Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای به حرکت درآوردن فضاپیما در فضا مطرح کرد و پیشنهاد داد، «استفاده از آینه های بزرگ از ورقه های بسیار نازک، برای استفاده از فشار نور خورشید دست یابی به سرعت های کیهانی را امکان پذیر می سازد». فردریش زاندر در سال 1925 یک مقاله فنی منتشر کرد که شامل تحلیل فنی پیشران خورشیدی بود. زاندر در مورد «اعمال نیروهای کوچک» با استفاده از «فشار نور یا انتقال انرژی نور به فواصل با استفاده از آینه های بسیار نازک» نوشت. جان هالدین در سال 1927 درباره اختراع سفینه های فضایی لوله ای که انسان را به فضا می برد و این که چگونه بال هایی از فویل فلزی به مساحت یک کیلومتر مربع یا بیش تر برای گرفتن فشار تشعشع خورشید باز می شوند، حدس زد. جی دی برنال در سال 1929 نوشت: «شکلی از پیشران فضایی ممکن است ایجاد شود که از اثر دافعه پرتوهای خورشید به جای باد استفاده کند. یک کشتی فضایی که بال های بزرگ و فلزی خود را به وسعت یک هکتار باز می کند، ممکن است منفجر شود. سپس، برای افزایش سرعت خود، به سمت پایین میدان گرانشی حرکت می کرد، و در حالی که از کنار خورشید می شتابید، دوباره بادبان کامل را پخش می کرد. کارل سیگان، در دهه 1970، ایده پیشرانی روی نور را ب
ا استفاده از یک ساختار غول پیکر که فوتون ها را در یک جهت منعکس می کرد، معرفی کرد و جنبشی را ایجاد کرد. او ایده های خود را در سخنرانی های دانشگاهی، کتاب ها و برنامه های تلویزیونی مطرح کرد. او به پرتاب سریع این فضاپیما برای مشاهده دنباله دار هالی علاقه داشت. متأسفانه این مأموریت به موقع انجام نشد و او هرگز زنده نماند تا سرانجام آن را به پایان برساند. اولین فناوری رسمی و تلاش طراحی برای بادبان خورشیدی در سال 1976 در آزمایشگاه پیشرانه جت برای یک مأموریت پیشنهادی برای قرار رسیدن به دنباله دار هالی آغاز شد. انواع. انعکاسی. بیشتر بادبان های خورشیدی بر اساس انعکاس هستند. سطح بادبان بسیار بازتابنده است، مانند یک آینه، و نوری که از سطح منعکس می شود، نیرویی ایجاد می کند. پراش. در سال 2018، پراش به عنوان یک مکانیسم رانش بادبان خورشیدی با مزیت اتلاف گرمای کمتر پیشنهاد شد.
آکِـنینی ناگیشوِر رائو (؛ – ) بازیگر و تهیه کننده فیلم مشهور و تاثیرگذار اهل هند بود که بیشتر در صنعت سینمای تالیوود فعالیت داشت. وی بابت فعالیت های هنری و حرفه ای اش، برندهٔ جوایز گوناگونی شد که از آن میان، می توان به پادما شری، جایزه ملی فیلم، جایزه فیلم فیر جنوب و جایزه ناندی اشاره کرد. او در فیلم "دوداس" بازی کرده است. گزیده فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که آکنینی ناگیشور رائو در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
آدام الیوت (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، انیماتور، فیلم نامه نویس و سخنران انگیزشی اهل استرالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "مری و مکس" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شده است.
جک جب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استیونج، و باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال استیونج، و تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ۱۶سال و زیر ۱۷ سال انگلستان بازی کرده است.
مارک فراست (؛ زادهٔ ) رمان نویس، فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان "توئین پیکس"، "بهترین بازی دنیا"، "چهار شگفت انگیز"، " "، "مرد شش میلیون دلاری" و "اکولایزر" را نام برد.
آلف جفریز (؛ 9 February 1922 – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال آکسفورد سیتی، باشگاه فوتبال تورکی یونایتد، و باشگاه فوتبال بنبری یونایتد اشاره کرد.
دیوید همیلتون (؛ – ) کارگردان و عکاس اهل بریتانیا بود که بیشتر به خاطر عکاسی از زنان و دختران جوان - عمدتاً برهنه - شناخته می شود. تصاویر همیلتون به بخشی از بحث داغ «هنر یا پورنوگرافی؟» تبدیل شد. زندگی نامه مختصر. همیلتون در سال ۱۹۳۳ متولد شد و در لندن بزرگ شد. دوران مدرسه او به دلیل آغاز جنگ جهانی دوم با وقفه همراه شد. او به عنوان یک پناهنده جنگ زده، مدتی را در حومه دورست گذراند که الهام بخش برخی از آثار او بود. پس از جنگ، همیلتون به لندن بازگشت و تحصیلات خود را به پایان رساند. مهارت های هنری او در جریان شغلی در یک دفتر معماری خودنمایی کرد. در سن ۲۰ سالگی، او به پاریس رفت و در آنجا به عنوان طراح گرافیک برای پیتر ناپ از مجله "ال" کار کرد. پس از شناخته شدن و موفقیت، او به عنوان مدیر هنری از "ال" به مجله "کوئین" در لندن استخدام شد. همیلتون خیلی زود متوجه عشق خود به پاریس شد و پس از بازگشت به آنجا، مدیر هنری "پرنتان"، بزرگ ترین فروشگاه شهر، شد. در حالی که همیلتون هنوز در "پرنتان" مشغول به کار بود، شروع به عکاسی تجاری کرد و سبک خیال انگیز و دانه دار تصاویر او، موفقیت را برایش به ارمغان آورد. اتهامات تعرض جنسی. در
تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۱۶، تیری آردیسون، مجری برنامه گفت وگوی تلویزیونی فرانسوی "سلام زمینیان!" که از شبکه تی ان تی سی۸ پخش می شود، نام دیوید همیلتون را به عنوان فردی مطرح کرد که با فلاوی فلامان، که اکنون مجری رادیویی در اِر.تِ.اِل. است، رابطه جنسی داشته است. به گفته فلامان، این اتفاقات در سال ۱۹۸۷ و زمانی که او تنها ۱۳ سال داشته، در منطقه کپ داگد، یکی از اقامتگاه های برهنه گرایان در شهرستان ارو در جنوب فرانسه رخ داده اند. او این موضوع را در رمان خود به نام «"تسلی"» (La Consolation)، که داستانی رمانتیک گونه و بر پایه تجربیات زندگی اش است، مطرح کرده است. پس از اینکه فلامان به طور عمومی هویت همیلتون را فاش کرد، کتابش باعث شد او به عنوان یک کودک آزار متجاوز جنسی معرفی شود. برادر فلامان برخی از ادعاهای مطرح شده در کتاب را زیر سؤال برد، اما تأیید کرد که در آن زمان فلاوی از رفتار نامناسب عکاس شکایت کرده بود، و همین باعث شد والدینش همکاری با همیلتون را قطع کنند. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۱۶، هفته نامه "نوول اوبزرواتور" گزارش هایی از سه مدل سابق منتشر کرد که به طور ناشناس ادعا کرده بودند همیلتون در زمانی که آن ها زیر سن قانونی
بودند، با آن ها رابطه جنسی داشته است. پنج روز بعد، همیلتون بیانیه ای صادر کرد و تهدید به اقدام قانونی علیه اتهام زنندگان کرد. وقتی خبرگزاری فرانسه با او تماس گرفت، همیلتون اظهار داشت که بی گناه است و گفت: «من هیچ کار اشتباهی نکرده ام»، و تنها مدعی شد که حدود ۲۹ یا ۳۰ سال پیش پرتره ای از فلامان گرفته است. این پرتره روی جلد کتاب «"تسلی"» قرار گرفته است. مرگ. در شامگاه ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶، خدمتکار همیلتون وارد آپارتمانش واقع در شماره ۴۱ بلوار مونپارناس در جنوب پاریس شد و او را مرده یافت؛ کیسه ای پلاستیکی بر روی سرش قرار داشت و داروهایی در نزدیکی اش دیده می شدند. کالبدشکافی علت مرگ را خفگی اعلام کرد. فرضیه اصلی در تحقیقات، خودکشی عنوان شده است.
آنتونی جفری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال استیونج، باشگاه فوتبال بورم وود، باشگاه فوتبال بورم وود، باشگاه فوتبال ولینگ یونایتد، باشگاه فوتبال کونکورد رانجرز، باشگاه فوتبال بورم وود، باشگاه فوتبال بورم وود، باشگاه فوتبال فارست گرین راورز، و باشگاه فوتبال بورم وود اشاره کرد.
تقسیم شمال-جنوب () تقسیم جهان به شمال و جنوب است که به طور گسترده به عنوان تقسیم بندی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در نظر گرفته می شود. عموماً کشورهای آمریکا، کانادا، اروپا، کشورهای توسعه یافته آسیا ( گروه ببرهای آسیایی، هنگ کنگ، سنگاپور، کره جنوبی و تایوان ) و همچنین استرالیا و نیوزیلند کشورهای جهان شمال به حساب می آیند. شمالی ها همگی عضو گروه هشت هستند و چهار عضو دایم شورای امنیت سازمان ملل متحد از ۵ عضو نیز شمالی هستند. در مقابل آن، جهان جنوب (یعنی آفریقا و آمریکای لاتین و کشورهای در حال توسعه در آسیا) وجود دارد.
ویلیام جفری (؛ زادهٔ ۱۸۶۸) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، باشگاه فوتبال گریمزبی تاون، باشگاه فوتبال گینزبورو ترینیتی، و باشگاه فوتبال ساوت همپتون اشاره کرد.
آرام اس لوسیتانیا () یک کشتی اقیانوس پیمای بریتانیایی و به طور خلاصه بزرگترین کشتی مسافربری جهان در زمان خود بود. این کشتی در ۷ آوریل سال ۱۹۱۵ توسط یک یوبوت آلمانی در ۱۱ مایلی (۱۸ کیلومتری) سواحل جنوبی ایرلند غرق شد. غرق شدن آرام اس لوسیتانیا از عوامل اعلان جنگ ایالات متحده آمریکا به آلمان در سال ۱۹۱۷ بود. لوسیتانیا در اثر برخورد با زیر دریایی آلمانی طی ۱۸ دقیقه غرق شد و ۱۱۹۸ مسافر از کل ۱۹۵۹ مسافر آن کشته شدند.
مهین تجدّد (زادنام مهین جهانبگلو; زاده مازندران شهرستان ساری - درگذشته ۱۱ آذر ۱۳۸۰ پاریس) نمایش نامه نویس و مدرس تئاتر اهل ایران بود. از جمله نویسندگان نسل اول نمایش نامه نویسان زن ایران در اواخر دهه ۱۳۴۰ و دهه ۱۳۵۰ محسوب می شد. در نمایش نامه هایش آیین های کهن ایرانی را با زبانی غیرمعاصر و با بهره گیری از داستان های کهن بازگو کرده و ساختار نمایش نامه را بر همان مبنای روایت های کهن بنا گذاشته است. از مولانا پژوهانی بوده که از استادانی چون بدیع الزمان فروزانفر، محمد معین، ذبیح الله صفا و… بهره برده بود. زندگی. در سالِ ۱۳۴۴ با مدرک دکتری ادبیات فارسی از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد. وی سال ها استاد دانشگاه بوده است. آثار وی بیشتر آن هایی بر سر زبان ها افتاده است که در جشن هنر و با کارگردانی آربی اوانسیان و پیتر بروک به اجرا درآمده و سپس چاپ هم شده اند. آثاری همچون ویس و رامین، سواری درآمد رویش سرخ و مویش سرخ و… در بین سال های ۱۳۴۵–۱۳۴۷ نمایش نامه های فور ریو، کنار جاده، تولد و دیدار را نوشت، که به کارگردانی عزت الله انتظامی در تلویزیون حبیب ثابت به شکل زنده اجرا شدند. در سال های ۵۰–۱۳۴۸ در مدرسه عالی سینما و تل
ویزیون به تدریس پرداخت. در سال ۱۳۴۹ نمایشنامه ویس و رامین وی به کارگردانی آربی اوانسیان به عنوان برنامه افتتاحیه سومین جشن هنر شیراز در تخت جمشید اجرا شد. این نمایشنامه برنده جایزه سوم مسابقه نمایشنامه نویسی رادیو و تلویزیون ملی ایران شد و در سال ۱۳۴۹ توسط انتشارات سازمان جشن هنر به چاپ رسید. در سال ۱۳۵۰ حاصل پژوهش های خود را در باب اصوات اوستایی در نمایش نامهٔ ارگاست به کارگردانی پیتر بروک عرضه کرد که در جشن هنر شیراز اجرا شد. در سال ۱۳۵۰ کتاب «تراژدی آفرینش» را نگاشت که توسط انتشارات جشن هنر چاپ شد. در سال ۱۳۵۱ به دعوت مرکز بین المللی پژوهش های تئاتری به سرپرستی پیتر بروک تائتر ملل به سرپرستی ژان لویی بارو و گروه پژوهش های موسیقی به سرپرستی پیر شفر در پاریس اموات اوستایی را ارائه کرد. قطعه ای از این برنامه به عنوان برجستهٔ سال انتخاب شد. در سال ۱۳۵۱ به دعوت ایو ملک در پاریس اموات اوستایی را ارائه کرد. در نگارش فیلمنامه مغول ها به کارگردانی پرویز کیمیاوی شرکت جست و در جشن هنر شیراز پروهش های اصوات اوستایی را ارائه داد. در سال های ۵۵–۱۳۵۱ در دانشگاه تهران به تدریس زمینه های دراماتیک در ادبیات فارسی پرداخت. در
۱۳۵۲ کتاب سماع در سلسله ی مو توسط انتشارات جشن هنر به چاپ رسانید و و پژوهش در اوزان غزل های مولانا را در جشن هنر اجرا کرد. در سال ۱۳۵۳ در بزرگداشت هفت صدمین سال مولانا در قونیه شرکت کرد با گروه تئاتری پنجاب در هند به دعوت یونسکو همکاری نمود و متن اجرایی کالیگولا به کارگردانی آربی اوانسیان را تنظیم کرد که در جشن هنر شیراز و تئاتر شهر به اجرا درآمد. در سال ۱۳۵۳ با همکاری آربی آوانسیان نمایش نامهٔ ایولوف کوچولو، از هنریک ایبسن، را ترجمه کرد که در تئاتر شهر اجرا شد. در ۱۳۵۴ نیز نمایش نامهٔ مانی را نگاشت که به کارگردانی شهرو خردمند در فرهنگسرای نیاوران اجرا شد. در سال ۱۳۵۵ نمایشنامه سواری درآمد را نگاشت که به کارگردانی آربی اوانسیان در جشن هنر شیراز و در سال ۱۳۵۷ در چهارمین تئاتر ملل (کاراکاس ونزوئلا و تئاتر لاماما (نیویورک ایالات متحده آمریکا) اجرا شد. در ۱۳۷۰ به معرفی و ترجمه به زبان فرانسه صد غزل از دیوان شمس تبریزی پرداخت که با همکاری ژان کلود کریر و نهال تجدد در پاریس توسط فرانسه انتشارت گالیمار چاپ شد. در ۱۳۷۲ همچنین افسانه های ایران باستان را بر اساس نظامی فردوسی و مولانا تدوین کرد که در پاریس توسط انتشارا
ت گروند چاپ شد. مهین تجدد در ۱۱ آذر ۱۳۸۰ در پاریس درگذشت. آثار. Paris. 1991.
جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران یک سازمان محلی چپ گرا بود که به مرکزیت منطقهٔ تالش به فعالیت در استان های شمال ایران می پرداخت. این سازمان در رابطه تنگاتنگ و مشاوره با سازمان اتحاد چپ به وجود آمده و در واقع تشکیلات محلی این سازمان به شمار می آمد. بنیان گذار این سازمان حسن ماسالی بود و هدف خود را برقراری «جمهوری فدراتیو شورایی زحمتکشان ایران» اعلام کرده بود. نام گذاری. مهدی خانبابا تهرانی معتقد است که سازمان اتحاد چپ به علت ویژگی های منطقه این نام را برای تشکیلات محلی خود برگزیده بود تا نامی از کلمهٔ چپ در میان نباشد. تاریخچه. جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران در روز ۱۵ مهر ۱۳۵۹ اعلام موجودیت، و خط مشی خود را مبتنی بر «دموکراتیسم انقلابی» اعلام کرد که به نوبهٔ خود «محتوای سیاسی-اجتماعی دوران انتقال به سوسیالیسم» است. این سازمان شکل گیری خود در منطقهٔ شمال کشور را در راستای «ویژگی های متنوع ایالتی از قبیل نفوذ و قدرت ارتجاع، تفاوت های سنن مبارزاتی و معضلات خاص ایالتی» دانسته که سبب در دستور کار قرار گرفتن «پاگیری و قوت جنبش های فعال ایالتی» شده است. از دیگر اعضای بنیان گذار این س
ازمان می توان به ایرج ماسالی و عزیز هژبر اشاره کرد. عضویت در شورای ملی مقاومت. جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران در سال ۱۳۶۰ به شورای ملی مقاومت ایران پیوست. نمایندهٔ این سازمان در شورای ملی مقاومت در ابتدا حسن ماسالی بود، اما پس از چند جلسه مهدی خانبابا تهرانی به عنوان نماینده جایگزین وی شد. حسن ماسالی بعداً عضویت جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران در شورای ملی مقاومت را «مشروط» دانسته و خروج از آن را نیز به دلیل سیاست های فرقه گرایانهٔ رهبران جدید سازمان مجاهدین خلق ایران و شخص مسعود رجوی عنوان کرد. به باور او تا زمانی که موسی خیابانی در داخل ایران زنده بود، رجوی نمی توانست فرقه گرایی مورد نظر خود را اعمال کند. در نهایت پس از آن که هما ناطق به دلیل انتقاد از سیاست های رهبری مجاهدین خلق در جریان یک سخنرانی در سوئد مورد حملهٔ لفظی قرار گرفت و نیز طرح مسئلهٔ خودمختاری کردستان ایران در جلسهٔ شورا مسکوت گذاشته شد، ماسالی نیز با ترک گفتن جلسهٔ شورای ملی مقاومت در روز ۳ خرداد ۱۳۶۲، عضویت جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران را در شورا به حالت تعلیق درآورد. اهداف سازمان. جنب
ش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران هدف خود را برقراری «جمهوری فدراتیو شورایی زحمتکشان ایران» اعلام کرده بود و «مبارزهٔ همه جانبه برای دموکراتیزاسیون سراسری جامعه و استقرار دولت غیرمتمرکز فدراتیو انقلابی (به معنی تحقق خودمختاری خلق ها و تأسیس قدرت اجرایی شوراهای ایالتی)» را راه رسیدن به این هدف می دانست.
اندروس کیویرا (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، نویسنده، فیلم نامه نویس، نویسنده کودکان، نمایش نامه نویس، و طنز نویس اهل استونی است.
گرین بوشز (به انگلیسی: Greenbushes) یک شهرک در استرالیا است که در استرالیای غربی واقع شده است.
هوپتون (به انگلیسی: Hopetoun) یک شهرک در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
سیمور (به انگلیسی: Seymour) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
مالاندا (به انگلیسی: Malanda) یک شهرک در استرالیا است که در Tablelands Region واقع شده است.
فالز کریک (به انگلیسی: Falls Creek) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا واقع شده است.
ماونت مگنت (به انگلیسی: Mount Magnet) یک شهرک در استرالیا است که در استرالیای غربی واقع شده است.
هابرفیلد (به انگلیسی: Haberfield) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
مونا ویل (به انگلیسی: Mona Vale) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
لیتن (به انگلیسی: Leeton) یک شهرک در استرالیا است که در لیتن شایر واقع شده است.
لیتن شایر (به انگلیسی: Leeton Shire) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
پارک ملی آلپاین یک پارک ملی در منطقهٔ آلپاین ویکتوریای استرالیا است گستردگی آن ۶۴۶ هزار هکتار است و در شمال شرق ملبورن قرار دارد. آلپاین بزرگترین پارک ملی ویکتوریا است و بلندترین نقاط هایلندز شرقی در ویکتوریا را پوشش می دهد که از جمله می توان به کوه بوگنگ به بلندی ۱۹۸۶ متر اشاره کرد.
اومئو (به انگلیسی: Omeo) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
کوه بوگنگ (Bogong) که در پارک ملی آلپاین قرار دارد و بخشی از کوه های هایلندز شرقی است. کوه بوگانگ (بوگُنگ) بلندترین کوه در منطقه ویکتوریای استرالیا است و بلندی آن به ۱۹۸۶ متر بالاتر از سطح دریا می رسد. نزدیک ترین شهر به بوگنگ، مونت بیوتی است. کوه بوگنگ یکی از مکان های محبوب برای اسکی کوهستان در زمستان است اما فقط در ماه های میانی زمستان و بهار پوشیده از برف است. فاصله آن تا شهر مونت بیوتی (ویکتوریا) ۳۰ کیلومتر است. پیست های اسکی فالز کریک، ویکتوریا و کوه هوتام نیز به آن نزدیکند. چادر زدن تا خط رویش درختان امن است اما بالاتر از آن خطر دارد. در مسیر سیخ پلکانی پناهگاه های اضطراری تعبیه شده است. وجه تسمیه. بوگنگ در یکی از زبان های غیربومی استرالیا به شاپرک هایی گفته می شود که در این منطقه فراوان بوده است. از این رو این کوه را بوگنگ نامیده اند. گیاهان و جانوران منطقه. در شیب های ارتفاعات پایین زبان گنجشک آلپی یافت می شود که این پوشش تا ارتفاع ۱٬۳۰۰ متری وجود دارد. شاپرک هایی که در کوه بوگونگ زندگی می کنند تابستان ها در غارها می خوابند تا از کم آبی در امان بمانند.
ویلوسی، نیکشیچ () یک روستا در حوزهٔ شهری نیکشیچ در کشور مونته نگرو است که در نزدیکی مرزِ بوسنی و هرزگوین قرار دارد. بر اساس آمارهای بدست آمده از سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، این روستا ۱۶۲ نفر جمعیت دارد که ۷۵ نفر آن صربی و ۸۷ نفر مونته نگرویی هستند.
ولکو بولائیچ (؛ ۲۲ مارس ۱۹۲۸ - ۲ آوریل ۲۰۲۴) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم و بازیگر اهل کرواسی بود که برندهٔ جایزه کالینگا یونسکو شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرزمین موعود"، "ولتاژ بالا" و "لیبرتاس" اشاره نمود.
آربی اوانسیان از سال ۱۳۴۴ به بعد ده ها نمایش را کارگردانی کرده و طراحی لباس چندین نمایش را بر عهده داشته است. یادداشت. ° توسط آربی اوانسیان ترجمه شده است.
ویکتوریا وود (؛ – ) کارگردان تلویزیونی، فیلم نامه نویس، ترانه سرا، تهیه کننده تلویزیونی، خواننده، بازیگر، کمدین اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۷۴ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ویکتوریا وود با تمام مخلفات"، "کفش های باله" و "انجمن آخرالزمان آقایان" اشاره کرد.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۶۰ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R60"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۵۰ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R50"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حسِ چشایی در انسان و شناخت مزه تلخی نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۴۶ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R46"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۴۵ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R45"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۴۳ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R43"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۴۲ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R42"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۴۱ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R41"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۴۰ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R40"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۳۹ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R39"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۳۰ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R30"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۳۱ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R31"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حسِ چشایی در انسان و شناخت مزه تلخی نقش دارند. این گیرندهٔ در محیط های آزمایشگاهی به مزهٔ ساخارین نیز واکنش نشان داده است. این گیرندهٔ چشایی علاوه بر زبان، در ماهیچه های صاف مجاری تنفسی نیز بیان می شود و می تواند باعث گشادی مجاری تنفسی گردد.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۲۰ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R20"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۳۸ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R38"» کُدگذاری می شود. این ژن و پروتئینش در حسِ چشایی در انسان و شناخت مزه تلخی نقش دارند. ژنوتیپ متفاوت این ژن سبب می شود تا انسان مزهٔ فنیل تیوکربامید و ۶-اِن-پروپیل تیواوراسیل را تشخیص دهد. با آنکه به نظر می رسد تفاوت های ژنوتیپ گیرنده ها در توانایی انسان در تشخیص مزه های گوناگون مؤثر باشد، گیرندهٔ TAS2R38، تنها گیرنده ای است که چنین عملکرد متفاوتی از خود نشان داده است.
کوین داونز (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شجاع" و "من هنوز ایمان دارم" اشاره کرد.
وایت مارشن عنوان یکی از سه نژاد زیست فرازمینی خیالی و بومی سیارهٔ مریخ در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی سی کامیکس است. وایت مارشن ها که همچنین تحت عنوان پِیل مارشن ها نیز شناخته می شوند، توسط نویسنده گرانت موریسون و طراح هاوارد پورتر خلق شده است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۷۱ از مجموعه "لیگ عدالت آمریکا" حضور پیدا کرد. آن ها نژادی بیگانه به شمار می روند که سیارهٔ خود را با مارشن من هانتر و مردم او سهیم شده اند. در کنار وایت مارشن ها، همچنین نژاد گرین مارشن ها نیز وجود دارند که نژاد آرام و صلح آمیز مریخی ها محسوب می شوند. توانایی های وایت مارشن مشابه با گرین مارشن می باشد و دارای قدرت های متعددی هستند که از آن ها می توان به قدرت و سرعت ابرانسانی، پرواز، نامرئی شدن، دورآگاهی، دگرپیکری، تغییر فاز که بدن آن ها را بسیار سخت یا غیرقابل نفوذ می کند و همچنین بینایی مریخی اشاره کرد. اما آن ها همانند گرین مارشن نسبت به آتش آسیب پذیر می باشند.
جیمز کرنر یا جیمز کورنر (به انگلیسی: James Corner) معمار منظر و تئوریسین متولد انگلیس می باشد که بر روی «توسعه رویکردهای نوآورانه در طراحی معماری و شهرسازی منظرگرایانه» تحقیقاتی انجام داده است.
زیوربیگ احمدبیگف اولین معمار آذربایجانی با تحصیلات عالی می باشد. زندگی نامه. زیوربیگ احمدبیگف در سال ۱۸۷۳ در شهرستان شماخی به دنیا آمد. در سال ۱۹۰۲ از دانشگاه مهندسان عمران سن پترزبورگ فارغ التحصیل شد. فی مابین سالهای ۱۹۰۲–۱۷ در «ادارهٔ استان باکو» و «ادارهٔ شهر باکو» به عنوان معمار اشتغال داشت. پس از تأسیس جمهوری دمکراتیک آذربایجان به عنوان معمار کل باکو برگزیده شد. مسجد جامع و مسجد امام در شاماخی، مسجد تازه پیر در باکو، مسجد ابوالفضل عباس در گوچی، مسجد مرتضی مخترف در روستای امیرجان باکو، و تعدادی از ساختمان های مسکونی و اجتماعی در ولادی قفقاز از جملهٔ بناهایی می باشند، که بر اساس طرح های زیوربیگ ساخته شده اند. مسجدی که، در روستای «امیرجان» باکو بر پایهٔ لایحهٔ وی بنا شده است، در فهرست بناهای تاریخی یونسکو به ثبت رسیده است. زیوربیگ طرح های خود را با تلفیق از سنت های معماری شرق و اروپا ترسیم می نمود. ساختمان دانشگاه چشم پزشکی و چند بنای دیگری که بر اساس طرح های این معمار ساخته شده اند، در این راستا بسیار چشم نواز و درخشان هستند. وی در سال ۱۹۲۵ در باکو خودکشی کرد. در ۲۶ می سال ۲۰۱۱م. مجسمه زیوربیگ احمدبیگف و پ
ارکی به نام وی در مقابل ایستگاه متروی «نظامی گنجوی» در شهر باکو با حضور الهام علی اف، رئیس جمهوری آذربایجان افتتاح گردید. بنای روبروی پارک بر اساس پروژه زیور بیگ ساخته شده است.
مرد مقدس فیلمی محصول سال ۱۹۶۵ و به کارگردانی ساتیاجیت رای است. در این فیلم بازیگرانی همچون چاروپراکاش غوش، ساتیندرا بانرجی، رابی غوش، سانتوش داتا ایفای نقش کرده اند.
قهرمان فیلمی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی مانی راتنام است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، سارانیا پونوانان، کارتیکا ایفای نقش کرده اند.
محمد مهدی دل خواسته(متولد۲۹ آبان ۱۳۶۲ اراک) فیلمساز، عکاس سینما و مستندساز ایرانی ست. دل خواسته تاکنون جوایزی از خانه سینما، جشنواره فیلم فجر و دیگر جشنواره ها برای عکاسی سینما دریافت کرده است. عکاسی فیلم را با سریال راه بی پایان همایون اسعدیان آغاز کرد. وی بعد از بیست و پنج سال برگزاری جشنواره بین المللی فیلم کودکان و نوجوانان، برای اولین بار بخش مسابقه عکس رابه این جشنواره اضافه کرد. بعد از آن که سازمان سینمایی وقت با اقدامی عجیب سعی در تخریب انجمن عکاسان سینمای ایران داشت و قصد تأسیس صنف به اصطلاح «مواد تبلیغاتی و اطلاع رسانی» را داشت، دل خواسته بادادن بیانیه ای با امضای تعدادی از همکارانش در رسانه ها مانع تشکیل این صنف شد. او همچنین در زمان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲طی نامه ای دز رسانه ها، از رئیس جمهور آینده خواهان مطالبات در مدیریت فرهنگی و هنری جامعه شد. برای اولین بار مستند نگاری در سینما را به جریان انداخت و موج جدیدی از عکاسی فیلم را ثبت نمود. در سال ۱۳۹۲ با عکاسی کردن پنج فیلم سینمایی حاضر در سی دومین جشنواره فیلم فجر به عنوان یکی از پر کارترین عکاسان سینما شناخته شد. بعد از گذشت حدود یکسال از عضوی
ت در شورای مرکزی انجمن عکاسان سینمای ایران در نامه ای که در اختیار رسانه ها قرار داد با ذکر دلایل از عضویت خود در این شورا استعفا داد؛ که مورد موافقت شورای مرکزی وقت قرار نگرفت. در سال ۱۳۹۴ با عکاسی کردن چهار فیلم سینمایی حاضر در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر به عنوان پر کارترین عکاس سینما شناخته شد. او از سال ۱۳۹۷ به شکل جدی وارد عرصه فیلمسازی شد و در سال ۹۸ با ساخت اولین فیم کوتاه خود " باران برای تو می بارد"(تهیه کنندگی و کارگردانی) توانست در جشنواره های خارجی حضور یابد و جوایزی را هم دریافت کند. وی به مدت ۴ سال (۱۳۹۱–۱۳۹۵) عضو شورای مرکزی انجمن عکاسان سینمای ایران بود.و از سال ۱۴۰۰ تا هم اکنون نیزعضو هیات مدیره انجمن عکاسان سینما و سخنگوی این انجمن می باشد.
قفس فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی چاندراپراکاش دیویودی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اورمیلا ماتوندکار، مانوج باجپایی، سانجای سوری، کولبوشان کارباندا، ایشا کوپیکار، فریده جلال، سندالی سینها، پریانشو چاترجی، لیلیت دوبی، آلوک نات، سیما بیسواس ایفای نقش کرده اند.
کمیته حقوق کودک () (CRC) یک عضو از کارشناسان مستقل است که از سوی دولت هایی که این کنوانسیون را تصویب می کنند، نظارت و گزارش مربوط به اجرای کنوانسیون حقوق کودک را به سازمان ملل متحد ارائه می دهد. این کمیته در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۹۹۱ ایجاد شد؛ که شامل ۱۸ عضو از کشورهای مختلف و سیستم های حقوقی است که از «موقعیت اخلاقی بالا» و متخصصین در زمینه حقوق بشر برخوردار هستند. هرچند اعضای توسط کشورهای عضو کنوانسیون انتخاب می شوند ولی آنها در این کمیته به صورت شخصی عمل می کنند. آنها دولت های خود کشورها یا هر سازمان دیگری که ممکن است متعلق به آنها باشند، نمایندگی نمی کنند. اعضای این کمیته به مدت چهار سال انتخاب می شوند و اگر نامزد شوند، مجدداً انتخاب خواهند شد.