Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جورج جان هیوبنر (؛ زادهٔ در دیترویت، میشیگان – درگذشتهٔ در ان آربر، میشیگان)، که با نام جورج جان هیوبنر جونیور و جورج جی. هیوبنر نیز شناخته می شد، مهندس اجرایی اهل ایالات متحده آمریکا بود که برای شرکت سهامی کرایسلر کار می کرد. او موتورهای توربینی مورد استفاده در خودروهای تحقیقاتی کرایسلر را طراحی کرد. او همچنین توسعه دهندهٔ نخستین موتور توربین گازی برای یک خودروی سواری بود. اوایل زندگی. هیوبنر در ۸ سپتامبر ۱۹۱۰ در دیترویت، میشیگان متولد شد. او فرزند جورج جان هیوبنر (سینیور) و روث رایجل هیوبنر بود. پدر او یک کارگزار بورس بود و مجلهٔ "تجهیز و تولید" را منتشر می کرد. پدربزرگش فروشندهٔ قطعات خودرو بود و در موارد زیادی قطعات و موادی را به هنری فورد فروخته بود. هیوبنر در مدرسه از سطح بالایی برخوردار بود و از چند مقطع تحصیلی بدون تحصیل جهش کرد. او در زمانی که شانزده ساله بود برای تحصیل به دانشگاه میشیگان پیوست. هیوبنر که قصد داشت قدم در راه پدرش گذاشته و به یک کارگزار بورس تبدیل شود، نخستین کلاس های خود در دانشگاه را در زمینهٔ اقتصاد انتخاب کرد. او بعداً به مهندسی مکانیک علاقه پیدا کرد و رشتهٔ تحصیلی خود را تغییر دا
د. هیوبنر در سال ۱۹۳۱ با مدرک کارشناسی در رشتهٔ مهندسی فارغ التحصیل شد. اواسط زندگی و دوران حرفه ای. هیوبنر در سال ۱۹۳۱، یک سال پیش از آنکه از دانشگاه فارغ التحصیل شود به صورت پاره وقت به شرکت سهامی کرایسلر پیوست. او در ابتدا یک مهندس پژوهش بود و در سال ۱۹۳۶ در سن ۲۶ سالگی به سمت دستیار مهندس ارشد دست یافت. او تا سال ۱۹۳۹ در این مقام باقی ماند و سپس جهت همکاری با کارل بریر، که از ۱۵ سال قبل یکی از مهندسین اصلی شرکت بود، به بخش مرکزی مهندسی رفت. یکی از اولین وظایف او در آن جا کار بر روی موتورهای توربینی هواپیما بود. در دههٔ ۱۹۴۰، او با همکاری گروهی از مهندسین یک موتور وی-۱۶ هواگرد جنگندهٔ مایع-خنک را طراحی کرد. در سال ۱۹۴۹ نیروی دریایی ایالات متحده قراردادی را برای طراحی یک موتور هواگردتوربوپراپ به قدرت ۱٬۰۰۰ اسب بخار با کرایسلر منعقد کرد که هیوبنر مهندس ارشد آن بود. هیوبنر به مهندس ارشد بخش پژوهش کرایسلر بدل شد و به توسعهٔ خودروهای تحقیقاتی مشغول شد. او در آنجا مسئول طراحی موتور توربین گازی بود و در سال ۱۹۵۵ به مقام مدیریت پژوهش دست یافت. او عهده دار طراحی نخستین موتور وی۸ با محفظه احتراق نیم کره ای برای خودر
وها بود. هیوبنر به عنوان یک مهندس پژوهش در شرکت کرایسلر در سال ۱۹۵۶ پروژهٔ نخستین سفر بین قاره ای با یک خودروی مجهز به توربین گازی را مدیریت کرد. اتومبیل مورد استفاده در این سفر به یکی از موتورهای توربین گازی طراحی شده توسط هیوبنر مجهز بود. برای این خودرو نام «کرایسلر توربین اسپشیال» برگزیده شد. هیوبنر سوار بر یک خودروی مجهز به موتور توربینی، که در واقع یک پلیموث بلویدیر ۱۹۵۶ تغییریافته بود، در سرتاسر ایالات متحده آمریکا رانندگی کرد. او در روز دوشنبه ۲۶ مارس ۱۹۵۶ شهر نیویورک را به همراه تیم خدمهٔ رانندگی خود ترک کرد و با همراهی کاروانی از استیشن واگن های حامل تجهیزات، مسافت را در بزرگراه های کشور سفر کرد. هیوبنر به عنوان رانندهٔ خودروی پلیموث، چهار روز بعد در بعد از ظهر روز جمعه ۳۰ مارس به لس آنجلس رسید. او موتوری که در این خودرو برای انجام سفر مذکور استفاده شده بود را طراحی کرده و توسعه داده بود. نخستین سفر بین قاره ای توسط یک خودروی مجهز به تورین گازی با استفاده از سوخت بنزین سفید، روغن سوختی، و سوخت دیزل انجام گرفت. در برخی مواقع نیز بنزین سرب دار معمولی، مشابه آنچه در خودروهای مجهز به موتورهای پیستونی است
فاده می شد، به عنوان سوخت مصرف شد. این خودرو در این سفر با سرعت و میانگین مصرف سوخت رانده شد. به باور هیوبنر، او ایده ای را مطرح کرده بود که بر مبنای آن خودروی توربین گازی باب روز خواهد شد و ۷۰ میلیون خودروی مجهز به موتورهای پیستونی که در آن زمان در حال تردد در جاده ها بودند، با این فناوری جایگزین خواهند شد. او ده سال بعد را نیز به توسعهٔ موتور توربینی خودرو پرداخت. در طول دوران فعالیت حرفه ای هیوبنر هیچ خودروی مجهز به توربین گازی برای عرضهٔ عمومی به تولید انبوه نرسید. این خودرو برای افراد عادی که قصد خرید خودرو داشتند بسیار گران قیمت بود. کرایسلر نسخه ای از موتور توربینی هیوبنر را بر روی تانک ارتشی آبرامز نصب کرده بود؛ این تانک برای ایالات متحده و کشورهای دیگر تانک رزمی اصلی محسوب می شد. کرایسلر در سال ۱۹۶۳ با همراهی هیوبنر به عنوان مدیر پژوهش، ۵۰ دستگاه خودروی توربینی آزمایشی را تولید کرد. آزمون هایی که در طول دو سال انجام شد نتایج قاطعی را در برنداشت و چندین مشکل نیز در این خودروها کشف شد. بزرگ ترین مانع بر سر راه تولید انبوه این خودرو مصرف سوخت بالای آن بود که برابر با بود. هیوبنر مدیریت پروژهٔ شش نسل از
خودروهای توربینی آزمایشی را بر عهده داشت و دارای چهل اختراع ثبت شدهٔ مختلف در ارتباط با موتورهای توربینی بود. او که نویسندهٔ ۱۷ مقالهٔ مهندسی بود، در سال ۱۹۶۰ به ریاست انجمن مهندسی کرایسلر منصوب شد. او در سال ۱۹۶۲ بخاطر رهبری اش در توسعهٔ فناوری موتورهای توربینی جهت استفادهٔ محتمل از آن ها در خودروهای سواری توربینی با تولید انبوه، از سوی انجمن مهندسان مکانیک آمریکا مورد تقدیر قرار گرفت. موتورهای راکت. کرایسلر در سال ۱۹۵۳ برندهٔ قراردادی از سوی لشکر تسلیحاتی ارتش ایالات متحده جهت تولید موشک بالیستیک بین قاره ای شد. هیوبنر نیز به سمت مهندس اجرایی مسئول بخش موشکی کرایسلر منصوب شد. او در آن زمان به عنوان مهندس اجرایی پژوهش در بخش خودروی شرکت کرایسلر مشغول به کار بود. او یک مجتمع کامل تحقیق و توسعهٔ موشک را برپا کرد که دربرگیرندهٔ مراحل مهندسی، آزمایش و تولید راکت ردستون بود. این موشک ها در نهایت وظیفهٔ به مدار رساندن نخستین ماهواره های ایالات متحده و به پرواز درآوردن نخستین پروازهای فضایی سرنشین دار را عهده دار شدند. هیوبنر در برنامهٔ فضای آمریکا با ورنر فون براون همکاری نزدیکی داشت. او برای مدت دو سال بر روی این
پروژهٔ موشکی کار کرد و سپس به بخش پژوهش خودرو بازگشت. هیوبنر در مقاله ای که در سال ۱۹۵۹ در مجلهٔ "بویز لایف" با عنوان «تمرین برای فضا» در سه صفحهٔ مختلف از این مجله برای نقل داستان کامل خود به چاپ رساند، فعالیت خود در زمینهٔ راکت ها را توصیف کرد. اواخر زندگی، میراث و مرگ. هیوبنر در سال ۱۹۷۵ در سن ۶۵ سالگی از شرکت کرایسلر بازنشست شد. او نخستین موتور توربین گازی کاربردی برای خودروهای سواری را توسعه داد و تا پیش از مرگش به پیشرفت دادن این فناوری ادامه داد. هیوبنر به عنوان پدر موتورهای توربین گازی برای خودروها شناخته می شد. او همچنین به عنوان پدر برنامهٔ توربین شرکت کرایسلر نیز شناخته می شد. هیوبنر در ۴ سپتامبر ۱۹۹۶ بر اثر ابتلا به اِدِم ریه در ان آربر، میشیگان درگذشت. خانواده. هیوبنر از ازدواج اول خود یک فرزند پسر و یک فرزند دختر داشت و بعداً با زنی به نام ترودی که دو فرزند پسر داشت، ازدواج کرد.
یقین فیلمی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی بریج سادانه است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، شارمیلا تاگور، کامینی کاشال ایفای نقش کرده اند.
خیل (به لاتین: Xıl) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماساللی واقع شده است. خیل ۳۸۴۸ نفر جمعیت دارد.
ایستگاه پخش ریلی () به زبان های مختلف اعم از انگلیسی آمریکایی و انگلیسی کانادایی یا هدایت پایانه انگلیسی بریتانیایی، زبان انگلیسی هندی و انگلیسی استرالیایی محوطه خطوط راه آهن است که در برخی ایستگاه های قطار ترابرد محموله مورد استفاده قرار می گیرد. این ایستگاه برای جداکردن خودروی ریلی جهت ترابری بار یا مسافر مورد استفاده قرار می گیرد و به یک تا چند واگن اختصاص می یابد. نخست ماشین ریلی برای یک مسیر انتخاب می شود؛ و از طریق سوزن ریل به مسیرهای مشخص شده راه آهن به شکل نردبانی هدایت می شوند. محوطه های بزرگ تر خطوط راه آهن با ساختن شبکه خطوط راه آهن مصنوعی که اصطلاحاً به آن تپه یا برجستگی می گویند، از نیروی جاذبه برای پیش بردن خودروی ریلی به طریقه نردبانی استفاده می کنند. قطارهای ترابرد محموله بسته به مقصد پایانی شان، به صورت واگن های جدا تقسیم می شوند؛ بنابراین واگن ها بایستی در چیدمان قطار بسته به مقصد پایانی هرکدام از مبدأ تا مقصد جدا شوند، به عنوان مثال برای انتقال بار خودرو کارخانه به یک بندر یا انتقال زغال سنگ از معدن به نیروگاه. در نتیجه مسیر واگن های ترابرد محموله در شبکه خطوط راه آهن تا حدی از ابتدا با سوز
ن راه آهن در مبدأ و مقصد تعیین می شوند. انواع. سطح هموار. محدوده های ایستگاه پخش ریلی در زمین مسطح یا با شیب ملایمی ساخته شده است. واگن های باری به وسیله لوکوموتیو از ساحل به محل مورد نیاز برای انتقال محموله منتقل می شوند. سطح قوسی. محدوده های ایستگاه پخش ریلی در زمین تپه ای بزرگترین و مؤثرترین پایانه طبقه بندی شده در نوع خودش است با بزرگترین ظرفیت جابجایی، که اغلب چندین هزار خودرو در روز در آن جابجا می شوند. قلب این محوطه در بالای تپه قرار دارد - مسیری که در بالای سطح شیب دار قرار دارد و باعث ایجاد شتاب اولیه برای روشن شدن خودروهای ریلی می شود. سطح گرانشی. محدوده های ایستگاه پخش ریلی درسطح گرانشی نیز مشابه محدوده های تپه ای اداره می شود، اما بر خلاف سطح قوسی، کل ریل ایستگاه قطار اساساً روی نیروی جاذبه مغناطیسی تنظیم شده که به طور پیوسته به طور عکس عمل می کند. پیوند به بیرون. [[رده:مقاله های دارای ویدئو]]
خیل لی (به ترکی آذربایجانی: Xıllı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان نفت چاله واقع شده است. خیل لی ۳۹۴۱ نفر جمعیت دارد.
بوتوال (به لاتین: Butwal) یک منطقهٔ مسکونی در نپال است که در استان شماره ۵ واقع شده است. بوتوال ۱۰۱٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۸٬۴۶۲ نفر جمعیت دارد.
بخش روپاندهی (به لاتین: Rupandehi District) یک بخش در نپال است که در استان شماره ۵ واقع شده است. بخش روپاندهی ۱٬۳۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۹۸۲٬۸۵۱ نفر جمعیت دارد.
بخش سورکت (به لاتین: Surkhet District) یک بخش در نپال است که در کارنالی پرادش واقع شده است. بخش سورکت ۲٬۴۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۰٬۸۰۴ نفر جمعیت دارد.
چشمک () اولین آلبوم چندآهنگه از گروه گرلز جنریشن-تی تی اس است که از ته یان، تیفانی و سوهیان تشکیل شده است. این آلبوم در ۲۹ آوریل ۲۰۱۲ به صورت دیجیتالی و در ۲ مه ۲۰۱۲ به صورت فیزیکی توسط اس.ام. انترتینمنت منتشر شد. پیش زمینه و انتشار. در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۱۲، اس.ام. از ایجاد گرلز جنریشن-تی تی اس، به عنوان اولین زیرگروه رسمی گروه ۹ نفرهٔ گرلز جنریشن، خبر داد. آنها در بیانیه ای گفتند «این زیر گروه با هدف جلب توجه طرفدارانی با هر نوع سلیقه در موسیقی، اجرا و مد تشکیل شده است.» انتشار "چشمک" نیز در همان کنفرانس مطبوعاتی تأیید شد. تک آهنگ اصلی نیز که «چشمک» نام داشت، همزمان از طریق آی تیونز در سطح جهانی منتشر شد. این نسخه شامل یک کتابچه عکس ویژه بود که با نسخه آفلاین آن متفاوت بود. تبلیغات و نظر منتقدین. این گروه فعالیتهای تبلیغاتی خود را در ' و در تاریخ ۳ مه آغاز کرد. سپس در دیگربرنامه های موسیقی، از جمله "بانک موسیقی"، ' و ' نیز شرکت کردند. آنها در همان ماه در کنسرت «سلام و کنسرت باز» شبکهٔ کی بی اس شرکت کردند. در آخرین هفتهٔ تبلیغات، سویانگ، عضو گرلز جنریشن، یک رقص انفرادی را برای هم گروهی هایش در آخرین اجرای برنا
مهٔ "هستهٔ موسیقی" اجرا کرد. در همان حال هیویئون نیز، یکی دیگر از اعضای گرلز جنریشن، همراه با شریک رقصش در برنامهٔ '، در برنامهٔ "اینکی گایو" اجرایی داشت. در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۲، نماهنگ دومین تک آهنگ گروه «وای خدای من» منتشر شد. آل میوزیک به آلبوم "چشمک" چهار ستاره از پنج ستاره داد. تک آهنگ «چشمک» در لیست۲۰ آهنگ برتر کره ای سال ۲۰۱۲ دیوید بوان در مجلهٔ "،" در رتبه ۱۴ قرار گرفت.
آگ اُ آاُ ۱۹۲ کوریر یک هواگرد سبک تک باله دوموتوره دوسرنشین آلمانی بود که توسط شرکت آگ اُ فلوکتسایک ورک در دهه ۱۹۳۰ میلادی طراحی و ساخته شد. پس از طراحی سه پیش نمونه، تنها شش فروند از این هواگرد از خط تولید خارج گردید. طراحی و توسعه. آگ اُِ فلوکتسایک ورک در سال ۱۹۳۴ در اوکسرزلبن مجدداً تأسیس شد و در نخستین طراحی خود یک هواپیمای چند منظوره سبک دوموتوره تحت عنوان آگ اُ آاُ ۱۹۲ را ارائه کرد. آگ اُ آاُ ۱۹۲ یک هواپیمای تک باله پایین بال خوداتکای تمام فلزی بود. اتاقک سربسته سرنشینان که خدمه در آن کنار یکدیگر می نشستند بر روی شاسی یکپارچه پیاده شده بود. امکان هدایت هواگرد توسط هر دو خدمه وجود داشت که می توانست آن را به هواپیمای آموزشی تبدیل کند. کابین تحت فشار جداگانه ای نیز با ۵ صندلی برای مسافران وجود داشت. در ساخت این هواپیما جهت کاهش وزن و افزایش سرعت از آلیاژهای سبک استفاده گردید. نیرومحرکه آاُ ۱۹۲ توسط دو موتور آرگوس آاس ۱۰ هر یک با توان ۲۴۰ اسب بخار تأمین می شد. ارابه های فرود نمونه اولیه این هواگرد چرخ دم، جمع شونده به سمت بیرون دورن بال ها بود. اولین پیش نمونه نخستین پرواز خود را در تابستان سال ۱۹۳۵ انجام د
اد و این اقدام به زودی با پیش نمونه دوم که تغییری در بخش دم به خود دید، دنبال شد. پیش نمونه سوم که در سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد، با بدنه ای طویل تر امکان حمل مسافر بیشتر را فراهم کرد. این پیش نمونه که موتوری قوی تر و ارابه فرود اصلاح شده داشت، مبنایی برای طراحی هواگرد غیرنظامی تاربری آا ۱۹۲بی گردید که برای اهداف پزشکی، ترابری سبک و مسافرتی استفاده شد. در آا ۱۹۲بی ظرفیت مسافران به شش نفر افزایش و تعداد پنجره ها در هر دو سمت بدنه از چهار به سه پنجره کاهش یافت. بدین منظور برای ایجاد فضای بیشتر ارابه های فرود به سمت عقب جمع می شدند. در این مدل از موتور آرگوس آاس ۱۰ایی با توان ۲۷۰ اسب بخار استفاده گردید. علاوه بر این تعدادی از این هواگردها برای مقاصد نظامی از جمله هواپیمای شناسایی سبک و بمب افکن سبک نیز در نظر گرفته شد. پیشبینی می شد در هواپیمای شناسایی (آاُ ۱۹۲سی اِی) با سه سرنشین از دو مسلسل ثابت شلیک کننده به جلو، یک مسلسل متحرک در سقف و هشت بمب ده کیلوگرمی استفاده شود. در مدل بمب افکن سبک نیز علاوه بر تسلیحات اشاره شده برای نمونه شناسایی، قرار بود از چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی استفاده گردد. هیچ یک از این نمونه ها به م
رحله تولید نرسید. آگ اُ سفارش های زیادی برای ساخت تحت لیسانس هواپیماهای شرکت های دیگر برای لوفتوافه داشت که بخش عمده این همکاری ها در زمان جنگ با فوکه-وولف بود. به همین جهت تنها شش فروند آا ۱۹۲ تولید گردید. تاریخچه عملیاتی. این شش هواپیمای تولید شده توسط دولت آلمان خریداری گردید که یکی از آن ها به عنوان وسیله نقلیه شخصی دکتر رابرت لی، رئیس اداره کار آلمان استفاده می شد، در حالی که سایر هواپیماها به عنوان وسیله حمل و نقل توسط وافن اس اس و در مرکز آزمایشی رشلین-لارتز مورد استفاده قرار گرفت.
بیرندراناگار (به لاتین: Birendranagar) یک شهر در نپال است که در بخش سورکت واقع شده است. بیرندراناگار ۴۷٬۹۱۴ نفر جمعیت دارد.
اینتل ست ۳۹ که متعلق به شرکت اینتل ست است در مدار ۶۲ درجه شرقی قرار دارد. این ماهواره در تاریخ ۶ اوت ۲۰۱۹ پرتاب شد و جایگزین ماهواره اینتل ست ۹۰۲ در مدار ۶۲ درجه شرقی شد. در حال حاضر شبکه های سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بر روی این ماهواره در حال پخش است و صدا و سیما برای توزیع شبکه هایش در سطح کشور با استفاده از این ماهواره برنامه ها را به فرستنده های زمینی می فرستد همچنین برای پخش مسابقات ورزشی زنده از این ماهواره استفاده می شود. لازم است ذکر شود فرکانس شبکه های استانی ماهواره اینتلست ۳۹ بسیار ضعیف می باشد و از طریق رسیور ماهواره قابل دریافت نمی باشد. پوشش. پوشش این ماهواره شامل آسیا، اروپا، خاور نزدیک و آفریقا است.
بخش کایلالی (به لاتین: Kailali District) یک بخش در نپال است که در سودورپاشچیم پرادش واقع شده است. بخش کایلالی ۳٬۲۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷۷۵٬۷۰۹ نفر جمعیت دارد.
بدر ۵ یا همان ایران ست یک ماهواره متعلق به شرکت عرب ست است که در مدار ۲۶ درجه شرقی قرار دارد. این ماهواره در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۱۰ پرتاب شد. در حال حاضر شبکه های صداوسیما بر روی پوشش آسیای مرکزی و ایران این ماهواره در حال پخش است. پوشش. پوشش ماهواره ایران ست شامل آسیای مرکزی، خاورمیانه و شمال آفریقا است
گوداواری (به لاتین: Godawari) یک شهر در نپال است که در بخش کایلالی واقع شده است. گوداواری ۳۰۸٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸٬۰۱۸ نفر جمعیت دارد.
زیرکونیای مکعبی (به لاتین: Cubic Zirconia)، و به اختصار CZ، یک کریستال به شکل مکعب و از لحاظ ساختار بلوری، یک جامد کووالانسی مصنوعی است. زیرکونیوم دی اکسید (ZrO2)، مادهٔ سنتز شدهٔ سخت است. این کریستال اغلب بی رنگ است؛ اما امکان ساخت آن در رنگ های گوناگون وجود دارد. به دلیل قیمت کم و به صرفه بودن این فراورده و پایداری بالا و شباهت بسیار به الماس، از زمان تولید صنعتی در سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون، یکی از اصلی ترین رقبا برای الماس به حساب می آید. گاه برخی افراد، زیرکونیای مکعبی را به اشتباه زیرکونیوم مکعبی می نامند؛ در حالی که زیرکونیوم یک عنصر شیمیایی و یک فلز به رنگ سفید و نقره ای است. زیرکونیوم به شکل پودر و با استفاده از عناصر دیگر، برای ایجاد زیرکونیای مکعبی به کار می رود. زیرکونیای مکعبی، علاوه بر عنصر زیرکونیوم، دارای عنصر اکسیژن نیز است. جنبه های تکنیکی. زیرکونیای مکعبی، یک ساختار بلوری ایزومتریک است. یکی از مهم ترین ویژگی های این ماده، همانندی به الماس است. اکسید زیرکونیوم در طول سنتز، به طور طبیعی، کریستال های مونوکلینیک را تشکیل می دهد که فرم پایدار آن در شرایط جوّی طبیعی است. برای تشکیل کریستالهای مکعب ی
ک تثبیت کننده در دماهای معمولی پایدار لازم است. این ماده به طور معمول ایتریم یا اکسید کلسیم است. مقدار تثبیت کنندهٔ به کار رفته، بستگی به شیوهٔ کار سازندگان دارد؛ بنابراین ویژگی های فیزیکی و نوری زیرکونیای مکعبی سنتز شده متفاوت است و همهٔ مقادیر آن محدود هستند. بیشترین کاربرد آن در ساخت زیورآلات از جنس نقره، بدل و گاهی طلا به جای الماس است که بهای الماس اصل، بسیار بالا بوده و به خاطر ملاحظات اقتصادی، مردم از نگین زیرکونیوم بهره می برند تا هزینه پایانی را کاهش دهند. زیرکونیای مکعبی در امواج کوتاه فرابنفش خاصیت فلورسانس معمولاً به رنگ زرد، زرد مایل به سبز یا "بِژ" دارد. این اثر در امواج فرابنفش بلند، تا حد زیادی کاهش می یابد که گاهی همراه با درخشش سفید رنگی دیده می شود. تاریخچه. زردکانی مونوکلین (baddeleyite) در سال ۱۸۹۲ یافت شده است که صورتی طبیعی از اکسید زیرکونیوم است. نقطه ذوب بالای زیرکونیا (۲۷۵۰ درجهٔ سانتی گراد یا ۴۹۷۶ درجهٔ فارنهایت) مانع رشد کنترل شدهٔ بلورهای منفرد می شود. با این حال، تثبیت اکسید مکعب زیرکونیوم خیلی زود تحقق یافته و به عنوان فرآوردهٔ مصنوعی زیرکونیا (در سال ۱۹۲۹ میلادی) معرفی شد. اگرچ
ه زیرکونیا، مکعبی شکل است، اما به حالت سرامیک چند کریستالی می باشد. از سرامیک چند کریستالی به عنوان مادهٔ دیرگداز بهره می برند. این ماده در برابر مواد شیمیایی و گرما بسیار پایدار است (حداکثر ۲۵۴۰ درجهٔ سانتی گراد یا ۴۶۰۴ درجهٔ فارنهایت). در سال ۱۹۳۷ میلادی، یک کانی شناس آلمانی، زیرکونیا را (که به صورت دانه های میکروسکوپی موجود در زیرکونیا Metamict وجود دارند) یافت. گمان می رفت این فراورده، نتیجهٔ فرایند روکش فلزی باشد، اما این دو دانشمند گمان نمی کردند که این مادهٔ کانی، به اندازه ای باارزش باشد که نام رسمی برای آن برگزینند. این اکتشاف، از طریق پراش پرتوی ایکس تأیید شده و اثبات وجود یک همتای طبیعی با فرآورده های مصنوعی است. سنتز. هم اکنون روش اصلی سنتز زیرکونیای مکعبی که از سوی سازندگان به کار می رود، ذوب جمجمه است. این روش به دست Joseph F. Wenckus و همکاران (در سال۱۹۹۷) ثبت اختراع شد. این کار، عمدتاً به دلیل فرآیندی برای دستیابی به دمای بیش از ۳۰۰۰Cº و همچنین، تماس نداشتن بین مواد و ظرف ذوب می باشد. از کمبودهای اصلی این روش می توان به عدم توانایی در پیش بینی اندازه بلورهای ساخته شده و مهار فرایند تبلور با شی
وهٔ تغییر دما اشاره کرد. دستگاه به کار رفته در این فرایند، شامل یک ظرف می باشد که با سیم پیچ های مسی با فرکانس رادیویی (RF) و یک سامانهٔ خنک کننده آب احاطه شده است. دی اکسید زیرکونیوم، که با یک تثبیت کننده (معمولاً ۱۰٪ اکسید اتریم) به طور کامل مخلوط می شود در یک مایع بخور سرد تغذیه می شود. تراشه های فلزی زیرکونیوم یا تثبیت کننده با روشی ویژه که (compact pile manner) نامیده می شود درون مخلوط پودر می شوند. ژنراتور RF روشن می شود و تراشه های فلزی به سرعت شروع به گرم شدن کرده و به سادگی در زیرکونیا اکسیده می شوند؛ در نتیجه، پودر با هدایت حرارتی گرم شده، شروع به ذوب شدن می کند و رسانای الکتریکی می شود. پس از آن، این ماده از سوی ژنراتور RF گرم شده و این کار ادامه می یابد تا زمانی که همهٔ محصول ذوب شود. به علت وجود سامانهٔ خنک کنندهٔ اطراف مایع مذاب، پوسته ای نازک از مواد جامد ساخته شده، تشکیل می شود. این باعث می شود زیرکونیای مذاب در پودر خود باقی بماند و از آلودگی به دور باشد تا گرما کاهش یابد. این مادهٔ مذاب برای اطمینان از همگن بودن و اطمینان از تبخیر همه ناخالصی ها، برای چند ساعت در دمای بالا نگهداری می شود. سر
انجام، کل ظرف به آرامی از سیم پیچ های RF بیرون می آید تا گرمایش کاهش یافته و آرام آرام (از پایین به بالا) خنک شود. نرخی که در آن محلول از سیم پیچ های RF برداشته می شود، به عنوان تابعی از پایداری تبلور می باشد که برگرفته از نمودار انتقال فاز است. این روند تبلور را آغاز می کند و کریستال های مفید شروع به شکل گیری می کنند. پس از خنک شدن کامل ظرف تا دمای اتاق، بلورهای به دست آمده چند بلوک کریستالی تغییر طول یافته خواهند بود. این تغییر شکل به علت مفهومی به عنوان دژنراسیون بلور شناخته می شود. اندازه و قطر کریستال های به دست آمده تابعی از سطح مقطع کریستال، حجم و ترکیب مذاب است. قطر بلورها بسیار تحت تأثیر غلظت formula_1 تثبیت کننده است. ناخالص سازی. به دلیل ظرفیت ایزومورفیک زیرکونیای مکعبی می توان آن را با چندین عنصر آلایش (تخدیر) کرد تا رنگ بلور را تغییر دهد. نقص رشد اولیه. کریستال های YCZ (زیرکونیای مکعب یتریوم)، شفافیت بالا و ضریب شکست کمتر از formula_2 دارند. اما برخی از نمونه ها دارای کاستی هایی هستند که رایج ترین موارد، عبارت است از: نوآوری ها. در سال های گذشته سازندگان به دنبال راه های ایجاد تمایز میان زیرکونیا
ی مکعبی خود هستند. پوشش زیرکونیای مکعبی، با غشایی از کربن الماسواره (DLC) یکی از این نوآوری ها است، فرایندی که با بهره گیری از رسوب بخارشیمیایی انجام می شود. ظاهراً مواد به دست آمده سخت تر، براق تر و بیشتر همانند الماس هستند. گمان می رود که این پوشش ضمن خنثی کردن ضریب شکست آن، پاشندگی نوری اضافی زیرکونیا مکعب را کاهش دهد و بیشتر همانند الماس شود.
اندی بشیر (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا و شصت و یکمین فرماندار ایالت کنتاکی است. وی فرزند استیو بشیر فرماندار سابق کنتاکی است. او در سال ۲۰۱۹ به عنوان فرماندار کنتاکی انتخاب شد. پدر او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵ فرماندار این ایالت بود. مواضع سیاسی. سقط جنین اندی بشیر از حکم رو علیه وید حمایت می کند و به آزادی دسترسی به سقط جنین باور دارد. در آپریل ۲۰۲۰ مجلس ایالت کنتاکی لایحه ای نوشت که به دادستان کل ایالت اجازه می داد سقط جنین را در دوران شیوع کووید-۱۹ به تعلیق آورد؛ اما بشیر این لایحه را وتو کرد و مانع تحقق آن شد. شیوع کووید-۱۹ اندی بشیر در ۲۵ مارس ۲۰۲۰ وضعیت اضطراری همه گیری کووید-۱۹ را در سطح ایالت اعلام کرد و از صاحبان مشاغل خواست که مشتریان خود را ملزم به پوشش صورت خود کنند. او همچنین تجمعات انبوه را موقتاً ممنوع اعلام کرد اما مجامع عادی ای مانند کتابخانه ها و بازارها تعطیل نشدند. حقوق دانانی مانند فلوید آبرامز، ممنوعیت تجمعات انبوه توسط بشیر را اقدامی ضدقانون اساسی خواندند؛ چرا که متمم اول قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا، تجمعات اعتراضی را، به عنوان ضمانتی برای آزادی بیان، محترم می
شمارد. مواد مخدر اندی بشیر معتقد است که داشتن ماری جوانا نباید حبس داشته باشد، و این شکل از جرم انگاری ماری جوانا صرفاً جمعیت زندانیان را بیشتر می کند، بدون آنکه گناه واقعی ای صورت گرفته باشد. او، مصرف داریویی ماری جوانا را در کنتاکی قانونی کرده است. آزادی اسلحه کنتاکی یکی از آزادترین و قانون زدایی شده ترین ایالات آمریکا از نظر اسلحه است. علی رغم متمم دوم قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا که بر آزادی حمل اسلحه و ارتش های خصوصی دلالت دارد، برخی ایالات، قوانینی موسوم به "ممنوعیت تسلیحات متجاوزانه" (Assault weapon ban) تصویب می کنند که به وسیلهٔ آن برخی انواع اسلحه را در سطح ایالتی غیرقانونی اعلام می شود. با وجود فرهنگ قوی و تاریخی اسلحه در کنتاکی، اندی بشیر هم با ایجاد قانون ممنوعیت تسلیحات متجاوزانه در کنتاکی مخالفت می کند. با این حال، تصویب یک قانون جایگزین به نام قانون پرچم قرمز را حمایت می کند که به پلیس اجازه دهد اسلحه های گرم کسانی که قاضی ها خطرناک قلمداد می کنند را به طور موقت مصادره کند. در ۱۰ آپریل ۲۰۲۳ یکی از دوستان صمیمی اندی بشیر در بانک لویی ویل به ضرب گلوله کشته شد. بشیر در واکنش به این اتفاق در ت
وییتر خود نوشت:ادارهٔ پلیس لویی ویل حادثهٔ تیراندازی در مرکز شهر لویی ویل را با چندین تلفات تایید کرده است و من دارم به آنجا می روم. لطفاً برای همه خانواده های زیان دیده و برای شهر لویی ویل دعا کنید. نامزدی برای معاونت رئیس جمهور. پس از کناره گیری رئیس جمهور جو بایدن از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ و آغاز حمایت چهره های محوری حزب از کامالا هریس برای جایگزینی جو بایدن، در آگوست ۲۰۲۴ نیویورک تایمز و ان بی سی نیوز، اندی بشیر را در کنار پیت بودجج، تیم والز، مارک کلی و جاش شپیرو به عنوان گزینه های نهایی حزب دموکراتیک برای معاونت کامالا هریس معرفی کردند. نهایتاً هریس، تیم والز را برگزید و کمپین هریس-والز به ترامپ-ونس شکست خورد. نامزدی برای ریاست جمهوری. اندی بشیر در ۲ مه ۲۰۲۵ برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۸ آمریکا اعلام آمادگی کرد و گفت: «اگر من کسی هستم که می تواند این ملت را گرد هم آورد، و امیدوارانه، زمینهٔ مشترکی برای آن ها باشد، [ریاست جمهوری را] در نظر خواهم گرفت.» سپس، چارلز کرک، یکی از چهره های رسانه ای جمهوری خواه و ترامپیست، بشیر را یک دموکرات سرسخت و خطرناک معرفی کرد.
دژ سلطنتی ثونگ لونگ (به ویتنامی: Hoàng thành Thăng Long) مجموعه ای از بناهای تاریخی سلطنتی در مرکز شهر هانوی، ویتنام است. این مجموعه دژ هانوی نیز نامیده می شود. تاریخچه. محوطه سلطنتی اولین بار در زمان سلسله لی (۱۰۱۰) ساخته شد و سپس در سلسله های تران، له، و سپس نگوین گسترش یافت. این محل تا سال ۱۸۱۰ که سلسله نگوین پایتخت را به هوئه منتقل کرد، پایگاه دربار ویتنام بود. بقایای این محوطه تقریباً با دژ هانوی همپوشانی دارد. به دلیل تحولات ناشی از فتح هانوی توسط فرانسه، قصرهای سلطنتی و بیشتر بناها در ثونگ لونگ در اواخر قرن نوزدهم میلادی در مراحل مختلف نابودی قرار داشتند. در قرن بیستم بیشتر بناهای باقی مانده تخریب شدند. تنها در قرن بیست و یکم پایه های تاریخی ثونگ لونگ مورد حفاری قرار گرفت. در اواسط سال ۱۹۴۵ دژ توسط ارتش سلطنتی ژاپن برای زندانی کردن بیش از ۴۰۰۰ سرباز ارتش استعماری فرانسه اسیر شده در طی کودتای ژاپن در هندوچین فرانسه در مارس ۱۹۴۵ مورد استفاده قرار گرفت. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۰ در نشست یونسکو در برزیل، بخش مرکزی دژ سلطنتی با نام «بخش مرکزی دژ سلطنتی ثونگ لونگ، هانوی» در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. آثار تا