Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری ساخت می شوند که بتوانند بر روی پروتئین های سطح بیومارایدر نگهداری شوند. در حالت ایده آل، این اجازه می دهد تا بدن به خود را درگیر درگیر شود که HA HA مصنوعی به عنوان یک نانومواد مشابه شناخته می شود که در آن بافت زنده ممکن است رشد کند فوم تیتانیوم با HA می تواند از طریق روش های مختلف از جمله پاشش پلاسما، سل ژل و رسوب الکتروفورز پوشش داده شود. نشان داده شده است که تیتانیوم پوشش داده شده با HA با افزایش فضای تیتانیوم بدون پوشش افزایش یافته است. در تلاش برای افزایش استخوان در رشد، Spoerke و همکاران. یک روش برای رشد ارگانوپاتیتها بر روی ایمپلنتهای تیتانیوم ایجاد کرد. Organoapatites ممکن است در استخوان رشد در رابط ایمپلنت کمک کند. این فوم ها با استفاده از یک فرایند HIP اصلاح شده تولید می شوند که از ویژگی های آلوتروپیک تیتانیوم برای ایجاد فوم تخلخل بالاتر استفاده می شود. آزمایش های قبلی در آزمایشگاه با فوم ارگانوپاتیت-تیتانیوم نتایج مثبتی را شامل می شود که احتمال اینکه بافت های درونی در این منافذ پوشیده شده، باعث بهبود استفاده عمر فوم از طریق کاهش اثرات محافظتی است. در آزمایشگاه، مواد پیوند استخوان نانوکریستالین مص
نوعی در موش ها در رشد بافت فیبری عروقی نشان داده شده است که باعث بهبودی بهبودی می شود. علاوه بر این، عروق خونی جدید در روز ۵ پس از لانه گزینی مشاهده شد و ایمپلنت دارای تراکم عروقی با عملکرد بالا بود. در مطالعه ای که Epiphyses femoral خرگوش در طی دو تا هشت هفته بهبود یافت، تماس استخوانی با ایمپلنت با رشد استخوان داخل اتاق برای چهار سطح مختلف ایمپلنت مقایسه شد. محققان دریافتند که مواد جایگزین استخوان ممکن است آپوپس استخوان را بر روی تیتانیوم بهبود بخشد.
دونالد گلن ویلسون (متولد ۱۰ سپتامبر ۱۹۵۴) با نام هنری دون ویلسون و نام مستعار " اژدها "، یک رزمی کار، ورزشکار، کیک بوکسینگ کار و بازیگر فیلم های رزمی آمریکایی است. یک بار قهرمانی جهانی و ۱۱ قهرمانی حرفه ای کیک بوکسینگ که در چهار دهه را در کارنامه ورزشی خود دارد. شاید او را بتوان یکی از بزرگترین کیک بوکسورهای حرفه ای تاریخ آمریکا نامید.
باتری منیزیم باتری منیزیم به عنوان عنصر فعال در آند از سلول الکتروشیمیایی است. هر دو غیرقابل شارژ بوده و سلول اولیه و قابل شارژ سلولی ثانویه شیمی پرداخته شده است. باتری های اولیه سلول منیزیم تجاری شده اند و استفاده شده اند به عنوان ذخایر و باتری های استفاده عمومی. باتری های ثانویه منیزیم یک موضوع فعال تحقیقاتی هستند، بخصوص به عنوان جایگزین یا بهبود شیمیایی باتری لیتیوم یون - به عنوان یک سلول منیزیم جایگزینی Li-ion ممکن است با یک آند منیزیم جامد امکان پذیر است، اجازه می دهد که بالاتر چگالی انرژی از آن با لیتیوم، که نیاز به یک های intercalated آند لیتیوم. آندز نوع درج (یون منیزیم) نیز مورد تحقیق قرار گرفته است. سلولهای اولیه. سلولهای اولیه منیزیم از اوایل قرن بیستم ساخته شده است. نوع باتری منیزیم BA-4386 به طور کامل تجاری شده است و هزینه های آن در هر واحد نسبت به باتری های روی برابر است - در مقایسه با سلول های روی کربن معادل باتری ظرفیت بیشتری با حجم و عمر طولانی تر داشته است. BA-4386 از سال ۱۹۶۸ تا سال ۱۹۸۴ به طور گسترده توسط ارتش آمریکا مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که با یک لیتیوم تونیل کلرید جایگزین شد. یک
سلول سوختی منیزیم هوا دارای ولتاژ عامل نظری ۳٫۱ و تراکم انرژی ۶٫۸ کیلووات ساعت در کیلوگرم است. ژنرال الکتریک در اوایل دهه ۱۹۶۰ سلول سوختی منیزیم فعال در محلول NaCl خنثی تولید کرد. باتری هوا منیزیم یک سلول اولیه است، اما این امکان وجود دارد که با قرار دادن آند و الکترولیت آن را "refuelable" کرد. باتری هوا منیزیم تجاری شده است و با استفاده از آب دریا به عنوان الکترولیت به عنوان سیستم های پشتیبان زمینی و همچنین منابع انرژی زیر دریایی از آنها استفاده می شود. سلول های ثانویه. بررسی اجمالی. منیزیم به عنوان مبنایی برای جایگزینی یا بهبود باتری لیتیوم یونی مورد استفاده قرار می گیرد. پژوهش. آندها و الکترولیت ها. به نظر می رسد که لایه های Passivating از تجزیه الکترولیت در طی کاهش یون منیزیم منشأ گرفته شود. به عنوان مثال، برخی از یون های متداول مانند پرکلرات و tetrafluoroborate به پسیویته کمک می کنند، همان طور که برخی از حلال های متداول قطبی آپروتیک مانند کربنات ها و نیتریل ها نیز وجود دارد. Grignard بر اساس اثیری الکترولیت نه نشان داده شده است passivate; آلیاژهای منیزیم نیز الکترود بدون انفجار نشان داده شده است. ترکیب M
g (BPh 2 Bu 2) 2 در اولین بار نشان داده شده بود نشانگر قابل شارژ باتری منیزیم بود، استفاده از آن توسط اکسیداسیون الکتروشیمیایی محدود شد. دیگر الکترولیت تحقیق شامل مخلوط Grignard / آلومینیوم تری کلرید ترکیبات، borohydrides، phenolates، alkoxides، مخلوط کلرید منیزیم / کلرید آلومینیوم سیستم در THF، مجتمع amido (به عنوان مثال بر اساس hexamethyldisilazane)، کربوران نمک، alkoxyborates فلوئوردار، یک منیزیم (BH 4) الکترولیت حالت جامد (NH 2) و پلیمرهای ژل حاوی Mg (AlCl 2 EtBu) 2 در tetraglyme / PVDF. برای سیستم های مبتنی بر حلال، اترها به طور کلی در تحقیق (۲۰۱۴) مورد استفاده قرار گرفته اند. الکترودهای جایگزینی منیزیوم براساس ورودی برگشت پذیری فلز منیزیم به آند (آلیاژ آلومینیوم) (مانند بیسموت / آنتی نومیا یا قلع) نشان داده شده است که قادر به جلوگیری از انفجار سطحی آنود است، اما از تخریب آند به دلیل تغییرات حجمی درج، و همچنین سینتیک آهسته از درج. یکی دیگر از نقص اساسی در مقایسه با لیتیوم، اتلاف بیش از حد منیزیم (+۲) در محلول است که سبب افزایش ویسکوزیته و کاهش تحرک در الکترولیت می شود. در محلول تعدادی از گونه ها ممکن است
بسته به عوامل ضد یون / پیچیده وجود داشته باشد - این اغلب شامل گونه هایی است که به طور جداگانه شسته شده اند (به عنوان مثال MgCl + در حضور کلرید) - گرچه دیمرها اغلب تشکیل می شوند (به عنوان مثال Mg 2 Cl 3 +). حرکت یون منیزیم به شبکه های میزبان کاتدی نیز (از سال ۲۰۱۴) به طور آشکار آهسته است. مواد کاتدی. برای مواد کاتدی تعدادی از ترکیبات مختلف برای مناسب بودن، از جمله مورد استفاده در باتری های اولیه منیزیم مورد بررسی قرار گرفته است. مواد کاتدی جدید بررسی شده یا پیشنهاد شده شامل زیرکونیم دی سولفید، اکسید کبالت (II, III)، سلنید تنگستن ، پنتوکسی تنگستن، پنتوکسید وانادیم و کاتد بر روی وانادات است. اسپینلس مبتنی بر کبالت، سینتیک پایینی را نسبت به رفتار با لیتیوم وارد می کند. در سال ۲۰۰۰ نشان داده شد که شکل فاز شور 5 S 6 Mo 8 به عنوان یک کاتد مناسب است، ۲۰۰۰ سیکل در تخلیه ۱۰۰٪ با ۱۵٪ از دست دادن؛ ضعف ها عملکرد ضعیف درجه حرارت پایین (کاهش تحرک Mg، جبران با جایگزینی سلنیوم)، و همچنین ولتاژ پایین، c. 1.2V و تراکم انرژی کم (110mAh / g). کاتد دی سولفید مولیبدن دارای تراکم ولتاژ و انرژی، 1.8V و 170mAh / g را نشان داد. سولفید
فلزات گذار به عنوان کاندیدای امیدوار کننده برای کاتد باتری یون منیزیم محسوب می شود. یک سلول منیزیم ترکیبی با استفاده از الکترولیت منیزیم / سدیم مخلوط با وارد شدن سدیم به کاتد دی سولفید آهن ( نانوکریستال ) (II) در سال ۲۰۱۵ گزارش شد. کاتدهای مبتنی بر دی اکسید منگنات خواص خوبی نشان داده اند، اما در دوچرخه سواری بدتر شده است. اسپینل های مبتنی بر منگنز اصلاح شده ("پست اسپینل") موضوع فعال تحقیقاتی (۲۰۱۴) برای کاتدهای ورودی منیزیم است. در سال ۲۰۱۴ یک باتری قابل شارژ منیزیم گزارش شده است با استفاده از یک یون رد و بدل، الیوین با بیس (trifluoromethylsulfonyl) الکترولیت ایمید / triglyme نوع MgFeSiO 4 کاتد - سلول ظرفیت 300mAh است / گرم با ولتاژ 2.4V نشان داد. MgMnSiO 4 نیز به عنوان یک کاتد درجهٔ بالقوه Mg 2+ مورد بررسی قرار گرفته است. مواد کاتدیک به غیر از انواع غیر اکسید فلزی / سولفید فلزی نیز بررسی شده است: در سال ۲۰۱۵ یک کاتد بر اساس یک پلیمر حاوی آنتراکینون گزارش شد. و دیگر مواد کاتدی آلی و پلیمری که قادر به انجام واکنش های بازدارنده نیز هستند، مانند پلی-۲،2'-dithiodianiline مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۶، ی
ک کاتد ترکیبی کربن / ید متخلخل به عنوان یک جایگزین بالقوه برای کاتدهای ورودی Mg 2+ گزارش شد - شیمی به عنوان بالقوه برای یک باتری جریان قابل شارژ گزارش شده است. تجاری سازی. گفته می شود در سال ۲۰۱۸ این باتری تجاری سازی شده است.
در صنعت خودرو، رینگ های آلیاژی هستند که از آلیاژ آلومینیوم یا منیزیم ساخته شده اند. آلیاژها ترکیبی از یک فلز و دیگر عناصر هستند. آن ها عموماً مقاومت بیشتری نسبت به فلزات خالص دارند که معمولاً بسیار نرم تر هستند. آلیاژهای آلومینیوم یا منیزیم به طور معمول سبک تر از همان فلز هستند، هدایت گرمای بیشتری را ارائه می دهند و اغلب ظاهر زیبایی ظاهری را در برابر چرخ های فولادی ایجاد می کنند. اگر چه فولاد، شایع ترین جنس استفاده شده در تولید چرخ، آلیاژ آهن و کربن است، اصطلاح «چرخ آلیاژ» معمولاً برای چرخ های ساخته شده از آلیاژهای غیر آهنی است. اولین چرخ های سبک آلیاژی ساخته شده از آلیاژهای منیزیم بود. اگرچه آن ها در وسایل نقلیه عمومی استفاده نشدند اما در دهه ۱۹۶۰ محبوبیت زیادی داشتند، هرچند در تعداد بسیار محدود. در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۶۰، اصلاح آلومینیوم ریخته گری اجازه ساخت چرخ های ایمن را داد که شکننده نبودند. تا این زمان، بیشتر چرخ های آلومینیومی دچار کمبود انعطاف پذیری، معمولاً از ۲–۳٪ طول انقباض، می شدند. از آنجایی که چرخ های آلیاژ-آلیاژ در آن زمان اغلب از منیزیم ساخته می شدند (اغلب به عنوان "mags" نامیده می شدند)، ای
ن شکست های چرخ اولیه بعدها به ضعف کم منیزیم منجر شد، در حالی که در بسیاری از موارد این چرخ ها آلومینیوم چرخ آلومینیومی ضعیفی بودند. هنگامی که این پیشرفت های آلومینیوم ریخته گری به طور گسترده ای پذیرفته شد، چرخ آلومینیوم منیزیم را به عنوان ارزان قیمت و چرخ های با کارایی بالا برای مسابقات موتور جایگزین کرد. مشخصات. چرخ های سبک تر می توانند با کاهش حجم توده های غیرمجاز بهبود یابند، به این ترتیب امکان تعلیق بیشتر از سطح زمین به دست می آید و در نتیجه باعث بهبود وضعیت می شود، با این وجود تمام چرخ های آلیاژی از مقیاس فولادی آن ها سبک تر نیستند. کاهش حجم وسیع خودرو نیز می تواند به کاهش مصرف سوخت کمک کند. هدایت حرارتی بهتر و طراحی چرخ چرخشی بیشتر می تواند به کاهش گرما از ترمز کمک کند، که باعث افزایش عملکرد ترمز در شرایط رانندگی شدیدتر می شود و احتمال کاهش عملکرد ترمز یا حتی شکست را به دلیل گرمای بیش از حد کاهش می دهد. چرخ های آلیاژی برای اهداف آرایشی نیز خریداری شده اند، هرچند که آلیاژهای ارزان تر استفاده می شوند معمولاً مقاوم به خوردگی نیستند. آلیاژهای آلومینیوم اجازه استفاده از پوشش های فلزی جذاب را می دهند، اما این
ها باید با پوشش های رنگی یا چرخ مهر و موم شده باشند. حتی اگر محافظت شود، استفاده از چرخ ها در نهایت پس از ۳ تا ۵ سال سقوط خواهد کرد، اما بازسازی اکنون با هزینه ای به طور گسترده ای در دسترس است. فرایندهای تولید نیز به طرح های پیچیده و جسور اجازه می دهد. در مقابل، چرخ های فولادی معمولاً از ورق فلزی فشرده می شوند و سپس با هم جوش می شوند (اغلب ضربه های ناخوشایندی را ترک می کنند) و باید برای جلوگیری از خوردگی یا پنهان شدن با کلاه های چرخ / کلاهک ها رنگ زد. چرخ های آلومینیومی مستعد ابتلا به خوردگی گالوانیکی هستند، در صورتی که اقدامات پیشگیرانه مناسب صورت نگیرد، می تواند باعث ریزش هوا شود. همچنین چرخ های آلیاژی سخت تر از چرخ های فولادی سخت تر می شوند، اما قیمت بالاتر آن ها معمولاً تعمیرات را ارزان تر از جایگزینی می کند. چرخ های آلومینیومی گران تر از چرخ های فولادی استاندارد تولید می شوند و به همین دلیل اغلب به عنوان تجهیزات استاندارد در نظر نمی گیرند بلکه به عنوان افزودنی های اختیاری یا به عنوان بخشی از بسته بندی ترمیم گران تر مورد استفاده قرار می گیرند. با این حال، چرخ های آلیاژی از سال ۲۰۰۰ به میزان قابل توجهی اف
زایش یافته است، که در حال حاضر در خودروها و وسایل نقلیه ارزان قیمت عرضه می شود، در مقایسه با یک دهه قبل که در آن چرخ های آلیاژی اغلب گزینه های کارخانه در وسایل نقلیه ارزان قیمت نیست. چرخ های آلومینیومی به عنوان تجهیزات استاندارد برای ماشین های لوکس یا اتومبیل های ورزشی با قیمت های بالا در نظر گرفته شده اند. چرخ های آلیاژی بزرگتر یا «منحصر به فرد» گزینه ای هستند. هزینه بالای چرخ های آلیاژی آن ها را برای دزدان جذاب می سازد؛ برای مقابله با این، خودروسازان و نمایندگی مجاز و فروش اغلب استفاده از مهره قفل یا پیچ و مهره که نیاز به یک کلید ویژه برای حذف استفاده می شود. بیشتر چرخ های آلیاژی با استفاده از ریخته گری تولید می شوند، اما برخی از آن ها جعلی هستند. چرخ های جعلی معمولاً سبک تر، قوی تر، اما بسیار گران تر از چرخ های چرخ است. دو نوع چرخهای جعلی وجود دارد: یک قطعه و مدولار. چرخ های جعلی مدولار ممکن است طراحی دو یا سه قطعه داشته باشند. چرخ های معمولی چند قطعه ای شامل پایه لبه درونی، لبه بیرونی لب و مرکز چرخ با بازکردن برای مهره های چاقو است. تمام قسمت های یک چرخ مدولار با پیچ و مهره نگه داشته می شود. BBS RS یکی از
معروف ترین سه قطعه چرخ های جعلی مدولار است. انتخاب های قابل توجهی از چرخ های آلیاژی برای صاحبان خودروهایی که می خواهند اتومبیل های سبک تر، جذاب تر، نادرتر یا بزرگتر باشند، در دسترس هستند. اگر چه جایگزین چرخ های استاندارد فولادی و تایر با چرخ های آلیاژی سبک تر و به طور بالقوه پایین تر از لاستیک های مشخصات می تواند عملکرد و دست زدن به آن را افزایش دهد، این امر لزوماً هنگامی که چرخ های به شدت بزرگ استفاده می شود وجود دارد. تحقیق انجام شده توسط "ماشین و راننده" با استفاده از مجموعه ای از متفاوت انجام اندازه چرخ های آلیاژی از که همه با همان مدل و مدل لاستیک نشان داده شده بودند نشان دادند که هر دو شتاب و اقتصاد سوخت با چرخ های بزرگتر رنج می برند. آن ها همچنین خاطر نشان کردند که راحتی و سر و صدای سواری توسط چرخ های بزرگ تحت تأثیر منفی قرار دارند. مارک های پس از مارک. بیشتر چرخ های پس از فروش بازی می کنند، در حالی که فقط چند نفر از بالا جعلی هستند مانند Donz, Vellano و Weld. بسیاری از شرکت ها در طول چند سال (بعضی از اخیراً) با توجه به افزایش تقاضا برای چرخ های قطر بزرگ شکل گرفته اند. تقاضا برای چرخ های بزرگتر توسط ا
ختراع چرخ دنده های چرخ توسط American Tru-Spinners تحریک شد. ثبت اختراع ایالات متحده آمریکا شماره ۵٬۲۹۰٬۰۹۴ که توسط بنیان گذار Tru-Spinners آمریکایی James JD Gragg اختراع شد و چندین تولیدکننده چرخ را مجوز داد و سری خود را از چرخ های چرخ Spinners تولید کرد که چرخ های چرخشی جداگانه ای یکپارچه و برخی چرخ های چرخ Spinner را به جایی که مرکز چرخ پس از اینکه خودرو به توقف متوقف شد، چرخش خود را ادامه دهد. Tru-Spinners آمریکایی همچنین مجموعه دیگری از چرخهای چرخان را اختراع کرد که در حال چرخش به عقب بودند در حالی که چرخ به جلو حرکت می کرد و برخی از آن ها در یک مکان ثابت قرار داشتند و تمرکز خود را روی سطح آلیاژ تولیدکننده چرخ در حالی که در حال حرکت با استفاده از بلبرینگ های تخصصی بودند. Tru-Spinners آمریکایی همچنین استفاده از هولوگرام ها را در چرخ های چرخ دنده نشان داد که بدون استفاده از باتری یا منبع الکتریکی. مسابقات آمریکایی، که Motegi Racing را در میان سایر مارک های مانند TIS, TIS Modular دارد، قدیمی ترین شرکت چرخ پس از فروش است که از سال ۱۹۵۶ تشکیل شده است. قدیمی ترین شرکت بریتانیایی Wolfrace است که اولین شرکت برای
ارائه چرخ فلزی جلا در اروپا و رسیدن به تأیید توف بود. Wolfrace همچنین چرخ ها را برای تراست اس اس سی و رکورد سرعت رانندگی در انگلستان ارائه داد. روند اخیر در این صنعت شامل مشارکت های سرمایه گذاری مشترک بین تولیدکنندگان دریایی و واردکنندگان / توزیع کنندگان محلی مانند PDW Wheels که در سال ۲۰۰۶ در استرالیا در میان چندین نفر ایجاد شد، تشکیل می شود. برخی از «پس از فروش» نیز / به عنوان سازنده تجهیزات اصلی سازنده (OEM) نیز موجود بوده و BBS یکی از مهم ترین تأمین کننده های اصلی فولکس واگن است. برخی از تولیدکنندگان همچنین الگوها و ریخته گری ها را به اشتراک می گذارند، مثلاً (موتورسیکلت) مجوز طراحی پنج اسب بخار Marchesini به برمبو برای تولید چرخ های آلیاژ (غیر منیزیم) برای دوچرخه های Ducati است. چرخ آلیاژهای منیزیم. چرخ های آلیاژی منیزیم اولین چرخ های ریخته گری تولید شده بود و اغلب به عنوان "چرخ های منحصر به فرد" نامگذاری می شدند. در ابتدا چرخ های منیزیم برای مسابقه استفاده می شدند، اما محبوبیت آن ها در دهه ۱۹۶۰ باعث توسعه سایر چرخ های چرخ دنده، به خصوص از آلیاژهای آلومینیومی بود. اصطلاح "mag wheels" مترادف با چرخ های ریخ
ته گری ساخته شده از هر ماده، از آلیاژ آلومینیوم مدرن مدرن به چرخ های پلاستیکی و کامپوزیت مورد استفاده در موارد مانند دوچرخه، صندلی چرخدار و اسکیت بورد. با این حال، چرخ های منیزیم خالص دیگر تولید نمی شوند، فقط در اتومبیل های کلاسیک یافت می شود. منیزیم خالص از بسیاری از مشکلات رنج می برد. رینگ های منیزیوم منگنز بسیار حساس به پیت، ترک خوردگی و خوردگی بودند. منیزیم به صورت انبوه سخت است اما می توان از چرخ های منیزیم خالص توسط یک تایر سوزان یا از طریق سقوط طولانیمدت چرخ روی سطح جاده به دنبال یک سوراخ جرقه کرد. بعدها از آلیاژهای منیزیم برای کاهش بیشتر این مشکلات توسعه یافت. در حقیقت، اداره هواپیمایی فدرال ایالات متحده در دهه گذشته آزمایشات گسترده ای انجام داده است و به این نتیجه رسیده است که اشتعال پذیری احتمالی منیزیم بیشتر نگران کننده نیست. فناوری های مدرن درمان سطح فراهم می کند حفاظت از خوردگی و به طور قابل توجهی گسترش متوسط چرخه حیات منیزیم. جرم یک چرخ معمولی منیزیم حدود (بسته به اندازه) روش های تولید. آهنگری. جعل را می توان با یک فرایند یک یا چند مرحله انجام جعل شده از آلیاژهای منیزیم مختلف، اغلب AZ80، ZK60 (M
A14 در روسیه). چرخ های تولید شده توسط این روش معمولاً از چقرمگی و انعطاف پذیری بیشتری نسبت به چرخ های آلومینیومی استفاده می کنند، گرچه هزینه ها بسیار بالاتر است. فورج کردن یک فرایند پیچیده است که شامل پروسه هایی مانند گرمایش، نورد، فشار بالا، چکش یا ترکیبی از این ها می باشد. در نتیجه، ساختار مولکولی آلیاژ تغییر می کند و در نتیجه مواد قوی تر و سبک تر می شوند. این بدان معنی است که تولیدکنندگان چرخ های پس از فروش محصولات خود را تولید می کنند. چرخ های یک و دو و سه تکه وجود دارد. هر قطعه در ابتدا یک آلیاژ مشبک است که به صورت چرخ چرخنده، در موارد چرخ دنده یک قطعه یا در قسمت چرخ در موارد چرخ های چند قطعه تبدیل می شود. ریخته گری فشار بالا (HPDC). این فرایند با استفاده از یک قالب در یک ماشین بزرگ که دارای نیروی بالایی برای بستن بستن می باشد استفاده می شود. منیزیم مذاب به یک لوله پرکننده به نام یک آستین شل ریخته می شود. یک پیستون فلز را به سرعت با سرعت و فشار بالا هل می دهد، منیزیم به صورت جامد و میله باز می شود و چرخ آزاد می شود. چرخ های تولید شده توسط این روش می توانند کاهش قیمت ها و بهبود مقاومت در برابر خوردگی را ا
رائه دهند، اما آن ها به دلیل ماهیت HPDC، کم مجرب و کم قدرت هستند. ریخته گری فشار پایین (LPDC). این فرایند عموماً یک میله فولادی را به کار می برد، در بالای بوته پر شده با منیزیم مذاب قرار دارد. به طور معمول، منیزیم در برابر ذره ها مهر و موم شده است و مخلوط مخلوط هوای گرم / مخزن تحت فشار قرار می گیرد تا فلز مذاب را به یک لوله پرکنندهٔ شبیه به مواد خرد تبدیل کند. هنگامی که با استفاده از بهترین روش های پردازش، چرخ های LPDC می توانند پیشرفت هایی در انعطاف پذیری بر روی چرخ های منیزیم و هر چرخ آلومینیومی ارائه دهند، آن ها کمتر نسبت به منیزیم جعلی باقی می مانند. ریخته گری گرانشی. چرخ های منیزیم گرانشی تولید شده از اوایل دهه ۱۹۲۰ تولید شده اند و قابلیت انعطاف پذیری خوب و خواص نسبی را از آنچه که می تواند با ریخته گری آلومینیوم ساخته شود، فراهم می کند. هزینه های ابزار برای چرخ های چرخ گرانش یکی از ارزان ترین هر فرایند است. این به تولید دسته ای کوچک، انعطاف پذیری در طراحی و زمان کوتاه توسعه اجازه می دهد.
خازن های الکترولیتی آلومینیومی قطبی خازن های الکترولیتی که آند الکترود (+) است که از یک آلومینیوم خالص ساخته شده روی سطح فویل عملیات اچ انجام می شود. آلومینیوم، یک لایه عایق الکتریکی از اکسید آلومینیوم را به وسیله عملیات آنودایز تشکیل می دهد که به عنوان دی الکتریک خازن عمل می کند. الکترولیت غیر جامد، سطح خشن لایه اکسید را پوشش می دهد، که عملاً به عنوان الکترود دوم ( کاتد ) (-) خازن خدمت می کند. فویل آلومینیومی دوم به نام "فویل کاتدی" به الکترولیت تماس می گیرد و به عنوان اتصال الکتریکی به ترمینال منفی خازن عمل می کند. خازن های الکترولیتی آلومینیومی به وسیله نوع الکترولیت به سه قسمت زیر تقسیم می شوند: خازن الکترولیتی آلومینیومی با الکترولیت غیر جامد ارزان ترین نوع و همچنین کسانی که دارای طیف گسترده ای از اندازه، مقدار خازن و ولتاژ هستند. آن ها با مقدار خازنی از 0.1 ساخته شده است μF تا 2،700،000 μF (2.7 F)، و مقادیر ولتاژ از 4 V تا 630 V. الکترولیت مایع اکسیژن را برای تشکیل مجدد یا خودسنجی لایه اکسید دی الکتریک فراهم می کند. با این وجود، از طریق فرایند خشک شدن وابسته به دما تبخیر می شود، که باعث می شود پارامترها
ی الکتریکی راندگی، و محدود کردن زمان خدمت به خازن. با توجه به مقادیر خازنی نسبتاً بالا، خازن های الکترولیتی آلومینیومی دارای امپدانس کمتری هستند حتی در فرکانس های پایین تر مانند فرکانس اصلی . آن ها به طور معمول در منابع تغذیه، منبع تغذیه سوئیچ شده و مبدل های DC-DC برای هموار کردن و بافر شدن ولتاژ DC اصلاح شده در بسیاری از دستگاه های الکترونیکی و نیز در منابع قدرت صنعتی و مبدل های فرکانس به عنوان خازن های اتصال DC برای درایو ها، مبدل های فتوولتائیک، و مبدل در نیروگاه های باد است . انواع خاصی برای ذخیره سازی انرژی استفاده می شود، به عنوان مثال در برنامه های عکس فلاش یا فلاش یا برای اتصال فرکانس در برنامه های صوتی. خازن های آلومینیومی الکترولیتی به دلیل اصل آنودایزینگ، خازن های قطبی هستند. آن ها فقط می توانند با ولتاژ DC اعمال شده با قطب راست کار کنند. خازن با قطب اشتباه یا با ولتاژ AC منجر به اتصال کوتاه می شود و می تواند مؤلفه را از بین ببرد. استثناء خازن الکترولیتی آلومینیومی دوقطبی است که دارای یک پیکربندی back-to-back از دو آند در یک مورد است و می تواند در برنامه های AC استفاده شود. اطلاعات اولیه. لایه اکسی
د. خازن های الکترولیتی از ویژگی های شیمیایی برخی از فلزات خاص استفاده می کنند که قبلاً "فلز سوپاپ" نامیده می شود. اعمال ولتاژ مثبت به مواد آند در یک حمام الکترولیتی یک لایه اکسید عایق با ضخامت مربوط به ولتاژ اعمال می کند. این لایه اکسید به عنوان دی الکتریک در یک خازن الکترولیتی عمل می کند. خواص این لایه اکسید آلومینیوم در مقایسه با لایه دی الکتریک پنتوکسی تانتالیوم در جدول زیر آمده است: پس از تشکیل یک اکسید دی الکتریک بر روی ساختارهای آنود خشن، یک ضد الکترود باید با سطح اکسید عایق خشن همراه باشد. این توسط الکترولیت ارائه شده است، که به عنوان یک الکترود کاتد از یک خازن الکترولیتی عمل می کند. الکترولیتها ممکن است "غیر جامد" (مرطوب، مایع) یا "جامد" باشد. الکترولیت های غیر جامد، به عنوان یک محیط مایع که دارای "هدایت یونی" ناشی از حرکت یون ها هستند، نسبت به ستون های ولتاژ یا جریان های فعلی نسبتاً حساس هستند. الکترولیت جامد دارای یک "هدایت الکتریکی است" که باعث می شود خازن های الکترولیتی حساس به ستون های ولتاژ یا جریان های جاری حساس باشند. هر خازن الکترولیتی در اصل به شکل یک "خازن با صفحات" که ظرفیت بیشتری بزرگتر م
نطقه الکترود A و است گذردهی ε و ضخامت کمتر است (د) از دی الکتریک. ظرفیت آن متناسب محصول سطح یک صفحه است که ضریب نفوذپذیری آن برابر با ضخامت دی الکتریک است. خازن های الکترولیتی مقدار بزرگ خازنی خود را با یک منطقه بزرگ و ضخامت دی الکتریک کوچک بدست می آورند. ضخامت دی الکتریک خازن الکترولیتی بسیار نازک است، در محدوده نانو متر در هر ولت، اما ولتاژهای ولتاژ این لایه های اکسید بسیار بالا است. تمام اندودهای پیچیده یا پیچیده شده نسبت به یک سطح صاف از یک منطقه نسبتاً سطح بالاتری دارند. این مقدار خازنی را با یک عامل تا 200 برای خازن الکترولیتی آلومینیوم افزایش می دهد. ساخت خازن الکترولیتی آلومینیومی غیر جامد. یک خازن الکترولیتی آلومینیوم با الکترولیت غیر جامد همیشه شامل دو فویل آلومینیومی است که به وسیله اسپکترومتری متصل شده است، عمدتاً کاغذی است که با یک الکترولیت مایع یا ژل اشباع شده است. یکی از فویل آلومینیوم، آند، برای افزایش سطح و اکسید شدن (تشکیل شده)، زبر شده است. فویل آلومینیومی دوم، به نام "فویل کاتدی"، در خدمت ایجاد تماس الکتریکی با الکترولیت است. یک کاغذ اسپارک مکانیکی فویل ها را برای جلوگیری از تماس مستقیم ف
لزی جدا می کند. هر دو فویل و اسپلر زخم و سیم پیچ با الکترولیت مایع آغشته می شوند. الکترولیت، که به عنوان کاتد خازن عمل می کند، ساختار خشن لایه اکسید را به طور کامل بر روی آن پوشش می دهد و سطح آنود را افزایش می دهد. پس از اشباع سیم پیچ آغشته به یک مورد آلومینیومی نصب شده و مهر و موم شده است. با طراحی، یک خازن الکترولیتی آلومینیومی غیر جامد دارای یک فویل آلومینیومی دوم، به اصطلاح فویل کاتد برای تماس با الکترولیت است. این ساختار یک خازن الکترولیتی آلومینیومی منجر به نتیجه مشخصی می شود زیرا فویل آلومینیوم دوم (کاتد) نیز با یک لایه اکسید عایق که به طور طبیعی توسط هوا تشکیل می شود، پوشیده شده است. بنابراین، ساخت خازن الکترولیتیک شامل دو خازن تک خازنی سری با ظرفیت C A از آنز و خازن C K کاتد است. ظرفیت کل خازن C e-cap از فرمول اتصال سری دو خازن بدست می آید: که آن را زیر ظرفیت خازنی کل خازن C الکترونیکی کلاه است که عمدتاً توسط آند خازن C A تعیین زمانی که خازن کاتد C K بسیار بزرگ است در مقایسه با آند خازن C A. این نیاز داده شده است زمانی کاتد خازن C K است حدود 10 برابر بیشتر از آند خازن C A. این به راحتی می تواند به دس
ت آید زیرا لایه اکسید طبیعی بر روی سطح کاتد دارای ولتاژ تقریبی 1.5 است V و بنابراین بسیار نازک است. اگر چه مقاله حاضر تنها به خازن الکترولیتی آلومینیومی با الکترولیت غیر جامد اشاره دارد، اما در اینجا به بررسی تفاوت های مختلف انواع خازن های الکترولیتی آلومینیومی می پردازیم. خازن الکترولیتی آلومینیومی به دو نوع زیر تقسیم می شود که آیا از سیستم های الکترولیت مایع یا جامد استفاده می کنند. از آنجا که سیستم های الکترولیت مختلف را می توان با انواع مواد مختلف ساخت، آن ها شامل انواع زیر است. شرح مواد جدول زیر نشان می دهد که کلیه ویژگی های اصلی انواع مختلف خازن های الکترولیتی آلومینیوم را نشان می دهد. خازن های آلومینیومی الکترولیتی با الکترولیت غیر جامد، بهترین خازن های الکترولیتی شناخته شده و به طور گسترده ای هستند. این قطعات را می توان در تقریباً تمام هیئت مدیره تجهیزات الکترونیکی پیدا کرد. آن ها با مواد پایه بسیار ارزان و آسان برای پردازش مشخص می شوند. خازن های آلومینیومی با الکترولیت های مایع بر اساس بوراکس یا حلال های آلی دارای طیف وسیعی از انواع و رتبه بندی ها هستند. خازن ها با الکترولیت های آب اغلب در دستگاه های
دیجیتال برای تولید انبوه یافت می شوند. انواع با الکترولیت دی اکسید منگنز جامد در گذشته به عنوان یک جایگزین تانتالوم استفاده شده است. خازن الکترولیتی آلومینیوم پلیمری با الکترولیت پلیمر رسانایی جامد به طور فزاینده ای مهم است، به خصوص در دستگاه هایی با طراحی صاف، مانند رایانه های لوحی و صفحه نمایش تخت. خازن های الکترولیتی با الکترولیت های هیبریدی در بازار نسبتاً جدید هستند. با استفاده از سیستم الکترولیت ترکیبی آنها، هدایت پلیمری بهبود یافته با استفاده از الکترولیت های مایع برای خواص بهتر خود شفا لایه اکسید ترکیب می شود، به طوری که خازن ها دارای مزایای هر دو ESR پایین و جریان نشت کم هستند. مواد. آند. مواد اولیه آند برای خازن الکترولیتی آلومینیومی فویل با ضخامت ~ 20-100 است μm ساخته شده از آلومینیوم با خلوص بالا حداقل 99.99٪. این در یک فرایند الکتروشیمیایی برای افزایش سطح الکتریکی مؤثر است. با استفاده از اچینگ کردن سطح آند، بسته به ولتاژ مورد نیاز، سطح سطح را می توان با عامل تقریبی 200 نسبت به سطح صاف افزایش داد. پس از اتمام آندو آلومینیومی، سطح روانگردان، "اکسید شده آنودایز" یا "شکل گرفته" است. در نتیجه، یک لای