Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر طول یک سال، بالاترین مقدار در دنیاست. در مقام مقایسه، این سرانه در اتحادیهٔ اروپا کمتر از ۶٬۰۰۰ کیلوواتساعت است. بخش وسیعی از این برق در بخش صنایع پرمصرفی همچون تولید آلومینیوم مورد استفاده قرار می گیرد که به لطف قیمت پایین الکتریسیته در ایسلند، رشد کرده اند. طبق اطلاعات مندرج در فهرست بهره وری و تلفات ژئوپلیتیک در انتقال انرژی، ایسلند در میان ۱۵۶ کشور حائز رتبهٔ نخست است و بزرگترین موفقیت در گذر کامل به انرژی تجدیدپذیر را کسب کرده است. منابع انرژی. زمین شناسی منحصر به فرد ایسلند اجازه می دهد که انرژیهای تجدیدپذیر با بهای اندکی، از منابع گوناگون به دست آیند. ایسلند در پشته میانی اقیانوس اطلس قرار گرفته است، که از این کشور بزرگترین فعال زمین ساختی در جهان را ساخته. در ایسلند بیش از ۲۰۰ آتشفشان و بیش از ۶۰۰ چشمه آبگرم وجود دارد. همچنین ۲۰ میدان بخار فرادما با حداقل دمای ۱۵۰ °C [۳۰۰ °F] وجود دارد؛ که برخی از آنان تا دمای ۲۵۰ °C می رسند. این گونه است که ایسلندی ها با کنترل بر نیروی زمین گرمایی و میدان ها بخار آن، توانستند انرژی گرمایشی لازم برای همه جا، از خانه هایشان گرفته تا استخرهای عمومی، را فراهم کنند. انر
ژی آبی نیز علی رغم منجمد بودن رودخانه ها و آبشارها، از هر دو به دست می آید. انواع نیروگاه ها. نیروی آبی. نخستین نیروگاه آبی کشور در سال ۱۹۰۴ توسط کارآفرینان محلی احداث شد. موقعیت این نیروگاه در شهرستان کوچکی در حومهٔ ریکیاویک بود و ۹ کیلووات قدرت تولید می کرد. در سال ۱۹۲۱، نخستین نیروگاه شهری هیدرولیک ساخته شد که میتوانست ۱ مگاوات برق تولید نماید. این نیروگاه توانست به تنهایی مقدار الکتریسیته تولیدی در کشور را چهار برابر کند. در دههٔ ۱۹۵۰ انقلاب دیگری در حوزهٔ برق آبی رقم خورد. دو سد مولد بر روی رود سُگ ساخته شدند، که اولی در ۱۹۵۳ با ظرفیت ۳۱ مگاوات احداث شد و دیگری در سال ۱۹۵۹ بالغ بر ۲۶٫۴ مگاوات تولید داشت. این دو نیروگاه آبی برای نخستین بار با هدف تهیهٔ برق برای تولیدات صنعتی، توسط خود حکومت ایسلند ساخته شدند. این روند در سال ۱۹۶۵ پیگیری شده و شرکت ملی نیرو، لندسویرکیون، تأسیس شد. این شرکت هم متعلق به حکومت ایسلند و هم شهرداری ریکیاویک بود. در ۱۹۶۹ این شرکت یک نیروگاه ۲۱۰ مگاواتی روی رود فیورسا ساخت، که قادر بود برق ایالت جنوبی ایسلند را تأمین کرده و ضمناً انرژی لازم برای ذوب فلز آلومینیوم و تولید سالانه ۳
۳٬۰۰۰ تن آلمینیوم، را فراهم کند. این نظام دنباله داشت و افزایش برق آبی، مستقیماً با پیشرفت صنایع مرتبط بود. سال ۲۰۰۵، لندسویرکیون ۷٬۱۴۳ گیگاواتساعت برق تولید نمود که از این مقدار ۶٬۶۷۶ گیگاواتساعت، یا به عبارت بهتر ۹۳٪ کل برق، از روش برق آبی تهیه شده بود. ۵٬۱۹۳ گیگاواتساعت برابر ۷۲٪ نیز، در صنایع پرمصرفی همچون ذوب آلمینیوم، استفاده شده بود. در سال ۲۰۰۹ ایسلند بزرگترین پروژهٔ هیدروالکتریک خود تا امروز، را ساخت؛ نیروگاه آبی کاراهنیوکار، یک نیروگاه آبی ۶۹۰ مگاواتی برای تهیهٔ انرژی لازم ذوب آلمینیوم. این پروژه با مخالفت حامیان محیط زیست مواجه شد. دیگر موقعیت های برق آبی ایسلند شامل این موارد است: بلاندستاد (150MW), بورفلستاد (270MW), هرائونیافستاد (210MW), لاکسارستادوار (28MW), سیگالدستاد (150MW), سُگستادوار (89MW), سولتارتانگستاد (120MW) و واتنسفلستاد (90MW). ایسلند نخستین کشوری در جهان است که با استفاده از انرژی تجدیدپذیر در صنایعش، موفق شد اقتصاد خود را قوی کند؛ و همچنان نیز، ایسلند بیشترین مقادیر دستنخوردهٔ هیدروالکتریک را در اختیار دارد. در سال ۲۰۰۲ برآورد شد که تنها ۱۷٪ از ظرفیت انرژی برق آبی کشور مورد استف
اده قرار گرفته است. حکومت ایسلند باور دارد که می توان سالانه ۳۰ تراواتساعت دیگر تولید برق داشت، لیکن این کار مستلزم کار در مناطقی است که از نظر زیستمحیطی توجیهی ندارند. نیروی زمین گرمایی. برای قرن ها، مردم ایسلند با استفاده از چشمه های آبگرم حمام می کردند و لباس میشستند. استفادهٔ از انرژی زمین گرمایی برای گرمایش، تا سال ۱۹۰۷ تجربه نشد، تا این که یک مزرعه دار با لوله های بتنی بخار چشمه را به سوی خانه اش هدایت کرد. در ۱۹۳۰, اولین لوله کشی در شهر ریکیاویک توزیع شد و برای فراهم کردن گرمای دو مدرسه، ۶۰ خانه و بیمارستان اصلی شهر مورد استفاده قرار گرفت. این مسیر از یک چشمهٔ داغ خارج از شهر لوله کشی شد. سال ۱۹۴۳ نخستین شرکت توزیع گرمایش، برای به کارگیری انرژی زمین گرمایی، تأسیس شد. یک مسیر لوله ای در شهر ریکاویک احداث شد و در ۱۹۴۵ بیش از ۲٬۸۵۰ خانه را تأمین کرد. امروزه زمین گرمایی منبع گرمایش ۸۹٪ از خانه های ایسلندیان است و بیش از ۵۴٪ انرژی اولیه کشور از این منابع تأمین میگردد. زمین گرمایی در ایسلند کاربردهای فراوانی دارد. ۵۷٫۴٪ این انرژی برای گرم کردن فضاها و ۲۵٪ آن برای الکتریسیته استفاده می شود، همچنین مقدار باقی
مانده در کاربری های متفرقه از قبیل استخرهای شنا، پرورش ماهی، و خانه های سبز استفاده می شود. حکومت ایسلند دربارهٔ انرژی زمین گرمایی، نقش تعیین کننده ای دارد. دولت در دههٔ ۱۹۴۰، مرجع الکتریسیته کشور را برای افزایش آگاهی دربارهٔ مایه زمین گرمایی و کاربرد این نیرو در ایسلند، تأسیس کرد. این آژانس بعدتر، در ۱۹۶۷، به مرجع انرژی ملی تغییر نام داد. این آژانس بسیار موفق بود و با گسترش استفاده از زمین گرمایی به عنوان منبع گرمایش بیشتر جاها، موجب تشکیل اقتصادی زیست پذیر شده است. نیروی زمین گرمایی زمانی به موفقیت رسید که دیگر نیازی نبود حکومت برای یافتن منابع جدید جستجو کند و صنایع زمین گرمایی این کار را بر عهده گرفتند. نیروگاه های اصلی زمین گرمایی در ایسلند شامل موارد زیرند: نسیاولیر (120MW), ریکیانس (100MW), هلیشیدی (303MW), کرافلا (60MW), و سوارتسنگی (46.5MW). دو نیروگاه سوارتسنگی و نسیاولیر، علاوه بر برق، بخار آب داغ هم، جهت مصرف گرمایشی، عرضه می کنند. گذر از گرمایش نفتمحور به انرژی زمین گرمایی، از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۰، در حدود ۸٫۲ بیلیون دلار آمریکا صرفهٔ اقتصادی برای ایسلند داشته و میزان رها کردن کربن دی اکسید تا ۳۷٪ کا
هش یافته. برای گرم کردن خانه ها در ایسلند در سال ۲۰۰۳، سوزاندن ۶۴۶٬۰۰۰ تُن نفت نیاز بود. دولت ایسلند باور دارد منابع زمین گرمایی بیشتری در کشور وجود دارد که در صورت استخراجشان، برآورد می شود سالانه ۲۰ تراواتساعت به ظرفیت تولید زمین گرمایی کشور اضافه می شود. این مقدار با ۳٫۳٪ تولید سالانه 600TWh برق در آلمان برابری می کند. اگر این ظرفیت موجود را با مقادیر دستنخوردهٔ هیدروالکتریک جمع کنیم، به عدد 50TWh انرژی در هر سال، آن هم تنها از طریق انرژی های تجدیدپذیر، خواهیم رسید. انرژی زمین گرمایی فراوان در ایسلند، به این کشور اجازه می دهد به سمت روش های تجدیدپذیر ابتکاری حرکت کند؛ مانند روند تبدیل کربن موجود در چرخهٔ جهانی کربن به متانول، که می تواند موجب کاهش وابستگی ایسلند به سوخت های فسیلی شود. نیروی خورشیدی. میزان در معرض نور خورشید بودن در ایسلند کم است؛ با توجه به عرض جغرافیایی زیاد، پتانسیل انرژی خورشیدی محدود است. در کل سال در حدود ۲۰٪ روزها نور خورشید به مقدار کافی است. این مقدار در مقایسه با پاریس و مادرید، در فصل زمستان خیلی کمتر است. نیروی بادی. امکان پذیر بودن احداث نیروگاه های بادی در ایسلند، در مرحلهٔ مط
العات قرار دارد. در سال ۲۰۱۲ دو توربین بادی در جنوب ایسلند نصب شد و در ۲۰۱۵ یک اطلس بادها، به نام ایسویند، تکمیل شد.
کودک دل شکسته فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بن استیلر، میشل موناهن، مالین اکرمان، جری استیلر، راب کوردری، کارلوس منچیا، اسکات ویلسون، دنی مک براید، آلی هیلیس، امی اسلوآن، استفانی کورتنی، پالی هالیدی و اوا لونگوریا ایفای نقش کرده اند.
خوان ماریا سولار (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل آرژانتین است. این آهنگساز آرژانتینی پیانیست است. سولار متولد بوئنوس آیرس آرژانتین است. مطالعات سولار درحوزه پیانو بوده و دیپلم خود را در پیانو (ماریا ترزا Criscuolo) و تصنیف (فرمینا Casanova خوان کارلوس Zorzi) و رهبری موسیقی (ماریو Benzecry) در Conservatorio Nacional de Música کارلوس لوپز اندکللو دریافت کرده است. او همچنین با فرانسیسکو Kröpfl مطالعه خصوصی داشته است. موسیقی فیلم. سولاره همچنین برای انیمیشن های اینترنتی نیز موسیقی نوشته است که عمدتاً برای فیلم هنرمند کاتالان نوریا جانکوزا بوده است. عضو هیئت داوران. در ژانویه سال 2002 در رقابت Jugend musiziert به خدمت در داوران پیانو پرداخت. در مارس 2004 عضو هیئت داوران در رقابت های ملی برای پیانیست جوان "پیکوله مانی" (پروجا، ایتالیا) با یک قطعه از او با عنوان "قطعه واجب" در هر بخش. در سپتامبر سال 2004 او در هیئت منصفه (تصنیف) در رقابتهای "Xicöatl" (سالزبورگ) بود. در سال 2006 یکی از اعضای هیئت داوران در رقابتهای تصنیف در جهان موسیقی روز (اشتوتگارت) بود. در سال 2007 عضو هیئت داوران رقابتهای کلارینت در موسیقی ماریشن کلاری
پرو بود با قطعه خود به نام کانوالنسیا به عنوان قطعه واجب.
ماته کوسیدو () (تلفظ اسپانیایی: [ˈmate koˈsiðo]). یک نوع نوشیدنی است که عمدتاً در جنوب برزیل، آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه مصرف می شود. به طور سنتی با جوشاندن ماته در آب و سپس با فشردن عصاره گیری شده و در فنجان سرو می شود. مزه این نوشیدنی مانند ماته تلخ است اما تلخی آن خفیف تر است. خواص محرک و خواص تغذیه ای آن مشابه ماته است. در بسته های مشابه چای کیسه ای موجود است که می توان آن را مانند چای آماده نمود. تاریخچه. یسوعیان در سرزمین کنونی از جنوب برزیل و پاراگوئه و استان های آرژانتین از استان و کورینتس در دهه اول از قرن 17th، تکنیک کشت یربا ماته (yerba mate) را بهبود بخشیدند و صادرات آن را آغاز کردند. اسپانیا برای رقابت با چای که در انگلستان به فروش می رسید یک یربا ماته (yerba mate) خرد شده را برای فروش قرار داد که با آن چایی که در اروپا محبوب داشته و به عنوان "چای " یسوعیان" شناخته می شد را تهیه کنند. «چای یسوعیان» که در قرن ۱۷ متداول بود امروز به ماته کوسیدو تبدیل شده است. این چای یک عصاره بسیار محبوب است که به دلیل قیمت پایین یربا ماته در مقایسه با قیمت چای یا قهوه از اوایل قرن 20th به نوشیدنی متداولی در مدار
س، بیمارستان ها و زندان ها تبدیل شده است. جزئیات. محتویات ماته کوسیدو که در بسته های چای-کیسه قرار داده می شود تقریباً مشابه یربا ماته معمولی است با این تفاوت که با دقت گرد و غبار و شاخه های اضافه از آن حذف شده و مرتب سازی و پردازش تنها بر روی برگ ها انجام شده است. این محصول پردازش شده ماته کوسیدو در فرم قابل حل تولید شده است.
ویل میلانیز (انگلیسی: Veal Milanese) یا ویل آلا میلانیز (ایتالیایی: cotoletta alla milanese) یا گوشت گوساله میلان یک غذای ایتالیایی و یک نوع محبوب از کتلت ها است. این غذا به همراه روستو آلا میلانیز (Risotto (this version) alla milanese) و پاناتنو (Panettone (this version)) از غذاهای معروف میلان هستند. به طور سنتی با کتلت گوشت گوساله آماده می شود اگر چه یک نوع متداول از آن با گوشت مرغ آماده می شود که در ایالات متحده و دیگر کشورهای انگلیسی زبان محبوبیت دارد که به نام "مرغ میلان" alla milanese pollo) نامیده می شود. آماده سازی. دستور العمل های سنتی برای کتلت گوشت گوساله با "استخوان" است که پوشیده با نان و به صورت سرخ شده در کره سرو می شود. کره قبل از سرو نهایی بر روی کتلت ریخته می شود. در دستورالعمل های جدید این غذا، معمولاً تمایل به تهیه کتلت بدون استخوان بیشتر است و اغلب آب لیمو ترش به عنوان چاشنی جایگزین کره نهایی می شود. یکی از نمونه های محبوب از این غذا به نام "oreggia d'elefant و" "orecchio d'elefante" ("گوش فیل") است که با استفاده از برش های نازکتر ولی بزرگتری از گوشت بدون استخوان تهیه می شود. تاریخچه. در
میلان تاریخچه این غذا به اواخر ۱۱۳۴ برمیگردد. زمانی که در یک ضیافت برگزار شده در یکی از کلیساهای شهر میلان از این غدا نام برده شده است. اما شواهد حاکی از این است که تاریخ اولین تولید این غذا در حوالی قرن اول قبل از میلاد باشد، زمانی که رومانیایی ها از غذایی یاد می کنند که متشکل از برش های باریکی از گوشت که برشته و سرخ شده سرو می شود. از طرفی این غذا مشابه غذای استرالیاییWiener Schnitzel (this version) است که در فرهنگ استرالیا ریشه داشته و قدمت آن به حدود قرن ۱۹ میلادی بر می گردد. انواع دیگر غذاهای گوشتی که با نان پوشیده شده است و در آمریکای لاتین تهیه می شود، از کتلتهای آلا میلانیز (cotoletta alla milanese) الهام گرفته شده اند و بطور کلی تحت نام میلانیز (Milanesa (this version)) مشهورند. در آمریکای جنوبی، یک نوع از میلانیز به نام a la napolitana تهیه می شود که مشابه کتلت آلا میلانیز است و همراه با پنیر و گوجه فرهنگی آماده می شود.
لا آروکانا حماسه ی منظومی از قرن شانزدهم میلادی است که به زبان اسپانیایی دربارهٔ توسط سروده شده است. این مجموعه اشعار در ناحیهٔ فرمانداری شیلی و یکی از مهم ترین آثار ادبی در عصر طلایی اسپانیا ("Siglo de Oro") بود. بنا بر ادعای شاعر این منظومه، خود او در جنگ شرکت داشت و وقایع را وقتی در شیلی مستقر بود، با استفاده از کاغذ، چوب درختان و دیگر وسایل محلی به نگارش درآورده است و بعد از پایان جنگ ابیات سروده شده را به یکدیگر متصل کرده و داستان را به حالت واحدی درآورد. در داستان آروکانا شخصیت منفی داستان که رهبر سرخ پوستان است، فردی قابل احترام تصویر شده که در نبرد شکست می خورد. این داستان همچنین با تأثیر از ادبیات ایتالیایی و ادبیات رنسانس حالتی مذهبی و در دفاع از کلیسای کاتولیک به خود گرفته است. شورش زمانی آغاز می شود که فاتح شیلی، پدرو د والدویا، توسط سرخپوستان ماپوچه (همچنین به عنوان Araucanian) دستگیر و کشته شده است. نویسنده، آلونسو د ارسیا، در این هنگام به جای آن که اعدام شود، برای جنگ به جبهه ها اعزام شده بود. او در زمان رخداد داستان ها در معرکه حضور داشت و واقعه نگاری می کرد. او به همدردی با رنج سرخپوستان، تحس
ین شجاعت مقاومت آن ها، انتقاد از ظلم و ستم اسپانیا دست زده است اما در عین حال در وفاداری به پذیرش مشروعیت احکام پادشاه اسپانیا و برای گسترش مسیحیت، مهاجمان را نیز تحسین می کند و به توصیف محسنات اسلحه های اسپانیایی می پردازد. پس از بازگشت ارسیا به اسپانیا، این کتاب در مادرید در سه قسمت و در طول بیش از دو دهه منتشر شد. جلد اول در سال ۱۵۶۹ منتشر شد. دوم در سال ۱۵۷۸ و سوم در سال ۱۵۸۹ چاپ و نشر شدند. این کتاب پس از آن، موفقیت قابل توجهی در میان مخاطبان یافت. این منظومه تأثیرات بسیاری بر ادبیات اسپانیایی نهاد و پس از آن کتاب های ادبی دیگری نیز دربارهٔ فتوحات امپراتوری اسپانیا در آمریکای لاتین نوشته شدند. میگوئل سروانتس در اثر سرشناس خود، دن کیخوت، از زبان یکی از شخصی های داستانش، در آن بخشی که مرتبط با کتاب سوزی هاست، کتاب لا آراوکانا را در زُمرهٔ یکی از سه کتاب برتر رزم و جنگ در زبان اسپانیولی یاد می کند که قابل رقابت با داستان های رزمی ایتالیایی هستند. امروزه در کشور شیلی لا آراوکانا نوعی حماسهٔ منظوم و ایلیادگونه است و بخش هایی از آن در مدارس به دانش آموزان تدریس می گردد.
کتاب هفته، هفته نامه ای برای اطلاع رسانی راجع به کتاب در ایران است که از سوی خانهٔ کتاب منتشر می شد. انتشار "کتاب هفته" در اسفند ۱۳۹۳ به دستور مجید غلامی جلیسه، مدیرعامل وقت خانهٔ کتاب و ادبیات ایران و به بهانهٔ نبودِ بودجه تعطیل شد. اگرچه این نشریه پس از آن نیز منتشر می شد، اما تحریریهٔ آن منحل و بیشتر صفحات آن به صورت تبلیغات به چاپ می رسید.
هرنان دیاز آلونسو (بوینوس آیرس، ۱۹۶۹) معمار آرژانتینی-آمریکایی است. او مدیر/مدیر اجرایی سای-آرک در لس آنجلس و بنیان گذار و مدیر دفتر طراحی زفیروتارک (مستقر در لس آنجلس) است. او معمار، طراح و استاد دانشگاه آرژانتینی است که به دلیل رهبری سای-آرک در گذار به تکنولوژی های دیجیتال و ایفا کردن نقشی کلیدی در شکل گیری برنامه درسی تحصیلات تکمیلی در دههٔ گذشته مشهور است. به عنوان مدیر سای-آرک او مسئول یک مؤسسه با بیش از ۵۰۰ دانشجو و ۸۰ استاد است، که بسیاری از آن ها افراد شناخته شده ای در زمینه معماری و طراحی اند. در کنار رهبری سای- آرک، آلونسو مدیر شرکت زفیروتارک است که برای تولید کارهای گروتسک و مضطرب کننده که پاسخ به محیط زیست را به چالش می کشد شناخته شده. علاوه بر این دیاز آلونسو برنده برنامه معمار جوان MoMa PS1 در سال ۲۰۰۵، جایزه AR+D برای معماران نوظهور و تقدیر ویژه P/A سال ۲۰۱۳ شده است. زندگی نامه. دیاز آلونسو در سال ۱۹۶۹ در بوینوس آیرس آرژانتین متولد شد و دارای مدرک کارشناسی ارشد در طراحی پیشرفته معماری از دانشکده تحصیلات تکمیلی معماری، برنامه ریزی و حفاظت (GSAPP) دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک و کارشناسی معماری ا
ز دانشگاه ملی روزاریو آرژانتین است. پیش از رفتن به لس آنجلس، دیاز آلونسو به عنوان طراح ارشد در دفتر پیتر آیزنمن در شهر نیویورک کار می کرد. در سال ۲۰۰۱ او دفتر خود زفیروتارک را در لس آنجلس تأسیس کرد، و هم اکنون مدیر این دفتر است. دیاز آلونسو در سال ۲۰۰۱ شروع به تدریس در استودیوی طراحی سای-آرک کرد و به عنوان هماهنگ کننده پایان نامه های برنامه تحصیلات تکمیلی از ۲۰۰۷–۲۰۱۰ و عضو برنامه های تحصیلات تکمیلی در سال های ۲۰۱۰–۲۰۱۵ مشغول به کار بوده. او در سپتامبر ۲۰۱۵ به عنوان مدیر و مدیرعامل سای-آرک منصوب شد. دیاز آلونسو همچنین در سال"های"۲۰۰۴–۲۰۱۱ در دانشگاه کلمبیا (GSAPP) تدریس کرده، و سرپرست استودیوی برنامه های تحصیلات تکمیلی در دانشگاه هنرهای کاربردی وین، اتریش است. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه ییل بود که در آن جا به عنوان استاد مدعو طراحی معماری لویی کان در سال ۲۰۱۰ و استاد مدعو طراحی معماری ارو سارینن در سال ۲۰۱۵ خدمت می کرد. مسابقات و جوایز. در طول زندگی حرفه ای اش به عنوان معمار و استاد دانشگاه، دیاز آلونسو برای رهبری و نوآوری و توانایی در ایجاد مشارکت میان حوزه های گوناگون جلب توجه کرده. در سال ۲۰۰۵، او برن
ده برنامه معمار جوان MoMA PS1 شد، و در سال ۲۰۱۲ جایزه «استاد سال» را از بخش لس آنجلس مؤسسه معماران آمریکا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳ او برنده جایزه AR+D برای معماری نوظهور شد و جایزه افتخاری معماری مترقی سال ۲۰۱۳ را برای طراحی غرفه/موزه تیسن بورنامیتسا در پاتاگونیا آرژانتین دریافت کرد.
کریستینا پاژیتسکی سگورا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری اش کریستینا پی شناخته می شود، استندآپ کمدی، نویسنده، مجری پادکست، و شخصیت تلویزیونی آمریکایی-کانادایی است. پاژیتسکی در نوامبر ۲۰۰۸ با همکار کمدین اش تام سگورا ازدواج کرد. آن ها دو فرزند دارند.
میدان بولیوار ("به اسپانیایی: پلازا بولیوار") در کاراکاس یکی از مهم ترین و شناخته شده فضاهای عمومی درونزوئلا است. این میدان در سال ۱۵۶۷ در مرکز ۲۵ بلوک اول شهر کاراکاس قرار داشت. نام این شهر در آن زمان "Santiago de León de Caracas" بود. این میدان در مرکز تاریخی شهر در کلیسای جامع محله لیبرتادور است. در اطراف میدان بولیوار ساختمان های مهمی مانند کلیسای جامع کاراکاس، موزه مقدس، کاخ اسقف اعظم، تالار شهر، کلیسای سانتا رزا ده لیما، خانه زرد، خانه، سالن اصلی تئاتر و ساختمان دولتی مرکز شهر قرار دارد. کاخ دادگستری فدرال نیز در جنوب غربی این میدان است. تاریخچه. این مکان از ابتدا به عنوان میدان شهرداری کاراکاس در نظر گرفته شد تا به عنوان یک مرکز تجاری در شهر استفاده بشود. در این مدت تغییرات بسیاری در این میدان اتفاق افتاد و شاید یکی از مهم ترین این تغییرات کاری بود که فرماندار شهر فلیپه ریکاردوس در ۱۷۵۴ انجام داد. وی دستور ساخت تاق نصرت هایی را در اطراف میدان داد. این میدان در آن زمان برای تیرباران و اعدام دشمنان سیاسی و مبارزان ضد استعماری اسپانیا استفاده می شد. اعدام خوزه ماریا اسپانیا یکی از معروف ترین این اعدام ها
است. بدن او در سال ۱۷۹۹ در این میدان چهار تکه شد. مردم ونزوئلا اولین شورش های خود ضد سلطنت استعماری اسپانیای را در نوزدهم آوریل ۱۸۱۰ در این میدان آغاز کردند. پس از استقلال نام آن به میدان تسلیحات (Plaza de Armas) و چهارراه بازار (Plaza del Mercado) تغییر کرد اما وقتی جسد بولیوار از سانتا مارتا وارد کاراکاس شد در ۱۸۴۲ نام آن را رسماً به میدان بولیوار تغییر دادند. گرچه این نام تا سال ۱۸۷۴ به درستی استفاده نمی شود. ژنرال آنتونیو گوزمن بلانکو، که در سال ۱۸۶۵ از سوی رئیس جمهور مارشال خوان کریسوستومو فالکون صاحب منصب ریاست جمهوری شده بود، در ماه مه تصمیم به تخریب تاق نصرت های اطراف میدان و حذف فروشگاه های اطراف آن گرفت. پنج سال پس از آن پروژه هایی برای به سازی مکان میدان آغازشد. در سال ۱۸۷۲ فرایند تازه ای برای نوسازی میدان به سبک فرانسوی آغاز کردند، از جمله این که رئیس جمهور در ماه نوامبرتصمیم به ساخت مجسمه ای از سیمن بولیوار گرفت. همچنین تصمیم گرفتند جایگاه هایی برای درختان تعبیه کنند که درختانی در آن بکارند و هر چهار فصل سال را در گوشه های میدان نشان بدهند، چهار آبخوری با تزیینات آهنی و حدود ۱۰۰ ستون آهنی با تززی
نات مختلف به صورت نرده در اطراف میدان قرار گرفت. به خاطر پله های کوچک جنوب شرقی میدان نام "Gradillas به "معنی تراس کوچک نیز به آن دادند. مجسمه. مجسمه سیمن بولیوار در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۷۴ در مرکز میدان به به صدا درآوردن زنگ و شلیک بیست و یک تفنگ افتتاح شد. این مجسمه نمنه مشابهی از مجسمه ای است که آدامو تادولینو ساخته و در میدان بولیوار لیما در پرو نصب شده است. این مجسمه محصول ریخته گری فون مولر است و بولیوار را سوار بر یک اسب نشان می دهد که روی پاهای عقبی خود ایستاده است و پایه دولایه دارد. قد مجسمه ۴ متر است. تصمیم به نصب برق در این میدان در سال ۱۸۹۴ گرفته شد و پس از آن تغییر قابل توجهی رخ نداد تا این که در سال ۱۹۶۷ کف رنگارنگ میدان را با مرمر خاکستری عوض کردند. بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۴۷ چند ایستگاه پایانی تراموای کاراکاس در گوشه و کنار این میدان بود. در ۲۱ فوریه ۱۹۵۹ این مجسمه بنای یادبود در نظرگرفته شد. در اواسط سال ۲۰۰۳ شهرداری لیبرتادور دست به کار مرمت میدان شد از جمله این که باغ ها، چشمه ها، کف میدان و روشنایی آن را به روز کرد.
کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران عنوان یک جایزه فرهنگی نیمه دولتی ایرانی بود که هر سه ماه یک بار توسط خانه کتاب ایران به عنوان زیرمجموعه ای از جایزه کتاب سال ایران از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۲ (جمعاً ۲۷ دوره) اهدا می شد. توقف. اهدای این جایزه در سال ۱۳۹۳ متوقف شد و قرار بر این شد که «آثار ارزشمند در هر فصل، به عنوان بهترین های فصل یا نامزدهای احتمالی کتاب سال، بر روی میز داوری کتاب سالِ همان سال قرار گیرد و لیست کلیه بهترین ها و نامزدهای احتمالی کتاب سال در اختیار افکار جمعی و رسانه های عمومی کشور قرار گیرد.»
چیلاکیلِز (انگلیسی: Chilaquiles) () از واژه "chīlāquilitl" [t͡ʃiːlaːˈkilit͡ɬ] از زبان ناهواتلی مشتق شده است و یک غذای سنتی مکزیکی است. به طور معمول قطعات نان ذرت مکزیکی که تورتیا نامیده می شود، به صورت سرخ شده ماده اصلی غذا را تشکیل می دهد. سالسا سبز یا قرمز یا مول بر روی نان ذرت مکزیکی به شکل مثلث برش خورده ریخته می شود و توتوپوز ("totopos) نامیده می شود". ترکیب فوق پخته می شود تا حدی که نان ذرت مکزیکی شروع به نرم شدن کند. گاهی مرغ رشته شده نیز به مخلوط اضافه می شود. معمولاً از چاشنی کرما (crema)، پنیر تازه (queso fresco) خرد شده، حلقه های پیاز خام و برش آووکادو تزئین می شود. چیلاکیلِز را می توان با لوبیای پخته شده، تخم مرغ (نیمرو یا سرخ شده) و گوشت گاو و گوآکاموله به عنوان غذای جانبی سرو نمود. چیلاکیلِز مانند بسیاری دیگر از غذاهای مکزیکی، منطقه ای و خانواده گونه های متفاوت آن بین وعده های غذایی کاملاً رایج است. معمولاً چیلاکیلِز در وعده صبحانه و یا میان وعده خورده می شود؛ بنابراین چیلاکیلِز یک دستور غذایی متداول است که می توان با استفاده از نان ذرت و سالسای باقی مانده از وعده های غذایی تهیه نمود. چیلاکیلِز
اغلب با غذای تِکس-مِکس میگاز (Tex-Mex migas) اشتباه می شود. چرا که هر دو این غذاها با قطعات/نوارهایی از نان ذرت مکزیکی تهیه می شوند و هر دو نیز در وعده صبحانه خورده می شوند. گونه های منطقه ای. در مرکز مکزیک، برای تهیه چیلاکیولز متداول است که برش های نان ذرت مکزیکی را به صورت ترد باقی می گذارند. برای رسیدن به این هدف تمام مواد به جز سالسا در یک ظرف قرار داده می شود. سالسا در آخرین مرحله قبل از سرو ریخته می شود. گوادالاخارا از کلم بروکلی در تهیه چیلاکیولز استفاده می شود که باعث غلظت یافتن آن مانن سوپ ذرت می شود. در ایالت سینالوآبا گاهی چیلاکیولز را با سس سفید آماده می کنند. تاریخچه در ایالات متحده. دستور العمل پخت چیلاکیولز در یک کتاب آشپزی در ایالات متحده منتشر شده در سال ۱۸۹۸ یافت شد. این کتاب انکرنکین پیندو را "ال کوکینرو اسپانول (Encarnación Pinedo's El cocinero español)" (طبخ "اسپانیایی ") نام دارد که شامل سه دستور العمل است—یکی برای "چیلاکیولز تاپاتیوس (chilaquiles tapatios a la mexicana)", یکی برای "چیلاکیولز (chilaquiles mexicana)" و یکی برای "چیلاکیولز باهم کمرنس سکوس (chilaquiles con camarones secos)
"(چیلاکیولز با میگو خشک). آخرین مورد در ایالات متحده همچنین به نام «کیلی فلفل قرمز» (chili killi) و «لازانیای مکزیکی» نیز شناخته می شود.
النور کاستیا () ملکه انگلستان و اولین همسر ادوارد یکم بود. ازدواج او با ادوارد بنا بر یک معاملهٔ سیاسی، با هدف تأیید و ابقای حاکمیت انگلستان بر منطقهٔ گسکونی شکل گرفت. النور سفرهای بسیاری به همراه همسرش داشت و حتی در لشکرکشی نهمین جنگ صلیبی به همراه وی بود و زمانی که در عکا، شوهر وی مجروح گردید داستان های عامیانه و محبوبی شکل گرفت حاکی از اینکه النور با مکیدن سم از بدن مجروح شوهرش باعث نجات جان ادوارد گردید. پس از مرگ النور در نزدیکی لینکلن، ادوارد دستور داد تا ستون های صلیبی و یادبود را در هر مکان توقف تا رسیدن به چرینگ کراس نصب نمایند که بقایای بازمانده از آن ها امروزه نیز وجود دارد و مشهور به می باشند. زندگی. ولادت. النور در بورگوس به دنیا آمد. پدر وی فرناندوی سوم، پادشاه کاستیا و مادرش ژوان، کنتس پونتیو بود. او پس از مادربزرگش، النور انگلستان، ملکه کاستیا به این نام شهره گشت. النور دومین فرزند از ۵ فرزند فردیناند و ژوان بود. برادر بزرگترش، فردیناند در سال ۱۲۳۹ و برادر کوچکتر وی نیز در سال ۱۲۴۲ متولد گردید. چنین به نظر می رسد که النور آموزش های مختلفی را به دلیل عضویت در خاندان سلطنتی از سر گذرانده که بسیا
ر بالاتر از حد طبیعی است و همچنین فعالیت ها و داشته های ادبی وی نیز به عنوان یک ملکه مورد توجه و تقویت قرار می گیرد. در سال ۱۲۵۲ هنگامی که پدرش در سویل با مرگ دست و پنجه نرم می کرد، النور بر بالین وی حاضر بود. دومین نبرد بارون ها. در دهه ۱۲۶۰، زمانی که انگلستان درگیر دومین نبرد بارون ها بود، پادشاهی بین هنری سوم و بارون هایش تقسیم گردید. در طول این زمان النور به طور کاملاً فعالانه از ادوارد حمایت کرد. وی حتی پا را فراتر از این گذاشت و کمانداران شهرستان مادری اش یعنی پونتیو را فراخواند. با همهٔ این احوال شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه برای احتراز از خطر در طول جنگ، به فرانسه فرستاده شد که صحت ندارد و وی به طور کامل در انگلستان حضور داشته و در این احوال مراقب قلعه ویندسور و زندانیان بارونی بوده.
فصلنامه نقد کتاب کلام، فلسفه و عرفان نشریه ای برای نقد کتاب های منتشره در حوزه فلسفه، کلام و عرفان است که از سوی خانه کتاب ایران منتشر می شود. این نشریه مدتی تحت عنوان «کتاب ماه ادبیات و فلسفه» و سپس تحت عنوان «کتاب ماه فلسفه» منتشر می شد. سردبیری نشریه را مالک شجاعی بر عهده دارد.
پلازا ونزوئلا (میدان ونزوئلا به زبان اسپانیایی) میدانی است در کاراکاس ونزوئلا که در سال ۱۹۴۰ افتتاح شد و در واقع در مرکز جغرافیایی کاراکاس قرار دارد. در این میدان نشانه های بسیاری از کاراکاس به چشم می خورد از جمله آب نمای چراغ دار، بنای تاریخی کریستف کلمب از مانوئل دلا کوا، فیزیکرومی به احترام آندرئاس بلو اثر کرلوس کروز دیز و مجسمه آفتابی باز اثر آلخاندرو اوترو. از این میدان می توان به مکان های مهم دیگر مانند شهر دانشگاهی، باغ گیاه شناسی کاراکاس، برج های دوقلوی پارک مرکزی، بلوار سابانا گرانده و مرکز فرهنگی هنری شهر راه پیدا کرد. بین سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ مرکز هنری لااستانسیا PDVSA طرحی برای مرمت این منطقه اجرا نمود. آب نمای این میدان از سال ۱۹۴۰ مورد پنج طرح مرمت قرار گرفته است و آنچه امروز می بینیم از نهم اوت ۲۰۰۹ تا به امروز به همین وضع است و به فناوری رسانه در کنترل روشنایی و دستگاه های حالت جامد مجهز شده است. نخستین بار است که آین آب نما با موسیقی کار می کند. در مترو کاراکاس ایستگاهی به نام همین میدان وجود دارد که می توان برای رفتن به آن میدان از این ایستگاه استفاده کرد.