Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازیافته یا اسپارتان یک فیلم اکشن محصول مشترک آمریکا و آلمان به کارگردانی دیوید ممت با بازی وال کیلمر، درک لوک، تیا تکسادا، اد اونیل تیا تکسادا، ویلیام اچ میسی، و کریستن بل همراه می باشد. این فیلم در ایالات متحده و کانادا در ۶تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۰۴ منتشر شد. داستان. جوان یکی از اعضای رده بالای دولت ربوده شده است و مامور «اسکات» به دلیل روشهای غیرمامول و خشن اما نتیجه بخش خود، به تیم سرویس مخفی منتقل می شود تا در پرونده ی پیدا کردنش کمک کند و ...
پرترهٔ یک بانو یا پرترهٔ یک زن () یک نقاشی رنگ روغن روی پنل چوب بلوط در اندازهٔ کوچک است که در حدود سال ۱۴۶۰ میلادی توسط نقاش هلندی روخیر فان در ویدن کشیده شده است. این نقاشی از شکل های هندسی ای تشکیل شده که حجاب زن، خطوط گردن، چهره و بازوهای او را تشکیل می دهند و با کاهش روشنایی، چهره و روسری او را به نمایش می کشند. تضاد زندهٔ میان تاریکی و روشنایی، زیبایی و ظرافت گوتیک این مدل را به نحوی تقریباً غیرطبیعی افزایش می دهد. فان در ویدن تا پایان عمر خود مشغول انجام پرتره نگاری محول شده به او بود. ویدن به طور گسترده ای توسط نقاشان نسل بعد به دلیل تعبیرهای نافذ در شخصیت هایش تحسین شده است. در این اثر، تواضع و رفتار محافظه کارانهٔ بانو در ساختار بدنی او، چشم هایی با زاویهٔ پایین و انگشتانی قلاب شده مشخص می شود. وی قدبلند و باریک است و با توجه به ایده آل های گوتیک، قدبلند رسم شده است. شانه هایی باریک، موهایی به سفتی بسته شده، پیشانی بلند و چارچوب ایجادشده با روسری، نشانه های بلندی قامت او هستند. هرچند که نام سوژه ثبت نشده و ویدن اثر را نام گذاری نکرده، این نقاشی تنها پرتره از یک زن است که فان در ویدن آن را امضا کرده
است. با وجود عدم پایبندی فان در ویدن به اصول آرمان گرایی، او به طور کلی در طراحی سوژه هایش اغراق می کند. او مدل هایش را بسیار خوش لباس و با چهره هایی اغلب گرد تصویر کرده است. ویدن سبک زیبایی شناسی مخصوص به خود را داشته و پرتره هایش از زنان اغلب شباهت قابل توجهی با یکدیگر دارند. از زمان اهدای نقاشی در سال ۱۹۳۷ میلادی تا کنون، این اثر در نگارخانهٔ ملی هنر واقع در واشینگتن، دی.سی. نگهداری می شود. "پرترهٔ یک بانو" سی وچهارمین اثر در کاتالوگ رزونهٔ ویدن است. از این اثر به عنوان «مشهور میان تمامی پرتره های زنان در تمام مکاتب» یاد شده است. ترکیب. زن، که احتمالاً در پایان دورهٔ نوجوانی یا اوایل بیست سالگی خود است، در حالت نیم رخ و سه چهارم تصویر شده و بر پس زمینه ای دوبعدی به رنگ آبی-سبز قرار گرفته است. پس زمینه تخت بوده و فاقد جزئیات معمول در آثار مذهبی فان در ویدن است. ویدن همانند نقاش هم دوره اش یان وان آیک در هنگام کار روی پرتره ها، از پس زمینهٔ تیره استفاده کرده تا توجه اثر روی سوژه متمرکز باشد. تا پیش از دورهٔ فعالیت هانس مملینگ، یکی از شاگردان ویدن، هیچ یک از نقاشان هلندی دست به تصویر کردن پرتره ها روی پس زمین
ه ای از محیط های خارجی یا مناظر نزده بودند. در این اثر، پس زمینهٔ تخت به بیننده اجازه می دهد تا روی چهره و متانت زن تمرکز کند. زن، لباسی زیبا و کوتاه به رنگ مشکی با نوارهایی تیره از جنس خز در بخش گردن و مچ پوشیده است. لباس های او از سبک بورگوندی است که در آن زمان مد بوده که بلندی قامت و باریکی اندام را، که ایده آل های زیبایی شناسی گوتیک هستند، پررنگ تر می کند. لباس او با کمربندی سرخ رنگ زیر سینه هایش محکم شده است. هنین گاومیشی زن با پوششی بزرگ و شفاف تزیین شده که بر شانه هایش افتاده و تا بازوی او ادامه دارد. توجه فان در ویدن به ساختار پوشش و طراحی باجزئیات سنجاق های تثبیت کنندهٔ پوشش زن، از عناصر معمول در آثار اوست. حجاب زن شکل الماس داشته و با جلیقه ای روشن در زیر لباس او هماهنگی دارد. گرچه زن اندکی زاویه دار تصویر شده، موقعیت او به وسیلهٔ خطوط درهم رفتهٔ بازوان، چاک سینه و حجاب، در وسط نقاشی قرار گرفته است. سر زن اندکی روشن است و باعث شده تا اختلاف نور شدیدی بین سر و پوست او وجود نداشته باشد. او چهره ای باریک و بلند و ابروها و پلک هایی برداشته شده دارد و حد فاصل موها و پیشانی اش، برای بلندترشدن پیشانی، خالی
از مو است. موهای او به سفتی پشت سرش و در یک پوشش بسته شده و مقدار باقی مانده هم بالای گوش هایش قرار گرفته است. روسری بلند و حد فاصل دقیق و واضح میان موها و چهرهٔ زن، صورت بلند او را برجسته تر ساخته و ظاهری حجارانه به آن داده اند.با توجه به گفته های یک مورخ هنری به نام نوبرت شنیدر، گوش چپ زن به نحوی غیرطبیعی بلند بوده و بیش از موازی بودن نسبت به بینی، با چشم های او موازی است. این جایگاه خاص احتمالاً ترفندی هنرمندانه برای ادامه یافتن خط مورب بخش داخلی سمت راست حجاب زن است. در قرن پانزدهم میلادی، حجاب ها معمولاً با هدف تواضع و پنهان سازی هوس و شهوت موجود در گوشت و پوست برهنهٔ بدن انسان پوشیده می شدند؛ اما در این اثر، حجاب اثر معکوس دارد؛ چرا که چهرهٔ زن با روسری پوشانده شده تا توجه بیننده به زیبایی او جلب شود. دست های زن، مشابه وضعیت دعا، محکم در یکدیگر زنجیر شده است. دست ها پایین ترین قسمت نقاشی اند و به همین دلیل، چنین به نظر می رسد که روی قاب تابلو قرار گرفته باشند. فان در ویدن دست ها را در ناحیهٔ کوچکی از نقاشی تصویر کرده و به نظر می رسد که او برای جلوگیری از جلب توجه و نگه داشتن تمرکز بیننده روی چهرهٔ زن،
این اقدام را انجام داده است. از آنجا که فان در ویدن اغلب جایگاه اجتماعی مدل هایش را با تصویرسازی چهره و دست های آنان نشان می دهد، انگشتان باریک و بلند زن با جزئیات بسیار ریزی تصویر شده اند. آستین لباس زن از مچ او فراتر رفته و انگشتان او در چند لایه درون هم فرورفته اند. تصویرسازی پیچیدهٔ این بخش، پرجزئیات ترین بخش نقاشی است و شکل هرم مانند بخش بالایی نقاشی را تکرار می کند. چشمان زن با تواضع به سمت پایین خیره شده و در تضاد با پوشش غیرمعمول او هستند. پرهیزکاری موجود در او به وسیلهٔ نقش مایه هایی معمول در آثار فان در ویدن، به تصویر کشیده شده است. چشمان و بینی کشیده اند و لب پایینی او با استفاده از اختلاف غلظت رنگ و روشنایی، بزرگتر تصویر شده است. بعضی از خطوط عمودی اطراف این بخش ها، توجه بیشتری به خود جلب می کنند. مردمک چشم زن بزرگ شده و ابروهای او اندکی بالاتر از حد معمول قرار گرفته است. افزون بر این، خطوط چهرهٔ او اندکی غیرطبیعی و انتزاعی و خارج از قید و بند معمول در فضای طراحی های انسانی قرن پانزدهم میلادی طراحی شده اند. روش شناسی او توسط یک مورخ هنری به نام اروین پانوفسکی، چنین توصیف شده است: «روخیر روی بعضی و
یژگی های برجسته—از زاویهٔ چهره خوانی و روان شناسی—متمرکز است که بیشتر با خط تصویر می شوند». پیشانی بلند او و دهان باجزئیاتش نشانه ای از طبیعت خردمندانه، زاهدانه و پرشور اوست و نمادی از «کشمکشی حل نشده در شخصیت او» به شمار می رود. پانوفسکی به نوعی «تحریک پذیری سوزاننده» هم اشاره کرده است. با وجود ناشناس بودن سوژه، برخی مورخان احتمال هایی دربارهٔ هویت او ارائه داده اند. بر پایهٔ شباهت های چهره، ویلهلم استین در اوایل قرن بیستم میلادی او را ماری د والنگین، دختر نامشروع فیلیپ سوم، دانست. با این وجود، این ادعا مورد مناقشه بوده و در سطح گسترده پذیرفته نشده است. با توجه به دست های زن، که به نظر می رسد با هدف استراحت روی قاب پایینی نقاشی قرار دارند، نظر عمدهٔ مورخان هنری بر مستقل بودن این اثر و مذهبی نبودن آن است. ممکن است این نقاشی جفتی برای نقاشی دیگری از همسر او باشد؛ اما پرترهٔ دیگری که سبک مشابه "پرترهٔ یک بانو" داشته باشد یافت نشده است. دوری از آرمان انگاری. فان در ویدن در پرتره ها از عرف رایج نقاشان هم دوره اش، یان وان آیک و رابرت کمپین، پیروی می کند. در اوایل تا اواسط قرن پانزدهم میلادی، این سه هنرمند از نخستی
ن اعضای نسل نقاش های «رنسانس شمالی» بودند. این سه نفر نخستین افراد اهل اروپای شمالی هستند که اعضای طبقهٔ متوسط و بالا را به جای وضعیتی آرمانی، در وضعی طبیعی تصویر می کنند. در هنر اولیهٔ هلندی، پرترهٔ روحانیون و اشراف در حالتی برتر و برجسته کشیده می شد. در آثاری همچون "پرترهٔ مردی با یک عمامه" (۱۴۳۳)، یان وان آیک این سنت را شکسته و از زاویهٔ سه چهارم چهره نقاشی کرده است. این سبک بعدتر تبدیل به استانداردی در هنر هلندی شد. در "پرترهٔ یک بانو"، فان در ویدن از شیوهٔ مشابهی بهره برده که اجازهٔ توصیف بهتر شکل سر و ویژگی های چهرهٔ سوژه را به او داده است. زن در نمای نیم رخ تصویر شده که درهم بردن دست ها دور کمر را ممکن کرده است. با وجود آزادی عمل موجود در این آثار، پرتره های فان در ویدن از زنان مفهوم و ساختار به شدت مشابهی دارند. این آثار با پرتره های کمپین از زنان هم شباهت زیادی دارند. بیشتر این نقاشی ها سه چهارم رخ و نیم تنه هستند. این دو معمولاً مدل هایشان را بر پس زمینه ای تیره تصویر می کنند که بی جزئیات و در تمام آثار، یکسان است. با وجود شهرت این پرتره ها به دلیل حس ترحم موجود در آن ها، ویژگی های چهرهٔ زنان به شدت
مشابه یکدیگر است. این موضوع نشان می دهد که با وجود عدم پایبندی فان در ویدن به سنت آرمان انگارانهٔ موجود، او برای راضی کردن مدل هایش از شیوه هایی برای نشان دادن معیارهای زیبایی معاصر در پرتره ها استفاده کرده است. بیشتر پرتره های فان در ویدن سفارش هایی از سمت افراد مشهور بودند؛ او تنها پنج نقاشی (از جمله "پرترهٔ یک بانو") کشید که شخص سفارش دهنده، در آن ها حضور نداشت. مشخص شده که در "پرترهٔ فیلیپ دا کروی با باکره و نوزاد" (دههٔ ۱۴۶۰ م) اثر فان در ویدن، او با پنهان کردن بینی بزرگ و آویختگی فک پایینی این نجیب زادهٔ جوان اهل فلاندر، او را زیباتر نشان داده است. نوربرت شنیدر ضمن ارتباط این گرایش فان در ویدن با پرترهٔ واشینگتن، می نویسد: «فان آیک طبیعت را خام، همان گونه که بوده، به تصویر می کشد، روخیر با کمک یک قلم واقعیت فیزیکی را بهتر کرده و طبیعت و ذات انسانی را متمدن و خالص می کند». در مقایسه با یک نقاشی کارگاهی به شدت مشابه که در نگارخانهٔ ملی لندن نگهداری می شود، این اثر کیفیت بسیار بالاتری دارد. نقاشی موجود در لندن نرم تر و گردتر است و در مقایسه با اثر نهایی، جوان تر بوده و ویژگی های اختصاصی کمتری دارد. از لحا
ظ فنی، لطافت موجود در نقاشی لندن کمتر از اثر موجود در واشینگتن دی.سی. است. با این وجود، هر دو اثر از لباس و حالت چهرهٔ مشابهی بهره می برند. فان در ویدن بیش از تمرکز روی بازخورد احساسی و زیبایی شناسی خودِ پرتره، روی کلیّت نقاشی متمرکز بود. لورن کمپبل، مورخ هنری و نمایشگاه گردان، دلیل شهرت این پرتره را بیش از زیبایی تصویر، «سادگی زیبای الگویی که [مدل] ایجاد کرده است» می داند. با وجود عدم پایبندی فان در ویدن به آرمان گرایی، او سبک زیبایی شناسی خود را دارد و از این سبک در پرتره ها و تصاویر مذهبی اش استفاده کرده است. زیبایی شناسی فان در ویدن شامل حس صمیمیت اندوهگینی است که به تمام پرتره های او حالتی غالب و برتر بخشیده است. علی رغم طبیعی تر بودن آثار ویدن از آثار مربوط به هنرمندان قدیمی تر، رویکرد فردگرایانهٔ او نسبت به پارسایی سوژه هایش اغلب به کنارگذاشتن قوانین مقیاس بندی منجر شده است. جان واکر، مدیر پیشین نگارخانهٔ ملی هنر، نقاشی را نامأنوس خوانده؛ اما باور دارد که با وجود زشتی ویژگی های فردی مدل، «به طرز غریبه ای زیبا» است. تا زمان تکمیل اثر، فان در ویدن از لحاظ شهرت از وان آیک هم فراتر رفته بود و این نقاشی بیش
از تلخی فیزیکی، دچار تلخی معنوی است. ویدن به استفاده از تلخی معنوی در آثارش مشهور است. وضعیت و منشأ اثر. با وجود عدم نام گذاری اثر توسط فان در ویدن و عدم ثبت نام مدل در بایگانی های باقی مانده از آن دوره، سبک پوشش زن باعث شده تا این اثر در ردیف آخرین کارهای دورهٔ شغلی ویدن قرار بگیرد. احتمال تعلق اثر به حدود ۱۴۶۰ میلادی، بر اساس پوشش مد روز زن و ترتیب تکامل سبک نقاشی فان در ویدن ارائه شده است. با این وجود، احتمال اتمام این نقاشی پس از این تاریخ هم وجود دارد. "پرترهٔ یک بانو" بر تخته ای از چوب بلوط کشیده شده که عمودی برش خورده و از هر طرف تخته فاصلهٔ معینی دارد. پنل با گسو آماده شده و سپس نقاشی با استفاده از یک رنگ روی آن کشیده شده است. لعاب رنگین روغنی پس از آن اضافه شده و امکان ایجاد رنگ بندی درجه بندی شدهٔ لطیف و شفاف را فراهم کرده است. بازتاب نگاری فروسرخ نشان می دهد که فان در ویدن پیش از آغاز کار، طرح اثر را روی تابلو نکشیده و نشانی از دیگر روش های رسم اولیه هم وجود ندارد. بازتاب نگاری نشان می دهد که بانو پیش از اعمال تغییرات در حین پیشرفت اثر، لاغرتر بوده و قامت بلندتری داشته است. پس زمینه ای ضخیم زیر بخ
شی از کمربند قرار گرفته و نشان می دهد که نیم تنهٔ ابتدایی عریض تر بوده است. این تغییرات در تصویربرداری با پرتو ایکس هم مشخص هستند. تابلو در وضعیت نسبتاً خوبی قرار دارد و چندین بار تمیز شده که آخرین آن در سال ۱۹۸۰ بوده است. بخش هایی از حجاب، روسری و آستین لباس رنگ خود را از دست داده و گوش زن دچار ساییدگی شده است. منشأ نقاشی مشخص نیست و احتمال عدم اشارهٔ اسناد اولیه به این اثر هم وجود دارد. یکی از شاهزاده های اهل وورلیتس، آنهالت، احتمالاً لیوپولد فردریچ فرانز (مرگ در ۱۸۱۷)، در اوایل قرن نوزدهم میلادی مالک نقاشی بوده است. به نظر می رسد که پس از آن نقاشی به لیوپولد چهارم (مرگ در ۱۸۷۱) رسیده باشد. در سال ۱۹۰۲، نقاشی برای نمایش به نمایشگاهی واقع در هتل د گوورنمنت پراوینسیال واقع در بروخه فرستاده شده است. تا سال ۱۹۲۶، اثر به یک دوک آنهالت تعلق داشته و پس از آن به دووین برادرز فروخته شده است. این گروه معاملهٔ هنری سپس آن را در همان سال به اندرو دابلیو. ملون فروختند. سال بعد از آن، اثر برای نمایش در نمایشگاهی مربوط به آثار متعلق به فلامان و بلژیک در قرن ششم به آکادمی سلطنتی هنر واقع در لندن فرستاده شد. ملون در سال ۱۹۳
۲ آن را به مؤسسهٔ آموزشی و صندوق خیریهٔ خود بخشید. "پرترهٔ یک بانو" در سال ۱۹۳۷ به نگارخانه ملی هنر اهدا شد. از این اثر به عنوان «مشهور میان تمامی پرتره های زنان در تمام مکاتب» یاد شده است.
آنیما (به انگلیسی: ANIMA) سومین آلبوم انفرادی خواننده گروه ریدیوهد، تام یورک است که در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۱۹ توسط ایکس ال رکوردینگز منتشر شد. یورک به همراه تهیه کنندهٔ قدیمی آثار خود، نایجل گادرک، "انیما" را از طریق اجرای زنده و کارهای استودیویی توسعه داده و ضبط کردند. این آلبوم با فیلمی کوتاه با همین نام به کارگردانی پل توماس اندرسون در نتفلیکس و در تئاتر آیمکس همراه شد و توسط یک تور آمریکای شمالی و آسیایی مورد پشتیبانی قرار گرفت. نوشتن و ضبط. یورک، "انیما" را پس از یک دوره افسردگی و اضطراب نوشت. یورک با الهام از موزیسین موسیقی الکترونیک، استیون الیسون (فلایینگ لوتوس) و با همکاری تهیه کنندهٔ قدیمی تیم خود، نایجل گادرک، "اینما" را از طریق اجرای زنده و کار استودیویی گسترش و توسعه داد. یورک آهنگ های ناتمام آلبوم "Sprawling" از "گادرک" را ارسال می کرد و گادرک آهنگ ها را به نمونه ها و حلقه های کوتاه تر ویرایش می کرد که یورک آنها را نوشته بود. آنها چندین آهنگ "ا"نیما"" را از جمله قطعه "خبری نیست" را در تورهای آلبوم "جعبه مدرن فردا" اجرا کردند. "همخوانی بامدادی" نام یکی از آهنگ های قدیمی گروه ریدیوهد بود که در طول سال
۲۰۰۸ اجرا شد و بعدها به عنوان نام شرکتی که توسط گروه تشکیل شده بود، استفاده شد. درامر ریدیوهد، فیلیپ سلوی، در ساخت قطعه «گره های ناممکن» همکاری کرد و جوئی وارونکر، درامر اتمز فور پیس، در پایان قطعه «تبر» ظاهر شد. موسیقی و اشعار. "انیما" شامل موسیقی الکترونیک با «لایه های الکترونیکی تداخل آوایی و تحلیل نویزها (سروصدا) همراه است». یورک گفت که تم اهنگها شامل اضطراب و دیستوپیا (ویران شهر) هستند: «به دلایلی فکر کردم این کار قطعاً راه خیلی خوبی برای ابراز خلاقانهٔ اضطراب در یک محیط ویران شهری است.» عنوان "انیما،" اشاره به مفاهیم روان درمانی کارل گوستاو یونگ از آنیما و آنیموس دارد که از «وسواسی» که یورک نسبت به رؤیاها دارد نشات گرفته شده است. پیشرفت و انتشار. "انیما" در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۱۹ "به صورت" فایل دانلود و رسانه جاری منتشر شد، که در ۱۹ ژولای ۲۰۱۹ به دنبال آن، سی دی و نسخه های وینیل منتشر خواهد شد. انتشار آلبوم ها توسط یک تور آمریکای شمالی پشتیبانی می شود. قبل از اعلام انتشار آن، "انیما" با یک کمپین بازاریابی ویروس وار ارتقا یافت. در ماه ژوئن ۲۰۱۹، پوسترهای تبلیغاتی از آلبوم و «انیما تکنولوژی» در شهرهای سراسر
جهان دیده می شد. "انیما تکنولوژی" شرکتی است که ادعا می کرد رویاهای از دست رفته را با یک «دوربین رؤیایی» بازیابی می کند. تماس با شماره تبلیغ شده منجر به یک پیام شد و به این نتیجه رسید که انیما تکنولوژی پس از فعالیت های غیرقانونی «دستگیر» شد که به دنبال آن بخشی از آهنگ «خبری نیست» ساخته شد. پس از آن تصاویری از نقاط لندن به چشم می خورد. یورک خبر انتشار این آلبوم را در رسانه های اجتماعی در تاریخ ۲۰ ژوئن اعلام کرد. این آلبوم همچنین به همراه یک فیلم ۱۵ دقیقه ای با عنوان "انیما"، به کارگردانی پل توماس آندرسون، که در برخی از سینماهای آیمکس نشان داده شده است و در نتفلیکس منتشر شد. لیست آهنگ ها. تمام اشعار توسط تام یورک نوشته شده است؛ تمام موسیقی ها توسط یورک و نایجل گادرک ساخته شده اند.
در پردازش سیگنال، فیلتر غیرخطی، فیلتری است که خروجی آن تابعی خطی از ورودی اش نیست؛ یعنی اگر سیگنال های خروجی فیلتر برای دو سیگنال ورودی "r" و "s" به طور جداگانه، سیگنال های "R" و "S باشد،"خروجی زمانی که ورودی یک ترکیب خطی α"R" + β "است، همیشه αR + βS نمی شود." فیلترهای حوزه پیوسته و فیلترهای حوزه گسسته، هر دو ممکن است غیر خطی باشند. یک مثال ساده از اولی (حوزه پیوسته) یک دستگاه الکتریکی می تواند باشد که ولتاژ خروجی آن در هر لحظه (R(t"،" مجذوری از ولتاژ ورودی(r(t است؛ یا یک ورودی محصور شده به یک محدوده ثابت ["a" , "b"] است، یعنی ((((R(t)=max("a" , min("b", (r(t یک مثال مهم از دومی (حوزه گسسته) فیلتر میانه است؛ به طوری که هر نمونه خروجی "R" "i" میانهای از سه نمونه آخر ورودی "r" "i"، "r" "i" − 1، "r" "i" − 2 است. همانند فیلترهای خطی، فیلترهای غیرخطی ممکن است باشند یا خیر. فیلترهای غیرخطی کاربردهای فراوانی دارند؛ به خصوص در رفع نوع خاصی از که افزایشی نیستند. به عنوان مثال، فیلتر میانه به طور گسترده ای برای حذف نویز اسپایک استفاده می شود که تنها درصد کمی از نمونه ها را احتمالاً به میزان بسیار زیاد تحت تأثیر قرار می
دهد. در واقع، تمام گیرنده های رادیو از فیلترهای غیرخطی برای تبدیل سیگنال های کیلو تا گیگاهرتز به محدوده فرکانس های صوتی استفاده می کنند؛ و تمام پردازش سیگنال دیجیتال به فیلترهای غیرخطی (مبدل سیگنال های آنالوگ به دیجیتال) بستگی دارد تاسیگنال های آنالوگ را به اعداد دودویی تبدیل کند. با این حال، استفاده و طراحی فیلترهای غیرخطی نسبت به نوع خطی به طور قابل ملاحظه ای دشوارتر است، زیرا قدرتمندترین ابزارهای ریاضی تحلیل سیگنال (مانند پاسخ ضربه و پاسخ فرکانسی) بر روی آنها قابل استفاده نیست؛ بنابراین، به عنوان مثال، فیلترهای خطی اغلب برای حذف صدا و اعوجاجی که توسط فرایندهای غیرخطی ایجاد شده است، به کار می روند؛ صرفاً به این دلیل که طراحی و ساخت فیلتر غیرخطی مناسب، دشوار خواهد بود. از موارد فوق، می توانیم بفهمیم که فیلترهای غیرخطی در مقایسه با فیلترهای خطی رفتار کاملاً متفاوتی دارند. مهم ترین مشخصه این است که برای فیلترهای غیرخطی، خروجی فیلتر یا پاسخ فیلتر از اصولی که قبلاً ذکر شده است، مخصوصاً مقیاس پذیری و تغییرناپذیری با انتقال تبعیت نمی کند. علاوه بر این، یک فیلتر غیرخطی می تواند نتایجی را ایجاد کند که در یک روش غیر
شهودی تغییر کند. به طور خلاصه، یک فیلتر غیرخطی فیلتری است که خروجی اش تابعی خطی از ورودی آن نیست. یعنی اگر سیگنال های خروجی فیلتر برای دو سیگنال ورودی r و s به طور جداگانه R و S باشد، اما خروجی زمانی که ورودی یک ترکیب خطی a * r + b * s است، همیشه a * R + b * Sنمی شود. سیستم خطی. چند اصل سیستم خطی را تعریف می کند. تعریف اصلی خطی بودن این است که خروجی باید یک تابع خطی از ورودی ها باشد، یعنی برای هر مقادیر اسکالر formula_2 و formula_3. این یک ویژگی اساسی طراحی سیستم خطی است و به عنوان برهم نهی شناخته می شود؛ بنابراین اگر این معادله معتبر نباشد، سیستم غیرخطی خوانده می شود. به عبارت دیگر وقتی سیستم خطی باشد، اصل برهم نهی می تواند به کار رود. دلیل این که تکنیک های تجزیه و تحلیل سیستم خطی به خوبی توسعه یافته است، همین حقیقت مهم است. کاربردها. رفع نویز. سیگنال ها اغلب هنگام ارسال یا پردازش دچار خرابی می شوند؛ و یک هدف مداوم در طراحی فیلتر، بازسازی سیگنال اولیه است، فرایندی که معمولاً «رفع نویز» نامیده می شود. ساده ترین نوع تخریب، نویز افزایشی است؛ زمانی که سیگنال مطلوب "S" به سیگنال ناخواسته "N" که هیچ ارتباط شناخته
شده ای با "S" ندارد، اضافه می شود. اگر نویز "N" دارای یک توصیف آماری ساده باشد، مانند نویز گاوسی، آن گاه یک فیلتر کالمن "N را" کاهش خواهد داد و "S را" به مقدار مجاز قضیه شانون بازمی گرداند. به طور خاص، اگر "S" و "N" در دامنه فرکانس همپوشانی نداشته باشند، می توانند به طور کامل توسط فیلترهای میان گذر خطی جدا شوند. از سوی دیگر، برای تقریباً هر شکل دیگری از نویز، برای بازیابی حداکثر سیگنال، نوعی فیلتر غیر خطی مورد نیاز خواهد بود. برای نویز ضربی (که به جای افزودن به سیگنال، در آن ضرب می شود)، برای مثال، شاید کافی باشد ورودی را به یک مقیاس لگاریتمی تبدیل، یک فیلترخطی را اعمال و سپس نتیجه را به مقیاس خطی تبدیل کند. در این مثال، مراحل اول و سوم خطی نیستند. همچنین زمانی که برخی ویژگی های غیرخطی سیگنال مهم تر از محتویات کلی اطلاعات هستند، فیلترهای غیرخطی ممکن است سودمند باشند. برای مثال، در پردازش تصویر دیجیتال، ممکن است بخواهید وضوح لبه های ضد نوراشیا در عکس ها یا اتصال خطوط در طرح های اسکن شده را حفظ کنید. فیلتر رفع نویز خطی معمولاً این ویژگی ها را محو می کند؛ فیلتر غیرخطی ممکن است نتایج رضایت بخش بیشتری ارائه دهد.
(حتی اگر تصویر تار در معنی اطلاعات نظری درست تر باشد). بسیاری از فیلترهای رفع نویز غیرخطی در حوزه زمان کار می کنند. آنها معمولاً سیگنال دیجیتال ورودی را درون یک پنجره محدود در اطراف هر نمونه بررسی می کنند و از یک مدل استنتاج آماری (تلویحی یا صریح) استفاده می کنند تا محتمل ترین مقدار برای سیگنال اصلی در آن نقطه را تخمین بزنند. طراحی چنین فیلترهایی به عنوان مشکل فیلتر کردن برای یک فرایند تصادفی در نظریه تخمین و نظریه کنترل شناخته شده است. نمونه هایی از فیلترهای غیرخطی عبارتند از: فیلتر غیرخطی هم چنین موقعیتی قاطع در کار پردازش تصویر را در اختیار دارد. در نوعی خط لوله برای پردازش تصویر در زمان واقعی، معمول است که شامل تعداد زیادی فیلتر غیرخطی برای فرم دادن، شکل دهی، آشکارسازی و دستکاری اطلاعات تصویر شود. علاوه بر این، هر یک از این انواع فیلتر را می توان به عنوان یک روش تحت شرایط خاص و روش دیگری تحت یک مجموعه متفاوت از شرایط با استفاده از تولید قانون فیلتر انطباقی، به کار برد. اهداف از رفع نویز تا خلاصه سازی مشخصه ها متفاوت است. فیلتر کردن داده های تصویر یک فرایند استاندارد است که تقریباً در تمام سیستم های پردازش
تصویر مورد استفاده قرار می گیرد. فیلترهای غیرخطی بیشترین فرم به کار گرفته شده در ساخت فیلتر هستند. به عنوان مثال، اگر یک تصویر حاوی مقدار کمی نویز اما با مقدار نسبتاً زیاد باشد، آن گاه یک فیلتر میانه ممکن است مناسب تر باشد. فیلتر کوشنر-استراتونوییچ. مشکل فیلترینگ غیرخطی بهینه در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط روسلان استراتونوویچ و هارولد جی کوشنر حل شد. راه حل کوشنر-استراتونوییچ یک معادله دیفرانسیل تقسیم بندی تصادفی است. در سال ۱۹۶۹ موشه زاکای پویایی ساده ای را برای قانون شرطی نابهنجار فیلتر معرفی کرد که به عنوان معادله زاکای شناخته می شود. موری چلیت مورل و دومینیو میشل اثبات کرده اند که این راه حل به طور کلی در ابعادی بی نهایت است و به همین ترتیب نیازمند تقریب های بعدی محدود است. این ممکن است مانند فیلتر کلمن تعمیم یافته مبتنی بر روش های اکتشافی باشد یا فیلترهای تراکم فرضی که توسط پیتر میبک توصیف شدند، یا فیلترهای تصویر که توسط دامیانو بریگو، برنارد هانزون و فرانسوا گلند معرفی شدند. بعضی از زیرمجموعه های آنها نشان می دهد که با فیلترهای تراکم فرضی مطابقت دارد. فیلترهای انتقال انرژی. فیلترهای انتقال انر
ژی یک نوع از فیلترهای پویا غیرخطی است که می توانند برای انتقال انرژی به شیوه ای طراحی شده مورد استفاده قرار گیرند. انرژی می تواند به باندهای فرکانس بالاتر یا پایین تر حرکت کند، بر روی یک محدوده طراحی شده منتشر یا متمرکز شود. بسیاری از طراحی های فیلتر انتقال انرژی امکان پذیر است، و این ها درجه آزادی بیشتری را در طراحی فیلتر فراهم می کند که فقط با استفاده از طراحی های خطی امکان پذیر نیست.
لی هان سیانگ (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل چین بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عشق ازلی"، "نیلوفر آبی زرین" و "ملکه بیوه پادشاه" اشاره نمود.
سازمان اروپایی موسسات عالی حسابرسی موسوم به یوروسای () یکی از هفت سازمان منطقه ای اینتوسای می باشد. در حال حاضر سازمان اروپایی موسسات عالی دارای ۵۰ عضو است، شامل ۴۹ موسسات حسابرسی عالی کشورها و دادگاه حسابرسی اروپا. تاریخچه. ایده تشکیل سازمان اروپایی موسسات عالی حسابرسی بر پایه اینتوسای به سال ۱۹۵۳ بر می گردد. اولین قدم های مؤثر در راستای ایجاد یوروسای در سال ۱۹۷۴ و در خلال برگزاری کنگره هشتم اینتوسای که در مادرید برگزار شد، برداشته شد. بین سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۸۹، موسسات عالی حسابرسی ایتالیا و اسپانیا، با توجه به تشکیل کمیته تماس سران موسسات عالی حسابرسی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا، راه را برای آماده کردن پیش نویس مقررات مربوط به سازمان یوروسای باز نمودند. در ژوئن ۱۹۸۹ در خلال برگزاری سیزدهمین کنگره اینتوسای در برلین، کشورها «بیانیه برلین» را تصویب کردند، این بیانیه توافق برای ایجاد سازمان اروپایی موسسات عالی را نیز درمی گرفت. در نوامبر ۱۹۹۰، کنگره یوروسای در مادرید، پایتخت کشور اسپانیا برگزار شد. در این گردهمایی اقدامات زیر صورت پذیرفت: همچنین در سال ۲۰۱۵، بیست و پنجمین سالگرد تأسیس سازمان اروپایی موسسات عالی
حسابرسی در مادرید جشن گرفته شد. در ژوئن ۲۰۱۵ و در حین برگزاری کنگره یوروسای در کشور اکوادور، یک فیلم و نمایشگاه عکس از یوروسای تهیه شده بود که مهم ترین لحظات تاریخ این سازمان را در معرض نمایش قرار می داد. اهداف یوروسای. مهم ترین اهداف یوروسای بدین شرح است: زبان های سازمان. پنج زبان رسمی بدین شرح در یوروسای وجود دارد: زبان های رسمی سازمان یوروسای به گونه ای است که پراکندگی جغرافیایی تمامی اعضا و زبان هایشان را در نظر بگیرد. ساختار تشکیلاتی سازمان یوروسای. یوروسای دارای سه قسمت در ساختار مربوط به خود است: کنگره:. بر اساس اساسنامه سازمان، کنگره مهمترین رکن سازمان و متشکل از تمامی اعضا است، جلسات آن نیز هر سه سال یکبار تشکیل می شود. تا کنون، کنگره های زیر برگزار شده است: هیئت مدیره. بر اساس اساسنامه سازمان، هیئت مدیره یوروسای از هشت عضو تشکیل شده است: شامل چهار عضو ثابت که سران برگزار کننده جلسات مجمع و برگزار کننده بعدی مجمع و چهار عضو نیز توسط اعضای مجمع عمومی برای مدت شش سال انتخاب می شوند. دبیرخانه. دبیرخانه و مقر دائمی این سازمان در مادرید اسپانیا قرار دارد. طرح استراتژیک. در کنفرانس هشتم یوروسای در لیسبون،
اعضا برنامه استراتژیک یوروسای بین سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ را به تصویب رساندند. این طرح بعنوان اولین برنامه استراتژیک، مأموریت، دیدگاه ها و اصول سازمان را اینگونه تعریف می کند: مأموریت. یوروسای سازمان موسسات عالی حسابرسی در قاره اروپا است. اعضای آن به منظور تقویت حسابرسی بخش عمومی در منطقه بایکدیگر کار و تعامل می کنند و از این طریق به تحقق اهداف اینتوسای کمک می کنند. چشم انداز. یوروسای تحقق اهداف مربوط به حکمرانی خوب که توسط بانک جهانی تعریف شد را دنبال می کند، اهدافی از قبیل، پاسخگویی، شفافیت و صداقت است. ارزش ها. استقلال، وحدت، اعتبار، همکاری، نوآوری، پایداری، احترام به محیط زیست و… تحقق این موارد بر اساس چهار هدف استراتژیک است که نیازها و اولویت های عضویت سازمان را نشان می دهد. هدف اول. ظرفیت سازی: ایجاد ظرفیت در موسسات حسابرسی، به معنی توسعه مهارت ها، دانش، ساختارها و روش های کار است که یک سازمان را موثرتر می کند و براساس نقاط قوت ضعف های موجود طراحی می شود. یوروسای متعهد به تسهیل توسعه صلاحیت های قوی، مستقل و حرفه ای است. هدف دوم. استانداردهای حرفه ای: با هدف حرفه ای انجام شدن وظایف مربوط به موسسات حسابرسی کش