Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنجه اسماعیل بخشی در بیانیه ای این اقدام را محکوم کردند. آن ها در متن این بیانیه به قوانینی همچون اصول هشتم، بیست ودوم، سی وچهارم، سی وهفتم و سی وهشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، ماده های ۱۶۹ و ۵۷۸ قانون مجازات اسلامی، ماده ۳۵ قانون مجازات نیروهای مسلح، ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر، کنوانسیون های چهارگانه ژنو ۱۹۶۶ و ۱۹۷۳ و ماده یک کنوانسیون منع شکنجه سال ۱۹۸۴ استناد کردند. این وکلای دادگستری با استناد به این قوانین ملی و بین المللی خواستار حفظ حقوق انسانی بازداشت شدگان از جمله اسماعیل بخشی و منع هرگونه شکنجه شدند. همچنین این وکلا در متن این بیانیه اعتراض کارگران هفت تپه را «مشروع و قانونی» خواندند. در این تاریخ "خبرگزاری کار ایران-ایلنا" (وابسته به دولت) نیز تأیید کرد که اسماعیل بخشی «در اثر ضربه» به بیمارستان منتقل شده است. با این وجود، در روز ۸ آذر استاندار و مقامات قضائی خوزستان خبر شکنجه اسماعیل بخشی را به شدت تکذیب کردند. استاندار خوزستان مدعی شد که بخشی در سلامت کامل به سر می برد. همچنین در این روز، رئیس دادگستری شوش، "جعفری چگینی" نیز این خبر را تکذیب کرد و مدعی شد بخشی در سلامت کامل است. او خبر
شکنجه بخشی را خبری «کذب» خواند که توسط به گفته او «رسانه های معاند» منتشر شده اند. او ضمن تکذیب این خبر، رسانه بی بی سی فارسی (که این خبر را منتشر کرده بود) را «بنگاه دروغ پراکنی» خوانده و تجمعی که بخشی در آن دستگیر شده بود را نیز «غیرقانونی» نامید. اندکی پس از تکذیب خبر شکنجه توسط مقامات خوزستان، "سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه"، در کانال تلگرامی خود تکذیب این خبر را ناشی از «بی اطلاعی» مقامات از وضعیت اسماعیل بخشی یا احتمال «وجود انگیزه های دیگر» دانست. همچنین این سندیکا بر اساس آنچه «اخبار موثق واصله» خواند، خبر داد که «ضربات زیادی» به صورت بخشی وارد شده است. در مقابل سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در طی صدور یک اطلاعیه خبر شکنجه بخشی را «موثق» خواند و آن را محکوم کرد. این سندیکای کارگری در این اطلاعیه از مقامات خواستار آزادی اسماعیل بخشی و منع هر نوع شکنجه او شد. این نهاد کارگری، در این اطلاعیه خود ضمن اینکه اعتصاب و اعتراض کارگران را «حق مسلم» آنان دانسته، تأکید کرده که هیچ کارگری نباید به دلیل اعتصاب صنفی بازداشت، مورد ضرب و شتم، آزار، تعقیب یا شکنجه قرار گیرد. در این اطلاعیه مورخ ۹ آذ
ر ۱۳۹۷ آمده است: در تاریخ سه شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۷، "سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه" گزارشی از وضعیت سلامتی اسماعیل بخشی و "سپیده قلیان" (فعال مدنی) منتشر کرد. این تشکل ضمن هشدار نسبت به وضعیت جسمانی این دو زندانی - که بیش از دوهفته از بازداشت آن ها می گذرد - در اینباره ابراز نگرانی کرد. در این گزارش آمده است که این زندانیان در ملاقات هایی که با خانواده خود داشتند قادر به تشخیص زمان جاری و اینکه در چه وقتی از شبانه روز به سر می برند نبودند. همچنین در این گزارش وضعیت جسمانی بخشی «وخیم» اعلام شده و ذکر شده که آثار کبودی در پیشانی او مشاهده شده است. در همان تاریخ رسانه صدای آمریکا با انتشار گفته هایی از قول یک منبع که نخواست نامش فاش شود، خبر شکنجه بخشی را «موثق» خواند. این منبع همچنین ادعا کرد که خانواده این دو زندانی ضمن ملاقات خود آثار شکنجه را مشاهده کردند. به گفته این منبع اسماعیل بخشی و سپیده قلیان (تا این تاریخ) در زندان انفرادی به سر بردند و وضعیت جسمانی بخشی «وخیم» بوده است. محمد کاظمی نماینده و عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی به این اظهارات بخشی واکنش نشان داد. او در گفتگو با خبرگزاری کار ایران (
ایلنا) اظهار کرد که شکنجه مطابق با قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ممنوع است، از این رو باید برای ادعاهای بخشی در کمیسیون قضایی مجلس تشکیل پرونده قضائی صورت گرفته و این ادعا بررسی شود. کاظمی افزود که در صورت اثبات ادعاهای بخشی افراد متهم باید فراخوانده شوند. غلامرضا شریعتی استاندار خوزستان در گفتگو با جماران بار دیگر اخبار مرتبط با شکنجهٔ اسماعیل بخشی در زندان را تکذیب کرد. او در این گفتگو مدعی شد که دستگاه های ذیربط مدارک و مستنداتی دارند که نشان می دهد هیچ شکنجه ای در کار نبوده است. شریعتی پیش تر هم مدعی شده بود که بخشی در سلامت کامل به سر می برد و اخبار وخامت حال او را رسانه هایی که او آن ها «معاند» خواند، با «جوسازی» منتشر کرده اند. انتشار این نامه، واکنش کاربران اینترنت و شبکه های اجتماعی را نیز در پی داشت. این واکنش ها مملو از خشم و اندوه این کاربران نسبت به این موضوع بود. در میان این کاربران اسامی فعالان مدنی و برخی از زندانیان سیاسی سابق و فعالان سیاسی همچون صادق زیباکلام دیده می شود. این فعالان عملکرد حسن روحانی و محمود علوی را در این رابطه مورد انتقاد خود قرار داده اند.
تراشیما مونه نوری ; – ) نام قبلی ماتسوکی کوآن ، سیاستمدار، دیپلمات اهل ژاپن و از اهالی قلمرو ساتسوما بود.
بر پایه استاندارد ای۲۵۰ ای اس تی ام بین الملل، کُدِن یک بیبکد شش شماره ای بر پایه حروف الفبا است که امکان شناسایی آسان، یگانه، و بدون پیچیدگی را برای نشریه های ادواری و غیر ادواری در همه زمینه ها فراهم می کند. کُدِن به ویژه در جامعه علمی به عنوان سامانه استناد برای نشریه های ادواری استناد شده درباره شیمی و امور فنی، و همچنین به عنوان ابزار جستجویی در برگه دان ها استفاده می شود. تاریخ. کُدِن توسط چارلز بیشاپ در نهاد پژوهشی بیماری های مزمن در دانشگاه ایالتی نیویورک در بافلو ساخته شد. ایده نخست او کمک به یادآوری نشریات در مجموعه منابع مرجع خود بود. بیشاپ، از نخستین حروف واژه های عنوان نشریه های ادواری، یک کد ساخت که به او در سامان دهی نشریه های گردآوری شده اش کمک کرد. در ۱۹۵۳ (میلادی) او سامانه مستندسازی خود را منتشر کرد که در آغاز، چهار حرف داشت و سپس، جلد کتاب یا شماره مجله و شماره صفحه ها به آن افزوده شدند تا منبع و محل دقیق یک مقاله در یک مجله را مشخص کند. در ۱۹۵۷ (میلادی) ویرایش تازه و تغییر یافته کُدِن منتشر شد. پس از آنکه بیشاپ ۴۰۰۰ کُدِن را طراحی کرد در سال ۱۹۶۱ (میلادی) سامانه ۴ حرفی آن توسط ال.ای. کوئن
تزل در ای اس تی ام بین الملل توسعه پیدا کرد. او حرف پنجم را به کُدِن افزود. در آغاز عصر اطلاعات، کُدِن به مانند سامانه شناسایی قابل خواندن توسط ماشین برای نشریات ادواری شناخته شد. در چند به روزرسانی از ۱۹۶۳ (میلادی) تاکنون، از کُدِن برای عنوان مقاله های نشریات ادواری منتشر شده توسط ای اس تی ام بین الملل استفاده شد. تا ۱۹۷۴ (میلادی) ۱۲۸،۰۰۰ نشریه با این روش، کدگذاری شدند. اگر چه خیلی زود و در ۱۹۶۶ (میلادی) مشخص شد که تنها پنج حرف برای همه مقاله های نشریات ادواری کافی نیستند اما تا ۱۹۷۲ (میلادی) همچنان در استاندارد ای۲۵۰ ای اس تی ام بین الملل از همان سامانه پنچ حرفی استفاده می شد. در ۱۹۷۶ (میلادی) استاندارد ای۲۵۰ به شش حرف تغییر کرد. از ۱۹۷۵ (میلادی) مدیریت و مسئولیت کُدِن به "خدمات چکیده های شیمی" در انجمن شیمی آمریکا واگذار شد. کُدِن به صورت خودکار برای همه نشریات خدمات چکیده های شیمی استفاده می شود. به درخواست ناشران، خدمات بین المللی کُدِن برای نشریات غیر مرتبط با شیمی نیز بکار می رود. به همین دلیل ممکن است کُدِن در دیگر پایگاه داده ها مانند آرتی ئی سی اس و پیش نمایش های بایوسیس یا مجله ها و رده های غیر مرت
بط با خدمات بین المللی کُدِن نیز استفاده شود. منابع امروزی. "کُدِن اختصاص یافته برای نشریات ادواری" تا پیش از ۱۹۶۶ کُدِن دوجلدی بود که توسط ال.ای. کوئنتزل معرفی شده بود. کُدِن اختصاص یافته تا پیش از ۱۹۷۴ توسط ال.جی. بلومنتال معرفی شده بود. کُدِن اختصاص یافته تا پیش از ۱۹۹۸ (میلادی) و از هم پاشیدگی آن را می توان در اداره کُدِن بین الملل یافت که از ۱۹۸۰ (میلادی) به عنوان یک میکروفیش معرفی می شد. امروز، بهترین راه برای کُدِن امروزی، پایگاه داده برخط شاخص منبع خدمات چکیده های شیمی است که همه عنوان های ثبت شده، کُدِن، شماره استاندارد بین المللی پیایندها، شماره استاندارد بین المللی کتاب، و کوته نوشت برای نشریات فهرست شده در خدمات چکیده های شیمی از ۱۹۰۷ (میلادی) تا کنون را در بر می گیرد که شامل نشریات علمی و فنی ادواری و غیر ادواری می شود. شاخص منبع خدمات چکیده های شیمی برخط، جایگزینی برای نسخه چاپی (، CODEN CASSE2) است یا به صورت شاخص کلیدی آن (، CODEN CASSI6) است. ویرایش چاپی شاخص منبع خدمات خدمات چکیده های شیمی دیگر وجود ندارد و ویرایش لوح فشرده آن (، CODEN CACDFE) در آینده در دسترس خواهد بود. کد گذاری. امروزه چه
ار حرف نخست از شش حرف کُدِن برای مقاله های نشریات ادواری، از حروف نخست واژه های عنوان نشریات گرفته می شود. در ادامه آن، حرف پنجم، یکی از شش حرف نخست حروف الفبا (A تا F) است. ششمین حرف، حرف کنترل است که از طریق حروف پیشین، محاسبه می شود. کُدِن همیشه از حروف بزرگ استفاده می کند. در برابر کُدِن نشریات ادواری، دو حرف نخست کُدِن نشریات غیر ادواری (مانند مجموعه مقالات کنفرانس) عدد هستند. سومین و چهارمین شماره، حرف هستند. پنجمین و ششمین شماره، مانند کُدِن نشریات ادواری است. اما شماره پنجم، بین G تا Z است.
حادثه کی اوی ساکا ; به حادثه ۱۴ مه سال یازدهم دوره میجی، (برابر با سال ۱۸۷۸) منجر به ترور شخصیت برجسته اصلاحات میجی، اوکوبو توشیمیچی در محله کی اوی در چیودا-کو، توکیو در ژاپن اشاره دارد.
ادی (به انگلیسی: The Eddy)، یک سریال اینترنتی آمریکایی در ژانر موزیکال درام است که توسط جک تورن ساخته شده است. دو قسمت نخست سریال را دیمین شزل که یکی از طراحان سریال نیز هست، کارگردانی کرده است. همچنین گلن بالارد آهنگساز سریال است. داستان سریال در شهر پاریس اتفاق می افتد و دیالوگ های آن به زبان های انگلیسی، فرانسوی و عربی است. فصل اول سریال در هشت قسمت و در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۰ توسط نت فلیکس منتشر شد. سریال با واکنش خوبی از سوی منتقدان همراه بود و در زمینه فضاسازی و تیم بازیگری ستایش شد.
زبان یهودی-عربی زبان یهودی مذهبان عرب زبان است که در گذشته در خاورمیانه و شمال آفریقا زندگی می کردند. از سویی دیگر، گروهی از عرب ها نیز به ویژه در سده های میانه برای نوشتار زبان خود از الفبای عبری استفاده می کرده اند که می توان آن زبان را نیز یهودی عربی نامید. بسیاری از آثار مهم تاریخ یهود، از جمله برخی نوشته های مذهبی سعید فیومی، موسی ابن میمون و یهودای لاوی در اصل به این زبان نوشته شده اند که زبان اصلی آن مردم در آن دوران بوده است. ویژگی های این زبان. طریقه تکلم یهودیان عرب زبان از مردم عرب تفاوت داشت. نخست به این دلیل که تحت تأثیر ساخت آوایی زبان خود یعنی عبری بودند و دوم به این دلیل هر کدام از منطقه ای مهاجرت کرده بودند و لهجه آن منطقه را با خود داشتند. از جمله یهودیان عرب زبان مصر که از اسکندریه آمده بودند و لهجه اسکندری داشتند و یهودیان عراق نیز اغلب زبان عربی را به گویش موصلی تکلم می کردند. تاریخچه. یهودیان کشورهای عربی و اسلامی در مواردی برای نوشتن از الفبای عبری خود استفاده می کردند ولی در آن موارد نیز برای نشان دادن فونم هایی که در الفبای عبری وجود نداشت از نشانه ها و نقطه هایی استفاده می کردند که د
ر الفبای عربی بود. برخی از مهم ترین کتابهای جامعه یهودی نظیر تفسیر کتاب مقدس و نوشته های هلاخایی در سده های میانه به زبان یهودی عربی نوشته شده است. بعدها این آثار به عبری سده های میانه ترجمه شد تا عبری زبان های سایر نقاط جهان نیز بتوانند آن ها را بخوانند. عمده کتاب هایی که به زبان یهودی عربی نوشته شده است: پس از خواندن «ترجمه»های کتاب مقدس از زبان آرامی، کلمه ترجمه در میان عبری زبانان به معنای زبان آرامی شد. به همین ترتیب پس از خواندن «شرح»هایی به زبان عبری یهودی که بر کتاب مقدس نوشته شده کلمه شرح مشخصاً برای اشاره به زبان یهودی عربی به کار می رود. در حال حاضر. پس از حمله اسرائیل در سال ۴۸ به فلسطین، پایان جنگ الجزایر و استقلال مراکش و تونس، بیشتر یهودی های شرق و اسپانیا، از کشورهای عربی اسلامی خارج شدند و به فرانسه و اسرائیل رفتند. آنان پس از مهاجرت به زبان های فرانسوی و عبری جدید صحبت کردند و زبان یهودی به طور کامل در انقراض قرار گرفت، در حالی که در سده های میانه متکلمان این زبان از زبان ییدیش بیشتر بودند. امروز عده انگشت شماری در الجزایر، مراکش، تونس، لبنان، یمن، اسرائیل و آمریکا بدین زبان صحبت می کنند.
ابزار حقوق بشر بین الملل () ابزار حقوق بشر بین الملل معاهده ها و دیگر اسناد بین المللی مربوط به قانون بین المللی حقوق بشر و حمایت از حقوق بشر در کل می باشد. تقسیم بندی. این ابزار را می توان به دودسته تقسیم کرد: بیانیه ها که توسط نهادهایی مثل مجمع عمومی سازمان ملل متحد بکار گرفته شده که از نظر حقوقی الزام آور نیستند گرچه ممکن است از نظر سیاسی باشند مثل قوانین نرم.دسته دوم کنوانسیون ها هستند که ابزار الزام آور قانونی تحت قوانین بین الملل می باشند. معاهده های بین المللی وحتی بیانیه ها بعد از مدتی می توانند موقعیت حقوق بین الملل عرفی را بگیرند. ابزار حقوق بشردر تقسیم بندی دیگری می تواند ابزار جهانی باشد که هر کشور دنیا می تواند طرفی از ان باشد یا ابزار منطقه ای باشد که به کشورهای یک منطقه خاص دنیا مربوط می شود. اغلب کنوانسیون ها مکانیسمی برای نظارت بر اجرای خود ایجاد می کنند. این مکانیسم ها نسبتاً قدرت کمی دارند و اغلب توسط دولتها ندیده گرفته می شود. در موارد دیگری این ابزار قدرت سیاسی بالا و اتوریته قانونی دارند و تصمیماتشان تقریباً همیشه به اجرا گذاشته می شود. نمونه های دسته اول شامل کمیته های معاهده های سازمان
ملل می شود در حالیکه بهترین مثال برای دسته دوم دادگاه حقوق بشر اروپا می باشد. مکانیسم ها هم بر حسب درجه دسترس فرد به آنها تفاوت می کند. تحت بعضی کنوانسیون ها – مثلاً کنوانسیون حقوق بشر اروپا – به تناسب بعضی شرایط افراد یا دولت ها مجازند موارد فردی را به مکانیسم های اجرایی برسانند تحت بیشتر موارد – مثلاً کنوانسیون های سازمان ملل – دسترسی فردی مستلزم پذیرش این حق توسط دولت است که این یا بوسیله یک بیانیه در زمان تصویب، یا پیوستن، یا از طریق تصویب یا پیوستن به یک معاهده اختیاری به کنوانسیون انجام می شود. این بخشی از تکامل قوانین بین المللی در چند دهه گذشته است که به منظور شناخت اهمیت افراد و حقوق آنها در چهارچوب قانونی بین المللی از قوانین حاکم بر حکومت نقل مکان کرده است. اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و همراه با بعضی ابزار دیگر حقوق بشر بین الملل بعضاً به عنوان لایحه بین المللی حقوق بشر نامیده می شوند. بیانیه ها. منطقه ای: امریکا. کنوانسیون امریکایی حقوق و وظایف بشر منطقه ای: اسیا. کنوانسیون حقوق بشر آسه آن کنوانسیون ها. بنا بر کمیسا
ریای عالی حقوق بشر ملل متحد ۹ ابزار اصلی بین المللی حقوق بشر و بسیاری پروتکل های اختیاری دیگر وجود دارند. ابزار اصلی عبارتند از:
جنگ هند و چین جنگی بود که در سال ۱۹۶۲ بین دو کشور هند و جمهوری خلق چین روی داد. بهانهٔ آغاز جنگ مناقشه های مرزی دربارهٔ منطقهٔ اقصی در هیمالیا بود ولی موارد دیگری در این امر نقش داشتند. پس از اینکه هند در سال ۱۹۵۹ به چهاردهمین دالایی لاما پناهندگی داد درگیری های مرزی خشونت باری بین دو کشور صورت گرفت. در پاسخ به این درگیری ها هند به استراتژی ای موسوم به «سیاست رو به جلو» روی آورد که در آن هند روی مرزش با چین تعدادی برج دیده بانی ساخت. برخی از این برج های دیده بانی شمال خط مک ماهون (مرز بین هندوستان و چین است که در سال ۱۹۱۴ با توافق چین، تبت و بریتانیا تعیین شده بود) قرار داشتند. خط مک ماهون بخش شرقی خط کنترل واقعی بود که نخست وزیر جمهوری خلق چین چو ان لای در ۱۹۵۹ آن را مرز مؤثر کشورهای هند و چین دانسته بود. پس از آنکه مذاکرات سیاسی دربارهٔ حل اختلافات در مرز ۳٬۲۲۵ متری دو کشور در هیمالیا به در بسته خورد، چین در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۲ و همزمان با بحران موشکی کوبا دست به حملاتی همزمان در لداخ و آنسوی خط مک ماهون زد. نیروهای چینی در هر دو جبههٔ جنگ بر نیروهای هندی غالب آمدند و در جبههٔ غربی و تاوانگ در جبههٔ شرقی را اشغال
کردند. جنگ در نهایت در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۲ با اعلان آتش بس از سوی چین و بیان این امر پایان یافت که چین به «خط کنترل واقعی» اش باز خواهد گشت. عمدهٔ درگیری های جنگ در شرایط سخت کوهستانی و ارتفاع بالای ۴٬۰۰۰ متر صورت گرفت. در این جنگ همچنین هیچ یک از دو طرف از نیروهای هوایی یا دریایی خود استفاده نکردند. همزمانی جنگ هند و چین با بحران ۱۳ روزهٔ موشکی کوبا بین آمریکا و شوروی (۱۶–۲۸ اکتبر ۱۹۶۲) باعث شد رئیس جمهور آمریکا جان اف. کندی درخواست جواهر لعل نهرو مبنی بر ارسال کمک های نظامی به هند را رد کند.
علم پزشکی در دوران رنسانس، از ۱۴۰۰ تا ۱۷۰۰ میلادی، دوره پیشرفت در دانش کالبدشکافی و علاقه مجدد به ایده های یونان باستان و رومی ها را نشان می دهد. چنین کشفیات پزشکی در دوره رنسانس پزشکی با هموار کردن راه برای پزشکی مدرن شناخته می شوند. پیشینه. رنسانس پزشکی در اوایل دهه ۱۴۰۰ میلادی آغاز شد. محققان پزشکی به دوره رنسانس خود در اواخر دهه ۱۶۰۰ ادامه دادند. فلورانس، ایتالیا توسط بسیاری از مورخان به عنوان یک مرکز مؤثر برای تحقیقات پزشکی و ارتباطات با پیشرفت های اثبات شده در زمینه پزشکی شناخته شد. پیشرفت در دوره رنسانس پزشکی به چند عامل بستگی داشت. کتاب های چاپی که در اروپا از اواسط قرن ۱۵ به تصویب رسیدند، اجازه انتشار ایده های پزشکی و نمودارهای کالبدشناسی را داد. تامس لیناکر، دسیدریوس اراسموس، لیونی چلو و ژاک دوبو در میان فهرست نخستین محققانی هستند که به خاطر آغاز دوره رنسانس پزشکی از آن ها تقدیر کرده اند. به دنبال آن آندریاس وسالیوس (بر اساس ساختار بدن انسان) در سال. دانش بهتر از نوشته های اصلی جالینوس به طور خاص به پزشکی شناخته شده توسعه یافته است. سنت از طریق نگرش های باز انسان گرایی رنسانس. نظارت کلیسا بر تعالیم
حرفه پزشکی و دانشگاه ها کاهش یافت و تشریح مسیحیت اغلب ممکن بود.
فالِ حافظ به معنی استفاده از "دیوانِ" حافظ برای برای پیش گوییِ سرنوشت و رفعِ تردید و خوب یا بد بودنِ عاقبتِ کاری یا استعلام از احوالِ شخصِ غایبی است. یکی از باورهای کهن و عمومیِ ایرانیان، فالِ نیک یا بد زدن با دست آویزی به رویدادها و اشیاء گوناگون بوده است. استخاره یا همان تفأل به قرآن نیز یکی از مرسوم ترین روش های تفأل است که پس از ظهورِ اسلام رایج شد و پس از آن نیز به دیگر آثارِ ادبی که تصور می شد نویسنده اش «بهره ای از کلام حق» دارد، گسترش یافت. پس از ظهورِ حافظ، تفأل به دیوانِ دیگر شاعران، بسیار کمتر، و "دیوانِ" حافظ جانشینِ آن ها شده است و نمونه های تفأل به دیوانِ شاعران پس از حافظ بسیار نادر و اندک است. با دور شدن از روزگارِ زندگانیِ حافظ، مقدس شدنِ شخصیت و شعرِ او بیشتر جلوه گر می شود. این "دیوان" نزد مردم چنان تقدسی یافته که گفته اند هرجا که پای اسلام رسیده است، در کنارِ قرآن، "دیوانِ" حافظ هم دیده می شود. این تقدس سبب جایز ندانستنِ تفأل با "دیوانِ" حافظ و حتی دست زدن به آن در گاهِ مستی شد. شهرتِ حافظ به «لسانُالْغِیْب» باعث شد که خوانندگانِ "دیوان"ش از همان دورانِ نزدیک به زندگانیَش، به "دیوان"ش تفأل
زنند و اعتقادِ حقیقی بدو و اشعارش پیدا کنند. فال گرفتن از "دیوانِ" حافظ معمولاً در مناسبت هایی مانند عید نوروز، چهارشنبه سوری، شب چله، سیزده به در، چهارشنبهٔ آخرِ ماهِ صَفَر و سیزدهِ صفر انجام می شود. هنگامی که شخص نیتِ مشخصی دارد، مانند هنگامِ فراقِ یار یا انتظارِ آمدنِ شخصی یا پیش آمدنِ مشکلی برای عزیزی یا چیرگیِ اندوهی بر وجودِ فردی، فال زدن رایج است. فال گرفتن آداب خودش را دارد، برای مثال:باید توسط بزرگ فامیل و کسی که می تواند شعرها را روان بخواند ادا شود. در ابتدا نیت کرده و با استفاده از قسم به حافظ شروع می کنیم که به این صورت است :ای حافظ شیرازی! تو محرم هر رازی! تورا به خدا وشاخه نباتت قسم می دهم هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکارسازی. فال گرفتن از رسومِ جمعی و گروهی نیز است و ازاین رو آیین های مختلفی برای انتخابِ نوبتِ «قرعهٔ فال» رواج یافته که انتخابِ این شیوه ها خود نوعی سرگرمی است و در شهرهای مختف، روش های گوناگونی نیز دارد. جدول های ویژه ای به نام «فال نامه» وجود دارد که برپایهٔ "دیوانِ" حافظ ساخته شده و در مقدمه و پیوستِ بعضی از چاپ های "دیوان" یا بعضی دست نویس های کهنِ آن آمده است. تعریف.
در لغت، فال به معنیِ پیش بینی و پیش گوییِ آینده در زمینهٔ رویدادی خوب یا بد براساس دیده ها و شنیده هاست. چنان که کسی با دیدنِ زیبارویی یا در مواجهه با اتفاقِ ناگواری در هنگامِ صبح، پیش بینی می کند که روزِ خوب یا بدی خواهد داشت. بر این اساس، حافظ هنگامِ به یادآوردنِ چهرهٔ معشوقِ زیباروی، پیش بینی می کند که به خواسته اش خواهد رسید و آن را «فالِ نکو» می نامد که سببِ «حال نکو» می شود. چون شنیدنِ آوازِ خوش و دیدنِ رویِ زیبا، شگون دارد و حالِ شنونده و بیننده را خوش می کند، فال را نکو می سازد و رسیدن به وصال را پیش بینی می کند. حاجی خلیفه (درگذشتهٔ ۱۰۶۷ ه .ق) در "کشفُالظُّنون" بیان می کند که فال، دانشی است که برپایهٔ آن برخی از رخدادها و رویدادهای آینده پیش بینی می شود. این آگاهی برپایهٔ تفسیرِ سخنِ شنیده از دیگران یا باز کردنِ آثارِ شاعرانی مانند مولوی و حافظ یا باز کردنِ قرآن صورت می گیرد که در میانِ این ها، فالِ حافظ از شهرتِ ویژه ای برخوردار است و محققان دربارهٔ آن پژوهش هایی کرده اند. با توجه به خوب یا بد بودنِ رویدادهای آینده، فال ها نیز به دو دستهٔ نیک و بد تقسیم می شوند. فال نیک. فالِ نیک، پیش بینیِ روی دادن
ِ اتفاقاتِ نیکوست و پیغامِ مثبت و انجام دادنِ کارِ مد نظر را به فال گیرنده می دهد. حافظ به این موضوع در اشعارش هم اشاره کرده است مانند در بیتِ «مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد/نیت خیر مگردان که مبارک فالی است». حافظ در این بیت از محبوبِ اقدام کننده می خواهد که نیتِ خیرِ خودش را — که ملاقات با عاشقِ خویش است — تغییر ندهد، زیرا فالْ نیک آمده است. حافظ در بیتِ «برخاست بوی گل ز در آشتی درآی/ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو» نیز از محبوب می خواهد که اقدام کند و از قهرکننده نیز می خواهد با رسیدنِ بهار و بوی گل، اجازهٔ دیدار و آشتی دهد. فال بد. این فال پیش گویی کنندهٔ رویداد و حوادثِ ناخوشایند و ناگوار است و پیامِ تَطَیُّر، خودداری و عقب نشینی را به فال گیرنده می دهد تا از کاری که قصدِ انجامش را داشت، منصرف شود. با توجه به اینکه تطیّر در فرهنگِ اعراب براساسِ آوازِ پرندگان انجام می شده است، آن را بدین نام خوانده اند؛ مثلاً با شنیدنِ صدای کلاغ پیش بینی می کرده اند که رویدادِ ناگواری رخ خواهد داد و در مشکلی گرفتار خواهند شد. فالِ حافظ به معنی استفاده از "دیوانِ" حافظ برای برای پیش گوییِ سرنوشت و رفعِ تردید و خوب یا بد
بودنِ عاقبتِ کاری یا استعلام از احوالِ شخصِ غایبی است. اشعارِ حافظ عمدتاً دعوت به شور و شوق و حرکت است؛ و حتی در اشعاری که دعوت به صبر می کند، در حقیقت نویدِ آینده ای بهتر و روشن را می دهد و از این نظر، صبر پیشه کردن هم برای تحققِ آرزوها و خواسته هاست. تاریخچه. یکی از باورهای کهن و عمومیِ ایرانیان، فالِ نیک یا بد زدن با دست آویزی به رویدادها و اشیاء گوناگون بوده است. استخاره یا همان تفأل به قرآن نیز یکی از مرسوم ترین روش های تفأل است که پس از ظهورِ اسلام رایج شد و پس از آن نیز به دیگر آثارِ ادبی که تصور می شد نویسنده اش «بهره ای از کلام حق» دارد، گسترش یافت. حتی بعضی از علمای اسلام با استناد به گفتهٔ بعضی از یارانِ محمد دربارهٔ علاقه اش به تفأل، فال زدن به قرآن را مجاز شمرده اند. در بعضی دیگر از منابع مانند "لُبابُ الْاَلباب"، "نَفَحاتُ الْاُنس" و "مَفتوحُ الْقُلوب"، از تفأل به متونی دیگری مانند "دیوان کبیر"، "دیوانِ" سید حسن غَزنَوی، "دیوانِ" قاسم اَنوار و "دیوانِ" جامی یاد شده است. اما آنچه از منابع و مستنداتِ تاریخی برمی آید این است که پس از ظهورِ حافظ، تفأل به دیوانِ دیگر شاعران، بسیار کمتر، و "دیوانِ" حا
فظ جانشینِ آن ها شده است و نمونه های تفأل به دیوانِ شاعران پس از حافظ بسیار نادر و اندک است. تا حدی که ملک الشعرای دربارِ جهانگیرشاه گورکانی، طالب آملی (درگذشتهٔ ۱۰۳۶ ه .ق)، در "دیوان"ش فقط تفأل به "دیوانِ" حافظ را درست دانسته است. با دور شدن از روزگارِ زندگانیِ حافظ، مقدس شدنِ شخصیت و شعرِ او بیشتر جلوه گر می شود. این "دیوان" نزد مردم چنان تقدسی یافته که به گفتهٔ تقی الدین حسینی کاشانی، نویسندهٔ "خُلاصَةُالْاَشعار" هرجا که پای اسلام رسیده است، در کنارِ قرآن، "دیوانِ" حافظ هم دیده می شود. این تقدس سبب شد بعضی تفأل با "دیوانِ" حافظ و حتی دست زدن به آن را در گاهِ مستی جایز ندانند. صحّت اشعار. شهرتِ حافظ به «لسان الغیب» باعث شد که خوانندگانِ "دیوان"ش از همان دورانِ نزدیک به زندگانیَش، به "دیوان"ش تفأل زنند و اعتقادِ حقیقی بدو و اشعارش پیدا کنند. آزاد بِلْگْرامی در این باره می گوید که حافظ را لسان الغیب لقب دادند چراکه فالِ "دیوان"ش خبر از غیب می دهد. بعضی نیز مانند نجیب کاشانی (د. ۱۱۲۳ ه .ق) از برآورده نشدنِ وعده های حافظ در شعرِ خویش سخن گفته اند: بااین حال اعتقاد و باورِ بیشترِ مردم بر برآورده شدنِ وعده های حا
فظ بوده است. حسینی سَنْبْهَلی در "تذکرهٔ حسینی" می گوید که فالِ بیشترِ افرادی که در گاهِ اضطرار به "دیوانِ" حافظ تفأل زده اند، واقع شده است. به نوشتهٔ قاضی محمدصادق اختر، پادشاهان و وزیران و درباریان با اضطرار به "دیوانِ" حافظ تفأل می زدند، و مضمونِ بیتِ سرصفحه با آغازِ غزلِ شاهدش، رخ می داده است. جهانگیر شاه گورکانی نیز در "جهانگیرنامه" دو بار به تفألِ خود به "دیوانِ" حافظ اشاره کرده و گفته که در بسیاری از مواقع که فال گرفته، بسیار کم پیش آمده است که نتیجهٔ کار، مطابقِ فال نبوده باشد و در بسیاری از مواقع، نتیجهْ مشابهِ فال می شده است. خود حافظ نیز چند بار از جمله در ابیات «به ناامیدی ازین در مرو بزن فالی/بوَد که قرعهٔ دولت به نام ما افتد» و «از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش/زده ام فالی و فریادرسی می آید» از فال زدن یاد کرده است. حافظ در بعضی ابیات مانند «مگر وقت وفا پروردن آمد/که فالم لا تذرنی فرداً آمد» فال را در معنای استخاره کردن با قرآن هم به کار برده است. بعید است که اشارهٔ حافظ در اشعارش به فال و فال زدن به شعرش، در به وجود آمدنِ تفأل به "دیوان"ش بی تأثیر بوده باشد. جدا از جنبهٔ سرگرمیِ تفأل، اعتقاد ب
ه مقدس بودنِ "دیوانِ" حافظ در بسیاری از جنبه های زندگیِ فارسی زبانان اثرِ زیادی گذاشته تا جایی که برپایهٔ نوشته ها و مستنداتِ تاریخی، گاهی فال زدن به "دیوانِ" حافظ سببِ جنگ شده و گاهی جنگی را مانع شده، گاهی باعثِ کُشتنِ کسی شده و گاهش کسی را از مرگ نجات داده و گاهی نامِ فرزندی براساسِ فال انتخاب شده است. شکی نیست که برخی از متون و روایاتِ تاریخی با افسانه پردازی و مبالغه همراه بوده، اما بسیاری از روایات نیز، شرحِ عینیِ وقایع است. مناسبت ها. فال گرفتن از "دیوانِ" حافظ معمولاً در مناسبت هایی مانند عید نوروز، چهارشنبه سوری، شب چله، سیزده به در، چهارشنبهٔ آخرِ ماهِ صفر و سیزدهِ صفر انجام می شود. هنگامی که شخص نیتِ مشخصی دارد، مانند هنگامِ فراقِ یار یا انتظارِ آمدنِ شخصی یا پیش آمدنِ مشکلی برای عزیزی یا چیرگیِ اندوهی بر وجودِ فردی، فال زدن رایج است. روش ها. در گذشته. فال گرفتن از رسومِ جمعی و گروهی نیز است و ازاین رو آیین های مختلفی برای انتخابِ نوبتِ «قرعهٔ فال» رواج یافته که انتخابِ این شیوه ها خود نوعی سرگرمی است و در شهرهای مختف، روش های گوناگونی نیز دارد. گاهی از روزِ قبل این قرعهٔ فال را آماده می کنند؛ بدین