Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اَندودِ زِبْر () یک نوع اندودکاری دیواری با بافت زبر است که از آهک و سنگدانه تشکیل شده است و برای بافت زمختش شناخته شده است. نمای دیوارهای بسیاری از دژ ها و بناهای دیگر در اسکاتلند و اولستر اندود زبر شده است. از اندود زبر در بناهای معاصر نیز بهره برده می شود. اندود زبر در اقلیم تر اسکاتلند و اولستر از نمای ساختمان محافظت می کند و نیاز به رنگ کردن دیوار را از بین می برد.
قلعه ایر () قلعه ای در ایر اسکاتلند بود که زمانی اقامتگاه سلطنتی محسوب می شد. از این قلعه امروزه اثری نمانده است. این قلعه را ویلیام شیر اسکاتلند در ۱۱۹۷ میلادی ساخت. در ۱۲۶۳ هاکون چهارم نروژ آن را تصرف کرد. در اوت ۱۲۹۸ قلعه به تصرف انگلیسی ها درآمد و رابرت یکم (اسکاتلند) آن را به آتش کشید. در ۱۵۴۲ سربازان فرانسوی در آن استقرار یافتند. به نظر می رسد قلعه ایر پیش از تصرف اسکاتلند توسط کرامول در حدود ۱۶۵۰–۱۶۵۱ از بین رفته باشد.
قلعه برویک () قلعه ای ویرانه در برویک-آپون-توئید انگلستان است. این قلعه را دیوید یکم اسکاتلند در قرن دوازدهم بنا کرد. در ۱۲۹۶–۸ پادشاه انگلستان ادوارد یکم آن را بازسازی کرد و اندکی بعد باز به مالکیت اسکاتلند درآمد. این قلعه و شهر مجاورش در دوران جنگ های استقلال اسکاتلند چندین بار دست به دست شدند. ادوارد یکم در زمان حمله به اسکاتلند از آن به عنوان مقرش استفاده کرد. ریچارد یکم انگلستان آن را تصرف کرد و بعدها برای تأمین مالی جنگ صلیبی سوم به اسکات ها فروخت. در آخرین هفته اوت ۱۴۸۲ انگلیسی ها باز قلعه را متصرف شدند. در قرن شانزدهم و در دوران الیزابت یکم انگلستان دیوارهای قلعه با افزودن دو برج تقویت شدند. این قلعه امروزه در اختیار سازمان میراث انگلستان است.
بالمکللان (به انگلیسی: Balmaclellan، از گیلیک اسکاتلندی: Baile MhicIllFhaolain به معنای روستای مک للان ها) یک روستا در بریتانیا است که در دامفریس و گالووی واقع شده است. این روستای کوچک متشکل از خانه های سنگی با سقف لوحی است و در میانهٔ تپه های گالووی در جنوب غربی اسکاتلند قرار دارد.
در محاسبات کوانتومی، برتری کوانتومی (به انگلیسی: Quantum Supremacy) توانایی بالقوه دستگاه ها برای حل مشکلاتی است که کامپیوترهای کلاسیک عملاً از انجام آن ناتوان هستند. زمانی که در کامپیوترهای کلاسیک ۳ بیت داشته باشیم، ۲ به توان ۳ یعنی ۸ ترکیب مختلف از این سه بیت خواهیم داشت. دو حالت برای بیت اول، دو حالت برای بیت دوم و دو حالت برای بیت سوم. این ۸ ترکیب عبارتند از: اگر به جای این کار با کیوبیت ها کار کنیم، هر کدام از این رشته های ۸ بیتی با یک بردار پایه متناظر خواهد بود. بنابراین فضای برداری ۸ بعدی خواهد بود. همین تحلیل نشان می دهد که اگر n کیوبیت داشته باشیم، ۲ به توان n بردار پایه خواهیم داشت و فضای ۲ به توان n بعدی ایجاد می شود. هر چه تعداد کیوبیت ها بیشتر می شود، تعداد بردارهای پایه به صورت نمایی افزایش می یابد. اگر ۷۲ کیوبیت داشته باشیم، تعداد عناصر پایه ۲ به توان ۷۲ یعنی ۴٬۷۲۲٬۳۶۶٬۴۸۲٬۸۶۹٬۶۴۵٬۲۱۳٬۶۹۶ خواهد بود. این عدد بزرگ نقطه ای است که در آن کامپیوترهای کلاسیک نمی توانند کامپیوترهای کوانتومی را شبیه سازی کنند. زمانی که کامپیوترهای کوانتومی حدود ۷۲ کیوبیت داشته باشند وارد عصر برتری کوانتومی می شویم که د
ر آن کامپیوترهای کوانتومی محاسباتی فراتر ازتوان کامپیوترهای کلاسیک انجام می دهند. سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا کامپیوترهای کوانتومی می توانند کامپیوترهای کلاسیک را شبیه سازی کنند؟ پاسخ مثبت است. محاسبات کلاسیک می توانند روی یک کامپیوتر کوانتومی انجام شوند. زیرا محاسبات کوانتومی عمومی تر از محاسبات کلاسیک هستند و محاسبات کلاسیک در واقع حالت های خاصی از محاسبات کوانتومی هستند. الگوریتم شور برای فاکتور سازی عدد صحیح، که در زمان چند جمله ای بر روی یک کامپیوتر کوانتومی اجرا می شود، چنین سرعت فوق العاده چند جمله ای را نسبت به بهترین الگوریتم کلاسیک شناخته شده فراهم می کند. مانند فاکتورسازی عدد صحیح، اعتقاد بر این است که برای رایانه های کلاسیک بر اساس فرضیات پیچیدگی معقول، نمونه برداری از توزیع های خروجی مدارهای کوانتومی تصادفی سخت است. گوگل پیش از این اعلام کرده بود با برطرف کردن این مشکل با مجموعه ای از ۴۹ کوبیت ابررسانا، قبل از پایان سال ۲۰۱۷ برتری کوانتومی را نشان خواهد داد. با این حال، از اوایل ژانویه سال ۲۰۱۸، تنها اینتل چنین سخت افزاری را اعلام کرده است. در اکتبر سال ۲۰۱۷، IBM شبیه سازی ۵۶ کوب
یت را روی یک ابر رایانه معمولی نشان داد و تعداد کیوبیت های مورد نیاز برای برتری کوانتومی را افزایش داد. در نوامبر سال ۲۰۱۸، گوگل با همکاری ناسا را اعلام کرد که "نتایج حاصل از مدارهای کوانتومی موجود در پردازنده های کوانتومی گوگل را تجزیه و تحلیل می کند. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹ دانشمند آمریکایی بیان کرد که بر طبق قانون Dowling-Neven، برتری کوانتومی ممکن است در سال ۲۰۱۹ اتفاق بیفتد. در تاریخ ۲۰ سپتامبر، "روزنامه فایننشال تایمز" گزارش داد که "گوگل ادعا می کند با یک آرایه ۵۴ کیوبیت به برتری کوانتومی رسیده است، از این تعداد ۵۳ عملکردی است که برای انجام یک سری عملیات در ۲۰۰ ثانیه استفاده می شود که برای یک ابررایانه حدود ۱۰٬۰۰۰ سال به طول خواهد انجامید. در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۹، گوگل رسماً ادعاهای پیشین را تأیید کرد. البته انتقاداتی هم نسبت به پژوهش های مرتبط با مزیت کوانتومی و برتری کوانتومی وارد شده است. نکته اصلی این است که بهبود سرعت در الگوریتم هایی مانند الگوریتم گرور برای رسیدن به مزیت کوانتومی کافی نیست مگر این که بهبودهای قابل توجهی در نرم افزار و سخت افزارهای کوانتومی اتفاق بیفتد. در گذشته مقایسه های نادرستی بین کامپیوترها
ی کلاسیک و کوانتومی انجام شده است. تحلیل ها برای کامپیوترهای کلاسیک بسیار بدبینانه و برای کامپیوترهای کوانتومی بسیار خوش بینانه بوده اند. برای مثال پهنای باند ورودی/ خروجی از گلوگاه های اساسی در تعامل کامپیوترهای کوانتومی با دنیای کلاسیک است. بنابراین هر مساله ای که روی دیتای کلاسیک کار می کند مثل مسائل جستجو در پایگاه های داده روی کامپیوترهای کلاسیک سریعتر حل می شوند. به شکل مشابهی بهبود سرعت بالقوه در حل مسائل جبرخطی با خواندن ماتریس مساله از دیتای کلاسیک از بین می رود. پیش بینی می شود مسائلی که از مزیت کوانتومی واقعی بهره می برند مسائلی باشند که در آنها افزایش سرعت نمایی با کامپیوترهای کوانتومی اتفاق می افتد مثل شبیه سازی سیستمهای کوانتومی برای مسائل شیمی ، علم مواد و فیزیک کوانتومی. تحلیل رمز با استفاده از الگوریتم شور هم در این دسته قرار می گیرد. خود عنوان برتری کوانتومی هم از زمان پیشنهاد شدن آن مورد مناقشه بوده است. انتقاد اول این نکته است که این عنوان بار نژادپرستانه دارد و به برترپنداری نژاد سفید پهلو می زند. این مشکل تنها مختص زبان انگلیسی نیست و در زبان چینی هم بار معنایی منفی دارد. انتقاد دوم این
نکته است که ادعای تسلط کامپیوترهای کوانتومی بر کامپیوترهای کلاسیک این تصور اشتباه را به وجود آورده است که کامپیوترهای کلاسیک در آینده بدون استفاده خواهند شد. انتقاد سوم این است که حتی اگر به جای عبارت برتری کوانتومی از مزیت کوانتومی یا تقدم کوانتومی استفاده کنیم، هم چنان الگوهای مسموم تاریخی تکرار می شود. حس رقابت و نزاع بین کامپیوترهای کلاسیک و کامپیوترهای کوانتومی و هم چنین بین موسسات، سازمانها و دولتها القا می شود. این امر راه را برای یک مسابقه ژئوپلیتیک برای دستیابی هر چه سریعتر به تکنولوژی کوانتومی و تسلط بر کشورهای دیگر هموار می کند و راه همکاری بین نهادهای یادشده را می بندد.
لاکاز ها() آنزیمهای اکسیداز حاوی مس هستند که در بسیاری از گیاهان، قارچ ها و میکروارگانیسم ها یافت می شوند. لاکازها بر روی فنل ها و مواد مشابه آن ها عمل می کنند، اکسیداسیون های یک الکترون را انجام می دهند و منجر به اتصال به هم می شوند. به عنوان مثال، لاکازها با در اتصال اکسیداتیو monolignols، خانواده ای از فنل های طبیعی اتفاق می افتند، در تشکیل لیگنین نقش دارند. لاکازهای دیگر، مانند آنهایی که توسط قارچ "Pleurotus ostreatus تولید می شود"، در تخریب لیگنین نقش دارند و بنابراین می توانند به عنوان آنزیم های اصلاح کننده لیگنین طبقه بندی شوند. لاکازها شکافت حلقه ترکیبات آروماتیک را کاتالیز می کنند. لاکاز برای اولین بار توسط Hikorokuro Yoshida در سال ۱۸۸۳ و سپس توسط گابریل Bertrand در سال 1894 در شیره درخت لاک ژاپنی مورد مطالعه قرار گرفت، جایی که به شکل گیری لاک کمک می کند، از این رو نام لاکاز است. جایگاه فعال. جایگاه فعال شامل چهار مرکز مس است که ساختارهایی را اتخاذ می کنند که به عنوان نوع I، نوع II و نوع III طبقه بندی شده اند. یک گروه (سه مس) شامل انواع II و III مس است (شکل را ببینید). این مرکز هست که به O 2 متصل می
شود و آن را به آبکاهش می دهد. هر زوج مس (I, II) یک الکترون مورد نیاز برای این تبدیل را ارائه می دهد. مس نوع ۱ به O 2 متصل نمی شود، بلکه به صورت آرام به عنوان جایگاه انتقال الکترون عمل می کند. مس نوع III را می توان با جیوه (II) جایگزین کرد، که باعث کاهش فعالیت لاکاز می شود. سیانید تمام مس ها را از آنزیم جدا می کند و نشان داده شده است که تعبیه دوباره آن با مس نوع I و نوع II غیرممکن است. با این حال، مس نوع III می تواند دوباره درون آنزیم قرار گیرد. انواع آنیونهای دیگر لاکتاز را مهار می کند. لاکازها تأثیر می گذارد بر واکنش کاهش (احیا) اکسیژن در overpotentials پایین. آنزیم به عنوان کاتد در سلول های زیست سوخت آنزیمی بررسی شده است. برای تسهیل انتقال الکترون به سیم الکترود جامد می توان آنها را با یک واسطه الکترونی جفت کرد. لاکازها برخی از معدود اکسیدوروکتازها هستند که به عنوان کاتالیزورهای صنعتی تجاری می شوند.
مَکبِث () اُپرایی است در چهار پرده از جوزپه وردی، آهنگساز و مصنف ایتالیایی که فرانچسکو ماریا پیاوه آن را نوشته است. این اپرا بر پایهٔ نمایشنامهٔ مکبث اثر ویلیام شکسپیر به قلم تحریر درآمده است. این اپرا برای اجرا در اپراخانهٔ تاریخی فلورانس با نام تئاترو دلا پرگولا نوشته شد. اپرای مکبث، دهمین اپرای وردی است و نخستین اجرای آن به تاریخ ۱۴ مارس ۱۸۴۷ برگزار شد. این اپرا با صدای پلاسیدو دومینگو اجرا شده است. این اپرا اولین اقتباس وردی از یکی از نمایشنامه های شکسپیر بوده است و داستان تیره و تلخ قدرت ویرانگر، جاه طلبی بی پایان و شرارت را به تصویر می کشد.
صورت نشینی یا فِیس سیتینگ همچنین به عنوان کویینینگ (queening) یا کینگینگ (kinging) شناخته می شود، عملی جنسی است که در آن یک شریک (معمولا سلطه گر زن) نشسته بر چهره شریک دیگر (معمولا سلطه پذیر مرد)، با اجازه او یا به زور، مبادرت به برقراری رابطه دهانی یا مقعدلیسی می کند. گذشته از تماس بین دهان و دستگاه تناسلی و دهان و مقعد، این موقعیت همچنین دست شریک زیرین را برای تحریک سایر مناطق شهوت خیز (مثلاً مقعد، نوک سینه و غیره) مهیا می کند. شریک فاعل نیز ممکن است همزمان برای فرد زیرین خود دست به این اقدام بزند. معمول است که این موقعیت شامل تسلط و تسلیم شدن است. درموارد استفاده از روش فوق در بی دی اس ام یا اس/ام، این عمل می تواند نوعی تحقیر شهوانی باشد. نشستن بر روی صورت عملی رایج بین شرکای غالب و مطیع، برای نشان دادن برتری و رضایت جنسی است که به عنوان فانتزی جنسی نیز محسوب می شود. در این عمل گاهی شریک پایین همانند خفه کردن شهوانی، از نفس کشیدن محروم می شود. تحمل وزن بدن با فشار، رطوبت، بوی بدن و تاریکی که حین اجرای عمل به فرد مفعول وارد می شود را می توان به عنوان کشش جنسی قدرتمند دانست. شخص زیرین، ممکن است در حین انجام
عمل خفت بندی بوده، مطیع جنسی باشد یا در حال تحمل وزن بدن شریک بالایی خود باشد و لذت فراوانی از پرستش باسن او ببرد. در گذشته این کار بیشتر توسط زنان اما فقط در طبقه های اجتماعی بالا انجام می شد اما امروزه هنوز بیشتر توسط زنان اما در تمام طبقه های اجتماعی انجام می شود و برای آنان یک ابراز قدرت هم می باشد. مبلمان انسانی. بعضی اوقات از ابزارهای مخصوصی برای تسهیل در انجام این عمل استفاده می گردد، همچون «چارپایه کویینینگ» یا «اسمودرباکس». در بریتانیا. در سال ۲۰۱۴، دولت بریتانیا اعمال جنسی بسیاری از جمله صورت نشینی را در پورنوگرافی هاردکور در اینترنت ممنوع کرد. اعتراضاتی علیه قانون در مقابل کاخ وست مینستر برگزار شد که معترضان در آن اظهار کردند این قانون منعکس کننده خواسته های مردم نیست. در سال ۲۰۱۹ این قانون لغو شد.
قادر رحیم زاده (زاده ۱۳۴۱ اردبیل) سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون به عنوان مشاور عالی فرمانده کل ارتش فعالیت می کند. او در فاصله سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ فرمانده قرارگاه مشترک پدافند هوایی خاتم الانبیا بود. وی آموزش دیده دانشکده افسری نیروی زمینی ارتش است و فعالیت در ارتش را از سال ۱۳۵۹ آغاز کرد. رحیم زاده در اواخر جنگ ایران و عراق به عنوان افسر آتش بار در رسته توپخانه حضور داشت. او از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۰ فرماندهی گروه پدافند هوایی امیدیه را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ فرمانده گروه پدافند هوایی تهران بود. وی پیش از تفکیک یگان پدافند هوایی از نیروی هوایی ارتش، برای مدت یک سال از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۵ به عنوان فرمانده پدافند هوایی ارتش فعالیت می کرد. زندگی نامه. قادر رحیم زاده در سال ۱۳۴۱ در شهرستان اردبیل زاده شد و پس از طی دوره ابتدایی و متوسطه در سال ۱۳۵۹ با اخذ مدرک دیپلم، همزمان با شروع جنگ ایران و عراق وارد دانشکده افسری نیروی زمینی ارتش شد. او در سال ۱۳۶۲ با درجه ستوان دومی، در رسته توپخانه فارغ التحصیل گردید. وی در سال ۱۳۶۴ برای طی دوره سیستم ضدهوایی اسکای گارد، با همراهی گروهی از افسران
نیروی زمینی ارتش، به انگلستان اعزام و پس از بازگشت، به طور رسمی وارد رسته پدافند هوایی شد. او در سال های آخر جنگ ایران و عراق، به عنوان افسر آتشبار در جنگ حضور داشت. رحیم زاده از سال ۱۳۶۴ تا سال ۱۳۶۶ در دانشکده پدافند نیروی زمینی ارتش خدمت می کرد. وی در سال ۱۳۶۶ به پدافند نیروی هوایی ارتش منتقل شد، سپس فعالیت در گروه پدافند هوایی امیدیه را آغاز کرد و سلسله مراتب فرماندهی را از افسر آموزش، تا فرمانده آتشبار، رئیس عملیات و فرمانده گردان اسکای گارد طی کرد. رحیم زاده در سال ۱۳۷۸ درجه سرهنگی دریافت کرد. او از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۰ فرماندهی گروه پدافند هوایی امیدیه را برعهده داشت و از ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ فرمانده گروه پدافند هوایی تهران بود. وی پیش از تفکیک یگان پدافند هوایی از نیروی هوایی ارتش، برای مدت یک سال از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۵ بعنوان چهاردهمین فرمانده پدافند هوایی ارتش فعالیت می کرد. پس از تشکیل قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیاء، در سال ۱۳۸۷ به ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران منتقل شد و ابتدا به عنوان جانشین معاون طرح و برنامه مشغول کار و سپس به معاونت طرح و برنامه ارتش منصوب شد. جایزه ها و نشان های افتخار. این بخش شامل نشان
ها و جایزه های رسمی قادر رحیم زاده است، که بر روی لباس همسان او نصب می شود، ولی جایزه های غیرنظامی و غیررسمی را در برنخواهد داشت.
ویاچسلاو زاخووایکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویلیاندی تولویک، باشگاه فوتبال پایده لینامیسکوند، باشگاه فوتبال سیلامائه کالو، باشگاه ورزشی الکویت، باشگاه فوتبال دبرتسنی، باشگاه فوتبال فلورا تالین، و باشگاه فوتبال لیریا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ استونی، زیر ۱۹ سال استونی، زیر ۲۱ سال استونی، استونی بازی کرده است.
وینچنزو بیانکینی (ایتالیایی: Vincenzo Bianchini)، (زاده ۱۹۰۳ ویتربو، ایتالیا - درگذشته ۲۰۰۰ ژنو، سوئیس) پزشک شاعر، مجسمه ساز و نقاش ایتالیایی پزشک سیّار و بی قرار. بیانکینی به دلیل دگرگونی ها و نوزایی های ذهنی و قلبی، فرهنگ ها و آیین های شرقی جهان را پسندید. از بیشتر شهرها و کشورهای مشرق زمین عبور کرد و با قبول مأموریت در پروژه کمک های دولت ایتالیا به ایران، ایران را برای سکونت و خدمت انتخاب کرد. بیانکینی، در شهرها و روستاهای دورافتاده و محروم ایران سیر و سیاحت می کرد و به بیماران دوا و آرامش می داد. نقاش، شاعر و مجسمه ساز. بیانکینی در حاشیه مداوای بیماران علاقه اش به حرفه پزشکی سیار، شیفته نقاشی و عکاسی نیز بود و در همه سفرهایش، دوربین عکاسی و کاغذ و قلم و رنگ، از ملزومات و لوازم گشت و گذارهای علمی و حرفه ایش بود تا بر سپیدی بومش، هر کجا که اقتضا کرد و مناسب بود، سیمای روستاییان، گونه گونی پوشش های محلی و سنتی، جلوه های زنان چادر به سر و بچه به بغل را، ثبت کند. مؤسسه فرهنگی ایتالیا در تهران نمایشگاهی برایش ترتیب داد و آثار گونه گونی در زمینه طراحی، نقاشی، آبرنگ و رنگ روغن، از او به نمایش گذاشت. دو تابلو به ن
ام اسب و خروس از بیانکینی منتشر شد که تحولی در طراحی ایرانی را سبب شد. او شعر می سرود و مجسمه هم می ساخت. دوستی با جلال آل احمد. بیانکینی با جلال آل احمد دوست بود و آل احمد در کتاب «ارزیابی شتابزده» توصیف او را از زبان خودش نگاشته است. ضمن آن که معتقد است آنچه بیانکینی انجام داده و آنچه را که از ایران در کارهای خود به اروپایی ها شناسانده، دوبرابر تمام تلاش هایی است که وابستگی های فرهنگی و هنری ما در سراسر اروپا کرده اند. گرایش به اسلام. بیانکینی، در اوایل سال ۱۳۲۹ه . ش، برای خدمت رسانی در حوزه بهداری روستایی چناران و قریه گناباد به استخدام آستان قدس رضوی درآمد و احتمالاً اولین پزشک مسیحی بود که در این مجموعه مسلمان شد. آبان ماه سال ۱۳۲۹، روزنامه های آزادی، خراسان، ستاره ملت و طوس، خبر گرایش به اسلام بیانکینی گزارش کردند. بنا بر گزارش روزنامه طوس، این اتفاق روز چهارشنبه ۱۰ آبان ۱۳۲۹ در منزل فقیه سبزواری، افتاده است و نامش را «ابوالفتح رضا» انتخاب کرده است. بیانکینی کشاورزان املاک آستان قدس را مداوا می کرده است. ویژگی های روحی و فکری. بیانکینی به اعتراف خودش، از اروپا بیزار بوده است و دلیلش را دوبار تا پنجاه سا
لگی خود، به خاک و خون کشیده شدن دنیا توسط اروپا می داند و به همین جهت، ایرانیان و ایرانِ طالب صلح و آرامش را می پسندید. بیانکینی در طول اقامتش در ایران، یک ایرانی تمام عیار شده بود. ساده حرف می زد و ساده می پوشید. مایل نبود به هر شیوه ای ، تشخص طلبی کند. تنهایی و آرامش را باور کرده بود و در پی انزوا و تهیدستی از تعلقات دنیای مادی بود و با این زمینه های روحی و فکری؛ و ویژگی های عرفانی، ایران را انتخاب کرده بود و فارسی می اندیشید. بیانکینی به اندازه ای غرق در ایران و فرهنگ و زبانش شده بود که فارسی را به راحتی و زیبایی حرف می زد. او سرانجام، به اشتباه دارویی را به چشمان بیمارخود ریخت و نابینا شد و با همان چشمان نابینا، برای همیشه ایران را با همسر ایرانی و فرزندانش ترک کرد. درگذشت. بیانکینی در سال های آخر عمر، در ژنو، که برای سکونت انتخاب کرده بود، سکته کرد و پس از سکته، بینایی خودرا بازیافت و سال ۲۰۰۰ میلادی، درگذشت. آبسار شیطان؛ زندگی نامه بیانکینی. وینچنزو بیانکینی، زندگی نامه اش را با عنوان " آبسار شیطان " به رشته تحریر درآورده که توسط ایرج انور به فارسی ترجمه شده است.
تا سال ۲۰۱۳، دامنه گسترده ای از سامانه های پیش رانش برای خودروها و وسایل نقلیهٔ دیگر در دسترس یا قابل استفاده بوده اند. موتورهای درون سوز مبتنی بر سوخت بنزین، گازوئیل (دیزل)، پروپان یا گاز طبیعی، خودروهای Plug-in hybrid|پلاگین هایبریدها، خودروهای پیل سوختی مبتنی بر سوخت هیدروژن و تمامی خودروهای برقی، گزینه هایی هستند که تاکنون به عنوان سامانه های قابل استفاده برای خودروها ارائه شده اند. با توجه به شعاع حرکتی محدود و هزینه بالای باتری ها، خودروهای نیازمند سوخت گویا در این میان نسبت به خودروهای برقی برتری دارند. برخی از این گزینه ها نیز نیازمند احداث شبکه ای از جایگاه های سوخت یا ایستگاه های شارژ هستند.در سالهای اخیر مزایای موتورهای الکتریکی در مقایسه با موتورهای احتراقی سبب شده است که حامیان محیط زیست طرفدار جدی موتور های الکتریکی باشند. توسعهٔ اخیر. کشورهای اروپایی و ژاپن با به کارگیری پیشرفته ترین فناوری ها در طراحی های پیشرفته، که در نتیجهٔ سرمایه گذاری های قابل توجه در تحقیقات و توسعه میسر شده است، نسبت به خودروسازان و تأمین کنندگان قطعات چینی، که تا سال ۲۰۱۳ بودجه های کمی را به توسعه اختصاص داده بودند و ظ
رفیت کافی برای ساخت قطعات لازم برای پیشرانه ها و موتورهایی با فناوری بالا را نداشته اند، به برتری دست یافته اند. مشخصات. مهم ترین مشخصهٔ یک موتور خودرو (در مقایسه با یک موتور ثابت یا یک موتور دریایی)، نسبت توان به وزن بالای آن است. امکان دستیابی به این مشخصه به واسطهٔ بهره مندی از سرعت چرخشی بالا فراهم می شود. با این حال، موتورهای خودرو در بعضی مواقع جهت استفاده در وسایل نقلیهٔ دریایی دستخوش تغییرات و اصلاحاتی می شوند که این موضوع منجر به ساخت موتورهای خودروی دریایی می شود. تاریخچه. در سال های اولیه، تلاش هایی برای استفاده از موتورهای بخار و موتورهای الکتریکی صورت گرفت، اما موفقیت های کمی در این زمینه کسب شد. در قرن بیستم میلادی موتور درون سوز (ICE) به نوع غالب موتورهای مورد استفاده در خودروها بدل شد. در سال ۲۰۱۵ موتور درون سوز همچنان بیشترین کاربرد را در خودروها دارد، اما استفادهٔ دوباره از نیروی الکتریسیته نیز محتمل به نظر می رسد؛ چرا که نگرانی ها در رابطه با آلایندگی گازهای خروجی موتورهای درون سوز رو به افزایش است. تا سال ۲۰۱۷، اکثریت خودروهای موجود در ایالات متحده نیروی خود را از سوخت بنزین می گرفته اند.
در اوایل سدهٔ ۱۹۰۰ میلادی، موتورهای درون سوز در رقابت با موتورهای بخار و موتورهای الکتریکی بوده اند. در آن زمان، موتورهای درون سوز از سوخت بنزین استفاده می کردند. مفهوم کلی عملکرد موتورهای دورن سوز وابسته به یک پیستون است که به واسطهٔ یک احتراق محدود و معین، فشرده شده و به حرکت درمی آید. این احتراق، هیدروکربن موجود در سرسیلندر موتور را می سوزاند. در میان تمامی خودروهای تولید شده در آن زمان، تنها در حدود یک چهارم آن ها به عنوان خودرویی با موتور درون سوز شناخته می شوند؛ اما در طول سال های بعدی موتور درون سوز به محبوب تری نوع موتور برای خودروها تبدیل شد. رودلف دیزل در قرن نوزدهم میلادی گونهٔ جدیدی از پیشرانهٔ درون سوز را ابداع کرد که نیروی خود را با استفاده از تزریق سوخت مایع به داخل هوایی که تنها به واسطهٔ فشرده سازی گرم شده بود، به دست می آورد. این نوع موتور ابداعی رودلف دیزل، درواقع جد موتورهای دیزلی امروزی مورد استفاده در خودروها، به ویژه خودروهای سنگین مانند کامیون ها است. انواع موتور. موتورهای درون سوز. موتورهای بنزینی به سرعت به گزینهٔ مورد انتخاب خودروسازان و خریداران خودروها تبدیل شدند. با وجود استارت ن
اهنجار، صدا و آلودگی زیاد، و دشواری در تعویض دنده ها، فناوری های جدید نظیر خطوط تولید و همچنین پیشرفت های به دست آمده برای این نوع موتور، امکان تولید استاندارد خودروهایی با موتورهای مبتنی بر سوخت را فراهم کرده است. ابداع خودروهای مجهز به موتور بنزینی به سال ۱۸۷۶، و آغاز تولید انبوه این نوع خودروها به دههٔ ۱۸۹۰ میلادی بازمی گردد. عرضهٔ فورد مدل تی ساخته شده توسط هنری فورد قیمت خودروها را پایین آورد و به یک قیمت مقرون به صرفه تر رساند. در همان زمان چارلز کترینگ نوعی استارت الکتریکی را اختراع کرد که در مقایسه با استارت مکانیکی دارای کارآمدی بیشتری بود. علت فراوانی خودروهایی که با سوخت بنزین به حرکت درمی آیند این است که علاوه بر برخورداری از توانایی بالا، مقرون به صرفه نیز هستند. تقاضا برای خرید بنزین از ۳ میلیون بشکه در سال ۱۹۱۹، به ۱۵ میلیون بشکه در سال ۱۹۲۹ افزایش یافت. موتور درون سوز موتوری است که نیروی خود را از انبساط گازها بر اثر احتراق سوخت های هیدروکربنی می گیرد. به عنوان مثال، موتور درون سوز از حرارت احتراقی که به وسیلهٔٔ سوخت هیدروکربنی تزریق شده ایجاد می شود، برای ایجاد تحرک مکانیکی بهره می برد. در او
ایل سدهٔ ۱۹۰۰ میلادی، الکل چوب یک سوخت محبوب برای خودروهای فرانسوی و آلمانی بود، اما با توجه به اعمال مالیات های سنگین برای تولید توسط دولت ها، قیمت الکل چوب از قیمت بنزین پیشی گرفت. در نتیجهٔ این موضوع، موتورهای بنزینی محبوبیت بیشتری کسب کردند؛ تا حدی که موتورهای درون سوز عموماً با نام موتورهای بنزینی شناخته می شدند. اگرچه موتورهای بنزینی محبوب شده بودند، اما با توجه به خطر نشت سوخت که می توانست به انفجار منجر شود، چندان مطلوب نبودند. از این رو، بسیاری از مخترعان اقدام به ساخت موتورهایی با سوخت نفت سفید کردند. اقدام به استفاده از این نوع موتورها در خودروها چندان موفقیت آمیز نبود. سوخت های بسیار متنوعی برای موتورهای درون سوز موجود هستند که از جملهٔ آن ها می توان به سوخت دیزل، بنزین و اتانول اشاره کرد. موتورهای بخار. موتور بخار در اوایل سدهٔ ۱۷۰۰ میلادی اختراع شد، و به شیوهٔ اصلی برای تأمین قدرت موتورها، و کمی پس از آن به روشی برای به حرکت درآوردن لوکوموتیوها بدل شد. یکی از محبوب ترین خودروهای بخار استنلی استیمر بود، که دارای آلایندگی کم، و قدرت و سرعت بیشتر بود. نقاط ضعف این خودروهای بخار شامل غیرقابل اعتماد
بودن، پیچیدگی، و تصادف های مکرری بود که با آن ها رخ داده بود. زمان لازم برای شروع به کار خودروهایی با موتور بخار تا ۴۵ دقیقه هم می رسید؛ این موضوع باعث می شد که این موتورها برای دست یابی به هدف حمل و نقل سریع تر ناکارآمد باشند. همزمان با بهبود خودروهای بخار، پیچیدگی ساخت و تولید آن ها در مقایسه با خودروهای بنزینی، سودآوری آن ها را کاهش داد. موتور بخار، دستگاهی است که حرارت را به جنبش مکانیکی تبدیل می کند. این حرارت با استفاده از دیگ های بخار که با جوشاندن آب تولید بخار می کند، فراهم می شود. در اوایل سدهٔ ۱۹۰۰، ابنر دوبل یک خودروی مجهز به موتور بخار را در ایالات متحده آمریکا معرفی کرد که با توجه به قابلیت هایی که داشت، می توانست در تولید قدرت و بازدهی، فورد مدل تی را مغلوب خود کند. موتورهای بخار به عنوان موتورهایی با صرفهٔ اقتصادی بالا و قدرت تولیدی زیاد شناخته شده اند؛ این موضوع دلیلی است برای اینکه این موتورها تقریباً در تمام طول قرن نوزدهم و حدوداً نیمی از قرن بیستم، نیمی از موتورهای جهان را تشکیل می داده اند. اصلی ترین علت حذف موتورهای بخار از خودروها این بود که متصدی ها باید پیش از راه اندازی اطلاعات کامل
ی در مورد دیگ ها و موتورهای بخار می داشتند؛ چرا که در صورت بی توجهی متصدی، عملکرد موتور می توانست برای خودش مضر و زیان بار باشد. موتورهای الکتریکی. خودروها برقی، مشابه خودروهای بخار، بادوام ترین گزینه برای پیشرانهٔ خودروها هستند. این نوع موتور اولین بار در اوایل سدهٔ ۱۸۰۰ اختراع شد و در حدود سال ۱۸۹۰، در زمانی که ویلیام موریسن اولین خودروی برقی را ساخت که توانست در یک ساعت مسافت ۱۴ کیلومتر را بپیماید، تبدیل به گزینه ای بادوام برای حمل و نقل شد. آلایندگی کم و سواری بی صدا بر خلاف همتایان بنزینی، از مشخصه های خودروهای برقی بودند. بزرگ ترین نقطه ضعف خودروهای برقی دامنهٔ حرکت آن ها بود. یک خودروی برقی معمولی، پیش از اینکه نیاز به شارژ دوبارهٔ باتری پیدا کند، می توانست مسافتی در حدود را طی کند. با توجه به جثهٔ بزرگ باتری ها در آن زمان، تولیدکنندگان خودروهای برقی نمی توانستند تعداد باتری های مورد استفاده را افزایش دهند. به دلیل نبود انگیزهٔ کافی برای خریداری خودروهای برقی، اتومبیل هایی که به موتورهای مبتنی بر سوخت مجهز بودند مناسب ترین گزینه محسوب می شدند. خودروهای برقی برای ذخیره سازی برق، که جهت قدرت بخشیدن به مو
تورهای الکتریکی به کار می رود، از باتری بهره می برند. باتری توان را به موتوری می رساند که می تواند از نوع متناوب یا مستقیم باشد. تفاوت میان موتورهای متناوب و مستقیم در نوع سامانه ای است که برای راه اندازی و عملکرد آن ها در یک خودروی برقی مورد نیاز است. موتورهای متناوب معمولاً ارزان تر هستند، اما اجزای مورد نیاز برای به کار انداختن آن ها در یک خودروی برقی، مانند کنترل گر و اینورتر، باعث گران تر شدن آن ها در مقایسه با موتورهای جریان مستقیم می شوند. یکی از ویژگی های منحصر به فرد وسایل نقلیهٔ برقی در مقابل همتایان بنزینی آن ها این است که خودروهای برقی نسبت به انواع بنزینی از سادگی بیشتری برخوردارند. یک خودروی برقی فاقد قطعاتی همچون میل لنگ است که در خودروهای بنزینی به کار رفته اند، این موضوع امکان تولید سریع تر قدرت نسبت به موتورهای بنزینی را برای موتورهای برقی فراهم می کند. به واسطهٔ انتقال سریع تر قدرت، وسایل نقلیهٔ برقی قادرند تا نسبت به خودروهای بنزینی به شتاب بیشتری دست یابند. در دههٔ ۱۹۷۰ به واسطهٔ تحریم های نفتی اوپک در سال ۱۹۷۳، وسایل نقلیهٔ برقی دوباره ظهور کردند. پیش از آن، فراوانی بنزین، آن را به منبع