Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن ها با تمام قوا اقدام به حمله متقابل کرد. سلجوقیان به آرامی شروع به عقب نشینی کردند و بیزانسی ها به تعقیب آن ها پرداختند. بدین ترتیب با برخاستن غوغا و گرد و غبار در صحنه میدان، یک نبرد تاریخی که در کشمکش چند سده میان مسلمانان و بیزانس یک نقطه عطف به حساب می آید، شروع شد. در این جنگ نیز سلجوقیان با توسل به هجوم و عقب نشینی تاکتیکی (تاکتیک تیراندازی پارتی)، مهارت خود را در جنگ به خوبی نشان دادند. سلجوقیان ضعف ناشی از کم شمار بودن سپاه خود را با توسل به این تاکتیک جبران کردند و به بیزانسی ها اجازه پیش بردن جنگ منظم و کلاسیک را ندادند و به همین جهت در نقشهٔ نظامی خود پیروز شدند. با پیشروی سپاه بیزانس، قوای سلجوقی که در کمینگاه بودند یکباره شروع به حمله و هجوم کردند و دشمن را دچار حیرانی و سرگشتگی ساختند. در این اثنا سواران ترک تبار اوغوز و پچنگ سپاه سلجوقی که در جناح اردوی بیزانس بودند، بنا بر نقشه ای که از قبل با سپاه سلجوقی طرح کرده بودند؛ به سپاهیان سلجوقی پیوستند. این اقدام آن ها باعث شد که سپاهیان بیزانسی همگی دچار حیرت و اضطراب شده و روحیه شان را از دست بدهند. مهارتی که سپاه سلجوقی در هجوم و عقب نشینی تاکت
یکی به کار بست باعث شد که امپراتور بیزانس به دلیل پیشروی تدریجی از اردوگاه خود بسیار دور شده و در هنگام غروب آفتاب درست به جایی برسد که محل کمینگاه های بخشی از سپاه سلجوقی بود. امپراتور بعد از آن که سپاه سلجوقی دست به هجوم همه جانبه زد، تازه به خطای خود پی برد و به فکر عقب نشینی افتاد اما اردوی بیزانس در محاصره سختی قرار گرفته بود. آندرونیکوس که فرمانده قوای احتیاط بود، تلاش امپراتور برای عقب نشینی را به شکل شکست به اطرافیان وانمود کرد و همراه با سپاهیان تحت امر خود اقدام به فرار نمود. همین امر موجب گریز سپاهیان ارمنی از اردو شد. رومانوس که اردویش در حال از هم پاشیده شدن بود تنها نظاره می کرد. با شکست جناح راست اردوی بیزانس در همان ابتدا، رومانوس سعی کرد تا از جناح چپ برای آن ها کمک بفرستد اما موفق نشد. آلپ ارسلان خود شخصاَ در جبهه مقابل جنگ را اداره می کرد و حتی گاهی خود در جنگ شرکت می کرد. در این هرج و مرج، عقب نشینی امپراتور به طرف قرارگاه و خزانه اش باعث سردرگمی و از هم پاشیده شدن سپاه بیزانس شد. با این حال امپراتور بیزانس قهرمانانه به جنگ ادامه داد. سپاهیان سلجوقی اردوی بیزانس را نابود ساختند و آن ها را
مجبور به فرار کردند. سرانجام امپراتور که از ناحیه دست زخمی شده بود و از اسب به زمین افتاده بود توسط یکی از سربازان ترک سپاه ایران به اسارت درآمد. پس از نبرد. سرانجام جنگ با اسارت امپراتور بیزانس و همراهانش پایان یافت و امپراتور نزد سلطان آورده شد. با تاریک شدن هوا سپاهیان بیزانس همگی محو و نابود شدند و فراریان آن ها نیز مورد تعقیب قرار گرفتند. بخش اعظم سپاهیان بیزانس در این جنگ کشته شدند. غنایم به دست آمده نیز از حد فزون بود. این جنگ با پیروزی قاطع سپاهیان سلجوقی پایان یافت. اگر چه در شب نیز زد و خوردهای پراکنده ای رخ داد اما در سرنوشت جنگ تأثیری نداشت. هنگام صبح دیگر چیزی از اردوی بیزانس باقی نمانده بود. بسیاری کشته شده بودند و شمار زیادی به اسارت درآمده یا از صحنه جنگ گریخته بودند. امپراتور و بزرگان اردوی او در میان اسرا بودند. در ابتدا نسبت به این که آیا واقعاً او امپراتور است شک و تردید داشتند اما پس از اعتراف فرستادگان سلجوقی که امپراتور را از نزدیک دیده بودند و همچنین فرماندهان سپاه روم شک شان بر طرف شده و سرانجام رومانوس به حضور آلپ ارسلان آورده شد. آلپ ارسلان با او بسیار محترمانه رفتار کرد و به وی گفت
: «ای امپراتور! متأثر نباش، ماجرای انسان ها همین است.» سپس برای او خیمه و خرگاه خاصی اختصاص داد و افرادی را برای خدمت به او گمارد و با او همانند یک میهمان برخورد کرد. بنابر روایات مختلف آن روز میان سلطان و امپراتور گفتگوی تاریخی زیر صورت گرفت. سلطان آلپ ارسلان: «برای ایجاد صلح و دوستی در میان ما، من فرستادگان خلیفه را نزد تو فرستادم اما تو عناد ورزیدی. برای بازگرداندن دشمنانم که به تو پناه جسته بودند، افشین را همراه هیأتی نزد تو فرستادم، اما این درخواست را اجابت نکردی. دیروز غروب کسانی را نزد تو فرستادم و خواهان ترک جنگ شدم اما تو پاسخ رد دادی و گفتی که چگونه می توانم در پاسخ به حملاتی که به قلمروام می شود به قلمرو اسلام حمله نیاورم و بازگردم.» سلطان در ادامه خطاب به امپراتور که در غل و زنجیر بود گفت: «این است نتیجه سرکشی تو.» دیوجانوس در جواب سلطان گفت: «سرنوشت خود و مملکتم در دست تو است. در چنین وضع و حالی در مقابل تو ایستاده ام. از توبیخ و سرزنش در گذر و آنچه را که خواهی، بکن.» سلطان گفت: «اگر تو پیروز می شدی با من چه می کردی؟» امپراتور گفت: «یا امر به جدا کردن سرت می دادم یا تو را به دار می آویختم.» سلطان
گفت: «گمان می کنی من با تو چه خواهم کرد؟» امپراتور گفت: «سه کار تو رواست؛ اول آن که مرا بکشی، دوم آن که شهر به شهر به نشانه پیروزیت بگردانی، سوم که ممکن نیست، عفو و بخشش من در مقابل باج و خراج است.» سلطان گفت: «در حق تو جز عفو و بخشش اندیشه ای دیگر ندارم.» در پایان گفتگوی سلطان و امپراتور میان آن دو پیمان نامه ای بسته شد که به موجب آن امپراتور موارد زیر را قبول و نسبت به انجام آن ها متعهد شد: امپراتور در پاسخ سلطان اظهار داشت که اجابت این شروط در گرو آن است که صحیح و سالم به کشور بازگردم و بار دیگر بر تخت سلطنت قرار گیرم. سرانجام آلپ ارسلان، دیوجانوس را با دو فرمانده و گروهی از سپاه راهی بیزانس نمود. خود نیز یک فرسخ او را مشایعت کرد. علاوه بر آن مبلغ ۱۰ هزار دینار نیز به عنوان خرجی راه به او داد. بدین ترتیب دیوجانوس تحت حمایت عساکر سلجوقی از راه ارزروم به سوی مملکت خود بازگشت. اما بیزانسی ها امپراتورشان را بعد از بازگشت عزل کرده و اعلام کردند که مسیح از او رو تافته، بر چشم های او میل کشیده و در صومعه ای محبوس اش ساختند. دیوجانوس از شدت غم و اندوه در آن دیر جان باخت (۱۰۷۲ میلادی). آلپ ارسلان که چند تن از سردا
ران خود را در بعضی نواحی مسخر شده برای احتیاط مستقر ساخته بود با اطلاع از انجام نشدن مفاد معاهده به سرداران خود دستور داد که هر کدام جداگانه به سرزمین روم یورش برند و ناحیه ای را که تصرف کردند بر آن جا فرمانروا باشند. به دنبال این فرمان سرداری موسوم به میر سلیق، ارزروم و نواحی مربوط به آن جا را تصرف کرد و امیر آرتق بر ماردین آمد وی بر منجگرد، ملیط، خرت پرت و حوالی آن جا مسلط شد و امیر دانشمند بر قیصریه، رمید، سیواس، دولو، توقات، نکیسار و آماسیه چیره شد و امیر جاولی بر مرعش و هرنوس دست یافت و امیر منگوجک غازی بر ارزنجا، کوماخ و کوغونیه و نواحی پیرامون آن ولایات چیره شد. این فرمان آلپ ارسلان نقطهٔ جدیدی در تمدن اسلامی و تاریخ آناتولی رقم زد. اهمیت بسیار زیاد پیروزی سلجوقیان در جنگ ملازگرد، در آن زمان به خوبی دانسته شد. آلپ ارسلان با فرستادن فتح نامه به خلیفه و نیز دیگر نقاط جهان اسلام، خبر پیروزی جنگ ملازگرد را مژده داد. فتح نامه ای که برای خلیفه فرستاده شده بود در طی مراسمی که با حضور ارکان و بزرگان دولت عباسی در نزد خلیفه بر پا شده بود قرائت شد. بدین ترتیب پیروزی بزرگی که برای اولین بار در تاریخ منجر به اسارت
امپراتور بیزانس شد، از سوی مسلمانان سلجوقی به نحوی با شکوه جشن گرفته شد. مسلمانان ارزش و بهای آن را به خوبی دریافتند و آن را با فتوحات بزرگ دوران عمر چون فتح قادسیه و یرموک برابر می دانستند. شاعران خطاب به آلپ ارسلان که فاتح جنگ ملازگرد بود، قصیده های ستایش آمیزی سرودند. ارزش این نبرد چنان بود که مورخان بدان لقب جنگ خندق دوم جهان اسلام را اعطا کردند. پیامدها. بیزانسی ها هنگامی که از آن نبرد سخن می گفتند، تنها از آن با عبارت «آن روز وحشت انگیز» یاد می کردند. این پیروزی تنها به شکست و اسارت امپراتور بیزانس منتهی نشد بلکه سد استوار امپراتوری بیزانس برای همیشه در برابر ترکان و مسلمانان فرو ریخت تا شروعی برای وقایع بعدی در منطقه آسیای صغیر باشد. در طول یک سده جمعیت بزرگی از ترکان اوغوز به سوی آناتولی مهاجرت کردند. تصرف آناتولی از سوی اُغوزها در عین حال که موجب نجات جهان اسلام از مخاطرات و تهدیدات جدی امپراتوری بیزانس شد، با تصرف آسیای صغیر و ایجاد یک مدنیت نوین اسلامی برای جهان اسلامی موهبتی نیز به حساب می آمد. تأسیس امپراتوری سلاجقه روم توسط نوادگان ارسلان اسرائیل از اولین پیامدهای این پیروزی است. فتح ملازگرد سر
آغاز مرحله جدیدی برای فتح تمام آناتولی بود. ترکان سلجوقی پس از پیروزی بر بیزانسی ها در ملازگرد به پیشروی خود ادامه دادند و علاوه بر آسیای صغیر بر مناطقی از جمله فلسطین نیز در سال ۱۰۸۷ میلادی مسلط شدند. ترکان که تا پیش از این نبرد گاهی توسط بیزانسی ها به عنوان مزدور به کار می رفتند چنان که در سال ۱۰۷۰ میلادی، برادر خوانده طغرل بیک به مزدوری بیزانسی ها رفت، از این پس کارشان تا به جایی کشید که حتی در امور داخلی امپراتوری بیزانس هم دخالت می کردند. فتوحات پیش از جنگ ملازگرد در دوران طغرل و آلپ ارسلان دارای ویژگی ها و نتایج زیر بود: بدین ترتیب ترکمانان سلجوقی از این زمان به بعد سیاست تصرف و استقرار در آناتولی را در پیش گرفتند. اگر پیمان نامه میان دیوجانوس و آلپ ارسلان اجرا می شد و حملات ترکان به آناتولی متوقف می گشت جنگ ملازگرد از چنان اهمیت تاریخی ای برخوردار نمی شد؛ اما از آن جا که دیوجانوس پس از بازگشت به بیزانس کشته شد و پیمان نامه مزبور تحقق نیافت، بار دیگر حملات ترکان سلجوقی به آناتولی از سر گرفته شد و این بار ماهیت حملات ترکان به آناتولی تفاوت های فاحشی با حمله های پیش از آن یافت. از جمله از آن جا که اردوی ب
یزانس در جنگ ملازگرد دچار شکست و نابودی شد، بعد از آن دیگر در برابر حمله های بعدی دفاع و مقاومت جدی صورت نگرفت. در نتیجه عدم مقاومت جدی از سوی بیزانس، ترکمانان به راحتی در قلمرو آناتولی پراکنده شدند و تنها دو سال بعد از مرگ دیوجانوس توانستند خود را تا سواحل دریای مرمره و اژه برسانند و جایی نماند که در آناتولی زیر پا نگذارند. مهاجمان ترک سلجوقی در حمله هایی که پیش از جنگ ملازگرد به قلمرو آناتولی انجام می دادند، بعد از به دست آوردن غنایم بار دیگر به مراکز خود در اخلاط و حلب بازمی گشتند. علاوه بر آن حمله هایی بعد از جنگ ملازگرد صورت می گرفت که در حقیقت در تداوم حمله های پیش از جنگ مزبور بود. اگر آن حمله ها نبود و به واسطه آن ها خطوط دفاعی بیزانسی ها در هم شکسته نمی شد، مهاجمان ترک سلجوقی در حملات جدید خود نمی توانستند به راحتی و به سرعت خود را به آناتولی مرکزی برسانند و از آن جا به دیگر نقاط آناتولی نیز حمله کنند. اصولاً این که کمی بعد از جنگ ملازگرد مهاجمان ترک توانستند در آناتولی تعدادی امیرنشین ایجاد کنند، حاکی از آن است که جنگ ها و فتوحات آن ها با یک سیاست مشخص دنبال می شده است. این وضعیت نشان دهنده یک مرحله
کاملاً جدید در فتح آناتولی است. بعد از پیروزی ملازگرد رویدادهای بسیار مهمی رقم خورد؛ از جمله این که ترکمانان سراسر آناتولی را فتح کرده و در قسمت های مختلف آن استقرار یافته و موفق به تأسیس یک دولت مستقل شدند. آن ها با ساکنان بومی آناتولی درآمیخته و اسلام را در آناتولی گسترش دادند. پس از این نبرد تمدن یونانی و آداب عیسوی رو به زوال نهاد و تمدن و آداب اسلامی و زبان فارسی و بسیاری از شاخصه های فرهنگ ایرانی به تدریج جای آن ها را گرفت. ساکنین ارمنستان و کاپادوکیه که به دلایل مذهبی و مالی دشمن بیزانس بودند، دیگر بر وعده های بیزانس برای دفاع از آن ها دل نبستند و با مهاجمان سلجوقی همچون نجات دهنده خود برخورد کردند. حتی بعضی از عناصر متشکله آن ها مثل کلنی های نظامی مرزی و غیره که با بیزانس بیش از مسلمانان ناسازگار بودند در جای خود به تازه واردان می پیوستند. پس از این جنگ و در ادامه روند فتوحات ترک ها در آسیای صغیر که یکی از مناطق مهم و حیاتی برای بیزانس بود، وسعت قلمرو بیزانس به نصف رسید و از قدرت آن به حد زیادی کاست. این نبرد باعث ایجاد یک امپراتوری یکپارچه در ایران و از آسیای میانه و فرارود گرفته تا سرزمین شام، عربس
تان و آسیای صغیر گردید و این قدرت بدون رقیب در شرق برای نخستین بار دنیای مسیحیت را به فکر بسیج شدن علیه مسلمانان انداخت؛ همچنین، آن ها شهرهای مقدس مسیحیان نظیر اورشلیم را نیز تسخیر کرده بودند. امپراتور الکسیوس یکم، امپراتور بیزانس که برای مقابله با سلجوقیان به کمک احتیاج داشت در سال ۱۰۹۵ میلادی از کلیسای رُم کمک طلبید؛ با این استدلال که مسیحیان شرقی و غربی باید در یک جنگ مقدس به هم بپیوندند تا سلجوقیان غیر مسیحی را از آسیای صغیر بیرون رانده و شهرهای مقدس مسیحی را نیز بازپس گیرند. با موافقت پاپ اوربان دوم، جنگ های صلیبی برای آزاد سازی آسیای صغیر، فلسطین و اورشلیم آغاز شد. نبرد ملازگرد در عین حال موجب بروز تحولات اساسی در بنیادهای قبیله ای ترکان شد و با استقرار در آناتولی و با اتکا به دین اسلام و ادبیات، تفکر و جهان بینی کاملاً نوینی یافته و توانستند جامعهٔ تازه ای را مبتنی بر فرهنگ یکجانشینی بنا نمایند. در فرهنگ و رسانه. مسجد جامع چاملیجا در استانبول، به عنوان بزرگ ترین مسجد ترکیه، در سال ۲۰۱۹ افتتاح شد و دارای چهار مناره است که ۱۰۷٫۱ متر طول دارد، و یادآور نبرد ملازگرد در سال ۱۰۷۱ میلادی است. فیلم سینمایی ملا
زگرد 1071 (malazgirt 1071) به کارگردانی ازگور آکار و با بازی هنرمندانی نظیر چنگیز جوشکن، در خصوص حوادث این نبرد است. منبع شناسی. تاریخ نگاری های بیزانسی عبارتند از:
ایمنی از مکر خدا نوعی افراط در رجا و امیدواری به خدا است. ایمنی از مکر خداوند به معنی ایمن بودن از سلب عطایای الهی توسط خداست. به این معنی که آدمی از عذاب الهی و امتحانات او ایمن نشیند و از عظمت او واهمه نداشته باشد. ایمنی از مکر خدا از گناهان کبیره در اسلام است. در قرآن. در قرآن دراینباره چنین آمده است: در روایات. در یکی از دعاهای زین العابدین چنین آمده است:
هند صبری (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل تونس است که در مصر زندگی می کند. مجلهٔ عربین بیزنس صبری را در لیست صد زن قدرتمند سال ۲۰۱۳ قرار داده است.&lt;br&gt; وی به عنوان اولین ستاره زن عرب در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه سینمای استارلینگ در جشنواره فیلم ونیز شد.
روش ریخته گری ضد جاذبه یا ریخته گری با کشش خلاء یا (Counter gravity casting)، یکی از روش های ریخته گری با قالب دائمی در فرایند ریخته گری است. این روش دارای برتری هایی در مقایسه با دیگر روش های سنتی ریخته گری است. این فرایند می تواند در ساختن پروفیل هایی با لبه ها و دیواره های نازک استفاده شود و فراورده را با صافی و جلای عالی سطح ارائه دهد. در ریخته گری خلاف گرانشی خواص مکانیکی محصول معمولاً ۱۰ تا ۱۵ درصد بهتر از روش ریخته گری گرانشی در ریخته گری با قالب های دائمی است. این فرایند برای تولید قطعاتی در بازهٔ وزنی حدود قابل استفاده است. مقدمه. از اوایل قرن گذشته میلادی، تلاش­های مختلفی توسط مهندسین برای انتقال جریان فلز مذاب به درون قالب برخلاف جهت جاذبه زمین و تولید قطعات ریختگی انجام شده است. قالب­ها معمولاً درون یک جعبه خلاء قرار گرفته و توسط یک لوله پرکننده که تا خارج از قالب ادامه دارد پر می­شوند. لوله پرکننده در فلز مذاب غوطه ور بوده و اعمال خلاء در اطراف قالب فلزی باعث مکش مذاب به درون قالب می­گردد. در ابتدا فقط از قالب­های فلزی استفاده می­شد بطوری که در خلال جنگ جهانی دوم بسیاری از قطعات ریختگی آلومینیومی
با کیفیت عالی به کمک ریخته­گری ضدجاذبه ساخته شدند، مشکل قالب­های فوق نفوذ ناپذیر بودن آن­ها و عدم امکان تخلیه هوای درون قالب می­باشد که جهت رفع این مشکل از منافذ کوچک تخلیه هوا در درون قالب­ها استفاده شد. در اوایل دهه 1970، روش­های جدیدی برای توسعه فرایند ریخته­گری ضدجاذبه در قالب­های غیرفلزی نفوذ پذیر ابتدا با استفاده از قالب­های سرامیکی دقیق و بعداً با استفاده از قالب­های ماسه­ای با چسب دمای پایین به کار گرفته شد. انواع فرایندهای ریخته­گری ضدجاذبه در فشار پایین به طور گسترده­ای توسط علامت­های اختصاری شناخته می­شوند؛ بنابراین، در ادامه از این اختصارها جهت سهولت بیان استفاده می­شود. انواع فرایندهای ریخته­گری ضدجاذبه با فشار پایین عبارتند از : فرایند CLA. از فرایند CLA برای ریخته¬گری تمامی فلزاتی که به طور معمول در هوا ذوب می¬شوند می¬توان استفاده کرد. مهم ترین مزایای این فرایند عبارتند از: الف- امکان قالب¬گیری تعداد زیادی قطعه به صورت همزمان در هر نوبت قالب¬گیری ب- بهره ریخته¬گری بالا (حدود 90%) چراکه فلز مذاب درون سیستم راهگاهی مجدداً به درون پاتیل باز می¬گردد. ج- کاهش عیوب ریخته¬گری به دلیل آنکه لوله پرکنند
ه همواره زیر لایه سطحی مذاب قرار دارد لذا مذاب تمیز و عاری از آخال وارد قالب می¬شود. د- امکان تولید قطعات ظریف نازک با ضخامت دیواره¬ای به کوچکی 75/0 میلی¬متر به راحتی در حجم بالا و هزینه پایین وجود دارد. کاربرد فرایندهای CLA. فرایند CLA جهت ساخت کلیه آلیاژهای فلزی در صنایع مختلف استفاده می¬شود. در صنایع خودروسازی برای تهیه اجزاء سیستم فرمان، قطعات گیربکس، محفظه پیش احتراق دیزل¬ها و انگشتی سوپاپ به کار می¬رود. در میان اجزاء تولید شده برای هواپیماها و صنایع هوافضا می¬توان به پروب¬های حرارتی، پروانه¬های پمپ سوخت، اجزاء بال¬ موشک، قطعات ترمز، بدنه پمپ¬ها و قطعات بدنه اشاره کرد. کاربردهای دیگر این روش شامل تولید قطعات بی¬شماری از ماشین¬آلات، قطعه سر چوب گلف، تیغه-ها، سوئیچ¬های کوچک، قطعات قفل، اجزاءاسلحه¬، اتصالات و شیرآلات می¬باشد. فرایند CLV. شکل1-2 مراحل فرایند ریخته­گری CLV را نشان می­دهد. مراحل ریخته گری شامل تهیه ذوب در خلاء و مونتاژ قالب در محفظه خلاء جداگانه­ای در بالای محفظه ذوب می­باشد. پس از آماده سازی ذوب، دریچه بین دو محفظه باز شده و مذاب تحت تأثیر جریان خلاء از بوته به درون قالب کشیده می­شود و به محض
پر شدن قالب جریان خلاء قطع و با ورود گاز خنثی آرگون به درن قالب، مذاب اضافی به بوته باز می­گردد و جریان گاز تا انجماد کامل ادامه دارد. واضح است که مزایای استفاده از فرایند CLA در فرایند CLV نیز برقرار می­باشد. با این تفاوت که در روش CLA فلز در هوا ذوب شده در صورتی که در روش CLV فلز تحت خلاء ذوب می­گردد. مهم ترین مزایای این روش عبارتند از: الف- امکان ذوب آلیاژهای فعال به ویژه سوپر آلیاژهای شامل آلومینیوم، تیتانیوم، زیرکونیوم و هافنیوم ب- توانایی پر کردن مقاطع نازک و تولید قطعات ریختگی ظریف و عاری از اکسیدهای فلزی به طوری که قطعات ریخته­گری دارای سطح زیاد با ضخامت جداره 5/0 میلی­متر را می­توان بدون آخال با این روش تهیه نمود. کاربرد فرایندهای CLV. روش CLV امکان تولید اجزاء موتورهای توربین­های گازی با پایین­ترین سطح ناخالصی­های اکسیدی نظیر آلیاژهایی چون 509MAR-M و 125Rene را از جنس هافنیوم و زیرکنیم فراهم می­کند. همچنین در طراحی بدنه محفظه احتراق موتورهای جت که از ورق­های نورد و جوش­کاری استفاده می­شود می­توان ورقه­های ریختگی جداره نازک با ضخامت 5/0 میلی متر که از فرایند CLV تهیه می­شود را جایگزین ورق­های نورد و
جوش­کاری نمود که باعث انتقال حرارت بهتر و ماشین­کاری حداقل همراه با کاهش خستگی حرارتی می­گردد. چنین محفظه­های احتراقی تأمین کننده دماهای بسیار بالاتری هستند. قیمت مناسب و کیفیت بالای روش فوق منجر با استفاده ار این روش در صنایع مختلف هوا و فضا نظیر قطعات ایرودینامیکی و چرخ­های توربو شارژرها شده است. . 3- فرایند CV. فرایند CV در شکل 1-3 نشان داده شده است. از این فرایند برای ریخته­گری قطعات ضخیم و قطعاتی که عملاً قابلیت تولید توسط فرایندهای CLV و CLA را ندارند استفاده می­شود. همانطور که در شکل 1-3 نشان داده شده است، جریان مذاب توسط یک شیر کنترل قطع و وصل می­شود، به طوری که با اعمال خلاء در محفظه قالب، مذاب به درون قالب هدایت شده و پس از پر شدن قالب، جریان مذاب توسط شیر کنترل قطع می­شود. فرایند CV فراهم کننده شرایط لازم برای پرکنندگی مناسب در ریخته­گری قطعات نازک همراه با بهبود پاکیزگی ذوب نسبت به دیگر روش­ها و قابل اعمال بر روی تمام روش­های قالب­گیری می­باشد. کاربرد فرایندهای CV. کاربردهای این روش بسیار زیاد است. از کاربردهای این روش می­توان به تولید بدنه های شیرآلات، پره­های بزرگ موشک­ها و قطعاتی که دارای ضخام
ت مقاطع مختلف می­باشد، اشاره کرد. فرایند CLAS. فرایند CLAS (شکل 1-4) مورد استفاده برای ریخته­گری در ماسه بوده و کاملاً متفاوت از فرایندهای دیگر بحث شده در بالا می­باشد. در واقع با این روش می­توان قطعات ریختگی ظریف را تحت فشارهای خلاء کم در ماسه تهیه نمود بدون آنکه آخال­ها وارد قطعه شوند. مراحل تولید بدین ترتیب است که پس از قالب­گیری قظعات در ماسه، با اعمال خلاء در بالای درجه، مذاب از کف درجه زیری به درون قالب کشیده شده و قالب پر می­شود. این فرایند دارای قابلیت منحصر به فرد ریخته­گری مقاطع نازک در درجه خلاء پایین است. از آنجا که فلز از قسمت تمیز مذاب گرفته می­شود و ریخته­گری در دماهای پایین انجام می­گیرد، ناخالصی­های مذاب به مراتب کمتر از قطعاتی است که در ریخته­گری تحت جاذبه تولید می­شوند. توضیح آنکه در ریخته­گری قطعات ضخیم دیواره، می­توان از تغذیه­ های کور استفاده کرد. جستارهای وابسته. ریخته گری تحت فشار ریخته گری گریز از مرکز فرایندهای شکل دهی
نوربورگ رینگ یا پیست نوربورگ () مجتمع ورزش های موتوری به ظرفیت ۱۵۰ هزار نفر است که در نوربورگ در راینلاند-فالتس قرار دارد. این مجتمع شامل یک پیست مسابقه ای جایزه بزرگ است که در سال ۱۹۸۴ ساخته شده است. پیست دیگری به طول بیشتر که «حلقه شمالی» نامیده می شود، در دههٔ ۱۹۲۰ پیرامون شهر و قلعهٔ قرون وسطایی نوربورگ در کوه آیفل ساخته شده است. طول حلقه شمالی ۲۰٫۸ کیلومتر است و بیش از ۳۰۰ متر اختلاف ارتفاع از پایین ترین تا بالاترین نقطهٔ آن وجود دارد. جکی استوارت این پیست را «جهنم سبز» نامید. در ابتدا پیست شامل چهار پیکربندی بود: مسیر کامل به طول ۲۸٫۲۶۵ کیلومتر که شامل حلقه شمالی به طول ۲۲٫۸۱۰ کیلومتر و حلقه جنوبی به طول ۷٫۷۴۷ کیلومتر بود. یک مسیر ۲٫۲۸۱ کیلومتری برای گرم کردن نیز وجود داشت. بین سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ محدودهٔ آغاز و پایان تخریب شد تا مسیر جایزه بزرگ جدیدی ساخته شود. اکنون این مسیر برای همهٔ مسابقات عمده و بین المللی به کار می رود. هرچند مسیر کوتاه شدهٔ حلقه شمالی هنوز برای مسابقه، تمرین و دسترسی عمومی استفاده می شود. تاریخچه. آغاز نوربورگ رینگ (۱۹۲۵ تا ۱۹۳۹). در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ مسابقاتی در جاده های عمومی کو
ه های آیفل برگزار می شد که پس از مدت کوتاهی، خطرناک و غیرعملی بودن آن ثابت شد. برگزار کنندگان مسابقه تصمیم گرفتند پیست مسابقه ای با الهام از پیست های موجود مانند مونتزا بسازند. قرار بود نوربورگ رینگ ویترین مهندسی خودروسازی و استعدادهای اتومبیل رانی آلمان باشد. ساخت پیست در سپتامبر ۱۹۲۵ آغاز شد. پیست در بهار ۱۹۲۷ کامل شد و مسابقات آیفل در آنجا ادامه یافت. نخستین مسابقه در ۱۸ ژوئن همان سال برگزار شد. پیست در روزهای آخر هفته و بعدازظهرها به عنوان مسیر عبوری یک طرفه بر روی عموم باز بود. مسیر کامل شامل ۱۷۴ پیچ بود و پهنای متوسط آن ۸ تا ۹ متر بود. آخرین باری که مسیر کامل برای مسابقات مهم به کار رفت سال ۱۹۲۹ بود. جایزه بزرگ های بعدی تنها در حلقه شمالی برگزار می شد. برای مسابقات کوچک تر و مسابقات موتورسیکلت از مسیر کوتاه تر و امن تر حلقه جنوبی استفاده می کردند. جهنم سبز (۱۹۴۷ تا ۱۹۷۰). پس از جنگ جهانی دوم، مسابقات در ۱۹۴۷ از سر گرفته شد و حلقه شمالی مسیر اصلی برای جایزه بزرگ آلمان در فرمول یک شد. گروه تازه ای از اربابان مسابقه مانند آلبرتو اسکاری، خوان مانوئل فانخیو، جیم کلارک و جکی استوارت حاکم مسابقه بودند. در ۵ او
ت ۱۹۶۱ هنگام تمرین برای جایزه بزرگ آلمان ۱۹۶۱ برای نخستین بار مسیر حلقه شمالی در مدت کمتر از ۹ دقیقه توسط فیل هیل طی شد. چند بار نیز مسابقات موتوجی پی آلمان در این پیست و عمدتاً حلقه جنوبی آن برگزار شد. در سال ۱۹۵۳ مسابقه ۱۰۰۰ کیلومتر نوربورگ رینگ که رقابتی استقامتی بود معرفی شد. مسابقهٔ ۲۴ ساعتهٔ نوربورگ رینگ نیز در سال ۱۹۷۰ افزوده شد. از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ حلقه شمالی به طور افزاینده ای برای خودروهای فرمول یک خطرناک می شد. در سال ۱۹۶۷ مانعی پیش از مسیر مستقیم شروع و پایان افزوده شد تا سرعت در ورود به مسیر گاراژ کاهش یابد. این کار باعث افزایش ۲۵ متری مسیر شد. با این وجود، استوارت پس از پیروزی در جایزه بزرگ آلمان ۱۹۶۸ آن را «جهنم سبز» نامید. پس از تصادفی مرگبار در زندورت در سال ۱۹۷۰ رانندگان فرمول یک تصمیم گرفتند تا زمانی که اصلاحات اساسی در نوربورگ رینگ صورت نگرفته است، آن را تحریم کنند. همان گونه که سال گذشته چنین کاری را در پیست اسپا انجام داده بودند. تغییرات در کوتاه مدت امکان پذیر نبود و جایزه بزرگ آلمان به هوکنهایم رینگ که آن نیز اصلاح شده بود، منتقل شد. تغییرات (۱۹۷۱ تا ۱۹۸۳). حلقه شمالی برای تأمین درخواست
های رانندگان فرمول یک بازسازی شد. چند برآمدگی کنار گذاشته شد، برخی پرش ها هموار شد و گاردریل حفاظتی نصب شد. مسیر مستقیم تر شد و تعداد پیچ ها کاهش یافت. میزبانی مجدد در نوربورگ رینگ میسر شد و برای شش سال دیگر (۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶) میزبان جایزه بزرگ بود. در سال ۱۹۷۳ پیچ گردش به چپ تازه ای افزوده شد تا سرعت در پیچ خطرناک کالنهارد کاهش یابد. کارهایی دیگری از جمله حذف پرش های مستقیمی اصلی و افزایش عرض آن و از جا کندن بوته های نزدیک پیست در مستقیمی اصلی، به منظور افزایش ایمنی انجام شد. با این وجود، به دلیل مسیر طولانی پیست و نبود فضای کافی برای اعمال تغییرات، برآوردن خواسته های رانندگان و مجریان فرمول یک، بسیار گران یا غیرممکن بود. تعداد مارشال و تیم پزشکی مورد نیاز برای مسیر ۲۲ کیلومتری پیست، ۵ برابر پیست های معمولی فرمول یک بود. با وجود اصلاحات ۱۹۷۱ هنوز امکان پرواز خودروها به بیرون پیست وجود داشت. ازاین رو تصمیم بر این شد که جایزه بزرگ ۱۹۷۶، آخرین میزبانی پیست قدیمی باشد. نیکی لائودا که در آن زمان قهرمان جهان بود و تنها کسی است که حلقه شمالی را در کمتر از هفت دقیقه طی کرده است، پیشنهاد تحریم مسابقهٔ ۱۹۷۶ را داد. افزون
بر ایمنی، دلیل دیگر او یکنواخت نبودن بارندگی در بخش های مختلف پیست بود. هنگامی که باران می بارید، برخی بخش ها تر و بخش های دیگر خشک بودند. سایر رانندگان مخالف لائودا بودند و مسابقه برگزار شد. لائودا هنگام خروج از یک پیچ در دور دوم، تصادف کرد و به شدت دچار سوختگی شد. برخی از رانندگان به نجات او شتافتند. پس از آن، پیست قدیمی نوربورگ رینگ هرگز میزبان مسابقه ای نشد و جایزه بزرگ آلمان در سال ۱۹۷۷ به پیست هوکنهایمرینگ منتقل شد. موتوجی پی آلمان نیز در سال ۱۹۸۰ برای آخرین بار در این پیست اجرا شد. طبیعت حلقه شمالی به گونه ای بود که ایمن سازی پیکربندی آن غیرممکن بود. روشن بود که تلاش برای بازگشت فرمول یک به این پیست، منوط به تغییرات اساسی در آن است. به همین منظور کار روی پیست جدیدی به طول ۴٫۵ کیلومتر پیرامون گاراژ قدیمی در سال ۱۹۸۱ آغاز شد. در همان زمان، طول حلقه شمالی به ۲۰٫۸۳۲ کیلومتر کاهش یافت و از این نسخه با یک گاراژ کوچک اضافی در سال ۱۹۸۳ برای مسابقاتی مانند ۱۰۰۰ کیلومتر نوربورگ رینگ استفاده شد. در تمرین همان مسابقه، رکورد سریعترین دور پیست توسط اشتفان بلوف در تعیین خط مسابقه با خودروی پورشه ۹۵۶ و ثبت زمان 6:11.
13 و با متوسط سرعت به ثبت رساند که ۳۵ سال دست نخورده باقی ماند تا که در تاریخ 29 ژوئن 2018، تیمو برنهارد با پورشه ۹۱۹ هایبرید ایو با زمان 5:19.546 - با سرعت متوسط رکورد این پیست را شکست. در مرحله ی مقدماتی این مسابقه، مرحوم استفان بلاف دوری به زمان 6:11.13 را برای 20.832 کیلومتر (12.944 مایل) Nordschleife در خودروی پورشه 956 خود ثبت کرد، یا به طور متوسط 199.8 کیلومتر در ساعت (124.1 مایل در ساعت). این دور برای 35 سال رکورد تمام زمان ها را حفظ کرد (تا حدودی به خاطر این که از سال 1984 به بعد مسابقات مهمی در اینجا برگزار نشده بود)، تا این حلقه جنوبی سابق، تغییر داده نشد و چند سال بعد، متروک شد. این بخش در حال حاضر برای رفت وآمد عمومی استفاده می شود. پیست جدید جایزه بزرگ. مسیر تازه در سال ۱۹۸۴ کامل شد و جی پی-اشترکه (مسیر جایزه بزرگ) نام گرفت. این مسیر بالاترین استانداردها را احراز می کرد؛ ولی سایه ای از مسیر قدیمی بود. برخی هواداران اعتقاد داشتند که این پیست نباید نوربورگ رینگ نامیده شود. برای جشن افتتاح پیست، نمایشی در ۱۲ مه با شرکت شمار زیادی از رانندگان سرشناس برگزار شد. قهرمانان فرمول یک از جمله جک برابام، فی