Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در پروتئین گیاهی وجود ندارد. علاوه بر این، متیونین و لیزین دو عنصر مهمی که بدن از طریق آن ها کارنیتین تولید می کند را نمی توان به مقدار کافی از منابع گیاهی به دست آورد. گیاه خواران برای اطمینان از تولید کارنیتین به میزان کافی، باید از مکملها یا غلاتی نظیر آرد ذرت، که با لیزین غنی شده اند، استفاده نمایند. کارنیتین تکمیلی به شکلهای گوناگونی، از جمله -D کارنیتین،L کارنیتین،DL کارنیتین، و استیل -L کارنیتین که نوع مناسبتری است، تولید می شود. سیترولین. سیترولین بیشتر در کبد یافت می شود. سیستئین و سیستین. چون حلالیت سیستئین نسبت به سیستین بیشتر است، به همین دلیل راحت تر در بدن به مصرف می رسد و معمولاً برای درمان اغلب بیماری ها بهتر است. این اسید آمینه از -L متیونین موجود در بدن به وجود می آید. وجود ویتامین B6 برای ساختن سیستئین ضروری است، زیرا در صورت مبتلا شدن به بیماری مزمنی، این اسید آن چنان که باید ساخته نمی شود؛ بنابراین، نیاز اشخاص مبتلا به بیماری های مزمن به سیستئین، بیش از میزان معمولی آن می باشد و باید به مدت یک ماه و در سه وعده جداگانه روزانه در حدود ۱۰۰۰ میلی گرم سیستئین مصرف کنند. برای درمان بیماری آرتر
یت روماتوئید، سخت شدن سرخرگها و اختلالهای موتاژنیک، مانند سرطان، توصیه می شود که از -L سیستئین به صورت تکمیلی استفاده شود. این اسید به بهبودی بعد از جراحی کمک می کند و سوختگیهای شدید را التیام می بخشد، فلزات سنگین را کِی لیت می کند و با آهن قابل حل ترکیب می شود و به جذب آهن کمک می نماید. این اسید آمینه برای سوختن چربی و ساختن ماهیچه ها نیز مفید می باشد. به دلیل توانایی -L سیستئین در تجزیه مخاط دستگاه تنفس، این اسید اغلب برای درمان برونشیت، آمفیزم و سِل مفید است. علاوه بر این، اختلالهای تنفسی را بهبود می بخشد و نقش مهمی را در فعالیت گلبولهای سفید خون، که با بیماری مبارزه می کنند، بر عهده دارد. می توان سیستین یا نوع -N استیل سیستئین را به جای -L سیستئین مورد استفاده قرار داد. N- استیل سیستئین در پیشگیری از عوارض جانبی ناشی از شیمی درمانی و اشعه درمانی مؤثر می باشد. چون این ماده میزان گلوتاتیون را در ریه ها، کلیه ها، کبد و مغز استخوان افزایش می دهد، به همین دلیل دارای اثرات ضد پیری می باشد؛ به عنوان مثال، از تجمع لکه های پیری می کاهد. محققان به این نتیجه رسیده اند که اثر -N استیل سیستئین در افزایش میزان گلوتاتیو
ن، از مکملهای سیستین یا حتی خود گلوتاتیون بیشتر است. اشخاص مبتلا به دیابت باید در موقع مصرف سیستئین تکمیلی احتیاط کنند، زیرا این ماده می تواند انسولین را غیرفعال کند. افرادی که مبتلا به افزایش دفع ادراری سیستین می باشند- بیماری ژنتیکی کمیابی که منجر به تشکیل سنگهای کلیه از نوع سیستین می گردد- باید از مصرف سیستئین خودداری نمایند. دی متیل گلیسین (DMG). دی متیل گلیسین در گوشت قرمز، دانه ها و غلات یافت می شود. محققان به این نکته پی برده اند که دی متیل گلیسین دستگاه دفاعی بدن را تقویت می کند و از افزایش میزان کلسترول و تری گلیسیرید خون می کاهد. این ماده بهره گیری بدن را از اکسیژن بهبود می بخشد، به عادی شدن فشار خون و میزان گلوکز خون کمک می نماید و در بهتر شدن عملکرد اندامهای بسیار مهم بدن مؤثر است. این اسید برای کنترل حملات صرع نیز مفید می باشد. دی متیل گلیسین آنگامیک، فراورده ای از آزمایشگاه های علوم غذایی، منبع مناسبی از دی متیل گلیسین تکمیلی می باشد. اسید گاما - آمینو بوتیریک. مصرف اسید گاما- آمینو بوتیریک نیز تقریباً همانند دیازپام (والیوم)، کلر دیازپوکساید (لیبریوم) و سایر داروهای مسکن، به بدن آرامش می بخشد؛
با این تفاوت که این اسید اعتیادآور نیست. اسید گاما- آمینوبوتیریک برای درمان بیماری صرع و فشار خون بالا به کار می رود. چون این اسید همانند دارویی آرام بخش عمل می کند، به همین دلیل برای درمان کم شدن میل جنسی مناسب می باشد. اسید گاما- آمینو بوتیریک برای درمان بزرگ شدن غده پروستات نیز مفید است، که این امر احتمالاً به خاطر نقش این اسید در شیوه کنترل پخش هورمونهای جنسی می باشد. اسید گاما- آمینو بوتیریک برای معالجه نوعی اختلال ذهنی در کودکان مؤثر است. با وجود این، مصرف بیش از اندازه اسید گاما- آمینوبوتیریک، باعث افزایش نگرانی، تنگی نفس، بی حسی اطراف دهان و احساس سوزش در اندامهای انتهایی - به خصوص دست و پا- می گردد. اسید گاما آمینو بوتیریک از گلوتامیک اسید سنتز می شود و در مغز، قلب، ششها و کلیه ها یافت می شود. اسید گلوتامیک. این اسید جزئی از ساختمان اسید فولیک می باشد، اسید گلوتامیک به درمان بیماری های شخصیتی کمک می کند و برای معالجه اختلالهای رفتاری دوران کودکی مفید می باشد. از این اسید برای درمان بیماری صرع، عقب ماندگی ذهنی، رخوت عضلانی، زخمها و اغمای هیپوگلیسمیک - مشکلی که در هنگام درمان دیابت و در اثر مصرف انسولی
ن به وجود می آید- استفاده می کنند. گلوتامین. گلوتامین به مقدار زیادی در ماهیچه ها یافت می شود و هنگامی که برای ساختن پروتئین های عضلات اسکلتی به آن نیاز باشد، این اسید به راحتی در دسترس قرار می گیرد. چون این اسید آمینه به ساختن و محافظت از ماهیچه ها کمک می کند، به همین دلیل مصرف گلوتامین تکمیلی برای افراد تحت رژیم و بدنسازها مفید است. از همه مهمتر، این اسید در پیشگیری از نوعی تحلیل عضلانی که به دنبال بستری شدن در رختخواب به مدت طولانی یا بیماری هایی نظیر سرطان و ایدز به وجود می آید، مؤثر می باشد. زیرا فشار روحی و آسیبها (از جمله آسیب ناشی از جراحی) باعث می شود که عضلات گلوتامین را وارد جریان خون نمایند. در حقیقت، در هنگام فشار روانی، ممکن است در حدود یک سوم گلوتامین موجود در ماهیچه ها آزاد شود. در نتیجه، فشار روانی یا بیماری می تواند منجر به از دست رفتن عضلات اسکلتی گردد. با وجود این، اگر گلوتامین به اندازه کافی موجود باشد، می تواند از بروز آن جلوگیری نماید. مصرف -L گلوتامین تکمیلی برای درمان آرتریت، بیماری های خود ایمنی، فیبروزیت یا التهاب بافت لیفی، اختلالهای روده ای، زخمهای دستگاه گوارش، بیماری های مربوط ب
ه بافت پیوندی مانند التهاب چندین عضله و ضخیم شدن پوست و آسیبهای بافتی که در اثر استفاده از اشعه برای درمان سرطان به وجود می آید، مؤثر می باشد. -L گلوتامین فعالیت ذهنی را تقویت می کند و برای درمان یک سری از بیماری ها از جمله معلولیتهای در حال پیشرفت، صرع، خستگی، ناتوانی جنسی در مردان، اسکیزوفرنی و اختلالهای دوران پیری مورد استفاده قرار می گیرد. -L گلوتامین میل به قند و الکل را کاهش می دهد و برای بهبودی افراد الکلی مفید می باشد. بسیاری از مواد گیاهی و حیوانی دارای گلوتامین می باشند، اما با پختن مواد این اسید آمینه به راحتی از بین می رود. اگر اسفناج و جعفری به صورت خام مصرف شوند، منابع مفیدی از این اسید به شمار می آیند. گلوتامین تکمیلی را باید در مکانی کاملاً خشک نگهداری کرد و گرنه این پودر به آمونیاک و اسید پیروگلوتامیک تجزیه می شود. اشخاص مبتلا به سیروز کبد، ناراحتی کلیه، سندروم رای، یا هر نوع اختلالی که باعث تجمع آمونیاک در خون می شود، باید از مصرف گلوتامین خودداری نمایند. مصرف گلوتامین تکمیلی برای چنین افرادی، صدمات بیشتری را به همراه خواهد داشت. باید توجه داشت که هر چند نام های موادی نظیر گلوتامین، اسید گلو
تامیک (گاهی اوقات به آن گلوتامات نیز می گویند)، گلوتاتیون، گلوتن و مونوسدیم گلوتامات شبیه به هم می باشند، اما همه آن ها مواد متفاوتی هستند. گلوتاتیون. گلوتاتیون، آنتی اُکسیدانی قوی است که در کبد تولید می شود. بزرگترین منبع گلوتاتیون در کبد وجود دارد، که در آن جا ترکیبات مضر را از بین می برد و سپس از طریق صفرا دفع می گردد. مقداری گلوتاتیون به طور مستقیم از کبد وارد جریان خون می شود و در آن جا به حفظ انسجام گلبولهای قرمز خون کمک می نماید و از گلبول های سفید خون محافظت می کند. گلوتاتیون در ریه ها و مجرای روده ها نیز یافت می شود. وجود این اسید برای سوخت و ساز کربوهیدرات ضروری است، و به نظر می رسد که از اثرات ضد پیری نیز برخوردار می باشد و به تجزیه چربیهای اُکسیده ای که موجب بروز اختلال تصلب شرائین می گردند، کمک می نماید. کمبود گلوتاتیون قبل از هر چیز بر روی دستگاه عصبی اثر می گذارد و باعث بروز بیماری هایی نظیر رفتار ناهماهنگ، اختلالهای ذهنی، لرزش و عدم حفظ تعادل می گردد. به نظر می رسد که بروز این مشکلات به دلیل گسترش ضایعات مغزی می باشد. هنگامی که انسان پیر می شود، میزان گلوتاتیون کاهش می یابد، هر چند هنوز معلوم
نشده است که آیا پایین آمدن میزان این اسید به این علت است که بدن از آن سریع تر استفاده می کند یا در ابتدا مقدار کمتری از این اسید تولید می شود. متأسفانه، اگر این مشکل برطرف نشود، کمبود گلوتاتیون به طور متناوب به روند پیری سرعت می بخشد. گلوتاتیون تکمیلی گران قیمت است، و تأثیر فرمولهای خوراکی آن مورد سؤال می باشد. برای بالا بردن میزان گلوتاتیون، بهتر است که مواد خامی را که بدن برای ساختن این ترکیب از آن ها استفاده می کند، تهیه کرد. این مواد شامل سیستئین، اسید گلوتامیک و گلیسین می باشد. به نظر می رسد نوع -N استیلِ اسید آمینه سیستئین (-N استیلِ سیستئین) برای این منظور فوق العاده مؤثر است. گلیسین. بالا رفتن میزان این اسید آمینه در بدن باعث بروز خستگی شدید می شود، اما مصرف مقدار مناسبی از آن انرژی بدن را افزایش می دهد.گلیسین در موقع لزوم، می تواند در بدن به اسید آمینه سرین تبدیل شود. هیستیدین. اگر میزان هیستیدین در سطح بالایی باشد، باعث فشار روحی و حتی اختلالهای روانی نظیر اضطراب و اسکیزوفرنی می گردد. محققان به این نتیجه رسیده اند که مقدار هیستیدین در بدن افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در سطح بالایی می باشد. کمبود میزان
هیستیدین می تواند باعث بیماری آرتریت روماتوئید و ناشنوایی عصبی گردد. متیونین میزان هیستیدین را پایین می آورد. هیستامین که ماده شیمیایی مهمِ دستگاهِ دفاعی بدن می باشد، از هیستیدین به دست می آید. هیستامین به تحریک جنسی کمک می کند. چون وجود هیستیدین بر روی تولید هیستامین اثر می گذارد، به همین دلیل مصرف هیستیدین تکمیلی- به همراه ویتامینهای B¬۳ (نیاسین) و B6 (پیریدوکسین)، که برای تبدیل هیستیدین به هیستامین مورد نیاز می باشند- در بهبود اعمال و امیال جنسی مؤثر است. چون هیستامین میزان ترشح شیره معده را افزایش می دهد، به همین دلیل مصرف هیستیدین برای اشخاص مبتلا به سوء هاضمه ناشی از کمبود اسید معده مفید می باشد. افراد مبتلا به بیماری شعف - غمگینی (افسردگی دو قطبی یا مانیک - دپرسیو) باید از مصرف هیستیدین تکمیلی خودداری نمایند؛ مگر این که کمبود آن مشخص شود. منابع طبیعی هیستیدین شامل برنج، گندم و چاودار می باشد. ایزولوسین. اسیدهای آمینه ایزولوسین، لوسین و والین برای ورزشکاران با ارزش می باشند، زیرا میزان انرژی را افزایش می دهند، استقامت را زیاد می کنند، و به درمان و ترمیم بافتهای عضلانی کمک می نمایند. محققان تشخیص داده ان
د که میزان ایزولوسین در افراد مبتلا به انواع مختلفی از اختلالهای فیزیکی یا روانی، کم است. کمبود ایزولوسین می تواند منجر به علایمی شبیه به نشانه های بیماری هیپوگلیسمیگردد. منابع غذایی حاوی ایزولوسین عبارتند از: بادام، بَلادُر (بادام هندی)، گوشت جوجه، نخود، تخم مرغ، ماهی، عدس، جگر، گوشت قرمز، چاودار، اکثر دانه ها و پروتئین سویا. این اسید به صورت تکمیلی نیز موجود می باشد. ایزولوسین تکمیلی را باید همیشه با مقادیر متناسبی از دو اسید آمینه لوسین و والین - در حدود ۲ میلی گرم از هر یک از دو اسید آمینه لوسین و والین در مقابل هر یک میلی گرم ایزولوسین- مصرف نمود. مکملهای ترکیبی وجود دارند که هر سه اسید آمینه با زنجیره منشعب (BCAAها) را در اختیار قرار می دهند و ممکن است استفاده از آن ها راحت تر باشد. لوسین. لوسین، اسید آمینه ای ضروری و یک از اسیدهای آمینه با زنجیره منشعب می باشد (ایزولوسین و والین دو اسید آمینه دیگر از این نوع هستند). منابع طبیعی حاوی لوسین، شامل: برنج قهوه ای، لوبیا، گوشت قرمز، انواع مغزها، آرد سویا و گندم کامل می باشد. باید میزان -L لوسین تکمیلی با -L ایزولوسین و -L والین متناسب باشد، و باید در مصرف آن
میانه روی کرد، وگرنه باعث بروز علایم بیماری هیپوگلیسمی می شود. مصرف بسیار زیاد لوسین در ابتلا به بیماری پلاگر مؤثر می باشد، و مقدار آمونیاک موجود در بدن را افزایش می دهد. لیزین. مصرف -L لیزین تکمیلی، همراه با ویتامین C و بیوفلاوونوئید ها، می تواند به نحوی مؤثر با بیماری تب خال مبارزه کند یا از شیوع آن جلوگیری نماید. به خصوص اگر از مصرف غذاهای حاوی آرژینین خودداری شود. منابع غذایی حاوی لیزین شامل پنیر، تخم مرغ، ماهی، باقلای سبز، شیر، سیب زمینی، گوشت قرمز، فراورده های سویا و مخمر می باشد. متیونین. با بالا رفتن سطح مواد سمی بدن، نیاز به متیونین نیز افزایش می یابد. بدن می تواند متیونین را به اسید آمینه سیستئین که ماده سازنده اولیه گلوتاتیون می باشد، تبدیل کند. بدین ترتیب، این اسید از کاهش میزان گلوتاتیون جلوگیری می نماید. چون گلوتاتیون خنثی کننده اصلی سموم در کبد می باشد، به همین دلیل در مقابل اثرات زیان آور ترکیبات سمی از کبد محافظت می کند. منابع غذایی مفید حاوی متیونین، شامل انواع لوبیا، تخم مرغ، ماهی، سیر، عدس، گوشت قرمز، پیاز، سویا، انواع دانه ها و ماست می باشد. چون بدن برای به دست آوردن کولین که غذای مغز می
باشد، از متیونین استفاده می کند؛ به همین دلیل برای اطمینان از عدم کاهش میزان متیونین، بهترین کار این است که کولین یا لیستین را - که به مقدار زیاد در کولین وجود دارد- به برنامه غذایی اضافه کرد. اورنیتین. اورنیتین از آرژینین در بدن تولید می شود، و به ترتیب به عنوان ماده سازنده اولیه سیترولین، پرولین و اسید گلوتامیک به کار می رود. کودکان، زنان باردار، مادران شیرده و اشخاص مبتلا به اسکیزوفرنی، باید از مصرف –Lاورنیتین تکمیلی خودداری نمایند؛ مگر این که با تجویز پزشک باشد. فنیل آلانین. فنیل آلانین به سه شکل مختلف با نام های -D, -L و -DL موجود می باشد. شکل -L متداول ترین نوع آن است، که در این حالت فنیل آلانین به پروتئین های بدن می پیوندد. نوع -D همانند دارویی مسکن عمل می کند. نوع -DL ترکیبی از نوع -D و -L می باشد. نوع -DL نیز همانند نوع D-، در کنترل درد، به خصوص درد آرتریت مؤثر است و مانند نوع -L عنصر سازنده ای برای پروتئین ها محسوب می شود، توانایی ذهنی را افزایش می دهد، اشتها را کم می کند، و برای اشخاص مبتلا به بیماری پارکینسون مفید است. فنیل آلانین برای تسکین علایم تنش پیش از قاعدگی و انواع مختلفی از دردهای مزمن ب
ه کار رفته است. زنان باردار و اشخاص مبتلا به حملات اضطرابی، دیابت، فشار خون بالا، اختلال فنیل کتونوری، یا ملانوم رنگی که از قبل وجود داشته و نوعی سرطان پوست می باشد، باید از مصرف فنیل آلانین تکمیلی خودداری نمایند. پرولین. پرولین با کمک به تولید کلاژن و کاهش اتلاف کلاژن از طریق روند پیری، باعث بهبود بافت پوست می گردد. پرولین همچنین برای درمان غضروف و تقویت مفاصل، تاندونها و عضله قلب مفید می باشد. این اسید با کمک ویتامین C به حفظ سلامت بافت پیوندی کمک می کند. پرولین به طور عمده از منابع گوشتی به دست می آید. سرین. سرین می تواند در بدن از گلیسین ساخته شود. این اسید آمینه را به عنوان ماده مرطوب کننده طبیعی به بسیاری از لوازم آرایش و داروهای محافظ پوست می افزایند. تائورین. تائورین در تخم مرغ، ماهی، گوشت قرمز و شیر یافت می شود، اما در پروتئین های گیاهی وجود ندارد. این اسید می تواند در کبد و از سیستئین و در نقاط دیگر بدن از متیونین ساخته شود، به شرطی که ویتامین B6 به مقدار کافی موجود باشد. تولید این اسید به وسیله بدن برای گیاه خواران بسیار مهم است. چون اختلالهای ژنتیکی یا متابولیکی از ساختن تورین جلوگیری می نمایند. م
صرف تورین تکمیلی برای اشخاص مبتلا به این گونه بیماری ها ضروری است. ترئونین. چون میزان ترئونین موجود در غلات کم است، گیاه خواران بیش از سایر افراد در معرض کمبود این ماده می باشند. تریپتوفان. بهترین منابع غذایی حاوی تریپتوفان عبارتند از: برنج قهوه ای، پنیر کاتیج، گوشت قرمز، بادام زمینی و پروتئین سویا. مراکز کنترل دیابت در آمریکا، در نوامبر سال ۱۹۸۹ دلایلی را مبنی بر ارتباط مصرف مکملهای -L تریپتوفان با بیماری خونی به نام سندروم ائوزینوفیلیا ارائه دادند. صدها مورد از این بیماری- که با افزایش تعداد گلبول های سفید خون مشخص می شود و ممکن است باعث بروز علایمی نظیر خستگی، دردهای عضلانی، بیماری های تنفسی، ورم و بثورات جلدی گردد- گزارش شده است. بعد از اثبات ارتباط بین بیماری خونی و محصولات حاوی -L تریپتوفان توسط مراکز کنترل دیابت در نیومکزیکو، اداره غذا و داروی آمریکا در ابتدا به مصرف کنندگان هشدار داد تا از مصرف مکملهای -L تریپتوفان خودداری کنند، سپس تمام فراورده هایی را که -L تریپتوفان جزء انحصاری یا اصلی آن ها محسوب می شد، از رده خارج کرد. تحقیقات بعدی نشان داد که احتمالاً مواد آلوده کننده موجود در مکملها باعث بروز ا
ین مشکل شده بود و نه تریپتوفان. تیروزین. منابع طبیعی حاوی تیروزین عبارتند از: بادام، آووکادو، موز، لبنیات، باقلای سبز، تخمه کدو و کنجد. تیروزین از طریق فنیل آلانین در بدن تولید می شود. مکملهای -L تیروزین را باید در هنگام خواب یا به همراه یک وعده غذای سرشار از کربوهیدرات مصرف نمود، در این صورت هم خود به راحتی جذب بدن می شود و نیز مانع جذب سایر اسیدهای آمینه نمی گردد. اشخاصی که از داروهای کنترل کننده مونوآمین اُکسیداز (MAO) - که اغلب برای درمان افسردگی تجویز می شود- استفاده می کنند، باید مصرف غذاهای حاوی تیروزین را به طور جدی محدود نمایند و از مصرف هر مکملی که دارای -L تیروزین باشد خودداری کنند، زیرا ممکن است مصرف آن باعث بالا رفتن ناگهانی و خطرناک فشار خون گردد. هر کسی که برای درمان افسردگی دارو مصرف می کند، باید با پزشک در مورد محدودیتهای غذایی مشورت نماید. والین. منابع غذایی حاوی والین شامل فراورده های لبنی، غلات، گوشت قرمز، انواع قارچ، بادام زمینی و پروتئین سویا می باشد. والین تکمیلی را باید همیشه متناسب با سایر اسیدهای آمینه با زنجیره منشعب، یعنی ایزولوسین و لوسین، مصرف کرد.
عبدالله حبیبی (زاده: ۱۳۳۱ خورشیدی از ولسوالی چوکی ولایت کنر) سیاستمدار و از فرماندهان نظامی در افغانستان می باشد. در دوره حکومت وحدت ملی به ریاست جمهوری محمد اشرف غنی در سمت وزارت دفاع فعالیت می کرد و پس از رویدادهای حمله به قول اردوی شاهین و با افزایش اعتراضات نسبت به مسائل امنیتی در افغانستان در ۴ اردیبهشت/ثور ۱۳۹۶ مجبور به استعفا گردید. زندگی نامه. عبدالله حبیبی زاده ۱۳۳۱ در ولسوالی چوکی ولایت کنر به دنیا آمد. او تحصیلات پس از اتمام تحصیلات ابتدایی خود در سال ۱۳۴۲ وارد حربی شونځی شد و در سال ۱۳۴۸ از آن فارغ گردید. در همان سال وارد دانشکده توپچی حربی شد و توانست در سال ۱۳۵۱ در رتبه نظامی دوهم بریدمن فارغ گردد. پس از آن به مدت ۴ سال برای آموزش تحصیلات نظامی به خارج کشور رفت و توانست پس از کسب مدرک ماستری نظامی را کسب کند. حبیبی در سال ۱۳۶۹ به رتبه نظامی تورنجنرال ارتقاء یافت و در سال ۱۳۹۴ توانست به رتبه دگرجنرال ترفیع پیدا کند. وی دارای ۵ فرزند می باشد. دولت وحدت ملی. وی در سال ۲۰۱۴ به عنوان سرپرست وزارت دفاع تعیین شد و توانست رای اعتماد پارلمان را در خرداد/جوزا ۱۳۹۵ با ۱۶۸ رای اعتماد پارلمان را کسب کند. حبی
بی در سال ۱۳۹۶ پس از افزایش اعتراض ها به عملکرد وزارت دفاع و پس از حمله طالبان به قول ارودی شاهین که منجر به کشته شدن بیش از ۱۰۰ سرباز نیروهای دولتی افغانستان شد به همراه رئیس ستاد ارتش افغانستان مجبور به استعفا شد.
خسرو دهقان (زاده ۱۳۲۶ - شیراز) ناقدِ فیلم و مدرّسِ سینمای اهل ایران است و مقالاتِ فراوانی در مجلّهٔ "فیلم" منتشر کرده است. مرجان گلستانی و پیام مستوفی فیلمِ مستندی به نامِ "نسیه و نقد" دربارهٔ دهقان ساخته اند.
پرچم پورتو ریکو نمادی از جزیرهٔ پورتوریکو و مردم آن است. ریشه های پرچم فعلی پورتوریکو، که در سال ۱۹۵۲ توسط مشترک المنافع پورتوریکو تصویب شده است، می تواند به سال ۱۸۶۸، هنگامی که اولین پرچم پورتوریکو، «پرچم انقلابی لارس»، توسط "دکتر رامون امتریا بتینس" طراحی شده و توسط "ماریانا براستی" دوخته شد، بازگردد. آن پرچم در شورش کوتاه مدت پورتوریکو علیه حکومت اسپانیایی در جزیره به نام «ال گریتو د لارس» شناخته شد. در سال ۱۸۹۵ این پرچم با الهام گرفتن از پرچم کوبا به شکل کنونی خود طراحی شده است. پرچم جدید شامل پنج نوار افقی یکسان به رنگ های سفید و سرخ (یکی در میان) است و یک مثلث آبی بر کنارهٔ آن است که ستاره ای بزرگ، سفید و پنج پر در مرکزش قرار دارد. اولین بار چنین پرچمی در ۲۴ مارس ۱۸۹۷ در پورتوریکو در جریان شورش " Intentona de Yauco " به اهتزاز درآمد. استفاده و نمایش پرچم پورتوریکو غیرقانونی بود و تنها پرچم های مجاز در پورتوریکوی آن دوران پرچم اسپانیا (۱۴۹۲ تا ۱۸۹۸) و پرچم ایالات متحده (۱۸۹۸ تا ۱۹۵۲) بودند. در سال ۱۹۵۲، دولت مرکزی پورتوریکو همان طراحی پرچم، که در سال ۱۸۹۵ توسط تبعیدیان پورتوریکو در کمیته انقلاب کوبا به ن
مایش گذاشته شده بود، را به رسمیت شناخت؛ با این تفاوت که رنگ مثلثی که توسط دولت لوئیس مونیوز مارین استفاده شد، آبی تیره بود. در سال ۱۹۹۵، دولت پورتوریکو قوانین مربوط به استفاده از پرچم پورتوریکو را صادر کرد، که تحت عنوان «مقررات استفاده از پرچم کشور مشترک المنافع پورتوریکو» منتشر شد؛ اما در این قوانین رنگ دقیقی که باید مورد استفاده قرار گیرد، قید نشد؛ بنابراین، عجیب نبود که پرچم پورتوریکو با سایه های مختلف آبی و سرخ در جزیره دیده شود. به عنوان مثال چند نسخه با آبی پررنگ تر از آبی آسمانی در فضاپیمای دیسکاوری طی عملیات اس تی اس-۱۱۹ در فضای بیرونی آن در ۱۵ مارس ۲۰۰۹ به اهتزاز درآمد. نبود رنگ رسمی برای پرچم موجب شد تا احزاب سیاسی از رنگ های متفاوتی، با توجه به غرایز سیاسی خود، بهره جویند. چنانچه احزاب طرفدار استقلال مخالفان را به جعل رنگ ها به گونه ای که مشابه پرچم آمریکا گردد، متهم کرده اند. تاریخچه. استعمار اسپانیا. نخستین پرچم افراشته در جزیره را می توان به کریستف کلمب نسبت داد که با نصب پرچمش در پورتوریکو، این جزیره را «سن خوان بایستا» نامگذاری کرده و تحت تملک امپراتوری اسپانیا درآورد. کلمب در دفترچهٔ یادداشت
خود در ۱۲ اکتبر ۱۴۹۲، از به همراه بردن پرچمی با صلیبی در میان و حروف 'F' و 'Y' در دو سوی صلیب همراه با تاجی بر سر هرکدام، به افتخار فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ایزابل یکم، ملکه کاستیا، که همگی به رنگ سبز بودند، سخن رانده است. پس از ورود اروپاییان استعمارگر به قاره آمریکا، کنکیستادور تحت فرمان خوان پونسه د لئون جزیره را فتح کرد. آن ها طبق استانداردهای ویژهٔ نظامی شان همواره «پرچم امپراتوری اسپانیا» را با خود حمل می کردند. پس از استعمار پورتوریکو توسط اسپانیایی ها، استفاده از پرچم اسپانیا، مانند دیگر مستعمرات، در آن رایج شد. هنگامی که نیروهای مسلح اسپانیایی در پورتوریکو خود را سازمان دهی کردند، پرچم استانداردی با عنوان «پرچم صلیب بورگوندی» را ساخته و در تمام نقاط حساس جزیره نصب کردند. نخستین پرچم های ملی. جنبش استقلال در پورتوریکو با موفقیت های آزادی خواهانهٔ سیمون بولیوار و خوزه د سن مارتین در آمریکای جنوبی رقم خورد. در ۱۸۶۸، رهبر آزادی خواه محلی، دامون امتریو بتانسس با کمک ماریانا براستی نخستین پرچم محلی را به تقلید از پرچم جمهوری دومینیکن ساخت؛ هدف او از طراحی مشابه دومینیکن، ایجاد کنفدراسیون آنتیل از سه ک
شور این منطقه بود. این پرچم شامل صلیبی سفید در وسط بود که پرچم را به چهار مربع تقسیم می کرد و دو مربع پایین قرمز و دو مربع بالایی آبی بودند. شاعر پورتوریکویی، لوئیس یورنس تورس، صلیب سپید را نشان تمجید از وطن، سرخ را خون ریخته شدهٔ مدافعین جزیره و ستاره و پس زمینهٔ آبی آن را نماد آسمان و آزادی وصف کرده است. «پرچم انقلابی لارس» تنها در شورش کوتاهی، با نام ال گریتو د لارس (گریهٔ لارس)، استفاده شد. پرچم ملی «جمهوری پورتوریکو» توسط فرانسیسکو رامیرز مدینا، که به عنوان اولین رئیس جمهور پورتوریکو سوگند یاد کرد، پرچم صلیب لارس را به عنوان نخستین پرچم پورتوریکو به رسمیت رساند. پرچم اصلی لارس توسط یکی از افسران ارتش اسپانیا به عنوان غنیمت جنگی گرفته شد. چند سال بعد آن را به مردم پورتوریکو پس دادند و اکنون در موزه دانشگاه پورتوریکو نمایش داده می شود. در سال ۱۸۷۳، پس از بازگشت استعمار، دوک آئستا، حاکم اسپانیایی (۱۸۷۳–۱۸۷۰) با تغییر حکومت اسپانیا از پادشاهی به جمهوری، از سوی دولت اسپانیا یک پرچم جدید برای مستعمرات پورتوریکو صادر کرد. پرچم جدید که تا سال ۱۸۷۳ مورد استفاده قرار گرفت، شبیه پرچم اسپانیا بود، با این تفاوت که در
وسط آن نشان ملی پورتوریکو قرار داشت. با اعلان پادشاهی اسپانیا در سال ۱۸۷۳، پرچم اسپانیا یک بار دیگر به پورتوریکو بازگشت و تا سال ۱۸۹۸ رواج داشت. اما پس از پیروزی ایالات متحده آمریکا در جنگ آمریکا و اسپانیا، تحت شرایط پیمان پاریس (۱۸۹۸) جزیره متعلق به ایالات متحده شد و پرچم آمریکا در آن نصب گردید. طرح کنونی. خوان د ماته ترترته، رهبر شورش گریتو د لارس، که در کنار مانوئل رُخاس با هم جنگیدند، به نیویورک تبعید شد. او به عضویت کمیته انقلابی پورتوریکو درآمد و معاون رئیس شد. ترترته و اعضای کمیته انقلابی پرچم لارس را به عنوان استاندارد خود پذیرفتند. در سال ۱۸۹۲, کمیته طراحی پرچم فعلی پورتوریکو را ارائه کرد. طراحی پرچم جدید به پورتوریکن های مختلف که از اعضای کمیته انقلابی پورتوریکو در شهر نیویورک بودند، نسبت داده شده است. وضعیت پرچم متأخر. از ۱۰ دسامبر سال ۱۸۹۸ (تاریخ انزوای پورتوریکو توسط ایالات متحده) تا سال ۱۹۵۲، نشان دادن پرچم پورتوریکو در عموم خلاف مقررات بود؛ تنها پرچم مجاز به اهتزاز در جزیره پرچم ایالات متحده آمریکا شناخته می شد. با این حال پرچم مذکور توسط احزاب ملی گرا و حزب لیبرال (پورتوریکو) استفاده می شد. د
ر سال ۱۹۳۲، حزب ملی گرایان با انجام رای گیری، این پرچم را به عنوان نماد خود برگزید. ملی گرایان پرتوریکو در مجلس سنا به رهبری لوئیس مونیوز مارین در ۲۱ مه ۱۹۴۸، استفاده از پرچم پورتوریکو و سرود ملی آن را خواستار شدند فرماندار جزیره این خواسته را پذیرفت. پس از این، آمریکایی ها مردم را آزاد به انتخاب فرماندار کردند و لوئیس مونیوز به این مقام دست یافت. طی قیام جایویو ملی گرایان علیه دولت آمریکا شورش کرده و پرچم خود را بر فراز ساختمان اصلی حکومت محلی نصب کردند که نهایتاً یک سرباز آن را برداشت. رسمیت بخشیدن. در سال ۱۹۵۲، فرماندار لوئیس مونیوز و دولت او پرچم پورتوریکو را که در ابتدا در سال ۱۸۹۲ طراحی شده بود، تصویب کردند و آن را پرچم رسمی پورتوریکو اعلام کردند. پرچمی که به عنوان پرچم رسمی تصویب شد، دارای تفاوت هایی با پرچم انقلابیون بود. رنگ های این پرچم مشابه با رنگ های پرچم ایالات متحده آمریکا شده بودند. رنگ سرخ و آبی از سرخی و آبی پرچم ایالات متحده تقلید شدند و ستاره نیز تغییراتی کرد تا مشابه آن پرچم شود. بدین صورت مضمون انقلابی گری پرچم پورتوریکو تغییر جست. این موجب شد حزب استقلال پورتوریکو دولت را متهم به «ایجاد
فساد در نمادهای محبوب» کند. در ۱۹۹۵, بار دیگر دولت از آبی آسمانی در پرچم استفاده کرد.دولت پورتوریکو قوانینی برای چگونگی اهتزاز پرچم ایجاد کرده است ولی رنگ ها به تثبیت نرسیدند.
دیابلو () یا هومولوگ دیابلو ()، با نامِ کاملِ پروتئین مستقیماً وصل شونده به بازدارنده آپوپتوز با نقطه ایزوالکتریک کم که گاهی با عنوانِ دومین فعال کنندهٔ کاسپاز مشتق از میتوکندری یا به اختصار «SMAC» هم از آن یاد می شود، نام یک پروتئین میتوکندریایی است که در انسان توسط ژن «"DIABLO"» واقع بر کروموزوم ۱۲ کُد می شود. دیابلو به بازدارنده های آپوپتوز (IAPs) متصل شده و در نتیجه منجر به رهاسازی کاسپازها و آغازِ آپوپتوز می شود. به سبب این فعالیت زمینه ساز آپوپتوز، SMAC را در توقف رشد بسیاری از تومورهای انسان دخیل می دانند و ملکول های کوچک مقلدِ SMAC، جهت ارتقا و کمک به درمان های ضدسرطانِ جاری تولید شده است. ژن سازندهٔ این پروتئین ۱۳۰ آنگستروم طول دارد و کمانی شکل است. پروتئین SMAC در غشاء داخلی میتوکندری جای دارد، اما هنگام آپوپتوز به سیتوزول می آید. این پروتئین در پاتوژنز سرطان ها نقش دارد و افزایش بیان ژنی آن را با افزایش حساسیت سلول های سرطانی به آپوپتوز مرتبط دانسته اند. تاکنون، افزایش تولید این پروتئین را در جلوگیری از پیشرفتِ کارسینوم بافت سنگفرشی سر و گردن، کارسینوم هپاتوسلولار (کبد)، لنفوم هاجکین، سرطان پستان،
گلیوبلاستوم مولتی فرم، سرطان تیروئید، کارسینوم کلیه، تومور ژرم سل بیضه، سرطان روده بزرگ، سرطان ریه، سرطان مثانه، سرطان مخاط رحم و برخی سارکوم ها مشاهده و ثبت کرده اند. با این حال ارتباطِ دقیق و مشخص، مابین این پروتئین با سرطان خون و سایر بیماری های خون، هنوز مورد بحث و بررسی است.