلو، همگی برای تأکید بر محور عق
ب بودن این خودرو اعمال شده اند. چراغ های جلوی سری ۲ شباهت زیادی به چراغ های مدل ۳۴۰آر سری ۱ داشتند و چهار چراغ گرد در عقب، که چراغ های راهنما و دنده عقب را نیز در خود جای داده بودند، یادآور مدل مفهومی ام۲۵۰ بوند. در فضای داخلی سری ۲ بخش هایی از شاسی مونوکوک آلومینیومی آن نمایان بودند. صندلی های این خودرو در سری ۲ مورد بازنگری قرار گرفتند و پشتیبان های پشت سر سرنشینان به گونه ای طراحی شده بودند که علاوه بر کاهش صدای باد، دو عدد بلندگوی سیستم صوتی خودرو را نیز در خود جای دهند. برای اولین بار، در انواع مدل های خودروی الیس، از یک سیستم صوتی با چهار بلندگو استفاده می شد و دو عدد بلندگوی اضافه نیز در گوشه های داشبورد قابل نصب بودند. دو شلف منحنی در زیر داشبورد برای قرار دادن اشیاء مختلف به عنوان یک گزینهٔ سفارشی در دسترس بود که یک دیوارهٔ آلومینیومی متحرک بر روی آن ها نصب می شد تا اشیائی همچون بطری های نوشیدنی یا تلفن همراه را در جای خود ثابت نگه دارد. الیس سری ۲، علاوه بر تیپ استاندارد، دارای دو سطح امکانات دیگر با نام های «اسپورت تورینگ» و «ریس تک» بود. تیپ اسپورت تورینگ، که برای سفرها و رانندگی های طولانی طراحی
شده بود، از چرم نوبوک در پوشش صندلی ها، رودری ها، و بخش هایی از داشبورد، و همچنین از کفپوش هایی برای کف کابین بهره مند بود. در حالی که تیپ ریس تک بیشتر بر خصوصیات کاربردی متمرکز بود و برای القای بیشتر حالت اسپورت، در فضای داخلی آن از مواد به کار رفته در خودروهای مسابقه ای استفاده شده بود. موتور به کار رفته در سری ۲، همان موتور ۱٫۸ لیتری چهار سیلندر سری-کی روور با قدرت در ۵٬۶۰۰ دور بر دقیقه، و گشتاور در دور موتور ۳٬۵۰۰ دور بر دقیقه بود که برای سری یک نیز در نظر گرفته شده بود؛ با این تفاوت که برای بهبود عملکرد، به تکنولوژی های جدید برای برنامه ریزی موتور و کاهش آلاینده های خروجی مجهز شده بود. جعبه دندهٔ این خودرو، به دلیل استفاده از چرخ های بزرگ تر (۱۶ اینچ در جلو و ۱۷ اینچ در عقب)، از نوع ضریب کوتاه بود تا امکان دستیابی به شتاب و کیفیت رانندگی بهتر را برای الیس فراهم کند. شتاب الیس سری ۲ معادل ۵٫۷ ثانیه، حداکثر سرعت آن برابر با ، و وزن خالص آن بود. الیس سری ۲ در ایالات متحده. از ابتدای عرضهٔ خودروی الیس در سال ۱۹۹۷، شرکت لوتوس وعدهٔ عرضهٔ این خودرو در ایالات متحده را داده بود. با این حال پس از گذشت چندین سال و
با معرفی نسل دوم، سرانجام در ماه مهٔ ۲۰۰۴ الیس برای اولین بار وارد بازار این کشور شد. با این حال، ۳ سال پیش از عرضهٔ رسمی در ایالات متحده، یک شرکت واردکنندهٔ کالا در آمریکا به نام سان اینترنشنال، نمونه ای از الیس را با نام الیس تیپ-آر به بازار معرفی کرد. این مدل به پیشرانهٔ ۱٫۸ لیتری آکورا انتگرا تیپ-آر مجهز شده بود که با توان می توانست الیس را در زمان ۴٫۶ ثانیه از حالت سکون به سرعت برساند. الیس برای کسب مجوز ورود به بازار ایالات متحده، به تجهیزاتی نظیر کیسه های هوا، ترمزهای ضد قفل، و سیستم تهویهٔ مطبوع، که مدل موجود در بازار اروپا فاقد آن ها بود، مجهز شد. موتور سری-کی روور که از ابتدای معرفی الیس سری ۱ در این خودرو مورد استفاده قرار گرفته بود، تا زمان عرضهٔ سری ۲ در ایالات متحده توسط شرکت لوتوس برای مطابقت با قوانین آلاینده های این کشور مورد بازبینی قرار نگرفته بود و لوتوس به تنهایی از پس هزینه های مربوط به این بازنگری برنمی آمد. یک مهندس توسعهٔ بازنشسته به نام راجر بکر، که فعالیت خود را در شرکت لوتوس و در زمان مدیریت کالین چاپمن، بنیانگذار این شرکت، آغاز کرده بود، مسئولیت پروژهٔ دریافت مجوز عرضه در آمریکا
را بر عهده داشت و از میان گزینه های موجود، با توجه به رابطهٔ دیرینهٔ لوتوس و تویوتا، موتور ۱٫۸ لیتری تویوتا سلیکا جی تی-اس، به همراه جعبه دندهٔ شش سرعتهٔ هماهنگ با این موتور، یعنی جعبه دندهٔ سی۶۴ تویوتا را برای نصب بر روی الیس ویژهٔ ایالات متحده انتخاب کرد. لوتوس برای این موتور از سیستم های ورودی و اگزوز متفاوت، و سیستم های الکترونیکی مدیریت موتور ساخت خود استفاده کرد که نتیجهٔ این تغییرات افزایش نیروی تولیدی این موتور به میزان ۱۰ اسب بخار و دستیابی به بیشترین توان ۱۹۰ اسب بخار و گشتاور بود. الیس سری ۲ ویژهٔ ایالات متحده در مقایسه با مدل اروپایی، تنها ۱۴٪ سنگین تر بود؛ اما نیروی موتور آن ۶۰٪ نسبت به مدل اروپایی افزایش یافته بود و این موضوع باعث تفاوت چشمگیر در عملکرد این دو مدل شده بود. این خودرو قادر بود در زمان ۴٫۹ ثانیه از سرعت ۰ به ، در زمان ۱۲٫۶ ثانیه از ۰ به ، و در نهایت به بیشینه سرعت دست یابد. سری ۳. لوتوس الیس سری ۳ در مارس ۲۰۱۰ و در نمایشگاه خودروی ژنو رونمایی، و در ماه آوریل همان سال وارد بازار بریتانیا شد. سری ۳، که در واقع مدل فیس لیفت شدهٔ سری ۲ الیس بود، در نمای جلو تغییراتی از جمله چراغ های جد
ید یک پارچه (بر خلاف چراغ های دو تکهٔ سری ۲) با چراغ های ال ئی دی رانندگی در روز، سپر، شکاف دهنده، و درپوش فضای بار جدید جلو، و دهانهٔ ورودی هوای پهن تر را تجربه کرده بود. در نمای عقب این خودرو نیز از سپر و درپوش موتور جدید استفاده شده بود. این تغییرات اعمال شده در طراحی جدید بدنه، باعث کاهش نیروی پسار به میزان ۴٪ و در نتیجه بهبود مصرف سوخت و میزان آلاینده های خروجی موتور شده بود. برای اولین بار در نسل های مختلف خودروی الیس، در سری ۳ از یک موتور ۱٫۶ لیتری با قدرت و گشتاور در دور موتور ۴٬۴۰۰ دور بر دقیقه استفاده شد. این موتور که در مدل پایهٔ الیس مورد استفاده قرار می گرفت، در هر کیلومتر ۱۵۵ گرم گاز تولید می کرد، که نسبت به مدل پایهٔ سری پیشین، ۱۳٪ کاهش یافته بود. مصرف سوخت این موتور نیز برابر با بود که در مقایسه با مدل پیشین، که از موتور ۱٫۸ لیتری سری-کی روور بهره مند بود، ۲۱٪ کاهش یافته بود. موتور ۱٫۸ لیتری مورد استفاده در مدل الیس آر با قدرت ، و موتور ۱٫۸ لیتری سوپرشارژ مدل الیس اس با قدرت نیز به ترتیب ۱۹۶ و ۱۹۹ گرم در هر کیلومتر گاز تولید می کردند. تمامی موتورهای نصب شده بر روی مدل های مختلف الیس سری ۳، به
یک جعبه دندهٔ ۶ سرعته با ضریب نزدیک مجهز شدند. از دیگر امکانات ارائه شده برای این مدل می توان به دو نوع رینگ آلیاژی سبک برای چرخ ها، و سامانهٔ کنترل پیمایش (کروز کنترل) اشاره کرد. الیس سری ۳ در مدل پایه و با موتور ۱٫۶ لیتری، طبق سنت لوتوس در تولید این خودرو با کمترین وزن ممکن، دارای وزن ۸۷۶ کیلوگرم بود که باعث بهبود عملکرد ترمزها و همچنین کاهش سفتی فرمان مکانیکی آن شده بود. الیس کلاب ریسر. در نمایشگاه خودروی ژنو سال ۲۰۱۱، شرکت لوتوس یک نسخه از الیس را با نام «کلاب ریسر» معرفی کرد. ساختار شاسی این مدل نسبت به مدل پایه پیچیده تر بود و اقداماتی جهت کاهش وزن در آن انجام گرفته بود. مهم ترین تغییر اعمال شده در مدل کلاب ریسر، افزوده شدن یک حالت اسپورت به سامانهٔ مدیریت عملکرد دینامیکی لوتوس بود. این حالت با مدیریت عملکرد ترمزهای ضد قفل در پیچ های مسیر، کنترل گشتاور پسار، قفل دیفرانسیل، کنترل کشش، کنترل پایداری، سیستم کمکی ترمز هیدرولیکی، و توزیع الکترونیکی نیروی ترمز، باعث افزایش حداکثر کشش و لغزش مجاز، و در نتیجه کاهش کم فرمانی در این خودرو می شد. این خودرو همچنین به یک میل موج گیر قابل تنظیم در جلو مجهز شده بود. م
وتور در نظر گرفته شده برای مدل کلاب ریسر، همان موتور ۱٫۶ لیتری مدل پایه با قدرت بود. با این حال یک پکیج افزایش قدرت شامل سیستم ورودی هوا و اگزوز منحصر به فرد برای این خودرو ارائه شده بود که توان موتور را به می رساند. استفاده از رینگ های چرخ و باتری سبک، جایگزینی نشان ها با برچسب، حذف سقف تاشوی پارچه ای، و حذف امکانات رفاهی و ایمنی مانند قفل مرکزی، رادیو و بلندگوها، عایق صوتی، کفپوش ها، جای پای سرنشین، گل پخش کن ها، و کیسه های هوای راننده و سرنشین، در نهایت به کاهش وزن حدود ۲۵ کیلوگرمی (۲۴٫۹۶ کیلوگرم طبق اعلام لوتوس)، و دستیابی به وزن خالص در این مدل منجر شده بود. نسخهٔ کلاب ریسر لوتوس الیس تنها در بازارهای سطح اروپا عرضه شد. این خودرو در صورت مجهز شدن به پکیج افزایش قدرت، مجاز به رفت و آمد در سطح خیابان ها نبود و تنها در پیست های مسابقه قابل استفاده بود. کاپ ۲۲۰. مدل کاپ ۲۲۰ که در سال ۲۰۱۵ عرضه شد، از همان موتور ۱٫۸ لیتری سوپرشارژ الیس اس با قدرت برخوردار بود. با این حال، به دلیل استفاده از کیت آیرودینامیکی جدید و ساختار محکم تر شاسی، عملکرد و فرمان پذیری آن بهبود یافته بود. سیستم صوتی، تهویه مطبوع، و عایق ها
ی صوتی به صورت سفارشی بر روی این مدل قابل نصب بودند. شکاف دهندهٔ هوا، ورودی های هوای پره ای جانبی، و ترکیب بالهٔ بزرگ و دیفیوزر در عقب، در سرعت نیروی رو به پایین معادل ۱۰۰ کیلوگرم برای افزایش چسبندگی را برای این خودرو فراهم می کردند. مصرف سوخت این مدل برابر با بوده و بیشینه سرعت آن به می رسید. نیروی رو به پایین ایجاد شده در حداکثر سرعت این خودرو برابر با ۱۲۵ کیلوگرم بود. در نمای ظاهری الیس کاپ ۲۲۰، از رنگ آمیزی مشکی برای رینگ های چرخ، ورودی های هوای جانبی، درپوش موتور، و سقف ثابت فلزی استفاده شده بود. کاپ ۲۵۰. در سال ۲۰۱۷ الیس کاپ ۲۵۰ به عنوان جانشینی برای مدل کاپ ۲۲۰ معرفی شد. با توجه به بهره مندی این خودرو از مواد سبک در بخش های مختلف، وزن خالص آن به رسیده بود. برای کاهش وزن بیشتر، قطعات فیبر کربنی در بدنه و تزئینات داخلی، و یک سیستم اگزوز از جنس تیتانیوم نیز در قالب گزینه های انتخابی قابل سفارش بودند که وزن خودرو را به می رساندند. پیشرانهٔ به کار رفته در این خودرو همان موتور ۱٫۸ لیتری چهار سیلندر سوپرشارژ مورد استفاده در مدل کاپ ۲۲۰ بود که با نصب یک کمپرسور مگنوسون آر۹۰۰ و نرم افزار مدیریت موتور سفارشی، تو