Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی علوی (متولد ۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۵ در تهران، ایران) استاد شیمی نظری در گروه شیمی دانشگاه کمبریج و مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای تحقیقات حالت جامد در اشتوتگارت، آلمان است. زندگی نامه. علوی متولد تهران است و در سال ۱۳۵۷ به همراه خانواده خود از ایران به انگلیس مهاجرت کرد. وی دکترای خود را در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳، عضو هیئت علمی در انستیتوی فیزیک اتمی و مولکولی (آمولف) در آمستردام بود، قبل از آن که در سالهای ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ عضو محقق جوان در کالج ترینیتی، کمبریج شود. پس از آن تا سال ۲۰۰۰ به عنوان مدرس دانشکده فیزیک و ریاضیات در دانشگاه بلفاست مشغول به کار بود. از سال ۲۰۰۰ تا به امروز همکار و مدیر مطالعات علوم طبیعی در کالج ترینیتی، کمبریج است. جایی که در سال ۲۰۱۱ به افتخار استاد کاملی شیمی نظری رسید. از نوامبر ۲۰۱۳، او عضو علمی انجمن ماکس پلانک و مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای تحقیقات حالت جامد در اشتوتگارت و اندکی بعد نیز استاد افتخاری دانشگاه اشتوتگارت شد. تحصیلات. علوی در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد ودر آنجا لیسانس هنر در علوم طبیعی دریافت کرد سپس او موفق به دریافت دکترا برای تحقیق بر روی
دینامیک مولکولی فیلم های نازک و انتقال بار پیچیده در سال ۱۹۹۰ شد. تحقیقات. تحقیقات او بر همبستگی الکترون و معادلات شرودینگر متمرکز شده است، ترکیب شیمیایی کوانتومی با روشهای مونت کارلو، که راه حلهایی را برای مشکلاتی ارائه می دهد که حل آنها با استفاده از روشهای استاندارد کوانتومی معمولی بسیار دشوار است.
به زودی میبینمت به (روسی:До скорой встречи) یک فیلم رمانتیک به کارگردانی دیوید محمودیه، محصول آمریکایی-روسی در سال ۲۰۱۹ می باشد.
ویلیام صوری (۱۱۳۰ – ۲۹ سپتامبر ۱۱۸۶ میلادی) اسقف اعظم و تاریخ نگار قرون وسطایی بود. او در مقام اسقف صور، گاهی اوقات با عنوان ویلیام دوم شناخته می شود تا از ویلیام یکم انگلیسی، اسقف پیشین صور و کلیسای مقبره مقدس، در سال های ۱۱۲۷ تا ۱۱۳۵، تشخیص داده شود. او در اورشلیم در دوران اوج پادشاهی اورشلیم—که در سال ۱۰۹۹ و پس از نخستین جنگ صلیبی پایه گذاری شده بود—رشد و پرورش یافت و بیست سال از عمرش را صرف مطالعهٔ علوم مقدماتی و الهیات در مدرسه پاریس و بولونیا کرد. درپی بازگشت ویلیام به اورشلیم در سال ۱۱۶۵، پادشاه اِمالریک او را به عنوان سفیر به امپراتوری بیزانس فرستاد. بعدها ویلیام به آموزگاری پسر پادشاه منصوب شد که در آینده با نام بالدوین چهارم به تخت نشست. همچنین او بود که بیماری جذام بالدوین را شناسایی کرد. پس از مرگ امالریک، ویلیام بدل به کنسول و اسقف اعظم صور شد، که جایگاه این دو رتبه از میان بلندرتبه ترین منصب های اداری پادشاهی اورشلیم محسوب می شدند. او همچنین در سال ۱۱۷۹ و در سومین شورای لاتْران به نمایندگی شرق لاتین برگزیده شد. از آنجایی که او از افراد درگیر در کشمکش های سیاسی دوران پادشاهی بالدوین چهارم به حساب
می آمد، اهمیت و جایگاهش با قدرت یافتن دستهٔ رقیب در امور سلطنتی، رو به کاهش نهاد. او در جرگهٔ افراد با اعتبار اورشلیم به حساب می آمد و احتمالاً در سال ۱۱۸۶ درگذشت. ویلیام آثاری در رابطه با شورای لاتران و همچنین تاریخ دولت های اسلامی از زمان پیامبر اسلام تألیف کرد، اما از این دو اثر هیچ نشانی باقی نمانده است. او امروزه به عنوان مورخ پادشاهی اورشلیم شناخته می شود. او وقایع نامه خود را به زبان لاتین برای زمانهٔ خود، با استناد به نقل قول هایی از آثار کلاسیک، به رشته تحریر درآورد. وقایع نامه وی، با عنوانی همچون "هیستوریا رِروم اینْ پارتیبوس گِشتاروم"، "هیستوریا ایروزولیمیتانا" ("تاریخ اورشلیم") و عنوان مختصر "هیستوریا" شناخته می شود. این اثر مشهور ویلیام، پس از مرگ به سرعت به زبان فرانسوی و پس از آن به زبان های دیگر ترجمه شد؛ چرا که اثر وی، تنها منبع کامل و جامع در رابطه با قرن ۱۲ اورشلیم است که توسط یک بومی نوشته شده است و از نظر برخی مورخان، گفته هایش را می توان به دلیل ارزش این کار پذیرفت و بدان استناد کرد. با این حال مورخان سده اخیر بیان داشتند که به دلیل اینکه ویلیام صوری خود یکی از اعضای دولت پادشاهی اورشلی
م بوده است، در آثارش سوگیری هایی وجود دارد با این حال او را به عنوان یکی از بزرگترین وقایع نامه نویسان جنگ های صلیبی و یکی از بزرگترین وقایع نویسان قرون وسطی در اروپا دانسته اند. زمانه. در سال ۱۰۷۱ میلادی، اَلِکسیوس یکم، امپراتور بیزانس، در پی شکست در نبرد مَلازگِرد، نگران پیشروی سلجوقیان در خاک آناتولی به سمت غرب بود. الکسیوس در مارس ۱۰۹۵ فرستادگانی را به شورای پیاچِنزا فرستاد تا علیه ترکان از پاپ درخواست یاری کند. پاپ اوربان دوم، شاید به امیدِ از بین رفتن انشقاق چهل ساله بین کلیسای شرق و غرب و برقرار شدن دوبارهٔ وحدت دینی در سراسر اروپا، به این درخواست پاسخ مثبت داد. سپاه های صلیبی اندکی پس از شورای کِلِرمونت و سخنرانی پاپ اوربان دوم در سال ۱۰۹۵، به سوی شرق رهسپار شدند. آن ها از آسیای صغیر عبور کردند، به انطاکیه رسیدند و در سال ۱۰۹۸ آن جا را به تصرف درآوردند. آنگاه در دو محور ساحلی و داخلی (روج – مَعرَةُ النُّعمان – شِیزَر – مَصیاف – اکراد) حرکت کردند تا بار دیگر در طِرابلُس به یکدیگر پیوستند و از آن جا راه شان را به سوی بیروت و صِیدا تا قیساریه و از آن جا تا اورشلیم ادامه دادند. صلیبی ها پس از فتح کرانهٔ م
دیترانه، دولت های خود را سازماندهی کردند و حکومت هایی خودمختار از جمله پادشاهی اورشلیم و شاهزاده نشین انطاکیه را تشکیل دادند. پادشاهی اورشلیم در سال ۱۰۹۹ به دنبال پیروزی صلیبیون در نخستین جنگ صلیبی تشکیل شد. این پادشاهی شامل سه چهارم قلمرویی بود که صلیبیون طی جنگ صلیبی نخست تسخیر کرده و در آنجا دولت های صلیبی (کنت نشین طرابلس، شاهزاده نشین انطاکیه و کنت نشین ادسا) تشکیل داده بودند. سه پادشاه نخست اورشلیم، گادفری بوین (۱۰۹۹–۱۱۰۰)، برادرش بالدوین یکم (۱۱۰۰–۱۱۱۸) و عموزادهٔ آنها، بالدوین دوم (۱۱۱۸–۱۱۳۱)، مرزهای پادشاهی را تثبیت و حفظ کردند و حتی به قلمروی که امروزه شامل لبنان، اسرائیل و فلسطین است، گسترش دادند. در نخستین دهه های شکل گیری این پادشاهی، زائرانی که برای زیارت اورشلیم به شرق آمده بودند، در این قلمرو مستقر شدند و بازرگانان دولت شهرهای ایتالیا و کشور فرانسه نیز برای به دست گرفتن بازار این قلمرو به شرق آمدند. با این حال نخستین واکنش ها از جبهه مسلمانان در میانه قرن ۱۲ رخ داد؛ خاندان زنگی که در این زمان در شام قدرت یافته بودند، به رهبری نورالدین زنگی موفق به شکست صلیبیون و فتح کنت نشین اِدسا، نخستین دولت
صلیبیون در شرق، شدند. این کار وی موجب بسیج دوم صلیبی از سوی غرب گردید، که دامنه اش در سال ۱۱۴۸ میلادی به سرزمین شام کشیده شد و (۲۴ ژوئن ۱۱۴۸ میلادی) دمشق مورد حمله قرار گرفت. اما مقاومت شدید مدافعان شهر و سرعت پیشروی نورالدین از حلب به دمشق، منجر به شکست صلیبیون و عقب نشینی آنها و تسلط نورالدین بر شهر دمشق شد. این حمله نه تنها هیچ سودی برای صلیبیون نداشت، بلکه به زیان آنان نیز تمام شد. پیروزی های به دست آمده موجب افزایش نیروی مسلمانان گردید. چنان که نورالدین نیز موفق گردید در سایه پیروزی های خود سرزمین شام را متحد گرداند. پس از یکپارچگی شکل گرفته در شام تحت لوای خاندان زنگی، مصر که در کنترل فاطمیان روبه زوال بود، مبدل به کانون جنگ میان نورالدین زنگی و صلیبیون شد؛ درگیری میان صلیبیون و نورالدین زنگی در نهایت با پیروزی نورالدین همراه بود و فرمانده اعزامی وی به مصر، شیرکوه، توانست به عنوان وزیر کنترل امور مصر را در دست بگیرد. اما مرگ وی سبب شد تا این جایگاه به برادرزاده وی، صلاح الدین یوسف، برسد که چند سال توانست حکومت ایوبیان را با تسلط بر مصر و در ادامه با شکست زنگی ها در شام بنا نهد. نسب و نیا. به گفته هانس
پروتز، ویلیام از اهالی اورشلیم بود و خود در حدود سال ۱۱۳۰ میلادی در آنجا به دنیا آمد. او با وجود سخن گفتنِ فراوان از سرزمین و اصالت دیگران در آثارش، اشاره ای به خانواده و اصالت خود نکرده است. با وجود این، دربارهٔ اصلیت و سرزمینی که والدینش از آنجا آمده اند، حدسیاتی زده شده است. ممکن است خانواده ویلیام از اهالی انگلستان، آلمان، فرانسه یا ایتالیا بوده باشند. احتمال انگلیسی یا آلمانی بودن او اندک است. از دید ناصری طاهری، افرادی که معتقدند او انگلیسی الاصل است، میان او و ویلیام اول، از اهالی انگلستان، خلط کرده اند؛ زیرا وی نیز اسقف اعظم شهر صور بوده است. هرچند ویلیام صوری در آثار خود در باب انگلیسی های شرکت کننده در جنگ صلیبی سخن گفته است، موضع گیری او همانند یک شخص انگلیسی تبار نیست؛ او رابرت نورماندی را تمجید و هنری یکم را تحقیر کرده است، استفان را مدح و ملکه الینور را سرزنش نموده است. همچنین ویلیام در کتاب های خود، تنفرش از هادریان، پاپ انگلیسی تبار را ابراز کرده و نوشته است که او به سبب همشهری بودن با رالف به مقام اسقفی بیت لحم رسید. سخنان و ادعاهای افرادی که او را آلمانی می دانند، ضعیف تر از ادعای انگلیسی بو
دنش است. سخنان و نوشته های او در رابطه با آلمان به نسبت اندک و اشتباهاتش در مورد این منطقه بیش از هر مکان دیگری است. افزون بر این، به نظر می رسد که او به عمد شماری از اشراف آلمانی با نفوذ معاصر خود را که در اراضی مقدس بودند، نادیده گرفته و از سخن گفتن در باب آنها سر باز زده است. اشارات در باب فرانسوی الاصل بودن ویلیام به نسب دیگر مناطق، بیشتر و در عین حال دقیق تر است. به همین دلیل، بارها گمان شده که او فرانسوی تبار بوده است. پروتز که در مورد زندگی ویلیام صوری پژوهش نموده، معتقد است که با وجود دلایل بسیار، ویلیام، فرانسوی الاصل نبوده است و این احتمال را رد می کند. چرا که اطلاعات ویلیام صوری به شدت دقیق است. همچنین او هنگام سخن گفتن از تاریخ سیسیل، افزون بر موضوع اصلی، جزئیات مهمی را بیان کرده است. افزون بر این، او تانکرد را به عنوان قهرمان می شناسد و با همین عنوان از وی یاد می کند و جایگاهش را هم تراز با گادفری می داند. ویلیام، هنگام سخن گفتن از فرانسه و شرایطش، آن را سرزمینی واقع در ورای کوهستان معرفی نمی کند، بلکه انتساب هنری شامپانی را به شامپانی ایتالیا نفی کرده و او را از اهالی «شامپانی آن سوی کوهستان» می
خواند. به نظر عبدالله طاهری ناصری، نمی توان تردید کرد که این سخنان را فردی فرانسوی یا فرانسوی زاده گفته باشد. افزون بر آن که حقایق دیگر در زندگیش احتمال فرانسوی نبودن او را تقویت می کنند و و پژوهشگران را وامی دارد تا بپذیرند که او ایتالیایی – نورماندی است. در مورد شرایط و شغل پدر ویلیام نیز دیدگاهی قطعی وجود ندارد. پاستورت معتقد است که ویلیام با بیشتر خانواده های اشراف در اداره امور اورشلیم مسئولیت داشتند، ارتباط نزدیک داشته است. او روایتی را که در کتاب مفقودشده ویلیام آمده، اساس نظریه خود می داند. عبدالله طاهری ناصری معتقد است که اگر این روایت را در مقابل سکوتش در ارتباط با نیاکانش قرار دهیم، به این نتیجه خواهیم رسید که ویلیام دلیل موجهی برای کتمان اصل خود داشته است. افزون بر این، دلیل دیگری نیز در دسترس است که بر این عقیده مهر تأیید می زند. مشهور است که ویلیام برادری به نام رالف داشته و نام وی در سندی تاریخی به عنوان شاهد انتقال مالکیت در اورشلیم در سال ۱۱۷۵ آمده است. از آنجا که اسم رالف در پایان فهرست آمده و هیچ نشانه ای دال بر خویشاوندیش با اسقف اعظم نیامده است، گمان می شود پدرش از طبقه اشراف یا فرماندها
ن نظامی نباشد. احتمالاً پدرش تاجر یا کاتب عدلیه بوده است؛ چراکه در آن روزگار، صاحبان دو پیشه یادشده در شهر اورشلیم فراوان بوده اند و این افراد معمولاً از غرب آمده بودند. بدین ترتیب می توان گفت که ناآگاهی ویلیام و خویشاوندانش از امور نظامی از یک سو و توجه و انعطاف او در برابر فعالیت های تجاری از سوی دیگر تا حدی این عقیده را تأیید می کند که او دارای اصالتی ایتالیایی بوده است. زندگانی. ابتدای زندگی. ویلیام در حدود سال ۱۱۳۰ میلادی در اورشلیم به دنیا آمد؛ و به نظر می رسد که او تمام دوره نوجوانی خود را در قلمروی پادشاهی اورشلیم سپری کرده است و احتمال دارد که بخش اعظم این دوره را در شهر اورشلیم گذارنده باشد؛ چرا که خاطرات نوجوانیش در لابه لای اثرش، "هیستوریا"، به چشم می خورد. ویلیام تحصیلات ابتدایی خود را در اورشلیم و در مدرسهٔ کلیسای جامع و کلیسای مقبره مقدس آغاز کرد. "شول اَستر" یا همان استاد مدرسه، جان پیزایی، به ویلیام خواندن و نوشتن را آموخت و او را نخست با زبان لاتین آشنا کرد. با توجه به آنچه که خود ویلیام در "هیستوریا" بیان داشته، می توان گفت که او به زبان فرانسوی و همچنین زبان ایتالیایی آشنا بوده اما مدرکی و
جود ندارد که نشان بدهد که ویلیام با زبان هایی همچون عربی، یونانی و فارسی آشنا بوده است. در حدود سال ۱۱۴۵، ویلیام عازم اروپا شد تا آموزش خود را در مدرسه ای در ایتالیا و فرانسه به خصوص پاریس و بولونیا، دو مرکز برجسته علمی و فکری اروپا در قرون وسطی، ادامه دهد. در آن زمان در این دو شهر هنوز دانشگاهی شکل نگرفته بود اما دو شهر مزبور از مراکز برجسته علم و هنر در اروپا بودند. ویلیام در پاریس و اورلئان علوم مقدماتی و الهیات را به مدت ۱۰ سال در نزد استادانی فراگرفت که خود از شاگردان گیلبرت د لا پوره و تیری شارتری بودند؛ و همچنین مدتی را برای یادگیری نزد روبرت ملان و آدام د پارو پونته گذارند. ویلیام در اورلئان که یکی از مراکز برجسته مطالعات کلاسیک به شمار می رفت، ادبیات رومی باستان (یا همان تألیف و تصنیف) را با هیلاری اورلئانی و ریاضیات (به خصوص آرای اقلیدس) را با ویلیام سوآسونی آموخت. او برای ۶ سال، الهیات را در نزد پیتر لمبارد و مائوریس د سالی مطالعه کرد؛ و پس از آن، او حقوق مدنی و قوانین کلیسایی را در بولونیا نزد «۴ دکتر بولونیا» فرا گرفت. اساتیدی که ویلیام در نزد آنها به مطالعه و فراگیری علوم پرداخت، همگی از افراد ب
رجسته رنسانس قرن ۱۲ میلادی در اروپا بودند که نشان از آن است که ویلیام صوری به خوبی نزد این اساتید آموزش دیده است. بازگشت به اورشلیم. ویلیام در زمان آمالریک یکم. مقام های بلندمرتبه دینی و سیاسی در پادشاهی اورشلیم معمولاً به اروپاییانی که به شرق آمده بودند، اعطا می شد. ویلیام از آن دسته افراد بومی بود که پس از کسب تحصیلات عالی در اروپا، به سرعت در دستگاه حکومتی و دینی پادشاهی صاحب مقام و منزلت شد. پس از بازگشت او به سرزمین مقدس در سال ۱۱۶۵، به عنوان کنانیکوس (کشیش) کلیسای جامع عکا انتخاب شد. در سال ۱۱۶۷، وی توسط فردریک د لا روش، اسقف اعظم صور و با حمایت و تأیید آمالریک یکم، پادشاه اورشلیم، به عنوان معاون اسقف کلیسای جامع آن شهر انتخاب شد. آمالریک در سال ۱۱۶۴، پس از بالدوین سوم، به قدرت رسید و درصدد بود تا مصر را که در این زمان تحت کنترل خلافت رو به زوال فاطمیان بود، تصرف کند. نخستین حمله به مصر، ۵۰ سال قبل از آمالریک، در زمان بالدوین نخست رخ داد که فاطمیان در آخر پذیرفتند که خراج به پادشاهی اورشلیم بپردازند. اما با به قدرت رسیدن عاملان نورالدین زنگی در مصر (شیرکوه و صلاح الدین ایوبی) و گرفتن کنترل این منطقه، آم
الریک متوجه مصر شد تا این بار مصر را به طور کامل تسخیر کند. نورالدین زنگی پیش از این توانسته بود کنترل دمشق را در سال ۱۱۵۴ و پس از حمله صلیبیون به این شهر و محاصره آن طی جنگ صلیبی دوم، به دست گیرد؛ بنابراین قلمروی پادشاهی اورشلیم در این زمان تنها به سمت جنوب غربی و مصر، گسترش یافته بود و در سال ۱۱۵۳ آخرین پایگاه فاطمیان در فلسطین و در شهر اشکلون، به دست صلیبیون سقوط کرد. با این حال، نورالدین با توجه به اهمیت مصر، درصدد بود تا این منطقه را به قلمروی خود ضمیمه کند، بنابراین ارتش و نیروهای خود را عازم مصر کرد تا در مقابل آمالریک قرار بگیرند؛ و این وضعیت شرق با بازگشت ویلیام از اروپا مصادف شد. آمالریک در سال ۱۱۶۷ با ماریا کومننه از نوادگان امپراتور بیزانس، مانوئل یکم، ازدواج کرد و در سال ۱۱۶۸، پادشاه اورشلیم ویلیام را به قسطنطنیه فرستاد تا معاهده حمله بیزانسی-صلیبی به مصر را نهایی کند. امالریک در گام نخست درصدد این بود تا با حمایت نیروی دریایی بیزانس، حمله خود را آغاز کند. با این حال، او منتظر ناوگان دریایی بیزانس نماند و موفق شد شهر بندری دمیاط را تصرف کند. اما با مقاومت یکی از فرماندهان اعزامی نورالدین به مصر ب
ه نام صلاح الدین ایوبی —که بعدها بزرگترین خطر برای پادشاهی اورشلیم شد— از مصر رانده شد. با وجود رخ دادن این حوادث، ویلیام به پیشرفت خود در پادشاهی اورشلیم ادامه داد. در سال ۱۱۶۹، او از رم دیدن کرد تا به اتهاماتی که به اسقف اعظم صور، فردریک، زده شده بود، پاسخ دهد. البته امروز محتوای این اتهام ها معلوم نیست. احتمال می رود به دلیل غایب بودن فردریک و حضورش در اروپا برای یک مأموریت دیپلماتیک، ویلیام برای کمک به او عازم رم شده باشد. با بازگشتش از رم در سال ۱۱۷۰، آمالریک به او مأموریت داد که تاریخ پادشاهی اورشلیم را ثبت و مکتوب کند. همچنین آمالریک، ویلیام را به عنوان معلم پسر و وارثش، بالدوین چهارم، انتخاب کرد. هنگامی که بالدوین ۱۳ ساله بود، روزی مشغول بازی با سایر کودکان بود که سعی داشتند با ضربه و خراشیدن بازوهای یکدیگر باعث ایجاد درد در دوستانشان شوند. طبق گفته ویلیام «همه بچه ها با کشیدن فریاد، درد کشیدن خود را نشان دادند … اما بالدوین با وجود بی رحمی هم بازی هایش، کاملاً خراش های آنها را تحمل کرد و خم به ابروی خود نیاورد. انگار که چیزی را احساس نمی کرد. ...» ویلیام با بررسی بازوی بالدوین، متوجه علائم جذام شاهزا
ده شد و پس از بررسی نهایی، ابتلای شاهزاده جوان به جذام را تأیید کرد. ویلیام در زمان بالدوین چهارم. با مرگ آمالریک یکم در سال ۱۱۷۴، پسرش بالدوین با عنوان بالدوین چهارم به پادشاهی اورشلیم رسید. در همین سال، نورالدین زنگی نیز درگذشت تا فرمانده وی، صلاح الدین که پیش از مرگ نورالدین تنها در مصر قدرت داشت، در شام هم به قدرت برسد و بتواند قلمروی اورشلیم را از جنوب و شرق به صورت کامل محاصره کند. به دنبال مرگ آمالریک، پادشاهی اورشلیم شاهد منازعات و اختلافات میان دو گروه «جبهه دربار» و «جبهه اشراف» شد. «جبهه دربار» زیر رهبری مادر بالدوین، آگنس کورتنی، و خاندانش قرار داشت که به تازگی از اروپا به شرق آمده و در امور پادشاهی لاتین بی تجربه و تازه کار و خواهان جنگ با صلاح الدین ایوبی بودند. «جبهه اشراف» زیر رهبری ریموند سوم تریپولی قرار داشت که از اشراف بومی پادشاهی و خواهان صلح با مسلمانان و برقراری روابط مسالمت آمیز با آنها، به خصوص با صلاح الدین ایوبی بود. این تفسیری از شرایط ابتدایی دوره زمامداری بالدوین چهارم بود که ویلیام صوری در هیستوریا نوشته که بعدها به عنوان یک واقعیت مورد قبول همگان قرار گرفت. با این حال افرادی ه
مچون پیتر ادبوری معتقدند که ویلیام صوری به شدت حزبی بوده است چرا که او با ریموند، رهبر جبهه اشراف که بعدها باعث پیشرفتش در امور سیاسی و مذهبی شد، متحد و همراه بود. همچنین گزارش های مورخان ادامه دهنده هیستوریای ویلیام صوری در قرن ۱۳ میلادی مورد شک قرار گرفته است چرا که آنها مناسباتی با خاندان ابلین که از حامیان ریموند بودند، داشتند. با این حال، اتفاق نظر کلی میان تاریخ نگاران بر روی این مسئله است که اگرچه درگیری و منازعات داخلی در این دوره وجود داشت، اما اختلافات و درگیری ها میان اشراف و بارون ها با تازه واردان از غرب نبود بلکه بیشتر اختلافات میان خویشاوندان مادری و پدری بالدوین چهارم بوده است. مایلز پلانسی برای مدت کوتاهی به عنوان نایب بالدوین که هنوز به سن قانونی نرسیده بود، انتخاب شد اما پس از مدتی در اکتبر ۱۱۷۴ به قتل رسید تا ریموند سوم به عنوان جانشینش انتخاب شود. ویلیام در سال ۱۱۷۴ جانشین فردریک د لا روش، اسقف اعظم صور، شده بود. در ۶ ژوئن ۱۱۷۵، ریموند در نخستین اقدام، ویلیام صوری را به عنوان صدراعظم اورشلیم و همچنین اسقف اعظم ناصره منصوب کرد. احتمالاً وظایف ویلیام به عنوان صدراعظم، وقت زیادی را از او نمی
گرفت؛ چرا که کاتبان و مسئولان دبیرخانه اسناد را تهیه می کردند و حتی در غیابش کارها را به پیش می بردند. در عوض او بر وظایف خود به عنوان اسقف اعظم تمرکز کرده بود. او در سال ۱۱۷۷، مراسم تدفین ویلیام مونفروا، همسر سیبلا خواهر بالدوین، را انجام داد، چرا که پاتریارک اورشلیم، امالریک نسله، به دلیل بیماری قادر به انجام آن نبود. در سال ۱۱۷۹، ویلیام صوری به عنوان یکی از سفیران و نمایندگان اورشلیم و مابقی دولت های صلیبی برای شرکت در سومین شورای لاتران انتخاب گردید. با این حال او به همراه دیگر نمایندگان دولت های صلیبی نتوانستند پاپ الکساندر را برای اعلان جنگ جدید صلیبی ترغیب کنند. با این حال، پاپ الکساندر ویلیام را به عنوان سفیر به نزد امپراتور بیزانس، مانوئل، در قسطنطنیه فرستاد و همچنین مانوئل نیز به او مأموریتی در شاهزاده نشین انطاکیه داد. ویلیام در کتاب خود اشاراتی به آنچه که در حین مأموریت رخ داده، نکرده است اما احتمال می رود او مأمور بوده تا در باب اتحاد قسطنطنیه با اورشلیم مذاکره و گفتگو کند تا امپراتور بیزانس از فشار خود برای بازپس گیری انطاکیه بکاهد و منصرف شود. در نهایت ویلیام پس از ۲ سال دوری از اورشلیم، در سا
ل ۱۱۸۰ به خانه بازگشت. حوادث سال ۱۱۸۰. در غیاب ویلیام، اختلافات و بحران های پادشاهی شدیدتر شد. بالدوین چهارم در این زمان به سن قانونی رسیده بود. در سال ۱۱۷۶، ریموند از مقام خود خلع شد چرا که بالدوین به دلیل بیماری اش نمی توانست وارث و جانشینی داشته باشد و همچنین نمی توانست برای مدت زیادی حکمرانی خود را ادامه دهد. بالدوین پس از مرگ ویلیام مونفروا، همسر سیبلا، درصدد بود تا شوهری را برای خواهرش انتخاب کند. در عید پاک سال ۱۱۸۰، زمانی که ریموند و پسرعمویش بوهموند درصدد بودند که سیبلا را به ازدواج بالدوین ابلین درآوردند، اختلافات بیشتر شد چرا که آن دو نزدیکترین افراد به خط پادشاهی بودند و در صورت مرگ بالدوین و نداشتن جانشین، می توانستند به حکومت برسند، اما قبل از رسیدن ریموند و بوهموند، آگنس و بالدوین ترتیب ازدواج سیبلا با یکی از تازه واردان از پواتیه، به نام گی لوزینیان را دادند که برادر بزرگتر آیمری لوزینیان بود و در دربار پادشاه جایگاه برجسته ای داشت. این اختلافات بر روند زندگی سیاسی و مذهبی ویلیام تأثیرگذار بود، چرا که او با حمایت ریموند توانسته بود به این مقام برسد و ممکن بود از پس برکناری ریموند، جایگاه و مقا
مش متزلزل شود. هنگامی که پاتریارک اورشلیم، آمالریک نسله، در اکتبر ۱۱۸۰ درگذشت، دو گزینه به عنوان جانشین او وجود داشتند: ویلیام صوری و هراکلیوس قیصریه ای. آنها از نظر مذهبی و علمی در یک مرتبه و جایگاه بودند اما از نظر سیاسی در دو جبهه مخالف قرار داشتند، چرا که هراکلیوس یکی از حامیان آگنس کورتنی، مادر بالدوین چهارم، بود. طبق منابع، در هنگام انتخاب پاتریارک اورشلیم، کنانیکوس ها (کشیش) برای انتخاب پاتریارک اورشلیم به توافق نرسیده اند، بنابراین به پادشاه برای گرفتن مشورت رجوع می کنند و با توجه به نفوذ آگنس، هراکلیوس به عنوان پاتریارک اورشلیم انتخاب می شود. شایعاتی مبنی بر رابطه عاشقانه میان آگنس و هراکلیوس وجود داشت که این شایعه بیشتر از جانب جبهه مخالف آگنس بود، در حالی که هیچ شاهد و مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. ویلیام در اثر خود در مورد این اتفاق و هراکلیوس چیزی را بیان نمی کند که احتمالاً نشان از ناامیدی او از نتیجه این انتخاب می باشد. سال های پایانی زندگی. پس از این رویدادها، ویلیام همچنان به عنوان اسقف اعظم صور و صدراعظم پادشاهی باقی ماند، اما جزئیات زندگیش در این زمان مبهم و مجهول باقی مانده است. در
قرن ۱۳، برخی دنباله روهای ویلیام صوری ادعا کردند که هراکلیوس، ویلیام را در سال ۱۱۸۳ تکفیر کرده است، که دلیل این کار هراکلیوس نامعلوم است. همچنین آنها ادعا می کنند که ویلیام برای جلب نظر پاپ، به رم سفر کرده و در حین این سفر توسط هراکلیوس مسموم شده است. طبق گفتهٔ پیتر ادبری و جان رُو، مبهم و مجهول بودن زندگی ویلیام در این ایام به دلیل این است که او همچون گذشته نقش سیاسی نداشت و بیشتر تمرکز خود را بر امور مذهبی و نوشتن اثر خود گذاشته بود. داستان تکفیر و مسمومیتش در ادامه، احتمالاً ساخته ذهن این دنباله روها است. ویلیام تا سال ۱۱۸۴ میلادی در اورشلیم ماند و به نوشتن اثر خود ادامه داد تا اینکه پادشاهی اورشلیم به دو جبهه مخالف هم تقسیم شد؛ در حالی که صلاح الدین پادشاهی را محاصره کرده بود. با پیروزی آگنس و طرفدارانش و انتخاب بالدوین پنجم، فرزند سیبلا و ویلیام مونفروا، به عنوان جانشین بالدوین چهارم، به مرور از ارزش ویلیام در قلمروی اورشلیم کاسته شد. بالدوین پنجم نیز که همچون دایی اش جذام داشت، پس از یک سال در ۱۱۸۶ درگذشت تا سیبلا، گی لوزینیان را به عنوان پادشاه جدید اورشلیم انتخاب کند. احتمال می رود که ویلیام در این ز
مان از نظر سلامتی در وضعیت بدی قرار داشته است. رودلف هیستند معتقد است که تاریخ مرگ ویلیام صوری ۲۹ سپتامبر بوده اما سال آن دقیقاً مشخص نیست؛ به هر حال صدراعظم جدید اورشلیم در مه ۱۱۸۶ و اسقف اعظم صور نیز در ۲۱ اکتبر ۱۱۸۶ انتخاب شده اند. هانس مایر معتقد است که ویلیام صوری در سال ۱۱۸۶ درگذشته که این نظر او مورد قبول اکثر مورخان قرار گرفته است. ویلیام با توجه به روند قدرت گیری صلاح الدین در منطقه و همچنین اختلافات درونی در پادشاهی اورشلیم، در کتاب خود سقوط اورشلیم و زوال پادشاهی را پیش بینی کرده بود. پیش بینی ویلیام صوری در اثرش در رابطه با پادشاهی، یک سال پس از مرگش بر همگان ثابت شد؛ صلاح الدین ایوبی توانست گی لوزینیان را در نبرد حطین در سال ۱۱۸۷ شکست دهد و در ادامه توانست اورشلیم و اکثر شهرهای پادشاهی اورشلیم (به جز صور) را تصرف کند. خبر سقوط اورشلیم، اروپا را لرزاند و طرح و نقشه هایی برای کمک به دول صلیبی ریخته شد. طبق گفته راجر وندور، در سال ۱۱۸۸، زمانی که هنری دوم پادشاه انگلستان و فیلیپ دوم پادشاه فرانسه برای رفتن به جنگ صلیبی جدید توافق کردند، ویلیام در ژیزور فرانسه حضور داشته است. با این حال او در این رابط
ه اشتباه کرده است چرا که او اسقف اعظم جدید شهر صور را که جایگزین ویلیام صوری شده بود، نمی شناخت و احتمالاً او را با ویلیام صوری اشتباه گرفته است. تالیفات و آثار. هیستوریا. نسخه لاتین. با درخواست پادشاه اورشلیم، امالریک یکم، از ویلیام صوری برای نگاشتن اثری برای ثبت تاریخ پادشاهی اورشلیم و اعمال پادشاهان صلیبی و به ویژه تهیه سندی از اقدامات و وقایع زمان خود او، ویلیام صوری تقریباً ۷۰ سال پس از نخستین جنگ صلیبی، آغاز به نگارش تاریخ کم نظیر خود موسوم به "هیستوریا رِروم اینْ پارتیبوس گِشتاروم" (تاریخ آن سوی دریاها) نمود که با عنوان "هیستوریا" شناخته می شود. ویلیام ابتدا این اثر را "گشتا آمالریکی رِگیس" (اعمال آمالریک) نام نهاده بود، ولی پس از آن که تاریخ وقایع صلیبیون از نخستین جنگ صلیبی و روابط آنها با مسلمانان و بیزانسی ها را بدان ضمیمه کرد، نام اصلی و نهایی کتاب یعنی "هیستوریا رروم" را انتخاب کرد. او بخش نخست کتاب خود را تا سال ۱۱۷۳ به پایان رسانید و تاریخ کامل خود را به شهر رم برد و تا لحظه مرگ به نوشتن آن ادامه داد. این اثر مفصل که مشتمل بر شرح وقایع پادشاهی اورشلیم و وضعیت صلیبیون، مسلمانان و بیزانسی ها در ف
اصله سال های ۱۰۹۵–۱۱۸۴ است و اطلاعات دقیق و مفصلی دربارهٔ احوال صلیبیون و اروپاییان ساکن شده در شرق و و روابط سیاسی و نظامی شان با مسلمانان و وضعیت دولت های صلیبی انطاکیه، تریپولی، عکا و شمال شام ارائه می دهد. ویلیام در اثرش، دو فصل را به چگونگی حملهٔ صلیبیون به اورشلیم و پیامدهای آن اختصاص داده و به شرح رویارویی مسلمانان و مسیحیان در جنگ نخست صلیبی می پردازد و تصویرهای واضحی را برای مخاطب خویش ترسیم می کند. می توان بیان داشت که "هیستوریا" ویلیام صوری، یگانه منبع مهم لاتین جنگ های صلیبی از سال ۱۱۲۷، که رویدادهای گشتا فوشیه شارتری خاتمه می پذیرد، تا آخرین دههٔ قبل از فتح اورشلیم به دست صلاح الدین ایوبی است. این اثر تا سال تأسیس دولت صلیبی در اورشلیم فقط مبتنی بر کتاب آلبرت آخنی است. حال آن که از پس از تسخیر اورشلیم، مدارک و اسناد موجود دیگری را مبنای کار خود قرار داده است. با این همه، از نظر رانسیمان تنها پس از به پادشاهی رسیدن بالدوین چهارم است که تاریخ او به عنوان یک منبع پراهمیت جلوه می دهد. در واقع، او در نگارش احوال نخستین صلیبیون، بیشتر به نوشته های آلبرت آخنی متکی بود و تا حدی از گزارش های ریمون آگیلی و