Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گلوبال لیکس یک نرم افزار آزاد و متن باز است که قصد دارد تا ابتکارات افشاگری امن و ناشناس را فعال کند. این سازمان توسط مرکز Hermes برای شفافیت و حقوق بشر دیجیتال، توسط یک سازمان غیردولتی مستقر در ایتالیا که از آزادی بیان آنلاین حمایت می کند، توسعه یافت. این نرم افزار به هر کسی، حتی افراد غیر فنی، قابلیت راه اندازی و نگهداری یک سکوی افشاگری را می دهد. تاریخچه. این پروژه توسط فابیو پتروسانتی آغاز شد و برای اولین بار در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰ در جامعه hacktivist به اشتراک گذاشته شد. ارقام مربوطه در اولین توسعه عبارتند از: کلودیو آگوستی، آرتورو فیلاستو، میشل اورو، جیووانی پلرانو و فابیو پتروسانتی. اولین نمونه اولیه در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط مصاحبه کننده دربارهٔ نحوه آغاز پروژه Full اعلام شد. فیلاستو در پاسخ به سؤالی که توسط مصاحبه کننده در مورد نحوه شروع پروژه گلوبال لیکس پرسیده شد، توضیح داد: " بعد از کل ماجرای ویکی لیکس، تصمیم گرفتیم که روی این پروژه کار کنیم." ایده "گلوبال لیکس" از تحقق نیاز به روزنامه نگاران برای تضمین محرمانه بودن منابع خود علی رغم یک شبکه ناامن به وجود آمد. این برنامه توسط روزنامه نگارانی که مهار
ت های کامپیوتری پیشرفته ندارند و به یک پلت فرم امن برای حفاظت از منابع خود نیاز دارند، طراحی شده است. این نرم افزار روزنامه نگاران و منابع آن ها را قادر می سازد که به طور ایمن ارتباط برقرار کنند و "جریان پیوسته اطلاعات در میان افراد با امنیت کامل" را مجاز کنند. همچنین روزنامه نگاران را قادر می سازد تا منابع را با درخواست انواع مختلف داده ها و اسناد تأیید کنند. علاوه بر این، گلوبال لیکس انعطاف پذیرتر از ویکی لیکس است که تنها به زبان انگلیسی و متمرکز بر "رویداده ای طنین ملی و بین المللی" است. فیلاستو و همکارانش متوجه شدند که اغلب سایت های افشاگری"امنیت ضعیفی دارند" و آسیب پذیری های وال استریت ژورنال، به عنوان مثال، تنها چند ساعت پس از آن که به صورت آنلاین منتشر شد، "در معرض خطر قرار گرفتند". فیلاستو اظهار داشت: " ما دیدیم که یک پایگاه کاربری وجود دارد اما توسعه دهندگان این کار را اشتباه انجام می دهند. ما گفتیم: "ما افراد امنیتی هستیم، ما می توانیم این کار را بهتر انجام دهیم". ما دو سال پیش با یک نمونه اولیه پیشرفته آشنا شدیم: Globaleaks ۰٫۱. این یک آزمایش اولیه بود، اما کاملاً خوب پیش رفت. سپس آن را از صفر جدا
می کنیم و اکنون در حال نسخه ۲٫۲۴. هستیم." در سال ۲۰۱۱، Tor2web, proxy خدمات پنهان که توسط آرون سوارتز و ویرجیل گریفیث طراحی شده بود، گلوبال لیکس به عنوان بخشی از پروژه extending به عنوان یک جز برای گسترش پلتفورم ها به اتصالات سنتی HTTPS شد. در سال ۲۰۱۲ مرکز Hermes برای شفافیت و سازمان غیردولتی حقوق بشر دیجیتال در ایتالیا تأسیس شد. پذیرش. براندون استاش گلوبال لیکس را به عنوان " یک پروژه متن باز با هدف ایجاد جهانی، بی نام، سانسور و مقاوم در برابر سانسور، توصیف کرد. "گلوبال لیکس" به دنبال "دموکراتیزه کردن مدل ویکی لیکس" و تبدیل "استاندارد دو فاکتو (بالفعل در حوزه فناوری)" بر روی تحقیق در زمینه بهترین روابط بین امنیت و کاربردپذیری است. "ان جی اوی مرکز Hermes" قصد دارد تا با انتشار اطلاعات در مقیاسی متفاوت از ویکی لیکس به انتشار اطلاعات کمک کند. وی افزود که در دسامبر ۲۰۱۳، ما نیاز به یک "راه حل یا نرم افزاری" را شناسایی کردیم که هر سازمان را قادر می سازد که با درخواست فعال، حتی در سطح محلی، با یک درخواست فعال درگیر شود." از اندی گرینبرگ به نقل از پتروسانتی در گفتن این که "هدف هرمس" گسترش جنبش نشت ناشی از پنجاه یا
هزاران گره نشتی است که توسط همه شرکت های آمریکایی اداره می شوند که به طور قانونی موظف به اداره یک خروجی داخلی درونی به فعالان افراطی هستند که امیدوارند که مواد خود را به ناشران منتقل کنند در حالی که از تور استفاده می کنند تا کاملاً ناشناس بمانند. گرینبرگ نوشت که هدف از آن پراکنده کردن خطر کنترل مواد حساس بر یک ارتش از افراد به جای یک گروه آسیب پذیر است. پتروسانتی می گوید: بعضی از مردم ممکن است مثل آسانژ باشند و بگویند: بسیار خوب، ما منتشر می کنیم و دعوا می کنیم. اما بسیاری از مردم می خواهند بی آن که این مسئولیت را بر عهده بگیرند، با فساد مبارزه کنند. اگر پروفایل خطر هر کسی که یک گره نشتی را اجرا می کند، کاهش یابد، گره های نشتی زیادی وجود خواهد داشت. ویکی لیکس به ما چیزی آموخت؛ و این واژه جاسوس را به آگاهی مردم تبدیل کرد (…)اما GlobaLeaks گام منطقی بعدی است." در اکتبر ۲۰۱۳، تسل رنزنبرینک در مقاله خود "ساخت یک زیرساخت برای افشاگری" نوشت که "مکانیسم های حفاظتی بسیار کمی وجود دارند" و به این دلیل، "افشاگری" به عنوان یک موضوع مهم در OHM۲۰۱۳، بزرگ ترین جشنواره هکرها در فضای باز در اروپا، به نمایش درآمد. در این جشنو
اره، رنزنبرینک با مردم "چندین سازمان" صحبت کرد که طرح هایی را برای ساخت یک زیرساخت افشاگری بهتر آغاز کرده اند "از جمله فیلاستو که به او گفته بود:" گلوبال لیکس یک نرم افزار طراحی شده که به هر کسی اجازه می دهد که به راحتی یک پایگاه نظامی راه اندازی کند ". فیلاستو تأکید کرد که " این نرم افزار متن باز است تا هر کسی بتواند آن را دانلود کند، آن را نصب کند و یک پایگاه نظامی تشکیل دهد. (…)ما خودمان یک سکوی افشاگری(…)اجرا نمی کنیم، اما با قادر ساختن دیگران به اجرای طرح های موفق، به این اکو سیستم کمک می کنیم." عملکرد. یک سایت گلوبال لیکس از خدمات مخفی تور استفاده می کند تا بتواند نامش فاش نشود. هنگامی که ارایه روی یک پلت فرم گلوبال لیکس انجام می شود، داده ها با استفاده از PGP و سیستم به طور خودکار دریافت کنندگان ثبت شده (به عنوان مثال، رسانه های محلی، ان جی اوها یا حتی یک روزنامه نگار واحد) را مطلع می کند. سکوهای گلوبال لیکس هیچ چیزی را برای همیشه ذخیره نمی کنند و اطلاعات و پرونده های ارسال شده به محض امکان با یک سیاست حفظ اطلاعات دقیق حذف می شوند. این فرایند به طور کلی با پیشنهاد منابع برای استفاده از سیستم عامل بی نا
م در حین اتصال به گلوبال لیکس بهبود می یابد. جاوا اسکریپت برای دسترسی به گلوبال لیکس لازم است. اجرا. تا سال ۲۰۱۹، گلوبال لیکس در ۲۰ زبان بین المللی ترجمه شده و توسط هزاران پروژه و ابتکاراتی در سراسر جهان اجرا شده که گستره وسیعی از پذیرندگان، رسانه های مستقل، فعالان، سازمان های رسانه ای، شرکت ها و بیشتر را در بر می گیرند. جان بورلاند گفت که در حال حاضر [۳۰ دسامبر ۲۰۱۳] در حال صحبت با سازمان ها در تعدادی از کشورهای دیگر، از جمله چندین گروه رسانه ای که می خواهند مدل موفقیت آمیز هلندی را تکرار کنند "بورلاند افزود که" فعالان همچنین سایت های خاص را برای مسائلی مانند حقوق بشر، جرایم حیات وحش، نظارت، امنیت غذایی در ایالات متحده و سانسور بررسی می کنند." بزرگ ترین اجرای در سال ۲۰۱۴ توسط PubLeaks در هلند رخ داد، «بنیادی که ۴۲ نفر از بزرگ ترین سازمان های رسانه ای کشور را در بین اعضایش تشکیل می دهد. بورلاند در آنجا، هر سازمان ۵۰۰ پوند در سال پرداخت می کند، و در عوض یک لپ تاپ ویژه برای دسترسی به Publeaks دریافت می کند. تمام سازمان های شرکت کننده در مورد دوره های تحریم موافق هستند و اطلاعات را می توانند بدون فشار انتشار فور
ی مورد بررسی قرار دهند. این گروه قبلاً چندین نشت پروفایل با پروفایل بالا داشته است، از جمله یکی که منجر به استعفای یکی از نمایندگان برجسته مجلس شد.» دیگر سازمان های اصلی که از راه اندازی سیستم عامل مبتنی بر گلوبال لیکس پشتیبانی می کنند Free Press Unlimited(FPU)و Associated Whistleblowing Press(AWP)هستند. FPU، یک سازمان در هلند، AfriLeaks و MexicoLeaks را خلق کرد. پلرانو به گاردین گفت: «Afrileaks اولین پروژه خارج از دنیای غرب است که توسط بیش از ۱۵ اتحاد سازمان های خبری آفریقایی اجرا می شود که متعهد به گفتن حقیقت به قدرت هستند». در مورد MexicoLeaks، این یک سکوی افشاگری مستقل است که هدف آن آشکار کردن اطلاعات برای منافع عمومی در مکزیک است که جایزه FRIDA سال ۲۰۱۶ را دریافت کرده است. WildLeaksیکی از موفق ترین پروژه های گلوبال لیکس، اولین ابتکار فعال جهانی است که به جرم حیات وحش و جنگل اختصاص یافت و توسط انجمن اقدام فیل(Elephant Action League) (EAL)اداره و مورد بررسی قرار گرفت. یکی از تحقیقات در مستند نت فلیکس به نام «بازی ساحل عاج» مورد توجه قرار گرفت. گلوبال لیکس همچنین با مبارزه با فساد مالی و سازمان های غیردولتی
حقوق بشر مانند Allerta اینترنشنال Anticorruzione, OCCRP (OCCRPLeaks)و سازمان عفو بین الملل همکاری می کند. در سال ۲۰۱۷، Xnet، یک پروژه که برای دموکراسی شبکه ای و حقوق دیجیتال بر روی آن کار می کند و از سال ۲۰۰۸ شروع به کار کرده است، اولین شکایت عمومی ضد فساد عمومی را با استفاده از فناوری حفاظت گمنام مانند تور و گلوبال لیکس ("Bustia Etica" در کاتالان) آغاز کرد. با این پروژه پیشگام، تالار شهر بارسلونا اولین دولت شهری است که شهروندان را به استفاده از ابزارهایی دعوت می کند که آن ها را قادر به ارسال اطلاعات به شیوه ای امن می سازد، که حریم خصوصی را تضمین می کند و به شهروندان امکان می دهد که کاملاً ناشناس باشند. در سال ۲۰۱۸، اداره مبارزه با فساد ایتالیا (ANAC)، یک ناظر اجرایی، سکوی ملی افشاگری خود را با استفاده از خدمات گلوبال لیکس و onion آغاز کرد و به whistleblowers که راه مطمئنی برای گزارش فعالیت های غیرقانونی در حین حفاظت از هویت آن ها ارائه داد. بودجه. در سال ۲۰۱۱، GlobaLeaks ۰٫۱ درصد بودجه دریافتی از آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، GlobaLeaks ۲٫۰ با ۱۰۸٬۴۰۰ دلار از سوی صندوق فناو
ری باز تحت برنامه Freedom2Connect سرمایه گذاری شد. در سال ۲۰۱۳، این پروژه توانست با چند کمک مالی و کاره ای داوطلبانه زیادی که توسط اعضای هسته آن انجام شده بود، جان سالم به در ببرد. در سال ۲۰۱۴، بنیادهیوس به مرکز هرمس ۲۰۰٫۰۰۰€ برای اولویت بندی طرح های ابتکاری در آفریقای جنوبی به اهدا کرد. در ژولای ۲۰۱۴، پروژه گلوبال لیکس با ۲۳۴٬۰۰۰ دلار از سوی صندوق فناوری باز به منظور توسعه یک نقشه راه جدید از Q3 / ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ / Q1 سرمایه گذاری شده است که در آن تمام گزارش ها پیشرفت در دسترس عموم قرار دارند. در سپتامبر ۲۰۱۴، سازمان بین المللی شفافیت سازمان بین المللی مشاوره و مشاوره حقوقی خود (ALAC)را با هم کاری از کمک اتحادیه اروپا آغاز کرد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/GlobaLeaks
این صفحه باشگاه های معتبر و مشهور فوتبال در آلمان را نشان می دهد. باشگاه های آلمان با بیشترین افتخارات. مسابقات داخلی مسابقات اروپایی مسابقات بین المللی رتبه بندی یادداشت ها. منابع
عملیات پستانک یک اقدام گسترده در زمینه شنود مکالمات تلفنی از اداره تحقیقات فدرال بود که در سال ۲۰۱۵ شروع به کار کرد و دربارهٔ فعالیت جنایی در وب تاریک تحقیق کرد. این بزرگ ترین عملیات از زمان عملیات Operation Torpedo بود. بدافزار شناخته شده به نیروی انتظامی به عنوان تکنیک های جستجوی شبکه برای کشف آدرس های IP واقعی کاربران تور از یک وب سایت پورنوگرافی کودکان به نام Playpen استفاده شد. ماهیت بین المللی این عملیات تعدادی از سوالات قانونی را در مورد حوزه قضایی بین المللی اف بی آی مطرح کرد و موضوع تحقیقات قانونی و روزنامه نگاری در حال انجام است.
آب سنگ های کورکا () به مجموعه ای از صخره های آبی گفته می شود که در دریای تیرنی در کالابریا و در شهر کورکا واقع شده اند. این مجموعه آب سنگ از ۱۰ صخرهٔ سنگی تشکیل شده است: «کاپوتو» (بزرگترین صخره)، «فورمیکا»، «لونگارینو»، «پیچیریلو»، «تیروله» (که به آن پیروله هم می گویند) و ۴ اسکوالی دل فونتانا. کاپوتو بزرگترین صخرهٔ این مجموعه است و مساحت آن ۵۰ متر مربع است و بیشتر از آن برای شیرجه در آب، یا عکاسی و فیلم برداری استفاده می شود. در فاصلهٔ دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ میلادی، این منطقه میعادگاه تصویربرداران، علاقه مندان به رادیوی آماتور و گردهمایی های فعالان محیط زیست همچون «اتحادیه محافظت از پرندگان ایتالیا» (LIPU) بود که این فعالیت ها اینک دیگر در این منطقه دیده نمی شود. این آب سنگ ها زیر نظر مقامات محلی آمانتئا واقع در استان استان کوزنتسا قرار دارد.
خوزه میگل پیندیبن فرراری (۵ ژوئن ۱۸۹۰ - ۱۲ نوامبر ۱۹۶۹) فوتبالیست اروگوئه ای بود. او از نظر بسیاری به عنوان بهترین فوتبالیست اروگوئه در دوران آماتور شناخته می شود. دوران بازی کردن. دوران باشگاهی. پیندیبن بین سالهای ۱۹۰۸ و ۱۹۲۸ برای باشگاه فوتبال پنیارول بازی کرد. در زمان حضورش با "کربنروس"، چهار قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال اروگوئه کسب کرد. دوران بین المللی. پیندیبن اولین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال اروگوئه در سال ۱۹۰۹ مقابل آرژانتین در بوینس آیرس انجام داد. وی در طی ۱۴ سال حضور در تیم ملی ۴۰ بار در ترکیب قرار گرفت و ۲۰ گل به ثمر رساند. وی آخرین حضور خود را در نوامبر ۱۹۲۳ برای "اروگوئه انجام داد". پیندیبن دو بازی مسابقات غیررسمی کوپا آمریکا ۱۹۱۰ انجام داد. در جام ملت های آمریکای جنوبی ۱۹۱۶ پیندیبن اولین گل این تورنمنت را در بازی مقابل تیم ملی فوتبال شیلی به ثمر رساند. او این مسابقات را با دو گل به پایان رساند و در لیست گلزنان در مقام دوم قرار گرفت. پیندیبن عضو تیم اروگوئه برای جام ملت های آمریکای جنوبی ۱۹۱۷ بود اما در این مسابقات یک مسابقه هم انجام نداد. او در جام ملت های آمریکای جنوبی ۱۹۲۰ که اروگوئه س
ومین قهرمانی خود را در مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی کسب کرد در ترکیب تیم اروگوئه قرار داشت که در سه مسابقه یک گل به ثمر رساند. او در جام ملت های آمریکای جنوبی ۱۹۲۱ که اروگوئه در رده سوم قرار گرفت، در تیم اروگوئه بازی کرد. پیندیبن یک گل به ثمر رساند. دوران مربیگری. او پس از اتمام دوره بازی، مربیگری باشگاه فوتبال پنیارول را بر عهده داشت. افتخارات. ملی. برنده (۲): ۱۹۱۰، ۱۹۱۱ نفر دوم(۳): ۱۹۱۳، ۱۹۱۵، ۱۹۱۶ برنده: (۴): ۱۹۱۲، ۱۹۱۵، ۱۹۱۹، ۱۹۲۰ نفر دوم(۲): ۱۹۱۱ برنده (۲): ۱۹۱۰، ۱۹۱۲ نفر دوم(۴): ۱۹۰۹، ۱۹۱۱، ۱۹۱۴، ۱۹۲۰ برنده (۵): ۱۹۱۱، ۱۹۱۲، ۱۹۱۴، ۱۹۱۸، ۱۹۲۰ نفر دوم(۱): ۱۹۱۶
ضمیرِ ناآگاه عنوانِ اثری است از زیگموند فروید عصب شناس اتریشی و بنیانگذار علم روانکاوی. این نوشتار نخستین بار در سال ۱۹۱۵ م. در دو قسمت (فصل های ۱ تا ۴ و فصل های ۵ تا ۷) در مجله ی بین المللی روانکاوی (Internationale Zeitschrift für Ärztliche Psychoanalyse) و به زبان آلمانی منتشر شد. ساختار و درون مایه کتاب. این جستار حاوی یکی از محوری ترین یافته های علمی او یعنی همان ضمیر ناآگاه می باشد که در راستای تبیینِ دقیق و عالمانهٔ مفهومِ ساختارِ روانِ انسان میباشد. فروید در نظریهٔ اولِ خود دستگاهِ روان را متشکل از سه ضمیر، آگاه (das Bewußte)، پیش آگاه (das Vorbewußte) و ناآگاه (das Unbewußte) میداند که البته بخش اعظم آنرا ناآگاه تشکیل میدهد. طبق نظریه فروید راه های دستیابی به ضمیر ناآگاه عبارتند از: رویاها، لغزش های کلامی و غیرِ کلامی و نشانگان. ضمیر ناآگاه در هفت فصل نگاشته شده است: نسخه فارسی. در سال ۱۳۹۲ ترجمهٔ فارسی این اثر برای نخستین بار از زبان اصلی نوشتار یعنی آلمانی توسط نشر پژواک هنر و اندیشه، و با ترجمهٔ علی فولادین٫ آرین مرادزاده و سید حسین مجتهدی همراهِ متن انگلیسی و آلمانی آن روانهٔ بازار نشر شد. مترجمان
با داشتن آشنائی با مبانیِ نظری و عملیِ روانکاوی و زبانشناسی، کوشیده ا ند تا حد امکان انتقال درست محتوا، وفاداری به متن و نگهداری فضای ادبی متون فرویدی را مراعات نمایند. در ویراستِ دوم فرهنگِ موجزِ اصطلاحاتِ تخصصیِ پرکاربرد بر مبنای منبع معتبری چون «واژگانِ روانکاوی» اثر لاپلانش و پونتالیس و همچنین واژه نامه یِ تخصصی یِ سه زبانه در ضمیمه یِ کتاب آورده شده.
شَب نَوَرد نام یک قطعه موسیقی از ساخته های محمدرضا لطفی با شعری از اصلان اصلانیان و خوانندگی محمدرضا شجریان است. تاریخچه. در سال ۱۳۵۰ امیرپرویز پویان، از بنیان گذاران سازمان چریک های فدایی خلق ایران، پس از آن که در محاصرهٔ نیروهای ساواک قرار گرفت، دست به خودکشی زد. اصلان اصلانیان شاعر و فعال سیاسی چپگرا که با امیرپرویز پویان دوست بود، به یادش شعری با عنوان «شب نورد» سرود که آن را در پنجمین شب از شب های شعر گوته خواند. در بحبوحهٔ انقلاب ۱۳۵۷ ایران، منزل مسکونی محمدرضا لطفی در محلهٔ امیرآباد تهران، در کنار بیمارستان هزار تختخوابی و نزدیک به میدان ۲۴ اسفند (میدان انقلاب)، کانون تظاهرات ضد حکومتی بود. در یکی از شب های بهمن ۱۳۵۷ محمدرضا لطفی که با لباس آغشته به خون، خسته و پریشان به خانه بازمی گشت، در جستجوی شعری بود تا مناسب حال و هوای آن زمان باشد. او شعر «شب نورد» را یافت و همان شب ساز سه تار را برداشت و در آواز دشتی، موسیقی این تصنیف را ساخت. او خوانندگی این اثر را به محمدرضا شجریان پیشنهاد داد. پس از چند روز موسیقی این تصنیف، شبانه و به صورت مخفیانه در زیرزمین خانهٔ مسکونی محمدرضا لطفی توسط برخی از نوازندگان
گروه شیدا ضبط شد و پس از آن در استودیو بل، به خوانندگی محمدرضا شجریان به اتمام رسید. تا قبل از ۲۲ بهمن، گروه های عارف و شیدا زیر نظر کانون فرهنگی و هنری چاووش به تولید مخفیانه آثار موسیقی حماسی ادامه می دادند. محمدرضا لطفی ۲۳ بهمن ۱۳۵۷ یک روز پس از پیروزی انقلاب، با در دست داشتن ۲ سرود «شب نورد» با صدای محمدرضا شجریان و دکلمهٔ مهدی فتحی و «آزادی» با صدای شهرام ناظری، به پخش رادیو می رود. او در این باره گفته است: ساختار و نام. این تصنیف در دستگاه شور، آواز دشتی ساخته شده و در آلبوم موسیقی چاووش ۲ منتشر شده است. نام اصلی شعر «شب نورد» است اما این اثر با نام هایی نظیر: «تفنگم را بده»، «چهرهٔ میهن سیاهه» و «برادر بی قراره» نیز شناخته می شود. دست اندرکاران. زیدالله طلوعی، علی اکبر شکارچی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، هادی منتظری، پشنگ کامکار، محمد فیروزی، اسماعیل صدقی آسا، محمدعلی درخشانی، بیژن کامکار، جمشید عندلیبی، بهمن رجبی حواشی. با این که اصلان اصلانیان نام «امیرپرویز پویان» را در شعرش گنجاند، اما این مسئله مانع حاشیه ها و تحریف های تاریخی که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در رابطه با این شعر صورت گرفت، نشد. حتی در
جایی اعلام شد که اصلانیان شعر شب نورد را به یاد «کامران نجات اللهی» سروده است، این در حالی است که اصلانیان این شعر را یک سال و سه ماه پیش از کشته شدن نجات اللهی در شب های شعر گوته خواند و نام امیرپرویز پویان را نیز در این بیت شعر آورد:
بلوار مدرس یکی از بلوارهای اصلی در شرق شهر شیراز است که از میدان ولیعصر آغاز شده و پس از گذشتن از کنار ترمینال مدرس، کاوه، بلوار فضیلت، خیابان ایثار، کوی آزادگان، کوی زهرا، پست مرکزی، بلوار رازی، فضل آباد ،دانشگاه صنعتی شیراز، پل غدیر، بلوار جانبازان (پودنک)، فرصت شیرازی و پایگاه هوایی شهید دوران در میدان گلسرخ، ابتدای ورودی فرودگاه شهید دستغیب شیراز پایان می یابد و همچنین مدرس از طریق پل غدیر به بزرگراه سرداران و بزرگراه رحمت متصل می شود. قسمت های مختلف این بلوار به ترتیب زیرنظر مناطق ۳ و ۱۱و ۲ و ۷ شهرداری شیراز محسوب می شوند. بسیاری از ادارت دولتی استان فارس در این بلوار قرار دارند. ساخت این بلوار به دههٔ چهل شمسی بازمی گردد. زمانی که تصمیم به ساخت فرودگاه جدید شیراز(فرودگاه شهید دستغیب) گرفته شد. این جاده در زمان پهلوی به صورت چهاربانده ساخته شد که دو باند کوچک تر برای افراد عادی بوده و بعداً آسفالت شده است. بلوار تشریفاتی. تا سال های سال بعد از ساخت این بلوار در دورهٔ پهلوی کسی اجازه خرید زمین و ساخت و ساز در این بلوار را نداشت و این بلوار به عنوان بلوار تشریفاتی یاد می شد و افراد معروفی از جمله ملکه انگل
ستان برای بازدید از شیراز و تخت جمشید از این بلوار عبور می کردند. در این سال ها فقط موزهٔ تاریخ طبیعی و کارخانه زیمنس در این بلوار ساخته شد. البته بعدها در همان دوران زمین های اطراف این بلوار برای ساخت و ساز فروخته شد. همچنین این بلوار اولین بلوار چهار بانده شیراز بوده است.
چو شانگ-تین (؛ ۶ ژوئن ۱۹۳۳–۲۸ ژوئیه ۲۰۱۴) یک رزمی کار سبک وینگ چون اهل هنگ کنگ بود. چو شانگ-تین از شاگردان استاد بزرگ این سبک ییپ من بود که در مدرسهٔ اصلی او باقی ماند و از استادان ارشد آنجا شد. او در سال ۱۹۴۹ به هنگ کنگ آمد و یادگیری وینگ چون را از سن ۱۷ سالگی در سال ۱۹۵۰ آغاز نمود. وی منشی حسابداری رستورانی بود که کلاس های ییپ من در همان ساختمان برگزار می شد. چو شانگ-تین از سال ۱۹۵۱ به طور رسمی شاگرد ییپ من شد و با توجه به اینکه وضعیت جسمانی خوبی نداشت، بیشتر به یادگیری مباحث فلسفی و تئوری این هنر رزمی پرداخت. وی به زبان انگلیسی آشنایی نداشت و شاگردان را با استفاده از زبان اشاره و بدن و همچنین کمک سایر دانشجویان، آموزش می داد. او یک کتاب و چند دی وی دی آموزشی منتشر کرده است. گفته می شود که او در سبک وینگ چون به کمال رسیده بود چرا که «تمرین، مباحثه و پرسش گری، بهترین راه های موفقیت محسوب می شوند».
گیتا رامجی (به انگلیسی: Gita Ramjee؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۵۶ - درگذشتهٔ ۳۱ مارس ۲۰۲۰) دانشمند و محقق اهل اوگاندا و آفریقای جنوبی در زمینه پیشگیری از ویروس HIV بود. او در سال ۲۰۱۸، برندهٔ جایزهٔ دانشمند برجستهٔ زن از (EDCTP) شد. EDCTP " همکاریهای مشترک کشورهای اروپایی و کشورهای در حال توسعه در زمنیهٔ کارآزمایی بالینی " او در اثر عوارض ناشی از ویروس COVID-19، در اوملانگا، دوربان، آفریقای جنوبی درگذشت. اوان زندگی و تحصیلات. گیتا پارخ در ۸ آوریل ۱۹۵۵ به دنیا آمد و در اوگاندا مستعمره تحت الحمایه بریتانیا (تا پیش از آن که عیدی امین خانواده اش را در دهه ۷۰ به تبعید براند) پرورش یافت. او قبل از ورود به دانشگاه ساندرلند در انگلستان، در دبیرستانی در هند تحصیل می کرد. وی در سال ۱۹۸۰ با مدرک کارشناسی شیمی و فیزیولوژی فارغ التحصیل شد. او با یکی از هم کلاسی های آفریقایی-هندی تبار خود به نام پرواین رامجی ازدواج و به دوربان نقل مکان کرد و در آنجا کار خود را در بخش کودکان دانشکده پزشکی دانشگاه کوازولو -ناتال آغاز نمود. پس از به دنیا آمدن دو پسرش، تحصیلات کارشناسی ارشد خود را به اتمام رساند، و سپس مدرک دکتری خود را در سال ۱۹۹۴ دریا
فت کرد. دوران تحصیلات او همزمان با اوج انکار بیماری ایدز توسط دولت وقت آفریقای جنوبی و سیاست های نادرست آنها در این زمینه بود. بخشی از بودجه تحقیقاتی وی از کمکهای مالی مؤسسه ملی سلامت (NIH) تأمین می شد. این مؤسسه همچنین واکسنهایی را برای آفریقای جنوبی فراهم می کرد. زندگی شغلی. رامجی پس از اتمام دوره دکتری خود در زمینه بیماریهای کلیوی کودکان، در مقام یک دانشمند به شورای تحقیقات پزشکی آفریقای جنوبی پیوست. او به سرعت مدارج ترقی را سپری نمود و به ریاست بزرگترین واحد شورا؛ واحد تحقیقات پیشگیری از اچ آی وی رسید. وی به گسترش این واحد تحقیقاتی کمک شایانی نمود، به طوری که تعداد کارمندان علمی این واحد را از ۲۲ نفر به ۳۵۰ نفر رساند. او همچنین در بالا بردن اعتبار بین المللی این واحد علمی تأثیر بسزایی داشته است. پژوهش. تخصص او در تحقیقات مربوط به پیشگیری و درمان HIV، این تحقیق را از فاز یک به فاز سه پیشرفت داد و به مرحلهٔ کارآزمایی بالینی در منطقه دوربان رساند. او خود مسئولیت ارشد واحد کارآزمایی بالینی را به عهده داشت. رامجی معتقد بود این پژوهش نباید صرفاً بر کارآزمایی بالینی متمرکز باشد بلکه لازم است به درمان و پیشگیری ا
ز HIV نیز توجه داشت. وی در مصاحبه ای اظهار داشت: "زنان در این منطقه بیشتر از مردان به ویروس اچ آی وی مبتلا شده اند و هنوز برای حل مشکلات بهداشتی در کشورهای در حال توسعه اقدامات بسیاری لازم است. برای پیشگیری از بیماری ایدز نیازمند اقدام جامع تری هستیم که بهداشت تناسلی زنان را هم شامل شود. رامجی یکی از اولین دانشمندان آفریقایی بود که در زمینهٔ مواد میکروب کش که در مقعد یا مهبل کارگذاری می شوند پژوهش نمود. او بیش از ۱۷۰ مقاله علمی منتشر کرد و داوری و سردبیری چندین مجله علمی را نیز بر عهده داشت. مرگ. رامجی در ۱۷ مارس ۲۰۲۰ برای سخنرانی در دانشگاه بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن به لندن سفر کرد. هنگام بازگشت به آفریقای جنوبی، احساس بیماری نمود و در بیمارستان بستری شد. او در اثر عوارض ناشی از بیماری COVID-19 درگذشت.
میگل آلمان والدز (; زاده – درگذشته ) یک سیاستمدار و وکیل اهل مکزیک بود. وی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۲ رئیس جمهور مکزیک بود. میگل آلمان والدز در ۱۴ مه ۱۹۸۳، در سن ۸۲ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
علی اصغر زرین کفش (اول فروردین ۱۲۶۴ تهران - ۱۴ امرداد ۱۳۴۸ تهران) قاضی، دیپلمات، روزنامه نگار و دولتمرد دوره قاجار و پهلوی بود. او مدت کوتاهی وزیر دارایی بود. زندگی نامه. پدرش محمدزمان خان مستوفی بود. در مدرسه های افتتاحیه، تربیت و دارالفنون تهران تحصیل کرد. در سال ۱۲۸۶ خورشیدی، دوره مدرسه سیاسی را به پایان رساند و به استخدام عدلیه درآمد. در وزارت عدلیه در اداره تفتیش به قضاوت پرداخت و در سال ۱۲۸۸ مأمور به خدمت در وزارت جنگ شد. سپس به عدلیه بازگشت و بازپرس شد. زرین کفش سپس در مطبوعات فعال شد و به عنوان خبرنگار و مترجم برای روزنامه های شرق و رعد (متعلق به سید ضیاءالدین طباطبایی) کار کرد. در همان ایام به استخدام در وزارت امور خارجه درآمد و ابتدا در اداره محاکمات وزارت خارجه (امور حقوقی و کیفری اتباع بیگانه) مشغول به کار بود. سپس به ترتیب، ثبات اداره تحریرات اطریش، آلمان و بلژیک، مترجم اول، معاون دوم اداره عثمانی و انگلیس و نایب سفارت ایران واشینگتن (در سه نوبت) شد. پس از آنکه علی اکبر داور وزیر عدلیه شد و تشکیلات محاکم را به هم ریخت و به پایه ریزی دادگستری نوین پرداخت، زرین کفش را به کار دعوت و با رتبه ۸ قضایی
در پنجم اردیبهشت ۱۳۰۶ به ریاست محکمه جنائی و پس از مدتی با رتبه ۹ به ریاست دیوان عالی جنائی منصوب کرد. زرین کفش در سال ۱۳۱۰ معاون کل اداری وزارت عدلیه و در سپس به جای سید محمد فاطمی، کفیل (سرپرست) معاونت پارکه (دادسرا) دیوان عالی تمییز (دیوان عالی کشور) شد. در نوزدهم تیر ۱۳۱۱ علی منصور وزیر داخله (کشور) او را به عنوان معاون خود به مجلس معرفی کرد و از فروردین ۱۳۱۲ که منصور وزارت طرق و شوارع (راه) را به عهده گرفت، زرین کفش سرپرست وزارت داخله شد. در هجدهم آبان ۱۳۱۲ زرین کفش به عنوان نماینده مخصوص دولت ایران در امور شرکت نفت ایران و انگلیس به لندن اعزام شد اما پس از چند سال به دلیل بیماری به تهران بازگشت و به عنوان کارمند علی البدل دیوان محاسبات وزارت دارایی و سپس رئیس اداره مستشاری این وزارتخانه به کار پرداخت. در چهاردهم بهمن ۱۳۲۰ مجید آهی و در اسفند ۱۳۲۱ علی اصغر حکمت که در دولت های اول و دوم علی سهیلی وزیر دادگستری شدند، او را به عنوان معاون خود به مجلس معرفی کردند. زرین کفش سپس به معاون اولی دادستان کل کشور رسید. زرین کفش در پانزدهم شهریور ۱۳۲۳ در ترمیم کابینه محمد ساعد تا سقوط این کابینه که دو ما بعد رخ داد،
وزارت دارایی را عهده دار شد. از آن پس عضویت هیئت نظارت بانک ملی و ریاست هیئت مدیره بانک صنعتی و معدنی ایران با او بود با تدوین و تصویب نخستین برنامه توسعه هفت ساله ایران و تأسیس سازمان برنامه، دکتر شیخ به انتخاب مجلس در هفتم اردیبهشت ۱۳۲۹ به عضویت هیئت نظارت بر این سازمان انتخاب شد. زرین کفش در تیر ۱۳۳۴ بازنشسته شد.
ویکتور کان (؛ زادهٔ ۱۹۴۱) یک رزمی کار سبک وینگ چون اهل هنگ کنگ است. او از شاگردان ییپ من بود و به مدت ۷ سال زیر نظر او تعلیم دید و در همین هنگام به «سلطانِ چی سائو» و «تسخیرناپذیر» لقب یافت. او آموختن وینگ چون را از سن ۱۳ سالگی آغاز نموده بود و تا اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی دستیار ییپ من بود و در سال ۱۹۶۱ هنگ کنگ را ترک کرد و راهی اروپا شد. او از سال ۱۹۷۵ تا کنون در کشور انگلستان مشغول آموزش وینگ چون است. باشگاه آموزشی شعبه هایی نیز در ایتالیا، استرالیا و هنگ کنگ دارد. مشهور است که او، نیمهٔ نخست از سیو نیم تائو را به بروس لی آموخته است.