Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلاریویت آنالیتیکس (به انگلیسی: Clarivate Analytics) مؤسسه ای است که هر ساله بیش از هزاران پژوهشگر را از سراسر جهان در ۲۱ حوزه موضوعی به عنوان پژوهشگر پراستناد شناسایی و نام آنها را منتشر می کند. در سال ۲۰۱۸ مؤسسه کلاریویت آنالیتیکس، ۱۶ دانشمند ایرانی را در بین ۴۰۵۸ پژوهشگر پراستناد جهان معرفی کرد. یکی از پایگاهای مهم دادهای علمی در جهان با عنوان Web of Science که در ایران با نام وب آو ساینس شناخته می شود متعلق به این شرکت می باشد. همچنین نرم افزار اندنوت (EndNote) از دیگر محصولات این موسسه می باشد. محصولات گروه وب آو ساینس (WoS). محصولات این گروه شامل دو دسته هستند: پیوند به بیرون. وب سایت رسمی
احسان دانش دوست (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۷۸ در گنبد کاووس) بازیکن تیم ملی جوانان ایران و تیم باشگاهی مهرگان نور. او نخستین بار برای بازی های لیگ ملت های والیبال ۲۰۲۲ توسط سرمربی وقت، بهروز عطایی به تیم ملی والیبال بزرگسالان ایران دعوت شد.
رؤیای سهراب فیلم ایرانی در سبک زندگینامه به کارگردانی و نویسندگی علی قوی تن، محصول سال ۱۳۹۷ می باشد. خلاصه داستان. این فیلم روایتی از زندگی سهراب سپهری شاعر و نقاش است که برای نخستین بار در سینمای ایران، ساخته شده است.
سلام علیکم حاج آقا فیلمی ایرانی در ژانر کمدی اجتماعی به کارگردانی و نویسندگی حسین تبریزی و تهیه کنندگی محمدرضا محمدی محصول سال ۱۳۹۷ است که پس از ۷ سال توقیف از ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ در سینماهای ایران اکران شد این فیلم در ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ اکران آنلاین شد. خلاصه داستان. طلبه جوانی به محض اینکه عمامه بر سر می گذارد، متوجه می شود بینایی اش را از دست می دهد. بنابراین تصمیم می گیرد برخلاف رسوم طلبگی به زندگی خود سروسامانی بدهد.
زمین محنت زده () یک فیلم درام برزیلی به کارگردانی گلوبر روشا محصول سال ۱۹۶۷ است که جایزه پلنگ طلایی را نصیب فیلمساز کرد. این فیلم که از آثار برجستهٔ سینما نوو به شمار می رود تمثیلی از تاریخ برزیل بین سالهای ۱۹۶۰–۱۹۶۶ است.
گوداله های سربروس مجموعه ای از ترک های تقریباً موازی در سیارهٔ مریخ هستند که بوسیلهٔ گسله هایی ایجاد شده که پوستهٔ سطحی را در منطقهٔ سربروس (۹ ° N, 197 ° W) پس کشیده و از هم جدا کرده اند. وسعت آن ها ۱۲۳۵ کیلومتر است و در مرکز در ۱۱٫۲۸ درجه شمالی و ۱۶۶٫۳۷ درجهٔ غربی قرار دارند. طول شمالی ترین آن ها ۱۶٫۱۶ درجه شمالی و عرض جغرافیایی جنوبی آن ۶٫۲۳ درجه است. طول و عرض جغرافیایی شرقی و غربی آن ها به ترتیب ۱۷۴٫۷۲ ° E و ۱۵۴٫۴۳ ° E است. آن ها را می توان در چهارگوش الیسیوم مشاهده کرد. موج هایی که در پایین گسله ها دیده می شوند، ماسه ای هستند و توسط باد به وجود می آیند. مدل سازی شمارشی نیروهای مؤثر در پوستهٔ مریخ نشان می دهد که عامل اصلی ایجاد این گسل، تغییر شکل پوسته ناشی از آتشفشان های تارسیس به سمت شرق است. گسل ها کاملاً جوان هستند، آن ها راه خود را با عبور از ویژگی های از قبل موجود، مانند تپه های تارتاروس مونتس و دامنهٔ گدازه ای جنوب شرقی الیسیم مون، می گشایند.
پرواز شمارهٔ ۱۲۹ ایر چاینا (CCA129/CA129)یک پرواز بین المللی برنامه ریزی شده بود که توسط هواپیمایی حامل پرچم کشور چین، ایر چاینا، از فرودگاه بین المللی پکن در چین به فرودگاه بین المللی گیمهی، در بوسان کره جنوبی پرواز می کرد. در ۱۵ آوریل ۲۰۰۲ میلادی، هواپیمای این مسیر، یک فروند بوئینگ ۷۶۷ بود که در نزدیکی بوسان به مانعی برخورد کرد و آتش گرفت که در نتیجهٔ آن ۱۲۹ تن از ۱۶۶ سرنشین آن کشته شدند. سانحه. هواپیما در ساعت ۰۸:۳۷ به وقت محلی (۰۰۳۷ ساعت هماهنگ جهانی) فرودگاه را ترک کرده تا پرواز دو ساعتهٔ خود به سمت کُره را آغاز کند. پس از گذشت حدود دو ساعت از پرواز، هواپیما به نزدیکی فرودگاه بین المللی گیمهی می رسد در شرایطی که باران خفیفی در حال بارش بوده و هوا به شدت مه آلود است. واحد کنترل ترافیک هوایی، هواپیما را به سمت باند ۳۶ چپ هدایت نموده تا پس از انجام مانور سیرکلینگ، بر روی باند شمارهٔ ۱۸ راست (همان باند شمارهٔ ۳۶ چپ اما در جهت مخالف) فرود آید. هواپیما به نزدیکی باند شمارهٔ ۳۶ چپ رسیده و مانور را جهت فرود بر روی جهت مخالف باند آغاز می نماید. ناگهان هواپیما با سرعت با مانعی برخورد کرده و دچار آتش سوزی می گردد.
به سرعت نیروهای جستجو و نجات به محل اعزام می شوند. تیم های آتش نشانی با تلاش فراوان آتش را مهار می کنند و پس از پیدا کردن سرنشینان، آن ها را بیرون می کشند. تعدادی از مسافران از جمله کاپیتان زنده یافت می شوند. پس از کمی جستجو جعبه های سیاه هواپیما پیدا می شوند. در این سانحه ۱۲۹ سرنشین هواپیما کشته شده و تنها ۳۷ تن از سرنشینان زنده می مانند. هواپیما. هواپیما یک فروند بوئینگ ۷۶۷ بود که تحت شمارهٔ B-2552 در چین ثبت شده بود و در سال ۱۹۸۵ میلادی به ایر چاینا تحویل داده شده بود. شمارهٔ سریال بوئینگ آن ۲۳۳۰۸ و شمارهٔ لاین آن ۱۲۷ بود. این هواپیما بیش از ۴۰٫۰۰۰ ساعت پرواز کرده بود و حدود ۱۴٫۵۰۰ پرواز انجام داده بود. مسافران و خدمه. از میان ۱۵۵ مسافر این پرواز، ۱۳۵ تن اهل کره جنوبی، ۱۹ تن اهل چین، و یک نفر اهل ازبکستان بود. تحقیقات. با بررسی جعبه های سیاه بازرسان متوجه می شوند که در هنگام رسیدن هواپیما به باند، کمک خلبان سیستم خلبان خودکار را غیرفعال نموده و آغاز به پرواز به صورت دستی کرده است. کمک خلبان در هنگام آغاز مانور فاصلهٔ مناسب از باند را رعایت نکرده، به طوری که در هنگام انجام مانور تنها یک مایل با باند فاصله د
اشته که این فاصله برای آن هواپیما بسیار کم بوده و در هنگام گردش نهایی به سمت باند ۱۸ چپ، هواپیما از منطقهٔ ایمن و تعریف شده برای انجام مانور خارج می شود. همچنین اطلاعات جعبه سیاه نشان می دهند که به دلیل شرایط آب و هوایی، خلبانان در هنگام انجام مانور قادر به دیدن باند فرودگاه یا چراغ های مشخص کنندهٔ آن نبوده اند. پس از گذشت چند ثانیه کمک خلبان به کاپیتان اخطار می دهد که با توجه به از دست دادن هرگونه نشانه ای از باند فرودگاه باید مجدداً اوج گیری کرده و تقرب دیگری را امتحان کنند. پس از بهبودی خلبان با وی مصاحبه ای صورت می گیرد که وی اذعان دارد در زمانی که در حال انجام دادن مانور بوده هیچ یک از چراغ های تقرب باند فرودگاه را ندیده است. اما با بررسی تیم بررسی سوانح مشخص می گردد که این چراغ ها در زمان انجام مانور روشن بوده اند. گزارش نهایی. در نهایت گزارش نهایی که باعث وقوع این سانحه شده بودند توسط تیم بازرسی سوانح کره در ۴ مارس ۲۰۰۵ میلادی چنین اعلام شد:
مرز () یک فیلم صامت درامِ تجربی به کارگردانی ماریو پی شوتو است که سال ۱۹۳۰ ساخته و سال ۱۹۳۱ اکران شد. این فیلمِ ۱۲۰دقیقه ای که تنها ساختهٔ سینمایی پی شوتوی شاعر و رمان نویس است، از برجسته ترین آثار تاریخ سینمای برزیل به شمار می رود.
ماریو پِی شوتو (; – ) کارگردان و رمان نویس اهل برزیل بود. او بیشتر به خاطر فیلم صامت تجربی "مرز" (۱۹۳۱) مشهور است.
امپراتوری صفوی چند قومی و چند مذهبی بود. در قرن ۱۷ مسیحیان در این امپراتوری شامل چندین گروه می شدند
آکو فیلمی به کارگردانی نبی قلی زاده و نویسندگی محمدرضا یاری کیا، محصول ۱۳۹۶ ایران است. تهیه کنندهٔ آن رحمت الله مهدیانی می باشد. این فیلم دومین همکاری قلی زاده و یاری کیا در زمینه ساخت فیلم بلند می باشد. "آکو" اولین بار در تابستان ۱۳۹۶ در سی امین جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان اکران شد و تا تاریخ ۱۳ آذر ۱۳۹۷ در پنج جشنواره بین المللی در بخش رقابتی پذیرفته شده است و در کشورهای برزیل، ترکیه، هند و ونیز ایتالیا به اکران درآمده است. «آکو» به عنوان نماینده سینمای ایران در بخش رقابتی جشنواره فیلم های «کودکان جهانی» شهر استانبول ترکیه به نمایش درآمد. جایزه بهترین فیلم داستانی تجربی جشنواره LIFFT هندوستان به "آکو" تعلق گرفت. جشنواره آمریکایی فیلمساز مستقل بزرگ آینده میزبان بعدی فیلم سینمایی آکو بود که این جشنواره در راستای معرفی فیلمسازان جوان و مستقل در اقسا نقاط دنیا فعالیت دارد. جشنواره RAGFF ونیز ایتالیا مهم ترین جایزه خود یعنی بهترین فیلم داستانی بلند را به فیلم آکو اهدا کرد. این جشنواره برای نخستین بار در ایتالیا برگزار شد و فیلم آکو تنها نماینده ایران در این جشنواره بود. خلاصه داستان. در خلاصه داستان این فی
لم آمده است که «آکو» نوجوانی کرد برای باربری به بازار تهران آمده است. او مسئولیت حمل یک بار قیمتی را بر عهده می گیرد. دزدیده شدن این بار موجب وقوع حوادث و پیامدهایی برای آکو می گردد.
کشاورزی فضایی اشاره به کشت محصولات کشاورزی به منظور تولید موادغذایی و دیگر مواد در فضا و خارج از زمین (اجرام آسمانی) – به گونه ای مشابه کشاورزی در زمین دارد. کشاورزی در اجرام آسمانی مانند ماه یا مریخ، شباهت های بسیاری با کشاورزی در یک ایستگاه فضایی دارد اما بسته به اندازه جرم آسمانی ممکن است ایستگاه فضایی فاقد پیچیدگی ریزگرانشی موجود در جرم آسمانی باشد. سطح ماه دارای سنگ هایی مثل کبالت هست که در صورت تأمین اکسیژن می توان در آن کشت صورت گرفت هر محیطی تفاوت هایی در زمینهٔ در دسترس بودن مواد اولیه به فرایند کشاورزی فضایی دارد: مواد معدنی مورد نیاز برای رشد گیاه، ترکیب خاک، تابش خورشیدی، برخورداری نسبی از کربن دی اکسید، نیتروژن و اکسیژن و غیره.
مطالعات تاریخ هنر ()، یکی از رشته های علوم انسانی است که به تحقیق در فرهنگ دیداری می پردازد. تاریخ هنر بیش از پیش بر آن است که نقش فرهنگ دیداری در جوامع مختلف را بشناسد و از راه بررسی همه جانبه خود هنر، آگاهی بیشتر از مردم و فرهنگ هایی که آن هنری را آفریده اند به دست آورد. گسترهٔ فرهنگ دیداری نه فقط ساخته های نقاشان، مجسمه سازان، چاپگران و معماران، بلکه بسیاری تولیدات دیگر (مانند عکس ها، فیلم ها، طرح های تبلیغاتی، اشیای زینتی و غیره) را شامل می شود. تاریخ هنر با مطالعه و تجزیه و تحلیل این آثار به با ما می گوید که آن ها چگونه شکل گرفته اند و در زمان ها و مکان های معین برای گروه های مختلف مردم چه معنای بصری خاصی داشته اند. مطالعات تاریخ هنر، تاریخ گروه های مردمی مختلف و فرهنگشان است که در آثار هنریشان تجلی یافته است. تاریخ دانان هنر دوره های مختلف هنری را با هم مقایسه می کنند؛ مانند مقایسه هنر دوران وسطی با رنسانس. این تاریخ فرهنگ ها در کار هنری آنها به شکل های مختلف نشان داده شده است. مطالعهٔ هنر هر دوره را می توان از طریق بررسی پوشاک، معماری، دین و ورزش انجام داد؛ با آثاری که جنبهٔ بصری بیشتری دارند؛ مانند طر
احی، نقاشی، مجسمه سازی. گاهشمار تاریخ نگاری هنر. پلینی پدر و تاریخ هنر باستان. تاریخ نویسی هنر با شرح احوال و آثار نقاشان و از پیکره سازان دوران باستان آغاز شد. کهن ترین تاریخ هنر موجود را پلینی [پدر] نوشته است. (حدود ۷۰ م) او در تألیف عظیم سی و هفت جلدی خود با عنوان تاریخ طبیعی، فصل هایی را به هنر و هنرمندان یونان و روم باستان تخصیص داد. پلینی بر مبنای چند رساله یونانی -که اکنون دیگر وجود ندارند- به این باور رسید که تقلید طبیعت در طی چند قرن مراحل تکامل را پیموده و در زمان او به اوج خود رسیده است. وازاری و زندگینامه هنرمندان. بعدها رنسانس ایتالیایی در بررسی دستاوردهای خود به الگوی پلینی بازگشت. گیبرتی آغاز کننده بود ولی کار اساسی به دست وازاری صورت گرفت؛ وی در کتاب «زندگینامه هنرمندان» (۱۵۵۰ م) به بررسی روند رشد و انحطاط هنرها در یونان و روم باستان و سپس نوزایش و پیشرفت آن ها از جوتو تا میکل آنژ پرداخت. وازاری هم مانند پلینی، ارزش های طبیعت گرایی را مبنای بررسی تاریخی اش قرار داد، اما شکل پیشرفت هنر را از ذات خود هنر استنتاج کرد. وی مراحل تولد، بلوغ و زوال موجود زنده را الگویی برای تبیین تحول هنر در نظر گرفت
. بعد نویسندگانی چون ماندر (در هلند)، بالیونه و بلوری (در ایتالیا) و زانْدرارْت (در آلمان) بر مبنای نظریهٔ وازاری رسالاتی در باب تاریخ هنر نوشتند. برخی از مورخان نیز با تأکید بر برتری رافائل در طراحی و تیسین در رنگ، امتیاز خاصی را که وازاری به میکل آنژ داده بود زیر سؤال بردند. در این رهگذر، آکادمی ها، مجموعه داران و هنرشناسان بر اطلاعات تاریخی دربارهٔ استادان بزرگ گذشته افزودند. وینکلمان و نقد هنری. در میانه سدهٔ هجدهم که بحران انحطاط هنرها و لزوم چاره جویی احساس می شد، وینکلمان (مورخ هنر و باستان شناس آلمانی) راه حل مسئله را در بازگشت به اصول حقیقی هنر یونان یافت. او در «تاریخ هنر باستان» (۱۷۶۴ م)، فرایند طبیعی تولد، بلوغ و زوال هنرها را به گونه دیگری مورد بحث قرار داد. به عقیده او هنر کلاسیک یونان و هنر رنسانس ایتالیا از سادگی و بی آلایشی مناسب برای پیشرفت برخوردار بودند، ولی از آنجا که هنرهای کامل شده و پیچیده ادوار بعدی در بطن خود نطفه های تکلف و ظرافت بیش از حد را حمل می کردند، در نظام های سیاسی مستبد (از قبیل پادشاهی لوئی چهاردهم) به تباهی کشانده شدند. بدین سان، وینکلمان نیز پیشرفت هنر را ناشی از نیروها
ی ذاتی و درونی آن دانست، اما تفاوت وی با مورخان پیشین در این بود که کتاب خود را به تاریخ هنر -و نه تاریخ زندگی هنرمندان- تخصیص داد. او پیکره سازی و نقاشی را اصیل ترین تجلی روح یک ملت می شمرد. این بینش بعد از طریق فلسفه تاریخ هگل (تاریخ به مثابه آشکارسازی روح جهانی) استحکام بیشتری یافت و باعث توسعه تاریخ نویسی هنر در کشورهای آلمانی زبان شد (بی سبب نبود که رشته تاریخ هنر نخست در دانشگاه های آلمان و اتریش رسمیت یافت). سده های نوزدهم و بیستم. اوایل سده نوزدهم با ظهور رمانتیکها که هدف هنر را بیان احساس ها و ادراکات فردی هنرمند می دانستند، دیدگاه مورخان نیر تغییر کرد. یاکوب بورکهارت، مورخ سوییسی با نگاهی رمانتیک و بدبینانه به جهان مدرن می نگریست و پسرفت ارزش های فرهنگی و معنوی را در آن می دید. او با تألیف کتاب «تمدن رنسانس در ایتالیا» (۱۸۶۰) از نخستین کسانی بود که هنر را در بافت فرهنگی آن مورد مطالعه قرار داد. وی معتقد بود که انسان رنسانس بر وجود خویش به عنوان «یک فرد معنوی» آگاهی یافته است، حال آنکه پیش از آن دوران، انسان خود را صرفاً عضوی از یک نژاد، قوم، صنف و خانواده می شمرد. در سال هایی که گرایش های ضد رمانتیک
در فرانسه اوج گرفته بود، ایپوُلیت تن، مورخ و منتقد فرانسوی نظریهٔ «تأثیر تعیین کننده عوامل محیطی بر اثر هنری» را طرح کرد. او در کتاب «فلسفه هنر» (۱۸۶۵ م)، به مقایسه تاریخ هنر با گیاه شناسی پرداخت: همان طور که تغییرات دمای فیزیکی ظاهر این یا آن گونهٔ گیاهی را تعیین می کند، نوعی گرمای اخلاقی نیز وجود دارد که تغییرات آن مشخص کنندهٔ ظاهر این یا آن نوع هنر است. تِن فلسفه پوزیتیویسم را به حوزه هنر آورد و با نوشته هایش بر جنبش های رئالیسم و ناتورالیسم بسیار تأثیر گذاشت. اواخر سده نوزدهم، مقارن با سست شدن اعتقاد به ترقی تمدن غربی، نظریه های تازه ای در تاریخ هنر پدید آمدند. مورخان تحت تأثیر جنبش هایی مانند امپرسیونیسم و زیبایی شناسی «دید ناب»، پژوهش های خود را بر پایه تجزیه و تحلیل فرم قرار دادند. آلویس ریگل، مورخ اتریشی دگرگونی سبک در گذر زمان را ناشی از تمایل ذاتی انسان به تغییر دانست. ایده اصلی او در کتاب هایش، از جمله «تاریخ تزیین» (۱۸۹۳ م) این بود که سبک های پذیرفته شده در مکان ها و دوره های مختلف، «اراده معطوف به فرم» را ولو به طرزی ناآشکار منعکس می کنند و بنابراین، بحث ترقی و افول در تاریخ هنر نامربوط و بی معن
است (تأثیر این نظریه را در شماری از مورخان سده بیستم، از جمله کنت کلاژک می توان دید). هاینریش ولفلین سوییسی در نوشته هایش کوشید تبعیت سبک از اصول تکاملی را نشان دهد. در کتاب «هنر کلاسیک» (۱۸۹۹ م) با بررسی نقاشی و پیکره سازی رنسانس ایتالیایی، معیارهایی برای تجزیه و تحلیل سبک ارائه کرد و این معیارها را در «اصول تاریخ هنر» (۱۹۱۵ م) به طور کامل بسط داد. موضوع این کتاب، بررسی تفاوت هنر رنسانس و هنر باروک بر اساس تمهیدات بصری متباین است. مفاهیم متقابل مورد بحث او عبارتند از: خطْ پردازانه / نقاشانه، ترکیب بندی مسطح / رو به درون، فرم بسته / باز، کثرت / وحدت، وضوح / عدم وضوح موضوع کار. این اصطلاحات وُلْفلین بعداً در تجزیه و تحلیل صوری هرگونه نقاشی بازنمودی متداول شد. ریگل، ولفلین و بِرِنسون (مورخ آمریکایی) در بررسی های سبک از علم روانشناسی رایج در سدهٔ نوزدهم بهره گرفتند، اما آنری فوسیون فرانسوی با برداشتی زیست شناسانه از ماهیت تاریخ هنر، جهت تازه ای به رویکرد فرمالیستی داد. او در کتاب «هنر غرب» (۱۹۳۸ م) که تحقیقی دربارهٔ هنر رومانسک و هنر گوتیک بود، بر جنبه های فنی خلاقیت هنری تأکید کرد و اینکه هنرمند چگونه به امکانا
ت و محدودیت های مواد کارش پاسخ می دهد. در دهه های نخست سده بیستم ادعای استقلال «علم هنر» بحث های بسیاری را برانگیخت. مسئله این بود که آیا می توان اثر هنری را خارج از بافت تاریخی آن صرفاً بر مبنای فرم بررسی کرد؟ اَبی واربورگ (مورخ آلمانی) تحلیل صوری وُلفلین از هنر رنسانس را ناکافی دانست و کوشید این هنر را در ارتباط با تاریخ روشنفکری آن زمان توضیح دهد. او چندان نوشته ای از خود به جای نگذاشت، اما مدارک بسیاری را برای پژوهشگران انگلیسی فراهم آورد. امیل مال، مورخ فرانسوی نیز در نوشته هایش بر اهمیت موضوع در آثار هنری تأکید می کرد.
یک زیستگاه فضایی گونه ای از ایستگاه فضایی است که به عنوان یک جایگاه دائمی و نه به عنوان یک گزینه ساده-ایستگاه یا دیگر مراکز تخصصی درنظرگرفته شده است. هیچ زیستگاه فضایی تاکنون ساخته نشده اما بسیاری از مفاهیم طراحی توسط نویسندگان کتاب های علمی تخیلی با درجات مختلفی از واقع گرایی (طراحی مهندسان) شبیه سازی شده اند.
پرواز شمارهٔ ۳۸۷ سبو پسیفیک یک پرواز برنامه ریزی شدهٔ داخلی بود که توسط شرکت هواپیمایی سبو پسیفیک از شهر مانیل، فرودگاه بین المللی نینوی آکوئینو به فرودگاه لومبیا در کاگایان د اورو در میندانائو انجام می شد. در ۲ فوریه ۱۹۹۸ میلادی، یک فروند مک دانل داگلاس دی سی-۹ با عمر ۳۱ سال به دامنهٔ کوه سوماگایا برخورد کرد که باعث کشته شدن همهٔ ۱۰۴ سرنشین این هواپیما شد. پیش زمینه. هواپیما. هواپیمایی که در این سانحه سقوط کرد، یک فروند مک دانل داگلاس دی سی-۹ با شمارهٔ ثبت RP-C1507 بود و در سپتامر ۱۹۶۷ میلادی به ایر کانادا تحویل داده شده بود و در مارس ۱۹۹۷ میلادی توسط سبو پسیفیک خریداری شد. سانحه. خلبانان دستورالعمل های لازمه پیش از پرواز را انجام داده و بر روی باند فرودگاه بین المللی نینوی آکوئینو قرار می گیرند. هواپیما رأس ساعت ۹:۱۶ دقیقهٔ صبح، فرودگاه نینوی آکوئینو را ترک می نماید. پس از گذشت یک ساعت و بیست دقیقه، پرواز شمارهٔ ۳۸۷ در فرودگاه دنیل ز. روموالدز فرود آمده تا بار خود را که شامل لاستیک های زاپاس بوده در این فرودگاه تحویل دهد. ۹ دقیقه بعد این هواپیما مجدداً به پرواز درآمده و به سمت مقصد نهایی خود یعنی فرودگاه لو
مبیا حرکت می کند. هواپیما به ۶۸ کیلومتری فرودگاه لومبیا رسیده و در این لحظه خلبانان پرواز ۳۸۷ با مرکز کنترل ترافیک هوایی تماس گرفته و موقعیت خود را اعلام می کنند. مرکز کنترل ترافیک هوایی دستورالعمل آغاز کاهش ارتفاع جهت فرود در فرودگاه لومبیا را صادر می نماید، لذا هواپیما کاهش ارتفاع خود را آغاز می نماید. پس از گذشت حدود سه دقیقه، ناگهان پرواز شمارهٔ ۳۸۷ از روی صفحهٔ رادار ناپدید می شود. تلاش مأموران کنترل ترافیک هوایی جهت برقراری ارتباط با خلبانان بی فایده بوده و پاسخی را در برندارد. مأموران کنترل ترافیک هوایی به سرعت اعلام شرایط اضطراری نموده و تیم های جستجو و نجات سریعاً وارد عمل می گردند. هواپیما در منطقه ای کوهستانی از صفحه رادار ناپدید شده است و در زمان ناپدید شدن آن، مه و باران شدیدی در آن منطقه وجود داشته است. هوا در آن منطقهٔ کوهستانی به شدت سرد و برف سنگینی تمام منطقه را پوشانده است به طوری که پیدا کردن محل سقوط احتمالی هواپیما توسط تیم های جستجو و نجات را بسیار دشوار نموده است. گفته های ساکنین محلی تمامی احتمالات را به یقین تبدیل می کنند. آن ها ادعا می کنند که در حدود ساعت ۱۱ صبح صدای انفجار مهیبی ر
ا از یکی از کوهستان های اطراف شنیده اند. در نهایت پس از گذشت ۳ روز، تیم های جستجو و نجات محل وقوع سانحه را پیدا می کنند. تمامی سرنشینان این پرواز در این سانحه جان خود را از دست داده اند. هواپیما نیز به دلیل شدت برخورد با کوهی به نام سوماگایا، به طور کامل از بین رفته است. هواپیما به دلایلی نامعلوم چیزی در حدود پانصد متر پایین تر از قلهٔ کوه و دو مایل خارج از مسیر اصلی پرواز که هواپیما باید بر روی آن پرواز می کرده به کوه برخورد کرده است. بقایا و اجساد سرنشینان طی چند روز با سختی فراوان از محل سانحه منتقل می گردند. تیم بررسی سوانح کار خود را جهت پیدا نمودن هرگونه سرنخ احتمالی آغاز می نماید. بازرسان بررسی سوانح بقایای هواپیما را جهت پیدا نمودن هرگونه اثری از وجود حملات تروریستی و انفجار بمب یا موشک مورد بررسی قرار می دهند که پاسخ منفی است. علت. تنها چیزی که ثبت کنندهٔ داده های پرواز نشان می دهد این است که پیش از برخورد هواپیما با کوه، هواپیما از حالت خلبان خودکار خارج شده و به صورت دستی در حال پرواز بوده است. یکی از افرادی که در حال جستجو در میان بقایای هواپیما بوده نقشه ای را که توسط خلبانان در حال استفاده بوده
را می یابد. بازرسان با بررسی این نقشه به نکتهٔ قابل توجهی پی می برند. ارتفاع کوه سوماگایا، کوهی که هواپیما در میانه آن به آن برخورد کرده بود در این نقشه پنج هزار پا بالای سطح آب های آزاد نشان داده شده است درحالی که ارتفاع این کوه در واقع شش هزار پا بالای سطح آب های آزاد است. بازرسان حدس می زنند که به احتمال زیاد این اشتباه موجود در نقشه ای که توسط سازمان هوانوردی فیلیپین چاپ شده است خلبانان را به اشتباه انداخته است. خلبانان به احتمال زیاد تصور کرده اند که نسبت به قله این کوه ارتفاع ایمن دارند در حالی که در حال پرواز به سمت مرکز کوه بوده اند. وجود مه شدید نیز دیدن کوه را برای آن ها غیرممکن ساخته بود. اما بازرسان هیچ دلیل و مدرکی ندارند که علت اصلی وقوع سانحه را به آنان نشان دهد. تیم بررسی سوانح در نهایت به دلیل به دست آوردن حداقل مدارک، خلبانان پرواز را به دلیل کنترل ناصحیح و نادرست هواپیما و عدم آموزش مناسب به عنوان مقصران احتمالی این سانحه معرفی کرد.
کدپن یک جامعه آنلاین برای آزمایش و نمایش تکه کدهای اچ تی ام ال، سی اس اس و جاوااسکریپت است. کدپن به عنوان یک ویرایشگر کد آنلاین و محیط یادگیری متن باز عمل می کند، که در آن توسعه دهندگان می توانند تکه کدهایی به نام «پن» بسازند و آن ها را تست کنند. این شرکت در سال ۲۰۱۲ توسط الکس وزکویز، تیم سبت و کریس کویر تأسیس شد. کارمندان آن در محیطهای غیرمتمرکز و دورکاری کار می کنند و به ندرت با یکدیگر ملاقات می کنند. کدپن یکی از بزرگ ترین جوامع برای طراحان وب و توسعه دهندگان است تا مهارت های کدنویسی خود را به نمایش بگذارند، و دارای حدود ۳۳۰٬۰۰۰ کاربر ثبت نام شده و ۱۶٫۹ میلیون بازدیدکننده در ماه است.
فیلترینگ بوگون به عمل فیلترینگ بوگون ها گفته می شود. در زبان انگلیسی بوگون واژه ای ساختگی از ریشه بوگوس به معنای عنصر جعلی است. بوگون ها نشانی های آی پی جعلی تحت یک شبکه رایانه ای هستند. بوگون ها شامل بسته های آی پی در اینترنت می شوند که حاوی آدرس هایی هستند که توسط سازمان های ثبت آی پی همچون آیانا و ثبت اینترنت منطقه ای تعیین هویت نشدند. به آن دسته از فضاهای تحت شبکه که مشمول نشانی های جعلی هستند، فضای بوگون گفته می شود.
استوانهٔ اونیل یک زیستگاه فضایی است که فیزیکدان آمریکایی جرارد اونیل در سال ۱۹۷۶ در کتاب خود طراحی کرد. اونیل پیشنهاد استعمار فضا را در سده ۲۱ برای به کارگیری مواد استخراجی از ماه و سپس از دیگر سیارک ها را داد.
نقاش باد (به انگلیسی: The Painter of the wind) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره ای است که در سال ۲۰۰۸ با بازی مون گیون یانگ و پارک شین-یانگ بر اساس پرفروشترین رمان تاریخی لی جونگ کی ساخته شده است. شین یون بوک که یک نقاش جوان با استعداد است، خود را به عنوان یک پسر برای جستجوی قاتل پدرش مبدل می کند. او با کیم هونگ دو که یک متخصص نقاش است آشنا می شود و او را به سمت تبدیل شدن به یک هنرمند بزرگ هدایت می کند و دوستی قوی خود را با مربی و شاگرد ایجاد می کند. خلاصه داستان. در سال ۱۷۶۶، کانگ سونگ، نقاش و عضو ارشد داوآسو، آکادمی نقاشی، پس از اینکه به طور مخفیانه توسط پسر شاهزاده پرنسس، که بعدها به شاه جونجو معروف شد، به قتل رسید. کمیته قصر می خواست که یک تصویر پرتره شاهزاده را بکشد. سئو جینگ، یکی دیگر از اعضای Dohwaseo، در حالی که تحقیق در مورد مرگ کانگ سو هانگ، یافت شد. علاوه بر این، همسر سئو جینگ به قتل رسید و دخترش گم شد. ده سال بعد، کیم هنگ د، یکی از اعضای ارشد داوهواسو، شین یون بوک را کشف می کند. دانشجوی جدید Hong-do کشف استعداد بزرگی در یون-بو و تلاش می کند تا از دانش آموزان از توطئه هایی که او را محاصره می کنند، محافظت ک
ند. شاه جونجو همچنین استعداد فوق العاده یون بوک را کشف می کند. کیم هیونگ و شین یون بوک به عنوان چشم شاه به تصویر کشیده شده اند و واقعیت واقعی مردم معمول را نشان می دهند. با این حال، مقامات قصر قدرتمند توافق دارند که از دو نقاش خلاص شوند و به زودی پس از آن از دووهوئوزو خارج می شوند. سپس پادشاه به طور مخفیانه این جفت را سفارش می دهد تا تصویری از پدرش که ده سال پیش توسط کانگ سو-هانن نقاشی شده است را پیدا کند. کیم هیونگ و شین یون بوک در بازیابی پرتره، غلبه بر موانع و تله های خطرناکی که توسط دشمنان ایجاد شده اند، موفق هستند. بازیابی نقاشی نیز به افشای رازهای مرگ Seo Jing، که در واقع پدر شین یون بوک است، را نشان می دهد. در این فرایند، کیم هونگ متوجه می شود که او واقعاً با شین یون بوک دوست است. با این حال، او تلاش می کند تا او را ترک کند، زیرا او می داند که این امر غیرممکن است. اما به تعجب همه، حقیقت آشکار شده است. شین یون بوک در واقع یک زن است. او خود را به عنوان مردی که به دانو سایو، مؤسسه محدود به مردان محدود شده بود، پنهان کرده بود تا حقیقت را در مورد مرگ پدرش کشف کند.
کلیسای ارمنیان () (نام رسمی: کلیسای سنتی قدیس رستاخیز) یک بنای قدیمی مذهبی مربوط به کلیسای حواری ارمنی است، واقع در محله ارمانیتولا در قسمت قدیمی شهر داکا در بنگلادش می باشد. این کلیسا که در سال ۱۷۸۱ میلادی تأسیس شده، گواه وجود جامعه ارمنیان قابل توجهی در این منطقه در قرنهای هفدهم و هجدهم میلادی می باشد. با توجه به اینکه جامعه ارمنیان از داکا کوچ کرده، بناهای مذهبی آن در این شهر کمیاب هستند ولی کلیسا به عنوان یک بنای تاریخی مهم، جزو میراث ملی این کشور دسته بندی شده است. تاریخچه. مهاجرت. تعداد زیادی از ارمنیان به دنبال تسخیر کشورشان توسط پارس ها، راه مهاجرت را در پیش گرفتند. تعداد زیادی از آنها در هند و بطور خاص در منطقه بنگال مستقر شدند. حضور آنها در داکا مربوط به سده هفدهم میلادی است. آنها به سرعت شهرت زیادی به خاطر تبحرشان در کسب و کار بدست می آورند. در داکا تجار ارمنیان در تجارت چرم و پارچه ای که از پنیرک گرفته می شد، شهرت یافتند. موفقیت این تجارت برخی از آنها را متقاعد کرد که در ناحیه بنگال بطور طولانی مدت مستقر شوند. محله ارمنیان شهر داکا ارمانیتولا نام دارد. تأسیس کلیسا. ارمنیان که مناسک مذهبی شان از نو
ع شرقی خاصی بود، کلیسای خود را در سال ۱۷۸۱ میلادی در وسط محله تجاری پردرآمدشان تأسیس کردند. قبرستان ارمنیان پیش از آن در همین محل بود و کلیسا نیز در کنار آن احداث شد. برخی از سنگ قبرهایی که امروز نیز می توان دید قدمت بیشتری از خود کلیسا دارند. یک ارمنی بنام آقامینوس کاتاچیک، زمین متعلق به خودش را اهدا کرد تا روی آن این کلیسا بنا شود. حدود پنجاه سال بعد از احداث این کلیسا، یک برج و یک ساعت در قسمت غربی آن اضافه شد. صدای زنگ این ساعت تا ۴ کیلومتر شنیده می شد و شاخص رسمی ساعت در این منطقه به شمار می آمد. این ساعت در سال ۱۸۸۰ میلادی از کار افتاد و زمین لرزه ای در سال ۱۸۹۷ میلادی باعث فروریختن برج آن شد. ترک بنگلادش. امروز در اوایل سده بیست و یکم تقریباً همه ارمنیان، داکا و بنگلادش را ترک کرده اند و هیچ کشیش ارمنی در این کشور حضور ندارد. گرچه هنوز یک ارمنی رسیدگی به آن را عهده دار است، اما کلیسا به ندرت درهای خود را باز می کند. این کلیسا در فهرست میراث ملی بنگلادش گنجانده شده است. تشریح. نقشه کلیسا به شکل مستطیلی است. دارای چهار در می باشد. دارای ۲۷ پنجره است. محیط داخلی آن به سه بخش تقسیم شده: عبادتگاهی که با نرد
ه بسته شده، یک بخش میانی و محیط دیگری که با پرده برای زنان و کودکان جدا شده است. قبرستان. قبرستان قدیمی که دور کلیسا چیده شده است تبدیل به حیاطی با انبوهی سنگ قبر شده است. ۳۵۰ نفر در آن دفن شده اند و قدیمی ترین سنگ قبر آن مربوط به سال ۱۷۶۲ میلادی، یعنی چند سال قبل از احداث کلیسا می باشد. این قبرستان یادگار جامعه ارمنیان است که سابقاً زندگی پر رونقی در داکا داشته ولی الآن دیگر در آن حضور ندارد.