Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاپ کوتاه یا کِراپ تاپ نوعی لباس معمولاً به صورت یک پیراهن یا بلوز است، که به گونه ای طراحی شده تا با پایان یافتن بالاتر از ، را در معرض دید قرار دهد. کراپ تاپ که در ابتدا به عنوان یک پوشش و اغلب ورزشی در اواسط قرن بیستم پدید آمد، امروزه عنصری شناخته شده در عرصه جهانی مد است. کراپ تاپ که با و ترندهای فصلی مرتبط است، به عنوان یک انتخاب پرطرفدار و چندمنظوره در پوشاک معاصر حضور دارد.
باندو تاپ یا تاپ باندو یا تاپ لوله ای یا نوعی پوشاک زنانه بدون شانه و بدون آستین است که در اطراف قسمت بالاتنه زنان قرار می گیرند. روی سینه ها سفت است و معمولاً از نوارهای الاستیک در بالا و پایین آن برای جلوگیری از افتادن آن استفاده می شود. پیشگام آن یک لباس ساحلی یا لباس تابستانی غیررسمی بود که توسط دختران جوان در دهه ۱۹۵۰ پوشیده می شد و در دهه ۱۹۷۰ محبوب تر شد و در دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ مجدداً محبوب شد. در سال ۲۰۱۲، طراح مد ایرانی-اسرائیلی، الیه طاهری ادعا کرد که پس از ورود به نیویورک در سال 1971، به محبوب سازی این لباس کمک کرده است. این لباس ها توسط طاهری در یک کارخانه واقع در نیویورک که توسط مورای کلید اداره می شد، تولید شد، باندو تاپ از جنس پارچه کشی تولید شده بودند که گزارش شده از طریق یک خطای تولید کارخانه تولید شده اند. مورای سالها این محصول را تولید کرد و در نهایت طاهری باندو تاپ را از مورای خرید و بعداً کارخانه خود را برای تولید انبوه آنها برای پاسخگویی به تقاضای گسترده راه اندازی کرد. بحث های مربوط به لباس پوشیدن. در دهه ۲۰۱۰، برخی از مدارس، باندو تاپ را ممنوع کردند (به عنوان مثال، یک کد لباس مدرسه نیوجرس
ی، باندو تاپ ها را به عنوان بیش از حد "حواس پرت کننده" برای پسران کلاس هشتم ممنوع می کند"). در سال ۲۰۱۸، مخالفان این نوع ممنوعیت لباس استدلال کردند که این «نوعی از تن شرمی» بر زنان هستند و نباید از آن استفاده شود. در یک منطقه مدرسه ای در منطقه خلیج سان فرانسیسکو، بر اساس پیگیری سازمان ملی زنان، لباس های باندو تاپ (همراه با مینی دامن و سایر موارد قبلاً ممنوع) دوباره مجاز هستند.
روز استقلال لبنان (عربی: عید الإستقلال اللبنانی) روز عید ملی لبنان است که در پایان قیمومیت فرانسه بر این کشور، پس از ۲۳ سال حکومت بر آن، در تاریخ ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۳ تعیین شد و تا به امروز جشن گرفته می شود. دوران پیش از استقلال. لبنانی ها از زمان عهد عتیق برای کسب استقلال از قدرت های خارجی در تلاش بوده اند، ولی می توان گفت دوران مدرن مبارزه برای کسب استقلال در لبنان در اواخر قرن شانزدهم، با ظهور فخرالدین دوم رهبر دروزیان این کشور آغاز شد، او بود که پس از یک هزاره توانست فرقه های اصلی جبل عامل را با یک دیگر در ارتباط قرار بدهد. وی پای اروپای غربی را نیز به جبل عامل باز کرد. آورده است. لوران دارویو (Laurent ďArvieux) مسافرفرانسوی می گوید در صیدون، پایتخت سیاسی فخرالدین ساختمان های تجاری فرانسوی بسیاری وجود داشته و جمعیت مسلمان، مسیحی ارتدوکس و یهودی در آن درهم آمیخته بودند. در زمان حکومت او دستگاه های چاپگر معرفی شدند و کشیش های یسوعی و راهبه های کاتولیک سعی کردند در این منطقه مدارسی دایر کنند. نفوذ رو به رشد این شخص، نافرمانی ها و جاه طلبی هایش منافع عثمانی را به خطر انداخت و سربازان عثمانی به همین دلیل او را د
ستگیر و در سال ۱۶۳۵ در استانبول اعدام کردند. پس از قتل عام مارونیان به دست دروزیان در جریان جنگ داخلی ۱۸۶۰، ۶۰۰۰ سرباز فرانسوی به بهانه حفاظت از مارونیان نزدیک بیروت فرود آمدند. سلطان عثمانی راهی نداشت جز این که ورود فرانسویان به بیروت را تأیید کنند و در وضعیت حقوقی جبل عامل تجدیدنظر کنند. در سال ۱۸۶۱، عثمانی با موافقت پنج قدرت اروپا (بریتانیا، فرانسه، روسیه، اتریش و پروس) طی کمیسیونی بین المللی تحت رهبری محمد فؤاد پاشا، وزیر خارجه عثمانی، یک سیستم سیاسی جدید برای جبل عامل تصویب کردند که دادگاهی تشکیل داد تا افسران دروزی را به اتهام جنایت جنگی محکاکمه کند و پس از آن به تشکیل استان مستقلی به نام جبل عامل رای داد. در سپتامبر سال ۱۸۶۴، عثمانی و اروپا، سازمانی تأسیس و مأمور دفاع از این کشور جدید کرد که مشاورهای فرانسوی در آن شرکت می کردند و به فرماندار در زمینه های حکومتی مشورت می دادند. پس از تأسیس استان مستقل جبل عامل، هیئت مؤسسین انتخابات با آرای نابرابر تعیین شد. پس از چندین دهه روند دو مرحلهای برای انتخابات این کشور تعیی نشد و در سال ۱۹۰۷ فرایند رأی گیری مخفی به تصویب رسید. جبل لبنان تنها بخشی از عثمانی بود
که گردانندگان آن به صورت دموکراتیک انتخاب می شدند و نمایندگان اعضای فرقه های اصلی بودند. یک سوم کرسی های شورا بر اساس رای گیری هر دو سال یک بار انتخاب می شد. فرماندار جبل لبنان، یک مسیحی کاتولیک غیرمارونی بود که از میان وزیران عثمانی انتخاب می شد و عنوان پاشایی داشت و مقامی کمی پایین تر از فرمانداری کل لبنان را دارا بود. قضات دادگاه های محلی از فرقه ای انتخاب می شدند که در آن منطقه اکثریت دارد و معاونان شان از دو فرقه ای انتخاب می شدند که از نظر اکثریت پس از فرقه حاکم در آن منطقه قرار می گرفتند. صدور رای حقوقی در آن دادگاه برعهده رئیس دادگاه و حداقل یک قاضی دیگر بود. با این وضعیت مارونیان رام شدند، دروزیان دوباره به دل جامعه بازگشتند و در جبل لبنان مصالحه فرقه ای اتفاق افتاد. با شروع جنگ جهانی اول، امپراتوری رو به تجزیه گذاشت. عثمانی ها به جهت ترس از استقلال اعراب در سال ۱۹۱۵، استان خودمختاری جبل لبنان را لغو کردند و حکومت نظامی اضطراری در آن برقرار کردند. اوج سرکوب ها در ۶ مه سال ۱۹۱۶ بود که چهارده فعال و روزنامه نگار، از جمله طرفداران استقلال اعراب و کشور لبنان، از دو دین مسیحی و مسلمان، از هر دو صنف روحانی
و سکولار را به دار آویختند، در محل که امروز در مرکز بیروت به عنوان میدان شها شناخته می شود و نقطه کانونی فضای سیاست عمومی در پایتخت لبنان است. احترام مقامات عثمانی در جامعه محلی پس از این رویداد کاسته شد. عثمانی ها در جریان جنگ، کل غلات شام را مصادره کردند که منجر به قحطی گسترده ای شد. نیمی از جمعیت جبل لبنان در این گرسنگی از بین رفت . شیلشر و خلیفه مورخ هر دو می گویند حدود ۲۰۰۰۰۰ به کام مرگ رفتند. هویت فینیقی. پس از این سرکوب ها، اعراب از حکومت عثمانی به شدت رنجیدند. پس از این که عثمانیان شام را در پایان جنگ جهانی اول ترک کردند، کنگره ملی سوریه در دمشق در سال ۱۹۲۰ اعلام استقلال کرد و منطقه تحت حاکمیت خود را در زمینی که شامل لبنان نیز بود اعلام نمود . مطبوعات مسیحی در بیروت با تصمیمات کنگره ملی سوریه ابراز مخالفت کردند. ناسیونالیستهای لبنانی از این بحران استفاده کردند و در بعبدا شورای شخصیت های مسیحی را تشکیل دادند و در ۲۲ مارس ۱۹۲۰ استقلال لبنان را اعلام کردند . با وجود این، منطقه شام پس از جنگ اول به موجب توافق سایکس پیکو بین انگلیس و فرانسه تقسیم شد. مارونی های جبل لبنان تحت رهبری اسقف فرانسوی مارونی، الی
اس الحویک با فرانسه لابی کردند تا با گسترش مرزهای این کشور مامنی برای کاتولیک های مسیحی تشکیل بدهند. اسقف الحویک این منطقه را با فینیقیه باستان ترکیب کرد تا از نظر تاریخی هویتی منحصر به فرد پیدا کند. تقلید از هویت فینیقی کاری بود که اروپایان نیز به آن عشق می ورزیدند و همیشه در پی زنده کردن شکوه دوران دوران باستان بودند (نگاه کنید به مأموریت دنیای افسانه ای ارنست رنان، ۱۸۶۴). میل به زنده کردن هویت باستانی فینیقیه و درهم آمیختن آن با مفهوم لبنان یکی از تأثیرات نوشته های ادبی جبران خلیل جبران بود که از ستم مبتنی بر دین و درگیری بین انساها انتقاد می کرد. این اندیشه ها در وضعیت چند حزبی یک لبنان مطرح شد. جبران مردم را به تشکیل یک محیط مسیحی با مشارکت مسلمانان تشویق می کرد که تفکر ملی گرای لبنان را تقویت می کرد. قرار دادن نوشته های جبران خلیلی در برنامه درسی مدارس در دهه ۱۹۲۰ باعث شد به عنوان یکی از معتبرترین نویسندگان لبنان معرفی بشود. تحت فرمان حاکم فرانسوی در آوریل ۱۹۲۰ کشور مستقل لبنان بزرگ از راس ناقورا را در جنوب تا نهر الکبیر در شمال طرابلس و از ساحل تا کوه های شرقی لبنان تأسیس شد. اسقف الحویک اصرار داشت دره
بقاع را نیز که منطقه اصلی تولید مواد غذایی در این کشور بود به لبنان متصل کنند. فرانسویان قرار بود مردم را به تعیین سرنوشت خود و گزارش منظرم پیشرفت ها به جامعه ملل هدایت کنند ولی هر از چند وقت یک بار طرفداران استقلال را دستگیر و سرکوب می کردند. فرانسه در سال ۱۹۲۲ شورای نمایندگی قدیم را که متعلق به دوره عثمانی بود و تا سال ۱۹۱۴ در لبنان بزرگ جاری بود، برای این کشور تعیین کردند: انتخابات دو مرحله ای، رأی گیری سراسری صرفاً مردانه با مجالس متعدد. در مدت کوتاهی (نوامبر ۱۹۲۵ - اوت ۱۹۲۶) نخستین کمیسر عالی غیرنظامی، سناتور وروزنامه نگار فرانسوی آنری دوژونال، نقش تعیین کننده ای در تاریخ جمهوری لبنان داشت. شورای تازه انتخاب شده لبنان تعیین کننده همه چیز و در واقع یک مجلس مؤسسان واقعی بود. این شورا تهیه قانون اساسی را در یک کمیته دوازده نفره تعهد کرد و مفهوم لبنان بزرگ به عنوان مامنی برای مردم مسیحی و مسلمان بدون توجه به هویت قومی عربی از مهم ترین دستورها در کارشان بود. اعضای اصلی این کمیته، مسیحیان غیر مارونی بودند، میشال شیحا، شبلی داموس ارتدوکس رئیس کمیته و پتروگراد ارتدکس. آن ها قانون اساسی فرانسه را در ۱۸۷۵ ذیرفتند
و دژونال، شورای نمایندگی را سریعاً به تصویب این پیش نویس در ماه مه ۱۹۲۶ ترغیب کرد. در این قانون سبک حکومت جمهوری، تقسیم قدرت اجرایی بین رئیس جمهور و نخست وزیر، مجلس قانون گذاری دوگانه، نمایندگی تمام بخش ها در مجلس قانون گذاری پیش بینی شده بود. قرارداد بین فرانسه و لبنان در ۱۹۳۶ تعهد می کرد این کشور ظرف سه سال استقلال کامل و عضویت در جامعه ملل به دست بیاورد ولی مجلس ملی محافظه کار فرانسه از امضای این پیمان امتناع کرد. با قدرت گرفتن دولت ویشی در سال ۱۹۴۰ ژنرال آنری فرناند دنتز، کمیسیون عالی لبنان شد و این باعث استعفای رئیس جمهور لبنان امیل أده در ۴ آوریل ۱۹۴۱ شد. بعد از ۵ روز، دنتز توانست آلفرد نقاش را برای دوره بسیار کوتاهی که فقط ۳ ماه طول کشید به ریاست جمهوری نصب کند ولی با پایان جنگ و سقوط حکومت ویشی و کنترل اوضاع از سوی برندگان جنگ و تسلیم نیروهای ویشی در لبنان و سوریه در برابر سربازان فرانسه آزاد و انگلیس اوضاع دوباره تغییر کرد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۱ پس از کنفرانسی در آکر درگیری بین دو طرف بالاخره به پایان رسید و شارل دوگل به لبنان سفر کرد. به این ترتیب دستورهای ویشی دیگر برای لبنان لازم الاجرا نبود. به این ت
رتیب رهبران ملی لبنان فرصتی برای بحث در مورد حاکمیت و استقلال خود به دست آوردند و از رئیس جمهور خواستند حاکمیت فرانسوی ها بر لبنان را لغو کنند و بدون قید و شرط استقلال لبنان را بپذیرند. ژنرال ژرژ کاترو تحت تأثیر فشارهای داخلی و بین المللی، از سوی دولت خود، در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۱ استقلال لبنان را تأیید کرد. کشورهایی نظیر آمریکا، انگلیس، کشورهای عربی، شوروی، اتحادیه اروپا و بعضی کشورهای آسیایی این استقلال را به رسمیت شناختند و برخی از آن ها حتی سفیر به بیروت مبادله کردند. با این حال این کشورهم چنان تحت سلطه فرانسه باقی ماند. در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۴۳ و پس از انتخاب رئیس جمهور بشارة الخوری و انتصاب ریاض الصلح به نخست وزیری، مجلس نمایندگان قانون اساسی لبنان را اصلاح کرد، مقررات مربوط به قیمومیت فرانسه را لغو کرد و اختیارات کمیسر عالی را این قدر محدود کرد که قیمومیت در واقع به طور یک جانبه لغو شد. فرانسوی ها رئیس جمهور، نخست وزیر و دیگر اعضای کابینه را دستگیر و به یک قلعه قدیمی در رشایا تبعید کردند. این باعث شد مسیحیان و مسلمانان در برابر فرانسوی ها متحد شوند و افکار بین المللی خواستار آزادی رهبران لبنانی شد و اعترا
ضات گسترده خیابانی شکل گرفت. دولت بشامون. بعد از حبس مقامات لبنانی، نمایندگان مجلس در منزل سخن گوی پارلمان، صبری حماده جمع شدند و دو وزیر دستگیر نشده امیر مجید ارسلان (وزیر دفاع ملی) و حبیب ابو شهلا را به ریاست دولت نصب کردند. این دو در بشامون تشکیل دولت دادند و دولت آن ها به نام دولت بشامون شناخته شد. این افراد در اقامت گاه حسین الحلبی، یکی از رهبران شناخته شده بشامون جمع شدند چون این اقامتگاه جایگاه استراتژیک مهمی داشت و می توانستند به این ترتیب از وزرا حفاظت کنند. دولت تازه تشکیل شده از مذاکره با ژنرال کاترو یا سایر فرانسوی ها امتناع کرد و گقا هر مذاکره ای می خواهند بکنند باید با دولت در تبعید بکنند سپس قدرتی برای مقاومت نظامی به نام گارد ملی با رهبری نعیم المغبغب و کمک عادل البعینی و منیر تقی الدین تشکیل داد. این گروه نظامی در نبرد استقلال جنگید و هسته اولیه ارتش لبنان بود که بعداً در سال ۱۹۴۶ تحت رهبری امیر مجید و نعیم المغبغب تشکیل شد. در نهایت، فرانسه به خاطر فشار مردم لبنان و تقاضای کشورهای متعدد، صبح روز دوشنبه ۲۲ نوامبر ۱۹۴۳ زندانیان راشیا را آزاد کرد. از آن به بعد، این روز به عنوان روز استقلال لبنا
ن جشن گرفته می شود. در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۳ برای نخستین بار در منزل حسین الحلبی اولین پرچم لبنان برافراشته شد. گردشگران و بازدید کنندگان در طول سال به دیدن این منطقه می روند. دوران پس از استقلال. پس از استقلال، در سال ۱۹۴۳ سیستم سیاسی مدرنی در لبنان شکل گرفت و رهبران دو فرقه مسیحی و مسلمان، بشار الخوری و ریاض الصلح پیمانی به نام میثاق وطنی امضا کردند. این پیمان ملی چهار اصل داشت: لبنان یک دولت کاملاً مستقل سیاسی است که نمی تواند وارد میثاق های تحت رهبری غرب شود و از سویی حاکمیت خود را با کشورهای عربی مبادله نمی کند و تغییر نمی دهد. لبنان وجهه عربی دارد و ولی روابط معنوی و فکری خود را با غرب قطع نمی کند چون به این کشور کمک کردند پیشرفت های مهمی به دست بیاورد. لبنان عضوی از کشورهای عربی است که در صورت امکان با سایر کشورهای عربی همکاری می کند و در صورت بروز اختلاف میان آنها، با هیچ دولتی در برابر دیگری نمی ایستد. مناصب دولتی باید بین گروه های مذهبی اصلی توزیع بشوند، اما پست های کلیدی بر اساس شایستگی های اداری تقسیم می شود و ربطی به دین افراد ندارد. علاوه بر این، سه مقام اصلی دولتی باید به این صورت توزیع شود: رئیس جمهو
ر یک مسیحی مارونی، نخست وزیر یک مسلمان سنی باشد. از سال ۱۹۴۷ قرار شد سخن گوی مجلس یک مسلمان شیعه باشد. نسبت نمایندگان مسلمان به مسیحی در مجلس باید پنج به شش باشد. در ۲۲ مارس سال ۱۹۴۵، لبنان عضو اتحادیه عرب و یکی از بنیان گذاران سازمان ملل متحد (کنفرانس سازمان ملل متحد سان فرانسیسکو ۱۹۴۵) شد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۶، نیروهای فرانسوی به طور کامل از لبنان خارج شدند.
تاپ گردن بند نوعی پوشاک زنانه است. این نوع از پوشاک تنها نیم تنهٔ بالا را، آن هم در برخی مدل ها، پوشش می دهد. این پوشش تنها شامل آنچه در ایران «تاپ» شناخته می شود نیست و می تواند شامل لباس های عروس و بیکینی گردن بند نیز شود.
حمله نوامبر ۲۰۱۷ نیجریه روز سه شنبه ۲۱ نوامبر توسط یک نوجوان ۱۷ ساله در میان نمازگزاران در مسجدی در شهر موبی در ایالت آداماوا در شرق این کشور به وقوع پیوست که باعث کشته شدن دست کم ۵۰ نفر و تعداد زیادی زخمی گشت. شرح واقعه. روز سه شنبه ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ ساعت ۵ و۲۰ دقیقه صبح به وقت محلی حمله و انفجاری در شهر موبی در ایالت آداماوا هنگامیکه نمازگزاران برای نماز صبح در مسجدی جمع می شدند توسط یک نوجوان ۱۷ ساله صورت گرفت. تلفات. بنا به گفته پلیس حداقل ۵۰ نفر در این حمله کشته شدند و مردم زیادی مجروح گردیده و به بیمارستان منتقل شدند. مظنونین. مسئولیت این حمله را کسی به عهده نگرفته است. پیشینه. در ماه دسامبر ۲۰۱۷ در همین ایالت در یک حمله بمب گذاری توسط دو زن که خود را در یک بازار مملو از جمعیت منفجر کردند دست کم ۴۵ نفر کشته شدند.
لندنستان لقبی است کنایی که به شهر لندن، پایتخت بریتانیا، به خاطر زیادشدن جمعیت مسلمانش در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم داده اند. این کلمه تکواژی است چندوجهی که از به هم چسباندن نام پایتخت بریتانیا و پسوند ـستان که به معنی جا و مکان است ایجاد شده است. این کلمه توسط "نیویورک تایمز"، "ونیتی فیر"، و "ویکلی استاندارد" به کار رفته است.
ابوالطَیّب طاهر بن حسین (۱۵۹–۲۰۷ هجری قمری / ۷۷۵–۸۲۲ میلادی) ملقب به طاهر ذوالیمینین، یکی از سرداران ایرانی تبار مأمون، خلیفهٔ عباسی، بود که سلسلهٔ طاهریان را در خراسان بنیان نهاد. در ابتدا، وی مانند پدران خود در خدمت عباسیان درآمد و از سمت آنان بر پوشنگ امارت یافت. او سپهسالار مأمون، در جریان جنگ وی با خلیفهٔ وقت، یعنی امین، بود. وی در نبرد ری با علی بن عیسی، سردار امین، توانست بر وی غلبه کند. سپس در سلسله جنگ هایی سرزمین های خلافت را تحت سلطهٔ مأمون درآورد و با محاصره و فتح بغداد و قتل امین، راه را برای خلافت رسمی مأمون بر سرزمین های اسلامی هموار کرد. طاهر همچنین به فرمان مأمون، مأموریت سرکوب شورش نصر بن شبث در غرب خلافت را بر عهده گرفت، که در این راه ناکام ماند. او سپس، از جانب مأمون به مناصب مهمی در بغداد از جمله ریاست شرطه گماشته شد و پس از طی مدتی، با تلاش های مستمر و همچنین سوابق خدماتش، امارت خراسان و سرزمین های شرقی خلافت عباسی را به دست آورد. وی در شرق به سرکوب خوارج پرداخت و تا حدودی آنان را عقب راند. طاهر پس از مدتی و در نتیجهٔ شرایط موجود، با حذف نام خلیفه از سکه و خطبهٔ نماز جمعه، اعلام استقلال
کرد؛ اما پس از مدتی کوتاه به مرگ طبیعی وفات یافت یا ترور شد. بدین ترتیب، نخستین سلسلهٔ نیمه مستقل ایرانی پس از اسلام با نام طاهریان در شرق خلافت اسلامی شکل گرفت و نیم قرن دوام یافت. گفته می شود که او دارای کفایت و توانایی زیادی در امر حکومت و نظارت بر کارگزارانش بود و همچنین به شعر و ادبیات عرب و شعرا و دانشمندان علاقه داشت و آنان را مورد حمایت قرار می داد؛ چنان که فرزندان و نوادگانش نیز بر طریق او رفتند. همچنین توانایی او در استعمال و نگارش زبان عربی زبانزد بود و اثری از او در اثبات این امر به یادگار مانده است. منبع شناسی. منابع مربوط مربوط به عهد طاهریان را می توان به چند گروه تقسیم کرد. منابع اولیه. منابع معاصر با موضوع بحث که به صورت مستقیم در سیر برخی از حوادث حضور داشتند یا با فاصلهٔ زمانی کمی به روایت آنان پرداخته اند را می توان به چند دسته تقسیم کرد که شامل تاریخ های عمومی و محلی می شود. تاریخ های عمومی سده سوم ه .ق با توجه به دورهٔ حکومت طاهریان، از منابع معاصر و اولیه به شمار می آیند و به علت نزدیکی با جریان حوادث، حاوی اطلاعات مفیدی در این زمینه هستند. منابع ثانویه. منابعی نیز برای مطالعهٔ این عصر
موجودند که در قرون بعدی تألیف شده اند، اما حاوی اطلاعات مفیدی پیرامون موضوعات مختلف از جمله عباسیان و سرداران و امیرانشان همچون طاهر بن حسین می باشند. نسب و پیشینهٔ پدران طاهر. پیرامون نسب طاهر میان مورخان مباحث بسیاری شکل گرفته و نظرات گوناگونی مطرح شده است، که بر اساس آن نسب طاهر به یکی از دو شکل ذیل است: طاهر بن حسین بن مصعب بن رزیق بن ماهان یا طاهر بن حسین بن مصعب بن زریق بن اسعد بن زادان. طاهریان دارای تبار ایرانی بودند و لقب خزاعی را به سبب این که از موالی قبیلهٔ خزاعه بودند، به دست آورده اند. به همین سبب، نسب خود را به قبیلهٔ خزاعه که در دوران دعوت پیامبر از قبایل بزرگ مکه بودند، می رساندند. عده ای از راویان و مورخان از یک سو و طاهریان نیز از سویی دیگر خاندان طاهری را منسوب به رستم، پهلوان ایرانی و منوچهر، پادشاه ایرانی می دانستند. مورخان بر این عقیده اند که علت این نسب سازی ها، اهمیت نسب و ریشه هر خاندان در آن دوره بوده است، که طاهریان و به طور ویژه طاهر با تلاش های هوادارانشان، توانستند از این راه حمایت و دوستی خاندان های محلی را جلب کنند و از این طریق نفوذ و قدرت خویش را افزایش دهند. بر اساس روایاتی
که مطرح شده است رزیق، جد طاهر، از موالی طلحه بن عبدالله خزاعی معروف به طلحه الطلحات بوده که این شخص امارت سیستان را در اواخر سدهٔ اول ه .ق/ هفتم م یا اوایل حکومت عباسیان، بر عهده داشته است. مصعب، نیای طاهر، نیز در آغاز جنبش عباسیان به آنان پیوست و به عنوان دبیر در خدمت یکی از داعیان عباسی به نام سلیمان بن کثیر خزاعی درآمده است. پس از پیروزی عباسیان، مصعب به پاداش خدمات خود و خاندانش از سوی عباسیان، امارت هرات و پوشنگ را عهده دار گردید. در سال ۱۶۰ ه .ق/ ۷۷۶ م که مصادف با خلافت مهدی عباسی بود، در نواحی تحت حکومت مصعب، شورشی به رهبری یوسف بن ابراهیم ثقفی صورت گرفت که به سبب آن مصعب از قلمرو خود رانده شد. اما در دورهٔ هارون الرشید و به فرمان او، حکومت پوشنگ به حسین، پدر طاهر، واگذار گردید. پس از پدر نیز، طاهر عهده دار این سمت گشت. لقب ذوالیمینین. در باب لقب ذوالیمینین، که طاهر در تاریخ بدان ملقب است، سخنان متفاوتی بیان شده است. ذوالیمینین در لغت به معنای (آنکه دو دست راست دارد یا شخصی که دو دستش به طور یکسان از او پیروی کنند) می باشد. به طور خلاصه در اکثر موارد، مهارت طاهر در فنون نظامی و توانایی او در ادارهٔ ام
ور حکومت و دارا بودن جایگاه والا در نزد مأمون را از دلایل این نامگذاری می دانند. روایات پیرامون برگزیدن این لقب برای طاهر فراوان است. عادت طاهر در استفاده از شمشیر با دو دست را علت ملقب شدن او به ذوالیمینین می دانند. یکی دیگر از دلایل را، ضربت کاری طاهر با دو دست بر سر یکی از سربازان لشکر علی بن عیسی در نبرد ری می دانند که سر را به همراه کلاهخودش شکافت و آوازه اش موجب گشت، تا مأمون لقب موردنظر را به طاهر بدهد. یکی از دلایل ذکر شده را، دو نیم کردن یکی از سربازان دشمن توسط طاهر با استفاده از دست چپ یا دو دست، در جریان جنگ با لشکر علی بن عیسی می دانند. همچنین از دیگر دلایل این لقب گذاری را قتل علی بن عیسی به دست طاهر می دانند، در حالی که طاهر با دو دست شمشیر می زد. دلیل دیگر را نیز دلیری و چابکی طاهر در جریان همین جنگ می دانند. از دیگر دلایل این نامگذاری را، اعطای این لقب توسط مأمون به طاهر پس از دریافت خبر پیروزی وی بر علی بن عیسی نام می برند. همچنین، می گویند مأمون در هنگام اعزام طاهر برای جنگ با علی بن عیسی به او گفت: دست راست تو دست راست من است و دست چپ تو دست راست توست و هرکه را امان دهی از جانب من ایمن است
، که معتقدند این رویداد یکی دیگر از دلایل ملقب شدن طاهر به ذوالیمینین است. علاوه بر آن گفته می شود که علت ملقب شدن طاهر به ذوالیمینین، نگارش نامه ای است که در آن بیان کرده «سر علی بن عیسی در دست راست من است و انگشتری او در انگشت چپ من» در بیان علتی دیگر نیز می گویند که طاهر اولین شخصی بوده که با علی بن موسی الرضا بیعت کرد، بدین گونه که با دست چپ خویش به بیعت با علی بن موسی الرضا اقدام نمود و در جواب چرایی این کار، در بیعت بودن دست راست خویش با مأمون را بیان کرد و به همین سبب ملقب به ذوالیمینین گشت؛ که البته این روایت، از نظر زمانی و مکانی دارای اشکالاتی می باشد. عده ای دیگر این لقب را ناشی از کفایت و لیاقت طاهر در ادارهٔ امور حکومت می دانند. و نیز، این لقب را به علت دارا بودن دو شایستگی توسط وی می داند که شامل شایستگی رزیق، نیای طاهر در امور حکومت و شایستگی طاهر در دستگاه مأمون بوده است. در بیان یکی دیگر از علت ها که احتمال آن را نیز کمتر دانسته اند گردیزی گفته «هنگامی که مأمون طاهر را پیش علی بن عیسی می فرستاد فضل بن سهل آن ساعت خروج را اختیار کرد و طالع بنهاد و دو ستارهٔ یمانی یکی سهیل و دیگر شعرای یمانی ان
در وسط السما یافت، بدین سبب او را ذوالیمینین نام کرد.» طاهر در زمان هادی و هارون الرشید. طاهر در سال ۱۵۹ ه .ق / ۷۷۵ م در پوشنگ دیده به جهان گشود. ایام کودکی را به همراه پدر در بغداد گذرانید. طاهر، دوران نوجوانی و بالندگی خود را در پوشنگ طی کرد. او در جوانی از سمت علی بن عیسی بن ماهان، والی خراسان، عهده دار حکومت پوشنگ گردید. طاهر در این دوران، نخستین فعالیت های جدی خود در زمینه خدمت به عباسیان و تثبیت موقعیت سیاسی خویش را آغاز کرد. خراسان و سرزمین های اطراف آن در این زمان محل تاخت و تاز و غارت خوارج شده بود و آنان در این نواحی سر به شورش برداشته بودند. طاهر با شدت و قاطعیت تمام به سرکوب خوارج همت گماشت و با انجام اعمال خشونت آمیز، هیبت او بر این سرزمین ها سایه انداخت و آرامش نسبی بر سراسر خراسان بزرگ حکمفرما گشت. به عنوان مثال، طاهر به تلافی قتل ۳۰ کودک به همراه معلمشان توسط حمزه بن عبدالله الشاری در نزدیکی پوشنگ، اقدام به قتل عام تمامی ساکنان یک روستا، که پیرو فرقهٔ حمزیه بودند، کرد؛ در حالی که آنان نقش فعالی در روند جنگ با وی نداشتند. همچنین او به همراه عبدالرحمان نیشابوری، در جهت جلوگیری از پیشروی حمزه خار
جی از جنوب تلاش کردند. در ادامه فعالیت های طاهر و ایفای نقش او، در جریان سرکوب شورش رافع بن لیث بود، که در طی آن طاهر به هرثمه بن اعین و مأمون که مأمور سرکوب این شورش بودند، پیوست و آنان را یاری کرد. البته روایتی مطرح است که طاهر در ابتدا از هواخواهان رافع بوده و با او متحد گشته است، اما پس از برکناری علی بن عیسی توسط هارون الرشید و ارسال هرثمه بن اعین از سمت هارون جهت سرکوب خوارج، طاهر تغییر جبهه داده است. طاهر در زمان جنگ داخلی بین امین و مأمون. هارون الرشید در دوران حکومت خویش، به منظور تحکیم قدرت خلافت و پیشگیری از هرگونه مشکلات احتمالی در روند انتقال قدرت، سلسله تمهیداتی را در نظر گرفت و بر اساس آن نظام جانشینی پیچیده ای را طراحی کرد. بدین ترتیب، بنا شد امین، پسر ارشد هارون، پس از وی به خلافت برسد و مأمون نیز به عنوان جانشین امین منصوب گردد و قاسم، فرزند دیگر هارون، جانشین مأمون باشد. تمام این تصمیمات تبدیل به عهدنامه ای گشت که بر کعبه آویخته شد و به ایالات فرستاده شد. سرزمین هایی را که هارون به هریک از پسرانش بخشید، که بدین شرح است: اما پس از مرگ هارون، امین با سلسله اقداماتی مأمون را تحت فشار قرار داد
و مدتی پس از عزل قاسم، مأمون را از جانشینی عزل کرد و فرزند خود موسی را با لقب الناطق بالحق به عنوان جانشین خویش اعلام کرد، که نامش در خطبه جایگزین نام مأمون شد. مأمون نیز در اقدامی متقابل هرگونه ارتباط با بغداد را قطع کرد و از فرمان های امین سرپیچی کرد و به ستیزی آشکار با وی پرداخت که نتیجهٔ آن، درگیری نظامی میان دو برادر بود. نبرد ری. پس از مرگ هارون الرشید و آشکار شدن اختلاف و درگیری میان مأمون و امین بر سر خلافت، طاهر عهده دار وظایف سنگین تری از سمت مأمون گشت و به کنشگری فعال و عنصری مهم در روند تصاحب قدرت توسط مأمون تبدیل گشت. امین در سال ۱۹۵ ه .ق علی بن عیسی را در راس سپاهی به جنگ با مأمون و دستگیری او گسیل کرد. مأمون نیز پس از مشورت با فضل بن سهل، وزیر خود، طاهر را به فرماندهی بخشی از لشکر خود منصوب کرد و او را به جنگ با علی بن عیسی فرستاد. طاهر در سال ۱۹۵ ه .ق/ ۱۱–۸۱۰ م برای جنگ با علی بن عیسی به سمت ری حرکت و بر آن تسلط پیدا کرد و خود را مهیای نبرد با علی نمود. در طی مدتی که طاهر مشغول به تجهیز و آماده سازی لشکر خویش در ری بود، از اطراف و به خصوص خراسان، برای او کمک های زیادی ارسال شد. او سپس پادگان ه
ایی را در راه ها مستقر ساخت و در همه جا دیده بان قرار داد و به اطراف جاسوسانی را برای کسب اطلاعات و وصول اخبار گسیل کرد. پس از آن، طاهر به گزینش آرایش سپاهیان و تاکتیک خود برای نبرد پیش رو پرداخت. فرماندهان او پیشنهاد کردند که در شهر ری مستقر شوند، تا در صورت طولانی گشتن جنگ از نظر آذوقه دچار مشکل نشوند، از سرمای هوا نیز مصون باشند و بتوانند در صورت لزوم منتظر کمک از سوی خراسان بمانند. اما طاهر پیشنهاد آنان را نپذیرفت و بیان داشت که سنگر گرفتن در شهر، ناتوان پنداشتن خود می باشد و موجب تمایل عامهٔ مردم به سمت دشمن می گردد؛ زیرا قدرت دشمن افزون جلوه می کند و در نتیجه مشکلی بزرگ از جانب مردم شهر متوجه خودشان می شود. پس، طاهر پیشنهاد داد که در صورت شکست به شهر پناه بیاورند، که این نظر مورد قبول فرماندهان قرار گرفت و او به همراه لشکرش در سال ۱۹۵ ه .ق/ ۸۱۱ م از شهر خارج شد و در قسطانه یا قسطاطنیه یا قلوصه اردو زدند. تعداد سپاهیان طاهر را از ۳۸۰۰ تا ۲۰۰۰۰ تن بیان کرده اند، که اکثریت آنان را خراسانیان تشکیل می دادند. طاهر در طی مدتی که به آماده سازی سپاه اشتغال داشت به تقویت روحیه و تهییج آنان می پرداخت و سعی می کرد،