Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارولینای شمالی با هدف تحریک توسعه اقتصادی، ایجاد شغل و ترویج پیشنهادها کشاورزی ایالتی انجام شده است. این فعالیت همکاری بین مرکز سیستم های کشاورزی محیط زیست (CEFS)، با حمایت از NC Cooperative Extension و بنیاد طلایی LEAF است. بیش از ۴۶۰۰ فرد و ۵۴۳ شغل، از جمله ۷۶ رستوران، از طریق وب سایت nc10percent.com وارد این کمپین شده اند و متعهد شده اند که ۱۰ درصد از بودجه غذایی خود را صرف غذاهای دارای منبع محلی کنند. شرکت کنندگان ایمیل های هفتگی را دریافت می کنند و از آنها خواسته می شود که هزینه آن را برای غذای محلی آن هفته صرف کنند. در حال حاضر کمپین گزارش می دهد که بیش از ۱۴ میلیون دلار توسط شرکت کنندگان ثبت شده است. «علامت ۱۰ میلیون دلاری شهادت واقعی برای تعهد جامعه کشاورزی ما و کیفیت محصولات رشد یافته کارولینای شمالی است.» مرکز سیستم های کشاورزی محیط زیست تخمین می زند که اگر کلیه کارولینای شمالی ۱۰٪ از هزینه های غذایی خود را به مواد غذایی محلی تولید شده اختصاص دهند، ۳٫۵ میلیارد دلار برای اقتصاد ایالتی تولید می شود. شهرستانهای برونزویک، کاباروس، چتهام، گیلفورد، فورسیث، اونسلو و راکینگهام قطعنامه هایی را برای حمایت از
این کارزار تصویب کرده اند. فروشگاه ها محصولات محلی را با برچسب مواد غذایی محلی خریداری می کنند. نانسی کرمر، مدیر CEFS توضیح می دهد: "کارولینای شمالی برای افزایش سرمایه در افزایش تقاضای مصرف کننده برای غذاهای تولیدی محلی به طور خاص و منحصر به فردی قرار دارد. . . کشاورزی ستون فقرات اقتصاد ما است. آب و هوا، خاک و منابع ساحلی ایالت از تولید طیف گسترده ای از محصولات، گوشت، ماهی و غذاهای دریایی حمایت می کند. " در سال ۲۰۱۷، کمپین مشترک اتحادیه غلات در ویرجینیا با آینه سازی بسیاری از تلاش های کمپین کارولینای شمالی در ویرجینیا آغاز شد. انگیزه های خوردن غذای محلی. انگیزه های خوردن غذای ملی شامل غذای سالم تر، فواید زیست محیطی و فواید اقتصادی یا اجتماعی است. بسیاری از کشاورزان محلی که محلاتشان به منبع غذایی خود روی آورده اند هنگام تولید محصولات ارگانیک خود از روش چرخش محصول استفاده می کنند. این روش نه تنها به کاهش استفاده از سموم دفع آفات و آلاینده ها کمک می کند، بلکه به جای کاهش آن، خاک را در وضعیت خوبی قرار می دهد. غذای محلی خورها از کشاورزان نزدیک به محل زندگی خود می خواهند و این امر باعث می شود که زمان مسافرتی که برا
ی خرید غذا از مزرعه به سفره غذایی انجام می شود، به طور قابل توجهی کاهش دهد. کاهش زمان سفر امکان استفاده از مواد نگهدارنده شیمیایی را بدون استفاده از مواد نگهدارنده شیمیایی موجب می شود تا بتوان محصولات زراعی را در حالی که هنوز تازه هستند ، انتقال دهند. ترکیبی از تکنیک های کشاورزی محلی و مسافت های کوتاه سفر باعث می شود غذای مصرفی بیشتر از نظر ارگانیکی و تازگی، یک مزیت اضافی محسوب شود. مزایا. جامعه. خوردن (غذای) محلی می تواند اهداف عمومی را پشتیبانی کند. این امر می تواند تعامل جامعه را با تقویت روابط بین کشاورزان و مصرف کنندگان ارتقا بخشد. بازارهای کشاورزان می تواند الهام بخش رفتارهای اجتماعی تر باشد و خریداران را به بازدید از گروه ها ترغیب کند. ۷۵٪ از خریداران در بازارهای کشاورزان در مقایسه با ۱۶٪ خریداران در سوپر مارکت ها به گروه ها می رسند. در بازارهای کشاورزان، ۶۳٪ تعامل با یک شخص خریدار و ۴۲٪ تعامل با کارمند یا کشاورز داشتند. مناطق مرفه تر حداقل به بعضی از غذاهای ارگانیک محلی دسترسی دارند، در حالی که جوامع کم درآمد، که در آمریکا اغلب دارای جمعیت آفریقایی-آمریکایی و اسپانیایی هستند، ممکن است کمی یا هیچ نداشت
ه باشند، و "اغلب با کالری متراکم پر شوند. گزینه های غذایی کم کیفیت "، به بحران چاقی اضافه می کند. محیطی. غذاهای محلی برای ذخیره سازی و حمل و نقل به انرژی کمتری احتیاج دارند، احتمالاً باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه ای می شود. اقتصادی. بازارهای کشاورزان مشاغل محلی ایجاد می کند. در یک مطالعه در آیووا (هود ۲۰۱۰)، معرفی ۱۵۲ بازار کشاورزان ۵۷۶ شغل، افزایش ۵۹٫۴ میلیون دلاری در تولید و۱۷٫۸میلیون دلار درآمد را ایجاد کرده است. انتقادات. مایل غذا. منتقدان جنبش غذاهای محلی اصول اساسی فشار برای خوردن محلی را زیر سؤال می برند. به عنوان مثال، این مفهوم که کمتر از "مایل غذا" (به مفهوم میوه یا خوراکی هایی که در اقلیم و مکان دور دیگری رشد می کنند یا تهیه می شوند و در مکان دیگری مصرف کننده دارند و مصرف می شوند) به وعده غذایی پایدارتر ترجمه می شود، از سوی مطالعات مهم علمی پشتیبانی و حمایت نشده است. براساس مطالعه ای که در دانشگاه لینکلن در نیوزیلند انجام شده است: "به عنوان یک مفهوم، مایل های غذایی با مطبوعات عامه و گروه های خاصی در خارج از کشور مقداری از کشش را به خود جلب کرده اند. با این حال، این بحث که فقط مسافت سفر با غذا را د
ر بر می گیرد بسیار جنجالی است زیرا کل مصرف انرژی به ویژه در تولید محصول را در نظر نمی گیرد. " جنبش «غذای محلی خور»، توسط دکتر واسیله استنتسو، سردبیر ارشد مجموعه کتابهای "مطالعات جانوری منتقدانه"، مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا ایده آل بودن و برای دستیابی به منافع زیست محیطی این ادعا مبنی بر کاهش مایل غذا باعث کاهش میزان گازهای منتشر شده نیست. . مطالعات نشان داده اند که میزان گازهای صرفه جویی شده توسط حمل و نقل محلی، در حالی که موجود است، تأثیر کافی در تأثیر آن ندارد. تنها مطالعه تا به امروز که مستقیماً بر این مسئله تأکید دارد که آیا یک رژیم غذایی محلی در کاهش گازهای گلخانه ای مفید است یا خیر، توسط کریستوفر ال وبر و اچ. اسکات متیز در دانشگاه کارنگی ملون انجام شد. آنها نتیجه گرفتند که تغییر رژیم غذایی می تواند وسیله مؤثرتری برای پایین آمدن ردپای اقلیمی مربوط به غذای خانواده نسبت به خرید محلی باشد. اثرات زیست محیطی. مطالعات بیشماری نشان داده اند که غذاهای حاصله محلی و پایدار، گازهای گلخانه ای بیشتری را نسبت به مواد غذایی ساخته شده در مزارع کارخانه آزاد می کنند. بخش «تخریب اراضی» از گزارش سازمان ملل متحد Shadow
Long Shadow نتیجه می گیرد که «شدت گرفتن کشاورزی متمرکز از نظر افزایش بهره وری هم در تولید دامی و هم در محصولات زراعی خوراکی - می تواند باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از جنگل زدایی شود.» ناتان پلتیه از دانشگاه Dalhousie در Halifax، نوا اسکوشیا دریافت که گاوهای بزرگ شده در مراتع باز، ۵۰٪ بیشتر از گازهای گلخانه ای را نسبت به گاوهای تولید شده در مزارع کارخانه آزاد می کنند. آدریان ویلیامز از دانشگاه کرنفیلد در انگلستان دریافت که مرغهای آزاد و ارگانیک دارای ماده ارگانیک ۲۰٪ بیشتر از جوجه های بزرگ شده در شرایط مزرعه کارخانه تأثیر می گذارد و تولید تخم مرغ ارگانیک از ۱۴٪ بیشتر از تولید تخم مرغ در مزرعه کارخانه تأثیر می گذارد. . مطالعاتی از جمله گزارش کریستوفر وبر در مورد مایل های غذایی نشان داده اند که میزان کل انتشار گازهای گلخانه ای در تولید بسیار بیشتر از حمل و نقل است، این بدان معناست که غذاهای محلی تولید شده در واقع برای محیط زیست بدتر از مواد غذایی ساخته شده در مزارع کارخانه است. امکان سنجی اقتصادی. در حالی که محلی سازی به عنوان یک گزینه جایگزین برای تولید مواد غذایی مدرن ترویج شده است، برخی معتقدند که این ا
مر می تواند بر بازده تولید تأثیر منفی بگذارد. از آنجا که پیشرفتهای فناوری بر میزان تولید مزارع تأثیر گذاشته است، بهره وری کشاورزان در ۷۰ سال گذشته افزایش یافته است. این انتقادات اخیر با نگرانی های عمیق تر در مورد ایمنی مواد غذایی همراه است، به استناد به الگوی تاریخی ناکارآمدی اقتصادی یا ایمنی مواد غذایی کشاورزی معیشت که موضوع این کتاب را تشکیل می دهد "، معضل Locavore's Dilemore" توسط جغرافیدان پیر Desrochers و محقق سیاست های عمومی Hiroko Shimizu.
گورستان چوکندی (؛ ) یک گورستان اسلامی اولیه واقع در شرق کراچی، در استان سند پاکستان است. مقبره ها به خاطر حکاکی های ماسه سنگی دقیق و برجسته آنها قابل توجه است. مقبره ها به سبک گورستان مکلی نزدیک تهته، و در سبک معماری های مراسم تشییع جنازه معمولی تر ساخته شده اند. تاریخ. به طور کلی، مقبره ها به جوخیو (که همچنین Jokhiya گفته می شود) منسوب شده و به عنوان قبرستان خانوادگی قبیله کلمتی بلوچ شناخته می شوند، گرچه قبایل دیگر، بلوچ نیز در اینجا دفن شده اند. بیشتر آنها در دوران حکومت امپراتوری گورکانی هند و در قرن ۱۵ و ۱۸ هنگامی که اسلام به سلطه رسید ساخته شده اند. معماری. این نوع قبرستان در سند و بلوچستان به دلیل جهت گیری اصلی آن از شمال به جنوب قابل توجه است. گورهای پیچیده تر با ماسه سنگی رنگی ساخته شده است که اغلب به مرور زمان در آب و هوای محلی به خوبی نگه داشته شده اند. مقبره ها یا به صورت قبرهای منفرد ساخته شده اند یا به عنوان گروه های تا هشت گور، بر روی یک سکوی مشترک ساخته شده اند. کشف و تحقیق. اولین مرجع قدیمی از مقبره های چوکندی (با نام جوکوندی) در نامه ای از جی. مکلود، خطاب به HBE Frere در سال ۱۸۵۱ یافت شده است
. با این حال، این مقبره ها برای اولین بار توسط اچ دی باسکرویل، دستیار جمع آوری تهته در منطقه کراچی در سال ۱۹۱۷ مورد توجه جدی قرار گرفت. مقبره ها در نزدیکی لاندی در "قانون حفظ آثار باستانی، ۱۹۰۴" در سال ۱۹۲۲ گنجانده شده است. پس از جنگ جهانی دوم مقبره های چوکندی مورد توجه مقامات پاکستان قرار نگرفت تا اینکه آی اچ قریشی مورخ مشهور و وزیر آموزش و پرورش (بعداً به عنوان ریاست دانشگاه کراچی)، توجه وزارت باستان شناسی و موزه ها را به خود جلب کرد. مدیرکل وقت آن گروه باستان شناسی و موزه ها، شیخ خورشید حسن، اعتراف کرد که در ابتدا بخش او حتی متوجه نمی شد که مقبره ها تحت "قانون حفظ آثار باستانی، ۱۹۰۴ محافظت می شوند".
مسجد موتی یک بنای مذهبی مربوط به قرن ۱۷ میلادی است که در داخل قلعه لاهور، شهر لاهور، استان پنجاب کشور پاکستان واقع شده است. نام این سازه، به معنای سنگ مرمر کوچک و سفید است. این بنا توسط امپراتور مغول، جهانگیر ساخته شده و توسط معماران شاه جهان اصلاح شده است. این مسجد در ضلع غربی قلعه لاهور، نزدیک به دروازه علمگری، ورودی اصلی قرار دارد. لغت شناسی و تاریخ. موتی در زبان اردو به معنی مروارید است که یک قدم ارزشمند درک شده را به ساختار مذهبی معرفی می کند. این یک امر مرسوم در بین امپراطوران مغول بود که نام مساجد را پس از نامهای عمومی، از سنگهای قیمتی بگذارند. نمونه های دیگر از این دست می توان به مینا مسجد (مسجد گوهر) و ناژینا مسجد (مسجد جواهرات) اشاره کرد که هر دو در قلعه آگرا واقع شده و در سال ۱۶۳۷ تحت سلطنت شاه جهان به پایان رسیدند. این مسجد که بین سالهای ۱۶۳۰ تا ۱۶۳۰ ساخته شده است، اولین بار «مروارید» نامگذاری شده است، پس از وی تکمیل سایر ساختمان های مشابه توسط شاه جهان در قلعه آگره (۵۳–۱۳۷۵) و پسرش اورنگ زیب در قلعه سرخ (۶۰–۱۶۵) صورت گرفته است. پس از مغول. پس از فروپاشی امپراطوری مغول، این مسجد به یک معبد سیک تبد
یل شد و در دوره حکومت سیک در زمان رنجیت سینگ (۱۹۹۷–۱۷۱۶) به موتی ماندیر تغییر نام یافت. بعداً، رنجیت سینگ نیز از این ساختمان برای خزانه دولت استفاده کرد. هنگامی که انگلیسی ها در سال ۱۸۴۹ پنجاب را به دست گرفتند، در ساختمان این بنا، اشیاء گرانبهایی را یافتند. این ساختمان بعداً به وضعیت قبلی خود احیا شد و یادگارهای مذهبی در مسجد بدشاهی در این نزدیکی حفظ شد. سازه. این بنا که در گوشه شمال غربی چهارگوش Dewan-e-Aam قرار دارد، نمونه ای از معماری مغول از زمان شاه جهان است. این بنا به طور کامل از سنگ مرمر سفید ساخته شده است. این نما از طاقهای شکافته و ستونها تشکیل شده است. این مسجد دارای سه گنبد برافراشته است. این نمای پنج قوسی آن را از سایر مساجد کلاس مشابه با نمایهای سه قوسی متمایز می کند. فضای داخلی ساده و ساده به استثنای سقف هایی که به چهار ترتیب مختلف، دو قوس و دو تخته تزئین و طراحی شده است.
ارائه فرایند عرضه یک موضوع به مخاطب است. ارائه معمولاً به صورت نمایش، معرفی، سخنرانی، یا صحبت است که برای آگاه سازی، ترغیب، الهام بخشی، دادن انگیزه، معرفی ایده یا کالای تازه و ایجاد حس خوب به کار می رود. همچنین این اصطلاح می تواند برای معرفی یا پیشکشی رسمی یا آیینی یا Debutante استفاده شود. در برخی قالب های خاص، ارائه به معنی اشاره به نکته کلیدی است. برنامه ارائه. برنامه ارائه، اغلب، برای ایجاد درونمایه ارائه استفاده می شود. همچنین برخی از برنامه های ارائه، اجازه می دهند ارائه ها به صورت مشترک، توسعه داده شوند. نمونه آن استفاده از اینترنت برای کسانی است که در مکان جغرافیایی دوری از یکدیگر قرار دارند. می توان از بینندگان برای ترکیب درونمایه منابع گوناگون در یک ارائه استفاده کرد. نرم افزارها. برخی از محبوب ترین نرم افزارهای ارائه در سراسر جهان، از سوی اپل، گوگل، و مایکروسافت ارائه شده اند. مایکروسافت پاورپوینت و گوگل اسلایدز ابزارهای مؤثری برای توسعه اسلایدها برای ارائه هستند. گوگل اسلایدز به گروه ها اجازه می دهد که با استفاده از گوگل درایو با یکدیگر همکاری کنند تا هر حساب را هنگام ویرایش، به روزرسانی کنند. درو
نمایه هایی چون نوشته، نگاره، پیوند، و جلوه دیداری، به هر یک از برنامه های ارائه افزوده می شوند تا اطلاعات یکدست و سودمندی را به یک گروه ارائه کنند.
قالی ترکیه ای، فرش آناتولی یا سجاده ترکیه ای، یک اصطلاح عامیانه است که امروزه معمولاً برای نشان دادن فرش ها و سجاده های بافته شده در آناتولی (یا آسیای صغیر) و مناطق مجاور آن استفاده می شود. از نظر جغرافیایی، منطقه تولید آن را می توان با سرزمین هایی که از نظر تاریخی تحت سلطه امپراتوری عثمانی قرار داشتند، مقایسه کرد. این یک کف پوش بافته یا شمع بافته یا روکش دیوار است که برای مصارف خانگی، فروش محلی و صادرات تولید می شود. در گروه فرش های شرقی، قالی ترکیه ای با خصوصیات خاص رنگ ها، نقوش، بافت ها و تکنیک های آن متمایز می شود. نمونه ها در اندازه ها از بالش های کوچک (yastik) گرفته تا فرش های بزرگ مورد استفاده در اتاق می باشند. قدیمی ترین نمونه های بازمانده از فرش های آناتولی، مربوط به قرن سیزدهم است. از آن زمان تاکنون انواع مختلف فرش ها در کارگاه های تولیدی بزرگ، گارگاه های خانگی و روستایی و حتی چادرهای عشایری بافته شده است. این نوع فرش ها به طور هم زمان در تمام سطوح مختلف جامعه تولید می شوند، جنس این فرش ها عمدتاً از پشم گوسفند، پنبه و رنگ های طبیعی استفاده می شود. فرش های آناتولی اغلب با گره های متقارن گره خورده است
. در اروپا، فرش های آناتولی غالباً در نقاشی های رنسانس به تصویر کشیده می شوند. بعد از قرن سیزدهم میلادی، تماس های سیاسی و تجارت بین اروپای غربی و جهان اسلام شدت گرفت. هنگامی که تجارت مستقیمی با امپراتوری عثمانی در قرن چهاردهم برقرار شد، در ابتدا انواع فرش ها با توجه به نام تجاری فرش های «ترکیه» بدون در نظر گرفتن محل واقعی تولید آن ها، به طور غیرقابل تفکیک صورت می گرفت. از اواخر قرن نوزدهم، فرش های شرقی مورد توجه هنری، تاریخی و علمی در جهان غرب قرار گرفته اند. خاستگاه ها و سنت های طراحی قالی ترکیه ای. طرح فرش آناتولی یا همان قالی ترکیه ای، رشته های مختلفی از سنت را در خود جای داده است. عناصر خاص از نزدیک با تاریخ اقوام ترک و تعامل آن ها با فرهنگ های اطراف، در اصل آسیای مرکزی آن ها و همچنین در هنگام مهاجرت، و خود در آناتولی ارتباط دارد. مهمترین تأثیرات فرهنگی ناشی از فرهنگ چینی و اسلام بود. فرش های مناطق برگاما و قونیه به عنوان نزدیک ترین فرش های آناتولی مرتبط هستند و اهمیت آن ها در تاریخ این هنر بهتر درک می شود. سنن آسیای میانه. تاریخ اولیه اقوام ترک در آسیای میانه با چین نزدیک است. روابط بین ترک ها و چین از ز
مان سلسله هان مستند شده است. تامپسون در مقاله خود درمورد طراحی های متمرکز، الگوی مدالونیون مرکزی را که اغلب در فرش های آناتولی یافت می شود به نقوش «پایه نیلوفر آبی» و «یقه ابر» (yun chien)، استفاده شده در هنر آسیای بودایی، که او در آن یافت می شود، بیان می کند. بازگشت به سلسله یوان چین. اخیراً، بروژمان دربارهٔ روابط نقوش چینی و ترکی مانند زینت «باند ابر» که منشأ آن به سلسله هان مربوط می شود، توضیح داد. «فرش ققنوس و اژدها» اولیه آناتولی «نقوش سنتی دیگری از اساطیر چینی، نبرد بین ققنوس (فنگهوگان) و اژدها را به تصویر می کشد.»
عاج های بگرام گروهی بیش از هزار پلاک تزئینی، مجسمه های کوچک و لایه های تزئینی، حک شده از عاج و استخوان و قبلاً به مبلمان چوبی متصل شده اند، که در دهه ۱۹۳۰ در بگرام افغانستان کاوش شدند. آنها نمونه های نادر و مهمی از هنر کوشان در قرن ۱ یا ۲ قبل از میلاد هستند، که گواهی بر سلیقه های کیهانی و حمایت از سلسله های محلی، پختگی در صنایع دستی معاصر و تجارت باستانی کالاهای لوکس است. تاریخ. شهر باستانی کاپیسا (در نزدیکی بگرام جدید)، در باکتریا (یا همان بلخ) پایتخت تابستانی امپراتوری کوشان بود که از قرون اول تا چهارم از شمال افغانستان تا شمال غربی هند امتداد داشت. در حدود هشتاد مایل از کابل، فاصله داشته و بر دو گذر از هندوکش حاکم بود و باکتریا را به گاندارا متصل می کرد. در پی عملیات اکتشافی که در بین سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ صورت گرفت، از دو اتاق دالان دیواری، اتاق ۱۰ و اتاق ۱۳. کشف شد. از این اتاق ها، مبلمان و کاسه های تزئینی چینی کشف شد. بعضی از مبلمان در امتداد دیوارها چیده شده بودند، سایر قطعات انباشته شده یا روبروی یکدیگر. این یافته ها مطابق با partage بین موزه گیمت و موزه ملی افغانستان در کابل تقسیم شده است. پس از بسته ش
دن موزه کابل در سال ۱۹۷۸، محل نگهداری عاج ها نامشخص بود و بسیاری از موارد در دهه ۱۹۹۰ غارت شدند. موضوع این نگاره ها و مجسمه ها، طیف های نقوش شامل شیرها، فیل ها، پرندگان، گل ها، عکس های زنانه، موسیقی دان ها، رقصندگان، زیور آلات شخصی و زمینه های معماری است. حفاظت. مواد ارگانیک مانند عاج و استخوان شکننده و مستعد زوال محیطی هستند. به منظور تثبیت قطعات عاج و بلند کردن آنها از روی زمین، آنها را در ژلاتین پوشانده و در بافت قرار می دهند. به جلوگیری از خاک آلوده شدن و خراب شدن و کوچک شدن، آن هم به مرور زمان، باعث آسیب به عاج و از بین رفتن رنگدانه های آنها شده است. جهت ترمیم این آسیب ها، شکاف ها و شکستگی ها با چسب های متنوعی پر شده است. تجزیه و تحلیل فنی توسط موزه بریتانیا اطلاعاتی در مورد مواد و فنون تولید، شرایط فعلی، پدیده های زوال و مداخلات قبلی ارائه داده است. قدم بعدی، شامل کاهش پوشش های قبلی، ادغام و پر کردن مواد با استفاده از مواد برگشت پذیر و سازگار با تناژ بعدی می باشد.
تنوع زیستی غذایی به عنوان «تنوع گیاهان، حیوانات و موجودات دیگر مورد استفاده در مواد غذایی، پوشش دادن منابع ژنتیکی موجود در گونه ها، بین گونه ها و تهیه شده توسط اکوسیستم ها» تعریف شده است. تنوع زیستی غذایی را می توان از دو منظر اصلی در نظر گرفت: تولید و مصرف. از دیدگاه مصرف، تنوع زیستی مواد غذایی به تنوع غذاها در رژیم های غذایی انسان و سهم آنها در تنوع رژیم غذایی، هویت فرهنگی و تغذیه خوب را توصیف می کند. تولید تنوع زیستی مواد غذایی به هزاران محصول غذایی، مانند میوه، آجیل، سبزیجات، گوشت و مواد معدنی که از کشاورزی و حیوانات وحشی (مانند جنگل ها، مزارع غیرقابل کشت، اجسام آب) گرفته می شود، اطلاق میگردد. تنوع زیستی مواد غذایی تنوع "بین گونه ها،" به عنوان مثال "گونه" های مختلف جانوری و زراعی، از جمله گونه هایی را که مورد غفلت و کم بهره قرار گرفته اند را پوشش می دهد. تنوع زیستی غذایی همچنین شامل تنوع "موجود در گونه ها،" به عنوان مثال انواع مختلف میوه و سبزیجات یا نژادهای مختلف حیوانات است. تنوع زیستی غذایی، تنوع غذایی متنوع رژیم غذایی، اصطلاحاتی هستند که در فرهنگ جدید رژیم غذایی ایجاد شده توسط براندون آیزلر، در این تح
قیق که با عنوان تنوع تغذیه شناخته می شود، مورد استفاده قرار می گیرند. مصرف تنوع زیستی غذایی. از سال ۱۹۶۱، رژیم های غذایی انسان در سراسر جهان در مصرف محصولات اصلی کالاهای اساسی با کاهش شدید مصرف محصولات زراعی محلی یا منطقه ای متنوع تر شده اند و به همین ترتیب در سطح جهانی همگن تر شده اند. اختلاف بین غذاهایی که در کشورهای مختلف استفاده میشوند بین سالهای ۱۹۶۱ و ۲۰۰۹، ۶۸ درصد کاهش یافته اند. رژیم غذایی استاندارد جهانی، حاوی درصد بسیار زیادی از تعداد نسبتاً کمی از محصولات اصلی کالاهای اساسی است که نسبت به جمیعیت جهان به میزان قابل توجهی، سهم کل انرژی غذایی (کالری)، شامل پروتئین، چربی و وزن مواد غذایی، اعم از گندم، برنج، شکر، ذرت، سویا (توسط + ۲۸۴٪)، روغن نخل (با ۱۷۳٪) و آفتابگردان (با + ۲۴۶٪)) افزایش یافته است، در حالی که ملت ها قبلاً نسبت بیشتری از محصولات مهم محلی یا منطقه ای مصرف می کردند، گندم در بیش از ۹۷٪ کشورها به یکی از اصلی ترین عناصر تبدیل شده است، با این وجود سایر عناصر جهانی تسلط مشابهی در سراسر جهان دارند. محصولات زراعی دیگر طی مدت مشابه به شدت کاهش یافته است، از جمله چاودار، یام، سیب زمینی شیرین (توسط
-۴۵٪)، کاساوا (با -۳۸٪)، نارگیل، سورگوم (-۵۲٪) و ارزن (۴۵٪ -۴۵٪). تنوع زیستی و تغذیه مواد غذایی. ارتقاء تنوع غذاها و گونه های مصرفی در رژیم های غذایی انسان به ویژه دارای مزایای بالقوه برای سلامت عمومی و همچنین دیدگاه سیستم های غذایی پایدار است. تنوع زیستی مواد غذایی، مواد مغذی لازم را برای رژیم های با کیفیت فراهم می کند و بخشی اساسی آن در برگیرنده سیستم های غذایی محلی مربوط به فرهنگ های مختلف و امنیت غذایی است. ارتقاء تنوع غذاها و گونه های مصرفی در رژیم های غذایی انسان به ویژه دارای مزایای بالقوه ای برای سیستم های غذایی پایدار است. از نظر تغذیه، تنوع غذایی با کیفیت ریزمغذی های بالاتر رژیم ها همراه است. به طور متوسط، در هر گونه اضافی مصرف شده، میانگین کیفیت ویتامین A، ویتامین C، فولات، کلسیم، آهن و روی ۳٪ افزایش یافته است. از دیدگاه حفاظت، رژیم های غذایی مبتنی بر طیف گسترده ای از گونه ها فشار کمتری به گونه های منفرد وارد می کنند. تولید تنوع زیستی غذایی. نقش تنوع زیستی در سیستم های تولید. حفاظت و مدیریت تنوع ژنتیکی مبتنی بر گسترده در گونه های اهلی شده، ۱۰ هزار سال است که تولید محصولات کشاورزی را بهبود می بخشد.
با این حال، جمعیت های متنوع طبیعی برای مدت طولانی دیگر غذا و سایر محصولات را تأمین می کنند. تنوع زیستی بالا می تواند سطح تولید را که از طریق تأثیر مفید خدمات اکوسیستم برای اکوسیستم های کشاورزی، اصلاح شده و طبیعی پایدار می شود، به حداکثر برساند. برعکس، اتکا به یک سبد باریک از محصولات زراعی یا انواع محصولات زراعی می تواند سیستم های تولید مواد غذایی را به خطر اندازد. این توسط قحطی بزرگ سیب زمینی ایرلندی نشان داده شده است. سیب زمینی در حدود سال ۱۶۰۰ از دنیای جدید وارد ایرلند شد و آنها به منبع اصلی غذایی اکثر مردم ایرلند تبدیل شدند. قارچ بادگیر ناشی از باد سیب زمینی در ۱۸۴۵–۱۸۴۷ در سراسر کشور گسترش یافت و باعث تقریباً کامل شکست محصول سیب زمینی شد. تخمین زده می شود که ۱ میلیون نفر در اثر گرسنگی، وبا و حصبه کشته شدند. خدمات محیط زیستی. طیف گسترده ای از جمعیت های متنوع زیست شناختی در اکوسیستم های طبیعی و در اکوسیستم های کشاورزی در نزدیکی / کشاورزی عملکردهای اساسی زیست محیطی لازم را برای تولید مواد غذایی حفظ می کنند. به عنوان مثال، چنین جمعیتی مثلاً در چرخه مواد مغذی، تجزیه مواد آلی، احیای خاک پوسته پوسته شده یا تخری
ب شده خاک، تنظیم آفات و بیماریها، حفظ کیفیت آب و گرده افشانی نقش مؤثری دارد. حفظ تنوع گونه ها، ضمن ایجاد و تقویت کارکردهای اکوسیستم، با افزایش در دسترس بودن مواد مغذی، بهبود استفاده از آب و ساختار خاک و کنترل آفات، نیازهای ورودی خارجی را کاهش می دهد. ویژگی ها. تنوع ژنتیکی در گونه های غذایی منبع ژن های مفیدی با فواید متنوع است. مثلاً: الگوهای جغرافیایی تنوع زیستی و مواد غذایی. در سال ۲۰۱۶، محققان مراکز و مناطق اولیه تنوع را به هم مرتبط کردند("مناطقی که معمولاً شامل مکان اصلی اهلی شدن محصولات زراعی، شامل مناطق اصلی جغرافیایی تغییر محصولات زراعی حاصل از آن زمان است، و حاوی غنای گونه ای نسبتاً زیاد در اقوام وحشی گندم")) مواد غذایی و محصولات کشاورزی با اهمیت فعلی آنها در سراسر جهان در منابع غذایی مدرن ملی و تولید محصولات کشاورزی. نتایج حاکی از آن است که کشورها با توجه به مناطق اولیه با تنوع گوناگونی محصولات زراعی که آنها کشت می کنند یا مصرف می کنند، بسیار بهم پیوسته اند. محصولات خارجی (محصولات کشاورزی کاملاً از مناطق دارای تنوع در خارج از محل کشور) مورد استفاده گسترده ای در منابع غذایی قرار گرفته است (۶۸٫۷٪ از منا
بع غذایی ملی به عنوان میانگین جهانی از محصولات خارجی حاصل می شود) و سیستم های تولید (۳/۶۹٪ از محصولات زراعی خارجی) بودند) نشان داده شده است که استفاده از محصولات خارجی در طی ۵۰ سال گذشته به ویژه در کشورهای با تنوع زراعی بومی به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
لباس سنتی تایلندی که به نام chut Thai () شهره است، لباسی است که توسط مردان، زنان و کودکان پوشیده می شود. لباس تایلندی مخصوص خانمها معمولاً از یک پانونگ یا چونگ کرابن، یک بلوز و یک صبحی تشکیل شده است. زنان شمالی و شمال شرقی تایلند ممکن است به جای فونگ نون و کونگ کروبن یا یک پیراهن یا یک پالتوی سئویا لباس مجلسی بپوشند. اما لباس مخصوص آقایان شامل یک شلوار چانگ کرابن یا شلوار معمولی، پیراهن الگوی راج، جوراب های سفید به طول زانو و یک صبحی است. این لباس برای مردان شمالی تایلندی متشکل از یک سادو، یک ژاکت سفید به سبک مانچو و گاهی اوقات یک هوآوی است. در مناسبت های رسمی، ممکن است افراد تصمیم بگیرند که به اصطلاح رسمی لباس ملی تایلند را بپوشند. تاریخ. از نظر تاریخی، هر زن و مرد تایلندی، خود را با یک دستمال پارچه ای به نام chong kraben می پوشیدند. مردان برای پوشاندن کمر تا نیمی از پایین ران، کراوبن چانگ خود را پوشانده بودند، در حالی که زنان کراوبن چانگ خود را به دور کمر تا پایین زیر زانو می پوشند. اعضای اشراف زاده در حضور در امور سلطنتی، از لباس های ابریشمی به نام خرویی و یک کلاه بلند، به نام لمفوک استفاده می کردند. سینه
های برهنه و پاهای برهنه به عنوان بخشی از کد لباس رسمی تایلند پذیرفته شدند و در نقاشی های دیواری، نسخه های خطی مصور، و عکس های اولیه تا اواسط دهه ۱۸۰۰ مشاهده می شوند. قبل از قرن بیستم، نشانگرهای اصلی که در لباس تایلندی از کلاس برجسته بودند، استفاده از پارچه های نخی و ابریشمی با نقوش چاپی یا بافته شده بود، اما هم متداول و هم رویال ها به طور یکسان پوشیده بودند، نه لباس دوخته شده. لباس سنتی تایلندی در دوره Rattanakosin به طور قابل توجهی تغییر کرد. پیش از دهه ۱۷۰۰، زنان و مردان تایلندی هر دو موهای خود را بلند نگه می داشتند. با این حال، پس از جنگهای برمه و سیامی در سالهای ۱۷۵۹–۱۷۶۰ و ۱۷۶۵–۱۷۶۷ و تکرار تهاجم های برمه به آوتیتایا، زنان مرکزی تایلندی شروع به بریدن موهای خود به سبک موهای خدمه کردند که تا دهه ۱۹۰۰ این مدل، مدل موی ملی باقی ماند. از دهه ۱۸۶۰ به بعد، رویال های تایلندی "به طور انتخابی آداب و رسوم و مقررات ویکتوریا را به صورت شخصیت های مدرن که در داخل و بین المللی با استفاده از تصاویر تکثیر مکانیکی تبلیغ می شدند، به تصویب رساندند. لباسهای دوخته شده، از جمله لباس دربار و لباس تشریفاتی، در زمان سلطنت پادشاه C
hulalongkorn اختراع شد. فرم های لباس غربی در این دوره در بین شهر نشینان شهر بانکوک رایج شد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، پادشاه Chulalongkorn زنان تایلندی را تشویق کرد که به جای موهای کوتاه سنتی، موهای بلندی بپوشند که بعداً در دوران سلطنت پادشاه واژیراوود به همراه پوشیدن pha sinh (ผ้า ซิ่น)، دامن توبولی، به جای چانگ کرابن تبدیل شد. (โจงกระเบน)، یک دستمال پارچه ای. لباس رسمی. لباس رسمی تایلندی، که به زبان تایلندی با عنوان ชุด ไทย พระ ราช known شناخته شده است، شامل چندین مجموعه لباس است که در مناسبت های رسمی به عنوان لباس ملی تایلند طراحی شده مورد استفاده مردم تایلند است.