Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شاورزی پر رونق بوده است؛ بنابراین جمعیت انبوه در آنجا سکونت یافتند و در نتیجه روستاها و شهرها را پدیدآوردند. گرد آمدن مردم بسیار در آن خطّه حاصلخیز صدها سال پیش از میلاد مسیح، دولت هایی را به وجود آورد و تمدنی را در آنجا پی افکند. در دوران های پیش، نخستین تماسی که یمنی ها با خارج یافتند، در شمال عربستان بود و آن هنگامی بود که آشوریان راه بازرگانی یمن را به خطر انداخته بودند. همچنین فتوحات عظیم هخامنشی نیز ایشان را دچار خطر کرد. اما این حوادث صدمه ای به یمن وارد نکرد و اصولاً روابط یمن و اکثر عرب های جنوب با ایران بیشتر دوستانه بوده و انتشار دین مسیح در آن نواحی این دوستی را استوار کرد. حضرموت. به قولی ریشه نام حَضرَموت از حضر (حضور داشتن) و موت (مرگ) است، یعنی جایی که مرگ در آن حضور دارد. قول دیگری حضرموت را به «حضرموت بن یقطن بن عامر ابن شالخ» نسبت می دهد. نخستین پادشاهی که بر حضرموت حکمران بوده است: «صدقی ایل» نامیده می شده است. ایشان حکمران حضرموت و دولت معین باهم بوده است. این پادشاه در سال ۱۰۲۰ پیش از میلاد بر این منطقه حاکم بوده است. شهر شَبوَه مرکز محصول بخور، پایتخت حضرموت بوده است. تمدن این سرزمین در
حدود پنج قرن پیش از میلاد شروع و به حدود قرن سوم میلادی ختم می شود. آثار و کتیبه هایی که در این ناحیه کشف شده نشان می دهد که تمدن حضرموت اساساً از تمدن یمن جدا نبوده است. ضمن حفریاتی که در معابد مربوط به قرن سوم و چهارم ق. م شده، مهره هایی به دست آمده که شبیه به مهره های ایرانی عصر هخامنشی و بعد از آن است. همچنین برخی از دانشمندان معتقداند که تمدن حضرموت و دیگر نقاط جنوب عربستان، به طور کلی، در آغاز تحت تأثیر تمدن بین النهرین بوده، سپس از قرن اول قبل از میلاد به سمت تمدن های حوزه مدیترانه و تمدن ایران متمایل شده است، زیرا روم و یونان و فارس با عربستان جنوبی تبادلات نزدیکی برقرار کرده بودند. قتبان. این دولت در جنوب غربی سرزمین یمن و جنوب دولت "سبا" و مشرق ربع الخالی و در نزدیکی حضرموت قرار داشته است. پایتخت دولت قتبان شهر (تمنع) یا " تمنا " که در وادی بیحان واقع است بوده که در نزدیکی (باب المندب) قرار داشته که اکنون بنام " کحلان " معروف است. مملکت قتبان در جنوب دولت معین و شمال حضرموت واقع و تا نزدیک سواحل اقیانوس هند ممتد و شاید قسمتی از سواحل اقصای جنوب غربی را نیز شامل بود. این مملکت یکی از دول عمده متمدن
عربستان جنوبی بوده و خاک سلطنت قدیم اوسان (یا قسمت اعظم آن) نیز که در جنوب غربی آن واقع و شهر معروفش دثینه جزو این مملکت بود و همچنین نواحی که مملکت حِمیر و قلمرو خداوندان قصر و قلعه ریدان " ظفار کنونی در سلطان نشین عمان در آنجا بر پاشد. آغاز تاریخ این دولت هم از سبا قدیمتر و با دولت معین معاصر است یا قدری بعد از ابتدای این دولت اخیر است و انقراض آن در سده دوم پیش از میلاد و به ظن قوی در حدود ۱۱۵ پیش از میلاد که مبدأ تاریخ دوره جدیدی در مملکت سبا است می باشد. امپراتوری اکسوم. امپراتوری اکسومیت که به گمان برخی، همان سرزمین ملکه سبا می باشد، احتمالاً رشد و توسعهٔ تکامل آفریقای بومی بود که بعدها اریتره امروزی، شمال اتیوپی، یمن، جنوب عربستان و شمال سودان را دربر گرفت. این امپراتوری الفبای مخصوص خود را داشت و اهرام و ستون های بزرگی را بنا نمود که هرم ابلیسک (Obelisk of Axum) از آن جمله است که همچنان پابرجاست. این اولین امپراتوری بزرگی بود که به مسیحیت گروید. پادشاهی معین. نخستین دولت معینیان است که پایتخت آن قرنو بود و بین سال های ۱۲۰۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد بر سرزمین یمن حکومت می کردند. سلطهٔ بازرگانی آنان چنان وسعت
داشت که از خلیج فارس تا کنار مدیترانه را فرا می گرفته است. دولت قتبان نیز در هزاره اول پیش از میلاد تأسیس شد و تا قرن دوم میلادی ادامه یافت و سرانجام توسط سبائیان برچیده شد. باستان شناسان از روی سنگ نوشته ها معلوم کرده اند که پادشاهان قتبان همچون سبا لقب مکرب داشتند یعنی نوعی قدرت روحانی و سیاسی را دارا بودند. دولتی هم که در حضرموت تأسیس شد پایتخت آن شبوه بوده و به واسطه برخورداری از تجارت کندر ثروت فراوانی داشته است. سبایی ها. در میان این دولت ها سبا دارای اهمیت خاص می باشد. قدرت سیاسی و نظامی و بازرگانی آنان توانست به تدریج حکومت های پراکنده جنوب را زیر پوشش حکومت مستقل و گسترده خود درآورد و دامنه سلطه خویش را تا به آفریقا بکشاند. سباییان ۹ قرن بر این منطقه حکومت کردند و منطقه نفوذ خود را گسترش دادند و راه بازرگانی اقیانوس هند به دریای سرخ و از آنجا به خلیج عقبه و پیرامون آن را در اختیار گرفتند. دورهٔ حکومت سباییان تا یکصد و پانزده پیش از میلاد تداوم یافت. سرانجام قوم سبا توسط حمیریان منقرض گردید. حمیر. دولت حمیریان که برخی راجع به آن به طور مستقل صحبت کردند را می توان به دو دوره تقسیم نمود: نخست اینکه پاد
شاهان دوره اول در آغاز پادشاهان سبا و ذوریدان نام داشتند که عنوانی شامل حکومت قتبیان و حمیر است ولی تدریجاً حکومت به حمیریان منتقل گردید و از این زمان به بعد دوره دوم و حکومت آنان آغاز شده است. دولت دوم تبابعه نام داشت که پایتخت ایشان شهر ظفار از سرزمین یمن بود و چون نام عمومی هر یک از فرمانروایان این سلسله تبع بوده است حکومت ایشان را تبابعه می گویند. این دولت از سال پانصد و پانزده پیش از میلاد تا پانصد و سی و یک میلادی طول کشید و سرانجام توسط حبشیان انقراض یافت. شاهنشاهی ساسانی. در زمان خسرو انوشیروان کار یمن یک سره شد و در رقابت میان ایران و روم، ایران پیروزی یافت. با چیرگی ایران بر جنوب عربستان در سال ۵۹۸-۵۹۷ میلادی یمن نیز به وسیلهٔ شاهنشاهان ساسانی به تصرف ایران درآمد و تا ظهور اسلام تابع حکومت ایران بود. شَهرَب (ساتراپ) ساسانیان در کل منطقه جنوب عربستان، باذان بود. قرون وسطی. صلیحیان. دودمانی بودند که در حدود سده ۵ق (سده ۱۱م) در یمن فرمانروایی داشتند. پس از پیروزی های ابتدایی اعراب، شبه جزیره عربستان از دیدگاه سیاسی و فرهنگی راکد ماند. همینکه فاطمیان در پایان سده ۱۰م در مصر برپایی یافتند و اماکن مقدس حج
از فرمانبرداری خلفای فاطمی را گردن نهادند، میان مصر و یمن روابط نزدیکی برقرار گشت و صلیحیون به عنوان پیروان دعوت اسماعیلی و دست نشاندگان اسمی خلفای فاطمی در یمن فرمانروایی کردند. دوران جدید. انقلاب یمن. اعتراضات سراسری در یمن مجموعه ای از راهپیمایی های خیابانی، اعتراضات و نافرمانی های مدنی علیه حکومت یمن و رئیس جمهور آن، علی عبدالله صالح است که از ۱۴ ژانویه ۲۰۱۱، در این کشور آغاز شده و در ۳ فوریه (روز خشم) مخالفین به اوج رسید که با برخوردهای خونین و خشونت آمیز حاکمیت با مردم معترض روبرو شده است. شدیدترین برخورد در ۱۸ مارس (جمعه خونین) بود که ۵۰ کشته و ۲۴۰ مجروح داشت. جنگ داخلی یمن. جنگ داخلی یمن نبردی است که از سال ۲۰۱۵ میلادی میان دو جناح که هریک خود را دولت یمن می داند با همراهی حامیان و متحدان آن ها درگرفته است. نبرد میان نیروهای دولت عبدربه منصور هادی و حراک جنوبی به مرکزیت عدن با نیروهای انصارالله و نیروهای طرفدار علی عبدالله صالح رئیس جمهور پیشین در جریان است. القاعدهٔ شبه جزیرهٔ عربستان و داعش نیز در پیکار حضور دارند و بخش هایی درون کشور و منطقه های کرانه ای را در دست دارند. پس از چند انفجار تروریستی د
ر ۲۹ اسفند ۱۳۹۳ (۲۰ مارس ۲۰۱۵) در صنعا که به کشته شدن بیش از صد نفر از جمله یکی از رهبران معنوی انصارالله انجامید نیروهای انصارالله ۲ فروردین ۱۳۹۴ (۲۲ مارس) به استان تعز رفتند و در ۵ فروردین (۲۵ مارس) با حمله به دیگر مناطق تعز و مخا و لحج را تصرف کردند و به دروازه های عدن پایگاه قدرت دولت هادی رسیدند. همان روز هادی از کشور گریخت و عربستان سعودی با ائتلافی به فرماندهی خود دست به حملهٔ نظامی زد و کوشید طی حمله های هوایی دولت یمن را بازگرداند. آمریکا نیز به پشتیبانی اطلاعاتی و آمادی (لجستیکی) مبارزات پرداخت. از ۲ مه دست کم ۴۰۰ غیرنظامی تنها در عدن کشته شده اند. اعتراضات ۲۰۱۴–۲۰۱۵. اعتراضات حوثی ها در یمن از مرداد ۱۳۹۳ (اوت ۲۰۱۴ میلادی) آغاز شد و با توافق ها و کش مکش های سیاسی پیش رفت سرانجام به تغییر حکومت با استفاده از زور و نیروهای مسلح شد که از نتایج آن برکناری رئیس جمهور توسط انصارالله و افزایش نمایندگان مجلس و جایگزین کردن آن با مجلس منحل شدهٔ پیشین بود در بهمن ماه (ژانویهٔ ۲۰۱۵ میلادی) انجامید. مخالفان غالباً این روند را کودتا می خوانند در حالی که خود آن ها و حامیانشان آن را انقلاب جرعه و ادامهٔ انقلاب بها
ر عربی یمن می نامند. طی انقلاب یمن در بهار عربی که در سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱ میلادی) آغاز شد علی عبدالله صالح رئیس جمهور یمن کنار رفت و منصور هادی معاون او از حزب اصلاح که گرایش اخوان المسلمین تسنن یمن دارند طی همه پرسی ای برای دورهٔ انتقالی به قدرت رسید. در زمان هادی که برای دورهٔ انتقالی آمده بود انتخابات ریاست جمهوری و مجلس برگزار نشد. مداخله نظامی در یمن. مداخلهٔ نظامی در یمن در ۲۵ مارس ۲۰۱۵ میلادی برابر ۶ فروردین ۱۳۹۴ با حملهٔ هوایی ائتلافی از کشورهای منطقه به رهبری عربستان سعودی به یمن با نام عملیات طوفان قاطعیت و به درخواست رئیس جمهور مستعفی و فراری یمن آغاز شد و از ۲ اردیبهشت با نام عملیات احیای امید ادامه یافت. هواپیماهای ۵ کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس (عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، کویت و بحرین) به همراه مراکش، مصر، اردن و سودان در این حمله مشارکت دارند و سومالی نیز اجازه استفاده از پایگاه های نظامی خود برای حمله را داده است. از پاکستان نیز برای پیوستن به ائتلاف دعوت شده اما آن ها هنوز تصمیم خود را در این مورد اعلام نکرده اند. قحطی در یمن. قحطی یمن یک قحطی در یمن است که از سال ۲۰۱۶ و پس از شروع
جنگ داخلی یمن و با حمله نظامی ائتلاف عربستان به یمن آغاز شده است و جان بیش از ۱۷ میلیون یمنی را تهدید می کند. بیش از ۳٫۳ میلیون کودک و زن باردار یا شیرده دچار سوءتغذیه شدید شده اند.
بنگلادش مدرن در سال ۱۹۷۱ پس از جدا شدن و دستیابی به استقلال از پاکستان در جنگ آزادی بخش بنگلادش به عنوان یک کشور مستقل شناخته شد. مرزهای این کشور با بخش عمده ای از منطقه باستانی و تاریخی بنگال در قسمت شرقی شبه قاره هند، جایی که قدمت تمدن در آنجا به بیش از چهار هزاره پیش می رود، مربوط به دوران مس سنگی است. تاریخچه این منطقه از نزدیک با تاریخ بنگال و تاریخ گسترده تر شبه قاره هند در هم تنیده است. مرزهای قدیمی بنگلادش در جنوب آسیا ناشناخته است. در کتابهای جغرافیا به اجتماعی از مردم که بنگا نامیده می شدند اشاره شده است. مهابهاراتا چندین درگیری را در این اجتماع ذکر می کند. مارکوپولو نیز در خاطرات خود به نام بنگلا اشاره می کند. تاریخ نگاران دیگری هم با نام های گوناگون به این منطقه جغرافیایی اشاره کرده اند ولی برای نخستین بار نام بنگال در دوران سلطنت اکبرشاه استفاده شد؛ هنگامی که استان شرقی موخالز به عنوان سوبا - بنگلا شناخته شد. در روزگار چیرگی بریتانیا بر هند بین سال های ۱۸۵۴–۱۸۷۴ بنگال شامل این قسمت ها بود: ۱-بنگال خاص؛ ۲- ایالت بیهار در هند کنونی و مناطق اریسا و چوتانگپور در غرب؛ ۳- قسمتی از دره سورما در شمال شرق
ی. ریشه شناسی. پادشاهی وانگا (همچنین به عنوان بانگا نیز شناخته می شود) در قسمت شرقی شبه قاره هند واقع شده بود و شامل بخشی از بنگال غربی، هند و بنگلادش امروزی است. وانگا و پوندرا در زمان باستان دو قبیله مسلط در بنگلادش بودند. دوره باستان. بنگال پیش از تاریخ. تاریخ آکسفورد هند به طور قاطع ادعا می کند که هیچ اطلاعات قطعی در مورد بنگال قبل از سده سوم پیش از میلاد وجود ندارد. اعتقاد بر این است که حرکات هندو-آریایی ها، دروییدی ها و مغولها از جمله قومی به نام وانگا به بنگال وجود داشته است. امپراتوری موریا. سلسله ای مقتدر در هند باستان که بین سال های ۳۲۱ تا ۱۸۵ پیش از میلاد فرمانروایی می کردند. سلسله موریای یا ماوریای هند بعد از سقوط امپراتوری هخامنشی بدست اسکندر یونانی در هند روی کار آمد. موریاها پس از سلسله ماگادها به قدرت رسیدند و در اوج قدرت بر تمامی شبه قارهٔ هند و بخش هایی از افغانستان و پاکستان ایران کنونی سلطه داشتند. بزرگترین شاه سلسله موریای هند آشوکا نوه چاندارگوپتا نام داشت. وی سراسر هند و افغانستان را به تصرف خود درآورد و در ترویج کیش بودا تلاش فراوان کرد او از بزرگترین فرمانروایان تاریخ هند است. پایتخت
شاهنشاهی موریا شهر پاتالی پوترا بود. چندراگوپتا موریا بنیان گذار این سلسله بود و مقتدرترین فرمانروای آن آشوکا شاه به بوداگرایی گروید. دین بودا در عهد این پادشاه مقتدر از حدود شبه قارهٔ هند تجاوز و توسط مبلغین از شمال غربی تا کشمیر و قندهار و کابل نفوذ کرد و متدرجاً به سواحل رود جیحون رسید. این امپراتوری در اساس از پادشاهی ماگادها در جلگه های هند و گنگ (ایالت کنونی بیهار، شرق اوتار پرادش و بنگال) پدید آمده بود که در شرق شبه قاره هند واقع بود. مرکز این امپراتوری، شهر کهن پاتالی پوترا بود که امروزه شهر پانتا نامیده می شود. این امپراتوری در ۳۲۲ سال پیش از میلاد مسیح توسط چاندراگوپتا مائوریا تأسیس شد. وی با سرنگون کردن سلسله ناندا به سرعت قدرت خود را به سوی غرب گسترش داد و با بیرون کردن نیروهای یونانی و ایرانی از خاک هند، دولت مستقل و مقتدر و فراگیری پدیدآورد. در ۳۲۰ پیش از میلاد این امپراتوری سراسر نیمه شمالی هند را در اختیار داشت و ساتراپهایی را که قبلاً در اختیار سربازان اسکندر بود به تصرف درآورد. اوایل قرون وسطی. امپراتوری گوپتا. یک سلسلهٔ هندی بود که در قرن چهارم میلادی در بیهار هند تشکیل شد و در قرن پنجم میل
ادی به دست هون ها از بین رفت. گپتائی ها دارای دو پایتخت بودند یکی در شمال هند به نام پاتلی پترا و دومی در هند مرکزی به نام اجین. گوپتاها (گپتاها هم نوشته اند) بین سال های ۳۲۰ تا ۵۵۰ بعد از میلاد حکومت می کردند. این دودمان بر اکثر خاک شبه قاره هند حکمرانی می کردند. بنیان گذار این سلسله ماهاراجا سری گوپتا بود. شمال هند در سده های ۴ تا ۶ میلادی زیر فرمانروایی امپراتوری گوپتا بود. آثار هنری این دوره بر هنر مناطق مجاور مثل جنوب شرقی آسیا، نپال، و آسیای مرکزی اثرگذار بوده است. امپراتوری پالا. امپراتوری نیرومندی در هند از ۷۵۰ تا ۱۱۷۴ میلادی بود. دودمانی بودایی از ناحیه بنگال در شرق شبه قاره هند بر این امپراتوری فرمان می راند؛ به همین دلیل، تمامی شاهان این امپراتوری پسوند "پالا" (পাল) را - که مخصوص زبان بنگالی بوده و به معنای نگهبان می باشد - در پایان اسامی خود استفاده می کردند. پالاها (فرمانروایان امپراتوری پالا) از سوی دشمنان خود به اربابان گودا مشهور بودند. پالاها همگی پیروان مکاتب بودایی مهایانه و وجره یانه بودند. گوپالا نخستین شاه این سلسله بود که در سال ۷۵۰ میلادی با انتخابات دموکراتیک به قدرت رسید. این انتخابا
ت به عنوان اولین انتخابات دموکراتیک در آسیای جنوبی پس از دوره مهاجاناپاداها شناخته می شود. گوپالا از ۷۵۰ تا ۷۷۰ میلادی حکومت کرد و موقعیت خود را - با گسترش قلمروش در سراسر بنگال - مستحکم نمود. عمر این دودمان بودایی تا چهار قرن بعد به طول انجامید و دوره ای ثبات داخلی و شکوفایی را در بنگال به ارمغان آورد. آنان معابد بسیاری بنا کردند و خلق آثار هنری در هند را به مرحله بالایی از زیبایی و شکوه رساندند. این امپراتوری در دوران حکومت دارماپالا و دواپالا به اوج قدرت خود رسید. دارماپالا قلمرو امپراتوری را به داخل شمال شبه قاره هند گسترش بخشید. دواپالا، جانشین دارماپالا، قلمرو و حیطه قدرت خود را به بخش بزرگی از آسیای جنوبی گستراند. وسعت امپراتوری او از شرق به آسام، از شمال غربی به کمبوجه (افغانستان امروزی) و دکن در جنوب رسید. قرون وسطایی - ظهور اسلام. تغلق شاهیان. سلسله ای مسلمان از سلاطین دهلی بودند که میان سال های ۷۲۰ تا ۸۱۵ هجری قمری نزدیک به یک صده بر بخش بزرگی از شبه قاره هند حکم راندند. تغلق به معنای سردار از واژه ترکی قتلغ برگرفته شده است که در هندی به این شکل درآمده است. بنیان گذار این سلسله فردی از قبایل ترک نو
احی مرزی آسیای مرکزی و شبه قاره هند به نام غیاث الدین تغلق بود. سلطه تغلق شاهیان بر دکن و بنگال از دست رفت و حسن گانگو با عنوان بهمن شاه بهمن شاهیان دکن و شمس الدین الیاس شاه، الیاس شاهیان بنگال را بنیان نهادند. الیاس شاهیان. سلسله ای مسلمان از سیستان بودند که در سده های ۸ و ۹ هجری حکومتی مستقل را در بنگال تشکیل دادند. این حکومت نخستین حکومت مسلمان است که بر سراسر بنگال حکم راند. برآمدن الیاس شاهیان سیستانی پایانی بود به دو سده و نیم درگیری دائمی میان حکمرانان محلی و برقراری آرامش و صلح در این سامان. در این دوره هنر و علم رونق گرفت و بازرگانی رواج یافت، همچنین ارتباط سیاسی و فرهنگی با دیگر کشورها سبب آمیختگی فرهنگ بومی بنگال با آنان گردید. ایشان به آبادانی نیز توجه داشته اند و آثار بسیاری از این دوره به جای مانده که آمیزه ای از معماری بنگالی، معماری ایرانی است. در دوره الیاس شاهیان علاوه بر زبان فارسی که در بنگال زبان حکومتی بود، به زبان بنگالی نیز بها داده شد، در همین دوره بود که سبک ریخته در ادبیات بنگالی توسط نور قطب عالم، صوفی چشتی پدید آمد، چنانچه مصرعی به فارسی و مصرعی دیگر به بنگالی می سرودند. الیاس شا
هیان با جمعیت هندوی بنگال روابط خوبی داشتند و در دوره ایشان هندوها به مناصب بالای درباری رسیدند. دوران استعمار. رنسانس بنگالی. یک جنبش فرهنگی، اجتماعی، فکری و هنری در منطقه بنگال در بخش شرقی شبه قاره هند در دوره امپراتوری هند، از قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم تحت سلطه هندوها بنگالی بود. می توان گفت که رنسانس بنگال با رجار رام موان روی (۱۸۷۵–۱۷۷۵) آغاز شده و با رابیندرانات تاگور (۱۹۴۱–۱۸۶۱) به پایان رسید، گرچه بسیاری از متفکران مانند ساتیاجیت رای (۱۹۲۱–۱۹۹۲) میراث فکری و خلاق منحصر به فردی داشته اند. بنگال قرن نوزدهم ترکیبی منحصر به فرد از اصلاح طلبان، محققان، بزرگان ادبیات، روزنامه نگاران، هواداران و دانشمندان میهنی بود که همگی به شکل تصویری از رنسانس شکل می گرفتند و گذار از «قرون وسطی» به «دوران مدرن» را ممکن ساختند. قحطی بنگال. در قحطی ۱۹۴۳ بنگال استان بنگال راج بریتانیا (بنگال غربی، ادیشا، بیهار و بنگلادش امروزی) در جریان جنگ جهانی دوم حدود ۳ میلیون نفر (بین ۱/۵ تا ۴ میلیون) از ۶۰ میلیون جمعیت بنگال بر اثر قحطی مردند. مرگ ها ناشی از گرسنگی، سوءتغذیه و بیماری بوده است. نیمی از قربانیان پس از در دسترس قرار گ
رفتن غذا در دسامبر ۱۹۴۳ بر اثر بیماری مردند. عقیده کلی اینست که علت قحطی، کاهش شدید تولید مواد غذایی و صادرات غلات به خارج است. گرچه برخی منابع این مطلب را رد می کنند. همانند قحطی های قبلی مشاغلی مانند هنرمندان یا مشاغل میان رده مانند نجار بیشترین آسیب را در قحطی دیدند، زیرا مردم تمام دارایی شان را خرج سیر شدن خود می کردند. قحطی همچنین خرابی اقتصادی و اجتماعی گسترده شد و میلیون ها نفر به فلاکت افتادند. نسل کشی بنگالی ها. نسل کشی بنگالی ها اشاره به کشتار مردم بنگالی ساکن پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) توسط نیروهای مسلح پاکستان غربی (پاکستان امروزی) و نیروهای جماعت اسلامی، یک گروه شبه نظامی اسلام گرای بنگلادشی، دارد که منجر به مرگ ۳۰۰ هزار تا ۳ میلیون نفر شد. همچنین به ۲۰۰ هزار تا ۴۰۰ هزار زن بنگالی نیز تجاوز شد؛ دلیل عمده آن این بود که علمای اسلامی گروه جماعت اسلامی، زنان بنگلادشی را «دارایی عمومی» اعلام کردند. در جریان این نسل کشی حدود ۸ تا ۱۰ میلیون نفر که بیشتر آن ها هندو بودند به کشور هند پناهنده شدند. جنبش پاکستان. در میان سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۱ میلادی یکی از ایالت های پاکستان بود که در منطقهٔ بنگال در شمال
خاوری شبه جزیره هند قرارداشت. این ایالت از خاک اصلی پاکستان جدا افتاده بود و برون بوم حساب می شد، در نهایت پاکستان شرقی در جریان جنگ آزادی بخش بنگلادش در سال ۱۹۷۱میلادی از پاکستان جدا شد و به صورت کشوری مستقل به نام بنگلادش درآمد. این کشور در زمان تسلط بریتانیا به شبه قارهٔ هند تا سال ۱۹۴۷ به عنوان پاکستان خاوری شناخته می شد، در ۲۶ مارس ۱۹۷۱ این کشور بعد از سال ها جنگ های داخلی با نام کشور مستقل «بنگلادش» از پاکستان اعلام استقلال کرد. با تجزیه هند بریتانیا در ۱۹۴۷، این ناحیه به دلیل مسلمان بودن اکثریت جمعیت به ایالت شرقی پاکستان مستقل تبدیل شد. پاکستان شرقی به خاطر فاصله ۱۶۰۰ کیلومتری از ایالت غربی اردوزبان و از نظر سیاسی حکمفرما، خود را قربانی بی عدالتی اقتصادی و قومی یافت. در ۱۹۷۱ این انزجار باعث بروز جنگ داخلی شد و کمک هند به نیروهای نامنظم بنگالی منجر به ایجاد جمهوری خلق بنگلادش (بنگال آزاد) مستقلی تحت رهبری شیخ مجیب الرحمن شد. دوره پاکستان. جنگ آزادی بخش بنگلادش. نام یک رویارویی مسلحانه میان پاکستان غربی (پاکستان امروزی) و پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) بود. این جنگ به تأسیس کشور بنگلادش انجامید. جنگ آزاد
ی بخش بنگلادش در ۲۶ مارس ۱۹۷۱ آغاز شد. در آن تاریخ، نیروهای پاکستان باختری به شهروندان بنگالی که خواستار استقلال بودند حمله ور شدند. اعضاء هنگ بنگال خاوری، تفنگ داران پاکستان خاوری، شهربانی پاکستان خاوری و دیگر نیروهای نظامی و شبه نظامی بنگالی به همراه شهروندان مسلح دست به شورش زدند و گروهی چریکی برای مبارزه با پاکستان باختری تشکیل دادند. این گروه، ارتش آزادی بخش بنگلادش ("موکتی باهینی") نام گرفت. طی ماه های متعاقب، هندوستان از نظر اقتصادی، نظامی و دیپلماتیک به یاری ارتش آزادی بخش بنگلادش شتافت. پاکستان در ۳ دسامبر ۱۹۷۱ به یک حمله پیشگیرانه به مرزهای غربی هند دست زد و این آغاز جنگ ۱۹۷۱ هند و پاکستان بود. سرانجام در ۱۶ دسامبر ۱۹۷۱ نیروهای پاکستان (غربی) مستقر در شرق، از ارتش هند و ارتش آزادی بخش بنگلادش شکست خوردند و بعد از این شکست، بزرگ ترین تسلیم اسرا پس از جنگ جهانی دوم رخ داد. دوران جدید. در ۱۸۷۵م هنگامی که ایالت آسام به وجود آمد، بخش های کاچار و سیلهت در دره سورما از بنگال جدا شد و به ایالت جدید واگذار گردید. در ۱۹۰۵م ایالت بنگال شرقی و آسام از ترکیب پانزده بخش از بنگال، ایالت آسام و ایالتهای کوچ بیهار،
تریپورا و منپور تشکیل شد و داکا، مقر دولت، ایالت جدید شد. ترور این شیخ در ۱۹۷۵ در نهایت منجر به قدرت رسیدن ژنرال ضیاءالرحمان شد و وی با انجام اصلاحاتی در قانون اساسی، کشوری اسلامی به وجود آورد. این ژنرال نیز خود در ۱۹۸۱ ترور شد و ژنرال ارشاد در ۱۹۸۲ به قدرت رسید. در ۱۹۸۶ حکومت نظامی ملغی گشت و با اصلاحاتی در قانون اساسی دولتی غیرنظامی زمام امور را به دست گرفت. به دنبال مدتی اغتشاش، ارشاد خلع و متهم به فساد شد. در مارس ۱۹۹۱، حزب ملی بنگلادش به رهبری بیوه ضیاء الرحمن، برنده انتخابات چندحزبی گردید. از آن زمان نظام حکومتی بنگلادش از محور رئیس جمهور به محور پارلمان تغییر یافته است.دولت «شیخ حسینه»، نخست وزیر این کشور، اعلام کرده که انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۴ میلادی زیر نظر دولت کنونی برگزار خواهد شد. ظل رحمان در ۱۱ فوریه سال ۲۰۰۹، که به عنوان دومین مقام ارشد حزب عوامی لیگ به شمار می رفت رئیس جمهور بنگلادش پس از ایجادالدین احمد شد. پست ریاست جمهوری در بنگلادش از سال ۱۹۹۱ که این کشور به نظام پارلمانی روی آورد، عمدتاً تشریفاتی بوده است ولی رئیس جمهور در دوره انتقال قدرت، اختیارات زیادی دارد. شورش تفنگداران. از تاریخ
۲۵ تا ۲۶ فوریه سال ۲۰۰۹ میلادی در داکا پایتخت بنگلادش شورشی از سوی گروه تفنگداران بنگلادش رخ داد. این گروه یک گروه شبه نظامی است که بیشتر به مرزبانی کشور بنگلادش می پردازد. این شورش به نارضایتی مرزبانان از شرایط حقوق و پیشرفت های حرفه ای آنها مربوط می شد. تفنگداران مرزی طی این روزها مقر اصلی واحدهای خود و یک مرکز خرید را در داکا اشغال کردند. در این حادثه دست کم یک تن کشته و ۹ تن زخمی شده اند. علت این قیام، اختلاف بر سر اضافه حقوق گزارش شده است. صدها سرباز، ساختمان های اشغال شده توسط شورشیان را محاصره کرده اند. در این میان، یک هیئت نمایندگی از سوی پلیس های شورشی، با شیخ حسینه، نخست وزیر بنگلادش دیدار کرد، تا خواسته های خود را مطرح سازد. حمله داکا. در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ میلادی، هفت فرد شبه نظامی بر یک نانوایی در محلهٔ گلشن در داکا پایتخت بنگلادش آتش گشودند. هم چنین آن ها تعدادی بمب پرتاب کردند، افرادی را به گروگان گرفتند و در تیراندازی با نیروهای پلیس، چند افسر پلیس را کشتند. ۲۸ نفر شامل ۱۷ خارجی، ۲ پلیس و ۶ فرد مسلح کشته شدند. یکی از مهاجمان دستگیر شد و ۱۳ گروگان توسط نیروهای مسلح بنگلادش آزاد شدند. به گفته با
زرس کل پلیس داکا همه مهاجمان شهروند بنگلادش بودند.
پارک چشم انداز در یک منطقهٔ حفاظت شده؛ (چک: chráněná krajinná oblast، کوتاه شده (CHKO)؛ اسلواکیایی: Chránená krajinná oblasť، کوتاه شده (CHKO)؛ لهستانی: Park Krajobrazowy; Slovene: krajinski park؛ اوکراینی: регіона́льний ландша́фтний (пейзаávтн as (пайзаáé körzet، به اختصار (TVK) نوعی منطقه حفاظت شده در کشورهای جمهوری چک، لهستان، اسلواکی، اوکراین، مجارستان و اسلوونی است. اینگونه پارک ها از وضعیت حفاظتی کمتری نسبت به یک پارک ملی برخوردارند و محدودیت ها و سخت گیری کمتری برای توسعه و استفادهٔ اقتصادی از آن ها اعمال می شود؛ (معمولاً طبقهٔ V، از دیدگاه IUCN). "پارک های چشم انداز"، مؤسسه های تفریحی محیطی با موقعیت محلی یا منطقه ای پشتیبان محیط هستند که با هدف حفاظت از مجتمع ها و چیزهای طبیعی معمولی یا منحصر به فرد طبیعی که در آنها وجود دارد، و همچنین برای فراهم کردن شرایط برای تفریح سازمان یافتهٔ مردم، ایجاد می شوند. "پارک های چشم انداز" با اختیار یا بدون داشتن اختیار در مورد عقب نشینی زمین پارک، یا برداشت وسایل، آب و دیگر اشیاء طبیعی از طرف صاحبان یا کاربران آنها، سازماندهی می شوند. در شرایطی که بازپس گرفتن یک قطع
ه زمین، آب و سایر بودنی های طبیعی برای پاسخ به نیازهای "پارک های چشم انداز" منطقه ضروری باشد، انجام آن به ترتیب تعیین شده توسط قانون آن کشور خاص انجام می شود. "پارک های چشم انداز" به اجرای چنین هدف هایی متکی و پایبند هستند:
تعهد بخشش کارزاری است برای تشویق افراد شدیداً ثروتمند به اهدای اکثریت ثروتشان به کنش های بشردوستانه. به تاریخ مه ۲۰۱۹، این تعهد ۲۰۴ امضاکننده به صورت فردی یا زوج از ۲۲ کشور دارد گرچه برخی از امضاکنندگان پس از امضا درگذشته اند. بیشتر امضاکنندگان تعهد میلیاردرند و تعهدهایشان بالای ۵۰۰ میلیارد دلار است. این تعهد تعیین نمی کند که پول به نحو خاصی یا در راستای خیریه یا کنش خاصی باید صرف شود و الزام قانونی هم در پی ندارد.
کوک نشور دوم یکی از پادشاهان سلسلهٔ سوکل مخ ها بوده است. کوک نشور دوم عمو زادهٔ یکی از پادشاهان این سلسله به نام تمتی هالکی بوده و در سال ۱۶۵۰ قبل از میلاد تمتی هلکی جای خود را به کوک نشور دوم داده است. به دلیل اینکه کوک نشور در زمان حکومتش بدون نائب سلطنه و به عنوان شاهزادهٔ شوش حکمرانی کرد قدرت سه گانه بدست آورد و عنوان شاه ایلام، فرماندار سیمایش و شوش را به او دادند. کوتیر شیلهه برادر یا عمو زادهٔ وی نیز در حدود سال ۱۶۳۵ قبل از میلاد جانشین وی شده است.
پلیمرهای واکنش دهنده به دما یا پلیمرهای حرارتی پلیمرهایی هستند که تغییر چشمگیر و ناپیوسته از خصوصیات فیزیکی آنها با دما که با تغییر آن تغییر می کند را نشان می دهند این اصطلاح معمولاً زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که خاصیت مورد نظر حلالیت در یک حلال معین باشد، اما در صورت آسیب دیدن سایر خواص نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. پلیمرهای گرماسنجی مربوط به طبقه مواد محرک پاسخگو هستند که بر خلاف مواد حساس به دما (برای کوتاه مدت و گرمازا) که به طور مداوم با شرایط محیطی تغییر می کنند، می باشند. به معنای دقیق تر، پلیمرهای گرماسنج، میزان شکاف مورد قبول بودن را در نمودار ترکیب دما خود نشان می دهند. بسته به اینکه امتزاج شکاف در دماهای بالا یا پایین پیدا شده است، به ترتیب دمای محلول انتقادی بالایی یا پایینی وجود دارد. (به صورت مختصر UCST یا LCST). تحقیقات عمدتاً روی پلیمرهایی تمرکز دارند که گرماگرایی را در محلول آبی نشان می دهد. سطوح امیدوارکننده در زمینه کاربرد عبارتند از: مهندسی بافت، کروماتوگرافی مایع، دارورسانی و جدایی زیستی. فقط چند کاربرد انگشت شمار تجاری وجود دارد، به عنوان مثال، صفحات کشت سلولی که با یک پلیمر