Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اف اغلب کشورها، ادغام نژادها و مردمان مختلف با یکدیگر در کلمبیا به صورت نادری انجام گرفته. به خصوص در چوکو موسیقی موجود از زمان انتقال برده ها از آفریقای غربی تاکنون تغییر چندانی نکرده است. جزیرهٔ پراویدنس هم دارای موسیقی فولکوریک مختص به خود با نام منتو است که از فولکوریک جامائیکایی به جا مانده است. با این حال قابل ملاحظه تر از همه شهر کارتاگناست که موسیقی چامپتا در آن متأثر از سوکوس، کومپاس، زوک و رگی است. از نوازندگان این موسیقیLuis Towers, El Afinaíto, El Sayayín, El Pupy و Boogaloo هستند. پوررو. سبک پوررو گروه های بزرگی را شامل است که از بخش سوکره، بخش کوردوبا و سابانا د بولیوار آمده اند. سازهای بادی برنجی این سبک متأثر از موسیقی اسپانیایی ها است. از نوازندگان این سبک عبارتند از:La Orquestra Lucho Bermudez, Matilde Diaz, Pacho Galan, Banda de 11 Enero, La Sonora Cordobesa, La Sonora Cienaguera, Orquesta Climaco Sarmiento و Pedro Laza y sus Pelayeros. وایناتو. وایناتو (Vallenato) در واقع یک ریتم نیست و خود آن شامل چهار ریتم است: Son, Puya, Merengue و Paseo. این موسیقی ابتدای امر در واییدوپار، که جزیره ای
در اقیانوس اطس است، به وجود آمد ولی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی در کل کشور محبوبیت یافت. ریشه های این موسیقی پرابهام است و آن را به فرانسیسکو ال هومبره منتسب می کنند که در برابر شیطان از این ریتم ها استفاده کرد و او را در رقابت شکست داد. پایهٔ این موسیقی سازهای آکوردئون، گواچاراسا و کاخا واینتا (نسخهٔ بزرگتر بونگو) هستند که این موسیقی را مرتبط با کومبیا می کند. از هنرمندان این سبک آلخو دوران، آلفردو گوتیرز و لیساندرو مسا هستند. گیتار بیس علاوه بر آکاردئون، توسط بخشی از گروه های وایناتو از اواسط دهه ۱۹۶۰ استفاده شد. وایناتو در کلمبیا پدیده مهمی بوده است. در ابتدا این سبک منحصر برای مردم ساحل اقیانوس اطلس بود، اما به دلیل گسترش برنامه های رادیویی این سبک در شهرهای دیگر جمهوری کلمبیا (مثل بوگوتا) رایج شد و مهاجرت مردم از ساحل به پایتخت به تثبیت بیشتر موسیقی مذکور در بقیهٔ نواحی کلمبیا مساعدت نمود. اما نه تنها موسیقی بلکه نوازندگان این ژانر در پایتخت و شهرهای دیگر نیز افزایش یافتند. در سال ۲۰۰۶ برترین نوازندگان و هنرمندان این سبک اهل پایتخت بودند؛ و نه واییدوپار. وابناتو چند زیرشاخه نیز ایجاد کرده است، از جمله وایناتو-پر
وتستا، با اشعاری اجتماعی، و چارانگا وایناتا، که توسط کوبایی های مستقر در ایالات متحده، مانند روبرتو تورس، خلق شد. ناحیه پاسفیک کلمبیا. کورولائو. کورولائو (Currulao) از سبک های آفریقایی در کلمبیا است و دارای ریشه هایی از آفریقایی-کلمبیایی ها/آفریقایی تباران/سیاه پوستان ساحل اقیانوس آرام دارد. در ابتدای امر کورولائو توسط گروهی متشکل از چهار هنرمند اجرا می شد. یک موسیقیدان ریتم ۶–۸ را با یک درام شناخته شده به نام "cununo"، که بسیار مشابه با درام "الگره" (که در کومبیا استفاده می شود)، اما باریک تر و بلندتر است، می نوازد. ریتم کورولائو به وسیلهٔ ضربه زدن به هر دو سمت درام با دست و چوبی کوچک ایجاد می شود. نوازندهٔ دوم سازی را می نوازد که «گوئاسا» (goo-ah-SAH) یا «گوئاچا» (goo-AH-cheh) نام دارد. این ساز در واقع طبلی توخالی ساخته شده از فلز، چوب یا بامبو است که پر از دانه های سبک برنج یا دیگر چیزهاست. اما ابزار اصلی سبک کورولائو شاید «ماریمبا کلمبیا» باشد، یک زایلوفون چوبی که شبیه به بلافون آفریقایی است. بسیاری از گروه ها در کلمبیا این سبک سنتی موسیقی را اجرا می کردند. در حال حاضر، مشهورترین گروه ها عبارتند از Grupo
Socavón, Grupo Gualajó، و Grups Bahia Trio. یکی از مشهورترین کاراکترهای قدیمی Baudilio Cuama Rentería از Buenaventura است. در ایالات متحده دو گروه کلمبیایی این ژانر که با ابزارهای سنتی می نوازند، La Cumbiamba NY، در ساحل شرقی (نیویورک) و Aluna Band در ساحل غربی (سان فرانسیسکو) هستند. در سال ۲۰۱۰، کورولائو به فهرست یونسکو در شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری اضافه شد. ناحیه آند کلمبیا. بامبوسو. بامبوسو (Bambuco) نوعی موسیقی تحت تأثیر موسیقی ناحیهٔ باسک اسپانیاست که به عنوان "Música del interior" (موسیقی داخلی) شناخته می شود. منشأ این سبک روشن نیست، اما بسیاری از متخصصان بر این باورند که مؤلفه های بسیاری از موسیقی محلی اسپانیا را دارد. محبوبیت آن مدت ها بالا بود و در کلمبیا از اواسط دهه ۱۹۲۰ تا اواخر دهه ۱۹۳۰ بسیار محبوب بود. هنرمندانی چون Estudiantina, Los Carranguerros de Raquira, Jaime Llano González, Jorge Villamil, و Morales Pino Trío با این سبک اجرا کرده اند. ناحیه اورینوکیا کلمبیا. خوروپو. "موسیقی یانرا" نوعی موسیقی چنگ، بر پایهٔ لوس لیانوس (سبکی از ونزوئلا) است که در کلمبیا طرفدارانی دارد. این سبک شا
مل موسیقی سنتی خوروپو (Joropo) نیز می شود. هنرمندان این ژانر آلفردو رونالدو اورتیز (متولد کوبا), آلما لیانرا، گروه سیمارون، لوییس آریل ری، کارلوس روخاس، سابور لیانرو، آرنولفو بریسنیو، و اورلاندو والدمارا هستند. این موسیقی در کشور ونزوئلا نیز بسیار محبوب است و موسیقی ملی آن کشور محسوب می شود. موسیقی معاصر. سالسای کلمبیایی. سالسا در پورتوریکو و کوبا زاده شد ولی در کلمبیا رواج یافت. گروه های بومی سالسا مانند فروکو و سوس تسوس و دیسکوس فونتس آن را گسترش دادند. سپس هنرمندانی چون خوئه آرویو در پیروی از آنان، سبک کلمبیایی آن را اختراع کردند. دیگر خوانندگان کلمبیایی این سبک کریستیان دل رئال، گروه نیچه، الکیمیا، لا میسما خنته، لوس تیتانس، لوس نموس دل پاسفیکو، ارکستا گوایاکان، گروه گاله و لا سونورا کاروسلس هستند. این موسیقی دارای رقص مختص به خود است که در کلمبیا نوع به خصوصی از آن وجود دارد. در این رقص، فرد نیم تنهٔ بالایی را رها کرده و به حرکات سریع پا می پردازد. موسیقی راک در کلمبیا. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی، گروه های راک اند رول مکزیکی مانند انریکه گوزمان و سزار کستا در کلمبیا بسیار محبوب بودند. اندکی بعد، گروه های
بومی مانند لوس اسپیکرز و فلیپرز به موفقیت هایی دست یافتند. در آغاز ۱۹۶۷ (ببینید: موسیقی در ۱۹۶۷)، گروه بومی جنسیس (با گروه هم نام انگلیسی اش متفاوت است) نوعی موسیقی ترکیبی از راک و کومبیا ساخت. مارکو، صدای راک اند رول، پیشگام اشاعه موسیقی راک در کلمبیا است. او که «الویس کلمبیایی» لقب گرفته، با ترکیب موسیقی بومی و راک آمریکایی و با استفاده از زبان و کلام قدرتمندش، این سبک نوین را در کشور رایج کرد. راک در کلمبیا در طول دههٔ ۱۹۸۰ با محبوبیت گروه هایی مانند Soda Stereo (آرژانتین), Los Prisioneros (شیلی) و Hombres G (اسپانیا) همراه شد. طی دههٔ ۹۰ میلادی، باندهای هوی متال و پانک بسیاری در بوگوتا، مدلین و کالی پدیدار شدند. کلمبیا در این دوره بیشترین موسیقی راک زیرزمینی را داشت و در آمریکای لاتین به «کوه پانک» مشهور بود. Aterciopelados, Kraken و Masacre مهم ترین گروه های کلمبیایی راک بودند. رخداد راک آل پارک سالانه در بوگوتا به عنوان بزرگترین فستیوال راک آمریکای جنوبی اشتهار یافت؛ جایی که حدود ۱۰۰ باند طی ۳ روز برای ۴۰۰٬۰۰۰ مخاطب می نوازند. در حال حاضر، دکتر کراپولا، گروهی راک قدرتمند و پرطرفدار است که به ترکیب ترانه
ها و آهنگ های سنتی با موسیقی راک می پردازد. بزرگ ترین گروه کلمبیایی خارج از کشور موناس، برندهٔ جایزهٔ بیلبورد و میک جگر برای محبوب ترین گروه راک لاتین است. موسیقی پاپ کلمبیا. این ژانر موسیقی با هنرمندانی چون Los de Adentro, San Alejo, Sebastian Yepes, Lucas Arnau یا Mauricio &amp; Palodeagua رشد یافت. نوعی پاپ ادغام شده با موسیقی محلی کلمبیا با نام تروپی پاپ اخیراً در حال محبوب شدن است و توسط خوانندگانی چون فونسکا و مائیا ترویج می شود. برخی خوانندگان بین المللی و شناخته شدهٔ پاپ در کلمبیا عبارتند از: موسیقی هیپ هاپ و مناطق شهرنشین کلمبیا. هیپ هاپ در اواخر دهه ۱۹۸۰ به کلمبیا آمد، زمانی که چند آهنگ هیپ هاپ آمریکایی از سوی "NWA" و "MC Hammer" پخش شدند، یک تب رقابتی در میان جوانان مناطق کم درآمد در شهرهای بزرگ مانند مدئین، کالی و بوگوتا ایجاد شد. در پایان این دهه گروه ها شروع به تشکیل، و در نهایت منجر به ساخت آلبوم و تولید موسیقی حرفه ای تر در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ میلادی شدند. "La Etnnia" و "Gotas de Rap" دو گروه مجزا در هیپ هاپ بودند که به عنوان پیشگامان رپ کلمبیایی نیز به حساب می آیند. هر دو گروه دیدگاه های سیاسی و
اجتماعی شدیدی داشته و به اعتراض علیه خشونت، فساد، نابرابری و سختی ها در مناطق حاشیه نشین کلمبیا می پرداختند. سپس "Asilo 38" از شهر کالی با آلبوم های خود، "La Hoguera" (2000) و "La Descarga" (2002) وارد عرصهٔ رپ شد، صدای تجاری تر و رویکرد حرفه ای در این کارها بیشتر بود ولی هنوز پیام های اجتماعی و سیاسی قوی حفظ شده بودند. در حالی که موسیقی رگی از پورتوریکو محبوبیتش را افزایش می داد، هیپ هاپ در کلمبیا برای مدتی یک گام به عقب نشست، و هنرمندان هیپ-هاپ کلمبیا سبک های جدیدی را امتحان می کردند. هنرمندانی مانند ترس پزوس، جی بالوین، مالوما، ریکن یلزید خود ژانرهایی ایجاد کرده اند و از جمله لوکا ال پوتا، «بائیلا» و «لا کومونا» و «میکیلا» تغییرات عظیمی را سبب شدند. بعدها اولین خواننده کلمبیایی موسیقی رگی «ایکس فاکتور» در سال ۲۰۰۶ آثاری عرضه کرد. رگی همواره در جزایر کارائیب کلمبیا، سان آندرس و پراویدنس محبوب بوده است و رگی اسپانیایی از پاناما به تقویت جنبش هنرمندان رگی در کلمبیا کمک کرده است. هنرمندانی مانند وودو سول خا، ناوال و آلرتا کاماردا (نمایندگان کلمبیایی در جشنواره رگی جامائیکا) در حال حاضر در این سبک محبوب در کلم
بیا فعال هستند. همچنین در سال ۲۰۰۶ رنسانسی در هیپ هاپ کلمبیا در قالب گروه آفریقا-کلمبیایی ChocQuibTown به وجود آمد و ریتم های سنتی و ابزارهای بومی ناحیهٔ اقیانوس آرام (پاسیفیک) کلمبیا به عرصهٔ هیپ-هاپ وارد شدند.
بنجامین فرانکلین () یک مجموعه تلویزیونی کوتاه به کارگردانی گلن جردن محصول سال ۱۹۷۴ است. این مجموعه تلویزیونی که در سال ۱۹۷۴ در ۸ قسمت از شبکه سی بی اس ایالات متحده آمریکا پخش شده دربارهٔ زندگی بنجامین فرانکلین ساخته شده است. مجموعه بنجامین فرانکلین برنده جایزه امی ساعات پربیننده برای مجموعه تلویزیونی کوتاه در سال ۱۹۷۵ شده است.
سارا وایتینگ مدیر طراحی دفتر معماری WW و رئیس دانشکده معماری دانشگاه رایس است. او در موسساتی مانند مدرسه عالی طراحی دانشگاه هاروارد، دانشکده معماری دانشگاه پرینستون، موسسه فناوری ایلینوی، دانشگاه کنتاکی و دانشگاه فلوریدا تدریس کرده است. او دارای لیسانس هنر از دانشگاه ییل، کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه پرینستون و پی اچ دی از موسسه فناوری ماساچوست است. او پیش از این در دفاتر پیتر آیزنمن، مایکل گریوز و دفتر معماری کلانشهر مشغول به کار بوده، جایی که به عنوان طراح اصلی طرح جامع اورالیل و پروژه هایی دیگر کار کرده است. سارا وایتینگ در هیئت تحریریه نشریه معماری اسمبلج بود و یکی از شخصیت های اصلی لاگ است. وایتینگ در دوره های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی شهرسازی مدرن و تئوری معاصر در پرینستون تدریس کرده و در بسیاری از کنفرانس ها در موسسات معتبری مانند مؤسسه برلاخه، دانشگاه کلمبیا و انجمن معماری، سی سی ای شرکت و سخنرانی کرده است. تفکر وایتینگ در مورد معماری. وایتینگ موضوع اصلی معماری را انتخاب ها می داند، او در گفتگویی با پیتر آیزنمن می گوید:
خرارد فن هونهورست (; – ) نقاش اهل هلند بود. وی که در عصر طلایی نقاشی هلند فعالیت می کرده نقاشی را در هلند و ایتالیا آموخته است، فن هونهورست به عنوان مربی نقاشی فرزند ملکه الیزابت استوارت وارد حکومت سلطنتی شد و از طریق وی با برادرش چارلز یکم انگلستان آشنا و به انگلستان دعوت شد و آثار متعددی در آنجل خلق کرد و پس از مدتی به هلند بازگشت.
بهرام عاطف (زادهٔ ) یک مربی فوتبال اهل ایران است. در سال ۱۳۹۵ باشگاه ذوب آهن یک استادیوم به نام وی نامگذاری کرد. افتخارات. به عنوان مربی. منتخب اصفهان : جام قدس قهرمانی کشور ۱۳۶۵ ، ذوب آهن : نایب قهرمانی جام حذفی ایران ۱۳۸۰-۱۳۷۹
نادر فریادشیران (زادهٔ ۲۴ آذر ۱۳۳۳) بازیکن پیشین و مربی فعلی فوتبال اهل ایران است. زندگی شخصی. فریادشیران در اهواز به دنیا آمد و فوتبال را زیر نظر حسین رزاقی آغاز کرد. دوران حرفه ای. او فوتبال خود را از تیم لوکوموتیو که تیم جوانان راه آهن بود آغاز کرد و به تیم ملی جوانان هم دعوت شد. سپس راهی تیم اصلی راه آهن شد و در لیگ تخت جمشید بازی کرد. او دوران مربی گری خود را در کنار محمد مایلی کهن و از تیم ملی فوتسال ایران آغاز کرد و همکاری او با مایلی کهن برای سال ها ادامه پیدا کرده است. وی کارمند سازمان تربیت بدنی بود و به همین دلیل مدتی مدیرعاملی تیم استقلال را عهده دار شد.
کومبیا یک ریتم و رقص فولکلور در کلمبیا است. این سبک موسیقی و رقص از سه فرهنگ سرخ پوستی و سیاه پوستی (آفریقایی) و در درجهٔ بعدی سفیدپوستی (اسپانیایی) به وجود آمده و پایه های بنیادین آن متعلق به فرهنگ پیشا-کلمبی سرخ پوستان است که در زمان فتح و استعمار آمریکای لاتین بازسازی و دگرگون شد. محقق، خیرمو آبادیا مورالس، در "خلاصه ای از فرهنگ عامهٔ کلمبیا", دوره ۳، شماره ۷ منتشر شده در سال ۱۹۶۲ می گوید: «منشأ زامبو این موسیقی با سازهای سرخ پوستان و سیاه پوستان قابل توضیح است. موسیقی این گروه های قومی شاد و تند بودند و از طبل آفریقایی نیز در آن ها استفاده شده. همچنین قوم نگاری آنان را می توان با شیوهٔ رقص ها تطبیق داد» پوشش جغرافیایی. این سبک از کومبیا در حال حاضر در ناحیه کارائیب کلمبیا و در نواحی اطراف دلتای رود ماگدالنا و شهرستان بولیوار، سانتا کروز د مامپوکس رواج گسترده ای دارد. جشنواره. برترین جشنواره های کومبیا عبارتند از:
اسمبلج یک مجله در حوزه تئوری معماری بود که در سال های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۰ توسط انتشارات ام آی تی منتشر می شد. چهل و یک شماره در مجموع منتشر شد و متن کامل آن در جی استور قابل مشاهده است. تاریخچه. کی مایکل هیز و آلیشیا کندی سردبیران اصلی تمام ۴۱ شماره بودند. مشاوران اصلی سردبیر مری مک لئود، مارک راکتانسکی و الن شاپیرو و دیگر اعضای تحریریه کاترین اینگراهام، استن الن، سارا وایتینگ، مارک پزنیک و مونیکا پونسه د لئون بودند. همکاران. هیئت مشاوران و هیئت تحریریه شامل بسیاری از نظریه پردازان و نویسندگان معماری از جمله استنفورد اندرسون (جلد ۱–۱۴)، فرانسواز شوئه (شماره های ۱–۵)، ماریو گندلسوناس (تمام شماره ها)، جورج سیلوتی (تمام شماره ها)، ورنر اوچسلین (شماره های ۱–۱۶)، بئاتریس کلومینا (شماره های ۱۴–۴۱)، مارک راکتانسکی (شماره های ۱۴–۳۳)، مارک ویگلی (شماره های ۱۴–۴۱)، سنفورد کوینتر (شماره های ۱۶–۴۱)، رابرت مک انالتی (شماره های۱۷–۴۱)، جنیفر بلومر (شماره های۱۷–۴۱)، و لاورن کویود (شماره های ۳۳–۴۱) بود.
معماری روستایی گیلان مجموعه ای از ساختمان های بومی مسکونی و غیر مسکونی در خطّهٔ گیلان تا پیش از صنعتی شدن است. این ابنیه به علّت نوع ارتباطشان در این اقلیم مورد توجّه قرار دارند. یکی از ویژگی های انحصاری این معمار ساختار تماماً چوبی آن است. اقلیم استان گیلان. سرزمین گیلان وسعتی حدود ۱۴۰۴۴ کیلومتر مربع دارد که معادل ۹٪ مساحت کل ایران است. بادهای باران آور که از شمال و شمال غرب می وزند، هر ساله نزولات جوی خود را تماماً در دامنه های شمالی رشته کوه البرز فرو می ریزند. بدین لحاظ این منطقه پرباران ترین منطقه ایران است. رطوبت زیاد و گرمای هوا در تابستان شرایط اقلیمی ویژه ای را پدیدآورده است که مشابه آن را شاید بتوان تنها در مناطقی از آمریکای مرکزی، بنگلادش، مالزی یا اندونزی یافت. به دلیل وجود دریای خزر و هم چنین رطوبت بسیار زیاد هوا، نوسان درجه حرارت در طی شبانه روز بسیار اندک است و از چند سانتیگراد تجاوز نمی کند. خصوصاً در مواقعی که آسمان ابری است. جهت آسایش انسان ویژگی هایی که این اقلیم مرطوب و پرباران ایجاب می کند این است که در فصول گرم کلیه فضاها از جریان باد و داخل ساختمان ها از کوران دو طرفه استفاده صورت گیرد.
در طی این فصول وجود جریان هوا و ایجاد سایه بهترین شرایط را برای آسایش انسان فراهم می نماید. در فصول سرد باید جلوی باد سرد و هم چنین باد توأم با باران را سد نمود. مطلب دیگر اینکه در کلیه فصول، ساختمان را باید در مقابل بارش بارانهای سیل آسا و رطوبت های حاصل از آن محافظت نمود. ارتباط اقلیم و معماری. بناهای روستایی گیلان با توجه به شرایط اقلیمی و برای پاسخگویی به مطلوب ترین شرایط انسانی طرح ریزی شده اند. پلان مستطیل شکل بنا با کشیدگی شمالی-جنوبی با بدنهٔ گسترده و باز به سمت شرق امکان بهره گیری از جریان های باد مطلوب تابستانی شرقی و شمال شرقی را فراهم می آورد. چرا که مهم ترین اصل برای رسیدن به شرایط آسایش در این منطقه تهویه و کوران مطلوب است. بدنهٔ شفاف لایهٔ اول بنا که ردیفی از ستونها و ایوان سرتاسری است که در طبقات تکرار شده، به علاوه بلند بودن کرسی ساختمان ها، گردش هوا را در بنا به حداکثر رسانده است. جناحین شرق، جنوب و شمال خانه برای بهره گیری از جریان های هوا و گردش آن ها درفضا کاملاً باز است، ولی جناح غربی برای جلوگیری از نفوذ بادهای غالب زمستانی با امتداد یافتن سقف شیب دار تا سطح زمین کاملاً بسته شده است. ب
دنه های بازمانند ایوان و تلار (ایوان طبقه دوم) در فصول تابستان محل زندگی خانواده است و فعالیت هایی مانند آشپزی، خورد و خوراک و خواب و نشیمن در آن انجام می گیرد. در زمستان این فعالیت ها به فضاهای بسته با کمترین بازشو (اتاقها) منتقل می شود. ضخامت دیوار و جنس آن ها که از خاک و چوب یا چینه است، به حفظ گرمای داخل فضاها کمک می کنند. هم سازی مصالح ساخت با شرایط اقلیمی و انتخاب صحیح مصالح بوم آورد در مناطق مختلف آب و هوایی مانند جلگه، کوهپایه، کوهستان، شرایط آسایش گرمایی و سرمایی را فراهم می آورد. استفاده از چوب و خاک در مناطق جلگه ای، سنگ و چوب و خاک در مناطق کوهپایه ای و سنگ در مناطق کوهستانی، علاوه بر آنکه هزینه های ساخت را کاهش می دهد شرایط مطلوب آسایش را ایجاد می کند. سقف های شیب دار گیاهی از جنس لی (گیاه مردابی) و کلوش (ساقهٔ برنج) در تابستان هوای زیر سقف شیب دار و خانه ها را تا چندین درجه خنک تر از محیط پیرامون می کند. این تغییرات محدود به جنس مصالح نمی شود و فرم بنا را نیز به شدت تحت تأثیر قرار می دهد. به گونه ای که برخی تغییرات در فرم معماری هر حوزهٔ جغرافیایی تفاوت های معناداری با دیگر حوزه ها دارد که این ت
غییرات مستقیماً با اقلیم مرتبط هستند. خصوصیات کلی فرم ابنیهٔ سنتی گیلان. به دلیل بارندگی بسیار زیاد و رطوبت بیش از حد، فرم بنا در منطقه عمدتاً جهت مقابله با این دو عامل شکل گرفته است. در این منطقه، شیب بام ها غالباً بسیار زیاد است و در بعضی موارد تا حدود ۱۰۰ الی ۱۵۰ درصد می رسد. جهت محافظت دیوار ساختمان که عمدتاً با مصالح بنایی مانند گل و خشت و در بعضی موارد آجر است، اغلب یک غلام گرد مانند ایوانی در سرتاسر محیط ساختمان قرار می گیرد و بام را تا جلوی غلام گرد ادامه می دهند. به این ترتیب بام مانند چتری گسترده روی کل ساختمان و ایوان است. هم چنین از سمتی که باد غالب می وزد و باران از آن ناحیه به بدنهٔ ساختمان برخورد می کند، بام را تا ارتفاع پایین تری ادامه می دهند. به این صورت با ایجاد غلام گرد و پوشش بالای آن هم دیوارها محافظت می شوند هم یک فضای مناسب که در سایه قرار دارد و هوا در اطراف آن می تواند جریان یابد، برای ساکنان یه وجود می آید. به دلیل رطوبت بسیار زیاد منطقه، ساختمان ها فاقد هرگونه زیرزمین هستند؛ اگر ساختمان زیرزمین داشته باشد، هوای مرطوب که سنگین تر از هوای خشک است به داخل زیرزمین نفوذ کرده و در آنجا ر
اکد باقی می ماند. به این ترتیب فضای زیرزمین محیط مطلوبی جهت زیست نخواهد بود و در صورت انبارکردن هرگونه وسیله یا آذوقه در این محل، آن ها به سرعت پوسیده یا فاسد می شوند همچنین به علت اینکه عمق آبهای زیرزمینی در منطقه بسیارکم است، لذا دیوار این گونه زیرزمینها همیشه مرطوب خواهد بود و عایق بندی آن مشکل است. در نتیجه کف طبقهٔ همکف ساختمان حتی المقدور بالاتر از سطح زمین اجرا می شود تا از نم و رطوبت زمین فاصله داشته باشد و بتوان از جریان بادی بهره مند شد که در ارتفاع بالاتر از سرعت بیشتری برخورد ار است؛ این روش کرسی­ چینی نام دارد؛ به طور کلی هر چه از سمت کوهپایه به سمت دریا نزدیک تر شویم، رطوبت هوا بیشتر و عمق آبهای زیرزمینی کمتر می شود و به همین دلیل کف طبقه همکف بناهای مجاور دریا، تا حداکثر دو متر از کف طبیعی زمین فاصله دارد وهر چه به سمت کوهپایه نزدیک شویم، از ارتفاع آن کاسته می شود. همانگونه که عنوان شد، در مناطق مرطوب، از بهترین روش های اقلیمی جهت تنظیم شرایط محیطی، استفاده از جریان باد و تهویهٔ هوا است. ساختار فضایی و سلسله مراتب. چند عملکردی بودن فضاها، جابه جایی عملکردها در فصول مختلف سال و عدم تفکیک فضاها ب
ر اساس جنسیت استفاده کنندگان، به فضاهای معماری گیلانی تنوع و سیالیتی خاص بخشیده است. محورهای اصلی در خانه های روستایی گیلان که سلسله مراتب فضایی را معین می کنند از پایین به بالا، از بیرون به درون و از جلو به پشت بناست. محور جلو به پشت برای تفکیک فضاهای تمیز و کثیف به کار می رود. این تقسیم بندی هم در سایت و هم در بنا رعایت می شود. حیاط هر خانه سلسله مراتبی دارد که بر اساس شغل صاحبخانه فرق می کند. سلسله مراتب در خانه های این منطقه تابع دو الکوی کلی خانه کشاورز و دامدار است. به طور کلی سلسه مراتب و تقسیم بندی حیاط بر اساس فعالیت ها صورت می گیرد. در قسمت جلو حیاط اصلی تلمبار، باغچه، کندوج، و در قسمت کناری که محوطه زن محسوب می شود، تنور قرار دارد در طرف دیگر محوطه ای برای ماکیان، و در پشت خانه یا در گوشه های حیاط فضاهای سرویس بهداشتی و انبار قرار دارد. جایگاه این فعالیت ها در زمستان و تابستان فرق می کند. به طوری که در زمستان تمام فعالیت ها یک گام به عقب می آیند؛ مثلاً تنور خانه به داخل خانه کشیده می شود یا جایگاه مرغ و خروس زیر ساختمان و در فضای خالی پی قرار می گیرد. اجزای کلی محوطه در الکوی خانه کشاورز، شامل مسیر
، پرچین، پوشش گیاهی، تلمبار، مکان مرغ و خروس، تنور و قسمت های ناپاک است. الگوی کلی. در معماری بومی روستاهای گیلان که در کرانه های دریا ی خزر و دامنه های شمالی کوه های واقع شده اند، در راستای ارتقای معماری پایدار و بومی دستورالعملهای زیر رعایت شده است: خود استان گیلان دارای ۱۶ اقلیم متفاوت است که اینها باعث تنوع زیاد در ساختماهای مناطق مختلف این اقلیم شده است. علاوه بر اینها در برخی از نواحی استان وجود گسل نیز منجر به زمین لرزه های شدید شده و تمهیداتی برای مقابله با زلزله در ساخت دیوارها و پی ها نیز در نظر گرفته شده است. در ادامه به نکاتی در چند اقلیم اشاره شده است. جلگه شرقی. ویژگی معماری این خانه ها اسکلت کاملاً چوبی بنا، پی شیکیلی و سقف چهار کله «گالی پوش» آن است. سقف شیبدار سازه ارتفاع بلندی دارد که گاه تا ۱۰ متر می سرد و شیب تند آن مانع نفوذ باران به بدنه داخلی بنا می شود. پی شیکیلی نوعی پی با سازه چوبی است که در آن بلندی کرسی بین ۱ تا ۲ متر متغیر است. در ساختمان این نوع پی هیچ نوع اتصالی بین اجزای تشکیل دهنده وجود دارد و تنا نیروی فشاری ناشی از بار ساختمان و شکل هرم ناقص پی ها باعث ایستایی ساختمان می شود
. هم چنین به هنگام زلزله امکان حرکت اندک اجزا ساختمان، باعث پایداری کل بنا شده و اتصالات صلب و خشک در سازه این نوع پی وجود ندارد. شایان ذکر است که علت تخریب بسیاری از بناهای امروزی اتصالات صلب در نقاط حساس تحمل بار است. کرسی بلند بودن این خانه ها به منظور جدا کردن فضای مسکونی از زمین مرطوب پاکیزه نگه داشتن آن و جلوگیری از ورود حیوانات خانگی است؛ و چوب های سخت و بادوام و از یک جنس، که در برابر پوسیدگی مقاوم اند برای ساختن پی و زیرسازی خانه های به کار می برند. علاوه بر وجود ایوانهایی در چهار طرف ساختمان، بنا از سطح زمین نیز ارتفاع می یابد و بدین وسیله تهویه لایه زیرین ساختمان نیز تأمین می شود. هم چنین ایوان و تالار (ایوان طبقه دوم که بیشتر در معرض باد است و کوران بهتری دارد) نیز حرکت راحت هوا در طبقات مسکونی امکان پذیر می کند؛ بنابراین تهویه توسط جریان باد، نه تنها در جداره های محیطی ساختمان تأمین می شود، بلکه در لایه های سطوح مختلف آن نیز تهویه هوا با جریان باد صورت می گیرد. به دلیل تداوم بارش در اوقات زیادی از سال، هدایت باران از سطح رویی بنا باید به سهولت انجام پذیرد؛ زیرا نفوذ رطوبت و باران به مصالح ساختمان
ی موجب وارد شدن آسیب جدی به بنا و تخریب سریع آن می شود؛ بنابراین سقف های چهار شیبه یا کله قندی پاسخی درست و کارآمد به دفع راحت نزولات جوی است زیرا کج باران ها از هر طرف که به سقف برخورد کنند به راحتی به سطوح پایین منتل می شوند. جلگه مرکزی. ویژگی معماری این خانه های اسکلت چوبی بنا، تلفیق دیوارهای زگالی و چینه ای و سقف شیبدار کلوشی است. خانه ها در این منطقه اغلب بر روی سکویی از جنس خاک رس کوبیده با اندود کلوش (ساقه برنج) و گاه به ارتفاع ۶۰ تا ۱۰۰سانتی متر از سطح زمین سخته شده اند تا مانع نفوذ رطوبت به کف ساختمان شوند. سیستم دیوار زگالی بعد از ایجاد اسکلت چوبی شکل می گیرد. بعد از آن شاخه های درختان که زوائد آن قطع شده، (زگال) را به تیرهای اصلی به فاصلهٔ حدود ۱۰ تا ۱۵ سانتی متر به صورت مورب یا افقی اتصال می دهند. یک ردیف از این زگال ها را بر روی سطح خارجی و ردیف دیگر را بر روی سطح خارجی می بندند و فضای بین این دو را همچون دیوار چینه ای (دیوار ساخته شده از گل نپخته مخلوط با کاه خرد شده، شن) با کاهگل پر می کنند. استحکام دیوار زگالی مانع خسارت دیدن بنا هنگام زلزله می شود. کوهپایه شرقی گیلان. این بناها عموماً در جهت
شرق، جنوب شرقی و جنوب ساخته می شوند؛ که این به جهت حداکثر استفاده از آفتاب و کوران است. بناهای ساخته شده در مناطق کوهپایه ای در مقایسه با مناطق جلگه ای دارای فضاهایی بسته هستند و حداکثر در دو طبقه ساخته می شوند. دیوارها در این مناطق زگالی و زگمه ای بوده و پوشش سقف عموماً لت است. چیدن الوار در دیوار زگمه ای به نحوی است که در چهار وجه دیوار کمی به داخل جمع شده و مساحت سقف اتاق کمتر از کف آن است. بدین ترتیب حرکت جزئی احتمالی در هنگام ورود نیروی افقی باعث دررفتن چوبها از روی هم نبوده و پایداری ساختمان را تضمین می کند. کوهستان غرب. در این منطقه با توجه به اقلیم سرد، خانه ها دارای فضاهای بسته ای هستند و با توجه به وضعیت زمین شکل گرفته اند. دیوار خانه ها در این منطقه عموماً تخته ای، زگالی، سنگ چین و زگمه ای هستند. از لت به عنوان پوشش سقف خانه ها استفاده می گردد. کوهپایه غرب. ویژگی معماری این خانه ها اسکلت کاملاً چوبی بنا، استفاده از سنگ در پی و سقف شیبدار کلوشی با لته سر است. برای ساخت پی های سنگی ابتدا گودال هایی کم عمق (۳۰ تا ۵۰ سانتی متر) حفر می کنند و داخل این گودالها را با چندید لابه گل و سنگ پر می کنند. این کا
ر را تا ارتفاع حداکثر ۶/۱ متر از سطح زمین ادامه می دهند. تا این ارتفاع معمولاً ۲ یا ۳ بار ساختمان را با الوارهای چوبی کلاف می کنند. به این صورت که بین لایه های سنگ و گل الوار می چینند و در کناره های آن ها را به هم میخ می کنند. جلگه غربی گیلان. ویژگی معماری این خانه ها تلفیق سازهٔ چوبی و سازهٔ گلی، دیوارهای چینه ای، لایهٔ شفاف و سقف شیبدار کلوشی است. بنا دو پوسته دارد. پوستهٔ شفاف بیرونی و پوستهٔ درونی که علاوه بر حل مسائل اقلیمی و ایجاد کوران، سبب ایجاد تنوع و زیبایی در بنا شده است. در غالب بناها، شکل گیری ساختمان روی سکویی از خاک رس کوبیده با اندود کلوش و گل است که از نفوذ رطوبت به کف اتاق ها جلوگیری می کند.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۹۸-۱۳۹۷ هجدهمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد .