Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز آنجایی که سلول های آوند چوبی شامل بافت های مرده و lignified هستند، حلقه های پسین آوند چوبی به حلقه های موجود اضافه می شوند و چوب را تشکیل می دهند. فسیل های گیاهان مربوط به دوره دوونین اولیه نشان می دهد که شکل ساده ای از چوب برای نخستین بار حداقل ۴۰۰ میلیون سال پیش ظاهر شد، در هنگامی که همه گیاهان خشکی کوچک و علفی بودند. از آنجا که چوب بسیار پیش از درختچه ها و درختان فرگشت یافته است، احتمالاً هدف اصلی آن ترابری آب بوده است و سپس تنها برای پشتیبانی مکانیکی مورد استفاده قرار گرفته است. نخستین گیاهانی که رشد ثانویه و عادت چوبی پیدا کردند، گویا سرخس ها بودند و در آغاز گونه های دوونین میانی، Wattieza، پیشاً به ارتفاع ۸ متر رسیده بود و عادتی شبیه به درخت داشت. دیگر کلادها طولی نکشید که قد درخت مانندی پیدا کردند. آرکئوپتریس دوونین متأخر، پیش ساز بازدانگان که از تریمروفیت ها فرگشت یافته اند، به ارتفاع ۳۰ متر می رسد. پروبازدانگان نخستین گیاهانی بودند که چوب واقعی را رشد دادند که از کامبیوم دو صورت رشد کرد. نخستین ظهور یکی از آن ها، Rellimia، در دوونین میانی بود. تصور می شود که چوب واقعی تنها یک بار فرگشت یافته است و
مفهوم کلاد "لیگنوفیت" را به وجود آورده است. جنگل های باستان شناسی به زودی با لیکوپودهای درخت زی به شکل لپیدودندرال ها تکمیل شدند که ارتفاع آن ها از ۵۰ متر و در قاعده به ۲ متر می رسد. این لیکوپودهای درخت زی بر جنگل های دوونین پسین و کربونیفر مسلط شدند که باعث ایجاد ذخایر زغال سنگ شدند. لپیدودندرال ها از نظر رشد مشخص با درختان نوین تفاوت دارند: پس از ایجاد ذخیره ای از مواد مغذی در ارتفاع پایین تر، گیاهان به صورت یک تنه به ارتفاع تعیین شده ژنتیکی می پیچند، در آن سطح شاخه می شوند، هاگ های خود را پخش می کنند و می میرند. آن ها از چوب "ارزان" تشکیل شده بودند تا رشد سریع آن ها امکان پذیر باشد و حداقل نیمی از ساقه های آن ها دارای یک حفره پر از مغز باشد. چوب آن ها همچنین توسط یک کامبیوم آوندی تک صورت تولید می شود - آبکش جدیدی تولید نمی کند، به این معنی که تنه ها نمی توانند در طول زمان بزرگ تر شوند. کالامیت دم اسبی در کربونیفر ظاهر شد. برخلاف Equisetum نوین دم اسبی، کالامیت ها دارای یک کامبیوم آوندی یک صورت بودند که به آن ها اجازه می داد تا چوب رشد کنند و تا ارتفاع بیش از ۱۰ متر رشد کنند و به طور مکرر شاخه شوند. در حالی
که شکل درختان اولیه شبیه به شکل امروزی بود، اسپرماتوفیت ها یا گیاهان دانه، گروهی که همه درختان نوین را در بر می گیرند، هنوز فرگشت نیافته بودند. گروه های درختی غالب امروزه همه گیاهان دانه دار، بازدانگان که شامل درختان مخروطی هستند و گل دانگان که شامل همه درختان بارده و گل دهنده هستند، هستند. هیچ درخت بدون اسپور مانند Archaeopteris در فلور موجود وجود ندارد. مدت ها تصور می شد که نهان دانگان از درون بازدانگان به وجود آمده اند، اما شواهد مولکولی اخیر نشان می دهد که نمایندگان زنده آن ها دو گروه مجزا را تشکیل می دهند. داده های مولکولی هنوز به طور کامل با داده های ریخت شناختی تطبیق داده نشده اند، اما پذیرفته شده است که حمایت ریخت شناختی برای پارافیلی قوی نیست. این منجر به این نتیجه می شود که هر دو گروه از درون پتریدوسپرم ها، احتمالاً در آغاز دوره پرمین، پدید آمده اند. نهان دانگان و اجداد آن ها تا هنگامی که در دوره کرتاسه تنوع پیدا کردند نقش بسیار کمی داشتند. آن ها به عنوان جانداران کوچک و مرطوب دوست در زیر زمین آغاز به کار کردند و از دوره کرتاسه در حال تنوع بوده اند تا امروزه به عضو غالب جنگل های غیر شمالی تبدیل شون
د. دانه ها. گیاهان اولیه زمینی که به روش سرخس ها تکثیر می شدند: هاگ ها به گامتوفیت های کوچکی جوانه زدند که تخم و/یا اسپرم تولید می کردند. این اسپرم ها در خاک های مرطوب شنا می کنند تا اندام های ماده (آرکگونیا) را روی همان گامتوفیت یا گامتوفیت دیگری پیدا کنند، جایی که با تخمک ترکیب می شوند تا جنینی تولید کنند که به اسپوروفیت جوانه می زند. گیاهان هتروسپوریک، همانطور که از نامشان پیداست، اسپورهایی با دو اندازه دارند - میکروسپور و مگاسپور. اینها به ترتیب جوانه زده و میکروگامتوفیت ها و مگاگامتوفیت ها را تشکیل می دهند. این سامانه راه را برای تخمک ها و دانه ها هموار کرد: مگاسپورانژیا می توانست تنها یک مگاسپور تتراد را تحمل کند، و برای تکمیل انتقال به تخمک های واقعی، سه مگاسپور در تتراد اصلی سقط می شوند و در هر مگاسپورانگیوم یک مگاسپور باقی می ماند. انتقال به تخمک ها با این مگاسپور که در حین جوانه زدن به اسپورانژیوم خود "جعبه" می شد ادامه یافت. سپس مگاگامتوفیت درون یک پوشش ضدآب قرار گرفت که دانه را محصور کرد. دانه گرده که دارای یک میکروگامتوفیت جوانه زده از یک میکروسپور بود، برای پراکندگی گامت نر استفاده شد و تنها هنگ
امی که به یک مگاگامتوفیت پذیرنده رسید، اسپرم تاژکدار مستعد خشک شدن آزاد شد. لایکوپودها و اسفنوپسیدها بدون اینکه از آستانه عبور کنند، مسیر عادلانه ای را به سمت عادت بذر طی کردند. مگاسپورهای فسیلی لیکوپود با قطر ۱ سانتی متر و احاطه شده توسط بافت رویشی شناخته شده است (Lepidocarpon، Achlamydocarpon)؛ اینها حتی به صورت مگاگامتوفیت در محل جوانه می زنند. با این حال، آن ها تخمک نداشتند، زیرا هسته، یک لایه درونی پوشاننده هاگ، به طور کامل اسپور را دربرنمی گیرد. یک شکاف بسیار کوچک (میکروپیل) باقی می ماند، به این معنی که مگاسپورانگیوم هنوز در معرض جو است. این دو پیامد دارد - نخست اینکه به این معنی است که به طور کامل در برابر خشک شدن مقاوم نیست و دوم اینکه اسپرم برای دسترسی به آرکگونیای مگاسپور نیازی به "نقف کردن" ندارد. یک پیش ساز دوونین میانی برای گیاهان بذری از بلژیک شناسایی شده است که در حدود ۲۰ میلیون سال پیش از نخستین گیاهان بذری قدمت دارد. رانکاریا، کوچک و متقارن شعاعی، یک مگاسپورانژیوم پوشیده شده است که توسط یک کوپول احاطه شده است. مگاسپورانژیوم دارای یک پسوند دیستال باز نشده است که بالای پوشش چند لوبی بیرون زده ا
ست. گمان می رود که اکستنشن در گرده افشانی آنموفیل نقش داشته باشد. Runcaria نور جدیدی را بر توالی اکتساب شخصیت منتهی به دانه می افکند. رانکاریا همه خصوصیات گیاهان بذری را دارد به جز پوشش دانه جامد و سامانه برای هدایت گرده به سمت تخمک. نخستین اسپرماتوفیت ها (به معنای واقعی کلمه: "گیاهان دانه") - یعنی نخستین گیاهانی که دانه های واقعی را تولید کردند - پتریدوسپرم نامیده می شوند: به معنای واقعی کلمه "سرس بذر" نامیده می شود، زیرا شاخ و برگ آن ها از شاخه های سرخس مانند تشکیل شده بود، اگرچه آن ها چنین نبودند. نزدیک به سرخس. قدیمی ترین شواهد فسیلی گیاهان بذر مربوط به دوره دوونین پسین است و به نظر می رسد که آن ها از یک گروه پیشی به نام نطفه های نطفه ای فرگشت یافته اند. این گیاهان بذر اولیه از درخت گرفته تا درختچه های کوچک و پرتغالی را در بر می گرفت. مانند بسیاری از نطفه های اولیه، آن ها گیاهان چوبی با شاخ و برگ سرخس مانند بودند. همه آن ها تخمک داشتند، اما بدون مخروط، میوه یا مشابه. در حالی که ردیابی فرگشت اولیه دانه ها دشوار است، اصل و نسب سرخس های دانه ممکن است از تری مروفیت های ساده از طریق آنوروفیت های همسپور ردیابی
شود. گیاهان بذری نخستین تشعشعات فرگشتی عمده خود را در عصر فامنین متحمل شدند. این مدل بذر اساساً با همه بازدانگان (به معنای واقعی کلمه: "دانه های برهنه") مشترک است، که بیشتر آن ها دانه های خود را در یک مخروط چوبی یا ارل گوشتی (مانند سرخدار) می پوشانند، اما هیچ کدام به طور کامل دانه های خود را در بر نمی گیرند. نهان دانگان ("دانه های رگ") تنها گروهی هستند که دانه را به طور کامل در برچه محصور می کنند. بذرهای کاملاً محصور مسیر جدیدی را برای گیاهان باز کردند: مسیر خواب بذر. جنین که کاملاً از اتمسفر بیرونی جدا شده و در نتیجه از خشک شدن محافظت می شود، می تواند چندین سال از خشکسالی پیش از جوانه زدن زنده بماند. دانه های Gymnosperm از پایان کربونیفر دارای جنین هستند که نشان دهنده فاصله طولانی میان لقاح و جوانه زنی است. این دوره با ورود به دوره زمین گلخانه ای همراه با افزایش خشکی همراه است. این نشان می دهد که خواب به عنوان پاسخی به شرایط آب وهوایی خشک تر به وجود آمد، جایی که انتظار برای یک دوره مرطوب پیش از جوانه زنی مفید بود. به نظر می رسد که این پیشرفت فرگشتی دروازه ای را باز کرده است: مناطقی که پیشاً غیرقابل مهمان نوا
ز بودند، مانند دامنه های کوه های خشک، اکنون قابل تحمل بودند و به زودی توسط درختان پوشیده شدند. دانه ها مزایای بیشتری برای حاملان خود داشتند: آن ها میزان موفقیت گامتوفیت های بارور شده را افزایش دادند، و از آنجایی که می توان یک انبار مواد مغذی را با جنین "بسته بندی" کرد، دانه ها می توانند به سرعت در محیط های نامناسب جوانه بزنند و به اندازه ای برسند که بتواند خود را سریع تر حفظ کند. به عنوان مثال، بدون آندوسپرم، نهال هایی که در محیط های خشک رشد می کنند، ذخایری برای رشد ریشه های آن قدر در عمق برای رسیدن به سطح آب پیش از انقضای آن ها در اثر کم آبی ندارند. به همین ترتیب، بذرهایی که در زیرزمینی تیره و تار جوانه می زنند، به ذخیره انرژی اضافی نیاز دارند تا به سرعت رشد کنند تا نور کافی را برای حفظ خود جذب کنند. ترکیبی از این مزایا به گیاهان بذر برتری بوم شناختی نسبت به جنس غالب پیشی Archaeopteris داد و در نتیجه تنوع زیستی جنگل های اولیه را افزایش داد. باوجود این مزایا، تخمک های بارور شده به عنوان بذر بالغ نمی شوند. همچنین در طول خواب بذر (اغلب با شرایط غیرقابل پیش بینی و تنش زا همراه است) آسیب DNA تجمع می یابد. بنابرای
ن آسیب DNA به نظر می رسد یک مشکل اساسی برای بقای گیاهان دانه ای باشد، همانطور که آسیب DNA به طور کلی یک مشکل اساسی برای زندگی است. گل ها. گلها، برگهای تغییر یافته ای هستند که تنها در اختیار گلدانهای گیاهی قرار دارند که نسبتاً دیر ظاهر شده اند و در آثار فسیلی ظاهر می شوند. این گروه در دوره کرتاسه اولیه شکل گرفت و متنوع شد و پس از آن از نظر بوم شناختی مهم شد. ساختارهای گل مانند برای نخستین بار در سوابق فسیلی حدود ۱۳۰ میلیون میلی متر، در کرتاسه ظاهر می شود. با این حال، در سال ۲۰۱۸، دانشمندان از کشف یک گل فسیلی مربوط به حدود ۱۸۰ میلیون سال پیش، ۵۰ میلیون سال زودتر از آنچه پیش تر تصور می شد، گزارش دادند. با این حال، این تفسیر به شدت مورد مناقشه قرار گرفته است. ساختارهای رنگارنگ و/یا تند مخروط های گیاهانی مانند سیکادها و گنتال ها را احاطه کرده اند و تعریف دقیقی از اصطلاح «گل» را ناممکن می سازند. وظیفه اصلی گل تولیدمثل است که پیش از فرگشت گل و نهان دانگان، کار میکروسپوروفیل ها و مگاسپوروفیل ها بوده است. یک گل را می توان یک نوآوری فرگشتی قدرتمند در نظر گرفت، زیرا وجود آن به دنیای گیاهان اجازه داد تا به ابزارها و سازو
کار های جدیدی برای تولیدمثل دسترسی پیدا کند. d: grouping of three rolls into a syncarp مدت ها تصور می شد که گیاهان گلدار از درون بازدانگان فرگشت یافته اند. با توجه به دیدگاه مرفولوژیکی سنتی، آن ها نزدیک به Gnetales هستند. با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، شواهد مولکولی اخیر در تضاد با این فرضیه است، و همچنین نشان می دهد که گنتال ها بیشتر از نهان دانگان به برخی از گروه های بازدانگان مرتبط هستند و بازدانگانی موجود یک کلاد متمایز از نهان دانگان را تشکیل می دهند، این دو کلاد حدود ۳۰۰ میلیون سال پیش از هم جدا شدند. ارتباط گروه های ساقه با گل نباتی در تعیین فرگشت گل ها مهم است. گروه های ساقه بینشی از وضعیت "چنگال" های پیشی در مسیر به وضعیت فعلی ارائه می دهند. همگرایی خطر شناسایی نادرست گروه های ساقه را افزایش می دهد. از آنجایی که حفاظت از مگاگامتوفیت از نظر فرگشتی مطلوب است، احتمالاً بسیاری از گروه های جداگانه پوشش های محافظ را به طور مستقل فرگشت داده اند. در گل ها، این محافظت به شکل برچه شکل می گیرد که از یک برگ فرگشت یافته و به نقش محافظتی تبدیل می شود و از تخمک ها محافظت می کند. این تخمک ها بیشتر توسط یک پو
شش دو جداره محافظت می شوند. نفوذ این لایه های محافظ به چیزی بیش از یک میکروگامتوفیت شناور آزاد نیاز دارد. نهان دانگان دارای دانه های گرده ای هستند که تنها از سه سلول تشکیل شده است. یک سلول مسئول سوراخ کردن پوسته ها و ایجاد مجرای برای جریان دو سلول اسپرم به سمت پایین است. مگاگامتوفیت تنها هفت سلول دارد. یکی از آن ها با یک سلول اسپرم ترکیب می شود و هسته خود تخمک را تشکیل می دهد و دیگری به اسپرم دیگر می پیوندد و خود را وقف تشکیل یک آندوسپرم غنی از مواد مغذی می کند. سلول های دیگر نقش های کمکی دارند. [توضیحات مورد نیاز] این فرآیند "لقاح مضاعف" یکتا و مشترک برای همه نهان دانگان است. در پیشینه فسیلی، سه گروه جالب وجود دارد که ساختارهای گل مانندی دارند. نخستین مورد، گلوسوپتریس پتریدوسپرم پرمین است که پیشاً دارای برگهای برگشتی شبیه برچه بود. کایتونیا مزوزوئیک بیشتر شبیه گل است، با تخمک های محصور - اما تنها یک لایه. به جز این، جزئیات گرده و پرچم آن ها آن ها را از گیاهان گلدار واقعی متمایز می کند. Bennettitales دارای اندام های گل مانند چشمگیری بود که توسط حلقه های براکت محافظت می شد که احتمالاً نقشی مشابه گلبرگ ها و کاس
برگ های گل های واقعی داشته اند. با این حال، این ساختارهای گل مانند به طور مستقل فرگشت یافته اند، زیرا بنتیتال ها بیشتر به سیکادها و جینکوها مرتبط هستند تا نهان دانگان. با این حال، هیچ گل واقعی در هیچ گروهی به جز گل های موجود امروزی یافت نمی شود. بیشتر آنالیزهای ریخت شناختی و مولکولی Amborella، nymphaeales و Austrobaileyaceae را در یک کلاد پایه به نام "ANA" قرار می دهند. به نظر می رسد که این کلاد در آغاز کرتاسه، حدود ۱۳۰ میلیون سال پیش - تقریباً همزمان با نخستین نهان دانگان فسیلی، و درست پس از نخستین گرده نهان دانگان مانند، ۱۳۶ میلیون سال پیش، از هم جدا شده است. ماگنولیدها به زودی پس از آن از هم جدا شدند و یک تشعشع سریع ۱۲۵ میلیون سال پیش باعث ایجاد eudicots و monocots شد. تا پایان کرتاسه ۶۶ میلیون سال پیش، بیش از ۵۰ درصد از راسته های نهان دانگان امروزی فرگشت یافته بود و کلاد ۷۰ درصد از گونه های جهانی را تشکیل می داد. در همین زمان بود که درختان گلدار بر درختان مخروطی غالب شدند.: ۴۹۸ ویژگی های گروه های پایه «ANA» نشان می دهد که نهان دانگان در مناطق تاریک، مرطوب و اغلب آشفته سرچشمه می گیرند. به نظر می رسد که نها
ن دانگان در سرتاسر کرتاسه به چنین زیستگاه هایی محدود می ماندند - در آغاز سری های متوالی، توله ای از گیاهان کوچک را اشغال می کردند. این ممکن است اهمیت اولیه آن ها را محدود کرده باشد، اما به آن ها انعطاف پذیری می دهد که باعث سرعت تنوع پسین آن ها در دیگر زیستگاه ها می شود. برخی باور دارند که نهان دانگان از یک سرخس بذر ناشناخته، پتریدوفیت، به وجود آمده اند و سیکادها را به عنوان سرخس های دانه ای زنده با برگ های دانه دار و عقیم می دانند (Cycas revoluta). در آگوست ۲۰۱۷، دانشمندان شرح مفصل و بازسازی سه پسین احتمالاً نخستین گلی را که حدود ۱۴۰ میلیون سال پیش می زیسته ارائه کردند. منشأ گل. خانواده Amborellaceae به عنوان خواهر و برادر دیگر گیاهان گلدار زنده در نظر گرفته می شود. پیش نویس ژنوم Amborella trichopoda در دسامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. با مقایسه ژنوم آن با دیگر گیاهان گلدار زنده، می توان محتمل ترین ویژگی های جد A. trichopoda و دیگر گیاهان گلدار را بررسی کرد. یعنی گیاه گلدار اجدادی به نظر می رسد که در سطح اندام، برگ ممکن است جد گل یا حداقل برخی از اندام های گل باشد. هنگامی که برخی از ژن های مهم درگیر در رشد گل جهش می یاب
ند، خوشه هایی از ساختارهای برگ مانند به جای گل ها به وجود می آیند. بنابراین، هنگامی در تاریخ، برنامه رشدی که منجر به تشکیل یک برگ می شود باید برای تولید گل تغییر کرده باشد. احتمالاً یک چارچوب کلی قوی نیز وجود دارد که در آن تنوع گل ایجاد شده است. نمونه ای از آن ژنی به نام LEAFY (LFY) است که در رشد گل در Arabidopsis thaliana نقش دارد. همولوگ های این ژن در نهان دانگان به گونه ای متنوع مانند گوجه فرنگی، اسنپدراگون، نخود، ذرت و حتی بازدانگان یافت می شود. بیان Arabidopsis thaliana LFY در گیاهان دوردست مانند صنوبر و مرکبات نیز منجر به تولید گل در این گیاهان می شود. ژن LFY بیان برخی از ژن های متعلق به خانواده MADS-box را تنظیم می کند. این ژن ها به نوبه خود به عنوان کنترل کننده مستقیم رشد گل عمل می کنند. فرگشت خانواده MADS-box. اعضای خانواده فاکتورهای رونویسی MADS-box نقش بسیار مهمی را در رشد گل ایفا می کنند. بر اساس مدل ABC توسعه گل، سه ناحیه A، B و C در پریموردیوم گل در حال رشد، با عملکرد برخی از عوامل رونویسی، که اعضای خانواده MADS-box هستند، ایجاد می شوند. در این میان، عملکرد ژن های دامنه B و C از نظر فرگشتی بیشتر
از ژن دامنه A حفظ شده است. بسیاری از این ژن ها از طریق تکرار ژنی اعضای اجدادی این خانواده به وجود آمده اند. شمار کمی از آن ها عملکردهای اضافی را نشان می دهند. فرگشت خانواده MADS-box به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است. این ژن ها حتی در پتریدوفیت ها نیز وجود دارند، اما گسترش و تنوع در نهان دانگان چندین برابر بیشتر است. به نظر می رسد که الگوی کمی در مورد چگونگی فرگشت این خانواده وجود دارد. فرگشت ژن منطقه C AGAMOUS (AG) را در نظر بگیرید. در گل های امروزی در برچه ها و برچه ای که اندام های زایشی هستند بیان می شود. جد آن در بازدانگان نیز همین الگوی بیان را دارد. در اینجا، در استروبیلی، اندامی که گرده یا تخمک تولید می کند، بیان می شود. به طور مشابه، اجداد ژن های B (AP۳ و PI) تنها در اندام های نر در بازدانگان بیان می شوند. نوادگان آن ها در نهان دانگانی نوین نیز تنها در برچه ها، اندام تناسلی نر بیان می شوند. بنابراین، همان اجزای موجود در آن زمان توسط گیاهان به روشی جدید برای تولید نخستین گل استفاده شد. این یک الگوی تکرارشونده در فرگشت است. عوامل مؤثر بر تنوع گل ها. تنوع بسیاری در ساختار گل در گیاهان وجود دارد که
معمولاً به دلیل تغییرات در ژن های MADS-box و الگوی بیان آن ها است. به عنوان مثال، چمن ها دارای ساختارهای گلی یکتایی هستند. برچه ها و پرچم ها توسط لودیکول های فلس مانند و دو براکت به نام های لم و رنگ پره احاطه شده اند، اما شواهد ژنتیکی و مورفولوژی نشان می دهند که لیدیکول ها همولوگ با گلبرگ های eudicot هستند. رنگ پریدگی و لما ممکن است همولوگ با کاسبرگ های گروه های دیگر باشند، یا ممکن است ساختارهای چمنی منحصربه فردی باشند. [نیازمند منبع] نمونه دیگر Linaria vulgaris است که دارای دو گونه تقارن گل است - شعاعی و دو طرفه. این تقارن ها به دلیل تغییرات اپی ژنتیکی تنها در یک ژن به نام CYCLOIDEA است. رشادی گوش موشی ژنی به نام AGAMOUS دارد که نقش مهمی در تعیین شمار گلبرگ ها و کاسبرگ ها و دیگر اندام ها دارد. جهش در این ژن باعث می شود که مریستم گل سرنوشت نامشخصی پیدا کند و اندام های گل به شکل های دو گل رز، میخک و شکوه صبحگاهی تکثیر شود. این فنوتیپ ها به دلیل افزایش شمار گلبرگ ها توسط باغبانان انتخاب شده اند. چندین مطالعه بر روی گیاهان متنوعی مانند گل اطلسی، گوجه فرنگی، ایمپاتیانس، ذرت و غیره نشان داده اند که تنوع بسیار گل
ها نتیجه تغییرات کوچکی در ژن های کنترل کننده رشد آن هاست. پروژه ژنوم گل تایید کرد که مدل ABC رشد گل در همه نهان دانگان حفظ نشده است. گاهی دامنه های بیان تغییر می کند، مانند بسیاری از تک لپه ها، و همچنین در برخی از نهان دانگانی پایه مانند آمبورلا. مدل های مختلف توسعه گل مانند مدل مرزهای محو، یا مدل مرزهای همپوشانی که حوزه های بیان غیر صلب را پیشنهاد می کنند، ممکن است این معماری ها را توضیح دهند. این احتمال وجود دارد که از بازال تا نهان دانگانی نوین، حوزه های معماری گل ها از طریق فرگشت بیشتر و بیشتر ثابت شده باشند. زمان گلدهی. یکی دیگر از ویژگی های گل که موضوع انتخاب طبیعی بوده، زمان گلدهی است. برخی از گیاهان در آغاز چرخه زندگی خود گل می دهند، برخی دیگر پیش از گلدهی نیاز به یک دوره بهاره شدن دارند. این نتیجه بر اساس عواملی مانند دما، شدت نور، حضور گرده افشان و دیگر سیگنال های محیطی است: ژن هایی مانند CONSTANS (CO)، مکان گل C (FLC) و FRIGIDA ادغام سیگنال های محیطی را در مسیر رشد گل تنظیم می کنند. تغییرات در این مکان ها با تغییرات زمان گلدهی میان گیاهان مرتبط است. به عنوان مثال، اکوتیپ های رشادی گوش موشی که در من
اطق سرد و معتدل رشد می کنند، پیش از گلدهی به بهاره شدن طولانی مدت نیاز دارند، در حالی که گونه های گرمسیری و رایج ترین گونه های آزمایشگاهی این گونه نیستند. این تنوع به دلیل جهش در ژن های FLC و FRIGIDA است که باعث غیرعملکردی شدن آن ها می شود. بسیاری از ژن های دخیل در این فرآیند در همه گیاهان مورد مطالعه حفظ می شوند. گاهی، با وجود حفاظت ژنتیکی، سازوکار عمل متفاوت است. به عنوان مثال، برنج یک گیاه روز کوتاه است، در حالی که Arabidopsis thaliana یک گیاه روز بلند است. هر دو گیاه دارای پروتئین های CO و FLOWERING LOCUS T (FT) هستند، اما در رشادی گوش موشی، CO باعث افزایش تولید FT می شود، در حالی که در برنج، همولوگ CO تولید FT را سرکوب می کند و در نتیجه اثرات پایین دستی کاملاً متضاد ایجاد می کند. نظریه های فرگشت گل. نظریه آنتوفیت بر اساس این مشاهدات بود که یک گروه بازدانگانی Gnetales تخمک گل مانندی دارد. نهان دانگان تا حدی رگ هایی را توسعه داده است و مگاسپورانژیوم مانند ساختار تخمدانی گل های نهان دانگان توسط سه پوشش پوشیده شده است. با این حال، بسیاری از مدارک دیگر نشان می دهند که Gnetales به نهان دانگان مرتبط نیست. نظریه
بیشتر پایه ژنتیکی نر بیشتری دارد. طرفداران این نظریه اشاره می کنند که بازدانگان دو نسخه بسیار مشابه از ژن LFY دارند، در حالی که نهان دانگان تنها یک نسخه دارند. تجزیه و تحلیل ساعت مولکولی نشان داده است که پارالوگ LFY دیگر تقریباً همزمان با فراوان شدن فسیل های گل در نهان دانگان گم شده است، که نشان می دهد این رویداد ممکن است به فرگشت گل منجر شده باشد. بر اساس این نظریه، از دست دادن یکی از پارالوگ های LFY منجر به گل هایی شد که بیشتر نر بودند و تخمک ها به صورت نابجا بیان می شدند. این تخمک ها در ابتدا کار جذب گرده افشان ها را انجام می دادند، اما مدتی بعد ممکن است در هسته گل ادغام شده باشند. سازوکار ها و عوامل در فرگشت مورفولوژی گیاهی. در حالی که عوامل محیطی به طور چشمگیری مسئول تغییرات فرگشتی هستند، آن ها تنها به عنوان عوامل انتخاب طبیعی عمل می کنند. تغییر ذاتاً از طریق پدیده هایی در سطح ژنتیکی ایجاد می شود: جهش ها، بازآرایی های کروموزومی و تغییرات اپی ژنتیکی. در حالی که گونه های کلی جهش در سراسر جهان زنده صادق است، در گیاهان، برخی سازوکار های دیگر به عنوان بسیار مهم دخیل هستند. دو برابر شدن ژنوم یک اتفاق نسبتاً ر
ایج در فرگشت گیاه است و منجر به پلی پلوئیدی می شود که در نتیجه یک ویژگی مشترک در گیاهان است. تخمین زده می شود که حداقل نیمی (و احتمالاً همه) گیاهان در تاریخ خود شاهد دو برابر شدن ژنوم بوده اند. دوبرابر شدن ژنوم مستلزم تکثیر ژن است، بنابراین در بیشتر ژن ها افزونگی عملکردی ایجاد می شود. ژن های تکراری ممکن است به عملکرد جدیدی دست یابند، چه با تغییر در الگوی بیان یا تغییر در فعالیت. اعتقاد بر این است که پلی پلوئیدی و تکثیر ژن یکی از قدرتمندترین نیروها در فرگشت شکل گیاهی هستند. اگرچه مشخص نیست که چرا دو برابر شدن ژنوم یک فرآیند مکرر در گیاهان است. یکی از دلایل احتمالی تولید مقادیر بسیاری متابولیت های ثانویه در سلول های گیاهی است. برخی از آن ها ممکن است در روند طبیعی جداسازی کروموزومی دخالت کنند و باعث تکرار ژنوم شوند. در زمان های اخیر، گیاهان دارای خانواده های microRNA چشمگیری هستند که در بسیاری از دودمان های گیاهی حفظ شده اند. در مقایسه با جانوران، در حالی که شمار خانواده های miRNA گیاهی کمتر از جانوران است، اندازه هر خانواده بسیار بزرگ تر است. ژن های miRNA نیز در ژنوم بسیار بیشتر از ژن های جانوران پخش می شوند، ج
ایی که آن ها خوشه تر هستند. پیشنهاد شده است که این خانواده های miRNA با تکثیر نواحی کروموزومی گسترش یافته اند. بسیاری از ژن های miRNA که در تنظیم رشد گیاه نقش دارند، میان گیاهان مورد مطالعه کاملاً حفظ شده اند. اهلی شدن گیاهانی مانند ذرت، برنج، جو، گندم و غیره نیز نیروی محرکه مهمی در فرگشت آن ها بوده است. پژوهش ها در مورد منشاء ذرت نشان داده است که این یک مشتق اهلی شده از یک گیاه وحشی از مکزیک به نام تئوسینت است. Teosinte مانند ذرت متعلق به جنس Zea است، اما دارای گل آذین بسیار کوچک، ۵-۱۰ بلال سخت و ساقه بسیار منشعب و گسترده است. تلاقی میان یک واریته خاص تئوزینت و ذرت، فرزندان بارور به دست می دهد که در فنوتیپ میان ذرت و تئوسینت متوسط ​​هستند. تجزیه و تحلیل QTL همچنین برخی مکان ها را نشان داده است که وقتی در ذرت جهش می یابند، ساقه های تئوزینت مانند یا بلال هایی شبیه تئوزینت به دست می آیند. تجزیه و تحلیل ساعت مولکولی این ژن ها منشأ آن ها را به حدود ۹۰۰۰ سال پیش تخمین می زند که به خوبی مطابق با دیگر سوابق اهلی سازی ذرت است. اعتقاد بر این است که گروه کوچکی از کشاورزان باید حدود ۹۰۰۰ سال پیش در مکزیک مقداری جهش یافت
ه طبیعی تئوسینت مانند ذرت را انتخاب کرده باشند و آن را در معرض انتخاب پیوسته قرار داده اند تا گیاه ذرت آشنای امروزی را تولید کنند. گل کلم خوراکی یک نسخه اهلی شده از گیاه وحشی Brassica oleracea است که دارای گل آذین متراکم تمایز نیافته به نام کشک است که گل کلم دارد. گل کلم دارای یک جهش واحد در ژنی به نام CAL است که تمایز مریستم به گل آذین را کنترل می کند. این امر باعث می شود که سلول های مریستم گل هویت تمایز نیافته ای پیدا کنند و به جای رشد به گل، به توده ای متراکم از سلول های مریستم گل آذین تبدیل شوند. این جهش حداقل از زمان امپراتوری یونان از طریق اهلی سازی انتخاب شده است. فرگشت مسیرهای فتوسنتزی. مسیر متابولیک C۴ یک نوآوری با ارزش اخیر فرگشتی در گیاهان است که شامل مجموعه پیچیده ای از تغییرات تطبیقی در فیزیولوژی و الگوهای بیان ژن است. فتوسنتز یک مسیر شیمیایی پیچیده است که توسط دامنه گسترده ای از آنزیم ها و کوآنزیم ها تسهیل می شود. آنزیم RuBisCO مسئول «تثبیت» CO۲ است – یعنی آن را به یک مولکول مبتنی بر کربن می چسباند تا قند تشکیل دهد که می تواند توسط گیاه استفاده شود و مولکول اکسیژن آزاد می شود. با این حال، این آن
زیم بسیار ناکارآمد است، و با افزایش دمای محیط، به طور فزاینده ای اکسیژن را به جای CO۲ در فرآیندی به نام تنفس نوری تثبیت می کند. این از نظر انرژی پرهزینه است زیرا گیاه باید از انرژی استفاده کند تا محصولات حاصل از تنفس نوری را به شکلی تبدیل کند که بتواند با CO۲ واکنش نشان دهد. کربن غلیظ. گیاهان C۴ سازوکارهای تمرکز کربن را فرگشت دادند که با افزایش غلظت CO۲ در اطراف RuBisCO و حذف اکسیژن کار می کنند و در نتیجه کارایی فتوسنتز را با کاهش تنفس نوری افزایش می دهند. فرآیند تمرکز CO۲ در اطراف RuBisCO به انرژی بیشتری نسبت به انتشار گازها نیاز دارد، اما تحت شرایط خاص - مانند دمای گرم (بیش از ۲۵ درجه سانتیگراد)، غلظت کم CO۲ یا غلظت بالای اکسیژن - از نظر کاهش از دست دادن قندها پاسخ می دهد. از طریق تنفس نوری یکی از گونه های متابولیسم C۴ از آناتومی کرانز استفاده می کند. این CO۲ را از طریق یک لایه مزوفیل بیرونی، از طریق دامنه گسترده ای از مولکول های آلی، به سلول های غلاف بسته مرکزی، جایی که CO۲ آزاد می شود، منتقل می کند. به این ترتیب، CO۲ در نزدیکی محل عملیات RuBisCO متمرکز می شود. از آنجایی که RuBisCO در محیطی با CO۲ بسیار بی