Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اید» از جمله برنامه ها مد نظر تأسیس سرای محله بوده است. پیشتر از آن با راه اندازی شورایاری ها وجود مکانی که نهاد شورایاری ها بتوانند فعالیت های شان را در آنجا پی بگیرند احساس می شد؛ بر این اساس شهرداری تهران متناسب با امکان های هر محله با احیاء و ساخت فضاهایی به نام سرای محله و تخصیص آن به فعالیت های محلی، زمینه های عملی شکل گیری این نهاد فراهم شد. لایحه تشکیل سرای محله مهرماه سال ۱۳۸۸ از سوی شهرداری تدوین برای تصویب به شورای شهر تهران ارائه شد. محمدهادی ایازی، معاون وقت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری دربارهٔ این لایحه گفته بود: «با ۸ ماده دربارهٔ تعاریف، ارکان، تشکیل و فعالیت کارگروه های تخصصی زیر نظر شهردار محله، شرایط احراز سمت شهردار محله، انتصاب، وظایف کارگروه های تخصصی، بهره برداری از امکانات و آیین نامه های اجرایی به شورای شهر تهران ارائه شده است که در هر بخش نیز به تفصیل دربارهٔ وظایف صحبت شده است.». به رغم مخالفت هایی با آن سرانجام فوریت بررسی لایحه تشکیل سرای محله در مهرماه ۱۳۸۸ در دوره سوم شورای اسلامی تهران به تصویب رسید؛ فعالیت های سرای محله و تأسیس آن در محله های شهر تهران اواخر دهه هشتاد خورشیدی
اوج می گیرد و معاون امور اجتماعی و فرهنگی وقت شهرداری تهران از احداث ۳۷۴ سرای محله خبر داده بود. اهداف و وظایف. بر اساس گزارش سامانه ستاد مدیریت محله وظایف متعددی از سرای محله ها انتظار می رود. همچنین ستاد مدیریت محله به عنوان نهاد بالای دستی سراهای محله دارای وظایف و ماموریت هایی در قبال سراهای محله هست. همچنین مستند به تبیینی دیگر و بر اساس دیدگاه شورای اسلامی شهر تهران اهداف سرای محله به این شرح عنوان شده است. فعالیت های سرای محله. در سرای محله مراکزی مانند خانه سلامت، خانه فرهنگ، خانه محیط زیست، مراکز پرتو، فرآموز و… همچنین شورایاری ها و نیز سمن ها و انجمن و تشکل های مردم نهاد فعالیت می کنند. تخصیص بخشی از فعالیت های سرای محله به کلاس های آموزشی مانند کلاس های ایروبیک، پیلاتس، لاغری موضعی و بادی بالانس در سالن ورزشی سرا، کلاس زبان انگلیسی، قلاب بافی و بافتنی، انواع اردور و، انواع ژله تزریقی تزیینی، سالاد و دسر، نقاشی با موزاییک شکسته و گلیم بافی از دیگر فعالیت های این مراکز است. در خرداد ماه ۱۴۰۰ در آئین نامه خانه ها و کانون های سرای محله بازنگری انجام شد. بر اساس گزارش سامانه محله من (اینجا) مهدی شیرزاد
رئیس دبیرخانه ستاد ستاد راهبری مرکزی ساماندهی مشارکت های اجتماعی در محلات شهر تهران (به اختصار ستاد مدیریت محله) با اشاره به فعالیت های داوطلبانه در سرای محلات گفت: آئین نامه خانه ها و کانون های سرای محلات در راستای ساماندهی خانه و کانون ها مورد بررسی قرار گرفت و پس از گفتگوهای لازم با بخش های مرتبط آیین نامه جدید آماده و ابلاغ شد. در ساختار خانه های ۱۱گانه سراهای محلات بازنگری صورت گرفت تا خانه ها، رکنی از توسعه محلات را تشکیل دهند و تعداد آن ها با توجه به ظرفیت محله و به فراخور نیاز آن تشکیل شود. در فرمت کنونی برای هر سرای محله سه خانه عمومی شامل خانه سلامت، خانه جامعه و فرهنگ و خانه دوام و ایمنی پیش بینی شده تا حداقلی از خدمات به شکل تضمین شده در همه محلات تهران ارائه گردد. به هر سرای محله اختیار داده شده تا متناسب با ظرفیت ها و توانایی های محلی، حداکثر ۵ خانه اختصاصی داشته باشد. همچنین در این آیین نامه ۱۰ خانه به عنوان پیشنهاد برای تشکیل خانه های اختصاصی معرفی شده است. اگر محله ای خارج از این عناوین خواستار تشکیل خانه جدیدی بود، می تواند با طی مراحل ذکر شده، با دریافت مجوز لازم خانه جدید ایجاد کند. کانون
ها بر مبنای خواست و اقتضائات محلی ذیل خانه ها تشکیل می شود. توسعه فعالیت ها یک خانه و ایجاد ظرفیت مشارکتی در محله می تواند نقطه شروعی برای تأسیس یک خانه در سرای محله باشد. چنانچه کانونی، طبق آیین نامه شرایط تبدیل شدن به خانه را داشته باشد، پیشنهاد می شود به عنوان یک خانه اختصاصی فعالیت نماید. رویدادهای مرتبط. سرای محله از آغاز فعالیت در دهه هشتاد خورشیدی تا واپسین سال های سده ۱۳۰۰ فراز و فرودهایی را از سر گذرانده است. سرای محله از آغاز شکل گیری محل مناقشه و نقد گروه های مختلف اعم از کارشناسان و برخی اعضاء شورای شهر تهران بوده است. از جمله نقدهای وارده شده می توان به موارد زیر اشاره کرد. اواخر دهه نود خورشیدی مدیریت شهری به صرافت واگذاری مدیریت سرای محله ها به بخش خصوصی افتاد. طرح و ایده ای که با موافقت ها و مخالفت های متعددی همراه بوده است. ایده ای که برخی آن را باعث نابودی مدیریت محلی می دانند و برخی دیگر می گویند می تواند به کارآمدتر شدن سرای محلات کمک کند. بر اساس گزارش های منتشر شده در دوره مدیریت محمدباقر قالیباف بر شهرداری تهران برخی از سرای های محل به عنوان بدهی به پیمانکاران طلبکار داده شده است. بر ا
ساس روایت به دست آمده از «گزارش نظارتی عملکرد سرمایه یی شهرداری تهران» تدوین شده از سوی کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر در سال ۱۳۹۳ برخی از سراهای محله به طلبکاران به جای بدهی شهرداری ارائه شده است. در این گزارش آمده است: «پروژه سرای محله آشتیانی در منطقه ۱۳، به عنوان بدهی به پیمانکار آن واگذار شده است، یعنی شهرداری تهران به دلیل نداشتن بودجه سرای محله یی که متعلق به مردم بوده را به فردی حقیقی به عنوان پیمانکار طلبکار داده است. در این بند از گزارش دربارهٔ این واگذاری غیرقانونی عنوان شده بود فروش پروژه به پیمانکاران برای پرداخت بدهی آنان فاقد توجیه کارشناسی است. سرای محله آشتیانی منطقه ۱۳ که در سال ۹۱ به صورت نیمه تمام رها شده بود و در سال ۹۲ هم اعتباری نداشته، از اعتبار پروژه کودکان بهمن تکمیل و به عنوان بدهی به پیمانکار واگذار شده است.» سرای محله آشتیانی در منطقه ۱۳ در حال حاضر با رفع مشکلات در حال ارائه خدمات به شهروندان است. بر اساس گزارش در دوره هایی افراد فعال در نهادهای محلی مانند سرای محله و شورایاری ها در مقاصد سیاسی بسیج شدند. او در این باره می گوید: «در خیلی از زمان ها، به ویژه در زمان انتخابات، به
مجموعه مدیریت محله و شورایاری، کسانی به چشم سازمان رای، برخی به عنوان سازماندهی سیاسی و برخی به عنوان سیاهی لشکر و جمعیت های اتوبوسی نگاه می کردند.» معضلات حقوقی سرای محله در سال ۱۳۸۹ «سراهای محله» در چهارچوب سیاست ها و مصوبات شورای اسلامی شهر تهران با تأکید بر جلب، ساماندهی و توسعه مشارکت های پایدار، آگاهانه و داوطلبانه شهروندان در اداره امور تهران ایجاد شد. مدیریت محله بر اساس تعریفی که در دستورالعمل ساماندهی مشارکت های اجتماعی در محله های شهر تهران آمده است: «نهادی مردمی، غیرانتفاعی و خودگردان از لحاظ مالی است که به دنبال جلب، ساماندهی و ترویج مشارکت های مردمی، توسعه و ارتقاء فعالیت های فرهنگی و اجتماعی در مقیاس محله ای و اداره بهینه مراکز و فعالیت های فرهنگی و اجتماعی شهرداری در مقیاس محله ای با تعامل و استفاده از ظرفیت های شهرداری تهران و در چهارچوب سیاست ها و برنامه های کلان مدیریت شهری در سطح محلات شهر تهران تشکیل شده و فعالیت می نماید.» نهاد مدیریت محله علیرغم برخی دستاوردهای مهم و گستردگی امکانات و زیرساخت هایی که در اختیار آن قرار دارد، با برخی چالش های بسیار مهم مواجه است. یکی از مهم ترین چالش ها،
وضعیت حقوقی این نهاد است. با این توضیح که جایگاه و شخصیت حقوقی سراهای محله مشخص نیست و به دلیل فقدان شخصیت حقوقی مستقل و عدم وابستگی به شهرداری تهران، با مشکلات اجرایی و قانونی عدیده ای روبرو است. شهرهای دارای سرای محله. تقریباً تمام محله های شهر تهران سرای محله دارند. شهرداری تهران وب گاهی را به نام محله من به آدرس https://mahalle.tehran.ir/ می گرداند که در آن جزئیات مربوط به سرای محله همه محله های شهر به تفکیک محله ارائه شده است.
مویرا اَلن (؛ ۱۹۲۱ – ۲ مه ۱۹۹۶) یک پرستار و استاد دانشگاه اهل کانادا بود. وی یکی از کسانی بود که در ایجاد و توسعهٔ «مدل پرستاری مک گیل» نقش داشت. وی مدرک کارشناسی پرستاری را از دانشگاه مک گیل، فوق لیسانس را از دانشگاه شیکاگو و دکترای خود را از مرکز آموش عالی دانشگاه استنفورد دریافت داشت. وی پایه گذار مجله کانادایی پژوهش های پرستاری در سال ۱۹۶۹ میلادی بود و در سال ۱۹۷۹ میلادی برندهٔ «جایزهٔ ژان مانس» از سوی «انجمن پرستاران کانادا» شد.
امانوئل بوآدرون (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بازیگر سینما اهل فرانسه است و بیشتر به دلیل بازی در سریال ناوارو در نقش یولاند ناوارو به عنوان فرزند کمیسر ناوارو شناخته شده است.
اثل جانز (؛ ۱۸۷۹ – ) یک پرستار، استاد دانشگاه و مدیر اجرایی اهل کانادا بود. او در «مدرسهٔ آموزشی بیمارستان عمومی وینیپگ» در رشتهٔ پرستاری تحصیل کرد. سپس به کالج تربیت معلم در دانشگاه کلمبیا رفت و پس از اتمام تحصیل مجدداً به وینیپگ بازگشت و به عنوان سرپرست و مدیر در «بیمارستان کودکان وینیپگ» مشغول به کار شد. اثل جانز در سال ۱۹۱۹ میلادی به بریتیش کلمبیا نقل مکان کرد و مدیر خدمات پرستاری و آموزشی بیمارستان عمومی ونکوور و همچنین هماهنگ کننده و سرپرست دورهٔ جدید آموزش پرستاری در دانشگاه بریتیش کلمبیا گردید. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۴ ویراستار مجلهٔ «کنیدین نرسینگ» بود و در سال ۱۹۲۵ گزارشی منتشر کرد که در آن توصیه شده بود فرصت های تحصیلی و شغلی برای پرستاران سیاه پوست (آمریکائیان آفریقایی تبار) افزایش یابد. اثل جانز در سال ۱۹۴۴ بازنشسته شد و در سال ۱۹۶۸ در ونکوور درگذشت. دولت کانادا در سال ۲۰۱۵ او را جزء «افراد پراهمیت تاریخی ملی» قرار داد. شهرت اثل جانز به واسطهٔ تلاش و مشارکت های مهم اش در زمینهٔ پیشرفت رشتهٔ پرستاری و فرصت های برابر شغلی در زمینهٔ اشتغال و آموزش است. «جایزهٔ اثل جانز» همه ساله توسط «انجمن مدارس پرست
اری کانادا» به خدمات برجستهٔ افراد در زمینهٔ آموزش پرستاری در کانادا اهدا می شود.
نبرد سواستوپول یا محاصره سواستوپول یا دفاع سواستوپول ، نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم میان نیروهای محور و شوروی بر سر شهر سواستوپول در شبه جزیره کریمه بود. در پایان پس از یک محاصره هشت ماهه، سواستوپول روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۲ به تصرف مهاجمان درآمد. پس از آغاز عملیات بارباروسا در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای آلمانی در قالب ارتش یازدهم تحت فرمان اریش فون مانشتاین و متحدان آن تلاش برای ورود به شبه جزیره کریمه را از اواخر ماه سپتامبر آغاز کردند. پس از یک مبارزه یک ماهه نیروهای محور توانستند راه خود را به این شبه جزیره باز کنند. دفاع شوروی به سرعت در سرتاسر کریمه فروپاشید و نیروهای فون مانشتاین تمامی آن جز بندر شهر سواستوپول در جنوب شرقی را تصرف کردند. با قرار گرفتن شهر در محاصره، مهاجمان در تلاشی هایی برای تسخیر آن صورت دادند که با پایداری مدافعان که در استحکامات گسترده دفاعی مستقر بودند و از طریق دریای سیاه تدارکات و نیروی کمکی دریافت می کردند، موفق نشدند. آلمانی ها یک عملیات بزرگ از میانه ماه دسامبر بدین منظور آغاز کردند. در این هنگامه، ارتش سرخ در قالب ضد حمله سراسری زمستانه، با هدف شکستن محاصره سواستوپول و پس گرف
تن کریمه، در چندین نقطه از غرب آن در شبه جزیره کرچ نیرو پیاده کرد. بدین ترتیب فون مانشتاین وادار شد به عملیات پایان دهد و بخشی از نیروهای خود را به نواحی در خطر منتقل کند. او توانست با اجرای یک ضد حمله در ماه مه سال ۱۹۴۲، ضمن به اسارت گرفتن ده ها هزار نفر، شبه جزیره کرچ را مجدداً پاکسازی کند. با تمرکز دوباره بر سواستوپول، آلمانی ها آماده سازی گسترده ای از جمله انتقال چندین آتشبار توپخانه و توپ فوق سنگین ریلی و یگان های زیادی از "لوفت وافه" به این ناحیه، برای تهاجم نهایی به این شهر صورت دادند. نیروهای محور از روز ۲ ژوئن سال ۱۹۴۲ گلوله باران و حملات هوایی شدیدی علیه مواضع مدافعان به انجام رساندند که موجب تخریب بسیاری از استحکامات آن شد. تهاجم زمینی موسوم به «عملیات "اشتورفانگ"» از روز ۷ ژوئن آغاز شد. در نهایت روز ۴ ژوئیه پس از تسلیم شدن آخرین نیروهای شوروی، سواستوپول به تصرف آلمانی ها درآمد. آلمانی ها توانستند حدود ۹۵ هزار نفر از قوای دشمن را در این موضع به اسارت بگیرند. در پی این پیروزی فون مانشتاین به درجه فیلدمارشالی ترفیع گرفت. پیش زمینه. عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. بمب ا
فکن های "لوفت وافه" با نفوذ در عمق خاک شوروی پایگاه نیروی دریایی این کشور در سواستوپول را همان روز نخست بمباران کردند. پس از پیشروی نیروهای آلمانی در قسمت جنوبی خط مقدم تا رود دنیپر، روز ۱۲ اوت، همزمان با نبرد کی یف، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، با صدور تکمله ای بر فرمان شماره ۳۴ خود، گروه ارتش جنوب ورماخت را مأمور به تصرف برخی مناطق در جنوب و شرق اوکراین از جمله شبه جزیره کریمه کرد. فرماندهی گروه ارتش جنوب روز ۹ سپتامبر ارتش یازدهم ورماخت به فرماندهی سپهبد اریش فون مانشتاین در جناح جنوبی این گروه ارتش را مأمور به پیگیری این فرمان نمود. طبق طرح اولیه فون مانشتاین، سپاه ۵۴ ورماخت، را می شکست سپس سپاه ۴۹ کوهستان ورماخت و لشکر "لایب اشتاندارته آدولف هیتلر" اس اس با بهره گیری از آن وارد کریمه می شدند. امید می رفت لشکر "لایب اشتاندارته آدولف هیتلر" اس اس بتواند با یک حرکت برق آسا سواستوپول در جنوب شبه جزیره را تسخیر کند. رخنه اولیه فون مانشتاین در خط دفاعی دشمن در باریکه پرکوب به عنوان ورودی شبه جزیره، اواخر ماه سپتامبر حاصل شد. با این حال، نیاز به باز سازماندهی و ذخیره سازی تدارکات لازم، تلاش برای ورود به کریمه را
تا روز ۱۸ اکتبر به تعویق انداخت. به هر صورت نیروهای ورماخت تا روز ۲۸ اکتبر وارد کریمه شدند. حرکت متعاقب نیروهای آلمانی به اندازه ای سریع صورت گرفت که نظام فرماندهی و هدایت ارتش سرخ در کریمه فرو پاشید. تمامی شبه جزیره کریمه، جز سواستوپول، تا روز ۱۶ نوامبر به تصرف ورماخت درآمد. آماده سازی شوروی. سواستوپول، پایگاه دریایی و کشتی سازی اصلی شوروی در دریای سیاه بود. ساخت برخی از استحکامات دفاعی این شهر به جنگ کریمه در میانه سده نوزدهم بازمی گشت. شوروی در دوره میان دوجنگ سواستوپول را برای مقابله با یک تهاجم از دریا آماده کرده بود. به هر صورت از اواخر سال ۱۹۴۰ و مخصوصاً در حین محاصره اودسا آماده سازی هایی نیز در مقابل تهاجم زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با فاصله ۲ تا ۳ کیلومتر، ۵ تا ۸ کیلومتر و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد کرده بود. بیش از سه هزار پناهگاه با حدود ۱۴۰ هزار مین، خندق های ضدتانک و سنگرها احداث شدند. حضور ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی و شناورهای ناوگان دریای سیاه شوروی دفاع از این شهر مستحکم را به یک عملیات مشترک بدل می ساخت. با دستور روز ۳۰ سپتامبر "استاوکا"، فرماندهی عالی نیروهای
مسلح شوروی، ارتش سرخ با تخلیه بندر تحت محاصره اودسا، نیروهای خود را بین روزهای ۲ تا ۱۶ اکتبر از طریق دریای سیاه به سواستوپول منتقل کرد تا دفاع کریمه را تقویت کند. هدایت تمامی نیروهای دفاعی در سواستوپول که شمار آن ها به بیش ۵۰ هزار نفر می رسید، ابتدا بر عهده سرلشکر ایوان پتروف، فرمانده حوزه دفاعی سواستوپول، بود تا این که روز ۱۰ نوامبر این مسئولیت به دریاسالار فیلیپ اکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از طریق دریای سرخ تدارکات و نیروی کمکی دریافت می نمودند. آغاز محاصره سواستوپول. فون مانشتاین قرارگاه ارتش یازدهم ورماخت را به مدرسه تازه ساخت روستای سارابوز در شمال سیمفروپول منتقل کرد. طرح اولیه او به دنبال تسخیر سریع شهر مستحکم سواستوپول توسط سپاه ۵۴ ورماخت بود اما بارندگی و گل آلود شدن راه ها امکان رسیدن به سرعت لازم جهت چنین کاری را به نیروهای این سپاه نداد. پیشروی سپاه ۵۴ ورماخت روز ۸ نوامبر در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شرق و شمال سواستوپول متوقف شد. سپاه ۳۰ ورماخت با نزدیک شدن از جانب شرقی و پس از زدن عناصر ارتش سرخ از ناحیه بالاکلاوا، حلقه محاصره حول سواستوپول را تنگ تر کرد. مدافعان
ارتش سرخ درون شهر شامل سه لشکر و بقایای چهار لشکر دیگر می شد. با بدل شدن این شهر به نقطه تمرکز کارزار، هر دو طرف شروع به تقویت نیروهای خود در آن کردند. شوروی علاوه بر نیروهایی که از اودسا به سواستوپول آورده بود، یگان هایی را نیز از قفقاز به آن منتقل نمود. در هنگام تکمیل محاصره سواستوپول، حدود ۵۲ هزار نفر نیروهای ارتش سرخ با ۱۷۰ توپ درون آن قرار داشتند. ارتش مستقل ساحلی شوروی خط دفاعی استواری حول سواستوپول ایجاد کرد که شامل سه حلقه هم مرکز استحکامات می شد. علاوه بر این، در قالب شرایط سخت جغرافیایی مخصوصاً در قسمت های شرقی و جنوبی، مواضع دفاعی در غارها، صخره ها و تپه های سنگی برقرار گردید. تهاجم نخست ورماخت به سواستوپول. شوروی در دوره میان دوجنگ سواستوپول را برای مقابله با یک تهاجم از دریا آماده کرده بود. به هر صورت از اواخر سال ۱۹۴۰ و مخصوصاً در حین محاصزه اودسا آماده سازی هایی نیز در مقابل تهاجم زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با فاصله ۲ تا ۳ کیلومتر، ۵ تا ۸ کیلومتر و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد کرده بود. بیش از سه هزار پناهگاه با حدود ۱۴۰ هزار مین، خندق های ضدتانک و سنگرها احداث
شدند. حضور ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی و شناورهای ناوگان دریای سیاه شوروی دفاع از این شهر مستحکم را به یک عملیات مشترک بدل می ساخت. هدایت تمامی این نیروها که شمار آن ها به بیش ۵۰ هزار نفر می رسید، ابتدا بر عهده سرلشکر ایوان پتروف، فرمانده حوزه دفاعی سواستوپول، بود تا این که روز ۱۰ نوامبر این مسئولیت به دریاسالار فیلیپ اکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از طریق دریای سرخ تدارکات و نیروی کمکی دریافت می نمودند. به جهت شرایط زمستانی و تقلیل توان رزمی "لوفت وافه" آلمانی ها نمی توانستند این مسیر تدارکاتی را قطع کنند. پس از بررسی تمامی جوانب فون مانشتاین تصمیم به قرار دادن تهاجم اصلی توسط سپاه ۵۴ ورماخت با چهار لشکر پیاده نظام و بیشتر پشتیبانی توپخانه بر قسمت شمالی با شرایط جغرافیایی مطلوب تر گرفت. سپاه ۳۰ ورماخت نیز با دو لشکر پیاده نظام یک حمله ثانویه برای درگیر نگاه داشتن نیروهای دشمن در قسمت جنوبی بخش شرقی به انجام می رساند. با توجه زمان مورد نیاز برای انتقال نیرو از ناحیه کرچ و استقرار توپخانه در نقاط مورد نظر، آغاز تهاجم برای روز ۲۷ نوامبر طرح ریزی شد. به صورت شرایط میدانی این اجازه را ن
داد. با آغاز فصل زمستان و بارش برف قرار گرفتن توپخانه ارتش یازدهم ورماخت در موقعیت برای بمباران اولیه شهر تا میانه ماه دسامبر به طول انجامید. این شرایط همچنین انتقال تدارکات را با مشکل مواجه می ساخت و با بیمار کردن نیروها به آن ها تلفات وارد می آورد. در این هنگام با توجه به حساس بودن شرایط در سایر نقاط خط مقدم در جبهه شرقی و در اولویت نبودن کریمه برای فرماندهی عالی آلمان، لشکر هفتاد و سوم پیاده نظام ارتش یازدهم ورماخت که در جایگاه ذخیره تهاجم به سواستوپول قرار داشت، از این ارتش جدا شد تا به ناحیه رود میوس در ناحیه گروه زرهی ۱ منتقل شود. پشتیبانی هوایی ارتش یازدهم ورماخت هم برای مشارکت در نبرد مسکو کریمه را ترک کرد. این مسئله برتری هوایی را به شوروی بازگرداند. فرماندهی عالی آلمان حتی قصد گرفتن لشکر صد و هفتادم پیاده نظام ورماخت را نیز داشت که با اصرار فون مانشتاین از آن گذر شد. مهندسان و نیروهای ساخت وساز آلمان در این مدت تعمیر و تغییر عرض خطوط آهن تا سواستوپول را تکمیل نمودند. این مسئله انتقال سریع تدارکات به خط مقدم را برای ورماخت ممکن ساخت. ارتش یازدهم ورماخت گلوله باران مواضع دشمن و تأسیسات بندری سواستوپول
را از روز ۱۳ دسامبر آغاز کرد. تهاجم زمینی به جهت درگیر بودن تمامی بمب افکن های شیرجه ای سپاه ۸ هوایی "لوفت وافه" در بخش دیگری از خط مقدم، چند بار به تأخیر افتاد. فون مانشتاین با نگرانی از رسیدن نیروی کمکی بیشتر به دشمن، در نهایت تصمیم به آغاز تهاجم به سواستوپول از روز ۱۷ دسامبر بدون پشتیبانی بمب افکن های شیرجه ای گرفت؛ چرا که وضعیت آب وهوایی به هر صورت این امکان را به "لوفت وافه" نمی داد. سپاه ۵۴ ورماخت از جانب شمالی و سپاه ۳۰ ورماخت از جانب شرقی به سمت شهر یورش بردند. تهاجم آلمانی ها که تقریباً بدون نیروی ذخیره و به صورت رو در رو انجام می گرفت، به خوبی پیش نرفت. ناهمواری های ارضی کار پیشروی را برای آن ها دشوارتر می ساخت. در این حال تنها لشکر بیست و دوم پیاده نظام سپاه ۵۴ ورماخت که درگیر نبردهای پیشین نشده بود، با میزان کامل توان خود در شرایط مناسبی برای عملیات به سر می برد. این لشکر در عرض چند روز توانست از دو لایه نخست استحکامات دشمن بگذرد. عناصر پیشتاز لشکر بیست و دوم پیاده نظام ورماخت تا روز ۲۰ دسامبر فاصله کمی با ساحل شمالی خلیج سرورنایا داشتند. ارتفاعات این ناحیه دارای حساسیت ویژه ای قلمداد می شد و آلم
انی ها می توانستند از آن شهر را مستقیماً زیر آتش توپخانه بگیرند. روز بعد لشکر آلمانی رخنه در مواضع لشکر چهلم سواره نظام شوروی در آخرین لایه دفاعی را آغاز کرد و خود را به تنها ۱ کیلومتری ساحل رساند. دقیقاً همین زمان نیروی کمکی ارتش سرخ در قابل تیپ مستقل ۷۹ تفنگ دار دریایی از راه رسید و اجازه پیشروی بیشتر به لشکر بیست و دوم پیاده نظام ورماخت که به انتهای توان خود رسیده بود، نداد. در روزهای آتی لشکر ۳۴۵ تفنگ دار شوروی نیز از تواپسه در قفقاز به این نقطه منتقل شد. تهاجم ارتش سرخ به شبه جزیره کرچ. در این حال ارتش یازدهم ورماخت برای محافظت از خط ساحلی طولانی شبه جزیره در مقابل پیاده سازی نیرو توسط شوروی، یگان هایی را در طول آن مستقر کرده بود که امکان به کارگیری آن ها در تهاجم به سواستوپول وجود نمی داد. به هر صورت تمرکز اصلی فون مانشتاین بر سواستوپول بود و نیروهای دفاع ساحلی ورماخت حداقلی به حساب می آمدند. هنگامی که تلاش ارتش یازدهم ورماخت برای ورود به سواستوپول هنوز به مقصود نهایی خود نرسیده نبود، ارتش سرخ در قالب ضدحمله کلی که از ناحیه مسکو آغاز شده بود، با نیروهای ارتش پنجاه و یکم خود روز ۲۶ دسامبر مجموعه ای حملات
آبی-خاکی را علیه نقاط مختلفی از شبه جزیره کرچ در غرب کریمه به انجام رساند و در دو طرف شهر کرچ پیاده شد. دو روز بعد ارتش چهل و چهارم شوروی عملیات پیاده سازی دیگری این بار علیه فئودوسیا صورت داد. هدف این عملیات انهدام ارتش یازدهم ورماخت و پس گرفتن شبه جزیره کریمه بود. با عقب نشینی نیروهای ورماخت، ارتش سرخ شبه جزیره کرچ را تصرف کرد. فرماندهی عالی آلمان تهاجم به سواستوپول را روز ۳۱ دسامبر متوقف کرد تا مسئله نیروهای دشمن در فئودوسیا حل شود. جبهه تازه تشکیل شده کریمه شوروی از روز ۲۷ فوریه تهاجمی به سمت غرب کریمه آغاز کرد. به هر صورت این تهاجم با دادن تلفات سنگین هیچ موفقیت عملیاتی خاصی حاصل نکرد اما موجب کاهش فشار آلمانی ها بر سواستوپول با انتقال نیرو به جبهه کرچ و فراهم آمدن فضای تنفس برای مدافعان در محاصره این شهر شد. ضد حمله فون مانشتاین به مواضع دشمن در شبه جزیره کرچ، موسوم به عملیات "تراپن یاگت" (شکار هوبره)، از روز ۸ مه آغاز شد. با وجود گریز آشفته ارتش های چهل و چهارم و پنجاه و یکم شوروی، نیروهای فون مانشتاین بیشتر قوای ارتش چهل و هفتم شوروی را بین خود و دریای آزوف به محاصره انداختند و تا روز ۱۴ مه خود را به
کرچ رساندند. در جریان این ضدحمله جبهه کریمه شوروی در عرض تنها دوازده روز تقریباً تمامی تجهیزات سنگین و ۱۷۵ هزار تن از نیروهای خود را از دست داد. آماده سازی برای نبرد نهایی. برنامه ریزی ورماخت جهت تهاجم مجدد به سواستوپول و انتقال توپخانه سنگین محاصره بدین منظور، همزمان با درگیری های ناحیه کرچ صورت گرفت. ارتش یازدهم ورماخت پس از باز پس گیری کرچ با سرعت زیادی بیشتر نیروهای خود را مجدداً به ناحیه سواستوپول منتقل کرد و تنها سپاه ۴۲ ورماخت با یک لشکر و چند یگان رومانیایی برای دفاع از شبه جزیره کرچ و ساحل جنوبی در آن باقی گذاشته شد. لشکر بیست و دوم زرهی ورماخت برای عملیات در بدنه اصلی خاک شوروی از کریمه خارج شد؛ به هر صورت این یگان با توجه به شرایط جغرافیایی، مناسب عملیات در ناحیه سواستوپول نبود. بدین ترتیب با وجود به کارگیری تعداد زیادی توپ تهاجمی، با توجه به نیاز به آن ها در تهاجم تابستانه در سایر نقاط خط مقدم، هیچ تانکی از ورماخت در نبرد نهایی بر سر سواستوپول استفاده نشد. ورماخت انواع مختلفی از قطعات توپخانه را بدین منظور به ناحیه اعزام کرد. این موارد شامل هویتزر های فوق سنگین ۳۰۵، ۳۵۰ و ۴۲۰ میلی متری و همچنین د
و توپ ۶۰۰ میلی متری "کارل" و یک توپ ۸۰۰ میلی متری "دورا" می شد. "دورا" با شلیک گوله های هفت تنی قدرتمندترین قطعه توپخانه در جهان به حساب می آمد و برای کاربرد آن به ۴۱۲۰ خدمه نیاز بود. مجموعاً ۲۰۸ آتشبار شامل ۶۱۱ قبضه توپ در خط مقدمی به طول تنها ۳۴ کیلومتر متجمع شد. این با فاصله پرتراکم ترین قدرت آتشی بود که آلمانی ها تا بدین لحظه از جنگ در یک نقطه ایجاد می کردند. فرماندهی عالی ۳۰۶ توپخانه (Harko 306) تمامی این آتشبارهای توپخانه را هدایت می نمود. علاوه بر این گردان ۳۰۰ زرهی ورماخت مجهز به خودروهای تخریب "گولیات" در اختیار فون مانشتاین قرار گرفت. روز ۷ مارس مسئولیت دفاع ساحلی از ارتش یازدهم ورماخت به «افسر فرماندهی دریایی کریمه» منتقل شد. مدافعان نیز در این مدت بی کار ننشسته بودند و بر استحکامات خود می افزودند. با بهره گیری از شرایط دشوار جغرافیایی نقاط مستحکم، تَله های تانک و میدان های مین جدید حول ناحیه دفاعی شامل سه خط جداگانه ایجاد گردید. استحکامات دفاعی شوروی شامل ۱۹ قلعه نوین و ۳۶۰۰ جان پناه توپ می شد. چند توپ سنگین دریایی با کالیبر ۱۵٫۲ تا ۳۰ سانتی متر در مواضع مستحکم دفاعی ثابت نصب گردید. تا این زمان قو
ای ارتش سرخ درون محاصره به هفت لشکر تفنگ دار، یک لشکر سواره نظام و سه تیپ تفنگ دار دریایی مجموعاً با حدود ۱۰۶ هزار نفر و ۶۰۰ توپ و خمپاره انداز صحرایی رسیده بود. علاوه بر این مدافعان ۳۸ تانک و ۵۳ هواگرد سبک عملیاتی در اختیار داشتند. با این حال بیشتر هواگردها در جریان نبرد نهایی از ناحیه خارج و به مناطق شرقی منتقل شدند. از طرفی ناوگان دریای سیاه شوروی نیز با انتقال تدارکات و تأمین آتش پشتیبانی و حتی ارسال تفنگ داران دریایی خود نقش فعالی در امر دفاع ایفا می کرد. به هر صورت با حمله آلمانی ها به شناورهای سطحی تدارکات رسان، شوروی وادار به اتکا به زیردریایی های خود بدین منظور شد. ترکیب یگان ها. نیروهای گردآمده ورماخت برای تهاجم به سواستوپول مجموعاً شامل موارد زیر بودند: تمامی فرماندهان این لشکرهای ورماخت پیش از این نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرده بودند. سپاه کوهستان رومانی عملیات درگیر نگاه داشتن دشمن در قسمت مرکزی و محافظت از جناح درونی دو سپاه ورماخت را به انجام می رساند. ناوگان دوم هوایی "لوفت وافه" هم با بیش از ۶۰۰ هواگرد تهاجمی کاملاً به کریمه بازگشت. عملیات هوایی بر فراز سواستوپول نیز یکی از ب
الاترین تمرکزهای هواگردهای "لوفت وافه" در یک ناحیه در جبهه شرقی بود. یگان های سپاه ۸ هوایی و سایر آرایش های "لوفت وافه" که برای این عملیات در ناحیه سواستوپول مستقر شدند شامل این موارد بود: یگان های ارتش سرخ درون محاصره هنگام نبرد نهایی شامل این موارد بودند: تهاجم نهایی به سواستوپول. هیتلر با ارسال یک تله تایپ فوق محرمانه به فون مانشتاین به او اطلاع داد مورد آبی از روز ۲۸ ژوئن به جریان خواهد افتاد و پشتیبانی سپاه ۸ هوایی و سایر یگان های "لوفت وافه" در آن مورد نیاز است؛ از این رو از او خواسته شد تهاجم نهایی به سواستوپول را هر چه زودتر به انجام رساند. بدین ترتیب تمام آماده سازی های ورماخت بدین منظور، موسوم به عملیات "اشتورفانگ" تا روز ۱ ژوئن پایان یافت. با آگاهی آلمانی ها از استحکامات دفاعی گسترده شوروی، بمباران شدید توپخانه و هوایی مواضع مدافعان از روز ۲ ژوئن آغاز شد. فون ریشتوفن، فرمانده سپاه ۸ هوایی "لوفت وافه"، شدت آتشی که بر سر سواستوپول ریخته می شد را به «دریای شعله ها» تشبیه کرده است. دود و گرد و خاک بلند شده حاصل این انفجارها به اندازه ای بود که رفته رفته تا حدود زیادی جلوی دید ناظران زمینی را گرفت. این