Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د که از سال ۱۹۸۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شد. در ماهابالی پورام بناهای سنگی بسیار زیادی وجود دارد. یونسکو از اصطلاح "cut-ins" برای اشاره به غارهای صخره ای استفاده می کند که به عنوان معابد استفاده می شوند؛ و از اصطلاح "cut-outs" برای مونولیت های گرانیتی برش داده شده که به عنوان معابد استفاده نمی شوند استفاده می کنند. جغرافیا. اکنون در بخش کانچی پورم، آنها تقریباً ۵۸ کیلومتر از شهر چنای (قبلاً مادراس) و حدود ۳۲ کیلومتر از چینگلفت فاصله دارند. تاریخ. غارها بیانگر معماری به سبک انتقالی است که در زمان حکومت پادشاهان مأندرا وارمن اول و رجاسیما به نام مامالا معروف شده اند و این سبک توسط پسرش پارامشواروارمن اول ادامه یافته است. تحقیقات تاریخی نیز تأیید کرده است که شهر مهابالی پورام پس از آن که به نام ممالا نامگذاری شده تأسیس شده است و غارها و راهروها به دوره او مربوط به سال ۶۵۰ میلادی است. این مسئله که مهابالی پورام بندری شلوغ بود و در دوران حکومت ماسالا مرفه بود، گواه این واقعیت است که شوان زانگ، مسافر چینی در سال ۶۴۲ میلادی در اینجا به عنوان میهمان دربار عظمت شهر و پادشاه آن را ثبت کرد. طرح. معابد غار، معا
بد یکپارچه و معابد ساختاری مجسمه پالوا متفاوت هستند. در مقایسه با غارهای آجانتا، ابعاد کمتری دارند و نقشه های ساده ای دارند. ستون ها باریک و چند وجهی هستند. نشانه ها. کریشنا. معبد غار کریشنا مربوط به اواسط قرن هفتم است. ورودی آن با ستونهایی منتهی به یک سالن دیده می شود. حکاکی قابل توجه در داخل غار یک تابلو تراشیده شده است. ماهیشاسوراماردینی. معبد غار ماهیشاسورا مردینی نزدیک به فانوس دریایی در بالای تپه است. این شهر دارای دو نقاشی حکاکی شده دورگا، الهه مادر در هر دو انتهای سالن طولانی غار است که بر روی شیر خود سوار شده است یا وسیله نقلیه خود را با تمام سلاح ها نشان می دهد. یک اتاق نیز وجود دارد که یک نقاشی حک شده از ویشنو را نشان می دهد.
محمد بن محمدباقر ایروانی مشهور به فاضل ایروانی (۱۲۳۲–۱۳۰۶ قمری)، از مراجع بزرگ شیعه در قرن ۱۳ قمری در قفقاز و آذربایجان، صاحب کتاب «اصول الفقه» و زاده ایروان بود. وی پس از درگذشت «کوه کمره ای» به عنوان مرجع تقلید وقت مطرح شد. صاحب ضوابط و صاحب جواهر ومرتضی انصاری از اساتید وی بودند. وی پنج شنبه سوم ربیع الاول ۱۳۰۶ قمری در نجف درگذشت و در جنب مدرسه معروف به فاضل ایروانی مدفون شد. از وی ۱۴ کتاب در فقه و اصول بجای مانده است.
گوئون و هوکو ، به معنی تحت الفظی پاداش-خدمت در قرون وسطی در ژاپن، دو مفهوم یا عنصر تشکیل دهندهٔ رابطهٔ بین یک سامورایی و ارباب وی بود. در این دوران این رابطه هرگز یک جانبه نبود و شامل یک رابطه متقابل بود که در آن ارباب و سامورایی از یکدیگر سود می بردند. سودی که ارباب به سامورایی در خدمت خود می داد «گوئون» و منفعتی که سامورایی به ارباب خود می رساند «هوکو» نامیده می شد. از اواسط تا اواخر دوره هی آن به تدریج سیستم پاداش-خدمت تشکیل شد اما پس از فرمانروایی میناموتو نو یوریتومو بنیانگذار شوگون سالاری کاماکورا این مفهوم شکل جدی تری بخود گرفت. گوئون و هوکو به عنوان پایه و اساس شوگون سالاری کاماکورا در این دوره رونق داشت و همچنین در دوره موروماچی و دوره ادو نیز ادامه یافت. دیدگاهی وجود دارد که رابطه ارباب و خدمتگزاری مبتنی بر گوئون و هوکو که به عنوان یک رابطه فئودالی درک می شود، شباهت هایی با فئودالیسم مشاهده شده در اروپای قرون وسطی دارد. از سوی دیگر، این دیدگاه نیز وجود دارد که این یک رابطه ارباب و خدمتکاری منحصر به فرد ژاپن است که اساساً با فئودالیسم اروپایی متفاوت است. گوئون. به طور کلی گوئون تضمین حاکمیت سامورایی
بر قلمروی وی و همچنین اهدای زمین های دیگر به سامورایی توسط ارباب است. شوگون حاکمیت سامورایی ها را بر قلمروی خود می پذیرفت و در عوض انجام یک خدمت برجسته و مهم زمین های تازه یا مقام و مناصبی مثل شوگو (فرماندار) یا مشاور به آنان اهدا می شد. هوکو. به طور کلی هوکو وظایف نظامی و تقبل هزینه هایی بود که سامورایی در جهت خدمت به ارباب خود انجام می داد. یک سامورایی برای دریافت گوئون یا پاداش برای شوگون خرج می کرد و حتی جان خود را در جنگ از دست می داد به این نوع خدمت یا «هوکو» گفته می شد. زمینه. در سیستم ریتسوریو که در دوره نارا تأسیس شد (نظامی مبتنی بر قوانینی که از چین الگوبرداری شده بود)، این مفهوم وجود داشت که همه مردم و زمین ها متعلق به امپراتور هستند) و افراد مجاز به داشتن زمین نیستند. در نهایت، زمانی که کشاورزانی که زمین را کشت می کردند، اجازه مالکیت زمین را پیدا کردند، سیستم زمین عمومی کم کم شروع به فروپاشی کرد. سپس در دوره هی آن با پیدایش اراضی عمارت (زمین متعلق به اشراف دربار، معابد و زیارتگاه ها و …) بالاخره اصل مالکیت زمین های عمومی از بین رفت و مالکیت زمین بیش از پیش رواج یافت. سپس این سؤال مطرح شد که چگونه
می توان از زمین خود محافظت کرد و کشاورزان محلی را به سمت دست گرفتن سلاح و سامورایی ها در مناطق مختلف سوق داد. در این خانه های سامورایی، رئیس خانواده (کاچو) رئیس خانواده بود اعضای خانواده (که نین) و سایر اعضای خانواده (روتو: کسانی که به خانواده خدمت می کنند) در حالی که سامورایی ها در منطقه های اطراف بارها با یکدیگر جنگیدند، پس از مدتی توانستند ائتلاف تشکیل دهند. به طور خاص، توگوکو (منطقه کانتو) توانست اسب های بسیار خوبی را در دشت های باز خود تولید کند و پیشرفت و توسعه گروه های سامورایی قدرتمند و متحرک را آسان کند. در گروه های سامورایی این عصر، اربابان و خدمتکاران از طریق یک رابطه قراردادی به نام «گوئون و هوکو» به یکدیگر پیوند خوردند. گوئون یعنی ارباب مالکیت زمین خادم را تشخیص می دهد و در هنگام بروز اختلاف با شخص دیگری بر سر زمین در کنار خادم می ایستد و سعی می کند آن را حل کند. از سوی دیگر، بندگی به معنای به خطر انداختن جان خود برای جنگیدن برای ارباب خود است، زمانی که ارباب تصمیم به مبارزه می گیرد. اگر آنها قادر به مبارزه نبودند، می توانستند خدمت سربازی را با حمایت اقتصادی و سایر منابع جایگزین کنند. با این حال،
این رابطه قراردادی نسبتاً سست بود، و غیرمعمول نبود که خدمتکاران بسته به موقعیت به چندین ارباب خدمت کنند یا مکرراً به اربابان مختلف خدمت کنند. تفاوت در دوره کاماکورا و ادو. شوگون سالاری کاماکورا، که توسط میناموتو نو یوریتومو تأسیس شد، نیز مفهوم «گوئون و هوکو» (حمایت و خدمت) را برای اداره سامورایی ها پذیرفت. به هر حال، شوگون سالاری ادو قدرت مطلق داشت، بنابراین یک سیستم سازمانی وجود داشت که در آن شوگون دارای رعیت های ارشد بسیاری مانند دایرو و نگهدارنده بود که توسط هاتاموتو زیردست و بیشتر توسط سامورایی های رده پایین تر حمایت می شد. با این حال، در شوگون سالاری کاماکورا، شوگون، رئیس سپاه سامورایی، کاماکورا-دونو (ارباب کاماکورا) نامیده می شد، و همه اعضای خانواده او به غیر از شوگون، گوکه نین (خدمتگزار شوگون) بودند که عنوان افتخاری برای شوگون سالاری کاماکورا بود. به عبارت دیگر، اگر فقط به ساختار نگاه کنید، در مقابل کاماکورا-دونو، ملازمان اساساً در موقعیت برابر قرار داشتند. این بزرگ ترین تفاوت بین شوگون سالاری ادو و شوگون سالاری کاماکورا است. گوکه نین شدن. برای اینکه سامورایی که گوکه نین نیست گوکه نین شود تا از اراضی
و سرزمینش محافظت شود، ابتدا باید یک «میوبو» (فهرست نام) که نام او در آن نوشته شده و نشان دادن چهره به شوگون وجود داشت. اگر مشکلی در این مورد وجود نداشته باشد، شوگون به شما یک سند "honryōando" (تضمین مالکیت زمین) برای زمین اجدادی داده می شود و آنها به عنوان گوکه نین شناخته می شدند. با این حال، در مورد سایگوکو، شوگو (مقام های محلی که توسط شوگون سالاری برای اداره این سرزمین فرستاده می شوند) تنها با گفتن نامشان به عنوان گوکه نین شناخته می شدند. وظیفه ملازم. گوکه نین در ازای به رسمیت شناخته شدن به عنوان مالک زمین، ملزم به انجام خدمات مختلفی بودند. در زمان صلح، «کاماکورا بانیاکو» که ملازم شوگون سالاری کاماکورا بود و «کیوتو دایبانیاکو» (کیوتو دایبانیاکو)، که از دایری کیوتو (کاخی که امپراتور در آن اقامت دارد و مراسم و تشریفات در آن برگزار می شد) محافظت می کرد . علاوه بر این، از آنجایی که دودمان یوآن (یک سلسله قدرتمند که از چین تا اروپا در آن زمان حکومت می کرد) می توانست به ژاپن حمله کند، «ایکوکو کیگو بانیاکو» که از ساحل کیتاکیوشو محافظت می کرد، نقش هایی مانند «ناگاتو کیگوبانیاکو» نیز وجود داشت. ' علاوه بر این، گوکه ن
ین ها ملزم به انجام وظایف مختلفی بودند، مانند «کانتو کوجی» که مسئولیت تعمیر عمارت ها، دایری، معابد و زیارتگاه ها و غیره را بر عهده داشت. وظیفه مهم دیگر این بود که گوکه نین وظیفه مهمی داشت؛ یعنی به محض شروع جنگ، به کمک کاماکورا-دونو می شتابید.ددر این زمان هزینه های سفر و تهیه و نگهداری اسلحه اساساً بر عهده گوکه نین بود، بنابراین زندگی گوکه نین اصلاً آسان نبود. در عوض، سیستم «shin-on-kyuyo» وجود داشت که در آن به کسانی که در نبرد عملکرد خوبی داشتند، زمین جدیدی به عنوان پاداش داده می شد، بنابراین ملازمان جان خود را در مبارزه به خطر انداختند. نبرد بدون پاداش. در نهایت، شوگونی خاندان میناموتو، که با میناموتو نو یوریتومو شروع شد، پس از سه نسل از بین رفت. اقتدار عالی شوگون سالاری سپس به خاندان هوجو (یک خاندان با نفوذ در ولایت ایزو که از میناموتو نو یوریتومو حمایت می کرد و به انقیاد خاندان تایرا کمک می کرد) رسید، اما خاندان هوجو نیز به حکمران مطلق تبدیل نشدند و آنها همچنان به سمت شیکن و کمک به شوگون ادامه دادند. در اینجا دوباره از رابطه قراردادی گوئون و هوکو برای کنترل سامورایی ها استفاده شد. با این حال، در سال ۱۲۷۴ (
سال یازدهم بونئی) و ۱۲۸۱ (سال چهارم کوآن)، دودمان یوان چین دو بار به ژاپن حمله کرد که به آن حمله مغول به ژاپن گفته شد. در این زمان ارتش شوگون به دلیل داشتن سلاح های پیشرفته و تاکتیک های عالی ارتش سابق متحمل تلفات زیادی شد. با این حال، به لطف تلاش شجاعانه ملازمان کیوشو و ورود معجزه آسا یک طوفان کامیکازه، آنها موفق به دفع ارتش مغول شدند. با این حال، مشکل اینجا بود. در نبردهای داخلی، اگر در یک نبرد پیروز می شدند و زمین جدیدی به دست می آورند، می توانستند آن را به یک ملازم فئودال بدهند. با این حال، از آنجایی که آنها فقط ارتش مهاجم خارجی را راندند، زمین جدیدی به دست نیاوردند؛ بنابراین، آنها نتوانستند غرامت کافی را به ملازمان خود که ناامیدانه و با هزینه خود جنگیدند، ارائه کنند. در نتیجه، زندگی گوکه نین ها به طور فزاینده ای دشوار شد و رابطه بین گوئون و هوکو به تدریج از بین رفت.
رودخانه تالار یا تِلار رودی است در استان مازندران ایران. این رود توسط بومیان تِلار نیز نامیده می شود. سرچشمه این رودخانه کوه های البرز در سوادکوه است و این رود پس از طی مسافتی ۱۸۰کیلومتری از ناحیهٔ کهنه محله میرود در نزدیکی بهنمیر به دریای مازندران می ریزد. گفته می شود نام تالار از محل اقامت گالش ها گرفته شده که با چوب ساخته می شود. مسیر و سرچشمه. رود تلار از ارتفاعات ۳ هزار و ۷۰۰ متری کوه های البرز و خرونرو در سوادکوه از ورسک، گدوک، خطیرکوه و شلفین سرچشمه می گیرد و پس از پیوستن چندین شعبه به آن در سوادکوه از قسمت غربی قائمشهر گذشته و پس از عبور از شهرستان سیمرغ، و شهر بهنمیر بعد از طی مسافتی ۱۸۰ کیلومتری به دریای مازندران می ریزد. بیشتر طول این رود در مناطق کوهستانی و جنگلی شهرستان سوادکوه و در محدودهٔ شهرهای پل سفید، زیرآب و شیرگاه قرار دارد. رودخانه تالار در طول مسیر راه آهن مازندران در سوادکوه قابل مشاهده است و مناظر زیبایی خلق کرده است. مشکلات. از مهترین مشکلات این رودخانه می توان به معادن شن و ماسه جاده دوآب_خطیرکوه اشاره کرد که باعث گل آلود بودن آن در اکثر روزهای سال می شود. احداث سد در چشمه روزیه نیز
باعث کم آبی این رودخانه شده است. همچنین ریختن زباله در این رودخانه را باید به مشکلات آن افزود. منابع. https://mazineh.ir/رود-تالار-سوادکوه/
خطوط کف دست فیلمی محصول سال ۱۹۸۶ و به کارگردانی چتان آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجیو کومار، زینت امان، جکی شروف، پریا راجوانش ایفای نقش کرده اند.
دین من فیلمی محصول سال ۱۹۸۶ و به کارگردانی باپو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جکی شروف، آمریتا سینگ، شاکتی کاپور، آریونا ایرانی، شارات ساکسنا، آمریش پوری ایفای نقش کرده اند.
خانه شلوغ ۴ یا خانه پر است ۴ فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی ساجید-فرهاد است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، ریتیش دشموک، بابی دئول، کریتی سانون، پوجا هگده، کریتی کارباندا، چانکی پاندی، رانا داگوباتی، رانجیت، شاراد کلکار، جانی لور، جامی لور، نوازالدین صدیقی، پاریکشیت سهنی ایفای نقش کرده اند. ژانر این فیلم کمدی،تاریخی بوده.
انتخابات سراسری موریتانی () روز هفتم نوامبر ۲۰۱۹ برگزار می شود. نظام انتخاباتی. مجلس قانون گذاری دارای ۶۲ عضو برگزیده است که از ۲۰ حوزه انتخاباتی دارای سه کرسی و یک حوزه انتخاباتی دارای دو کرسی در (جزیره رودریگز) انتخاب می شوند. انتخابات با نظام رأی دسته جمعی انجام می شود و رای دهندگان آرای خود را به کرسی های موجود در هر حوزه های انتخاباتی می دهند. علاوه بر اعضای منتخب، کمیسیون نظارت بر انتخابات قدرت تعیین هشت عضو دیگر را دارد. اعضای اضافی برای برقراری تعادل در بین نمایندگان پارلمان از میان نامزدهای ناموفقی انتخاب می شوند که بیشترین تعداد آرا را کسب کرده اند.
پریا راجوانش (زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۳۶- درگذشته ۲۷ مارس ۲۰۰۰) بازیگر هندی بود. زندگی نامه. راجوانش در ۳۰ دسامبر ۱۹۳۶ در شیملا، استان پنجاب زاده شد و در تئاترهایی که به زبان انگلیسی بر روی صحنهٔ تئاتر شیملا برگزار می شد بازی کرد. پس از فارغ التحصیلی به آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک لندن پیوست و در فیلم های همسرش چتان آناند ایفای نقش نمود. پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۹۷ دارایی همسرش را به ارث برد. او در ۲۷ مارس ۲۰۰۰ در خانهٔ چتان آناند در رؤیا پارک شهر جاهو در بمبئی به قتل رسید. پلیس دو پسر ناتنی اش را به جرم قتل و به انگیزه تصرف ارثیه و دارایی دستگیر کرد و آنها در ۲۰۰۲ میلادی به همراه همدستانشان به حبس ابد محکوم شدند. فیلمشناسی. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم "خطوط کف دست" و "طبیعت" اشاره کرد.
ادگار () یک اپرای درام در ۳ پرده از جاکومو پوچینی آهنگساز و تصنیف پرداز مشهور ایتالیایی است که لیبرتو آن اثر فردیناندو فونتانا و بر اساس نمایش نامه ای از آلفرد دو موسه است. نخستین اجرای این اثر پوچینی مربوط به ۲۱ آوریل سال ۱۸۸۹ میلادی در تئاتر لا اسکالا میلان می باشد. این اپرا، اپرایی چندان موفق نبود و پوچینی چندین مرتبه تجدیدنظرهایی در بخش های آن اعمال نمود. ادگار، دومین اپرای پوچینی، به ازای یک سفارش از ناشر ریکوردی پس از استقبال موفق از اولین اثر روی صحنه اش له ویلی، ساخته شد. داستان تحت تأثیر تنهوزر اثر واگنر قرار دارد. چرا که هر دو دربارهٔ شوالیههای قرون وسطایی هستند که درگیر دوراهی بین زندگی لذت جویانه و عشق ایده آل هستند. ادگار «بین عشق مقدس فیدلیا و عشق کفرآمیز تیگرانا دوجان گرفتار است»؛ قهرمان واگنر نیز خود را به ونوس می سپارد در حالی که برای عشق الیزابت دلتنگ است. شخصیت کولی مانند تیگرانا همچنین با ضدقهرمان کارمن بیزه همخوانی دارد. نسخه اصلی چهار پرده داشت و با استقبال سردی روبرو شد. در ژانویه ۱۸۹۰، ریکوردی نسخه بازنگری شده ای منتشر کرد که شامل پایانی متفاوت برای پرده ۲ بود. در پاییز ۱۸۹۱، پوچینی دو
باره اثر را بازنگری کرد و پرده آخر را حذف کرد و نسخه ای سه پرده ای تولید کرد که در سال ۱۹۰۵ دوباره بازنگری شد. در این شکل نهایی، اپرا حتی کمتر از ساختار چهار پرده ای اصلی اش موفق بود! برخی از موسیقی هایی که در سال ۱۸۹۱ حذف شدند، در توسکا دوباره استفاده شد و به یک دوئت زیبا در پرده ۳ تبدیل شد. مرثیه ای از پرده ۳ در مراسم تشییع جنازه پوچینی نواخته شد، که توسط آرتور توسکانینی رهبری می شد و آواز"Addio, mio dolce amor" («خداحافظ، عشق شیرین من») از همان پرده خوانده شد. پوچینی در نهایت از ادگار دست کشید و در سال های بعد به شدت این اثر را رد کرد. او نوشت:این یک ارگانیزم ناقص از نظر دراماتیک بود. موفقیت آن زودگذر بود. اگرچه می دانستم که چند صفحه نوشته ام که به اعتبار من افزوده می شود، که البته کافی نیست - به عنوان یک اپرا نمی توان آن را پذیرفت. پایه یک اپرا موضوع و نحوهٔ پرداخت آن است. در نوشتن اپرای ادگار، به یاد دوستم فونتانا، اشتباهی مرتکب شدم که این بیشتر تقصیر من بود تا او.
موتور توربینی کرایسلر () یک سری از موتورهای توربینی است که توسط توسط شرکت کرایسلر و جهت استفاده در وسایل نقلیهٔ جاده ای توسعه یافته اند. توسعه. پژوهش برای طراحی و ساخت یک موتور توربین گازی با قابلیت عملکرد، پیش از ورود ایالات متحده آمریکا به جنگ جهانی دوم آغاز شد، و موتورهای تحقیقاتی و آزمایشی برای نخستین بار در سال ۱۹۵۴ وارد عمل شدند. جورج هیوبنر و گروه او که متشکل از مهندسین پژوهشی بود معتقد بودند که این موتور یک پروژهٔ ماندگار است. مصرف سوخت این موتورها که باید در بازه ای برابر با موتورهای رفت و برگشتی قرار می گرفت، قطعاتی که باید اندازهٔ آن ها کاهش می یافت و بازدهی آن ها افزایش پیدا می کرد، صدای تولیدی موتور که باید کاهش می یافت، تأخیر در شتاب گیری که باید کمتر می شد و ترمز موتور که باید با عملکرد کلی موتور در هم می آمیخت، از جمله چالش های پیش روی این پروژه بودند. علاوه بر این مواد مقاوم در برابر دمای بالا نیز باید توسعه می یافتند و در عین حال به اندازه ای ارزان قیمت می بودند که بتوان قیمت خودرو را در برابری با سایر خودروهای آن زمان حفظ کرد. مزایای موتورهای توربینی شامل نیاز کمتر به نگهداری، عمر مورد انتظ
ار بیشتر برای موتور، پتانسیل وسیع برای توسعه و کاهش تعداد قطعات موتور به میزان حدود ۸۰٪ (۶۰ قطعه به جای ۳۰۰ قطعه) می شدند. در این موتورهای نیاز به سرویس های دوره ای تقریباً از بین رفت و سختی در راه اندازی موتور در دماهای پایین نیز وجود نداشت و نیازی به گرم کردن موتور نبود؛ همچنین این موتورها نیازی به ضدیخ نداشتند، در فصل زمستان بخاری بلافاصله در دسترس بود، در صورت فشردن ناگهانی پدال گاز ایست موتور اتفاق نمی افتاد، موتور بدون لرزش کار می کرد، مصرف روغن ناچیز بود، وزن موتور کاهش یافته بود، گازهای خروجی خنک بودند و آلایندگی کمتری داشتند، و مهم تر از همه تنوع وسیعی از سوخت های احتراق پذیر می توانستند به عنوان جایگزینی برای سوخت نفتی بنزین مورد استفاده قرار گیرند.
له ویلی () اپرا-باله در دو پرده از جاکومو پوچینی است که لیبرتو آن بر عهده فردیناندو فونتانا بر پایهٔ داستان کوتاهی تحت همین عنوان از آلفونس کار می باشد. اپرا در حقیقت برای اجرا در یک پرده تنظیم گردید و نخستین اجرای آن در تئاتر دال ورمه میلان و به سال ۳۱ مه سال ۱۸۸۴ است. این اپرا-باله داستان عاشقانه ای را روایت می کند که در آن یک جوان به نام روبرتو و دو خدمتکارش، جولی و سیلو، به دام روحانیان شروری بنام له ویلی می افتند. له ویلی ها، روحانیانی هستند که با مردان عاشق زنانی که قصد ازدواج با آن ها را ندارند، معامله می کنند و آن ها را به دام می اندازند. در پایان، جولی به دام این روحانیان شرور می افتد و روبرتو تلاش می کند تا او را نجات دهد، اما تلاشش بی نتیجه می ماند و جولی به مرگ می رسد. در نهایت، روح جولی به روبرتو ظاهر می شود و او را به سوی مرگ می برد.
تاریخ ایده ها رشته ای پژوهشی در تاریخ است که به بیان، نگهداری و تغییر ایده های انسانی در طول دوران می پردازد. تاریخ ایده ها یک رشته خواهر یا یک رویکردی خاص در تاریخ روشنفکری، محسوب می گردد. مطالعات در تاریخ ایده ها ممکن است شامل تحقیق بین رشته ای در تاریخ فلسفه، تاریخ دانش یا تاریخ ادبیات باشد. در سوئد، تاریخ ایده ها و علوم از سال ۶ نوامبر ۱۹۳۲ موضوعی مجزا برای دانشگاه بوده است.
حاجی عبدالرحیم اوبا (به ترکی آذربایجانی: Hacıəbdürəhimoba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خاچماز و در دهیاری بستانچی واقع شده است.
جانی سیچی () کمیک اپرایی از آهنگساز و مصنف مشهور ایتالیایی جاکومو پوچینی است که دریک پرده نوشته شده است. لیبرتو این اثر بر عهده جواکینو فورتسانو است. این اثر میان سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸ تکمیل شد. لیبرتو جانی سیچی بر پایه کمدی الهی از دانته آلیگیری است. جانی سیچی داستانی کمدی و طنزآلود است که بر اساس کمدی الهی (Commedia Divina) از دانته الیگیری ساخته شده است. داستان اپرا در مورد یک خانواده ثروتمند است که پدربزرگ آن ها به نوعی سوءاستفاده از قانون مرگ خود کرده است و جانشینی خود را به پدرخوانده ی خود، جیانی سیچی، سپرده است. در این داستان، جیانی سیچی، با ارتباط با دختری از خانواده ثروتمند، تلاش می کند تا به یک قرارداد ارث برسد و در عین حال به دیگران نیز کمک می کند.
بستانچی (به ترکی آذربایجانی: Bostançı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خاچماز واقع شده است. بستانچی ۱۶۸۸ نفر جمعیت دارد. دهیاری بستانچی شامل روستاهای بستانچی، حاجی عبدالرحیم اوبا و سیبیر اوبا است.
امی بوئندیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین و بازیکن تیم استون ویلا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ختافه و باشگاه فوتبال نوریچ سیتی و استون ویلا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا و زیر ۲۰ سال آرژانتین و تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
سیبیر اوبا (به ترکی آذربایجانی: Sibiroba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خاچماز و در دهیاری بستانچی واقع شده است.
هاروی لوئیس بارنز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای باشگاه فوتبال نیوکاسل بازی میکند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، و باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال انگلستان، زیر ۲۰ سال انگلستان، و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است. بارنز برای اولین بار در اول اکتبر ۲۰۲۰ به تیم بزرگسالان انگلیس دعوت شد. او برای اولین بار برای تیم ملی انگلیس به عنوان یار تعویضی در دقیقه ۷۶ در پیروزی ۳–۰ مقابل ولز بازی کرد.
شِنِل () یا ردا، اپرایی است از جاکومو پوچینی مصنف و آهنگساز برجسته ایتالیایی که در یک پرده نوشته شده است. این اپرا، نخستین اثر از مجموعهٔ سه گانه پوچینی تحت عنوان "سه لتی" است که نخستین اجرای آن مربوط به سال ۱۴ دسامبر ۱۹۱۸ و تالار اپرای متروپولیتن نیویورک است.
هنر رؤیا دیدن کتابی است که توسط انسان شناس، کارلوس کاستاندا در سال ۱۹۹۳ چاپ شده و در آن رویدادها و تکنیک های کارآموزی خود را تحت راهنمایی ناوال دون خوان ماتوس بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۳ شرح می دهد. خلاصه. کتاب هنر رؤیا دیدن Art of Dreaming مراحل لازم برای تسلط و کنترل آگاهی رؤیاها را با راهنمایی دون خوان ماتوس توصیف می کند. هفت مرحله رؤیا دیدن وجود دارد که در کتاب به چهار مرحله آن پرداخته شده است. سرفصل های کتاب بدین قرار هست: نخستین خوان رؤیا دیدن. دومین خوان رؤیا دیدن. تثبیت پیوندگاه. دنیای موجودات غیر آلی. دنیای سایه ها. پیشاهنگ آبی. سومین خوان رؤیا دیدن. حیطه کشفیات جدید. کمین و شکار کردن شکارچیان کمین گر. مستأجر. بانویی در کلیسا. پرواز با بال های قصد. این کتاب در ایران با شماره شابک ۳–۲۶ – ۵۹۹۸ – ۹۶۴ به چاپ رسیده است.
دختری از باختر () اپرایی است در سه پرده از مصنف و آهنگساز ایتالیایی جاکومو پوچینی که لیبرتو آن اثر گولفو چی وینی و کارلو زنگارینی است. این اپرا بر پایهٔ نمایشنامه ای از نویسنده آمریکایی، دیوید بلاسکو نوشته شده است. بدون آنکه کوچک ترین شائبه تقلیدی در میان باشد، اما با این احوال، شباهت هایی میان لیبرتوی این اپرا و همین طور اپرای ریچارد واگنر نیز پیدا شده است. هر چند برخی چنین موضوعی را به خط روایت اصلی نمایشنامه نسبت می دهند و مدعی هستند که اپرای دختری از باختر، تمام و کمال، اثری ایتالیایی است. در سال ۱۹۱۰ میلادی، یک اجرای موفقیت آمیزی که به گونه ای معرف اثر نیز بود، در متروپولیتن نیویورک بر روی صحنه رفت. با وجود آنکه پوچینی، مصنف اثر، این اپرا را یکی از بزرگترین آثارش قلمداد می کرد، با همهٔ این احوال، در مجموعهٔ آثار وی، جزو آثاری است که کمتر مورد توجه و اقبال عمومی قرار گرفته است. سابقه عملکرد. لا فانسیولا دل وست توسط اپرای متروپولیتن نیویورک در ۱۰ دسامبر ۱۹۱۰ سفارش و اجرا شد و ستارگان مت انریکو کاروزو و امی دستین برای آن ها بازی کردند، پوچینی نقش های اصلی دیک جانسون و مینی را برای آن ها ایجاد کرد. با این حا
ل، پس از اینکه پوچینی در سال ۱۹۲۱، گیلدا دالا ریزا را در نقش مینی در اپرای دو مونت کارلو دید، اظهار داشت: «بالاخره من فانسیولا واقعی خود را دیده ام.» مدیر موسیقی مت، آرتورو توسکانینی، رهبری می کرد. این اولین نمایش جهانی یک اپرا در مت بود و در ابتدا با استقبال خوبی در ایالات متحده مواجه شد. با این حال، هرگز در اروپا، به جز در آلمان ، چندان محبوب نبود. در مارس ۱۹۱۳، تحت رهبری موسیقی ایگناتس واگالتر، در دویچه اوپرنهاوس برلین (که امروزه به دویچه اوپر معروف است) از اولین نمایش پیروزمندانه برخوردار شد. اولین نمایش های دیگر در لندن در ۲۹ مه ۱۹۱۲ در تئاتر کاون گاردن انجام شد. در رم در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۲ در تئاتر کوستانزی ؛ در تئاتر کلون، بوینس آیرس در ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۱؛ و در ملبورن در ۱۱ ژوئن ۱۹۱۲ در تئاتر اعلی حضرت هر از چند گاهی ارائه می شود. اما تقریباً به اندازه دیگر اپرای بالغ پوچینی اجرا نمی شود. اپرای متروپولیتن این اثر را در فصل 11/2010 به مناسبت صدمین سالگرد این اثر ارائه کرد.
پرستو () کمیک اپرایی از آهنگساز و مصنف مشهور ایتالیایی، جاکومو پوچینی در ۳ پرده است که لیبرتو آن را جوزپه آدامی نوشته است. نخستین اجرای این اثر در اپرای مونت-کارلو و مربوط به ۲۷ مارس ۱۹۱۷ در مونت کارلو است.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال انگلستان () نماینده کشور انگلستان در مسابقات فوتبال زیر ۱۸ سال اروپا و جهان است که زیر نظر اتحادیه فوتبال انگلستان فعالیت می کند.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال انگلستان () نماینده کشور انگلستان در مسابقات فوتبال زیر ۱۹ سال اروپا و جهان است که زیر نظر اتحادیه فوتبال انگلستان فعالیت می کند.
جیمی چو () شرکت کالای لوکس بریتانیاییاست، که در زمینه طراحی و تولید انواع کفش فعالیت می نماید. شرکت جیمی چو در سال 1996 تأسیس شد که حمایت شده توسط مجله وگ بوده و برند مورد علاقه دایانا، شاهدخت ولز می باشد.
ریمل () شرکت بریتانیایی لوازم آرایشی می باشد که در سال 1834 توسط یوجین ریمل در لندن انگلستان تاسیس شد. این شرکت از اولین شرکت های لوازم آرایشی ریمل می باشد که در ایران با این نام شناخته شده است. کیت ماس، سوفی الیس-بکستور، لی لی کول، کوکو روچا، زویی دشانل، ریتا اورا و کارا دلوین از مدل هایی بودند که برای این برند تبلیغات را انجام دادند. شرکت ریمل در کشور های آرژانتین, استرالیا, اتریش, بحرین, بلاروس, بلژیک, بلغارستان, کانادا, چین, کرواسی, جمهوری چک, دانمارک, استونی, فنلاند, فرانسه, آلمان, مجارستان, هند, اندونزی, جمهوری ایرلند, ایتالیا, ژاپن, لتونی, لیتوانی, مالت, مکزیک, هلند, نروژ, لهستان, پرتغال, قطر, رومانی, روسیه, عربستان سعودی, اسلواکی, آفریقای جنوبی, کره جنوبی, اسپانیا, بریتانیا, اوکراین و ایالات متحده آمریکا نماینده فعال دارد.
سمفونی شماره ۳ () سومین سمفونی از آهنگساز سده بیستم آمریکایی چارلز آیوز است که میان سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ نوشته شده است. در سال ۱۹۴۷، سمفونی سوم جایزهٔ موسیقی پولیتزر را برای مصنفش به ارمغان آورد. آیوز اذعان نمود که مبلغ نیمی از جایزه را به لو هریسون اهدا نموده است. هریسون رهبری ارکستر نخستین اجرای اثر را بر عهده داشت
ماساو سوگیموتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس و باشگاه فوتبال جوبیلو ایواتا اشاره کرد.
ماسائو کیبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گامبا اوساکا و باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا اشاره کرد.
ماساومی ناکانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توکیو وردی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن بازی کرده است.
ماساهارو نیشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ژاپن بازی کرده است.