Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صنعت خودروسازی ویتنام صنعتی با رشد سریع است که بیشتر بر فروش داخلی متکی است. تمامی خودروهایی که اکنون در ویتنام در حال تولید هستند، در خارج از این کشور و توسط شرکت های خارجی طراحی شده اند، و بسیاری از آن ها با اتکا به بسته های سی کی دی تولید می شوند. با توجه به مالیات های زیاد برای واردات خودرو، دولت ویتنام از تولیدکنندگان داخلی حمایت می کند. گرچه کشور ویتنام عضو منطقه تجارت آزاد آسه آن است، واردات خودرو در این میان یک استثناء است. از ۱ ژانویه ۲۰۱۹، به عنوان بخشی از توافق آسه آن مالیات ۳۰ درصدی واردات برداشته شد. در حال حاضر صنعت خودروی ویتنام برای امکان پذیر شدن صادرات به اندازهٔ کافی رقابتی تلقی نمی شود. تا ماه آوریل ۲۰۱۸، ۸۵٪ از خودروهای به فروش رسیده در ویتنام با استفاده از بسته های سی کی دی در داخل این کشور شده بودند. تا پیش از اجرای برنامهٔ دوی می، مالکیت خودرو در ویتنام بسیار محدود بود و خودروهای موجود نیز از کشورهای کمتر توسعه یافته که دارای مناسبات سیاسی بیشتری با دولت ویتنام بودند، به این کشور وارد می شدند. در سال ۱۹۹۵ نخستین کارخانه های خودروسازی جهت تولید وسایل نقلیه با استفاده از قطعات سی کی دی د
ر ویتنام احداث شدند. اولین نشان های تجاری با خودروهای تولید شده در ویتنام شامل میتسوبیشی، تویوتا و ایسوزو می شدند. بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ مالیات فروش خودرو در ویتنام از ۵٪ به ۵۰٪ افزایش یافت و به کاهش سرعت فروش خودروها منجر شد. بازار خودروی ویتنام نسبتاً کوچک است، اما در عین حال دارای سریع ترین روند رشد در میان بازارهای جنوب شرق آسیا است. بیشتر تولیدکنندگان وسایل نقلیه در ویتنام عضوی از انجمن غیردولتی تولیدکنندگان خودروی ویتنام (VAMA) هستند. قطعات خودرو. ویتنام دارای ۹۰۰ میلیون دلار ارزش مازاد در قطعات خودرو است، و مجموع ارزش صادرات قطعات خودروی آن معادل ۴٫۴ میلیارد دلار است. بیشتر این حجم تولید متعلق به تجارت هایی با مالکیت خارجی است که در ویتنام فعالیت می کنند. مجموع تعداد تأمین کنندگان قطعات در ویتنام در سال ۲۰۱۸ برابر با ۲۲۶ شرکت بوده است. نشان های تجاری خارجی. تویوتا. شرکت تویوتا موتور ویتنام از بسته های قطعات سی کی دی جهت تولید خودرو برای عرضه در بازار داخلی ویتنام بهره می برد. خودروهای تولیدی این شرکت عبارتند از کورولا آلتیس، ویوس، فورچونر (تولید مبتنی بر سی کی دی این مدل در ۲۰۱۸ متوقف شد) و اینووا.
این شرکت در سال ۲۰۱۷ در مجموع ۴۱٬۰۰۰ دستگاه خودرو تولید کرد. تویوتا با سهم ۲۳ درصدی از بازار فروش خودروهای سواری در ویتنام، دارای بالاترین سهم در این بازار است. دایهاتسو. شرکت وینداکو، شرکت تابعهٔ خودروسازی دایهاتسو، در سال ۲۰۰۳ مدل تریوس را با استفاده از قطعات سی کی دی در ویتنام تولید کرد. این شرکت با توجه به فروش کم در سال ۲۰۰۷ پس از چهار سال منحل شد. سوزوکی. شرکت سوزوکی خودروهای خود را در ویتنام به واسطهٔ یک شرکت تابعه با نام ویسوکو، که در کارخانه ای در بین هوا واقع در استان دونگ نای فعالیت می کند. به تولید می رساند. این کارخانه خودروهای سوپر کری، ارتیگا، گرند ویتارا، ویتارا و سوییفت را در کنار موتورسیکلت های ایمپالس ۱۲۵ اف آی، هایات ۱۲۵، یوای۱۲۵-تی، ویوا ۱۱۵ اف آی، رایدر ۱۵۰، و اکسلو ۱۲۵ تولید می کند. ظرفیت تولید سالانهٔ این کارخانه معادل ۶٬۰۰۰ دستگاه خودرو و ۱۰۰٬۰۰۰ دستگاه موتورسیکلت است. کیا. خودروهای کیا موتورز از سال ۲۰۰۸ توسط شرکت تاکو کیا، سرمایه گذاری مشترک کیا با شرکت تاکوی ویتنام، با اتکا به بسته های قطعات سی کی دی در کارخانه ای واقع در منطقهٔ صنعتی چو لای تولید می شوند. مدل های تولیدی کیا در ویت
نام عبارتند از نیو مورنینگ، فورت، سورنتو، کارنز، سراتو و اپتیما. مرسدس-بنز. شرکت دایملر آگ مدل های مختلف مرسدس-بنز را با استفاده از بسته های قطعات سی کی دی در کارخانهٔ خود واقع در شهر هوشی مین در ویتنام تولید می کند. نخستین خودروی مونتاژ شده توسط مرسدس-بنز ویتنام یک خودروی کلاس-ئی بود که در سال ۱۹۹۶ تولید شد. این کارخانه حاصل یک سرمایه گذاری مشترک با شرکت مهندسی مکانیک سای گون است. این کارخانه در سال ۲۰۱۷ ۶٬۰۰۰ دستگاه خودرو تولید کرد. مزدا. شرکت مزدا به واسطهٔ سرمایه گذاری مشترک خود با شرکت تاکو، که با نام خودروسازی وینا مزدا شناخته می شود، مدل مزدا ۲ را در کارخانه ای در منطقهٔ نوی تاین به تولید می رساند. این کارخانه دارای ظرفیت تولید ۱۰٬۰۰۰ خودرو در سال است و ۳۰۰ نفر نیروی کار در آن مشغول به کار هستند. میتسوبیشی. میتسوبیشی موتورز به واسطهٔ سرمایه گذاری مشترک خود با هولدینگ پروتون مالزی با نام شرکت وینا استار موتورز در ویتنام فعالیت می کند. تولید خودروهای میتسوبیشی در ویتنام با تولید خودروی ون میتسوبیشی دلیکا در سال ۱۹۹۷ در کنار مدل های میتسوبیشی پاجرو و میتسوبیشی کانتر آغاز شد. هوندا. شرکت هوندا ویتنام یک سر
مایه گذاری مشترک بین هوندا و شرکت موتور و ماشین آلات کشاورزی ویتنام (VEAM) است. هوندا ویتنام پرفروش ترین نشان تجاری موتورسیکلت در ویتنام بوده و به واسطهٔ سه کارخانهٔ تولید موتورسیکلت، و یک کارخانهٔ تولید خودرو در ویتنام فعالیت می کند. هینو. کامیون های هینو در یک سرمایه گذاری مشترک با شرکت ویناموتور در کشور ویتنام تولید می شوند. شرکت هینو از سال ۱۹۹۶ در ویتنام حضور داشته است. هیوندای. خودروهای هیوندای توسط شرکت هیوندای تاین کونگ اتو، که یک سرمایه گذاری مشترک میان هیوندای و شرکت ویتنامی تین کونگ اتو است، با استفاده از قطعات سی کی دی تولید می شوند. طبق گزارش ها، شرکت هیوندای در اوایل سال ۲۰۱۸ مصمم به ساخت یک کارخانهٔ خط تولید در نین بین جهت تولید مدل گرند آی۱۰ بوده است. نشان های تجاری داخلی. فعال. وین فست. وین فست تنها نشان تجاری داخلی وسایل نقلیهٔ سواری در ویتنام است. شرکت جنرال موتورز در اوت ۲۰۱۸ بخش عملیات ویتنام خود را به شرکت وین فست فروخت و به دنبال آن حق توزیع مدل های جنرال موتورز در ویتنام، و همچنین کارخانهٔ خود در هانوی را به این شرکت واگذار کرد. شرکت وین فست علاوه بر کارخانهٔ در دست احداث خود در هایفون
گ، از این کارخانه نیز برای تولید خودروهایی که توسط خود این شرکت توسعه یافته اند، استفاده خواهد کرد. جیم دلوکا، مدیر عامل اجرایی شرکت وین فست، سابقاً به عنوان یک مقام اجرایی در جنرال موتورز مشغول به کار بوده است. سابق. ویناکسوکی. ویناکسوکی یکی از خودروسازان داخلی ویتنام بود که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ در مجموع ۲۰ مدل کامیون با میزان بومی سازی ۲۷٪، و سه مدل خودروی سواری با بومی سازی به میزان ۵ درصد تولید کرد. این شرکت در سال ۲۰۱۲ به علت مشکلات مالی و بدهی های بانکی تعطیل شد. لا دالات. لا دالات یک خودروی طراحی شده بر پایهٔ سیتروئن ۲سی وی بود که توسط طراحان فرانسوی در ویتنام طراحی شده بود. بین سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵ مجموعاً ۵٬۰۰۰ دستگاه از این خودرو تولید شد و آن را به نخستین خودروی تولید شده در کشور ویتنام بدل کرد.
چکوری () یک فیلم به کارگردانی احتشام است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. ندیم بیگ، شبانه و میرزا شاهی از بازیگران این فیلم بوده اند.
گروه طرفدار دموکراسی هنگ کنگ () یک ائتلاف سیاسی است که با رویکرد توسعه دموکراسی در هنگ کنگ و توسعه حق رأی عمومی شهروندان در خصوص شورای تقنینی هنگ کنگ و مدیریت اجرایی ارشد هنگ کنگ عمل می کند. این ائتلاف از حقوق بشر لیبرال، آزادی های مدنی، حاکمیت قانون و عدالت اجتماعی دفاع می کند اما مواضع اقتصادی آن مختلف است. در مقابل این گروه، ائتلاف طرفدار پکن قرار دارد. هرچند از زمان الحاق هنگ کنگ به چین، این ائتلاف اغلب ۵۵ تا ۶۰ درصد آرا را کسب کرده اما به علت نوع ساختار غیرمستقیم شورای تقنینی، در اقلیت بوده است.
اینترویو () یک مجله آمریکایی است که در سال ۱۹۶۹ توسط هنرمند اندی وارهول و روزنامه نگار بریتانیایی جان ویلکاک تأسیس شد. این مجله با نام مستعار «توپ کریستالی پاپ» (The Crystal Ball of Pop) مصاحبه هایی با افراد مشهور، هنرمندان، موسیقیدان ها و متفکران خلاق انجام می داد.
نهر کن (به انگلیسی:Forrower) یکی از ادوات کشاورزی است که برای ایجاد نهر (جوی آب) در مزارع به کار می رود. ساختار نهرکن. ترکیبی است از دو خیش که از قسمت پیشانی به هم متصل شده و خاک را همزمان به راست و چپ برمی گردانند و در زمین کشاورزی نهر ایجاد می کنند. تیغه ها به شکل مثلث هستند و از وسط انحنا دارد. صفحات خاک برگردان نسبت به هم ثابت یا قابل تنظیم می باشد. در برخی نهرکن ها خاک برگردان ها به صورت لولایی به تنه اتصال دارند، و می توان با یک پشت بند قابل تنظیم فاصله آنها را نسبت به هم کم و زیاد کرد. در این صورت عرض جوی تغییر می کند. با تغییر وضعیت بازوهای اتصال سه نقطه تراکتور می توان عمق نهر را تنظیم نمود. کاربرد. از این دستگاه برای ایجاد نهرهای اصلی و فرعی لازم برای آبیاری مزارع استفاده می شود. نحوه استفاده. برای استفاده از این وسیله باید آن را به تراکتور متصل کرد. اتصال توسط اتصال سه نقطه انجام می شود. نهرکن توسط بازوهای هیدرولیکی تا عمق موردنیاز به پایین رانده می شود و در حین حرکت به دنبال حرکت تراکتور یک جوی ایجاد می شود. جستارهای وابسته. تیلر گاوآهن ادوات کشاورزی ماشین های کشاورزی
فوکه-وولف اف و ۵۷ یک هواگرد تک باله دو موتوره سه سرنشین از نوع جنگنده سنگین ساخت شرکت فوکه-وولف در آلمان بود که پیش نمونه آن سال ۱۹۳۶ به پرواز درآمد اما وارد مرحله تولید نشد. طراحی و توسعه. وزارت هوانوردی رایش سوم سال ۱۹۳۴ سفارشی برای یک جنگنده-بمب افکن چند منظوره تاکتیکی برای مقابله مستقیم با بمب افکن های دشمن پوشش بمب افکن های خودی و جهت جایگزینی نمونه های قدیمی تر صادر کرد. در این سفارش به جز تأکید بر استفاده از ساختار تمام فلزی و موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۰ یا در صورت اضطرار موتور یونکرس یومو ۲۱۰، بر هیچ گونه ویژگی دیگری از جمله مشخصات پرواز اشاره نشده بود و شرکت ها در این امر مخیر شدند. فوکه-وولف اف و ۵۷، مسرشمیت ب اف ۱۱۰ و هنشل هااس ۱۲۴ طرف شرکت های مختلف ارائه و پذیرفته شدند. هواگردهای دیگری همچون آگ اُ آاُ ۲۲۵ نیز طراحی شدند که مورد توجه قرار نگرفتند. اف و ۵۷ یک هواگرد تک باله دو موتوره تمام فلزی دم چرخ با پیکربندی سنتی بدون نوآوری خاص، شاسی یک پارچه و ارابه فرود جمع شونده رو به عقب درون موتور بود. استفاده از ساختار سنتی به دلیل قرار گرفتن در نسل نخست هواگردهای "لوفت وافه" و رویکرد محافظه کارانه به جهت
نبود تجربه مشابه بود. این هواگرد نخستین هواگرد تمام فلزی، نخستین هواگرد با شاسی یک پارچه و نخستین هواگرد نظامی در شرکت فوکه-وولف به حساب می آمد. بال های اف و ۵۷ با ساختاری از جنس دورالومین (آلیاژی از آلومینیوم و مس) در پایین بدنه و به شکل خود اتکا ساخته شدند. خلبان، ناوبر و تیربارچی دم در یک اتاقک طولانی به شکل پشت سر هم قرار می گرفتند. یک مسلسل تدافعی نیز در انتهای اتاقک برای تیربارچی وجود داشت. تمام سوخت هواپیما در مخزنی در مرکز بدنه قرار گرفته بود. ساخت سه پیش نمونه اف و ۵۷ (وی-۱ تا وی-۳) در طول سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. با وجود تعبیه محل تسلیحات تدافعی، در هیج یک از این سه پیش نمونه مسلسلی در این مکان قرار داده نشده بود. پیش نمونه نخست با موتور کم توان تر یومو ۲۱۰، نخستین پروازش را در ماه مه سال ۱۹۳۶ انجام داد و عملکردی بسیار ناامیدکننده داشت. این پیش نمونه پس از چند بار پرواز آزمایشی نهایتاً هنگام فرود اضطراری در اثر اشکال فنی در بخش موتور، منهدم شد. پیش نمونه هایی دوم و سوم با تغییراتی در بخش دم و سایر قسمت های هدایت هواگرد، از موتور قوی تر دایملر-بنتس بی ب ۶۰۰ استفاده کردند. در کل این هواگرد به شدت سنگی
ن (۶۳ درصد سنگین تر از هنشل اچ اس ۱۲۴) و با هدایت پذیری ضعیف طراحی شده بود. تنها بال ها بیش از پنج برابر آنچه محاسبه شده بود وزن داشتند. برخی در "لوفت وافه" دلیل این امر را چند منظوره بودن هواگرد و به کارگیری ادوات متفاوت جهت صورت دادن وظایف مختلف توسط آن می دانستند. البته بی تجربگی فوکه-وولف در طراحی هواگردهای تمام فلزی نیز در این مشکل دخیل بود. وزارت هوانوردی پاییز سال ۱۹۳۶ با دست کشیدن از طرح پیشین به نفع نمونه ساده تر، ب اف ۱۱۰ را که مسلسل تدافعی و قابلیت بمباران در آن حذف شده بود، برای خدمت پذیرفت. اندکی پس از این تصمیم ادامه کار بر روی اف و ۵۷ متوقف شد و پیش نمونه های ساخته شده اوراق شدند.
ردپای آب ردپای آب شخص، جامعه یا کشور، مقدار کل آب شیرین مورد استفاده ای است که برای تولید کالاها یا خدمات مصرف می شود. یا به عبارتی میزان استفاده از آب را نسبت به میزان مصرف مردم نشان می دهد. ردپای آب را می توان برای هر گروه از مصرف کنندگان مثل خانواده یا تولیدکنندگان مثل شرکت محاسبه کرد. ردپای آب یک نشانگر جغرافیایی است و نه تنها میزان استفاده از آب و آلودگی را نشان می دهد بلکه مکان ها را نیز نشان می دهد؛ بنابراین در تأثیرگذاری بر فرایندهای اقتصادی در دسترسی به منابع آب کافی و سایر واقعیت های اکولوژیکی در سراسر جهان تأثیر می گذارد. ردپای ایجاد شده توسط انسان باعث افزایش فشار شدید یا متوسط آب می شود که کشورهای زیادی اکنون از آن رنج می برند. ردپای آب از سه جزء تشکیل شده است یا به عبارتی سه نوع مختلف ردپای آب وجود دارد که از هم متمایز می شود؛ آبی، سبز، خاکستری ردپای آبی: مقدار آب زیرزمینی یا آب های سطحی برای تولید محصول است یا به عبارت دیگر آب های زیرزمینی وارد محصولات شده و به محیط بازگردانده می شود. ردپای آب سبز: مقدار آب باران برای تولید محصول است یا به عبارت دیگر آب تبخیر شده ناشی از باران و رطوبت است. ردپا
ی آب خاکستری: آلودگی که در اثر فعالیت های بشر از جمله فعالیت صنایع یا فعالیت های کشاورزی به وجود می آید یا به عبارت دیگر آب آلوده به تولید کالاها و خدمات است. بنابراین، ردپای آب به مصرف مستقیم و غیرمستقیم آب در فرایند تولید محصول، که شامل مصرف آب و آلودگی های آن در سراسر چرخه تولیدات، می پردازد. برای مثال برای تولید یک کیلوگرم شکر ۱۵۰۰ لیتر آب نیاز است. یا برای تولید یک فنجان قهوه ۱۴۰ لیتر آب نیاز است. یا برای تولید یک کیلوگرم شکلات ۲۴۰۰ لیتر آب نیاز است.
پیکارگر () وضعیت حقوقی فردی است که در هنگام منازعات مسلحانه بین المللی حق دارد به درگیری با دشمن بپردازد. تعریف قانونی «پیکارگر» در ماده ۴۳ بند (۲) پروتکل الحاقی به معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای یکم (AP1) و در کنوانسیون های ژنو در سال ۱۹۴۹ قید شده است. این تبیین کننده این است که «اعضای نیروهای مسلح یک طرف درگیری (غیر از پرسنل پزشکی و کلیساها که مشمول ماده ۳۳ کنوانسیون ژنو ۳ هستند) مبارزانی می باشند که حق شرکت مستقیم در جنگها را دارند.» موقعیت قانونی پیکارگران. براساس قانون حقوق بین الملل بشردوستانه (با توجه به قوانین منازعات مسلحانه)، پیکارگران ممکن است در یکی از دو دسته طبقه بندی شوند: ممتاز یا غیر شخصی. از جمله سایرین، آن دسته از پیکارگران ممتازی که شرایط خاصی از حقوق بین الملل بشردوستانه را نقض کنند، موقعیت قانونی خود را از دست می دهند و تبدیل به یک پیکارگر غیرمجاز می شوند.
امرژی مقدار انرژی است که در تحولات مستقیم و غیرمستقیم برای تهیه یک محصول یا خدمات مصرف می شود. امرژی اندازه گیری اختلاف کیفیت بین اشکال مختلف انرژی است. امرژی عبارت است از تمام انرژی مورد استفاده در فرایندهای کاری که محصول یا خدمات را در واحدهای یک نوع انرژی تولید می کنند. سیستم های کشاورزی که از منابع تجدیدپذیر بیشترین استفاده را میبرند، نسبت به دیگر سیستم ها از پایداری بیشتری برخوردارند، در اینجا بحث امرژی مطرح می شود. امرژی یک روش آنالیز اگرو اکوسیستمی است که تمامی ورودی ها اعم از منابع تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر، انرژی خریداری شده و خدمات را مورد ارزیابی قرار می دهد و هدف آن بررسی پایداری یک اگرو اکوسیستم از لحاظ مصرف انرژی است.
بیشتر زبان های ازبکستان از زبان های ترکی و زبان های ایرانی هستند. با این حال، زبان های حکومتی این کشور شامل زبان ازبکی به عنوان زبان نخست و دولتی، و زبان روسی به عنوان زبان قومی و مورد استفادهٔ مؤسسه های همگانی هستند. زبان های ترکی. زبان ازبکی یکی از زبان های ترکی نزدیک به زبان اویغوری است و هر دوی آن ها به شاخهٔ زبان های قارلقی از خانوادهٔ زبان های ترکی تعلق دارند. زبان ازبکی تنها زبانی رسمی دولتی کشور ازبکستان است و از سال ۱۹۹۲ تاکنون به طور رسمی با الفبای لاتین نگاشته می شود. زبان قره قالپاقی نیز یک زبان ترکی است اما به زبان قزاقی که در جمهوری قره قالپاقستان صحبت می شود و در آن جا دارای وضعیت رسمی است، نزدیک تر می باشد. این زبان در ازبکستان مورد استفادهٔ بیش از نیم میلیون نفر است. بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ نفر نیز به زبان قزاقی صحبت می کنند. تا پیش از دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، از زبان نوشتاری ازبک ها با نام ترکی جغتای (که پژوهشگران غربی آن را با نام زبان جغتایی می شناختند) یاد می شد و برای نگارش آن از خط نستعلیق استفاده می گردید. در سال ۱۹۲۶ الفبای لاتین معرفی شد و در طول دههٔ ۱۹۳۰ اصلاحات متعددی را پشت سر گذاشت. در نهایت در
سال ۱۹۴۰ الفبای سیریلیک توسط متخصصان شوروی معرفی شد و تا پیش از سرنگونی اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۹۳ ازبکستان دوباره به استفاده از خط لاتین (الفبای ازبکی) روی آورد که پسانتر در سال ۱۹۹۶ اصلاح شد و از سال ۲۰۰۰ تاکنون در مدرسه ها تدریس می شود. تدریس در مدرسه ها، کالج ها و دانشگاه ها تنها با استفاده از خط لاتین صورت می گیرد. تعدادی از روزنامه ها و وبگاه های محبوب ازبکستان از الفبای سیریلیک استفاده می کنند. برخی از متن ها در بعضی از شبکه های تلویزیونی با الفبای سیریلیک نیز تکرار می شوند. الفبای سیریلیک در میان نسل های مسن تر مردم ازبکستان از محبوبیت برخوردار است. زبان های هندواروپایی. اگرچه زبان روسی به طور رسمی در ازبکستان به عنوان یک زبان رسمی معرفی نشده است، اما به طور گسترده ای در همهٔ زمینه ها، از جمله اسناد رسمی از این زبان استفاده می شود. این زبان در کنار زبان ازبکی، زبان های مجاز برای مؤسسه های دفاتر اسناد رسمی و اداره های ثبت هستند. زبان روسی به ویژه در شهرها، برای بیشتر کاربردهای فنی، علمی، دولتی و تجاری، یک زبان مهم برای ارتباطات قومی است. این کشور همچنین محل سکونت حدود یک می
لیون نفر از مردمی است که زبان مادری آن ها روسی است. به دلیل وجود جمعیت نسبتاً زیادی از مردمی با نژاد تاجیک در شهرهای بخارا و سمرقند زبان فارسی تاجیکی هم در این شهرها به طور گسترده ای تکلم می شود. تکلم به این زبان در نواحی وسیعی در کاسانسای، چوست، ریشتان و ساخ در جلگهٔ فرغانه، و همچنین در بورچ ملا، آهنگران، باغستان در میانهٔ ناحیهٔ سیردریا، و نهایتاً در شهرسبز، نخشب، کیتاب و دره های رودخانه ای کفیرنگان و چاگانیان به چشم می خورد. براساس برآوردهای رسمی دولتی، جمعیت تاجیک های ازبکستان ۴٫۷٪ از جمعیت کل ازبکستان است اما بنابر آمارهای بیشتر بنیادهای بین المللی، جمعیت تاجیک های ازبکستان می تواند تا ۳۰٪ از جمعیت کل ازبکستان باشد. قانون ها. هیچ الزامی از نظر زبانی برای شهروندی کشور ازبکستان وجود ندارد.
آلیاژه های منیزیم به دو دسته آلیاژهای ریخته گری وآلیاژهای کار شده تقسیم می شوند، منیزیم به عنوان سبک ترین فلز دارای استحکام ویژه عالی وقابلیت جذب ارتعاشی بالا وقابلیت بازیافت و شکل پذیری خوبی است؛ بنابراین استفاده از آلیاژهای منیزیم باعث صرفه جویی بسیار زیادر در وزن وبه طبع آن باعث صرفه جویی در انرژی در مقایسه با فلزات چگال تر نظیرآهن ومس می گردد. در جدول ۱ برخی ویژگی هی منیزیم آورده شده است: در کنار خواص خوب فلز منیزیم که عبارت اند از چگالی کم ودمپینگ بالا دارای ضعف هایی مانند مقاوم نبودن در برابر خوردگی به دلیل فعال بودن این فلز و تمایل بالا به واکنش پذیری است و به دلیل سختی کم منیزیم مقاومت به سایش درآلیاژهای منیزیم کم است، مقاوم نبودن در برابرخوردگی درنرخ سایش بالا فلزمنیزیم مشکل اصلی در برابرکاربردهای گسترده تر آن است بنابراین عملیات های سطحی بسیاری مانندپوشش دادن تبدیل شیمیایی، آندایزینگ، آبکاری، پوشش دادن با فرآیندهای مختلف از جمله ذوب سطحی بالیزر درمورد منیزیم وآلیاژهای آن برای بهبود مقاومت به خوردگی وکاهش نرخ سایش درمنیزیم است. یک راه عملی برای تقویت مقاومت به خوردگی منیزیم پوشش دادن آن باآلومنیم می
باشد. یکی ازکاربردهای عمده منیزیم به عنوان زمینه در کامپوزیت های زمینه فلزی است، این فلز قابلیت خوبی برای اتصال باذرات سرامیکی MgOدارد.کامپوزیت های Mg استحکام وصلبیت خوبی دردمای محیط ودماهای بالا از خود نشان می دهند. به طور کلی آلیاژهای منیزیم به دو گروه آلیاژهای کار شده وریخته گری شده تقسیم می شوند. از انواع روش های مهندسی سطح برای آلیاژهای منیزیم که باعث بهبود خواص سطحی می شودعبارتند از: ۱-آبکاری الکتروشیمیایی ۱–۱آبکاری الکترولس ۱–۲آبکاری الکتریکی از جدیدترین پوشش ها موفق برای بهبود خواص سطحی آلیاژهای منیزیم عبارتند از: ۱- ایجاد پوشش سه لایه DLC/AlN/Alبا روش پوشش دهیPVD.. ایجاد این پوشش در سطح منیزیم باعث افزایش مقاومت به سایش به دلیل بالا رفتن سختی وکاهش اصطکاک در سطح منیزیم شده است. کاهش ضریب اصطکاک بنا به ایجاد پوشش بر روی انواع آلیاژهای منیزیم در شکل ۱–۱ نشان داده شده است که باعث کاهش قابل ملاحظه ای در ضریب اصطکاک در آلیاژهای منیزیم شده است و به طبع کاهش ضریب اصطکاک، مقاومت سایشی بهبود یافته و نرخ سایش بشدت کاهش می یابد و باعث کاربردی شدن آلیاژهای منیزیم در شرایط کاری مختلف در صنایع می شود. ۲-پوشش Al_Si
بر روی آلیاژهای منیزیم با پوشش دهی با لیزر. ایجاد پوشش Al-Si به روش لیزر یک روش مناسب و جدید برای بدست آوردن روکش های بدون عیب است. ایجاد این پوشش باعث افزایش مقاومت به خوردگی و افزایش سختی سطحی، کاهش نرخ سایش و به طبع آن بهبود خواص سطی در منیزیم می شود. در شکل ۲ کاهش ضریب اصطکاک با اعمال این پوشش به طور قابل ملاحضهٔ کاهش یافته است وحتی در بعضی از آلیاژهای منیزیم مشاهده می کنیم که ضریب اصطکاک ۲۵٪ ضریب اصطکاک آلیاژ ¬های پایه منیزیم است. تست خوردگی با روش اسپری نمک بر روی منیزیم پوشش داده شده با Al-Si مقاومت به خوردگی بهتری نسبت به آلیاژهای پایهٔ منیزیم دارد. اما یک مشکل اساسی که در پوشش های آلومینیم دار برای منیزیم وجود دارد این هست که بین منیزیم و آلومنیم یک پیل گالوانیک ایجاد می شود که به مرور زمان باعث خوردگی گالوانیک می شود ۳_ایجاد پوشش DLC بر روی منیزیم.. ایجاد پوشش DLC (Diamond-like carbon) روی منیزیم با روش CVD انجام می شود. ایجاداین پوشش به منظور کاهش ضریب اصطکاک و به طبع آن کاهش نرخ فرسایش و افزایش مقاومت به خوردگی می شود. ایجاد این پوشش بر روی منیزیم باعث کاهش ضریب اصطکاک شده و در شرایط سرویس از سرع
ت استهلاک می کاهد. آزمایش های خوردگی که بر روی منیزیم با پوشش DLC انجام شد نشانگر بهبود خواص خوردگی در منیزیم با این پوشش است. ۴_ایجاد پوشش سرامیکی Al2O3 به روش پوشش دهی با لیزر. منیزیم به دلیل فعالیت شیمیایی بالای که دارد باعث شده است که آلیاژهای آن در برابر محیط های خورنده دچار انواع خوردگی شوند، ایجاد یک پوشش سرامیکی مقاوم در برابر خوردگی باعث بالا رفتن مقاومت به خوردگی و افزایش سخطی سطحی و به طبع آن کاهش نرخ سایش می شود. این پوشش را به کمک انواع فرآیندهای پوشش دهی می توان بر روی سطح منیزیم پوشش داد. آلومینیم را به صورت پودری یا به صورت فیلر مصرفی به شکل راد می توان بر روی سطح نشاند، بنا به اینکه آلومینیم تمایل بالایی برای جذب اکسیژن و تشکیل Al2O3 دارد با وجود مقداری گاز CO2 در گاز محافظ Al2O3 تشکیل خواهد شد. در روشی که پودر آلومنیوم استفاده می شود پودر را با چسب های آلی مخلوط کرده و بر روی سطح منیزیم پوشش داده وبعد از خشک شدن چسب به روش فرآیندهایی مثل لیزر و جوش تیگ می توان پوشش را بروی سطح آلیاژهای منیزیم نشاند. ۵_ایجاد پوشش AlN بر روی آلیاژهای منیزیم. ایجاد پوشش AlN بر روی آلیاژهای منیزیم باعث بالا رفتن
سختی سطحی و کاهش نرخ سایش به دلیل ایجاد پوشش با سختی بالا بروی سطح آلیاژ است. وجود پوشش AlN بر روی سطح آلیاژهای منیزیم باعث بالا رفتن مقاومت به خوردگی شده و از محدودیت های که آلیاژ منیزیم برای کار در شرایط محیطی مختلف دارد را می کاهد ایجاد پوشش هایی با آنتروپی بالا بر روی آلیاژهای منیزیم. آلیاژهای آنتروپی بالا آلیازهایی هستند که حداقل از ۵ عنصر و حداکثر از ۱۳ عنصر اصلی تشکیل شده باشند و عناصر شرکت کننده در آلیاژ در حالت ایده آل به صورت کاملاً یکنواخت در شبکه آلیاژی بنا به شکل ۳–۲ پخش می شوند. آنتروپی تشکیل این آلیاژها از R 5/1(Rثابت جهانی گازها) بیشتر است. به دلیل بالا بودن آنتروپی تشکیل این آلیاژها به این آلیاژها آلیاژهای آنتروپی بالا می گویند. در جدول۲ آنتروپی تشکیل چند آلیاژ متداول آورده شده است که آنتروپی تشکیل همه آلیاژها در جدول کمتر از R 5/1 است. این آلیاژها به دلیل اینکه از عناصر مختلف تشکیل شده اند و شعاع اتمی عناصر هم باهم متفاوت است دارای اعوجاج شبکه بسیار بالایی هستند و این اعوجاج در شبکه در آلیاژهای آنتروپی بالا باعث شده که سختی در این آلیاژها بسیار بالا باشد، این سختی بالا در این آلیاژها باعث ش
ده که آلیاژهای آنتروپی بالا پوشش های مناسبی برای سطوحی که در معرض سایش هستند باشند. آلیاژهای منیزیم به دلیل برخوردار نبودن از سطحی با سختی بالا برای استفاده از این آلیاژها در محیط های در معرض سایش نیاز هست که از پوشش مقاوم به سایش استفاده شود. آلیاژ آنتروپی بالا با عناصر AlMgMnCuZn با درصدهای اتمی یکسان یک گزینه مناسب برای بالابردن سختی سطحی با اعمال این پوشش است. این آلیاژ دمای ذوب حدود ۸۰۰ درجه سانتی گراد دارد و مقاومت به خوردگی این آلیاژ نسبت به آلیاژهای منیزیم خیلی بالا است. این گونه خواص درآلیاژ پیشنهاد شده برای پوشش باعث می شود که سختی سطحی ومقاومت به سایش در منیزیم بالا رود بدون اینکه خوردگی گالوانیک ایجاد شود. علت اینکه اعمال این پوشش بر روی آلیاژهای منیزیم باعث بهبود خواص خوردگی در آلیاژهای منیزیم می شود این هست که عناصری مثل مس و منگنز و روی در ساختار پوشش قرار دارند و مقاومت به خوردگی خوبی نسبت به منیزیم دارند و ایجاد این پوشش بر روی آلیاژهای منییزیم باعث افزایش مقاومت به خوردگی می شود؛ و نحوه ایجاد این پوشش با آلیاژ سازی مکانیکی پودرهای آلیاژ آنتروپی بالا تهیه می شوند وبا چسباندن پوشش با چسب بر رو
ی سطح آلیاژ مورد نظر با فرایندهای قوسی ویا لیزر این پوشش اعمال می شود.
گوهر لِوونی وارطانیان ( تلفظ صحیح گوهار وارطانیان؛ زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۲۶ - درگذشته ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹) افسر اطلاعاتی و جاسوس اتحاد جماهیر شوروی بود که بیش از سی سال از دوره کاری خود را در ماموریت های خارجی از جمله در ایران سپری کرد. شهرت او و همسرش بیشتر به خاطر جاسوسی و ناکام گذاشتن ترور سران متفقین در کنفرانس تهران توسط ستون پنجم آلمانی ها بود. زندگی. گوهر یا گوهار وارطانیان در ۲۵ ژانویه سال ۱۹۲۶ در شهر لنیناکان در ارمنستان شوروی (که اکنون در شهر گیومری در ارمنستان است) متولد شد اما در خردسالی همراه خانواده اش به ایران مهاجرت کرد. او در شانزده سالگی به گروه «ضد فاشیسم شوروی» پیوست و با همسر آینده خود، گئورگ وارطانیان، که سرهنگ اتحاد جماهیر شوروی بود آشنا شد. گوهر وارطانیان همراه همسرش بیش از سی سال از دوره کاری خود را در ماموریت های خارجی از جمله در ایران به عنوان جاسوسان اتحاد جماهیر شوروی فعالیت کردند. گئورگ و گوهر در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۴۶ در تهران ازدواج کرده و شش سال دیگر در ایران کار کردند. گئورگ وارطانیان گفته که چندین بار، تحت عناوین مختلف با همسرش ازدواج کرده است؛ و خاطرنشان کرده است که از این کار خسته نشده
چرا که مراسم ازدواج همیشه برایش جذاب بوده است. مهمترین مأموریت این دو در تهران تأمین امنیت جلسه سران متفقین بود که از ۶ تا ۹ آذرماه ۱۳۲۲ در سفارت روسیه در تهران برگزار شد. ژوزف استالین رهبر شوروی، فرانکلین روزولت رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا و وینستون چرچیل نخست وزیر بریتانیا در کنفرانس تهران شرکت داشتند که در پایتخت ایران به طور محرمانه برگزار شد. هدف کنفرانس تهران گفتگوی رهبران متفقین دربارهٔ آینده جهان پس از پایان جنگ جهانی دوم بود. گوهر وارطانیان به همراه همسرش موفق شد طرح آلمان نازی برای ترور این سه رهبر را خنثی کند. مأموریت خانم وارطانیان و همسرش تا ۱۳۳۰ ادامه داشت. در این سال بنا به درخواست مأمورین اطلاعاتی شوروی به آنها فرصت تحصیل داده شد. به این ترتیب گوهر در دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه ایروان تحصیل کرد و از آنجا فارغ التحصیل شد. بلافاصله پس از فارغ التحصیلی و آموزش های ویژه، فعالیت غیرقانونی طولانی مدت او و همسرش در کشورهای مختلف جهان تحت پوشش اسامی و نام های خانوادگی ساختگی صورت گرفت. او در سال ۱۳۶۴ بازنشسته شد و در سال ۱۳۶۵ همراه همسرش به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت. سرگئی ایوانف سخنگوی سازمان ا