Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بایجانی اقدام به اسکورت نظامی غیرنظامیان در امتداد رود «گورگور» به سمت دشتی در نزدیکی روستای ناخیجوان لی واقع در فاصله ۶ مایلی از مواضع ارتش آذربایجان در ده «شللی» شهرستان آق دام نمود؛ ولی در حوالی بامداد فوریه ۲۶، کشتار جمعی غیرنظامیان آذربایجانی به دست نیروهای ارمنستان رخ داد، که معروف به کشتار خواجه لی است. مرگ. الف حاجی اف یکی از نیروهای آذربایجانی بود، که از غیرنظامیان برای فرار از کشتار در خواجه لی حفاظت می کردند. در حین عبور گروهی از جاده ای در این شهرستان، الف حاجی اف با انجام تبادل آتش با نظامیان ارمنستان از آن ها حراست کرد. به هنگام عبور چهارمین گروه، او در حالی که مشغول به تعویض خشاب اسلحهاش بود، از ناحیه سر مورد اصابت گلوله ارتش ارمنستان قرار گرفته و کشته شد. وی یکی از ۴۰ مدافع مستقر در شهر خواجه لی بود، که تعداد ۱۰ نفر از آن ها جان سالم به در بردند. در آن کشتار ۶۱۳ نفر از مردم آذربایجانی خواجه لی کشته شدند. الف حاجی اف در خیابان شهدای باکو به خاک سپرده شد. نشان. از الف حاجی اف بعد از مرگش با اهدای نشان قهرمان ملی جمهوری آذربایجان تقدیر به عمل آمد.
عضو A از خانوادهٔ ۷ دومِـین لکتین نوع سی () که با نام دکتین-۱ هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CLEC7A"» کُدگذاری می شود. این پروتئین همچون گیرنده شناسایی الگو برای گلوکان های قارچ ها و گیاهان عمل می کند و در دستگاه ایمنی ذاتی نقش دارد. این مولکول بر روی نوتروفیل ها سلول های دندریتیک میلوئیدی، مونوسیت ها، ماکروفاژها، ائوزینوفیل ها و لنفوسیت های بی بیان می گردد. این پروتئین در شناسایی برخی انواع قارچ ها نظیر ساکارومایسس ها، کاندیدا، نوموسیستیت ها، کوکسیدیوئیدیس ها و پنی سیلیوم ها نقش دارند. با شناسایی این قارچ ها، برخی مسیرهای محافظتی مولکولی نظیر بیگانه خواری و کشتن آنها توسط تولید هیپوکلریت فعال می شود. دکتین-۱ همچنین باعث تولید CXCL2، فاکتور نکروز تومور، اینترلوکین ۱ بتا، IL1A, CCL3، فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت-ماکروفاژ، فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت و اینترلوکین ۶ و بلوغ سلول ۱۷ تی کمکی می گردد. هیستوپلازما کپسولاتوم این توانایی را دارد که جلوی شناسایی بتا-گلوکان توسط دکتین-۱ را از طریق ترشح نوعی آنزیم بگیرد. این آنزیم یا بتا-گلوکان ها را حذف می کند یا آنکه آنرا با استفاده از آلفا-گلوک
ان پوشانده و پنهان می کند.
اعتراضات ۱۳۹۸ ایران یا آبان خونین مجموعهٔ اعتراضات مردمی و ضد حکومتی در سراسر ایران در آبان ۱۳۹۸ بود که به دنبال انجام مجدد اعتراضات و براندازی نظام جمهوری اسلامی رخ داد. رحمانی فضلی شمار کشته شدگان را کمتر از ۲۲۵ نفر اعلام کرد و صدای آمریکا به نقل از خبرگزاری رویترز نوشت، در این اعتراضات ۱۵۰۰ نفر توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شدند. روزشمار. ۲ دی. جیسون برادسکی، رئیس شورای سیاست گذاری گروه اتحاد علیه ایران هسته ای، گفت گزارش ویژه رویترز در مورد کشته شدن ۱۵۰۰ معترض ایرانی به دستور علی خامنه ای باید در دادگاه کیفری بین المللی دنبال شود. ۵ دی. شعارها: ۲ اسفند. سه نفر از معترضان آبان ۹۸ به نام های «امیرحسین مرادی»، «سعید تمجیدی» و «محمد رجبی»، توسط ابوالقاسم صلواتی به اعدام و مجموعاً به ۳۸ سال زندان و ۲۲۲ ضربه شلاق نیز محکوم شدند. به نوشتهٔ خبرگزاری هرانا، این ۳ متهم که در تجمعات اعتراضی آبان در محله ستارخان تهران شرکت کرده بودند در جریان بازجویی و تحت شکنجه مجبور به اعترافات اجباری علیه خودشان شدند. ۴ اسفند. سمیرا هادیان، زندانی سیاسی در زندان قرچک ورامین که در اعتراضات آبان ۱۳۹۸، در ۳۰ آبان ماه بازداشت
شده بود، به ۸ سال حبس تعزیری محکوم شده است. ۹ اسفند. ۲۸ فوریه ۲۰۲۰ عفو بین الملل در بیانیه ای اظهار نگرانی خود را از اعدام سه نفر از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸، امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی ابراز داشت و به ناعادلانه بودن محاکمه و محروم بودن از وکیل و گرفتن اعتراف تحت شکنجه تأکید کرده است. ۱۴ اسفند. در روز چهارشنبه ۱۴ اسفند سازمان عفو بین الملل اعلام کرد که: «در ادامهٔ تحقیقات خود به شواهدی دست یافته است که نشان می دهد نیروهای امنیتی ایران دست کم ۲۳ کودک را در جریان اعتراضات سراسری در آبان ۱۳۹۸ کشته اند». مهدی باقری یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ماه به ۵ سال زندان تعزیری محکوم شد. ۲۴ اسفند. صبح شنبه با وخیم شدن حال امیرحسین مرادی یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ماه که به اعدام محکوم شده است، وی را به بیمارستان رازی تهران منتقل کردند ولی بدون هیچ رسیدگی او را به زندان بازگرداند. وی به بیماری پارالیز مبتلا می باشد. در روزهای اخیر بازجوی وی به او خبر داده بود در روزهای آینده اعدام خواهد شد، علاوه بر اعلام خبر ساختگی ابتلای او به ویروس کرونا توسط مسئولان زندان باعث فشار روانی و شدت یافتن
بیماری او شده بود. ۴ تیر ۱۳۹۹. شعارها:
آناتولی فدروویچ کاپوستینسکی (; – ) شیمی فیزیکدان اهل لهستان بود. معادله کاپوستینسکی که برای محاسبه انرژی شبکه بلورهای یونی استفاده می شود، به افتخار این دانشمند نامگذاری شده است.
«سفر به آمریکا ۲» (Coming 2 America) یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ است که به عنوان دنباله ای برای فیلم «سفر به آمریکا» (۱۹۸۸) عمل می کند. در این فیلم ادی مورفی در نقش های مختلفی ظاهر می شود و کارگردانی آن بر عهده کریگ بروِر (Craig Brewer) بوده است. فیلمنامه توسط نویسندگان اصلی، بری دبلیو. بلواستاین (Barry W. Blaustein) و دیوید شفیلد (David Sheffield)، به همراه کنیا بریس (Kenya Barris) نوشته شده است. داستان فیلم نیز بر اساس طرحی از بلواستاین، شفیلد و جاستین کِینیو (Justin Kanew) و بر پایه شخصیت های خلق شده توسط ادی مورفی شکل گرفته است. از دیگر بازیگران این فیلم می توان به آرسنیو هال (که او نیز در نقش های متعددی ظاهر می شود)، جرمین فاولر، لزلی جونز، تریسی مورگان، کیکی لین، شری هدلی، تیانا تیلور، نومزامو امبatha، وسلی اسنایپس و جیمز ارل جونز اشاره کرد. داستان فیلم، ماجرای پادشاه آکیم جوفر را روایت می کند که به محله کوئینز در نیویورک بازمی گردد تا پسری را پیدا کند که در سفر قبلی خود به نیویورک، بدون آنکه بداند، پدرش شده است. او در عین حال باید با تهدیدات پادشاهی همسایه، یعنی «نکسدوریا» (Nexdoria)،
نیز مقابله کند. این فیلم آخرین حضور سینمایی جیمز ارل جونز و لویی اندرسون پیش از درگذشتشان به ترتیب در سال های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۲ بود. در ابتدا قرار بود این فیلم توسط شرکت پارامونت پیکچرز (Paramount Pictures) در سینماها اکران شود، اما به دلیل همه گیری بیماری کووید-۱۹، حق پخش آن به آمازون استودیوز (Amazon Studios) فروخته شد. آمازون این فیلم را به صورت دیجیتالی از طریق سرویس آمازون پرایم ویدئو (Amazon Prime Video) در تاریخ ۵ مارس ۲۰۲۱ منتشر کرد. «سفر به آمریکا ۲» نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. این فیلم، همانند نسخه پیشین خود، در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه بهترین چهره پردازی و آرایش مو شد. داستان. در سی امین سالگرد ازدواجش با «لیزا مک داول»، «آکیم» (حکیم)، شاهزاده زاموندا، به نزد پدر در حال مرگش «شاه جافی جوفر» فراخوانده می شود. جافی و جادوگر دربار «بابا» به آکیم می گویند که او در جریان اولین سفرش به کوئینز، نیویورک، سال ها پیش، پسری نامشروع داشته است. ماجرا زمانی رخ داده که دستیار و دوست دیرینه اش «سِمی» دو زن را فریب داد تا شب را با آن ها بگذرانند، در حالی که آکیم هنوز در جست وجوی ملک
ه آینده اش بود. در این میان او بی اختیار با یکی از آن زنان رابطه برقرار کرد، چراکه به واسطه مواد مخدر در وضعیتی نامتعادل بود. بر اساس سنت زاموندا که فقط وارث مرد می تواند بر تخت سلطنت بنشیند و آکیم تنها دختر دارد، او مجبور است پسرش را پیدا کند، در غیر این صورت زاموندا ممکن است با تهدید اشغال از سوی کشور همسایه «نکسدوریا» که کشوری نظامی گراست، روبه رو شود. دیکتاتور این کشور، ژنرال «ایزی»، قصد دارد دختر بزرگ آکیم «میکا» را به عقد پسر سبک سرش «ایدی» درآورد. پس از مراسم خاک سپاری شاه جافی و جلوس آکیم بر تخت، او همراه سِمی به کوئینز بازمی گردد تا پسر نامشروع و گمشده اش را پیدا کند؛ با استفاده از طرحی که بابا در اختیارشان گذاشته است. آن ها دوباره به سلمانی محله ای سر می زنند که سال ها پیش دوستانی در آن پیدا کرده بودند و حالا نوسازی آن را تغییر داده است. «کلارنس»، سلمانی ارشد، تصویر را به عنوان «لاوِل جانسون» می شناسد، دلال بلیت سیاه در برابر مادیسون اسکوئر گاردن. پس از دیداری معذب با مادر لاول «مری»، آکیم آن ها را به زاموندا می برد، چیزی که خانواده اش را خوش نمی آید. ژنرال ایزی وقتی این را می فهمد، دخترش «بوپوتو» ر
ا به لاول معرفی می کند تا آخرین تلاشش را برای تصاحب تاج وتخت زاموندا انجام دهد. برای اینکه لاول شاهزاده شود، باید مجموعه ای از آزمون های سنتی را بگذراند. لاول با «میرِمبه»، آرایشگر سلطنتی، دوست می شود. او به لاول از جست وجوی آکیم برای یافتن ملکه اش می گوید و تشویقش می کند که راه خودش را دنبال کند. لاول سپس دایی مادری اش «ریم» را به زاموندا دعوت می کند تا به او بیاموزد چگونه پرورش شهری اش را با مقام تازه سلطنتی اش تلفیق کند. لاول کم کم با خانواده آکیم کنار می آید، آزمون ها را پشت سر می گذارد و شاهزاده زاموندا می شود. اما در جشن تاج گذاری اش، لاول مکالمه ای میان آکیم و ایزی را می شنود و فکر می کند آکیم از او سوءاستفاده می کند. او همراه میرِمبه، مری و ریم به نیویورک بازمی گردد. لیزا، همسر آکیم، از محافظه کاری او انتقاد می کند و پس از دلگرمی پدرزنش «کلیو»، آکیم به آمریکا پرواز می کند، در حالی که سِمی برای دفاع از پادشاهی در برابر ارتش ایزی می ماند. در کوئینز، آکیم می فهمد که لاول و میرِمبه در آستانه ازدواج هستند. او با لاول روبه رو می شود و با یادآوری زندگی خودش، به آن ها برکت می دهد و لاول را از ازدواج اجباری با
بوپوتو آزاد می کند. وقتی میرِمبه تردیدش را در قطع کامل پیوند با زاموندا ابراز می کند، آکیم پیشنهاد می دهد خانواده مری را هم برای یک عروسی رسمی به زاموندا بیاورد. در همین حین، سِمی و شاهزاده خانم ها که همگی جنگجویانی آموزش دیده اند، ایزی و سربازانش را شکست می دهند و وادارش می کنند به راهی دیپلماتیک روی بیاورد. با بازگشت آکیم، او قانون جانشینی را تغییر می دهد تا دخترش میکا بتواند پس از مرگش بر تخت بنشیند. لاول به عنوان سفیر ایالات متحده منصوب می شود و ژنرال ایزی نیز راه را برای روابط سیاسی و تجاری مسالمت آمیز میان نکسدوریا و زاموندا باز می کند. فیلم با جشن باشکوهی در کاخ سلطنتی برای ازدواج لاول و میرِمبه پایان می یابد؛ مهمانان ویژه اش دوستان قدیمی سلمانی از کوئینز هستند و اجرای ترانه «ما خانواده ایم» توسط گروه «سکچوال چاکلت» همراه با ریم و «رندی واتسون» که پسرعمو هستند. در پایان، همه خانواده در یک عکس گروهی حاضر می شوند. تولید. در ژانویه ۲۰۱۷، خبری مبنی بر تولید دنباله ای برای فیلم اصلی، «سفر به آمریکا»، منتشر شد. کوین میشر (Kevin Misher) به عنوان تهیه کننده معرفی شد و دیوید شفیلد و بری دبلیو. بلواستاین، فیلمن
امه نویسان نسخه اصلی، نیز به پروژه پیوستند. با این حال، در آن زمان مشارکت احتمالی بازیگران اصلی، ادی مورفی و آرسنیو هال، نامشخص باقی ماند. انتخاب بازیگران. در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹، اعلام شد که پروژه ساخت دنباله با بازگشت ادی مورفی در نقش اصلی و با کارگردانی کریگ بروِر (که پیش از این با مورفی در فیلم نتفلیکس «دولمایت اسم من است» همکاری کرده بود) به پیش خواهد رفت. انتظار می رفت آرسنیو هال، جان ایموس، پل بیتس و جیمز ارل جونز نیز برای این دنباله بازگردند. وسلی اسنایپس برای ایفای نقشی در فیلم قرارداد امضا کرد که بعداً مشخص شد این نقش، ژنرال ایزی، پسر سرهنگ ایزی و برادر بزرگتر ایمانی از فیلم اول، است. لزلی جونز و رپر معروف، ریک راس، نیز در نقش هایی نامشخص به جمع بازیگران پیوستند. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹، جرمین فاولر برای یکی از نقش های اصلی فیلم انتخاب شد. در ۱۲ آگوست ۲۰۱۹، تأیید شد که شری هدلی برای ایفای مجدد نقش خود به عنوان لیزا مک داول بازخواهد گشت. در ۲۱ آگوست ۲۰۱۹، تریسی مورگان، کیکی لین، لوئنل، روتیمی، تیانا تیلور و مایکل بلکسون به فهرست بازیگران اضافه شدند. در کنار این بازیگران جدید، لویی اندرسون، ونسا بل کالووی و گرسل ب
ووی نیز برای تکرار نقش های خود از فیلم اصلی بازگشتند. مَج سینکلر، که در فیلم اصلی نقش ملکه آئولئون (مادر آکیم) را ایفا کرده بود، در سال ۱۹۹۵ درگذشته بود؛ شخصیت او با بازیگر دیگری جایگزین نشد، اما از طریق تصاویر آرشیوی در فیلم حضور دارد. در سپتامبر ۲۰۱۹، داویدو (Davido) برای یک حضور کوتاه افتخاری در فیلم انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۹، تأیید شد که ساموئل ال. جکسون، که حضور کوتاهی در فیلم اصلی داشت، به دلیل تداخل در برنامه های کاری اش، نقش خود را در دنباله تکرار نخواهد کرد. مورفی بعدها گفت اگر جکسون برای این نقش کوتاه در دسترس بود، شخصیت او بار دیگر در حال سرقت از رستوران مک داول به تصویر کشیده می شد. در دسامبر ۲۰۱۹، مورگان فریمن و بلا مورفی در نقش هایی نامشخص به فیلم پیوستند. در اکتبر ۲۰۱۹، اریک لا سال اعلام کرد که به دلیل تداخل برنامه ها، نقش خود به عنوان دریل جنکس از فیلم اصلی را تکرار نخواهد کرد. در فوریه ۲۰۲۱، مورفی اظهار داشت که اگر شخصیت دریل جنکس بازمی گشت، با توجه به وقایع پایان فیلم اصلی، احتمالاً یک رابطه عاشقانه میان او و پاتریس مک داول (با بازی آلیسون دین) شکل می گرفت. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی در ۱۷
آگوست ۲۰۱۹ در آتلانتا، جورجیا، با مدیریت فیلم برداری جو ویلیامز آغاز شد. ریک راس در همان ماه تأیید کرد که از عمارت او در جورجیا به عنوان یکی از لوکیشن های فیلم استفاده خواهد شد. در اول اکتبر ۲۰۱۹، ادی مورفی در مصاحبه ای با وب سایت «کلایدر» تأیید کرد که تولید فیلم «پلیس بورلی هیلز ۴» پس از پایان فیلم برداری «سفر به آمریکا ۲» آغاز خواهد شد. فیلم برداری به طور رسمی در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. جیمز ارل جونز به دلیل کهولت سن، به محل فیلم برداری سفر نکرد و صحنه های خود را به صورت جداگانه و بدون حضور مورفی ضبط کرد. واکنش منتقدان. در وب سایت تجمیع کننده نقد «راتن تومیتوز» (Rotten Tomatoes)، این فیلم بر اساس ۲۴۹ نقد، امتیاز تأیید ۴۹٪ با میانگین نمره ۵.۴ از ۱۰ را به دست آورده است. در بخش اجماع منتقدان این وب سایت آمده است: «دهه ها پس از آنکه فیلم قبلی با خط باریک میان عشق و انزجار شوخی کرد، «سفر به آمریکا ۲» به مخاطبان یادآوری می کند که خط باریک مشابهی نیز میان یک دنباله و یک تکرار صرف وجود دارد.» در وب سایت «متاکریتیک» (Metacritic)، فیلم بر اساس نقد ۴۷ منتقد، میانگین وزنی امتیاز ۵۲ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشا
ن دهنده «نقدهای متوسط یا ترکیبی» است. کَسی دا کوستا از مجله «ونیتی فر» (Vanity Fair) نقد نامساعدی بر فیلم نوشت و آن را «از نظر بی کفایتی محض، حیرت آور» توصیف کرد و افزود که فیلم «از گفتمان های نیم پخته ی دوران اینترنت به عنوان جایگزینی برای یک تفسیر فرهنگی معنادار یا حتی سرگرم کننده استفاده می کند.» پیتر بردشاو، منتقد روزنامه «گاردین»، اظهار داشت: «این فیلم به اندازه خودِ شخصیت اصلی اش [آکیم]، خسته و میانسال است.» پیتر دبروژ از «ورایتی» (Variety) گفت: «در بیشتر بخش ها، «سفر به آمریکا ۲» به شوخی های آشنای خود تکیه می کند و تکرارهای تقریباً کلمه به کلمه از بخش های بامزه فیلم اصلی را ارائه می دهد، اما این شوخی ها لزوماً در این بستر جدید همان تأثیر را ندارند.» از سوی دیگر، ملانی مک فارلند از وب سایت «سالون» (Salon) نقد مثبتی بر فیلم نوشت و عنوان کرد که این فیلم «به نسخه پیشین خود ادای احترام می کند» و با بهره گیری از «کمدی عادلانه تری که سنت های مردسالارانه منسوخ را به سخره می گیرد»، بر برخی از جنبه های تاریخ مصرف گذشته فیلم اصلی غلبه می کند. میک لاسال از «سان فرانسیسکو کرانیکل» عملکرد ادی مورفی را ستود و گفت: «و
قتی او توانایی های دراماتیک خود را به نقش های کمدی می آورد، واقعاً در بهترین و اصیل ترین حالت خود قرار دارد. عجیب است، این فیلم ها حسی گرمابخش ایجاد می کنند. سخت است بگوییم چرا یا چگونه، اما حس می کنید این فیلم جمع بندی سه دهه از آن حماقت های هنرمندانه ای است که مورفی به پرده سینما آورده و تمام معنایی که این ها برای ما داشته است.» این فیلم به دلیل صحنه ای که در آن یک تجاوز به یک مرد در حالت ناهشیاری به شکلی طنزآمیز به تصویر کشیده شده بود، جنجال برانگیز شد و بسیاری از بینندگان در توییتر به آن اعتراض کردند.
معادله کاپوستینسکی معادله ایست جهت محاسبه انرژی شبکه ("UL") در یک بلور یونی، که تعیین تجربی آن دشوار است. این معادله به نام شیمیدان لهستانی آناتولی فدروویچ کاپوستینسکی که در سال ۱۹۵۶ این فرمول را منتشر کرد، نامگذاری شده است.
هالینس (به فرانسوی: Hallines) یک کمون در فرانسه است که در پا-دو-کاله واقع شده است. هالینس ۵٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر انسدورف خواهرخواندهٔ هالینس هست.
سوسات (به فرانسوی: Sussat) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در canton of Ébreuil واقع شده است. سوسات ۸ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کمیکال سوسایتی ریویوز ، یک مجله علمی با داوری همتا و به صورت دوهفته نامه است که توسط انجمن سلطنتی شیمی، برای بررسی مقالات در مورد موضوعات مورد علاقه فعلی در شیمی منتشر می شود. این ژورنال در سال ۲۰۱۸ از ضریب تأثیر ۴۰٫۴۴۳ برخوردار بوده است.
دکتر مهندس معمار سیدعلیرضا جذبی ملقب به ثابت علیشاه، بنابر وصیتی مکتوب از سوی نورعلی تابنده، قطب چهلم دراویش گنابادی است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ معماری می باشد. زندگی نامه. سید علیرضا جذبی، زادهٔ تهران، فرزند سید هبةالله در ۲۶ بهمن ۱۳۰۴ زاده شد. سید علیرضا جذبی، ملقب به ثابت علیشاه، در زمان محمدحسن گنابادی در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۳۱، به دست مهدی سلیمانی، به درویشی روی آورد. بعد از درگذشت صالح علیشاه در زمان سلطان حسین تابنده گنابادی، به دست محمد خان راستین اراکی تجدید عهد نمود. بعد از درگذشت رضاعلیشاه، در دوره علی تابنده، به دست ماذون بیدخت، محمد نورایی بیدختی، که از طرف محبوب علیشاه مجاز به تجدید بیعت از درویشان سلسله نعمت اللهی سلطان علیشاهی بود، تجدید عهد نمود. جانشینی. پس از مراسم خاک سپاری نورعلی تابنده (مجذوبعلیشاه) در ۴ دی ۱۳۹۸، بنابر وصیتی مکتوب از او که در جمع پیروانش قرائت شد، سیدعلیرضا جذبی با لقب طریقتی ثابت علیشاه، به عنوان قطب جدید درویشان سلسله نعمت اللهی سلطان علیشاهی گنابادی معرفی شد. شبهات در قطبیت. بعد از درگذشت نورعلی تابنده که پیش از آن در برخی از رسانه ها به مسمومیتش اشاره شده بود و دراویش هم
مدعی مسمومیت منجر به فوت او شده بودند؛ علیرضا جذبی بنابر وصیتی به عنوان قطب دراویش گنابادی معرفی شد. برخی از دراویش با قطب جدید بیعت نکردند. گفته می شود نحوه برخورد حکومت جمهوری اسلامی با قطب جدید متفاوت و در تناقض با فشارها و محدودیت هایی است که برای نورعلی تابنده وجود داشت.
خزانه یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام، جنایی و دلهره آور به کارگردانی تام دنوچی محصول سال ۲۰۱۹ با بازی تئو روسی، کلایو استندن، سمیرا وایلی و چاز پالمینتری است. این فیلم برپایهٔ وقایع واقعی در رودآیلند در سال ۱۹۷۵ میلادی ساخته شده است. داستان. دوس و چاکی دو دزد خرده پا هستند که از کودکی با هم دوست و نزدیک بودند. در جریان یک سرقت این دو گیر افتاده و به زندان می افتند. در زندان با یک گانگستر فرانسوی آشنا شده و او به آنها پیشنهاد یک سرقت بزرگ با دستمزدی بالا را می دهد. این دو در رأس تیمی از سارقین به دزدی از اتاق خزانه مافیا دست می زنند، ولی تأخیر در پرداخت حق الزحمه و سربه نیست شدن بعضی از اعضای تیم، دوس را دچار بیم می کند. نهایتاً با افشاگری دوست دختر دوس و ادعای پلیس مبنی بر به قتل رسیدن چاکی، دوس حاضر به همکاری با پلیس می شود. منابع. Wikipedia contributors, "Vault (2019 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vault_(2019_film)&amp;oldid=929800497 (accessed December 25, 2019).
واج های لبی-دندانی واج هایی هستند که در ساخت آن ها لب پایین و دندان های بالا نقش دارند. در زبان فارسی در دو همخوان (صامت) ف مانند واج نخست در واژهٔ فره و و مانند واج نخستینِ واژهٔ وزن آوای لبی-دندانی شنیده می شود. نویسه های ف و و در فارسی که نماد واج های ف و و هستند، در بخش بندی های دیگر به ترتیب بی واک و واکدار خوانده می شوند. هر دو این آواها از گروه همخوان های (صامت های) سایشی نامیده می شوند.
سونات پیانو شماره ۱ در فا مینور، اپوس ۲، اثر لودویگ فان بتهوون در سال ۱۷۹۵ نوشته و به جوزف هایدن تقدیم شده است. این اثر همزمان با دومین و سومین سونات پیانوی او در سال ۱۷۹۶ منتشر شد. ساختار. سونات در چهار موومان ساخته شده است: موومان اول. موومان اول همان طور که در زمانِ بتهوون رایج بود، در فرم سونات سنتی، تنالیتهٔ فا مینور و با یک تنش هیجان انگیز که در سراسر قطعه وجود دارد، در مدتی معمولی به پایان می رسد. این قطعه با یک فیگور آرپژی و صعودی (به اصطلاح صعود مانهایمی) شروع می شود. تم اول شبیه ابتدای موومان چهارم از سمفونی شماره ۴۰ موتسارت است که با نت های دولاچنگ و تریوله به اوج می رسد. شکلِ این تم توسط آرنولد شونبرگ به عنوان نمونه ای از یک جملهٔ موسیقی با «تکرار بالارونده» نام برده شده است. گشایش. تم اول تا رسیدن به حال و هوای یک نیمه کادانس در میزان هشتم، به طور فزاینده ای کوتاه می شود. پس از یک فرماتای کوتاه، موتیف صعودی و آرپژی در نمایان (دو مینور) معرفی و با دست چپ نواخته می شود. این حرکت به صورت یکپارچه با دنباله ای از تقلید و سکانس (میزان های ۱۴–۹) ادامه می یابد که به طور مؤثری آماده سازی برای انتقال از گا
م اولیه به گام ثانویه عمل می کند. در ادامه، سه بار پیشروی صعودی در باس و دست چپ با آکوردهای نیمه بسته در لا بمل ماژور (میزان های ۲۰–۱۵)، در برابر یک فاصلهٔ سوم نزولی که همزمان در دست راست اجرا می شود، بدون تردید ورود به گام ثانویه (لا بمل ماژور) را آغاز می کند. (استفاده از ماژور نسبی به عنوان گام ثانویه، مرسوم ترین روش برای اجرای سونات در گام مینور است). در ادامه، یک تم ملودیک جدید بر اساس یک آرپژ نزولی بر روی نت پدال نمایان، بی وقفه در قالب اکتاوهای شکسته ارائه می شود (میزان های ۲۵–۲۰). تم جدید در این مرحله به وضوح، آن را به تمِ آغازین سونات ارجاع می دهد، هر دو آرپژهایی با نت چنگ هستند، در حالی که با معکوس کردن خطوط آن (نزولی در مقابل صعودی)، جمله بندی (لگاتو در مقابل استاکاتو) و هارمونی (طراحی یک نهم نمایان) قرار دارد که با آکورد تونیک در بخش آغازین در تضاد است. این کیفیت دوگانه (وحدت و تضاد) که با استفاده از مواد مشابه به روش های متضاد (به ترتیب برای بیان گام های اولیه و ثانویه) به دست آمد، ایده و ابزار بسیار مؤثری برای بتهوون بود که او دوباره از آن برای سونات پیانوی بسیار معروف تر خود (شماره ۲۳) استفاده ک
ند. سوژهٔ دوم در مجموع و همان طور که از یک سونات معمولی انتظار می رود، در لا بمل ماژور می ماند گرچه به گام موازی خود (لا بمل مینور) نیز اشاره دارد. پس از آن با سکانس های تکراری (میزان های ۳۱–۲۶)، با موتیف «سه نتی» که آرپژ نزولی را دنبال می کند، این طور به نظر می رسد که موسیقی به صورت واقعی و با صدای بلند در حال پیشرفت به سوی یک کادانس (درجات: III6→IV6→V6 4→V7) است که دو بار نواخته می شود (میزان های ۴۰–۳۳) و با قدرت در آکورد لا بمل ماژور حل می شود. کودای کوچک که نیمهٔ دوم سوژهٔ آغازین (میزان ۲) را بازتاب می دهد، دوباره با سایه هایی از لا بمل مینور و در نهایت با یک کادانس کامل پایان گرفته و گشایش، تکرار می شود. بسط و گسترش. بخش بسط و گسترش با تم اول در گام ثانویه شروع می شود (میزان های ۵۴–۴۹) اما در ادامه بیشتر به تم دوم و با همراهی نت های چنگ اختصاص دارد (میزان های ۷۳–۵۵)، ابتدا به شکل اصلی آن و سپس به تبادل نقش ها پرداخته می شود. این تبادل ها به وسیلهٔ دست های چپ و راست و با استفاده از گام های نسبتاً نزدیک، به سی بمل مینور، دو مینور و سی بمل مینور می رود و مجدداً به لا بمل ماژور بر می گردد. پس از آن یک سکانس
از دو نتِ آخرِ تم اول ایجاد می شود (میزان های ۸۰–۷۳) که با توالی نزولی در دایرهٔ پنجم ها، منتهی به یک نت پدال نمایانِ کوتاه در دو ماژور می شود (میزان های ۹۴–۸۱) که این امر آماده سازی بخش، برای بازگشت به گام اصلی است. در ادامه (میزان های ۱۰۰–۹۵)، یک پاساژ آرام با نت های زینت تعلیقی و با استفاده از مواد انتقالی در گشایش، اجرا می شود که به عنوان وسیله ای برای بازگشت به گشایش، به خوبی عمل می کند. بازگشایش. بازگشایش (میزان های ۱۴۵–۱۰۱) به جای آنکه با نوانس آرام شروع شود (یک شیوهٔ رایج در سونات های اولیهٔ بتهوون)، با صدای بلند آغاز می شود، در اینجا آکوردهای دست چپ برخلاف گشایش که سنکپ دار بود، این بار در ضرب قوی اجرا می گردد. بیشتر موضوعات بخش گشایش به همان ترتیب و با تغییرات جزیی در نوانس و صداها، تکرار می شود. مهم تر از همه، تمام مطالبی که قبلاً در گام ثانویه بیان شده بود، اکنون در گام اولیه دوباره بیان می شوند، به طوری که این بار کادانس نهایی در گام اصلی شنیده می شود و وضوح رضایت بخشی به دوگانگی گام در گشایش می دهد؛ برای این منظور، انتقال از گام اصلی به گام ثانویه بازنویسی می شود و از گام زیرنمایان عبور کرده و ب
ه گام اولیه بازمی گردد که یک رویه مرسوم برای بازگشایش در سونات کلاسیک است. در بخش پایانیِ بازگشایش، بتهوون به جای اینکه به صورت دقیق کادانس اصلی و محل واقعی گشایش را ارایه دهد، شفافیت بازگشت به گشایش را با اضافه کردنِ ۶ میزان به تاخیر انداخته و طی آن با دو حرکت «جعلی» و ساختگی (در زیرنمایان و گام نسبی)، انتظار برای شنیدن آهنگ اصلی را افزایش می دهد. موومان با یک کادانس کامل در فورتیسیمو به پایان می رسد. موومان دوم. موومان دوم در فا ماژور با تمی تغزلی با آرایه های فراوان در میزان آغاز می شود. به دنبال آن یک پاساژ انتقالی و هیجانی در دو مینور، همراه با یک فاصلهٔ سوم موازیِ آرام، سپس با یک پاساژ دیگر از نت های تکه تکه و لرزشی، قطعه در دو ماژور ادامه می یابد که این امر منجر به آراستگی بیشتری می شود و واریاسیونی از فا ماژور، در دو ماژور دنبال می شود. این موومان (به همراه دو تم از سونات های پیانو شماره ۲ و ۳) قدیمی ترین تصنیف بتهوون است که هم اکنون انتشار آن در اختیار عموم قرار دارد و از موومان آهسته «کوارتت پیانو شماره ۳»، اقتباس شده است. موومان سوم. موومان سوم در فا مینور، ابتدا در فرم منوئه که قالبی متعارف دارد ش
روع می شود و دو بار تکرار می گردد. سپس با تریو در فا ماژور و دو بخش تکراری ادامه می یابد و مجدداً به منوئه بر می گردد. بخش منوئه با سنکپ، مکث های دراماتیک و مانند همهٔ منوئه هایی که در گام مینور ساخته می شوند، تا حدودی دارای لحنی مالیخولیایی است که تونالیتهٔ اصلی و فرعی را در بر می گیرد. بخش تریو نیز حاوی فرازهای شاعرانه ای است که در پسِ یک موسیقی چندصدایی تقلیدی، بین دست راست و چپ در جریان است و سپس تم های اصلی پس از تریو اجرا می شوند. موومان چهارم. موومان چهارم مانند موومان های اول و سوم در فا مینور و سرعت پرستیسیمو است. این فرم از موومان، یک «سونات-آلگرو» «اصلاح شده » است که در آن بخش بسط و گسترش با یک بخش میانیِ متضاد جایگزین شده است. موومان با حرکت آرپژ، متشکل از نت های چنگ و تریوله با دست چپ، همچنین اجرای یک موتیفِ «سه آکورد» به صورت سیاه و استاکاتو، پس از دو ضرب سکوت، با دست راست آغاز می شود: گشایش. فیگوراسیون نت های چنگ و تریوله در بیشتر قسمت های اکسپوزیسیون در کنار موتیف اصلی پراکنده است و حکایت از تعقیب دیوانه وار و پرانرژیِ چیزی گریزان دارد. در ادامه با یک انتقال در گام نمایان (دو مینور)، با تمی تغ