Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تابش غیریونساز (به انگلیسی: Non-ionizing radiation) امواج الکترومغناطیسی با طیف ۴۰۰ نانومتر تا بالاتر از ۱ متر هستند که توان یونیزه کردن اتمها را ندارند. امواج الکترو مغناطیس یک رده از امواج هستند که دارای مشخصات زیرند: طیف امواج الکترومغناطیسی و گستره طول موج این امواج: امواج رادیویی --- محدوده طول موج: بزرگتر از ۱ متر AM FM TV میکروموج ها --- محدوده طول موج: ۱ میلیمتر تا ۱ متر فروسرخ ---- محدوده طول موج: ۰٫۷ میکرومتر تا ۱ میلیمتر مرئی --- محدوده طول موج: ۴۰۰ تا ۷۰۰ نانومتر فرابنفش --- محدوده طول موج: ۱ نانومتر تا ۴۰۰ نانومتر پرتو ایکس --- محدوده طول موج: ۰٫۰۱ تا ۱۰ نانومتر پرتو گاما--- محدوده طول موج: کوچکتر از ۱۰ پیکومتر. ۱-تمامی امواج مغناطیسی دارای ماهیت و سرعت یکسانند ولی طول موج و فرکانس آنها متفاوت است.
رابرت لی "باب" بک (؛ زادهٔ ) ورزشکار بازنشسته رشته های شمشیربازی و پنج گانه مدرن اهل ایالات متحده آمریکا است. وی برندهٔ ۳ مدال طلا در بازی های پان امریکن سال های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۱ و ۲ مدال برنز رشته پنج گانه مدرن تیمی و انفرادی در المپیک ۱۹۶۰ شده است. وی در المپیک ۱۹۶۸ موفقیت چندانی کسب نکرد و در رشته انفرادی بیست و دوم و در رشته تیمی به مقام چهارم رسید. بک از دانشگاه ویرجینیا فارغ التحصیل و سپس به مدرسه پزشکی هاروارد رفت و به عنوان جراح مشغول به کار شد.
نبرد آلیزیا یا محاصره آلیزیا()، جنگی است از سلسله جنگ های گالی که در سال ۵۲ قبل از میلاد بین ژولیوس سزار و ورسینگتوریکس در منطقه گل (الیس-ساینت-رین امروزی) رخ داد که با شکست گل ها همراه بود. بعد از این نبرد گل تبدیل به یکی از استان رومی شد و تا زمان فرانک ها بر همین منوال باقی ماند.
نبرد آرار ()، جنگی است بین قبایل هلوتی و روم که در سال ۵۸ قبل از میلاد رخ داد. در این نبرد رومیان به فرماندهی ژولیوس سزار توانستند قبایل سلتی را شکست دهند. این نخستین جنگ از سری جنگ های گالی بود.
ورزشگاه آزادی کرمانشاه (یا استادیوم خسروپرویز پیشین) یک ورزشگاه فوتبال در شهر کرمانشاه است که شامل سه زمین چمن برای بازی و تمرین فوتبال و دو و میدانی است. این ورزشگاه در مجموعه ورزشی آزادی کرمانشاه قرار دارد و در مالکیت اداره ورزش و جوانان کرمانشاه می باشد. ورزشگاه آزادی کرمانشاه در مجموعه ورزشی آزادی کرمانشاه در بلوار شهید بهشتی جنب بیمارستان شهدا کرمانشاه واقع شده است. وضعیت نامناسب ورزش استان و عدم رسیدگی مسئولان به این ورزشگاه مشهود است. نامگذاری. ورزشگاه آزادی کرمانشاه پیش از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ با نام "استادیوم خسروپرویز" ساخته شد. پس از انقلاب هم نام مجموعه و هم نام ورزشگاه به "مجموعهٔ ورزشی آزادی" و "ورزشگاه آزادی" تغییر پیدا کرد. وضعیت زمین چمن و امکانات. در دی ۱۴۰۱ رئیس هیئت فوتبال استان کرمانشاه از زمین چمن ورزشگاه آزادی به عنوان تنها زمین چمن استاندارد در شهر کرمانشاه یاد کرد. با این وجود در مرداد ۱۴۰۳ ناظر فدراسیون فوتبال در بازدید خود از این ورزشگاه که به منظور صدور مجوز برای انجام بازی های خانگی تیم فوتبال بعثت کرمانشاه انجام شد، ۱۵ ایراد همچون وضعیت رختکن تیم میهمان و میزبان، سرویس های بهداشتی، ح
مام، جایگاه ویژه، تیرک ها، نیمکت ذخیره ها و روشنایی تشخیص داد و برای رفع آن مهلتی دوهفته ای تعیین کرد، که پس از ۲ هفته در حالی بار دیگر برای ۵ روز تمدید شد که رئیس هیأت فوتبال کرمانشاه اعلام کرد آماده سازی استادیوم تنها ۴۰ درصد پیشرفته داشته و این امکان وجود دارد که بازی های تیم بعثت در نیم فصل اول رقابت های لیگ دسته اول، در خرم آباد انجام شوند. با این وجود در ۱۸ شهریور رئیس هیأت فوتبال کرمانشاه اعلام کرد علیرغم باقی ماندن ۲۰ درصد از کار، میزبانی این استادیوم برای بازی های خانگی تیم فوتبال بعثت به صورت مشروط تأیید شده است و قرار است مابقی کار تا ۲۳ شهریور به پایان برسد. اگرچه رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان کرمانشاه اعلام کرد ۳۳ ایراد این استادیوم رفع شده است، اما سازمان لیگ فوتبال در ۲۱ آذر ۱۴۰۳ ایراداتی را نسبت به وضعیت زمین چمن وارد دانست و خواستار رفع آن شد که از جمله آن زرد شدن چمن در فصل سرد به دلیل نوع چمن مورد استفاده و نیز عدم پوشاندن آن با کاور در فصل سرما و بارندگی بوده است. در نهایت عدم توجه مسئولان استان کرمانشاه به وضعیت استادیوم آزادی سبب شد تا سازمان لیگ فدراسیون فوتبال در تاریخ ۵ اسفند ۱۴۰۳
با ارسال نامه ای به هیأت فوتبال استان کرمانشاه از برگزاری بازی های خانگی تیم بعثت در ماه رمضان در استادیوم آزادی ممانعت کند و از باشگاه بعثت درخواست کند ظرف ۲۴ ساعت استادیوم دیگری را به سازمان لیگ معرفی کند. با این وجود در ۸ اسفند فدراسیون فوتبال با تداوم میزبانی ورزشگاه آزادی مشروط به رفع مشکل روشنایی آن تا پیش از برگزاری بازی بعدی در ۱۴ اسفند موافقت کرد. در ۲۱ فروردین ۱۴۰۴ رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان کرمانشاه اعلام کرد که فدراسیون فوتبال حدود پنج ایراد اساسی به استادیوم آزادی کرمانشاه گرفته که استانداردسازی نورافکن ها، مبلمان و سکوریت کردن جایگاه ویژه، زهکشی اطراف زمین، بهسازی راهرو ورودی تیم ها و زیباسازی و نوسازی سیستم سرمایشی و گرمایشی رختکن ها از جمله آن ها هستند و برای انجام آن ها ۹ میلیارد تومان اعتبار در نظر گرفته شده و روند بازسازی پس از انجام ۳ بازی خانگی دیگر در وضعیت موجود و پایان مسابقات لیگ، ظرف مدت ۲۰ روز انجام خواهد شد.
نبرد گرگوویا ()، نبردی بین جمهوری روم به فرماندهی ژولیوس سزار و گل ها به رهبری ورسینگتوریکس که در سال ۵۲ قبل از میلاد در منطقه گرگوویا رخ داد که با پیروزی گل ها همراه بودو در این تعداد زیادی از رومیان کشته و زخمی شدند.
اولین نبرد البریقه () (۲ مارس ۲۰۱۱ – ۵ مارس ۲۰۱۱) در جریان حوادث مربوط به انقلاب لیبی بین گردان های سرهنگ معمر قذافی و انقلابیون در شهرستان البریقه و حومه واقع شد. این نبرد به دلیل پیشروی انقلابیون از طرف البیضاء، بنغازی، درنه و طبرق به سمت سرت که قصد کنترل آن را داشتند تا بتوانند از آن طریق به طرابلس که پایتخت و دژ مستحکم قذافی و همدستانش بود دست یابند به وجود آمد. شرح نبرد. انقلابیون در حرکت به سمت غرب لیبی با جلوداران گردان خمیس در البریقه درگیر شدند و درگیری یک روز بطول انجامید و توانستند آن ها را از شهر به رأس لانوف و سپس بن جواد عقب برانند. قبل از اینکه اوضاع به نقع انقلابیون برگشته و بتوانند بر مناطق آزاد شده مسلط شوند نیروهای قذافی با تاکتیک زمین های سوخته اقدام به بمباران هوایی و پرتاب موشک به این منطقه نمودند که باعث شد انقلابیون تلفات سنگینی متحمل شده و بسیاری از مناطقی را که بدست آورده بودند از دست بدهند. بدنبال آن فعالیت های فرانسه باعث شد که قطعنامه ۱۹۷۳ شورای امنیت صادر شد که در آن مناطق پرواز ممنوع را مشخص کرده بودند و اقدامات ضروری دیگری برای حمایت از شهروندان غیرنظامی نیز به عمل آمد. همچنین
نیروهای هوایی فرانسه توانست یک ستون نظامی را که با هدف تصرف بنغازی حرکت می کرد در هم بکوبد. زمینه ها. جرقه انقلاب مسالمت آمیز مردمی در لیبی در شهرستان های البیضاء، الزنتان و بنغازی، در امتداد خطوط انقلاب های عربی موجود شراره کشید گردان فضیل بو عمر اقدام به سرکوب تظاهرات و قتل عام در بنغازی نمود، امری که اوضاع در بنغازی را به نقطه انفجار رساند؛ و باعث شد شهروندان لیبیایی به گردان فضیل بو عمر و باقی مانده مزدوران حمله کنند. درگیری ها میان انقلابیون و گردان حسین الجویفی و در فرودگاه الأبرق و البیضاء بوقوع پیوست. پس از تشدید اوضاع فردی به نام المهدی زیو ماشین خود را در مقر گردان منفجر نمود و بر نیروهای حفاظتی قذافی غلبه کردند. اهمیت البریقه. نفت منبع اصلی درآمد در لیبی است و شهر البریقه شامل بزرگترین مجتمع های نفتی در لیبی است [۵] و دارای ترکیبی از شهروندان و کارگران است. این شهر قبل از نقطه درگیری میان انقلابیون لیبی و گردان های قذافی بود و به همین دلیل هر طرف که بر آن مسلط می شد به یک نقطه استراتژیک دست پیدا می کرد. وقایع نبرد. هواپیماهای جنگنده قذافی شهرستان البریقه را بمباران کردند و در صبح روز چهارشنبه ۲ مار
س ۲۰۱۱ وارد آن شدند. اما نیرویی از انقلابیون در ابعاد هزاران نفر با واحد رعد و برق وفادار به گردان های قذافی درگیر شدند. برخی از خودروهای نیروهای مقاومت نزدیک دانشگاه و در مدخل شرکت نفت سرت مستقر شدند. پس از اتمام عقب نشینی نیروهای قذافی از البریقه، گردان های قذافی در راس لانوف مستقر شدند، و صبح روز پنجشنبه حملات هوایی را بر منطقه صنعتی بشدت آغاز کردند با این حال، قادر به ورود به شهر نشدند. نبرد رأس لانوف. گردان های قذافی به طور کامل برای سازماندهی مجدد به رأس لانوف عقب نشینی کردند و پس از نبرد رأس لانوف، آن ها به سمت بن جواد که در روز شنبه ۵ مارس ۲۰۱۱ انقلابیون وارد آن شده و شب به طور داوطلبانه از آن خارج شده بودند عقب نشستند. روز یکشنبه انقلابیون به سوی بن جواد می رفتند که توسط نیروهای قذافی به کمین افتاده و تعدادی کشته دادند و پیشروی آنان به سمت سرت متوقف شد. عقب نشینی. در اثر شروع تهاجم مقابل توسط گردان های قذافی روند اوضاع و رویدادها به سرعت در حال دگرگونی شد، به نحوی که دژهای انقلابیون از رأس لانوف، البریقه و الابیاز سقوط کرده و به سمت حومه پایتخت انقلابیون در بنغازی ادامه یافت. این باعث شد که دیپلماسی
فرانسه مشروعیت انقلابیون را به رهبری وزیر امور خارجه، آلن ژوبیه به رسمیت بشناسد تا بتواند به تصویب قطعنامه ۱۹۷۳ شورای امنیت سازمان ملل متحد سرعت بدهد.
نبرد سابیس ()، نبردی است بین جمهوری روم به فرماندهی ژولیوس سزار و قیبله نروآی به رهبری بودوگناتوس که در سال ۵۷ قبل از میلاد در منطقه سالزور رخ داد که ابتدا نروآی ها توانستند با غافلگیری رومیان را در آستانه شکست قرار دهند ولی سرانجام این رومیان بودند که توانستند نروآی ها را به سختی شکست دهند و فاتح نبرد باشند.
باشگاه ورزشی مالکیه () این باشگاه فوتبال در شهر المالکیه، بحرین قرار دارد. این باشگاه ورزشگاه شهرک عیسی را با باشگاه فوتبال النجمه به اشتراک میگذارد. باشگاه مالکیه عنوان قهرمانی لیگ برتر بحرین را ۴۹ سال بعد از تأسیس به دست آورد.
مظفر افشار معروف به پدر بلوط ایران (زادهٔ مهر ۱۳۳۱ در خرم آباد)؛ کنشگر محیط زیست ایرانی است. افشار بیش از ۳۰ سال است که در حوزه حمایت و احیای محیط زیست، جنگل ها و نیز در بالاترین اولویت، حفاظت و احیای درختان بلوط فعالیت داشته است. فعالیت ها. به گفتهٔ خود مظفر افشار؛ وی در طول بیش از ۳۰ سال فعالیتش در زمینه حفاظت از محیط زیست و درختان بلوط، بیش از ۴۰۰۰۰ بذر بلوط کاشته است و هر ساله چیزی حدود ۳۰۰۰ نهال تازه را با همراهی هواداران محیط زیست به طبیعت می افزاید. نهالهای کاشته شده توسط مظفر افشار در بام خرم آباد پس از ۷_۸ سال بذر داده اند که این در نوع خود جالب توجه است. در کنار بلوط نیز از زالزالک وحشی _ گلابی وحشی _ انجیر و سماق کوهی برای کشت در کوهستان در برنامه های کاشت درخت توسط افشار می توان نام برد. وی علاوه بر فعالیت های مربوط به محیط زیست در زمینه اقدامات نیکوکارانه نیز فعالیت دارد و عضو مجمع خیران مدرسه ساز استان لرستان می باشد؛ و در راستای کارهای پیمانکاری حدود ۳۱۰ کلاس آموزشی برای سازمان آموزش و پرورش ساخته است. وی در سال ۱۳۹۴ به عنوان چهره برتر محیط زیست کشور انتخاب شد. در آیین بزرگداشت چهره های ماندگار
استان لرستان در شهریور نود و هشت در حضور مقامات استانی از مظفر افشار به عنوان چهره ماندگار در حوزه اجتماعی تجلیل به عمل آمد. به گزارش مرکز تحقیق و پژوهش سازندگی در بین افراد خبرساز سال نود و هشت نام مظفر افشار (پدر بلوط ایران) به عنوان فعال اجتماعی و محیط زیستی آمده است. در بام خرم آباد حدود ۳۲ هکتار زمین توسط مظفر افشار و دوستداران طبیعت انواع درختان بومی از جمله بلوط کاشته شده است. مظفر افشار در سالهای نود و نه و هزار و چهار صد و دو نامزد جایزه مهرگان علم در بخش یک عمر تلاش در عرصه محیط زیست شد و از ایشان به عنوان کنشگر محیط زیست، احیا کننده درختان بلوط در رشته کوه زاگرس و مجموعه خدمات آموزشی و ترویجی تجلیل به عمل آمد. پیوند به بیرون. گفتگوی رادیوجوان با مظفر افشار در آپارات
محمد ابراهیم شینواری (زاده: ۱۹۶۹ میلادی ولسوالی شیگل - ولایت کنر) سیاستمدار افغانستانی و سرپرست وزارت معارف افغانستان از ۲۳ عقرب ۱۳۹۶ تا ۵ حمل/فروردین ۱۳۹۷ در دولت وحدت ملی به ریاست جمهوری محمد اشرف غنی بود. زندگی نامه. محمد ابراهیم شینواری زاده ۱۹۶۹ میلادی از روستای شینکورک، ولسوالی شیگل ولایت کنر است. وی تحصیلات ابتدایی خود را در زادگاهش و سپس در جلال آباد و تحصیلات متوسطه خود را در لیسه/دبیرستان عالی سروبی کابل به اتمام رسانید. در سال ۱۹۹۷ از دانشگاه کابل در رشته طب معالجه ای فارغ التحصیل گردید.
عبدالملک بن نوح پسر بزرگ نوح بن نصر فرمانروای حکومت سامانی بود. نوح بن نصر در سال ۳۴۳ ه .ق درگذشت و بر طبق وصیتش مبنی بر به امارت رسیدن چهار پسرش بر اساس ارشدیت عبدالملک پسر بزرگ او که تنها ده سال داشت به فرمانروایی رسید. وی از سال ۳۴۳ تا ۳۵۰ ه .ق حکمرانی کرد. عبدالملک در یازدهم شوال ۳۵۰ ه .ق هنگام چوگان زدن از اسب افتاد و جان خود را از دست داد. در زمان فرمانروایی وی در سرزمین خراسان امنیت برقرار بود و مردم آسوده خاطر بودند. اما با مرگش خراسان را شورش و آشوب فراگرفت. سرانجام برادرش منصور بن نوح به جای او به سلطنت رسید. وضعیت آشفتهٔ خراسان. پس از مرگ نوح بن نصر پسر بزرگ او «ابوالفوارس عبدالملک بن نوح» (عبدالملک یکم) به حکومت رسید. در این زمان هر کس طمع رسیدن به امارت را داشت. در آغاز فرمانروایی او ابومنصور محمد بن عزیز به مقام وزارت رسید. ابوسعید بکر بن مالک فرغانی که توسط نوح بن نصر به مقام سپهسالاری خراسان انتخاب شده بود در جایگاه خود باقی ماند. او قبل از آنکه بخارا را ترک کند در تثبیت حکومت عبدالملک تلاش کرد و در شعبان ۳۴۳ ه .ق وارد نیشابور شد. ابوعلی محتاج (چَغانی) که از برکناری و عزل خود ناخشنود بود، در ن
یشابور خطبه به نام خود خواند. اما پس از آنکه وضعیت خراسان را آشفته دید، به رکن الدوله حسن دیلمی در ری پناه برد و در سال ۳۴۳ ه .ق حکومت خراسان را با کمک آل بویه به دست گرفت؛ بنابراین ابوعلی محتاج با لشکرکشی خود نیشابور و شهرهای دیگر خراسان را تحت سلطهٔ خود گرفت. اما بعد از به امارت رسیدن عبدالملک بن نوح، او توسط سپهسالار خراسان به نام بکر بن مالک شکست خورد و به رکن الدوله در ری پناه برد. رکن الدوله در سال ۳۴۳ ه .ق با کمک ابوعلی، گرگان را تصرف کرد و آنجا را تحت سلطهٔ خود گرفت و حسن بن فیروزان تا جاجرم پیش آمد. سرانجام سپاه خراسان مهاجمان را سرکوب کرد و در اول محرم ۳۴۳ ه .ق آنان به ری بازگشتند. در آخر رجب ۳۴۳ ه .ق ابوعلی محتاج که سامانیان بیم او را داشتند، در اثر بیماری وبا در ری درگذشت. بدون شک مرگ این سپهسالار برای سامانیان خبر خوشی بود. قتل بکر بن مالک. در سال ۳۴۳ سامانیان به همراه دو لشکر از خراسان به ری و اصفهان رسیدند. محمد بن ماکان پس از تصرف اصفهان در ربیع الاول ۳۴۴ در جنگی که با ابوالفضل بن العمید داشت به دست او اسیر شد. سپس رکن الدوله با بکر بن مالک مصالحه کرد و با پرداخت سالانه دویست هزار دینار ری و ت
مام شهرهای جبل را تحت سلطه خود حفظ کرد. اما پس از این مصالحه دربار شهر بخارا از سپهسالار جدید آزرده خاطر گشت. پس از مدتی لشکریان به منظور شکایت از بکر نزد عبدالملک رفتند و گفتند که بکر آنان را تحقیر کرده و در تحقق نیازهایشان کوتاهی می کند. اما احتمالاً هنگامی که رکن الدوله تعهد داد که از خلیفه عباسی برای بکر بن مالک هدایا و حکم فرمانروایی دریافت کند این مسئله باعث شد دربار سامانی از بکر بن مالک رنجیده خاطر شود به همین دلیل زمانی که بکر در رمضان ۳۴۵ به منظور دریافت هدایا از امیر سامانی به بخارا آمد و ادای احترام کرد الپتکین حاجب در دربار امیر بر اساس توطئه ای از پیش تعیین شده او را به قتل رساند. وزیران عبدالملک بن نوح. همچنین وزیر، ابن عزیز را زندانی کردند. بعد از این ماجراها مقام وزارت را به ابوجعفر محمد بن حسین (ابوجعفر عتبی) واگذار کردند و ابوالحسن محمد بن ابراهیم (ابوالحسن سیمجور) به مقام سپهسالاری رسید. اما عتبی و سیمجور مدت زیادی در مقام خود باقی نماندند. عتبی در سال ۳۴۸، به دلیل ضبط اموال و املاک مردم مورد خشم و اعتراض آنان قرار گرفت و در نتیجه عبدالملک او را از وزارت برداشت و ابومنصور یوسف بن اسحاق را
به جای او منصوب کرد. همچنین ابوالحسن سیمجور در سال ۳۴۹ قمری به دلیل ظلم و ستم فراوان به مردم خراسان و نیشابور توسط عبدالملک از مقام سپهسالاری کنار گذاشته شد و به جای او ابومنصور محمد بن عبدالرزاق به مقام سپهسالاری رسید. ابومنصور در انجام مسئولیت خود موفق بود. وی در مدت زمانی که در این مقام بود، شهر خراسان را با روشی نیکو و همراه با عدالت اداره کرد. همزمان با این حوادث، به دستور عبدالملک یکی از فرماندهان سپاه سامانی به نام نجتکین، دستگیر و سپس کشته شد. در نتیجه خراسان را آشوب و شورش فراگرفت. به هر ترتیب، درباریان سامانی، در کارهای وزیر و سپهسالار جدید دخالت می کردند و آنان را آسوده خاطر نگذاشتند. مدتی کوتاه بعد از این حوادث، وزیر ابومنصور یوسف از مقام خود برکنار شد و ابوعلی محمد بلعمی به جای او به مقام وزارت رسید. در این زمان روابط عبدالملک و حاجب ترک نژاد او الپتگین به سردی گراییده بود. عبدالملک به الپتگین دستور داد تا به عنوان حاکم بلخ به آن دیار برود. اما او از پذیرش این فرمان سرپیچی کرد. در نتیجه دربار سامانی در سال ۳۴۹ قمری ابومنصور عبدالرزاق را از مقام سپه سالاری برکنار کرد و الپتگین را به جای او انتخاب
کرد. مرگ عبدالملک. کمتر از یکسال بعد از این ماجراها، عبدالملک در یازدهم شوال ۳۵۰ هنگام چوگان زدن از اسب افتاد و مرد. مدت فرمانروایی وی بیش از هفت سال و نیم طول کشید (حک ۳۴۳–۳۵۰). او را بعد از مرگش، رشید لقب دادند. در زمان فرمانروایی او خراسان امنیت و آرامش داشت. اما بعد از مرگ عبدالملک آشوب و شورش خراسان را فراگرفت. سرانجام برادرش منصور بن نوح به جای او به سلطنت رسید.
اسماعیل دوم سامانی، ملقب به امیرِ مُنتَصِر، آخرین بازمانده از امیران سلسله سامانیان بود. تحرکات و تلاش های اسماعیل در نبردهای میان او و ایلک خان قره ، خانی که نیروهایش از قبایل مختلف ترک تشکیل یافته بود، با موفقیت همراه بود و سرانجام با شکست اسماعیل، قلمرو سامانی میان حاکمان کم تجربه و نوپای تُرک، یعنی قراخانیان و غزنویان تقسیم شد. از میان قبایل ترک، ترکان غز تا آخرین روزهای حیات سامانیان، به آن ها وفادار ماندند و اسماعیل را در سال ۳۹۳ ه .ق هنگام نبرد با ایلک خان، یاری رساندند. سرانجام اسماعیل در ربیع الاول سال ۳۹۵ هجری قمری توسط اعراب بنی بهیج که شبانه بر او تاختند، کشته شد. آرامگاه او در میان مردم به نام «مقبره ی علم بردار» یا «مقبره ی علمدار» مشهور است و در فاصله ی کمی از روستای آستان بابا نزدیک کِرکی، واقع است. لشکرکشی به بخارا. پس از دستگیری عبدالملک دوم سامانی یکی از برادرانش، یعنی اسماعیل، توانست فرار کند. اسماعیل به بخارا رفت و برای مدتی کوتاه مخفیانه در آنجا به سر برد. سپس از بخارا به خوارزم رفت؛ در خوارزم شماری از بزرگان دولت سامانی، به اسماعیل پیوستند. اسماعیل، ارسلان بالو را به عنوان سپهسالار لشکر
خود برگزید. ارسلان بالو از سوی اسماعیل به بخارا رفت. در بخارا، جعفر تکین و شمار دیگری از امیران ایلک خان را به اسارت گرفت و به پایتخت خوارزم که جُرجانیه (گُرگانْج) بود فرستاد. وی در تعقیب فراریان تا نزدیک سمرقند پیش رفت و پس از آن به بخارا بازگشت. اهالی بخارا به گرمی از او استقبال کردند. ایلک خان نیز با اطلاع از این موضوع تصمیم گرفت که برای بار دیگر به ماوراءالنهر لشکر بکشد. تصرف نیشابور. اسماعیل و یارانش به جنوب خراسان عقب نشینی کردند. در آن زمان امیر نصر برادر سلطان محمود که در نیشابور حکومت می کرد، از رویارویی با اسماعیل خودداری کرد و از نیشابور به هرات رفت. سلطان محمود پس از آگاهی از این موضوع به سوی نیشابور رفت. اسماعیل هم آن شهر را ترک کرد و به سمت اسفراین حرکت کرد. در زمان اقامت سلطان محمود در نیشابور، غلامان ترک او شورش کردند. شماری از این غلامان از ترس تنبیه شدن فرار کردند و به اسماعیل ملحق شدند. یکی از این افراد ابوالقاسم سیمجوری بود. پس از آن اسماعیل به همراه جمعی از یاران خود و ابوالقاسم سیمجوری برای دریافت کمک نظامی به نزد قابوس بن وشمگیر رفت. این واقعه با اوضاع نابسامان و آشفتهٔ حکومت آل بویه ه
مزمان بود. قابوس به اسماعیل پیشنهاد داد که ابتدا قلمرو آل بویه را تصرف کنند. اسماعیل نیز به همراه پسران وشمگیر به سمت ری لشکرکشی کرد. در آنجا بزرگان دربار آل بویه با فریب او، از حملهٔ وی به ری جلوگیری کردند و اسماعیل به سمت نیشابور حرکت کرد. امیر نصر، برادر سلطان محمود نیشابور را ترک کرد و این باعث شد در شوال ۳۹۱ ه .ق نیشابور به تصرف اسماعیل در آید. سلطان محمود حاجب التونتاش را به کمک امیر نصر فرستاد و آن ها سپاه اسماعیل را شکست دادند و او را مجبور به ترک نیشابور کردند. جنگ اسماعیل با ایلک خان. اسماعیل به گرگان رفت، در این زمان ارسلان بالو را که سپهسالارش بود به دلیل نفوذ زیادی که پیدا کرده بود، به قتل رساند. اسماعیل با سپاه امیر نصر درگیر شد و شکست خورد. در این نبرد و درگیری، ابوالقاسم سیمجوری و توزتاش به دام سپاه غزنوی افتادند. اسماعیل پس از شکست، مدتی را در نواحی گوناگون سرگردان بود. او به قلمرو ترکان غز رفت و با یاری آن ها با ایلک خان درگیر شد و ضربه سختی بر لشکر او وارد کرد. پس از آن، اسماعیل بدون اینکه موفقیت نظامی به دست آورده باشد به خراسان بازگشت. او در حمله به بخارا موفقیت هایی کسب کرد، و در همین زم
ان بود که سپهسالار سمرقند به هواداری از اسماعیل با سه هزار تن از سپاهیانش به او پیوست. اسماعیل موفق شد ایلک خان و سپاهش رادر شعبان ۳۹۴ ه .ق به سختی شکست دهد. ایلک خان پس از این شکست به ترکستان رفت و به جمع آوری سپاه برای جنگ دوباره با اسماعیل مبادرت کرد؛ بنابراین، سپاهان غز به دلیل اموال بسیاری که از سپاه ایلک به دست آورده بودند از اسماعیل جدا شدند. از جمله یکی از سران سپاهش به نام ابوالحسن طاق با پنج هزار نفر به ایلک پیوست و در نتیجه، این نبرد با شکست اسماعیل تمام شد و وی مجبور شد بگریزد. شکست ایلک خان. اسماعیل پس از شکست، بار دیگر برای گردآوری سپاه به خراسان رفت؛ اما به هر کجا می تاخت با ناکامی رو به رو می شد. غزها از تسلیم اسرا به اسماعیل خودداری کردند. اسماعیل از ترس سازش آن ها با ایلک خان از قلمرو غزها خارج شد و به همراه و یاری ۳۰۰ سواره و ۴۰۰ پیاده در گذرگاه درغان از جیحون (که یخ بسته بود) عبور کرد و به آمل شط رفت. در آنجا نامه ای شکایت آمیز به محمود نوشت و از او برای دفع ایلک خان استمداد کرد. سپس به امید کمک ابوجعفر خواهرزاده از دست پروردگان سامانی به مرو رفت که با ایستادگی او دفع شد و در سال ۳۹۴ هجری
وارد ابیورد شد. در آن ناحیه، ابونصر بن محمود حاجب به اسماعیل کمک کرد و در نِسا خطبه به نام او خواند. مردم نسا از ترس مخالفت با خوارزمشاه از او کمک خواستند. اسماعیل به جوشان رفت. در جوشان در برابر لشکر اعزامی خوارزمشاه شکست خوردند و تعدادی از یارانش از جمله ابونصر کشته شدند. پس از آن اسماعیل به اسفراین رفت؛ مردم اسفراین هم از ترسی که داشتند او را بیرون کردند. اسماعیل پس از چند روز توقف در سرخس، سپاهیانش را که پراکنده شده بودند گرد هم آورد و به ساحل قطنان در آن سوی جیحون حرکت کرد. او در جنگ با مدافعان بخارا به ثغرنور بخارا عقب نشینی کرد؛ اما پس از مدتی در جنگی آنان را شکست داد و تارومار کرد. در این هنگام بود که رئیس الفتیان سمرقند، به نام ابن علمدار به همراه سه هزار مرد به او پیوستند. غزها هم دوباره به او پیوستند و اسماعیل نیروهایی تازه یافت و در شعبان سال ۳۹۴، دوباره ایلک خان را در نبردی سخت به نام بورنمذ شکست داد. مرگ اسماعیل. باقی لشکریان اسماعیل کشته شدند. اسماعیل پس از شکستی که خورد از جیحون عبور کرد و به خراسان فرار کرد. او به اندخوذ از نواحی جوزجان رفت و در تعقیب و گریز از برابر والیان وفادار سلطان محمود
به جنابد، جومند و بسطام رفت. قابوس زیاری به کمک دو هزار مرد او را دفع کرد. اسماعیل پس از آن به سمت نسا حرکت کرد و از آنجا به امید وعدهٔ خویشاوند خود به نام ابن سرخک سامانی به بخارا رفت؛ اما این وعده فریب و دروغی بیش نبود. وقتی اسماعیل به چاه حماد در بیابان آمل شط رسید، بسیاری از سپاهیان او که از جنگ و گریز چندساله خسته شده بودند از او جداشدند و او را رها کردند و با عبور از جیحون به حاجیان ایلک خان پیوستند. دشمن همهٔ گذرگاه های جیحون را محاصره کرد. اسماعیل هم مورد محاصره قرار گرفت. دو برادر اسماعیل اسیر شدند و به اوزکند فرستاده شدند و اسماعیل به منزلگاه ابن بهیج اعرابی از عرب های چادرنشین بیابان گریخت. در ربیع الاول سال ۳۹۵، عرب ها شبانه بر اسماعیل هجوم بردند و او را به قتل رساندند. سپس پیکر اسماعیل را به روستای مایمرغ از نواحی رودبار زم در کرانه جیحون بردند و در همان جا او را به خاک سپردند. با مرگ او، قلمرو سامانیان میان قراخانیان و غزنویان تقسیم شد. مقبرهٔ نه چندان بزرگ آخرین امیر سامانی که در بین مردم به مقبره علم بردار یا علمدار مشهور است، مسافت کمی باروستای آستان بابا در نزدیکی کرکی دارد. مقبره او مانند
آرامگاه سامانیان بنایی است مربع شکل و گنبدپوش. در مقبره علمدار به جای گچ بری در شکل های گوناگون شاهد کنده کاری روی آجر هستیم. سیاست های ایلک خان. پس از هجوم ایلک خان به ماوراءالنهر و تسخیر و تصرف بخارا، ایلک خان ادعا می کرد ،برای اطاعت از امیر سامانی آمده است؛ اما بلافاصله شروع کرد به دستگیر کردن فرماندهان نظامی، و بقایای خاندان سامانی. عبدالملک امیرسامانی، و برادرش منصور دوم، که نابینا شده بود و برادر دیگرش ابوابراهیم (منتصر سامانی) و ابو یعقوب و سایر بازماندگان سامانی را بازداشت کرد و هر کدام از آن ها را از هم جدا کرد و به زندان انداخت تا با یکدیگر توطئه ای را ایجاد نکنند. از میان فرزندان نوح سوم سامانی، ابوابراهیم اسماعیل بن نوح که دستگیر شده بود، توانست با سر کردن چادر کنیزی از خدمتکارانش از میان محبوسان بگریزد و در خانه پیرزنی از اهالی بخارا پنهان شود. قراخانیان برای پیدا کردن او تلاش کردند ولی موفق نشدند؛ تا اینکه از پیدا کردنش ناامید شدند. پس از آن اسماعیل به سمت خوارزم گریخت. ارسلان موفق شد با دستیابی بر بخارا بسیاری از امرا و فراریان را دستگیر کند و آن ها را تا حدود سمرقند تعقیب کند. حتی در برخوردی ه
م، مدافعان دیگر سمرقند را به شکست وادار کرد. وقتی این خبرها از بخارا به اسماعیل دوم سامانی رسید، به بخارا رفت. در همین میان وقتی ایلک خان باخبر شد با سپاهی گسترده عازم بخارا شد و زمانی که اسماعیل هم این خبر را شنید به سمت ابیورد فرار کرد. اسماعیل در ابیورد، پس از سر و سامان دادن به سپاه به سمت نیشابور رفت. نصر بن سبکتکین، برادر سلطان محمود غزنوی، که امارت نیشابور را در دست داشت وقتی از مقابله با او ناتوان شد به هرات فرار کرد. اسماعیل، با استقرار در نیشابور، به رتق و فتق امور پرداخت. ولی این وضع دوام نیاورد و سلطان محمود، بلافاصله به بخارا رفت و اسماعیل را سرکوب کرد. پس از آن، اسماعیل به اسفراین گریخت. قبل از آن، ابوالقاسم سیمجوری به او پیوسته بود. او در اسفراین می خواست به جمع آوری مالیات بپردازد ولی اهالی آنجا، مخالفت کردند و مجبور شد اسفراین را ترک کند. اسماعیل پس از آن که هجوم محمود غزنوی را به خراسان دید دیگر در آنجا نماند و به سمت گرگان رفت و به نزد قابوس بن وشمگیر پناه گرفت. قابوس هم پس از استقبال از او، بهترین اقدام را از سوی اسماعیل حرکت به سوی ری و دست یابی بر این ناحیه خالی از مدعا دید. پس از آن اسم
اعیل به ری رفت. در وسط راه، با منصرف شدن از این مقصود سردارانش، تصمیم گرفت به نیشابور هجوم برد و آنجا را تسخیر کند. او در شوال سال۳۹۱ در نیشابور مستقر شد. پس از آن سریعاً، مأموران جمع مالیات را به ولایات اطراف فرستاد. با هجوم امیر نصر غزنوی، به نیشابور، اسماعیل مجبورشد به سمت گرگان فرار کند. این بار قابوس، برخلاف دفعهٔ قبل که از او استقبال کرد، بر بی کفایتی اسماعیل و اطمینان از عدم توفیق و موفقیت او در آینده مطمئن شد. به همین دلیل دو هزار سپاهی برای بیرون کردن او از این منطقه فرستاد. ظاهراً پس از شکست در نیشابور که ارسلان بالو، سردار خود را به دلیل قصور در جنگ به قتل رساند و به دنبال رانده شدن از گرگان ناگزیر، به سمت سرخس به راه افتاد. در ربیع الاول سال۳۹۲، سپاه نصر بن سبکتکین به مقابله با او در سرخس شتافت. در این نبرد اسماعیل شکست خورد و بسیاری از سردارانش به اسارت گرفته شدند و به غزنه فرستاده شدند. اسماعیل پس از شکست مجبورشد که به ترکان غز که به سامانیان اظهار وفاداری می کردند رو کند. پس در شوال سال ۳۹۳، با کمک آن ها، به سوی ماوراءالنهر حرکت کرد تا با ایلک خان جنگ کند. در نواحی سمرقند با ایلک خان رو به رو ش