Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قیام ۱۹۲۰ جشنواره حضرت موسی () در سال ۱۹۲۰ رخ داد. این قیام عبارت بود از ناآرامی و خشونت درقدس بین فلسطینی ها و مهاجران یهودی (جشنواره حضرت موسی به عنوان یک جشنواره مذهبی به رسمیت شناخته شده بود که هر سال بین ۴ تا ۱۰ آوریل برگزار می شد) که در سال ۱۹۲۰ این قیام به خشونت و خونریزی کشیده می شود. شرح واقعه. دراین قیام از عرب ها ۴ نفر کشته ۲۴ مجروح و از یهودیان نیز ۵ کشته و ۲۱۱ نفر مجروح شدند و ۷ نفر از سربازان انگلیسی نیز مورد اصابت واقع شدند؛ و عرب ها مورد اتهام واقع شدند که به یهودی ها تعدی کردند و شهردار قدس موسی کاظم الحسینی برکنار شد و أمین الحسینی و کامل البدیری و عارف العارف محاکمه غیابی شده و به ۲۰ سال زندان محکوم شدند و پس از آن عفو عمومی برای تمامی زندانیان توسط نماینده عالی بریتانیا هربرت ساموئل صادر شد و بعد از این ناآرامی ها بود که بریتانیا اجرای اعلامیه بالفور و ایجاد یک میهن یهودی در فلسطین را مورد تأیید قرار داد. مقدمه ناآرامی ها. کمیته خاورمیانه، که در آن زمان کمیته شرقی نامگذاری شد، در ۵ دسامبر ۱۹۱۸، یک نشست مهم را برگزار کرد. این جلسه توسط لرد کورازون، رئیس کمیته، اسمیت، بالفور، لرد رابرت سیسیل
، ژنرال سر هنری ویلسون، رئیس ستاد جنگ امپراطوری و نمایندگان وزارتخانه های مختلف، برای بحث در مورد موضوع فلسطین، با اشاره به تعهدات مهم صادر شده توسط دولت بریتانیا برگزار شد که خلاصه آن بشرح زیراست: تاریخچه. رهبر بریتانیایی که با شاهزاده فیصل در انقلاب عرب همراه با او بود، به وی توصیه کرد تا با رهبر صهیونیست ها، چایم وایزمن، در مورد بیانیه بالفور برای ایجاد یک میهن ملی برای یهودیان در فلسطین توافق کند و به شاهزاده فیصل گفت که این تنها راه برای ممانعت از خواسته های فرانسه در سوریه و لبنان است. رهبران صهیونیستی نفوذ قوی در ایالات متحده دارند که می توانند از نفوذشان برای فشار وارد کردن آمریکا به فرانسه برای رها کردن خواسته های خود و خروجش از کل مناطق عربی اقدام کنند. ناآرامی ها. ناآرامی ها از زمان صدور اعلامیه بالفور توسط وزیر امور خارجه بریتانیا آغاز شد که ایجاد یک میهن یهودی در فلسطین حتی قبل از پایان جنگ اعلام شده بود و این ها شاخص هایی بود که فلسطین به سمت تغییر و تحول و انفجار و شورش و شاید هم به سمت یک انقلاب در حرکت بود، به ویژه پس از آن که مهاجرت یهودیان به فلسطین شتاب گرفت، و زمین های وسیعی از فلسطینی ها
به یهودیان اعطا شده بود و همچنین تعقیب و دستگیری مردانی از جنبش ملی و عدم توجه به خواستها و فراخوان های آن ها که قرار بود، بریتانیا در سال ۱۹۲۰ به کشورهای عربی استقلال اعطا کند بود که باعث ایجاد جوی از خشم و نارضایتی در محافل عرب فلسطین و در برابر یهودیان صهیونیست شد و بریتانیا با اقدامات امنیتی در تلاش برای کنترل وضعیت و جلوگیری از درگیری ها در شهرهای فلسطینی غیر از قدس دست زد. زمانی که هیئتی از شهر خلیل به دروازه شهر قدس رسید، مقامات بریتانیا مانع از ورود هیئت شدند، شاید به دلیل نارضایتی خود از شعارها و سخنرانی هایی که توسط هیئت نمایندگی منتشر شد و ن آرامیهایی صورت گرفت که در پی آن هیئت های داخل شهر متوجه موضوع شده و به دروازه الخلیل حمله کرده و با زور آن را باز کردند و تظاهراتی خشمگینانه توسط مردم قدس با همراهی هیئت های وارد شده صورت گرفت، آن ها پرچم ها و اسلحه سرد مانند چاقو، شمشیر، اسب و غیره با خود داشتند و این قیام تا دهم آوریل ادامه داشت، مقامات بریتانیایی اعلام وضعیت اضطراری کردند و روز بعد مانع رفت وآمد شدند، اما درگیری ها تا دهم همان ماه ادامه یافت. محکومیت ها. فرماندار نظامی، موسی کاظم الحسینی را
فراخواند و به او ابلاغ کرد که عرب ها را مسئول این حوادث خونین می داند و تصمیم گرفت که مجازات های شدیدی علیه آن ها اعمال کند و کسانی را که در تحریک مردم شرکت داشتند در دادگاه های نظامی محاکمه کند و نیز فرماندار نظامی بریتانیا شهردار قدس موسی کاظم الحسینی را مسئول تحریک شهروندان به اخلال علیه امنیت عمومی متهم کرد و او را برکنار کرد و به جای راغب النشاشیبی را منصوب کرد. طی یک هفته دادگاه های نظامی بریتانیا ۲۳ نفر از عرب های قدس را به مدت بیش از ۱۰ سال به زندان محکوم کرد و این ناآرامی ها درقدس متوقف نشد تا زمانیکه مقامات بریتانیایی اقدام به آزادی برخی از بازداشت شدگان کردند و مجدد دادگاه های نظامی احکام دیگری صادر کردند ولی تمامی این احکام بعد از اینکه هربرت شموئیل اداره فلسطین را به عنوان نماینده عالی بریتانیا دراوائل ژوئیة ۱۹۲۰ در دست گرفت ملغی شد و از آن سال به بعد جشنواره حضرت موسی ملغی شد. ادامه قیام. با وجود اینکه این قیام ها بنظر عکس العمل های خودجوش می آمد، ولی با این وجود برخی از رهبران ملی و جمعیتها و سازمان ها که توسط آن ها رهبری می شدند نقشی تشویق کننده داشته و حمله علیه یهودیان را به صورت سازمانیافت
ه هماهنگ کردند و بقول عجاج نویض، که هم دوره حاج امین الحسینی بوده گفت که وی نقش بارزی دراین زمینه داشته است و ادامه داد: حاج امین مغز متفکر علیه دادن امتیاز به یهودی ها بود ونیز موسی کاظم الحسینی رهبری جنبش ملی فلسطین را تا زمان مرگش که در سال ۱۹۳۴ رخ داد در دست داشت و بعد از منصوب کردن راغب النشاشیبی به ریاست شهرداری، این امر موجب درگیری خانوادگی بین دو طائفه (حسینیة و نشاشیبیة) شد بنحوی که انعکاس منفی آن روی جنبش مقاومت در طی سال های اشغال بریتانیا همچنان باقی ماند.
اردوگاه پناهندگی اوکسبول () بزرگ ترین اردوگاه پناهندگان آلمان در دانمارک بعد از جنگ جهانی دوم بود. پیشینه. در سال ۱۹۴۵ ارتش سرخ تهاجم اش را از شرق پروس و پومرانیان آغاز کرد و به زودی مسیرهای زمینی بخشهای غرب آلمان را بست. در طول عملیات هانیبال قریب به ۹۰۰٫۰۰۰ نیروی غیرنظامی که عمدتاً از شرق پروس و آنطرف پومرانیان و کشورهای بالتیک بودند و ۳۵۰٫۰۰۰ سرباز آلمانی در سراسر دریای بالتیک پخش شدند. همچنین بین ۱۱ فوریه تا ۵ مه ۱۹۴۵ قریب به ۲۵۰٫۰۰۰ غیرنظامی به دانمارک اشغال شده توسط آلمان فرستاده شدند. پناهندگان آلمانی در دانمارک که عمدتاً زنان، سالمندان و کودکان بودند، یک سوم آنها زیر ۱۵ سال سن داشتند. به طوریکه در مجموع ۵درصد از کل جمعیت دانمارک را تشکیل می دادند. در ۱۹۴۵ تنها ۱۳۰۰۰ پناهنده از جمله ۷۰۰۰کودک زیر ۵ سال در دانمارک مردند علت اصلی هم این بود که انجمن پزشکان دانمارک و صلیب سرخ این کشور تصمیم گرفتند تنها مراقبتهای پزشکی را صرف علاج آن دسته از پناهندگان بیمار بکنند که بیماریشان جمعیت دانمارک را مورد تهدید قرار می داد در نتیجه بیشتر کودکان بر اثر بیماری های کاملاً درمان پذیر جان خود را از دست دادند. پناهندگان
به طور موقت در مدارس، سالن های روستاها و اماکنی مشابه آن قریب به ۱۱۰۰ محل در سراسر کشور اسکان یافتند و در نهایت در اکتبر ۱۹۴۵ به اردوگاه اوکسبول بزرگ ترین اردوگاه موجود انتقال پیدا کردند. اردوگاه. اوکسبول شهری است واقع در ۲۰ کیلومتری اسبیرگ دانمارک در دریای شمال. محل اردوگاه ابتدا توسط ارتش دانمارک به عنوان یک منطقه آموزش نظامی مورد استفاده قرار می گرفت و بعد از اشغال دانمارک توسط آلمان نازی مورد استفاده ارتش آلمان شد، این منطقه در غرب جنگل آل پلانتان در غرب شهر اوکسبول واقع است. اردوگاه پناهندگان در فوریه سال ۱۹۴۵ تأسیس شد و در ماه مه سال ۱۹۴۵ قریب به ۱۰٫۵۰۰ پناهنده در آن ساکن شدند و متعاقباً ۳۷۰۰۰ پناهنده در این اردوگاه اسکان یافتند و سپس دور آن با سیم خاردار حصار بندی شد و توسط نیروی ارتش دانمارک محافظت گردید. پناهندگان از این که زبان دانمارکی یاد بگیرند ممنوع بودند و به ندرت به خارج از کمپ می رفتند. در آنزمان اوکسبول ششمین شهر بزرگ دانمارک بود. این اردوگاه توسط پناهندگان اداره می شد و دارای دادگاه، سینما، تعدادی کلیسا، بیمارستان و مدارس و تئاتر بود، یک کارخانه نخ ریسی ۱۵۰ پناهنده را روزانه به خدمت می گرفت
و همه نوع شرکت های صنایع دستی وجود داشت اما پناهندگان مجاز به کار در خارج از اردوگاه نبودند. حدود ۳۰۰ پناهنده یک نیروی پلیس برای حفظ نظم در اردوگاه تشکیل دادند. این اردوگاه با فرستادن آخرین پناهنده در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۸ بسته شد و در ۱۹۸۳ مجدداً به یک اردوگاه نظامی توسط ارتش دانمارک تبدیل شد و اکنون بیمارستانهای پیشین به مسافرخانه های جوانان تبدیل شده اند. قبرستان جنگی اوکسبول. قریب به ۱۴۰۰ آرامگاه در این قبرستان وجود دارد که عمده شان کودکانی هستند که بر اثر ابتلا به بیماری های درمان پذیر فوت کردند. به طوریکه ۱۲۴۷ جسد این کودکان در قبرستان به خاک سپرده شد. علاوه بر این ۱۲۱ سرباز آلمانی نیز در این قبرستان دفن شده اند.
ساندی عادل احمد حسین (؛ زادهٔ ) خواننده و موسیقی دان اهل مصر است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سامیه عطیه حداقه (؛ زادهٔ در ههیا) که با نام هنری سما المَصری شناخته می شود، یک رقاصِ رقص عربی (Belly dance) و بازیگر سینما اهل مصر است.
سُعاد حُسنی (؛ – ) هنرپیشه و خواننده اهل مصر بود. او به عنوان سیندرلای سینمای مصر شناخته می شد و از تاثیرگذارترین و پرنفوذترین بازیگران در خاورمیانه و جهان عرب بود. رابطهٔ عاشقانه و عشق نافرجام عبدالحلیم حافظ و سعاد حسنی در جهان عرب زبان زد خاص و عام است. نکته جالب اینکه سُعاد حُسنی دقیقاً در سالروز تولد عبدالحلیم حافظ در ۲۱ ژوئن در لندن درگذشت، برخی مرگ او را خودکشی و برخی آن را قتل می دانند. گفته می شود وی از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ همسر عبدالحلیم حافظ هنرمند پرآوازه مصر و جهان عرب بوده است اما کسی شاهد این ازدواج نبوده و مدرک معتبری برای اثبات آن وجود ندارد. علت مرگ. در کتاب أسرار الجریمة الخفیة، جنجاه عبدالمنعم می نویسد سعاد به قتل رسیده و قتل او را به گردن سازمان اطلاعاتی مصر می اندازد، جنجاه در کتابش ادعایی مضحک را مطرح می کند که صفوت شریف از مقامات دولت حسنی مبارک قصد سکس با سعاد را داشته و او را به قتل رسانده است، خود اهالی مصر کتاب جنجاه را بیشتر به فیلم هندی تشبیه می کنند تا واقعیت و می گویند چطور ممکن است صفوت شریف قصد سکس با سعاد که یک پیر زن ۵۸ ساله بوده و نزدیک به ۱۰ سال با بیماری دست و پنجه نرم می کرد
ه را داشته بوده باشد. درحالیکه در سال ۲۰۰۱ زمانیکه سعاد در لندن درگذشت، پلیس لندن علت مرگ او را سقوط از بالکن آپارتمان خانه دوستش نادیا یسری واقع در برج استوارت در لندن و خودکشی اعلام می کند و هیچ اثری از قتل نمی یابد. نجات صغیره خواهر تَنی سعاد گفته است که با چشم خود جنازه سعاد را در عزاداری دیده اما هیچ اثری از قتل بر روی بدن او نیافته است و کوچکترین آسیبی روی بدن او توسط کسی دیده نشده، مفید فوزی مجری با سابقه و معروف تلویزیون مصر اخیراً در مصاحبه ای علت مرگ سعاد را همانند مرگ صلاح جاهین، پدر اخلاقی سعاد حسنی، اعتیاد به قرص های آرام بخش و در نهایت خودکشی دانست. در کل بیشتر اهالی مصر علت مرگ سعاد را خودکشی می دانند اما چون در اسلام خودکشی عملی ناپسند است سعی می کنند آن را مطرح نکنند، و ما بقی جهان عرب تئوری قتل را بیشتر می پسندند و تنها کسی که تئوری قتل را مطرح می کند خواهر ناتنی سعاد یعنی جنجاه عبدالمنعم است که کتابش در جهان عرب به فروش بیشمار رسید و از طریق مطرح کردن شایعه قتل در کتابش پول بسیاری به جیب زد. اصالت. در کتاب أسرار الجریمة الخفیة، جنجاه عبدالمنعم که اصالت پدرش از کردهای سوریه است ((سعاد و جنجا
ه از یک مادرِ مصری هستند اما از یک پدر نیستند)) جنجاه در کتابش اصالت سعاد را از کردهای سوریه ذکر می کند و می نویسد پدر سعاد در ۱۹۱۲ از سوریه به مصر مهاجرت کرده است، در حالیکه در شناسنامه سعاد حسنی، که در کتاب جنجاه نیز موجود است، ملیت پدر سعاد حسنی، مصری ذکر شده است و سعاد هیچگاه در زندگی اش، در هیچ مصاحبه ای و در هیچ جایی ادعا نکرده بوده که پدرش اهل سوریه است، آنچه قبل از انتشار کتاب جنجاه همه می دانستند و از گفته های سعاد در روزنامه ها و مصاحبه ها شنیده بودند این بود که پدر سعاد زاده روستای میت غمر نزدیک شهر منصوره در استان دقهلیه در مصر است. ازدواج با عبدالحلیم. رابطهٔ عاشقانه و عشق نافرجام عبدالحلیم حافظ و سعاد حسنی در جهان عرب زبان زد خاص و عام است، اما چطور ممکن است این دو شخص با شهرت فراوان ازدواج کرده باشند و هیچ کس از آن با خبر نبوده باشد تا اینکه جنجاه عبدالمنعم در سال ۲۰۱۶ سند ازدواجی در کتابش چاپ کند و از ازدواج این دو خبر بدهد!؟ جز اینکه جنجاه برای فروش بیشتر کتاب و به شهرت رسیدن این سند را ساخته است!؟ جنجاه در کتابش سندی می آورد مبنی بر ازدواج عبدالحلیم حافظ و سعاد حسنی در سال ۱۹۶۰، عبدالحلیم حا
فظ هیچگاه در زندگی اش اعلام نکرد که با سعاد حسنی ازدواج کرده است و حتی سعاد حسنی هیچوقت اعلام نکرده بود با عبدالحلیم ازدواج کرده است، چطور ممکن است دو شخص با شهرت فراوان ازدواج کرده باشند و کسی خبر دار نشده باشد تا اینکه جنجاه در سال ۲۰۱۶ کتابی بنویسد و از این ازدواج خبر بدهد!؟ حتی اقوام عبدالحلیم حافظ بعد از چاپ این کتاب، سند ازدواج را جعلی خواندند و از طریق قانونی قضیه را پیگیری کردند و جنجاه مجبور شد در ویرایش دوم کتاب که در ژانویه ۲۰۲۰ منتشر و در نمایشگاه بین المللی کتاب قاهره به نمایش درآمد، سند ازدواج جعلی را حذف کند. کتاب جَنجاه. این کتاب در کل موجب شهرت و ثروت فراوان برای جنجاه عبدالمنعم حافظ می شود زیرا باعث شایعات فراوان پیرامون زندگی سعاد و عبدالحلیم شد. در بسیاری از موارد اسناد آورده شده در کتاب با یکدیگر همخوانی ندارند؛ مثلاً در جایی از کتاب، شناسنامه سعاد را منتشر کرده که در آن تاریخ تولد سعاد ۱۹۴۳ ذکر شده و ملیت پدر سعاد در آن مصر ذکر شده است اما در جایی که سند ازدواج را منتشر می کند ملیت سعاد را سوریه ذکر کرده و از آنجا که سند ازدواج را مربوط به سال ۱۹۶۰ می داند، حتی اگر به روز و ماه حساب شود،
بین تاریخ تولد و تاریخ ازدواج سعاد، در کتاب جنجاه ۱۷ سال فاصله وجود دارد و این درحالیست که ازدواج برای دختر زیر ۱۸ سال در مصر ممنوع بوده. در جای دیگری از کتاب، پاسپورتی از سعاد را منتشر کرده که تاریخ تولد سعاد در این پاسپورت ۱۹۴۷ ذکر شده و عکس روی پاسپورت عکس سعاد در یکی از فیلم هایش می باشد، چطور ممکن است عکس پاسپورت کسی عکسی خندان از او در یکی از فیلم هایش باشد، و اگر طبق این پاسپورت که جنجاه در کتابش آورده سعاد متولد ۱۹۴۷ باشد، در این صورت در سند ازدواج سعاد و عبدالحلیم که جنجاه آن را در کتابش منتشر کرده و سال آن را ۱۹۶۰ می داند، سن سعاد در زمان ازدواج ۱۳ سال می شود و ازدواج برای دختر زیر ۱۸ سال در مصر ممنوع بوده است. به همین ترتیب کتاب جنجاه که با انتقادات بسیاری مواجه شد و فقط موجب ثروت و شهرت او گردید، به دلیل نداشتن دلایل و اسناد معتبر و همخوانی نداشتن مدارک با یکدیگر، سبب آن شد که جنجاه در چاپ دوم کتاب که در ژانویه ۲۰۲۰ منتشر گردید آن را ویرایش کند و مواردی از آن را حذف نماید اما متأسفانه شایعات این کتاب دیگر از اذهان عمومی حذف نشد. سعاد در ایران. سعاد حسنی در دومین جشنواره بین المللی فیلم تهران در س
ال ۱۳۵۲ به همراه حسین فهمی و تنی چند از بازیگران مصری به تهران آمد، تصویر سعاد حسنی به همراه فرح پهلوی می باشد.
نجات صغیره (؛ زادهٔ ) خواننده، هنرپیشه اهل مصر است. او خواهر سعاد حسنی سیندرلای سینمای مصر میباشد . وی بین سال های ۱۹۴۳ تا ۲۰۰۲ میلادی فعالیت می کرد.
سیمون فیلیپ کامل (؛ زادهٔ ۱۴ ژوئن) هنرپیشه و خواننده اهل مصر است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. سیمون دارای مدرک لیسانس در ادبیات فرانسه از دانشگاه آمریکایی قاهره است.
الدوس منوتیوس (؛ حدود ۱۴۵۲ – ۶ فوریه ۱۵۱۵) انسان گرا، دانشور و آموزگار ونیزی بود. وی در دهه چهارم زندگی اش وقتی که به تأسیس انتشارات الدینه در ونیز کمک نمود، چاپخانه دار و ناشر شد. مانوتیوس می خواست متون یونانی را برای خوانندگانش تولید کند، زیرا معتقد بود آثار ارسطو یا آریستوفان به شکل اصلی یونانی شان خالص و بدون تحریف ترجمه هستند. قبل از مانوتیوس، ناشران به ندرت مجلدات را به زبان یونانی چاپ می کردند، عمدتاً به دلیل پیچیدگی ارائه حروف استاندارد یونانی. مانوتیوس نسخه های خطی کمیاب را به اشکال اصلی یونانی و لاتین منتشر کرد. او دستور ساخت تایپ فیس هایی به زبان یونانی و لاتین را داد که شبیه دستخط اومانیستی زمان او بود. حروفی که اولین پیش ساز شناخته شده از نوع ایتالیک هستند. با افزایش محبوبیت انتشارات آلدین (Aldine Press)، نوآوری های مانوتیوس به سرعت در سرتاسر ایتالیا کپی شد، علیرغم تلاش های او برای جلوگیری از دزدی دریایی نسخه های آلدین. به دلیل شهرت فزاینده آلدین پرس برای انتشارات باریک بین و دقیق، فیلسوف هلندی اراسموس به دنبال مانوتیوس بود تا ترجمه هایش از ایفیگنیا را در اولیس منتشر کند. مانوتیوس در جوانی در رم
تحصیل کرد تا به یک دانشمند اومانیست تبدیل شود. او با جیوانی پیکو دوست بود و برادرزاده های پیکو، اربابان کارپی، آلبرتو و لئونلو پیو را آموزش می داد. مانوتیوس زمانی که معلم بود، دو اثر برای شاگردانش و مادرشان منتشر کرد. در اواخر سی سالگی یا اوایل چهل سالگی، مانوتیوس در ونیز اقامت گزید تا ناشر چاپ شود. او آندره آ تورسانو را در ونیز ملاقات کرد و هر دو جزو بنیانگذاران مطبوعات آلدین بودند. مانوتیوس همچنین به عنوان "آلدوس مانوتیوس بزرگ" شناخته می شود تا او را از نوه اش آلدوس مانوتیوس کوچک متمایز کند. اوایل زندگی. آلدوس مانوتیوس در نزدیکی رم در باسیانو بین سال های ۱۴۴۹و ۱۴۵۲به دنیا آمد. او در دوران رنسانس ایتالیا در خانواده ای ثروتمند بزرگ شد و در جوانی به رم فرستاده شد تا یک دانشمند اومانیست شود. در رم، او زبان لاتین را زیر نظر گاسپار دا ورونا آموخت و در سخنرانی های دومیزیو کالدرینی در اوایل دهه ۱۴۷۰شرکت کرد. از ۱۴۷۵تا ۱۴۷۸، مانوتیوس در فرارا با باتیستا گوارینو به عنوان معلمش یونانی آموخت. بیشتر دوران اولیه زندگی مانوتیوس ناشناخته است. به گفته جان آدینگتون سیموندز که در دانشنامه بریتانیکا ویرایش یازدهم می نویسد، مان
وتیوس در ۸ مارس ۱۴۸۰تابعیت شهر کارپی را دریافت کرد و در آنجا مالک املاک محلی بود و در سال ۱۴۸۲برای مدتی به همراه دوست و هم شاگرد دیرینه خود به میراندولا سفر کرد. ، جیووانی پیکو دلا میراندولا، که دو سال در آنجا ماند تا ادبیات یونان را مطالعه کند. پیکو به مانوتیوس توصیه کرد که معلم برادرزاده هایش، آلبرتو و لئونلو پیو، شاهزادگان شهر کارپی شود. در کارپی، مانوتیوس با شاگردش آلبرتو پیو پیوند نزدیکی داشت. در پایان دهه ۱۴۸۰، مانوتیوس دو اثر خطاب به دو شاگردش و مادرشان، کاترینا پیکو منتشر کرد - هر دو اثر توسط باپتیستا د تورتیس در ونیز منتشر شد: Musarum Panagyris با Epistola Catherinae Piae (مارس/مه 1487 تا مارس 1491). and the Paraenesis (1490).[6] خانواده های جیووانی پیکو و آلبرتو پیو هزینه های اولیه چاپخانه مانوتیوس را تأمین کردند و زمین هایی را در کارپی به او دادند. مانوتیوس تشخیص داد که ونیز بهترین مکان برای کارش است و در سال 1490 در آنجا مستقر شد. در ونیز، مانوتیوس شروع به جمع آوری قراردادهای انتشاراتی کرد، در این مرحله با آندره آ تورسانو، که به انتشارات چاپی نیز مشغول بود، آشنا شد. تورسانو و مانوتیوس شرکای تجاری
مادام العمر شدند و مانوتیوس برای اولین قراردادشان با یکدیگر، تورسانو را برای چاپ اولین نسخه از کتاب دستور زبان لاتین خود به نام Institutiones grammaticae، که در 9 مارس 1493 منتشر شد، استخدام کرد.[8]
سید محمد سید مکاوی (؛ ۸ مه ۱۹۲۷ -۲۱ آوریل ۱۹۹۷) موسیقی دان، خواننده، و آهنگساز نابینا اهل مصر بود.
رامی عصام (؛ زادهٔ ) روشنفکر و خواننده ملقب به خواننده انقلاب بخاطر شرکتش در انقلاب ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ میلادی در مصر علیه رئیس جمهور پیشین محمد حسنی مبارک در سال ۱۹۸۷ میلادی در شهر «المنصوره» در استان «الدقهلیه» در مصر متولد شد. زندگی نامه. رامی عصام در ۱۹۸۷ در شهر المنصوره مرکز استان الدقهلیه به دنیا آمد، در همین شهر به مدرسه رفت، وی درسن ۱۷ سالگی گیتار را یادگرفت، زمانی که چشمش به شعر «انه جاء الی اعشق» نوشته شاعران جوان مانند امجد الفهوجی افتاد شروع به نگارش ترانه های خودش نمود. آغاز خوانندگی. رامی عصام گروه «مشاکل» را در سال ۲۰۰۹ تأسیس کرد، این گروه شروع به خواندن ترانه هایی برای زندگی آزاد نمود که بیانگر مشکلات روزمره ساده ای بود که مردم مصر روزانه با آن تحت حکومت حسنی مبارک درگیر بودند. انقلاب مصر. در طول انقلاب ۲۵ ژانویه، رامی عصام برای شرکت در انقلاب مردم در ۳۰ ژانویه از المنصوره به قاهره آمد و اقدام به نصب یک خیمه در میدان تحریر در کنار انقلابیون نمود. وی در میدان تحریر اقدام به تبدیل کردن شعارهای انقلابیون به ترانه نمود و آن ها را به اجرا درآورد، رامی عصام مؤلف ترانه ارحل (ترک کن) بود، در تاریخ ۱۱ فوریه
۲۰۱۱ مبارک فهمید که بایستی حکومت را ترک کند و در این زمان مجبور به استعفا گردید؛ ولی انقلاب و اعتصاب توسط انقلابیون برای رسیدن به باقی مانده خواسته هایشان ادامه پیدا کرد. زمانی که رامی عصام بعد از این اعلان تاریخی به میدان تحریر برگشت، نیروهای امنیتی وی را شناخته به او حمله کردند و او را به موزه ملی مصر که مقر نیروهای امنیتی شده بود بردند، آن ها او را به مدت ۴ ساعت بازداشت کرده و در این مدت اقدام به شکنجه و ضرب و شتم وی با باتوم و تکه های آهن و شوک الکتریکی نمودند. در روز ۹ مارس نیروهای ارتش به میدان حمله نمود و میدان آزادی را اشغال و خیمه ها را پاره نمود، در این حمله بیش از ۱۰۰ نفر دستگیر شدند؛ ولی با همه این فشارها رامی عصام به کار خودش برای آن چیزی که به آن ایمان داشت ادامه داد، وی بعد از این حادثه و اشغال میدان آزادی توسط ارتش اقدام به برگزاری کنسرت در نقاط مختلف دنیا مانند بریتانیا و آفریقای جنوبی و سودان و آلمان نمود، به همین خاطر لقب خواننده و هنرمند انقلاب به وی داده شد.
رانیا حسین محمد توفیق (؛ زادهٔ ) یک خواننده، مدل و هنرپیشه اهل مصر است که بیشتر با نام روبی شناخته می شود. او اولین تک آهنگ خود را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد.
بهیجه حافظ (؛ ۱۹۰۱ – ۱۹۸۳) هنرپیشه، کارگردان، ویراستار، تهیه کننده، فیلم نامه نویس، و آهنگساز اهل مصر بود.
محمود ابراهیم اسماعیل موسی معروف به محمود شکوکو (؛ – ) هنرپیشه، تهیه کننده اهل مصر بود.
سرزمین قصه ها (به انگلیسی: The Land of Stories)، مجموعه ای از داستان های خنده دار، ماجراجویانه و فانتزی نوجوانان است که توسط نویسنده، بازیگر و خواننده آمریکایی کریس کالفر نوشته شده است. اولین کتاب این مجموعه به نام "طلسم آرزو" در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۲ و کتاب ششم و نهایی در ژوئیه ۲۰۱۷ منتشر شد. این کتاب توسط انتشارات پرتقال با نام مجموعه ی قصه های همیشگی ترجمه و منتشر شده است. ترتیب کتاب ها: 1.the wishing spell (طلسم آرزو) 2.The Enchantress Returns (بازگشت ساحره) 3.A Grimm Warning (هشدار برادران گریم) 4.Beyond the Kingdoms (اکسیر جادویی) 5.An Author's Odyssey (سفر به سرزمین سرگردانی) 6.Worlds Collide (آخرین نبرد) چکیده ای از مجموعه کتاب: در جلد اول مجموعه الکس و کانر بیلی خواهر و برادر دوقلوی ۱۲ ساله ای هستند که از طریق جادوی الکس (که یک پری است و خودش خبر ندارد) و کتاب سرزمین قصه ها که در گذشته متعلق به مادربزرگشان بوده است وارد دنیای قصه ها، محل زندگی تمامی شخصیت های قصه ها و همچنین مادربزرگ و پدرشان (در کودکی) می شوند. در دنیای قصه ها با راهنمایی قورباغه ای مهربان که آن ها او را فراگی، froggy (در انگلیسی به م
عنی قورباغه) صدا می زنند تصمیم می گیرند به کمک طلسم آرزو، طلسم چند تکه ای که هر آرزویی را برآورده می کند به دنیای عادی یعنی به خانه ی خودشان برگردند. در طول این مدت برای جمع کردن تکه های طلسم، با شخصیت داستان هایی همچون سیندرلا، شنل قرمزی، گلدیلاکس، زیبای خفته، سفیدبرفی و نامادری او (ملکه ی بدذات) او و زندگی ملکه ی بدذات آشنا می شوند. ملکه ی بدذات در آخرین لحظه، از طلسم آرزو استفاده می کند و شانس استفاده از طلسم برای دوقلوها از بین می رود. در آخر، آن ها متوجه می شوند که مادربزرگ و پدرشان اهل سرزمین قصه ها بوده اند و مادربزرگشان پری مهربان سیندرلا است. هم چنین پدرشان، جان که فوت شده است سیزده سال پیش برای رسیدن به مادرشان، شارلوت که در دنیای دیگری زندگی می کرده از طلسم آرزو استفاده کرده است و از طلسم آرزو فقط دوبار می شود استفاده کرد. هم چنین در خون الکس و کانر جادو جریان دارد و آن شب به کمک جادوی الکس وارد سرزمین قصه ها شده اند. آن ها با سرزمین قصه ها خداحافظی می کنند و مادربزرگ به آن ها قول می دهد که روزی دوباره آنجا را خواهد دید. حال ماجرا های این خواهر و برادر ماجراجو در جلدهای دیگر ادامه دارد... منابع. یا
دآوری: مجموعه ی جادوهای همیشگی پیش نویسی درباره ی مجموعه ی قصه های همیشگی و نوشته ی کریس کالفر است. داستان این مجموعه درباره ی بریستال لین اور گرین (مادربزرگ الکس و کانر و پری مهربان)، شورای پریان و چگونه شکل گیری جادو در دنیای قصه ها است.
"هشام عباس"' (؛ زادهٔ ) خواننده و موسیقی دان اهل مصر است.
باگراتونی گالوست وارطان (؛ یک پزشک، میسیونر، مترجم و نیکوکار مردم ارمنی بود که نخستین بیمارستان در جلیل تحت سلطه امپراتوری عثمانی را تحت عنوان بنیانگذاری نمود. زندگی نامه. وی پسر یک خیاط تهیدست بود که در سال ۱۸۳۵ کنستانتینوپل به دنیا آمد و در سال ۱۹۰۸ در سن ۷۳ سالگی درگذشت.
وارطان ایسرائلیان (; ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ارمنستان است. بازی باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آرارات ایروان، آرماویر، بانانتس، و اربونی اشاره کرد. زندگی شخصی. وی از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل شده است.
فرهنگ فلسطین () بخش جدایی ناپذیری از هویت مردم فلسطین درگذر تاریخ و دهه ها و عصور بوده است، بنحوی که پیدایش مجلات و مکملهای فرهنگی در فلسطین به سال ۱۹۰۵ برمی گردد. تا جایی که نوشته های روشنفکران فلسطینی در سرزمین های اشغالی توسط علاقه مندان و همچنین توسط بسیاری از روشنفکران و نویسندگان و شاعران و نویسندگان عرب که از فلسطین حمایت می کنند، تهیه شده است. کمکهای فرهنگی به حوزه های هنر، ادبیات، موسیقی، لباس و غذا، تجربه فلسطین را برجسته کرده و هنوز هم شکوفا می شود، علی رغم جدایی جغرافیایی که در فلسطین تاریخی بین سرزمینهای فلسطین و اسرائیل رخ داده است. در میان مجلات برجسته ترین ها، روزنامه ها و مکمل های فرهنگی که در فلسطین قدیم انتشار می یافتند؛ مجله (کرمل)، روزنامه (قدس)، مجله (النفائس یا گنجینه ها) و مکمل های ادبی در روزنامه های فلسطین، هفتگی و سپیده دم یا فجر، اتحادیه، حقوق، و صدای اعراب، و بسیاری دیگر و ایجاد روزنامه ها و مجلات، و مهمترین این مجلات روزنامه (غزه) است که در اردن و مصر و عربستان سعودی توزیع می شود. هنر. عرصه خلاقیت فلسطین در حوزه هنر بیش از چهار مرکز عمده جغرافیایی است: - کرانه غربی و نوار غزه - ا
سرائیل - تبار فلسطین در جهان عرب - تبار فلسطین در اروپا، ایالات متحده و دیگر نقاط جهان. هنر معاصر فلسطین ریشه در فرهنگ عامه، مسیحیت و اسلام دارد. پس از خروج فلسطینی ها در سال ۱۹۴۸، تمایلات ملی بر فلسطینی آنها چیره شد و از رسانه های مختلف و هنرمندان برای کشف هویت و سرزمین خود و بیان آن استفاده کردند. فلسطین ملتی است با فرهنگ، میراث و تاریخ فراوان،هنر فلسطینی در دهه های گذشته مشروط به تاریخ اشغال این کشور شده ، و تبدیل به شکلی از بیان برای دفاع و حفاظت از هویت ملی.هنرمندان فلسطینی پس از "جنگ شش روزه" در سال 1967 و اشغال آن توسط اسرائیل جانی دوباره گرفتند.و هنر معنای سیاسی پیدا کرد .و حضور در نمایشگاه ها در سرزمین های اشغالی به اقدامی برای سرپیچی از اشغال و تجلیل از هویت تبدیل شد. در پاسخ، در سال 1980، اسرائیل نمایشگاه های هنری و نقاشی های را ممنوع کرد. با وجود این محدودیت ها، هنرمندان به تولید هنری پربار و برگزاری نمایشگاه ها، کنفرانس ها و سمینارها پرداختند.در واقع هنرمندان از آثار خود برای دست یابی به عدالت، آزادی و پایان دادن به خونریزی استفاده می کنند. پخت وپز. غذاهای فلسطینی. غذای ملی فلسطین، غذایی بنام الم