Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صورت سفید قابل توجه است. بال های زیرین که هنگام اوج گیری پرنده دیده می شوند، دارای آسترهای روشن (لبه جلویی) و پرهای تیره پرواز (لبه دنباله دار) هستند که الگویی منحصر به فرد در میان شکارچیان آمریکای شمالی است. دم خاکستری مایل به قهوه ای با حدود شش نوار تیره باریک و یک نوار پیش پایانی پهن تر است. روتنه قهوه ای است. جوجه ها شبیه هم هستند اما نواحی تیره دارای خال های کم رنگ و نواحی روشن به خصوص پهلوها دارای خال های تیره هستند. قفسه سینه رنگ پریده با برخی علائم تیره تر است. نوار پیش پایانی دم کمتر مشخص است. پرندگان در اولین بهار خود ممکن است به دلیل سایش پر، سرهای رنگ پریده داشته باشند. پرندگان تیره رنگ قهوه ای تیره هستند به جز یک لکه روشن در زیر دم. یک نوع حنایی وجود دارد که در زیرتنه با نوارهای قرمز روشن تر است. دم در هر دو ریخت شبیه دم های ریخت روشن است. پراکندگی. باز سواینسون عمدتاً در بهار و تابستان در آمریکای شمالی و و زمستان ها در آمریکای جنوبی زندگی می کند. مناطق تولیدمثل شامل جنوب مرکزی آلبرتا، مرکزی ساسکاچوان، جنوب غربی مانیتوبا، و غرب و جنوب مینه سوتا است. آنها تا شمال شرق مرکزی آلاسکا و جنوب غربی یوکا
ن تولیدمثل می کنند. زادآوری به سمت جنوب از طریق بخش های شرقی واشینگتن و اورگان، به صورت محلی تا دره مرکزی کالیفرنیا، آریزونا، نیومکزیکو، کلرادو و بیشتر تگزاس ادامه می یابد. بخش شرقی محدوده آن شامل مینه سوتا، شمال غربی آیووا، بیشتر نبراسکا، کانزاس و اوکلاهاما و سراسر به جز شرق تگزاس است. به طور دوره ای در آیووا و به ندرت در شمال غربی میسوری، شمال ایلینوی و جنوب غربی ویسکانسین یاف می شود. مسیر مهاجرت باز سواینسون برای تهیه این نقشه ۳۰ پرنده مجهز به دستگاه ردیابی ماهواره ای شدند. جمعیت های کوچکی در جنوب شرقی فلوریدا و در امتداد سواحل تگزاس زمستان می گذرانند که احتمالاً نتوانسته اند مسیر جنوب را در اطراف خلیج مکزیک پیدا کنند. افراد گزارش شده در شمال این مناطق در زمستان (به عنوان مثال، در شمارش پرندگان کریسمس) تقریباً همیشه به اشتباه از سایر گونه ها شناسایی می شوند. شاهین های سواینسون بیشتر در پامپاهای آمریکای جنوبی در آرژانتین، اروگوئه و جنوب برزیل زمستان می گذرانند.[۷] جمعیت بازهای سواینسون که در دره مرکزی کالیفرنیا زادآوری می کنند، در غرب مکزیک و آمریکای مرکزی نیز زمستان می گذرانند.[۸] مهاجرت. باز سواینسون پس ا
ز شاهین های پرگرین لانه ساز در قطب شمال، دومین مهاجر طولانی تر در میان شکارچیان آمریکای شمالی است. پرواز از محل زادآوری تا پامپاهای آمریکای جنوبی در جنوب برزیل یا آرژانتین می تواند تا ۷۱۰۰ مایل (۱۱۴۰۰ کیلومتر) باشد. هر مهاجرت می تواند حداقل دو ماه طول بکشد. آنها از اوت تا اکتبر مناطق تولیدمثل را ترک می کنند. مهاجرت پاییزی هر روز صاف که در آن باد در جهت کلی سفر می وزد آغاز می شود. پرندگان با اوج گرفتن دایره ای بر روی یک ستون گرمایی بالارونده ارتفاع می گیرند و سپس بال های خود را می بندند و دم خود را در حین سر خوردن می بندند، به آرامی ارتفاع را از دست می دهند تا زمانی که حرارت دیگری پیدا کنند و با آن بالا بیایند؛ بنابراین، امواج و گروه های کوچک در سراسر آسمان پخش می شوند. پرندگان به تدریج به سمت جنوب به سمت آمریکای مرکزی حرکت می کنند، جایی که تقریباً کل جمعیت از تنگه پاناما عبور می کنند. تمرکز بر روی مکان هایی مانند Ancon Hill, Balboa و Panama City بسیار دیدنی است. در رشته کوه های آند، در امتداد یک راهرو باریک مهاجرت می کند و به ندرت از مسیر خود منحرف می شود. به عنوان مثال، تنها در Serranía de las Quinchas کلمبی
ا - فقط ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) یا بیشتر از مسیر مهاجرت معمول خود - در سال ۲۰۰۰/۲۰۰۱ ثبت شد.[۹] در برزیل، پرندگان مهاجر از ایالت های غربی آکر و ماتو گروسو عبور می کنند، در حالی که پرندگان زمستان گذران ممکن است به ایالت های جنوبی پارانا، ریو گراند دو سول و سائوپائولو سرگردان شوند. اما با شگفتی، باز سواینسون گاه گاهی - از جمله پرندگان یک یا دوساله - در ایالت های شرقی مارانهائو، پارا، پرنامبوکو، پیائو و توکانتینز، هزاران کیلومتر دورتر از مسیر معمول مهاجرت و مناطق زمستانی گاهی ثبت شده است. در اواسط تابستان این نشان می دهد که افراد گهگاه در طول مهاجرت گم می شوند، و/یا ممکن است یک سال تمام را در مناطق گرمسیری بگذرانند و در مناطق پیرامون، به جای زمستان گذرانی در یک مکان، بگذرانند.[۱۰] در اروگوئه، اولین مطالعات اختصاصی نشان می دهد که نامعمول نیست، اما در فصل زمستان به صورت تکه ای در سراسر کشور پراکنده می شود. قابل توجه است که در بخش های فلورس و پایساندو کمتر گزارش شده بود، جایی که به نظر می رسد در واقع یک مهاجر معمولی است. در سال های اخیر، اولین پرندگان در اوایل نوامبر دیده شدند و برخی تا اواخر فوریه در آنجا ماندند. تع
داد در سراسر نوامبر افزایش می یابد و در دسامبر به اوج خود می رسد، زمانی که گله های ده ها فردی در زمین های باز پرسه می زنند. اما بسیاری از آنها تنها برای چند هفته اندکی پیش از خروج دوباره می مانند.[۱۱] مهاجرت بهاره پس از عبور پرندگان از مکزیک و پراکندگی آنها در محدوده تولیدمثل گسترش می یابد. گروه های مهاجر در ماه مارس در ایالت های جنوبی ایالات متحده دیده می شوند. نخستین بازهای سواینسون در اواخر مارس به جنوب کانادا می رسند و مهاجرت از میانه آوریل و پس از آن به اوج خود می رسد.
باز ریج وی یا سارگپه ریج وی نام یک گونه از سرده سارگپه است.
باز دم نواری یا سارگپه دم نواری نام یک گونه از سرده سارگپه است.
دیدی (; زاده – درگذشته ) بازیکن در پست مهاجم و مربی فوتبال اهل برزیل بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه فوتبال فلومیننزه و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
باز دمگاه سفید نام یک گونه از سرده پیراسارگپه است.
باز خرچنگ خوار حنایی نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
سارگپه پیشگو، سارگپه فال بین یا سارگپه اوگور نام یک گونه از سرده سارگپه است.
باز سیاه معمولی نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
باز گرم دشت نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
باز سیاه کوبایی نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
سفیدباز نیمه سربی نام یک گونه از سرده سفیدبازها است.
باز توسی رنگ نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
بازگردن سفید نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
سارگپه بال حنایی نام یک گونه از سرده سارگپه بازها است.
سفیدباز رخ سیاه یا باز رخ سیاه نام یک گونه از سرده سفیدبازها است.
باز سیاه بزرگ نام یک گونه از سرده سارگپه های خروسی است.
قاراقویون نام منطقه ای در سمت شمال دهستان خانندبیل غربی در بخش مرکزی شهرستان خلخال است که در ۳۷ درجه و ۳۸ دقیقه و ۴۵ ثانیه عرض شمالی و ۴۸ درجه و۲۱ دقیقه و ۴۲ ثانیه طول شرقی جای گرفته است و از سمت شمال به دهستان سنجبدغربی، از سمت غرب به دهستان سنجبد جنوبی، از سمت جنوب به طالب یوردو و روستای آق بولاغ و از سمت شرق به جین دره سی منتهی می شود.
گوجه آغاجی نام منطقه ای در سمت شمال دهستان خانندبیل غربی در بخش مرکزی شهرستان خلخال است
ویزا استارت آپ (کارآفرینی) اجازه اقامت موقت مشروط در کشورهای مختلف است. با جذب سرمایه و در شرایط ویژه ای، این روادید به اقامت دائم تبدیل خواهد شد. ویزا استارت آپ در ایالات متحده آمریکا. ایالات متحده در ۳ قانون مختلف روادید استارتاپی را بررسی کرده است. ویزا استارت آپ غیر از ایالات متحده آمریکا. به غیر از ایالات متحده آمریکا، کشورهای مختلف دیگری نیز به واسطه جذب ایده ها و دانش جدید به روادید کارآفرینی علاقه مند هستند. استرالیا. کشور استرالیا در دهه ۷۰ ویزا کارآفرینی ایجاد کرده است. کانادا. در کانادا شما اگر بتوانید از سرمایه گذاران فرشته کانادایی سرمایه جذب کنید، می توانید اقامت کانادا را دریافت کنید. شیلی. با حضور در دوره شتابدهی ، شما مجوز کار یک ساله بر روی استارت آپ خود را دریافت می کنید و سرمایه ای حدود ۱۴هزار دلار برای ساخت محصول اولیه کسب می کنید، اگر پس از یک سال بتوانید سرمایه جذب کنید، ویزا شما تبدیل به اقامت خواهد شد. دانمارک. در کشور دانمارک برای کار بر روی استارت اپ خود می توانید به مدت ۲ سال مجوز کار و اقامت برای ۲ بنیان گذار استارتاپی دریافت کنید. ایرلند. کشور ایرلند دستور العملی برای مجوز اقامت
و فعالیت استارتاپی در این کشور منتشر کرده است. ایتالیا. قوانین استارتاپی ایتالیا به شما در فعالیت استارتاپی در این کشور کمک خواهند کرد، اگر بتوانید نوآورانه بودن استارت اپ خود را اثبات کنید می توانید ویزای ایتالیا را دریافت کنید. در ایتالیا به دو روش ارسال مستقیم استارت آپ به وزارت مربوطه یا استفاده از مراکز رشد معتبر می توانید برای روادید استارتاپی اقدام کنید. در آخرین گزارش منتشر شده، ۱۹ استارت آپ ایرانی درخواست داده و از بین آنها ۱۲ استارت آپ پذیرفته شده اند. لیتوانی. در ماه مارس سال ۲۰۱۷ لیتوانی برنامه ای برای پذیرش استارت آپ های خارج از اتحادیه اروپا را منتشر کرد. هلند. اگر استارتاپی می تواند در برنامه پذیرش استارت آپ های هلند شرکت کند. نیوزیلند. قوانین پذیرش استارت آپ ها در نیوزیلند در سال ۲۰۱۴ تصویب شده است. سنگاپور. دولت سنگاپور استارت آپ ها را پذیرش می کند. اسپانیا. دولت اسپانیا استارت آپ ها را پذیرش می کند. انگلیس. انگلستان در صورت دسترسی به سرمایه ای به میزان ۵۰هزارپوند ویزای استارتاپی تا حداکثر ۳ ساله صادر می کند و در صورت دریافت سرمایه ۲۰۰ هزارپوندی تبدیل به اقامت دائم خواهد شد. فنلاند. در کشور ف
نلاند برنامه ای برای پذیرش استارت آپ هایی با حداقل ۲ بنیان گذار وجود دارد.
گیزگیناب نام منطقه ای در سمت شمال دهستان خانندبیل غربی در بخش مرکزی شهرستان خلخال است
آلساندرو کالور ( مرگ در سال ۱۹۵۱) کشتی گیر اهل ایتالیا بود. او در رشته کشتی در سبک وزن، در المپیک تابستانی ۱۹۱۲ شرکت کرد.
در باب تمایل گونه ها به تشکیل واریته ها؛ و اندر تداوم واریته ها و گونه ها با روش های انتخاب طبیعی ، عنوان دو مقاله علمی مشترک ارائه شده به انجمن لینه لندن در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۸۵۸ :در باب تمایل گونه ها به ایجاد اقسام نوشته:آلفرد راسل والاس و چکیده ای از کار منتشر نشده روی گونه ها مقالهٔ ۱۸۴۴ چارلز داروین، به همراه چکیده ای از نامهٔ داروین به آسا گری است. این اولین اعلام نظریه فرگشت با انتخاب طبیعی داروین- والاس بود. مقالات در ۲۰ اوت ۱۸۵۸ چاپ شدند. ارائهٔ مقاله موجب شد داروین «چکیدهٔ» فشرده ای از «کتاب بزرگش» در مورد انتخاب طبیعی بنویسد. این نوشته در نوامبر ۱۸۵۹ تحت نام خاستگاه گونه ها منتشر شد. حوادث منجر به انتشار مقالات. در سفر بر اچ ام اس بیگل چارلز داروین جوان برای مطالعهٔ تاریخ طبیعی آمریکای جنوبی بین دوره فارغ التحصیلی و شروع کار خود به عنوان یک روحانی وقفه ای انداخت، او در دانشگاه ادینبرا و دانشگاه کمبریج به تاریخ طبیعی علاقه مند شده بود؛ و تحت تأثیر کتاب "اصول زمین شناسی" چارلز لایل، به زمین شناسی توانمند و همچنین جمع آوری کنندهٔ نمونه های گیاهی و جانوری و فسیل های پستانداران منقرض شدهٔ غول پیکر تبدیل شد
. پس از بازگشت از سفر، الگوهایی از توزیع جغرافیایی و تاریخی را پیوند داده و شروع به تردید در ثبات گونه ها کرد. در سپتامبر ۱۸۳۸ نظریهٔ انتخاب طبیعی خود را به عنوان علت فرگشت در نظر گرفت، سپس با توسعه کار خود به عنوان یک زمین شناس و نویسنده به طور انفرادی روی یافتن شواهد و پاسخ دادن به اعتراضات احتمالی کار کرد و نظریات خودش را در مقاله ای در سال ۱۸۴۴ تنظیم کرده و نوشت. او در مورد تغییر شکل با دوستش جوزف دالتون هوکر،که مقالهٔ او را در ۱۸۴۷ خواند، گفتگو کرد. داروین پس از توجه به زیست شناسی و تکمیل کار هشت ساله اش بر روی کشتی چسبها، در سال ۱۸۵۴ کارش را بر روی نظریهٔ گونه ها تشدید کرد. آلفرد راسل والاس، طبیعی دانی که در برنئو کار می کرد، مقاله ای را در مورد «معرفی» گونه ها در "سالنامه ها و مجله تاریخ طبیعی" منتشر کرده بود. این کار موجب اظهارنظرهای محتاطانه ای در مورد فرگشت شده بود، و در بهار ۱۸۵۸ مورد توجه لایل قرار گرفت که به نوبهٔ خود توجه داروین را، که به دنبال یک استراتژی برای ارائهٔ نظریه اش بود، به آن جلب کرد. ظاهراً داروین منظور والاس را اشتباه متوجه شده و به او نوشت: «والاس هیچ چیز جدیدی ننوشته است. … از شب
یه سازی درخت من استفاده می کند،[اما] به نظر می رسد که همه نظریه مال خود اوست.» به هرحال، تمام جزئیات انتخاب طبیعی را برای لایل تشریح کرد. لایل متوجه شد که پذیرفتن این مطلب دشوار است و به داروین اصرار کرد که پیشقدم بودن خود را اعلام کند. در ۱۴ ماه مه ۱۸۵۶ داروین شروع به نوشتن پیش نویس کتابی کرد که بعدها عنوان انتخاب طبیعی گرفت. والاس گونه های مختلف را گردآوری کرده و از برنئو با داروین مکاتبه کرد. در دسامبر ۱۸۵۷ به داروین نامه نوشت تا از او بپرسد که آیا در کتابش به منشأ انسان ها هم خواهد پرداخت؟ که داروین به او پاسخ داد: «فکر می کنم از این کار خودداری کنم، چون تعصب زیادی در این مورد وجود دارد، گرچه به طور کامل تصدیق می کنم که برای زیست شناسان مهم ترین و جالبترین مسئله است.» او والاس را تشویق به نظریه پردازی کرده و گفت: «بدون حدس و گمان مشاهدهٔ اصیل و خوبی وجود نخواهد داشت.» و افزود: «من در این کار خیلی جلوتر از شما حرکت می کنم.» والاس مقاله اش "در باب تمایل گونه ها به ایجاد اقسام" را در فوریه ۱۸۵۸ در ترنیت نوشته و آن را برای داروین فرستاد و از او تقاضا کرد آن را برای لایل بفرستد. داروین در ۱۸ ژوئن ۱۸۵۸ آن را در
یافت کرد. او به لایل نوشت: «با توجه به کینه های ایجاد شده حرف هایت به حقیقت پیوست حتی از پیش گویی تو هم پیشی گرفته است.» و اگر والاس «مطلب مرا که در سال ۱۸۴۲ برای دوره لیسانسم نوشتم را هم داشت، نمی توانست خلاصه بهتر و کوتاهتری را تهیه کند!» والاس درخواست انتشار نوشته اش را نکرده بود، ولی داروین به لایل نوشت: «فوراً به والاس نامه بنویس و پیشنهاد کن نظریاتش را برای چاپ به نشریه ای بفرستد.» و والاس پذیرفت. داروین با ناراحتی اضافه کرد: «البته با انتشار نظریات او تمام ابتکار من، به هر میزانی که می توانست باشد، درهم خواهد شکست.» پاسخ فوری لایل انگیزه ای شد تا داروین نظریات خودش را منتشر کند و در پاسخ ۲۵ ژوئن خود موافقت کرد که، می تواند به مقاله اش در تاریخ ۱۸۴۴ که هوک در ۱۸۴۷ خوانده بود و نامه اش به آساگری در تاریخ ۱۸۵۷ که نشان می داد هنوز روی نظریاتش کار می کند، اشاره کند و با صداقت زیادی ثابت کند که هیچ چیزی را از والاس اقتباس نکرده است.» او نوشت: «من اکنون بسیار خوشحالم که طرحی از نظریات عمومی ام را در یک دوجین یا همین حدود کاغذ منتشر می کنم. اما نمی توانم خودم را متقاعد کنم که این کار را می توانم با افتخار انجا
م دهم… خیلی بهتر است کل کتابم را بسوزانم تا اینکه والاس یا فرد دیگری فکر کند که این کار را با قصد بدی انجام داده ام.» همچنین درخواست کرد که از هوکر دعوت شود تا برای دومین بار نظرش را بگوید. داروین به خاطر بیماری شدید پسر کوچکش چارلز وارینگ داروین که در ۲۸ ژوئن در اثر مخملک درگذشت، بسیار عصبی بود. صبح بیست ونهم نامه های هوکر را دریافت کرده و نوشت: «الان نمی توانم فکر کنم.» و سپس آن شب نامه ها را خواند، و گرچه «با افسردگی کامل» از مستخدمش خواست که مقاله والاس، نامه به آساگری و مقاله خودش در ۱۸۴۴ را برای هوکر ببرد و تصمیم گیری را به عهدهٔ لایل و هوکر گذاشت. لایل و هوکر تصمیم گرفته بودند مقالهٔ والاس را به همراه چکیده ای از مقاله داروین و نامه اش به آسا گری را به طور مشترک در انجمن لینه لندن منتشر کنند. آخرین نشست انجمن پیش از تعطلات تابستانی به دلیل درگذشت رئیس پیشین آن گیاه شناس رابرت براون از ۱۰ ژوئن ۱۸۵۸ به تأخیر افتاده بود و قرار بود در ۱ ژوئیه برگزار شود. در بعدازظهر ۳۰ ژوئن خانم هوکر از دست نوشته ها و مدارکی که داروین فرستاده بود کپی گرفت، سپس عصر همان روز لایل و هوکر مدارک را به همراه نامه ای برای منشی ان
جمن فرستادند. خواندن. مقالات در اول ژوئیه ۱۸۵۸ توسط منشی جان جوزف بنت در انجمن لینه خوانده شد. هیچ یک از نویسندگان مقالات حاضر نبودند. داروین در مراسم سوگواری پسرش شرکت کرده بود و والاس هم هنوز در برنئو بود. ریاست نشست به عهدهٔ رئیس انجمن توماس بل بود. او کسی بود که نمونه های خزندگان داروین در کشتی بیگل را توصیف کرده بود. حدود سی نفر، از جمله دو مهمان ناشناس از خارج از کشور حضور داشتند و افراد زیاد دیگری هم برای شنیدن گفته های چارلز لایل در مورد رئیس درگذشتهٔ انجمن لینه گیاه شناس رابرت براون آمده بودند. ساموئل استیونس، نماینده تاریخ طبیعی والاس، حضور داشت، در حالیکه دوستان حاضر داروین در آنجا ویلیام بنجامین کارپنتر و زمین شناس ویلیام هنری فیتون بودند. از بین حاضران دیگر دنیل اولیور و آرتور هنفری بعدها از فرگشت حمایت کردند، در حالیکه کاتبرت کولینگوود مخالف آن شد. هوکر جرج بنت هام را متقاعد کرد انصراف دهد، بنابراین مقالات داروین و والاس اولین مقالاتی بودند که در دستور جلسه خوانده می شدند، پشت سر آن ها شش مقاله در مورد گیاه شناسی و جانورشناسی قرار داشتند. بل در پایان جلسات بحث را معرفی کرد، اما بحثی در مورد انتخ
اب طبیعی صورت نگرفت، شاید به خاطر میزان مطالبی که با آن سروکار داشت، شاید هم به خاطر خودداری مودبانه از بحث در مورد مطلبی بود که لایل و هوکر عالی مقام از آن حمایت می کردند.بنت هام خاطر نشان کرد که شنوندگان خسته به نظر می رسیدند. هوکر بعدها گفت: «شباهتی به بحث نداشت.»، گرچه «در مورد آن با نفس های بریده بریده صحبت شد.» در چای پس از آن و در خاطراتش پس از گذشت سال ها استدلال کرد: «برای قدیمی ها پیش از مجهز شدن ورود به این موضوع بسیار تهدیدکننده بود.» گرچه بل ظاهراً تأیید نکرد، نایب رئیس انجمن فوراً تمام ارجاعات مربوط به ثبات گونه ها را از مقالات منتظر انتشارش زدود. داروین به والاس نامه نوشت تا آنچه را که اتفاق افتاده بود توضیح دهد و نامه ای را هم که هوکر به تقاضای او نوشته بود کنار نامهٔ خودش در پاکت قرار داد. اقدام بعدی او این بود که خانواده اش را از خطر ابتلا به عفونت دور کند، هم خود او و هم اما از ترسی که در مورد امکان بیمار شدن فرزندانشان داشتند خسته شده بودند. روز بعد از مراسم سوگواری به خانه خواهر زنش در ساسکس، سپس به پورتسموث و جزیره وایت رفتند. ابتدا در هتل کینگ در شانکلین ماندند و در ۳۰ ژوئیه داروین شروع
به نوشتن «خلاصه ای» از کتابش "انتخاب طبیعی" کرد. هدفش نوشتن مقاله ای کوتاه در پاسخ به درخواست هوکر مبنی بر انتشار مقاله ای علمی در نشریه انجمن "لینه" بود. آن ها سپس ویلایی را در ساندون اجاره کردند و داروین با این واقعیت که احساس نیاز می کرد نوشته «خلاصه اش» را به بیش از ۳۰ صفحه ای که هوکر به او پیشنهاد کرده بود افزایش دهد تحت فشار قرار گرفت. مقاله. مقاله، شامل نامه و مقالات، در سومین شماره "نشریه جانورشناسی انجمن لینه" در (۲۰ اوت):صفحات ۴۶ تا ۵۰ منتشر شد. مقاله شامل نامه ای به تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۸۵۹ از مکاتبه جوزف دالتون هوکر و چارلز لایل بود که اطلاعاتی در مورد سه بخش مقالات ارائه می کرد. مقدمه با عنوان سه بخش در زیر آورده شده است: آقای عزیزم، مقالات همراه، که ما افتخار فرستادن آن را به انجمن لینه داریم، شامل نتایج پژوهش های دو طبیعی دان خستگی ناپذیر آقای چارلز داروین و آقای آلفرد والاس است؛ و همگی به موضوع انجمن، به عبارت دیگر، قوانین مربوط به تولید انواع، نژادها و گونه ها مربوط هستند. این آقایان هر کدام به طور مستقل و بدون اطلاع از کار دیگری، نظریه مشترک هوشمندانه ای در مورد تخمین شکل ظاهری و حفظ انواع و شکل
های بخصوص روی زمین دارند و هر دو با شایستگی ادعا می کنند که در این پژوهش مهم به طور مستقل از هم عمل کرده اند، اما هیچ کدام از آن ها افکارشان را پیش از این چاپ نکرده اند، گرچه سالها پیش به طور مکرر ما به آقای داروین اصرار کردیم که این کار را انجام دهد و اکنون مقالات هر دو نویسنده بدون هیچ مشکلی در دستان ماست. ما فکر می کنیم بهتر است انجمن لینه برای ترویج علم یکی از آن ها را انتخاب کند، با توجه به تاریخ نوشته ها آن ها عبارتند از: I. چکیده ای از کار منتشر نشدهٔ آقای چ. داروین روی گونه ها، شامل بخشی از فصلی با عنوان «در تنوع موجودات زنده در طبیعت؛ در مورد ابزار طبیعی انتخاب در مورد مقایسه نژادهای اهلی و اهلی نشده.» II. خلاصه ای از نامهٔ آقای چ. داروین به پروفسور آسا گری به مقصد بوستون، آمریکا به تاریخ پنجم سپتامبر ۱۸۵۷ III. در باب تمایل گونه ها به ایجاد اقسام نوشتهٔ :آلفرد راسل والاس نامه دو مورد اول را به طور خلاصه شرح می دهد و راجع به مقاله ای می گوید که والاس برای داروین فرستاده بود «و از داروین درخواست کرده بود در صورتی که به نظرش مقاله به اندازهٔ کافی جالب و نو بود، آن را برای آقای چارلز لایل بفرستد. آقای دا
روین ارزش نظرات موجود در مقاله را به شدت درک کرد، او نامه ای به چارلز لایل نوشته و پیشنهاد کرد موافقت والاس را برای هرچه زودتر چاپ کردن مقاله اش بدست آورد. از این مرحله ما به شدت تأیید می کنیم که از آقای داروین خواستیم نظراتش را از مردم پنهان نکند، چون او به شدت (به نفع آقای والاس) تمایل به این کار داشت. او خودش یادداشت هایی در مورد همین موضوع نوشته بود، و همانطوری که پیش از این گفته شد، در ۱۸۴۴ یکی از ما آن یادداشت ها را به دقت مطالعه و بررسی کرده بودیم، و هر دوی ما سال های زیادی محتویات آن را در اختیار داشتیم. در نمایندگی از آقای داروین، او به ما اجازه داد از یادداشتهایش هر جور که مناسب تشخیص می دهیم استفاده کنیم و در اتخاذ روند فعلی ما، ارائهٔ آن به انجمن لینه، به او توضیح داده ایم که ما تنها به دنبال اثبات ادعای پیشقدم بودن او یا دوستش نیستیم، بلکه به طور کلی منافع علم مدنظر ماست.» تأثیر انتشار. این مقاله در چندین مجله از جمله "جانورشناس"، تجدید چاپ و بررسی شده است. قضاوت "جانورشناس" این گونه بود:از خودم می پرسم: «همهٔ این حرف ها چه چیزی را اثبات می کند.» همهٔ پاسخی که من می توانم بدهم این است: «یک احتمال
.»در برخی از نقدها و نامه ها در مورد آن مقاله تفسیرهایی نوشته شد. در مه ۱۸۵۹ توماس بل در مقام رئیس انجمن لینه نوشت که: «سالی که گذشت، در واقع، به نظر گروه علمی که مقالات را بررسی می کنند، هیچ کشف قابل توجهی که انقلابی محسوب شود، نداشت.» سال ها بعد داروین تنها یک نقد را به یاد داشت، پروفسور هاوتون از دوبلین ادعا کرده بود که: «تمام مطالب جدید مقاله ها دروغ و تمام حقایق قدیمی بودند.» علی رغم بیماری، داروین تحت فشار قرار داشت تا از «کتاب بزرگش» در مورد انتخاب طبیعی «چکیده ای» بنویسد. این متن فشرده در نوامبر ۱۸۵۹ با نام خاستگاه گونه ها منتشر شد. تأثیر در سایبرنتیک. در بخش بزرگی از متن مقاله والاس، او در مورد اصول فرگشت صحبت می کند: عمل این اصل دقیقاً مشابه عمل گاورنر گریز از مرکز موتور بخار است، که هر نوع بی نظمی را تقریباً پیش از آشکار شدن کنترل و تصحیح می کند؛ و در حالت مشابه هیچ کمبود نامتعادلی در فرمانرو حیوانات نمی تواند به مقدار قابل توجهی برسد، چون در اولین مرحله با نشان دادن وجود مشکل و بدنبال آن از بین بردن سریع آن خود را اصلاح می کند. گرگوری بیتسون متخصص سایبرنتیک و انسان شناس در دهه ۱۹۷۰ گفت: گرچه توضیح
والاس بیشتر تصویری است ولی احتمالاً قدرتمندترین چیزی است که در قرن نوزدهم گفته شده است.در سال ۱۹۷۹ بتسون این موضوع را در کتابش «ذهن و طبیعت» دوباره مرور کرده و آن را «یک وحدت ضروری» نامید، و دیگر پژوهشگران هم به بررسی ارتباط بین انتخاب طبیعی و نظریه سامانه ها ادامه دادند.
آیس ست ۲ ، کوتاه شدهٔ (یخ ابر و ارتفاع از سطح دریا- ماهوارهٔ ۲) بخشی از سامانه دیدبانی زمین ناسا، یک مأموریت ماهواره ای برنامه ریزی شده برای اندازه گیری ضخامت و ارتفاع ورقه یخ و برون آبی یخ دریا و همچنین ویژگی های توپوگرافی و پوشش گیاهی زمین است. آیس ست ۲ ادامهٔ برنامه ریزی شدهٔ مأموریت آیس ست است که روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۸ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ در کالیفرنیا به سوی یک مدار نزدیک زمین مدور، در نزدیکی مدار قطبی با ارتفاعی حدود پرتاب شد. این ماه واره به گونه ای طراحی شده که برای مدت سه سال به کار خود ادامه دهد و سوخت موشک کافی را برای مدت هفت سال با خود حمل می کند. در مأموریت آیس ست ۲؛ گردآوری اطلاعات در بارهٔ داده های ارتفاع از سطح دریای مورد نیاز برای تعیین تعادل توده های یخ یخسارها، و نیز اطلاعات مربوط به سایبان های گیاهی در نظر گرفته شده است. این برنامه علاوه بر پوشش ویژهٔ قطبی، اندازه گیری های توپوگرافی شهرها، دریاچه ها و مخازن، اقیانوس ها و سطح های زمین را در سرتاسر کرهٔ زمین ارائه می دهد. پروژه آیس ست ۲ توسط مرکز پروازهای فضایی ناسا گودارد مدیریت می شود. همهٔ وسیله ها و ابزارها توسط این مرکز طراحی و س
اخته شده، و اتوبوس توسط (Orbital ATK) ارائه شده است. این ماهواره بر روی یک موشک دلتا ۲ که توسط (ULA) اتحاد لاینز اتحاد عرضه شده بود، راه اندازی شد. این آخرین راه اندازی وسیله نقلیه توسط دلتا ۲ بود.
زانیار مرادی (زاده ۱۳۶۶ – درگذشته ۱۷ شهریور ۱۳۹۷) زندانی سیاسی کرد اهل مریوان بود که در سال ۱۳۸۸ به همراه پسر عمویش لقمان مرادی بازداشت و در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۳۹۷ هر دو زندانی به اتهام ترور فرزند امام جمعه مریوان اعدام شدند. این دو پس از صدور حکم اعدام در نامه ای نوشتند که زیر شکنجه مجبور به اعتراف شده و هیچ نقشی در این ترور نداشته اند. ۱۹ شهریور ۱۳۹۹ سازمان عفو بین الملل پنهانکاری حکومت جمهوری اسلامی در مورد محل دفن زندانیان سیاسی اعدام شده از جمله رامین حسین پناهی، زانیار مرادی، و لقمان مرادی را محکوم کرد. نامه زانیار به عاصمه جهانگیر. زانیار در نامه ای خطاب به عاصمه جهانگیر گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران در تاریخ ۲۴ آبان ۹۵ نوشت که به همراه لقمان مرادی مورد شکنجه و تهدیدهای جنسی قرار گرفته است و بنا به اعتراف قاضی دادگاه، پرونده ناقص بوده و فاقد شواهد کافی بوده است. قتل پدر وی. اقبال مرادی پدر زانیار مرادی بود که در (۲۶ تیر ۱۳۹۷ / ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۸) در اطراف رودخانه پنجوین از شهرهای مرزی استان سلیمانیه و هم مرز با مریوان به قتل رسید. بنا به بیانیه جمعیت حقوق بشر کردستان، اقبال مرادی از کادرهای رهبری این جمعیت ب
وده است. وی پیش از به قتل رسیدن، اتهام ها علیه پسر و برادرزاده خود را رد کرده بود و گفته بود که: «پسر ۲۰ ساله او تنها به تحصیل می پرداخت…»
شوالیه گری ()، به اعمال و رفتار گروه و طبقه ای نظامی (شوالیه) که در قرون وسطی بر اساس مرام نامه خود رفتار و عمل می کردند. این کلمه به افرادی گفته می شود که به نخبگان رزم آوری که طی مراسم و تشریفات خاصی وارد این گروه می شدند. همچنین این گروه غالباً به قلعه و اربابان قلعه تعلق داشتند و در جنگاوری با اسب زبده و کارآزموده بودند که در عملیات های نظامی برای فئودال ها علیه سایر فئودال ها و اربابان و مسابقات پهلوانی و نظامی شرکت می کردند. اما مسابقات و تمرینات نظامی اسباب تکدر و آزردگی کلیسا را فراهم آورد زیرا عنصر جنگاوری باعث زدوخوردهایی میان شهسواران می شد که باعث ناراحتی و رنجش نهضت صلح کلیسایی می شد؛ بنابریان کلیسا به مرور از این نیروها برای خدمت کلیسا و مسیحیان و محافظت از آن ها از جانب کفار سوق داد که نمونه آن طی جنگ های صلیبی رخ داد که دو فرقه مذهبی-نظامی متشکل از شهسواران به نام شوالیه های معبد و هوسپیتالرز شکل گرفت.
لیراز چرخی ( متولد ۳۱ مه ۱۹۷۸ در رملا اسرائیل) خواننده، بازیگر و رقصنده ایرانی-اسرائیلی است؛ خانواده او از یهودیان ایرانی بوده اند.او خوانندگی را از سن پنج سالگی و بازیگری را از سن ۱۱ تا ۱۴ سالگی در تئاتر ملی هابیما به صورت حرفه ای آغاز کرد و در مدرسه هنرهای نمایشی بیت زوی مشغول به تحصیل شد. در سال ۲۰۰۲ با شرکت در سریال تلویزیونی ها-ماسائیت مورد توجه بینندگان قرار گرفت و در سال ۲۰۰۴ نیز از سوی آکادمی فیلم اسرائیل در یک فیلم سینمایی به ایفای نقش پرداخت. در فستیوال فیلم اسرائیل در سال ۲۰۰۶ در لس آنجلس دعوت به شرکت شد. چرخی در یک سریال فرانسوی نیز در سال ۲۰۱۰ به بازیگری پرداخت. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ همراه با خواننده اسرائیلی زیو کوجو زندگی مشترک داشت و به عنوان خواننده همکاری های مشترکی در رادیو اسرائیل در آهنگ های «اود تزوهائیم» و «ال تفسیک» داشت. او هم اکنون با بازیگر اسرائیلی تام آونی ازدواج کرده است. در سال ۲۰۲۰ آلبومی از او با نام «زن» منتشر شده است در حالیکه این آلبوم با همکاری موزیسین ایرانی با نام "Raman Loveworld شکل گرفته است که نخستین همکاری فرهنگی میان تهران و تل آویو برای برقراری صلح بوده است" او در س
ریال تهران نقش کارمند موساد را بازی کرد. ریتا جهان فروز، خاله لیراز چرخی است.