Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خوک به دردبخور یک کارتون از مجموعهٔ سمفونی احمقانه است. این فیلم در ۲۴ فوریه ۱۹۳۹ و به کارگردانی دیک ریکارد منتشر شد. این اثر، چهارمین و آخرین کارتون با بازی سه خوک فسقلی بود. موسیقی این اثر چه کسی از گرگ بد بزرگ می ترسد؟ می باشد. برخلاف انیمیشن های قبلی خوک های فسقلی، این اثر بدون عنوان «سه خوک فسقلی» و با نام مستقل در عنوان بندی به نمایش درآمد.
هاینز پولای (زادهٔ ۴ فوریهٔ ۱۹۰۸ میلادی در کشالین، پومرانی – درگذشتهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۷۹ میلادی) یک سوارکار اهل کشور آلمان (بعدها آلمان غربی) در رشتهٔ درساژ بود که از اواخر سالهای دههٔ ۱۹۳۰ تا اوایل سالهای دههٔ ۱۹۵۰ در مسابقات سوارکاری شرکت می کرد. وی در دو المپیک تابستانی شرکت کرد و موفق شد دو مدال طلای المپیک (در بخش درساژ به طور انفرادی و تیمی:هردو در سال ۱۹۳۶) و یک برنز (در بخش تیمی درساژ در سال ۱۹۵۲) را بدست بیاورد. پولای در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ سوگند خورد تا به عنوان نخستین داور (مسئول) در تاریخ بازیهای المپیک تابستانی که این کار را انجام داده است شناخته شود.
یخپاره (ice floe) یا یخِ شناور (ice float) تکه بزرگی از یخ شناور است که اغلب تحت عنوان یک قطعه مسطح با عرض حداقل ۲۰ متر و طول بیش از ۱۰ کیلومتر تعریف می شود. آن ها ممکن است باعث ایجاد یخبند در رودخانه های آب شیرین شوند، و در آب های آزاد می توانند به تنه کشتی ها آسیب برساند.
هواپیمای فضایی یک وسیله نقلیه هوایی است که می تواند مانند یک هواپیما در جو زمین پرواز کند و مانند یک فضاپیما در خلاء فضا مانور دهد. برای انجام این کار، هواپیماهای فضایی باید ویژگی های هواپیما و فضاپیما را در خود جای دهد. هواپیماهای فضایی مداری بیشتر شبیه فضاپیماها هستند، هواپیماهای فضایی زیر مداری بیشتر شبیه هواپیما هستند. تمام هواپیماهای فضایی تا به امروز دارای موشک بوده اند اما بعنوان هواپیمای بدون سرنشین به زمین نشستند. سه نوع هواپیما با موفقیت در مدار پرتاب شد، و پس از ورود به جو به زمین نشسته اند که عبارتند از: شاتل فضایی، بوران و X-37. چهارمین مورد، دریم چیسر می باشد که در حال توسعه و ساخت است. از سال ۲۰۱۹ همه وسایل نقلیه مداری گذشته، فعلی و برنامه ریزی شده به طور عمودی با یک موشک جداگانه پرتاب می شوند. پرواز فضایی مداری با سرعت زیاد انجام می شود، با انرژی جنبشی مداری به طور معمول حداقل ۵۰ برابر بیشتر از مسیرهای زیر مداری است. در نتیجه، محافظت از گرمای سنگین در حین ورود به جو لازم است. چالش ها. هواپیماهای فضایی باید مانند فضاپیمای سنتی در فضا کار کنند، اما باید مانند هواپیما نیز قادر به پرواز جوی باشند.
این الزامات باعث پیچیدگی، خطر و هزینه طراحی هواپیما می شود. هواپیماهای مداری. شاتل فضایی. شاتل فضایی آمریکا که اولین بار در سال ۱۹۸۱ پرتاب شد. نخستین سفینه قابل استفاده مجدد جهان بود. سه بخش اصلی آن مدارپیما، موشکهای تقویت کننده، و مخزن خارجی سوخت می باشد. پس از فضاپیماهای مرکوری، جمینی و آپولو، آمریکایی ها در پی سفینه های رفت و برگشتی رفتند و بدین سان، شاتل های فضایی متولد شدند. تاکنون هفت شاتل به نام های انترپرایز، پث فایندر، کلمبیا، چلنجر، دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور ساخته شده که دو شاتل نخست، ناکامل و برای آزمایش ها و بررسی ها ساخته شده اند. از میان پنج شاتل پسین نیز چلنجر و کلمبیا دچار سانحه شده اند و فقط سه شاتل دیسکاوری، آتلانتیس و اِندِور تا سال ۲۰۱۰ مشغول کار بودند. بوران. فضاپیمای بوران یکی از فضاپیماهای شاتل اتحاد شوروی است. بوران تنها شاتل فضایی شوروی بود که به طور کامل ساخته، و در مدار زمین آزمایش شد. این فضاپیما برای اولین بار در مدت ۳ ساعت و ۴۰ دقیقه بدون سرنشین در خارج از جو زمین پرواز کرد و و سپس در فرودگاه بایکونور قزاقستان به همراه یک فروند میگ ۲۵ که فضا پیما را از ارتفاع ۲۰ کیلومتری سطح
زمین تا لحظهٔ فرود اسکورت می کرد به زمین نشست. ایکس ۳۷. ایکس ۳۷ یک هواپیمای فضایی است که در ۷ آوریل ۲۰۰۶ اولین پروازهای فضایی اش را انجام داد. ایکس-۳۷ برای به کارگیری در ناسا، دارپا و نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ساخته شد. بوئینگ ایکس-۴۰ برای آزمایش مانورهایی که فضاپیماهای بوئینگ ایکس-۳۷ نهایتاً برای انجام آن ها طراحی شده اند، ساخته شده بود. دریم چیسر. دریم چیسر یک فضاپیمای مداری سرنشین دار پرواز عمودی، فرود افقی ساخته شده توسط شرکت سیرا نوادا است. دریم چیسر برای حمل ۷ سرنشین به مدارهای نزدیک زمین طراحی شده است. این فضاپیما به صورت عمودی با موشک اتلس ۵ پرتاب شده و به صورت افقی توانایی فرود بروی باندهای فرود معمولی را دارد. هواپیماهای پیشران موشک زیرمداری. سه فروند هواپیمای خلبان موشکی زیر مداری ایکس-۱۵، اسپیس شیپ یک و اسپیس شیپ دو به فضا رسیده اند؛ که در ابتدا توانایی ورود به مدار را نداشتند و نخستین بار توسط هواپیمای حامل به ارتفاعات حمل شدند.
کریس ویلدر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل انگلستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال نورث همپتون تاون، باشگاه فوتبال لیتون اورینت، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، و باشگاه فوتبال نوتس کانتی اشاره کرد. اخراج. کریس وایلدر، سرمربی کهنه کار انگلیسی که از سال ۲۰۱۶میلادی هدایت شفیلد یونایتد را برعهده داشت، توانست این تیم را از لیگ دسته اول به چمپیونشیپ و سپس لیگ برتر انگلیس برساند. در فصل ۲۰–۲۰۱۹ شفیلد یونایتد تحت هدایت وایلدر بسیار خوب کار کرد و نهم شد اما در فصل ۲۱–۲۰۲۰ به دلیل قرار گرفتن در رتبه آخر به فاصله ۱۰بازی به اتمام فصل، از این تیم اخراج شد.
حلقه جوشی دنهایزر () یک واکنش شیمیایی در شیمی آلی است که طی آن یک کتون غیر اشباع α,β و یک تری آلکیل سیلیل آلن(مانند تری متیل سیلیل یا تری ایزوپروپیل سیلیل) در حضور یک اسید لوئیسی با هم واکنش داده و یک تری آلکیل سیلیل سیکلوپنتن تولید می کند.
لوئیس بوو (به انگلیسی: Louis Bouveault) شیمی دان اهل فرانسه و استاد شیمی آلی دانشکده علوم در دانشگاه پاریس بود. سنتز آلدهید بووالت در شیمی آلی به افتخار وی نام گذاری شده است.
آنامایسین () یک آنتی بیوتیک آنتراسیکلین است که در درمان سرطان مورد استفاده قرار می گیرد.
دره آرپا - () دره با ارتفاع زیاد است که در داخل قسمت جنوب غربی تین شان واقع شده است. این دره از جنوب غربی به محدوده فرگانا از شرق، محدوده تورگارت، محدوده اتباشی از شمال، به اورتوک تاو و دجامان تو محدود شده است. از فراز گذرگاه سور-تاس، در دامنه فرقانا، جالب ترین منظره در جهت شرق از فلات جهان وجود دارد. در پایین دست آرپا، «پامیر»، دره ای وسیع و بدون علفزار قرار دارد که رودخانه آرپا در مرکز آن جریان دارد. محدوده دامان داوان، که با فلات آرپا در شمال شرقی کشور مجاور است، از شمال به محدوده فرقانا می پیوندد و به پایان می رسد، بنابراین فلات را محصور می کند. رود آرپا از این محدوده با یک دره عمیق عبور می کند، که مسیر آن هنوز بر روی نقشه، توسط یک خط تخیلی قرار دارد.
ملخ ها گروهی از حشره ها هستند که به راستهٔ ملخی ها تعلق دارند. آن ها از جملهٔ کهن ترین گروه های زندهٔ حشرات گیاه خوار جونده به شمار می آیند که قدمتشان به تریاس پیشین، حدود ۲۵۰ میلیون سال پیش بازمی گردد. ملخ ها معمولاً حشراتی ساکن زمین اند که پاهای عقبی نیرومندی دارند و این به آن ها امکان می دهد با جهش های پرقدرت از خطر بگریزند. پاهای جلویی کوتاه ترند و برای گرفتن غذا به کار می روند. چون آن ها دگردیسی ناقص دارند، دچار همه دگردیسی نمی شوند؛ از تخم به صورت نیمف یا «هاپر» خارج می شوند و طی پنج بار پوست اندازی به تدریج شبیه حشرهٔ بالغ می شوند. شنوایی ملخ از طریق اندام تیمپانال صورت می گیرد که در نخستین بند شکم و متصل به سینه قرار دارد؛ در حالی که بینایی آن ها از طریق چشم های مرکب است و تغییر شدت نور را با چشم های ساده (اوسلی) درک می کنند. در تراکم های بالای جمعیتی و تحت شرایط محیطی خاص، برخی گونه های ملخ می توانند رنگ و رفتار خود را تغییر دهند و به صورت دسته های بزرگ درآیند. در این حالت به آن ها ملخ آفت گفته می شود. ملخ ها گیاه خوارند و برخی گونه ها گاه به آفات جدی غلات، سبزیجات و چراگاه ها بدل می شوند، به ویژه زم
انی که به شکل میلیون ها ملخ در دسته های عظیم ظاهر شوند و محصولات را در گستره های وسیع نابود کنند. آن ها با استتار خود را از شکارگری پنهان می کنند؛ و زمانی که کشف شوند، بسیاری از گونه ها می کوشند با پرتاب ناگهانی بال های درخشان در حین جهش و (در صورت بالغ بودن) پرواز کوتاه، شکارچی را بترسانند. گونه های دیگر مانند ملخ رنگین کمانی دارای رنگ هشدار هستند که شکارچیان را بازمی دارد. ملخ ها از انگل ها و بیماری های گوناگون آسیب می بینند و بسیاری از شکارچیان هم از نیمف ها و هم از بالغ ها تغذیه می کنند. تخم های آن ها نیز در معرض حملهٔ انگل واره ها و شکارچیان است. ملخ ها حشراتی روزفعال اند، یعنی بیشتر در طول روز فعال هستند. ملخ ها رابطه ای دیرینه با انسان داشته اند. دسته های ملخ می توانند پیامدهای ویرانگر داشته باشند و موجب قحطی شوند، چنان که از زمان کتاب مقدس چنین بوده است. حتی در شمار کمتر نیز می توانند آفتی جدی باشند. در کشورهایی مانند مکزیک و اندونزی از آن ها به عنوان غذا استفاده می شود. ملخ ها در هنر، نمادگرایی و ادبیات نیز حضور دارند. مطالعهٔ گونه های ملخ را ملخ شناسی می نامند. تبارزایی. ملخ ها به زیرراستهٔ ملخان تع
لق دارند. هرچند «ملخ» به طور عمومی برای اشاره به کل این زیرراسته به کار رفته است، منابع جدیدتر کاربرد آن را به خانواده های «پیشرفته تر» محدود می کنند. آن ها را می توان در فروراستهٔ ملخ واران قرار داد و در متون قدیمی تر از آن ها با عنوان «ملخ های شاخک کوتاه» یاد شده است تا آن ها را از اصطلاح منسوخ «ملخ های شاخک بلند» (که اکنون جیرجیرک های بیشه یا کِتی دید نامیده می شوند) با شاخک های بسیار بلندترشان متمایز کنند. درخت تبارزایی ملخان، بر پایهٔ آران ای ریبوزومی میتوکندری ۳۲ تاکسون در شش فراخانواده از هفت فراخانوادهٔ موجود، به صورت یک تبارشاخه نما نشان داده شده است. شمشیرک داران، ملخان، و همهٔ فراخانواده های ملخ ها به جز «ملخ های وزغی» تک تبار به نظر می رسند. از نظر فرگشتی، جدایی میان ملخان و شمشیرک داران جدیدتر از رویداد انقراض پرمین–تریاس نیست؛ نخستین حشراتی که بی گمان از ملخان هستند، در خانواده های منقرض شدهٔ «ملخ سانان سنگواره ای» و «ملخ سانان باستانی» از تریاس پیشین یافت شده اند، حدود ۲۵۰ میلیون سال پیش. این گروه در طول تریاس تنوع یافت و از آن زمان تاکنون گیاه خواران مهمی باقی مانده اند. نخستین خانواده های مدر
ن مانند «ملخ های نو-چوبی»، «ملخکان» و «سه انگشتیان» در کرتاسه پدیدار شدند، هرچند برخی حشراتی که ممکن است به دو گروه اخیر تعلق داشته باشند در ژوراسیک پیشین یافت شده اند. رده بندی ریخت شناسی دشوار است زیرا بسیاری از تاکسون ها به سوی زیستگاه های مشابه همگرا شده اند؛ رده بندی های جدید بیشتر بر اندام های جنسی درونی، به ویژه در نرها تمرکز دارند. این اطلاعات از نمونه های فسیلی به دست نمی آید و رده بندی دیرینه شناسی اساساً بر رگ بندی بال های عقبی استوار است. ملخان شامل حدود ۲۴۰۰ سردهٔ معتبر و تقریباً ۱۱۰۰۰ گونهٔ شناخته شده است. احتمالاً گونه های توصیف نشدهٔ بسیاری وجود دارد، به ویژه در جنگل های پهن برگ مرطوب حاره ای و جنب حاره ای. ملخان عمدتاً در نواحی گرمسیری پراکنش دارند و گونه های کمتری از نواحی معتدل شناخته شده اند، اما بیشتر فراخانواده ها نمایندگانی در سراسر جهان دارند. آن ها تقریباً منحصراً گیاه خوارند و احتمالاً کهن ترین گروه زندهٔ حشرات گیاه خوار جونده به شمار می آیند. متنوع ترین فراخانواده کج صورت واران است، با حدود ۸۰۰۰ گونه. دو خانوادهٔ اصلی در آن «ملخ های حقیقی» (شامل ملخ ها و دسته ملخ ها) با پراکنش جهانی
، و ملخ های دست وپاچلفتی هستند که عمدتاً در دنیای جدید یافت می شوند. خانواده های «اومکسه خیدها» و «تریستیریده ها» بومی آمریکای جنوبی اند و «لنتولیده ها»، «لیتی دیده ها» و «پامفاگیده ها» عمدتاً در آفریقا حضور دارند. خانوادهٔ «پائولینییده ها» شب فعال اند و می توانند روی آب شنا کنند یا سر بخورند، و «لنتولیده ها» بال ندارند. خانوادهٔ «پنوموریده ها» بومی آفریقا، به ویژه جنوب آفریقا هستند و نرهای آن ها با شکم های بادکرده شان شناخته می شوند. ویژگی ها. ملخ ها طرح بدنی معمول حشرات را دارند: سر، سینه گاه و شکم. سر به صورت عمودی و با زاویه ای نسبت به بدن قرار گرفته و دهان در پایین آن است. سر دارای یک جفت بزرگ چشم مرکب است که دید همه جانبه می دهد، سه چشم ساده که تاریکی و روشنایی را تشخیص می دهند، و یک جفت شاخک رشته ای که به لمس و بویایی حساس هستند. آن ها دو پای عقبی نیرومند دارند که آن ها را برای فرار از شکارچیان به هوا پرتاب می کند. قطعات دهانی که رو به پایین اند برای جویدن تغییر یافته اند و دو پاگیره حسی در جلوی آرواره ها قرار دارند. سینه گاه و شکم بندبند هستند و دارای پوستکی سخت از صفحات همپوشان ساخته شده از کیتین. سه
بند به هم جوش خوردهٔ سینه گاه سه جفت پا و دو جفت بال را حمل می کنند. بال های جلویی که تگمینا نام دارند باریک و چرمی اند، در حالی که بال های عقبی بزرگ و غشایی هستند و رگبال ها استحکام آن ها را تأمین می کنند. پاها به چنگک هایی برای گرفتن ختم می شوند. پای عقبی به ویژه قدرتمند است. پاهای این گونه ها آن قدر نیرومندند که می توانند مسافت های نسبتاً طولانی را بپرند و از این توانایی برای فرار از خطر نیز استفاده می کنند. ران پا قطور است و چندین لبه دارد که سطوح مختلف را به هم می رسانند و در برخی گونه ها این لبه های داخلی دارای دندانه های جیرجیر هستند. لبهٔ پشتی ساق پا دارای دو ردیف خار و یک جفت سیخک بندبند نزدیک انتهای پایینی آن است. درون سینه گاه ماهیچه هایی قرار دارند که کنترل کنندهٔ بال ها و پاها هستند. شکم ملخ یازده بند دارد که نخستین بند آن به سینه گاه جوش خورده و اندام آواساز و دستگاه شنوایی را در خود جای می دهد. بندهای دوم تا هشتم حلقه ای شکل و به وسیلهٔ غشاهای انعطاف پذیر به هم متصل اند. بندهای نهم تا یازدهم کوچک تر شده اند؛ بند نهم یک جفت دُمیچه دارد و بندهای دهم و یازدهم اندام های تولیدمثل را دربر می گیرند.
ماده ها معمولاً بزرگ تر از نرها هستند و تخم ریز کوتاهی دارند. نام زیرراستهٔ «ملخان» (Caelifera) از واژهٔ لاتین به معنای «دارای اسکنه» گرفته شده است که به شکل تخم ریز اشاره دارد. اندام های شنوایی ملخ روی شکمش قرار دارند نه روی سرش. این اندام ها از یک جفت غشا تشکیل شده اند که هرکدام در دو سوی نخستین بند شکم و در زیر بال ها جای گرفته اند. این اندام ها که اندام تیمپانال نامیده می شوند همچون پرده گوش ساده ای هستند که در واکنش به امواج صوتی مرتعش می شوند و به ملخ امکان می دهند آواز دیگر ملخ ها را بشنود. گونه هایی که صداهای شنیدنی تولید می کنند معمولاً این کار را با مالیدن ردیفی از دندانه ها بر ران پاهای عقبی به لبه های بال های جلویی (جیرجیرکردن) انجام می دهند. این صداها عمدتاً توسط نرها برای جلب ماده ها تولید می شوند، گرچه در برخی گونه ها ماده ها نیز جیرجیر می کنند. ملخ ها ممکن است با جیرجیرک ها اشتباه گرفته شوند، اما در بسیاری از جنبه ها متفاوت اند؛ از جمله در تعداد بندهای شاخک، ساختار تخم ریز، جایگاه اندام تیمپانال و شیوهٔ تولید صدا. شمشیرک داران شاخک هایی دارند که می تواند بسیار بلندتر از بدن باشد و دست کم ۲۰ تا
۲۴ بند دارد، در حالی که ملخی ها شاخک هایی کوتاه تر و کلفت تر با بندهای کمتر دارند. زیست شناسی. رژیم غذایی و گوارش. بیشتر ملخ ها گیاه خوار هستند و از گیاهان مختلف، مانند برگ های نخود، تغذیه می کنند، اما برخی همه چیزخوار نیز هستند و از بافت و گوشت جانوران هم تغذیه می کنند. آن ها همچنین علاقه به خوردن حشرات دیگر دارند. به طور کلی، ترجیح آن ها علوفه ها هستند، از جمله بسیاری از غلات که به صورت محصول کشاورزی کشت می شوند. دستگاه گوارش آن ها مشابه حشرات دیگر است و لوله های مالپیگی به روده میانی تخلیه می شوند. کربوهیدرات ها عمدتاً در چینه دان هضم می شوند، در حالی که پروتئین ها در زوائد روده میانی تجزیه می شوند. بزاق فراوان است اما تقریباً فاقد آنزیم بوده و در حرکت غذا و ترشحات مالپیگی در طول روده کمک می کند. برخی ملخ ها دارای سلولاز هستند که با نرم کردن دیوارهٔ سلولی گیاه، محتویات سلول های گیاهی را برای آنزیم های گوارشی دیگر در دسترس می سازد. ملخ ها همچنین هنگام دسته دسته شدن می توانند دچار همنوع خواری شوند. اندام های حسی. ملخ ها دارای دستگاه عصبی معمول حشرات و مجموعهٔ گسترده ای از اندام های حسی بیرونی هستند. در دو س
وی سر یک جفت بزرگ چشم مرکب قرار دارد که میدان دید وسیعی ایجاد می کند و می تواند حرکت، شکل، رنگ و فاصله را تشخیص دهد. سه چشم ساده در بی مهرگان نیز بر پیشانی قرار دارند که شدت نور را درک می کنند. یک جفت شاخک حاوی گیرنده های بویایی و لامسه است و قطعات دهانی دارای گیرنده های چشایی اند. در ابتدای شکم یک جفت اندام تیمپانال برای دریافت صدا وجود دارد. شمار زیادی مژکچهٔ ریز در سراسر بدن قرار دارند که به عنوان مکانورسپتور (حسگر تماس و باد) عمل می کنند و بیشترین تراکم آن ها بر روی شاخک ها، پاگیره ها (بخشی از دهان)، و روی دُمیچه ها در انتهای شکم است. گیرنده های ویژه ای به نام اندام های حسی زنگوله ای در پوستک پاها تعبیه شده اند که فشار و تغییر شکل پوستک را حس می کنند. اندام های حسی «کوردوتونال» داخلی نیز وجود دارند که تخصص آن ها تشخیص وضعیت و حرکت مفاصل اسکلت بیرونی است. گیرنده ها اطلاعات را از طریق نورون های حسی به دستگاه عصبی مرکزی منتقل می کنند و بیشتر این نورون ها اجسام سلولی خود را در پیرامون، نزدیک محل گیرنده دارند. گردش خون و تنفس. مانند دیگر حشرات، ملخ ها دارای دستگاه گردش خون هستند و حفره های بدنشان با همولنف پر
شده است. ساختاری شبیه قلب در بخش بالایی شکم این مایع را به سوی سر پمپ می کند و از آن جا مایع در میان بافت ها و اندام ها نفوذ کرده و دوباره به سمت شکم بازمی گردد. این سامانه مواد غذایی را در سراسر بدن به گردش درمی آورد و پسماند سوخت وساز را برای دفع به روده منتقل می کند. دیگر کارکردهای همولنف شامل ترمیم زخم، انتقال گرما و تأمین فشار هیدرواستاتیک است، اما دستگاه گردش خون در تبادل گازها نقشی ندارد. تنفس با استفاده از نای ها انجام می شود؛ لوله های پر از هوا که در سطح سینه گاه و شکم از طریق جفت جفت روزنک های دریچه دار باز می شوند. حشرات بزرگ تر ممکن است برای تهویهٔ فعال بدن خود نیاز داشته باشند؛ به این صورت که برخی روزنک ها را باز و برخی دیگر را بسته نگه دارند و با استفاده از ماهیچه های شکمی بدن را منبسط و منقبض کنند تا هوا را در سامانهٔ تنفسی به جریان بیندازند. پرش. ملخ ها با بازکردن پاهای عقبی بزرگ خود و فشار آوردن به سطحی که روی آن قرار دارند (زمین، شاخه، تیغهٔ علف یا هر سطح دیگر)، می پرند؛ نیروی واکنش آن ها را به هوا پرتاب می کند. یک ملخ بزرگ مانند دسته ملخ می تواند بدون استفاده از بال هایش حدود یک متر (۲۰ برا
بر طول بدن) بپرد؛ شتاب در اوج پرش به حدود ۲۰ جی می رسد. ملخ ها به دلایل گوناگون می پرند: برای فرار از شکارچی، برای آغاز پرواز یا برای جابه جایی از مکانی به مکان دیگر. به ویژه در پرش های گریز، فشار انتخابی قوی برای بیشینه سازی سرعت برخاست وجود دارد، زیرا این عامل برد پرش را تعیین می کند. این بدان معناست که پاها باید هم با نیروی زیاد و هم با سرعت بالا به زمین فشار بیاورند. ویژگی بنیادی ماهیچه آن است که نمی تواند همزمان با نیروی زیاد و سرعت بالا منقبض شود. ملخ ها این مشکل را با به کارگیری سازوکار منجنیق برای تقویت توان مکانیکی تولیدشده توسط ماهیچه هایشان حل می کنند. پرش فرایندی سه مرحله ای است. نخست، ملخ بخش پایینی پا (درشت نی) را به طور کامل روی بخش بالایی (ران) تا می کند و ماهیچهٔ خم کنندهٔ درشت نی را فعال می سازد (در عکس بالایی، پاهای عقبی ملخ در این حالت آماده سازی دیده می شوند). دوم، دوره ای از هم انقباضی وجود دارد که در آن نیروی زیادی در ماهیچهٔ بزرگ راست کنندهٔ درشت نی (که از نوع پرپهنه است) انباشته می شود، اما درشت نی به وسیلهٔ انقباض همزمان ماهیچهٔ خم کننده در حالت تاخورده باقی می ماند. ماهیچهٔ راست کنن
ده بسیار نیرومندتر از خم کننده است، اما دومی به سبب ویژگی های خاص مفصل که مزیت مکانیکی مؤثری به آن در وضعیت کاملاً تاخورده می دهد، کمک می شود. این هم انقباضی می تواند تا نیم ثانیه ادامه یابد و در این مدت ماهیچهٔ راست کننده به آرامی کوتاه می شود و انرژی کشسانی را با تغییر شکل دادن ساختارهای سخت پوستک پا ذخیره می کند. انقباض ماهیچهٔ راست کننده بسیار آهسته (تقریباً ایزومتریک) است که این امکان را می دهد نیروی زیادی ایجاد شود (تا ۱۴ نیوتن در دسته ملخ صحرایی)، اما چون آهسته است توان اندکی نیاز دارد. مرحلهٔ سوم پرش، شل شدن ناگهانی ماهیچهٔ خم کننده است که درشت نی را از حالت تاخورده آزاد می کند. بازشدن سریع درشت نی عمدتاً به وسیلهٔ آزادسازی ساختارهای کشسان انجام می شود نه انقباض بیشتر ماهیچهٔ راست کننده. به این ترتیب، پوستک سخت همچون کش یک منجنیق یا کمان تیراندازی عمل می کند. انرژی با انقباض آهسته اما نیرومند ماهیچه ذخیره می شود و با شل شدن سریع ساختارهای کشسان مکانیکی با توان بالا آزاد می گردد. جیرجیر. نرهای ملخ بخش زیادی از روز را به جیرجیر می پردازند؛ آن ها در شرایط بهینه فعال تر آواز می خوانند و در شرایط نامساعد آ
رام تر می شوند. ماده ها نیز جیرجیر می کنند، اما تلاش آن ها در مقایسه با نرها ناچیز است. نیمف های نر در مراحل پایانی رشد گاهی حرکات جیرجیرکننده از خود نشان می دهند، هرچند ابزار لازم برای تولید صدا ندارند، که اهمیت این ویژگی رفتاری را نشان می دهد. آوازها وسیله ای برای ارتباط اند؛ جیرجیر نر به نظر می رسد بیانگر بلوغ جنسی، تمایل به انسجام اجتماعی و سلامت فردی باشد. انسجام اجتماعی در میان ملخ ها به دلیل توانایی آن ها برای پرش یا پرواز در مسافت های طولانی ضروری می شود و آواز می تواند به محدودکردن پراکنش و هدایت دیگران به زیستگاه های مناسب کمک کند. آواز عمومی می تواند در واژگان و شدت متفاوت باشد، در حضور یک نر رقیب تغییر می کند، و هنگامی که ماده ای نزدیک است دوباره به آواز جفت گیری تبدیل می شود. در ملخ های نر خانوادهٔ پنوموریده ها، شکم بزرگ شده جیرجیر را تقویت می کند. چرخهٔ زندگی. در بیشتر گونه های ملخ، درگیری میان نرها بر سر ماده ها به ندرت از نمایش های آیینی فراتر می رود. برخی استثناها وجود دارد؛ از جمله در ملخ آفتاب پرست ("Kosciuscola tristis") که در آن نرها ممکن است روی بدن مادهٔ در حال تخم گذاری بجنگند و به کشت
ی گیری با پا، گاز گرفتن، لگدزدن و سوارشدن روی هم بپردازند. ماده های گونهٔ "ملخ بال کمانی" به نظر می رسد توانایی یکپارچه سازی اطلاعات از آوازهای نرها را داشته باشند. وجود یک بخش ناخوشایند در آواز نر بیش از بخش خوشایند تأثیر دارد و این یکپارچه سازی نامتقارن با نظریه های گزینش جنسی سازگار است، زیرا به ماده ها کمک می کند از تعامل پرهزینه با جفت های نامناسب پرهیز کنند؛ اگر آواز متعلق به گونه ای دیگر باشد یا نشان دهندهٔ کیفیت پایین نر باشد. مادهٔ ملخ تازه بالغ، یک یا دو هفتهٔ نخست را در دورهٔ پیش تخم گذاری می گذراند تا وزنش افزایش یابد و تخم هایش برسند. پس از جفت گیری، مادهٔ بیشتر گونه ها با استفاده از تخم ریز خود گودالی حفر می کند و تخم ها را در غلافی درون خاک نزدیک گیاهان غذایی، معمولاً در تابستان، می گذارد. پس از تخم گذاری، او سوراخ را با خاک و خاشاک می پوشاند. برخی، مانند گونهٔ نیمه آبزی "Cornops aquaticum"، غلاف تخم را مستقیماً درون بافت گیاه قرار می دهند. در برخی گونه ها تخم ها درون غلاف با کف به هم چسبانده می شوند. پس از چند هفته رشد، تخم های بیشتر گونه ها در آب وهوای معتدل وارد حالت میان آسایی می شوند و زمس
تان را در این حالت می گذرانند. میان آسایی زمانی شکسته می شود که دمای خاک به اندازهٔ کافی پایین بیاید و رشد بلافاصله با گرم شدن خاک از حد آستانهٔ معین از سر گرفته می شود. رویان ها در یک غلاف معمولاً همگی در عرض چند دقیقه با هم از تخم بیرون می آیند. آن ها به زودی غشاهایشان را می اندازند و اسکلت بیرونی آن ها سخت می شود. این نیمف های نخستین سن لاروی می توانند برای فرار از شکارچیان بپرند. ملخ ها دچار دگردیسی ناقص می شوند: آن ها بارها پوست می اندازند و هر سن لاروی بزرگ تر و شبیه تر به بالغ می شود، در حالی که جوانه های بال در هر مرحله بزرگ تر می گردند. شمار سن های لاروی بسته به گونه متفاوت است، اما اغلب شش مرحله دارد. پس از پوست اندازی نهایی، بال ها باز و کاملاً کارآمد می شوند. ملخ مهاجر، "Melanoplus sanguinipes"، بسته به جنس و دما حدود ۲۵ تا ۳۰ روز را به صورت نیمف می گذراند و به طور میانگین ۵۱ روز به صورت بالغ زندگی می کند. دسته دسته شدن. دسته ملخ ها مرحلهٔ دسته دسته شدن برخی گونه های ملخ های شاخ کوتاه از خانوادهٔ ملخیان هستند. رفتار دسته ای پاسخی به ازدحام است. تحریک لمسی افزایش یافتهٔ پاهای عقبی باعث بالا رفتن سط
ح سروتونین می شود. این امر باعث تغییر رنگ، افزایش تغذیه و سریع تر شدن زادآوری در ملخ می شود. دگرگونی یک فرد انفرادی به حالت دسته ای با چند تماس در هر دقیقه طی یک دورهٔ کوتاه ایجاد می شود. پس از این دگرگونی، در شرایط مناسب گروه های متراکم نیمف های بی بال به نام «جهنده» به وجود می آیند که فرومون ترشح می کنند و حشرات را به سوی هم جذب می کنند. با چندین نسل در یک سال، جمعیت ملخ می تواند از گروه های پراکنده محلی به انبوهی عظیم از حشرات پرنده تبدیل شود که «طاعون» نامیده می شوند و همهٔ پوشش گیاهی سر راه خود را می خورند. بزرگ ترین دستهٔ ملخ ثبت شده در سال ۱۸۷۵ توسط گونهٔ اکنون منقرض شدهٔ ملخ کوه های راکی شکل گرفت؛ این دسته طول و عرض داشت، و یک برآورد تعداد ملخ های آن را ۳٫۵ تریلیون تخمین می زند. یک ملخ دریایی بالغ می تواند روزانه حدود از مواد گیاهی بخورد، بنابراین میلیاردها ملخ در یک دستهٔ بزرگ می توانند بسیار مخرب باشند و همهٔ برگ ها را از گیاهان یک منطقهٔ آسیب دیده جدا کنند و ساقه ها، گل ها، میوه ها، دانه ها و پوست درختان را مصرف نمایند. شکارچیان، انگل ها و بیماری زاها. ملخ ها در مراحل مختلف زندگی خود طیف وسیعی از ش
کارچیان دارند؛ تخم ها توسط گاومگس ها، سوسک های زمینی و سوسک تاول ها خورده می شوند؛ نیمف ها و بالغ ها توسط دیگر حشرات مانند مورچه ها، مگس های راهزن و زنبورهای نخ کمر، همچنین عنکبوت ها، و پرندگان و پستانداران کوچک بسیاری از جمله سگ ها و گربه ها شکار می شوند. تخم ها و نیمف ها در معرض حملهٔ انگل واره هایی مانند مگس های لاشه، مگس های گوشت خوار و مگس های ته پشمی قرار دارند. انگل های خارجی نیمف ها و بالغ ها شامل هیره ها هستند. ملخ های ماده ای که به وسیلهٔ هیره ها آلوده می شوند، تخم های کمتری تولید می کنند و بنابراین فرزندان کمتری نسبت به افراد سالم دارند. نماتود ملخ، کرمی بلند و باریک است که ملخ ها را آلوده می کند و در هموسل آن ها زندگی می کند. کرم های بالغ تخم ها را روی گیاهان می گذارند و میزبان با خوردن برگ ها آلوده می شود. کرم های انگلی دیگری نیز وجود دارند که ملخ ها را آلوده کرده و رفتار میزبانان خود را تغییر می دهند. وقتی این کرم ها به اندازهٔ کافی رشد کرده باشند، ملخ وادار می شود به درون آب های نزدیک بپرد و در آن غرق شود؛ به این ترتیب انگل می تواند به مرحلهٔ بعدی چرخهٔ زندگی خود که در آب انجام می شود ادامه دهد