Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را افزایش می دهد. بهتر است این دو ماده مغذّی را با هم مصرف کرد. روی. فلز روی علاوه برداشتن خواص آنتی اکسیدانی در خود، جزء سازنده آنزیم آنتی اکسیدان سوپر اکسید دیسموتاز (SOD) می باشد. این عنصر، برای حفظ کامل میزان ویتامین E در خون لازم است و به جذب ویتامین A کمک می کند. کارهای مهم دیگر این عنصر معدنی، شامل کمک به سلامت غدد و دستگاه تناسلی و عملکرد صحیح دستگاه ایمنی بدن می باشد. پیکنوژنول. به مبحث پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک (OPCs)، در همین مقاله مراجعه گردد. عصاره دانه انگور. به مبحث پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک (OPCs)، در همین مقاله مراجعه شود.
نظریهٔ چرخهٔ واقعی کسب وکار (RBC) یک بخش از مدل های اقتصاد کلان نئوکلاسیک است که در آن تا حد زیادی می توان نوسانات چرخهٔ کسب و کار را برای محاسبه واقعی (در مقایسه با اسمی) شوک استفاده کرد. بر خلاف دیگر نظریه های چرخه های تجاری پیشرو، نظریه های RBC نوسانات چرخه کسب و کار را به عنوان پاسخی کارامد به تغییرات برون زا در محیط اقتصادی می بیند. از این رو، سطح تولید ملی، مطلوبیت انتظاری را لزوماً حداکثر می کند و به این دلیل دولت ها باید بر روی تغییرات بلندمدت ساختاری سیاست و نه مداخله از طریق سیاست های احتیاطی مالی یا پولی، که به طور فعالانه برای ملایم کردن نوسانات اقتصادی طراحی شده است، تمرکز کنند. بر اساس نطریهٔ چرخهٔ واقعی کسب و کار (RBC)، چرخه های کسب و کار، واقعی هستند از آن رو که شکست بازار در رسیدن به تعادل را نشان نمی دهند، اما در مقابل کاراترین عمل اقتصادی ممکن را با استفاده از ساختار اقتصادی داده شده نشان می دهند. چرخه های کسب و کار. با نگاهی به داده های بلند مدت متغیرهای کلان اقتصادی مانند تولید کل، می توان مشاهده کرد که بسیاری از اقتصادهای توسعه یافته یک رشد متوسط پایدار را شاهد هستند اما این منحنیها نوسا
نات کوتاه مدتی را نیز در برمی گیرند. از این رو می توان حرک بلند مدت اقتصادی را از طریق نگاه به رشد متوسط پیش بینی کرد اما نوسانات اقتصادی که در دوره های کوتاه مدتتر رخ می دهند و به چرخه های کسب و کار مشهورند غیرقابل پیش بینی به نظر می رسند. این نوسانات اقتصادی دوره های رشد و رکود را تشکیل می دهند. در این نگاه اقتصادی ریشه نوسانات کلان و کوتاه مدت شوکهای تکنولوژی می باشند. نقد. مهم ترین نقدی که به این نظریه وارد است از آنجا ناشی می شود که توضیح دادن شوک های منفی بهره وری جز در موارد محدودی مثل شوک به قیمت حاملهای انرژی ممکن نیست، در حالی که در این نظریه دلیل اصلی تغییرات و نوسانات اقتصادی شوک های تکنولوژی هستند. به علاوه این نظریه نمی تواند اهمیت چندانی برای سیاست پولی قائل باشد، زیرا دلیل اصلی نوسانات اقتصادی عللی ساختاری دارد و با شوکهای پولی قابل تغییر نیست، در حالی که سیاستهای پولی می توانند بر دستمزدها و قیمتها اثر گذاشته و اقتصاد را به سمت نقطه تعادل هدایت کنند. نظریهٔ چرخهٔ واقعی کسب و کار بر سه فرض استوار است که به نظر اقتصاددانانی مثل گرگوری منکیو و لری سامرز، فروضی غیر واقعی هستند:
پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک موادی هستند که به طور طبیعی وجود دارند و در انواع غذاها و منابع گیاهی یافت می شوند. آن ها فلاونول های بی نظیری هستند که از قابلیتهای آنتی اکسیدانی قوی و دستیابی حیاتی فوق العاده ای برخوردارند. عملکرد. آزمایش های بالینی نشان می دهد که پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک، از نظر فعالیت آنتی اکسیدانی پنجاه بار قویتر از ویتامین E و بیست برابر قوی تر از ویتامین C می باشد. این مواد علاوه بر فعالیت آنتی اکسیدانی خود، بافت پیوندی، از جمله سیستم قلبی و عروقی را تقویت نموده، آن را ترمیم می کنند و با کاهش میزان تولید هیستامین، واکنش های حساسیت زا و التهاب آور را متعادل می سازند. منابع تأمین. پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک در سراسر زندگی گیاهی یافت می شود و دو منبع اصلی آن عصاره پوست درخت کاج (پیکنوژنول) و عصاره دانه انگور می باشد. پیکنوژنول، نخستین منبع پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک بود، و روش عصاره گیری آن در دهه ۱۹۵۰ به ثبت رسید. در نتیجه، هر چند پیکنوژنول نام تجارتی برای عصاره پوست درخت کاج می باشد، اغلب برای اشاره به منابع دیگر پروآنتوسیانیدین های اولیگومریک، و به خصوص عصاره دانه انگور، به
طور غیررسمی از این نام استفاده می کنند.
آکای نائوماسا ; – ) سامورایی اهل ژاپن در دوره سنگوکو بود. نائوماسا به دلیل دفاع از قلعه کوروی در ولایت تانبا شناخته شده است. در حین محاصره، وی به دلیل بیماری درگذشت و مسئولیت دفاع از قلعه به برادرزاده اش، آکای تاداایه سپرده شد. نبرد با اودا نوبوناگا. در مارس ۱۵۷۰، او به برادرزاده اش، آکای تاداایه که وارث خاندان آکای بعد از وی محسوب می شد برای عرض تبعیت نزد اودا نوبوناگا رفت و تثبیت مالکیت در سه منطقه از ولایت تانبا را از نوبوناگا دریافت کرد. با این حال، در سال ۱۵۷۱ هنگامی که یامانا سوکه تویو (فرماندار ولایت تاجیما) به قلمروی وی حمله کرده بود، آکای نائوماسا توانست این حمله را دفع کند و قلعه تاکدا را تحت کنترل خاندان یامانا بود، اشغال کرد. (اوتا گاکه شی (صاحب قلعه تاکدا)، از اقوام آکای نائوماسا بود، بنابراین از وی حمایت کرد. یامانا سوکه تویو از نوبوناگا تقاضای کمک کرد، که منجر به حمله نوبوناگا به ولایت تامبا شد. همچنین، در ژانویه ۱۵۷۳، شایعه ای مبنی بر اینکه نائوماسا به عنوان طرفداری و جناح شوگون پانزدهم آشیکاگا یوشی آکی به کیوتو می رود، وجود داشت و در ژوئیه همان سال، آشیکاگا یوشی آکی از وی درخواست کمک کرد. نام
ه ای از خانواده تاکدا در ژوئیه ۱۵۷۴ دریافت کرد که هاشیبا هیده یوشی را به دست اندازی در قلمروی این خاندان متهم می کرد. ...)، در نهایت وی به نیروهای ضد اودا پیوست. وی از سال اول دوران تنشو تا ژوئن سال سوم دوره تنشو، کونوئه ساکی هیسا، برادر زنش را که کیوتو را ترک کرده بود، پذیرفت. در اکتبر سال سوم تنشو (۱۵۷۵)، نوبوناگا اودا به آکچی میتسوهیده دستور داد تا ولایت تامبا را تصرف کند. در این زمان، آکای نائوماسا در زیر چتر خاندان موری تحت رهبری کیکاوا موتوهارو در حال حمله به قلعه تاکدا بود. وقتی آکچی میتسوهیده قلعه تاکدا را فتح کرد، او در قلعه کوروی با پشتیبانی هاتانو هیده هارو صاحب قلعه یاکامی، در نبرد قلعه کوروی مقاومت را ادامه داد و توانست در اولین نبرد آکچی میتسوهیده را شکست دهد. پس از آن، ولایت تانبا در معرض حمله اودا قرار گرفت که حاکمیت کینای (منطقه مرکزی ژاپن) را با محوریت کیوتو تثبیت کرده بود، اما نائوماسا و خاندان آکای با هاتانو هیده هارو متحد شدند و سرسختانه مقاومت کردند و ارتش اودا به رهبری میتسوهیده را موفق شدند چندین بار دفع کنند. با این حال، در مارس ۱۵۷۸، نائوماسا در اثر بیماری در ۵۰ سالگی درگذشت. از آنجا
که جانشین وی برادرزاده اش، آکای تاداایه، تنها ۹ سال داشت، عموی او، فرماندهی کلی را بر عهده گرفت، اما خاندان آکای، که انسجام خود را از دست داده بود، سقوط کرد و پس از آن تصرف ولایت تانبا توسط سپاه نوبوناگا تسریع شد.
هاتانو هیده هارو ; – ) سامورایی، دایمیو ی ولایت تانبا، آخرین رهبر خاندان هاتانو در دوره سنگوکو در ژاپن بود. از زمان پدربزرگ وی هاتانو تانه میچی، خاندان وی از ملازم خاندان میوشی و رهبر قدرتمند آن میوشی ناگایوشی بودند. بر طبق سنت و به دنبال اجداد خود هیده هارو نیز از خاندان میوشی پیروی می کرد. به همین دلیل به نظر می رسد که به علت نفوذ ناگایوشی عضوی از چنین خاندان کوچکی در تاجگذاری امپراتور اوگیماچی حضور داشته است. هیده هارو در سال ۱۵۶۵ پس از مرگ ناگایوشی مستقل شد و وی قلعه یاکامی را به عنوان محل اقامت قرار داد. با این حال، منطقه هاتانو در مسیر حرکت اودا نوبوناگا به کیوتو بود و پس از چندین جنگ، هیده هارو توسط آکچی میتسوهیده ژنرال ارشد نوبوناگا محاصره شده و وی به ناچار تسلیم شد. هیده هارو در سال ۱۵۷۶ اعلام استقلال کرد و علیه نوبوناگا شورش کرد. نوبوناگا مجدداً به آکچی میتسوهیده دستور داد که به ولایت تانبا حمله کند، اما هیده هارو در قلعه باقی ماند و برای مدت سه سال مقاومت کرد. در آغاز مقاومت در سال ۱۵۷۶ ملازم خاندان هاتانو آکای نائوماسا، در دفاع از قلعه این خاندان قلعه کوروی پس از شکست در برابر آکچی میتسوهیده کشته
شد. بر اساس نوشته ای متعلق به خاندان اودا، میتسوهیده مادر خود را به عنوان گروگان به نزد هیده هارو فرستاد تا وی بتواند با شرافت خود را تسلیم کند. با این حال، پس از تسلیم و ورود هیده هارو و برادرش به قلعه آزوچی برای ارائه معذرت خواهی، آنها توسط نوبوناگا اعدام شدند. سربازان وی در قلعه یاکامی، وقتی شنیدند که هیده هارو اعدام شده است، مادر میتسوهیده را کشتند. این حادثه رابطه بین نوبوناگا و میتسوهیده را تحت تأثیر قرار داد، و بر اساس فرضیه در نهایت به شورش و مرگ نوبوناگا در حادثه معبد هوننو توسط آکچی میتسوهیده در سال ۱۵۸۲ منجر شد. با این حال، شواهد کمی وجود دارد که این حوادث واقعاً اتفاق افتاده است و بعید است که میتسوهیده چنین اقدامی عجیبی یعنی به گروگان دادن مادر خود را انجام دهد.
رقیه حسن استاد و پژوهشگرِ زبان شناسی بود. او در چندین دانشگاه در انگلستان به صورت مدعو تدریس کرد. آخرین منصب وی در دانشگاه مک کواری در سیدنی بود که او در سال ۱۹۹۴ از آنجا به عنوان استاد بازنشسته شد. رقیه حسن در خلال سال های فعالیت حرفه ای اش به پژوهش و انتشار کتاب و مقاله در زمینه های هنر کلامی، فرهنگ، پس زمینه، متن و بافت، لکسیکوگرامر و تنوع معناشناختی پرداخت. این مورد اخیر ایجاد شبکه های سیستمیِ معناشناختی گسترده برای تحلیل معنا در مکالمه های طبیعی را شامل می شود. او همسر مایکل هلیدی، زبان شناس نامدار انگلیسی، بود. زندگی. رقیه حسین در ۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۱ در پراتاپگار در هندوستان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۳ از دانشگاه الله آباد در رشتهٔ ادبیات، آموزش و تاریخ انگلیسی در مقطع کارشناسی دانش آموخته شد. برادر بزرگ ترش به نام زوار حسن که به عنوان روزنامه نگار در پاکستان مشغول فعالیت بود، او و بقیهٔ اعضای خانواده را در سال ۱۹۵۴ به لاهور پاکستان آورد. رقیه حسن از سال ۱۹۵۴ در دانشگاه تربیت آموزگاران ناشنوایان در لاهور به عنوان سخنران تدریس می کرد. او در سال ۱۹۵۸ در مقطع کارشناسی ارشد از کالج دولتی لاهور وابسته به دانشگاه پ
نجاب در رشته ادبیات انگلیسی دانش آموخته شد. او از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ به عنوان سخنران در زبان و ادبیات انگلیسی به تدریس در کالج کویین مری لاهور می پرداخت. او سپس به عنوان بورسیهٔ شورای بریتانیا به ادینبرو رفت و در دانشگاه ادینبرو دورهٔ تحصیلات تکمیلی خود را در رشتهٔ زبان شناسی کاربردی گذراند. رقیه حسن در سال ۱۹۶۴ مدرک دکترای خود را در زبان شناسی از دانشگاه ادینبرو دربافت کرد. عنوان پایان نامهٔ او «مطالعهٔ زبان شناختی جنبه های متضاد در سبک دو نثرنویس معاصر انگلیسی» بود. این دو نثرنویس آنگوس ویلسون و ویلیام گلدینگ بودند. او از نظریهٔ اولیهٔ مایکل هلیدی و به طور مشخص مقالهٔ «مقولات نظریهٔ گرامر» او که در سال ۱۹۶۱ منتشر شده بود استفاده کرد. رقیه حسن در فاصله سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ کمک هزینه های پژوهشی متعددی دریافت کرد. نخست از پروژهٔ مواد آموزشی و زبان های خارجی نوفیلد در دانشگاه لیدز کمک هزینه دریافت کرد که در آنجا کار بررسی زبان کودک را هدایت می کرد. او در میان سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ همکار پژوهشی برنامهٔ نوفیلد در زبان شناسی و آموزش انگلیسی در کالج دانشگاهی لندن بود. او همچنین در فاصلهٔ سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ به همراه بازل
برنشتاین در واحد پژوهش جامعه شناختی هدایت پروژهٔ پژوهشی نوفیلد دربارهٔ جنبه های اجتماعی-زبان شناختی داستان های کودکان را بر عهده داشت. او به دنبال آن، به گروه زبان شناسی و انسان شناسی در دانشگاه نورت وسترن در ایلینوی رفت و پس از آن به انگلستان بازگشت و در گروه زبان شناسی و زبان های نو در دانشگاه اسکس به عنوان سخنران مشغول به کار شد. رقیه حسن در سال ۱۹۷۶ به استرالیا مهاجرت کرد و به عنوان استاد ارشد در زبان شناسی در دانشگاه مک کواری منصوب شد. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان استاد از این دانشگاه بازنشسته شد. رقیه حسن به عنوان استاد مدعو و سخنران در کشورهای متعدد مانند آمریکا، کنیا، ژاپن، سنگاپور، دانمارک و هنگ کنگ تدریس کرده است.
سبک کورولائو یکی از سبک های آفریقایی در موسیقی کلمبیایی است و دارای ریشه هایی از آفریقایی-کلمبیایی ها/آفریقایی تباران/سیاه پوستان ساحل اقیانوس آرام است. این سبک موسیقی در ناحیهٔ پاسیفیک کلمبیا رواج دارد و در سواحل غربی منتهی به اقیانوس آرام کلمبیا نواخته می شود. همچنین گونه ای مشابه آن در سواحل اکوادور استفاده می گردد. این گونه به طور سنتی با نام محلی بامبوکو شناخته می شود که همراه با رقصی طنزگونه است و منشأ آن از رقص های آفریقایی است. کلمهٔ کورولائو به کلمهٔ "cununao" اشاره دارد که اشاره به درام هایی با منشأ آفریقایی است که نقش مهمی در فولکلور منطقه کلمبیای اقیانوس آرام، "کونونوس" دارد. این همچنین بخشی از رقص های معمول کلمبیا است. موسیقی. در ابتدای امر کورولائو توسط گروهی متشکل از چهار هنرمند اجرا می شد. یک موسیقیدان ریتم ۶–۸ را با یک درام شناخته شده به نام «کونونو»، که بسیار مشابه با درام «الگره» (که در کومبیا استفاده می شود)، اما باریک تر و بلندتر است، می نوازد. ریتم کورولائو به وسیلهٔ ضربه زدن به هر دو سمت درام با دست و چوبی کوچک ایجاد می شود. نوازندهٔ دوم سازی را می نوازد که «گوئاسا» (goo-ah-SAH) یا «گوئ
اچا» (goo-AH-cheh) نام دارد. این ساز در واقع طبلی توخالی ساخته شده از فلز، چوب یا بامبو است که پر از دانه های سبک برنج یا دیگر چیزهاست. اما ابزار اصلی سبک کورولائو شاید «ماریمبا کلمبیا» باشد، یک زایلوفون چوبی که شبیه به بلافون آفریقایی است. بسیاری از گروه ها در کلمبیا این سبک سنتی موسیقی را اجرا می کردند. در حال حاضر، مشهورترین گروه ها عبارتند از: گروه ساکاون (Grupo Socavón), گروه گوالاخو (Grupo Gualajó) و گروه باهیا تریو (Grups Bahia Trio). یکی از مشهورترین کاراکترهای قدیمی در این سبک Baudilio Cuama Rentería از Buenaventura است. در ایالات متحده آمریکا دو گروه کلمبیایی این ژانر که با ابزارهای سنتی می نوازند، La Cumbiamba NY، در ساحل شرقی (نیویورک) و Aluna Band در ساحل غربی (سان فرانسیسکو) هستند. در سال ۲۰۱۰، کورولائو به فهرست یونسکو در شاهکارهای شفاهی و ناملموس میراث بشری اضافه شد. رقص. رقص کورولائو یکی از محبوب ترین سبک های رقص در بسیاری از جوامع آفریقایی کلمبیا، در امتداد ساحل اقیانوس آرام است. این رقص دارای ویژگی هایی است که برگرفته از تأثیرات فرهنگ افریقایی ها در طول دورهٔ استعمار می باشد و توسط معدنچیان
برده ای که در حوضهٔ رودخانه های حومهٔ قلمرو بیگاری می کشیدند، به منطقه آورده شده است. در این رقص یک جفت رقاص زن و مرد هستند. رقصنده ها بایستی چابک و قوی باشند. برای مردها، آنها از حرکات پرجنبش و با قدرت استفاده می کنند. زن، از سوی دیگر، به آرامی رقصیده، در حالی که همسرش به نظر می رسد که او را با فریب دادن، لگد زدن، قر و غمزه و حرکاتی با دستمال دست، از راه به در می برد.
هینه نو هیروناری ; – ) سامورایی اهل ژاپن بود. در آغاز در خدمت سایتو دوسان بود و سپس به خدمت پسر وی سایتو یوشیتاتسو درآمد. در ۲۲ اکتبر سال (۱۵۵۵)، دو برادر کوچکتر سایتو یوشیتاتسو، سونشیرو و کیهی، در قلعه اینابایاما به دست وی کشته شدند.
طلحه بن عبدالله خزاعی، معروف به طلحة الطلحاة (طلحه بی مانند) حاکم سیستان در حوالی سده اول هجری/هفتم میلادی بود. طلحة الطلحاة از بزرگان و بخشندگان عرب در دوره اسلامی است. پدرش عبدالله بن خلف مکنی ملقب به ابوطلحة در دیوان بصره به شغل کاتبی روزگار می گذراند. او به بنی امیه تمایل داشت و دستگاه خلافت را تکریم می نمود. او خواستار حکومت بر سمرقند بود اما بدان دست نیافت. یزید بن معاویه، طلحة الطلحاة را به شهر بست (شهری درسیستان) فرستادو اوضاع آشفته آن را آرام کرد. شورش های مردم بست و دیگر نواحی سیستان در پی واقعه عاشورا همچنان ادامه داشت و تلاش حاکمان اموی و شخص یزید بن معاویه برای سامان دادن به اوضاع نتیجه ای به دنبال نداشت. بطوریکه در مدت کوتاه خلافت یزید پس از واقعه عاشورا، شش بار حاکمان اموی سیستان تغییر کردند. پس از طلحة، مردی از طایفه بنی یشکر به حکومت رسید.
موزه فرش جمهوری آذربایجان (به ترکی آذربایجانی- Azərbaycan Xalça Muzeyi)، موزه ای است که، نمونه های منحصر به فرد هنر قالی بافی و هنرهای کاربردی مردمی فرهنگ و هنر مردم آذربایجان را به همراه زیباترین و متمایزترین آثار هنرمندان مدرن در یک مکان گرد هم می آورد. تاریخ. موزه فرش آذربایجان به موجب دستور شمارهٔ ۱۳۰ شورای وزیران جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی مورخ ۱۳ مارس سال ۱۹۶۷ تأسیس شده است. این موزه مابین سال های ۱۹۶۷ الی ۱۹۹۳ "موزه دولتی قالی و هنر کاربردی مردمی آذربایجان نام داشته" و سپس، در بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۴ موزه دولتی قالی و هنر کاربردی مردمی آذربایجان به نام «لطیف کریموف» نام داشته و امروزه از سال ۲۰۱۴ نیز موزه فرش جمهوری آذربایجان نامیده می شود. در دوران تأسیس، تنها موزهٔ اختصاص یافته به هنر قالی بافی در جهان بود. هدف اصلی از تأسیس موزه این بود که، قالی آذربایجانی به عنوان جزوی از میراث فرهنگی ملی مورد حفاظت قرار گرفته و با پژوهش و تحقیقات جامع و مشمول به مخاطبان بیشتری تقدیم شود. در مورد موزه. موزه فرش جمهوری آذربایجان از نظر ارزش و اهمیت فرشهای موجود در خزانه خود، بزرگترین کلکسیون فرش در دنیا می ب
اشد که، اولین موزه اختصاصی و متنفذ در عرصهٔ هنر قالی بافی است. بنابه یافته های کاوش های باستان شناسی، هنر قالی بافی در قلمروی آذربایجان در دوران عصر برنز (هزاره دوم قبل از میلاد) موجود بوده است. مورخان باستانی چون «هرودوت»، «کلودالیان» و «کسنوفون»، همچنین تاریخدانان عربی قرون وسطی و «نظامی گنجوی» (قرن ۱۲) و «خاقانی» (قرن ۱۲) ، شاعران آذربایجانی گزارش های زیادی در مورد قالی آذربایجانی مخابره نموده اند. در بین قرنهای ۱۳ تا ۱۴ کالاهای قالی و محصولات فراوانی مربوط به این هنر از آذربایجان به کشورهای اروپایی صادر می شده است. مصوران اروپایی این قالی ها را که با تزیینات لطیف و نقوش ظریف و نفیس خود توجه ها را به خود جذب می کردند، در آثار خود نقاشی کرده اند. به عنوان مثال: در اثر «مریم با نوزاد خود» «هانس مملینگ»، نقاش هلندی قالی «زیوه» «قوبا» زیر پای مریم تصویرگری گردیده است. افزون بر این، در اثر «روحانی و میرم» «آن وان اِک»، مصور هلندی، فرش «زیوه»، در اثر «محراب»اش بساط «شیروان» و همچنین در اثر «Madonna Vander Pole» وی قالی قوبای آذربایجان به صورت پیکره نقاشی گردیده اند. در طول تاریخ، مردم آذربایجان نمونه های ارزنده
قالی همچون «پالاس»، «جاجیم»، «گلیم»، «شدّه»، «زیلو»، «وِرنی» و «سوماخ» دوخته اند که، اکنون برخی ها از آن ها در نمایشگاه موزه فرش جمهوری آذربایجان نمایش داده می شوند. قالی های متعلق به مدارس قالی بافی آذربایجانی نظیر «باکو»، «قوبا»، «شیروان»، «گنجه»، «قازاخ»، «قره باغ» و «تبریز» در این موزه در معرض نمایش گذاشته شده اند. علاوه بر فرش ها، زیورآلات فلزی گرانبها، اسلحه های سرد، اشیاء سینی، کاغذی، شیشه ای، درختی و سنگی از جمله اشیاء نمایشی می باشند که، در نمایشگاه موزه وجود دارند. بازدیدکنندگان موزه می توانند با پوشیدن لباس ملی آذربایجانی در مقابل اشیاء نمایشی مورد علاقه خود عکس بگیرند. موزه فرش در شهر شوشیی جمهوری آذربایجان نیز شعبه ای داشت که، پس از تسخیر قره باغ کوهستانی از سوی ارمنستان، تعطیل شد و در موزه فرش در باکو به فعالیت خود ادامه داد. هنر بافندگی در آذربایجان. در سال ۱۳۲۶ ه.ش باستان شناسی روسی با امید کشف هر اثر باستانی وارد منطقه ای با نام پازیریک شد؛ این منطقه رشته کوهی در بین کشورهای مغولستان، روسیه، چین و قزاقستان قرار دارد. این اکتشافات تا ۲ سال ادامه یافت. در میان اشیاء کشف شده فرشی با رنگ و طرح ها
ی زیبا که به عنوان قدیمی ترین قالی دستباف جهان شناخته می شود، پیدا شد. این قالی با توجه به ابعادی که دارد برای روی اسب استفاده می شده است، رنگ و نحوه بافت گره ترکی این فرش نشان دهنده بافت آن توسط اهالی آذربایجان می باشد که با توجه به نقوش طرح اسب سواران این فرش که با توجه به قدمت آن با دوره هخامنشی هم دوره بوده است؛ شباهت بسیار زیادی نیز به سربازان هخامنشی دارند. جالب است بدانید، گوزن ها و گل هایی که در نقش این فرش استفاده شده هم بیشتر در ایران یافت می شوند و از این جهت می توانیم این فرش دستباف را به ایران و منطقه آذربایجان که در آن زمان کل منطقه آذری زبان ها را شامل میشد نسبت داد.
مناطق ویژه اقتصادی چین (SEZs) به مناطق ویژه اقتصادی واقع در سرزمین اصلی چین گفته می شود. دولت چین در مناطق ویژهٔ اقتصادی سیاست های اقتصادی و انعطاف پذیر (بیشتر گرایش به بازار آزاد) اجرا می کند. این سیاست ها اجازه می دهد تا مناطق ویژهٔ اقتصادی از یک سیستم مدیریت اقتصادی برخوردار باشند که برای شرکت های خارجی و داخلی به منظور فعالیت اقتصادی نسبت به دیگر مناطق سرزمین اصلی چین جذاب تر است. در مناطق ویژهٔ اقتصادی «... تجارت داخلی و خارجی و سرمایه گذاری بدون مجوز دولت مرکزی چین در پکن انجام می شود.» مناطق ویژهٔ اقتصادی «مشوق های مالی و کسب و کارانه ای را برای جذب سرمایه گذاری خارجی و فناوری» پیشنهاد می کنند. تاریخچه. از اواخر دهه ۱۹۷۰، به ویژه پس از ۳ جلسه عمومی یازدهمین کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست چین در سال ۱۹۷۸، دولت چین تصمیم به راه اندازی اصلاحات ملی اقتصادی گرفت. اساسی ترین سیاست دولت بر روی تدوین و اجرای کلی اصلاحات و سیاست درهای باز متمرکز بود. در طول 1980s، چین از چندین مرحله عبور نمود، اعم از ایجاد مناطق ویژه اقتصادی و سیاست های بازار آزاد در شهرهای ساحلی و برخی مناطق و تعیین سیاست اقتصادی باز در مناطق داخلی
و ساحلی و مناطق توسعهٔ فناوری کرد. از سال ۱۹۸۰ چین مناطق ویژه اقتصادی در شنزن، زوهای و شانتو در استان گوانگ دونگ و شیامن در استان فوجیان و کل استان هاینان را به عنوان یک منطقه ویژه اقتصادی تعیین کرد. در ماه اوت سال ۱۹۸۰، کنگرهٔ ملی خلق (NPC) «مقررات منطقه ویژه اقتصادی استان گوانگ دونگ» را تصویب کرد و رسماً بخشی از شنزن را به عنوان منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی شنزن (SSEZ) تعیین نمود. مفهوم منطقه ویژه اقتصادی در اواخر دهه ۱۹۵۰ در ایرلند به وجود آمد. دولت ایرلند منطقه آزاد شانون را برای تشویق سرمایه گذاری خارجی از طریق مشوق های مالیاتی تأسیس کرد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، و به ویژه در سومین جلسه عمومی یازدهمین کمیته مرکزی حزب کمونیست چین در دسامبر ۱۹۷۸، دولت چین سیاست اصلاحات و درهای باز خود را به عنوان پاسخی به شکست سیاست اقتصادی مائوئیستی در ایجاد رشد اقتصادی که به چین اجازه رقابت نه تنها با کشورهای صنعتی غرب، بلکه با قدرت های منطقه ای در حال ظهور: ژاپن، کره، سنگاپور، تایوان و هنگ کنگ را می داد، آغاز کرد. مقامات استان گوانگدونگ به رهبری دبیر حزب استانی شی جونگشون و یانگ شانکون به دنبال تبدیل گوانگدونگ به یک منطقه نمایشی ملی
برای اصلاحات و درهای باز بودند، و با یک پروژه سرمایه گذاری در شکائو که توسط یوان گنگ از طرف شرکت کشتیرانی چین مرچنت مستقر در هنگ کنگ تهیه شده بود، آغاز کردند. این پروژه، که در ابتدا یک مرکز کشتی شکنی بود، در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۹ توسط لی شیان نیان تصویب شد. در آوریل ۱۹۷۹، شی جونگشون و دیگر مقامات گوانگدونگ در پکن پیشنهادی را برای انعطاف پذیری بیشتر به استان های ساحلی گوانگدونگ و فوجیان برای جذب سرمایه گذاری خارجی، با معافیت های اضافی در چهار شهر، یعنی شنژن در منطقه دلتای رودخانه مروارید، جوهای و شانتو در گوانگدونگ و شیامن (آموی) در استان فوجیان ارائه کردند. برای این مناطق، رهبر برجسته چین، دنگ شیائوپینگ، نام "مناطق ویژه" را ابداع کرد و آنها را به عنوان آزمایش هایی در قالب مناطق پایگاهی کمونیستی قبل از سال ۱۹۴۹ توصیف کرد. این پیشنهاد در ۱۵ ژوئیه تصویب شد و چهار منطقه ویژه رسماً در ۲۶ اوت ۱۹۷۹ تأسیس شدند. به عنوان بخشی از تلاش برای غلبه بر مقاومت سیاسی داخلی، نام "منطقه ویژه اقتصادی" در نهایت به جای "منطقه ویژه" انتخاب شد تا تأکید شود که فقط آزمایش های اقتصادی، نه سیاسی، باید انجام شود. در این مناطق ویژه اقتصادی، کسب
وکارهای متمرکز بر صادرات، و حمل بار آزادی عمل داشتند تا به سرعت به تقاضا در بازارهای خارجی پاسخ دهند. این مناطق ویژه اولیه با موفقیت سرمایه خارجی، عمدتاً از چینی های قومی در تایوان، هنگ کنگ و آسیای جنوب شرقی را جذب کردند. کسب وکارهای خارجی در این مناطق عموماً به دلیل هزینه های پایین تر نیروی کار، سیاست های اقتصادی ترجیحی و روند کلی برون سپاری تولید ساده تر با افزایش جهانی سازی، انگیزه انتقال تولید به مناطق ویژه اقتصادی چین را داشتند. موفقیت در مناطق ویژه اولیه منجر به تأسیس مناطق ویژه اقتصادی در جهت حمل انواع کالا از چین اضافی شد که باعث تشکیل ۱۴ شهر ساحلی شد. دالیان، چینهوانگدائو، تیانجین، یانتای، چینگدائو، لیانیونگانگ، نانتونگ، شانگهای، نینگبو، ونژو، فوژو، گوانگژو، ژانجیانگ و بیهای. از سال ۱۹۸۸، گشایش سرزمین اصلی چین به دنیای خارج به مناطق مرزی، مناطق در امتداد رودخانه یانگ تسه و مناطق داخلی گسترش یافته است.[نیازمند منبع] ابتدا، دولت تصمیم گرفت جزیره هاینان را به بزرگترین منطقه ویژه اقتصادی سرزمین اصلی چین تبدیل کند (که توسط اولین جلسه هفتمین کنگره ملی خلق در سال ۱۹۸۸ تصویب شد) و چهار منطقه ویژه اقتصادی دیگ
ر را بزرگتر کند. اندکی پس از آن، شورای دولتی مناطق ساحلی باز را گسترش داد و به یک کمربند ساحلی باز، مناطق اقتصادی باز دلتای رودخانه یانگ تسه، دلتای رودخانه مروارید، مثلث شیامن-جانگژو-کوانژو در جنوب فوجیان، شبه جزیره شاندونگ، شبه جزیره لیائودونگ (در استان لیائونینگ)، استان هبی و منطقه خودمختار گوانگشی گسترش یافت. در ژوئن ۱۹۹۰، دولت چین منطقه جدید پودونگ در شانگهای را برای سرمایه گذاری خارجی باز کرد و شهرهای اضافی در امتداد دره رودخانه یانگ تسه، با منطقه جدید پودونگ شانگهای به عنوان "سر اژدها" آن، باز شدند.
پارلمان عرب به مجلس اتحادیه عرب گفته می شود که در اجلاس سران اتحادیه عرب در سال ۲۰۰۱ در عمان با توافق دولت های حاکم بر کشورهای عرب ایجاد شد. بر اساس این توافق عمرو موسی دبیرکل اتحادیهٔ عرب زمینهٔ ایجاد و آغاز به کار این مجلس را فراهم کرد. در سال ۲۰۰۴ اجلاس عادی سران اتحادیهٔ عرب در الجزیره همهٔ اعضای اتحادیهٔ عرب به صورت رسمی توافق کردند که نمایندگانشان را به جلسات موقتی این مجلس که در مقر اتحادیهٔ عرب در قاهره پایتخت مصر برگزار می شد بفرستند. هر دولت عضو اتحادیه دارای چهار نماینده بود، تا زمانی که مجلس به طور ثابت به دفتر در حال ساخت اش در دمشق منتقل شد. مقر اصلی مجلس تا ۲۲ مه ۲۰۱۲ در دمشق بود و از این تاریخ جلسات به حالت تعلیق درآمده و به قاهره منتقل شد. پارلمان عرب هم اکنون در حال آماده سازی شرایط برای انتقال مقر اصلی خود به بغداد است. در حال حاضر علی سالم الدقباسی از کشور کویت سخنگوی پارلمان عرب است.
ژردن سانتوس یک بازیکن فوتبال ساحلی اهل پرتغال است. او معمولاً با نام ژردن شناخته میشود. او سابقه بازی در تیم ملی پرتغال را نیز دارد.
دستگاه ورزشی یا دستگاه بدن سازی به دستگاه ها و تجهیزاتی گفته می شود که برای ورزش بدنی مورد استفاده قرار می گیرند. این تجهیزات می توانند از یک وسیله ساده مانند یک فنر گرفته تا وسایل متحرک الکترومکانیکی کامپیوتری پیچیده یا تجهیزات به جریان انداختن آب استخرهای شنا متغیر و متنوع باشند. بیشتر ماشین های ورزشی دارای یک ابزار ارگومتر هستند. ارگومتر دستگاهی است برای اندازه گیری میزان کاری که یک فرد در هنگام تمرین های ورزشی به عنوان تمرین یا تست های استرس قلب یا سایر آزمایش های پزشکی انجام می دهد.
برهنگی ناپسند در انظار عمومی () نمایاندن و در معرض دید عموم قرار دادن عمدی بدن یا بخشی از آن در جایی است که طبق ملاحظات اخلاقی محلی یا دیگر استانداردهای پذیرفته شده رفتاری در آن مکان، ناپسند و نامناسب تلقی شده است. اصطلاح "بی شرمی در انظار عمومی" عبارتی حقوقی است. نگرش های اجتماعی و جوامع مختلف به در معرض دید قرار دادن بخش های مختلف بدن و پوشش قانونی آنچه که بی شرمی در انظار عمومی گفته می شود، در کشورهای مختلف، به شدت متفاوت است. این پوشش قانونی از ممنوعیت کامل این کار تا ممنوعیت قرار دادن برخی بخش های بدن مانند اندام جنسی، باسن یا سینه در معرض دید عموم، متغیر است. بی شرمی عموماً به وسیله استانداردهای جوامع محلی، که به طور خاص در قانون مشخص شده، سنجیده می شود. استانداردهایی که ممکن است براساس دین، اخلاق یا سنت ها ایجاده شده یا به خاطر "لزوم ایجاد نظم عمومی" تعریف شده اند. بدن نمایی غیرجنسی یا برهنگی در اماکن عمومی نیز گاهی بی شرمی در انظار عمومی تلقی می شود. اگر عمل جنسی در معرض عموم انجام شود، سوای این که عنصری از برهنگی در آن باشد یا خیر، می تواند بی شرمی بزرگ تلقی شود که جرم جنایی جدی تری است. در برخی کشور