Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جورج بوشنر (*زاده ۲۶ دسامبر ۱۹۲۵ در گرا؛ *درگذشته ۱۲ فوریه ۲۰۰۷ در ینا) بازیکن فوتبال و مربی فوتبال اهل آلمان بود. وی شش بار در تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بازی کرد و بعد از دوران بازیگری از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۱ سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان شرقی بود. او سال ۱۹۷۲ با تیم ملی آلمان شرقی به مدال برنز رقابت های فوتبال المپیک ۱۹۷۲ رسید و چهار سال بعد قهرمان المپیک ۱۹۷۶ در مونترال شد. زندگی شخصی. ابتدای زندگی. پدر جورج بوشنر یک مقام راه آهن بود، مادرش خانه دار بود. وی از سال ۱۹۳۵ در باشگاه اس وی غرا بازی کرد. در سال ۱۹۴۴ عضو حزب نازی در شهر غرا شد. پس از جنگ جهانی دوم، وی تا سال ۱۹۴۷ به عنوان کارگر ساختمانی و سپس به عنوان معلم جدید مشغول به کار شد. در ادامه او به حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان پیوست. بوشنر از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ در دانشگاه شهر ینا به تحصیل رشته های تاریخ، آموزش و پرورش و علوم ورزشی پرداخت. علاوه بر این، وی (در آن زمان به عنوان یک هافبک هجومی) در باشگاه بی اس جی موتور گرا بازی می کرد. که با آنها به فینال سال ۱۹۴۹ جام حذفی آلمان شرقی رسید. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ در لیگ برتر فوتبال آلمان شرقی ۸۴ بازی انجام داد، نام این
باشگاه بعدها چندین بار تغییر کرد. وی پس از اتمام تحصیلات، دستیار دانشگاه ینا و یک بازیکن فوتبال در باشگاه کارخانه زایس به نام کارل زایس ینا شد. بوشنر از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۸ در باشگاه فوتبال کارل زایس ینا (۶۹ بازی در لیگ و ۷۷ بازی در لیگ دسته دوم) انجام داد. بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۷، وی در شش مسابقه بین المللی برای تیم ملی فوتبال آلمان شرقی به عنوان مدافع بازی انجام داد، از جمله اولین بازی تاریخ تیم ملی (۲–۱ در ۱۹ مه ۱۹۵۷ در مقابل ولز). بوشنر آخرین بازی لیگ خود را در ۶ ژوئیه سال ۱۹۵۸ در بازی خانگی در برابر اس سی بریش سن سنبرگ (با نتیجه ۳–۰) انجام داد. مربی گری در باشگاه ینا. تنها شش هفته پس از آخرین بازی، جورج بوشنر در ۱۷ اوت ۱۹۵۸ در برابر باشگاه اس شیمی هلی برای اولین بار روی نیمکت باشگاه باشگاه فوتبال کارل زایس ینا به عنوان جانشین هاینز پونرت (مربی خودش) نشست و با نتیجه (۴–۰) پیروز شد. در ۱۹۶۳ او با تیم خود برای اولین بار قهرمان جام حذفی آلمان شرقی شد، موفقیتی که او در سال ۱۹۶۸ و ۱۹۷۰ آن را تکرار کرد. از آن زمان باشگاه به نام اف سی کارل زایس ینا تغییر نام داد. در سال ۱۹۷۰ هانس مایر ۲۹ ساله را به عنوان دستیار خود
معرفی کرد. بوشنر در ۳۰ ماه ژوئن سال ۱۹۷۱ درحالی که در باشگاه ینا فعالیت داشت، همزمان به عنوان مربی در تیم ملی آلمان شرقی مشغول کار شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۷۱ همکاری او با باشگاه اف سی کارل زایس ینا به پایان رسید و دستیارش مایر جانشین او شد. وی از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ با عنوان مأمور «جورج» به صورت غیررسمی با اشتازی یا وزارت امنیت آلمان شرقی همکاری می کرد. مربی گری در تیم ملی آلمان شرقی. این محقق ورزشی قبل از سال ۱۹۷۰ با فدراسیون فوتبال آلمان شرقی همکاری می کرد و سپس در سال ۱۹۷۰ به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد، او همزمان مربی باشگاه خود هم بود؛ و در ادامه تنها سرمربی و مسئول تیم ملی شد و تا سال ۱۹۸۱ در ۱۱۳ بازی (۵۹ برد ۳۱ تساوی ۲۳ شکست). سال ۱۹۷۲ با تیم ملی آلمان شرقی به مدال برنز رقابت های المپیک ۱۹۷۲ رسید و چهار سال بعد قهرمان المپیک ۱۹۷۶ در مونترال شد. برای این موفقیت او جایزه نقره ای شایسته ترین میهن پرست را دریافت کرد. یکی از بزرگترین موفقیت های او، پیروزی یک بر صفر برابر تیم ملی آلمان غربی در جام جهانی ۱۹۷۴ با یک گل از یورگن اسپارواسر بود. در اواخر سال ۱۹۸۱ جورج بوشنر پس از عدم موفقیت و عدم حضور در جام جهانی ۱۹۸۲
برکنار شد. این منجر به بازنشستگی زودرس بوشنر شد. وی در سال ۲۰۰۵ در مصاحبه با خبرنگار و گزارشگر ورزشی تلویزیون آلمان، گوتفرید وایز گفت: "من از کار کردن «منع» شدم. وی برای موفقیت در مقام سرمربی تیم ملی، چندین بار جایزه شایسته ترین میهن پرست را دریافت کرد. بعد از فوتبال. در آخرین سالهای زندگی، جورج بوشنر بیشتر وقتش را به همراه همسرش سونجا مشغول سفر به نقاط مختلف جهان بود. از جمله به گران کاناریا و مصر. بوشنر در شب ۱۲ فوریه ۲۰۰۷ درگذشت، او همسر، دو پسر و سه نوه اش را پشت سر گذاشت. مراسم تشییع جنازه ۱۶ فوریه ۲۰۰۷ در شهر ینا انجام شد. در مراسم جورج بوشنر چندین تن از بزرگان فوتبال از جمله هانس مایر، یورگن اسپارواسر، یواخیم اشرایش، میشائل اشترمپل، لوتار کوربیووایت، هارالد ایرمشر، برند اشتانگه، راینر اشلوتر، اولریش گور و بسیاری دیگر حضور داشتند.
استفاده از توییتر توسط چهره ها و سیاستمداران برای توییتر و همچنین برای چهره های مشهور به عامل مهمی تبدیل شده است. مانند بسیاری از وبگاه های شبکه های اجتماعی، ارسال متون و تصاویر توسط چهره ها، افراد را به سمت وبگاه جذب می کند و این باعث افزایش فرصت تبلیغ می شود. برای این منظور، توییتر دو امکان را برای کاربران پرمخاطب خود فراهم کرده است. اولین امکان حساب های تأیید شده است. سامانه حساب تأیید شده در ژوئن ۲۰۰۹ معرفی شد. این سامانه، به خوانندگان توییتر ابزاری برای تمایز دارندگان اصلی حساب از کسانی که وانمود می کنند را فراهم می آورد. نمادی که در برابر نام حساب نمایش داده می شود نشان می دهد که توییتر اقداماتی را انجام داده است تا اطمینان حاصل کند که حساب دارای تأییدیه شخصی است که ادعا می شود یا نماینده آن است. اما، صفحه ثبت نام عمومی برای به دست آوردن حساب های تأیید شده در سال ۲۰۱۰ متوقف شد. توئیتر توضیح داد که حجم درخواست های حساب های تأیید شده از توانایی آن برای مقابله کردن فراتر رفته است. در روش دوم، توییتر تلاش می کند تا با چهره ها و روابط عمومی رسانه ها همکاری کند تا آنها را ترغیب کند تا در تبلیغات و نامورسازی ه
ای خود از تبلیغات توییتر استفاده کنند و آنها را به استفاده از توییتر در فعالیت تبلیغاتی خود ترغیب کرده و خدمات پشتیبانی و تحلیل را برای بررسی اثر کارشان به آن ها عرضه می کند.
ناامیدانه در جستجوی سوزان فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی سوزان سایدلمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون رزانا آرکت، آیدان کوئین، مدونا، رابرت جوی، لاری میت کالف، آنا تامسون، ویل پاتون، استیون رایت، جان تورتورو، جانکارلو اسپوزیتو، ریچارد هل، آنی گلدن، ریچارد ادسون، آنا مگنوسون، ویکتور آرگو، کیم چان، مایکل بادالوکو ایفای نقش کرده اند.
قاسم کند ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دونده هندی (به انگلیسی: "The Indian Runner") یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام و جنایی محصول سال ۱۹۹۱ میلادی که توسط شان پن کارگردانی شده است. ترانه فیلم براساس آهنگ " برو در بزرگراه " از بروس اسپرینگستین ساخته شده است. خلاصه داستان فیلم. داستان، در دهه ۱۹۶۰ نبراسکا ماجراهای رابطهٔ پرتنش دو برادر؛ یکی «کلانتر جو رابرتس» (مورس) و دیگری، «فرانک» (مورتنسن)، جوانی که از ویتنام بازگشته و نمی تواند در جایی مستقر شود. سرانجام «جو» ناچار به تعقیب «فرانک» می شود که صاحب یک نوشگاه را به قتل رسانده است. "دونده هندی" آخرین فیلمی است که سندی دنیس در آن بازی کرده است اندکی پس از اکران این فیلم درگذشت.
قاسم کند (به لاتین: Qasımkənd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خیزی واقع شده است.
قاسم کند (به لاتین: Kasymkend) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خاچماز واقع شده است.
اس-بان میته دویچلند () یک شبکه راه آهن شهری و حومه در منطقه مرکزی آلمان است. این راه آهن که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده دارای ۱۰ خط، ۱۴۵ ایستگاه و ۸۰۲ کیلومتر طول است، شهرهایی همچون لایپزیگ، هاله، دسوا-رسلا، ویتنبرگ، دلیتزش، خویرزوردا، روهلند، براندنبورگ، آیلنبورگ، وورتسن، آلتنبورگ و تسویکاو به اس-بان میته دویچلند متصل است.
مدل () عنوان یک الگوی الهام دهندهٔ کار هنری برای هنرمندان هنرهای تجسمی است. مدل، مهمترین فرایند نمایش خلاقیت هنرمند و اثر هنری وی محسوب می شود و همانند یک مرجع بصری برای هنرمند تلقی می شود. با این وجود، مدل ها فارغ از جنبهٔ الگو بودن صرف، اغلب به عنوان موز (اسطوره) تصور می شوند. منبعی الهام بخش که بدون وجود آنها، هنر وجود نخواهد داشت. هنرمندان ممکن است گاهی از دوستان و خانواده خود به عنوان مدل نیز استفاده کنند. برخی مدل ها را هنرمندان حرفه ای به صورت خصوصی استخدام می کنند. اگر چه در تصویرگری و نقاشی، زیباشناختی جزو انگیزه های اولیهٔ تجاری اثر است اما معمولاً و در غالب آثار از مدل ها استفاده می شود. به عنوان مثال، نورمن راکول از دوستان و همسایگان خود به عنوان مدل در کارهای هنری و تجاری خود استفاده می کرد. مدل شدن برهنه، و هنر برهنگی به طور کلی و در بیشتر اوقات همراه با مخالفت های اجتماعی یا دست کم برخی از عناصر جوامع است. در دوره های کلاس های هنری و طراحی یا سایر محیط های دانشگاهی با کمک مدل های برهنه، قوانین سختگیرانه ای برای مدل ها و هنرآموزان اعمال می شود و مدرسان و استادان، تأکید و توجه ویژه ای بر جدی بودن
مطالعهٔ فیگور (مدل) توسط کارآموزان دارند. عکاسی به طور کلی ممنوع است و در بعضی از مدارس، دانش آموزان و دانشجویان غیر هنری، مجاز به الگوبرداری نیستند چرا که این موضوع باعث ایجاد تعارض و تضاد منافع برای مؤسسه هنری است. پذیرش مراجعه کننده و چشم چرانی در محدوده و مکانی که یک مدل برهنه قرار دارد به شدت کنترل می شود. برهنه شدن با احتیاط انجام می شود و مدل برهنه می تواند در هر زمان که نمایش ندارد، لباس بپوشد. به طور کلی برای هر کسی از جمله استادان، لمس یک مدل ممنوع است. برخی موسسات صرفاً به مربی اجازه می دهند که مستقیماً با یک مدل صحبت کند.
مدت لی (به لاتین: Mədətli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل آباد واقع شده است. مدت لی ۶۰۵ نفر جمعیت دارد.
دوستال لی (به لاتین: Dostallı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل آباد واقع شده است. دوستال لی ۲۹۴ نفر جمعیت دارد.
قامشلی گل (به لاتین: Qamışlıgöl یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل آباد واقع شده است. قامشلی گل ۵۲۱ نفر جمعیت دارد.
جنگل معتدله () پوشش گیاهی و جنگلی است که میان پوشش جنگل باران خیز استوایی و تایگا قرار گرفته است. این پوشش گیاهی با ۲۵٪ پوشش کلی به عنوان دومین زیست بوم بزرگ زمین شناخته می شود. نخستین پوشش نیز متعلق به زیست بوم تایگا با ۳۳٪ پوشش گیاهی است. جنگل های معتدله در هر دو نیمکره زمین و در عرض های جغرافیایی میان ۲۵ تا ۵۰ درجه قرار دارند.
عبدالواحد سرابی (زادهٔ ۱۹۲۶) سیاستمدار اهل افغانستان و یکی از معاونان در حکومت رئیس جمهور محمد نجیب الله بود. وی از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ وزیر برنامه ریزی در پادشاهی افغانستان بود.
اسلایم یک محصول در رده اسباب بازی است که اولین بار توسط شرکت متل ساخته شد. این محصول برای اولین بار در فوریه ۱۹۷۶ به بازار معرفی شد و در سطل زباله پلاستیکی تهیه و فروخته می شد. این ماده متشکل از یک ماده چسبناک غیرسمی، نرم، شکل پذیر و به رنگ سفید بود که در ابتدا از صمغ گوار ساخته می شد. انواع مختلفی از اسلایم در طی سال های بعد تولید و عرضه شد؛ از جمله اسلایم حاوی حشرات لاستیکی، کرم ها و مردمک چشم اسلایم محدوده سنی خاصی ندارد و در بازی با این وسیله جالب تنها محدودیت خلاقیت است. اگرچه مواد سازندهٔ اسلایم ذاتا بی خطر است اما پاک کردن سطوحی هم چون فرش هاوکاغذ و خصوصا موی سر از آن، دشوار است. این اسباب بازی بین کودکان در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفت عناصر تشکیل دهنده. عناصر اصلی اسلایم، گوارگام و بوراکس است اما به عنوان جایگزین گوارگام می توان از پلیمرهای حاوی گروه الکل همچون استفاده کرد. یه این محصولات که بر پایهٔ پلیمرهای غیرساکاریدی ساخته شده اند، نیز گویند. به دلیل وجود این عناصر، رهاکردن اسلایم در بیرون از محفظه اش منجر به خشک شدن یا چسبیدن به سطوحی همچون فرش یا پارچه می شود.
جنگل بارانی معتدله () عنوان پوشش گیاهی و جنگلی است که در خط رویش مناطق معتدل قرار گرفته است. پوشش گیاهی این مناطق ترکیبی از مخروطیان و پهن برگان می باشد. جنگل بارانی معتدله در طول سال میزان بارندگی بسیار زیادی دارد.
۱۰ دقیقه مانده به نیمه شب یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر ترسناک - جنایی محصول سال ۱۹۸۳ میلادی به کارگردانی جی. لی تامپسون است. بازیگران اصلی این فیلم چارلز برانسون، لیسا ایلبچر، اندرو استیونز، ژن دیویس، جفری لوئیس و ویلفورد بریملی می باشند. این فیلم زیرمجموعه کمپانی شرکت گروه کانن است و در تاریخ در ۱۱ مارس ۱۹۸۳ در سینماهای آمریکا منتشر شد. در این فیلم هم خشونت شدید و هم «برهنگی اجباری» را نشان می دهد. داستان. وارن استیسی، تعمیرکار جوان دستگاه های اداری، زنانی را که به خواسته های جنسی او پاسخ رد می دهند، به قتل می رساند. تلاش های او برای اظهار علاقه، همواره نزد زنان رفتاری ترسناک و تهدیدآمیز تلقی می شود و در نتیجه، مدام با طرد شدن مواجه است. شبی، استیسی به تماشای فیلم "بوچ کسیدی و ساندنس کید" در سینما می رود و به عمد زنانی را که کنار او نشسته اند آزار می دهد تا چهره اش در ذهن شان بماند. در میانهٔ نمایش فیلم، به دستشویی سالن می رود، لباس هایش را درمی آورد، دستکش می پوشد و از پنجره بیرون می زند. او به دنبال بتی، یکی از همکارانش که او را رد کرده بود، به منطقه ای جنگلی می رود و مخفیانه شاهد رابطهٔ جنسی او با دوس
ت پسرش در عقب یک ون می شود. استیسی به آن ها حمله کرده، دوست پسر را می کشد و بتی را تا داخل جنگل تعقیب می کند و سرانجام با ضربات چاقو به قتل می رساند. سپس به سینما بازمی گردد و همراه دیگر تماشاگران از سالن خارج می شود تا برای خود هم زمانیِ بی گناهی ایجاد کند. کارآگاه لئو کسلر و همکار جوانش، پل مک آن، مأمور بررسی پروندهٔ قتل ها هستند. کسلر افسر باتجربه ای است، در حالی که مک آن به مراتب جوان تر و کم تجربه تر است. در این میان، لوری کسلر، دختر لئو و دانشجوی پرستاری، در تلاش است رابطه اش را با پدرش ترمیم کند. استیسی در مراسم خاک سپاری بتی شرکت می کند و از زبان پدر او که دوست قدیمی کسلر است، می شنود که بتی خاطراتی از روابطش با مردان در دفترچه ای یادداشت می کرده است. بیمناک از اینکه شاید نامش در آن یادداشت ها آمده باشد، به آپارتمان بتی می رود و اتاق او را جست وجو می کند. اما در همین حین، کارن اسمالی، هم خانه و همکار بتی، از مراسم خاک سپاری بازمی گردد. استیسی او را در آشپزخانه با ضربات چاقو می کشد و دوباره به دنبال دفترچه می گردد، اما درمی یابد که آن را پیدا نمی کند؛ چون کسلر قبلاً آن را هنگام بازجویی از کارن گرفته بو
د. در نهایت، استیسی به طور رسمی بازداشت و متهم می شود. کسلر تصمیم می گیرد با جعل مدرک، او را برای همیشه به زندان بیندازد. مک آن پس از آگاهی از این اقدام، او را به چالش می کشد و به دلیل اینکه خود به عنوان شاهد در دادگاه احضار شده، از همراهی با این اقدام خودداری می کند تا مرتکب شهادت دروغ نشود. در نهایت، کسلر در دادگاه اعتراف می کند که مدرک سازی کرده، به همین دلیل پروندهٔ استیسی مختومه اعلام می شود و کسلر از نیروی پلیس اخراج می گردد. اکنون که استیسی آزاد شده، تلفنی کسلر را دست می اندازد، اما کسلر نیز به تلافی، خانهٔ او را به هم می ریزد، خودش با او تماس می گیرد و باعث اخراج او از محل کارش می شود. آن شب، کسلر او را در خیابان های لس آنجلس تعقیب می کند و می بیند که استیسی با یک روسپی سوار می شود و به هتلی کثیف می رود. اما وقتی وارد هتل می شود، روسپی را بی هوش می یابد و استیسی را غایب. او درمی یابد که هدف بعدی استیسی دخترش لوری است. با شتاب با خوابگاه پرستاری لوری تماس می گیرد تا او و هم اتاقی هایش را آگاه کند، اما دیر شده است؛ استیسی وارد خوابگاه می شود و هر سه هم اتاقی لوری را به طرزی وحشیانه به قتل می رساند، در ح
الی که لوری از او پنهان شده است. همزمان که لئو مکان استیسی را به مک آن اطلاع می دهد و هر دو به سوی خوابگاه می شتابند، لوری موفق می شود با سوزاندن استیسی به وسیلهٔ اتوی فر داغ، زخمی اش کند و بگریزد. استیسی که کاملاً برهنه است، او را در خیابان دنبال می کند، اما مک آن و لئو به موقع می رسند و جان لوری را نجات می دهند. استیسی شروع به عربده کشی می کند و می گوید که دیوانه است و به همین دلیل بعد از مدتی دوباره آزاد خواهد شد. هنگامی که پلیس از راه می رسد و او را دستبند می زند، استیسی به لئو هشدار می دهد که «تمام این لعنتی ها دوباره از من خواهند شنید!» و لئو با سردی پاسخ می دهد: «نه، نخواهند شنید»، و با شلیک گلوله ای به سر، او را می کشد.
انی مورفی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. مورفی با بازی در نقش الکسیس رز در مجموعهٔ تلویزیونی شتز کریک شناخته شد.
&lt;/ref&gt; اس-بان مونیخ () شبکه قطار شهری و حومه مونیخ، آلمان است. این راه آهن که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده دارای ۸ خط، ۱۵۰ ایستگاه و ۴۳۴ کیلومتر طول است.
این صفحه یک فهرست از باشگاه های فوتبال در آلمان است که بیشترین افتخارات را کسب کرده اند. این فهرست همهٔ باشگاه های فوتبال آلمان را که موفق به کسب هر یک از جام های بزرگ داخلی در آلمان (آلمان غربی و آلمان شرقی)، پنج رقابت بزرگ اروپایی و دو رقابت معتبر جهانی (جام بین قاره ای و جام باشگاه های جهان) شده اند را نشان می دهد. باشگاه های آلمان با بیشترین افتخارات. مسابقات داخلی مسابقات اروپایی مسابقات بین المللی رتبه بندی یادداشت ها. منابع
هالیدی این () گروه هتلداری آمریکایی است که از زیرمجموعه های گروه هتل های اینترکنتیننتال محسوب می شود. هالیدی این در سال ۱۹۵۲ توسط کیمونس ویلسون در ممفیس، تنسی تأسیس شد و هم اکنون دارای ۱٫۱۴۵ شعبه در کشورهای مختلف می باشد. دفتر مرکزی هالیدی این در شهر دنهام، باکینگهام شر، بریتانیا قرار دارد.
اخلاق دین شناسی: پژوهشی در مبانی معرفتی و اخلاقی فقه نام کتابی از ابوالقاسم فنائی است که به رابطه بین دین شناسی و اخلاق می پردازد. این کتاب دومین کتاب منتشرشده از سه گانه ای از مؤلف است که همدیگر را تکمیل می کنند. اولین کتاب با عنوان پیشتر منتشرشده بود و سومین کتاب؛ اخلاق دین داری هنوز به طبع نرسیده است. مباحث کتاب. مدّعای کتاب اخلاق دین شناسی این است که روش شناسی استنباط احکام دینی و دستگاه اجتهاد موجود در دست فقیهان معیوب و ناقص است و نیازمند بازاندیشی، اصلاح، ترمیم، بازسازی و بازتولید. به این مدّعا می توان از زاویه های مختلفی پرداخت. این اثر، از منظر فلسفه اخلاق و معرفت شناسی آن را کاویده و مدلّل کرده است. کتاب در نگاه دیگران. سید حسن اسلامی اردکانی و مسعود صادقی به نقد دیدگاه های فنائی پرداخته اند. محمدباقر تاج الدین در گفتگو با خبرگزاری کتاب ایران ایبنا می گوید: مهدی ایرانمنش در سایت فرهنگی صدانت درباره این کتاب می نویسد: در شماره هفده مجله مهرنامه نیز بخش اعظم «کتاب نامه» (تحت عنوان «مرحله بعدی روشنفکری دینی») به معرفی و نقد کتاب اخلاق دین شناسی اثر فنائی اختصاص دارد. این بخش شامل مصاحبه ای مفصل با ابوا
لقاسم فنائی و همچنین مقالاتی از علیرضا علوی تبار و محمدرضا جلایی پور درباره کتاب اخلاق دین شناسی است. جلایی پور در مقاله خود می نویسد:
بعد از پایان یکی از رمان های فریبا وفی است که در سال ۱۳۹۲ منتشر شد.این کتاب از داستن های معاصر ایران با ژانر فمینیسم و مهاجرت است.این اثر که به گفته ی خود نویسنده در طی ۲ سال طول کشیده ساخته شده.کتاب دارای پیرنگ ساده و پیچیده ای نیست اما با روایت های منقطع و خاطرات پراکنده. خلاصه ی داستان بر این مفهموم است که رؤیا» راوی داستان است که به خواهرزاده اش «آیسان» قول می دهد مهمانش «منظر» را که از سوئد می آید به تبریز ببرد. رؤیا سه روز از کارش مرخصی می گیرد. با ماشین رؤیا راهی تبریز می شوند. رؤیا در راه به یاد گذشته های بچگی و نوجوانی خودش در شهر تبریز می افتد. خاطرات پدر و مادر و مادربزرگش و خواهر بزرگترش فاطمه برایش تداعی می شود. بعضی از خاطره هایش را برای منظر تعریف می کند. در راه در چند جا برای خرید و خوردن غذا توقف می کنند. منظر دفتر کوچکی همراه خود دارد که سخن بزرگان و ضرب المثل ها و نشانی جاها و بعضی از اسامی را در آن یاداشت کرده است که گاهی به مناسبت از آن می خواند. منظر به رؤیا می گوید برای پیدا کردن دوبارة دوستان قدیمی به تبریز می رود. ناگهان رؤیا به یاد صمیمی ترین دوست نوجوانی اش نسرین می افتد. نسرین هم د
ختری از خانوادة فقیر بود که پنج خواهر داشت و شغل پدرش خیاطی بود. نسرین و رؤیا نمی خواستند مثل بقیة زن ها معمولی باشند به کتاب خواندن روی می آورند و در کتابخانه با پسری از فامیل های دور نسرین آشنا می شوند که رؤیا آن را فامیل دور می نامد، پسری اهل مطالعه که اطلاعات خود را به رخ رؤیا و نسرین می کشد. بعد از مدتی نسرین عاشق فامیل دور می شود. رؤیا در مهدکودک کار پیدا می کند. نسرین نیز در شرکتی کار پیدا می کند و منشی می شود. نسرین و رؤیا عصرها بعد از کار با هم به پیاده روی می روند و به رؤیا هایشان فکر می کنند. میانة فامیل دور و نسرین تیره می شود و از بین می رود. بعد از هفده سال، فامیل دور به نسرین زنگ می زند دوباره با هم ارتباط پیدا می کنند تا آنکه برای دیدنش به ترکیه می رود او را می بیند و برمی گردد. بعد از آن به کلی از هم فاصله می گیرند. مادر رؤیا می میرد و فاطمه گوشه گیر می شود؛ مادر بزرگ به خانة عموی رؤیا می رود و بعد از مدتی فاطمه با داریوش ازدواج می کند و رؤیا نیز به تهران می رود در یک واحد آپارتمانی به تنهایی زندگی می کند. منظر نیز در راه برای رؤیا تعریف می کند که وقتی به سوئد می رود با اتی آشنا می شود. اتی ا
و را به خانة خود می برد، برایش کار پیدا می کند و دلداریش می دهد. سپس منظر را با «اسد» آشنا می کند. اسد تبریزی است اما در سوئد راننده تاکسی است. آشنایی اسد و منظر به عاشقی می کشد رابطة منظر و اتی بعد از آن از هم گسیخته می شود. اسد و منظر مدتی با هم دوست می شوند بعد از هم جدا می شوند. روزی اسد، آیسان را از فرودگاه سوار می کند وقتی متوجه می شود ایرانی و تبریزی است شمارة خود را به آیسان می دهد. اسد، چندی بعد آیسان و منظر را با هم آشنا می کند از آن پس رفت و آمد پیدا می کنند. رؤیا و منظر در تبریز به خانة فاطمه یعنی مادر آیسان می روند. منظر می گوید به تبریز آمده است که خانوادة اسد را ببیند. به دیدن خانوادة اسد می رود و با آنان صحبت می کند و از ماجراهایی که میان آنان گذشته آگاه می شود. سر قبر پدر و مادر اسد هم می رود. به دیدن نسرین دوست قدیم رؤیا هم می روند و به تهران باز می گردند. در این کتاب شخصیت های «فاطمه» و «مادرش» همچنین «فامیل دور» با « اسد» بشدت نزدیک بهم دارند. محتوا. این رمان به محتوا و درون مایه ی مشکلات زنان و ادبیات معاصر زنانه پرداخته که با حضور شخصیت های پی در پی زنان است همچنین با سطحی و ساده شمردن م
ردهای داستان میتونیم این رمان رو در ذیل ادبیات زنانه راه دهیم. بصورت کمرنگ با دو چشم ادبیات مهاجرت هم برمی خوریم به مانند شخصیتی مثل «فامیل دور» که دنبال مهاجرت است و یا «اسد»ی که در سوئد هست. کتاب پر از نرسیدن های بسیاری مخصوصا برای «رؤیا» هست که از همه طرفی آسیب دیده و به هیچ چیز قابل قبولی دست نیافته. شخصیت ها. رؤیا: شخصیت اصلی داستان فاطمه: خواهر رؤیا و بشدت رابطه ی نزدیکی با مادرش دارد آیسان: رابطه ی نزدیکتری با خاله اش دارد تا مادرش برای همین او است که منظر را به رؤیا معرفی میکند منظر: معشوقه اسد که در پی حل اختلافات خانوادگی اسد به تبریز می آید و توسط آیسان به رؤیا معرفی می شود که از تهران بسوی تبریز می روند اسد: مرد دلسوز داستان که از یکطرف به آتی و از طرف دیگر به مشکلات قدیمی خانواده اش و طرف بعدی به مشکلات منظر و مریم ختم می شود
زوفای بزرگ کوچک برگ نام یک گونه از خانواده نعنائیان است.
پشه ران تگزاسی نام یک گونه از خانواده نعنائیان است.
قازمالار (به لاتین: Kazmalar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خاچماز واقع شده است.
قازمالار (به لاتین: Kazmalar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اغوز واقع شده است.
در سال ۱۹۴۰، بنیتو موسولینی کشور خود را به جنگ جهانی دوم در طرفداری از آلمان نازی برد اما به زودی با شکست نظامی روبرو شد. در پاییز سال ۱۹۴۳، وی به عنوان رهبر یک دولت دست نشانده آلمانی در شمال ایتالیا تنزل یافت و با پیشرفت متفقین از جنوب درگیری ها با پارتیزان ها شروع شد. در آوریل ۱۹۴۵، با پیشروی متفقین و شکست آخرین دفاع آلمانی ها در شمال ایتالیا و قیام عمومی پارتیزان ها در شهرها، وضعیت موسولینی ناپایدار به نظر می رسید. در ۲۵ آوریل او از میلان، جایی که در آنجا مستقر بود گریخت و سعی در فرار به سمت مرز سوئیس داشت. او و معشوقه اش، کلارا پتاچی، در ۲۷ آوریل توسط پارتیزان های محلی در نزدیکی روستای دونگو در دریاچه کومو به اسارت درآمدند. بعد از ظهر دو روز قبل از خودکشی آدولف هیتلر، موسولینی و پتاچی تیرباران شدند. اجساد موسولینی و پتاچی را به میلان بردند و در یک میدان حومه پیازاله لورتو، در میان جمعیت عصبانی برای تحقیر فاشیسم ها رها کردند. سپس از میله های فلزی در بالای ایستگاه اتوبوس در میدان آویزان شدند. اجساد مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در ابتدا موسولینی در یک قبر ناشناس به خاک سپرده شد، اما در سه شنبه عید پاک سال ۱۹۴
۶ گور وی توسط دومینیکو لِکیزی و دو نئوفاشیست دیگر شناسایی و شکافته شد و پیکرش به سرقت رفت. سرانجام در سال ۱۹۵۷، بقایای جسد وی در دخمه خانواده موسولینی در شهر زادگاهشپره داپیو دفن شد. مقبره وی به محلی برای زیارت نئو فاشیست ها بدل شده است و سالگرد درگذشت او با تظاهرات نئو فاشیستی همراه است. در سالهای پس از جنگ، شکیاتی در مورد مرگ موسولینی در ایتالیا به وجود آمده است (اما، به طور کلی، نه بین المللی) به گونه ای که مقایسه ای با نظریه های توطئه ترور جان اف. کندی صورت گرفته است. روزنامه نگاران، سیاستمداران و مورخان با تردید در صحت گزارش ها، نظریه ها و گمانه زنی های متنوعی در مورد چگونگی فوت موسولینی و اینکه چه کسی مسئول آن بوده مطرح کرده اند. دست کم دوازده فرد مختلف در موارد مختلف ادعا کرده اند که قاتل هستند. این موارد شامل لوئیجی لونگو و ساندرو پرتینی است که پس از آن به ترتیب دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا و رئیس جمهور ایتالیا شدند. چندین نویسنده معتقدند که مرگ موسولینی بخشی از عملیات نیروهای ویژه انگلیس به دستور وینستون چرچیل بوده است. پیش زمینه تحلیل قدرت. پس از حمله متفقین به سیسیل در ژوئیه سال ۱۹۴۳، موسولینی تحت با
زداشت قرار گرفت. پس از آن ایتالیا با متفقین در کاسابیل آتش بس امضا کرد. بعداً در همان سال، وی در یورش گِران ساسو توسط نیروهای ویژه آلمانی از زندان نجات یافت و هیتلر وی را به عنوان رهبر جمهوری اجتماعی ایتالیا، یک دولت دست نشانده آلمانی مستقر در شمال ایتالیا و مستقر در شهر سالو در نزدیک دریاچه گارد منصب کرد. تا سال ۱۹۴۴ «جمهوری سالی» نه تنها توسط متفقین که از جنوب در حال پیشروی بودند که از طرف پارتیزان ضد فاشیست ایتالیا، در یک درگیری وحشیانه که قرار گرفته بود. به تدریج در پیشروی متفقین در تابستان سال ۱۹۴۴، رم و سپس فلورانس سقوط کرده و سپس در همان سال پیشروی به سمت شمال ایتالیا آغاز گردید. با فروپاشی نهایی خط گوتیک ارتش آلمان در آوریل ۱۹۴۵، شکست کامل جمهوری سالو و محافظان آلمانی آن قریب الوقوع بود. دستگیری موسولینی. در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵، موسولینی و معشوقه اش کلارتا پتچی، به همراه دیگر رهبران فاشیست، در یک کاروان آلمانی در نزدیکی روستای دونگو در ساحل شمال غربی دریاچه کومو در حال فرار بودند. گروهی از پارتیزان های کمونیست محلی به رهبری پیر لوئیجی بلینی دلله استل و اوراردو لازارو به کاروان حمله کرده و آنها را مجبور به ت
وقف کردند. پارتیزان ها رهبر فاشیست ایتالیا را شناسایی کردند. بعدها لازارو گفت: صورتش مثل موم بود و خیره به دوردست، اما به نوعی کور بود. من فرسودگی کامل را حس می کردم اما ترسی در او نمی دیدم. . . به نظر می رسید که موسولینی کاملاً فاقد اراده بود ولی گویا او یک مرده متحرک است. پارتیزان ها موسولینی را دستگیر کرده و او را به دونگو بردند. در دونگو، حدود ساعت ۲:۳۰ بامداد ۲۸ آوریل، موسولینی به پتاچی، که درخواست پیوستن به وی را کرده بود، محلق شد. در مجموع، بیش از پنجاه فاشیست و خانواده های آنها در کاروان پیدا شده و توسط پارتیزان دستگیر شدند. بغیر از موسولینی و پتاچی، شانزده عضو برجسته از حکومت و حزب فاشیسم روز بعددر دونگو اعدام شده و ده نفر دیگر نیز طی دو شب بعد کشته می شوند. درگیری های اطراف منطقه دونگو همچنان ادامه داشت و پارتیزان ها از ترس از این که موسولینی و پتاچی ممکن است توسط هواداران فاشیست نجات پیدا کنند، آنها را در نیمه شب به مزرعه نزدیک یک خانواده دهقانی به نام د ماریا بردند. آنها معتقد بودند که این یک مکان امن برای نگه داشتن آنها خواهد بود. موسولینی و پتاچی باقیمانده شب و بیشتر روز بعد را در آنجا گذراندند.