Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گشت دوبارهٔ سوئیفت در نظر گرفته شد. تعدادی از منتقدان انتشار آن در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ را بیانیه ای سیاسی تفسیر کردند—در حالی که بسیاری از افراد مشهور مخالفت خودشان را با سیاست های جنجالی ترامپ ابراز کردند، عدم اقدامی از طرف سوئیفت در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده از سوی مطبوعات به عنوان پدیده ای تکان دهنده تأکید شد. نقدکنندگان سوئیفت را به کناره گیری و عدم درک اجتماعی نسبت به چشم انداز سیاسی معاصر متهم کردند؛ به طوری که سرمقاله ای در "گاردین" او را «فرستادهٔ» معیارهای ترامپ نامید. لورا اسنیپس، روزنامه نگار "گاردین"، سکوت سوئیفت به همراه جنجال های سلبریتی را بیان کرد و به طور قابل ملاحظه ای به جایگاه او به عنوان «پرنسس پاپ بی همتا» لطمه زد. گنجاندن نام سوئیفت به عنوان یکی از «سکوت شکنان» (گروهی متشکل از شش زن که سکوت خود علیه سوءرفتار جنسی را شکستند—برای جلد شخص سال "تایم" ۲۰۱۷ مورد انتقادی عده ای قرار گرفت که «فمینیسم بی وجود و انفعال سیاسی» او را حقیر شمردند. برخی دیگر "اعتبار" را نخستین ناکامی تجاری سوئیفت می دانستند، تا حدی به دلیل کاهش موفقیت آن در مقایسه با کار قبلی او، "۱۹۸۹
". جین مارتینسون، دانشگاهی و روزنامه نگار، در دفاع از سوئیفت بیان کرد که فاصله گرفتن سوئیفت از مطبوعات نشان دهندهٔ اقدامات او به منظور تسلط بر روایت و نیز حرکتی توانمندساز برای زنان جوان بود. با نگاهی به گذشته، منتقدان موسیقی بر این باورند که "اعتبار" از نارضایتی که در آغاز رخ داد پیشی گرفت و به مرور زمان مقبولیت خود را ثابت کرد. اندرو آنتربرگر، روزنامه نگار "بیلبورد"، در اوت ۲۰۱۹ نوشت؛ «با آگاهی کامل از این دو سال، که تمام واکنش های منفی علیه سوئیفت به دلیل عدم صداقت مشاهده شدهٔ او (و بی طرفی سیاسی) از بین رفت، امروزه می توانیم به "اعتبار" نگاهی بیندازیم که واقعاً چه بود: یک آلبوم پاپ بسیار خوب که بسیار موفق بود.» مری سیروکی در "کانسکوئنس" بیان داشت که چطور گذشت زمان ثابت کرد این آلبوم اثری با اصالت است، برخلاف برخی از نقدهای اولیه که خلاف آن را ادعا می کردند و معتقد بود که نظرات اولیه نشریات تحت تأثیر انتقاد مطبوعات به سوئیفت بود و امتیاز آن باید بالاتر می بود. جو لینچ در "بیلبورد" انتقادات اولیه را ناشی از تصورات پیش فرض عموم دانست که متن ترانه ها را نادیده گرفتند و به آلات قطعات مبتنی بر سینث سایزر توجه د
اشتند: «که مایهٔ شرمساری است، زیرا در "اعتبار"، سخنان سوئیفت عکس های پولاروید واضح را مستقیماً در ذهنتان حک می کند.» کارا ووت در "رولینگ استون" گفت "اعتبار" نخستین آلبوم سوئیفت بود که «واقعاً با هم عصران پاپ خود در گفتگو بود» و برخی از ترانه های آن را اوج هنری او معرفی کرد. به عقیدهٔ تعدادی از منتقدان، اگرچه "اعتبار" به اندازهٔ سایر آلبوم های سوئیفت محقق نیست، تجربه گرایی هیپ هاپ و ترانه سرایی های با جزئیات پیچیده آن باعث شد تا او در آثار بعدی—یعنی "فولکلور" (۲۰۲۰)، اورمور (۲۰۲۰) و "نیمه شب ها" (۲۰۲۲)—مهارت هنری خود را به دست آورد. دیگر نظرات بیان داشتند که چطور واکنش منفی عموم طی تبلیغ "اعتبار" در تعاملات سیاسی سوئیفت پس از سال ۲۰۱۸ مؤثر واقع شد؛ او از آن زمان علناً از کاندیدهای سیاسی حمایت خود را نشان داد، از حقوق ال جی بی تی اعلام پشتیبانی کرد و از نژادپرستی نهادی انتقاد کرد. پویش تبلیغاتی "اعتبار"، به ویژه استفادهٔ سوئیفت از رسانه های اجتماعی، موضوع مقالهٔ دانشگاهی بود که بازاریابی موسیقی عامه پسند را به وسیلهٔ پژوهشگران رسانه و ارتباطات، لیندا رایان بنگتسسون و جسیکا ادلوم، تحلیل می کرد. آن دو استدلال کرد
ند که "اعتبار" از نظر بازاریابی «مناسب ترین» انتشار است که با تکیه بر ترویج در رسانه های اجتماعیِ مبتنی بر طرفداران و رابطهٔ درازمدت سوئیفت با حامیانش صورت گرفت. «خاموشی موقت رسانه های اجتماعی» او، روالی را برای سایر ستاره های پاپ ایجاد کرد تا از آن الگوبرداری کنند. محقق موسیقی جدی اورگان در مورد چرخهٔ رونمایی از آلبوم اظهار نظر کرد و متذکر شد که چطور سوئیفت از «هنر پاپ به بهترین شکل» برای به کارگیری «شیوه ای که در فرهنگ عامه از او تقلید شده است» استفاده کرد. کارگردان سینما، جنیفر کیتین رابینسون، "اعتبار" را منبعی الهام بخش برای فیلم کمدی نوجوانانه اش "انتقام بگیر" (۲۰۲۲) عنوان کرد. فهرست قطعات. عوامل از نوشته ها و اطلاعات روی آلبوم اقتباس شده اند.
بدرالدین یک نام کوچم یا نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
ببین مرا به چه کارهایی واداشتی آهنگی است که توسط تیلور سوئیفت خواننده و آهنگساز آمریکایی ضبط شده است و در ۲۴ اوت ۲۰۱۷ توسط بیگ مشین رکوردز منتشر شد، به عنوان تک آهنگ اصلی از آلبوم ششم استودیویی اعتبار(۲۰۱۷) سوئیفت این آهنگ را با تهیه کننده خود جک آنتونوف نوشت و تهیه کرد. «ببین مرا به چه کارهایی واداشتی» یک آهنگ دنس پاپ، الکتروپاپ و الکتروکلاش است که دارای شعرهایی دربارهٔ وقایع مختلف است که به شهرت سوئیفت کمک می کند. اعضای راست گفت فرد، ریچارد فیربراس، فرد فیربراس و راب منزولی اعتبار آهنگسازی را دریافت کردند زیرا قالب آن ملودی آهنگ سال ۱۹۹۱ "من خیلی جذاب هستم" را درگیر می کند. پس از یک سال وقفه عمومی توسط سوئیفت منتشر شد، چندین نشریه خاطرنشان کرده اند که این آهنگ یکی از خاطره انگیزترین بازگشت های موسیقی پاپ است که توسط موزیک ویدئوی همراه آن ساخته شده است. با شکستن یک رشته رکورد، «ببین مرا به چه کارهایی واداشتی» پنجمین تک آهنگ شماره یک سوئیفت در بیلبورد هات ۱۰۰ آمریکا و یکی از غالب ترین بازدیدهای شماره یک در تاریخ نمودار بود. بیشترین تعداد استریم را در یک روز در اسپاتیفای جمع کرد و برای سه هفته متوالی در هات ۱۰
۰ قرار گرفت. همچنین به ترتیب با ۲۵۳۰۰۰ دانلود آهنگ و ۸۴٫۴ میلیون پخش استریمی، در بالای جدول فروش آهنگ های دیجیتال بیلبورد و پخش استریمی آهنگ ها نمایان شد. این آهنگ در چندین کشور جهان از جمله استرالیا، کانادا، ایرلند، ژاپن، مالزی، نیوزیلند، فیلیپین، اسکاتلند و انگلستان در اولین مقام قرار گرفت. این ترانه منتقدان موسیقی را قطبی کرد، برخی از آنها تعریف جدید سوئیفت را تحسین کردند و آن را به عنوان بازگشت شدید تحسین کردند، در حالی که دیگران از تغییر سبک ناامید شدند. اولین بار این موسیقی ویدیویی به کارگردانی جوزف کان در جوایز موسیقی جوایز موسیقی ام تی وی ۲۰۱۷، سه روز پس از انتشار آهنگ، ارائه شد. پس از انتشار در یوتوب، این موزیک ویدیو در ۲۴ ساعت اول خود ۴۳٫۲ میلیون بازدید به دست آورد و در آن زمان رکورد بیشترین بازدید در ۲۴ ساعت اول انتشار را شکست. همچنین رکورد ۲۴ ساعته وو را که اکنون توسط تک آهنگ "من!" سوئیفت در سال ۲۰۱۹ نگهداری می شود، شکست. این ویدئو مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و توسط بیلبورد و رولینگ استون به عنوان یکی از بهترین موزیک ویدیوها در سال ۲۰۱۷ رتبه بندی شد. از ژوئیه ۲۰۱۸، «ببین مرا به چه کارهایی واداشتی
» دارای مجوز ۴ × پلاتین توسط انجمن صنعت ضبط آمریکا برای بیش از ۴ میلیون واحد در ایالات متحده است. این ترانه همچنین در استرالیا، بلژیک، کانادا، دانمارک، ایتالیا، نیوزلند، لهستان و سوئد و همچنین در برزیل دارای گواهینامه های پلاتین یا چند الماس هست. اعتبارات و پرسنل. اعتبارات برگرفته از یادداشت های روی جلد آلبوم فیزیکی "اعتبار" است.
پس از آنکه در ۲۵ اوت ۲۰۱۷ دادگاه ویژه پنج کولا گورو گورمت رام رحیم سینگ را به تجاوز محکوم کرد شورش شدیدی در شمال هند شکل گرفت. این شورش از پنج کولا شروع شد و به سایر ایالت های هند از جمله هاریانا، پنجاب (هند) و پایتخت دهلی نو کشیده شد. در این شورش ها دست کم ۳۰ نفر کشته و ۵۰۰ نفر زخمی شدند. پیش زمینه. در ۲۵ اوت ۲۰۱۷ یک اداره بازرسی مرکزی در هند دادخواست دو مرتاض (طرفدار مؤنث) را به اعلام رای گذاشت. دادگاه رئیس این گروه مرتاضان (گروه درا ساچا سودا) به نام گورمت رام رحیم سینگ را گناهکار به جرم تجاوز تشخیص داد.
یوریک بکر (; حدوداً – ) نویسنده و فیلم نامه نویس اهل آلمان بود. مشهورترین اثرش "یعقوب کذاب" نام دارد که دو فیلم اقتباسی از روی آن ساخته شده است. او همچنین برندهٔ جایزه هاینریش مان شده است.
مرگ زیبا فیلمی کمدی-درام محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی جون لانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون پائولو بالستروس، کریستین بابلز، جوئل توره، گلادیس ریس، لوئیس آلاندیس، ابی کازینو، ایزا کالزادو، یوجین دومینگو ایفای نقش کرده اند.
لیزا دل ژوکوندو (؛ ۱۵ ژوئن ۱۴۷۹ – ۱۵ ژوئیه ۱۵۴۲) شناخته شده با نام اصلی "لیزا گراردینی"، "لیزا دی آنتونیو ماریا"، مشهور با نام "مونا لیزا"، یکی از اعضای خاندان گراردینی فلورانس و توسکانی در ایتالیا است. شهرت نام وی به واسطهٔ پرتره مونالیزا است که توسط شوهرش به لئوناردو دا وینچی در دوران رنسانس ایتالیا سفارش داده شده بود. جزئیات بسیار کمی از زندگی لیزا شناخته شده. او متولد فلورانس بود و در جوانی با یک تاجر پارچه و ابریشم ازدواج کرد، شوهر وی بعدها به یک مقام بانفوذ محلی تبدیل گردید. البته لیزا، مادر ۵ فرزند بود و چنین به نظر می رسد که زندگی متوسط رو به راحت و معمولی داشته باشد. لیزا بیشتر از همسرش در قید حیات بود. قرن ها پس از مرگ لیزا، تابلوی مونالیزا تبدیل به معروف ترین و مشهورترین تابلوی نقاشی جهان شد که بخشی مجزا از زندگی اختصاصی لیزا را به عنوان یک زن، به ثبت رساند. گمانه زنی هایی که توسط محققان صورت پذیرفته نشان داد که این اثر هنری یک نشانک جهانی و شناخته شده به عنوان یک موضوع مبدل تجاری است. در سال ۲۰۰۵ میلادی به طور قطع ثابت گردید که لیزا، همان مدل شناخته شده برای پرترهٔ مونالیزا است. اوایل زندگی. خانوا
دهٔ لیزا در فلورانس، یک خانوادهٔ اشرافی و قدیمی بودند، اما با گذر زمان قدرت و اعتبار پیشین خود را از دست دادند. آن ها در شهری زندگی می کردند که میان ساکنانش اختلاف های چشمگیری در ثروت وجود داشت. خانواده آنها از درآمد یک مزرعه زندگی می کردند و از نظر مالی در رفاه بودند، ولی ثروتمند به شمار نمی رفتند. آنتون ماریا دی نولدو گراردینی، پدر لیزا، از خانواده ای بود که سال ها در نزدیکی روستای سن دوناتو در پوگیو زندگی می کردند و تنها مدتی کوتاه قبل از تولد لیزا به شهر نقل مکان کردند. در گذشته، گراردینی صاحب چند مزرعه و مستأجر چند مزرعه دیگر در کیانتی بود؛ در این مزرعه ها گندم، شراب و روغن زیتون تولید می شد و دام نیز پرورش داده می شد. گراردینی در سال ۱۴۶۵ با لیزا دی جووانی فیلیپو دِ کاردوچی ازدواج کرد و پس از مرگ او، در سال ۱۴۷۳ با کاترینا دی ماریوتو روچلای دوباره ازدواج نمود. هر دوی این زنان در زمان زایمان جان خود را از دست دادند. لوکریزیا دل کاچیا، دختر پیرا اسپینلی، مادر لیزا بود و سومین همسر گراردینی در سال ۱۴۷۶ بود. لیزا در ۱۵ ژوئن ۱۴۷۹ در فلورانس، در خیابان ویا ماجیو به دنیا آمد مدتی طولانی تصور می شد که او در ویل
ا ویگناماجیو، خارج از گروی، یکی از ملک های روستایی خانواده به دنیا آمده است. نام او (لیزا) برگرفته از نام مادربزرگ پدری اش بود. لیزا بزرگ ترین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. او سه خواهر داشت که یکی از آن ها جینورا نام داشت و سه برادر به نام های جیووانگوالبرتو، فرانچسکو و نولدو داشت. خانواده در فلورانس زندگی می کردند؛ ابتدا نزدیک کلیسای سانتا ترینیتا و بعد در خانه ای اجاره ای نزدیک محلهٔ سانتو اسپیریتو، احتمالاً به این دلیل که نمی توانستند خانهٔ قبلی را تعمیر کنند. خانوادهٔ لیزا بعداً به خیابانی که امروز ویا دئی پپی نام دارد نقل مکان کردند و سپس نزدیک کلیسای سانتا کروچه، جایی که همسایه سرپیرو داوینچی، پدر لئوناردو داوینچی، بودند. آن ها همچنین یک خانهٔ کوچک روستایی در سن دوناتو در پوگیو، حدود ۳۲ کیلومتر در جنوب فلورانس، داشتند. نولدو، پدر گراردینی و پدربزرگ لیزا، یک مزرعه در کیانتی را به بیمارستان سانتا ماریا نووا بخشیده بود. گراردینی مزرعهٔ دیگری از همان بیمارستان را اجاره کرد. خانواده تابستان ها در خانه ای در آن مزرعه می ماندند تا گراردینی بتواند برداشت گندم را نظارت کند. ازدواج و ادامهٔ زندگی. در ۵ مارس ۱۴۹
۵، لیزا در ۱۵ سالگی با فرانچسکو دی بارتولومئو دل جوکوندو، تاجر با انگیزه پارچه و ابریشم، ازدواج کرد و همسر دوم او شد؛ فرانچسکو در آن زمان ۲۹ سال داشت. سن لیزا هنگام ازدواج در حد معمول برای زنان فلورانسی آن زمان بود؛ زن ها اغلب با مردانی ازدواج می کردند که ۱۰ سال یا بیشتر از آن ها بزرگ تر بودند. چون پدر لیزا در رسم رایج آن زمان برای کنار گذاشتن پول جهیزیه شرکت نکرده بود، جهیزیهٔ لیزا به شکل زمین تعیین شد. این زمین، ارزشمندترین دارایی پدرش در کیانتی، مزرعهٔ سن سیلویسترو بود که نزدیک خانهٔ روستایی خانواده و بین دو روستاهای کاستلینا و سن دوناتو این پوگیو قرار داشت. این مزرعه در نزدیکی دو مزرعه ای بود که بعدها میکل آنژ مالک آن ها شد. ارزش مزرعه ۴۰۰ فلورین برآورد شده بود و دارایی های داخل آن ۱۷۰ فلورن ارزش داشت. جهیزیهٔ لیزا در مقایسه با رسم و استانداردهای آن زمان بسیار اندک بود. این موضوع نشان می دهد که خانوادهٔ گراردینی در آن دوران ثروت چندانی نداشتند. به گفتهٔ تاریخ نگار هنر، فرانک تسولنر، همین کوچکی جهیزیه دلیلی است برای این گمان که فرانچسکو احتمالاً از روی علاقهٔ واقعی با لیزا ازدواج کرده است، نه به خاطر دارای
ی او. این زوج نه فقیر بودند و نه در شمار ثروتمندترین خانواده های فلورانس، بلکه زندگی راحتی در طبقهٔ متوسط داشتند. تاریخ نگار دونالد سَسون می گوید آن ها در مسیر پیشرفت اجتماعی بودند و در زمرهٔ تازه به دوران رسیدگان شهر قرار می گرفتند. ازدواج لیزا با فرانچسکو موقعیت اجتماعی لیزا را بالاتر برد، چون خانوادهٔ شوهرش ثروتمندتر از خانوادهٔ خودش بودند. گمان می رود فرانچسکو هم از این ازدواج سود برده باشد، چون نام خانوادگی گِراردینی در فلورانس قدیمی و شناخته شده بود. آن ها تا ۵ مارس ۱۵۰۳ در خانه ای مشترک زندگی می کردند تا این که فرانچسکو توانست خانه ای در خیابان «ویا دلا استوفا» بخرد؛ درست کنار خانهٔ قدیمی خانواده اش. گمان می رود لئوناردو داوینچی در همان سال نقاشی پرترهٔ لیزا را آغاز کرده باشد. لیزا نزدیک به ۵۰ سال در "کازا گرانده" در خیابان ویا دلا استوفا زندگی کرد. لیزا و فرانچسکو بین سال های ۱۴۹۶ تا ۱۵۰۲ صاحب شش فرزند با نام های پیرو، پیرا، کامیلا، ماریه تا، آندره آ و جوکوندو شدند. پیرا و جوکوندو هر دو پیش از آن که به سن کودکستان برسند، درگذشتند. لیزا پس از مرگ پدرش، دو فرزند برادرش را نیز به عنوان سرپرست بزرگ کرد و
مراقبت از آن ها را بر عهده گرفت. لیزا همچنین بارولوما، پسر فرانچسکو و همسر اولش کامیلا دی ماریوتو روچلای، را بزرگ کرد، زیرا کامیلا کمی بعد از زایمان درگذشته بود. جالب این که همسر دوم پدر لیزا، کاترینا دی ماریوتو روچلای، خواهر کامیلا بود و هر دو از خانوادهٔ روچلای به شمار می رفتند. دو دختر لیزا و فرانچسکو، کامیلا و ماریه تا، راهبه شدند. کامیلا نام مذهبی «خواهر بئاتریس» را برگزید و وارد صومعهٔ سان دومنیکو دی کافاجیو شد. در این صومعه، او تحت مراقبت دو راهبه، خواهر آلِساندرا و خواهر دیگری به نام کامیلا، قرار گرفت تا آموزش و هدایت مذهبی خود را دریافت کند. بئاتریس در ۱۸ سالگی درگذشت و در کلیسای جامع سانتا ماریا نوولا به خاک سپرده شد. لیزا با صومعهٔ سنت اورسولا، یکی از صومعه های معتبر فلورانس، رابطهٔ تجاری برقرار کرد. او از این صومعه دارویی به نام «آب حلزون تقطیری» خریداری می کرد، که در قرن های بعد هم در نسخه های پزشکی ثبت شده بود. طبق گفتهٔ کِمپ و پالانتی در مناسبت دیگری، راهبه های صومعهٔ سنت اورسولا از لیزا ۱۴ کیلوگرم پنیر خریدند که در زمین های خانوادهٔ او تهیه شده بود. لیزا توانست ماریه تا را در سال ۱۵۱۹ در صومعه
ٔ سنت اورسولا ثبت نام کند. در سال ۱۵۲۱، ماریه تا راهبه شد و نام مذهبی «خواهر لودوویکا» را برگزید و به عضوی محترم و با مسئولیت در صومعه تبدیل شد. فرانچسکو فردی جاه طلب در زمینهٔ موقعیت اجتماعی بود و به راست کاری یا درست کرداری خاصی شناخته نمی شد. او به کسب وکار خانوادگی، که منبع معتبری برای تولید منسوجات باکیفیت بود، پیوسته و در آن موفق بود، اما وعدهٔ سود بیشتر او را به سوی فعالیت های اقتصادی دیگر سوق داد. او در تجارت واردات فعال بود و محصولاتی مانند شکر، پوست حیوانات، پشم و صابون را به بازار فلورانس می رساند. او همچنین به وام دهی و با این باور که زمین سرمایه ای مطمئن است، به معاملات ملکی پرداخت؛ پس از ۳۵ سال زندگی مشترک با لیزا، تا سال ۱۵۳۰ به یک مالک ثروتمند زمین تبدیل شد. خانوادهٔ فرانچسکو عضو صنف ابریشم فروشان بودند و به خاطر این عضویت می توانستند بالاترین مقام های شهر فلورانس را به دست آورند. در طول پنجاه سال، هشتاد نفر از خویشاوندان او چنین مقام هایی را برعهده داشتند. فرانچسکو در سال ۱۴۹۹ عضو شورای "دُدیسه بوانومینی" شد و در سال ۱۵۱۲ به "سینیوریا" نهاد حاکم فلورانس، راه یافت. در سال ۱۵۲۴ نیز به مقام "پری
وره" تأیید شد. او احتمالاً با منافع سیاسی یا تجاری دودمان مدیچی ارتباطاتی داشت، اما بیشتر به عنوان یک دوست و نه دوست نزدیک شناخته می شد. در سال ۱۵۱۲، دولت فلورانس نگران بازگشت خانوادهٔ مدیچی بود که پیش تر از شهر تبعید شده بودند. در این زمان، فرانچسکو زندانی شد و به پرداخت ۱۰۰۰ فلورین محکوم گردید. او در سپتامبر همان سال، با بازگشت مدیچی ها به فلورانس، آزاد شد. مرگ و پیامدها. در ژوئن ۱۵۳۷، فرانچسکو در وصیت نامهٔ خود جهیزیهٔ لیزا را به او بازگرداند، پوشاک و جواهرات شخصی اش را به او بخشید و برای آیندهٔ او تدارکاتی اندیشید. او سرپرستی لیزا را به دخترشان، سوار لودوویکا، و در صورت ناتوانی او به پسرش بارتولومئو سپرد. فرانچسکو نوشت: «با توجه به محبت و عشقی که موصی به مونالیزا، همسر محبوبش، دارد؛ با در نظر گرفتن اینکه لیزا همواره با روحی نجیب و به سان همسری وفادار رفتار کرده است؛ و با آرزوی اینکه همهٔ نیازهای او برآورده شود.» مارتین کمپ و جوزپه پالانتی در پژوهش خود یادآور شده اند که فرانچسکو، که برای مقبرهٔ خود مشعل ابدی در نظر گرفته بود، همهٔ دارایی هایش را به فرزندانش واگذار کرد و نه به همسرش، و برای لیزا مقرری ای تع
یین نکرد؛ اقدامی که در آن زمان امری نسبتاً رایج به شمار می رفت. بر پایهٔ روایتی، فرانچسکو در سال ۱۵۳۸ و در ۷۳سالگی درگذشت؛ پس از آن لیزا بیمار شد و به دست دخترش، سوار لودوویکا، به صومعهٔ سانت اورسولا برده شد و در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۵۴۲ در ۶۳سالگی درگذشت. فرانک تسولنر در پژوهش خود دربارهٔ زندگی آن ها می نویسد که فرانچسکو هنگام مرگ نزدیک به ۸۰ سال داشت و لیزا احتمالاً دست کم تا سال ۱۵۵۱ زنده بود؛ زمانی که حدود ۷۱ یا ۷۲ ساله می شد. مرگ لیزا نه در اسناد شهری ثبت شد و نه از سوی خانواده اش گزارش گردید. مراسم خاکسپاری او با حضور گسترده برگزار شد و او نه در مقبرهٔ خانوادگی در سانتیسیما آنونزیاتا، بلکه در کلیسای سانت اورسولا به خاک سپرده شد. پس از مرگ فرانچسکو، پسرانش کسب وکار خانوادگی را به ارث بردند، اما توان حفظ آن از سقوط را نداشتند؛ یکی از آن ها خانهٔ خانوادگی در خیابان ویا دلا استوفا را برای پرداخت بدهی هایش به برادرش فروخت. نوهٔ فرانچسکو نیز توان حفظ کسب وکار را نداشت، ورشکست شد و در نهایت به عنوان کاتب در صومعهٔ سانتیسیما آنونزیاتا مشغول به کار شد. مونا لیزا. مانند دیگر فلورانسی های ثروتمند، اعضای خانوادهٔ فرانچسکو به
هنر علاقه مند بودند و از هنرمندان حمایت می کردند. پسر او، بارتولومئو، از آنتونیو دی دونینو مازیری خواست تا یک نقاشی دیواری (فرسکو) در محل دفن خانواده در کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا فلورانس بکشد. همچنین، آندره آ دل سارتو یک تابلو مدونا برای یکی دیگر از اعضای خانوادهٔ او نقاشی کرد. فرانچسکو به لئوناردو سفارش یک پرتره از همسرش و به دومنیکو پولیگو سفارش نقاشی قدیس فرانسیس آسیزی را داد. تصور می شود که سفارش پرترهٔ لیزا برای جشن تولد آندره آ و همچنین خرید خانهٔ خانواده انجام شده باشد. لیزا زمانی که لئوناردو کار روی پرترهٔ او را آغاز کرد، ۲۴ سال داشت؛ او ۴۰ ساله بود که لئوناردو درگذشت و پرتره همچنان تا حدودی ناتمام باقی مانده بود. پرترهٔ مونالیزا با معیارهای قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم برای نشان دادن یک زن با فضیلت مطابقت دارد. لیزا با حالت دست هایش، که دست راست روی دست چپ قرار گرفته، به عنوان همسری وفادار نشان داده شده است. لئوناردو او را همچنین به صورت زنی شیک و موفق تصویر کرده، شاید حتی ثروتمندتر از آنچه واقعاً بود. لباس های تیره و حجاب سیاه او تحت تأثیر مد اسپانیایی بوده و ارتباطی با مرگ دختر اولش نداشته است
، همان طور که برخی پژوهشگران گمان کرده اند. اندازهٔ پرتره نسبتاً بزرگ است و با آثار سفارشی که ثروتمندان آن زمان دریافت می کردند برابر است. این بزرگی و تجمل پرتره نشان دهندهٔ آرزوهای اجتماعی فرانچسکو و لیزا بوده است. در بهار سال ۱۵۰۳، لئوناردو هیچ منبع درآمدی نداشت و همین ممکن است دلیل علاقهٔ او به کشیدن یک پرترهٔ خصوصی بوده باشد. اوایل همان سال، احتمالاً مجبور شد کار روی مونالیزا را به تعویق بیندازد، زیرا پرداختی برای آغاز نقاشی نبرد آنگیاری دریافت کرد؛ این سفارش ارزش بیشتری داشت و او طبق قرارداد موظف بود آن را تا فوریهٔ ۱۵۰۵ تکمیل کند. در سال ۱۵۰۶، لئوناردو پرترهٔ مونالیزا را ناتمام می دانست و برای کشیدن پرتره دستمزدی دریافت نکرد و آن را به سفارش دهنده تحویل نداد. نقاشی های لئوناردو در طول زندگی او همراهش جابه جا می شدند و گمان می رود او پرترهٔ مونالیزا را سال ها بعد در فرانسه تکمیل کرده باشد؛ بر اساس یکی از برآوردها، این تکمیل حدود سال ۱۵۱۶ رخ داده است. نام این نقاشی از حدود سال ۱۵۵۰ رایج شد. جورجو وازاری، که با برخی اعضای خانوادهٔ فرانچسکو آشنایی داشت، نوشته است که لئوناردو پرترهٔ مونالیزا، همسر فرانچسکو د
ل ژوکوندو را کشیده است. نام ایتالیایی پرتره، لا ژوکوندا، از نام خانوادگی همسر لیزا گرفته شده و شکل مؤنث آن است. در فرانسه، این نقاشی با نام لا ژوکوند شناخته می شود. علاوه بر این، در زبان انگلیسی واژهٔ «جیوکوندا» با معنی «شاد» یا «خوشحال» هم مرتبط است. محققان حدس زده اند که نام مونالیزا ممکن است به پنج نقاشی مختلف مربوط باشد و خود او ممکن است هویت چند نفر متفاوت باشد. پژوهشگر کارمن سی. بمباخ تقریباً به طور قطعی به این گمانه زنی ها پایان داد، پس از آنکه یک کارشناس در کتابخانهٔ دانشگاه هایدلبرگ در سال ۲۰۰۵ یادداشتی در حاشیهٔ یک کتاب از مجموعهٔ کتابخانه پیدا کرد؛ این یادداشت دیدگاه سنتی را تأیید می کرد که مدل پرتره واقعاً لیزا دل ژوکوندو بوده است. فهرست دارایی های شاگرد لئوناردو، سالای، که در آن نقاشی ای با عنوان "لا ژوکوندو" ثبت شده بود، دوباره بررسی شد و نشان داد که مدل پرتره همان لیزا دل ژوکوندو بوده و نام «لا ژوکوندو» احتمالاً اصطلاحی بوده که توسط دوستان و شاگردان لئوناردو استفاده می شده است. یادداشت آگوستینو وسپوچی در سال ۱۵۰۳ می گوید که لئوناردو داوینچی در حال کشیدن پرترهٔ لیزا دل ژوکوندو بوده است. سرقت مون
الیزا از موزه لوور در سال ۱۹۱۱ و سفرهای آن به آسیا و آمریکای شمالی در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ باعث افزایش شهرت و تبدیل این نقاشی به یک نماد جهانی شد. تا پایان قرن بیستم، مونالیزا به یک نماد جهانی تبدیل شده بود و در بیش از ۳۰۰ نقاشی دیگر و حدود ۲٬۰۰۰ تبلیغ استفاده شده بود، به طوری که به طور متوسط هر هفته یک تبلیغ جدید با تصویر آن منتشر می شد. مونالیزا از قرن شانزدهم در فرانسه بوده است. لئوناردو وقتی به دربار فرانسوای یکم رفت، پادشاه این نقاشی را خرید. از زمان انقلاب فرانسه، این اثر جزو مجموعهٔ ملی فرانسه شده است. تا سال ۲۰۰۶، سالانه حدود شش میلیون نفر به تماشای مونالیزا در موزه لوور، پاریس می رفتند.
جوئل توره با نام کاملخوزه ریزالون دیلون توره (زاده ) بازیگر فیلیپینی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم مرگ زیبا اشاره کرد.
یوجین دومینگو با نام کاملیوجین روکساس دومینگو (زاده ) بازیگر فیلیپینی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم مرگ زیبا اشاره کرد.
ریچارد لیف (زاده ) بازیگر انگلیسی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم خرابکاری، جزیره کاتروت اشاره کرد.
پیر سالوادوری (زاده ) کارگردان فرانسوی است. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که پیر سالوادوری در آن ها کارگردان بوده است:
روبن میگل نونس وزو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ویتوریا ستوبال، والنسیا، گرانادا و لوانته اشاره کرد.
وینی روث جاد(وینی روث مک کینل) متولد ۲۹ ژانویه ۱۹۰۵ در آکسفورد ایندیانا-مرگ ۲۳ اکتبر ۱۹۹۸) در فینیکس آریزونا یک منشی پزشک بود که در اکتبر ۱۹۳۱ بخاطر علاقه به جک هلوران (یک تاجر برجسته در فینیکس)، به جرم کشتن دوستانش اگنس ان لریو و هدویگ ساموئلسون محکوم شد. قتل زمانی کشف شد که جاد اجساد مقتولین را (اعضای بدن یکی از اجساد از هم جدا شده بود) در صندوق و چمدان، توسط قطار از فینیکس به لوس آنجلس منتقل می کرد. به همین جهت رسانه ها به این پرونده نام "قتل های صندوقی" را داده اند. او بخاطر قتل لریو گناهکار شناخته شد و محکوم به مرگ شد. اما بعداً مشخص شد از لحاظ روانی سالم نیست و این حکم لغو شد. سپس در تیمارستان ایالت آریزونا (بعداً بیمارستان ایالت آریزونا نام گرفت) بستری شد. در طی سه دهه بعد، او شش بار از تیمارستان فرار کرد. آخرین تلاش وی برای قرار در دهه ۱۹۶۰ اتفاق افتاد. نهایتاً او در سال ۱۹۷۱ با عفو مشروط آزاد شد و در سال ۱۹۸۳ کاملاً از قید تعهد نیز آزادی یافت. بخاطر پوشش شدید روزنامه ها و شرایط مشکوک قتل، تحقیقات و محاکمه جاد بسیار مورد توجه بود. بررسی ها این مسئله را مطرح می کرد که شاید حداقل یک فرد دیگر در قتل ها و
/یا دفع اجساد دست داشته است. به علاوه محاکمه جاد بحث هایی پیرامون اعدام ایجاد کرد. پس زمینه. وینی روث مک کینل در ۲۹ ژانویه ۱۹۰۵ در ایندیانا متولد شد. او در ۱۷سالگی با دکتر ویلیام سی. جاد ازدواج کرد که یک کهنه سرباز جنگ جهانی اول بود و بیش از ۲۰سال از وینی بزرگ تر بود. آن ها به مکزیکو رفتند و نام خانوادگی او «جاد» شد. دکتر به دلیل جراحات جنگی معتاد به استفاده از مورفین بود و در حفظ شغل خود مشکلاتی داشت؛ بنابراین این زوج مدام مجبور به نقل مکان و زندگی با درآمدی کم بودند. در ادامه، آن ها دچار مشکلاتی برای بچه دار شدن گشتند و وضعیت سلامتی وینی روث جاد نیز مسئله دار شد. تا سال ۱۹۳۰، این زوج عمدتاً جدا از هم زندگی می کردند؛ اگرچه دائماً باهم ارتباط داشتند. وینی روث جاد (معروف به روث) به فینیکس آریزونا رفت تا به عنوان معلم خصوصی برای یک خانواده ثروتمند کار کند. در این زمان او با جان جی. هلوران «جک خوشحال» آشنا شد. او یک تاجر فینیکسی ۴۴ساله بود که در مسائل سیاسی و اجتماعی شهر فعالیت داشت. هلوران مردی متأهل اما هوس باز و بی بند و بار بود. جاد و هلوران رابطه ای دوستانه را آغاز کردند که نهایتاً منجر به رابطه ای نامشروع
شد. چند ماه بعد، جاد شغلی بهتر به عنوان منشی در کلینیک پزشکی گرانو در فینیکس بدست آورد. آنجا، او با اگنس ان لروی (یک تکنسین پرتو ایکس) و هم اتاقیش هدویگ ساموئلسون آشنا شد. لروی و ساموئلسون سابقاً در آلاسکا زندگی می کردند. آن ها در آلاسکا با یکدیگر دوست شدند و وقتی بیماری سل ساموئلسون پیشرفت کرد، بخاطر هوای خشک تر فینیکس، باهم به آنجا نقل مکان کردند. لروی و ساموئلسون با هلوران نیز رابطه ای دوستانه داشتند. جاد با لروی و ساموئلسون دوست شد و حتی در سال ۱۹۳۱ برای چند ماه با آن ها زندگی کرد. اما اختلافاتی بین جاد و دو زن دیگر ایجاد شد و جاد به آپارتمان خود بازگشت که فاصله زیادی با خانه لروی و ساموئلسون نداشت. در زمان قتل، جاد ۲۶ساله، لروی ۳۲ساله و سامولسون ۲۴ساله بودند. قتل. طبق گزارش پلیس، در شبانگاه ۱۶ اکتبر ۱۹۳۱، لروی، ساموئلسون و جاد بر سر هلوران با یکدیگر دعوا کرده و بعد جاد، دو زن دیگر را به قتل رساند. شرح قانونی در طی محاکمه جاد بیان می کرد که نزاع بر سر مردان و رابطه بین لروی و ساموئلسون به دوستی این سه زن خدشه وارد کرد و انگیزه قتل، حسادت بود. دو قربانی توسط یک اسلحه کالیبر۲۵ در خانه اجاره ایشان کشته شدند.