Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گارش کتاب مقاتل را به پایان رسانده است. شیوه و هدف نگارش. ابوالفرج در ابتدای کتاب هدفش از تألیف آن را فراهم آوردن شرحی کوتاه از چگونگی زندگی و مرگ ۲۱۶ نفر از فرزندان ابوطالب ـ از زمان محمد پیامبر اسلام تا زمان نگارش کتاب ـ بیان می دارد. البته او تنها اخبار آن دسته از طالبیان را گرد آورده که مرگشان دلایلی سیاسی داشته یا به روایت جنبش هایی پرداخته که انگیز آنها خصایل اسلامی همچون تقوی و عدل بوده است و نه هوی و هوس؛ بنابراین او نخست از کشته شدن جعفر بن ابیطالب در زمان پیامبر سخن گفته، سپس اخبار هر یک از علویان را ذیل نام خلیفه ای که در آن زمان حکم می رانده آورده است. ابوالفرج دربارهٔ کتاب و شیوه گزارش خود می گوید: نکته ای که ابوالفرج در چند جای کتاب بدان اشاره کرده، تأکید بر رعایت اختصار است، چنان که گاه همه استادان مربوط به اخبار را ذکر نمی کند. در این کتاب نام ۲۱۶ تن از کشته شدگان فرزندان ابوطالب آمده است. جعفر بن ابیطالب به عنوان نخستین ایشان، در آغاز و پس از آن دیگر کشته شدگان به ترتیب آمده اند. در مورد افراد روش کار ابوالفرج چنین است که نخست نام کامل نسب فرد را می آورد و گاه نام مادران وی را تا جد اعلی نقل
می کند. در پایان روایات معمولاً اشعاری را که در رثا یا مدح آن فرد سروده شده است، ذکر می کند. نامهای افراد در کتاب به ترتیب تاریخ درگذشت ذکر شده و در تقدیم و تأخر آن، شخصیت و برتری فرد ملاک نبوده است. منبع شناسی. مقاتل الطالبین غالباً از قول محدثان و راویان شیعی کوفه روایت شده است. به گفته سباستین گونتر بیشتر مراجع یا (مؤلفان) متقدمی که ابوالفرج [در کتاب مقاتل الطالبین] مستقیماً به آنها ارجاع می دهد، در فاصله میان پایان قرن دوم تا میانه قرن سوم هجری می زیسته اند. او در این کتاب از مطالبی استفاده کرده که احتمالاً از ۵۳ راوی بی واسطه و غالباً کوفی و بغدادی دریافت کرده است، ۱۰ درصد از آنان نیز از اعضای خاندان پیامبر بوده اند. این منابع غالباً به صورت سلسله اسناد در سراسر کتاب پراکنده اند. بیشتر مؤلفانی که ابوالفرج در کتاب به آنان استناد کرده کتابهای مهمی در ارتباط با موضوع همین کتاب داشته اند. چاپ. کتاب مقاتل الطالبین نخستین بار در ۱۳۰۷ قجری قمری در تهران چاپ سنگی شد. نیمه ای از آن نیز در ۱۳۱۱ قمری در حاشیه کتاب المنتخب فی المراثی و الخطب فخرالدین نجفی منتشر شده و سپس در ۱۳۵۳ ق در نجف به چاپ رسید. پس از آن سیداحم
د صقر کتاب را همراه با مقدمه ای دربارهٔ ابوالفرج و کتابش در ۱۹۴۹ میلادی در قاهره به چاپ رساند. کتاب یک بار دیگر نیز براساس چاپ صقر در نجف و سپس بارها در لبنان، ایران و مصر به چاپ رسید. دیدگاه ها دربارهٔ کتاب. مرتضی مطهری در کتاب حق و باطل با بیان اینکه ابوالفرج اصفهانی عالمی با انصاف و از مورخان بسیار زبردست است، کتاب مقاتل الطالبین او را کتابی معتبر می داند که علمای شیعه هم به آن اعتماد می کنند و از نظر او می شود گفت ابوالفرج این کتاب را بی طرفانه نوشته است.
لشکر ۲۳ پیاده نظام سیلزی علیا () یکی از واحدهای نیروی زمینی لهستان بود که در سال ۱۹۲۱ تأسیس یافت. سرفرماندهی این لشکر در شهر تارنووسکیه گوره واقع در سیلزی علیا بود و بخش های مختلف آن در سرتاسر سیلزی علیا پراکنده بودند. در سال ۱۹۳۸ این لشکر که تحت امر ژنرال یان یاگمین سادوفسکی قرار داشت در اشغال زائولزی ایفا نقش نمود و یک سال بعد در هنگام حمله آلمان به لهستان به سپاه کراکوف پیوست. ۱ و ۲ سپتامبر لشکر ۲۳ در استحکامات سیلزی پیرامون وره و کوبیور به نبرد با نیروهای آلمانی مشغول بود و به آرامی سوی رود نیدا عقب نشست. از روز ۴ سپتامبر عقب نشینی به سمت شرق همراه با زد و خورد نیروهای آلمانی ادامه داشت و در روز ۱۹ سپتامبر این لشکر در حمله به توماشوف لوبلسکی وارد شد که ناموفق بود. با تسلیم سپاه کراکوف در ۲۰ سپتامبر لشکر ۲۳ پیاده نظام نیز دست از نبرد کشیده و تسلیم نیروهای آلمانی گشت.
دیواس (لیتوانیایی: Dievas؛ لتونیایی: Dievs؛ لاتگالی: Dīvs؛ پروسی باستان: Dēiws؛ یاتوینگی:Deivas) در اساطیر بالتیک یکی از خدایان بزرگ اصلی در کنار پرکوناس است. دیواس برادر پوتریمپو می باشد. دیواس خدای نیکبختی، ثروت و آسمان است، فرمانده خدایان است و آفرینندهٔ جهان. دیواس دو پسر دارد به نام های دیه وو سونیلیی و دیه وا دیلی که با هم تشکیل دوقلوهای الهی را می دهند. دیواس در میان مردمان بالتیک، جانشین دییئوس نیاهندواروپایی، پدر آسمان شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Dievas," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dievas&amp;oldid=907797396 (accessed August 31, 2019).
هندسه ناجابجایی (NCG) شاخه ای از ریاضیات است که به دنبال رهیافتی هندسی برای جبر ناجابجایی می باشد و این کار را با ساختن فضاهایی انجام می دهد که به طور موضعی توسط جبرهای ناجابجایی توابع (احتمالاً به شکل تعمیم یافتهٔ آن) نمایشه یافته اند. یک جبر ناجابجایی جبری شرکت پذیر است که در آن عمل ضرب جابجایی نیست، یعنی در آن xy لزوماً برابر با yx نیست؛ یا به طور کلی تر، ساختاری جبریست که در آن یکی از عملیات دوتایی بنیادینش جابجاپذیر نمی باشد. به این ساختار ناجابجایی از توابع، ساختارهای اضافی چون توپولوژی یا نرم هم اضافه می شود. یکی از رهیافت هایی که موجب به وجود آمدن بینش عمیقی در مورد فضاهای ناجابجایی می گردد، از طریق جبرهای عملگری است (یعنی جبر عملگرهای خطی کراندار روی یک فضای هیلبرت). شاید یکی از مثال های نمونه ای و خوب از فضاهای ناجابجایی، «چنبره های ناجابجایی» باشند، که در اوایل توسعه این شاخه علمی در دهه ۱۹۸۰ میلادی نقش کلیدی داشته و منجر به تولید نسخه های ناجابجایی از کلاف های برداری، التصاق ها، انحناها و … شدند. انگیزه ها. اولین انگیزه برای هندسه ناجابجایی، توسعهٔ دوگانی بین فضاها و توابع در بستر ناجابجایی است. د
ر ریاضیات، "فضاها"یی که ماهیت هندسی دارند را می توان به توابع عددی بر روی آن ها مرتبط ساخت. در کل چنین توابعی به شکل حلقه های ناجابجایی هستند. به عنوان مثال، می توان حلقه "C(X)" از توابع پیوسته مختلط-مقدار را که بر روی یک فضای توپولوژیکی مثل "X" تعریف شده اند را در نظر گرفت. در بسیاری از موارد (به عنوان مثال زمانی که این فضا، یک فضای هاسدورف فشرده باشد)، می توانیم "X" را از روی C(X) بازسازی کرد و لذا معنادار است که بگوییم X یک "توپولوژی جابجایی" دارد.
برنار اشمتز (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کریستین گواچل (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۴۴) اسکی باز آلپاین اهل فرانسه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
کریستین موزیو (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
نخستین حکمیت وین () (نخستین هدیه وین)، پیمانی بود که در نتیجه برگزاری "نخستین دیوان داوری وین" حاصل شد و در دوم نوامبر ۱۹۳۸ در کاخ بلودر وین به امضاء رسید. نخستین دیوان داوری و حکمیت وین نتیجه مستقیم تواقفنامه مونشن بودند که یک ماه پیش صورت پذیرفته و منجر به تقسیم چکسلواکی گردیده بود. آلمان نازی و پادشاهی ایتالیا در پی راهکاری بدون خشونت برای اعمال ادعاهای ارضی پادشاهی مجارستان و تجدید نظر در پیمان تریانون بودند. تا بدان لحظه آلمان نازی با بازنظامی سازی راینلند در هفتم مارس ۱۹۳۶ و الحاق اتریش به خود در ۱۲ مارس ۱۹۳۸ به نوبه خود پیمان ورسای را بی اعتبار ساخته بود. نخستین حکمیت وین سرزمین های با جمعیت عمدتاً مجار در جنوب اسلواکی و جنوب کارپاتیان روتنیا را از چکسلواکی جدا کرد و به مجارستان سپرد. در نتیجه مجارستان بخشی از اراضی خود را که بر اساس پیمان تریانون پس از جنگ جهانی اول از دست داد بود، بازپس گرفت. در ماه مارس سال ۱۹۳۹ با چراغ سبز آدولف هیتلر، پیشوای آلمان نازی، مجارستان مابقی کارپاتیان روتنیا را نیز به سلطه خود درآورد تا پس از گذشت قریب به یک نیم قرن با لهستان مرز مشترک بیابد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، پ
یمان پاریس، حکمیت وین را باطل اعلام کرد و سرزمین های از دست رفته را به چکسلواکی بازگرداند. شرایط پیش از داوری. شرایط بین المللی. مجارستان از سال ۱۹۳۳ سیاست خارجی خود را جهت بازیابی اراضی از دست رفته بر مبنای پیمان تریان، با آلمان نازی همسو کرد. در ماه مارس ۱۹۳۳ گیولا گمبوس، نخست وزیر این کشور اعلام نمود مجارستان خواهان «عدالت در اصول تاریخی» است. گمبوس در ماه ژوئن همان سال در دیداری که در آلمان با هیتلر داشت چکسلواکی را مانعی در راه سازمان دهی مجدد اروپای مرکزی خواند و اذعان نمود که این کشور باید به شکل داخلی از هم پاشیده، از نظر خارجی منزوی شده و نهایتاً با قدرت نظامی از میان برداشته شود. در ماه اوت سال ۱۹۳۶ در جریان ملاقاتی که میکلوش هورتی، نخست وزیر وقت مجارستان با هیتلر داشت او بر لزوم تهاجم مشترک علیه چکسلواکی به عنوان «غده سرطانی در قلب اروپا» تأکید کرد. از اواخر سال ۱۹۳۷ هیلتر اقدامات خود بر ضد چکسلواکی را آغاز نمود. در سال ۱۹۳۸ آلمان و مجارستان بر ایجاد برنامه عملی مشترک علیه چکسلواکی تمرکز کردند. در ماه نوامبر همین سال هیتلر و دولت مجارستان مذاکرات نهایی برای تعیین سرنوشت چکسلواکی را به انجام رساند.
دولت مجارستان حمله مستقیم را برای خود بسیار خطرناک قلمداد کرد و خواهان حفظ روابط این کشور و فرانسه و بریتانیا شد چرا که می پنداشت در صورت عدم دخالت در اقدامات نظامی آلمان می تواند از حمایت از این دو کشور برای حل مسئله اقلیت های مجار استفاده کند. این موضوع باعث برآشفتگی هیتلر و تغییر دیدگاه او نسبت به ادعاهای ارضی مجارستان در شرق چکسواکی شود. پیش از توافق مونشن، نمایندگان دولت مجارستان به صورت رسمی از آلمان و ایتالیا خواستند موضوع ادعای های ارضی این کشور را در کنار مسئله سودتنلند حل کنند. هیتلر با توجه به اقدامات منفعلانه پیشین مجارستان، با این درخواست موافقت نکرد چرا که برنامه دیگری برای اروپای مرکزی داشت. ادوار دالادیه، رئیس جمهور فرانسه و نویل چمبرلین، نخست وزیر بریتانیا به عنوان نمایندگان دو کشور در چنین شرایط پیچیده ای احساس خطر کردند. به هر حال با دخالت بنیتو موسولینی، نخست وزیر ایتالیا به مسئله خواسته مجارستان در بخش ضمائم توافق نامه اشاره گردید. این الحاقیه از چکسلواکی می خواست موضوع اقلیت ها را با مجارستان و لهستان تا سه ماه آینده با انجام مذاکرات دو جانبه حل کند؛ در غیر این صورت امضا کنندگان این تواف
ق نامه در آن مسئله نیز وارد شده و اقدام به حل آن خواهند کرد. پس از الحاق زائولزی و چسکی تیه شین به لهستان، خواسته مجارستان همچنان با پرجا باقی مانده بود. مدتی بعد لهستان مناطق دیگری (چند روستا در شمال اسلواکی) را نیز در مجموع با مساحتی بالغ بر ۲۲۶ کیلومتر مربع به خاک خود ضمیمه کرد تا دولت مجارستان به این فکر بیفتد که الحاقیه توافق موشن صرفاً به مناطق با اقلیت محدود نمی شود و می تواند از آن حتی برای بازیابی اراضی پیش از سال ۱۹۱۸ خود نیز استفاده کند. مقامات مجارستانی به خوبی بر این مسئله آگاه بودند که این کشور به تنهایی قادر به اعمال ادعاهای ارضی خود علیه چکسلواکی نیست زیرا که هر گونه تهاجمی با مقابله ارتش بروز تر این کشور مواجه خواهد شد. به همین جهت تصمیم بر آن شد که از طریق دیپلماتیک به مصاف به چکسلواکی بروند و اصلاح مرزها را در قابل توافق نامه مونشن پیگری کنند. درگیری های مرزی. توافق نامه مونشن بازه ای سه ماهه را برای حل خواسته مجارستان تعیین نموده بود. از همین رو مجارستان بلافاصله خواهان آغاز مذاکرات در این رابطه شد. مجارستان با ایجاد درگیری های مرزی و اقدامات انحرافی در مناطق چکسلواکی فشار را در این جهت اف
زایش داد. نخستین درگیری زمانی آغاز شد که ارتش سلطنتی مجارستان با گذر از مرز مواضع ارتش چکسلواکی را حوالی «یِسِنسکه» با هدف سلطه بر ریماوسکا سبتا مورد حمله قرار داد. با رسیدن نیروی کمکی طرف مقابل، نیروهای مجارستانی با دادن تلفات و اسیر مجبور به عقب نشینی گردید. دو روز بعد مجارستانی ها این در اطراف شتوروو قصد گذر از دانوب را داشتند که مجدداً مغلوب شدند. شرایط در کارپاتین روتنیا با استحکامات دفاعی کمتر وخیم تر بود جاییکه شبه نظامیان وابسته به دولت مجارستان به درون اراضی چکسلواکی رخنه کردند. این افراد از ششم اکتبر ۱۹۳۸ دست به عملیات های خرابکارانه همچون انهدام پل ها و حمله به تأسیسات ریلی زدند. این اقدامات در جریان مذاکرات و پس از حکمیت اول وین ادامه یافت. شرایط داخلی چکسلواکی. چکسلواکی منفعت خود را در ثبات بخشیدن به شرایط می دید. وزارت خارجه این کشور سعی بر حل مشکلات با آلمان و لهستان داشت و میلی بر آغاز مذاکرات پیش از ۱۵ اکتبر نشان نمی داد. وزیر خارجه چکسلواکی می خواست با برقراری روابطی جدید با آلمان و ایتالیا، استحکام مرزهای جدید کشور خود را تضمین کند. پس از توافق مونشن تمامی فعالان و عوامل سیاسی در اسلواکی بر
ضرورت تغییر موضع اسلواکی در داخل چکسلواکی رسیدند و این منطقه در ششم اکتبر ۱۹۳۸ اعلام خودمختاری کرد. این دولت جدید خودمختار اولویت خود را مشخص کردن مرزها می پنداشت. به همین جهت «حزب خلق اسلواک» خواهان حضور در مذاکرات شد. دولت چکسلواکی که ناچار به پذیرش این مسئله بود قصد داشت سران نمایندگان اسلواکی را خود برگزیند که دولت خودمختار با رد این مسئله، یوزف تیسو (بعدها رئیس جمهور دولت دست نشانده آلمان در جمهوری اسلواکی) و فردیناند دورچانسکی را بدین منظور انتخاب نمود اما هر دوی آن ها در ابتدا با بهانه تضاد این اقدام با دولت مرکزی آن را رد کردند ولی نهایتاً با تأکید بر ضرورت این عمل در راستای منافع اسلواکی آن را پذیرفتند. با این حال خود تیسو امیدوار بود که اگر نمایندگان مجارستان با نمایندگان دولت مرکزی مذاکره نکنند، راحت تر شرایط اسلواکی را خواهند پذیرفت. تحت فشار خطر بی ثباتی های داخلی به جهت اقدامات خرابکارانه و رادیکال تر شدن شرایط در مجارستان، دولت این کشور مذاکرات را از نهم اکتبر آغاز کرد. مذاکرات پیش از داوری. مذاکرات در کمارنو. بین نهم تا سیزدهم اکتبر مذاکرات در شهر مرزی کمارنو در ساحل شمالی رود دانوب در اسلواک
ی صورت پذیرفت. یوزف تیسو، نخست وزیر دولت خودمختار اسلواکی بدون داشتن تجربه مشابه رهبری نمایندگان چکسلواکی را بر عهده داشت. ایوان کرنو نیز نمایندگی مستقیم دولت چکسلواکی را می کرد. با این حال طرف مقابل را افراد با تجربه به رهبری کالمان کانیا، وزیر خارجه مجارستان و پال تلکی، وزیر آموزش و پرورش نمایندگی می کردند. دولت مجارستان از ترکیب هیئت طرف مقابل استقبال کرد و معتقد بود راحت تر می تواند نمایندگان بی تجریه اسلواک را با دادن وعده تحت تأثیر قرار دهد. هنگامی که اکثر نمایندگان اسلواکی هر گونه امکان بازگشت این سرزمین به پادشاهی مجارستان را رد کردند، این امید نقش بر آب شد. راهبرد مجارستان در این مذاکرات تأکید بر بازگردانده شدن مناطقی با جمعیت حداقل ۵۰ درصد مجار بر اساس سرشماری سال ۱۹۱۰ بود. البته این کشور خواهان دریافت مناطق دیگری نیز بود. در روز اول مذاکرات مجارستان لیستی از مناطق مورد نظر خود را ارائه کرد و در ادامه خواهان برگزاری همه پرسی در سایر مناطق گردید تا اسلواک ها و روتنیایی ها نیز باقی ماندن با چکسلواکی یا الحاق به مجارستان را خود انتخاب کنند. مناطق مورد نظر مجارستان شامل ۱۴۱۰۶ کیلومتر مربع (۱۲۱۲۴ کیلومتر
از اسلواکی و ۱۹۸۲ از روتنیا) از خاک چکسلواکی با جمعیتی بالغ بر یک میلیون سیصد و چهل و شش هزار نفر می شد که بر اساس آخرین سرشماری در سال ۱۹۳۰ ششصد هفتاد و هشت هزار نفر از آن ها خود را مجار معرفی نکرده بودند. مجارستان به جهت دریافت حسن نیت خواهان واگذاری دو گذر مرزی توسط دولت چکسلواکی به این کشور شد که نمایندگان چکسلواکی با سپرده شدن دو شهر اسلونسکه نوه مستو (مجاری: ییهِی) و شاهی (مجاری: ایپولشاگ) موافقت کردند که در دوازدهم اکتبر به کنترل نیروهای مجارستانی درآمدند. اختلاف اساسی بین مذاکره کنندگاه اشاره به سرشماری سال ۱۹۱۰ (همانند آلمان در توافق مونشن) در طرح ارائه شده توسط مجارستان بود. چکسلواکی خواهان عمل بر اساس سرشماری سال ۱۹۳۰ بود و اعتبار سرشماری سال ۱۹۱۰ را مخدوش می دانست. آن ها حتی سرشماری هایی پیش از سال ۱۹۰۰ ارائه کردند چرا که معتقد بودند سرشماری سال ۱۹۱۰ در اوج مجاری سازی این مناطق اتفاق افتاده است و با سرشماری از قبلی و بعدی آن مطابقت ندارد. تیسو خود را نیز به عنوان کسی که در این سرشماری مجار خوانده شده مثال زد. نمایندگان مجارستان نیز متقابلاً نتایج سرشماری سال ۱۹۳۰ را که توسط دولت چکسلواکی انجام شد
ه بود رد می کردند. دست آخر مجارستانی با اندکی عقب نشینی سرشماری سال ۱۸۸۰ را که پیش از او مجاری سازی بود، به عنوان مرجع مطرح کردند. آن ها همچنین با برداشتی که داشتند با تعریف طرف مقابل از شهرهای «مجار خالص» مخالفت نمودند. موضوع همه پرسی برای روتنیایی ها و اسلواک ها به عنوان مسئله نامرتبط رد شد چرا که توافق مونشن هیچ اشاره ای به این دو قوم نکرده بود، حاکمیت چکسلواکی را زیر سؤال می برد و نمایندگان روتنیایی نیز پیش از این از میل خود برای باقی ماندن درون چکسلواکی گفته بودند. نمایندگان مجارستان چندین طرح ارائه شده توسط چکسلواکی را رد کردند. چکسلواکی پیشنهاد ایجاد منطقه خودمختار مجار درون اسلواکی را مطرح ساختند. کانیا با «لطیفه بی مزه» خواندن این پیشنهاد، بحث بر سر آن را غیرممکن خواند. چکسلواکی سپس پیشنهاد اعطای منطقه زیتنی استرو به مجارستان (۱۸۳۸ کیلومتر مربع و ۱۰۵ هزار نفر جمعیت)، ایجاد یک بندر آزاد در کمارنو و تبادل جمعیت در مابقی اراضی را روی میز گذاشت. با رد این درخواست توسط مجارستان، سیزدهم اکتبر چکسلواکی راه حل دیگری به میان آورد. هدف این راه حل ایجاد توازن اقلیت ها بین دو کشور بود. از طرفی چکسلواکی از این طر
یق سعی داشت راه آهن کارپاتین روتنیا را برای خود حفظ کند. نمایندگان مجارستان این پیشنهاد آن را نیز رد کردند و تلکی آن را «مرزبندی مضحک» خواند. سیزدهم اکتبر کانیا پس از تماس و مشورت با بوداپست، مذاکرات را بی نتیجه و شکست خورده خواند و خواستار داوری چهار قدرت امضای کننده توافق نامه موشن شد. با توجه به این که بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند در این مسئله دخالت نکنند، داوری بر عهده یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر خارجه آلمان و گالئاتسو چانو، وزیر خارجه ایتالیا قرار گرفت. میانجی گری آلمان. با به بن بست رسیدن مذاکرات در سیزدهم اکتبر سال ۱۹۳۸، مجارستان بخشی از نیروهای خود را بسیج کرد. چکسلواکی با تقویت قدرت تدافعی در مناطق مرزی حکومت نظامی برقرار کرد. به این صورت این مسئله به یک مسئله بین المللی تبدیل شد. قدرت های محور ابتکار عمل را به نفع مجارستان در دست گرفتند تا برنامه های خود را برای منطقه اجرایی کنند. مجارستان نمایندگی به آلمان و ایتالیا اعزام کرد. نماینده مجارستان در آلمان به هیتلر گفت که کشورش برای مبارزه آماده است و نمی تواند رفتار اسلواک ها بپذیرد. با توجه به تغییر شرایط پس از توافق مونشن، آلمان از دست زدن به اقداما
تی که به قدرت بخشیدن به مجارستان منتهی می شد، خودداری کرد. هیتلر اعلام کرد چنانچه مجارستان جنگی را آغاز کند هیچ کس به آن کمک نخواهد کرد. او برگزاری نشست مشترک بین چهار قدرت امضا کننده توافق نامه مونشن، اجرای همه پرسی بین اسلواک ها و روتنیایی ها و ادعای مجارستان بر براتیسلاوا را نیز نمود. در مقابل او مجارستانی ها را به ادامه مذاکرات و در نظر گرفتن اصول قومیتی توصیه کرد. هیتلر همچنین خاطر نشان ساخت آلمان می تواند نقش میانجی را در این موضوع ایفا کند. ریبنتروپ و نماینده مجارستان بر سر نقشه ای به توافق رسیدند که به چکسلواکی پیشنهاد شود. (خط مرزی ریبنتروپ) این توافق بعداً باعث ایجاد سوءتفاهم بین دو کشور شد. نماینده مجارستان اعلام کرد ریبنتروپ خواسته های او را نپذیرفته و چندین شهر مهم در جانب چکسلواکی باقی مانده است. آلمان با رد این اتهام، ترسیم خط ریبنتروپ بر روی نقشه را با مشورت نماینده مجارستان و موافقت او دانست. با ادامه اصرار دولت مجارستان برخواسته های خود، ریبنتروپ اعلام کرد آلمان به میانجی گری خود پایان می دهد. همزمان با حضور نماینده مجارستان، فرانتیشک چفالکوفسکی، وزیر خارجه چکسلواکی نیز در آلمان حضور پیدا کر
د تا با سران این کشور رایزنی کند. هیتلر چکسلواکی را مقصر شکست مذاکرات با مجارستان خواند و خواستار بازیابی آن شد. او نقشه ای با ترسیم خط ریبنتروپ بر روی آن به او داد و وعده تضمین مرزهای جدید بر اساس آن را مطرح نمود. چفالکوفسکی در سخنان خود با پراگ توصیه کرد این طرح پذیرفته شود. با این حال دولت خودمختار اسلواکی مخالف این طرح بود و امید به امکان اصلاحات بیشتر در آن داشت. نمایندگان اسلواکی در دیداری که در نوزدهم اکتبر در مونشن با ریبنتروپ داشتند داشتند از او خواستند کوشیتسه را به چکسلواکی بسپارد و طرح از پیش ارائه شده توازن اقلیت ها بین دو کشور را اعمال کند. آن ها مدارکی حاضر ساختند که آمار ارائه شده توسط مجارستان را غیرقابل اعتماد و خواسته های آن ها را بر خلاف اصل قومیت بلکه به دنبال اهداف سیاسی و راهبردی معرفی می کرد. آن ها ابراز داشتند ادعای مجارستان بر کوشیتسه مبنای قومیتی ندارد بلکه برای قطع بزرگ ترین راه ارتباطی مناطق غربی چکسلواکی با مناطق شرقی و رومانی به عنوان متحد این کشور از طریق بریدن خطوط ریل راه آهن آن انجام می گیرد. با این عمل بخش شرقی چکسلواکی به کلی از بدنه اصلی جدا می ماند تا بعداً توسط مجارستان
اشغال شود. نمایندگان چکسلواکی بر این باور بودند که توانسته اند هیتلر را متقاعد کنند و با ارسال پیام به پراگ نتایج مذاکرات را مثبت اعلام نمودند. روزهای بعد به نظر می رسید ریبنتروپ از سر خصومت با مجارستان رفتار می کند به شکلی که چانو، وزیر خارجه ایتالیا اذعان داشت: «حقیقیت این است که او تا جایی که می تواند قصد دارد از چکسلواکی محافظت کند حتی با زیر پا گذاشتن ادعای های مشروع مجارستان». از هفدهم اکتبر درگیری با بر سر کارپاتین روتنیا فزونی گرفت. لهستان پیشنهاد کرد این منطقه بین لهستان، مجارستان و رومانی تقسیم شود. رومانی به عنوان متحد وفادار چکسلواکی این پیشنهاد را رد کرد و حتی پیشنهاد کمک نظامی به چکسلواکی در این منطقه را ارئه کرد. مجارستان به دنبال متقاعد کردن نمایندگان مجارستان جهت الحاق این منطقه به خود بود. ایجاد مرز مشترک بین لهستان و مجارستان با سلطه بر کارپاتین روتنیا آرزوی دیرینه دو کشور به حساب می آمد. از این رو لهستان جهت حمایت از مجارستان در حال انتقال نیروهای خود به سمت این منطقه بود. از آن جایی که ایجاد مرز و جبهه مشترک بین لهستان و مجارستان به معنای دور زدن آلمان به حساب می آمد، آلمان قصد داشت این
مسئله را تنها در صورت دریافت کوریدور دانتسیش برای وصل کردن بدنه اصلی کشور خود به پروس شرقی بپذیرد. لهستان این مسئله را رد کرد. بیستم اکتبر عده ای در کارپاتین روتنیا خواستار برگزرای همه پرسی الحاق به مجارستان شدند. پنج روز بعد نخست وزیر دولت خودمختار این منطقه در پراگ دستگیر و وزیرخارجه این منطقه به جای او گماشته شد. نخست وزیر جدید با رد طرح همه پرسی، خواهان تحویل تنها مناطق با جمعیت غالباً مجار به مجارستان شد. شکست نهایی در مذاکرات دو جانبه. مذاکرات از طرق دیپلماتیک بین مجارستان و چکلسلواکی از سر گرفته شد. چکسلواکی به امید دریافت ضمانت مرزهای جدید از طرف قوای محور، بر خط ریبنتروپ تأکید می کرد و این پیشنهاد را در ۲۲ اکتبر رسماً اعلام کرد. چکسلواکی قصد داشت مناطقی با جمعیت قریب به ۵۰۰ هزار مجار و ۱۷۰ هزار اسلواک را به مجارستان بسپارد. در این طرح چکسلواکی براتیسلاوا، نیترا و کوشیتسه را برای خود نگاه می داشت. مجارستان این ایده را رد کرد تا به پایان میانجی گری آلمان بینجامد. مجارستان می خواست تمامی مناطق این پیشنهاد بلافاصله به این کشور اعطا و در مابقی سرزمین های مورد اختلاف از جمله کارپاتین روتنیا همه پرسی برگزار
شود. برای چکسلواکی پذیرفتنی نبود که مناطقی را در ابتدا واگذار کند و حل مابقی سرزمین ها به بعداً موکول نماید. با پذیرفتن طرح مجارستان استحکامات مرزی این کشور درون مجارستان قرار می گرفت و امکان دست اندازی های بیشتر را برای مجارستان فراهم می آورد. مجارستان تهدید کرد اگر پیشنهادش مورد قبول واقع نشود از سایر کشور بخواهد مستقیماً در این مسئله داوری کنند. در این شرایط چکسلواکی چاره ای جز پذیرفتن خواسته مجارستان یا دواری دیگر کشورها را نداشت. وقتی شرایط به این سمت سوق یافت که بریتانیا و فرانسه با تلقی این منطقه به عنوان حوزه نفوذ آلمان، منفعتی در خود برای دخالت نمی دیدند. به همین سبب دو طرف مذاکرات امیدوار بودند آلمان از آن ها حمایت کند. دولت خودمختار اسلواکی به امید واهی ضمانت های ریبنتروپ حامی داوری دیگران بود. با وجود این که دولت مجارستان طرح داوری را ارائه کرده بود اما پیش از آن موافقت آلمان را به دست نیاورده بود. آلمان همچنان نگاه بدبینانه ای نسبت به مجارستان داشت. ریبنتروپ نیز هنوز از مذاکرات پیشین با نمایندگان مجارستان نارضایتی در دل داشت. آلمان نگران بود اگر یکی از طرفین نتایج داوری را نپذیرد منجر به آغاز در
گیری های نظامی شود. مجارستان توانسته بود ایتالیا را متفاعد سازد که یک مجارستان قوی می تواند جلوی نفوذ بیش از حد آلمان از طریق چکسلواکی را بگیرد. چانو، وزیرخارجه ایتالیا با طرح داوری موافقت کرد و پذیرفت پیگیر منافع مجارستان باشد. در دیدار ریبنتروپ از رم، چانو به او گفت که داوری در این مسئله نقش مهمی در موقعیت قوای محور در منطقه در آینده خواهد داشت. وزیرخارجه آلمان نیز قول داد که هیتلر را متقاعد کند. ایتالیا با در دست گرفتن ابتکار عمل، پیشنهاد کرد توافق مشترکی در رم به عنوان مبنای داوری به عمل آید. چانو پیش از این مذکراتی با مجارستانی ها انجام داده و موافقت های مهمی به دست آورده بود. سی و یک اکتبر هیئت مجارستانی در رم با اطمینان به دولت مجارستان اعلام کرد ریبنتروپ قطعاً با بازگردانده شده کوشیتسه، اوژهورود و موکاچفو موافقت کرده است. ۲۹ ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ مجارستان و چکسلواکی به صورت رسمی از آلمان و ایتالیا خواستند در این مسئله داوری کنند و از پیش اعلام کردند نتایج آن را خواهند پذیرفت. داوری. شرح مذاکرات. حکمیت در وین و توسط وزرای خارجه آلمان و ایتالیا صورت گرفت. هیئت نمایندگان مجارستان را وزیر خارجه کالمان کانیا
و هیئت نمایندگان چکسلواکی را وزیر خارجه فرانتیشک چفالکوفسکی رهبری می کردند. نمایندگانی نیز کارپاتین روتنیا و اسلواکی در محل حاضر بودند. داوری ظهر روز دوم نوامبر در کاخ بلودر وین آغاز شد. نمایندگان مجارستان و چکسلواکی اجازه یافتند دلایل خود را ارائه دهند. با وجود درخواست نمایندگان چکسلواکی، با استدلال تنها وجود امکان ارائه نمایندگان دولت مرکزی، با سخنرانی نمایندگان اسلواکی و کارپاتین روتنیا مخالفت شد. مذاکرات به شکل تشریفاتی برگزار گردید و حدود بر روی نقشه پس از نصف روز ترسیم گردید. این فرایند به اندازه ای به سرعت انجام گرفت که وقتی ریبنتروپ ساعت هفت بعد از ظهر نتیجه را اعلام نمود باعث تعجب نمایندگان چکسلواکی گردید. نتایج. چکسلواکی ملزم شد برخی از اراضی خود در جنوب اسلواکی و کارپاتین روتنیا را به مجارستان بسپارد. این مناطق به کمک خطی بر روی نقشه که شهرهای سنتس، گالانتا، ورابله، لویتسه، لوچنتس، ریماوسکا سبتا، یلشاوا، رژنیاوا، کوشیتسه، میشالانی، ولکه کاپوشانی، اوژهورود و موکاچفو (برخی داخل خط) را تا مرز رومانی به یکدیگر وصل می کرد، مشخص شده بود. اسلواکی ۱۰۳۹۰ کیلومتر مربع از مساحت خود را همراه قریب به ۸۵۰ هزار ن
فر ساکن آن از دست داد. گفته می شود بر اساس سرشماری سال ۱۹۳۰ در چکسلواکی تنها ۵۹ درصد از جمعت این منطقه قومیت مجار داشتند که با احتساب رشد جمعیت بر مبنای همین سرشماری در هنگام داوری ۹۳۵ هزار نفر مجار و ۳۰۰ هزار نفر اسلواک یا چک بودند. پس از جدا شدن این مناطق، بر جمعیت اقلیت اسلواک درون مجارستان افزوده شد در حالیکه تنها ۶۰ هزار مجار همچنان داخل چکسلواکی باقی ماندند. مرزبندی جدید اعتنای کاملی به حدود قومیتی مورد درخواست مجارستان به عنوان «اصلاح ناعدالتی های پیمان تریانون»، نشان نداده بود. این تغییرات راه ارتباط ریلی چکسلواکی با کارپاتین روتنیا و رومانی را قطع کرد. تیسو شامگاه همان روز نتایج داوری را در سخنرانی رادیویی اعلام کرد اما با وجود پذیرش آن، سیاست بلند مدت دولت مرکزی را متهم به علت وقوع آن دانست. ارتش مجارستان پنجم تا دهم نوامبر ۱۹۳۸ مناطق مذکور را به کنترل خود درآورد. مناطق بازیافته شده با عنوان «مجارستان علیا» دوازدهم نوامبر با رای مجلس مجارستان رسماً به این کشور ملحق شد. در این اراضی بر اساس تقسیمات اداری مجارستان پیش از سال ۱۹۲۰، دو شهرستان با مرکزیت نُوه زامکی و لویتسه ایجاد گردید و برخی مناطق نیز ب