Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جانوران اجتماعی یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ که در نخستین کارگردانی توسط ترزا بنت نوشته و کارگردانی شده است. بازیگران اصلی فیلم جاش ردنر، آیا کش، کارلی چایکین، فورچون فیمستر و سمیرا وایلی هستند. این فیلم در یک انتشار محدود و از طریق ویدئو هنگام درخواست در تاریخ اول ژوئن ۲۰۱۸ توسط کمپانی پارامونت پیکچرز منتشر شد. داستان. زوئه زنی تقریباً ۳۰ ساله است. یک زن عقیم شکست خورده سعی می کند تا کسب و کار ضعیف خود را نجات دهد و عشق را برای نخستین بار با مردی که دوستش دارد در آغوش بگیرد و… فیلم برداری. فیلم برداری اصلی در سپتامبر سال ۲۰۱۶ در آستین، تگزاس آغاز شد.
محمدرضا احمدی (زاده ۱۳۴۸ بخش سنگر) بازنشسته سپاه پاسداران و نماینده حوزه انتخابیه رشت و خمام در مجلس دوره های یازدهم و دوازدهم است. وی در ۱۹ سالگی به جبهه جنگ ایران و عراق اعزام شد و در همان سال اسیر شد و ۴ سال بعد به ایران بازگردانده شد. پس از بازگشت ادامه تحصیل را تا مقطع دکترای زبان انگلیسی ادامه داد. وی باتوجه به سابقه اسارت به زبان عربی نیز مسلط است. وی در انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی، منتخب مردم شهرستانهای رشت و خمام با ۳۳۹۹۲ رأی شد و اکنون عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس است. مجلس یازدهم. وی موافق طرح صیانت از حقوق کاربران در فضای مجازی بوده و عواقب و مشکلات پیش آمده در قبال اجرای این طرح مورد پذیرش وی است. او در زمستان سال ۱۳۹۹ طی سخنانی رانندگان تاکسی را بنگاه تبلیغاتی ضد نظام خواند. وی در سال 1399 پس از دستور ترور سردار قاسم سلیمانی در یک پیام ویدیویی به زبان انگلیسی دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا را قمارباز خطاب کرد سوابق. دیپلمات و نمایندهٔ ویژهٔ جمهوری اسلامی ایران در آفریقا و آسیا مدرس دانشگاه های تهران و گیلان مسئول خانهٔ فرهنگ ایرانیان مقیم کشور مالزی مربی و داور بین المللی ووشو ن
ایب رئیس ورزشهای رزمی استان گیلان چاپ بیش از پنجاه مقاله در مجلات معتبر اروپایی و امریکایی(Scopus) عضو ارشد انجمن آموزش زبان انگلیسی ایران عضو هیئت تحریریهٔ نشریهٔ بین المللی تحقیقات در آموزش زبان انگلیسی مدیریت و مؤسس جمعیت فارغ التحصیلان ایرانی (در کشور مالزی) مدیریت شرکت اتحادیهٔ ایران و آفریقا
جرمی چیم استین (متولد ۱۷ اکتبر ۱۹۶۰) یک اقتصاددان کلان آمریکایی است. وی استاد اقتصاد در دانشگاه هاروارد، رئیس گروه اقتصاد در دانشگاه هاروارد و مشاور صنعت سرمایه گذاری است. استین در سال ۲۰۰۸ رئیس انجمن مالی آمریکا و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ عضو هیئت مدیره فدرال رزرو ایالات متحده آمریکا بود. زندگی شخصی. استین در خانواده ای یهودی به دنیا آمد، او پسر ریاضی دان (الیاس م. استین) و (الی اینتراستر) است. والدین او در جنگ جهانی دوم از آن دسته پناهندگان یهودی بودند که به ایالات متحده مهاجرت کردند. در سال ۱۹۸۳، وی لیسانس اقتصاد خود را از دانشگاه پرینستون گرفت. همچنین در سال ۱۹۸۶، وی دکترای اقتصاد را از ام.آی.تی. به دست آورد. مقاله او در سال ۱۹۹۸ با عنوان «مدیریت ریسک، بودجه ریزی سرمایه و سیاست ساختار سرمایه برای مؤسسات مالی: یک رویکرد یکپارچه» جایزه جنسن را کسب کرد. حرفه. پس از گذراندن دوره کارآموزی یک ساله در گروه گلدمن ساکس، او از سالهای ۱۹۸۷–۱۹۹۰ به عنوان استادیار مالی در دانشکده تجارت هاروارد و دانشکده مالی مدیریت اسلون MIT مشغول به کار بود. استین جایزه Fama-DFA را دریافت کرد، که یک جایزه سالانه مختص به نویسندگانی با مقال
ات تحقیقی دربارهٔ قیمت گذاری دارایی است. وی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ استراتژی های کمی برای مدیریت دارایی را برای همکارانش طراحی کرد، او همچنین مشاور ارشد وزیر خزانه داری بود و در سال ۲۰۰۹ در شورای ملی اقتصادی مشغول کار بوده است. فدرال رزرو. در تاریخ ۲۷ دسامبر سال ۲۰۱۱، رئیس جمهور باراک اوباما اعلام کرد که قصد دارد استین را برای پر کردن یکی از دو جای خالی در هیئت مدیره فدرال رزرو نامزد کند. نامزدی استین توسط جمهوری خواهان در مجلس سنا ایالات متحده تأیید شد. در ۱۵ می ۲۰۱۲، هری رید، رهبر اکثریت مجلس سنا، خواستار شکستن پرونده برای نامزدها استین و پاول شد. در ۱۷ مه ۲۰۱۲، رأی گیری مجلس سنا در مورد نامزدی اشتاین با آستانه ۶۰ رأی لازم برای تأیید برگزار شد. سناتورها همچنین ۲۴ تا ۷۰ رای دادند تا استین را تأیید کنند. در تاریخ ۳ آوریل ۲۰۱۴، استین اعلام کرد که از مقام خود در فدرال رزرو استعفا می دهد و تا ۲۸ ماه می به هاروارد باز خواهد گشت.
ایزابل کوری (; – ) هنرپیشه و مدل (شخص) اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "شوهران جوان"، "و خداوند زن را آفرید"، "بوب قمارباز و "گلادیاتور شکست ناپذیر" اشاره کرد.
عزّت الله انتظامی (زادهٔ ۳۰ خرداد ۱۳۰۳، سنگلج، تهران – درگذشته ۲۶ مرداد ۱۳۹۷، تهران) بازیگر و کارگردان تئاتر، سینما و تلویزیون، مشهور به «آقای بازیگر» سینمای ایران بود. او نخستین بازیگر ایرانی بود که از یک جشنواره بین المللی جایزه گرفت. انتظامی در سال ۱۳۸۲ به عنوان یکی از چهره های ماندگار ایران انتخاب شد. او فعالیت هنری خود را با نمایش های تئاتر آغاز کرد. انتظامی در سال ۱۳۲۰ اولین نمایش حرفه ای خود را به نام اولتیماتوم در تئاتر پاریس خیابان لاله زار اجرا کرد و تا سال ۱۳۲۶ در ده ها نمایش تئاتر حضور داشت. اولین حضور انتظامی در سینما به سال ۱۳۲۸ و نقش آفرینی در فیلم واریته بهاری ساخته پرویز خطیبی بازمی گردد. فیلم «گاو» در سال ۱۳۴۸ به کارگردانی داریوش مهرجویی و بازی عزت الله انتظامی ساخته شد. او در این فیلم که از روی کتاب دسته عزاداران بیل ساخته شده بود، با جمشید مشایخی و علی نصیریان همبازی بود. او یک بازیگر صاحب سبک و بی بدیل در سینمای ایران بود که با اغلب کارگردان های برجسته سینمای ایران مثل داریوش مهرجویی، علی حاتمی، ناصر تقوایی، مسعود کیمیایی و محسن مخملباف کار کرد. انتظامی، بازیگر پرکاری بود و در کارنامهٔ سی
نمایی اش نام بیش از پنجاه فیلم دیده می شود. از میان فیلم هایی که بازی کرده بود، از بازیگری در فیلم های گاو داریوش مهرجویی، حاجی واشینگتن علی حاتمی و ناصرالدین شاه آکتور سینمای محسن مخملباف، به عنوان سخت ترین تجربه های بازیگری اش یاد می کرد. در فیلم رئالیستی و سیاه «دایره مینا»، در نقش سامری، یک دلال خون سودجو و فاسد ظاهر شد که با فروش خون آلودهٔ معتادها کاسبی می کرد؛ فیلمی که به خاطر رئالیسم انتقادی گزنده اش و هجو نظام پزشکی در ایران و برملا کردن فساد و تباهی اجتماعی در زمان شاه، توقیف شد و بعد از انقلاب به نمایش درآمد. در کمدی «اجاره نشین ها» نیز در نقش عباس آقا سوپرگوشت، مردی حریص و طماع، شخصیت متفاوتی ارائه کرد. تلویزیونی. عزت الله انتظامی در مصاحبه ای با ماهنامه فیلم در شهریور ۱۳۶۷، اظهار داشت که در چهارصد نمایش تلویزیونی به عنوان بازیگر و کارگردان حضور داشته است.بخشی از این سریال ها و نمایش های تلویزیونی (تله تئاترها) به شرح زیر است:
بهروز وثوقی (زادهٔ ۲۰ اسفند ۱۳۱۶ در خوی) ستاره سینما و تئاتر اهل ایران است. او برادر چنگیز وثوقی و شهراد وثوقی است که هر دو در ایران به کار هنرپیشگی مشغول اند. وثوقی قبل از بازیگری در سینما، کارمند ادارهٔ دارایی و بعد دوبلور و گویندهٔ رادیو تلویزیون بود. بهروز وثوقی محبوبیتی افسانه ای میان مردم و سینمادوستان دارد، و یکی از محبوب ترین چهره های سینمای ایران بوده است. بهروز وثوقی در آثار کارگردانان نامداری چون ساموئل خاچیکیان، ناصر تقوایی، امیر نادری، فریدون گُله، مسعود کیمیایی، خسرو هریتاش، علی حاتمی، ژان نگولسکو، رضا بدیعی، شیرین نشاط، جیمز فارگو، بهمن قبادی، جلال مقدم و شاپور قریب بازی کرده و در موفقیت بهترین فیلم های مسعود کیمیایی همچون قیصر، گوزن ها، داش آکل، رضا موتوری و خاک تأثیر فراوان داشته است. او در طول فعالیت هنری اش بارها نامزد و برنده جوایز جشنواره های مختلف شد که از مهم ترین آن ها می توان به کسب دو مجسمهٔ سپاس بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم های قیصر و رضا موتوری، و جایزهٔ بز بالدار جشنواره جهانی فیلم تهران برای فیلم گوزنها اشاره کرد. بهروز وثوقی به خاطر نقش شمایل وارش در فیلم "قیصر" از سوی سی
نمادوستان ایرانی به «قیصر سینمای ایران» ملقب شده است.
محمدعلی کشاورز (زادهٔ ۲۶ فروردین ۱۳۰۹ در اصفهان – درگذشتهٔ ۲۵ خرداد ۱۳۹۹ در تهران) بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون ایران بود. او دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر جمهوری اسلامی ایران بود. کشاورز با فیلم سازان نامداری چون فرّخ غفّاری، ابراهیم گلستان، والریو زورلینی، بهرام بیضایی، ناصر تقوایی، نادر ابراهیمی، علی حاتمی، داریوش مهرجویی و عباس کیارستمی همکاری کرده است و با بازیگرانی غیرایرانی چون آنتونی کوئین و ماکس فون سیدو همبازی بوده است. در سال ۱۳۴۷ به تلویزیون رفت و کارگردانی هنری قسمت هایی از سریال "خانهٔ قمر خانم" را به عهده گرفت. از آثار ماندگار وی می توان به مجموعه های تلویزیونی "دایی جان ناپلئون"، "آتش بدون دود"، "هزاردستان" (در نقش شعبان استخوانی)، "سربداران" (در نقش خواجه قشیری)، "افسانه سلطان و شبان" (در نقش خواب گزار اعظم)، "پدرسالار" و "گرگ ها" اشاره کرد. او برای نخستین بار در سال ۱۳۴۳ با فیلم شب قوزی ساخته فرخ غفاری بازیگری سینما را نیز تجربه کرد و تاکنون در ۴۷ فیلم سینمایی ایفای نقش کرده است. از جمله کارهای قابل توجه او می توان بهرگبار، خشت و آینه، برزخی ها، کمال الملک، مردی که موش شد، کفش های
میرزا نوروز، مادر، جستجو در جزیره، ناصرالدین شاه آکتور سینما، دلشدگان، آقای بخشدار، زیر درختان زیتون، روز واقعه و کمیته مجازات اشاره کرد.
علی نصیریان بازیگر و فیلم ساز ایرانی است. او در سال ۱۳۸۰ به عنوان چهره های ماندگار ایرانی در رشتهٔ بازیگری تئاتر و سینما شناخته شد و نشان درجه یک هنری را دریافت کرد. در ۱۳۴۴ خورشیدی که تالار سنگلج گشایش یافت و در جشنواره مهر، او هم در میان ۱۰ نمایش برگزیده، نمایش امیرارسلان را اجرا کرد. نصیریان کار در تلویزیون را از ۱۳۳۹ خورشیدی با بازی و کارگردانی تله تئاتر شروع کرد و تا ۱۳۵۴ خورشیدی در بیش از ۵۰ تله تئاتر حضور داشت. ایفای نقش کریم بوستان در مجموعه تلویزیونی برادرجان و بزرگ آقا دیوان سالار در مجموعه شبکه نمایش خانگی شهرزاد، آخرین هنرنمایی های علی نصیریان تاکنون در قاب تلویزیون بوده است. فیلم گاو ساخته داریوش مهرجویی نخستین فعالیت سینمایی علی نصیریان در مقام بازیگر بود. کفش های میرزا نوروز، شیر سنگی، ناخدا خورشید، هزاردستان، سال های خاکستر، بوی پیراهن یوسف و مسخره باز از دیگر آثار شاخص وی در دوران بازیگری در سینما محسوب می شوند. علی نصیریان آخرین بازمانده از پنج تن سینمای ایران (عزت الله انتظامی، داوود رشیدی، جمشید مشایخی، محمد علی کشاورز و علی نصیریان) است.
داوود رشیدی (زادهٔ ۲۵ تیر ۱۳۱۲، خیابان ری تهران – درگذشتهٔ ۵ شهریور ۱۳۹۵، تهران) هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون ایران بود. او بیشتر با نقش هایی مانند «آقا حسینی» در فیلم کندو، «مفتش شش انگشتی» در سریال هزاردستان و همچنین با بازی تأثیرگزارش در فیلم فرار از تله جلال مقدم شناخته می شود. داوود رشیدی همراهِ علی نصیریان، جمشید مشایخی، عزت الله انتظامی و محمدعلی کشاورز پنج چهرهٔ برجسته ای بودند که در دههٔ چهل شمسی از تئاتر پا به عرصهٔ سینما گذاشتند. وی به خاطر فعالیت هایش نشان درجه یک فرهنگ و هنر را دریافت کرده بود. داوود رشیدی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۴۲ با تله تئاتر «در جزیره ای غریب» و حضور در کنار هنرمندانی از جمله منوچهر فرید و محمدعلی کشاورز آغاز کرد. از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۹، داوود رشیدی در هفت تله تئاتر به عنوان کارگردان هنری حضور داشت. داوود رشیدی در سال ۱۳۵۱ با ایفای نقش در ۴ فیلم گذر اکبر، فدایی، جهنم + من و تجاوز یکی از پرکارترین سال های کاری اش را تجربه کرد.
پرویز صیاد (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۱۸) بازیگر، نمایشنامه نویس، کارگردان، و تهیه کنندهٔ ایرانی است.
علی حاتمی (۱۳۷۵-۱۳۲۳) فیلم ها و کارهای تلویزیونی چندی دارد که اینجا فهرست می شود. او کار هنری خود را با نویسندگی در تئاتر آغاز کرد و نمایشنامه های «ساتن»، «قصهٔ حریر و ماهیگیر»، «حسن کچل»، «چهل گیس» و شهر «آفتاب و مهتاب» را برای تئاتر نوشت. علی حاتمی در کلاس های نمایشنامه نویسی اداره هنرهای دراماتیک واقع (درآب سردار) شرکت نمود و بعدها که این اداره به نام دانشکده هنرهای دراماتیک تغییر نام داد او در رشته ادبیات نمایشی تحصیلات خود را ادامه داد. او در سال ۱۳۴۴ نمایش دیب (دیو) را که از اولین نوشته های خود بود،۸ در تالار دانشکده و با کودکان مؤسسه آموزشی فرهنگ آرزو به اجرا درآورد. حاتمی که از سال های اولیه دهه هفتاد، مطالعه و تحقیق دربارهٔ زندگی جهان پهلوان تختی را آغاز کرده بود، بعد از پشت سر گذاشتن دشواری هایی سرانجام در سال ۱۳۷۵، ساخت فیلم جهان پهلوان تختی را آغاز کرد. متأسفانه پس از آنکه تنها بخش هایی از فیلم را فیلم برداری کرده بود بیماری سرطان به سراغش آمد و در بیمارستان بستری شد و مجبور شد پروژه اش را نیمه کاره رها کند. بهروز افخمی پس از درگذشت علی حاتمی ادامه پروژه را به عهده گرفت.
اپیکور یا اِپیکیورِس که در منابع اسلامی به او ابیقور هم گفته شده است (؛ ۳۴۱ – ۲۷۰ پیش از میلاد)، فیلسوف و حکیم اهل یونان باستان بود که مکتب اپیکوریسم را بنا نهاد. او در جزیرهٔ یونانی ساموس در حدود آتن زاده شد. وی تحت تأثیر دموکریت، آریستیپوس، پیرهون، و احتمالاً مکتب کلبیون قرار گرفت و با عقاید افلاطونی ناسازگاری نمود و مکتب خود را در آتن با نام «باغ» تأسیس کرد. اپیکور و پیروانش به خورد و خوراک ساده و بحث دربارهٔ طیف گسترده ای از موضوعات فلسفی شناخته شده بودند. گفته می شود که اپیکور بشخصه بیش از ۳۰۰ اثر در موضوعات مختلف تألیف کرد، لیکن بخش گسترده ای از این نوشتارها باقی نمانده اند. تنها سه نامهٔ او — نامه هایش به "منوسئوس"، "پیتوکلس" و "هرودوت" — و دو مجموعه از گفتاوردهایش — "آموزه های بنیادین" و "گفتارهای واتیکان" — دست نخورده و سالم باقی مانده است؛ همچنین برخی نوشته های ناقصش جسته و گریخته به دست آمده اند. غالب آموزه های او از نوشته های نویسندگان متأخرتر به دست آمده است؛ به خصوص شرح حال نویس دیوژن لائرتیوس، شاعر اپیکوری رومی لوکرتیوس و فیلسوف اپیکوری فیلودموس. همین طور در میان نقدهای مخالف اپیکور، توسط فیلسو
ف مکتب پیرهونی، سکستوس امپریکوس، و سیاستمدار شک گرا، سیسرون، نقل قول های دقیقی از او آورده شده است. از نظر اپیکور هدف فلسفه می بایست کمک به مردم برای رسیدن به زندگی شاد و آرام باشد، که آن را با عبارات "آتاراکسیا" (صلح و آزادی از ترس) و "آپونیا" (فقدان درد) بیان می کند. او معتقد بود مردم زمانی می توانند به خوبی پی فلسفه بروند که در زندگی مستغنی و خودکفا و در حیطهٔ دوستانشان باشند. وی آموخت که ریشهٔ همهٔ عصبیت های انسانی انکار مرگ است و گرایش انسان به فرض وحشتناک و دردناک بودن مرگ، باعث اضطراب غیرضروری، رفتارهای خودمحافظانه، خودخواهانه و ریاکاری می شود. طبق تعلیمات اپیکور، مرگ پایان کار، هم برای جسم و هم برای روح است و این چیزی نیست که آدمی از آن بهراسد. او آموخت که گرچه خدایان وجود دارند، اما در کار انسان ها دخالتی ندارند. وی می گفت مردم باید اخلاقی رفتار کنند، نه از ترس مجازات خدایان یا برای رسیدن به پاداش آنان، بلکه به دلیل این که رفتار غیراخلاقی بار گناهشان را سنگین می کند و مانع از رسیدن آنان به "آتاراکسیا" می شود. مانند ارسطو، اپیکور یک تجربه گرا بود، یعنی معتقد بود که حواس تنها منابع قابل اتکای انسان در
شناخت دنیای اطراف هستند. او بخش عظیم فیزیک و کیهان شناسی خود را از فیلسوف درگذشته، دموکریتوس ( ۴۶۰ پ م– ۳۷۰ پ م) به دست آورد. همچون دموکریتوس، اپیکور هم قائل به بی نهایت و ابدی بودن دنیا بود و معتقد بود هر ماده ای از اجزای بسیار ریز و نامرئی تشکیل شده است. این دیدگاه، که به مکتب اتم گرایی معروف است، همچنین می گوید که تمامی وقایع موجود در جهان طبیعی نتیجهٔ حرکت ها و تعاملات اتم ها در فضای خالی است. اپیکور با شرح مبحث «انحراف» اتم ها، تغییراتی در تعلیمات دموکریتوس ایجاد کرد؛ اتم ها در نظر او می توانستند از مسیری که برایشان مقدر شده است منحرف شوند و این تفاوت به ارادهٔ آزاد انسان و نقض باور جبرگرایی می انجامید. آموزه های اپیکور همواره پرطرفدار و در عین حال بحث برانگیز بودند. این مکتب در واپسین سال های جمهوری روم به اوج محبوبیت خود رسیده بود. در اواخر دوران باستان اپیکوریسم به علت عداوت مسیحیت با آن محو شد؛ در قرون وسطی شکلی نادرست از آن طرفدارانی یافت و به عنوان حامی مستان، فاحشگان و شکم پرستان شناخته می شد. آموزه های اپیکور در قرن پانزدهم میلادی، بر اثر کشف مجدد متون یونانی، بیشتر شناخته شد، ولی مورد مقبولیت قر
ار نگرفت تا آن که در قرن هفدهم یک کشیش فرانسوی، به نام پی یر گاسندی، نسخه ای اصلاح شده از تعالیم اپیکور را منتشر کرد و نویسندگان دیگری، مانند والتر چارلتون و رابرت بویل، موجب اشاعهٔ آن شدند. تأثیرات باورهای اپیکور در طول عصر روشنگری و پس از آن بیشتر شد و تأثیری عمیق بر اندیشه های متفکران بزرگی همچون جان لاک، توماس جفرسون، جرمی بنتام و کارل مارکس نهاد. زندگی. تربیت و تأثیرات. در ماه فوریهٔ ۳۴۱ پیش از میلاد، اپیکور در جزیره ای به نام ساموس، که از قلمروهای آتنی ها در اژه بود، زاده شد. والدین او، نئوکلس و چائرستراته، زادهٔ آتن بودند و پدرش شهروند آتن محسوب می شد. سال های رشد اپیکور مصادف با اواخر دوران کلاسیک یونان است. سه سال پیش از تولد اپیکور، افلاطون درگذشته بود و در هفت سالگی او اسکندر مقدونی موفق به عبور از داردانل و ورود به قلمرو هخامنشیان شد. اپیکور به عنوان یک کودک از آموزش معمول یونان باستان برخوردار بود. از این رو، بنا بر دیدگاه نورمن ونتورث د ویت، «این غیرقابل تصور است که او توانسته باشد از آموزش افلاطونی هندسه، دیالکتیک و بلاغت گریخته باشد» این را می دانیم که اپیکور احتمالاً به مدت هفت سال، توسط یک ا
فلاطونی سامی تبار به نام پامفیلوس آموزش دید. بنا بر آنچه در "نامه به منوسئوس" و دیگر آثار باقی ماندهٔ اپیکور یافته شده، به احتمال قریب به یقین، او در علم بلاغت آموزش وافری یافت. پس از درگذشت اسکندر مقدونی، پردیکاس ساکنان مهاجر آتنی را از جزیرهٔ ساموس اخراج کرد و به کولوفون، در سواحل غربی ترکیهٔ امروزی، فرستاد. اپیکور پس از پایان دورهٔ خدمت سربازی خود، به خانواده اش در آنجا محلق شد. او تحت تعلیم نوزیفانس، که از پیروان مکتب دموکریت، و سپس مکتب پیرهون بود، قرار گرفت. اپیکور شیوهٔ زندگی وی را تحسین کرد. آموزه های اپیکور شدیداً تحت تأثیر فیلسوفان پیشین، به ویژه دموکریتوس، است. در عوض اپیکور در چندین مورد دربارهٔ جبرگرایی دیدگاهی متفاوت از پیشینیان داشت و آنان را «سردرگم» می دانست و تأثیر پذیرفتن خود از آن ها را شدیداً انکار می کرد. او اصرار داشت که «خودآموز» است. بنا بر گفتهٔ د ویت، تعلیمات اپیکور همچنین تأثیر مکتب کلبیون، که معاصر آن بوده، را بروز می دهد. زمانی که اپیکور برای تمرین های نظامی، در قلمرو آتن به سر می برد، دیوژن کلبی هنوز در قید حیات بود و امکان ملاقات این دو وجود دارد. همچنین شاگرد دیوژن کلبی به نام
کراتس تبس ( 365 – ۲۸۵ پ م)، هم عصر با او بوده است. اپیکور آرای کلبیون در زمینهٔ صداقت را پذیرفت، اما «گستاخی و ابتذال» آنان را مورد نکوهش قرار داد و معتقد بود صداقت باید همراه با ادب و مهربانی باشد. اپیکور این دیدگاه را با نویسندهٔ معاصر طنز، مناندر، به اشتراک گذاشت. "نامهٔ منوسئوس" که احتمالاً اثر اولیهٔ اپیکور است، به سبک فصیحی شبیه به بلاغت آتنی ایسوکراتس (۴۳۶–۳۳۸ پیش از میلاد) نوشته شده است، ولی در آثار بعدی اپیکور، او علناً از روش روشن فکرانهٔ ریاضیات اقلیدس بهره برده است. معرفت شناسی اپیکور به میزان نامشخصی، تحت تأثیر باورهای ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ پ م) بود که باور اساسی عقل افلاطونی را رد می کرد و در عوض از طبیعت و شواهد تجربی به عنوان منابع آگاهی بشر از جهان، نام می برد. در سال های فعالیت اپیکور دانش یونان دربارهٔ بقیه جهان به دلیل گسترش هلنیسم در خاور نزدیک و ظهور دیادوخوی، افزایش یافته بود. نتیجتاً فلسفهٔ اپیکور از جهان بینی شامل تر و جهانی تری نسبت به پیشینیانش برخوردار بود زیرا هم از اقوام غیر یونانی و هم از یونانیان شناخت داشت. شاید او به نوشته های گم شدهٔ مورخ و مردم شناس، مگاستنس، که در زمان سلوکوس یک
م (حکمرانی در ۳۰۵–۲۸۱ پ م) نوشته شده بود، دسترسی داشت. تدریس حرفه ای. در دورهٔ زندگی اپیکور فلسفهٔ غالب در آموزش عالی، مکتب افلاطون بود. مخالفت اپیکور با افلاطونیسم، بخش بزرگی از آموزه های او را تشکیل می دهد. بیش از نیمی از چهل مورد "آموزه های بنیادین" اپیکور، در تضاد مستقیم با افلاطون گرایی هستند. در حدود ۳۱۱ پ م، اپیکور که نزدیک به سی سال سن داشت، تدریس در موتیلنه را آغاز کرد. حوالی همین ایام زنون رواقی، بنیان گذار مکتب رواقی گری، که بیست و یک ساله بود، وارد آتن شد؛ اما او در آن ایام مباحثی که منجر به تشکیل مکتبش شده را آغاز نکرده بود. گرچه متون متأخر همچون نوشتاری در قرن یکم پیش از میلاد از راوی رومی، سیسرون، مکتب ها اپیکوری و رواقی را رقیب یکدیگر معرفی می کند، اما به نظر می رسد که این رقابت پس از مرگ اپیکور رخ داده است. بیان عقاید اپیکور منجر به نزاع در موتیلنه شد و او مجبور به ترک شهر شد. او پس از بازگشت از آتن در ۳۰۶ پ م، مکتب خود را در شهر لامپساکوس دایر کرد؛ جایی که تا هنگام مرگ در آن زیست. در این شهر بود که مکتب خود را به نام باغ (κῆπος) بنا نهاد، چراکه محل برگزاری جلساتش باغی بود که تقریباً در نیمهٔ
راه جایگاه برگزاری دو مکتب فلسفی رواق مسقف و آکادمی افلاطون بود. باغ بیش از یک مکتب صرف بود؛ «جامعه ای متشکل از متفکران و هم فکران و یک روش خاص زندگی بود.» از معروف ترین اعضا و شاگردان اولیهٔ این مکتب هرمارخوس، سرمایه گذار ایدومنئوس، لئونتئوس و همسرش ثمیستا، طنزپرداز کولوتس، ریاضی دان پلیائنوس، و مترودروس جوان را می توان نام برد و در زندگی نامهٔ او که توسط دیوژن لائرتیوس نوشته شده، فهرست زنانی که شاگرد او بودند، من جمله لئونشن و نیکیدیون، آمده است. بنا بر نقل سنکای جوان در ۲۱اُمین رساله از "رساله های اخلاقی به لوسیلیوم"، بر سردر باغ این نوشته نصب بود: «ای میهمان تو در اینجا شاد و خرم خواهی زیست؛ زیرا در اینجا کمال و خیر اعلی است» طبق گفته های دیسکین کلای، اپیکور هر ساله زادروز خود را با طبخ خوراک های مرسوم جشن می گرفت و او را «قهرمان مؤسس» باغ (heros ktistes) می نامیدند. او مقرر داشت که هر سال در تاریخ مشخصی (دهم ماه گاملیون) برایش جشن تولد بگیرند. جوامع اپیکوری به برپایی این سنت ادامه دادند، اپیکور را «ناجی» (soter) خود می نامیدند و از او به عنوان یک قهرمان تجلیل می کردند. این احتمال وجود دارد که فرقهٔ قهرم
ان اپیکور گونه ای دین مدنی از باغ را به وجود آورده باشند. در هر حال، به نظر می رسد فرقهٔ قهرمان اپیکور، همچون فرقهٔ خودش، به خاطر سنگینی مفاهیم و تفاسیر فلسفی به وجود آمده پس از مرگ اپیکور، از بین رفت. اپیکور هیچ وقت ازدواج نکرد و فرزند شناخته شده ای ندارد. یحتمل او گیاه خوار بوده است. مرگ. دیوژن لائرتیوس گزارش داده که بنا بر نقل شاگرد و جانشین اپیکور، هرمارخوس، او در سال ۲۷۰ پ م و در سن ۷۲ سالگی، بر اثر سنگ مثانه، آرام و دردناک درگذشت. علی رغم وجود درد بسیار، اپیکور روحیهٔ شاد خود را حفظ نمود و به تدریس ادامه داد. این احتمال وجود دارد که "رسالهٔ ایدومنئوس"، که بسیار مختصر است، مرگ اپیکور را بیان کرده باشد و دیوژن لائرتی آن را در پنجمین کتابش، "زندگی و عقاید فیلسوفان برجسته" گنجانده باشد. میزان صحت این نامه نامشخص است و ممکن است یکی از طرفداران اپیکور این داستان جعلی را، برای تقابل با نقدهای زیادی که علیه اپیکور وجود داشت، نوشته باشد. این نامه را در روزی برای شما نوشتم که برای من مبارک است؛ و آن هم آخرین روز زندگی من است؛ زیرا من به ناتوانی دردناکی در ادرار کردن، و همچنین اسهال خونی، دچار شده ام. چنان دردآور
است که هیچ چیز نمی تواند به دردهای من بیافزاید. اما شاد بودن ذهن من، که از یادآوری همهٔ تأملات فلسفی من ناشی می شود، متعادل کنندهٔ این همه مصائب است. از شما می خواهم که مراقب فرزندان متودوروس باشید، این مرد جوان به من نشان داده، به روشی که شایستهٔ تحسین است، به فلسفه می پردازد. اگر این مطلب معتبر باشد، تأیید کنندهٔ این باور است که اپیکور حتی در بحبوحهٔ درد و مصائب خود می تواند تا آخر شادمان زندگی کرد. همچنین این مطلب می تواند نشان دهندهٔ نگرانی ویژه اش برای خوشبختی کودکان باشد. تعالیم. معرفت شناسی. اپیکور و پیروان او دیدگاه معرفت شناسی گسترده ای داشتند که در رقابت با دیگر مکتب ها موجود گسترش یافته بود. اپیکور رساله ای به نام "قانون" (Κανών) نوشت و در آن روش های تحقیق و نظریهٔ دانش خود را توضیح داد. از این کتاب حال نسخه ای باقی نمانده است، و حتی متن دیگری که به طور کامل و واضح معرفت شناسی اپیکوری ها را تبیین کند، وجود ندارد و تنها بر حسب نوشته های نویسندگان متفرقه می توان آن را بازسازی کرد. اپیکور یک تجربه گرای سرسخت بود. او معتقد بود که حواس تنها منابع قابل اتکای بشر برای آگاهی از محیط هستند. او ایدهٔ افلاطون
، که «برهان» یا «استدلال» را فارغ از حواس، منبعی قابل اعتماد برای دریافت دانش می دانست، نفی می کرد. همچنین با پیرهونی ها و آکادمیک شک گرایی به تلخی مخالفت می کرد، زیرا آن ها معتقد بودند که نه تنها توانایی احساس ها برای اثبات صحت اطلاعات دربارهٔ جهان کفایت نمی کند، بلکه حتی ممکن است شناخت و دانستن دربارهٔ کل عالم غیرممکن باشد. اپیکور می گفت حواس پنج گانه هیچ گاه انسان را فریب نمی دهند بلکه ممکن است به اشتباه تفسیر شوند. اپیکور معتقد بود هدف از دانش و آگاهی یافتن بایستی کمک به نیل بشر به "آتاراکسیا" باشد. او چنین تدریس می کرد که آگاهی انسان، بیش از این که ذاتی و فطری باشد، از تجربه حاصل می شود و می پذیرفت که حقیقت اساسی چیزهایی که یک شخص درک کرده، برای سلامت اخلاقی و معنوی یک فرد، ضروری است. در "نامه به پیتوکلس"، او اذعان می کند که «اگر فردی با شواهد صریح برگرفته از حس های خود مبارزه کند، هرگز قادر نخواهد بود آسودگی واقعی را به اشتراک گذارد.» اپیکور حس درونی که دلیلش را نمی دانیم را منبعی غائی برای امور اخلاقی قلمداد می کرد و می گفت احساس شخص خواه درست یا غلط باشند، در هر حال نسبت به مسائل انتزاعی، قوانین سخت گ
یرانه مدون و حتی خود استدلال، راهنمای بسیار دقیق تری هستند. اپیکور اذعان داشت که هر جمله ای که مستقیماً مغایر با ادراک انسان نباشد امکان صدق دارد. با این وجود، هر چیزی که خلاف تجربهٔ شخص باشد را هم می توان نادرست دانست. اپیکوری ها اغلب از تجربه های روزمره برای اثبات استدلالشان دربارهٔ موارد به اصطلاح «غیرقابل تصور» استفاده می کردند، این شامل هر چیزی که انسان نمی تواند درک کند می شد، مانند حرکت اتم ها. در راستای این اصل عدم تناقض، اپیکورییان معتقد بودند که رخدادهای جهان طبیعی ممکن است علل متعددی داشته باشند که همگی به یک اندازه ممکن و محتمل هستند. لوکرتیوس در "من باب طبیعت چیزها" شعری دارد که می گوید: &lt;poem&gt;به علاوه گاه مواردی وجود دارد، که تنها یک دلیل معین ندارند؛ بلکه واقعیت های گوناگونی هست که یکی از بین شان صادق است: هان، اگر جوینده ای، از دورادور لاشهٔ بی جان کسی پیداست، آنست که دلایل مرگش را تماماً برشماری. دلایل مرگش را این گونه می توان نام برد: بر شواهد گو بایست هلاک شده باشد، ولی نه با فولاد، نه توسط سرما، و نه حتی با زهر و مرض، لیکن چیزی همچون اینان بر سرش آمده. ما می دانیم — گرچه موارد متعددی
را برشمرده ایم.&lt;/poem&gt; اپیکور شدیداً به ارائهٔ توضیحات طبیعت گرایانه به ازای موارد مذهبی علاقمند بود. در "نامه به پیتوکلس" او چهار توضیح طبیعی احتمالی برای وجود رعد و برق، شش راه گوناگون برای توجیه وجود نور، سه تا برای برف، سه مورد برای ستاره های دنباله دار، دو راه برای رنگین کمان، دو تا برای زلزله و… را برشمرده است. اکنون همه این توضیحات نادرست شناخته شده اند، اما آن ها گامی مهم در تاریخ علم بودند، زیرا اپیکور سعی داشت با استفاده از توضیحات طبیعی، پدیده های طبیعت را تبیین کند، نه این که به خلق داستان هایی از خدایان و قهرمانان اسطوره ای متوسل شود. اخلاق. اپیکور یک هدونیست بود، بدین معنی که اعتقاد داشت آنچه موجب شادی فرد شود، از نظر اخلاقی خیر، و آنچه برایش دردناک باشد شر است. او به شکلی ساده «لذت» را فقدان رنج و درد تعریف می کرد و بر این باور بود که تمامی انسان ها بایستی به دنبال دستیابی به "آتاراکسیا" و به عبارتی یک حالت «بی عیب و نقص» باشند تا عاری از رنجش و درد گردند. وی تصریح کرد که بیشتر رنج هایی که انسان متحمل می شود ناشی از ترس غیرمنطقی از مرگ، غضب الهی و مجازات پس از مرگ است. در "نامه به منوسئو