Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آتنائوم ، نام یک مجله ادبی است که از سال ۱۸۲۸ تا سال۱۹۲۱ در لندن انگلستان منتشر می شد. تأسیس. در سال ۱۸۲۸ توسط جیمز سیلک باکینگهام تأسیس شد. وی چند هفته بعد آن را به فردریک موریس و جان استرلینگ فروخت، آن ها موفق به سودآور کردن آن نشدند. در ۱۸۲۹ چارلز منتورث دیلک سردبیر و مالک بخشی از آن شد، او تا حد زیادی تأثیرگذاری مجله را گسترش داد. در ۱۸۴۶ او از سردبیری مجله کناره گیری کرد و به "دیلی نیوز" لندن رفت. اما مقالات قابل توجهی در "آتنائوم" منتشر کرد. توماس کیبل هروی که شاعر و منتقد بود به جای دیلک سردبیر "آتنائوم" شد و از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۵۳ که به علت بیماری استعفا داد در آن جا خدمت می کرد. همکاران. جورج دارلی در سالهای اولیه کارشناس اعضاء مجله بود، و جرارد مَسی در طول سال های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۸ در مجله نقدهای ادبی زیادی بویژه در زمینه شعر نوشت. تئودور واتس دانتون به طور منظم به عنوان منتقد اصلی شعر از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۹۸ مشارکت می کرد. از سال ۱۸۰۶۰ تا ۱۹۰۱ فردریک جرج استفنس سردبیر هنری مجله بود. زمانی که به خاطر مخالفت غیرمعمول او با امپرسیونیسم جانشین راجر فرای شد، استفنس تا سال ۱۹۰۴ به مشارکت خود در زمینهٔ نقد کتاب و نوش
تن آگهی های درگذشت ادامه داد. آرتور سایمونز در سال ۱۸۹۱ به جمع کارکنان مجله پیوست. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۰۰ نورمن مک کول سردبیر مجله بود. در طی قرن نوزدهم، لرد کلوین مشارکت هایی در مجله داشت. در اوایل قرن بیستم ماکسبیربوهم، ادموند بلاندن، تی. اس. الیوت، رابرت گریوز، توماس هاردی، آلدوس هاکسلی، جولیان هاکسلی، ادیت سیتول، کاترین منسفیلد و ویرجینیا وولف از جمله مشارکت کنندگان آن بودند. جرالدین جوس بری از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۸۰ بیش از ۲۳۰۰ نقد در آن مجله نوشت. او از معدود زنانی بود که برای "آتنائوم" نقد می نوشت واز ۱۸۵۴ نقدهایش را به طور مرتب به مجله می فرستاد.او به رمان هایی که اخلاق شخصیت اش را نشان می داد و همین طور سرگرم کننده بود امتیاز بالایی می داد، ولی از موضوع زنان سقوط کرده که در ادبیات عصر ویکتوریا بسیار رایج بود انتقاد می کرد.در نیمه دوم دههٔ ۱۸۵۰ ویرایش بخش «رمان های جدید» به جوس بری واگذار شد. میراث. نامه ای از جِی. اس. کاتن که در ۱۹۰۵ در این مجله چاپ شده است، قطعاً اولین منبع شناخته شده در مورد مسابقه کریکت در هندوستان است. در سال ۱۹۲۱، این مجله با کاهش تیراژ با رقیب جوانتر خود «"نیشن"» ادغام شده و نام آن «"نی
شن و آتنائوم"» شد. دز سال ۱۹۳۱ این مجله جدید با "نیو استیتسمن" یکی شده و نام «"نیواستیتسمن و نیشن"» گرفت و به این ترتیب نام "آتنائوم" پس از ۹۷ سال حذف شد.
ورقه های گرافن خالص با وجود ویژگی های عالی که دارد، کاربرد بسیار محدودی از آن ها دیده می شود؛ بنابراین جذابیت نانوکامپوزیت های گرافنی برای محققان بسیار افزایش می یابد. گرافن و نانوکامپوزیت های پایه گرافنی عامل دار شده با فلز، اکسیدهای فلزی، کالکوژن ها، کوانتوم دات و … خواص شیمیایی، نوری، الکترونی و مکانیکی منحصر به فرد دارد که می توانند بنیان و اساسی برای گسترش محدوده از مواد نانوساختار باشند.در دهه گذشته پیشرفت روبه رو رشدی در کاربردهای مختلف مانند ذخیره انرژی، محیط زیست، حسگرهای زیست پزشکی/ شیمیایی، دارورسانی و مهندسی بافت داشته است. معرفی. در این کامپوزیت ها وجود گرافن سبب می گردد که رسانایی و استحکام مواد توده ای (سه بعدی) افزایش یابد. به علاوه در این کامپوزیت ها می توان از گرافنی استفاده نمود که با روش های ارزان تری تولید شده است. به عنوان مثال لایه برداری از گرافیت یکی از روش های ارزان تولید گرافن است. گفتنی است که بسیاری از مواد هنگامی که به شکل توده ای هستند، نسبت به شکل تک لایه ای (دوبعدی) خود رفتار متفاوتی نشان می دهند. منشأ این اختلاف رفتار، نیروهای ضعیفی است که تعداد زیادی تک لایه را در کنار هم نگ
ه می دارند و یک توده از آن ماده را ایجاد می کنند. از آنجا که تولید مواد به شکل تک لایه و در ابعاد بزرگ با چالش هایی همراه است و تقریباً غیرممکن می باشد، استفاده از شکل توده ای ماده می تواند راه ساده ای برای بهره گیری از خواص منحصر به فرد تک لایه ها باشد. امروزه محققان توانسته اند با افزودن مقدار کمی گرافن به فلزات، پلیمرها و سرامیک ها، موادی چقرمه و سبک تولید کنند. معمولاً کامپوزیت ها نسبت به مواد توده ای خالص از رسانایی الکتریکی بیشتری برخوردار هستند و در مقابل حرارت نیز بیشتر مقاومت می کنند. پیش از گرافن، اکثر پژوهش های روی نانوکامپوزیت های پایه پلیمری تهیه شده از نانولوله های کربن با هدف استفاده از خواص مکانیکی، رسانایی الکتریکی و مقاومت در برابر حرارت بی نظیر نانولوله های کربن متمرکز بود. با این وجود همچنان مشکلاتی در راستای تهیه نانولوله های کربنی وجود دارد که باید رفع شوند تا کاربرد آن ها ارتقا یابد. یکی از این مشکلات، قیمت بالای این مواد است؛ گرافن جایگزین مناسبی برای تولید آن نانوکامپوزیت ها است. افزون براین، ایجاد گروه های عاملی روی سطح گرافن، سطح ویژه زیاد گرافن و قدرت بالای چسبندگی بین سطح مشترک گر
افن و ماده منتخب، خواص نهایی نانوکامپوزیت را ارتقا می دهد. در سال ۲۰۱۲ میلادی، محققانی از کشور آلمان عملکرد کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/نانو صفحات گرافن را ارزیابی نمودند. سپس عملکرد این کامپوزیت، عملکرد کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/نانو لوله های کربن و عملکرد کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/گرافیت قابل انبساط را با یکدیگر مقایسه کردند. گفتنی است که لاستیک استایرن بوتادین یک نوع لاستیک خودرو می باشد. نانو صفحات گرافن خواص الکتریکی لاستیک استایرن بوتادین را افزایش داده بودند. به عبارت دیگر با افزودن نانو صفحات گرافن، مقاومت ویژه این لاستیک ۱۵٪ کاهش یافت. در حالیکه افزودن نانولوله های کربن چند دیواره مقاومت ویژه لاستیک را تنها ۵٪ کاهش داده بود. لازم است ذکر شود که مقاومت ویژه از مشخصات ماده اولیه است و کمتر به نمونه ساخته شده از آن مربوط می شود. برای آزمایش خواص مکانیکی کامپوزیت لاستیک استایرن بوتادین/نانو صفحات گرافن نیز از روش هایی نظیر آنچه در بالا گفته شد، استفاده گردید. نتایج آزمایش ها حاکی از آن بود که نانولوله های کربن چند دیواره بیشتر از نانو صفحات گرافن، استحکام کششی لاستیک استایرن بوتادین را اف
زایش می دهند. زیرا نانولوله های مذکور در غلظت پایین نیز به صورت شبکه در می آیند. البته عملکرد نانو صفحات گرافن نیز خوب بود. اگرچه نانولوله های کربن چند دیواره در کامپوزیت های لاستیک استایرن بوتادین از خود عملکرد بهتری نشان می دهند، اما برای تولید انبوه این لاستیک ها استفاده از نانو صفحات گرافن مقرون به صرفه تر است. هدف از ساخت نانوکامپوزیت های پایه گرافنی با پلیمر پراکندگی کافی، یکنواخت و همگن گرافن در زمینه است تا خواصی مانند خواص مکانیکی بهبود یابد. لازمه تحقق این هدف درفصل مشترک گرافن با پلیمر مورد نظر و ضریب شکل پرکننده کامپوزیت نهفته است. گرافن به کار رفته برای ساخت نانوکامپوزیت ها به صورت پولک یا فیلم های پیوسته است. درصورتی که از گرافن پولکی استفاده شود لازم است تا پولک ها به اندازه میکرون باشند و اگر از نوع فیلم استفاده می شود بهتر است در ابعاد میلی متر باشد. برای تولید کامپوزیت با فیلر گرافنی از روش اختلاط محلول ها، اختلاط مذاب یا پلیمریزاسیون درجا استفاده می شود. عواملی که در در انتخاب گرافن مؤثر است شامل موارد زیر است: با توجه به موارد فوق استفاده از روش تورق گرافیت، تورق یا احیای اکسید گرافیت یا ر
وش CVD برای تولید گرافن در ساخت این نوع کامپوزیت کاربردی است. روش های ساخت نانوکامپوزیت های پایه گرافنی با پلیمر. شیوه انتخاب روش های تولید این نانوکامپوزیت ها براساس وزن مولکولی، قطبش مولکول ها، آبگریزی و نوع گروه های واکنشی است. روش های ساخت کامپوزیت های پایه گرافنی با پلیمر عبارتند از: روش ترکیب محلول ها. در این روش پلیمر مورد نظر با حلال موافقش به شکل محلول آماده می شود و با سوسپانسیون گرافنی به روش ساده، برشی یا با استفاده از فراصوت مخلوط می شود. سپس مخلوط مورد نظر در یک قالب ریخته می شود تا حلال آن حذف شود. برای حذف حلال مخلوط از افزودن حلال دیگری استفاده می شود که با جایگزینی سبب رسوب گذاری ناگهانی در پلیمر شود. در این حالت مولکول های پلیمر به صورت کپسول در می آیند و هر ذره گرافنی در این کپسول ها قرار می گیرند؛ بنابراین پولک های گرافنی به طور یکنواخت در زمینه پراکنده می شوند. ممکن است هنگام حذف حلال از مخلوط، ذرات تقویت کننده ری اگریگیت شوند که این امر مانع از پراکندگی یکنواخت ذرات در زمینه می شود. معمولاً حذف کامل حلال ها از محصول نهایی بسیار دشوار است. از طرفی حلال های به کار رفته برای رسوب گذاری پلی
مر، اغلب سمی هستند. در مجموع این روش آسان است و به سرعت به نتیجه می رسد. روش پلیمرسازی درجا. در این روش پولک های گرافن با منومرها یا پیش پلیمرها مخلوط می شوند. سپس در اثر یک واکنش شیمیایی میان این دو پلیمرسازی صورت می گیرد و همزمان پولک های گرافن در زمینه به طور یکنواخت پراکنده می شوند. این واکنش شیمیایی سبب می شود که بین گرافن و پلیمر مورد نظر پیوند شیمیایی برقرار شود. ممکن است در این حالت گرافن عامل دار شود، اما این اتفاق همیشه رخ نمی دهد. برقراری پیوند میان گرافن و پلیمر سبب می شود تا دو جز تقویت کننده و زمینه برای تشکیل کامپوزیت سازگاری بیشتری با هم داشته باشند. حین فرایند پلیمرسازی ممکن است ویسکوزیته مخلوط افزایش یابد. در این صورت چنانچه کامپوزیت ساخته شده تحت بارگذاری قرار بگیرد، به راحتی شکسته می شود و فرآوری این کامپوزیت محدودتر خواهد شد. عامل دار شدن گرافن حین پلیمرسازی سبب تقویت فصل مشترک تقویت کننده با زمینه خواهد شد؛ بنابراین با بارگذاری کامپوزیت، نیرو به راحتی به تقویت کننده منتقل می شود و مدول یانگ و استحکام کششی نمونه نسبت به حالتی که فاقد تقویت کننده است افزایش چشمگیری می یابد. به طور کلی با ا
ین روش تولید کامپوزیت از پلیمر با وزن مولکولی بالا در یک مرحله جهت بهبود خواص تنها با استفاده از دو واکنش دهنده (منومر و گرافن) از مزایای قابل ملاحظه این روش خواهد بود. روش اختلاط مذاب. در این روش یک پلیمر در دمای بالا ذوب می شود و پولک های گرافن که به شکل پودر آماده شده اند با استفاده از اکسترودر در زمینه قرار می گیرند. حلزون اکسترودر مورد استفاده در این روش می تواند از نوع یگانه، دوگانه، سه گانه یا حتی چهارگانه باشد. این روش در صنعت برای تولید نانوکامپوزیت های ترموپلاستیک و خصوصاً نانوکامپوزیت های پایه گرافنی استفاده می شود. از جمله متغیرهایی که در این فرایند مؤثر هستند درجه پراکندگی گرافن در زمینه است. همچنین دمای فرایند حین اختلاط باید کنترل شود زیرا دمای بالا می تواند پلیمر را تخریب کند. نیروی برشی که اکسترودر به نمونه وارد می کند در اختلاط پلیمر با پولک های گرافن مؤثر است. در صورتی که این نیروی برشی از مقدار مجازش بیشتر باشد ورقه های گرافنی خم می شوند یا ممکن است بشکنند. چنانچه هر یک از این متغیرها کنترل نشوند خواص کامپوزیت مورد نظر به شدت افت می کند. به طور کلی پراکندگی گرافن در زمینه با این روش نسبت ب
ه روش ترکیب محلول ها و روش پلیمرسازی درجا غیریکنواخت تر است، بنابراین خواص کامپوزیت ساخته شده با این روش ضعیف تر از دو روش مذکور است. روش اختلاط با فراورش مذاب. اختلاط نانوذره و فاز زمینه پلیمری به روش اختلاط مذاب از نظر تجاری بیشتر از دو روش دیگر مورد توجه پژوهشگران و صنعتگران قرار دارد. زیرا دو روش دیگر در عین سادگی، تنوع کمتری در انتخاب نوع پلیمر دارند. همچنین، مشکلات زیست محیطی فراوانی را به دنبال دارند. در این روش، گرافن اصلاح شده با عوامل شیمیایی به پلیمر سازنده فاز زمینه در حالت مذاب با کی اکسترودر دوپیچی و پارامترهایی همچون سرعت چرخش پیچ، دما و زمان وارد می شود. پلیی ورتان، پلی پروپیلن هم آرایش، پلی (استیرن- آکریلونیتریل)، پلی آمید ۶ و پلی کربنات از جمله پلیمرهای گرمانرمی بوده اند که به وفور برای تهیه نانوکامپوزیت های پلیمری-گرافن به روش اختلاط مذاب مورد استفاده شده اند. مشکل اساسی در این روش، چگالی کم گرافن است که خوراک دهی آن را به اکسترودر با مشکل مواجه می سازد. اجتماع لایه به لایه. در این روش نانو مواد گوناگون با مواد دیگر ترکیب می شوند و فیلم های کامپوزیتی تولید می کنند. این فیلم ها چند لایه و با
ضخامت مشخصی هستند. با استفاده از جایگزینی فازهای آنیونی و کاتیونی در زیر لایه ایجاد می شوند. با تنظیم ترتیب رسوب کردن مواد به کار رفته می شود مواد عاملی جدید ایجاد کنیم. عواملی که در این روش ساخت کامپوزیت مؤثر هستند شامل دما، pH، قدرت یونی، پلی الکترولیت واقعی و عوامل مؤثر بر واکنش و نوع گرافن یا اکسید گرافن سازنده فیلم ها است. عواملی که بر واکنش میان تقویت کننده و زمینه صورت می گیرد تا کامپوزیت ایجاد شود عبارتند از: نوع پیوندهای شیمیایی که می تواند هیدروژنی، کووالانسی یا الکترواستاتیک باشد و انتقال بار الکتریکی است. فیلم های چند لایه گرافنی ممکن است دوبعدی یا حتی سه بعدی باشد. روی صفحات اصلی اکسید گرافن به کارگرفته شده گروه های اپوک سی یا هیدروکسیل وجود دارد. همچنین می توان از اکسید گرافنی استفاده کرد که در لبه هایش کربوکسیل ها یا کربونیل ها وجود دارد. وجود این گروه های عاملی روی صفات و لبه های اکسید گرافن به افزایش واکنش های الکترواستاتیک و پیوندهای هیدروژنی حین ساخت کامپوزیت به روش اجتماع لایه به لایه کمک می کند. خواص نانوکامپوزیت های پایه گرافنی با پلیمر. ساخت کامپوزیت گرافنی با پلیمر سبب بهبود خواص الکت
ریکی، حرارتی و مکانیکی می شود. نانوورقه های گرافنی به عنوان یک مدل دو بعدی برای آرایش پلیمرها استفاده می شوند که سبب می شود قابلیت حلالیت پلیمر افزایش یابد. با ساخت کامپوزیت های پایه گرافنی با پلیمر به روش اجتماع لایه به لایه مدول یانگ کامپوزیت نسبت به مدول یانگ پلیمر خالص افزایش دو برابری دارد و سختی کامپوزیت در ابعاد نانومتری افزایش می یابد. این دو تغییر در خواص مکانیکی ماده به دلیل کاهش عمق نفوذ فیلم های گرافنی در پلیمر است و روش ساخت اجتماع لایه به لایه به جهت گیری اکسیدهای گرافن کمک می کند. خواص مکانیکی. همانند نانو کامپوزیت های تهیه شده با سایر نانو افزایه ها، خواص مکانیکی به غلظت نحوه توزیع نانو افزایه و… بستگی دارد. اگرچه گرافن خالص بالاترین استحکام تئوری را دارد ولی وجود گروه های عاملی بر روی سطح اسید گرافن این مزیت را دارد که میزان پراکنش اکسید گرافن را در حلال های قطبی و آب افزایش می دهد. بهبود برهمکنش اکسید گرافن با پلیمر، پراکنش در سطح مولکولی را تسهیل می کند و برهمکنش بین سطحی را تقویت می کند که منجر به خواص مکانیکی بهتر می شود. تحقیقات در زمینه کامپوزیت های بر پایه گرافن عمدتاً بر روی بهبود مدو
ل و استحکام مکانیکی با استفاده از گرافن به عنوان تقویت کننده متمرکز می باشد. وجود گروه های عاملی بر روی سطح اکسید گرافن این مزیت را دارد که میزان پراکنش اکسید گرافن با پلیمر، پراکنش در سطح مولکولی را تسهیل می کند و برهمکنش بین سطحی را تقویت می کند که منجر به بهبود خواص مکانیکی می شود. خواص مکانیکی بالاتر کامپوزیت های گرافنی در مقایسه با نانو افزایه و ماتریس پلیمری به واسطه سطوح چین خورده گرافن است. خواص الکتریکی. وقتی از گرافن به عنوان نانو افزایه در ماتریس پلیمری عایق استفاده می شود ممکن است رسانایی الکتریکی کامپوزیت را به میزان زیادی تقویت کند. برای این که یک نانو کامپوزیت با یک ماتریس عایق رسانای الکتریکی باشد غلظت نانو افزایه رسانا باید بیش از آستانهٔ نفوذ الکتریکی باشد. افزایش رسانایی تابع از میزان بارگذاری نانو افزایه است. رسانایی می تواند از طریق تونل زدن بین لایهٔ پلیمری نازک محصورکننده ذرات نانو افزایه رخ دهد یا این مقاومت تونل زدن می تواند فاکتور محدودکننده در رسانایی کامپوزیت باشد. عوامل مختلفی بر رسانایی الکتریکی و آستانهٔ نفوذ در این کامپوزیت ها تأثیرگذار است. از جمله این عوامل می توان به تجمع نا
نو افزایه ها، وجود گروه های عاملی بر روی صفحات گرافن، غلظت نانو افزایه ها، اتصال بین لایه های گرافن، توزیع در داخل ماتریس، چین و تاخوردگی صفحات گرافنی و … می باشد. رسانایی حرارتی. با وجود رسانایی حرارتی بالای صفحات گرافن، تقویت و رسانایی حرارتی نانو کامپوزیت ها مشابه رسانایی الکتریکی نیست زیرا نسبت رسانایی حرارتی گرافن به پلیمر تقریباً هفت برابر است. در حالی که نسبت رسانایی الکتریکی گرافن به پلیمر سیزده برابر است. رسانایی حرارتی این کامپوزیت ها تحت تأثیر عواملی مانند جهت گیری، پراکنش نانو صفحات گرافن و نسبت سطح به حجم است. خواص سد کنندگی. گرافن با برخورداری از ساختار دو بعدی و مسطح به عنوان یک گزینه مناسب جهت بهبود خواص سدکنندگی در پوشش های نانو کامپوزیتی به کار می رود که که کاربرد گسترده ای در صنایع غذایی و دارویی دارد. با افزودن ورقه های گرافن به پلیمر، حلالیت گازها در پلیمربه علت عدم نفوذ و حلالیت گاز در ورقه هاست. در واقع ورقه ها با ایجاد مسیری پیچاپیچ و با پرکردن جاهای خالی در پلیمر اولیه به شکل مانعی برای نفوذ نفوذ مولکول های گاز عمل می کند. کاربرد نانوکامپوزیت های پایه گرافنی با پلیمر. کامپوزیت های پای
ه گرافنی کاربردهای گسترده ای در زمینه های الکترونیک، زیست پزشکی ایدز، غشاها، حسگرهای پوشیدنی منعطف و محرک ها دارند. کامپوزیت هایی که به صورت فیلم های پلیمری تهیه شده اند و حاوی گرافن های لایه ای بودند، اغلب در فتوولتائیک و غشاهای مقاوم به نیرو استفاده می شوند. کامپوزیت هایی که به روش اجتماع لایه به لایه تولید می شوند اغلب در باتری های لیتیمی، غشاها، آندها، ترانزیستورهایی که اثر زمینه ای دارند و ابرخازن ها به کار می رود. بزرگترین مشکلی که محصولات کامپوزیتی یا پلیمری با آن مواجه هستند، وجود بار ساکن بر روی سطح آن هاست. به عنوان مثال، کفپوش های اپوکسی از محبوبیت و استفاده بالایی برخوردارند، اما به دلیل تجمع بارهای ساکن روی سطح این کفپوش، ممکن است سبب ایجاد جرقه و آتش سوزی شوند. به طرز مشابه، تولید الکتریسیته ساکن در پره های توربین های بادی، می تواند سبب آسیب رساندن به ژنراتورها و سیم کشی ها شود. ایجاد بار ساکن، پدیده ساده ای است که هر روز با آن مواجهیم و در عین حال به سادگی از کنار آن می گذریم، اما در عین حال ممکن است پیامدهای جدی را به دنبال داشته باشد. با این حال حل مشکل الکتریسیته ساکن به راحتی امکان پذیر است
: افزودن نانوگرافن به کف پوش اپوکسی یا رزین های پلی استر به میزان ۰٫۵ تا ۱٫۵ درصد وزنی باعث ایجاد کامپوزیت ها و رزین هایی با خصوصیت آنتی استاتیک می شود. از سوی دیگر، استفاده از کامپوزیت ها و پلیمرها به قدرت و ماندگاری آن ها نیز بستگی دارد. استفاده از نانوگرافن در پلیمرها سبب جلب توجه قابل ملاحظه ای در صنایع اتوموبیل، هوافضا و کشتی سازی و قایق سازی شده است. افزودن فقط چند صدم درصد از این ماده به کامپوزیت ها و پلیمرها باعث تقویت استحکام از ۹۰ تا ۱۰۰ درصد می شود. به لحاظ علمی می توان با افزودن مقادیری گرافن به پلیمرها، آن ها را هادی الکتریسته نمود. هم اکنون گرافن در پلی استایرن، پلی اتیلن، پلی پروپیلن و گستره وسیعی از محصولات الکتریکی نظیر پریز، سوکت، سوئیچ های مختلف، آلارم ها، قطع کننده های مدار و غیره مورد استفاده قرار می گیرد. به علاوه از پلیمرهای هادی شده به وسیلهٔ گرافن در ساخت لایه های محافظ کابل های الکتریسیته نیز استفاده می شود. نکته حائز اهمیت این است که گرافن را می توان در خطوط تولید مختلفی مورد استفاده قرار داد بدون اینکه نیاز باشد تغییری در فرایند تولید رخ دهد. در عین حال این کار منجر به دستیابی به ر
زین ها و پلیمرهای مختلفی می گردد که هم از حیث کیفیت و هم هزینه از مزایای قابل ملاحظه ای برخوردارند. کاربردهای دیگر آن عبارت اند از: به دلیل نفوذپذیری پایین نسبت به اکسیژن، نیتروژن، رطوبت و دی اکسیدکربن پیدا کرده اند در صنایع بسته بندی مواد غذایی، لوازم پزشکی و الکترونیک کاربرد دارد. بهبود خواص مکان کیی ماتریس های پلیمری، استفاده از این مواد را در صنایع مرتبط با حمل و نقل میسر می سازد، ب هویژه در خودروهای پیشرفته، که مقاومت مکان کیی زیاد، وزن کم و خواص زیستی مناسب برای مصرف سوخت به صرفه مورد نیاز است. رسانایی زیاد و نسبت طول به عرض ذاتی گرافن، دستیابی به آستانه تراوایی الکتر یکی را در کسر وزنی های کمتر در مقایسه با دوده و نانو لوله های کربنی چنددیواره ممکن ساخته است این رسانایی کاربرد نانوکامپوزیت های پلیمرهای رسانا را از حسگرها تا موادی با قابلیت تخلیه الکتروستاتکیی و مواد محافظ و مداخله گر امواج الکترومغناطیسی و الکترودها گسترش می دهد. اخیراً گرافن و نانوکامپوزیت های آن به صورت گسترده در پزشکی برای تحویل دارو/ ژن، درمان سرطان، مهندسی بافت و زیست حسگرها بکار گرفته می شوند. گرافن و مشتقات آن (GO و rGO) مواد بس
یاری عالی برای استفاده در پزشکی هستند. تا به امروز چندین نانوکامپوزیت پایه گرافنی ساخته شده و با موفقیت برای تشخیص و درمان سرطان بکار رفته اند. این کامپوزیت ها می توانند عموماً بر پایهٔ گروه های عملگر متصل شده طبقه بندی شوند که این طبقه بندی شامل پلیمرها (PEG, Tween 80، PVA و …)، مواد آلی (اسید فولیک)، نانو لوله های کربنی (SWCNTs)، زیست مواد (DNA, RNA، پلاسمید و …)، ساختارهای غیرآلی (فلزات و اکسید فلزات)، و هیبریدهای آلی – غیرآلی (کیتوسان، هیبرید مغناطیسی). گزارش شده است، این کامپوزیت ها در محدوده گسترده ای از کاربردهای سرطانی شامل: زیست حسگرهای تشخیص دهنده، تحویل ژن/ دارو، فوتوتراپی و تفکیک سلول بنیادی موفق بوده اند. در اینجا گرافن و مشتقات آن (GO) در کاربردهای نام برده شده داوطلب است، به دلیل داشتن طبیعت آبدوست و آبگریز به صورت همزمان که پایداری در سلول های زنده را فراهم می کند و به دلیل داشتن سطح ویژه بالا سیگنال دارو/ پروب محموله دریافتی را بزرگنمایی می کند. همه این عوامل عملکرد دارو و حس را بر گرافن افزایش داده است. در کاربردهای تشخیصی، زیست حسگرهای بر پایهٔ گرافن به دلیل تشخیص دقیق و حساس بسیار جذاب هست
ند و برای جلوگیری از پیشرفت تهاجمی سرطان در اولویت هستند. عکس بردار بودن و سمیّت کمتر از رنگ های فلوئورسنت معمولی، کامپوزیت های بر پایهٔ گرافن برای روش های مختلف عکسبرداری شامل عکس های نوری، سونوگرافی، (US), MRI و CT مناسب هستند. نشان داده شده است که کامپوزیت PEG-GO به شدت در محدوده نزدیک امواج رادیویی (NIR) فوتولومینسانس نشان می دهد که این پایهٔ پروب NIR برای روش تصویربرداری سرطان است. امروزه کامپوزیت های پایه گرافنی برای ساخت زیست حسگرها یک گزینه مفید و سودمند هستند. ظرفیت بالای بارگذاری (بالاتر از ۲۰۰٪)، حلالیت دارو، رهایش کنترل شده، زیست سازگاری و فرار از سیستم ایمنی بدن (RES) خصوصیات انتقال دهنده های هوشمند بر پایه گرافن است که ممکن است بهتر از دارو یا انتقال دهنده های معمولی باشند. عناصر فلزی نجیب دارای خواص نوری منحصربفردی هستند که به رزونانس پلاسمون سطحی (SPR) آن ها مربوط است و خصوصیات تابشی و غیر تابشی آن ها را بهبود می دهد. La و همکارانش پروتئین-۲ مورفوژن استخوانی را بر زیرلایه Ti پوشش دهی شده با لایه های با بار مثبت GO-NH3+ و بار منفی GO-COO- با بازده بالای بارگذاری و حفظ زیست فعالی، بارگذاری کردند
. همچنین بررسی های پزشکی در موش شکل گیری قوی تر استخوان جدیدی را با کاشتنی های Ti-GO-BMP2 در مقایسه با کاشتنی های Ti یا Ti-GO یا Ti-BMP2 نشان داد که این باعث ساخت کامپوزیت جدید با انتقال دهندگی بسیار مؤثر برای درمان توسط تحویل دارو شد. نانوکامپوزیت گرافن – طلا، در خصوص در حوزه سرطان، در بخش های آشکارسازی و تشخیص سرطان به وسیلهٔ زیست حسگرها و درمان آن توسط تحویل دارو، فوتوتراپی و ترکیبی از این دو کاربرد دارند. نانوذرات طلا تصویربرداری الکترومغناطیسی شامل فلوئورسنت و SERS را بهبود می دهند (عناصر فلزی نجیب دارای خواص نوری منحصربفردی هستند که به رزونانس پلاسمون سطحی (SPR) آن ها مربوط است و خصوصیات تابشی و غیر تابشی آن ها را بهبود می دهد). آسانی ساخت، اصلاح و همچنین زیست سازگاری نانوذرات طلا همراه با پایداری در برابر اکسید شدن این ذرات، غلبه بر محدودیت ها و بالابردن قدرت تشخیص سرطان و درمان آن ها را بخش عملگر گرافن یا اکسیدگرافن نامیدند.
مسابقات قهرمانی شطرنج جهان ۱۹۰۸ مسابقه بین امانوئل لاسکر و زیگبرت تاراش بوده است. این بازی از ۱۷ اوت تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۸ در شهر دوسلدورف مونیخ برگزار شد. لاسکر با موفقیت این رقابت ها را برنده شد و از عنوان خود دفاع کرد. نتایج. اولین بازیکنی که هشت بازی را ببرد، قهرمان جهان خواهد شد. در نهایت لاسکر از عنوان خود دفاع کرد.
باشگاه فوتبال استقلال تهران یک باشگاه فوتبال حرفه ای ایرانی است که در ۴ مهر ۱۳۲۴ در شهر تهران و با نام نخستین کلوپ دوچرخه سواران تأسیس شد. این باشگاه در تاریخ ۱ اسفند ۱۳۲۸ با رای گیری اعضای هیئت مدیره نامش را به تاج تغییر داد. سپس در فروردین ۱۳۵۸ و به عنوان یکی از پیامدهای انقلاب ۱۳۵۷ ایران نام باشگاه از تاج به استقلال تغییر یافت و این باشگاه از این تاریخ تا به امروز با این نام در فوتبال ایران و عرصه بین المللی فعالیت می کند. تیم ملی فوتبال ایران یک تیم ملی فوتبال است که زیر نظر فدراسیون فوتبال ایران و به نمایندگی از کشور ایران به میدان می رود. نخستین بازی تیم ملی ایران که مورد تأیید فیفا است یک بازی دوستانه در مقابل تیم ملی فوتبال افغانستان در شهریور ۱۳۲۰ است و نخستین تورنمنت رسمی فوتبال که تیم ملی ایران در آن شرکت کرد بازی های آسیایی ۱۹۵۱ دهلی نو بود. پیشینه. در اسفند ۱۳۲۹ ایران در نخستین دوره بازی های آسیایی شرکت کرد و ۲۲ نفر از اعضای کاروان ایران بازیکنان مجموعه ورزشی تاج بودند، از جمله ۸ بازیکن فوتبال که برای تیم ملی به میدان رفتند و همین ها نخستین بازیکنانی بودند که از تاج به تیم ملی دعوت شدند تا در یک
تورنمنت رسمی شرکت کنند. تیم ملی در آن بازی های تا دیدار نهایی پیش رفت اما در آن بازی مغلوب تیم میزبان، هند، شد. نادر افشار، پرویز کوزه کنانی و مهدی مسعودانصاری از بازیکنان تاج ۴ گل از ۵ گل ایران در آن تورنمنت را به ثمر رساندند. تیم ملی ایران در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی فعالیت چندانی نداشت اما در دهه ۱۳۴۰ ایران دوران نسبتاً موفقیت آمیزی را سپری کرد. در سال ۱۳۴۳ تیم ملی برای نخستین بار در بازی های المپیک تابستانی شرکت کرد. ایران در آن بازی ها تنها یک گل زد که آن را هم کرم نیرلو بازیکن وقت تیم تاج از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند تا نخستین گل ایران در ادوار المپیک توسط یک بازیکن تاج به ثمر برسد. تاج در اردوی تیم ملی در المپیک ۶ نماینده داشت. در سال ۱۳۴۵ ایران در بازی های آسیایی شرکت کرد و موفق شد تا دیدار نهایی پیش رود. تاج در آن بازی ها ۴ نماینده در تیم ملی داشت و ۵ گل از ۹ گل ایران در آن بازی ها را بازیکنان تاج به ثمر رساندند. دو سال بعد و در بهار ۱۳۴۷ تیم ملی میزبانی جام ملت های آسیا را بر عهده گرفت و موفق شد تا مقام قهرمانی را نیز از آن خود کند. ۶ بازیکن اردوی تیم ملی ایران بازیکنان تاج بودند که ۴ گل از ۱۱ گل ایران ر
ا نیز به ثمر رساندند. دهه ۱۳۵۰ خورشیدی ادامه دوران موفقیت های تیم ملی ایران بود. در اردیبهشت سال ۱۳۵۱ ایران در جام ملت های آسیا شرکت کرد و موفق شد عنوان قهرمانی را از آن خود کند. تاج ۵ نماینده در تیم ملی داشت و ۴ گل از ۱۲ گل ایران را نیز بازیکنان تاج به ثمر رساندند، از جمله هت تریک علی جباری در برابر تایلند میزبان تا ایران بازی ۲–۰ باخته را ۳–۲ ببرد و یکی از بردهای به یاد ماندنی تیم ملی ثبت شود. در شهریور همان سال ایران در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ شرکت کرد و در همان مرحله گروهی حذف شد. تاج ۷ نماینده در آن تیم ملی داشت. در شهریور ۱۳۵۳ ایران میزبانی بازی های آسیایی را بر عهده گرفت. ۹ بازیکن از ۲۰ بازیکن اردوی تیم فوتبال ایران بازیکنان تاج بودند و تیم ملی موفق شد با ترکیبی که عمده بازیکنانش را بازیکنان تاج تشکیل می دادند عنوان قهرمانی را از آن خود کند. ایران در آن بازی ها ۲۰ گل به ثمر رساند که بازیکنان تاج موفق به ثمر رساندن ۹ گل شدند تا نقش عمده ای در نخستین مدال طلای فوتبال بازی های آسیایی داشته باشند. در خرداد ۱۳۵۵ ایران میزبان جام ملت های آسیا بود و تاج ۴ نماینده در تیم ملی داشت. دروازه ایران در آ