Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خانه فرشته ()، در ژاپن به نام بوسه فیلمی در ژانر درام به کارگردانی یوکیهیکو تسوتسومی است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به نائوتو تاکناکا، توموکو تاباتا، و شیهوری کانجییا اشاره کرد.
سید محمدعلی ایازی (متولد ۱۳۳۳ خورشیدی) قرآن پژوه معاصر، مجتهد شیعه و استادیار دانشکدهٔ حقوق، الهیات و علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران است. در سال ۱۳۷۷ در ششمین دوره خادمان نشر قرآن کریم، به دلیل تلاش در گسترش پژوهش های قرآنی و تألیفات بسیار در حوزهٔ قرآن پژوهی وی به نام خادم قرآن برگزیده شد و مورد تقدیر قرار گرفت. وی عضو شورای مرکزی مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم است. تحصیلات. ایازی تحصیلات حوزوی خود را از سال ۱۳۴۷ از حوزهٔ علمیهٔ مشهد آغاز کرد و پس از گذراندن دروس سطح وارد حوزهٔ علمیهٔ قم شد. وی از درس استادانی چون محقق داماد، فاضل، ستوده، صلواتی و سلطانی بهره گرفت و در درس خارج فقه و اصول حسین وحید خراسانی، سیدموسی شبیری زنجانی، محمدفاضل لنکرانی، حسینعلی منتظری و جواد تبریزی حاضر شد. فلسفه و عرفان را از حسن حسن زادهٔ آملی، عبدالله جوادی آملی و سید جلال الدین آشتیانی فراگرفت. همچنین از درس تفسیر خزعلی بهره گرفت و در درس فلسفه جامعه و تاریخ از دیدگاه قرآن مرتضی مطهری شرکت داشت و در کارهای تحقیقاتی با این وی در سال ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۷ همکاری داشت. کتاب ها. عمده نگارش ها و فعالیت های پژوهش
ی سید محمد علی ایازی در حوزه علوم قرآن و تفسیر است. مقالات زیادی از وی در نشریات علمی به چاپ رسید است. برخی از کتاب هایی که تا کنون از سید محمدعلی ایازی منتشر شده است عبارت اند از:
اوگون نو هیبی، روزهای طلایی نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و شانزدهمین سری از فیلم های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه توسط ان اچ کی در سال ۱۹۷۸ میلادی ساخته شده است. این مجموعه از رمان سابورو شیرویاما به همین نام اساس گرفته است. در این مجموعه نقش تویوتومی هیده یوشی توسط کن اوگاتا و نقش اودا نوبوناگا توسط کوجی تاکاهاشی و نقش توکوگاوا ایه یاسو توسط کیوشی کوداما ایفا شده است. داستان فیلم به زندگی یک شخصیت تاریخی به نام روسون سوکه زائه مون می پردازد.
یادبودِ بتهوون-هایدن-موتزارت بنای یادبودی در آلمان، شهر برلین، پارکِ «تیرگارتِن» (به آلمانی: Tiergarten)، که در سال ۱۹۰۴ برای گرامی داشتِ لودویگ فان بتهوون، یوزف هایدن، و ولفگانگ آمادئوس موتسارت، سه آهنگساز بزرگ آلمانی و اتریشی، توسط رودلف و ولفگانگ زیمِرینگ ساخته شد. یادبود ۱۰ متر ارتفاع دارد. بدنهٔ بنا از سنگ مرمر یونانی ساخته شده و در هریک از سه پهلوی آن، نیم تنهٔ یکی از آهنگسازان قرار گرفته است. بر بالای یادبودِ گنبدی شکل، یک قطعهٔ یک تکهٔ فلزی شامل سه فرشتهٔ کروبی از جنس مفرغ و مس گالوانیزه با روکش طلاییِ پلاستیکی تعبیه شده که بر سرشان یک تاج گل برگ بو قرار دارد. این بنا به دستور ویلهلم دوم، آخرین امپراتور آلمان و پادشان پروس، ساخته شد. این بنای تاریخی در طول جنگ جهانی دوم خسارت های قابل ملاحظه ای دید و نهایتاً، پس از دو سال صرفِ وقت برای ترمیم، در سال ۲۰۰۷ به طور کامل بازسازی شد.
تینوش نظم جو (زادهٔ ۲۱ اسفند ۱۳۵۳) کارگردان و نویسنده تئاتر و سینما، مترجم، بازیگر و ناشر ایرانی-فرانسوی است. او با تأسیس و مدیریت نشر ناکجا در پاریس از پیشگامان نشر الکترونیک فارسی زبان است. زندگی. تینوش نظم جو در سال ۱۳۵۳ در تهران به دنیا آمد. تا سن یازده سالگی و کلاس پنجم دبستان در تهران (مدرسه جهان کودک و سپس فردوس برین) درس خواند و سپس به فرانسه مهاجرت کرد و در شهر پاریس ادامهٔ تحصیل داد. فعالیت در فرانسه. نخستین تجربیات تئاتری او از کلاس سوم دبستان در ایران آغاز شد و در فرانسه در مدرسهٔ کلود مونه با سرپرستی امانوئل دومارسی (کارگردان تئاتر فرانسوی و مدیر تئاتر شهر پاریس) و اجرای نمایشنامهٔ کرگدن اوژن یونسکو (در نقش ژان) ادامه پیدا کرد. در ۱۷سالگی گروه تئاتری خود را به نام اوتوپیا در فرانسه تأسیس کرد و نمایشنامه هایی از ژان تاردیو، ساشا گیتری، هارولد پینتر و آنتون چخوف را به زبان فرانسوی کارگردانی کرد و پیش از بازگشتش به ایران چهار فیلم کوتاه در فرانسه ساخت. سال ۱۹۹۵ میلادی در پاریس با محسن یلفانی آشنا شد و اولین ترجمه هایش را از زبان فارسی به زبان فرانسوی با مجموعه آثار نمایشی این نمایشنامه نویس ایرانی (
قوی تر از شب، انتظار سحر، در یک خانواده ایرانی و مهمان چند روزه) آغاز کرد. در سال ۱۹۹۸ ماهنامهٔ تئاتری اوتوپیا را در پاریس تأسیس کرد و تا تابستان سال ۲۰۰۰ که به ایران بازگشت، مدیر این ماهنامهٔ تخصصی تئاتر بود. بازگشت به ایران. داستان خرس های پاندا به روایت یک ساکسیفونیست که دوست دختری در فرانکفورت دارد. تینوش نظم جو نخست با ترجمهٔ فیلمنامهٔ بهرام بیضایی، ایستگاه سلجوق به فرانسوی، برای کارگردان فرانسوی تونی گتلیف، و سپس انتشار آثاری از ساموئل بکت و ژان تاردیو به فارسی در نشر تجربه در سال ۱۳۷۹ وارد صحنهٔ ادبیات نمایشی ایران شد. اما شهرت او در ایران در سال ۱۳۸۰ با ترجمه و اجرای نمایشنامهٔ داستان خرس های پاندا به روایت یک ساکسیفونیست که دوست دختری در فرانکفورت دارد، اثر ماتئی ویسنی یک، در تئاتر شهر تهران شکل گرفت. او سپس به معرفی دیگر آثار این نمایشنامه نویس رومانیایی-فرانسوی پرداخت و در سال ۱۳۸۱ تماشاچی محکوم به اعدام را روی صحنه برد که پیش از اجرا در جشنوارهٔ فجر توقیف شد. در همان سال نمایشنامهٔ کسی می آید اثر یون فوسه را در تئاتر شهر فضاسازی کرد و نمایشنامهٔ لاموزیکا دومین اثر مارگریت دوراس را برای نخستین بار
در ایران با بازیگر فرانسوی فرانسوآ کلاویه و مهشاد مخبری روخوانی کرد. مجموعهٔ دورتادور دنیا. پس از توقیف نمایشنامه تماشاچی محکوم به اعدام تینوش نظم جو چند سالی را فقط صرف ترجمهٔ نمایشنامه کرد و مجموعهٔ دورتادور دنیا نمایشنامه را در سال ۱۳۸۴ با مهدی نوید در نشر نی تأسیس کرد. در این سال ها نمایشنامه هایی از مارگریت دوراس، ژان-لوک لاگارس، هارولد پینتر، اریک امانوئل اشمیت، برنار ماری کلتس در این مجموعه ترجمه و منتشر کرد. تریلوژی پیکر زن. در سال ۱۳۸۴ تینوش نظم جو به صحنهٔ تئاتر بازگشت و نمایشنامهٔ پیکر زن چون میدان نبرد در جنگ بوسنی اثر ماتئی ویسنی یک را با بازی مهشاد مخبری و فریبا کامران کارگردانی کرد. این نمایش نیز پس از اجرای جشنوارهٔ فجر توقیف شد. سال بعد، پس از ترجمه و فضاسازی "در خانه ام ایستاده بودم و منتظر بودم باران بیاید" اثر ژان-لوک لاگارس این نمایشنامه را در بخش تجربی جشنوارهٔ فجر با بازیگر فرانسوی والری لانگ روی صحنه برد. سومین بخش این تریلوژی زن را تینوش نظم جو در سال ۲۰۱۰ در فرانسه به نام صدای زن/صدای خون روی صحنه برد. مستند. تینوش نظم جو در ساخت دو فیلم مستند تلویزیونی، یکی دربارهٔ اعتیاد به هروئین
و ترک اعتیاد (کلینیک آزادی) و دیگری دربارهٔ مسلمانان فرانسه (زیر پوست شهر)، شرکت می کند. سال ۱۳۸۵ فیلم کوتاه در آخرین تحلیل را بر اساس نمایشنامهٔ محسن یلفانی با بازی حسن معجونی و شبنم طلوعی کارگردانی کرد. همان سال مستند شاه صنم و زیبا صنم را ساخت که داستان روبرویی دو فرهنگ ایران و فرانسه است و به مشکلات سانسور در ایران می پردازد. سال ۱۳۸۸ تینوش نظم جو برای اکران این دو فیلم در مدرسه نورمال سوپریور پاریس به فرانسه برگشت. بازگشت به فرانسه پس از سال ۸۸. تینوش نظم جو پس از سال ۸۸ و گسترش سانسور در ایران، دوباره در فرانسه مستقر شد و نخست نمایش صدای زن/صدای خون را به زبان فرانسوی روی صحنه برد. این نمایش که سومین بخش تریلوژی زن بود که در ایران آغاز شده بود، این بار از سه نمایشنامهٔ کوتاه سه نمایشنامه نویس مرد ایرانی تشکیل شده بود (محسن یلفانی، محمد رضایی راد و محمد چرمشیر) همراه با اشعار روجا چمنکار و توسط سه بازیگر زن ایرانی (زهرا امیرابراهیمی، بهاران بنی احمدی و گلناز برومندی) و یک بازیگر مرد ایرانی (امید هاشمی) به زبان فرانسوی اجرا شد. نمایش سرگذشت سه زن ایرانی است در سه زمان از تاریخ ایران: یکی یک زن در ابتدای ق
رن، دومی یکی از قربانیان کشتارهای سال های ۶۰ و سومی آخرین لحظات ندا آقا سلطان، پیش از این که یک موجود توییتری بشود. او پس از این اجرا دو نمایشنامهٔ دیگر را به زبان فرانسوی فضاسازی کرد: برداشتی از داستان ویران ابوتراب خسروی در شهر بلژیک سال ۲۰۱۴ با بازی گلناز برومندی و تک سلولی های جلال تهرانی در شهر پاریس با بازی آرش نعیمیان، یگانه بلوچی و خودش. پرسه. در سال ۲۰۱۲ تینوش نظم جو برنامهٔ تلویزیونی پرسه را در پاریس کارگردانی کرد. این برنامه که در ۱۲ قسمت ساخته شد و در شبکهٔ تلویزیونی منوتو برای اولین بار پخش شد دیدارهایی با هنرمندان و نویسندگان در پاریس بود که از نمای دیدگاه کارگردان فیلمبرداری می شد و هدفش ساختارشکنی و گفتگوی بی پرده و بدون تابو دربارهٔ مسائل هنری و اجتماعی ایران بود. نشر ناکجا. پس از چندین سال تحقیق دربارهٔ نشر الکترونیک، سرانجام در سال ۲۰۱۲ تینوش نظم جو نشر ناکجا را در پاریس تأسیس کرد و مدیریت آن را تا امروز به عهده گرفته است. سال ۲۰۱۵ کتابفروشی ناکجا در پاریس افتتاح شد که تنها کتابفروشی تخصصی دربارهٔ ایران به زبان فارسی و فرانسه است. از آغاز سال ۲۰۱۸ نیز نشر ناکجا بخش فرانسوی انتشاراتش را به ر
اه انداخت و آثار ادبی فارسی زبان را به فرانسه منتشر می کند. منابع. __نمایه__ __بخش جدید__
سالویوس یولیانوس قانون دان رومی بود که در زمان هادریان (امپراتوری اش از ۱۱۷ تا ۱۳۸) برآمد. یولیانوس مؤلف یک مجموعهٴ قوانین قضایی موسوم به تصنیف جامع می باشد. این قوانین در ۱۳۱ میلادی به تصویب سنا رسیده بود. مهم ترین اثر او موسوم به منتخبات است که در ۹۰ کتاب بوده است.
تنچی جین () نام یک مجموعه تلویزیونی تاریخی و چهل و هشتمین سری از فیلم های مجموعه تلویزیونی تایگا است. این مجموعه توسط ان اچ کی در سال ۲۰۰۹ میلادی ساخته شده است. داستان فیلم بر اساس رویدادهای پیرامون زندگی یک سامورائی در قرن شانزدهم به نام نااوئه کانه تسوگو ساخته شده که نقش وی را ساتوشی تسومابوکی ایفا می کند و نقش اوئه سوگی کاگه کاتسو نیز توسط کازوکی کیتامورا ایفا می شود.
بادام طاووسی که با نام های دیگری چون بادام بی برگ و وامچک نیز شناخته می شود گونه ای از سرده بادام است.
بادام تفتانی، بادام بلوچستانی نام مترادف گونه ای از سرده بادام است.
بِلْشاصَر، بلشصر/بلتشصربلطشصر ( ، یونانی: Βαλτάζαρ, "Baltázar", از اکدی: 𒂗𒈗𒋀, "Belsharruzur", "عیناً از Bēl-šarra-uṣur", به معنای «بلِ شاه ْبان») کوچکترین پسر نبونعید، واپسین پادشاه شاهنشاهی نو-بابلی بود و در زمان نبود پدرش بر شهر شاهی می نمود؛ هرچند هرگز عناوین شاهی را نپذیرفت. او بسیاری را کشت و منجر به فروپاشی بابل و شکست آن بدست ایرانیان در سال ۵۳۹ پ.م شد. بلشاصر بعنوان شخصیت اصلی در کتاب دانیال تحت عنوان مهمانی بلشاصر ظاهر می شود. در میانه مهمانی بزرگ، شاه دستی که بر دیوار می نویسد را می بیند که این واژگان را دربردارد: «مِنِ، مِنِ، تِکِل، اُفَرْسین» که تفسیر این واژگان در کتاب دانیال، اشاره به فروپاشی و سقوط بابل و دادگری خداوند است. ترجمه این عبارت رمزآلود بدین شرح است: «خداوند روزهای بلشاصر را شمرد، او سنجید و یافت خواهان شهرش (=کشورش) را پس به پارسیان و مادیان پیشکشش کرد.»
مجموعه ورزشی ایستورا گلورا بونگ کارنو () یک سالن ورزشی در شهر جاکارتا، اندونزی است. این مجموعه ورزشی که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شده دارای ۷٬۱۱۰ نفر ظرفیت می باشد.
طغرل بیک ابوطالب محمد بن میکائیل (۳۸۵ ه .ق / ۹۹۳ م – ۲ رمضان ۴۵۵ ه .ق / ۴ سپتامبر ۱۰۶۳ م) پایه گذار امپراتوری سلجوقی بود که از ۴۲۹ تا ۴۵۵ ه .ق بر قلمرویی مشتمل بر ماوراءالنهر، خراسان بزرگ، فلات ایران و سرزمین های همجوار همچون قفقاز جنوبی، عراق، بخشی از آناتولی و نیز قسمتی از ارمنستان بزرگ حکومت کرد. سلجوقیان تحت سلطنت او، با ایجاد تسلط سیاسی بر خلافت عباسی در بغداد، رهبری جهان اسلام را به دست گرفتند. سلجوقیان پس از مرگ رهبران خود یعنی اسرائیل و میکائیل، به فرمان طغرل درآمدند و تحت رهبری او و برادرش چغری بیک به گسترش قلمروی خود پرداختند. طغرل در سال ۴۲۹ ه .ق (۱۰۳۷ م) از سوی بزرگان سلجوقی به عنوان سلطان برگزیده شد و به نام او خطبه خوانده شد. پس از مرگ محمود غزنوی و قدرت گیری سلطان مسعود، سلجوقیان به رهبری طغرل، در چند مرحله با غزنویان جنگیدند که سرانجام با پیروزی سلجوقیان در نبرد دندانقان در سال ۴۳۱ ه .ق، طومار غزنویان در خراسان بزرگ و نواحی اطرافش پیچیده شد و سلجوقیان به عنوان قدرتی جدید وارد فلات ایران شدند. در این میان، طغرل با استقرار در نیشابور به عنوان پایتخت، مشغول به گسترش سرزمین خود به کمک برادر و خویش
انش شد و سلسلهٔ سلجوقیان را پایه گذاری کرد. طغرل پس از نبرد دندانقان، با همراهی با سران سلجوقی در ارسال نامه ای به نزد القائم بامرالله، خلیفهٔ عباسی، و درخواست منشور حکومت و دریافت پاسخ مساعد خلیفه، آغازگر رابطه ای مهم میان دو حکومت شد. او در فاصله سال های ۴۴۶–۴۳۲ ه .ق، با توسل بر لشکرکشی و اعمال زور و یاری ابراهیم ینال، مناطق وسیعی از سرزمین ایران شامل عراق عجم و جبال را تصرف کرد و به حکومت آل بویه در این سرزمین پایان داد. او در پی فتح ری و بازسازی آن، این شهر را پایتخت خویش قرار داد؛ اما پس از تسخیر اصفهان در سال ۴۴۳ ه .ق، اصفهان را به پایتختی خویش برگزید. سپس او با حمله به آذربایجان، این سرزمین را تحت فرمان خود درآورد و در ادامه، با لشکرکشی به ارمنستان بیزانس و سرزمین های روم شرقی، قلمروی سلجوقیان را گسترش داد. طغرل در سال ۴۴۷ ه .ق، با قبول دعوت خلیفه عباسی برای سفر به بغداد، صفحهٔ جدیدی را در روابط سلجوقیان و عباسیان گشود و با سلسله اقداماتش در آنجا، جایگاهی بلندی را به دست آورد. وی در بین سال های ۴۵۱–۴۴۷ ه .ق، با به بند کشیدن ملک رحیم بویه ای، حکومت آل بویه در عراق عرب را برانداخت و خطبه به نامش در آن من
اطق خوانده شد؛ سپس او به بازسازی بغداد پرداخت و با ازدواج دختر چغری بیک با خلیفه، روابط حکومتش را با خلافت عباسی مستحکم کرد. سپس ناحیه جزیره را نیز تصرف نمود. او طغیان دوبارهٔ برادرش ابراهیم ینال را با شکست و کشتنش در نبرد، درهم کوبید. سپس به جنگ ارسلان بساسیری، امیر حامی خلافت فاطمیان، رفت و وی را نیز سرکوب نمود. طغرل در فاصله سال های ۴۵۵–۴۵۲ ه .ق، با وجود مخالفت خلیفه، با دختر خلیفه ازدواج کرد که البته با اتفاقات و مشکلات فراوانی انجام شد و سرانجام طغرل در سال ۴۵۵ ه .ق بدون جانشین درگذشت و سرزمین پهناوری را برای آیندگان بر جای گذاشت. طغرل را شخصیتی مذهبی معرفی کرده اند که بناهای متعددی، از جمله، مسجد و مدرسه ساخت و با تعصبی که در مذهب حنفی داشت، به همراه وزیرش عمیدالملک کندری، عرصه را بر دیگر مذاهب اسلامی تنگ کرد. برخی منابع، او را دارای شخصیتی عادل و بیزار از خون ریزی معرفی نموده اند؛ هر چند در برخی منابع دیگر نیز به رفتارهای ظالمانه و ناشایست او و سپاهیانش اشاره شده است. یکی از عوامل موفقیت طغرل، شخصیت عمیدالملک کندری بود که با ارائهٔ راهنمایی و ایده های ایرانشهری خویش، سهم فراوانی در پیشرفت طغرل داشت. می
راث طغرل، ایدهٔ حکومتی اوست که از ترکیب نظام سیاسی ترکان با نظام ایران شهری و کسب مشروعیت مذهبی از سوی خلافت عباسی پدید آمده بود و با معرفی یک تن به عنوان قدرت مطلق و برتر، باعث پدیدار شدن مقام سلطان در قالبی جدید، با اختیار و اقتدار فوق العاده ای بود که حتی بر قدرت دنیوی خلیفه سایه انداخته، و تنها زعامت روحانی او را به رسمیت می شناخت. تأثیر این اقدام طغرل در تصمیم گیری ها و درخواست های مرتبط با خلیفه قابل مشاهده است که خلیفه را به دلیل محدودیت قدرت، و وابستگی اش به طغرل، به قبول تمام خواسته های وی مجاب می کرد و حتی قدرت مخالفتش را سلب می نمود که این امر را می توان به علت وجود دیوانیان و وزیر ایرانی در دستگاه حکومتی طغرل دانست. پیشینهٔ نیاکان طغرل. تاریخ سیاسی و نظامی ترکان سلجوقی با ورود سَلجُک (سلجوق) به درگیری های سیاسی و نظامی در سرزمین های واقع در شمال شرق دریای خزر و شمال ماوراءالنهر در نیمهٔ دوم سدهٔ چهارم ه .ق آغاز شد. پس از سلجوق، پسرانش اسرائیل، موسی یبغو و میکائیل به همراه فرزندان میکائیل که طغرل بیک و چغری بیک بودند، وارد چرخهٔ نزاع ها و درگیری هایی که در ماوراءالنهر و خوارزم در جریان بود شدند و د
ر خدمت کسانی مانند سامانیان که به آنان اطمینان برخورداری از مراتع برای احشام شان را می دادند، درمی آمدند و حتی در برابر دیگر ترکان پایداری می کردند. در اواخر دورهٔ سامانیان وقایعی روی داد و عده ای از ترکان برای جنگ با دیگر ترکان، در ابتدا به امیر سامانی یاری رسانده و دشمنانش را شکست دادند، اما در ادامهٔ راه به سامانیان خیانت کرده و از آنان روی گردانیدند؛ بحث هایی پیرامون نقش خاندان سلجوق و دیگر ترکان در این زمینه شکل گرفته که در بعضی انگشت اتهام به سمت سلجوقیان دراز شده و در برخی دیگر، آنان را تبرئه کرده اند. پس از گذر از دورهٔ سامانیان، سلجوقیان به اطاعت از قراخانیان روی آوردند و در خدمت آنان درآمدند و به زندگی کوچ نشینی خود ادامه داده و قدرت خود را افزایش دادند. آل سلجوق با شخصی از قراخانیان به نام علی تگین همکاری کردند و او را در تصرف بخارا در سال ۴۱۱ ه .ق، یاری رساندند و سپس یکی از بزرگان سلجوقیان به وصلت با دختر علی تگین اقدام نمود که به دریافت جایگاهی ممتاز در حکومت علی تگین منجر شد. از سمت دیگر، محمود غزنوی با بهره گیری از اغتشاشاتی که در قلمرو قراخانیان در جریان بود، به این بهانه که ستم دیدگان را از ظ
لم علی تگین رهایی بخشد و در حقیقت آرزوی خویش را محقق کند و در آن سوی جیحون حضور یابد و علی تگین را که بر بخارا و سمرقند تسلط داشت سرکوب کند، به آن ناحیه لشکرکشی نمود. با ورود او به ماوراءالنهر، علی تگین به بیابان ها گریخت و متحدش اسرائیل بن سلجوق نیز پنهان شد. بر اساس روایات مختلف، اسرائیل با اطلاع سلطان محمود غزنوی از مخفیگاهش دستگیر شد و به سوی غزنین و سپس به سمت هند فرستاده شد و تا پایان عمر در آنجا بود. اما بنا بر دیگر روایات موجود، محمود یکی از برادران را برای حضور در بارگاهش دعوت نمود که اسرائیل به علت تقدم و ارشد بودن، به این دعوت رفت و در آغاز نیز محمود با او به گرمی و مهربانی و با احترام برخورد نمود و لشکریان فراوانش را نیز بازگرداند؛ اما با اطلاع بر قدرت روزافزون سلجوقیان و تعداد پرشمار آنان، او را که رهبر سلجوقیان بود، به همراه یارانش دستگیر نمود و در قلعه ای در هند جای داد؛ و اسرائیل در همان جا جان سپرد. محمود برای جلوگیری از شورش و قیام سلجوقیان، به آنان اطمینان داد که این واقعه تصادفی و موقتی است و به زودی رفع می شود. خاندان سلجوقی نیز در ابتدا قصد خروج بر علیه محمود را داشتند، اما به واسطهٔ پیا
م او و همچنین قدرت و هیبت محمود غزنوی از این کار منصرف شدند. ورود سلجوقیان به خراسان و تصاحب قدرت. ترکان سلجوقی از سلطان محمود غزنوی درخواست نمودند تا به آنان اجازه دهد که در خراسان ساکن شوند، و از امکانات محیطی آن بهره ببرند؛ زیرا در مکانی که حضور داشتند، از تنگی چراگاه و ستم امیران وابسته به حکومت های مختلف در عذاب بودند. محمود نیز به واسطهٔ لشکر قدرتمند خویش، غرور خود و با تصور منهدم شدن قدرت سلاجقه با مرگ رهبرشان، نصایح و مشورت های اطرافیانش را نادیده گرفت و به ترکمانان اجازهٔ حضور در خراسان را ابلاغ نمود. آنان به واسطهٔ این اجازه از رودخانهٔ جیحون عبور نمودند و در بیابان سرخس، فراوه و باورد سکونت گزیدند. روایتی نیز اقامت آنان میان نسا و ابیورد را مطرح می کند. یکی از مخالفان سرسختِ این تصمیمِ محمود، ارسلان جاذب امیر طوس بود که به مخالفت علنی با این تصمیم پرداخت، اما محمود به هشدارهای او وقعی ننهاد و او را «سختگیر» خواند. عده ای نیز نیروی قابل اتکای ترکمانان و درآمد حاصل از حضورشان در خراسان را از دلایل موافقت سلطان محمود با این امر بیان می دارند. بدین ترتیب ترکمانان در خراسان اسکان یافتند و از چراگاه های
گسترده و نعمت های فراوان آن بهره جستند. اما پس از مدتی اقدام به چپاول و طغیان کردند. مردم از آنان به سلطان محمود شکایت بردند و سلطان نیز به ارسلان جاذب فرمان سرکوب آنان را داد؛ اما او نتوانست بر اوضاع مسلط شود در نتیجه سلطان در نامه ای دیگر او را سرزنش نمود. اما ارسلان خواستار حضور سلطان محمود در آنجا جهت سرکوب ترکمانان شد و محمود نیز با آزردگی و خشم فراوان در سال ۴۱۹ ه .ق به سمت طوس حرکت کرد. سلطان پس از دیدار با ارسلان در جریان مشکلات و وقایع قرار گرفت و نیرویی فراوان را در اختیار ارسلان قرار داد تا سلجوقیان را سرکوب نماید و ارسلان نیز در نبردی در نزدیکی رباط فراوه، آنان را شکست داد. در جریان این شکست عده ای از آنان کشته و عده ای اسیر شدند و بقیه نیز به سوی بلخان و دهستان (در جنوب و غرب خوارزم) گریختند. با وجود این شکستِ سخت، ترکمانان کاملاً از میان نرفتند و در انتظار نشستند، تا بار دیگر به سرزمین های گذشته بازگردند. پس از مرگ سلطان محمود، سلجوقیان امیدوار شدند که به خراسان بازگردند و در این راه با نامه نگاری هایی به سلطان مسعود و قبول تعهداتی، وارد آن سرزمین ها شدند. آنان پس از مدتی اقدامات خود را از سر گر
فتند و به تاخت و تاز و غارت در خراسان پرداختند. یکی از مواردی که موجب پیشرفت کار آنان شد، عدم توجه کافی سلطان مسعود به خطر واقعی آنان و تمرکزِ او بر روی هند بود که در پایان موجب شکست سنگین مسعود و مرگ او شد. ترکان سلجوقی در چندین جنگ در ایالات مختلف به رویارویی با مسعود پرداختند و هر بار موجب هزیمت او یا عاملانش شدند. آغاز کار طغرل و درگیری با مسعود غزنوی. نخستین ردپای طغرل در تاریخ سیاسی سلجوقیان را می توان در نگارش نامه ای از طغرل به همراه یبغو و داوود، به ابوافضل سوری دانست، که در آن با تقاضای میانجیگری بین آنان و سلطان مسعود و شرح وضعیت ناگوار خود، ولایت نسا و فراوه را در ازای ارسال یکی از سران خود به عنوان گروگان، از مسعود غزنوی درخواست نمودند. آنان همچنین متعهد شدند که جلوی تاخت و تاز ترکمانان عراقی و خوارزمی را گرفته و از سربرآوردن شورشیان در بلخان کوه، دهستان، اطراف خوارزم و جیحون جلوگیری نمایند. پس از انجام این نامه نگاری و مجموعه حوادث و جنگی که در واکنش مسعود به درخواست سلجوقیان به سال ۴۲۶ ه .ق/۱۰۳۴ م در نزدیکی نسا رخ داد، این شهر به نام طغرل قرار گرفت. عده ای نیز این سال را مصادف با فتح نیشابور و
سرخس توسط طغرل و چغری می دانند. در سال ۴۲۹ ه .ق/۱۰۳۷ م، نبرد دیگری میان قوای سلجوقی و غزنوی در نزدیکی سرخس رخ داد که به شکست سخت غزنویان، برتری نظامی سلجوقیان در خراسان و انحطاط لشکر غزنوی در برابر آنان منجر شد. طی سال های ۴۲۸ و ۴۲۹ ه .ق سلجوقیان بر تمام خراسان بزرگ جز بلخ تسلط یافتند. پس از تسلط بر خراسان، سلجوقیان در سال ۴۲۹ ه .ق/۱۰۳۷ م طغرل را به ریاست خویش برگزیدند و به نام او به عنوان نخستین سلطان سلجوقی خطبه خوانده شد. ابراهیم ینال، برادر ناتنی طغرل، نیشابور را با انجام رایزنی هایی و به وسیلهٔ دویست سوار فتح کرد و در نخستین جمعهٔ پس از ورود به نیشابور، در مسجد جامع به نام طغرل خطبه خواند. مدتی بعد نیز طغرل در میان استقبال بزرگان نیشابور وارد آن شهر شد و پس از اقامت در باغ شادیاخ، بر تخت سلطنت مسعود غزنوی تکیه زد. برخی نیز تاریخ این حوادث را مصادف با سال ۲۹–۱۰۲۸ م می دانند. لازم است ذکر شود که چغری بیک پس از فتح نیشابور قصد غارت آن را داشت، اما طغرل با استناد بر درخواست خلیفه از سلجوقیان مبنی بر عدم کشتار و غارت آن شهر و با اتکا به مقام ارشد خویش در میان سلجوقیان، با پرداخت چهل هزار دینار به چغری بیک، رض
ایت وی را در جهت چشم پوشی از نیتش جلب کرد. پس از وقوع دو جنگ — که هر کدام از طرفین درگیر، توانستند در یکی از آن ها پیروز شوند — مسعود با تجهیز و آماده سازی نیروهای خود در هرات در سال ۴۳۱ ه .ق به منظور مقابله با ترکمانان، این شهر را ترک گفته و در تعقیب طغرل به نواحی طوس، باورد و نسا رفت، اما طغرل موفق به فرار شد. سلطان مسعود زمستان سال ۴۳۱ ه .ق را در نیشابور سپری کرد و سپس در جهت دستیابی به طغرل از آن شهر خارج شد. شدیدترین و مهم ترین نبرد طرفین در دندانقان و در سال ۴۳۱ ه .ق صورت گرفت که در طی آن لشکر غزنوی به علل مختلف از جمله غرور مسعود و بی توجهی به مشورت اطرافیان، برکنار نمودن خدمتگزاران وفادار، پیوستن عده ای از سپاهیان به سلجوقیان و ترغیب دیگر سپاهیان به فرار توسط آنان و علل متعدد دیگر، شکست سختی را متحمل شد و با این شکست کار غزنویان در برابر سلجوقیان به پایان رسید و سلطان مسعود نیز مدتی پس از این واقعه، کشته شد. پس از پیروزی در دندانقان، طغرل به همراه دیگر سران سلجوقی همچون چغری بیک، موسی یبغو و دیگران، با ارسال نامه ای به خلیفهٔ عباسی، القائم بامرلله، با بیان سابقهٔ خدمات خویش و همچنین ذکر مشکلات و احوال
ی که توسط سلطان محمود بر آنان گذشت و بدگویی از سلطان مسعود و همچنین ذکر پیروزی بزرگ خود در برابر سلطان مسعود، منشور سلطنت را از درگاه خلیفه — که دارای قدرت معنوی زیادی بود — درخواست کردند. آغاز سلطنت طغرل و تأسیس سلجوقیان. سلجوقیان پس از قدرت گیری و آغاز حکومت خود در ایران، تحت تأثیر فرهنگ سیاسی ایران، سیاستی مبنی بر اقتدار حکومت مرکزی و جانشینی فرزند ارشدِ سلطانِ متوفی را برخلاف سنت و عرف ترکان، دنبال کردند که در آینده موجب رویارویی و نزاع بزرگان این خاندان با یکدیگر شد و پیامدهای ناخوشایندی را به همراه داشت. بر اساس سیستم نخستین امپراتوری ترکان، قلمرو و سرزمین های امپراتوری، تحت سلطهٔ دو عضو ارشد خاندان حکومتی، با عنوان های خاقان و یبغو قرار گرفت، و بر همین اساس، طغرل بیک و چغری بیک داوود، نقش رهبری و هدایت کنندهٔ اصلی را بر عهده گرفتند و نام هردو به صورت هم زمان در خطبه ها ذکر شد و بر سکه ها نقش بست. یکی از آنان در نیشابور و دیگری در مرو اسکان داشت. پس از پایان نبرد دندانقان، بزرگان سلجوقی سلطنت طغرل را به رسمیت شناختند و بر اساس سیستم سیاسی ترکان، طغرل مقام خاقان را به چنگ آورد و چغری نیز تحت عنوان یبغو،
با وجود اختیار در حوزهٔ قدرت خویش، سروری و حاکمیت سلطان طغرل را قبول کرده و به اطاعت از او گردن نهاد. برخی نیز موقعیت آنان را یکسان می دانند. سلجوقیان پس از ورود به ایران، بر اساس سنت خویش مناطق مفتوحه را به عنوان اقامتگاه های بزرگ، میان بزرگان خویش و فرمانبران شان تقسیم نمودند که پس از تعیین حوزهٔ قدرت هرکدام از بزرگان، افراد به جایگاه های خویش گسیل شدند. بر همین اساس هریک از سران سلجوقی و برادران و برادرزادگان، نواحی تحت سلطهٔ خود را دریافت کردند و طغرل در این میان، مالک عراق عجم (مرکز ایران) شد. ورود ترکمانان به ایران را تنها منحصر به فتوحات، غارت و کسب ثروت نمی دانند بلکه معتقدند که آنان برای اقامت دائمی به ایران و سرزمین های حاصلخیز آن قدم گذاشتند و پس از آن نیز با آشنایی با اوضاع سیاسی، نظامی و اجتماعی حاکم بر ایران زمین، محدودهٔ آمال خویش را از خراسان فراتر برده و سرزمین های ورای مرزهای ایران را در نظر گرفتند. یکی از برهان هایی که برای این سخن بیان می دارند، برگزیدن لقب سلطان معظم توسط طغرل برای خود است، که نشان از اهداف بلندپروازانهٔ او و تفکراتی داشت که پیاده سازی تدریجی آنان را در نظر می پروراند. طغ
رل که سرزمین های مختلف را بین اعضای خاندان خود تقسیم کرده بود و از امنیت آن مناطق با وجود نیروهای قابل اعتماد و اتکا، آسوده خاطر بود و همچنین اقوامی آماده همچون ابراهیم ینال، نابرادری اش، یاقوتی و آلب ارسلان، فرزندان چغری و قتلمش، پسرعمویش و فرزند اسرائیل را در رکاب خویش داشت، در جهت نیل به اهدافش تصرف مناطق مورد نظر خود را کانون توجه خویش قرار داد. غرب و مرکز ایران در عصر ورود نخستین سلجوقیان. در سال ۴۳۱ ه .ق/۱۰۴۰ م، سرزمین ایران در حال گذران دورهٔ «میان پردهٔ دیلمی» به تعبیر ولادیمیر مینورسکی بود. در این زمان، دودمان های دیلمی نسب، تحت رهبری شاخه های گوناگون آل بویه بر کوه های شمال و شمال غرب ایران فرمان می راندند و حتی بر نواحی دوردست جنوب همچون عراق و کرانه های خلیج فارس نیز تسلط داشتند. گروهی از امرای کرد نیز به این دودمان ها پیوستند، که از آن جمله بنی عناز شاهنجانی می باشد که از جانشینان بنی حسنویه در حلوان و کرمانشاه بودند. دیگر کردها نیز در مناطقی همچون کردستان، لرستان و مناطق شرقی فارس دارای نفوذ و قدرت بودند که می توان در این میان به کردان شبانکاره و بنی مروان اشاره کرد؛ اگرچه پس از مرگ نصرالدوله، ح