Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را محکم کردند. آشفتگی درون سلجوقیان و نزاع بین برکیارق و محمد تپر باعث شد نزاریان حکومت قلاع خود را افزایش دهند. تا مرگ برکیارق در ۴۹۸ ه .ق / ۱۱۰۵ م، صباح داعیان اسماعیلی را به رهبری حکیم منجم در ۴۹۶ ه .ق / ۱۱۰۳ م از الموت به حلب، شمال شام فرستاد و آن ها فعالیت های خود را در شام گسترش دادند و سلجوقیان نیز موفق نشدند از پیشروی آن ها جلوگیری کنند. صلح با سنجر. سنجر از سال ۴۹۰ تا ۵۱۱ ه .ق از جانب برکیارق به عنوان حاکم خراسان انتخاب شد و پس از درگذشت او در ۵۱۱ ه .ق / ۱۱۱۸ م، سلطنت خود را در قلمرو شرقی سلجوقیان آغاز کرد. سال های نخست حکومت وی در خراسان و ماورالنهر با آرامش همراه بود؛ اما در حوالی خوارزم، خوارزمشاهیان، در جنوب غوریان و در شرق غزان قدرت یافته بودند؛ این مسائل باعث افزایش مشکلات سنجر در این مناطق شده بود؛ ولیکن هیچ کدام از این قدرت ها در دو دههٔ آغازین حکومت وی مشکل اساسی ایجاد نکردند. دغدغهٔ اصلی سنجر زمانی آغاز شد که رقابت های جانشینی در غرب قلمرو بین برکیارق و محمد بن ملکشاه شکل گرفت و سنجر نیز خود را شایستهٔ مداخله در این بحث دید. به دستور سلطان سنجر، برغش، سپهسالار او، همراه با اشخاصی که از اسما
عیلیان ناراضی بودند، به آن ها حمله کردند؛ البته باید در نظر داشت که صباح در تلاش بود تا با سلطان سنجر از در صلح وارد شود، پس برای ایجاد وحشت در او به چنین اقدامی دست زد: این مسئله باعث شد سنجر بنا به سه شرط با صباح صلح کند؛ اول این که قلعهٔ جدیدی ایجاد نکند، سلاح و مهمات خریداری نکند و مردم را به آئین خود دعوت نکند. اما این کار باعث شد فقها سنجر را نهی کنند و ملحد شناخته شود. با این حال مدتی بین این دو صلح برقرار بود. مبارزه با سلطان محمد بن ملکشاه. سلطان محمد بن ملکشاه سلجوقی، مبارزهٔ سخت تری نسبت به اسماعیلیه در پیش گرفت و با حکمرانی وی بسیاری از مبارزات سلسله ای و منازعات داخلی پایان پذیرفت. در این زمان رضوان در سوریه، بارها اسماعیلیان را قتل عام کرد. آن ها با مرگ فخرالملک رضوان در ۵۰۷ ه .ق / ۱۱۱۳ م از حلب به مناطق دیگر رفتند تا محل امنی را بیابند. دفتری می گوید، مهم ترین نقشهٔ محمد، راندن اسماعیلیان از اطراف اصفهان بود. احمد عطاش دست به مذاکرات طولانی با محمد زد و تا مدتی در قلعهٔ شاهدژ باقی ماند و تظاهر کرد که از شیعیان امامیه است که در نتیجه به عنوان رئیس قانونی قلعه انتخاب شد تا در خط سلطان محمد حکومت
کند، یعنی بیشتر از همه مالیات بدهد و در جنگ ها نیز همراه او باشد، اما علمای سنی با این نظر که اسماعیلیان مسلمان واقعی نیستند و به باطن اهمیت بسیاری می دهند؛ در ۶ شعبان سال ۵۰۰ ه .ق / آوریل ۱۱۰۷ م دستوری صادر کردند با این مضمون که اسماعیلیان بدون درگیری به قلاع دوردست خود بروند، اما هسته ای که در پادگان مستقر بود، به محض گریختن دیگران باید تسلیم می شد. با این حال هنگامی که اخبار وصول اسماعیلیان به مقاصد خود رسید، آنان همچنان به مدت سه ماه به مبارزهٔ خود ادامه دادند. سرانجام محمد تپر تعداد زیادی از دولتمردان، که شایع بود باطنی هستند، را مجازات کرد؛ سلطان، سعدالملک ابوالمحاسن آوی را به همراه چهار تن از دوستانش دستگیر کرد و در کنار دروازهٔ شهر دار زد. پس از تصرف قلعهٔ شاهدز و با وجود مقاومت های بسیار، احمد عطاش دستگیر شد. او را بر شتری سوار کردند و در اطراف شهر با فضاحت تمام گرداندند و زنده زنده پوستش را کندند و خارج از شهر به نمایش گذاشتند. سپس سر او را نیز همراه سر پسرش از تن جدا کردند و برای خلیفه مستظهر فرستادند. اما بنابر آنچه راوندی بیان می کند، زمانی که ابن عطاش و پسرش دستگیر شدند، فوراً به قتل رسیدند و حد
ود صد هزار نفر از مردم اصفهان اعم از زن و مرد شاهد سوختن ابن عطاش بودند. لشکرکشی به الموت پس از قشون کشی احمد بن نظام الملک وزیر و امیر چاولی، به انوشتگین شیرگیر، امیر ساوه، محول شد که تقریباً از سال ۵۰۳ ه .ق / ۱۱۰۹ م تا ۵۱۱ ه .ق / ۱۱۱۸ م به مدت هشت سال ادامه داشت. او نواحی نزدیک قزوین را تصرف کرد و در هر سال یک لشکرکشی به رودبار انجام داد. او بالاخره در ۵۱۱ ه .ق/ ۱۱۱۸ م رودبار را کاملاً محاصره کرد. در همین زمان بود که صباح، همسر و دو دختر خود را به قلعهٔ گردکوه فرستاد، تا همراه با زنان دیگر از طریق ریسندگی معیشت ساده ای به دست آورند و هرگز آن ها را به نزد خود بازنگرداند. این محاصره ها هیچ نتیجه ای در برنداشت و تنها باعث مخارج بسیار برای سلجوقیان شد. هنگامی که خبر مرگ محمد رسید، سپاهیان به رغم درخواست شیرگیر متفرق شدند و این چنین الموت نجات یافت. از زمان درگذشت سلطان محمد در ۵۱۱ ه .ق / ۱۱۱۷ م تا مرگ صباح در ۵۱۸ ه . ق، سلجوقیان باز با مشکل جانشینی روبرو شدند و این موضوع برای نزاریان ایران فرصتی شد که شکست های خود را جبران کنند. دوران وقفه. هرچند سپاهیان سلجوقی موفق نشدند قلعهٔ الموت را تصرف کنند، اما کار قیام
نسبتاً پایان گرفته بود. اسماعیلیان حدود ۳۰ سال در تکاپو بودند تا در سراسر قلمرو سلجوقی نفوذ یابند. آنان توانستند در اصفهان و اطراف آن قدرت بسیاری کسب کنند اما پس از مدتی حامیان و دوستانشان در همین شهرها قتل عام شدند یا قلعه هایشان نابود گشت. در واقع نیرویی که باقی مانده بود، تا زمانی که به صورت کامل بازسازی نمی شد یا قوای تازه ای کسب نمی کرد، توان قیام عمومی را نداشت. قیام اسماعیلی در مناطقی همچون رودبار و قهستان به پیروزی دست یافته بود، زیرا آن ها خود را مستقل از سلجوقیان می دانستند و حتی از این استقلال دفاع می کردند، اما انتظار می رفت با شکست هایی که آن ها متحمل شده بودند، افراد باقی مانده به گروه های محلی تقسیم بشوند و براساس مقاصد خاص جذب ساخت سیاسی و اجتماعی سنی شوند، اما اسماعیلیان اینچنین برخورد نکردند و ارتباط میان خود را حفظ کردند و تا جایی که توان داشتند به مبارزه ادامه دادند. مرگ و جانشینان. حسن صباح زمانی که متوجه شد، به زودی خواهد مرد، کیا بزرگ امید را از قلعهٔ لمسر احضار کرد و او را به عنوان جانشین خود در الموت معرفی کرد. حلمی بیان می کند که حسن صباح شورایی متشکل از ۳ تن از بزرگان نزاری را ترتیب
داد، که کیا بزرگ امید را تا ظهور امام نزاری یاری کنند؛ این ۳ تن عبارت بودند از دهدار ابوعلی اردستانی، حسن آدم قصرانی و کیا باجعفر. صباح به دلیل بیماری کوتاهی که داشت، در ۲۶ ربیع الثانی سال ۵۱۸ ه .ق / ۱۲ ژوئن ۱۱۲۴ م (یا شاید ۲۰ روز زودتر) درگذشت. او را در نزدیکی قلعهٔ الموت دفن کردند. مقبرهٔ کیا بزرگ امید و دیگر رهبران نزاریه نیز در آن جا بود و زیارتگاه اسماعیلیان نزاری به حساب می آمد، تا زمانی که به دست مغولان در ۶۵۴ ه .ق / ۱۲۵۶ م ویران شد. سیاست صباح. با توجه به تقویم رویدادهای سیاسی، حسن صباح همزمان با قدرت یافتن سلاجقه، دوران جوانی خود را سپری کرده و در زمان اوج آن ها نهضتی را پایه گذاری کرد، که برای سلجوقیان تهدیدی بزرگ محسوب می شد. سیاست صباح را باید به چهار اصل تقسیم کرد: حسن صباح، ترکان را با عنوان «ترک جاهل» یا «جنیان» خطاب می کرد. در قیام وی گروه های مزدکی نیز بودند که با نام پارسیان همراه شده بودند و همچنین کسانی از بین دستگاه سلطنت سلجوقی با وی همدست شدند و در قلعه های تسخیر شدهٔ نزاریان جای گرفتند. به گفتهٔ (الله یار خلعتبری) می توان برخاستن و قدرت یافتن این جنبش را مقابله ای با سیاست های سلجوقی
برشمرد، یا می توان از نظر تحولات درون جامعه ای مورد بررسی قرار داد و گفت سیاست های ضد شیعی سلجوقیان و ستم زمین داران از عوامل مهم و تأثیرگذار در پیشروی این نهضت به رهبری اسماعیلیان بوده است. گویا نظام الملک، وزیر سلجوقی، متوجه این امر شده بود که در "سیاست نامهٔ" خود ذکر می کند «پایداری ملک به عدل است نه به ظلم». با این حال نظام الملک اولین قربانی دشنهٔ فدائیان اسماعیلی بود؛ یکی از فدائیان به نام ابوطاهر ارانی از روستازادگان الموت او را در قسمت غربی ایران، در شهر «صحنه» از پای درآورد. شیوه های مبارزه. تشکیل دارالهجره. نهضت نوپای نزاری در چنان شرایط سخت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شکل گرفت، که اگر صباح احتیاط نمی کرد، ریشه های آن را می خشکاندند. او در اولین مرحله، قلعه های منطقهٔ الموت را به تصرف خود درآورد. صباح در هرجا که تکه سنگ مناسبی می یافت، قلعه ای می ساخت. از این رو قلعه های برافراشته شده بر رفیع ترین کوه ها، مهم ترین کارکرد اجتماعی و سیاسی خود را در دوران اقتدار نزاریان ایفا کردند. فعالیت های مخفیانه، دور از دسترس بودن و پیگیری سیاست های باطنی، از اقدامات مهم صباح بود. رهبری قیام در سال های نخست، در نواحی
فعالیتشان متمرکز شده بود و دعاه مختلف با یکدیگر همکاری داشتند. بیشتر نهضت هایی که هدف خود را اصلاح جامعهٔ اسلامی قرار داده بودند، از الگوی هجرت محمد به مدینه بهره می بردند. پس اسماعیلیان نیز مکانی را به نام دارالهجره برای عملیات خود به وجود آوردند، که پیشینهٔ سیاسی و مذهبی طولانی داشت و آن ها از آن جا به صورت موفقیت آمیز، همانند بازگشت پیروزمندانهٔ محمد به مکه، به جامعهٔ اسلامی بازمی گشتند. دارالهجره های مختلفی برای اسماعیلیان وجود داشت که به اندازهٔ گروه های محلی بود. آن ها تا جایی که می توانستند قلعه ای را برای خودشان تسخیر می کردند و با حاکم منطقه درگیر می شدند. این دارالهجره ها یک جامعه را شکل می داد و اگر یکی از آن ها از دست می رفت، افراد ساکن در آن، در قلعه های دیگر پناه می گرفتند. قبل از حسن صباح، فاطمیان نیز دارالهجره هایی را در آفریقا بنا کرده بودند. دارالهجره های صباح در الموت، قهستان، شاهدژ، گردکوه، لمسر، اصفهان و… بود. در هر شهر یک مأمن مخصوص برای اسماعیلیان وجود داشت، که مکانی برای استقرار گروه های مسلح مخالف سلجوقیان بود. این ها کلید قلعه ها را به صورت پایگاه دفاعی به دست می آوردند، یا امرای سلج
وقی که خواهان حمایت از اسماعیلیان بودند، را به آن ها معرفی می کردند. این قلعه ها به شکل پادگان درآمده بود؛ یعنی لشکر اسماعیلی تحت امر فرماندهان خود بود و اسماعیلیان به وسیلهٔ همین فرماندهان با سلجوقیان ارتباط داشتند و در صورت نیاز، حاضر می شدند پادگان نظامی خود را به امیران سلجوقی تسلیم کنند. تسلیم به این معنی بود که قسمتی از مالیات ارضی خود را به سلجوقیان بدهند، یا در جنگ ها سربازان آن ها را تأمین کنند، تا بدین طریق موقعیت خود را حفظ کنند. وفاداری و عضویت در گروه اسماعیلیه، مخفیانه شکل می گرفت و فقط رهبران عمومی، آن هم با شایعات مردم شناخته می شدند. الگوی این قیام با زمان هماهنگ بود؛ پس از مرگ ملکشاه، حاکم توانای دیگری نبود و سرزمین های تحت حاکمیت آن ها حتی پیش از مرگ ملکشاه، تحت تسلط امرای پادگان ها درآمد. ساختار اجتماعی شهرها در آن زمان به شکلی بود که قدرت در دست قضات و علما قرار داشت و به ندرت پیش می آمد که لشکر منظم آن ها هدفی برای تصرف نواحی مختلف داشته باشد؛ یعنی این که به تسلیم یک ناحیه منجر شود. فدائیان. حسن صباح به تربیت گروهی از جان برکفان نهضت پرداخت که در تاریخ به عنوان فدائیان شناخته شدند. این ا
فراد از عوامل مهم در پیشبرد این نهضت بودند، که برای پیروزی نهضت، هر کاری می کردند و می توانستند در برابر نیروهای نظامی بسیار، با قتل رهبران دینی و نظامی آنان پیروز شوند. فدائیان از نظر مخالفان اسماعیلیه آدم کش های متعصبی بودند که جنایتی بزرگ را علیه دین و اجتماع آغاز کرده بودند؛ اما بنابر آنچه خلعتبری نقل می کند، فدائیان معتقد بودند، با انجام فرمان ها به دستور پیشوای خود عمل کرده، کار نیکی انجام داده و در نهایت وارد بهشت می شوند. بی محابا بودن آن ها باعث شد در رابطه با عمل آن ها در تاریخ افسانه سازی شود. به خاطر وحشت عمومی، عده ای از اسماعیلیان را با القابی همچون باطنیه «مردان باطن، معنی باطنی متون»، ملاحده «کفار» و در سوریه نیز حشاشیه «استفاده کننده از حشیش» خطاب می کردند. صلیبی ها از این نام، واژهٔ را ساختند که به معنی آدم کش است؛ این اسم برای اسماعیلیان نزاری به کار می رفت و پس از آن برای کسانی که مرتکب قتل های عمومی می شدند، مورد استفاده قرار گرفت. هانری کوربن معتقد است، افسانه هایی که در مورد فدائیان شکل گرفته، به دلیل خیال پردازی های صلیبیان و مارکوپولو است. در قرن ۱۹ م، جوزف فون هامر اعمالی را به اسماع
یلیان نسبت داد، که اروپائیان به فراماسون ها نسبت می دادند؛ در نتیجه در ۱۸۱۸ م، "«کتاب تاریخ آدمکشان»" نوشته شد و در ۱۸۳۸ م، س. دساسی نیز "«کتاب شرح دیانت دروزیان»" را نوشت و سعی کرد واژهٔ آدمکشان (Assassin) را مشتق شده از واژهٔ حشاشین نشان دهد. به نظر هانری، این مسائل ناشی از تعصبی است که عده ای گرفتار آن هستند و قصد دارند اقلیت های دینی و فلسفی را به بدترین موارد اخلاقی متهم کنند و اینچنین است که خاورشناسان باعث تبلیغات تند ضد اسماعیلی شده اند. رسول جعفریان بیان می کند، که فدائیان در زمان حسن صباح، ۴۸ نفر را با دشنه های خود در برابر دیگران به قتل رساندند، تا جلوهٔ بیشتری داشته باشد. صباح در امر ترور به روشی روی آورد که غلات، خوارج، شیعه، صلیبیان و خود سلجوقیان نیز آن را به کار می بردند، اما این سیاست را به شکلی اغراق آمیز به اسماعیلیه ایران و شام نسبت دادند و به همین خاطر، هر قتلی که در سرزمین های مرکزی اسلام رخ می داد، به فدائیان اسماعیلی نسبت داده می شد. در ۴۶۸ ه .ق / ۱۰۹۳ م شایعه شد، که زوجی در اصفهان جوانان را اغوا می کنند و آنان را درون کوچه ای طویل و باریک می کشانند، به این بهانه که نابینا هستند و توان
پیمودن راه را ندارند. پس جوانان آنان را تا خانه شان راهنمایی می کردند و سپس در همان خانه، با وسایل شکنجه توسط آن زوج به قتل می رسیدند. مردم می گفتند این افراد اسماعیلی هستند و با این اتهام، آن زوج را به همراه کسانی که به همدستی با آن ها متهم شده بودند، زنده زنده در آتش سوزاندند. اسماعیلیان در راه تحقق اهداف معینی در زمینهٔ سیاسی و نظامی از وجود فدائیان بهره می بردند. در مواقعی که قدرت و امکانات فردی یکی از مقامات به درجه ای می رسید که به هیچ طریق، توان غلبه بر وی وجود نداشت و علاوه بر آن، این فرد در رتبه ای بود که به تحرکات و جریان های یک منطقه جهتی می داد که برخلاف میل اسماعیلیان بود، آنان به قتل این شخص از طریق فدائیان روی می آوردند تا به وسیلهٔ حذف شخصیت موردنظر، موتور جنبش ضد اسماعیلی در منطقه را متوقف کرده و به عبارت دیگر با حذف رأس هرم، سیستم متحرکهٔ ضد خود را متلاشی سازند چرا که دیگر تعهدی در میان نخواهدبود. به عنوان مثال آنان از این روش در جهت جلوگیری از حمله به قهستان استفاده کردند و با قتل ملکشاه سلجوقی عملاً لشکرکشی به آن ناحیه را پایان بخشیدند زیرا در نظر آنان عامل اصلی حمله به قهستان، نه دولت بل
که شخص ملکشاه بود. آنان پس از مدتی به استفادهٔ منظم از این روش در برابر دشمنان خود به خصوص اشخاص معروف روی آوردند اما اوقاتی نیز اتفاق می افتاد که به این حربه متوسل نمی شدند. اما اشتهار آنان به این عمل موجب گشت که بسیاری از بزرگان سنی به اقدامات احتیاط آمیزی همچون پوشیدن زره در زیر لباس اقدام کنند. فدائیانی که انجام این اعمال را بر عده داشتند، از احترام خاصی برخوردار بودند و در صورت کشته شدن در حین مأموریت خویش، همچون دیگر مسلمانان، از واژهٔ شهید برای آنان استفاده می شد. صباح هیچگاه حملهٔ گسترده ای را علیه سلجوقیان آغاز نکرد، مگر زمانی که قصد اجرای ضد حمله داشت. ضدحمله ها در اواخر حکومت ملکشاه، برکیارق و محمد تپر باعث شد، فشار نیروهای سلجوقی تاحدی کم شود. صباح در تمام این دوران سعی می کرد با اقامت در قلعه ها، پیروان خود را با شیوه های صحیح هدایت کند و جز آموزه های دینی، سفارش های سیاسی و اجتماعی را نیز به آن ها آموزش دهد. با به کارگیری این شیوه ها، صباح موفق شد از هستهٔ مرکزی خلافت فاطمی جدا شود و در دستگاه سلجوقی نیز رخنه کند و هر دو را در خطری جدی قرار دهد. ویژگی های شخصیتی صباح. حسن صباح موفق شد دعوت و دول
ت نزاریه را در ایران بنیان گذاری و در آن دوران پرآشوب، رهبری کند. وی متکلم، ستاره شناس، فیلسوف، مدبر و مسلط به ریاضی، به ویژه «هندسه»، بود. صباح به امور نظامی و سیاسی آگاهی داشت و به خوبی آن ها را به انجام می رساند؛ او در سیاست رقیب بزرگی به شمار می آمد. وی عالمی آگاه، محققی ماهر، خطیبی نافذ و پیشوایی تأثیرگذار بود؛ به شکلی که زندگی زاهدانه وی سرمشق دیگر نزاریان شده بود؛ نزاریان بسیار به او علاقه داشتند و صباح را «سیدنا» می خواندند. صباح به زبان لاتین و یونانی آگاهی داشت. وی بیش از سی سال در الموت ساکن بود؛ گفته شده هیچ گاه از آن بیرون نیامده است و تنها دو بار از اتاق خود به پشت بام رفته و همواره در حال مطالعه، ادارهٔ دولت و کتابت تعالیم اسماعیلیه نزاری بوده است. ولی شک بسیاری بر این عزلت نشینی وارد است، زیرا صباح، اسماعیلیه را در ایران و سوریه گسترش داد. وی کتاب خانهٔ بزرگی در الموت ساخت، که شامل موضوعاتی در رابطه با سنت های دینی گوناگون، متن های علمی، فلسفی و تجهیزات علمی بوده است، که تا حملهٔ مغول پابرجا بود. صباح زبان فارسی را، زبان مقدس نزاری ها اعلام کرد؛ این تصمیم باعث شد، که برای چندین سده، همهٔ متن ه
ای اسماعیلیه نزاری در ایران، افغانستان، سوریه و آسیای مرکزی، به فارسی رونویسی شود و افزون بر به چالش کشیدن مشروعیت زبانی دستگاه خلافت، فرصت مناسبی برای بیان احساسات ملی ایرانی به وجود آید؛ البته پیشینهٔ آن در نزد اسماعیلیان ایران به دوران ناصر خسرو قبادیانی می رسید. صباح نسبت به دستورهای شریعت بسیار حساس بود و با دوست و دشمن یکسان سخت گیری می کرد. از این رو دو پسر خود را به قتل رساند؛ یکی برای قتل داعی حسین قائنی محکوم شد که پس از آن مشخص شد ادعایی کذب بوده و پسرش هیچ دخالتی در این ماجرا نداشته است و دیگری که محمد نام داشت، به جرم نوشیدن شراب به قتل رسید. وی همچنین شخصی که در قلعه نی نواخته بود، را بیرون کرد و بعد از آن هرگز اجازهٔ ورود به او نداد. صباح به امر معروف و نهی از منکر بسیار اهمیت می داد. صباح به رغم شکست های مختلفی که تجربه کرد، هیچگاه دست از کوشش برنداشت و به هدف خود که تشکیل دولت و مبارزه با سلطهٔ سلجوقیان بود، هر روز نزدیک تر شد. مارکوپولو در سفرنامهٔ خود، از معادل سوریه ای «شیخ الجبل» برای معرفی حسن صباح در اروپا استفاده می کند و او را آدم حقه بازی می داند، که با طراحی نقشه ها، مردهای جوان را
به نزد خود می کشاند. یک نسخه خطی چینی که در ۱۲۶۳ تکمیل شد نیز روایتی شبیه به روایت مارکوپولو را بیان می کند. تألیفات. آیین اسماعیلی در قاهره تحول پیدا کرد و داعیان و سایر مقامات در خصوص تعلیم و تعالیم توده ای در آن نقش داشتند. معارف جدیدی در رابطه با این نهضت شکل گرفت، که قابل مقایسه با معارف کهن نبود. این مسئله به معنای ایجاد سیستم جدیدی نبود، بلکه به معنای تغییر و تحول آیین جاافتادهٔ قبلی اسماعیلیان، آیین تعلیم، بوده است. سنی مذهبان که با نهضت اسماعیلی آشنا بودند، این آیین را تئوری اصلی اسماعیلیان می دانستند و نوشته های اسماعیلی نیز نشان از آیینی است، که با زمان قیام پیوند داشته است. این آیین را به حسن صباح منسوب کرده اند، که طی یک رسالهٔ کلامی- فارسی به نام "«فصول اربعه»"، آن را شرح داده است؛ شهرستانی نیز این کتاب را تلخیص کرده، اما نمی توان گفت که او به تنهایی آن را متحول کرده است؛ مثلاً در آن زمان عبدالملک عطاش هم از لحاظ فکری فعال بوده و در برههٔ مطرح شدن این آیین، او نیز از صباح مهم تر بوده است، اما نوشته ای از او باقی نمانده است. "«سیدنا»" کتاب دیگری است که توسط مؤلفی ناشناس در هفت باب در رابطه با فرق
هٔ اسماعیلیه و حسن صباح نوشته شده است. مورخان در آغاز عقیده داشتند، قسمت مقدمهٔ این کتاب به دست صباح به رشته تحریر درآمده، اما با توجه به قدمت کتاب که مربوط به ۸۰ سال پس از مرگ اوست، این احتمال رد شده است. آرای حسن صباح. شیعیان معتقد بودند، سنیان واقعیت های مذهبی، به خصوص شریعت را از دیدگاه خود تفسیر کرده اند؛ آن ها پس از درگذشت محمد، ابوبکر را به جانشینی او برگزیدند، اما درک شیعه از واقعیت های مذهبی و شریعت بر اساس تعالیمِ ائمه واقعی بود؛ یعنی کسانی که با تأیید الهی انتخاب می شدند. آن ها معتقد بودند، علی از جانب خدا به عنوان جانشین انتخاب شده است. پس شیعیان در برابر تعبیر و تفسیر خودسرانهٔ سنیان، آیین ویژهٔ خود را ایجاد کردندٔ که براساس این آیینٔ مرجعیت معارف (تعلیم) را باید بر عهدهٔ ائمهٔ علوی گذاشت. حسن صباح در این رابطه چنین بیان می کند: امام راستین، امامی است که برای اثبات خود نیازی به دلایل خارجی و عارضی نداشته باشد، بلکه وجودش به عنوان برآوردهٔ این نیازها کفایت کند. این تعلیم، موقعیت امام را نشأت گرفته از مقام پیامبر نمی دانست، بلکه نبوت را حاصل مقام امام می دانست؛ به این ترتیب آموزهٔ اسماعیلی، مستقل ا
ز دیگر آموزه های جامعه و دقت آن منطبق با جنبشی در حال قیام بوده است. می توان گفت تکیهٔ این آموزه بر قیام بود نه بر هدفی که جنبش وسیله ای برای آن به حساب می آمد. تعدادی از منتقدان می گویند معلم نهایی چیزی جز صلاحیت خود را آموزش نمی داده، اما برای مردم در حال طغیان دقیقاً همین وفاداری به امام که وفاداری به قیام بود، اهمیت داشته است. زمانی که افراد درگیر جنبش شدند، مجالی برای اندیشیدن به اختلافات یا پرسش های مابینشان نداشتند و در واقع همین آموزهٔ تعلیم حسن صباح بود که توانست آن ها را از تفرقه دور کند و وحدت بخشد. رشد فرهنگی در دوران حسن صباح. رشد و شکوفایی علم و ادب در هر دوره به نظر حاکمان بستگی دارد. نزاریان ایران بیش از هشت دهه بود که جنبش سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خود را به رهبری حسن صباح آغاز کرده بودند. کانون های بسیاری در پی شکل گیری قدرت های محلی پدید آمد و آنان دربار حاکمان را به محلی برای فعالیت های روشن اندیشانه تبدیل کردند. این کانون ها در اصفهان، ری، شیراز و همدان پراکنده بود و فعالیت گروه های مختلف، از جمله حنفی و اسماعیلی را ممکن ساخت. در این دوران، کتاب خانه ها و دارالعلم های بسیاری تشکیل شد که کتا
بداران آن از فرهیختگان بودند و این امر باعث شد دانشمندان مختلف برای جلوگیری از نابودی کتاب هایشان، آن ها را به کتاب خانه و دارالعلم ها اهدا کنند. دستورالمنجمین از نسخه های نجات یافته الموت است، که به دلیل دقت و امانت داری نویسندهٔ ناشناس، در ذکر منابع و نام مؤلفان کتب موجود در الموت اهمیت بسیاری دارد. نویسندهٔ این اثر، از اتباع حسن صباح بوده، که بین سال های ۴۸۷_۵۱۳ ه .ق آن را نوشته است. منبع شناسی. نگرش و جهت گیری منابع پیرامون اسماعیلیان. پژوهشگران تاریخ اسماعیلیه در مسیر شناخت آنان، با شرایطی روبرو هستند که برای پژوهشگران سایر سلسله های پادشاهی ناشناخته است، زیرا تمامی سالشمارهای اسماعیلی در طول تاریخ دستخوش تغییرات گوناگونی قرار گرفته اند و پژوهشگران در این زمینه باید به سالنامه نویسان سنی مذهبی متکی باشند که دشمنی با اسماعیلیان را پیشهٔ خویش ساخته و چشمانشان را بر تحولات جامعهٔ اسماعیلی بسته بودند. اگرچه در این میان استثنایی همچون رشیدالدین فضل الله وجود دارد که از جهت گیری و غرض ورزی دوری گزید و با در پیش گرفتن انصاف، حتی شالودهٔ مطالب خویش پیرامون آنان را بر اطلاعات موجود در سالنامه های اسماعیلی استوار
کرد. به عبارت دیگر، دشمنی وقایع نگاران با این گروه، همچون سدی در برابر آگاهی محققان امروزی قرار گرفته است و منجر به عدم تسلط و شناخت بر نهادها و پیش فرض های فکری اسماعیلیان گشته است. برای آگاهی از اوضاع جاری در میان مسلمانان سنی مذهب، به منبع گسترده ای از منابع و آثار به جای مانده دسترسی داریم که متأثر از سنت و تواتر فرهنگی سنیان است، اما سنت اسماعیلی تنها قادر به ضبط مقدار اندکی از نوشته های ادوار گذشته در گذر زمان شده است، که دایرهٔ آن، محدود به چند کتاب و رسالهٔ تعلیمی می شود. این شرایط موجب شده که حتی در مواقعی که بر تاریخ یک رویداد مشخص به همراه سیما و نشانه های آن وقوف داریم، قادر به درک و معنا کاوی آن در قالب اسماعیلی نباشیم. آشنایی اولیهٔ جهان غرب با اسماعیلیان نیز بر روایت ها و تفاسیر جنگجویان صلیبی و سنی مذهبان استوار بود، که منجر به شکل گیری تصویری منفی از اسماعیلیان شد. تصویری که نمایانگر فرقهٔ آدمکشانی بود که شرارت و دژخویی از صفاتشان بود و تحت رهبری پیر کوهستان که رییسی مرموز اما بلند همت و قدرتمند بود و وفاداری به وی، منش و خصلت انسانی را از یاد برده بودند. اما دیگر بر این زاویهٔ دید نمی توان ت
کیه کرد و آن را جدی گرفت، زیرا زمانی که به تحقیق و تفحص در اسناد اسماعیلی به جای مانده می پردازیم و از زاویه ای انتقادی به سالنامه ها می نگریم، هویت پیش ساخته و افسانه ای تصویر مذکور بر ما آشکار می گردد. اگرچه لازم است ذکر شود که حتی وقایعی که با بهره گیری از این منابع، پیش روی مخاطب قرار می گیرد، باعث شگفتی بوده و رنگی افسانه ای دارد. واقعیتی به رنگ افسانه که در آن روستانشینان و تهیدستان با تکیه بر تفکری که در مواجهه با عالم اسلام در اقلیت است و استواری بر اندیشه ها و خیالات و اهداف بلند خویش، دهه ها در برابر سیل فشارها و تهاجمات از تمامی قلمرو اسلامی مقاومت کردند و تفکرات خویش را همواره بازسازی نمودند. تصویری که منابع از حسن صباح ارائه می کنند، وی را برتر از رهبری عادی به تصویر می کشد که شخصیتش برای دیگر اسماعیلیان الهام بخش بوده است، به نحوی که سرسختی و مقاومت را با قاطعیت و به وسیلهٔ تکیه بر شخصیت رهبرشان، پیشهٔ خویش ساخته بودند. پیرامون شخصیت صباح نیز اسناد و مدارک نسبتاً دقیقی در دست می باشد. منابع ثانویه. منابع ثانویه که اطلاعات بسیاری دربارهٔ اسماعیلیه و به خصوص حسن صباح در اختیار مورخان می گذارد، عبا
رت اند از: تاریخ جوینی، جامع التواریخ و زبده التواریخ است. این کتاب ها که در دوران ایلخانان نوشته شده است، از کتابی به نام "سرگذشت سیدنا" بهره برده است که تنها در همان دوره در دسترس بوده و پس از آن از بین رفته است. ظفرنامه، تاریخ وصاف، الکامل فی التاریخ و مجمع التواریخ السلطانیه نیز اطلاعات مفیدی از حسن صباح دربردارند. کتب نویسندگانی همچون ابن تغری، ابن ازرق، ابن میسر و ابن خلکان نیز به شکل گیری نزاریه و فاطمیان پرداخته است.
مارپیچ کورشمان یافته های میکروسکوپی در خلط بیماران مبتلا به آسم هستند که این پلاگ های موکوسی مارپیچی شکل، از مجاری غدد موکوس ساب اپیتلیال یا برونشیول ها هستند. این حالت ممکن است در بیماری های مختلف ریه رخ دهد. این اصطلاح ممکن است برگرفته از نمای اپیتلیوم مشاهده شده در نمونه های بیوپسی بیماران مبتلا به آسم باشد. این کست های میکروسکوپی بر اساس نام پزشک آلمانی هاینریش کورشمان (۱۸۴۶–۱۹۱۰) نامیده شده اند. مارپیچ کورشمان اغلب در ارتباط با اجسام کرلا (creola bodies) و کریستال های شارکوت-لیدن دیده می شوند. آنها کست های میکروسکوپی مخاطی درازی از برونش های کوچک هستند که معمولاً در نمونه خلط های بیماران مبتلا به آسم دیده می شوند. آنها می توانند تا طول حدود ۲ سانتیمتر و حتی بیشتر کشیده شوند. آنها یک هسته مرکزی دارند که ممکن است لابه لای باقیمانده های سلولی (cell debris) و مخاط محصور شده باشد.
قانون و حقوق مهاجرت به قوانین ملی، ضوابط، مقررات، پیشینه و رویه قضایی مربوط به کنترل مهاجرت در داخل کشور یا به نفی بلد اشاره دارد. به صراحت، از سایر مسائل ازجمله اعطای تابعیت یا شهروندی متمایز است، گر چه اغلب باهم تداخل دارند. با اینحال قوانین مهاجرت در سراسر جهان با هم فرق می کنند و تابع جامعه و شرایط سیاسی زمان هستند. پذیرش مهاجران توسط دولت ها. پذیرش مهاجران دامنه گسترده ای از طیف های عمیقاً ملی گرایی تا انزواطلبی را دربر می گیرد. کشورها اغلب قوانینی را وضع می کنند تا حقوق هر دو طیف چه آنهایی که وارد یا خارج می شوند و چه کسانی که شهروند مهاجر هستند مانند مدت اقامتشان را تنظیم کرده و آزادی حرکت و آزادی مشارکت در بازرگانی یا با دولت را تضمین می کنند. نظارت سازمان ملل. قوانین ملی مربوط به مهاجرت و کسب تابعیت کشورهای عضو سازمان ملل زیر چتر و اختیار قانون بین الملل و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی تحت نظارت سازمان ملل متحد قرار دارد که روی ورود مهاجرین و شهروندی ایشان کنترل اعمال می کند. کنترل و نظارت کشورها. برای کنترل مهاجران، بسیاری از کشورها ضوابط و مقررات مهاجران در ورودی را وضع می کنند. برخی از ورودی
های عام مشترک در همه کشورها عبارتند از نقاط ورودی در فرودگاه ها و جاده های نزدیک خطوط مرزی. در اداره گمرک پاسپورت یا برگه مسافرتی بررسی می شود. برخی اسناد مورد نیاز شامل پاسپورت، یک سند تأیید بین المللی واکسیناسیون همراه با بلیط سفر آتی می باشد. برخی اوقات مسافران مجبور می شوند مقدار پولی را که حمل می کنند را اعلام یا ثبت کنند.