Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دخترش خارج می شود. آن ها به خانه یکی از همسایگان اسپانیایی زبان می روند و از آنجا با پلیس تماس می گیرد. مرکز پلیس در آغاز با خونسردی برخورد می کند و تنها اعلام می کند به محض آن که خودرویی در اختیار داشته باشد گشت پلیس را به محل می فرستد. بری فریاد می زند: «نه. من الان به شما احتیاج دارم، پیش از آن که او برگردد.» دو برادر کاسترو نیز دستگیر شدند که پس از اعلام پلیس مبنی بر عدم مشارکت آن ها در آدم ربایی روز ۹ می آزاد شدند. دادگاه. در مجموع ۹۷۷ مورد اتهام از جمله تجاوز، قتل و آدم ربایی علیه این متجاوز آمریکایی مطرح شده است. چندین کیفرخواست علیه آریل کاسترو ۵۳ ساله در دادگاه مطرح می شود اما او در ابتدا اتهامات مطرح شده علیه خود را رد می کند. کیفرخواست پیشین که علیه وی مطرح شده بود فقط ۴ سال و نیم از مدت زمان آدم ربایی وی را در بر می گرفت، اما کیفرخواست جدید که بالغ بر ۵۷۶ صفحه است کامل تر بوده است. این کیفرخواست که پس از بررسی نتایج آزمایش DNA بر کودک شش ساله تنظیم شده است، کاسترو را به خطر انداختن جان این کودک متهم می کند. این آزمایش ها نشان می دهد که کاسترو پدر این کودک است. وی از دادگاه خواسته بود تا اجازه ملاق
ات با فرزندش را بدهند که این درخواست خیلی فوری از سوی قاضی مورد مخالفت قرار گرفت. در این کیفرخواست کاسترو به دلیل سقط جنین یکی از این زنان به قتل متهم شده بود که می توانست مجازات اعدام را برای وی در پی داشته باشد. در جلسه محاکمه ای که در دادگاه شهر کلیولند ایالت اوهایو برگزار شد، وکلای کاسترو و قاضی توافق کردند که اگر مرد جنایتکار گناهانش را به گردن بگیرد، از مجازات اعدام رهایی خواهد یافت و به حبس ابد بدون بخشش محکوم خواهد شد. در این جلسه، متهم اعتراف کرد زمانی که کودک بوده مورد آزار جنسی قرار گرفته و این مسئله انگیزه ای برای ربودن قربانیانش و آزار و اذیت آن ها بوده است. قاضی خطاب به آریل کاسترو چندین بار تأکید کرد که او هرگز اجازه خروج از زندان را نخواهد یافت. املاک و دارایی های او نیز مصادره خواهد شد و نامش به فهرست متخلفان جنسی اضافه می شود. تخریب خانه. املاک و دارایی های آریل کاسترو به عنوان بخشی از توافق با دادگاه، مصادره و نام او به فهرست متخلفان جنسی اضافه شد. پس از محکومیت آریل کاسترو در اوایل ماه اوت سال ۲۰۱۳ خانه وی در شهر کلیولند ایالت اوهایو یعنی مکانی که سه قربانی او محبوس بودند به دستور دادستان
تخریب شد. پس از آن کارگران شروع به تخریب این خانه جهنمی کردند، تماشاگران هم کف زدند. ظرف چند دقیقه، این خانه به تلی از خاک روبه تبدیل شد. به کارگران گفته شده بود کل اجزای این خانه را خرد و منهدم کنند چون این نگرانی وجود داشت که کسی بخش هایی از این خانه را بردارد و در اینترنت به حراج بگذارد. خودکشی در زندان. آریل کاسترو، در سلول زندان خودکشی کرد و مسئولان زندان اوهایو جسد حلق آویز او را در سلولش یافتند. گزارش های داخلی نشان می دهد نگهبانان در مورد خودکشی آریل کاسترو وظیفه بازرسی خود را به درستی انجام ندادند و گزارش ها را دستکاری کرده اند. او در ساعت ۹:۲۰ در فاصله بازدیدهای نیم ساعته نگهبانان خود را به دار آویخت. هنگام یافتن او کارکنان پزشکی زندان اقدام به نجات او کردند که بی نتیجه بود. انتقاد از پلیس. مأموران پلیس گفته اند که هیچ چیز شک برانگیزی در این خانه دیده نشده بود. اما شاهدان عینی این گزارش ها را تکذیب می کنند. یکی از همسایگان توصیف می کند که یک بار زنی برهنه را در باغچه خانه دیده که رفتاری غیرطبیعی داشته و به همین دلیل پلیس را خبر کرده اند، اما پلیس هشدار او را شوخی تلقی کرده و جدی نگرفته است. شاهدان د
یگری گفته اند که پلیس دو بار در محل حاضر شده اما هرگز وارد خانه نشده است. فرانک جانسون، شهردار کلیولند گفته است: «یکبار مأموران اداره امور جوانان در خانه آریل کاسترو بوده اند و او را به خاطر رها کردن یک کودک در اتوبوس مورد سؤال قرار داده اند، اما سه زن زندانی شده در خانه آریل توجه مأموران را جلب نکرده اند.»
تیم دوچرخه سواری ایگنیس () یک تیم دوچرخه سواری در کشور ایتالیا بوده. این تیم در سال ۱۹۵۵ تأسیس و در سال ۱۹۶۸ منحل شده است، تیم ایگنیس در سال ۱۹۶۰ در بخش تیمی جیرو دیتالیا به مقام قهرمانی دست پیدا کرده است.
نوبار اوزانیان (به ارمنی: "Նուպար Օզանեան"، به ترکی: "Nubar Ozanyan")، که همچنین با کد انقلابی اورهان باکیرچیان نیز شناخته می شود، انقلابی کمونیست ارمنی اهل ترکیه بود. اوزانیان به عنوان فرماندهٔ ارتش آزادیبخش کارگران و دهقانان ترکیه (تیککو) مبارزه می کرد. این ارتش شاخهٔ نظامی حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (ت.ک. پ/م. ل) محسوب می شود. اوزانیان که در نبردهای متعددی همراه با این ارتش بود، در نهایت در در نبرد علیه دولت اسلامی عراق و شام (داعش) در جریان نبرد رقه کشته شد. زندگی. نوبار اوزانیان در سال ۱۹۵۶ در یوزغاد در ترکیه در خانواده ای ارمنی به دنیا آمد. هنگامی که کودک بود مادرش را از دست داد. پس از تحصیلات ابتدایی با ایدئولوژی چپ رادیکال آشنا شده و به حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (ت.ک. پ/م. ل) پیوست. پس از کودتای ۱۹۸۰ ترکیه، اوزانیان نیز به فرانسه رفت و چنان که گزارش شده در آنجا از مدافعان ییلماز گونی بود. اوزانیان در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ به شاخهٔ نظامی ت.ک. پ/م. ل که تیککو (ارتش آزادیبخش کارگران و دهقانان ترکیه) نامیده می شد پیوست. اوزانیان در ۱۹۸۸ یا ۱۹۹۰ به درهٔ بقاع در لبنان رفت و تحت نظر شبه نظامیان آن
جا آموزش نظامی دیده و در انتفاضهٔ اول و جنگ داخلی لبنان مشارکت کرد. او همچنین در خلال سال های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ در جنگ قره باغ به نبرد با جمهوری آذربایجان پرداخت. او سپس در سال ۱۹۹۲ به استان تونج ایلی ترکیه بازگشت و در شورش مائوئیستی در آنجا مشارکت کرد. اوزانیان در همان زمان در سلسله مراتب حزبی ارتقاء درجه یافته و به یک سازمان دهنده، ایدئولوژیست، پذیرندهٔ اعضا، مربی و فرماندهٔ خط مقدم در حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (ت.ک. پ/م. ل) تبدیل شد. اوزانیان در سال ۲۰۱۳ مبارزان تیککو را در کردستان عراق آموزش داد. در ژوئیهٔ ۲۰۱۵ به عنوان یکی از فرماندهان گردان آزادی بین المللی که به تازگی در سوریه تشکیل شده بود انتخاب شد. این گردان با هدف کمک به ی.پ. گ/ی.پ. ژ در نبرد علیه دولت اسلامی عراق و شام (داعش) تشکیل شده بود. او در این گردان مبارزان «کرد، ترک، ارمنی، عرب، فلسطینی، یونانی، کانادایی، ساردینیایی، بلژیکی و فرانسوی» را آموزش می داد. او در همین حال، می کوشید تا حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (ت.ک. پ/م. ل) را در ترکیه نیز فعال نگاه دارد، چرا که در آنجا حزب با مشکلات فزاینده ای مانند تشدید فعالیت های ضد شورش نیروهای
مسلح ترکیه، به ویژه پس از آغاز مرحلهٔ سوم درگیری کردها با رژیم ترکیه، مواجه بود. اوزانیان به همین خاطر برای مدتی در اواخر سال ۲۰۱۶ و اوایل ۲۰۱۷ به استان تونج ایلی بازگشت، اما در نهایت به سوریه بازگشته و فعالیت اش در گردان آزادی بین المللی را ادامه داد. او برای آزادسازی رقه، پایتخت خودخواندهٔ داعش به نبرد رقه پیوست و در نهایت در روز ۱۴ اوت ۲۰۱۷ در این نبرد کشته شد. او در هنگام مرگ ۶۱ سال داشت. مرگ او از سوی حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (ت.ک. پ/م. ل)، جنبش ارمنی «نور زارتونک» (رستاخیز نو) در استانبول، نیروهای گریلایی خلق های انقلابی بین المللی (IRPGF)، یگان تبلیغات مسلحانهٔ مارکسیست-لنینیست (THKP-C/MLSPB), و حزب مارکسیست لنینیست آلمان گرامی داشته شد. زندگی شخصی. نوبار اوزانیان می توانست به زبان های ترکی، ارمنی و روسی بخواند و بنویسد و مقاله های چپگرایانهٔ متعددی را نیز ترجمه کرده بود. او با کد انقلابی «اورهان باکیرچیان» یا «رفیق اورهان» شناخته شده بود. اورهان باکیرچیان با کد انقلابی «آرمناک» از اعضاء و فرماندهان حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (ت.ک. پ/م. ل) بود که در ۱۳ مه ۱۹۸۰ توسط نیروهای رژیم ترکیه
کشته شد، و نوبار اوزانیان این نام را به یاد او به عنوان کد انقلابی خودش انتخاب کرده بود. یادبود. برای یادبود و بزرگداشت نوبار اوزانیان، یگان نظامی ارمنیان ساکن در شمال و شمال شرق سوریه به نام «یگان نوبار اوزانیان» نام گذاری شد. این یگان که در روز ۲۴ آوریل ۲۰۱۹ همزمان با سالگرد نسل کشی ارمنی ها اعلام موجدیت کرد، به عنوان نیروی نظامی ویژه مردم ارمنی در نیروهای نظامی مدافع فدراسیون دموکراتیک شمال و شرق سوریه جای گرفته و بخشی از نیروهای دموکراتیک سوریه به شمار می آید.
ادواردو ماندلین (؛ – ) سیاست مدار اهل موزامبیک پرتغال بود. وی از سال ۱۹۶۲، سال تأسیس جبهه آزادیبخش موزامبیک در تانزانیا (FRELIMO)، تا زمان ترور در سال ۱۹۶۹، به عنوان رئیس بنیانگذار این جبهه بود. تخصص او انسان شناسی بود ولی در دانشگاه سیراکیوس به عنوان استاد تاریخ و جامعه شناسی تدریس می کرد. زندگی اولیه. مادلین به عنوان چهارمین پسر از شانزده پسر رئیس قبیله تسونگا در سال ۱۹۲۰ در بخش ماندلاکازی گازا در موزامبیک پرتغال به دنیا آمد. تا ۱۲ سالگی چوپانی می کرد. قبل از ثبت نام در یک مدرسه سوئیسی-پروتستان، نزدیک منجزازی، در چندین مدرسه دیگر تحصیل کرد. او تحصیلات متوسطه اش را در یک دبیرستان وابسته به کلیسا در استان ترانسفال آفریقای جنوبی به پایان رساند. او همچنین مدتی به عنوان معلم در مدارس ابتدایی در همین استان تدریس کرد. پیش از ثبت نام در دانشگاه ژوهانسبورگ یک سال در مدرسه خدمات اجتماعی ژان هومن هفمهیر کار کرد ولی بعد از روی کار آمدن دولت آپارتاید از آفریقای جنوبی اخراج شد. در ژوئن سال ۱۹۵۰ ماندلین وارد دانشگاه لیسبون در پایتخت پرتغال شد و سپس در سال ۱۹۵۳ در سن ۳۱ سالگی به کالج ابرلین در ایالت اوهایوی آمریکا نقل مکان
کرد و در دوره کارشناسی ارشد در رشته علوم انسانی و جامعه شناسی تحصیلاتش را ادامه داد و تحصیلاتش را در دانشگاه نورت وسترن در ایالت ایلنیوی ادامه داد. ماندلین دانشنامه فوق لیسانس و دکترایش را از دانشگاه نورت وسترن دریافت کرد و با ژانت رائه جانسون زن آمریکایی سفیدپوستی از ایالت ایندیانا ازدواج کرد. انسان شناسی. او در سال ۱۹۵۷ به عنوان مسئول تحقیق در سازمان ملل کار کرد و در این منصب اجازه سفر به آفریقا را بدست آورد. او در همان سال از پست خود استعفا داد تا بتواند در فعالیت های سیاسی شرکت کند زیرا در پست سازمان ملل اجازه چنین فعالیت ها را نداشت. او به عنوان استاد انسان شناسی در دانشگاه سیراکیوس به توسعه مطالعات روی شرق آفریقا کمک کرد. در سال ۱۹۶۳، او از پست خود در این دانشگاه استعفا داد تا برای شرکت در مبارزه آزادیبخش به تانزانیا برود. فعالیت سیاسی. ادواردو مادلین بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی به عضویت سازمان ملل متحد درآمد. آدریانو مورینرا یکی از مهم ترین مشاوران آنتونیو دو اولیورا نخست وزیر پیشین پرتغال در سازمان ملل متحد با ماندلین ملاقات کرد. او با شناخت ویژگی های ماندلین، سعی کرد او را به دولت پرتغال جذب کند و
پیشنهاد کرد که او پستی را در دولت موزامبیک وابسته به پرتغال قبول کند. ماندلین این پیشنهاد را نپذیرفت، برعکس به جنبش استقلال طلبانه تانزانیا که فاقد یک رهبر ذی صلاح بود پیوست. در سال ۱۹۶۲ مادلین به عنوان رئیس جبهه آزادیبخش موزامبیک Frente de Libertação de Moçambique برگزیده شد. این جبهه از گروه های مختلف استقلال طلبی تشکیل شده بود که برای آزاد سازی موزامبیک می جنگیدند. در سال ۱۹۶۳ او سر فرماندهی جبهه آزادیبخش موزامبیک را در دارالسلام پایتخت تانزانیا تأسیس کرد و این جبهه با حمایتی که از طرف آمریکا، چندین کشور غربی و روسیه دریافت می کرد در سال ۱۹۶۴ جنگ چریکی را شروع کرد تا موزامبیک را از استعمار پرتغال آزاد کند. در ابتدای شکل گیری این جبهه رهبری آن یکپارچه نبود. یک بخش با رهبری ماندلین نه تنها می خواست برای استقلال موزامبیک بجنگد بلکه خواهان تغییراتی به سوی ایجاد یک جامعه سوسیالیستی بود. سایر رهبران جبهه مانند دوس سانتوس، ماکل و کیسانو و بخش عمده کمیته مرکزی این جبهه با مادلین هم نظر بودند. مخالفان آنها، مانند انکاواندام و سیمانگو، خواستار استقلال بودند، اما نمی خواستند که در روابط اجتماعی موزامبیک تغییراتی اسا
سی ایجاد شود، به طور خاص آن ها نمی خواستند نخبگان سیاه پوست با سفیدپوست ها جایگزین شوند. در کنگره دوم جبهه که در ژوئیه ۱۹۶۸ برگزار شد خواسته های ماندلین تأیید شد؛ او به عنوان رئیس این جبهه دوباره انتخاب شد و استراتژی جنگ طولانی مدت علیه استعمار پرتغال که حمایت دهقانان را هم با خود داشت به تصویب رسید. درگذشت. در سال ۱۹۶۹، زمانی که او در خانه یکی از دوستان آمریکایی اش بنام بتی کینگ بود، کتابی بمب گذاری شده که برای او فرستاده شده بود را باز کرد. آن بمب منفجر شد و ماندلین جانش را از دست داد. عامل مرگ او همچنان در ابهام باقی مانده است. فرضیه های این ترور انگشت اتهام را به سوی رقبای او در داخل جبهه، سیاستمداران تانزانیایی، بازیگران بین المللی و سرویس های مخفی پرتغال، و یک سازمان مخفی ضد کمونیست پرتغالی نشانه می برند. یک جاسوس پیشین پرتغالی ادعا می کند که اسکار کاردوسو جاسوس سرویس های مخفی پرتغال بمب را در داخل کتاب جاسازی کرده است. میراث و ادای احترام. در سال ۱۹۶۹ اوبرلین، دوست و همکلاسی او و تعداد دیگری از رفقایش برای وی مراسم خاکسپاری گرفتند. دانشگاه ادواردو ماندلین. در سال ۱۹۷۵ دانشگاه لوردنسو مارکی که توسط پرتغ
ال تأسیس شده بود، به نام به دانشگاه ادواردو ماندلین تغییر نام یافت. این دانشگاه هنوز هم در پایتخت موزامبیک مستقل وجود دارد.
معاهده سنت پترزبورگ در ۲۳ سپتامبر ۱۷۲۳ (۱۲ سپتامبر گاه شماری ژولینی) برابر با ۱ مهر ماه ۱۱۰۲ خورشیدی / ۲۲ ذی الحجه ۱۱۳۵ قمری، درنتیجه حملهٔ پتر یکم به ایران، میان امپراتوری روسیه و ایران صفوی امضا شد. طبق این پیمان ایران مجبور به واگذاری سرزمین هایش در قفقاز شمالی، قفقاز جنوبی و آذربایجان شامل دربند (داغستان)، بادکوبه، اراضی تابع اطراف شروان و همچنین تمام نواحی شمال شامل استان های گیلان، مازندران و استرآباد گشت. طبق این پیمان معین شد که سربازان روسی به شاه تهماسب دوم برای برقراری آرامش و صلح داخلی کمک کنند. پیش زمینه. با حمله لزگی ها در سال در ۱۵ اوت ۱۷۲۱ به شهر شماخى و غارت مراکز تجاری روس و همچنین حمله ازبکان به یکی از کاروان های روسی که از چین به روسیه می رفت، در نتیجه پتر، سیمون آوراموف را برای هشدار به شاه ایران به اصفهان فرستاد. پتر یکم با توجه به اوضاع آشفته ایران و محاصره اصفهان توسط افغان ها و نگرانی از حضور عثمانی ها در قفقاز به بهانه سرکوب یاغیان و کمک به مردم ایران به آستراخان رفت. فرمان پتر یکم به کنسول آوراموف درباره مذاکره با مقامات ایران برای تصرف حواشی دریای خزرː «هنگام ورود ما به آستراخان از
گزارش شما که ۲۱ مارس(ژولینی) از قم به ولینسکی استاندار آستراخان فرستاده بودید دریافتیم که محمود فرزند میرویس خان قندهار با آشوبگران افغان به اصفهان آمده و با اشغال جلفا باعث آشفتگی مملکت ایران شده و اعلیحضرت شاه [سلطان حسین] برای حفاظت خود از این شورش مخفی شده است. ما فکر کردیم و استپان چبوتانف، دیمیتری پتریچیس و لاورنتی ولاسوف را به سوی شما فرستادیم که دستورالعمل های ذیل را دریافت کرده و بخوانید: ۱. ضروری است که به ملاقات با شاه قبلی بروید و اگر شاه جدید را انتخاب نکردند و شاه جدید یا حکومت بدون شاه برقرار نشده باشد و اگر هیچ شاهی وجود ندارد هر کسی را پیدا کردی طبق اختیارات هر چه ذیل نوشته شده پیشنهاد کنید. ۲. ما برای جنگ ضد ایران به شماخی نمی رویم بلکه برای برانداختن آشوبگرانی می رویم که به ما صدمه زده اند. اگر آنها در حالت ویرانی کشور خود احتیاج به کمک ما داشته باشند ما آماده کمک هستیم تا آنها را از دست دشمنان کشور آزاد کنیم و مملکت ایران را مستحکم کنیم در عوض آن ها برای این کمک بعضی از ولایات اطراف دریای خود را به ما واگذار خواهند کرد. اگر آنها به علت عدم قاطعیت خود پیشنهاد ذکر شده را قبول نکنند ترک ها(ع
ثمانی) می توانند تمام ایران را تصرف کنند که مورد قبول ما نیست و مایل نیستیم که نه فقط آن ها بلکه ما هم آن را تصرف کنیم ولی اگر ما با آن ها معاهده ای نداشته باشیم نمی توانیم از آنها حمایت بکنیم ما فقط املاک اطراف دریا را می گیریم زیرا ما نمی توانیم ترک ها را به آن مناطق راه دهیم. اگر آن ها قبول کنند هرچه زودتر سفیر خود را با اختیارات وسیع بفرستند. ما در سواحل دریای خزر حضور داریم. این پیشنهادها را به آن ها تفهیم کنید. دیگر آنکه به آن ها پیشنهاد کنید که اگر ترک ها وارد ایران بشوند ما مجبور می شویم که مناطق اطراف دریای خزر را تصرف کنیم زیرا نمی توانیم به ترک ها اجازه فعالیت در آن مناطق را بدهیم و در این صورت برای آن ها چه فایده ای دارد؟ اگر یک قسمت را ندهند تمام کشور را از دست خواهند داد. ۳. درباره پیشنهادهای مشروحه بالا هر چه تصمیم گرفته شود فوری نامه بنویسید و با چاپار چبوتانف برای ما بفرستید». گزارش آوراموف به پتر یکم در تاریخ ۸ اکتبر۱۷۲۲(ژولینی)ː «به اعلیحضرت امپراتور گزارش ذیل را عرض میکنم: ۱۸ اوت گذشته از تهران به قزوین برگشتم و فرمان و موارد دستورالعمل اعلیحضرت از طرف استپان چبوتانف، دیمیتری پتریچیس و لاو
رنتی ولاسوف فرستاده های شما دریافتم و خواندم. درباره بند اول پیشنهادی که به اصفهان سفر کنم و با اعلیحضرت شاه حسین ملاقات داشته باشم فکر میکنم که انجام آن غیر ممکن است در آن زمان تهماسب فرزند شاه که حالا وارث و امید کشور ایران است در قزوین بود. ایرانیان او را شاهزاده میخوانند من به مهماندار خود گفتم که به دیوان بیگی که از طرف اعتماد الدوله وزیر اول اداره تمام کارهای دولتی را به عهده دارد درباره آمدن من به قزوین و دریافت فرمان و موارد دستور العمل اعلیحضرت امپراتور که در آن نامه ها به نفع کشور ایران هم سخن گفته است عرض کند که دیوان بیگی از طرف خود به عرض شاهزاده برساند که من خواستار ملاقات و صحبت با ایشان هستم. ۲۱ اوت با شاهزاده ملاقات داشتم و هر پیشنهادی و دستوری که در فرمان اعلیحضرت نوشته بود به شاهزاده عرض کردم یعنی اگر ایشان از طرف اعلیحضرت خواستار هرگونه کمک شوند طبق بند دوم وعده کمک با توپخانه و ارتش را دادم و گفتم که ایشان به اعلیحضرت امپراتور هر چه زودتر سفیر مختار خود را بفرستند. طبق بند دوم ذکر شده من باید به ایشان عرض میکردم که برای این گونه کمک استان های اطراف دریای خزر را باید واگذار کنند اما در این
مورد حرفی نزدم زیرا که شاهزاده جوان متکبر و نامتمایل است و در چنین کارهایی آگاهی ندارد. من از او اجازه گرفتم که درباره موضوعات مشروحه بالا با وزیر اول و بزرگان دیگر مذاکره داشته باشم... سفیری به نام اسماعیل بیگ فرستاده می شود که تا به حال از طرف اعتمادالدوله مهماندار من بوده است. او پیش من آمد و گفت که به عنوان سفیر فرستاده می شود و به او اختیارات وسیع داده شده است...». پتر یکم اواخر ژوئن ۱۷۲۲ هنگام توقف در آستراخان اعلامیه ای خطاب به شاه ایران و مردم وی صادر کرد، مبنی بر آن که روس ها به قصد یاری آنان می آیند، تا به ایشان علیه دشمنان افغانی و لزگی آنان کمک رسانند. سپاه پتر یکم در ۳ سپتامبر ۱۷۲۲ دربند را متصرف کرد. پتر قصد داشت که پیشروی خود را تا ساحل خزر ادامه دهد ولی متوجه شد که این کار نیاز به تدارکات بیشتر می باشد و دیگر آن که فرصت ارسال لوازم از آستراخان به علت نزدیک شدن زمستان را نداشت، همچنین دولت عثمانی به پتر پیام داد که از پیشروی به داخل شروان و برخورد با اتباع آنان که به تازگی تحت الحمایه عثمانی شدند اجتناب کند. در نتیجه پتر پس از استقرار پادگانی نیرومند در دربند در ۱۷ سپتامبر به سمت روسیه بازگشت
و در ۲۶ اکتبر به آستراخان رسید. فرمان پتر یکم به آوراموف درباره اعزام ارتش به گیلان در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۲۲(ژولینی) آستراخانː «به شاهزاده [تهماسب میرزا] و وزیران او اعلام کنید که با میل خیرخواهی به اعلیحضرت شاه [سلطان حسین] تصمیم گرفتیم که تعدادی از ارتش منظم ما را برای محافظت ساکنان رشت از دست شورشیان لزگی و طوایف دیگر به آنجا بفرستیم و اگر اعلیحضرت شاه و شاهزاده از شورشیان صدمه دیده باشند و حضورشان در داخل ایران ناامن باشد بدون هیچ تردید هرچه زودتر لطف بفرمایند به رشت سفر کنند و تحت حمایت ارتش ما قرار بگیرند و با میل خیرخواهی ما نسبت به اعلیحضرت شاه به آنها به فرمانده اعزامی منطقه دستور دادیم که تا آخرین سرباز اعلیحضرت را دفاع کنند. اگر ارتش فرستاده شده ما برای پاسداری اعلیحضرت کافی نباشد می توانیم نیروهای دیگری را بفرستیم». پتر یکم پیش از آن که آستاراخان را به سمت مسکو ترک کند، پیامی از حاکم گیلان دریافت کرد به این مضمون که عده ای سرباز به رشت به مرکز آن ایالت بفرستد، زیرا افغان ها قصد تصرف آن را دارند. در نوامبر۱۷۲۲ دو گردان قوای روس به فرماندهی کلنل شیپوف با چند کشتی جنگی وارد بندر انزلی شدند. کلنل شیپوف
فرستاده خود را پیشاپیش به خشکی فرستاد تا ورود خود را به آوراموف و حاکم گیلان اعلام کند. حاکم گیلان که خبر تصرف دربند را شنیده بود پیام داد که سربازان روس نمی بایست بدون اجازه شاه قدم به خشکی گذارند و باید همانطور در کشتی بمانند وگرنه با مقاومت مواجه خواهند شد. شیپوف پیامی مبنی بر اظهار تعجب از رفتار حاکم فرستاد و توضیح داد که او و سربازانش در جواب تقاضایی که از آنان شده بود آمده اند. او افزود که وی باید بنا به اطاعت از اوامر تزار سربازان خود را پیاده کند. حاکم پس از اندکی تأمل موافقت کرده، در نتیجه سربازان روس پیاده شده و در کاروانسرایی در حومه شهر رشت مستقر شدند. در پایان دسامبر به آوراموف خبر رسید که پیکی از جانب شاه تهماسب که در آن موقع در تبریز به سر می برد، با دستوری مبنی بر بازگشت اسماعیل بیگ در راه رشت می باشد. آوراموف پیک را متوقف ساخته و با پذیرایی هایی او را سرگرم ساخت. او همچنین پیامی برای شیپوف فرستاد که پیش از آنکه پیک شاه تهماسب به رشت برسد، اسماعیل بیگ را زودتر با کشتی راهی روسیه کند. اسماعیل بیگ عازم روسیه شد ولی به علت وضع زمستانی هوا با تأخیر در ۲۱ اوت ۱۷۲۳ به سنت پترزبورگ رسید. چون حاکم گیل
ان به نیرنگ روس ها پی برد سخت بر آشفت و بی شک در نتیجه گزارش او بود که شاه تهماسب در ماه فوریه دستور داد تا سربازان روس را وادار به تخلیه ایران کند. شیپوف به مجرد وصول این پیام از عقب نشینی امتناع ورزید. حاکم گیلان با کمک حاکم گسکر و آستارا قوایی حدود ۱۵۰۰۰ نفر (این تعداد احتمالاً اغراق شده است) که قسمت اعظم آنان کشاورزانی بوده که فقط به شمشیر مسلح بودند گرد آورد. از این جمع فقط عده ای معدود اسلحه گرم داشته و بی بهره از تعلیمات نظامی بودند. ایرانیان در عین حال یک آتشبار در انزلی به قصد تسلط بر مرداب مستقر کرده تا از ورود و خروج کشتی های روس جلوگیری کنند. حاکم گیلان در ۲۹ مارس ۱۷۲۳ قسمت اعظم نفرات خویش را در اطراف کاروانسرای محل اقامت روس ها مجتمع ساخت و آن را با تفنگ و تپانچه و چهار عدد توپ کوچک زیر آتش گرفت. شیپوف نیمه آن شب یکی از افراد خود را با یک گروهان نارنجک انداز آهسته از در عقب کاروانسرا به قصد حمله به خارج فرستاد، در حالی که خود یا دو گروهان دیگر از در جلو بیرون رفته آنان را از همانجا مورد حمله قرار داد. افراد با آزموده ایرانی که کاملا غافلگیر شده بودند میان دو آتش قرار گرفته متفرق شده فرار کردند و
۱۰۰۰ تن کشته و زخمی در میدان گذاشتند. در این هنگام تقریباً ۵۰۰۰ نفر از ایرانیان به ۱۰۰ سرباز روسی که مراقب کشتی ها در مرداب بوده حمله بردند. روس ها باوجود کمی نفرات ایرانیان را شکست دادند و کشتی های جنگی روس در مرداب آتشبار ایرانیان را زیر آتش گرفته و آن را خاموش ساختند. اندکی پس از این درگیری لواشف با چهار گردان وارد گیلان شده و فرماندهی را از شیپوف تحویل کرفت. قوای دیگر روسی به فرماندهی میخائیل ماتیوشکین در اول ژوئیه ۱۷۲۳ از آستراخان عزیمت کرد. ماتیوشکین پیش از ترک آستراخان نامه ای خطاب به مردم بادکوبه از اسماعیل بیگ گرفت که در آن سفیر ایران از آنان خواسته بود تا خود را تحت حمایت تزار قرار دهند، ماتیوشکین پیامی فرستاد مبنی بر آن که تزار از سر لطف او را علی رغم رفتار مردم بادکوبه با قوای نظامی و تدارکات لازم به قصد دفاع از آنان اعزام داشته و نیز برای معیشت ایشان آذوقه فرستاده به خشکی پیاده نمود. او در پیام خود افزود که آنان باید بنا به توصیه اسماعیل بیگ عمل کنند. نامه اسماعیل بیگ و پیام ما تیوشکین به حاکم بادکوبه و مشاوران وی مؤثر نیفتاد و در جواب گفتند که آنان رعیت شاه بوده بی نیاز از کمک و یاری روس ها می ب
اشند و به هیچ وجه خود را ملزم به اجرای دستور اسماعیل بیگ نمی دانند. ماتیوشکین چون دید از طریق مسالمت نتیجه حاصل نمی گردد اقدام به حمله نمود. بمباران صبح اول اوت آغاز گردید و سربازان روسی بدون برخورد با مقاومتی از کشتی پیاده شدند. ایرانیان باوجود بمباران شدید. چهار روز دلاورانه از خود دفاع کردند ماتیوشکین در پایان این مدت پیام دیگری برای مدافعان فرستاد و آنان را برای اجتناب از خسارات و تلفات بیشتر دعوت به تسلیم نمود. ایرانیان در پاسخ پرچم سفید بر افراشته به روس ها اجازه ورود به شهر را دادند. انعقاد قرارداد. اسماعیل بیگ فرستاد شاه تهماسب دوم در ۲۱ اوت ۱۷۲۳ وارد سنت پترزبورگ شد. او در آنجا با احترامات مرسوم پذیرفته شد و در۲۳ سپتامبر ۱۷۲۳ (۱۱۳۵ قمری) قراردادی به امضا رسید که به موجب آن دربند، بادکوبه، شیروان، داغستان، گیلان، مازندران و استرآباد به قلمرو روسیه واگذار می شد و در مقابل روس ها متعهد می شدند افغان ها را از ایران بیرون نموده و شاه تهماسب دوم را پادشاه قانونی ایران بشناسند. اسماعیل بیگ چون به گیلان بازگشت متوجه شد که قرارداد مورد رضایت شاه تهماسب نیست و وی فردی خائن معرفی شده است. او از بیم جان، خود را
در حمایت روس ها گذاشت و به آستاراخان رفته و بیست سال باقی عمر خود را در آنجا گذراند. پتر چند ماه پس از امضای قرارداد، شاهزاده بوریس مچرسکی را به رسم مأموریت نزد شاه تهماسب فرستاد تا آن را به تأیید وی رساند. این مأموریت به کلی با شکست مواجه گردید و به جان مچرسکی در سفرهای او در ایران و هنگام بازگشت به روسیه سوء قصدهایی صورت گرفت. با این حال پتر بدون آن که منتظر تأیید قرارداد شود لواشف را به سمت حکومت گیلان منصوب کرد. آوراموف نیز پس از آن در سال۱۷۲۴ به اردبیل رفت تا شاه تهماسب را وادار کند که قرارداد را تأیید کند ولی او هم موفق نشد. رفتار ایرانیان در گیلان بر اثر امضای قرارداد که موجب تحریک احساسات آنان گردید طوری تهدید آمیز شد که ماتیوشکین پس از تسخیر بادکوبه با نیروی امدادی به آن سمت اعزام گردید. حاکم آستارا که حدود ۱۵۰۰۰ نفر را گرد آورده بود تا مدتی چند در پناه جنگل ها به روس ها حمله برده آنان را به ستوه آورد، ولی سرانجام قوای ماتیوشکین بر اوضاع مسلط شدند. نیروهای روسی که سرزمین های ایران را در اشغال داشتند، بسیار کوچک بودند که تهدیدی جدی برای ایران ایجاد کنند. تمامی سرزمین هایی که فتح شده بودند در سال های ۱
۷۳۲ و ۱۷۳۵ میلادی و دوران حکومت امپراتریس آنا به ترتیب، زیر بندهای پیمان رشت و پیمان گنجه به ایران بازگشت داده شدند.
زامبی یا زامبی پالمارس (؛ ۱۶۵۵ – ۲۰ نوامبر، ) یک مهاجر آفریقایی و از شخصیت های برجسته سلحشور در تاریخ برزیل و از پیشگامان مقاومت در برابر بردگی اهل برزیل بود. زامبی همچنین آخرین پادشاه کویلومبو دوس پالمارس، محل سکونت بردگان فراری آفریقایی بود که در حال حاضر در برزیل ایالت آلاگواس نام دارد. کویلومبوس. کویلومبوس به جوامعی آنگولایی در برزیل گفته می شود که از برده داری فرار کرده بودند. این بردگان فراری به عنوان مارون ها نیز شناخته می شدند. کویلومبوسها اغلب به مزارع یا شهرها بازمی گشتند تا دیگر بردگان آفریقایی را تشویق به فرار کنند و به کویلومبوس بپیوندند. بعضی اوقات، آن ها دیگر بردگان را با زور وادار می کردند که در مزارع اربابان برده دار خرابکاری کنند ولی هر کسی که به کویلومبوس آورده می شد آزاد نبود و در محل سکونت جدید همچنان برده بحساب می آمد. این بردگان در صورتی آزاد می شدند که یک برده دیگر را به محل استقرار خود می آورد. ریشه. سابینا مادر زامبی خواهر گانگا زومبا بود که گفته می شود پسر شاهزاده خانم آکوالتون، دختر یکی از پادشاهان کنگو بوده است. زامبی و بستگان او از اهالی آفریقای غربی بوده اند. آن ها پس از نبرد ام