Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک ابرهوش ، یک کنشگر فرضی است که دارای هوشی بسیار بالاتر از مغز بزرگ ترین نوابغ انسانی است. "ابرهوش" می تواند در اشاره به یکی از ویژگی های سیستم های حل مسئله (مانند مترجم ابرهوشمند) نیز به کار برود فارغ از اینکه ربطی به هوش واقعی داشته یا نداشته باشند. در مورد ساخت یا عدم ساخت ابرهوش نمی توان به قطعیت حرفی زد اما به وجود آمدنش می تواند به تکینگی فناوری منجر شود. تعریف. نیک باستروم، فیلسوف دانشگاه آکسفورد، ابرهوش را به صورت «یک عقل که در تمامی زمینه ها شامل نوآوری علمی، هوش عمومی و مهارت های اجتماعی بسیار هوشمندتر از بهترین مغزهای انسان هاست» تعریف می کند. برنامه فریتز اگرچه در در بازی شطرنج بسیار هوشمندتر از انسان است اما براساس این تعریف، ابرهوشمند محسوب نمی شود؛ زیرا در انجام کارهای دیگر حرفی برای گفتن ندارد. باستوم ابرهوش را با در نظر گرفتن رفتارها و هوش عمومی تعریف می کند اما مسائلی مانند جهت التفاتی (رجوع شود به مسئلهٔ اتاق چینی) یا کیفیات ذهنی (رجوع شود به مسئله دشوار خودآگاهی) را بی پاسخ باقی می گذارد.
بوهمین راپسودی () یک فیلم آمریکایی در سبک زندگینامه ای به کارگردانی برایان سینگر و دکستر فلچر و نویسندگی آنتونی مک کارتن است. که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. رامی ملک در این فیلم در نقش رهبر گروه کوئین، یعنی فردی مرکوری ظاهر شده است. فیلم حوادثی را که در طی سال های ۷۰ تا اوایل دهه ۹۰ برای مرکوری و گروه کوئین رخ داد را به تصویر می کشد. به غیر از ملک، مایک مایرز، بن هاردی، جوزف مازلو، تام هولندر و گیلیام لی نیز در فیلم ایفای نقش کرده اند. برایان می و راجر تیلور که دو نفر از اعضای گروه کوئین بودند، در ساخت فیلم و به خصوص سکانس های مربوط به اجرای کنسرت با سازندگان فیلم همکاری کردند. موضوع ساخت این فیلم، نخستین بار در سال ۲۰۱۰ مطرح شد. در آن زمان از ساشا بارون کوهن به عنوان گزینه اصلی برای بازی در نقش مرکوری نام برده می شد اما پروژه به سرانجام نرسید و پرونده ساخت فیلم برای مدتی بسته شد. ساخت فیلم به خاطر اختلاف تهیه کنندگان با کوهن تا سال ۲۰۱۳ عقب افتاد و بعد از آن هم شرایط برای ساخت با بازیگری دیگر فراهم نشد تا اینکه در سال ۲۰۱۶؛ رسانه ها خبر از آغاز مراحل پیش تولید فیلم دادند. در نوامبر همین سال، رامی ملک برای بازی در
نقش فردی مرکوری انتخاب شد. فیلم برداری از سپتامبر ۲۰۱۷ در لندن آغاز شد. در دسامبر ۲۰۱۷، کارگردان فیلم یعنی برایان سینگر، به علت چندین بار غیبت و نبودن در سر صحنه و همچنین درگیر شدن با بازیگرها و خصوصاً رامی ملک از پروژه اخراج شد و دکستر فلچر برای تکمیل کردن فیلم به عنوان کارگردان به پروژه پیوست. از آن جا که سینگر پیش از اخراج، بیشتر کار را جلوی دوربین برده بود، بر اساس قوانین انجمن کارگردانان آمریکا، او به عنوان کارگردان رسمی فیلم شناخته شد و نام فلچر نیز به عنوان تهیه کننده اجرایی در تیتراژ فیلم آمده است. سرانجام پس از مدتی تاخیر؛ کار فیلم برداری در ژانویه ۲۰۱۸ به پایان رسید. "بوهمین راپسودی" در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۸ در انگلستان و ۲ نوامبر در آمریکا به صورت سراسری اکران شد. فیلم، نقدها و نظرات متوسط و دوگانه ای دریافت کرد. منتقدان نسبت به شخصیت پردازی مرکوری و خصوصاً بحث گرایش جنسی او، بعضی از اشتباهات تاریخی و همچنین نحوه پرداخت به دیگر اعضای گروه انتقاد داشتند اما بازی ملک در نقش مرکوری با تحسین جهانی و ستایش تماشاگران و منتقدان همراه بود. "بوهمین راپسودی" عملکرد بسیار خوبی در گیشه داشت. فیلم ۹۰۳ میلیون دلار
در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۵۲ میلیون دلار بودجه ساختش بوده که آن را تبدیل به پرفروش ترین فیلم در ژانرهای زندگینامه ای و درام تاریخ سینما می کند. "بوهمین راپسودی" تا به اینجا ششمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۸ و پرفروش ترین فیلم غیر ابرقهرمانی و غیر انیمیشنی در این سال است. "بوهمین راپسودی" در هفتاد و ششمین مراسم گلدن گلوب در دو رشته بهترین فیلم درام و بهترین بازیگر مرد فیلم درام (برای ملک) نامزد دریافت جایزه شد که توانست هردو جایزه را بدست آورد. همچنین در نود و یکمین دوره جوایز اسکار، فیلم نامزد دریافت پنج جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم شد که توانست چهار جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین تدوین، بهترین تدوین صدا و بهترین میکس صدا را به خود اختصاص دهد.
آتروفی عضلانی نخاعی () یا به اختصار «SMA» که جهت تمایز آن با سایرِ آتروفی های عضلانی نخاعی، با نام های «آتروفی نخاعی عضلات پروگزیمال اتوزومال مغلوب» و «آتروفی عضلانی نخاعی 5q» هم شناخته می شود، یک بیماری عصبی-عضلانی نادر است که با از دست رفتنِ نورون های حرکتی و تحلیل رفتن ماهیچه ها همراه است. این بیماری در دوران نوزادی یا خردسالی تشخیص داده می شود و در صورت عدم درمان، شایع ترین علت ژنتیکی مرگ شیرخواران است. آتروفی عضلانی نخاعی ممکن است خود را در سال های بعدی زندگی نشان دهد که در این صورت، سیر خفیف تری دارد. شایع ترین نشانه های آن، ضعف پیش روندهٔ ماهیچه های ارادی است و عضلات دست، پا و تنفس زودتر از بقیه مبتلا می شوند. سایر علائم شامل کنترلِ اندک روی حرکات سر، اشکال در بلع، کژپشتی و سفت شدنِ مفاصل بدن است. سنِ آغازِ علائم و شدت آنها دو شاخصی است که با استفاده از آنها، بیماری را به چند نوع مختلف طبقه بندی می کنند. این بیماری، به دلیلِ نقص (جهش) در ژن "SMN1" ایجاد می شود که مسئولِ ساختِ پروتئینی به نام SMN است که در تمامی سلول های جانداران یوکاریوت وجود دارد و جهت زنده ماندنِ نورون های حرکتی ضروری است. میزان اندک
ِ این پروتئین در سلول ها، مانعِ رسیدن فرمان های مغز به ماهیچه ها شده و موجب از دست رفتنِ عملکرد طبیعی در سلول های عصبیِ شاخِ قدامیِ نخاع گشته و سرانجام آتروفی عضلات را در پی دارد. یک ژن دیگر به نام "SMN2"، ژن تعدیل کننده شدت بیماری نامیده می شود، چرا که هر قدر میزان آن بیشتر باشد، علائم بیماری خفیف تر است. تشخیص بیماری بر پایهٔ علائم آن است و با انجام آزمایش های ژنتیکی تأیید می شود. آتروفی عضلانی نخاعی یک بیماری ارثی از سوی هر دو والد است و به صورت اتوزومال مغلوب منتقل می شود. البته در ۲٪ موارد، بیماری در هفته های نخست زندگی جنین ایجاد می شود و ارثی نیست (جهش جدید). نرخ بروز آتروفی عضلانی نخاعی در جهان بین ۱ از ۴٬۰۰۰ تا حدود ۱ از ۱۶٬۰۰۰ تولدِ زنده متغیر است. نرخ بروز در اروپا و ایالات متحده آمریکا به ترتیب ۱ از ۷٬۰۰۰ و ۱ از ۱۰٬۰۰۰ است. عواقب بیماری بر حسب شدت آن متغیر است: انواع بسیار شدید آن ظرف چند ماه به مرگ می انجامد، اما مبتلایان به انواع خفیف بیماری، امید به زندگی طبیعی دارند. با معرفی درمان های معطوف به علتِ ریشه ایِ بیماری در سال ۲۰۱۶ میلادی، امید به زندگی در این بیماران به شدت بالا رفته است. این دارو
ها عبارتند از نوسی نـِرسن، ریزدیپلام و داروی ژن درمانی اوناسِـمنوژن. درمان های حمایتی نیز شامل فیزیوتراپی، مراقبت های تنفسی، مراقبت های تغذیه ای، مداخلات ارتوپدی و حمایت های حرکتی است. طبقه بندی. این بیماری با شدت های مختلفی بروز می کند و از نوزادان تا بالغ ها را درگیر می کند. انواع این بیماری را بر حسب سنِ شروع علائم یا بیشترین میزان دستیابی به تکامل حرکتی بر حسب نشانگرهای آن، به ۳ تا ۵ نوع تقسیم می کنند. رایج ترین طبقه بندی به شرح زیر است: شدیدترین نوع این بیماری را گاهی «SMA نوع صفر» می گویند و در نوزادانی دیده می شود که علی رغم مراقب های شدید تنفسی، تنها چند هفته زنده می مانند. این نوع از بیماری را نباید با «آتروفی عضلانی نخاعی دیستال نوع ۱» اشتباه کرد که نشانه ها و سیرِ مشابهی با SMA دارد، اما علت ژنتیکی اش متفاوت است. تکامل حرکتی مبتلایان به این بیماری، اغلب توسط معیارهای عملکردی معتبر نظیر «CHOP INTEND» (برای SMA1) و «مقیاس ارزیابی حرکتی» یا یکی از «مقیاس های عملکرد حرکتی همرسمیت» (برای انواع ۲ و ۳ بیماری) سنجیده و ارزیابی می شود. عنوانِ «بیماری وردنیگ-هوفمان» نامش را از نخستین توصیف کنندگان این بیماری
در کودکان می گیرد که دو عصب شناس آلمانی به نام های «یوهان هوفمان» و «گیدو وردنیگ» بودند. عنوانِ «بیماری کوگلبرگ-ولاندر» نیز از «هندریک کوگلبرگ» و «لیزا ولاندر»، که نخستین بار این بیماری را از دیستروفی ماهیچه ای تمایز دادند، گرفته شده است. امروزه از نامِ «بیماری دوبوویتز» (نباید آن را با سندرم دوبوویتز اشتباه کرد) به ندرت استفاده می شود. این بیماری نامش را از عصب شناس انگلیسی ویکتور دوبوویتز می گیرد که چندین مطالعه بر روی نوعِ متوسطِ این بیماری انجام داد. علائم و نشانه ها. علام بیماری بر حسب نوع آن، مرحلهٔ درگیری و فاکتورهای شخصی بسیار متفاوت است و ممکن است شامل موارد زیر باشد: دلایل بروز بیماری. آتروفی عضلانی نخاعی به دلیلِ جهش در ژن SMN1 به وجود می آید. بازوی بلندِ کروموزوم شمارهٔ ۵ انسان در جایگاهِ 5q13 خود دارای دو ژنِ تقریباً یکسان است: یک نسخهٔ تلومری به نامِ SMN1 و یک نسخهٔ سانترومری به نامِ SMN2. در افراد سالم، ژنِ SMN1، پروتئینی به نام «پروتئینِ بقایِ سلولِ عصبیِ حرکتی» را کُد می کند که همان طور که از نامش پیداست، نقش حیاتی در بقا و زنده ماندنِ سلول های حرکتی اعصاب دارد. از طرفی، ژنِ SMN2 به سبب تفاو
ت در تنها یک نوکلئوتید (840.C→T)، در محلِ اتصالِ اینترون ۶ به اگزون ۸، دچار «پیرایش دگرسان» می شود و بدین ترتیب تنها ۱۰–۲۰٪ از نسخهٔ رونویسی شدهٔ آن، پروتئین کامل و کارآمدِ SMN را می سازد و ۸۰–۹۰٪ بقیه، تنها یک ترکیبِ پروتئینی ناکارآمد و ناقص را ایجاد می کند که «SMNΔ7» نام دارد و به سرعت، در سلول از بین می رود. در افراد مبتلا به بیماری، ژنِ SMN1 به گونه ای جهش می یابد که دیگر قادر نیست «پروتئینِ بقایِ سلولِ عصبیِ حرکتی» را به درستی بسازد. این جهش یا به صورتِ حذف در اگزون ۷ است یا اینکه جهش نقطه ای رخ می دهد و SMN1 را از لحاظ عملکردی به SMN2 مبدل می سازد. از طرفی تقریباً همهٔ انسان ها، دست کم یک نسخهٔ سالم از SMN2 دارند (اغلب افراد ۲ تا ۴ نسخه دارند) که قادر است مقادیر ناچیزی از «پروتئینِ بقایِ سلولِ عصبیِ حرکتی» (حدود ۱۰ تا ۲۰٪ سطح طبیعی آنرا) را کُد کند و بدین ترتیب، برخی از سلول های عصبی حرکتی زنده می مانند. در طولانی مدت، فقدانِ مقادیرِ کافی از این پروتئین حیاتی، سبب می شود که سلول های عصبیِ حرکتی، تدریجاً در «شاخ قدامی طناب خاکستری نخاعی» و مغز بمیرند. ماهیچه هایی که به این سلول ها، از لحاظِ دریافتِ پیام
عصبی وابسته اند، آرام آرام شاخه های عصبی خود را از دست می دهند و میزان سیگنال ها و پیام های عصبی که از دستگاه عصبی مرکزی دریافت می دارند، کاهش می یابد. این موضوع سبب می شود که فعالیت انقباضی این ماهیچه ها اُفت کرده و به تدریج دچار آتروفی شوند. عضلات اندام تحتانی (پاها) زودتر از عضلات اندام فوقانی (دست ها) درگیر می شوند. در موارد شدیدِ بیماری، ماهیچه های گردن، ستون فقرات، دستگاه تنفس و ماضغه (جویدن) هم مبتلا می شوند. عضلات پروگزیمال (نزدیک به مرکز) همچون ران ها و بازوها، زودتر از عضلات دیستال (دور از مرکز) همچون ساعد، مچ دست و ساق پا گرفتار می شوند. شدت بیماری بستگی به این دارد که آن ژن های SMN2 باقی مانده، تا چه میزان قادر به جبرانِ فقدان عملکردیِ ژن های SMN1 باشند. بخشی از این موضوع به تعدادِ نسخه های ژن SMN2 بر روی کروموزوم بستگی دارد. افراد سالم ۲ نسخه از SMN2 را دارا هستند، حال آنکه مبتلایان به آتروفی عضلانی نخاعی، بین ۱ تا ۴ نسخه (و حتی بیشتر) از SMN2 را دارند. هرچه تعداد نسخه های این ژن بیشتر باشد، بیماری خفیف تر است. نوزادانی که مبتلا به نوع ۱ بیماری هستند (SMA I) معمولاً یک یا دو نسخه از این ژن را دار
ند؛ در حالی که مبتلایان به نوع ۲ و ۳ بیماری، دست کم سه نسخه و مبتلایان به نوع ۴ بیماری، چهار نسخه از SMN2 را دارا هستند. باید توجه داشت که ارتباط مابین نشانه های بیماری و تعداد نسخه های این ژن مطلق نیست و به نظر می رسد عوامل دیگری هم هستند که بر روی فنوتیپ (تظاهر) بیماری اثر دارند. آتروفی عضلانی نخاعی به صورت اتوزومال مغلوب به ارث می رسد و ناگفته پیداست که ژنِ معیوب بر روی اتوزوم واقع است. برای ابتلا به این بیماری، دو نسخهٔ معیوب از ژن SMN1 (یکی از پدر و یکی از مادر) لازم است. ممکن است پدر و مادر «حامل» ژن معیوب باشند و خودشان از آن مطلع نباشند. حدود ۲ تا ۴٪ از آتروفی های عضلانی نخاعی، علت ارثی ندارد و در اثر جهش های نوپدید (De novo mutation) در اسپرم، تخمک یا یاخته تخم ایجاد می شود. آتروفی عضلانی نخاعی در تمامی نژادها و قومیت ها دیده می شود؛ برخلافِ برخی از بیماری ها نظیر کم خونی داسی شکل و فیبروز سیستیک که در برخی نژادها بسیار شایع تر از دیگران هستند. میزان کلی شیوع این بیماری ۱ در ۱۰٬۰۰۰ است؛ فراوانی آلل در حدود ۱:۱۰۰ است، در نتیجه از هر ۵۰ نفر، یک نفر «حامل» ژن معیوب است. حامل بودن به خودی خود، تأثیری بر
سلامتی فرد ندارد و فرد زمانی از حامل بودن خودش مطلع می شود که فرزند مبتلا به بیماری به دنیا بیاورد یا آنکه از طریق آزمایش های غربالگری، به این موضوع پی ببرد. خواهر و برادرهای مبتلا، معمولاً علائم بسیار مشابهی دارند، اما دیده شده که فرزندان یک خانواده، به انواع متفاوتی از SMA دچار شده است که گرچه پدیده ای نادر است، اما علتش حذف های نوپدید در ژن SMN است و نه درگیری ژن NAIP یا تفاوت در تعدادِ نسخه های ژن SMN2. تشخیص. علائم شدیدترین نوع این بیماری در اواخر دوران بارداری قابل تشخیص است؛ بدین ترتیب که مادر احساس می کند حرکات جنین کم شده یا دیگر وجود ندارد. برخی از علائمِ بیماری، وخیم و بحرانی هستند؛ همچون دیسترس تنفسی و اشکال در شیر خوردن که معمولاً ظرف چند هفته منجر به مرگ می شود. در مقایسه، برخی دیگر از انواعِ بیماری، خفیف تر هستند و ضعف عضلانی تنها پس از چند دهه، به سراغ فرد می آید و با آنکه عمر طبیعی دارند، اما مجبور به استفاده از صندلی چرخ دار می شوند. علائم مهمی که پزشک را به فکر می اندازد و او را، وادار به انجام آزمایش های ژنتیکی می کند، این ها هستند: اگر چه علائم فوق، شکِ به SMA را زیاد می کند، اما تشخیص قط
عی، تنها با انجامِ آزمایش ژنتیکی (فقدان هر دو اَلل از اگزون ۷ از ژن SMN1) مقدور است. این آزمایش با گرفتن خون از بیمار و انجامِ روش «MLPA» (یکی از روش های توالی شناسی ژن) صورت می پذیرد که در ضمن، امکان تخمین تعداد نسخه های ژن SMN2 را هم فراهم می آورد. آزمایش های پیش از لانه گزینی جنین. امکان انجام آزمایش های تشخیصی بر روی رویان، پیش از لانه گزینی، در کسانی که از روش لقاح مصنوعی استفاده می کنند، وجود دارد. در دوران بارداری. تشخیص پیش از تولد با استفاده از روش های «نمونه گیری از پرزهای جفتی»، «دی ان ای جنینی غیرسلولی» (cffDNA) و روش های دیگر انجام می شود. تشخیص حامل ها. افرادی که احتمال می رود حاملِ ژن معیوب باشند و در نتیجه فرزندان بیمار در آینده به دنیا بیاورند، می توانند با انجام یک آزمایش خون، وضعیت خود را از لحاظ حامل بودن یا نبودن بررسی کنند. «انجمن متخصصان زنان و زایمان آمریکا» توصیه می کند همهٔ افرادی که تصمیم دارند در آینده بچه دار شوند، این آزمایش را انجام دهند. غربالگری عادی. انجامِ غربالگری روتین مورد بحث و جدل است که علت آن هزینهٔ آزمایش های ژنتیکی و شدت بیماری است. برخی پژوهش گران می گویند که انجام
غربالگری در جمعیت عادی، مقرون به صرفه نیست و این موضوع از صرفِ حدود ۵ میلیون دلار در ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۹ میلادی جلوگیری کرد. برخی دیگر می گویند این بیماری، شرایط لازم برای انجام یک چنین غربالگری هایی را دارد و باید برای تمامی زوج ها انجام شود. مراقبت ها و مدیریت بیماری. مدیریت بالینی بیماری بر حسب نوع آن و شدت علائم متفاوت است. نوع شدید بیماری (انواع صفر و یک) بیشترین میزانِ ضعف عضلانی را دارا بوده و نیارمند مداخلات فوری درمانی هستند. نوع ۴ بیماری (نوع بالغ ها) از همه خفیف تر است و ممکن است تا چندین دهه، نیازمند اقدام به خصوصی نباشند. داروها. داروی نوسی نِرسن (با نام تجاریِ اسپین رازا) دارویی است که جهت درمان آتروفی عضلانی نخاعی به کار می رود. این دارو یک اولیگونوکلئوتید آنتی سنس تغییریافتهٔ فسفوروتیوئات ۲’-O-متوکسی اتیل است که ملکولِ خاموش گرِ پیرایشی N1 اینترونی را هدف قرار داده و فرایند «پیرایش دگرسان» در ژن SMN2 را تعدیل می کند. این دارو از طریق تزریق بداخل کانال نخاعی، مستقیماً به دستگاه عصبی مرکزی وارد می شود و عملکرد رشته های عصبی نوزادان را ارتقا داده و طول عمر آنها را بیشتر می کند. نوسی
نِرسن در دسامبر ۲۰۱۶ توسط سازمان غذا و دارو آمریکا مورد پذیرش واقع شد و نخستین داروی تأیید شده برای درمان این بیماری محسوب می شود. کمیسیون اروپا هم آن را در ژوئن ۲۰۱۷ پذیرفت. اوناسِـمنوژن آبـِپاروُوِک (با نام تجاری زولجنسما) یک داروی ژن درمانی است که با استفاده از نوعی ویروس دستکاری شده با نام scAAV-9، ترانس ژن SMN1 را به سلول های عصبی حمل می کند. این روش درمانی در سال ۲۰۱۹ در ایالات متحده آمریکا جهت استفاده در کودکان کمتر از دو سال و به صورت تزریق وریدی تأیید شد و یک سال بعد در ژاپن و اتحادیهٔ اروپا هم مورد پذیرش واقع شد. ریزدیپلام داروی دیگری است که به صورت شربت و از راه دهانی (خوراکی) مصرف می شود. این دارو یک مشتق پیریدازین است که کارش افزایش سطح عملکرد پروتئین های SMN است که توسط ژن SMN2 و از طریق تعدیل فرایند «پیرایش دگرسان» تولید می شوند. ریزدیپلام در اوت ۲۰۲۰ میلادی در ایالات متحده آمریکا تأیید شد. ریزدیپلام با نام تجاری اوریسدی توسط شرکت روش و با نام تجاری اورلیژن توسط شرکت ایرانی روناژن تولید می شود. مراقبت تنفسی. دستگاه تنفس شایعترین دستگاهی از بدن مبتلایان است که گرفتار شده و دچار عوارض می شود و در
انواع صفر، ۱ و ۲ آن، ممکن است منجر به مرگ شود. نوع ۳ بیماری خیلی به ندرت ممکن است عوارض تنفسی داشته باشند. علت بروز این عوارض، ضعف در ماهیچه های میان دنده ای به دلیل فقدان تحریکِ عصبیِ کافی است. دیافراگم کمتر از ماهیچه های میان دنده ای درگیر می شود. این عضلات در اثر ابتلا به بیماری، دیگر هرگز آن کارایی قبلی را در انجام وظایف تنفسی و سرفه نخواهند داشت. در نتیجه عملِ تنفس مشکل می شود و نه تنها خطر اکسیژن رسانی ناکافی وجود دارد، بلکه ترشح های مجاری تنفسی نیز به خوبی تخلیه نمی شوند. این مسائل در هنگام خواب که ماهیچه ها در حالت استراحت هستند، تشدید می شود. ماهیچه های بلع در حلق هم ممکن است مبتلا شده و منجر به آسپیراسیون ریوی می شود که در کنار تضعیف سرفه ها، احتمالِ ابتلا به عفونت و سینه پهلو را افزایش می دهد. به حرکت درآوردنِ ترشحات ریوی و تخلیه آنها، مستلزم انجام فیزیوتراپی تنفسی به صورت دستی و مکانیکی، تخلیهٔ وضعیتی و دستگاه های کمک به سرفه (دستی، مکانیکی) است. جهت کمک به تنفس بیماران، «تهویهٔ غیرتهاجمی تنفسی» (BiPAP) و در موارد شدید بیماری، «تراکستومی» انجام می شود که هر دو روش، طولِ عمر بیمار را به میزان قابل
توجهی، افزایش می دهند؛ اگرچه یک عارضهٔ «تراکستومی» آن است که از ظهور و نموِ «تکلم» جلوگیری می کند. تغذیه. انواع شدید بیماری، احتمال بیشتری دارد که دچار عوارض تغذیه ای شوند. برخی از این عوارض عبارتند از: اشکال در غذاخوردن، بازکردن دهان، جویدن و بلع. نوزادان مبتلا به این عوارض، در معرضِ سوءتغذیه، توقف رشد طبیعی و آسپیراسیون ریوی هستند. سایر مشکلات تغذیه ای، به ویژه در آن هایی که تحرک ندارند، شاملِ «عدم عبور به موقع غذا از معده»، بازگشت اسید به مری، یبوست، استفراغ و نفخ است. به همین دلیل، در نوع ۱ بیماری و همچنین فرم های شدیدِ نوع ۲، کارگذاری لوله تغذیهٔ معده ای و جراحی گاستروستومی ضرورت می یابد. علاوه بر این ها، اختلالات متابولیک در این بیماری، بتا اکسیداسیونِ اسیدهای چرب در ماهیچه ها را مختل کرده و ارگانیک اسیدوری را در پی دارد که در نهایت، به ماهیچه ها آسیب می رساند، به خصوص هنگامی که بیمار ناشتاست و غذایی نخورده است. توصیه می شود که بیماران مبتلا به آتروفی عضلانی نخاعی و به ویژه انواع شدید آن، مصرف چربی را کاهش داده و از گرسنه ماندنِ طولانی مدت بر حذر باشند. (و حتی نسبت به افراد سالم، چند وعده بیشتر غذا بخو
رند) و غذاهای نرم تری نیز بخورند تا خطر آسپیراسیون ریوی کمتر شود. در مواقع بیماری حاد، به خصوص در خردسالان، مشکلات تغذیه ای پیش از بقیه، آغاز شده یا ممکن است عوارض دیگر نظیر آسپیراسیون ریوی را تشدید کند. ارتوپدی. مشکلات اسکلتی گوناگونی که در اثر ضعف ماهیچه ای در این بیماران ایجاد می شوند عبارتند از: مفاصلِ سفت با کاهش دامنهٔ حرکتی، دررفتگی لگن خاصره، بدشکلی و انحراف ستون فقرات، پوکی استخوان، درد و افزایش احتمال شکستگی استخوانی. ضعف در عضلاتی که در حالت عادی موجب ثبات مفاصلی همچون ستون مهره ها می شود، منجر به بروز گوژپشتی یا کژپشتی و انقباض موضعی مفاصل می شود. عملِ جوش دادن مهره ها گاهی در انواع ۱ و ۲ بیماری و زمانی که کودکان به سن ۸ تا ۱۰ سالگی رسیدند، جهت تخفیف فشار بر روی ستون فقرات و کمک به عمل تنفس ضرورت می یابد. علاوه برآن، در بیماران بی تحرک، استفاده از دستگاه های تغییردهندهٔ وضعیت بدن، نرمش های حرکتی و تقویت استخوان ها از موارد مهمی هستند که در کاهش عوارض جانبی بیماری مؤثرند. فیزیوتراپی و کاردرمانی ممکن است در مبتلایان به این بیماری اثراتِ سودمندِ قابل توجهی داشته باشد. حمایت های حرکتی. اُرتزها در حمای
ت های بدنی و کمک به راه رفتن مؤثرند. به عنوان نمونه، از اُرتزهای مچ پا (AFO)، جهت تثبیت وضعیت پا و کمک به گام برداشتن و از اُرتزهای سینه ای-کمری-خاجی (TLSO) جهت ثبات وضعیتِ بالاتنه استفاده می شود. فناوری های یاری رسان در مدیریت وضعیت تحرک بیماران و فعالیت های روزمره آن ها کمک شایانی می کند و کیفیت زندگی شان را بهبود می بخشند. قلب. گرچه وضعیت قلبی بیماران چندان نگران کننده نیست، اما برخی پژوهش ها حاکی از ارتباط این بیماری، با برخی از عوارض قلبی است. سلامت ذهنی. کودکان مبتلا به آتروفی عضلانی نخاعی نه تنها تفاوتی از لحاظ رفتاری با افراد سالم ندارند، بلکه تکامل شناختی شان سریع تر رخ داده و در برخی از جنبه های هوش، بالاتر از میانگین جامعه هستند. علی رغم ناتوانی های بدنی شان، این بیماران میزان رضایت بیشتری از زندگی را ابراز کرده اند. مراقبت های تسکینی در این بیماران، طی «بیانیهٔ مشترک جهت استاندارسازی مراقب در آتروفی عضلانی نخاعی» تبیین شده و تبعیت از آن در سرتاسر جهان توصیه می گردد. پیش آگهی. بدون درمان دارویی، وضعیت بیماران به تدریج بدتر می شود، اما پیش آگهیِ بیماری بر حسب نوع آن متغیر است و سیر پیشرفت آن نیز، از
فردی به فرد دیگر تفاوت دارد. بیشتر کودکانی که نوع صفر یا ۱ بیماری را دارند، به سن چهار سالگی نمی رسند و اصلی ترین علت مرگشان، مشکلات عودکنندهٔ تنفسی است. با مراقب های مناسب، فرم های خفیف تر از نوع ۱، (حدود ۱۰ درصد از SMA1) تا دوران بلوغ زنده می مانند. شواهد کافی از بقای طولانی مدت در SMA1 وجود ندارد؛ با این حال، به نظر می رسد پیشرفت های بعمل آمده در زمینهٔ حمایت های تنفسی، میزان مرگ و میر را پائین آورده است. در نوع ۲ بیماری، سیر بیماری ثابت است یا به کُندی پیش می رود و امید به زندگی در مقایسه با جمعیت نرمال، کاهش یافته است. مرگ پیش از ۲۰ سالگی، زیاد دیده می شود؛ اما بسیاری از مبتلایان به این نوع هستند که خودشان بعدها پدر/مادر یا پدربزرگ/مادربزرگ می شوند. نوع ۳ بیماری، در صورت انجامِ همهٔ مراقبت های استاندارد، امید به زندگی طبیعی یا نزدیک به طبیعی دارد. نوع بالغ ها بیماری فقط نقش های حرکتی را به دنبال دارد و تأثیری بر روی طول عمر آن ها ندارد. مطالعات و پژوهش ها. از هنگامی که دلایل ژنتیکی این بیماری در سال ۱۹۹۵ میلادی شناخته شد، چندین روش درمانی برای آن پیشنهاد شده است که همگی در حال بررسی و مطالعه هستند. تمرک
ز همهٔ این روش ها، بر افزایشِ میزان پروتئین SMN در سلول های عصبیِ حرکتی است. جایگزینی ژن SMN1. هدف از ژن درمانی در مبتلایان به SMA، بازسازی عملکرد ژنِ معیوب از طریق الحاقِ یک توالی نوکلئوتیدی از پیش ساخته شده، (یک ترانس ژن SMN1) به درونِ هستهٔ سلول است که از طریق حامل های ویروسی انجام می شود. حامل های ویروسی مهمی که هم اکنون در دست پژوهش هستند «scAAV-9» و «scAAV-10» نام دارند. در سال ۲۰۱۹ میلادی، درمان مبتنی بر AAV9 مورد پذیرش واقع شد: اوناسِـمنوژن آبـِپاروُوِک تنها یکی از پژوهش ها، به مرحلهٔ بالینی رسیده است. مطالعات برای انجام ژن درمانی در «انیستیتو میولوژی» پاریس و دانشگاه آکسفورد هم در حالِ انجام است. در سال ۲۰۱۸ میلادی، بایوژن هم اعلام کرد که مشغول کار بر روی یک داروی ژن درمانی جهت درمانِ آتروفی عضلانی نخاعی است. تغییر در پیرایش دگرسان SMN2. هدف نهایی در این روش، تغییر دادن نحوهٔ «پیرایش دگرسان» (Alternate Splicing) در ژن SMN2 به نحوی است که منجر به تولید مقادیر بیشتری از پروتئین SMN شود. گاهی به این روش، «تبدیل ژن» هم می گویند، چرا که تلاش می شود تا ژن SMN2 را از لحاظ عملکردی، به ژنِ SMN1 مبدل سازد. تغی
یردهنده های پیرایش دگرسانیِ ذیل، به مرحلهٔ آزمایش های بالینی رسیده است: از میان داروهایی که کارآزمایی هایشان متوقف شد می توان به مولکول دارویی RG8039 (یا کوینازولین ۴۹۵) اشاره کرد که ماده ای مشتق از کوینازولین بوده و توسط شرکت دارویی «رپلی ژن» تولید و در مارس ۲۰۱۴ میلادی تحت لیسانس فایزر قرار گرفت و ظرف مدت کوتاهی پس از انجام فاز ۱ کارآزمایی بالینی، تولیدش متوقف شد. مولکول دیگر PTK-SMA1 نام داشت که به خانوادهٔ تتراسایکلین ها تعلق داشت و توسط شرکت دارویی «پاراتک» تولید شد و قبل از ورود به کارآزمایی بالینی در سال ۲۰۱۰، تولیدش متوقف گشت. داروی RG7800 ملکولی مشابه با RG7916 بود که توسط هوفمان-لا روش ساخته شد و در سال ۲۰۱۵ میلادی بر روی بیماران آزمایش شد، اما تولیدش به دلیل اثرات سمی بر روی مدل های حیوانی، برای همیشه متوقف شد. پژوهش های پایه، ترکیبات دیگری را کشف کرده اند که پیرایش دگرسان SMN2 را به طور درون کشتگاهی تغییر می دهند که سدیم ارتووانادات و آکلاروبیسین از این دسته اند. اولیگونوکلئوتیدهای آنتی سنس شبه مورفولینو، با همان اهداف سلولی مشابه با داروی نوسینرسن، تحت بررسی های سخت و گسترده ای از جمله در کالج دا
نشگاهی لندن و دانشگاه آکسفورد هستند. فعال سازی ژن SMN2. هدف از این روش، افزایش بیانِ ژنی SMN2 و در نتیجه، بالابردن سطحِ تولیدِ پروتئین SMN در بدن است. چند ترکیب شیمیایی هم، با آنکه در آغاز، اثرات امیدبخشی از خود نشان دادند، اما در کارآزمایی های بالینیِ بعدی نتوانستند اثربخشی خود را نشان دهند: برخی از ترکیبات شیمیایی و داروهایی که به طور آزمایشگاهی فعالیت ژن SMA2 را زیاد کرده اما به مرحلهٔ کارآزمایی بالینی نرسیدند، عبارتند از: هورمون رشد، بازدارنده های هیستون دِ استیلاز، بنزآمید M344، اسیدهای هیدروکسامیک (همچون CBHA, SBHA، انتینوستات، پانوبینوستات، تریکوستاتین A، وُرینوستات)، پرولاکتین و همچنین ترکیبات پلی فنل نظیر رسوراترول و کورکومین. داروی سلکوکسیب که یک فعال کنندهٔ مسیر p38-MAPK است، گاهی به صورت «خارج از دستور» (off-label) در درمان این بیماری بکار می رود که مبنای آن، تنها یک پژوهش، بر روی مدل های حیوانی است، اما چنین استفاده ای از این دارو، پشتوانهٔ پژوهشی بالینی ندارد. تثبیت پروتئین SMN. استحکام بخشیدن به پروتئین SMN، از طریق تثبیت پروتئین SMNΔ7 حاصل می شود که پروتئینی معیوب با نیمه عمر کوتاه در سلول است
و توسط ژن SMA2 ساخته می شود تا بدین ترتیب، بخشی از بارِ عملکردیِ پروتئین SMN را به دوش بکشد و بتواند سلول های عصبی حرکتی را زنده نگه دارد. هنوز هیچ دارویی در این زمینه به مرحلهٔ آزمایش های بالینی نرسیده است. توانایی آمینوگلیکوزیدها در بالا بردن سطح پروتئین SMN، در دو مطالعه به اثبات رسیده است. داروی ایندوپروفن هم در آزمایش های درون کشتگاهی، امیدبخش بوده است. محافظت از عصب. هدف از به کارگیری «داروهای محافظت کننده از سلول های عصبی» آن است که حتی علی رغم سطوح پائینِ پروتئین SMN، بتوان سلول های عصبی حرکتی را زنده نگه داشت. برخی داروهایی که در مطالعات بالینی، اثربخشی چندانی از این لحاظ، از خود نشان ندادند، عبارتند از: هورمون آزادکننده تیروتروپین که ابتدا در مطالعات بالینی کور نشده (باخبر)، امیدبخش بود ولی در مطالعات دوسوکور کنترل شده با پلاسبو، هیچ گونه اثربخشی از خود نشان نداد. داروی ریلوزول که اثرات بالینی اندکی در درمان بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) دارد، برای درمان آتروفی عضلانی نخاعی هم پیشنهاد شد، ولی یک کارآزمایی بالینی انجام شده بر روی بیماران مبتلا به نوع ۲ و ۳ در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ میلادی، به