Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میشائل گلاووگر (؛ – ) یک کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و فیلم بردار اهل اتریش بود. در سال ۲۰۰۸ او عضو هیئت داوران سی امین جشنواره بین المللی فیلم مسکو بود. از جمله آثار او می توان به فیلم های مستند "۶۰ ثانیه تنهایی در سال صفر" و "مرگ کارگر" اشاره کرد.
«امن و امان» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا تیلور سوئیفت است. این تک آهنگ برای منتشر شد.
هادرومریدا نام یک راسته از رده اسفنج های شاخی است. بعضی از اعضای این راسته، از شکارهای لاک پشت پوزه عقابی هستند.
ایگون گونتر (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل آلمان بود. او یکی از اعضای حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان بود. فیلم "لوته در وایمار" نامزد دریافت نخل طلا در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۵ و فیلم "مورنگا" نامزد دریافت خرس طلایی در ۳۵مین دورهٔ جشنواره بین المللی فیلم برلین بودند.
ذخیره گاه طبیعی استرو پادره راموس () در شمال غربی ساحل اقیانوس آرام نیکاراگوئه قرار گرفته است. این منطقه با پای رودهای کرنایی بزرگ تشکیل شده که با چندین اجتماع ساحلی کوچک محصور شده اند. این منطقه، محل زندگی طبیعی گونه های مهاجر و بومی پرنده، ماهی، لاک پشت های دریایی، سخت پوستان و دیگر حیوانات است.
اتو والکس (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه، کمدین، کارگردان فیلم، کاریکاتوریست، فیلم نامه نویس و خواننده اهل آلمان است. شناخته شده ترین علامت تجاری او «اوتیفانتن» (Ottiphants) است، شخصیت های کمیک فیل مانندی که خودش طراحی کرده است. آن ها روی جلد اولین آلبوم منتشر شده او نقش بستند. وی دانش آموخته رشته «آموزش هنر» در دانشگاه هنرهای زیبای هامبورگ است. در سال ۲۰۰۰، والکس با اوا هاسمن در یورک، بازیگر متولد ۱۹۷۲، ازدواج کرد. طبق گفته خودشان، آنها ازدواج باز داشتند و اغلب در مکان های مختلف زندگی می کردند. این زوج رسماً در اوایل نوامبر ۲۰۱۱ از هم جدا شدند و در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۲ طلاق گرفتند. والکس در هامبورگ-بلانکنز زندگی می کند و رسماً به عنوان یکی از شهروند حوزهٔ انتخاباتی هامبورگ ثبت شده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گریمه شده است.
مورنگا () یک فیلم درام آلمانی است که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد و در سی و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم برلین به نمایش درآمد. از بازیگران آن می توان به ژاکوس برور، آرنولد وسلو، و ورنن دابچف اشاره کرد. این فیلم بر پایهٔ رمان مورنگا اثر اووه تیم ساخته شده است و به وقایع پس از جنگ بوئر دوم می پردازد.
لوته در وایمار () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ایگون گونتر است بر اساسِ رمانی به همین نام که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۵ به نمایش درآمد.
توما لانگمن (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم، بازیگر، فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "روزهای افتخار"، "شب و روز"، "آستریکس در المپیک"، "استریکس و اوبلیکس علیه سزار"، ""، "بلوبری"، "غریزه جنایت"، "لحظه ای جنون"، "جستجو" و "آرتیست" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن تهیه کنندگان آمریکا برای بهترین فیلم، جایزه سزار بهترین فیلم، جایزه بفتای بهترین فیلم و جایزه اسکار بهترین فیلم هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار شده است.
یورای یاکوبیسکو (؛ ۳۰ آوریل ۱۹۳۸ – ٢۴ فوریهٔ ٢٠٢٣) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل اسلواکی بود. سبک هنری او از نوع واقع گرایی جادویی بود و منتقدان و روزنامه نگاران در سال ۲۰۰۰ میلادی، او را بهترین کارگردان اسلواک در قرن بیستم لقب دادند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "باتوری" اشاره نمود.
نیکلاس کلسانتو (؛ – ) بازیگر و کارگردان تلویزیونی ایتالیایی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در دانشگاه برایانت تحصیل کرد و در جریان جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "آیرونساید"، "بونانزا"، "خیابان های سان فرانسیسکو"، "هاوایی فایو-او"، "ستوان کلمبو"، "چیرز"، "توطئه خانوادگی" و "گاو خشمگین" اشاره کرد.
مدل آی اس-ال ام یا مدل هیکس-هانسن از مهم ترین منحنی های علم اقتصاد در شاخهٔ اقتصاد کلان است که در کوتاه مدت و در یک اقتصاد بسته، رابطهٔ بین نرخ بهره و بازار دارایی را نشان می دهد. این مدل از تقاطع منحنی های «سرمایه گذاری-پس انداز» (IS) و «رجحان نقدینگی-عرضهٔ پول» (LM) حاصل شده و یک «تعادل عمومی» را نشان می دهد. در این تعادل منحنی LM تعادل در بازار پول را نشان می دهد و منحنی IS تعادل در بازار کالا را بر می گیرد. مدل IS-LM اثر شوک های مختلف تقاضا (از جمله سیاست پولی و سیاست مالی) را بر تولید نشان می دهد و در نتیجه توضیحی از تغییرات درآمد ملی در کوتاه مدت، زمانی که قیمت ها ثابت یا چسبنده هستند، ارائه می دهد. از این رو، این مدل می تواند به عنوان ابزاری برای پیشنهاد سیاست های مناسب مورد استفاده قرار گیرد. این مدل همچنین در مدل های جامع تری همچون مدل AD-AS، به عنوان یکی از اجزای سازندهٔ بخش تقاضای اقتصاد استفاده می شود. این مدل توسط جان هیکس در سال ۱۹۳۷ توسعه یافت، و بعداً توسط ، به عنوان بازنمایی ریاضی نظریهٔ اقتصاد کلان کینزی گسترش پیدا کرد. این چارچوب بین دههٔ ۱۹۴۰ و اواسط دههٔ ۱۹۷۰، پیشرو تجزیه و تحلیل اقتصاد ک
لان بود. هرچند امروزه پذیرفته شده که این مفهوم ناقص است و برای همین عمدتاً در تدریس سطوح پیشرفتهٔ اقتصادی و تحقیقات اقتصاد کلان مورد استفاده نیست، اما هنوز هم یک ابزار مقدماتی آموزشی مهم در اکثر کتاب های درسی اقتصاد کلان دوره کارشناسی است. حالت میانهٔ کینز منحنی IS و نظریهٔ رجحان نقدینگی منحنی LM را شرح می دهد. از منحنی های IS و LM الگوی IS-LM به دست می آید که به کمک ان، منحنی تقاضای کل را تفسیر می کنیم. منحنی تقاضای کل بخشی از الگوی عرضه کل و تقاضای کل است که اقتصاددانان برای توضیح و تفسیر نوسانات کوتاه مدت اقتصادی از ان استفاده می کنند. منحنی IS مکان هندسی ترکیبات مختلفی از نرخ بهره و درآمد است که بازار کالاها و خدمات را به تعادل می رساند و منحنی LM نیز مکان هندسی ترکیبات مختلفی از نرخ بهره و درآمد است که بازار پول را به تعادل می رساند. منحنی آی-اس (سرمایه گذاری-پس انداز). منحنی IS رابطه علیت را از نرخ بهره به سرمایه گذاری برنامه ریزی شده و سپس به درآمد ملی و تولید نشان می دهد. برای منحنی سرمایه گذاری-پس انداز، متغیر مستقل نرخ بهره و متغیر وابسته سطح درآمد است. منحنی IS به صورت نزولی رسم شده است که نرخ بهره
"r" در محور عمودی و GDP (تولید ناخالص داخلی: "Y") در محور افقی قرار دارد. منحنی IS نشان دهنده مکانی است که در آن کل مخارج (مخارج مصرف کننده + سرمایه گذاری خصوصی برنامه ریزی شده + خریدهای دولتی + صادرات خالص) با کل تولید (درآمد واقعی، "Y" یا تولید ناخالص داخلی) برابر است.
سایمن مک کورکیندل (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم و نویسنده اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "عیسی ناصری"، "شکارچی حرفه ای"، "شهر هالبی"، "مرگ بر روی نیل"، "آرواره ها ۳"، "فرماندهٔ پرواز"، "نیروی عظیم"، "یک کتاب بسته" و "شمشیر و جادوگر" اشاره کرد.
جف وایت (؛ زادهٔ ) هنرمند جلوه های ویژه است. او به ترتیب برای فیلم های انتقام جویان و نامزد جایزه هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار و نودمین دوره جوایز اسکار شد.
فیونا فولرتن (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل بریتانیا است. فولرتون شرکت املاک خودش را دارد که عمدتاً در لندن آپارتمان می خرد و مدیریت می کند. او همچنین ستون نویس چند روزنامه در مورد سرمایه گذاری در املاک است. او همچنین سفیر برند ریتیدپیپل دات کام، یک سایت بهسازی خانه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "نمایی به یک قتل"، "نیکلاس و الکساندرا"، "خطر قلب" و "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب" اشاره کرد.
دان کاسکارلی (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، فیلم بردار، فیلم نامه نویس، تدوین گر و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تصویر ذهنی"، "تصویر ذهنی ۲" و "" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه برام استوکر شده است.
آنتوان دو کون (؛ زادهٔ ) یک مجری تلویزیون، هنرپیشه، صداپیشه، خواننده و کارگردان فیلم اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تعطیلات مستر بین"، "" و مجموعه تلویزیونی "کَـمِـلوت" اشاره کرد.
در این مقاله همهٔ شخصیت های مجموعه تلویزیونی باب اسفنجی شلوارمکعبی معرفی شده است. باب اسفنجی یک سریال تلویزیونی انیمیشنی آمریکایی محصول شبکه نیکلودئون است که پخش آن از سال ۱۹۹۹ شروع شده و تاکنون ادامه دارد. از جمله سریال های کوتاه بوده و دارای طرفداران زیادی است به خاطر استقبال بسیار خوبی که از این کارتون شد، دست اندرکاران این مجموعه به فکر تهیه فیلم هایی از این شخصیت محبوب کارتونی شدند و اولین فیلم را در سال ۲۰۰۴ روانه بازار کردن که با استقبال خیلی خوبی روبرو شد، سپس دومین فیلم را در سال ۲۰۱۵ روانه بازار کردند و فیلم سوم نیز در اواخر سال ۲۰۲۰ منتشر شد. شخصیت های اصلی. توجه داشته باشید، این شخصیت ها شخصیت هایی هستند که در اکثر قسمت های سریال حضور دارند یا قسمت هایی از سریال به طور کامل به آن ها اختصاص داده می شود.
ژرژ دو کون (؛ – ) روزنامه نگار، گوینده اخبار، مجری رادیو و بازیگر اهل فرانسه بود. فرانسوا میتران رئیس جمهور پیشین فرانسه بابت مشارکت هنری اش به او نشان های لژیون دونور و شوالیهٔ ملی لیاقت اهدا نمود.
ژاکلین ژوبر (؛ – ) مجری تلویزیون و راوی اهل فرانسه بود. او به همراه آرلت آکار، از نخستین گویندگان تصویری (یا به اصطلاح «اسپیکرین ها») تلویزیون فرانسه پس از جنگ جهانی دوم به شمار می رفت. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ مجری مسابقه آواز یوروویژن بود و آغاز فعالیت های تلویزیونی هنرمند فرانسوی دوروته، از یکی از برنامه های تلویزیونی او بود.
بنوات گرولت (؛ – ) روزنامه نگار، فعال حقوق زنان و نویسنده اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ چندین نشان لژیون دونور شده است.
آوانویسی و بازنویسی یا ترانسکریپسیون () از اصطلاحات موسیقی است و به معنای مکتوب کردنِ یک قطعهٔ شنیداریِ موسیقی است. به عبارتی دیگر، بازنویسی به معنای نت نویسیِ یک قطعهٔ شنیداری است که قبلاً نت نویسی نشده است. برای مثال، نت نویسیِ یک بداهه نوازیِ جَز یا موسیقی یک بازی کامپیوتری. هنگامی که یک موسیقی دان، نُتِ موسیقیِ ضبط شده ای را بر روی کاغذ می نویسد، گفته می شود که او ترانسکریپسیونِ موسیقاییِ آن قطعه را انجام داده است. بازنویسی همچنین ممکن است به معنای نوشتن یک قطعه موسیقی به صورت تک نوازی یا برای سازهای یک گروه موسیقی یا سازهای دیگری غیر از آنچه در ابتدا در نظر گرفته شده بود، باشد. مثال خوب در این مورد سمفونی های بتهوون اثر فرانتس لیست است که برای پیانو تنظیم شده است. بازنویسی به این معنا گاهی اوقات «تنظیم» نامیده می شود. اگرچه کسانی که از بازنویسی های دقیق صحبت می کنند، به اقتباس از اصلِ اثر وفادار هستند، در حالی که در «تنظیم ها» جنبه های قابل توجهی از قطعهٔ اصلی ممکن است تغییر کند. نمونه های دیگری از بازنویسی، در حیطهٔ موسیقی شناسی قومی و از سنت های شفاهی موسیقی محلی است. به عنوان مثال بلا بارتوک و رالف وا
ن ویلیامز به ترتیب موسیقی های محلی مجارستان و انگلستان را بازنویسی کرده اند، یا آهنگساز فرانسوی الیویه مسیان، آوای پرندگان در طبیعت را رونویسی و آن را در بسیاری از آثار خود گُنجاند. بازنویسی صدای طبیعت نیاز به شناخت دقیق از درجات گام، ارتفاع صوتی و تحلیل هارمونیک از صدای طبیعت دارد. در موسیقی پاپ و راک دو نوع بازنویسی وجود دارد. در شکل اول، تک نوازان گیتار نت های موسیقی یا ملودی بخش های دیگر را بازنویسی می کنند. شکل دوم توسط ناشران صورت می گیرد که نت های گیتار و خطوط باس یا موسیقی های متن فیلم ها را بازنویسی و در قالب کتاب منتشر می کنند. ناشران همچنین موسیقی های محلی و عامیانه را برای پیانو، گیتار و آواز (با مخفف PVG) بازنویسی کرده که شامل: خط ملودی، همراهی پیانو، برچسب نمادهای آکورد برای گیتار و متن آواز در زیر خط ملودی است. آوانویسی. آوانویسی، ثبتِ موسیقی با علامت های ثبت شده است. محمدتقی مسعودیه در کتاب "مبانی اتنوموزیکولوژی" «آوانویسی» را معادل «ترانسکریپسیون» به کار برده است. او در این باره نوشته است: «ثبت موسیقی با استفاده از علائم الفبایی قدمت زیادی دارد. قدیمی ترین نمونه های ثبت موسیقی تا حدود تحقیقات
کنونی در فرهنگ بابل، یهودیت کهن، فرهنگ ودایی، مصر و یونان باستان و سایر فرهنگ ها وجود داشته است. موسیقی این فرهنگ ها ظاهراً با استفاده از علائم الفبایی رایج ثبت می شده است. فرهنگ اسلام نیز از حروف الفبا به منظور ثبت موسیقی بهره برداری نموده است. مسلماً فرهنگ هایی که فاقد هرگونه علائم الفبایی به منظور خواندن و نوشتن هستند هیچ گونه خط موسیقی هم ندارند. پشتوانهٔ سنت موسیقی این فرهنگ ها حافظه است. در واقع هدف اصلی ثبت موسیقی های غیر غربی، یادآوری دوبارهٔ ملودی هاست زیرا این موسیقی ها صرفاً قابل استماعند و نه ثبت.» بازنویسی. ترانسکریپسیون هم چنین به معنای آرانژمان یا بازنویسیِ یک اثر موسیقی برای یک ساز، یک گروه سازی یا یک گروه آوازی است و می بایست به غیر از آنچه که در اصل نوشته شده، باشد. برای مثال می توان گفت بیشترِ آثارِ ارکسترال که برای سازهای ارکسترسمفونیک نوشته شده اند، برای پیانو نیز تنظیم شده اند. به بیانی دیگر، ترانسکریپسیون بازنویسی یک اثر است، به طوری که یک قطعهٔ نوشته شده برای اجرا، با سازهای دیگر تنظیم شود. این لغت در زبان ایتالیایی (ترانسکریپسیونِن) به معنای نسخه نویسی یا برگردانِ متنی از صورتی به صو
رتِ دیگر است به طوری که خصوصیات اصلی اثر از جمله: ریتم، هارمونی و ملودی حفظ شود. در موسیقی کلاسیک. در بازنویسی آثارِ موسیقی کلاسیک، برخی از آهنگسازان با ایجاد نسخه های یکسان از قطعات آهنگساز قبلی، ضمن اضافه کردن خلاقیت خود، با استفاده از صداهای کاملاً جدید ناشی از تفاوت سازها، ادای احترام به آهنگسازانِ آن قطعات کرده اند. از نمونه های شناخته شده در این زمینه، می توان به تنظیم قطعهٔ تابلوهای نمایشگاه اثر مودست موسورگسکی توسط موریس راول، برای ارکستر اشاره نمود که در اصل برای پیانو نوشته شده بود. همچنین آنتون وبرن شش قسمت از قطعهٔ ریچرکار ساختهٔ یوهان سباستیان باخ را برای ارایهٔ یک ساختار تحلیلی از اثر و با استفاده از موتیف ها، ملودی ها و سازهای مختلف، تنظیم کرده است. در این گونه از بازنویسی، قطعهٔ جدید می تواند همزمان از صداهای اصلی تقلید کند و در عین حال با استفاده از تمام مهارت های فنیِ یک آهنگساز مسلط، به گونه ای برای سازهای جدید بازنویسی شود که به نظر برسد آن قطعه از ابتدا برای آن صداها نوشته شده است. اما برخی از بازنویسی ها و تنظیم ها صرفاً به دلایل شرایط عملی یا محیطی موجود، انجام می شود. به عنوان مثال در
دوران موتسارت، اورتورها و ترانه ها از اپراهای محبوب وی برای ارکستر بادی بازنویسی شد؛ زیرا این گروه ها شیوه های متداول برای سرگرمی های مردمی در اماکن عمومی بودند، موتسارت خود این کار را در اپرای دون ژوان انجام داد و برای گروه های کوچک بادی نیز چندین اپرای دیگر، از جمله اپرای عروسی فیگارو را بازنویسی کرد. نمونهٔ دیگر ایگور استراوینسکی است، وی بالهٔ پرستش بهار را برای پیانو با چهار دست تنظیم کرد که در تمرین های باله از آن استفاده می شود. امروزه نوازندگانی که در کافه ها یا رستوران ها فعالیت می کنند، گاهی بازنویسی ها یا تنظیم هایی که برای گروه های بزرگتری از سازها نوشته شده بوده را اجرا می کنند. نمونه های دیگر این نوع بازنویسی عبارتند از: تنظیم باخ از «کنسرتو برای چهار ویولن» اثر آنتونیو ویوالدی برای چهار ساز شستی دار و ارکستر. تنظیم موتسارت از بعضی فوگ های باخ (کلاویه خوش آهنگ) برای تریو. تنظیم بتهوون از فوگ بزرگ برای دوئت پیانو که در اصل کوارتت زهی بوده است و تنظیم کنسرتو ویولن برای کنسرتو پیانو. تنظیم فرانتس لیست از بسیاری آثار ارکسترال آهنگسازان دیگر مانند: سمفونی های بتهوون برای پیانو. تنظیم چایکوفسکی از چهار
قطعهٔ پیانویی موتسارت در یک مجموعهٔ سوئیت ارکسترال به نام «موتسارتینا». تنظیم ارکستراسیون مجددِ گوستاو مالر از سمفونی های روبرت شومان و تنظیم آرنولد شونبرگ از «کوئینتت پیانو» اثر برامس، و «پرلود و فوگ برای ارگ» اثر باخ برای ارکستر. از زمانی که پیانو به یک ساز محبوب تبدیل شد، آثار بزرگی از بازنویسی ها و تنظیمات پیانویی، از قطعاتِ ارکسترال و مجلسی پدید آمده است. این موارد گاهی اوقات «ساده شده برای پیانو» خوانده می شوند، زیرا تعددِ سازها در یک قطعهٔ ارکسترال (که می تواند تا ۲۴ بخشِ سازیِ جداگانه به طور همزمان اجرا شوند)، باید به آنچه که یک پیانیست (یا گاهی دو پیانیست بر روی ۱ یا ۲ پیانو)، می تواند اجرا کند، کاهش یابد. مانند تنظیم های مختلف جرج گرشوین برای راپسودی آبی. اغلب آثارِ «ساده شده برای پیانو»، به منظورِ همراهی گروه کر و برای تمرین یا اجرا با یک کیبورد استفاده می شود. همچنین بسیاری از آثار ارکسترال برای ارکستر بادی بازنویسی شده اند. ابزارهای بازنویسی. نرم افزار نت نویسی. از زمان ظهور انتشار دسکتاپ، موسیقی دانان توانستند نرم افزار نت نویسی موسیقی را بدست آورند که می تواند تجزیه و تحلیل ذهنی کاربر از نت را
دریافت کند و سپس آن نت ها را به صورت استاندارد قالب بندی و برای چاپ شخصی یا انتشار حرفه ای پارتیتور، ذخیره کند. برخی از نرم افزارهای موسیقی می توانند به جای وارد کردن دستی نت ها، یک پروندهٔ میدی (Midi) یا استاندارد میدی فایل (SMF) را به عنوان ورودی بپذیرند. این نرم افزارهای کاربردی می توانند پارتیتورهای نگاشته شده را به فرمت های «EPS»، «PNG» و «SVG» تبدیل و به عنوان خروجی ارائه دهند. در اکثر این نرم افزارها یک بانک صوتی وجود دارد که به کاربر اجازه می دهد برای اطمینان و تأیید پارتیتور، آن را پخش کرده و بشنود. نرم افزار کندکننده. پیش از اختراع ابزار نت نویسی دیجیتال، موسیقی دانان معمولاً قطعه موسیقی یا نوار ضبط شده را کُند می کردند تا بتوانند خطوط ملودی و آکورد را با سرعت کندتر و قابل هضم تر بشنوند. مشکلی که در این رویکرد وجود داشت این بود که کم کردن سرعت، کوک قطعه را نیز تغییر می داد، بنابراین پس از نت نویسیِ یک قطعه، مجبور بودند آن را دوباره به گام اصلی و صحیح انتقال دهند. نرم افزاری که برای کم کردن تمپوی موسیقی بدون تغییر زیروبمی موسیقی طراحی شده است می تواند در هنگام بازنویسی، برای تشخیص کوک، ملودی ها، آکو
رد، ریتم و متن ترانه بسیار مفید باشد. با این حال، بر خلاف تأثیر آهسته کنندگی در یک نوار کاست یا صفحهٔ گرامافون، در این نرم افزارها کوک و اُکتاو اصلی نت ها به همان صورت باقی می مانند و زیروبمی صدا به پایین یا بم تغییر نمی کنند. این فناوری به اندازه ای ساده است که در بسیاری از برنامه های نرم افزاری رایگان، موجود است. این نرم افزارها به طور کلی برای دستیابی به این هدف، از یک فرایند دو مرحله ای عبور می کند. ابتدا فایل صوتی با سرعتی پایین تر از فایل اصلی پخش می شود. این همان تأثیر پخش نوار یا ضبط به صورت سنتی با سرعت آهسته تر را دارد، کوک پایین می آید به این معنا که موسیقی می تواند مثل یک گام متفاوت به نظر برسد. مرحله دوم استفاده از پردازش سیگنال دیجیتال است تا کوک را به سطحِ کوک یا گام اولیه برگرداند. نرم افزار ردیابی چندصدا. برخی از نرم افزارهای تجاری تقریباً می توانند ملودی های اصلی را در ضبط های موسیقیِ چندصدایی ردیابی کنند. در این نرم افزارها، ردیابیِ نت ها دقیق نیست و کاربر باید قبل از تعیین فرمت و ذخیره در پروندهٔ مربوطه، یا تبدیل آن به استاندارد میدی، نت ها را به صورت دستی ویرایش کند. همچنین برخی از نرم اف
زارهای ردیابی، این امکان را می دهد که فهرست نت های ردیابی شده در هنگام پخش، به صورت تصویری نشان داده شوند. بازنویسی خودکار موسیقی. اصطلاح «بازنویسی خودکار موسیقی» اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط محققان صوتی «جیمز ا. مورِر»، «مارتین پیسچالسکی» و «برنارد گالر» استفاده شد. این دانشمندان با آگاهی از مهندسی صوتی دیجیتال، معتقد بودند که کامپیوتر می تواند برای تجزیه و تحلیل یک موسیقی دیجیتال ضبط شده، برنامه نویسیشود. به گونه ای که می شود از این طریق خط های ملودیک، الگوی آکوردها و فیگورهای ریتمیک سازهای کوبه ای را تشخیص داد. عمل بازنویسی خودکار موسیقی مربوط به دو فعالیت جداگانه است: انجام تجزیه و تحلیل یک قطعه موسیقی و چاپ پارتیتور، بر اساس آن تجزیه و تحلیل. این یک هدف ساده نبود، اما هدفی بود که حداقل برای سه دههٔ دیگر، تحقیقات دانشگاهی را برای این امر ترغیب می کرد. به دلیل ارتباط نزدیکِ علمیِ گفتار با موسیقی، بسیاری از تحقیقات دانشگاهی و تجاری که به سمتِ ساخت فن آوری بازشناسی گفتار با تأمین مالی بیشتر هدایت شدند، می توانند در تحقیقات مربوط به فن آوریِ تشخیص موسیقی باز استفاده شوند. در حالی که بسیاری از موسیقی دانان و مرب
یان اصرار دارند که انجام دستی بازنویسی، یک تمرین ارزشمند برای پیشرفت موسیقی دانان است، اما انگیزه برای «بازنویسی خودکار موسیقی» نیز به اندازهٔ انگیزه برای بازنویسی نتِ موسیقی به صورتِ دستی، وجود دارد: موسیقی دانانی که مهارت بازنویسی ندارند، می توانند نت موسیقی یا نمودار آکورد را جستجو کرده و به سرعت بیاموزند که چگونه یک آهنگ را اجرا کنند. مجموعه ای از ابزارهای ایجاد شده توسط این تحقیقِ در حال انجام، می تواند کمک بزرگی به موسیقی دانان کند. از آنجا که موسیقی های ضبط شده زیادی وجود دارد که نتِ نوشته شده ندارند، یک برنامهٔ «بازنویسی خودکار موسیقی» می تواند نسخه هایی را ارائه دهد که در غیر این صورت، نت نوشته شدهٔ آنها در دسترس نبودند. تا به امروز هنوز هیچ برنامهٔ نرم افزاری نتوانسته به طور کامل تعریف «جیمز مورر» از بازنویسی موسیقی را تکمیل کند. با این حال دنبال کردن بازنویسی خودکار موسیقی، باعث ایجاد بسیاری از برنامه های نرم افزاری شده است که می توانند به بازنویسی دستی کمک کنند. بعضی از آنها می توانند ضمن حفظ زیروبمی و اکتاو، موسیقی را کند کنند، بعضی دیگر می توانند لایه های ملودی ها را مشخص کنند، برخی می توانند تغ
ییرات آکورد را شناسایی کنند و برخی دیگر نیز می توانند ضرب موسیقی را ردیابی کنند. «بازنویسی خودکار موسیقی» به طور اساسی شامل شناسایی و تعیینِ زیروبمی صدا و کشش نت های اجرا شده است و این موضوع مستلزمِ ردیابی زیرو بمی و نقطهٔ شروعِ نت ها است. پس از این مرحله، اطلاعات در قالب نت نویسیِ سنتی رایج، نوشته می شود. پردازش سیگنال دیجیتال شاخه ای از مهندسی است که ابزارها و الگوریتم های مورد نیاز برای تجزیه و تحلیل ضبط دیجیتالی را از نظر زیروبمی (تعیین نت در سازهای ملودیک) و مقدار انرژیِ صداهای فاقدِ زیرو بمی (در سازهای کوبه ای) را به مهندسان نرم افزار ارائه می دهد. در این عمل، موسیقی هایی که با سرعتِ مشخص، ضبط شده اند، بصورت نمونه (سمپل) درآمده و داده های فرکانسی آن، درهر فرمتی از موج دیجیتال، در رایانه ذخیره می شوند. این قالب نشان دهندهٔ صدا با نمونه برداری دیجیتال است. تشخیص ارتفاع. تشخیص ارتفاع به منظور یافتن نت های انفرادی است که ممکن است ملودی یک موسیقی را ایجاد کرده، یا نت های یک آکورد را شناسایی کند. هنگامی که روی یکی از شستی های پیانو فشار می آید، صدایی که شنیده می شود، فقط ارتعاش یک فرکانس نیست. بلکه ترکیبی از
ارتعاشات صوتی مختلف است که با ریاضیات این فرکانس ها مرتبط است. عناصر این ترکیب از ارتعاشات را هارمونیک می نامند. به عنوان مثال اگر کلید میانی نت دو (C4) در پیانو را فشار دهیم، عنصر هارمونیک این نت انفرادی با ۲۶۱٫۶ هرتز شروع می شود و دومین هارمونیک بر اساس فرکانس پایه، ۵۲۳ هرتز است. به همین ترتیب سومین هارمونیک ۷۸۵، چهارمین ۱۰۴۶، و غیره خواهد بود. هارمونیک های بعدی مَضرَب های عدد صحیح از فرکانس پایهٔ ۲۶۱٫۶ است. مانند: از چپ به راست(۲x۲۶۱٫۶=۵۲۳, ۳x۲۶۱٫۶=۷۸۵, ۴x۲۶۱٫۶=۱۰۴۶). در حالی که فقط در حدود هشت صدای هارمونیک برای ایجادِ مجددِ نت مورد نیاز است، اما تعداد کل هارمونیک های این مجموعهٔ ریاضی می تواند بزرگ تر باشد، اگرچه هر چقدر عدد هارمونیک بالاتر باشد، اندازه و سهم هارمونیک آن ضعیف تر است. برخلاف مشاهدات، ضبط موسیقی در پایین ترین سطح فیزیکیِ خود، مجموعه ای از نت های انفرادی نیست، بلکه در واقع مجموعه ای از هارمونیک های انفرادی است. به همین دلیل تا زمانی که کلِ هارمونیک های ضبط تا حدی که بازآفرینی شده است، می توان با مجموعه های مختلف سازها و نت های اختصاص داده شده آنها، ضبط هایی با صدای بسیار مشابه ایجاد کرد و م
هم نیست که از کدام ساز یا از چه نُتی استفاده شده است. اولین قدم برای شناسایی نت ها تبدیل داده های دیجیتالی پروندهٔ صوتی از حوزه زمان به دامنهٔ حوزه فرکانس است که اندازه گیری فرکانس های مختلف را در طول زمان امکان پذیر می کند. تصویر گرافیکی ضبط صدا در حوزهٔ فرکانس، «طیف سنج» یا «سونوگرام» نامیده می شود. یک نت موسیقی، به عنوان ترکیبی از هارمونیک های مختلف، در طیف سنجی مانند یک شانهٔ عمودی قرار می گیرد که با دندانه های انفرادی از شانهٔ هارمونیک های مختلف همراه است، همچنین مقادیری از فرکانس متفاوت آنها را نیز نشان می دهد. تبدیل فوریه روشی ریاضی است که برای ایجاد «طیف سنج» از داده های دیجیتال پروندهٔ صوتی استفاده می شود. وظیفه بسیاری از الگوریتم ها تشخیص نت و جستجوی طیف سنج برای وقوع چنین الگوهای شانه ای (ترکیبی از هارمونیک ها) ناشی از نت های انفرادی است. هنگامی که الگو و شکل خاصِ یک نت هارمونیک مشخص شد، می توان سطح زیروبمی را با موقعیت عمودی الگوی شانه ای، بر روی طیف سنج اندازه گیری کرد. در اصل دو نوع موسیقی متفاوت وجود دارد که تقاضاهای بسیار متفاوتی برای الگوریتم و تشخیص ارتفاع صوتی ایجاد می کنند: ابتدا موسیقی مو
نوفونیک و سپس موسیقی پولی فونیک. موسیقی مونوفونیک یک قطعهٔ ساده است که فقط یک ساز، تنها یک نت را پخش می کند، در حالی که موسیقی پولی فونیک می تواند چندین ساز و آواز را به طور همزمان پخش کند. تشخیص ارتفاع صوتی در ضبط مونوفونیک یک کار نسبتاً ساده بود و فناوری آن، اختراع تیونرهای گیتار را در دهه ۱۹۷۰ امکان پذیر کرد. با این حال تشخیص ارتفاع صوتی بر روی موسیقی پولی فونیک کار بسیار دشواری است زیرا تصویر طیف سنجی آن به دلیل تعدد الگوهای شانه ای با هم، تداخل ایجاد می شود و مانند یک تودهٔ مبهم به نظر می رسد که ناشی از هارمونیک های مختلف هر نت است. روش دیگر کشف ارتفاع که هدفش موسیقی مونوفونیک است، توسط «مارتین پیسچالسکی» در رابطه با ایدهٔ «برنارد گالر» (تجزیه و تحلیل دیجیتال) در دهه ۱۹۷۰ اختراع شد و از آن زمان به بعد بسیار مورد توجه قرار گرفته است. نکتهٔ اصلی در این روش تشخیص ارتفاع توسط گوش انسان است. این فرایند تلاش می کند با پیدا کردن تنها چند مورد از بلندترین هارمونیک ها در یک لحظه معین و به صورت تقریبی، زیست شناسی داخلی گوش انسان را تقلید کند. در این روش، شناخت یک مجموعهٔ کوچک از هارمونیک ها، شناسایی مجموعهٔ بزرگی
از همهٔ هارمونیک ها را ممکن می سازد و با کشف محتمل ترین سطح زیروبمی، بخش زیادی از دیگر هارمونیک ها را ارایه می دهد. تا به امروز شناسایی نت های ضبط شدهٔ پولی فونیک به طور کامل برای مهندسان صوت به عنوان یک رمز و راز باقی مانده است، اگرچه آنها با اختراع الگوریتم ها موفق شدند بخشی از نت های ضبطِ پولی فونیک مانند «ملودی» یا «خط باس» را کشف کنند، اما همچنان برای پیشرفت در شناسایی کامل آن، تلاش می کنند. تشخیص ضرب. ردیابی بخش ضرب، درک و دریافت فاصلهٔ زمانی ضرب ها در موسیقی است. همچنین برای شناخت ضرب ها می توان به وسیلهٔ «ضرب زدن با پا» یا «کف زدن با دست» زمانِ موسیقی را به دست آورد. ضرب ها اغلب یک واحد اساسی قابل پیش بینی در زمان، برای یک قطعه موسیقی است و تنها ممکن است در حین اجرا کمی متفاوت باشد. آهنگ ها برای تعیین سرعت موسیقی، چه سریع و چه کند، اغلب برای ضرب هایش از «تعداد ضرب ها در دقیقه» ( BPM) اندازه گیری می شوند. از آنجا که نت ها اغلب با ضرب یا با یک زیربخش ساده از فاصله زمانی ضربی شروع می شوند، نرم افزار ردیابی ضرب، این امکان را دارد که بهتر بتواند روی نت هایی که ممکن است به روش خام تشخیص داده شده اند، تفکیک