Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در شهر سطح استان شیانینگ در هوبی به عنوان مکان احتمالی یاد می کنند. این امر میدان نبرد را در پایین دست شهر چیبی قرار می دهد، دیدگاهی که توسط محققان تاریخ چین که پیرو "شوی جینگ ژو" هستند، مانند د کرسپینی و پشتیبانی می شود گزینه دیگر ووهان است که در محل تلاقی یانگ تسه با رودخانه هان قرار دارد. در شرق وولین و جیایو و همچنین شهر چیبی در ساحل مقابل قرار دارد. این کلان شهر با پیوستن به سه شهر ووچانگ، هانکو و هانیانگ ادغام شد. یک باور محلی در ووهان وجود دارد که نبرد در محل تلاقی رودخانه ها، در جنوب غربی شهر سابق ووچانگ، که اکنون بخشی از ووهان است، انجام شده است. ژانگ ادعا می کند که میدان نبرد چیبی در میان مجموعه ای از تپه ها در ووچانگ بود که در دهه ۱۹۳۰ تسطیح شد تا سنگ آنها به عنوان ماده خام مورد استفاده قرار گیرد. توپوگرافی محلی عرض یانگ تسه را با حاشیه قابل توجهی کاهش می دهد و منطقه ووهان از نظر استراتژیک مهم بود. ژانگ با استناد به چندین مطالعه تاریخی-جغرافیایی نشان می دهد که گزارش های قبلی میدان جنگ را در ووچانگ قرار می دهند. منابع.
بخش های دپارتمان موربیان () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان موزل () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان شمال فرانسه () شامل ۶ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان اورن () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
امراود توبیا (متولد ۱ مارس ۱۹۸۹) یک بازیگر و مدل آمریکایی است. از جمله آثاری که وی در آنان ایفای نقش کرده است می توان به سریال شکارچیان سایه اشاره کرد. وی برای بازی در این سریال نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر فانتزی در جشنواره Teen Choice Awards شد.
آندره آ دل کاستانیو (; زاده ۱۴۲۱ – درگذشته ) نقاش اهل ایتالیا بود. وی تحت تاثیر مازاتچو و جوتو دی بوندونه نقاشی را آموخت، نقاشی های دیواری وی در کلیسای جامع فلورانس وجود دارد.
بخش های دپارتمان پد-کله () شامل ۷ بخش به شرح زیر است:
مهدیین عنوانی برای دوازده نفر هدایتگر بعد از ظهور حجت ابن الحسن است.همچنین طبق روایت وصیت محمد و روایتی دیگر در کتاب غیبت طوسی مهدی اول در زمان ظهور پدرش حضور دارد و اولین ایمان آورندگان به اوست. مهدی اول. برخی روایات که دال بر وجود مهدی اول میباشند. ادعای مهدی اول بودن. شخصی به نام احمد اسماعیل صالح حسین ملقب به احمدالحسن سال هاست که ادعا دارد که مهدی اول مذکور در روایت وصیت محمد می باشد.هم چنین این شخص ادعا دارد شخصیت مهدی اول و یمانی که در برخی روایات شیعه به آن اشاره شده است شخصیتی واحد می باشد.
کلاژن ۶ () نوعی کلاژن است که با ماتریکس برون یاخته ای در ماهیچه اسکلتی مرتبط است و از سه زنجیرهٔ آلفا تشکیل شده است. این کلاژن با ژن های COL6A1 ، COL6A2 ، COL6A3 و COL6A5 در ارتباط است. نقص در این نوع کلاژن را، با بروز بیماری های میوپاتی بث لم و دیستروفی عضلانی مادرزادی اولریش مرتبط دانسته اند.
بخش های دپارتمان سرت () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
تلمبه سربرزی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان یزد واقع شده است. تلمبه سربرزی 237 نفر جمعیت و حدود۲۰ خانوار دارد که سال ۷۰ پرجمعیت ترین روستای منطقه بوده که کمک های انسان دوستانه زیادی به جبهه حق علیه باطل کرده(ماشینهای محصول کشاورزی هندوانه و خربزه و ...)
چاه واگذاری شماره یک یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان فارس واقع شده است. چاه واگذاری شماره یک ۲۵۶ نفر جمعیت دارد.
چاه شورک ۲ یا عاشقان حسینی روستایی در دهستان گنبد علوی بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۷۳ نفر (۷۵خانوار) بوده است.
مزرعه باقر شیبانی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان کربال واقع شده است. مزرعه باقر شیبانی ۸۶ نفر جمعیت دارد.
تلمبه هاشم شیبانی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان کربال واقع شده است. تلمبه هاشم شیبانی ۷۸ نفر جمعیت دارد.
بخش های دپارتمان سوا () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان سن-ا-مرن () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
فیلیپینو لیپی (; ۱۵ آوریل ۱۴۵۷ – ۲۰ آوریل ۱۵۰۴) نقاش اهل ایتالیا بود. بیشتر آثار وی در زمینه چهره افراد بوده است.
بخش روئن (به فرانسوی: Arrondissement de Rouen) یک بخش در فرانسه است که در سن-ماریتیم واقع شده است.
بخش های دپارتمان سن-مریتیم () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان سن-سن-دنی () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان ترن () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان ترن-ا-گرون () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش های دپارتمان ول-دواز () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
تیم مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز که در حال حاضر در فرمول یک با نام ویلیامز ریسینگ مسابقه می دهد، یکی از تیم ها و سازنده های بریتانیایی مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک است. این تیم توسط فرانک ویلیامز و پاتریک هد تأسیس شد. این تیم پس از تلاش ناموفق فرانک ویلیامز در فرمول یک، در سال ۱۹۷۷ شکل گرفت. همهٔ بدنه های ویلیامز به صورت «اف دبلیو» و سپس یک عدد نام گذاری می شوند. اف دبلیو مخفف فرانک ویلیامز، مالک تیم، است. نخستین مسابقهٔ تیم جایزه بزرگ اسپانیای ۱۹۷۷ بود که رانندهٔ آن با بدنهٔ مارچ می راند. سال بعد، ویلیامز شروع به ساخت خودروهای خود کرد و نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۹ به دست آورد. ژاک ویلنوو کانادایی صدمین پیروزی تیم را در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۹۷ کسب کرد. بین سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۷ ویلیامز ۹ بار برندهٔ مسابقهٔ قهرمانی سازندگان شد. ویلیامز با موتورسازان بسیاری همکاری کرده و بیشترین موفقیت را با رنو به دست آورده است. ویلیامز به همراه رنو، فراری، مک لارن و بنتون، پنج سازنده ای هستند که همهٔ جایزه های مسابقهٔ قهرمانی سازندگان را بین سال های ۱۹۷۹ و ۲۰۰۸ و همهٔ جایزه های مسابقهٔ قهرمانی رانندگان را
بین سال های ۱۹۸۴ و ۲۰۰۸ کسب کردند. سرآغاز. پس از آن که پروژه پیشین فرانک ویلیامز با نام خودروهای مسابقه ای فرانک ویلیامز شکست خورد، تیم فعلی ویلیامز را در سال ۱۹۷۷ تأسیس کرد. با وجود قول مالک تازهٔ تیم یعنی میلیونر کانادایی به نام والتر وولف و تغییر نام تیم به وولف–ویلیامز در سال ۱۹۷۶، خودروها رقابتی نبودند. در نهایت، ویلیامز تیم قبلی را رها کرد و برای بازسازی تیم خود به دیدکات رفت. سپس مهندس جوانی به نام پاتریک هد را ترغیب کرد که با تیم او همکاری کند و شراکت ویلیامز–هد را ایجاد کرد. مالکیت. در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ رویترز گزارش داد ویلیامز و هد بخشی از سهام تیم را به یک شرکت سرمایه گذاری به مدیریت توتو وولف اتریشی فروخته اند. به گفتهٔ وولف، خرید سهام تیم، تصمیمی کاملاً اقتصادی بوده است. در فوریهٔ ۲۰۱۱ ویلیامز برنامه های خود را برای افزایش سرمایه با عرضه اولیه سهام در بورس فرانکفورت در مارس ۲۰۱۱ اعلام کرد؛ به گونه ای که فرانک ویلیامز سهام دار عمده و مدیر تیم بماند. تاریخ تیم در فرمول یک. موتور فورد-کازوورث (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳). فصل ۱۹۷۷. ویلیامز با خودروی مارچ ۷۶۱ در فصل ۱۹۷۷ شرکت کرد. پاتریک نیو تنها رانندهٔ تیم بود که د
ر ۱۱ مسابقه حضور یافت. تیم در نخستین فصل خود هیچ امتیازی کسب نکرد و بهترین نتیجه اش رتبهٔ هفتم در جایزه بزرگ ایتالیا بود. فصل ۱۹۷۸. پاتریک هد نخستین خودروی ویلیامز خود را برای فصل ۱۹۷۸ طراحی کرد. این خودرو اف دبلیو۰۶ نامیده شد. ویلیامز با راننده ای استرالیایی به نام آلن جونز که در فصل گذشته برندهٔ جایزه بزرگ اتریش شده بود، قرارداد بست. نخستین مسابقهٔ جونز برای تیم، جایزه بزرگ آرژانتین بود. دو مرحله بعد، ویلیامز توانست نخستین امتیاز خود را با چهارم شدن جونز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به دست آورد. همچنین با دوم شدن جونز در جایزه بزرگ ایالات متحده، نخستین سکوی تیم ویلیامز کسب شد. در پایان فصل، ویلیامز با ۱۶ امتیاز در رتبهٔ نهم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت. آلن جونز نیز در رده بندی رانندگان یازدهم شد. در اواخر فصل، فرانک ویلیامز توانست فرانک درنی را ترغیب به پیوستن به هد در دفتر طراحی کند. فصل ۱۹۷۹. هد خودروی اف دبلیو۰۷ را برای فصل ۱۹۷۹ طراحی کرد. درنی نیز توسعهٔ وضعیت آیرودینامیکی و طراحی پیرامونی را انجام داد. ویلیامز به عضویت اتحادیهٔ سازندگان فرمول یک درآمد و اجازه یافت دو خودرو در مسابقات شرکت دهد. کلی رگاتسو
نی سوئیسی به عنوان رانندهٔ دوم به تیم پیوست. نخستین فرصت پیروزی تیم در مرحلهٔ هفتم در جایزه بزرگ موناکو به دست آمد؛ ولی رگاتسونی با فاصلهٔ کمتر از یک ثانیه نسبت به جودی شکتر، دوم شد. ویلیامز توانست نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیا توسط رگاتسونی کسب کند. این پیروزی موفقیت های بزرگتری را به دنبال داشت. در مسابقهٔ بعدی در آلمان، جونز و رگاتسونی بر سکوی اول و دوم ایستادند. جونز سه پیروزی دیگر تا پایان فصل کسب کرد و در رتبهٔ سوم رده بندی رانندگان قرار گرفت. تیم ویلیامز نیز با ارتقای هفت پله ای نسبت به فصل گذشته، رتبهٔ دوم رده بندی سازندگان را به خود اختصاص داد. فصل ۱۹۸۰. در فصل ۱۹۸۰ کارلوس رویتمان آرژانتینی جایگزین رگاتسونی شد. نخستین جایزه بزرگ فصل در آرژانتین با پیروزی جونز همراه بود. جونز در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. رویتمان نیز یک پیروزی به دست آورد و فصل را در سکوی سوم به پایان رساند. تیم ویلیامز نیز در مسابقهٔ سازندگان با ۱۲۰ امتیاز قهرمان شد. فصل ۱۹۸۱. در فصل ۱۹۸۱ جونز و رویتمان چهار پیروزی برای ویلیامز به دست آوردند. در پایان فصل، ویلیامز برندهٔ مسابقه
ٔ سازندگان شد. رویتمان و جونز نیز به ترتیب در سکوی دوم و سوم مسابقهٔ رانندگان ایستادند. فصل ۱۹۸۲. آلن جونز از رقابت های فرمول یک بازنشسته شد و به جای او ککه روسبرگ فنلاندی که در فصل پیش هیچ امتیازی به دست نیاورده بود، به تیم ویلیامز پیوست. در فصل ۱۹۸۲ روسبرگ تنها در یک مسابقه پیروز شد؛ ولی در پایان فصل، قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. رویتمان که در مسابقهٔ اول فصل بر سکوی دوم ایستاده بود، پس از مسابقهٔ دوم فرمول یک را ترک کرد و ماریو اندرتی برای مسابقهٔ سوم جانشین او شد. تیم ویلیامز مانند چند تیم دیگر از حضور در مسابقهٔ چهارم در سان مارینو کنار کشید. از مسابقهٔ پنجم تا پایان فصل، درک دیلی رانندهٔ دوم تیم بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ پنجم مسابقهٔ سازندگان ایستاد. در پایان فصل، فرانک ویلیامز به این نتیجه رسید که برای رقابت در بالاترین سطح فرمول یک، نیاز به حمایت توسط یک سازندهٔ عمده مانند رنو یا بی ام دبلیو برای تأمین موتور توربوشارژر دارد. موتور هوندا (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷). فصل ۱۹۸۳. فرانک ویلیامز به سوی هوندا متمایل شد. هوندا در آن زمان در حال توسعهٔ موتور توربوشارژ وی۶ خود در تیم اسپیریت بود. قرارداد هوندا و ویل
یامز در اوایل سال ۱۹۸۳ به امضا رسید و مقرر شد تیم از سال ۱۹۸۴ از موتور هوندا استفاده کند. در فصل ۱۹۸۳ ویلیامز به بهره گیری از موتور فورد ادامه داد و تنها در مسابقهٔ آخر از موتور هوندا استفاده کرد. ژاک لافیت به تیم پیوست و هم تیمی روسبرگ شد. تیم ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند. فصل ۱۹۸۴. هد خودروی اف دبلیو۰۹ را برای فصل ۱۹۸۴ طراحی کرد. روسبرگ در یک مسابقه پیروز شد و در پایان فصل در رتبهٔ هشتم ایستاد؛ ولی تنها شش مسابقه از ۱۶ مسابقه را به پایان رساند. لافیت نیز تنها در پنج مسابقه از خط پایان گذشت. ویلیامز در پایان فصل در رتبهٔ ششم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت. فصل ۱۹۸۵. در فصل ۱۹۸۵ خودروی اف دبلیو۱۰ توسط هد طراحی شد و نخستین خودروی ویلیامز بود که در بدنهٔ آن فناوری فیبر کربن به کار می رفت. نایجل منسل بریتانیایی به تیم پیوست. دو پیروزی توسط روسبرگ و دو پیروزی توسط منسل در این فصل به دست آمد. ویلیامز در پایان فصل ۷۱ امتیاز کسب کرد و رتبهٔ سوم مسابقهٔ سازندگان را به خود اختصاص داد. در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ بریتانیا در سیلورستون، روسبرگ مسیر ۴٫۷۱۹ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۵ ثانیه و ۵۹۱ هزار
م ثانیه با سرعت متوسط ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع ترین دور تاریخ فرمول یک را شکست. از فصل ۱۹۸۵ تا پایان ۱۹۹۳ خودروهای ویلیامز به رنگ کانن زرد، آبی و سفید رنگ آمیزی می شدند. فصل ۱۹۸۶. فرانک ویلیامز در مارس ۱۹۸۶ هنگام بازگشت به فرودگاه در شهر نیس فرانسه بر اثر تصادف رانندگی فلج شد و تا نزدیک به یک سال دور از فرمول یک بود. با وجود غیبت او در کنار پیست، تیم ویلیامز توانست در پایان فصل به قهرمانی برسد. منسل در پنج مسابقه پیروز شد و نلسون پیکه که جانشین روسبرگ شده بود، چهار مسابقه را با پیروزی پشت سر گذاشت. در مسابقهٔ پایانی فصل در جایزه بزرگ استرالیا منسل در آستانهٔ قهرمانی بود؛ ولی چرخ عقبش ترکید و کنار رفت. پیکه نیز در رقابت با آلن پروست شکست خورد و دوم شد. به این ترتیب، در مسابقهٔ رانندگان منسل با دو امتیاز اختلاف نسبت به پروست دوم شد. فصل ۱۹۸۷. نلسون پیکه نخستین و تنها قهرمانی شراکت ویلیامز-هوندا در مسابقهٔ رانندگان را در فصل ۱۹۸۷ به دست آورد. پیکه سه پیروزی به دست آورد و با ۷۳ امتیاز صدرنشین شد. منسل نیز در شش جایزه بزرگ پیروز شد و با ۶۱ امتیاز بر سکوی دوم ایستاد. با وجود قهرمانی پیکه و قهرمان
ی ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان هوندا به شراکت خود با ویلیامز خاتمه داد تا با شریک مک لارن شود و به همکاری با لوتوس ادامه دهد. موتور جاد (۱۹۸۸). ویلیامز نتوانست برای فصل ۱۹۸۸ با سازندهٔ بزرگی به توافق برسد و از موتور تنفس طبیعی جاد استفاده کرد. این مسئله باعث کاهش قابل توجه عملکرد تیم در مقایسه با رقبایی شود که از موتورهای توربو استفاده می کردند. پیکه از ویلیامز جدا شد و به لوتوس پیوست. ریکاردو پاترسه ایتالیایی جانشین او شد. تیم در هیچ مسابقه ای پیروز نشد و در رتبهٔ هفتم سازندگان ایستاد. بهترین نتیجهٔ تیم، دو سکوی دومی توسط منسل بود. منسل تنها در ۲ مسابقه از ۱۴ مسابقه ای که شرکت کرده بود، به خط پایان رسید. او دو مسابقه را نیز به دلیل بیماری از دست داد و مارتین براندل و ژان-لوئی شلسه جانشین او شدند. موتور رنو (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷). در سال ۱۹۸۹ تیم ویلیامز تأمین موتور خود را به رنو سپرد. موتورهای رنو قدرتی دوباره به رانندگان ویلیامز داد و تا سال ۱۹۹۷ که رنو از فرمول یک خارج شد، چهار قهرمانی مسابقهٔ رانندگان و پنج قهرمانی مسابقهٔ سازندگان را به دست آوردند. ترکیب موتور رنو و تجربهٔ طراحی ایدرین نیوئی منجر به سلطهٔ ویلیامز
بر فرمول یک در نیمهٔ دههٔ ۱۹۹۰ شد. برخی عقیده دارند خودروهای ویلیامز اف دبلیو۱۴بی و اف دبلیو۱۵سی پیشرفته ترین خودروهایی هستند که در تاریخ فرمول یک رقابت کرده اند. فصل ۱۹۸۹. عصر رنو در فصل ۱۹۸۹ آغاز شد. پاترسه در تیم ماند و تیری بوتسن جانشین منسل شد. در نخستین مسابقه در جایزه بزرگ برزیل، هر دو راننده به دلیل خرابی خودرو انصراف دادند. در مسابقهٔ چهارم در جایزه بزرگ مکزیک، نخستین سکوی تیم با موتور رنو توسط پاترسه کسب شد. تا پایان فصل، بوتسن در دو مسابقه پیروز شد. در جایزه بزرگ کانادا ویلیامز توانست سکوی اول و دوم را به دست آورد. ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان دوم شد و پاترسه بر سکوی سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. با پیروزی بوتسن در آخرین مسابقهٔ فصل در استرالیا ویلیامز به رکورد منحصر به فرد پیروزی در نخستین و آخرین مسابقهٔ دههٔ ۱۹۸۰ دست یافت. فصل ۱۹۹۰. در فصل ۱۹۹۰ ویلیامز دو رانندهٔ خود را نگه داشت. بوتسن و پاترسه هر کدام یک پیروزی کسب کردند و ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند. در مسابقهٔ رانندگان نیز بوتسن ششم و پاترسه هفتم شدند. فصل ۱۹۹۱. در آغاز فصل ۱۹۹۱ بوتسن از ویلیامز جدا شد و نایجل منسل دوباره به ت
یم پیوست. ویلیامز با دیمون هیل نیز به عنوان رانندهٔ آزمایشی قرارداد بست. در نخستین مسابقهٔ فصل در فونیکس، هر دو رانندهٔ تیم به دلیل مشکل گیربکس کناره گیری کردند. در مسابقهٔ بعد، پاترسه پس از آیرتون سنا بر سکوی دوم ایستاد. پاترسه نخستین پیروزی فصل تیم را در مسابقهٔ ششم در مکزیک کسب کرد. سه مسابقهٔ بعدی با قهرمانی منسل به پایان رسید. تا پایان فصل، سه پیروزی دیگر برای تیم به دست آمد و ویلیامز پس از مک لارن رتبهٔ دوم رده بندی سازندگان را کسب کرد. در چهار جایزه بزرگ مکزیک، آلمان، مجارستان و اسپانیا هر دو رانندهٔ ویلیامز روی سکو قرار گرفتند. در پایان، منسل و پاترسه در مسابقهٔ رانندگان به ترتیب دوم و سوم شدند. فصل ۱۹۹۲. ترکیب تیم برای فصل ۱۹۹۲ ثابت ماند. پنج مسابقهٔ نخست فصل، با پیروزی نایجل منسل به پایان رسید که در چهار مسابقه آن، پاترسه دوم شد. این عملکرد او رکورد تازه ای در فرمول یک بود. منسل در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و با کسب ۹ پیروزی در ۱۶ مسابقه، قهرمانی رده بندی رانندگان را با ۱۰۸ امتیاز کسب کرد. همچنین رکورد بیشترین پیروزی در یک فصل را به خود اختصاص داد. پاترسه نیز تنها یک پیروزی به دست آورد؛ ولی با
۵۶ امتیاز پس از منسل در رتبهٔ دوم رده بندی نهایی ایستاد. به این ترتیب، تیم ویلیامز با اقتدار قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد. با این که منسل قهرمان شد و ۹ پیروزی به دست آورد، جایگاهش برای فصل بعد تضمین شده نبود و تیم ویلیامز به دنبال جذب آلن پروست یا آیرتون سنا بود. موقعیت پاترسه نیز محکم نبود و برای فصل بعد به تیم بنتون پیوست. آلن پروست به تیم ملحق شد و منسل که هنگام هم تیمی بودن با پروست در فراری رابطهٔ خوبی با او نداشت، از تیم جدا شد و به مسابقات اتومبیل رانی کارت رفت. از سوی دیگر، پروست که رقابت شدیدی با آیرتون سنا داشت، تمایلی به هم تیمی شدن با او نداشت و در قراردادش شرطی گذاشت که از پیوستن سنا به تیم ویلیامز جلوگیری کند. دیمون هیل ارتقا یافت و به عنوان رانندهٔ اصلی تیم، جانشین پاترسه شد. فصل ۱۹۹۳. ویلیامز اف دبلیو۱۵سی خودرویی بسیار قدرتمند بود و سامانه های تعلیق فعال و کنترل چسبندگی آن بسیار فراتر از دسترس سایر تیم ها بود. پروست در نخستین مسابقهٔ خود برای ویلیامز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به پیروزی رسید. در مسابقهٔ دوم، پروست تصادف کرد؛ ولی هیل دوم شد. در مسابقهٔ سوم، هیل و پروست پس از سنا در سکوهای دوم و
سوم قرار گرفتند. از هفت مسابقهٔ بعدی، شش مسابقه با پیروزی پروست خاتمه یافت. سپس در سه مسابقهٔ پیاپی، هیل برنده شد. در سه مسابقهٔ پایانی فصل، هیچ پیروزی نصیب ویلیامز نشد؛ ولی پروست سه بار بر سکوی دوم ایستاد و در پایان فصل، قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. سنا با دو پیروزی آخر فصل خود، جای هیل را در رتبهٔ دوم گرفت و هیل با چهار امتیاز کمتر از سنا سوم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز با امتیاز دو برابر تیم دوم، قهرمان شد. فصل ۱۹۹۳ آخرین فصلی بود که کانن حامی اصلی ویلیامز بود. فصل ۱۹۹۴. در فصل ۱۹۹۴ ویلیامز از خودروهای اف دبلیو۱۶ و اف دبلیو۱۶بی (تطبیق یافته با تغییر قوانین در میانهٔ فصل) استفاده کرد. پس از جدایی کانن، تیم با شرکت راتمنز اینترنشنال قرارداری امضا کرد که تا سال ۱۹۹۷ حامی مالی اصلی تیم باشد. با بازنشسته شدن پروست در پایان فصل ۱۹۹۳، ویلیامز با آیرتون سنا قرارداد بست. تیم در دو فصل گذشته قهرمان شده بود و خودروهای قدرتمندی در اختیار داشت؛ بنابراین سنا پیش از آغاز فصل بخت قهرمانی محسوب می شد. قرار بود دیمون هیل نیز رانندهٔ دوم باشد. تمرینات پیش فصل نشان داد که خودروی اف دبلیو۱۶ سرعت خوبی دارد؛ ولی
راندن آن سخت است. فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی کمک های الکترونیکی مانند تعلیق فعال، کنترل چسبندگی و ترمز ضد قفل را تحریم کرد تا ورزش را «انسانی تر» کند. بدنهٔ ویلیامز در سال های گذشته حول این پیشرفت های فناورانه ساخته شده بود و با حذف آن ها در سال ۱۹۹۴، خودروی ویلیامز به خوبی قابل راندن نبود. سنا چند بار دربارهٔ تناقضاتی که باید برطرف می شد، تذکر داده بود. روشن بود که پس از تحریم تعلیق فعال و کنترل چسبندگی، خودروی اف دبلیو۱۶ توانایی های خودروهای پیشین تیم را نداشت. شگفتی پیش فصل خودروی بنتون-فورد بود که علی رغم قدرت کمتر نسبت به ویلیامز، چابک تر از آن بود. چهار مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی میشائیل شوماخر از تیم بنتون-فورد به پایان رسید. در سه مسابقهٔ نخست، سنا از خط یک آغاز کرد؛ ولی هیچ کدام را به پایان نرساند. در جایزه بزرگ سان مارینو که سومین مسابقهٔ فصل بود و در پیست ایمولا برگزار می شد، سنا تصادف کرد و کشته شد. دادستان های ایتالیایی به اتهام قتل از تیم و فرانک ویلیامز شکایت کردند و پرونده تا سال ۲۰۰۵ در جریان بود. در مسابقهٔ بعدی تنها دیمون هیل در خط شروع قرار گرفت و در همان دور نخست، کناره گیری کرد. در
مسابقهٔ بعدی در اسپانیا دیوید کولتارد رانندهٔ آزمایشی ویلیامز، هم تیمی هیل شد. در همین مسابقه، هیل نخستین پیروزی فصل را برای ویلیامز کسب کرد. در فرانسه، نایجل منسل جانشین کولتارد شد. پس از اخراج و محروم شدن شوماخر به دلیل زیر پا گذاشتن قوانین در جایزه بزرگ بلژیک، هیل در سه مسابقه پیروز شد و به یک امتیازی شوماخر رسید. در حالی که سه مسابقه تا پایان فصل مانده بود، منسل از مسابقات کارت بازگشت و جانشین کولتارد شد. منسل برای هر مسابقه تقریباً ۹۰۰ هزار پوند دریافت می کرد؛ در حالی که دستمزد هیل در کل فصل ۳۰۰ هزار پوند بود. با این وجود، هیل رانندهٔ اصلی تیم ماند. در جایزه بزرگ اروپا شوماخر جلوتر از هیل اول شد. در جایزه بزرگ ژاپن هیل پیروز شد و شوماخر دوم شد. به این ترتیب، پیش از مسابقهٔ آخر در آدلاید، شوماخر یک امتیاز جلوتر از هیل بود. در میانهٔ مسابقه، شوماخر کنترل خودروی خود را از دست داد و به دیوار کنار پیست برخورد کرد. پس از بازگشت به پیست، هیل تلاش کرد در پیچ بعدی از او سبقت بگیرد. شوماخر به داخل پیچ متمایل شد و با هیل برخورد کرد. هر دو راننده از ادامهٔ مسابقه بازماندند و شوماخر قهرمان فصل ۱۹۹۴ شد. برخی از جمله
پاتریک هد اعتقاد داشتند شوماخر عمداً به هیل برخورد کرده است تا او را از مسابقه خارج کند. نایجل منسل آخرین پیروزی حرفه ای خود را در این مسابقه به دست آورد. در پایان فصل، ویلیامز برای سومین سال پیاپی قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد. فصل ۱۹۹۵. در فصل ۱۹۹۵ کولتارد در تیم و در کنار هیل ماند. در مسابقهٔ نخست فصل، شوماخر و کولتارد اول و دوم شدند؛ ولی پس از مسابقه به دلیل استفاده از نوعی سوخت الف که قبلاً نمونهٔ آن برای فدراسیون بین المللی فرستاده نشده بود، رد صلاحیت شدند. البته پس از فرجام خواهی رتبهٔ هر دو بازگردانده شد؛ ولی امتیازات تیم های ویلیامز و بنتون برگردانده نشد. هیل در چهار مسابقه پیروز شد که آخرین آن، جایزه بزرگ استرالیا بود. در این مسابقه، هیل دو دور جلوتر از سایر رانندگان از خط پایان گذشت و یکی از مقتدرانه ترین پیروزی های تاریخ فرمول یک را به دست آورد. تنها پیروزی کولتارد نیز در پرتغال کسب شد. بنتون که در این فصل از موتور رنو استفاده می کرد، توانست روند قهرمانی های پیاپی ویلیامز را متوقف کند. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز پس از بنتون در رتبهٔ دوم قرار گرفت. در مسابقهٔ رانندگان نیز هیل پس از شوماخر دوم شد. فص
ل ۱۹۹۶. در فصل ۱۹۹۶ ویلیامز سریع ترین و اعتمادپذیرترین خودرو یعنی اف دبلیو۱۸ را در اختیار داشت. کولتارد از تیم جدا شد و ژاک ویلنوو که در سال ۱۹۹۵ قهرمان کارت شده بود، جانشین او شد. پنج مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی ویلیامز به پایان رسید. پس از کناره گیری دو خودروی تیم در جایزه بزرگ موناکو و کناره گیری هیل در جایزه بزرگ اسپانیا دو مسابقهٔ بعدی با کسب سکوی اول و دوم برای ویلیامز همراه بود. از مجموع ۱۶ جایزه بزرگ فصل ۱۹۹۶ دوازده مسابقه با پیروزی ویلیامز خاتمه یافت که سهم هیل هشت پیروزی و سهم ویلنوو چهار پیروزی بود. در شش مسابقه، رانندگان ویلیامز رتبه های ۱ و ۲ را به دست آوردند. اقتدار ویلیامز در این فصل به اندازه ای بود که چند مسابقه پیش از پایان فصل، از نظر ریاضی تنها رانندگان این تیم بخت قهرمانی داشتند و قهرمانی تیم در مسابقهٔ سازندگان قطعی بود. در همان زمان، فرانک ویلیامز اعلام کرد که قرارداد هیل را علی رغم قهرمانیش تمدید نخواهد کرد. ایدرین نیوئی تمایل داشت مدیر فنی تیم باشد؛ ولی با وجود پاتریک هد که مؤسس و سهامدار تیم بود، چنین درخواستی اجرایی نبود. بنابراین نیویی از تیم جدا شد تا به مک لارن بپیوندد. فصل ۱۹۹۷.
فصل ۱۹۹۷ آخرین فصل همکاری ویلیامز و رنو بود و آخرین فصلی بود که از خودروی طراحی شده توسط نیوئی استفاده می شد. هاینتس-هارالد فرنتسن آلمانی که در چند فصل حضورش در فرمول یک تأثیر خوبی بر ویلیامز گذاشته بود، به تیم افزوده شد. البته عملکرد او ناامیدکننده بود و در دو فصل حضورش در ویلیامز تنها یک پیروزی به دست آورد. در این فصل، ویلنوو هفت پیروزی به دست آورد و قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. صدمین پیروزی تاریخ ویلیامز نیز در جایزه بزرگ بریتانیا کسب شد. تا پیش از مسابقهٔ پایانی در خرز، شوماخر یک امتیاز جلوتر از ویلنوو بود. در دور ۴۸ این مسابقه، شوماخر و ویلنوو با هم برخورد کردند و شوماخر به دلیل آنچه که تصادف قابل جلوگیری خوانده شد، رد صلاحیت شد و رتبهٔ دوم خود در مسابقهٔ رانندگان را از دست داد. بنابراین فرنتسن جانشین شوماخر در سکوی دوم فصل شد. موتور مکاکروم (۱۹۹۸). پس از فصل ۱۹۹۷ با خاتمهٔ همکاری تمام وقت رنو با فرمول یک و جدایی ایدرین نیوئی، تیم ویلیامز هرگز نتوانست قدرت پیشین خود در فرمول یک را بازیابد. در این فصل ویلیامز از موتور مکاکروم استفاده کرد که همان موتور قدیمی بازتولید شدهٔ رنو بود. بنابراین خودروی اف دبلیو۲۰
هم از نظر آیرودینامیکی و هم از نظر موتور مشابه خودروی سال گذشته بود و برخی عقیده داشتند همان خودروست که بر پایهٔ قوانین ۱۹۹۸ اصلاح شده است. شرکت راتمنز تصمیم گرفت برند وینفیلد خود را تبلیغ کند و نام تیم را به وینفیلد ویلیامز تغییر داد. ازاین رو رنگ آمیزی بدنه از آبی و سفید به قرمز تغییر یافت. ویلیامز هر دو رانندهٔ فصل گذشته اش را نگه داشت؛ ولی توفیقی به دست نیاورد. بهترین نتیجهٔ ویلیامز در فصل ۱۹۹۸ دو رتبهٔ سومی ویلنوو در آلمان و مجارستان و رتبهٔ سومی فرنتسن در استرالیا بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان ایستاد. ویلنوو و فرنتسن نیز در مسابقهٔ رانندگان پنجم و هفتم شدند. موتور سوپرتک (۱۹۹۹). در فصل ۱۹۹۹ ویلیامز از موتور سوپرتک که نسخهٔ بازسازی شده موتور مکاکروم-رنو بود، استفاده کرد. رالف شوماخر جانشین هم وطن خود فرنتسن شد. الکس زاناردی ایتالیایی که قهرمان دو دورهٔ گذشتهٔ کارت شده بود نیز به جای ویلنوو به تیم پیوست. رالف شوماخر در سه مسابقه روی سکو ایستاد و در پایان فصل، ششم شد. زاناردی نیز هیچ امتیازی به دست نیاورد. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز رتبهٔ پنجم را کسب کرد که بدترین نتیجهٔ تیم در دههٔ ۱
۹۹۰ بود. شراکت با بی ام و (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵). در فصل ۱۹۹۸ ویلیامز قراردادی شش ساله با ب ام و برای تأمین موتور امضا کرد. بخشی از قرارداد، ویلیامز را ملزم به استفاده از دست کم یک رانندهٔ آلمانی می کرد. جذب رالف شوماخر در فصل ۱۹۹۹ نیز به همین منظور انجام شد. در فصل ۱۹۹۹ تیم از خودرویی با موتور بی ام و به صورت آزمایشی در پیست ها استفاده می کرد. در دورهٔ ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ تغییرات اساسی در حامیان مالی تیم رخ داد. راتمنز اینترنشنال توسط بریتیش امریکن توباکو خریداری شد و مالک جدید، تصمیم گرفت قرارداد راتمنز با ویلیامز را تمدید نکند. بی ام و حامی مالی ویلیامز شد و رنگ خودروهای تیم به آبی و سفید تغییر یافت. حامی مالی دوم تیم، کامپک بود و با مالکیت کامپک، تیم از جایزه بزرگ بریتانیای ۲۰۰۲ از حمایت مالی هیولت پاکارد (اچ پی) نیز برخوردار شد. پس از انتقاداتی که به قرارگیری لوگوی اچ پی روی بال عقب ابراز شد، از فصل ۲۰۰۳ این لوگو با خط برچسب اچ پی جایگزین شد. با تصویر پاک جدیدی که از ویلیامز ارائه شد، تیم می توانست برند ضد تمایل به سیگار به نام نیکیتین و برند ماءالشعیر بادویزر محصول انهایزر-بوش و پارک تفریحی سی ورلد را تبلیغ کند. فصل ۲
۰۰۰. ویلیامز تمایل داشت برای فصل ۲۰۰۰ خوان پابلو مونتویای کلمبیایی را به جای زاناردی به خدمت گیرد؛ ولی یک سال از قرارداد مونتویا با تیم چیپ گاناسی مانده بود. بنابراین جنسون باتن بریتانیایی هم تیمی رالف شوماخر شد. فصل نخست شراکت ویلیامز و بی ام و با هیچ پیروزی همراه نبود. تنها سه سکو توسط شوماخر به دست آمد و در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان قرار گرفت. فصل ۲۰۰۱. در فصل ۲۰۰۱ باتن به بنتون-رنو پیوست و مونتویا به تیم افزوده شد. خودروی اف دبلیو۲۳ در چهار مسابقه پیروز شد. شوماخر سه پیروزی و مونتویا یک پیروزی به دست آوردند. در چند مسابقه، اف دبلیو۲۳ نشان داد که از خودروهای فراری و مک لارن سریع تر است. ولی فصل ۲۰۰۱ با رتبهٔ سوم برای ویلیامز به پایان رسید. فصل ۲۰۰۲. ترکیب تیم ویلیامز برای فصل ۲۰۰۲ حفظ شد. این فصل کاملاً تحت سلطهٔ رانندگان فراری یعنی میشائیل شوماخر و روبنس باریکلو بود. شوماخر در همهٔ ۱۷ مسابقه روی سکو رفت و برندهٔ ۱۱ مسابقه شد. تنها پیروزی ویلیامز در مسابقهٔ دوم فصل در جایزه بزرگ مالزی توسط رالف شوماخر به دست آمد. در پایان فصل، مونتویا با وجود این که هیچ پیروزی به دست نیاورد، در رتبهٔ سوم مسا