Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی جعفری پویان و محمدمهدی گورنگی و اجرای چند برنامه در فضای مجازی آغاز شد. برگزارکنندگان این دوره از سال نوا به دلیل بحران کرونا و حفظ سلامت هنرمندان، مراسم را به صورت مجازی برگزار کردند و بیشتر، هنرمندانی را که در ایران نیستند مورد تجلیل قرار دادند. بخش نکوداشت. در ششمین سال نوای موسیقی ایران، نکوداشتِ ۷ هنرمندِ موسیقی، طیِ چهار روز و در برنامه های ضبط شدهٔ مختلف برگزار شد. این برنامه ها اختصاص داشت به نکوداشتِ هنرمندان: در ششمین دورهٔ سال نوای موسیقی ایران، تندیس «سال نوا» و لوح تقدیر به همراه هدایایی از طرف مشارکت کنندگان، توسط موسیقی دانانی نظیر: حسین علیزاده، رافائل میناسکانیان، شریف لطفی، ابراهیم لطفی، فریدون شهبازیان، کریم قربانی، ارسلان کامکار، همایون رحیمیان، میلاد کیایی، عبدالله طریقت، مینا افتاده، علیرضا میرعلی نقی، رازمیک اوهانیان، نسرین ناصحی، بیژن بیژنی، فرهاد هراتی، شهرام رکوعی، علیرضا میرآقا، مهدی جاور و … به هنرمندان یاد شده اهداء شد. بخش یادبود. در این بخش از تمبر اختصاصیِ یادبود ۵ هنرمند درگذشتهٔ موسیقی ایران، هنرمندان: حسین دهلوی، هوشنگ ظریف، حسن یوسف زمانی، حسین یوسف زمانی و حسین سرشار
رونمایی شد. همچنین ۱۱ بهمن ۱۳۹۹، در اختتامیهٔ دورهٔ ششمِ سال نوا، از تندیس ویژهٔ ششمین سال نوای موسیقی ایران، یادبودِ محمدرضا شجریان توسط حسین علیزاده و فریدون شهبازیان رونمایی شد. این تندیس برای نگهداری، به موزهٔ موسیقی ایران ارسال شد. هفتمین سال نوای موسیقی ایران. آیینِ سال نوای موسیقی ایران، پس از وقفه ای سه ساله، همزمان با روز جهانی موسیقی، با دبیری و مدیریت هنری علی جعفری پویان، مدیریت اجرایی محمدمهدی گورنگی و حضور هنرمندان سرشناس موسیقی ایران، ۳۱ خرداد ۱۴۰۳ در سالن اجتماعات منظومهٔ خِرَد تهران برگزار شد. این رویداد که با مشارکت حدود ۲۵۰ هنرمند موسیقی و همراهی چند مؤسسهٔ بخش خصوصی همراه بود، با قرائتِ پیام فرهاد فخرالدینی، آهنگساز و هنرمند سرشناس موسیقی ایران آغاز شد. فرهاد فخرالدینی در بخشی از پیام خود به اهالی موسیقی و سال نوای موسیقی ایران، نوشت: همچنین حسین علیزاده، به نقش این نهادِ مستقل در «به وجود آوردن تفکری نو در موسیقی ایران» اشاره و بر لزوم وجود چنین مراسمی برای نزدیک تر کردن موسیقی دانان و به وجود آوردن فضایی متفاوت تأکید کرد. بخش نکوداشت. در هفتمین سال نوای موسیقی ایران، آیینِ نکوداشتِ ۹ هنر
مند موسیقی برگزار شد. این هنرمندان توسط «شورای تخصصی» متشکل از حسین علیزاده، ابراهیم لطفی، وارطان ساهاکیان، مینا افتاده، بهرام دهقانیار، کیاوش صاحب نسق، علیرضا میرعلینقی، به همراه علی جعفری پویان و محمدمهدی گورنگی انتخاب شده بودند. این بخش اختصاص داشت به نکوداشتِ هنرمندان: در بخش نکوداشتِ هفتمین دورهٔ سال نوای موسیقی ایران، «تندیس سال نوا» و «لوحِ سال نوا» به همراه هدایایی از طرف حامیان و مشارکت کنندگان، توسط موسیقی دانانی نظیر: شریف لطفی، حسین علیزاده، فریماه قوام صدری، گاگیک بابایان، فریدون شهبازیان، کیخسرو پورناظری، علی جهاندار، سوسن اصلانی، ارشد تهماسبی، پشنگ کامکار، ارسلان کامکار، مینا افتاده، محسن الهامیان، وارطان ساهاکیان، امیر صراف، ابراهیم لطفی، مجید سینکی، مریم قره سو، یاسمن کیمیاوی، علی مغازه ای و مریم شریف زاده، به هنرمندان یاد شده یا نمایندگان آنان اهدا شد. بخش یادبود. در این بخش از پوستر اختصاصیِ یادبود ۷ هنرمند درگذشتهٔ موسیقی ایران، هنرمندان: مصطفی کمال پورتراب، والودیا تارخانیان، محمدتقی مسعودیه، هرمز فرهت، فرامرز پایور، امیراشرف آریان پور و گلنوش خالقی، رونمایی شد. این هنرمندان توسط «شورای ت
خصصی هفتمین سال نوای موسیقی ایران» انتخاب شده بودند. در این قسمت از برنامه کیخسرو پورناظری، سوسن اصلانی، هومن دهلوی و مزدا انصاری، «لوح یادبودِ سال نوا»، سندِ نهال های درخت که به همتِ «گروه درختکاری بازدم» به نام هنرمندانِ یادشده در پارک ملی توران کاشته شده است را به همراه هدایای فرهنگی، به خانواده یا نزدیکان این هنرمندانِ درگذشته اهدا کردند. بخش نِشان. در این بخشِ جدید، «نشانِ سال نوای موسیقی ایران» به چهار مرکز فرهنگی؛ انجمن فیلارمونیک ایران، خانه هنر خرد و خانه پایور، انتشارات پارت و مجموعه شهر صدای پارسیان، به پاسِ فعالیت های اثرگذارِ فرهنگی و موسیقایی اهدا شد. رحیم ناحی، محسن الهامیان، بهرام جمالی و علی جعفری پویان، نشان و لوحِ سال نوا را به شهرداد میرزایی، علی صمدپور، نگار مفیدی و آیدا الفت، نمایندگان و مدیرانِ این مراکز فرهنگی اهدا کردند. بخش یادنِشان. در بخشِ تازهٔ «یادنشانِ موسیقی ایران» یادبود ۱۵ هنرمند موسیقی که در فاصلهٔ سال نوای ششم تا پایان بهار ۱۴۰۳ درگذشتند برگزار و از یادنشانِ هنرمندان داود جعفری امید، امیرتیمور پورتراب، علی اکبرپور، محمد اسماعیلی، منوچهر اسلامی، حسن ناهید، محسن افتاده، محمود
جعفری امید، جمشید عندلیبی، مینو افتاده، حسین زمان، امیرفرشید رحیمیان، لیلی افشار، آیدین الفت و پورنگ پورشیرازی، رونمایی شد. در این بخش، یادنشان، لوح یادبود و سندِ نهال های درخت که به نامِ هنرمندان درگذشتهٔ این بخش در پارک ملی توران کاشته شده است، توسط جهانشاه صارمی، ناصر رحیمی، علی موثقی و محمدمهدی گورنگی به خانواده های این موسیقی دانان اهدا شد. بخش سپاس. در این بخش توسط علی جعفری پویان (دبیر هنری سال نوا)، محمدمهدی گورنگی (مدیر اجرایی سال نوا) و شهرام صارمی (مدیر روابط عمومی سال نوا)، «لوح سپاسِ سال نوای موسیقی ایران» به بیژن بیژنی (خواننده و خوش نویسِ یادنشانِ سال نوا)، کامبیز باقری (مدیر عکاسی دوره های مختلف سال نوا)، آرش بادپا (آهنگساز چند دورهٔ سال نوا)، بهنود یخچالی (آهنگساز چند دوره و همچنین دورهٔ هفتم سال نوا)، سمیرا سلمانی لک (مدیر منابع مالی دوره های مختلف سال نوا) و سوگل ضامنی (طراح و گرافیست دوره های مختلف سال نوا) اهدا شد.
رشید ادریس (؛ – ) دیپلمات و مبارز وطن پرست تونسی در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۷ در منطقه باب سویقه تونس به دنیا آمد و تحصیلاتش را در مدرسه الصادقیه گذراند و موفق به اخذ دیپلم از همین مدرسه گردید. فعالیت های مبارزاتی. رشید ادریس در سال ۱۹۳۶ در جریان تظاهراتی که علیه استعمار فرانسه ترتیب داده شده بود دستگیر گردید. او در سال بعد به حزب آزاد قانون اساسی جدید پیوست و به طور خاص به کار مطبوعاتی پرداخت و از جمله در روزنامه های «جوانان تونس»، «جوانان آفریقا» و «جوانان» نویسندگی کرد. او همچنین در جمعیت های «جوانان مدارس» و «جوانان مسلمان» فعالیت داشت و مدتی نیز ریاست این جمعیت ها را عهده دار بود. او مدتی نیز به دیوان سیاسی به ریاست حبیب ثامر پیوست و در سال ۱۹۴۲ دستگیر شد ولی در ابتدای دسامبر همان سال در جریان اشغال تونس توسط آلمان آزاد گردید. او کمی قبل از بازگشت به فرانسه در سال ۱۹۴۳ تونس را به سمت ایتالیا ترک کرد. رشید در سال ۱۹۴۶ در جریان یک محاکمه غیابی به اعدام محکوم گردید. او در همین سال به مصر رفت و در فاصله سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ نماینده حزب آزاد قانون اساسی جدید در قاهره و اندونزی و پاکستان شد و سرانجام در سال ۱۹۵۵ بعد از ا
علام استقلال تونس به کشورش برگشت و مسئولیت اداره روزنامه «اقدام»، زبان رسمی حزب آزاد قانون اساسی جدید را بعهده گرفت. بعد از استقلال. رشید ادریس در مارس ۱۹۵۶ به عنوان عضو شورای مؤسس انتخاب شد و سپس در آوریل ۱۹۵۶ عضو دیوان وزیر اول حبیب بورقیبه گردید. در سال ۱۹۵۷ وزیر پست و برق و تلفن و سرانجام در سال ۱۹۶۴ به عنوان سفیر تونس در واشینگتن منصوب گردید. رشید ادریس در سال ۱۹۵۷ نماینده تونس در سازمان ملل شد و در سال ۱۹۷۱ به ریاست شورای اقتصادی-اجتماعی ملل متحد انتخاب گردید. درگذشت. رشید ادریس سرانجام در ۵ سپتامبر ۲۰۰۹ در حومه قرطاج تونس وفات یافت.
دزدان دریایی () یک فیلم درام تاریخی در سبک ماجراجویی، اکشن، و کمدی است که در سال ۲۰۱۴ از سوی لوته انترتیمنت منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سون یه-جین و کیم نام گیل اشاره کرد.
مردی که زنها را دوست داشت () فیلم کمدی/درام به کارگردانی فرانسوا تروفو است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
کارل فابریتیوس (; ۱۶۲۲ – ۱۲ اکتبر ۱۶۵۴) نقاش اهل هلند بود. وی که از شاگردان رامبرانت نقاش مشهور هلندی بوده بیشتر آثارش با موضوع چهره نگاری و انسان ها بوده است.
گیرندهٔ تیروزین-پروتئین کیناز erbB-3 () که با نام «گیرندهٔ شمارهٔ ۳ فاکتور رشد اپیدرمی» یا «HER3» هم شناخته می شود، یک پروتئین غشایی است که در انسان توسط ژن «"ERBB3"» کد می شود. پروتئین ErbB3 متعلق به خانوادهٔ گیرنده های فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR/ERBB) از تیروزین کینازهای گیرنده ای است. ژن ERBB3 بر روی بازوی بلند کروموزوم ۱۲ قرار دارد و از طریق ۲۳٬۶۵۱ جفت باز عمل کرده و ۱۳۴۲ اسید آمینه تولید می کند. در حین تکامل انسان، ژن ERBB3 در بافت پوششی پوست، استخوان، دستگاه عصبی، قلب، ریه و دستگاه گوارش بیان می شود. پروتئین حاصله در انسان بالغِ سالم در دستگاه گوارش، دستگاه تناسلی، دستگاه عصبی، پوست، مجاری ادراری و دستگاه غدد درون ریز بیان و تولید می شود. گیرندهٔ ErbB3 به لیگاندهایی نظیر نئورگولین ۱ و ۴-متیلت کاتینون (NRG-2) متصل می شود. با آنکه این گیرنده خودش به تنهایی در اثر بیش فعالی یا جهش ژنی موجب بروز سرطان نمی شود، اما در کنار ErbB2 و هترودیمریزاسیون با آن، سبب رشد و تکثیر سلول های سرطانی، مقاومت با داروهای شیمی درمانی و تقویت احتمال متاستاز و گسترش سرطان می گردد. این گیرنده در مقاوت های درمانی خاصی در سرطان های ز
یر نقش دارد: بیش فعالی گیرندهٔ ErbB2، ایجاد هترودایمر با ErbB3 و سایر اعضای خانوادهٔ ErbB را بدون نیاز به مولکول لیگاند، تحریک می کند و در نتیجه فعالیت سیگنالینگ (پیام دهی) مداوم اما ضعیفی را در پی دارد. ژن ERBB3 به طور طبیعی در مزانشیم بالشتک های اندوکاردیال قلب جنین بیان می شود که بعدها مبدل به دریچه های قلب می شوند. جالب آنکه این عمل ErbB3 با این که وابسته به نئورگولین است، اما نیازی به حضور همزمان ErbB2 مدارد و اصولاً ErbB2 در این بافت قلبی بیان نمی شود. این گیرنده همچنین برای تمایز و تکامل ستیغ عصبی و ساختِ دستگاه عصبی سمپاتیک و مشتقات دیگر این ستیغ همچون سلول های شوان ضروری است.
توفیق ابو الهدی () (زاده ۱۸۹۵ – درگذشته ۱ ژوئیه ۱۹۵۶) در یک خانواده سرشناس اردنی ولی با اصلیت فلسطینی به دنیا آمده است، وی در سه دوره پادشاهان اردن یعنی «ملک عبدالله اول»، «ملک طلال بن عبدالله» و «ملک حسین بن طلال»، ۱۲ بار به منصب نخست وزیری اردن انتخاب شد. تحصیلات و خدمات. وی تحصیلات ابتدایی خود را در «رمله-فلسطین» و تحصیلات متوسطه اش را در بیروت گذراند، سپس به دبیرستان گالاتاسرای (مکتب سلطانی) در استانبول پیوست و به مدت سه سال درس حقوق خواند. در سال ۱۹۱۵ برای خدمت سربازی به عنوان افسر ذخیره فراخوانده شد، وی به عنوان مأمور حسابداری در جبهه عراق و ایران و همچنین حلب سوریه خدمت کرد تا زمانیکه نیروهای عثمانی در اکتبر ۱۹۱۸ از سوریه عقب نشینی کردند. توفیق سپس به سمت کارمند مدرسه حقوق سوریه منصوب شد و خدمتش تا دو سال بعد از تسلط فرانسویان بر دمشق به طول انجامید (۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲). مسئولیت های دولتی. ابو الهدی در سال ۱۹۲۲ از دمشق به عمان منتقل و به عنوان مدیر واردات تعیین شد و طی شش سال به سرعت در مدارج بالاتری قرار گرفت از مدیر واردات تا مدیر محاسبات کل و بعد مدیر اداره ثبت اراضی و بعد هم در سال ۱۹۲۸ به عنوان عضو شورا
ی اجرایی و سپس در سال ۱۹۲۹ به عنوان دبیرکل هیئت دولت تعیین گردید و در سپتامبر سال ۱۹۳۸ ریاست شورای اجرایی را برعهده گرفت و بدنبال آن چندین بار به نخست وزیری منصوب شد از جمله دومین بار آن در تاریخ ۶ اوت ۱۹۳۹ و دهمین بار آن در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۲ بود. نقش سیاسی. بعد از استقلال اردن در سال ۱۹۴۷ ابو الهدی بار دیگر به عنوان نخست وزیر تعیین شد و برای نزدیک شدن به انگلستان تلاش کرد. ابو الهدی در ژانویه سال ۱۹۴۸ به دستور ملک عبدالله به طور مخفیانه به لندن سفر کرد تا با «ارنست بیون» وزیر خارجه انگلستان ملاقات کرده و موافقت او را در طرح تقسیم اراضی فلسطین بدست بیاورد به طوری که اردن جزو زمینهای مخصوص اعراب باشد و متعهد شود که نفرات اردنی به سرزمینهایی که به یهودیان تعلق می گیرد تردد نداشته باشند که با این خواسته های وی موافقت شد. او در زمان جنگ فلسطین در سال ۱۹۴۸ نخست وزیر بود و در این دوران بود که اردن کرانه غربی را به خودش ضمیمه کرد. درگذشت. جسد توفیق ابو الهدی در حمام خانه اش در یک خودکشی ساختگی در ۱ ژوئیه ۱۹۵۶ در حالی که آویزان شده بود پیدا شد.
گیرندهٔ تیروزین-پروتئین کیناز erbB-4 () نام آنزیمی است که در انسان توسط ژن «ERBB4» کُد می شود. پیرایش های رونویسی گوناگونی که منجر به ساخت ایزوفرم های پروتئینی متفاوت می شوند در این ژن دیده شده است اما مشخصهٔ دقیق برخی از آنها هنوز معلوم نشده است. این پروتئین نوعی تیروزین کیناز گیرنده ای و از اعضای خانوادهٔ ErbB است که به نئورگولین ۲، نئورگولین ۳، فاکتور رشد شبه EGF متصل شونده به هپارین و بتاسلولین متصل شده و توسط آنها فعال می شود و فرایندهای مهمی نظیر تقسیم و تمایز سلولی را در پی دارد. جهش در این ژن با بروز سرطان خون در ارتباط است. چندریختی تک-نوکلئوتید در این ژن، با بیماری های «اسکیزوفرنی» و «اسکلروز جانبی آمیوتروفیک نوع ۱۹» مرتبط است.
قانون گیلوساک به چندین کشف انجام شده توسط شیمی دان فرانسوی ژوزف لویی گیلوساک (۱۷۷۸–۱۸۵۰) و دیگر دانشمندان در اواخر سده ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ در رابطه با انبساط حرارتی گازها و رابطه بین دما و حجم و فشار گفته می شود. او اغلب برای قانون فشار شناخته شده است که می گوید فشار گاز محصور به طور مستقیم متناسب با درجه حرارت آن است و اولین بار گیلوساک آن را تدوین و فرموله کرد (حدود سال 1808). P=kT P1/T1=P2/T2
کارابینیری یک واحد نظامی و از واحدهای اجرای قانون در ایتالیا است که مسئولیت حفظ امنیت و وظایف انتظامی هم از سوی وزارت دفاع ایتالیا و هم از سوی وزارت کشور ایتالیا به آن تفویض شده است. کارابینیری (/ˌkærəbɪnˈjɛəri/، همچنین در انگلیسی آمریکایی: /ˌkɑːr-/، ایتالیایی: [karabiˈnjɛːri]؛ به طور رسمی آرما دی کارابینیری، "شاخه کارابین داران"؛ قبلاً کورپو دی کارابینیری رئالی، "سپاه کارابین داران سلطنتی") ژاندارمری ملی ایتالیا هستند که عمدتاً وظایف پلیسی داخلی و خارجی را انجام می دهند. این سازمان یکی از اصلی ترین نهادهای اجرای قانون در ایتالیا است، در کنار پلیزیا دی استاتو و گاردیا دی فینانزا. کارابینیری، مانند گاردیا دی فینانزا اما برخلاف پلیزیا دی استاتو، یک نیروی نظامی است. به عنوان چهارمین شاخه نیروهای مسلح ایتالیا، زیر نظر وزارت دفاع فعالیت می کنند؛ اما برای فعالیت های مربوط به نظم و امنیت عمومی داخلی، از نظر عملکردی به وزارت کشور وابسته هستند. در عمل، همپوشانی قابل توجهی بین حوزه های قضایی پلیزیا دی استاتو و کارابینیری وجود دارد و هر دو از طریق شماره ۱۱۲، شماره اضطراری واحد اتحادیه اروپا، قابل تماس هستند. برخلاف پلیز
یا دی استاتو، کارابینیری مسئولیت پلیسی نیروهای نظامی را بر عهده دارند و تعدادی از اعضای آن به طور منظم در مأموریت های نظامی خارج از کشور شرکت می کنند. آنها در اصل به عنوان نیروی پلیس پادشاهی ساردنی، پیشرو پادشاهی ایتالیا تأسیس شدند. در طول فرآیند وحدت ایتالیا، کارابینیری به عنوان "نیروی اول" سازمان نظامی جدید ملی منصوب شدند. اگرچه کارابینیری در دوران حکومت بنیتو موسولینی در سرکوب مخالفان مشارکت داشتند، اما در عین حال مسئول سقوط او نیز بودند و بسیاری از یگان های آنها در طول جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی منحل شدند، که منجر به پیوستن تعداد زیادی از کارابینیری به جنبش مقاومت ایتالیا شد. در سال ۲۰۰۰، آنها از ارتش جدا شدند تا به یک شاخه مستقل از نیروهای مسلح ایتالیا تبدیل شوند. کارابینیری اختیارات پلیسی دارند که می توانند در هر زمان و در هر بخشی از کشور اعمال شوند، و همیشه مجاز به حمل سلاح تعیین شده خود به عنوان تجهیزات شخصی (پستول برتا 92FS) هستند. کارابینیری اغلب با عنوان "لا بنمریتا" (سازمان شایسته یا لایق) شناخته می شوند، زیرا یک نهاد اجرای قانون مورد اعتماد و معتبر در ایتالیا هستند. اولین گزارش رسمی از استفاده
از این اصطلاح برای اشاره به کارابینیری به 24 ژوئن 1864 بازمی گردد. تاریخچه. اوایل تاریخچه با الهام از ژاندارمری فرانسه، این نیرو توسط ویکتور امانوئل اول، پادشاه ساردنی، با هدف تأمین نیروی پلیس برای دولت ساوویارد در پادشاهی ساردنی تأسیس شد. پس از اشغال تورین توسط سربازان فرانسوی در اواخر قرن ۱۸ و سپس تخلیه آن به نفع پادشاهی ساردنی، سپاه سلطنتی کارابینیری در ۱۳ ژوئیه ۱۸۱۴ تحت فرمان سلطنتی ایجاد شد. نام این نیرو از واژه فرانسوی "کارابینیر" به معنای "سرباز مسلح به کارابین" گرفته شده است. این نیروی جدید به بخش هایی تقسیم شد که هر بخش مسئول یک استان بود. بخش ها به شرکت ها و سپس به واحدهای کوچک تر تقسیم می شدند که ایستگاه های پلیس محلی را کنترل می کردند و در سراسر کشور مستقر بودند تا با مردم در تماس مستقیم باشند. در سال ۱۸۶۸، گردان کوراتزیری (Cuirassiers Regiment) تشکیل شد که در ابتدا به عنوان محافظ سواره نظام برای پادشاه و از سال ۱۹۴۶ برای رئیس جمهور ایتالیا فعالیت می کرد. با وحدت ایتالیا، تعداد بخش های کارابینیری افزایش یافت و در ۲۴ ژانویه ۱۸۶۱، کارابینیری به عنوان "نیروی اول" سازمان نظامی جدید ملی منصوب شدند. در
مه ۱۹۱۵، نیروهای ایتالیایی برای تصرف تیرول جنوبی (منطقه ای از اتریش-مجارستان) در جبهه ایتالیا پیشروی کردند. مدافعان زمان کافی برای استحکامات قوی داشتند، و ایتالیایی ها تحت فرماندهی ژنرال لوئیجی کادورنا بارها در نبردهای سخت شکست خوردند. نقش کارابینیری در این نبردها، ایجاد پست های مسلسل برای کنترل پشت جبهه و جلوگیری از فرار سربازان بود. دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در دوران ایتالیای فاشیست (۱۹۲۲–۱۹۴۳) تحت حکومت بنیتو موسولینی، کارابینیری یکی از نیروهای پلیسی بود که وظیفه سرکوب مخالفان را بر عهده داشت. در همین دوره، آن ها در پلیس آفریقای ایتالیا حضور داشتند و در جنایات مستعمراتی در آفریقای شرقی ایتالیا در طول جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی نقش داشتند. در جنگ جهانی دوم، آن ها به عنوان پلیس نظامی علیه نیروهای متفقین و پارتیزان های یوگسلاو در چارچوب اشغال یوگسلاوی جنگیدند. پس از سقوط رژیم فاشیست در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، موسولینی به دستور پادشاه توسط کارابینیری دستگیر و زندانی شد. پس از آتش بس ایتالیا با متفقین در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ و تقسیم کشور به جمهوری اجتماعی ایتالیا در شمال و پادشاهی ایتالیا در جنوب، کارابینیری به دو گروه تقسیم شدند. در
پادشاهی ایتالیا، فرماندهی کارابینیری برای ایتالیای آزاد در باری تأسیس شد و واحدهای جدیدی برای جنگ آزادی بخش ایتالیا تشکیل دادند. این واحدها به سپاه آزادی بخش ایتالیا و شش گروه رزمی ایتالیا پیوستند و در کنار متفقین جنگیدند. در شمال، رژیم فاشیست گارد ملی جمهوری (GNR) را تشکیل داد که شامل کارابینیری، افسران سابق پلیس آفریقای ایتالیا، گاردیا دی فینانزا و پلیس گمرک بود. این نیرو به عنوان پلیس نظامی و ضد شورش استفاده می شد. بعداً تیپ های سیاه (Black Brigades) نیز به آن ها پیوستند. به دلیل نقش کارابینیری در سقوط موسولینی و مقاومت در برابر اشغال آلمان در رم، آلمان ها به آن ها اعتماد نداشتند. در ۶ اکتبر ۱۹۴۳، آن ها را خلع سلاح کردند و ۸۰۰۰ افسر را برای کار اجباری به آلمان فرستادند. پس از آن، تعداد زیادی از کارابینیری به جنبش مقاومت ایتالیا پیوستند. با این حال، حدود ۴۵۰۰۰ افسر همچنان در خدمت باقی ماندند و تا مارس ۱۹۴۴، تنها نیروی امنیتی ملی ایتالیا بودند. پس از جنگ، حداقل ۲۷۳۵ نفر از کارابینیری کشته و ۶۵۰۰ نفر زخمی شدند. در یوگسلاوی، یک گردان از کارابینیری در رژه ۱۸۲ پیاده نظام زرهی "گاریبالدی" تشکیل شد که در کنار پارت
یزان های یوگسلاو علیه ورماخت و اوستاشه کرواسی جنگید. این گردان بیش از ۸۰٪ تلفات داد و مدال نقره شجاعت نظامی به آن اهدا شد. یکی از قهرمانی های معروف این دوره مربوط به ویسه بریگادیر سالوو دآکویستو است که توسط نازی ها در پالیدورو (نزدیک رم) اعدام شد. او جان خود را فدای جان شهروندانی کرد که قرار بود به عنوان تلافی کشته شوند. دوران معاصر کارابینیری در اواخر قرن بیستم در بسیاری از درگیری های داخلی ایتالیا، مانند سال های سرب (مقابل بریگاد سرخ) و جنگ دوم مافیا (مقابل مافیای کورلئونزه) حضور داشتند. آن ها در رویدادهایی مانند کشتار پتئانو (۱۹۷۲)، کشتار چیرکونوالازیونه (۱۹۸۲) و قتل امانوئله باسیله شرکت کردند و تلفات دادند. تا سال ۲۰۰۰، کارابینیری بخشی از ارتش ایتالیا بودند، اما در ۳۱ مارس ۲۰۰۰ به عنوان چهارمین شاخه نیروهای مسلح ایتالیا مستقل شدند. اینترپل این نیرو (تحت نظر وزارت دفاع) را به عنوان یک نیروی تحقیقات جنایی در سطح ملی معرفی می کند که پلیس نظامی برای نیروهای مسلح ایتالیا نیز هست و می تواند در عملیات های دفاع ملی شرکت کند. یوروپول (سازمان پلیس اتحادیه اروپا) وظایف نظامی کارابینیری را شامل دفاع ملی، عملیات های ن
ظامی در داخل و خارج، اجرای وظایف پلیس نظامی و تأمین امنیت نمایندگی های دیپلماتیک ایتالیا می داند. به عنوان یک نیروی پلیس ملی، حفظ نظم و امنیت عمومی و تحقیقات جنایی را بر عهده دارد. یوروپول همچنین اشاره می کند که این نیرو توسط یگان های تخصصی کارابینیری تکمیل می شود که از محیط زیست، سلامت، کار، میراث فرهنگی، مقررات کشاورزی و مبارزه با جعل اسکناس محافظت می کنند. در سال های اخیر، واحدهای کارابینیری در ماموریت های صلح بانی در کوزوو، افغانستان و عراق حضور داشته اند. در سال ۲۰۰۳، ۱۲ کارابینیری در یک حمله انتحاری در ناصریه (نزدیک بصره) کشته شدند که بزرگترین تلفات نظامی ایتالیا در یک عملیات از زمان جنگ جهانی دوم بود. در عراق، کارابینیری ۱۳۰۰۰ افسر پلیس را آموزش دادند و در زمان تخریب سایت های تاریخی توسط داعش، نیروهای فرماندهی حفاظت از میراث فرهنگی را اعزام کردند. در کنفرانس جزیره دریایی جی۸ در ۲۰۰۴، کارابینیری مأموریت یافتند مرکزی برای واحدهای پلیس را تأسیس کنند تا استانداردهای آموزش و دکترین برای واحدهای پلیس غیرنظامی در مأموریت های صلح بانی بین المللی را توسعه دهند. در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۶، سازمان جنگلبانی دولتی منحل شد و
پرسنل آن با وظایف پلیس جنگل، تحت کنترل کارابینیری قرار گرفتند. نقش. نقش کارابینیری در ایتالیا به مثابه یک نیروی ژاندارمری است که هم وظایف نیروهای پلیس را می تواند انجام دهد و هم به نیروهای مسلح نظارت کند.
کودک کار در پاکستان () به کودکی در این کشور گفته می شود که برای کار کردن استخدام می شود و موجب آسیب دیدن قوای فیزیکی و معنوی و اجتماعی او می گردد. به کارگیری کودکان در پاکستان یکی از معضلاتی است که به این کشور و کودکان آن صدمه زده است. آمار. تعدادی بالغ بر ۱۱ میلیون کودک در سنین ۴ تا ۱۴ ساله کارخانه های کشور را می چرخانند و شرایط کاری این کودکان وحشتناک و زننده است. کمیسیون حقوق بشر پاکستان تعداد کودکان کار پاکستانی را در سال ۱۹۹۰ برابر با ۱۱ میلیون نفر برآورد کرد که سن نیمی از آنها کمتر از ده سال بود. در ۱۹۹۶ متوسط سن کودکانی که نیروی کار را تشکیل می دادند ۷ سال بود، کمتر از ۸ سال در ۱۹۹۴ بود. طبق برآوردها یک چهارم نیروی کار پاکستان را کودکان تشکیل می دهند. در شهر مولتان که مرکز صادرات است به کارگیری کودکان کار بیش از سایر مناطق متداول است. نوع کار. در شهر حیدرآباد پاکستان کودکان ۴ تا ۵ ساله برای ساخت جواهرات و دستبند به کار گرفته می شوند. آنها در مقابل ساخت ۱۲ مجموعه (که هر مجموعه دارای ۶۵ جواهر است) فقط مبلغ ۴۰ روپیه دریافت می کنند و این کار ۲ تا ۳ روز طول می کشد. این شرایط کار کودکان فقط در حیدرآباد نیست
بلکه تمام پاکستان را شامل می شود. در شهر پنجاب طبق آمار اداره کار این شهر ۱۰۳۴۷ کوره آجرپزی وجود دارد که ۱۲۶۷۷۹ کودک در این کوره ها مشغول به کار هستند. در این شهر ۳۲۷۲۷ کودک به مدرسه نمی روند. ۷۱۳۷۳ کودک در صف رفتن به مدرسه هستند، که ۳۰۳۵۶ نفر آنها دختر و ۴۱۰۱۷ نفر بقیه پسر هستند. تعداد کودکانی که به مدرسه خصوصی می روند ۱۳۱۲۵ نفر می باشد، که از این تعداد ۷۴۳۸ نفر پسر و ۵۶۸۷ نفر دختر هستند. ۹۵۵۴ کودک هم در مؤسسات غیررسمی آموزشی تحصیل می کنند. در دسامبر ۲۰۱۴ اداره کار ایالات متحده لیست ۹ نوع کالاهای تولید شده با نیروی کار کودکان را منتشر کرد و اعلام کرد که ۶ نوع از این کالاها با کار کودکان پاکستانی تولید شده اند. این کالاها شامل آجر، قالی، النگوهای شیشه ای، چرم، ابزار جراحی و زغال سنگ است. علت ها و دلایل. سازمان بین الملی کار مهمترین علت روی آوردن کودکان به کار را فقر می داند. درآمد سرانه هر فرد در پاکستان تقریباً ۱۹۰۰ پوند است. درآمد یک نفر از طبقه متوسط روزانه ۶ پوند است. یک پاکستانی باید روزانه با درآمد خود ۹ تا ۱۰ نفر را غذا بدهد. به علاوه باید با یک تورم شدید مقابله کند. در سال ۲۰۰۸، ۱۷٫۲ درصد از جمعیت پاک
ستان زیر خط فقر بودند که در تاریخ پاکستان بی سابقه بود. این فقر موجب شد که کودکان برای کمک خرجی خانواده خود به کار فرستاده شوند. برای شرکتها هم به کارگیری کودکان با دستمزد کم موجب می شود که قیمت تمام شده محصولات آنها پایین بیاید و از قیمت محصولات کشورهایی که کار کودکان در آنها ممنوع است پائین تر باشد. در تحقیقاتی که توسط گروهی بنام اختر، فاطمه و سادات در بلوچستان انجام گرفت علت اصلی که کودکان در بخش ماهیگیری این منطقه به کار گرفته می شوند پائین بودن تحصیلات، نبودن چشم انداز شغل و عقب ماندگی آن ناحیه است. این محققان معتقدند که اگر سطح آموزشی در این ناحیه ارتقا یابد تعداد کودکان کار کمتر خواهد شد. سیاست دولت در مورد کودکان کار. دولت سعی کرده است با گذراندن قوانینی استفاده از کودکان را در کار محدود کند. قوانین و مقرراتی در مورد کودکان کار و شرایط به کارگیری نوجوانان در پاکستان وجود دارد از جمله: ولی عموماً این قوانین نادیده گرفته می شوند. سازمانهای غیردولتی افکار عمومی پاکستان را نسبت به استثمار کودکان در کارخانه ها هوشیار کرده اند. در حال حاضر چند سازمان در تلاش هستند تا از تعداد کودکان کار در پاکستان کم کنند.
کارخانه ها موظف هستند تا طبق برنامه های امنیتی اجتماعی، برای کودکانی که در آنها کار می کنند مدرسه و نیز خدمات پزشکی مجانی، فراهم کنند.
هایپرپنه (به انگلیسی: hyperpnea) در واقع افزایش در سرعت و عمق تنفس است. این پدیده می تواند فیزیولوژیک باشد. مثل زمانی که لازم است برای تأمین نیازهای متابولیک بافت های بدن هایپرپنه ایجاد شود؛ برای مثال در هنگام یا بعد از ورزش کردن یا در هنگام کمبود اکسیژن در ارتفاعات یا در نتیجهٔ کم خونی، هایپرپنه فیزیولوژیک رخ می دهد. نوع پاتولوژیک در طی عفونت های شدید ایجاد می شود. تاکی پنه گاهی از هایپر پنه افتراق داده می شود. در واقع منظور از تاکی پنه تنفس های سریع و کم عمق می باشد؛ درصورتی که منظور از هایپرپنه تنفس های سریع و عمیق می باشد. این افتراق همواره صادق نیست و این دو واژه می توانند هم معنی باشند. به طور مشابه بعضی بین هایپرپنه و هایپرونتیلیشن نیز تمایز قائل اند بدین ترتیب که در هایپرپنه افزایش میزان تنفس مطلوب بوده چرا که در جهت تأمین نیازهای متابولیک بدن است در صورتی که در هایپرونتیلیشن این میزان تهویه برای نیازهای بدن نامتناسب می باشد البته بجز در شرایط اسیدوز متابولیک که لازم است CO2 به بیرون دمیده شود. در نتیجهٔ کاهش غلظت CO2 یافته های رایجی چون احساس سبکی در سر، گزگز اندام های پیرامونی، اختلالات بینای و غیره
دیده می شود. در صورتی که در هایپرپنه عموماً چنین یافته هایی دیده نمی شود.
زرین چقا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خودروی مفهومی یا خودروی کانسپت، به خودرویی گفته می شود که هدف خودروساز از ساخت آن، نشان دادن توانمندی های خود در تولید یک خودرو با طراحی مدرن، آینده نگرانه و استفاده از قابلیت های فنی فوق العاده حرفه ای و تکنولوژی های جدید است که این گونه خودروها را از سایرین متمایز می سازد. مفهومی ها معمولاً از نظر طراحی به مراتب پیشرفته تر از خودروهای دیگری که به مرحله تولید می رسند هستند. طراحی این گونه خودروها معمولاً آینده نگرانه است، به این معنا که خودروی مفهومی می تواند تفکراتی که یک خودروساز برای چندین سال آینده نمایان کند. هدف اصلی خودروساز از به نمایش گذاشتن خودروهای مفهومی نمایش قدرت خود در صنعت خودروسازی است؛ بنابراین می توان انتظار هر نوع طراحی شگفت آوری را داشت. برای مثال؛ کمپانی بی ام و خودرویی مفهومی به نام ب ام و جینا تولید کرد که پوشش بیرونی آن از جنسی پارچه مانند بود که قابلیت انعطاف پذیری بالایی را به خودرو می داد. هر خودروسازی دید متفاوتی نسبت به معرفی خودروی مفهومی خود دارد، اکثر آن ها همان طور که پیش تر به آن اشاره شد به منظور نشان دادن توانمندی ها و قدرت خود در تولید یک خودروی با کیفیت خودرو را به نمای