Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«هجده چرخ و یک دوجین گل رز» ترانه ای از کَتی ماتِیا خوانندهٔ موسیقی کانتری اهل آمریکا است. این دومین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی ماتِیا با نام عسل نچشیده بود که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. «هجده چرخ و یک دوجین گل رز» که در زمان انتشارش در ایالات متحده ۲۰ هفته جزو پرفروش ترین ترانه های کانتری بود، در ۲۱ می ۱۹۸۸ شماره ۱ جدول آهنگ های داغ کانتری شد و برای دو هفتهٔ متوالی آن جایگاه را حفظ کرد. این ترانه دو سال پیاپی (۱۹۸۸ و ۱۹۸۹) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین ترانهٔ سال از انجمن موسیقی کانتری بوده است. محتوا. «هجده چرخ و یک دوجین گل رز» را پاول و جن نلسون سروده اند. این ترانه که بر مبنای زندگی واقعی عموی آن ها نوشته شده داستان یک راننده کامیون را روایت می کند که پس از سال ها جاده گردی، خودش را بازنشسته می کند و با یک وَن همسرش را در سراسر آمریکا می چرخاند تا همهٔ جاهایی که دوست شان داشته را به او نشان دهد. آل میوزیک در وصف اجرای کتی ماتِیا نوشته است: «ماتِیا در این ترانه در جایگاه یک قصه گو، آن چنان در بطن داستان است که به سختی می توان گفت آیا او دارد یک داستان را ضبط می کند یا اتفاق واقعی که برایش افتاده را برای ش
نونده بازگو می کند». موزیک ویدئو. ویدئوی «هجده چرخ و یک دوجین گل رز» را جیم می و کوک سَمز ساخته اند. یک رستوران کوچک حوالی میوزیک رو نشویل محلی است که ویدئو آنجا آغاز می شود. جایی که یک رانندهٔ کامیون از ماتِیا امضا می خواهد؛ هدیه ای برای همسرش. در سراسر ویدئو، تصاویری از ماتِیا در اتوبوس تور و همراه اعضای گروهش در حال اجرای ترانه دیده می شود. در آن میان تصاویری از رانندهٔ کامیون هم نشان داده می شود. در پایان راننده به خانه اش می رسد، همسرش به او خوش آمد می گوید و راننده یک دسته گل رز به او می دهد. وقتی که زوج دست در دست هم به خانه شان می روند، ماتِیا چراغ های اتوبوس را خاموش می کند. کامیون های در حال حرکت در بزرگراه آخرین تصویری هستند که در ویدئو دیده می شوند؛ همان صحنه ای که موزیک ویدئو با آن آغاز شده بود.
چینی سازی (Sinicization) فرایندی است که به موجب آن جوامع غیر چینی تحت تأثیر فرهنگ چینی، به ویژه فرهنگ، زبان چینی هان، هنجارهای اجتماعی و هویت قومی قرار می گیرند. موارد تأثیرگذار شامل نویسندگی، صنعت، آموزش، زبان، قانون، سبک زندگی، سیاست، فلسفه، دین، علم و فناوری، فرهنگ و سیستم های ارزشی است. به طور گسترده تر، "Sinicization" ممکن است به سیاست های انباشت، جذب یا امپریالیسم فرهنگی که توسط چین به کشورهای همسایه شرق آسیا و اقلیت های قومی در داخل چین تحمیل شده است اشاره کند. شواهد این امر را می توان در سیستم های ارزشی، آشپزی، سبک معماری و واژگان مشاهده کرد. این امر در تاریخ ژاپن، کره و ویتنام منعکس شده است به عنوان مثال فیلم های چینی هان از مدت ها پیش به عنوان وسیله ای برای صادرات فرهنگ چینی و از ویژگی های سینوسفر (چینی سازی) بوده است.
ازبک کردن یا ازبک سازی فرایندی است که شخص یا کسی که از لحاظ فرهنگی غیر ازبک شده یا مجبور به تبدیل شدن به ازبک می شود. این اصطلاح غالباً برای توصیف فرایندی استفاده می شود که طی آن منطقه ای که اکنون توسط ازبکستان اشغال شده است به عنوان یک جمهوری خودمختار (ازبکستان ASSR) در جمهوری سوسیالیستی اتحاد جماهیر شوروی ازبک بین سالهای ۱۹۲۴ و ۱۹۲۹ گنجانیده شده است. اصطلاح «ازبک سازی» نیز برای اشاره به جذب فرهنگی تاجیک ها در ازبکستان به کار می رود. به دلیل فشارهای جذب که از سال ۱۹۲۴ با ایجاد جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان آغاز شد، تاجیک ها غالباً تصمیم گرفتند خود را در فرم های سرشماری جمعیت خود را ازبک معرفی کنند و ترجیح می دهند در گذرنامه های خود به عنوان ازبک ثبت نام کنند تا از ترک جمهوری و رفتن به تاجیکستان کمتر توسعه یافته زراعتی و کوهستانی جلوگیری کنند. در حالی که آمار رسمی ازبکستان، کل جمعیت تاجیکان در ازبکستان را در حدود ۵٪، تخمین می زند برآورد کارشناسان نشان می دهد که تاجیک ها ممکن است تا ۲۵٪ -۳۰٪ از کل جمعیت کشور را تشکیل دهند. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، اصطلاح «ازبک سازی» برای فرایندهای در ازبکستان به کار
گرفته شده است که نتایج روسی سازی را معکوس می کند. از جمله این موارد، بازگرداندن اهمیت زبان ازبکی است که جایگزین زبان روسی در آموزش اجباری، ترویج سنت و فرهنگ ازبک شد. برخی از اقوامی که امروز ترک نامیده می شوند در اصل ترک نیستند بلکه ترک زبان شده اند برای نمونه می توان کشورهای عرب زبان مانند مصر و الجزایر را نام برد یعنی عربیزه شده اند نه این که از نظر تباری عرب باشند. اویغورها و ازبک ها از نظر نژادی، اقوامی به صورت کامل ترک نیستند و به نظر می رسد حدود ۷۰ درصد از ازبک ها، تاجیک های ازبک شده ای(سارت) هستند که در صد سال اخیر ترکیزه و ترک زبان شده اند. در این خصوص خیلی از بزرگان مانند هرمان وامبری نوشته اند. روند ترک سازی تاجیک ها از قرن ۱۶ میلادی شروع شد و همچنان ادامه دارد. در سال ۱۹۲۴ با تلاش پان ترک ها و سیاست تاجیک ستیزی توسط امپراتوری روسیه مرزبندی ای صورت گرفت و نواحی زیادی از شهرهای تاجیک ها و سارت ها به ازبک ها واگذار شد. در سال ۱۹۲۶ هم ۷۰ درصد اهالی شهرهای تاریخی تاجیکان یعنی سمرقند و بخارا و چند ناحیه دیگر تاجیک نشین را در اسناد ازبک نوشتند. ازبک نوشتن تاجیک ها در سال های بعد نیز ادامه داشت و در حال حا
ضر حدود ۹۰ درصد مردم سمرقند، بخارا و دیگر نواحی تاجیک نشین در اسناد و شناسنامه ها ازبک ثبت شده اند. طی صد سال اخیر بیشتر مدارس تاجیکی در ازبکستان تعطیل شدند و تنها در سرخان دریا کمی وضع زبان فارسی بهتر است. پس از فروپاشی شوروی و استقلال ازبکستان در سال ۱۹۹۱، زبان ازبکی به عنوان زبان رسمی اعلام شد و این اتفاق سبب هر چه بیشتر شدن تعطیلی مدارس تاجیکی و ازبک سازی تاجیک ها (ترکی سازی تاجیک ها) در ازبکستان شده است. جمعیت امروزی ازبک ها نشان دهنده درجات مختلفی از تنوع ناشی از ترافیک بالای مسیرهای هجوم از طریق آسیای مرکزی می باشند. هنگامی که جمعیت موجود در آسیای مرکزی توسط قبایل ایرانی و سایر مردم هندواروپایی و همین طور چندین حمله شدید از ناحیه مغول ها تحت تأثیر قرار گرفت. بر اساس مطالعات اخیر ژن شناسی دانشگاه آکسفورد، ژن ازبک ها ترکیبی از مردمان ایرانی و مغول ها است.
اسب فریسن () یک نژاد پرورشی اسب است که از فریسلاند در هلند نشأت گرفته است. اعتقاد بر این است که در قرون وسطی از اجداد اسب های فریسن در سرتاسر قارهٔ اروپا به عنوان اسب های جنگی استفاده می شده است. در قرون وسطای آغازین و قرون وسطای میانه، اندازه آنها این امکان را می داد که یک شوالیه زره پوش را بر روی خود حمل کنند. درحال حاضر این نژاد اسب بیشتر در زمینهٔ درساژ مورد توجه قرار می گیرد.
جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۰۱ هفتمین دوره غیررسمی مسابقات جام جهانی فوتبال ساحلی مردان که توسط سازمان ورزشی برزیل(Koch Tavares) از تاریخ ۲۳ تا ۳۰ بهمن ماه سال ۱۳۷۹ در ساحل Costa do Sauipe، ریودوژانیروی برزیل برگزار شد. تیم های شرکت کننده. در این مسابقات ۱۲ تیم حضور داشتند. گروه ها. تیم ها به چهار گروه A, B, C, D تقسیم بندی شدند.
اوتو کریستمن (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
جورج داکر (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
جان فریزر (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
جان گورلی (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
الکساندر هال (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
آق بیش ( ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
آلبرت هندرسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
آلبرت جانسون (; ۳۰ نوامبر ۱۸۷۹ – نامشخص) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
رابرت لین (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
ارنست لینتون (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
گوردون مک دونالد () بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
فردریک استیپ (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
تام تیلور (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
ویلیام توئتز (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۰۲ هشتمین دوره غیررسمی مسابقات جام جهانی فوتبال ساحلی مردان که توسط سازمان ورزشی برزیل(Koch Tavares) از تاریخ ۲۳ تا ۳۰ دی ماه سال ۱۳۸۰ در ساحل Guarujá، ریودوژانیروی برزیل برگزار شد. تیم های شرکت کننده. در این مسابقات ۸ تیم حضور داشتند. گروه ها. تیم ها به چهار گروه A,B تقسیم بندی شدند.
پارنل گورلی (; – ) بازیکن فوتبال اهل کانادا بود. وی به همراه باشگاه فوتبال گالت به قهرمانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ دست پیدا کرده است.
باشگاه فوتبال گالت () یک باشگاه فوتبال در شهر گالت، انتاریو، کانادا بود که در سال ۱۸۸۱ تاسیس و در سال ۱۹۱۰ میلادی منحل شد. این باشگاه در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ به نمایندگی کشور کانادا به مقام قهرمانی دست پیدا کرده بود. باشگاه گالت در سال ۱۹۰۴ وارد تالار مشاهیر فوتبال کانادا شده است.
لیبی باستان () لفظ Libya (به یونانی Λιβύη) در زبان لاتین، به منطقه میان غرب رود نیل تا کوه های اطلس گفته می شد. مردمان این سرزمین اجداد ساکنان کنونی لیبی هستند. آن ها چندین هزار سال پیش از آغاز فعالیت های انسانی در مصر باستان، این زمین ها را تصرف کردند. در عصر هلنیستی، بربرها به نام "لیبیایی ها" شناخته می شدند؛ لفظی که به ساکنان جهان بربر دلالت داشت. سرزمین آنان لیبی نام داشت و از مراکش امروزی در غرب تا مرزهای غربی مصر باستان امتداد داشت.
کانال شمالی () یا کانال ایرلندی به تنگه میان شمال شرقی ایرلند شمالی و جنوب غربی اسکاتلند گفته می شود. این تنگه دریای ایرلند را به اقیانوس اطلس وصل می کند. تنگه های مویل یا دریای مویل نامی است که به تنگ ترین بخش دریا در کانال شمالی در میان شمال شرق شهرستان انتریم و جنوب غربی ارتفاعات اسکاتلند گفته می شود. فاصله میان دو ساحل در نزدیک ترین نقاط، ۱۹ کیلومتر است. این تنگه در سال ۱۷۷۸ و در جریان جنگ انقلاب آمریکا، محل نبرد میان دریایی میان نیروهای کشتی یواس اس رنجر به فرماندهی جان پل جونز و نیروهای کشتی اچ ام اس دریک نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود.
بربریسم یا بربریت ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد: کنگره جهانی آمازیغ. یک سازمان غیردولتی بین المللی است که با هدف ایجاد ساختار و نمایندگی بین المللی برای منافع فرهنگی و سیاسی قوم بربر ایجاد شده است.
تئاتر یکشنبه شب یک سریال طولانی از نمایش های تلویزیونی زنده تلویزیونی بود که از اوایل ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ از تلویزیون بی بی سی پخش شد تولیدات مربوط به حدود پنج سال اول پنجشنبه بعد دوباره اجرا می شد، بخشی به دلیل محدودیت های فنی در این دوره و دیگر بر مبنای تئاتری درام های تلویزیونی اولیه. برخی از اولین همکاری ها بین رودولف کارتیه و نایجل نیل برای این سریال تولید شد، از جمله "تیری به قلب" (۱۹۵۲، ۱۹۵۶) و "نوزده" "هشتاد و چهار" (۱۹۵۴). زمان پخش درام یکشنبه شب سپس به "نمایشنامه یکشنبه شب" تغییر نام یافت که بین سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۳ به مدت چهار فصل اجرا شد.
کارگاه تلویزیونی سی بی اس یک مجموعه آنتولوژی آمریکایی است که از ژانویه تا آوریل ۱۹۵۲ از سی بی اس پخش می شد. این سریال به دلیل نمایش های اولیه تلویزیونی چندین بازیگر مشهور از جمله آدری هپبورن ، جیمز دین و گریس کلی معروف شده است . اولین قسمت ، که در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۵۲ به نمایش درآمد ، نسخه ۳۰ دقیقه ای دراماتیک از "دون کیشوت" با بازی با بوریس کارلوف و کارگردانی سیدنی لومت است. گریس کلی در نقش دولسیه نا ظاهر شد.
۲۰۰ سیگار (انگلیسی: "200 Cigarettes") یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ به کارگردانی ریزا برامون گارسیا و به نویسندگی شانا لارسن است. این فیلم شخصیت های مختلفی را در شهر نیویورک در شب سال نو ۱۹۸۱ دنبال می کند. بازیگران اصلی این فیلم بن افلک، کیسی افلک، دیو چپل، گیرمو دیاز، آنجلا فیدراستون جنین گرافلو، جنین گرافلو، گبی هافمن، کیت هادسن، کورتنی لاو، جی مهر، مارتا پلیمپتن، کریستینا ریچی و پل راد هستند. خلاصه داستان. این فیلم قوس های مختلفی را دنبال می کند که همه در شب سال نو سال ۱۹۸۱ رخ می دهند.
ویترین تولیدکنندگان یک مجموعه تلویزیونی گلچین آمریکایی است که در دهه ۱۹۵۰ به صورت رنگی توسط ان بی سی زنده از تلویزیون پخش شد. هر قسمت به مدت ۹۰ دقیقه ژانرهای متنوعی را پوشش می داد. قسمت های سریال چهارمین دوشنبه هر ماه در ساعت ۸ بعد از ظهر به وقت آمریکا پخش شدند و پخش سریال به مدت سه فصل، از ۱۸ اکتبر ۱۹۵۴ آغاز شد و تا ۲۷ مه ۱۹۵۷ و پخش ۳۷امین و آخرین قسمت ادامه داشت. تولید. "ویترین تولیدکنندگان" هفت جایزه امی از جمله جایزه بهترین سریال دراماتیک ۱۹۵۶ را دریافت کرد.
رفتن تمام راه (انگلیسی: "Going All the Way") یک فیلم سینمایی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۷ به کارگردانی مارک پلینگتون است. بازیگران اصلی فیلم جرمی دیویس، بن افلک، ریچل وایس، امی لوکین و رز مک گوآن هستند. این فیلم در ایندیاناپولیس فیلمبرداری شد و زمینه رمان زندگی نامه ویکفیلد را فراهم کرد. داستان. دو مرد جوان پس از گذراندن وقت در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در طول جنگ کره به ایندیانا بازمی گردند و در آمریکای میانه به جستجوی عشق و تحقق می پردازند.
عشق میان دزدان (به انگلیسی: Love Among Thieves) یک فیلم عاشقانه-ماجراجویی ساخته شده برای تلویزیون است که در ۱۹۸۷ توسط شبکه شرکت پخش رسانه ای آمریکا تهیه شد. کارگردان این فیلم راجر یانگ و بازیگرانش آدری هپبورن، رابرت واگنر، جری اورباخ بودند. فیلم یک پایان باز داشت تا امکان ساخت یک دنباله یا سریال تلویزیونی فراهم باشد اما هیچکدام ساخته نشدند. طبق گزارش ها ، هپبورن حقوق خود را به یونیسف اهدا کرد. "عشق میان دزدان" از چند جهت فیلم قابل توجهی است: این تنها فیلم ساخته شده برای تلویزیون بود که هپبورن در آن ظاهر شد (اگرچه او در دهه ۵۰ برخی از نمایش های درام زنده اجرا کرده بود). این همچنین آخرین فیلمی بود که هپبورن در آن نقش اصلی را ایفا کرد (اجرای بعدی و نهایی او، فیلم "همیشه" در ۱۹۸۹ یک نقش کوتاه بود). این نخستین فیلم هپبورن از ۱۹۸۱ و "آن ها همگی خندیدند بود." این فیلم شامل تعدادی ارجاع عمدی به فیلم های قبلی هپبورن، بیشتر در گفتگو است. داستان اصلی نیز از فیلم های او در دهه ۱۹۶۰ به نام های "معما"، "پاریس در تب و تاب" و "چگونه یک میلیون بدزدیم" الهام گرفته. این فیلم شامل آخرین بوسه روی صحنه هپبورن (با واگنر) است. در ۲۰
۰۹، این فیلم از طریق دی وی دی از طریق مجموعه بایگانی وارنر در دسترس قرار گرفت.
چارلز باترلیف (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ به مدال نقره دست پیدا کرده است.
وارن بریتینگهام (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ به مدال نقره دست پیدا کرده است.
اسکار بروکمایر (؛ ۱۳ نوامبر ۱۸۸۳ – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ به مدال نقره دست پیدا کرده است.
الکساندر کادمور (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ به مدال نقره دست پیدا کرده است.
پیتر راتیکان (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ به مدال نقره دست پیدا کرده است.
گارنوکساسین (INN) یک آنتی بیوتیک کینولونی برای درمان عفونت های باکتریایی گرم مثبت و گرم منفی است. منابع. April 26, 2020
تاد گرینل (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "امروز رو بچسب" و "آشنایی با مادر" اشاره کرد.
ایزابلا گومز (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کلمبیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
استادهای آمریکایی یک مجموعه تلویزیونی از پی بی اس است که زندگی نامه نویسندگان ماندگار، موسیقیدانان، هنرمندان هنرهای تجسمی و نمایشی، درام نویسان، فیلمسازان و کسانی که اثری چشم گیر در چشم انداز فرهنگی ایالات متحده به جا گذاشته اند را به نمایش می کشد. این مجموعه توسط دابلیوان ئی تی (WNET) در شهر نیویورک تولید می شود. این نمایش در سال ۱۹۸۶ در پی بی اس آغاز شد.
لئا () یک فیلم درام اِروتیک به کارگردانی برونو رولان است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم شیکاگو در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد.
اصطلاح هون های ایرانی گاهی برای گروهی از قبایل مختلف به کار می رود که در آسیای میانه، در مناطق تاریخی فرارود، باختر، تخارستان، دره کابل و گندهارا، که با افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، ایران شرقی، پاکستان و شمال غربی هند امروزی همپوشانی دارد، بین قرن های چهارم و هفتم زندگی می کردند. آنها همچنین مرزهای شمال شرقی شاهنشاهی ساسانی را تهدید می کردند و شاهان را مجبور به انجام لشکرکشی های متعدد و " کم سند" علیه آنها می کردند. این اصطلاح توسط رابرت گوبل در دهه ۱۹۶۰ معرفی شد و بر اساس مطالعه سکه های او است. اصطلاح "هون های ایرانی" که توسط گوبل ابداع شده است، گاهی در تحقیقات، به ویژه در محافل آکادمیک آلمان، پذیرفته شده است و نشان می دهد که چگونه برخی از نامگذاری ها و کتیبه های کیداریان و هپتالیان از یک زبان ایرانی استفاده می کردند، و بخش عمده جمعیتی که آنها بر آن حکومت می کردند ایرانی بودند. منشأ آنها به طور بحث برانگیزی مورد بحث قرار گرفته است. گوبل چهار گروه را توصیف می کند: کیداریان، آلچون ها، نزاک ها و هپتالیان به عنوان هون های ایرانی بر اساس شواهد سکه شناسی موجود در زمان او. اما توصیفات اخیر شیونیت ها را نیز به عن
وان گروه پنجم قرار می دهند. در تحقیقات اخیر، بحث شده است که آیا تازه واردان به صورت یک موج یا چندین موج از اقوام مختلف آمده اند. آنها تقریباً معادل هوناها هستند . اوآر، هوناها و اصطلاحات نامشخص از زبان های مختلف مانند "هون سفید"، "هون سرخ" و دیگران با هون های ایرانی مرتبط هستند. مشکلات منابع و نام ها. هون های ایرانی نباید با هون های اروپایی به رهبری آتیلا اشتباه گرفته شوند. گزارش های معدودی از دوران باستان متأخر وجود دارد که از چین و هند آمده اند و در آنجا به آنها هوناها گفته می شود. بیشتر اطلاعات از مطالعه سکه ها به دست آمده است که تعداد زیادی از آنها یافت شده است. این سکه ها مشکلات زیادی در زمینه گاه شناسی و تفسیر ایجاد می کنند. علاوه بر این، سکه های هون های ایرانی همیشه قابل انتساب به یک حاکم مشخص نیستند. در قرن چهارم، قبایل مختلف آسیای مرکزی شروع به حمله به شاهنشاهی ساسانی ایران کردند. منابع گاهی این افراد را "هون" می نامند، اما منشأ آنها مشخص نیست. احتمالاً آنها با هون هایی که حدود سال ۳۷۵ در استپ های جنوب روسیه ظاهر شدند و به امپراتوری روم حمله کردند، ارتباطی نداشتند. این دو اصطلاح باید به وضوح از هم جد
ا شوند. مانند "سکایی"، "هون" در اشکال مختلف آن به طور آزادانه توسط مورخان باستان برای اشاره به قبایل مختلف استپی که اطلاعات کمی درباره آنها داشتند، استفاده می شد. در تحقیقات مدرن، اغلب پذیرفته شده است که اصطلاح "هون" به دلیل شهرت آن، برای گروه های مختلف مختلط استفاده می شد و نباید به عنوان نام یک گروه قومی مشخص درک شود. خیون ها. خیون ها در طبقه بندی رابرت گوبل گنجانده نشدند زیرا آنها سکه ای از خود به جای نگذاشتند. تحقیقات جدیدتر ارتباطی بین خیون ها و اولین موج هون های ایرانی گوبل پیدا کرده است. حدود سال ۳۵۰ میلادی گروهی به نام خیون ها شروع به حمله به شاهنشاهی ساسانی کردند. آنها باختر را فتح کردند، اما شاپور دوم در نهایت با آنها صلح کرد. بعداً آنها با ایرانیان متحد شدند، در جنگ های ایران و روم شرکت کردند و در محاصره آمد (۳۵۹) تحت رهبری پادشاهشان گرومبات شرکت کردند. گزارش های مکتوب از جمله از آمیانوس مارسلینوس به دست آمده است. اصطلاح فارسی میانه Xyon به نظر می رسد هم با "خیون " و هم با "هون" مرتبط باشد، اما به این معنی نیست که تمام گروه هایی که این نام را داشتند، مرتبط یا از نظر قومی همگن بودند. در میان هون های
ایرانی، به جز احتمالاً خیون ها، می توان عناصر ایرانی مشخصی را تشخیص داد، به ویژه زبان باختری به عنوان زبان اداری و کتیبه های سکه ها. کیداریان. اولین گروه گوبل کیداریان بودند که در اواخر قرن چهارم در پیامدهای سقوط امپراتوری کوشان (پس از ۲۲۵، رجوع کنید به شاهنشاهی کوشانشاهی) نقش داشتند. تحقیقات اخیر کیداریان را به عنوان یکی از طوایف شیونیت ها یا به نوعی مشتق از آنها می داند، به طوری که این دو گروه را نمی توان به طور دقیق از هم متمایز کرد. هر دو گروه به عنوان مخالفان جدی ایرانیان ظاهر می شوند. پریسکوس گفت که ساسانیان با "هون های کیداری" جنگیدند. این احتمالاً در زمان بهرام پنجم (۴۲۰–۴۳۸) و قطعاً در زمان یزدگرد دوم (۴۳۸–۴۵۷) بود. شناخته شده است که ایرانیان به کیداریان خراج می پرداختند. نام کیداریان از اولین حاکم شناخته شده آنها، کیدارا یکم (حدود ۳۵۰–۳۸۵) گرفته شده است. آنها سکه هایی به تقلید از شاهنشاهی کوشانشاهی ضرب کردند که قبلاً بر این منطقه حکومت می کردند. بسیاری از گنجینه های سکه در منطقه کابل یافت شده است که به ما امکان می دهد آغاز حکومت آنها را حدود سال ۳۸۰ تخمین بزنیم. سکه های کیداری یافت شده در گندهارا ن
شان می دهد که حکومت آنها گاهی تا شمال هند نیز گسترش یافته بود. سکه های آنها به زبان های باختری، سغدی و فارسی میانه و به خط برهمی کتیبه دارند. قدرت آنها در اواخر قرن پنجم سقوط کرد. پایتخت آنها، بلخ، در سال ۴۶۷ احتمالاً پس از پیروزی بزرگ پیروز یکم بر پادشاه آنها، کنخاس، سقوط کرد. حکومت آنها در گندهارا حداقل تا سال ۴۷۷ ادامه داشت، زیرا در آن سال آنها سفارتی را به دودمان وی شمالی فرستادند. به نظر می رسد که آنها کمی بیشتر در کشمیر مقاومت کردند و سپس تمام آثار آنها ناپدید شد. در این زمان، هپتالیان در باختر مستقر شده بودند و آلخون ها کیداریان را از سرزمین های جنوب هندوکش بیرون رانده بودند. آلخون ها. موج دوم هون های آلچون بودند که حدود سال ۴۰۰ در منطقه کابل مستقر شدند. تاریخ آنها تقریباً منحصراً از گنجینه های سکه بازسازی شده است. سکه های آنها بر اساس مدل های ساسانی است، احتمالاً به این دلیل که آنها ضرابخانه ایرانی در کابل را تصرف کردند. واژه باختری "Alxanno" بر روی سکه های آنها مهر شده است که نام "آلچون" از آن گرفته شده است. مشخص نیست که آیا این واژه به معنای یک قبیله، یا یک حاکم، یا یک عنوان سلطنتی است. تحت رهبری پا
دشاهشان خینگیلا (درگذشته حدود ۴۹۰)، آنها به گندهارا حمله کردند و کیداریان را بیرون راندند. حملات بعدی آنها به شاهزادگان هندی ظاهراً ناموفق بوده است. در اوایل قرن ششم، آنها از گندهارا به شمال غربی هند گسترش یافتند و عملاً حکومت گوپتاها را که سکه های آنها را تقلید می کردند، نابود کردند. این ادعای حمله آلخون ها کاملاً بر اساس یافته های سکه است، زیرا منابع هندی تمام مهاجمان شمالی را "هونا" می نامند، از جمله احتمالاً هپتالیان. تحت رهبری تورامانا و پسرش میهیراکولا (۵۱۵-۵۴۰/۵۰؟) آنها به ویژه تهاجمی بودند. میهیراکولا به طور منفی به تصویر کشیده شده و به آزار و اذیت بوداییان متهم شده است. حدود اواسط قرن ششم، قدرت آنها در شمال هند از بین رفت. میهیراکولا در سال ۵۲۸ شکست سختی خورد و پس از آن قدرتش محدود شد. پایتخت او سکالا در پنجاب بود که زمانی یک مرکز مهم یونانی-هندی بود. پس از مرگ او (۵۵۰؟) آنها از حملات خود دست کشیدند. با وجود مدت کوتاه، حمله هونا از نظر سیاسی و فرهنگی برای هند ویرانگر بود. بعداً به نظر می رسد که برخی از آلخون ها به باختر بازگشتند. نزاک. موج سوم گوبل هون های نزاک بودند که در اطراف کابل مستقر شدند. محقق
ان اولیه آنها را "ناپکی" می نامیدند. گاه شناسی دقیق مشخص نیست. اولین گزارش های مکتوب از اوایل قرن هفتم به دست آمده است. برخی تأسیس آنها را در اواخر قرن ششم پس از سقوط هپتالیان قرار می دهند. سکه ها نشان می دهند که تأسیس آنها در اواخر قرن پنجم بوده است. اگر تاریخ گذاری اولیه را بپذیریم، آنها تحت فشار هپتالیان بودند، اما با تاریخ گذاری بعدی از فروپاشی هپتالیان سود بردند. سکه های آنها به شدت بر اساس مدل های ساسانی است اما به وضوح با تاج های متمایز سر گاوی آنها قابل تشخیص هستند که به سکه ها اجازه می دهد به انواع مختلف تقسیم شوند. به نظر می رسد که گروه های آلخون بازگشته با نیزک ها ملاقات کرده و زبان مختلط آلخون-نیزاک را به وجود آورده اند. مطمئناً آنها به گندهارا گسترش یافتند و در آنجا سکه ضرب کردند. منابع چینی از اوایل قرن هفتم ثابت می کنند که پایتخت آنها کاپیسا (شهر) بود. بقایای آنها در جنوب هندوکش ظاهراً در اواخر قرن هفتم در اثر فتح اعراب نابود شد. هپتالیان. چهارمین و مهم ترین موج هپتالیان بودند که در اواسط قرن پنجم وارد شدند. مانند سایر گروه ها، تعیین گاه شناسی دقیق دشوار است. از منابع متأخر فارسی-عربی مانند طبر
ی چنین برمی آید که آنها در نیمه اول قرن پنجم نیز مخالف ایرانیان بودند، اگرچه این منابع از اصطلاح مبهم "ترک" استفاده می کنند. گزارش های معدود نویسندگان یونانی-رومی، که اغلب اطلاعات کمی از وقایع دوردست شرقی داشتند، تمایز کمی بین گروه های مختلف قائل می شدند و به نظر می رسد محتمل تر است که آنها به سایر هون های ایرانی که قبل از هپتالیان واقعی وارد شده بودند، اشاره می کردند. آنها توسط پروکوپیوس "هون های سفید" نامیده شدند که اطلاعاتی در مورد آنها ارائه می دهد. سکه های آنها بر اساس مدل های رایج ایرانی است. تا پایان قرن پنجم، آنها از شرق تخارستان (باختر) گسترش یافته و چندین منطقه همجوار را تحت کنترل خود درآورده بودند. آنها نه به هند بلکه به فرارود گسترش یافتند. هون هایی که از منابع هندی گزارش شده اند احتمالاً آلخون ها بوده اند (به بالا مراجعه کنید). در آغاز قرن ششم، آنها منطقه قابل توجهی را در باختر و سغد کنترل می کردند. هپتالیان درگیری های زیادی با ایرانیان داشتند. در سال ۴۸۴، پیروز یکم در نبرد با هپتالیان کشته شد، کسانی که قبلاً نیز او را شکست داده بودند. در سال ۴۹۸/۹۹ آنها قباد یکم را به تاج و تخت بازگرداندند. به ن
ظر می رسد که ایرانیان حداقل در برخی مواقع خراج می پرداختند. در میان هون های ایرانی، هپتالیان جدی ترین تهدید برای ایرانیان بودند. منابع سریانی و ارمنی گزارش های مکرری از تلاش های ساسانیان برای تأمین مرز شمال شرقی خود ارائه می دهند که منجر به فاجعه برای پیروز یکم شد که قبلاً کیداریان را شکست داده بود. به گفته پروکوپیوس، آنها یک سیستم حکومتی مؤثر با یک پادشاه در راس داشتند و حداقل پس از فتح باختر و سغد دیگر کوچ نشین نبودند. آنها از زبان باختری به عنوان زبان اداری استفاده می کردند و از مراکز شهری قلمرو خود، به ویژه گورگو (مکان؟) و بلخ، بهره می بردند. حدود سال ۵۶۰، قلمرو آنها توسط اتحاد ایرانیان و گوک ترک ها نابود شد. بقایای هپتالیان تا فتح اعراب در اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم باقی ماند.
آلبرتینا () یک موزه هنر در منطقه تاریخی وین اتریش است. در این موزه، در کنار کارهای گرافیکی، عکس ها و طراحی های معماری بسیار، بیش از یک میلیون آثار چاپی قدیم وجود دارد. این موزه هم چنین اتاق هایی شامل آثار هنری معاصر است.
کلینافلوکساسین یک آنتی بیوتیک تحقیقاتی فلوروکینولونی است. علی رغم فعالیت آنتی بیوتیکی نویدبخش، به دلیل عوارض جانبی جدی، کاربرد بالینی آن با مشکل مواجه است. کاربردهای پزشکی. کلینافلوکساسین برای هیچ بیماری تاکنون تأیید نشده است. با استناد به نگرانی های مربوط به ایمنی، برنامه جدید تحقیقاتی داروی در سال ۱۹۹۹ توسط سازنده آن از دستور کار خارج شد.