Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اعات سمام دستگیر کرده و به نزد خان آوردند. میرفرخ در میدان لاهیجان توسط ملاعبدالواسع برادرزادهٔ ملا علی کامی قصاص شد. پس از رفع و رجوع مشکلات مردم ولایت بیه پیش، ساروخان یکی از افراد مورد اعتماد خود را با تعدادی نیرو به حراست از قلعه لاهیجان گمارده و عازم کوچصفهان شد. ساروخان در کوچصفهان نیز به رتق و فتق امور پرداخته و یکی از افراد مورد اعتماد را مأمور استرداد اموال غارت شده و بازگرداندن آنان کرد و خود به رشت رفت. سرانجام در ۲۰ صفر ۱۰۳۹ ساروخان با بدرقه و دعای خیر همه مردم، رشت را به مقصد آستارا ترک کرد. شرکت در جنگ با عثمانی. اولین نبرد از جنگ ایران و عثمانی. خسرو پاشا بوشناق وزیر اعظم امپراتوری عثمانی در سال ۱۰۳۹ با مأموریت بازپس گیری ولایاتی که در زمان شاه عباس از تصرف آنان خارج شده بود، به سوی ایران روانه شد. خسرو پاشا با وجود محاصره پنجاه روزه بغداد، موفق به فتح بغداد نشد. او سپس عازم فتح تبریز شد اما باز هم ناکام ماند. ساروخان که به تازگی شورش غریب شاه را سرکوب کرده بود، به اردوی شاه صفی پیوسته و در جنگ با خسرو پاشا شرکت کرده بود. دومین نبرد از جنگ ایران و عثمانی. سلطان مراد چهارم با لشکری عظیم در شوال
۱۰۴۴ عازم ایران شد. او در صفر ۱۰۴۵ به محاصره قلعه ایروان پرداخته و با وجود مقاومت شدید مدافعان شهر، قادر به تسخیر قلعه نشده بود اما در نهایت با تسلیم شدن طهماسب قلی خان قاجار در روز ۱۳ صفر توانست ایروان را فتح کند. شاه صفی تا ماه ها اقدامی در برابر این تجاوز انجام نداد. تا این که در روز ۲۵ شوال همان سال طی جنگی سخت، ایروان را از عثمانی پس گرفت. ساروخان یکی از امرای سپاه صفوی در جریان بازپس گیری قلعه ایروان بود. سومین نبرد از جنگ ایران و عثمانی. سلطان مراد چهارم در سال ۱۰۴۷ از راه موصل به بغداد لشکر شد تا دوباره بغداد را تصرف کند. سلطان عثمانی که مصمم به فتح بغداد بود، علی رغم کشته شدن محمد پاشا وزیر اعظم خود، دست از محاصره بغداد نداشت تا سرانجام جمعه ۱۸ شعبان ۱۰۴۷ در چهلمین روز محاصره به کمک توپخانه سنگین، موفق به شکست حصار شهر شد. تصرف بغداد توسط سلطان مراد چهارم، به سلطه پانزده سال ایرانیان بر بغداد پایان داد. مقاومت شدید ایرانیان در دوران محاصره باعث شد که سلطان مراد پس از ورود به بغداد، دستور قتل عام آنان را بدهد. به دنبال سقوط بغداد شاه صفی دستور داد ساروخان به همراه رستم خان سپهسالار بیگلربیگی آذربایجان
، نظرعلی خان حاکم اردبیل و آقاخان مقدم حاکم مراغه با لشکریان خود به سپاه شاه پیوسته و عازم بغداد شوند. شاه صفی در رأس سپاه دوازده هزار نفری تا قصر شیرین آمد، اما به دلیل کم تعداد بودن قوا، از جنگ خودداری کرده و سفیری به نام محمدقلی سلطان را برای پیشنهاد صلح به بغداد فرستاد. ساروخان تالش برای مأموریت عقد صلح نامه و مبادله آن بین دو دولت انتخاب شد. انعقاد عهدنامه زهاب. شنبه دوم محرم ۱۰۴۸ ساروخان مأموریت یافت که به نمایندگی از سوی دولت صفوی، عهدنامه صلح را منعقد کرده و به شناسایی سرحد دو کشور بپردازد. او روز ۱۱ محرم وارد استانبول شده و مورد استقبال رسمی سلطان عثمانی قرار گرفت. عهدنامه صلح در روز پنج شنبه ۱۴ محرم ۱۰۴۸ برابر با ۲۷ مه ۱۶۳۹ میلادی بین ساروخان و صدراعظم عثمانی به امضا رسید. با انعقاد عهدنامه زهاب، جنگ های طولانی میان ایران و عثمانی خاتمه یافت و دوران صلح، تا برافتادن صفویان ادامه یافت. بنا بر مفاد این عهدنامه، مرز میان دو دولت تعیین شد که امروزه نیز با اندک تغییری برقرار است. بر طبق این مفاد، آذربایجان و ارمنستان به ایران واگذار شد و بغداد نیز به عثمانی تعلق گرفت. سرکوبی شورش ازبکان. قندهار در جریان
خیانت علی مردان خان به تصرف گورکانیان درآمده بود و تا پایان دوران سلطنت شاه صفی، به علت گرفتاری های ایران در جنگ با عثمانی، همچنان در تصرف هندی ها بود. شاه عباس دوم در سال ۱۰۵۳، سپاهی را به فرماندهی رستم خان سپهسالار مأمور فتح قندهار کرد اما اورنگ زیب که از سوی پدرش شاه جهان پادشاه گورکانی هند مأمور دفاع از قندهار شده بود، شکست سنگینی را متوجه سپاه قزلباش کرده و متوجه بخارا شد. نادر محمد خان اشترخانی خان بخارا که پس از برادرش امامقلی خان به مسند حکومت نشسته بود، امرا و درباریان بلخ را به مصدر امور نشانده بود، چرا که به امرای ازبک اعتماد نداشت. همین مسئله موجب بروز اختلافاتی شده بود. او فردی آزمند و مال دوست بود و به سبب این طمع فراوان، اموال و دارایی های افراد را به زور تصاحب می نمود. امرای ازبک که از شیوه حکومت وی ناراضی بودند، در سال ۱۰۵۵ قمری تصمیم به شورش علیه او از تاشکند گرفتند. نادر محمد خان، فرزندش عبدالعزیز خان را برای سرکوبی آنان فرستاد. امرای ازبک، عبدالعزیزخان را با وعده سلطنت فریب داده و او را وادار به سرپیچی از پدرش کردند. با رسیدن این خبر به بخارا، اهالی بخارا نیز علیه نادر محمد خان قیام کردند.
خان در این شرایط به بلخ فرار کرد و در آن جا تلاش بسیاری برای گردآوری سپاه انجام داد اما سپاهیان وی، با دریافت پول، به پسرش متمایل می شدند. سرانجام نادر محمد خان از شاه جهان درخواست کمک کرد. سپاهیان هند به محض ورود به بلخ، موفقیت به دست آمده را فتح بزرگی برای خودشان دانسته و حاکمیت خود را مستقر کردند. نادر محمد خان از ترس هندی ها به سوی ایران روی آورد. شاه عباس دوم پس از اطلاع از این امر، او را به گرمی پذیرفته و پذیرایی مفصلی از او انجام داده و شامگاه ۱۷ رمضان ۱۰۵۵ جشن بزرگی به افتخار او در اصفهان برگزار کرد. شاه صفوی، سپاهی برای وی فراهم کرد که شامل پانزده هزار سواره و هشت هزار پیاده بود. شاه، ساروخان را به فرماندهی آن سپاه تعیین کرده و وی را مأمور فتح بخارا نمود. همچنین به امرای خراسان فرمان داد که به ساروخان بپیوندند. با رسیدن سپاه به مشهد، آوازه قدرت آن به گوش دشمنان نادر محمد خان رسیده و با ارسال نامه و قاصد، اطاعت خود را اعلام کردند ولی عبدالعزیز خان حاضر به اطاعت نشد و چندین مرتبه به نبرد با سپاه ساروخان پرداخت. سرانجام عبدالعزیز خان شکست خورده و شورش او توسط ساروخان سرکوب شد. نادر محمد خان در روز ۹ شو
ال ۱۰۵۵ بار دیگر بر تخت سلطنت بخارا نشست. او در ازای کمک شاه صفوی، یکی از ایالات حاصلخیز خود را به شاه بخشید. شرکت در فتح قندهار. یک سال پس از سرکوبی ازبکان و فتح بخارا به دست ساروخان، شاه جهان سفیری به ایران فرستاد و تقاضای صلح کرد اما شاه عباس که قصد بازپس گیری قندهار را داشت، اعتنایی ننمود و در سال ۱۰۵۷ مرتضی قلی خان قاجار را به سپهسالاری منصوب و مأمور فتح قندهار کرد و خودش نیز فرماندهی سپاه دیگری را به عهده گرفت و از راه خراسان عازم قندهار شد. ساروخان که فرماندهی قوای خراسان را بر عهده داشت، در هرات مستقر بود. با ورود شاه عباس دوم به هرات، به استقبال شاه رفته و به سپاه او پیوستند. همزمان با محاصره قندهار، ساروخان مأمور فتح زمین داور شد. اسدالله خان کوتوالِ قلعهٔ زمین داور که تاب مقاومت نداشت، تسلیم ساروخان شد. از آن جایی که زمین داور بخشی از ولایت هرات بود، او نامه ای به شاه نوشته و درخواست کرده بود برای حفظ ظاهر و آبرو، تا هنگامی که هرات فتح نشده است، قلعه را تسلیم نکند. ساروخان این نامه را به شاه رسانده و شاه نیز با این درخواست موافقت کرد اما دستور داد قلعه در محاصره باقی بماند و احدی حق رفت وآمد به قلع
ه نداشته باشد. سرانجام شاه عباس دوم در روز یک شنبه ۱۶ محرم ۱۰۵۹ وارد قندهار شده و به نام او سکه زدند و خطبه خواندند. شاه جهان در سال های آتی، سه بار عزم تصرف قندهار کرد اما هر بار شکست خورد تا این که به دست فرزندش اورنگ زیب نابینا شده و از سلطنت خلع شد. موقوفه ساروخان تالش. با این که مهمترین عامل تشکیل و توسعه شهر مشهد، وجود حرم امام رضا است، اما این عامل توسط عوامل دیگر نظیر «وقف» تقویت شد و رشد و پیشرفت شهر مشهد، به خصوص از زمان شاه عباس اول را به همراه آورد. اغلب این وقف ها توسط بزرگان و عمال حکومتی انجام می گرفت که در رأس آن ها شاه عباس اول قرار داشت. همچنین بیشتر فضاهای درونی شهر مشهد نظیر مسجد، کاروانسرا، مدرسه، حمام، بیمارستان و مصلا، موقوفی بوده و نیز بیشتر این فضاها در محدوده حرم رضوی متمرکز بودند. بیمارستانِ وابسته به حرم امام رضا در دوره صفویان مورد توجه ویژه ای قرار داشت و دارای تشکیلات اداری منظم و حساب شده ای بود. در اسناد مربوط به این دوره، از این بیمارستان با نام «دارالشفاء» یاد می شود. یکی از منابع اصلی تأمین مخارج دارالشفاء، موقوفات بودند. «موقوفهٔ ساروخان تالش» مجموعه ای از دکان های اطراف د
ارالشفاء بود که توسط ساروخان احداث شده و وقف دارالشفاء شده بود. با توجه به اسناد و وقف نامه ها، این موقوفه و «موقوفهٔ خواجه عتیق منشی» از منابع اصلی تأمین مخارج دارالشفاء بوده اند. درگذشت. ساروخان پس از ۴۱ سال حکومت بر آستارا، در سال ۱۰۶۳ قمری درگذشت و قلیچ خان تالش جانشین او شد.
داوود قدمی (؛ زادهٔ ) بازیگر ایرانی تبار اهل بریتانیا است. عمده شهرت وی به دلیل ایفای نقش در سریال آبکی ایست اندرز است. این مجموعه تلویریونی پرطرفدار سالهاست که از شبکه بی بی سی پخش می شود. قدمی از ۲۰ اکتبر ۲۰۱۴ با پیوستن به بازیگران این سریال انگلیسی، عهده دار نقش "کوروش (کوش) کاظمی" شده است. از دیگر سریال هایی که او در آن به ایفای نقش پرداخته است می توان از "مأموران مخفی" (۲۰۰۶)، "تاگارت" (۲۰۱۰)، "دکتر هو" (۲۰۱۱)، "شاهد خاموش" (۲۰۱۳) و "اسکینز" (۲۰۱۳) و " کاراگاه چلسی ( 2022 ) نام برد.
علی عباسف ممد اوغلو (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات جمهوری آذربایجان بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۵ بوده است. علی عباسف ممد اوغلو در ۱ ژانویه ۱۹۵۳ در نخجوان جمهوری آذربایجان متولد شد. در ۱۹۷۶، از بخش «اتوماسیون و تله مکانیک» انستیتو مهندسی قدرت مسکو فارغ التحصیل شد و تحصیلات خود را در آکادمی علوم اوکراین ادامه داد. در ۱۹۸۱، از پایان نامه اش در زمینهٔ میکروالکترونیک دفاع کرد و موفق به دریافت پی اچ دی شد. در ۱۹۹۴، از پایان نامه خود تحت عنوان «پردازش اطلاعات و مدیریت سیستم» دفاع و درجه دکترای علوم فنی را دریافت کرد. عباسوف از ۱۹۹۶ استاد تمام وقت و از ۲۰۰۱ عضو آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان است. در طی ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲، عباسوف در سمت های مختلف در آکادمی ملی علوم آذربایجان مشغول به کار و نیز مسئول تحقیقات علمی در زمینه توسعه و کاربرد شبکه های کامپیوتری و مخابرات بوده است. او عضو مجمع پارلمانی شورای اروپا از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ بود، و نویسنده گزارش جامعی است که در مورد «حفاظت از میراث فرهنگی در منطقه قفقاز جنوبی» منتشر شده است. پروفسور عباسوف از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس دانشگاه دولتی اقتصاد آذربایج
ان خدمت کرده و رئیس بخش «فناوری اطلاعات در اقتصاد جهانی» در دانشگاه دولتی اقتصاد آذربایجان است. او متأهل و دارای دو فرزند است. زبان مادری او، آذری است و به انگلیسی و روسی نیز تسلط دارد.
لژیونر نام مجموعه تلویزیونی ۲۰ قسمتی به کارگردانی مسعود آب پرور و نویسندگی پیمان عباسی می باشد. این مجموعه تلویزیونی در تابستان ۱۳۹۶ ازشبکه پنج سیما پخش شد. خلاصه داستان. این مجموعه محوریت اجتماعی و موضوعات خانوادگی بوده و روایتگر مسائل مورد علاقه جوانان در بستری ورزشی است. داستان سریال لژیونر در مورد دو دوست قدیمی به نام بهمن با بازی حسن پور شیرازی و توفیق با بازی محمدرضا شریفی نیا است که همچون دو برادر زیر نظر یک پدر بزرگ شده اند اما شخصیت های متفاوتی دارند حسن پورشیرازی نقش مجری ورزشی تلویزیون را ایفا می کند که به تازگی بازنشسته شده است و همچون بهرام شفیع که به صداقت و شرافت فوتبال اهمیت می دهد، یک برنامهٔ اینترنتی به نام «کارت زرد» به راه انداخته است که در آن مباحث و مسائل فوتبال را مطرح می کند. اما در نقطه مقابل او محمدرضا شریفی نیا به عنوان یک دلال فوتبال که یک تنه می تواند پشت صحنه فوتبال را بچرخاند ظاهر شده است. تفاوت نگاه این دو کاراکتر در گزارش دادن مسائل و صداقت و روایت پشت صحنه فوتبال باعث شده است روبروی هم قرار بگیرند. پیمان عباسی نویسنده سریال با بیان اینکه «لژیونر» موضوع دلالان فوتبال و اینکه پ
شت پرده فوتبال چه می گذرد را تصویر می کند و به بازیکنان فوتبالی که می آیند و دو فصل روی نیمکت می نشینند و پایشان به توپ نمی خورد و بعد دوباره فروخته می شوند و اینکه چه کسانی این بازیکنان را وارد تیم ها می کنند، پرداخته می شود. عباسی در پایان در پاسخ به پرسش خبرنگاران مبنی براینکه الهام از برنامه «نود» عادل فردوسی پور در داستان این سریال چقدر بوده است گفت: چون از طرفداران برنامه «نود» هستم خیلی از الهامات سریال از این برنامه گرفته شده است و با یکسری از خبرنگارانی که با عادل فردوسی پور کار می کنند، مشورت کرده ام و چند نفر دلالی که صحبت کرده ام را آنها به من معرفی کردند. بازیگران. با معرفی تغییر نام. این سریال در ابتدا با نام لژیونر شروع به فعالیت کرد ولی در نیمه راه به افسر نمونه تغییر نام داد و در نهایت به اسم لژیونر رسید. مسعود آب پرور کارگردان سریال در مورد تغییر عنوان این مجموعه تلویزیونی، گفت: عنوان «لژیونر» برای سریال حتماً عوض می شود و اگر عنوان «لژیونر» مشکلی نداشته باشد از آن استفاده می کنیم؛ در غیر این صورت عنوان دیگری انتخاب خواهد شد. بنا به گفته عوامل تهیه و تولید این سریال چون لژیونر کلمه لاتین است
ممکن است اجازه استفاده از آن داده نشود.
جان رالف راگاتسینی (; – )، مهندس برق، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. تحصیلات خود را در سیتی کالج نیویورک ادامه داد و در ۱۹۳۳ در مهندسی برق با درجه پی اچ دی از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد. دانشجویان برجستهٔ او عبارتند از: رودلف ئی کالمن (در زمینه فیلتر کالمان)، الیاهو ابراهیم ژوری (در زمینه تبدیل زد)، جین فرانکلین (در زمینه کنترل دیجیتال)، و لطفی زاده (در زمینه مجموعه های فازی و منطق فازی).
گلیکولیپید () گونه ای از لیپید است که کربوهیدرات با پیوند گلیکوزیدی به آن متصل شده است. نقش آن حفظ پایداری غشاء و ساده کردن شناسایی سلولی است. کربوهیدرات ها در سطح همهٔ غشاهای سلول یوکاریوتی یافت می شوند. این مواد، از فسفولیپید دولایه به محیط آبی چندسلولی گسترش می یابند. فسفولیپید دولایه محیطی برای شناسایی مواد شیمیایی خاص و کمک به حفظ پایداری غشاء و متصل کردن سلول ها به یکدیگر برای تشکیل بافت ها است. ساختار. ساختار پایهٔ گلیکولیپید، پیوند کربوهیدرات مونوساکارید یا اولیگوساکارید به بخش لیپید است. گروه لیپید اغلب شامل بدنهٔ گلیسیرینی یا اسفنگوزینی است که گلیسروگلیکولیپید و اسفنگولیپید را -که دو ردهٔ اصلی گلیکولیپیدها هستند- پدید می آورند. لیپید که مولکولی غیرقطبی است، می تواند با لیپید دولایهٔ غشای سلولی اندرکنش انجام دهد و گلیکولیپید را به سطح سلول متصل کند. کربوهیدرات به عنوان جزء لیگاند گلیکولیپید به کار می رود و ساختار آن بر اساس ساختار مولکولی که به آن می چسبد، متفاوت است. کربوهیدرات شامل گروه های قطبی است که مولکول را قادر می سازند در محیط آبی پیرامون سلول حل شود. کربن آنومری قند با گروه هیدروکسیل موجود
در لیپید پیوند می خورد.
برت کلی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کانادا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به سانتای بد، ترفند درمان و اشاره کرد.
پانتسرکمپف واگن ۴ (آلمانی: ، خودروی زرهی رزم ۴) معروف به پانتسر ۴ (آلمانی: ) که عموماً تحت عنوان پانزر ۴ شناخته می شود، یک تانک متوسط آلمانی بود که اواخر دهه ۱۹۳۰ میلادی طراحی و به صورت گسترده در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. عنوان تدارکاتی این تانک در نیروی زمینی آلمان Sd.Kfz. 161 بود. پانزر ۴ با آمار بیش از ۸۵۰۰ عراده بیشترین تانک و دومین خودروی زرهی رزمی آلمانی تولید شده در جنگ جهانی دوم بود. از شاسی پانزر ۴ به عنوان پایه بسیاری دیگر از خودروی های زرهی رزمی همچون زره پوش ضد تانک، ضدهوایی و توپ خودکششی نیز استفاده شد. پانزر ۴ در تمامی جبهه های نبرد حاضر بود و تنها تانک آلمانی نام گرفت که به صورت ممتد در تمامی طول جنگ تولید گردید. این تانک چندین بار در مقابل تانک های جدیدتر و قدرتمندتر دشمن ارتقا یافت و طراحی آن تغییر کرد. این ارتقاها شامل افزایش ضخامت زره، بهبود تسلیحات و در چند ماه آخر جنگ با توجه به افزایش نیاز و لزوم جایگزینی سریع تر تانک های جدید، ساده سازی می شد. تانک متوسط پانتر برای مقابله با تانک های تی-۳۴ شوروی به صورت محدود جایگزین پانزر۴ گردید اما پانزر۴ همچنان تا انتهای جنگ بخش قابل توجهی از آر
ایش های زرهی آلمان را شامل می شد. این تانک همچنین گسترده ترین صادرات را در آلمان داشت و بیش از ۳۰۰ عراده از آن به فنلاند، رومانی، اسپانیا و بلغارستان فروخته شد. حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز ارتش سوریه با خریداری از فرانسه و چکسلواکی این نوع تانک را در جنگ شش روزه علیه اسرائیل در سال ۱۹۶۷ به کار برد. مجموعاً ۸٬۵۵۳ عراده از انواع مختلف پانزر ۴ تولید گردید که پس از توپ تهاجمی و ضد تانک اشتوگ ۳ (۱۰٬۰۸۶ عراده) از این منظر در تمامی نیروهای محور رتبه دوم را دارا شد. طراحی و توسعه. آلمان که بر مبنای پیمان ورسای از داشتن تانک محروم شده اما خود با این ادوات مورد تهاجم قرار گرفته بود، از سال ۱۹۲۵ مخفیانه برنامه هایی را برای طراحی تانک ها آغاز کرد. ماه مارس سال ۱۹۲۷ قراردادی توسط دپارتمان تسلیحات به شرکت های کروپ، راینمتال و دایملر-بنتس جهت طراحی و تولید دو شاسی یک تانک اصلی میدان نبرد با برجک کاملاً چرخان، کاملاً محصور در زره و تمام شنی با مختصات ۶ در ۲٫۶ متر و وزن ۱۵ تن اعطا گردید. همانند همگی قراردادهای طراحی تسلیحاتی دیگر، این شرکت ها مسئول طراحی جزئیات بودند و به ندرت در طراحی مفهومی یا در انتخاب قطعات دخالت داشتند.
از همین رو و به جهت اعمال محدودیت های شدید در ویژگی ها، مشابهت در طراحی های سه شرکت اتفاقی نبود. ماه اکتبر سال ۱۹۳۲، مقرر شد تنها یک شرکت برای طراحی آینده این تانک برگزیده شود. بهار سال ۱۹۳۳ بدین منظور و با توجه به عملکرد بهتر نمونه آن، راین متال به عنوان طراح جزئیات مرحله بعدی توسعه یک تانک متوسط انتخاب گردید. با وجود عدم پذیرش طراحی کروپ برای شاسی تانک، این شرکت در قراردادی رقابتی برای طراحی برجک اصلی مشارکت داده شد. بروز مشکلاتی در طراحی راینمتال تحت عنوان "گروس تراکتور" که در ماه مارس سال ۱۹۲۸ طراحی و تا ماه ژوئن سال ۱۹۲۹ تولید گشته بود، پس از آزمایش آن در تأسیسات مخفی آلمان در کازان روسیه، سفارش دهندگان را به این باور رساند که نصب موتور هواگرد و راندن تانک از قسمت پشتی آن، راه حل مسئله نیست. موتور قدرتمند هواگردی که مورد استفاده قرار گرفته بود توان زیادی داشت اما سرعت کمی به پیش نمونه می بخشید. این موتور با وزن سنگین باعث می شد طراحان تانک و تسلیحات آن را کوچک تر، زره را نازک تر و تعداد خدمه و مهمات را کم تر بکنند. بدین سبب قراردادی با مایباخ به منظور طراحی یک موتور فشرده و با عملکرد بالا مخصوص تانک منعق
د گردید. مشخصات ارائه شده برای یک تانک متوسط جدید، خواهان استفاده از این موتور شد. روز ۱۱ ژانویه سال ۱۹۳۴ نیروی زمینی آلمان با تعیین مشخصات، تقاضای ساخت یک «کشنده متوسط» را برای تعدادی از شرکت های تولید تسلیحات دفاعی ارسال کرد. برای ایفای نقش حمایتی از تانک های پانزر ۳ که مجهز به توپ کالیبر ۳۷ میلی متری ضد تانک بودند، نمونه جدید می بایست دارای یک توپ کوتاه با کالیبر ۷۵ میلی متری به عنوان تسلیحات اصلی می بود. وزن ۱۸ تن، توان موتور ۳۲۰ اسب بخار، حداکثر سرعت ۳۰ کیلومتر بر ساعت و ابعاد بیرونی ۲۶۵۰×۲۹۰۰×۵۶۰۰ میلی متر تعیین گردید. این نمونه می بایست توانایی حرکت در زاویه ۳۰ درجه و عبور از سنگرهایی با عرض حداکثر ۲٫۲ متر را دارا می بود. حداقل گنجایش ۱۴۰ گلوله برای سلاح اصلی و ۳۰۰۰ فشنگ برای مسلسل ها نیز مقرر گشت. برای مخفی نگاه داشتن هدف اصلی برنامه، کار بر روی این تانک تحت عنوان پوششی «خودرو پشتیبانی» انجام گرفت چرا که در آن زمان آلمان همچنان تلاش می کرد خود را ملزم به محدودیت های اعمال شده بر این کشور بر اساس پیمان ورسای نشان دهد. ام آان، کروپ و راین متال هر کدام پیش نمونه های خود را طراحی کردند. پس از امضای قراردا
د در ۲۶ فوریه سال ۱۹۳۵، پیش نمونه طراحی جدید راینمتال برای این تانک که به "بگلایت واگن" تغییر نام داده بود، موتور جدید مایباخ HL 100 TR با توان ۳۰۰ اسب بخار در ۳۰۰۰ دور بر دقیقه را به کار برده بود اما همچنان از سیستم تعلیق نمونه قبلی استفاده می کرد. تغییراتی نیز در شاسی و زره ایجاد گردیده بود. راین متال یک پیش نمونه چوبی و دست کم یک پیش نمونه با فولاد نرم تولید نمود. با ارائه پیشنهاد دیگری توسط کروپ، قرارداد ساخت دو شاسی، یک برجک اصلی، یک برجک ثانویه و یک بدنه همگی با فولاد نرم به این شرکت اختصاص یافت. دست کم از پنج نوع مختلف سیستم های تعلیق در طراحی کروپ استفاده گشت، تا این که در نهایت قرار بر به کارگیری سیستم تعلیف فنر تخت در خط تولید شد. با وجود پدیدار شدن مشکلاتی در این سیستم تعلیق، شرکت کروپ نتوانست نظر دپارتمان تسلیحات در ارتباط با استفاده از آن را تغییر دهد. عنوان طرح روز ۳ آوریل سال ۱۹۳۶ رسماً به "پنتسرکمپف واگن ۴" تغییر یافت. طراحی کروپ به شکل سفت و سختی به ضروریات ارائه شده از طرف نیروی زمینی پایبند بود. کار تولید نخستین پیش نمونه قابل رانندگی با برجک و یک مسلسل در ۳۰ آوریل سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. ن
هایتاً پس از انجام آزمایش ها توسط دپارتمان تسلیحات تصمیم بر ادامه فعالیت توسعه و تولید بر پیش نمونه کروپ گرفته شد. این تانک در اصل با سیستم تعلیق شش چرخه به صورت همپوشان طراحی شده بود اما بنا به درخواست نیروی زمینی به سیستم تعلیق فنر پیچشی تغییر یافت تا چرخ ها در جهت عمودی از تحرک بالاتری برخوردار باشند و علاوه بر بهبود عملکرد، در جاده یا خارج از آن راحتی بیشتری برای خدمه فراهم آورند. به هر حال با توجه به نیاز فوری به این تانک، هیچ یک از این دو حالت عملی نشد بلکه کروپ از سیستم تعلیق ساده تر فنر تخت با دو چرخ در بالای زنجیر استفاده کرد. تانک ظاهر بیرونی کاملاً مشابه "بگلایت واگن" داشت. برای این پیش نمونه پنج خدمه پیش بینی شده بود. موتور در قسمت عقبی بدنه قرار داشت. جایگاه راننده و بیسیم چی که نقش تیربارچی را نیز داشت، به ترتیب در قسمت چپ و راست بخش جلویی بدنه بود. فرمانده در برجک و زیر دریچه می نشست درحالیکه که توپچی در جانب چپ انتهای توپ و بارگذار توپ در طرف راست آن حضور داشت. میل کاردان موتور را در پشت تانک به جعبه دنده در جلو که بین راننده و بیسیم چی قرار داشت، وصل می کرد. برای عدم تلاقی میل کاردان و چرخانن
ده الکتریکی برجک، برجک ۵۰٫۶ میلی متر از خط مرکزی بدنه به سمت چپ و موتور ۱۵۲ میلی متر به سمت راست منتقل شده بود. در نتیجه همین حالت نامتقارن، جانب راست تانک محل نگهداری بیشتر ادوات ذخیره شده درون آن از جمله قفسه مهمات بود. قرارداد تولید ۳۵ عراده در ماه دسامبر سال ۱۹۳۶ با کروپ-گروسون ورک به انعقاد رسید. مدل ها. مدل آ. نخستین مدل از تانک پانزر ۴ در ماه اکتبر سال ۱۹۳۷ در ماگدبورگ وارد خط تولید عمده شد. مدل آ با وزن ۱۷٫۳ تن دارای سیستم تعلیق فنر تخت ربع بیضوی طولی با چهار چفت چرخ به ابعاد ۶۶۰–۷۵×۴۷۰ میلی متر در هر طرف هر یک با فاصله ۵۰۰ میلی متر با آکسل بود. چهار چرخ به ابعاد ۱۳۵–۶۵×۲۵۰ میلی متر نیز در هر طرف حالت زنجیر فولادی تانک با قطر ۳۶۰ میلی متر را حفظ می کردند. در این مدل موتور ۱۲ سیلندر بنزینی HL108 TR مایباخ در پشت بدنه تانک با سیستم انتقال قدرت با پنج دنده جلو و یک دنده عقب، چرخ زنجیر را در جلوی خودرو به چرخش درمی آورد. این موتور با کاربراتور دوگانه، دارای سیستم خنک کننده ای بود که جهت خنک سازی لازم حداکثر تا دمای ۳۰ درجه سلسیوس، طراحی شده بود. دریچه موتور، رادیاتور و فن تهویه در سقف پشت بدنه بودند. یک د
یواره آتش با درگاه هایی برای عبور اجزای سیستم انتقال قدرت و سیم های برق، محفظه موتور را از اتاقک خدمه جدا می کرد. یک دریچه امکان دسترسی از درون اتاقک به موتور را فراهم آورده بود. سه مخزن سوخت مجموعاً با ظرفیت ۴۵۳ لیتر در زیر بدنه و بالای صفحه زرهی زیر تانک، قرار داشت. امکان استفاده انفرادی از هر یک از این مخازن به کمک یک شیر فراهم شده بود. ورودی هوای سیستم خنک کننده موتور در سمت چپ و اگزوز آن در سمت راست پشت تانک نصب شده بودند. تسلیحات اصلی مدل آ شامل یک هویتزر KwK 37 L/24 با کالیبر ۷۵ میلی متر و یک مسلسل ام گه ۳۴ هم محور در جانب راست آن می شد. یک محافظ داخلی در ابتدای لوله توپ نهاده شده بود تا اصابت گلوله به پوشش زرهی بیرونی آن موجب گیر کردن توپ نشود. هدف گیری با توپ با ابزار مکانیکی صورت می گرفت. یک مسلسل ام گه ۳۴ نیز در جایگاه توپی شکل در جلوی بیسیم چی تعبیه شده بود. مجموعاً ۱۲۲ گلوله برای توپ و ۳۰۰۰ فشنگ برای دو مسلسل حمل می شد. در ابتدا مقدار ذخیره برای توپ ۱۴۰ گلوله بود. این مقدار در ماه دسامبر سال ۱۹۳۷ به ۱۲۲ گلوله کاهش یافت. جایگاه بیرونی چرخان یک مسلسل ضدهوایی نیز در ماه فوریه سال ۱۹۳۸ حذف شد. این تا
نک از یک شاسی، یک اتاقک زرهی متصل به سقف آن (سازه فوقانی) و یک برجک ساخته شده بود. بدنه زرهی تانک نقش شاسی آن را ایفا می نمود. بجز پنج عراده نخست تولید که در آن ها از صفحه ای به ضخامت ۳۰ میلی متر در قسمت جلوی تانک استفاده گردید، اتاقک زرهی مدل آ با صفحاتی به ضخامت ۱۴٫۵ میلی متر در بخش های پیشین، پسین و اطراف و صفحاتی با ضخامت ۵ میلی متر در سقف و کف ساخته شده بود. این اتاقک دارای دو درگاه دید در اطراف و یک ابزار دید زرهی برای راننده بود. دو درگاه دایره ای شکل منور در دو دریچه دو تکه راننده و بیسیم چی قرار داشت. صفحه پیشین بدنه با قطعات فلزی ضربدری و میله هایی از داخل تقویت شده بود. راننده در کنار جعبه دنده و در طرف چپ جلوی بدنه و بیسیم چی در طرف راست می نشست. در داخل اتاقک، چراغ های آبی اخطار زیر ابزار دید راننده نصب شده بود تا چرخش توپ به اندازه ای بیش از عرض تانک را به او هشدار دهد. ده درگاه کف تانک جهت امور تعمیر و نگهداری تعبیه شده بود. یک دریچه دایره ای فرار نیز در زیر صندلی بیسیم چی برای خروج خدمه در حالت اضطراری وجود داشت. یک دریچه تهویه در سمت چپ بدنه برای ترمزهای چرخش قرار گرفته بود. در جانب راست بدنه
یک ریل چوبی برای حفاظت از آنتن نازک مسی دو متری به همراه یک آنتن یدکی و در زیر آن جایگاهی برای یک بیل تعبیه گشته بود. بالا و پایین بردن آنتن از درون تانک انجام می گرفت. یک دهانه دایره ای شکل در سقف بدنه برای قرار دادن برجک سرپوشیده با قطر ۱۶۸۰ میلی متر، بریده شده بود. برجک بر روی حلقه ای با ۳۲۴ دندانه، می توانست ۳۶۰ درجه به چرخش درآید. فاصله بین برجک و بدنه با دافع مثلثی شکل تیر، پوشش داده شده بود. صفحه پیشین برجک زاویه ای ۸۰ درجه (نسبت به افق) و صفحات اطراف زاویه ۶۰ درجه داشتند. یک کلاهک استوانه ای در انتهای برجک با حلقه ای از هشت حفره دید محافظت شده با شیشه زرهی، برای فرمانده تعبیه گشته بود. بسته شدن جزئی یا کلی حفره های دید برای فرمانده امکان پذیر بود. یک دریچه دو تکه بر فراز این کلاهک قرار داشت. برجک با یک موتور الکتریکی که نیروی خود را از یک موتور بنزینی کمکی دو سیلندر و یک ژنراتور الکتریکی، دریافت می کرد، به چرخش درمی آمد. یک تنظیم گر ولتاژ سرعت چرخش برجک را کنترل می نمود. چهار گیره بر روی برجک جهت استفاده هنگام جداسازی و نصب آن قرار داشت که می توانست برای نصب آلات استتار نیز بکار گرفته شود. یک دریچه ی
ک تکه در هر طرف برجک نصب گشته بود که لولای آن ها در طرف جلو به دیواره برجک پیچ شده بود. در مرکز سقف برجک یک دهانه تهویه قرار داشت که با یک پوشش زرهی محافظت شده بود. در هر طرف پشت برجک یک درگاه تپانچه وجود داشت. روز ۳۰ نوامبر سال ۱۹۳۷ نخستین عراده کاملاً عملیاتی پانزر ۴ مدل آ توسط دفتر تسلیحات پذیرفته شد. این تانک با لایه از رنگ خاکستری تیره در سرتاسر آن از خط تولید خارج می شد. تا ماه مارس سال ۱۹۳۸ مجموعاً ۳۵ عراده از این مدل تولید گردید و در نبردهای لهستان، نروژ و فرانسه به کار گرفته شد. کاربری بیشتر این تانک های این مدل به سرعت به برنامه های آموزشی تقلیل یافت. آخرین بقایای این مدل در سال ۱۹۴۱ با مدل های جدیدتر جایگزین شد. مدل ب. ماه اکتبر سال ۱۹۳۷ قراردادی با کروپ-گروسون ورک جهت تولید ۴۲ عراده از سری دوم توسعه پانزر ۴ که به تنهایی توسط این شرکت طراحی گشته بود، امضا شد. این طراحی تحت عنوان مدل ب از موتور قوی تر HL 120 TR مایباخ و سیستم انتقال قدرت SSC76 با شش دنده جلو و یک دنده عقب استفاده می کرد. این تغییرات موجب افزایش حداکثر سرعت به ۴۲ کیلومتر بر ساعت گردید. ضخامت صفحات پیشین زره تانک به ۳۰ میلی متر ارتقا