Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیویورک آبزرور یک نشریهٔ چاپی بود که از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۱۶ به صورت هفتگی و در شهر نیویورک منتشر می شد. از سال ۲۰۱۶ این نشریه به صورت چاپی منتشر نمی شود و تنها به صورت برخط و تحت نام جدید آبزرور فعالیت می کند. این رسانه بر فرهنگ، املاک و مستغلات، رسانه ها، سیاست، سرگرمی و صنایع نشر تمرکز دارد. موضع سیاسی. در سال ۲۰۱۶ "نیویورک آبزرور" از آن جهت که یکی از تعداد انگشت شماری از روزنامه ها بود که به طور رسمی دونالد ترامپ را که نامزد انتخابات مقدماتی حزب جمهوری خواه بود حمایت کرد، مورد توجه قرار گرفت. صاحب این روزنامه و ناشر آن در آن زمان، جرد کوشنر بود که همسر دختر دانلد ترامپ است و در همان زمان مشاور جنبش مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ترامپ هم بود. "آبزرور" این حمایت را پس از آن که ترامپ نامزد رسمی حزب جمهوریخواه برای ریاست جمهوری شد، تکرار نکرد.
سرود تغییر برای برابری که همچنین به سرود برابری نیز معروف است، سرودی فمینیستی به زبان فارسی است. سرود برابری، خاستگاه برابری خواهی حقوق اجتماعی زنان و از سرودهای مرتبط با جنبش زنان در ایران است. از اجرای این سرود سه روایت در دست است. متن سرود. «جوانه می زنم به رویِ زخمِ بر تنم فقط به حکم بودنم که من زنم، زنم، زنم چو هم صدا شویم و پابه پایِ هم رویم و دست به دستِ هم دهیم و از ستم رها شویم جهانِ دیگری بسازیم از برابری به هم دلی و خواهری جهانِ شاد و بهتری نه سنگ و سارها نه پایِ چوبِ دارها نه گریه هایِ بارها نه ننگ و عار ها جهانِ دیگری بسازیم از برابری به هم دلی و خواهری جهانِ شاد و بهتری»
نبرد حَطّین نبردی است که در ۲۵ ربیع الثانی ۵۸۳ هجری قمری/۴ ژوئیهٔ ۱۱۸۷ میلادی بین نیروهای صلیبی به رهبری گی لوزینیان، پادشاه اورشلیم و مسلمانان به رهبری صلاح الدین ایوبی، سلطان ایوبی در منطقهٔ حطین رخ داد و مسلمانان توانستند طی نبردی سخت به پیروزی برسند و بخش عظیمی از نیروهای صلیبی را به قتل برسانند و تعدادی از فرماندهان سپاه صلیبی از جمله گی لوزینیان را اسیر کنند. پیش از این نبرد، سران صلیبی دچار اختلاف شده بودند و در مقابل، صلاح الدین کل مصر و شام را یکپارچه تحت تسلط خود درآورده بود. طی چندین سال درگیری ها و نبردهایی بین دو طرف رخ داده و توازن قوا به نفع مسلمانان تغییر کرده بود. صلاح الدین با بسیج نیروهای مسلمان برای جهاد با صلیبیون و طراحی این نبرد — به گونه ای که شرایط زمانی و مکانی آن به نفعش باشد — دست برتر را داشت. طی این جنگ که از شب ۲۴ ربیع الثانی ۵۸۳ ه .ق/۳ ژوئیه ۱۱۸۷ آغاز شد، سپاهیان صلاح الدین، صلیبیون را در منطقهٔ حطین محاصره کردند و در نبرد اصلی که در ۴ ژوئیه رخ داد، با بهره گیری از ضعف آن ها (خستگی و تشنگی) صفوف آن ها را در هم شکستند. هرچند صلیبیون و به خصوص شوالیه ها دلیرانه جنگیدند، اما جمع ز
یادی از آن ها کشته شدند و اندکی نیز از محاصره گریختند. در پایان، گی لوزینیان به همراه تعدادی از همراهان خود اسیر، و رینالد شاتیون نیز توسط صلاح الدین کشته شد. پس از این شکست سنگین، پایگاه های صلیبی قدرت خود را از دست دادند و صلاح الدین ایوبی توانست از این موقعیت به نفع جهان اسلام بهره ببرد و فتوحاتی را به دست آورد که مهم ترین آن بازپس گیری اورشلیم بود؛ که پس از جنگ صلیبی اول به تسخیر صلیبیون درآمده بود. بعد از پایان جنگ، صلاح الدین درگیری را گسترش داد و اغلب سرزمین های پادشاهی اورشلیم از جمله شهرهای عکا، مَجدَل، یافا، ناصره، قیساریه و حیفا را فتح کرد. در نتیجه، دولت های مسیحی از جمله پادشاهی فرانسه، امپراتوری مقدس روم و پادشاهی انگلستان برای جبران این شکست های پی درپی، سپاه صلیبی را تحت فرماندهی پادشاهان خود عازم شرق کردند و جنگ صلیبی سوم آغاز گردید. پیش زمینه: جنگ های صلیبی اول و دوم. اوضاع در جبههٔ صلیبیون. در سال ۱۰۷۱ م، اَلِکسیوس یکم، امپراتور بیزانس، در پی شکست در نبرد مَلازگِرد، نگران پیشروی سلجوقیان در خاک آناتولی به سمت غرب بود. وی در مارس ۱۰۹۵ م فرستادگانی را به شورای پیاچِنزا فرستاد تا علیه ترکان از
پاپ درخواست یاری کند. پاپ اوربان دوم، شاید به امیدِ از بین رفتن انشقاق چهل ساله بین کلیسای ارتدوکس و کاتولیک و برقرار شدن دوبارهٔ وحدت دینی در سراسر اروپا، به این درخواست پاسخ مثبت داد. سپاه های صلیبی اندکی پس از شورای کِلِرمونت و سخنرانی پاپ اوربان دوم در سال ۱۰۹۵ م، به سوی شرق رهسپار شدند. آن ها از آسیای صغیر عبور کردند، به انطاکیه رسیدند و در سال ۱۰۹۸ م آن جا را به تصرف درآوردند. آنگاه در دو محور ساحلی و داخلی (روج – مَعرَةُ النُّعمان – شِیزَر – مَصیاف – اکراد) حرکت کردند تا بار دیگر در طِرابلُس به یکدیگر بپیوندند و از آن جا راه شان را به سوی بیروت و صِیدا تا قیساریه و از آن جا تا اورشلیم ادامه دهند. صلیبی ها پس از فتح کرانهٔ مدیترانه، دولت های خود را سازماندهی کردند و حکومت هایی خودمختار از جمله پادشاهی اورشلیم و شاهزادگی انطاکیه را تشکیل دادند. در اواخر سال ۱۰۹۹ م خبر بازپس گیری سرزمین اورشلیم توسط مسیحیان به اروپا رسید و مردم با شور و شادمانی از آن استقبال کردند. در زمستان سال بعد، بسیاری از فرماندهان و سربازان صلیبی به سرزمین های خود بازگشتند. سخن آن ها این بود که "شرق نیاز به جنگجویان و آبادگرانی دار
د تا کار خدا را ادامه دهند؛ اموال و املاک فراوانی در شرق در انتظار مردمان حادثه جو است." آنان بر جنگ صلیبی جدیدی که مردان کلیسا آن را تبرک می دانستند، اصرار می ورزیدند. به این ترتیب جنگ صلیبی دیگری با شرکت جنگجویان لُمباردی، آلمانی و فرانسوی آغاز گردید؛ اما این تهاجم، به ویژه پس از حمله به آنقوره، با مقاومت مستمر سلجوقیان روم روبه رو شد. در سال ۱۱۰۱ م جنگ سرنوشت سازی میان مسلمانان ترک و صلیبی ها در مرسیوان روی داد و ترکان موفق شدند نیروهای صلیبی را درهم بشکنند. پس از آن، آلمان ها و فرانسوی ها دو حملهٔ دیگر ترتیب دادند؛ اما چیزی بیش از حمله های پیشین نصیب آنان نشد و ترکان موفق شدند نیروهایشان را نابود سازند. سلجوقیان روم تسلط خود را بر آناتولی تثبیت کردند و این کار موجب افزایش نیروی آنان شد. کنت نشین اِدِسا در سال ۱۱۰۴ م، در نبرد سرنوشت ساز حَرّان بر ساحل رودخانهٔ بَلیخ مجدداً توسط مسلمانان فتح شد. این نبردهای پیاپی افسانهٔ «شکست ناپذیری صلیبیون» را باطل کرد و امارت حلب از خطر تهدید صلیبی ها رهایی یافت. درگیری از مناطق شمال به جنوب کشیده شد و صلیبی ها به پی ریزی سلطه و گسترش مملکت خویش در آن جا پرداختند. آنان
در سال ۱۱۱۰ م بر صیدا چیره شدند، در سال ۱۱۱۸ م به فرماندهی بالْدْوین یکم، پادشاه اورشلیم، به مصر — که تحت حاکمیت خلافت فاطمیان بود — و در سال ۱۱۱۹ م به طور منظم به آن سوی رود اردن حمله کردند. در مناطق شمالی درگیری پیرامون حلب و کنت نشین ادسا ادامه یافت؛ زیرا نخستین هدف صلیبی ها این بود که با تسخیر ادسا ارتباط با شرق اسلامی را قطع و از این طریق امنیت پادشاهی ارمنی کیلیکیه و شاهزاده نشین انطاکیه را تأمین کنند. در سال ۱۱۴۶ م و در مناطق شمالی درگیری پیرامون حلب و امارت ادسا به رهبری نورالدین زنگی ادامه یافت. در سال ۱۱۵۴ م، نورالدین توانست از ضعف ناشی از درگیری های نیروهای صلیبی بهره ببرد و دمشق را تسخیر کند. به تدریج، نیروهای صلیبی با یکدیگر و نیز با امپراتوری بیزانس دچار اختلاف شدند. شاید آشکارترین تعارض ها، پس از شکست حملهٔ صلیبی دوم بروز کرد؛ و آن هنگامی بود که کُنراد سوم، امپراتور آلمان، در ۱۸ سپتامبر ۱۱۴۸ م عکا را به مقصد سالونیک ترک گفت و در راه به میهمانی امپراتور بیزانس، مانوئل یکم رفت. دو امپراتور ضد راجر دوم، پادشاه سیسیل، و هم پیمانش لویی هفتم، پادشاه فرانسه، پیمان بستند. پیمان آلمانی–بیزانسی نیز با از
دواج هِنری، برادر کنراد، با دختر برادر امپراتور بیزانس، مانوئل، به نام تئودورا شکل گرفت. شکل گیری این اتحادها در بین اروپاییان، باعث شد وحدت نسبی بین صلیبیون از بین برود و اسباب زوال آن ها را فراهم کرد. اختلاف میان بیزانسی ها و این جنگجویانِ ازغرب آمده، در مواردی، بیش از اختلاف بیزانسی ها و مسلمانان ترک بود؛ به طوری که در اثنای حملهٔ دوم صلیبی میان امپراتور مانوئل و ترک ها پیمان عدم تعرض به امضا رسید و ترک ها به جنگ با صلیبی ها پرداختند. این پیمان اروپاییان را به خشم آورد و بیزانسی ها را به خیانت و همکاری با دشمنان دین متهم ساختند. پادشاهی های صلیبی با ممالک خودشان در اروپای غربی رابطهٔ خوبی نداشتند و اغلب در حال منازعه بودند. شاید از آشکارترین علل این منازعه ها، اختلاف هایی بود که در رسوم و جهت گیری ها میان صلیبیونِ ساکن شرق و عموزادگانِ مهاجرِ اروپایی شان روی می داد؛ صلیبی ها در جنگ دوم خود در فلسطین با جامعه ای روبه رو شدند که طی یک نسل، روش زندگی و گذران معاش خود را تغییر داده بود؛ آن ها در حالی که به زبان فرانسوی سخن می گفتند، پیرو کلیسای لاتینی بودند. این تغییر برای صلیبیون بهت آور بود. پادشاه اورشلیم م
دعی بود که ریاست پادشاهی های صلیبی شرق با اوست و به خود حق می داد که از حاکمان آن ها بخواهد که در عملیات نظامی برای وی نیروی کمکی بفرستند. با این حال، ادعای او — مگر در مواردی که پادشاه از نیروی کافی برای تحمیل نظر خود برخوردار بود — تحقق نیافت. حتی انطاکیه یا طرابلس، از جنبهٔ عقیدتی بخشی از اورشلیم به شمار نمی آمدند. اوضاع در جبههٔ مسلمانان. سلجوقیان که پس از جنگ ملازگرد در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیده بودند، با مرگ ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م، دچار آشفتگی و جنگی داخلی شدند؛ جنگی که سرانجام با تقسیم حکومت پایان یافت. در این زمان عراق صحنهٔ آشوب هایی بود که به وسیلهٔ عرب ها و ترک ها رهبری می شد. در شام، اگرچه تُتُش، بنیان گذار سلسلهٔ سلجوقیان شام، در سال ۱۰۹۵ م درگذشت، اما پسرانش رضوان و دُقاق، حاکمان حلب و دمشق، پس از کوشش های فراوان بر اوضاع مسلط شدند. اورشلیم به حکومت اَرتُقیان انتقال یافت. طرابلس زیر سلطهٔ شیعیان بنی عمار و موصل زیر فرمان کِربوغا بود. فاطمیان مصر با استفاده از این آشفتگی به گسترش سرزمین خویش در فلسطین پرداختند و اورشلیم را تسخیر کردند. پس از این که صلیبیون در سال ۱۰۹۸ م به انطاکیه رسیدند و د
ر نخستین جنگ صلیبی آن را تصرف کردند، همهٔ این حاکمان با آن ها وارد جنگ شدند، ولی ناکام ماندند. بعضی از شهرها مانند مَعرَةُ النُّعمان در مقابل تهاجم صلیبیون مقاومت کردند و بعضی دیگر مانند حَمات، شِیزَر، طرابلس و حُمص از در صلح درآمدند. با این حال، کشتارهای صلیبیون در آسیای صغیر؛ چه در طول مسیر، چه در هنگام رسیدن به انطاکیه و چه در ادامه در اورشلیم و دیگر شهرهای فلسطین، مسلمانان را خشمگین کرد و آن ها را واداشت تا خود را آمادهٔ نبرد با صلیبیون کنند. اما امارت های پراکنده و ضعیفِ شام، قدرت کافی برای مقابله با آن ها را نداشتند. در شمال، قِلیچ ارسلان از رهبران سلاجقه به همراه امیر دانشمندی با نام اَنوشْتَگین، در ابتدا پیروزی هایی در مقابل صلیبیون به دست آورد، اما چون متحد قدرتمندی در کنار خود نداشت، توان پایداری و قدرت خود را از دست داد. علی رغم آنچه در آناتولی رخ داده بود، فاطمیان در جنوب ابتدا سعی کردند تا با صلیبیون به تفاهم برسند، اما با نظر منفی آن ها روبه رو شدند؛ لشکر مصر درهم شکست و آن ها اورشلیم را از دست دادند. فاطمیان در پی شکست های اورشلیم و اَشکَلون درصدد انتقام برآمدند و به پیروزی هایی دست یافتند. اما
صلیبیون درنهایت با رهبری بالدْوین یکم از پیروزی آن ها در یافا و اورشلیم جلوگیری کردند. پس از آن درگیری ها در شمال و جنوب و خشکی و دریا ادامه یافت. از یک سو، مسلمانان نمی توانستند تسلیم دشمن شوند و ریاست سرزمین و ثروت شان را به آنان دهند و از سوی دیگر، صلیبیون برای تصرف فلسطین و سکونت در آن جا آمده بودند، در حالی که امکانات سرزمین فلسطین برای آن ها کافی نبود. آن ها نمی توانستند کاری جز جنگ و ادامه تحرکات نظامی انجام دهند و ناگزیر باید به کاروان های تجاری پیرامون خود حمله می کردند. این کار به نوبهٔ خود موجب تشدید درگیری می شد. در خلال همین درگیری ها، خاندان زنگی در موصل ظهور کرد و رهبری جهاد را بر عهده گرفت. عمادالدین زنگی راه را برای پیشبرد جنگ به نفع مسلمانان پایه گذاری کرده بود اما در شب ۱۴ سپتامبر سال ۱۱۴۶ م به دست یکی از خدمتکارانش کشته شد. با کشته شدن او، درگیری های درون خاندانی و برون خاندانی برای رسیدن به قدرت اوضاع را آشفته کرد و رِیْموند، امیر انطاکیه با این تصور که می تواند از غیاب بزرگ ترین دشمن صلیبیون بهره ببرد، نیروهای خود را عازم حلب کرد. اما نورالدین زنگی، فرزند عمادالدین، توانست آن ها را شکست
دهد و در ادامه بر مناطقی از شام همچون دمشق، بُصریٰ و صَلخَد مسلط شود و قدرت دوباره زنگیان را بازگردانَد. نورالدین در ادامه رهسپار حلب شد که تحت قیمومت اسدالدین شیرکوه قرار داشت. وی در آن جا مورد حمایت قرار گرفت و راه برای رسیدن به حکومت هموار شد. با قدرت گیری نورالدین در شام و گسترش فتوحات او در فلسطین، ملکه مِلیسِند برای جلوگیری از ادامه فتوحات زنگیان، از پادشاهان درخواست اعزام نیرو کرد. کُنراد و لویی پادشاهان آلمان و فرانسه، به این درخواست جواب مثبت دادند اما سپاه جدید قبل از رسیدن به شام و سرزمین مقدس، در دورولائوم از ترکان شکست خورد و از هم پاشید. از این سپاه، فقط تعداد اندکی از نیروها توانستند خود را به سُوِیْدیه برسانند. در این زمان، نورالدین مشغول آزادسازی شمال بود. ریموند، حاکم انطاکیه، خود را در مقابل خطری دو جانبه دید: سلاجقه به رهبری مسعود، حاکم قونیه و نورالدین که با مسعود هم پیمان شده بود. پس ریموند نیز به نوبهٔ خود با رهبر حَشّاشین (اسماعیلیه) به نام علی بن وفای کرد متحد شد و در نوامبر سال ۱۱۴۸ م به اتفاق او به نورالدین در اَفامیه حمله کرد، ولی به هدف خود نرسید. در بهار سال ۱۱۴۹ م، مسلمانان با
فرماندهی نورالدین، ریموند را در بُغراس شکست دادند. نورالدین سپس برای مبارزه با دژِ اِنب، عازم جنوب شد. ریموند نیز با سپاهی کوچک همراه با هم پیمانان فاطمی خود به یاری دژ شتافت. در ۲۸ ژوئن سپاه صلیبی در زمین پست نزدیک عین مراد، در دشت واقع در میان اِنب و برکه غاب، اردو زدند. لشکر نورالدین زنگی طی یک حملهٔ شبانه سپاه صلیبیون را محاصره کردند. بامداد روز بعد، ریموند دریافت که هیچ راهی جز درگیری با مسلمانان وجود ندارد. به دنبال آن نبردی خونین روی داد که طی آن تعداد زیادی از طرفین کشته شدند. نورالدین به عقب راندن صلیبیون از دژهای شمال ادامه داد. او در سال ۱۱۵۰ م بر دژهای اَرزَجان و تل کشفان چیره شد و دو پادگان ارتاح و حارِم را تصرف کرد. سپس رهسپار غرب شد و خود را به نزدیکی انطاکیه رساند. او به حملات خود ادامه داد تا به سویدیه رسید. در این زمان ژوسِلین، کنت ادسا، در کمینی گرفتار شد که شماری از سپاهیان ترک برایش نهاده بودند. نورالدین شماری از نیروهای خود را فرستاد تا وی را از دست کسانی که اسیرش کرده بودند، رها سازند و فرمان داد چشمانش را میل کشیدند و او را در حلب به زندان افکندند. وی در آن جا ماند و نُه سال بعد جان سپ
رد. به این ترتیب هنوز تابستان ۱۱۵۰ م شروع نشده بود که شاهزاده نشین انطاکیه و باقیمانده های کنت نشین رها، رهبران خود را از دست دادند و نورالدین حاکم بلامنازع شمال شد. افزایش قدرت نورالدین منجر به برقراری پیمانی میان او و سلطان مسعود سلجوقی گردید. نورالدین با ازدواج با دختر مسعود، این اتحاد را محکم تر کرد؛ ولی مسعود در حملهٔ دامادش به پاتریس او را همراهی نکرد و تنها به تصرف کِیْسوم و بِهسا در شمال کنت نشین رها بسنده کرد و سپس آن ها را به پسرش قلیج ارسلان بخشید. سال ۱۱۵۱ م، مسعود در حمله به پادگان های بیزانس شرکت کرد. امیران ارتقی نیز برای استفاده از شرایط به نفع خود، در این حمله شرکت کردند. عِین تاب و دلوک به دست مسعود افتاد و امیر ماردین بر سیمساط و بیره مسلط گردید. راوندان به دست نورالدین افتاد و پادگان تل باشر در ژوئیه ۱۱۵۱ م تسلیم حسان، یکی از فرمانده نورالدین شد. وضعیت پادشاهی اورشلیم و سلطنت ایوبی پیش از نبرد. اختلافات بر سر جانشینی. بالدوین چهارم، پادشاه اورشلیم، از ۱۱۷۴ تا ۱۱۸۵ م بود. وی مبتلا به جذام بود و هم زمان با بیماری وی، خواهرش سیبلا، کُنتِس حیفا و اشکلون، گِی لوزینیان، یکی از کوچک ترین اشراف دو
ن مرتبهٔ فرانسه را به عنوان شوهر خود انتخاب کرد. این انتخاب در ابتدا با مخالفت بالدوین روبه رو شد؛ اما سرانجام، در سال ۱۱۸۰ م او اجازهٔ ازدواج را صادر کرد. با این ازدواج، گی به امارت یافا و اشکلون دست یافت و پس از مدتی به تدریج توانست سیطرهٔ خود را بر تمامی مناطق به جز اورشلیم گسترش دهد و سرانجام به عنوان نائب السلطنه و جانشین پادشاه انتخاب شود. اما، به دلیل حملات صلاح الدین ایوبی و قدرت گرفتن مخالفان گی از جمله ریموند سوم، کُنتِ طرابلس، وی از مسند خود خلع شد و به جای او، بالدوین پنجم به مسند جانشینی رسید. پادشاه فعالیت خود را ضد گی ادامه داد و خواهر خود را مجبور به طلاق از گی کرد. گی نیز به شهر خود بازگشت و در برابر پادشاه قیام کرد و بدین ترتیب تنش بین آن دو آغاز شد. پادشاه توانست طی چند لشکرکشی، گی را از مقام امارت خود در شهرهای یافا و اشکلون برکنار، و ریموند سوم را — که از مخالفان گی بود — به عنوان مشاور و نائب السلطنه بالدوین پنجم انتخاب کند. با مرگ بالدوین چهارم در سال ۵۸۰ ه .ق/۱۱۸۵ م و سپس بالدوین پنجم در سال پس از آن، مجدداً مشکلات داخلی صلیبیون آغاز شد. اولین تنش بین ریموند با ژوسلین کورتِنایی به وجود
آمد. ژوسلین در غیاب ریموند توانست عکا و بیروت را — که براساس فرمان بالدوین چهارم به ریموند رسیده بود — تسخیر و اشغال کند. مخالفان ریموند، رِیْنالد شاتیون، لرد ماورای اردن، و جِرارد رایدفورت، استاد اعظم شوالیه های معبد، توانستند او را از مسند حکومت دور، و پادشاهی را از بالدوین پنجم به مادرش، یعنی سیبلا، منتقل کنند؛ اما از آن جایی که وی زن بود و به تنهایی نمی توانست حکومت کند، مطابق با خواست مخالفان ریموند، تاج شاهی را به همسرش یعنی گی لوزینیان اعطا کرد. اقدامات تحریک برانگیز رینالد شاتیون. رینالد شاتیون یکی از همراهان پادشاه فرانسه، لویی هفتم، در جنگ دوم صلیبی بود، که در سرزمین فلسطین ماند. سپس، وی به خدمت بالدوین سوم، پادشاه اورشلیم، درآمد و با ملکهٔ شاهزاده نشین انطاکیه، کنستانس، در سال ۱۱۵۳ ازدواج کرد و به این ترتیب، به مقام شاهزادگی انطاکیه رسید. وی تا قبل از آغاز حملات خود علیه مسلمانان، حملاتی را علیه بیزانس به همراه شوالیه های هوسپیتالر انجام داد، اما در آخر مجبور به پذیرش اشتباه خود و واگذاری انطاکیه به امپراتور بیزانس شد. رینالد در سال ۱۱۶۰ م نیروهایش را برای غارت گله ها و کاروان های واقع در نزدیکی د
شت رودخانه فرات هدایت نمود، اما در بازگشت توسط نیروهای حاکم حلب، مجدالدین، از عاملین نورالدین زنگی دستگیر شد. مسلمانان او را اسیر کردند و با همراهانش به زندان حلب فرستادند. وی مدت شانزده سال در آن جا ماند، تا سرانجام در سال ۱۱۷۵ م، مسلمانان او را آزاد کردند. در سال ۱۱۸۱ م، رینالد پیمان صلح سال پیش را — که میان صلاح الدین و بالدوین چهارم بود — نقض کرد. او نیروهایش را به سوی شرق هدایت کرد تا به آبادی تیما، واقع در راه دمشق–مکه رسید. در نزدیکی آبادی به کاروانی که با آرامش به سوی مکه حرکت می کرد، حمله برد و همه کالاهای بازرگانی را تصرف کرد؛ ولی صلاح الدین که در این هنگام در مصر بود، با سرعت فرُّخ شاه را در رأس سپاهی از دمشق اعزام کرد. این سپاه به ناحیهٔ ماورای رود اردن نفوذ کرد و رینالد مجبور به عقب نشینی شد. در سال ۵۷۸ ه .ق/۱۱۸۲ م رینالد به ایله، در دماغهٔ خلیج عَقَبه، حمله کرد. در این حمله ایله که از سال ۱۱۷۰ م در قلمرو مسلمانان بود به دست او سقوط کرد. رینالد مدتی را در جزیره ایله ماند و از آن جا با دو کشتی عزم جنگ جزیره فرعون کرد. آنان راه ساحل غربی دریای سرخ را در پیش گرفتند و همه شهرهای کوچک سر راه را تاراج
کردند. آنان عِیْذاب، از بندرهای بزرگ نوبه واقع در مقابل مکه، را مورد حمله قرار دادند و کشتی های پر از کالاهای وارداتی یمن و هند را غارت کردند. یک دسته از نیروها در خشکی پیاده شدند و کاروان بزرگی را مورد حمله قرار دادند. آنگاه از عرض دریای سرخ از عیذاب به سوی ساحل سرزمین عرب عبور کردند و کشتی های لنگر گرفته در حوراء و یَنبُع را به آتش کشیدند و در ادامه پیشروی خود به بندرهای مکه رسیدند. در آن جا کشتی هایی را که در اختیار زائرین بود و به جده می رفت، غرق کردند. در سال ۱۱۸۶ م رینالد شاتیون بار دیگر به معاهدهٔ صلح بین دو طرف خیانت کرد. صلاح الدین با مشاهدهٔ این رفتارها، وی را بارها به محاصره درآورد و به قلمرواش حمله کرد، تا آن که تسلیم شد و شکست خورد و از صلاح الدین درخواست صلح کرد. وی نیز تقاضایش را پذیرفت و با او صلح کرد، و با یکدیگر عهد بستند که کاروان های میان مصر و شام رفت وآمد خود را از سر بگیرند. با این حال سال بعد رینالد مجدداً به کاروان های عبوری مسلمانان حمله، و اموال و احشام آن ها را غارت کرد، که این باعث اعتراض صلاح الدین به وی و پادشاه اورشلیم شد؛ ولی او زیر بار نرفت و بر مخالفت خود اصرار کرد. صلاح الد
ین نیز در جواب این کار عهد کرد، که هرگاه بر رینالد دست یابد او را به قتل برساند. احتمالاً رینالد از این کار ۴ هدف داشته است: جهان اسلام از این رویداد به لرزه درآمد؛ و امیران حلب و موصل که از صلیبیون درخواست کمک کرده بودند، از هم پیمانی خود با صلیبیون پشیمان شدند. صلاح الدین نیز عهد کرد که تلاش رینالد برای هتک حرمت دین را نخواهد بخشود. اتحاد ریموند با صلاح الدین. نقض پیمان صلح و آزادی و امنیت کاروان های عبوری، جنگ را اجتناب ناپذیر ساخت. اما با توجه به این که فرماندهان صلیبی با یکدیگر اختلاف نظر داشتند، بوهِمُند، امیر انطاکیه، در تجدید پیمان صلح با صلاح الدین درنگ نکرد، تا امنیت اقطاعات خود را حفظ کند. ریموند، کنت طرابلس، عکا را به سمت طبریه، از اقطاعات همسرش اسکیفا، ترک کرد؛ اما در بدو ورود به آن جا متوجه شد که گی این اقطاع را از وی و همسرش گرفته است. ریموند به حساب آن سال ها که به عنوان نایب السلطنهٔ بالدوین پنجم در آن جا حکومت می کرد، مطالبه خود را آغاز کرد؛ اما در این زمینه تنها و بدون پشتیبانی لازم بود. به دلیل قدرت کم در برابر پادشاه جدید و ترس وی از حمله مخالفانش، درصددِ یافتنِ متحدی جدید و قدرتمند بود ک
ه از وی در برابر دشمنانش حمایت کند. وی در زمانی که نایب السلطنه بود، معاهده صلحی با صلاح الدین بسته بود. وی پیمان صلح با صلاح الدین را چنان فراگیر در نظر گرفت که امارت همسرش در الجلیل را نیز شامل شد. او در این موقعیت درصدد حفظ و پابرجا ماندن صلح خود با ایوبیان بود. اما ترس وی از گی لوزینیان، او را ناگریز وادار به فرستادن قاصدی به جانب دمشق کرد، تا از صلاح الدین برای حمایت در برابر گی درخواست کمک کند. صلاح الدین نیز از این موقعیت استفاده کرد و گروهی از نظامیان خود را جانب ریموند فرستاد و اعلام کرد درصورت حملهٔ دشمنان ریموند به وی، از او حمایت خواهد کرد؛ بنابراین صلحی بین طرفین بسته شد که از نظر صلیبیون خیانتی بیش نبود و حتی او را متهم به گرویدن به اسلام کردند. صلاح الدین از موقعیت بهره برد، تا بین صلیبیون اختلاف ایجاد کند و به اهداف خود یعنی جهاد برسد. این در حالی بود که پادشاه اورشلیم، گی لوزینیان — که بر الجلیل مسلط نبود — برای جنگیدن با مسلمانان سردرگم بود. جرارد، رهبر شوالیه های معبد، اقدام به تشویق پادشاه برای جنگ با ریموند و تصرف الجلیل پیش از رسیدن مسلمانان کرد. در این فاصله بالیَن اِبلین، از اشراف اورش
لیم، فرارسید و پادشاه گی با بدرفتاری او را مورد بازخواست قرار داد. پس از اظهار پادشاه مبنی بر این که عازم جنگ در طبریه است، بالین به اشتباه بودن نقشه اشاره کرد. چرا که ریموند با برخورداری از قدرت نظامی برتر و همکاری با ایوبیان، بر وی برتری داشت. بالین از پادشاه درخواست کرد، تا وی را برای گفتگو نزد ریموند بفرستد. با اوج گرفتن اختلافات داخلی، گی با توصیه بالین، وی را با هدف صلح عازم طبریه کرد، تا ریموند را متقاعد به مذاکره کند؛ زیرا حکومت اورشلیم در حالت جنگ با صلاح الدین بود و به کمک ریموند نیاز داشت. در مذاکره بین ریموند با بالین، ریموند شرط کرد در قبال بازگرداندن بیروت به وی، تابعیت خود را از پادشاه اعلام می کند، اما گی این درخواست را نپذیرفت و این تلاش به شکست انجامید و ریموند به اتحاد خود با صلاح الدین پایبند باقی ماند. بعد از حملات مجدد رینالد به کاروان های مسلمانان، ریموند دامنه صلح خود با صلاح الدین را گسترش داد و از این طریق راه ورود صلاح الدین به سرزمین ماورای اردن را هموار کرد؛ بنابراین موج حملات مسلمانان به مناطق تحت نظر پادشاهی اورشلیم شدت گرفت. گی که در وضعیت دشواری قرار داشت، دوباره بالین را برای
گفتگو با ریموند عازم طبریه کرد؛ اما قبل از رسیدن نمایندگان گی، ریموند طبق توافقی اجازه عبور نیروهای صلاح الدین را داد. این نیروها پس از عبور از منطقه، در صِفوریه با صلیبیون برخورد کردند. طی نبرد کِریسون، صلیبیون شکست خوردند و تعدادی از فرماندهان آن نظیر راجر مولینْز، استاد ارشد شوالیه های هوسپیتالر، کشته و بالین و رینالد نیز متواری شدند. ریموند بعد از این نبرد، از توافق خود با صلاح الدین پشیمان شد، که دلیل آن ضربهٔ شدید به صلیبیون و تهدید محرومیت از اورشلیم و شکست پیمان زناشویی ریموند توسط پاتریک اورشلیم بود؛ لذا او توافق خود را با صلاح الدین لغو کرد و خود را مطیع پادشاه معرفی نمود و راضی شد تحت امر گی لوزینیان با مسلمانان بجنگد. اقدامات صلاح الدین پیش از نبرد. با آغاز درگیری بین نورالدین زنگی و شاوَر که با صلیبیون همراه شده بود، وی در سال ۱۱۶۶ م اسدالدین شیرکوه و بردارزاده اش صلاح الدین را به مصر فرستاد تا علاوه بر شکست نیروهای متحد شاور و صلیبیون حکومت مصر را به دست بگیرند. اما پس از پایان یافتن جنگ و صلح بین طرفین، خلیفهٔ فاطمی، العاضِد، اسدالدین را به عنوان وزیر خود برگزید ولی پس از یک سال، با مرگ شاور و
شیرکوه، صلاح الدین وارث مقام عموی خود شد و سرانجام، با مرگ آخرین خلیفهٔ فاطمی، حکومت مصر در سال ۱۱۷۳ م به صلاح الدین رسید. با از بین رفتن خلافت فاطمی، صلیبیون بار دیگر درصدد تصرف مصر برآمدند تا جنگ بین صلاح الدین با صلیبیون آغاز شود. همزمان با درگیری صلاح الدین با پادشاهی اورشلیم، نورالدین زنگی، رهبر قدرتمند زنگیان درگذشت تا منطقهٔ شام، دچار آشفتگی ناشی از برخورد فرماندهان نورالدین بر به دست گرفتن قدرت شود اما صلاح الدین در سال ۱۱۷۴ م، با عبور از اردن و دور زدن فلسطین، دمشق را محاصره کرد و پس از مدتی موفق به تصرف شهر شد و آن را به عنوان پایتخت خود برگزید. پس از آن توانست امرای محلی شام را سرکوب و آن ها را تابع خود کند. وی پس از تصرف شام در سال ۱۱۷۶ م، بار دیگر تمرکز خود را معطوف صلیبیون و پادشاه جوان اورشلیم، بالدوین چهارم کرد. از سوی دیگر، بعد از درگیری های بین دو طرف در سال ۱۱۷۹ و ۱۱۸۰ م، پس از نبرد مَرجْ عَیّون در سال ۱۱۸۰ م، بالدوین چهارم، پادشاه اورشلیم، طی پیغامی خواستار صلح با صلاح الدین گردید. در این هنگام ناوگان مصری موفق شده بود کشتی های لنگرانداخته در بندر عکا را با موفقیت تاراج کند و در نیمهٔ سال
مسلمانان توانسته بودند، الجلیل را سخت مورد حمله قرار دهند. صلاح الدین با این صلح برای مدت دو سال موافقت کرد؛ و رهسپار تجدید سازمان حکومت شد و بالدوین نیز در پی تشکیل مجدد جبههٔ صلیبی رفت. در سال ۱۱۸۱ م، رینالد شاتیون، امیر کَرَک، یکی از کاروان های مسلمانان را در واحهٔ تِیْماء مورد حمله قرار داد. چون این خبر به صلاح الدین رسید برای اعتراض به نقض پیمان، فرستاده ای نزد بالدوین فرستاد و خواستار غرامت شد. بالدوین به عادلانه بودن ادعای صلاح الدین اعتراف کرد، ولی رینالد از پرداخت غرامت سرباز زد. شماری از دوستان رینالد در دربار نیز، وی را مورد تأیید قرار دادند و موجب غافل شدن پادشاه ضعیف از موضوع شدند؛ ولی صلاح الدین به پیگیری اش ادامه داد. چند ماه بعد، اوضاع جوی کاروانی از کشتی ها را که ۱۵۰۰ زائر اورشلیم را حمل می کرد، ناچار ساخت که در سواحل مصر در نزدیک دُمیاط پهلو بگیرند. صلاح الدین فرمان داد همه آن ها را به زنجیر کشیدند. آنگاه به بالدوین پیغام داد، که حاضر است آنان را در مقابل بازگرداندن اموال غارت شده توسط رینالد آزاد کند. اما رینالد برای بار دوم سرباز زد و این چنین جنگ اجتناب ناپذیر شد. در سال ۱۱۸۲ م صلاح الدی