Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه را کسب کرد و با وجود مخالفت وزارت ورزش در این مسابقات شرکت کرد. پیروزی بر حریف فرانسوی. خادم نخستین مسابقهٔ رسمی خود را ۲۴ فروردین در شهر بندری رویان در غرب فرانسه انجام داد. حریف او، «آن شوون» (Anne Chauvin)، بوکسوری فرانسوی بود. مسابقهٔ میان خادم و شوون در سه راند برگزار شد و در پایان وی با کسب امتیاز بر حریف خود پیروز گردید. در این مسابقه مهیار منشی پور مربی گری خادم را برعهده داشت. پس از پایان مسابقه، خادم حریف خود را در آغوش کشید و گریه کرد. او این پیروزی را به «تمام مردان و زنانی که جانشان را برای دفاع از ایران فدا کرده اند» تقدیم کرد و افزود «این قدم اول بود». بازتاب و حواشی. مسابقهٔ میان صدف خادم و اَن شوون در روزهای پیش از برگزاری، بسیار مورد توجهٔ رسانه های فرانسوی و بین المللی قرار گرفت و از یک کانال تخصصی و سه کانال منطقه ای به طور مستقیم پخش شد. مجری برنامه این مبارزه را «تلاشی برای آزادی زنان و برابری حقوق زنان و مردان» توصیف کرد. شهردار روآیان نیز با حضور در روی رینگ این پیروزی را به مهیار منشی پور و صدف خادم تبریک گفت. فدراسیون بوکس ایران با انتشار اطلاعیه ای دخالت در این مسابقه را رد کرد. د
ر متن این اطلاعیه آمده است که: پس از این مسابقه، خادم و منشی پور تصمیم به بازگشت به ایران داشتند ولی به دلیل بیم آن که حکم بازداشت برای آن ها صادر شده از این سفر چشم پوشی کردند. کلارا دلی، نمایندهٔ این دو نفر، در مصاحبه با رویترز اعلام کرد که دلیل عدم سفر این دو به ایران اینست که دریافته اند حکم بازداشت برای آن ها صادر شده است. حسین ثوری، رئیس فدراسیون بوکس ایران اخبار مربوط به برخورد و بازداشت صدف خادم در صورت بازگشت به ایران را قویا تکذیب نمود و آن را «"شیطنت رسانه های وابسته به عربستان سعودی"» خواند. حساب توییتری سفارت ایران در فرانسه نیز با انتشار حرف های ثوری، احتمال بازداشت را رد کرد.
جاده فرعی () یک فیلم آمریکایی در ژانر دلهره آور و درام به کارگردانی الکس پتیفر است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
گراف ایشتوان تیسا (با نام کامل ایشتوان ایمره لایوش پال تیسا) (؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۸۶۱ در پشت – درگذشتهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۱۸ در بوداپست) سیاستمدار، نخست وزیر و عضو فرهنگستان علوم مجارستان بود. دو واقعه مهم در زمان نخست وزیری او ورود اتریش-مجارستان به جنگ جهانی اول و دیگری ترورش در آخرین روز انقلاب گل داوودی بوده است. در همین روز نیز اتحاد سیاسی اتریش-مجارستان به پایان رسید. پس زمینه. تیسا در سه شهر برلین، هایدلبرگ و بوداپست در رشته حقوق و اقتصاد تحصیل کرد و دکتری علوم سیاسی خود را هم در بوداپست گرفت. او پس از اتمام تحصیلات، پیش از ورود به دنیای سیاست برای مدت پنج سال به رسیدگی از املاک خانوادگی در شهرستان بیهار (بخش بزرگِ آن امروز رومانی، ترانسیلوانی) و گِست پرداخت. کالمان تیسا، پدر او رهبر حزب لیبرال و نخست وزیر مجارستان از ۱۸۷۵ تا ۱۸۹۰ بود و فرزندش، میراث دار پدر، با نمایندگی پارلمان وارد دنیای سیاست شد. در ابتدا، او با موضوعات عملی در اداره امور عمومی وزارت کشور آشنایی پیدا کرد و به طور فعال به امور کشاورزان پرداخت. پس از یک سال خدمت داوطلبانه و کسب درجه هوسار، در استان بیهار اقامت گزید و امور سیاسی و اقتصادی شهرست
ان را بر دست گرفت. در ۱۸۸۶ سیاست را با عضویت در حزب لیبرال و نمایندگی حوزهٔ انتخابی ویزاکنا (امروز اوکنا سیبیولویی، ترانسیلوانی) در پارلمان آغاز کرد. در انتخابات میان دوره ای ۱۸۹۲ به نمایندگی از اوی بانیا (امروز نوا بانا، اسلواکی) وارد مجلس شد و در کمیتهٔ اقتصادی و اداری نیز عضویت داشت. در ۱۸۹۶ هم نمایندهٔ اوگرا (امروز رومانی، براشوو) شد. سال پس از آن عمویش لقب گراف، که فرانتس یوزف اعطاء کرده بود را با موافقت امپراتور به وی بخشید. تیسا رئیس و عضو هیئت مدیرهٔ چندین مؤسسه مالی از جمله رئیس بانک صنعت و تجارت مجارستان بود که پیش از تصاحب مقام نخست وزیری از همهٔ آن امور استعفا داد. اولین دورهٔ نخست وزیری. حزب لیبرال از ۱۸۷۵ و از زمان پدر تیسا بی وقفه با پیروزی در تمامی انتخابات در صحنهٔ قدرت بود. تیسا نمایندهٔ نوعیِ اشراف مجارستان با وفاداری نسبی به پادشاهی دوگانه اتریش-مجارستان قلمداد می شد و دیدگاهی ملی-فئودالی و اساساً اقتدارگرا و سازش ناپذیر با خواسته های اقلیت داشت. او که از حدود ۱۹۰۰ بر فضای سیاسی کشور مسلط بود، به عنوان رئیس حزب لیبرال و با آوردن بیشترین رأی، اولین دولت خود را در ۳ نوامبر ۱۹۰۳ تشکیل داد ولی
با بروز بحران سیاسی که به پیروزی ناسیونالیست ها انجامید در ۱۸ ژوئن ۱۹۰۵، برکنار و گزا فیرواری به جای وی به نخست وزیری برگزیده شد. محل اصلی اختلاف بین دربار وین و حزب مخالفان تغییر زبان رسمی از آلمانی به مجاری در ارتش مشترک، شاخهٔ مجاری آن بود؛ درخواستی که بارها توسط فرانتس یوزف رد شده بود. پس از ائتلاف انتخاباتی چندین نماینده از حزب لیبرال با گروه مخالف که اکثریت آن متعلق به حزب استقلال و ۴۸ (مخالفان پادشاهی دوگانه) بود و با بالا گرفتن اختلافات، درخواستی مبنی بر جدایی ارتش از سوی ائتلاف مطرح شد، که تفسیری جز ریشه کنی امپراتوری نداشت. با وجود اینکه حزب لیبرال در اقلیت قرار گرفته بود، در ابتدا تیسا همچنان در سمت خود باقی ماند که به بحرانی جدی مبدل گشت. پس از برکناری تیسا، کابینهٔ موقت فیرواری مورد حمایت هیچ یک از احزاب قرار نگرفت و بحران در نهایت با سازش میان ائتلاف و دربار با انتصاب شاندور وکرله در ۸ آوریل ۱۹۰۶ حل شد. تیسا پس از شکست حزب لیبرال و انحلال آن، فعالیت خود را محدود به مجلس اعلا کرد و از مباحثات سیاسی دوری گزید ولی قدرت و نفوذ سیاسی او آنچنان کاسته نشد. سرانجام حزب استقلال نتوانست اهداف خود را جهت
حفظ منافع مجارستان به تحقق رساند و در ۲۵ آوریل ۱۹۰۹ استعفا داد. حزب ملی کار. در ۱۹ فوریه ۱۹۱۰، تیسا حزب ملی کار را از اعضای قدیمی حزب لیبرال تأسیس کرد که متعاقباً در انتخابات همان سال با قاطعیت پیروز شد. در سال های ۱۹۱۰–۱۹۱۸در مقاطعی سمتی نیز در دولت نداشت، ولی به صورت دفاکتو رهبر اصلی حزب بود و قدرت و نفوذ سیاسی داشت. تا ۱۹۱۳ که تیسا سمت نخست وزیری را پذیرفت، کاروی کوئن هیدرواری از حزبِ کار عهده دار این سمت بود. پس از ژوئن ۱۹۱۲، دولت به تغییر و اصلاح سیاست داخلی که در سازش ۱۸۶۷ پایه ریزی شده بود، پرداخت. اقتصاد اجتماعی و زندگی سیاسی پس از سازش موضوعات اصلاح بودند. کمی پیش از جنگ نیز چندین لایحه مربوط به قانون انتخابات، مطبوعات و اختیارات ویژه در صورت جنگ تصویب شد. تیسا با حق رأی عمومی مخالف بود و در این مورد با فرانتس یوزف نیز اختلاف نظر داشت. در مجلهٔ آبزِروِر مجاری مطالعات و نظرات او درین باره منتشر شده است؛ که معتقد بود، «حق رأی به استاندارد بالای مادی و معنوی احتیاج دارد» و مجارستان در آن زمان در مرحله ای از توسعهٔ اجتماعی نبود که بتواند دموکراسی سیاسی کامل یا نامحدود داشته باشد. طبق قانون زنان حق رأی ند
اشتند و حق رأی در مورد مردان نیز محدود بود و شروط سن و تحصیلات داشت. تیسا حل مسئله ملی را در وهله اول نه با جلب رضایت اقلیت ها، بلکه با تقویت حاکمیت مجارستان در نظر داشت. از نظر تیسا، آیندهٔ مجارستان وابسته به ادامه حیات پادشاهی دوگانه بود و حفظ اتریش-مجارستان به عنوان یک قدرت بزرگ اروپایی گریزناپذیر می نمود. با داشتن چنین انسجام درونی قویی امکان جلوگیری از گرایش های بازپیوندخواهی اقلیت صرب و رومانیایی به وجود آمده و پادشاهی رومانی و صربستان را متوجه خیال پردازانه بودن ادعای ارضی جاه طلبانه خود کند و سرانجام اعتبار اتحاد سه گانه را ارتقا بخشیده و رومانی و صربستان را از دامان روسیه به سوی اتریش سوق دهد. ترور ناموفق. در ۱۹۱۲ تیسا از اصلاحات ارتش مشترک اتریش-مجارستان برای تقویت قدرت نظامی حمایت می کرد. در مقابل، حزب استقلال در جهت منافع بیشتر برای ارتش مجاری و استفاده از زبان مجاری در فرماندهی تأکید داشت. نفوذ و قدرت تیسا مانعی جدی بر سر راه مخالفان بود و از آبستراکسیون آنان جلوگیری کرد. وی با اشاره به مصوبهٔ ۱۸۴۸، از نیروی پلیس خواست تا نمایندگان مخالف از جمله ، یکی از نمایندگان حزب استقلال را با زور بیرون کنند
. تیسا موفق شد قانون حفاظتی تصویب کند و برخی اعضای حزب مخالف در ۴ ژوئن ۱۹۱۲ برکنار شوند. کواچ در ۷ ژوئن اقدام به ترور تیسا در ساختمان پارلمان مجارستان کرد که هنوز نشانه های آن در ساختمان قابل مشاهده است. تیسا اما بدون آسیب دیدگی جلسه را ادامه داد. نخست وزیری. امپراتور در ۷ ژوئن ۱۹۱۳ برای دومین بار سمت نخست وزیری را به تیسا سپرد و در آن اوضاع بی ثبات بین المللی او استحکام قدرت دولت را در صدر وظایف خود قرار داد. آزادی اجتماع و قانون مطبوعات با الهام از مدل اروپای غربی توسط احکامی تنظیم و مجازات هایی برای افترا، رفتارهای توهین آمیز و گسترش ترس وضع شد، به گونه ای که ارباب مطبوعات برای اول بار در تاریخ مجارستان برای دعوی قضایی به دادگاه فراخوانده و در صورت احقاق ملزم به پرداخت جریمه می شدند. علی رغم اینکه چنین قوانینی در آمریکا و اروپای غربی اجرا می شد، قوانین دولت جدید از سوی روزنامه نگاران و اصحاب قلم مجاری معاصر، نقض آزادی بیان و آزادی مطبوعات شمرده شد. جنگ جهانی اول. در دورهٔ حساس پس از ترور فرانتس فردیناند در سارایوو، که منجر به جنگ جهانی اول شد، تیسا مخالف جنگ با صربستان بود؛ که دیدگاهی نادر در اتریش-مجارستا
ن قلمداد می شد. او معتقد بود که با الحاق یک سرزمین اسلاوی در جنوب، تعادل درونی امپراتوری دچار تزلزل خواهد شد. همچنین نگرانی وی از احتمال حمله به ترانسیلوانی نیز دلیل مخالفت او با درگیری نظامی بود. تیسا از ابتدا قدرت نظامی رومانی را تهدیدی علیه مجارستان می دانست و امکان شورش رومانیایی های ترانسیلوانی را جدی می پنداشت. در اواسط ماه ژوئیه، تیسا تسلیم فشار آلمان شد و بحث بر سر مخالفت با جنگ را متوقف کرد و تا پایان حامی جنگ ماند. آلمان بدون درخواست بده-بستان، خنثی ماندن رومانی را تضمین کرد و ستاد کل آلمان قول اعزام ۴۰٬۰۰۰ سرباز را برای دفاع از مرزهای ترانسیلوانی داد. با وجود مخالفت هایش، تیسا را در تمام طول جنگ مصّر به ادامه جنگ می دانستند و بر این اساس پشتیبانی زیادی را از دست داد. او با نظرات امپراتور جدید، کارل در مورد اصلاحاتی چون دادن حق رأی به زنان و سربازان مخالفت کرد و از او خواسته شد که استعفا دهد که این کار را در ۲۳ مه ۱۹۱۷ انجام داد. با این حال، او نفوذ سیاسی خود را حفظ کرد و توانست تصویب حق رأی برای عموم را به تأخیر بیندازد. تیسا تا آخرین روز درگذشت همچنان مرد قدرتمند صحنهٔ سیاست در مجارستان باقی ماند.
پس از استعفا از نخست وزیری، وی به عنوان فرمانده هنگ هوسار در دبرتسن به جبهه رفت، که در میان سیاستمداران برجسته امری خلاف معمول بود. با ورود آمریکا، جنگ در ۱۹۱۸ پایان یافت و تیسا در اکتبر همان سال، در سخنرانی خود در پارلمان طی بیانیه ای شکست در جنگ را اعلام کرد. انقلاب گل داوودی در ۲۸ اکتبر آغاز شد و سه روز بعد، در ۳۱ اکتبر یوزف فردیناند به نمایندگی از کارل، میهای کارویی را مأمور تشکیل دولت کرد. ترور و درگذشت. ایشتوان تیسا، به همراه همسر و خواهرزاده اش، در طبقهٔ همکف ویلایی در پِشت خیابان هِرمینا شمارهٔ ۳۵ زندگی می کردند؛ طبقهٔ اول متعلق به صاحب خانه، شاموئل روهِیم بود که با خانواده اش در آنجا سکنی داشتند. این خانه نیز به نام صاحبش ویلای روهِیم شهرت دارد. در عصر ۳۱ اکتبر ۱۹۱۸ مصادف با اولین روز نخست وزیری کارویی، دو کامیون نظامی وارد کوچهٔ پشتی شد و افراد مسلح با ورود به ویلا و ضرب چند گلوله او را در برابر چشم همسر و خواهرزاده اش از پای درآوردند. در ماه های پیش از آن وی چندین بار تهدید به مرگ شده بود ولی علی رغم اصرار اطرافیان از بوداپست خارج نشد. یادبود. قبر تیسا در گورابه خانوادگی قلعهٔ تیسا در گست قرار دار
د. در ۱۹۸۳ افرادی ناشناس با شکستن تابوت وی، جمجمهٔ او را به سرقت بردند. وی در ۱۲ فوریه ۱۹۱۴ به عنوان شهروند افتخاری مونکاچ انتخاب شد. از گروه مجسمه های یادبود ایشتوان تیسا بر اساس طرح جرج زالا، آنتال اوربان و اِرنو فورِک در ۲۲ آوریل ۱۹۳۴، به مناسبت زادروزش در بوداپست، در ضلع شمالی پارلمان پرده برداری شد. این مجموعه در طول جنگ جهانی دوم آسیب دید و سپس توسط افراد ناشناس در بهار ۱۹۴۵ تخریب شد. تمام این یادبود توسط ایمره اِلِک با قطعات باقیماندهٔ آن به طور کامل بازآفرینی و در ۹ ژوئن ۲۰۱۴، روز عید پنجاهه رونمایی شد. زندگی خصوصی. تیسا سال ۱۸۸۵ در بیست و چهار سالگی با دختر عموی خود، ایلونا، که سال ها عاشق او بود، ازدواج کرد. دو فرزند حاصل این ازدواج بود؛ ایشتوان که ۵ روز پس از ترور پدرش در سی و دو سالگی بر اثر آنفلونزای اسپانیایی درگذشت و یولیشکا که در کودکی از پای درآمد.
جافره گوئرون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اکوادور است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کروزیرو، و باشگاه فوتبال ال دی یو کیتو، باشگاه فوتبال ختافه، باشگاه فوتبال اتلتیکو پارانائنزه، باشگاه فوتبال بیجینگ گوان، و باشگاه فوتبال کروز آزول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اکوادور بازی کرده است.
آلخاندرو گوئرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ونزوئلا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال و باشگاه فوتبال پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Venezuela U20 و ونزوئلا بازی کرده است.
لوئیس کاروایو (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد.
کارلوس گیودیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
هرنان بولانوس (; – ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
آلفونسو دومینگز (; – ۱۹۷۳) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو و باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد.
اوبالدو کروش (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول و باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد.
هوگو گیورگی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بولونیا، باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا، باشگاه فوتبال ریور پلاته، و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد.
خوان زاراته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد.
فلیکس دیاز (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا اشاره کرد.
رنه ملندز (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد.
جرج روبلدو (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، و باشگاه فوتبال بارنزلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
نیکلاس مورنو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
گوستاوو آلبلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوکا جونیورز و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
کارلوس کامپوس (؛ زادهٔ – درگذشته ۱۱ نوامبر ۲۰۲۰) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
آئورلیو دومینگز بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
لوئیس هرنان آلوارز (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد.
هکتور اسکاندولی (؛ زادهٔ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد.
الادیو زاراته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل پاراگوئه است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد.
کارلوس رینوسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آمریکا و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
گیرمو یاوار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی، و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
خولیو کریسوستو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل شیلی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد.
ویکتور پیزارو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اسکار فابیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آژاکس کیپ تاون و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
لوئیس مارکولتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد.
خورخه لوئیس سیویرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال و سرمربی اهل اروگوئه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد.
واشینگتن اولیورا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مونته ویدئو واندررز، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال اروگوئه، و باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
ایوو باسای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، و باشگاه فوتبال کولو-کولو، باشگاه فوتبال استاد رنس، اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
سرخیو سالگادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو و باشگاه فوتبال اونیورسیداد شیلی اشاره کرد.
گوستاوو د لوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته و باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد.
روبن مارتینز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل شیلی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد.
اسوالدو هورتادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کادیس و باشگاه فوتبال رویال شارلوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
ویکتور کاباررا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
الکس راس پِری (؛ زادهٔ ) کارگردان، فیلم نامه نویس و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. پیوند به بیرون. الکس راس پری در IMDb
در ریاضیات انتگرالِ بارنِس یا انتگرالِ مِلین–بارنِس یک انتگرال کانتور است که حاصل ضرب یک سری از توابع گاما را در برمی گیرد. این انتگرال توسط ارنست ویلیام بارنس معرفی شد و ارتباط تنگاتنگی با سری های تعمیم یافته فوق هندسی دارد. این انتگرال معمولاً در امتداد یک کانتور گرفته می شود که تبدیلی از محور موهومی است که از سمت راست از تمام قطبهایی ضریب formula_1 و از سمت چپ از تمام قطبهای ضریبِ formula_2 عبور می کند. سری های فوق هندسی. تابع فوق هندسی توسط انتگرال بارنس به این شکل تعریف می شود: formula_3 این معادله را می توان با حرکت کانتور به سمت راست و برداشت باقی مانده ها در formula_4 برای formula_5 و با ادامه تحلیلی این روند در جاهای دیگر بدست آورد. با درنظرگرفتن شرایط همگرایی مناسب، می توان انتگرال کلی تر بارنس و توابع تعمیم یافته فوق هندسیِ formula_6 را به نحوی مشابه به هم مربوط ساخت. لِمِ بارنس. نخستین لِمِ بارنِس عبارت است از: این انتگرال آنالوگِ فرمول جمعِ formula_8 گاوس و بسطِ انتگرالِ بتای اویلر است. این انتگرال بعضاً انتگرال بتای بارنس هم خوانده می شود. دومین لِمِ بارنس عبارت است از: formula_9formula_10 formu
la_9formula_12 در اینجا formula_13. انتگرال کیو-بارنس. این انتگرال ها، آنالوگِ انتگرالهای ساده سری های فوق هندسی هستند و بسیاری از نتایج انتگرالهای بارنس به این انتگرالها هم بسط داده می شوند.
انسان شناسی دیجیتال گونه ای از مطالعه انسان شناسانه رابطه بین انسان و فناوری عصر دیجیتال است. این حوزه نسبتاً جدید است و بنابراین نام های متفاوت با تاکیدات گوناگونی دارد. بعضی از این نام ها عبارتند از انسان شناسی فنی، قوم نگاری دیجیتال و انسان شناسی مجازی. تعریف و دورنما. فناوری دیجیتالی از کدهای صفر و یک برای ارسال پیام میان ماشین ها بهره می گیرد. بیشتر انسان شناسانی که از عبارت انسان شناسی دیجیتال استفاده می کنند به طور مشخص به فناوری اینترنت و برخط ارجاع می دهند. مطالعه رابطه انسان ها با گستره وسیع تر فناوری ها ممکن است ذیل دیگر زیرحوزه های انسان شناسی منجمله انسان شناسی سایبورگ قرار گیرد. گروه انسان شناسی دیجیتال یکی از گروه های با علاقه مشترک در جامعه انسان شناسی آمریکا طبقه بندی شده است. ترویج استفاده از فناوری دیجیتال به مثابه ابزار تحقیقات انسان شناسانه، تشویق انسان شناسان به اشتراک گذاری تحقیقات با استفاده از بسترهای دیجیتالی و مشخص کردن شیوه هایی که انسان شناسان جوامع دیجیتالی را مطالعه می کنند مأموریت این گروه اعلام شده است. خود فضای مجازی می تواند به عنوان محل یک میدان برای انسان شناسان عمل کند و
به آن ها امکان بدهد که پدیده های اجتماعی فرهنگی که در هرگونه فضای تعاملی رخ می دهد و بروز می یابد را مشاهده، تحلیل و تفسیر کنند. جوامع ملی و فراملی که با استفاده از فناوری دیجیتال ممکن شده اند، مجموعه ای از هنجارها، کرداردها، رسوم، تاریخ بیانی و حافظه جمعی مرتبط، دوره های مهاجرت، تعارض های داخلی و خارجی، ویژگی های زبانی و گویش های میم منطبق با آن جوامع جغرافیایی سنتی ایجاد می کنند. جوامعی که پیرامون نرم افزارهای آزاد و متن باز شکل می گیرند، بسترهای آنلاین مانند فورچن و ردیت و زیر وبگاه های آن ها و گروه های با انگیزه های سیاسی مانند انانیموس، ویکی لیکس یا جنبش اشغال از جمله نمونه های این پدیده ها هستند. تعدادی از انسان شناسان دانشگاهی قوم نگاری های سنتی را در جهان های مجازی انجام داده اند، معروف ترین آن ها مطالعه دنیای وارکرافت توسط بونی ناردی و مطالعه زندگی دوم توسط تام بول استورف است. گابریلا کولمن روی جامعه نرم افزاری دبیان و شبکه هکتیوستی انانیموس کار انسان شناسانه انجام داده است. تحقیقات انسان شناسانه می تواند به طراحان در انطباق و بهبود فناوری کمک کند. انسان شناس استرالیایی گنییوو بل تحقیقات تجربه کاربری
گسترده در اینتل انجام داد که رویکرد شرکت به فناوری، کاربران و بازار خودش را هدایت کرد. روش شناسی. کارمیدانی دیجیتالی. بسیاری از انسان شناسان دیجیتالی که جوامع برخط را مطالعه می کنند از روش های سنتی تحقیقات انسان شناسانه استفاده می کنند. آن ها مشاهده حین مشارکت در جوامع برخط انجام می دهند تا رسوم، جهان بینی های آن ها را یاد بگیرند و مشاهدات خودشان را با مصاحبه های شخصی، تحقیقات تاریخی و داده های کمی پشتیبانی می کنند. محصول آن ها یک قوم نگاری یا توصیف کیفی تجربه ها و تحلیل های آن ها است. دیگر انسان شناسان و محققان اجتماعی تحقیقاتی انجام داده اند که تاکیدش روی داده های تولید شده توسط وبگاه ها و خادم ها است. گرچه دانشگاهیان اغلب در دسترسی به داده های کاربران به همان میزانی که شرکت های رسانه اجتماعی مانند فیسبوک و گوگل و شرکت های داده کاوی مانند اکسیوم به داده کاربران دسترسی دارند دسترسی ندارند؛ بنابراین معمولاً انسان شناسان از تکیه زیاد به بزرگ داده خودداری می کنند. استدلال آن ها اینست که انسان شناسی همواره با توانایی اش در گفتن روایت های کوتاه، شخصی و نکته دار ک داده خودش بازنمایی نمی کند از دیگر رشته ها متمایز
می شوند. از نظر روش، توافقی وجود ندارد که آیا تحقیق صرفاً برخط کفایت می کند یا باید موضوع مطالعه را به صورت جامع یعنی هم برخط و هم برون خط بررسی کرد. تام بالاشتروف که تحقیقی سه ساله به عنوان آواتار در جهان مجازی زندگی دوم انجام داده است از رویکرد اول پیشتیبانی می کند و عنوان می کند که نه تنها مطالعه برونخط ممکن نیست بلکه ضرورت دارد با موضوع مطالعه به شیوه خودش مواجه شویم. دیگران منجمله دنیل میلر استدلال کرده اند که یک تحقیق قوم نگارانه نباید برای یادیگیری در مورد زندگی بیرون از اینترنت استثنا قائل شود. همچنین محققان بحث کرده اند که بهترین روش برای توصیف تفاوت میان مجازی و فیزیکی چیست. برخی معتقدند که موانع بین مجازی فیزیکی با پیشرفت های فناوری به سرعت در حال از میان رفتن است. در مقابل بعضی استدلال می کنند که گرچه فضای مجازی روی فضای فیزیکی تأثیر می گذارد و بلعکس اما این دو دو موجودیت مجزا در جامعه باقی می مانند. فناوری دیجیتال به عنوان ابزار انسان شناسی. جامعه انسان شناسی آمریکا رهنمودهای برخطی برای دانشجویانی که از فناوری دیحیتالی برای ذخیره و به اشتراک گذاری داده استفاده می کنند عرضه کرده است. داده می توان
د در پایگاه های داده دیجیتالی بارگذاری شود تا ذخیره، اشتراک و تفسیر شود. متن و نرم افزارهای تحلیل عددی می واند برای کمک به تولید فراداده استفاده شوند. درحالی که کتابچه کد می تواند برای کمک به سازماندهی داده استفاده شود. اخلاق. کارمیدانی آنلاین چالش های فنی جدید عرضه می کند. طبق رهنمودهای جامعه انسان شناسان آمریکا انسان شناسانی که یک جامعه را بررسی می کنند باید اطمینان حاصل کنند که افراد آن جوامع می دانند که در حال مطالعه شدن هستند و به داده هایی که انسان شناس تولید می کند دسترسی دارند. گرچه بیشتر تعاملات جوامع برخط به صورت عمومی برای همه در دسترس است تا بخوانند و ممکن است سال های طولانی باقی بماند. انسان شناسان دیجینالی عنوان می کنند که سطح گشت زدن در جوامع برخط و غربال کردن آرشیوهای عمومی اخلاقی است. جامعه انسان شناسی آمریکا همچنین تأکید دارد که توانایی انسان شناس برای گردآوری و ذخیره داده یک امتیاز است و محققان وظیفه اخلاقی دارند که داده های دیجیتالی را مسئولانه ذخیره کنند. این بدین معناست که هویت مشارکت کنندگان حین اشتراک گذاری داده با دیگر انسان شناسان و پشتیبان گیری از داده ها باید محافظت شود.