Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د شخصیتی فاقد اهمیت در خور را که حتی به ندرت مورد گریز منابع قرار گرفته بود، نامزد کسب قدرت نمود. اگرچه این واقعیت همچنان مورد توجه بود که اتحاد بخش شرقی و غربی فرمانروایی سلجوقیان، شخصیتی قدرتمند در نقش سلطان سلجوقی را می طلبد تا بر آن احاطه داشته باشد. حکمرانی یکپارچه و متحد، پیش از این واقعیت نپذیرفته بود چرا که عناصر قدرتمندی در سرزمین تحت سلطهٔ سلجوقیان مستقر بودند که با عدم تمایل به تمرکز قدرت در مرکز، از این امر ممانعت به عمل می آوردند. این دسته را افراد خاندان سلجوقی تشکیل می دادند و ترکمانان که طبیعتی آزاد و فاقد سلسله مراتب و انتظام داشتند، نیز در راستای اقدامات آنان عمل می نمودند و هرج و مرج می آفریدند. همراه با آنان، باید به بسیاری از سپهسالاران سلجوقی اشاره کرد که به اطاعت درآوردنشان منوط به حیات حکومت مرکزی قدرتمندی بود که نیروی نظامی حرفه ای و دائمی را تحت فرمان خویش داشته باشد. دو تن از همین دسته به نام های یاغی بسن و اردم، در قزوین خطبه به نام آلپ ارسلان جاری کرده و جانشینی وی را اعلام نمودند. در سمت دیگر، سلیمان در مقام ولیعهدی خویش از حمایت عمیدالملک کندری، وزیر طغرل، برخوردار بود چرا که شخ
ص وزیر ادامهٔ حیات و اقتدار سیاسی خویش را در گرو قدرت گیری سلیمان می دید و ستارهٔ بختش را با حکومت آلپ ارسلان رو به افول می یافت چرا که وزیر و ملازم دست پرورده ای همچون نظام الملک در رکاب وی حضور داشت. در جبههٔ مقابل، نظام الملک دوراندیش با تمام توان به حمایت از آلپ ارسلان و بازی در عرصهٔ قدرت پرداخت. سرانجام آلپ ارسلان با اتکا بر تجربیات زمامداری خویش در خراسان و اندوخته های نظامی خویش که به وضوح بر سلیمان برتری داشت، جبههٔ مقابل را سلیمان و عمیدالملک را شامل می شد، به قبول شکست و گردن نهان به اقتدارش واداشت. اگرچه گسترش سریع این اقتدار به تمام نواحی فرمانروایی به علت وجود مترصدان فرصتی همچون قتلمش و یارانش که در کوه های البرز واقع در جنوب دریای خزر به انتظار نشسته بودند، حیاتی می نمودند چرا که این دسته با هدف تسخیر قدرت، خیال یورش بر شهرهای کلیدی همچون ری و قزوین را در سر می پروراندند. سرانجام آلپ ارسلان پیروز شد و در اثر آن کندری به سراشیبی سقوط افتاد و مدتی پس از دستگیری، با دسیسه های خواجه نظام الملک به قتل رسید. منبع شناسی. برای مطالعه و تحقیق پیرامون حکومت سلجوقیان و سلاطین آن، از منابع متفاوتی می توان
یاری گرفت که در ادامه ذکر خواهند شد. منابع اولیه. این دسته از منابع به مناسبت نزدیکی با موضوع مورد تحقیق، می توانند اطلاعات مفید و مهمی به محققان ارائه دهند که به دسته های مختلفی نیز تقسیم می شوند. منابع ثانویه. این دسته از منابع نیز با فاصلهٔ زیادی از دوران مورد نظر به نگارش درآمده اند اما می توانند حاوی مطالب مفید فایده ای در راه بررسی حکومت سلجوقیان باشند.
قرارداد هوشمند یک پروتکل کامپیوتری برای ایجاد یا بهبود قرارداد است. قرارداد هوشمند امکان ایجاد تراکنش های معتبر بدون واسط را فراهم می کند. این تراکنش ها قابل پیگیری و غیرقابل برگشت هستند. قراردادهای هوشمند شامل تمام اطلاعات مربوط به شرایط قرارداد و اجرای تمام اقدامات هدف گذاری شده به طور خودکار می شوند. اصطلاح قرارداد هوشمند اولین بار در سال ۱۹۹۴ توسط استفاده شد. قرارداد هوشمند می تواند بدون نیاز به فرد یا نهادی اجرا و اعمال شود. از این رو می تواند امنیت بیشتر و هزینه کمتری داشته باشد. در مقابل، مواردی نظیر امکان بروز خطای انسانی (در هنگام نگارش کدهای قرارداد)، قوانین حقوقی غیرشفاف کنونی در کشورهای مختلف در قبال این شکل از قرارداد و نیز هزینه بالای نگارش آن توسط برنامه نویسان از مهم ترین معایب قراردادهای هوشمند به شمار می روند. گفتنی است برخی از انواع ارز دیجیتال پیاده سازی هایی برای قرارداد هوشمند ارائه کرده اند. تاریخچه. این ایده ابتدا توسط دانشمند کامپیوتر و رمز نگاری، نیک سابو در سال ۱۹۹۴ مطرح شد. او اصول اصلی کار را تعریف کرد، اما در آن زمان فضای مناسب برای تحقق ایده ها وجود نداشت. با ظهور فناوری بلاک چی
ن (زنجیره بلوکی)، ایدهٔ قراردادهای هوشمند عملیاتی شد بیت کوین به عنوان اولین ارز دیجیتال غیرمتمرکز جهان پایه گذار نوعی قرارداد در بلاک چین بود اما پروتکل بیت کوین فقط با هدف ایجاد یک ارز خصوصی توسعه یافته بود و نمی توانست تمام نیازها و فرایندها را انجام دهد. اتیریم امکان ایجاد قراردادهای هوشمند را برای تمام پروژه ها عملی کرد و گام نوینی در جهت هوشمند سازی جهان برداشت. کاربرد قرارداد هوشمند. از قراردادهای هوشمند در زمینه های مختلفی می توان استفاده کرد. این زمینه ها شامل انتخابات، موسسات مالی و بانک ها، بیمه ها، دولت ها، املاک، رسانه ها، خدمات سلامتی و … می باشد. زبان جدید برای قراردادهای هوشمند بیت کوین. مینی اسکریپت چیست؟. مینی اسکریپت زبانی است که توسط پیتر وولی، اندرو پولسترا و سنکت کانجالکار در شرکت تحقیقات بلاک چینی کانادایی بلاک استریم توسعه یافته است. وولی در این پیام اشاره کرده است که این پروژه حدود یک سال زمان برده و هم اکنون به مرحله ای رسیده است که نیازمند توجه بیشتر است. زبان برنامه نویسی مینی اسکریپت برای نوشتن زیردسته هایی از اسکریپت بیت کوین به صورت ساختار یافته به کار می رود که امکان تحلیل، هم
نهشتی، امضای جنریک و موارد دیگر را فراهم می کند. در همین حال، اسکریپت بیت کوین یک زبان بیسیک برنامه نویسی است که به کاربران ایجاد قراردادهای هوشمند را با تعیین شرایط خاصی برای اجرای تراکنش ها ممکن می سازد. براساس گفته های وولی، پذیرش مینی اسکریپت می تواند برخی موانعی که در نرم افزار وجود دارد را از میان برداشته و سیستم چندامضایی را به وجود آورد که از زبان ساده اسکریپت نویسی بیت کوین بهینه تر عمل می کند. پیتر وولی در توییتر خود گفت:تصور کنید که شرکتی برای محافظت از ذخایر کیف پول سرد خود از آدرس های چند امضایی ۲ از ۳ کلید با ۳ عامل اجرایی استفاده کند. یکی از عوامل اجرایی چینش چندامضایی قفل شده به همراه رمز عبور دو کلمه ای خود را دارد. چرا این چینش به تنهایی نتواند یکی از شرکت کنندگان چندامضایی را مشخص کند؟ پژوهش و انرژی زیادی بر روی گسترش کارآمدی بلاک چین در جهت پشتیبانی از برنامه های پیچیده تر صرف می شود، اما احساس می کنم که فراموش کرده ایم از این قابلیت ها در روشی دسترس پذیرتر، سازنده تر و تحلیل پذیرتر که عملاً امروزه غیرممکن است، استفاده کنیم. تحلیل اسکریپت ساده تر می شود. وولی در ردیت توضیح داد که مینی اسکر
یپت بازسازی فرمول اسکریپت بیت کوین محسوب می شود و در حالی که از زبان اسکریپت یکسانی بهره می برد، به کیف پول ها و سایر نرم افزارها امکان ساخت و تحلیل اسکریپت ها را به صورت بهینه تر خواهد داد. همچنین این توسعه دهنده در پستی تفاوت کد یکسانی از اسکریپت بیت کوین را با مینی اسکریپت مقایسه کرد. در حال حاضر مینی اسکریپت در زبان های برنامه نویسی سی پلاس پلاس و راست پیاده سازی شده است. وولی همچنین توضیح داد که مینی اسکریپت برای بیت کوین کنونی طراحی شده و اعمال آن به هیچگونه تغییری در اجماع نیاز نخواهد داشت.
سلطان محمود غازان خان (۲۹ ربیع الثانی ۶۷۰ – ۱۱ شوال ۷۰۳) هفتمین ایلخان ایران بود که از ۶۹۴ تا ۷۰۳ ه .ق حکمرانی کرد. او از سه سالگی نزد پدربزرگش اباقا زندگی می کرد. به دستور اباقا او را به بخشیان سپردند تا تعلیمات بودایی را به خوبی فراگیرد. غازان خان در سال ۶۸۴ ه .ق / ۱۲۸۵ م عهده دار ولایات خراسان، مازندران و قومس شد؛ امیر نوروز نیز نیابت او در خراسان را به عهده داشت. امیر نوروز در ذیحجه سال ۶۸۷ ه .ق علیه غازان دست به شورش زد و عده ای از بزرگان را نیز با خود همراه ساخت و نبردی علیه غازان ترتیب داد؛ وی در آغاز پیروز شد اما هنگامی که متوجه لشکریان بایدو خان و دیگر سرداران مغول شد بهتر دید که صلح کند و دست از جنگ بردارد و سلطان نیز او را عفو کرد. در سال ۶۹۴ ه .ق بایدو خان وارد جنگی با گیخاتو شد اما توان کافی برای ادامهٔ نبرد نداشت پس از غازان خان درخواست کرد عازم پایتخت شود و خان مغول گردد. هنگامی که غازان به نزدیکی تهران رسید متوجه شد بایدو شخصاً حکومت را به دست گرفته و از دعوت غازان پشیمان گشته است، پس تصمیم گرفت به خراسان بازگردد که در راه گیلان با صدرجهان، وزیر سابق بایدو روبه رو شد. صدرجهان به غازان پیشنهاد
می کند به کمک او بایدو را شکست دهد اما برای این اتحاد شروطی بیان می کند که یکی از همان ها مسلمان شدن غازان خان بود. سلطان شرط های صدرجهان را می پذیرد و نبرد خود را آغاز می کند، بایدو در ۲۳ ذیقعده ۶۹۴ ه .ق به دست امیر نوروز در شهر نخجوان کشته شد. پس از آن سلطان مسلمان شد و از پی او بسیاری از مغولان که در حدود ده هزار تن بودند، نیز مسلمان شدند. سلطان پس از گروش به اسلام، فرمان تخریب معابد بودا و آتشکده ها و کلیساها را صادر کرد. وی برای مسیحیان و یهودیان پوششی خاص وضع کرد تا از دیگران تشخیص داده شوند. به طور کلی در این زمان اقلیت های اسماعیلی، مزدکی، مانوی، زرتشتی و… که قدرت بسیار یافته بودند، از رونق افتادند. غازان خان در ۲۳ ذی حجه ۶۹۴ ه .ق به تخت سلطنت نشست؛ اما گروش به اسلام، باعث شد شاهزادگان و بزرگان مغول مشکلاتی را برای این ایلخان ایجاد کنند. ماه صفر سال ۶۹۵ ه .ق بود که اوجای فرزند براق خان از نبود نیروی کافی در خراسان و شرایط موجود استفاده کرد و به خراسان حمله کرد. امیرنوروز مسئول سرکوب اوجا شد و شورش او را دفع کرد. پس از او شاهزاده سوکای، برلا و ارسلان نیز شورش کردند اما همهٔ آن ها سرکوب شدند. وی در ۶ ذی
حجه ۶۹۵ ه .ق با بلغان خاتون ازدواج کرد. وی همچنین به علت گسترش بیش از حد نفوذ و قدرت امیر نوروز و صدرجهان و اقدامات بعضاً نابخردانه و دردسرسازشان که به طغیان نیز منجر شد، به قتل آنان دست یازید و آنان را از عرصهٔ قدرت حذف نمود. غازان خان هنگامی که به سلطنت رسید، اصلاحات بسیاری را در زمینه هایی شامل عمرانی، اقتصادی، دینی و حقوقی در حکومت به وجود آورد و باعث شد اوضاع مملکت بهبود یابد. غازان خان در دوران فرمانروایی خود نبردهایی با ممالیک مصر و شامات داشت و روابط دوستانه ای نیز با پادشاهان ارمنستان، گرجستان، هتوم دوم و امپراطوری روم شرقی برقرار کرد. در این نبردها، ابتدا پیروزی نصیب مغولان شد، اما با اتحاد نیروهای مصر و شامات غازان خان شکست خورد و عده ای علت مرگ او را نیز همین شکست می دانند. وی در ۷۰۳ ه .ق در حوالی قزوین پس از قریب به نه سال سلطنت به سن ۳۲ سالگی وفات یافت و برعکس رسم و رسومات مغول که خان در مکانی نامعلوم دفن می شد او را در شنب غازان دفن کردند. ریشهٔ نام. مغولان مانند سایر اقوام ابتدایی، برای نام گذاری اهمیت مذهبی قائل بودند. آن ها اسم نوزاد را بر اساس نخستین شیء که پس از تولد وی وارد خانه می شد یا
نخستین واقعهٔ مهمی که رخ می داد، انتخاب می کردند. نام غازان خان، از همین طریق و بر طبق یک «کتری» که به مغولی «قزغان» گفته می شد، انتخاب شد. اگرچه تغییر نام بسیار معمول بود و این کار در چند حالت صورت می گرفت: حالت اول آن بود که شخص به عارضه ای سخت یا اتفاقی ناگوار دچار می شد، که در این حال نام او را عوض می کردند. دوم این که، اگر یکی از بزرگان پیش از سن کهولت درمی گذشت، نه تنها نام او را بر فرزندان نمی گذاشتند، بلکه کسانی که همنام او بودند، اسم خود را تغییر می دادند. حالت سوم، پس از آن که شاهزادگان به دین مسیحیت، اسلام و… درمی آمدند، رخ می داد و افراد نام خود را تغییر می دادند؛ مثلاً غازان خان پس از گروش به اسلام، نام خود را محمود گذاشت. کودکی. غازان خان پسر بزرگ ارغون خان در سحرگاه روز جمعه ۲۹ ربیع الثانی سال ۶۷۰ ه .ق در قصبهٔ آبسکون در «سلطان دوین» مازندران به دنیا آمد. به علت علاقهٔ بسیار اباقا به غازان خان، وی از سه سالگی نزد پدربزرگش زندگی می کرد. اباقای بودایی، نوه اش را در سن پنج سالگی به بخشیان سپرد تا او را تعلیم دهند و خط اویغوری، علوم و آداب بخشیان و مناسک دین بودا را به وی بیاموزند؛ وی در مدت پنج سا
ل آن ها را به خوبی فراگرفت و در این امور به کمال رسید. به همین دلیل، به وضوح می توان دید که چون سلطان از کودکی تحت تعالیم بوداییان قرار گرفته، این مذهب در تکوین شخصیت وی تأثیر بسیار نهاده است. غازان همچنین معبدی بودایی در خبوشان بنا کرد. همچنین مشخص است که غازان خان در کودکی غسل تعمید داده شده و مسیحیت را پذیرفته است. دوران پیش از سلطنت. پس از آن که جلوس ارغون رسماً در قوریلتای بهار یا تابستان سال ۶۸۴ ه .ق / ۱۲۸۵ م در ۱۳ سالگی از طرف قوبلای خان تصویب گردید؛ ولایات خراسان، مازندران، قومس و ری را به پسرش غازان خان سپرد، در واقع غازان خان از طرف پدر مأمور ادارهٔ این مناطق گردید. ارغون شاهزاده کینشو را به معاونت غازان و نوروز را به امارت خراسان منصوب کرد، پس امیر نوروز نیابت غازان را بر عهده داشت. طغیان امیر نوروز و سرانجام آن. حکومت خراسان چنان که ذکر شد، از طرف ارغون، به پسرش، غازان خان، سپرده شده بود و نیابت غازان را در این مقام، امیر نوروز بر عهده داشت؛ او که به تازگی مسلمان شده بود، در ذیحجه سال ۶۸۷ ه . ق، به بهانهٔ سرکشی به اردوی خود و تهیهٔ مقدمات حمله به ماوراءالنهر، غازان را در مرو ترک گفت و به قشلاق خود
در خراسان رفت و بسیاری از امرای آن ناحیه را ضد غازان با خود همدست کرد. امیر نوروز در ۲۷ ربیع الاول سال ۶۸۷ ه .ق که غازان در حدود کشف رود اقامت داشت، بر سر او تاخت و شاهزاده را به طرف مازندران منهزم کرد. غازان پس از گردآوری سپاهیان خود در ربیع الثانی همان سال، به جنگ با او پرداخت، ولی این بار هم در نواحی رادگان از امیر نوروز شکست خورد؛ به همین سبب، امیر نوروز موفق شد غنایم و اسرای بسیاری را از آن خود کند. پس از وصول خبر طغیان امیر نوروز و شکست غازان، ارغون چند نفر از سرداران و امرای خود، از جمله شاهزاده بایدو را، به مبارزه با وی فرستاد. امیر نوروز چون دید تاب مقاومت ندارد، به ترکستان گریخت و غازان به هرات آمد و در سال ۶۸۹ ه .ق بر خراسان استیلا یافت. امیر نوروز در ترکستان به خدمت قیدوخان رسید و او را به تصرف خراسان تشویق نمود و لشکریانی فراوان در حدود ۳۰۰۰۰ نفر از او گرفت و در سال ۶۹۰ ه .ق به خراسان رفت؛ غازان که تاب مقاومت نداشت از برابر این سپاه عقب نشست، اما چون لشکریان قیدو به مردم خراسان صدمات بسیار زدند، اهالی به وسیلهٔ دستبرد و تعرض شبانه بسیاری از آن جمع را کشتند و همین مسئله باعث بروز کدورت بین امیر ن
وروز و سران مغولی آن اردو گردید و چون ارغون نیز در این ایام وفات یافت و امیر نوروز از افزایش نفوذ و قدرت غازان در این زمان بیم داشت، صلاح خود را در طلب عفو از غازان دید. بنابراین نوروز، سایتلمش را نزد غازان فرستاد و پیغام داد «اگر شاهزاده گذشته را فراموش کند، به خدمت شتابم». غازان که پیوستن نوروز را به خود باعث فتح و کامیابی می دید؛ بوقا ایلچی را با پیام دلجویی به نزد او فرستاد. نوروز نزدیک قصبهٔ یغشو، که مغولان آن را مری شبورغان می خوانند، با غازان خان دیدار کرد؛ شاهزاده به خوبی با او رفتار کرد و بی واسطهٔ دیگری به گفتگو نشستند. نوروز عهده دار شد که تا زنده است و قدرت و امکان دارد، خدمتگزاری کند، به شرط این که شاهزاده به دین اسلام درآید و نیت کند که در پیشبرد شعار دین و متابعت نصایح نوروز که موجب نظام کار ملک و ملت است، کوشا باشد. غازان در برابر او بسیار مهربان بود و لشکر وی را که در جنگ با یساؤر شکست خورده و پیاده مانده بود خلعت، اسب و آذوقه داد. می توان بیان داشت که «وحشت و دوری گزیدن آن ها از یکدیگر جای خود را به انس و دوستی داد.» رویارویی با بایدو. هنگامی که بایدو علیه گیخاتو شورش کرد، توان خود را کافی ن
دید و پیغامی به غازان، که در خراسان ساکن بود، فرستاد و به او گفت: «حق حکومت از آن تو است، بیا و با یاری ما خان شو». پس غازان با مشورت اطرافیان خود، درخواست وی را پذیرفت و به سمت پایتخت حرکت کرد؛ وی برای کسب پشتیبانی کامل امیر نوروز، حکمی به او داد با این مضمون که پس از به تخت نشستن غازان، امیر نوروز، فرمانروایی ایالات و فرماندهی کل سپاه را در دست بگیرد. این مسئله نشان می دهد که غازان از همان لحظه، خود را به عنوان سلطان خوانده بود. هنگامی که غازان به نزدیکی تهران رسید، متوجه شد بایدو، گیخاتو را کشته است و خود به جای او به تخت نشسته و از دعوت غازان نیز پشیمان گشته است. پس غازان خان راه بازگشت خراسان را در پیش گرفت و در راه گیلان با صدرجهان، که به دستور بایدو از وزارت خلع شده بود و حال حکومت روم را در دست داشت، رو به رو شد. او به غازان پیشنهاد داد که از لشکریان وی استفاده کند، تا موفق شود بایدو را برکنار کند. اما این پیشنهاد مشروط به قبول شروطی از سوی غازان بود که به قرار زیر است: غازان خان تمام این شرط ها را پذیرفت و نام خود را محمود گذاشت و به پیروی او ده هزار تن از مغولان دیگر نیز اسلام آوردند. این واقعه، دشم
نی میان او و بایدو را شدت داد. درگیری نظامی غازان و بایدو و سرانجام آن. غازان خان، امیر نوروز را به فرماندهی سپاه خود منصوب ساخت و به جنگ با بایدو فرستاد. طغاجار و امرای دیگر هم که قبلاً به غازان مایل شده بودند، جانب بایدو را رها کردند و خود را به سپاه امیر نوروز رساندند. هنگامی که خبر مسلمان شدن غازان خان به مردم رسید، آن ها نیز به تکاپو افتادند تا سلطهٔ مغولان یاسایی را به اتمام برسانند. بایدو در چنین شرایطی که از حمایت مردم برخوردار نبود و سپاهی کمتر از غازان داشت و نیز موفق نشده بود به طور کامل افراد صدرجهان را از حکومت بزداید، مجبور شد درخواست صلح کند. بایدو پیشنهاد داد که در صورت عقب نشینی غازان، علاوه بر خراسان و مازندران، کرمان، فارس و عراق عجم را نیز به وی خواهد داد. غازان این پیشنهاد را پذیرفت، اما پس از مدتی متوجه شد که بایدو خیال دیگری در سر دارد و نمی توان به وعده های او توجه کرد؛ پس طی مجلسی که تشکیل دادند، تمام هواخواهان غازان از جمله امیر نوروز به قرآن قسم خوردند که تحت لوای او به سر برند. غازان که به صفای نیت بایدو اطمینان نداشت، به خراسان بازگشت و چندی بعد امیر نوروز نیز به غازان پیوست. غازا
ن خان هیئتی نزد بایدو فرستاد تا از او بخواهد به وعدهٔ خود عمل کند. هنگامی که آن ها بازگشتند، غازان را از اقداماتی که ضد او در حال شکل گیری بود، آگاه ساختند و در نتیجه، غازان تصمیم گرفت به بایدو حمله کند. وی در چهارم شعبان سال ۶۹۴ ه .ق در دشت لار اردو زد و پس از غسل، پوشیدن لباس های پاکیزه و به زبان آوردن کلمهٔ توحید، به سمت آذربایجان حرکت کرد و تا اوجان به مانعی برنخورد. غازان امیر نوروز را در پی بایدو که به شمال گریخته بود، فرستاد. امیر نوروز در نخجوان به بایدو دست یافت و در ۲۳ ذیقعده سال ۶۹۴ ه .ق به دستور غازان خان، بایدو را به قتل رساند. آنان سپس به پایتخت حمله کرده و تبریز را در همان سال فتح کردند. گرویدن غازان به دین اسلام. غازان خان دریافت که تنها با تغییر دین آبا و اجدادی اش و پذیرش اسلام می تواند در قدرت خود پایدار بماند و دشمنان داخلی و خارجی خود را نابود کند. در شورایی که غازان با حضور امیر نوروز بر پا کرده بود، امیر نوروز گفت که منجمین، علما، اهل زهد و ورع چنین پیشگویی کرده اند: این سخنان به مزاج غازان خوش آمد و چون پیش از آن هم به امیر نوروز وعده داده بود که مسلمان می شود؛ در اوایل شعبان سال ۶۹۴ ه
.ق به حضور صدرالدین ابراهیم حمویی رفت و با حضور تمام امرا کلمهٔ توحید گفت و به پیروی از او عدهٔ بسیاری مسلمان شدند. در آن ماه، جشن هایی برپا کردند. غازان خان، جماعت سادات، ائمه و مشایخ را مورد لطف قرار داد و صدقات بسیاری داد. او از میان فرق چهارگانهٔ اهل سنت، حنفیگری را برگزید و مسلمانان با شنیدن این خبر تا مدتی به جشن، سرور و شادمانی پرداختند. بزرگان بر پای تخت او درم و دینار افشاندند و به وی لقب "«محمود، ملک العراقین و خراسان و فارس و الجزیره و روم»" دادند. سلطان، خود در همان روز روحانیان را انعام بخشید و رسولانی به اطراف و اکناف فرستاد تا همهٔ ایالات و ممالک اسلامی، از مسلمانی وی آگاه شوند. در مورد اسلام آوردن مغولان و اطرافیان غازان عدد کلانی ذکر شده است. در منابع تا ده هزار مغول را برشمرده اند که به تبع سلطان و به مصداق «الناس علی دین ملوکهم» به اسلام روی آوردند. شیوهٔ برخورد غازان با ادیان دیگر پس از گروش به اسلام. غازان خان در روز به تخت نشستن خود فرمانی صادر کرد مبنی بر این که همهٔ مغولان مسلمان شده به انجام مراسم دینی بپردازند و کفر را از کشور بزدایند و همهٔ کافران و مشرکان نیز باید به دین اسلام بگر
وند. اهل ذمه اگر جزیه می دادند و لباس مخصوص خود را می پوشیدند، در امان می بودند. در این ایام، مسیحیان جز با علامت زنار یا وصله ای بر لباس خود نمی توانستند در معابد ظاهر شوند و یهودیان نیز برای تشخیص از مسلمین، کلاهی مخصوص بر سر می گذاشتند. غازان سپس دستور داد تا مجسمه های بودا، بت ها، آتشکده ها، معابد، کلیساها و کنیسه ها را ویران کنند. به دستور ارغون خان، صورت غازان خان را بر روی دیوار یکی از معابد بودائی طراحی کرده بودند؛ به امر وی آن تصاویر و نقوش و حتی تصویر پدر او را نیز خراب و محو کردند. غازان همچنین فرمانی دیگر به دست مأمورینی مخصوص به بلاد اطراف فرستاد که کلیساها و صومعه ها را ویران کنند و این اجازه فرصتی به دست جماعتی فرصت طلب داد که به این بهانه از مردم غیر مسلمان پول فراوان بگیرند، معابد ایشان را خراب کرده و نفایس آن ها را به غارت ببرند؛ این کار در اربل، موصل، بغداد، مراغه و بلاد ارمنستان به شدت تعقیب شد و با این کار به مسیحیان صدمات بسیار وارد گردید. غازان خان می دانست رهبانان بودایی میل به اسلام ندارند، پس دستور داد هر کس از آنان خواست، اسلام بیاورد و بقیه به ممالک خود بازگردند. گروهی مسلمان شدند
و باقی آنان، که اکثریت را تشکیل می دادند، راه دیار خویش در پیش گرفتند و ایران از گروه رهبانان پاک شد. غازان به بخشیان مسلمان شده اخطار داد که اگر از آنان کوچک ترین عملی حاکی از بوداییگری سر زند، به قتل خواهند رسید. همچنین بوداییان، زرتشتیان و گروه بازماندهٔ اسماعیلی نیز که به دنبال ضعف مسلمانان (خصوصاً سنیان که اسماعیلیه را مسلمان نمی دانستند) قدرتی یافته بودند، از میان برداشته شدند؛ البته گروهی از آن ها گریختند و بار دیگر اعمال خود را پنهانی از سر گرفتند. دیگر اقدامات غازان پس از گروش به اسلام. به طور کلی اقلیت های مذهبی چون بازماندگان مزدکی، مانوی، اسماعیلی و زرتشتی که در دورهٔ بودایی گری نیروی مناسبی کسب کرده بودند، صدمهٔ کامل دیدند و کارشان از رونق افتاد. همچنین غازان خان دستور داد مهرها مانند گذشته مدور ساخته شود و نام خدا و رسول به خط فارسی بر آن ها نقش بندد. بر سر نوشته ها و مراسلات سلطنتی و دیوانی نیز کلمات "«الله اعلی»" نوشته شد. در پی این تحولات، دین اسلام در تشکیلات اداری رسمیت یافت. غازان خان در کار اسلام دوستی و تقویت قوانین اسلامی، سعی بیشتری از خود نشان داد؛ تاج از سر برداشت و به جای آن عمامه گ
ذاشت و به همهٔ اطرافیان و درباریان دستور داد که لباس روحانیت به تن کنند. برای جلب قلوب ایرانیان، فرمانی صادر کرد مبنی بر این که از آن پس هیچ ایرانی مجبور نباشد کلاه مغولی به سر بگذارد. وی یک سال پس از جلوس بر تخت سلطنت به بغداد رفت. به تقلید از خلفا روز جمعه در مسجد جامع شهر نماز جماعت خواند و به زیارت آرامگاه ابوحنیفهٔ کوفی رفت. در واقع پس از گروش غازان خان به دین اسلام، حلقه های سنتی آبا و اجدادی وی گسست. آغاز سلطنت غازان خان. غازان از تبریز به مغان آمد و امیر نوروز نیز پس از دو هفته به او پیوست. در قره باغ اران همهٔ خاتونان، شاهزادگان، امیران و بزرگان دولت گرد آمدند و بر پادشاهی وی اتفاق نظر کردند و در وفاداری خود به او قسم خوردند. خواجه صدرالدین زنجانی (صدرجهان) که در این ایام قدرتی فوق العاده حاصل کرده بود، به استقبال او شتافت و به همراه او بسیاری از سادات، علما و ائمهٔ آن شهر جلوتر از غازان از تبریز بیرون رفتند و در روز یکشنبه بیست و سوم ذیحجه سال ۶۹۴ ه .ق او را بر تخت نشاندند و بدین ترتیب، غازان وارث تاج و تخت مملکت هلاکو گردید. اولین یرلیغی که به دست غازان در همان روز جلوس صادر شد، فرمانی بود دایر بر
قبول مذهب اسلام برای مغول، اجرای آداب دینی و رعایت جانب عدالت، منع امرا و اکابر از ظلم به زیر دستان. غازان خان، خواجه صدرالدین احمد خالدی چاویان زنجانی را به وزارت، شرف الدین سمنانی را به سمت اولغ بیتکچی و امیر نوروز را به منصب امیرالامرائی تعیین نمود. اسلام آوردن غازان، جایگاه او را در جامعهٔ ایرانی مسلمان تقویت کرد، اما بسیاری از شاهزادگان مغول این کار را نمی پسندیدند و برای از میان برداشتن او تلاش می کردند و به همین سبب، در آغاز سلطنت او، شورش ها و توطئه هایی سر گرفت که همه به سختی سرکوب شد. غازان خان پادشاهی قهار بود و سلطنت او چنان که هوراث اشاره می کند سراسر آکنده از ذکر سیاست کردن ها و خون ریزی ها است. دسون نیز می گوید که در شرح پادشاهی این ایلخان در تألیف رشیدالدین فضل الله کمتر صفحه ای است که اشاره به قتل و اعدام یکی از ارکان دولت در آن نباشد. غازان طغاجار نویان را هم برای دور داشتن از اردو و جلوگیری از دخالت های احتمالی او، به رهبری اردوی مقیم بلاد روم فرستاد و چندی بعد یک نفر ایلچی را با فرمان قتل او گسیل داشت. غازان سپس به سرکوبی شاهزادگان مخالف خود پرداخت؛ از آن جمله پسر ارشد گیخاتو خان یعنی آلاف
رنگ را دستگیر کرده و سپس عفو کرد. توکان، پسر بایدو، را که در گرجستان قدرتی بهم رسانده بود، از میان برداشت و امرایی که در قتل گیخاتو خان دست داشتند را از دم تیغ گذراند. عناوین. غازان پس از رسیدن به سلطنت خود را «پادشاه ایران و اسلام» خواند. وی که خود را مستقل از دستگاه خان بزرگ امپراتوری مغول (دودمان یوآن) می دانست، از به کاربردن عنوان «ایلخان» که یادآورد وابستگی پیشینیانش به دربار مرکزی مغول بود خودداری کرد و عامدانه به استفاده از عنوان «قاآن» که عنوان ویژه خان بزرگ بود روی آورد. غازان در نخستین سال های حکومتش به منظور نمایش مشروعیت سیاسی و دینی خود به ثبت چندین عنوان افتخاری پرطمطراق مانند «پادشاه جهان»، «پادشاه اسلام»، «شاهنشاه اسلام»، «سلطان الاعظم» و «سلطان الاسلام» بر سکه هایش پرداخت. هرچند از سال ۶۹۷ ه .ق و پس از تثبیت حکومتش، تنها به ذکر نام «غازان محمود» بر سکه ها قناعت کرد. مانند دیگر فرمانروایان خاندان چنگیزی، غازان نیز از عنوان «خان» به عنوان یک لقب افتخاری استفاده می کرد. شورش شاهزادگان و سران سپاه. اوجای. در ماه صفر سال ۶۹۵ ه .ق خبر رسید که مغولان ماوراءالنهر، که در این تاریخ تحت امر اوجای، پسر ب
راق خان، بودند، از انقلاب های خراسان و نبود قوا در آنجا استفاده کرده، پس از عبور از جیحون به خراسان حمله ور شده اند و تا مازندران تاخته اند. غازان خان دستور داد که لشکر از تمام نقاط کشور، عازم بلاد شرقی شود و امیر نوروز را به فرماندهی آن ها معین کرد؛ ولی چون کمتر از یک سال، سه بار تخت ایلخانی دستخوش تغییر شده و لشکریان مختلف از مردم مالیات بسیار گرفته بودند؛ خزانه جهت پرداخت حقوق قشون جدید وجهی نداشت. امیر نوروز در تبریز به زحمت چند تومان زر از عده ای قرض کرد و به جنگ لشکریان اوجای رفت. مغولان تورانی از جلوی سپاهیان امیر نوروز گریختند. امیر نوروز در نزدیکی هرات به ایشان رسید و در آنجا جمعی از آن طایفه را کشت و تا کنار جیحون مابقی آن ها را تعقیب کرد و پس از آن که خراسان را از شر تعرض ایشان خلاص کرد، در هر قسمت نایبی از جانب خود منصوب کرد و موفق و پیروز نزد غازان خان بازگشت. امیر نوروز پس از مراجعت از خراسان، خواجه صدرالدین زنجانی را به اتهام این که در اموال دیوانی بدون اجازه تصرف می کند و از پیش خود یرلیغ و فرمان صادر می نماید، از وزارت عزل کرد و جمال الدین دستجردانی را به جای او گماشت. وی حل و عقد امور دیوانی
و تهیهٔ مایحتاج لشکریان را بر عهدهٔ برادر خود حاجی بیک گذاشت؛ صحه و امضای فرمان ها را نیز به برادر دیگر خویش ناصرالدین سایتلمش سپرد و به این ترتیب زمام تمام مشاغل مهم لشکری و کشوری را در دست خود گرفت. سوکای، برلا و ارسلان اوغول. چون امور خراسان بی حضور امیر نوروز، صورت انتظام نمی گرفت، غازان بار دیگر امر کرد که امیر نوروز با چند نفر از شاهزادگان و امرا به سمت خراسان حرکت کنند. از جمله همراهان امیر نوروز، شاهزاده سوکای، پسر یشموت بود که با دو نفر از رؤسای لشکری یعنی برلا و ارسلان اوغول طرح اتحاد ریخته بود. این جماعت که از اسلام امیر نوروز و غازان ناراضی بودند، مصمم شدند که به همراهی هم اساس دولت نوروزی و غازانی را برچیدند و بر اثر آن، بار دیگر معابد بودایی را تجدید کرده و شوکت اسلام و مسلمین را در هم بشکنند. شاهزادگان سوکای و برلا که به عنوان مقدمهٔ سپاهیان امیر نوروز عازم خراسان شده بودند، تصمیم گرفتند راه را بر امیر نوروز ببندند و او را بکشند، اما پیش از انجام این کار، رسولی پیش شاهزاده طایجو فرستادند و او را هم به طرف خود خواندند. طایجو ظاهراً دعوت ایشان را پذیرفت، ولی فوراً امیر نوروز را از توطئهٔ سوکای و