Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شیون () فیلمی در ژانر معمایی و ترسناک به نویسندگی و کارگردانی نا هانگ-جین و محصول کرهٔ جنوبی است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کواک دو-وان، هوانگ جونگ-مین، جون کونیمورا، و چون وو-هی اشاره کرد. داستان این فیلم دربارهٔ افسر پلیسی است که دربارهٔ قتل ها و بیماری های مرموزی که در یک روستا رخ می دهد تحقیق می کند. داستان. تعدادی قتل مرموز در روستایی واقع در کوه های کره جنوبی رخ می دهد و تنها افرادی که از صحنه جنایت جان به در می برند به جنون حالتی شبیه به آن مبتلا اند. افسر پلیسی ترسو و دست و پا چلفتی مامور می شود تا به این حوادث رسیدگی کند. در ابتدا پلیس این قتل ها را با مصرف نوعی قارچ روان گردان مرتبط می داند، اما با ورود یک مرد ژاپنی، دختری سفید پوش، یک جن گیر و یک کشیش جوان ماجرا پیچیده تر از قبل نیز دنبال می شود. تولید و اکران. فیلمبرداری فیلم در ۳۱ اوت ۲۰۱۴، آغاز و در ۲۸ فوریه ۲۰۱۵ خاتمه یافت. "شیون" در ۱۲ مه ۲۰۱۶ در کره جنوبی اکران شد. فیلم در تاریخ ۱۸ مه در بخش خارج از مسابقه جشنواره فیلم کن رونمایی و در ایالات متحده آمریکا نیز در تاریخ ۲۷ مه اکران شد. نقدها. "شیون" نقدهای تحسین آمیز گستر
ده ای را دریافت کرد؛ به صورتی که در وبگاه راتن تومیتوز توانست ۹۹ درصد آرا را با میانگین امتیاز ۸ از ۱۰ از ۷۱ رأی کسب کند. در وبسایت متاکریتیک فیلم میانگین امتیاز ۸۱ از ۱۰۰ را دریافت کرد که به نشانه تحسین جهانی اثر است. بازسازی. در ژانویه ۲۰۱۷ اعلام شد که اسکات فری پروداکشنز در حال مذاکره برای بازسازی این فیلم به زبان انگلیسی است.
محمود صالحی (۱۳۴۱ در سقز - ) فعال سیاسی کارگری و زندانی سیاسی اهل ایران است که در طول سال های فعالیت خود چندین بار به دلیل فعالیت های صنفی کارگری و سازمان دهی تجمع های اعتراضی بازداشت و محکوم به زندان شد. زندگی نامه. محمود صالحی در سال ۱۳۴۱ در سقز در استان کردستان متولد شد. وی تحصیلات اولیه خود را در شهر زادگاه خود گذراند و سپس مشغول به کار شد. در این با توجه به شرایط محل زندگی خود گرایش به سمت فعالیت های کارگری پیدا نمود. در طول فعالیت های خود حتی با بازداشت اعضای خانواده منجمله همسرش مواجه شد. فعالیت ها و بازداشت ها. محمود صالحی اولین بار در سال ۱۳۵۹ توسط جمهوری اسلامی ایران بازداشت شد و سپس تا سال ۱۳۶۵ مجموعاً پنج بار به اتهام همکاری با احزاب مسلح کردستان در ارومیه، مهاباد، نقده، سردشت و [دیگر] شهرهای ایران زندانی شد. وی در سال ۱۳۷۱ بار دیگر به اتهام همکاری با احزاب کردستان بازداشت شد و این در حالی بود که به گفته خود وی پس از سال ۱۳۶۷ با هیچ حزبی به همکاری نپرداخته است. وی دو بار دیگر در سال ۱۳۷۷ به مدت ده ماه و در سال ۱۳۸۵ به مدت ۳ سال را به همین اتهام در زندان گذرانید. وی در ابتدای تأسیس حکومت جمهوری اسل
امی مجموعاً هشت سال را در زندان به سر برده است. محمود صالحی از پایه گذاران کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری بوده است و به این دلیل مدت دو سال و نیم زندان را تحمل نموده است. وی بار دیگر در سال ۱۳۹۰ در مجمع عمومی در شهر کرج بازداشت شد. آخرین بازداشت وی در سال ۱۳۹۴ در منزل شخصی وی در شهر سقز اتفاق افتاد. او همچنین در روز ۷ آبان ۱۳۹۶ برای اجرای دوره یک سال حبس خود به دست مأموران اطلاعاتی بازداشت شد، اما در روز ۱۲ آبان به دلیل تشدید بیماری قلبی اش به بهداری زندان و سپس به بیمارستان «امام خمینی» سقز انتقال یافت و در بخش مراقبت های ویژه این بیمارستان بستری شد. به گزارش خبرگزاری ایلنا، خانواده محمود صالحی گفتند که او به توصیه پزشک معالج و برای ادامه معالجه قلب خود باید به یکی از بیمارستان های تهران، تبریز یا ارومیه اعزام می شد. بر اساس گزارش ها، محمود صالحی در زمانی که در بیمارستان بستری بود تحت مراقبت سه مأمور زندان قرار داشت و پاهایش با زنجیر بسته شده بود. سامرند صالحی، فرزند محمود صالحی، پیشتر به رادیو فردا گفته بود که پدرش دو بار در سال ۱۳۹۶ تحت عمل جراحی قلب قرار داشته است. صالحی در عین حال به دلی
ل از دست دادن کلیه های خود در بازداشتگاه اداره اطلاعات سنندج، نیاز دارد که دو بار در هفته تحت دیالیز قرار گیرد. ضمن آنکه به بیماری دیابت نیز مبتلا است. واکنش ها به دستگیری و مجازات. آبان ۹۶: «کمیته دفاع از محمود صالحی» اعلام کرد که او روز شنبه ۲۰ آبان، به رغم توصیه پزشک معالجش به زندان مرکزی سقز بازگردانده شده است. این کمیته که نجیبه صالحی، همسر محمود صالحی، سخنگویی آن را بر عهده دارد، دستگاه قضایی و وزارت اطلاعات را متهم کرد که «در تصمیمی مشترک، هرگونه تلاش برای مرخصی پزشکی محمود صالحی و خانواده اش را به شکست کشاندند». همچنین هفت تشکل کارگری ایران در بیانیه ای مشترک به زنجیر بسته شدن پاهای محمود صالحی را «روشی غیرانسانی و به جامانده از سبعیت دوران بردگی» خواندند. اتحادیه آزاد کارگران ایران، انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، سندیکای نقاشان البرز، کانون مدافعان حقوق کارگر، کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری و کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در این بیانیه بر لزوم آزادی فوری و بی قید و شرط محمود صالحی تأکید کردند و وارد آمدن هر گونه «لطمات جسمانی به او را مت
وجه بالاترین مقامات قضایی و اجرایی کشور» دانستند. همچنین ۵۳۶ تن از فعالان کارگری، فرهنگی و اجتماعی ایران با امضای بیانیه ای به آنچه «رفتار غیرانسانی با محمود صالحی» نامیدند، اعتراض کردند. شارون بارو، دبیرکل کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری، نیز در روز ۱۶ آبان ۹۶، در نامه ای به رهبر جمهوری اسلامی با انتقاد شدید از ادامه برخورد با تشکل های مستقل کارگری و فعالان کارگری در ایران تأکید کرد که محمود صالحی نباید به زندان بازگردانده شود و تمامی اتهام های وارد شده به او باید لغو شوند.
کارل اوه کناسگور ،(متولد ۶ دسامبر ۱۹۶۸) نویسندهٔ نروژی که برای نوشتن رمان شش جلدی اش تحت عنوان "نبرد من" مشهور است. شهرت ادبی. کناسگور اولین رمانش را در سال ۱۹۹۸ تحت عنوان بیرون از جهان نوشت که به خاطر آن برندهٔ جایزهٔ منتقدان ادبی نروژ شد. این اولین بار در تاریخ این جایزه بود که نویسنده ای رمان اولی بتواند آن را از آن خود کند. رمان دوم او تحت عنوان زمانی برای همه چیز (۲۰۰۴) تا حدی روایتی جدید از بخش هایی از کتاب مقدس و تاریخ فرشتگان در زمین است. کناسگور با نوشتن رمان شش جلدی نبرد من به شهرت جهانی دست یافت.
ولی الله زمانی (زاده ۱۳۱۶ – درگذشته ۱۳۸۵) نماینده بابل در دوره دوم مجلس شورای اسلامی، در سال ۱۳۱۶ در شهمیرزاد واقع در استان سمنان به دنیا آمد. وی پس از گذراندن دوره دانشسرای عالی کشاورزی به شغل معلمی در استان مازندران پرداخت. در سال های قبل از انقلاب اسلامی به جمع مبارزین راه آزادی پیوست و در جنبش اسلامی شرکت نمود. در آن دوران، وی بارها برای شرکت در جلسات سخنرانی دکتر علی شریعتی در حسینیه ارشاد به تهران آمد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در دوره دوم انتخابات مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه بابل به عنوان نماینده مجلس برگزیده شد. حضور فعال ایشان در کمیسیون امور نفت و جلسات مجلس و نطق های پیش از دستور تا پایان مجلس دوم ادامه داشت. ولی الله زمانی در یکی از سخنرانی هایش در مجلس به تلاش هایش در دوران مبارزه اشاره می کند: «از پایه گذاران انجمن اسلامی دانش آموزان در سال ۱۳۳۶ و انجمن جوانان در سال ۱۳۴۰ در قائمشهر و انجمن اسلامی معلمان در بابل هستم. در طول مبارزات ده ها بار دستگیر و بازجویی و پنج بار در دادگاه نظامی محاکمه شدم. از سال ۱۳۵۰ ممنوع الکلام شدم و از سال ۱۳۵۲ ممنوع التدریس شدم، ساواک پیشنهاد همه چیز را نمو
د، اما ایمانم را نفروختم. پس از پیروزی انقلاب اسلامی به گرد پستی نرفتم و با تشکیل کلاس های مستمر اعتقادی و تحلیل سیاسی، به سخنرانی در مجامع و راهپیمایی ها و قبل از خطبه ها پرداختم؛ هر چند پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس، علی رغم درخواست شفاهی و کتبی (با این که تنها نماینده شهر هستم) فرصت سخن در نماز جمعه بابل پیش نیامد!». او در دوره سوم انتخابات مجلس در حوزه انتخابیه قائمشهر شرکت کرد که موفق به کسب آرای لازم نشد و از حضور در مجلس بازماند. سپس مجدداً به شغل دبیری بازگشت. در شهریور ۱۳۸۵ در بابل فوت کرد و در زادگاهش شهمیرزاد به خاک سپرده شد.
دژ شیشه ای (بهانگلیسی: Castle of Glass) نام یک ترانه از گروه راک آمریکایی، لینکین پارک است. این ترانه توسط مایک شینودا و ریک روبین تهیه شده است. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این ترانه توسط لینکین پارک منتشر شد؛ ویدئویی برای دژ شیشه ای در تاریخ ۱ اوت ۲۰۱۲ ثبت شد و شامل نماهایی از " بازی اول شخص است. در ۱۰ اکتبر سال ۲۰۱۲ در کانال یوتیوب لینکین پارک نیز منتشر شد. این نماهنگ پسر کم سن وسالی را نشان می دهد که پدرش در جنگ کشته شده است؛ شخصی که خبر را آورده و مادر پسر تلاش می کنند او را آرام کنند، گروه لینکین پارک نیز کمی بعد (در محاصره شیشه ها و خطرات) به همان مکان می آید. به صورت کلی، این نماهنگ به تأثیرات جنگ و خطرات آن برای خانواده های درگیران جنگ (مخصوصاً سربازان و کشته شدگان) می پردازد. بخش هایی که گروه وارد صحنه می شوند از طریق کروماکی فیلم برداری شده اند.
مریم ابوذهاب،(به انگلیسی: Mariam Abou Zahab) با نام اصلی ماری پیر والکمن، اسلام شناس و محقق فرانسوی و پژوهشگر مؤسسه ملی زبان ها و تمدن های شرقی است. وی به دلیل منعکس کردن وضعیت شیعیان افغانستان و پاکستان در تحقیقات آکادمیک در کتاب شبکه های اسلام گرا مشهور است. او را بنا بر وصیتش، در اول نوامبر ۲۰۱۷ در نجف به خاک سپرده اند. زندگی نامه. مریم ابوذهاب در فوریه سال ۱۹۵۲ در خانواده ای کاتولیک متولد شد. وی در سن ۱۸ سالگی اسلام آورد و به تشیع و اهل بیت گروید. او همچنین چند بار به زیارت عتبات مشرف شد. وی فارغ التحصیل رشته علوم سیاسی از دانشگاه پاریس بوده و سال ها در مؤسسه ملی زبان ها و تمدن های شرقی (INALCO) در پاریس به عنوان استاد و پژوهشگر فعال بود. او در زمینه روابط اجتماعی شیعیان و سنی های پاکستان و افغانستان تحقیقات و مقالات زیادی را ارائه کرده است. مرگ. این اسلام شناس مسلمان فرانسوی که پس از مسلمان شدن نام "مریم ابوالذهب" را برای خود برگزیده بود، بنابر وصیتنامه اش در نجف تشییع شد و در حسینیه ای در جاده نجف به کربلا در نزدیکی عمود شماره ۱۷۲ به خاک سپرده شد. پژوهش. این استاد و پژوهشگر فرانسوی نقش فعالی در منعکس کر
دن وضعیت شیعیان پاکستان و افغانستان ایفا کرد و همواره در فضای آکادمیک و تبلیغاتی غرب شرایط شیعیان پاکستان و افغانستان را مطرح می کرد.
هو چانگ-سو (؛ زادهٔ ) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی کره ای است، که در حال حاضر به عنوان رییس هیئت مدیره گروه جی اس و باشگاه فوتبال سئول فعالیت می نماید.
باسیلیکای سن لورنتزو یکی از برجسته ترین بناهای تاریخی فلورانس است که به عنوان هستهٔ مرکزی مجموعه ای مذهبی و آرامگاهی در قرن پانزدهم میلادی شکل گرفت و از همان زمان مورد توجه ویژهٔ تاریخ نگاران و معماران قرار داشته است. کلیسا که در ابتدا در سال ۳۹۳ میلادی تقدیس شده بود، در قرن پانزدهم وارد دوره ای تازه از توسعه و بازسازی شد که طی آن ساختار فضایی و شکلی آن بازتعریف گردید. طرح ساخت کلیسای جدید سن لورنتزو در سال ۱۴۲۱ به ابتکار جیووانی دی آوراردو دی مدیجی آغاز شد و مسئولیت طراحی آن به فیلیپو برونلسکی، معمار پیشروی فلورانسی، واگذار گردید. بخشی از ساخت اولیه شامل سکریست قدیم و نمازخانه های مجاور بود که توسط خود جووانی تأمین مالی شد و حتی پس از توقف عمومی پروژه در سال ۱۴۲۵، ساخت آنها ادامه یافت. همچنین شواهدی وجود دارد که پیش از ورود رسمی برونلسکی، طراحی اولیه پروژه تحت نظارت کشیش باسابقه کلیسا، ماتئو دی بارتولومئو دولفینی، انجام گرفته است. به نظر می رسد بخش هایی از این طرح بعدتر توسط برونلسکی تغییر شکل و بازتفسیر شده باشد. با وخامت حال کوزیمو دی مدیچی در دهه ۱۴۶۰، او مسئولیت مالی و نظارتی بخش عمده ای از ساخت کلیسا، ا
ز صحن مرکزی تا محراب اصلی، را بر عهده گرفت و تعهد کرد که پروژه را طی شش سال به اتمام برساند. برای تحقق این هدف، دستور تسریع در تکمیل پنج دهانهٔ پایانی صحن کلیسا را صادر کرد تا اطمینان یابد آرامگاه خانوادگی او پیش از مرگش به اتمام می رسد. از نظر سبک معماری، سن لورنتزو نماد گذار از گوتیک به رنسانس محسوب می شود. برونلسکی که آموزش های اولیه اش را در سنت گوتیک فلورانسی دیده و مطالعات گسترده ای بر متون کهن ویترویوسی انجام داده بود، با سفر به رم و مشاهده مستقیم بقایای معماری باستانی، زبان خاصی از معماری خلق کرد. سیک او تلفیقی از فرم های گوتیک، کلاسیک و بومی فلورانس است و نقشی کلیدی در گذار به معماری رنسانس متعالی ایفا می کند. مبنای نظم فضایی در سن لورنتزو بر سیستم مدولار ویترویوسی (rata pars) استوار است؛ سامانه ای که در آن تناسبات میان اجزا و کلیت بنا بر اساس واحدهای عددی ثابت تعریف می شود. این نظام تناسب محور، روح منظم و عقل گرای قرن پانزدهم را در معماری تجسم بخشیده و سن لورنتزو را به الگویی برای آینده بدل ساخته است. در میان عناصر کلاسیک، نظم کرنتی که به عنوان ظریف ترین و پرآذین ترین نظم کلاسیک شناخته می شود، با تغ
ییراتی خاص در تناسبات و فرم، توسط برونلسکی به کار گرفته شد. با اینکه معماری کلیسا فاقد تزئینات نمایشی سیک گوتیک بود، نظام هندسی تناسبی آن، نمونه ای عالی از ذهنیت مدرن دوران رنسانس را نمایان می سازد. صندوق خانه قدیم، که یکی از نخستین فضاهای تکمیل شده کلیساست، در تاریخ معماری رنسانس جایگاهی محوری دارد و به عنوان نقطهٔ عطفی در گذار از سبکهای قرون وسطایی به زبان جدید معماری شناخته می شود. دوره زمانی. کلیسای سن لورنتزو در فلورانس، یکی از مهم ترین بناهای دورهٔ رنسانس ایتالیا، فرایند ساخت پیچیده ای را پشت سر گذاشت. در سال ۱۴۱۸ میلادی، کشیش دولفینی (Prior Dolfini) از شورای حکومتی فلورانس درخواست کرد تا زمینی مجاور کلیسای موجود برای پروژهٔ بازسازی و گسترش به کلیسا واگذار شود. هدف اولیه، ساخت بنایی کاملاً جدید و بزرگتر بود، نه صرفاً الحاق بخش های تازه. مدارک نشان می دهد فعالیت های ساخت و ساز از اوت ۱۴۲۱ با مراسم کلنگ زنی در پشت برج ناقوس قدیمی آغاز شد، اما اسناد مالی و فنی مؤید آن هستند که ساخت ناو اصلی کلیسا تا دهه ۱۴۴۰ به طور جدی شروع نشد. برای مثال، در ژوئیه ۱۴۴۶ شش ستون ناو سفارش داده شد و حفاری پیریزی آنها در اکتب
ر همان سال انجام گرفت. پرداخت های ثبت شده بین فوریه ۱۴۴۸ تا ژانویه ۱۴۵۰ نیز تأیید می کند که ساخت ستونها و اجزای مرتبط در این بازه زمانی ادامه داشته است. زمینه فرهنگی. کلیسای سن لورنتزو، با وجود بحث های مداوم دربارهٔ میزان دخالت برونلسکی در ساخت آن، یکی از نقاط عطف مهم در تاریخ معماری غربی و آغازگر دوران رنسانس به محسوب می شود. اگرچه روند ساخت این کلیسا تاریخچه نسبتاً نامنظمی داشته، اما به عنوان اولین کلیسای ساخته شده در دوران رنسانس شناخته می شود و تأثیر عمیقی بر معماران پس از خود گذاشته است. فیلیپو برونلسکی به طور مستقیم در شکل گیری و نمود کلی کلیسا نقش داشته، اما ضروری است که تمام اثر را صرفاً به او نسبت ندهیم، چرا که این بنا محصول همکاری ها و تغییرات متعدد بوده است. سن لورنتزو نه تنها یک اثر برجسته در دوران حرفه ای برونلسکی محسوب می شود، بلکه به عنوان یکی از تاثیرگذارترین سازه های رنسانس اولیه نیز شناخته می شود. این کلیسا به خاطر نوآوری های هنری و معماری خود، از جمله تزئینات مجسمه سازی بی نظیر دوناتلو، چینش جدید و غیرمتعارف قبرها که سنگ قبرها را زیر میزی در مرکز نمازخانه قرار داده وهمچنین نقاشی دیواری نجوم
ی بالای محراب، مورد توجه و تحسین فراوان قرار گرفته است. این ویژگی ها باعث شده اند که سن لورنتزو موضوع بسیاری از پژوهش ها دربارهٔ سبک معماری، حمایت کنندگان آن و نمادشناسی مربوط به آن باشد. از لحاظ معماری، دو ردیف نمازخانه های عمیق در ناو مرکزی، که به سبک دلفینی طراحی شده اند، نوع رایج کلیساهای صلیب لاتین قرون وسطایی را تغییر داده و از بنایی صلیبی شکل، ساختاری مستطیلی با فضای منفی صلیبی شکل خلق کرده اند. این نمازخانه ها همچنین پاسخی هوشمندانه به نیاز رو به رشد فرهنگ شهری اواخر قرون وسطی برای ایجاد نمازخانه های خانوادگی بوده اند، نیازهایی که از سوی طبقه رو به رشد بازرگانان اشرافی پدید آمده بود. هدف از بنا. کلیسای سن لورنتزو در فلورانس، از همان آغاز، نه تنها به عنوان محل عبادت مسیحیان، بلکه به مثابه کلیسای خانوادگی خاندان مدیجی طراحی شد؛ مکانی که همزمان نقش مذهبی و یادمانی را ایفا می کرد. این کلیسا به ویژه در بخش هایی چون ساکریستی قدیمی، عملکردی دوگانه داشت: هم محلی برای برگزاری مراسم دین و یادبود مردگان و هم فضایی مقدس برای تدفین افراد برجسته خاندان. دفن در فضای ساکریستی می توانست مزایای معنوی قابل توجهی برای با
نیان به همراه داشته باشد؛ هم به سبب قداست فضا که خزانه ای مقدس محسوب می شد و هم به دلیل امکان برگزاری مداوم مراسم یادبود و حضور بازدیدکنندگان برای افزایش دعاها برای روح متوفی. جیووانی دی بیچی، از چهره های شاخص خاندان مدیچی، نیز مانند بسیاری از هم عصران خود، دغدغه آرامش ابدی روحش را داشت. نگرانی او از عذاب های برزخی موجب شد تا دفن در ساکریستی را به عنوان بخشی از برنامه گسترده تری برای تضمین سعادت روحانی خود برگزیند. تدابیر متعدد و پرهزینه ای که او برای این منظور اتخاذ کرد، گواهی است بر اهمیتی که برای جایگاه اخروی خود قائل بود. در طراحی کلیسای سن لورنتزو، جنبه های زیبایی شناختی هرگز هدف غایی نبوده اند. هدف اصلی، ساخت بنایی منظم، خوش تناسب و برخوردار از هماهنگی معمارانه بر پایه اصول عددی ساده و قابل فهم بود. چنین نگرشی، نه تنها به معماری کلیسا نظم و وقار خاصی بخشید، بلکه نمایانگر حمایت و قدرت خاندان مدیچی در عرصه مذهبی و اجتماعی نیز بود. کلیسای سن لورنتزو را باید نمادی از تلفیق قدرت زمینی و دغدغه های معنوی دانست؛ جایی که شکوه خانواده مدیچی در قالبی قدسی به نمایش درآمد. بررسی اجمالی تاریخی. ساخت و خاستگاه. در اوا
سط دههٔ ۱۴۴۰ میلادی، با گسترش پروژه، معمارانی دیگر نیز وارد صحنه شدند. در سال ۱۴۴۲، میکلوتزو، معمار درباری خاندان مدیچی، سرپرستی فنی پروژه را بر عهده گرفت. همزمان، سنگ تراشان و استادکارانی چون دومنیکو دی پیرو نیز به عنوان اعضای کارگاه برونلسکی در محل پروژه فعالیت می کردند. میکلوتزو در همکاری با دوناتلو، تزئینات صندوق خانه قدیم را توسعه داد. آنها با طراحی و اجرای فریزهای سفالی چندرنگ و قاب درب های سنگی به سیک ایونیک، به فضا کیفیتی کلاسیک بخشیدند. این مشارکت، اگرچه موجب خشم برونلسکی شد، اما نقش مهمی در شکل دهی هویت زیبایی شناسی سن لورنتزو ایفا کرد. در سال های بعد، آنتونیو مانتی چیاکری، جانشین میکلوتزو، هدایت ساخت گنبد مرکزی و صومعهٔ کلیسا را در فاصلهٔ ۱۴۵۶ تا ۱۴۶۱ بر عهده گرفت. در مراحل پایانی ساخت، پانیو دی لاپو پورتیجیانی، استاد سنگتراش، برای تسریع کار در جناح شرقی صحن، فرم سرستونها را ساده سازی کرد. اگرچه این رویکرد به سرعت اجرا کمک کرد، اما از نظر کیفیت، این بخش از کلیسا در مقایسه با جناح غربی ضعیف تر باقی ماند. پانیو با بهره گیری از کارگاه هایی با نیروهای نیمه ماهر و تأکید بر پرداخت های خشن و سریع، نشان دا
د که چگونه در پروژه هایی با محدودیت زمانی و بودجه ای، باید میان کیفیت، زمان و هزینه توازن ایجاد کرد. این نگاه واقع گرایانه، با درک کوزیمو از معادلهٔ زمان، هزینه، کیفیت همسو بود و بر کلیت روند ساخت سن لورنتزو اثرگذار شد. رویدادهای اصلی. ۱۴۱۸–۱۴۲۲: دولفینی و معمار مشهور فیلییو برونلسکی (Filippo Brunelleschi) از ابتدا قصد داشتند کلیسای قدیمی را با بنایی جدید جایگزین کنند. دولفینی در مدت کوتاه تصدی خود (تا آوریل ۱۴۲۲) فرایند تخریب ساختمانهای موجود و تهیه مصالح را آغاز کرد. ۱۴۴۰: مراسم تدفین لورنتزو د مدیجی (برادر کوزیمو د مدیجی) در کلیسای قدیمی، با حضور گسترده مقامات شهری و کلیسایی، نیاز به ساخت کلیسای جدید را آشکار کرد. این مراسم با حضور پاپ اوژنیو چهارم، کاردینالها، و نمایندگان اصناف فلورانس برگزار شد. دهه ۱۴۴۰: برونلسکی با الهام از معماری کلاسیک رومی و عناصر محلی فلورانس، طراحی ناو کلیسا را با تغییراتی در نظم کرنتی (مانند حذف پایه ستونها) تکمیل کرد. تفاوت کیفیت بین ستونهای غربی و شرقی نشان دهنده ساخت دو مرحله ای ناو است. ۱۴۸۱: برج ناقوس قدیمی تخریب شد و ساخت نمازخانه مدیچی (Medici Chapel) که از ۱۴۶۵ برنامه ریز
ی شده بود، آغاز گردید. تغییرات در طول زمان. با توجه به لحظه تاریخی خاصی که طرح جدید باسیلیکای سن لورنتزو شکل گرفت و ریشه های برونلسکی در معماری قرون وسطی، قواعد و تناسبات نظام کلاسیک که در رساله ویتروویوس «آرکیتکتورا» و بناهای کلاسیک دیده می شود، تنها تا حدی رعایت شده اند، که این موضوع استفاده از این سیستم تناسبی ترکیبی میان قرون وسطی ورنسانس را بیشتر تأیید می کند. تغییرات در سلیقه معماری در طول تاریخ طولانی باسیلیکا در جنبه های مختلف قابل مشاهده است و باور اینکه برخی اصلاحات انجام شده تا سبک باسیلیکا را به سلیقه زمان نزدیک تر کنند، چندان بی معنی نیست. تحلیل جداگانه اجزاء و نظم های معماری، تقریباً جدا از سیستم کلی تناسبات، غیرمنطقی به نظر می رسد. اما به دلیل تغییرات و دشواری های متعدد در ساخت کلیسای سن لورنتزو و اصلاحاتی که بعد از آن و بدون نظارت برونلسکی انجام شده است، منطقی است که آنها را به عنوان عناصری با سیستم تناسبی خاص خود نیز بررسی و تفسیر کنیم. تغییرات مشاهده شده در ستون هایی که بین سالهای ۱۳۶۵ تا ۱۳۸۰ ساخته شدند، بعنی در بخشی از کلیسا که ابتدا زیر نظر پیرو دلی مدیجی واز سال ۱۳۶۹ به بعد تحت سرپرستی ل
ورنتزو دلی مدیچی بود، نشان دهنده تغییر در سلیقه معماری است که خواهان سرستون هایی با شکل و تناسبات کلاسیک تر، برگرفته از خرابه های دوره امبراتوری رومی متأخر ومطابق با اصول مطرح هده در رساله آلبرتی «د ر آدیفیکاتوریا» بود. تأثیر تاریخی. کلیسای سن لورنتزو، به ویژه در بخش ساکریستی قدیمی آن، نقطه عطفی بزرگ در تاریخ معماری غرب محسوب می شود. این بنا، نه فقط یکی از نخستین نمونه های برجسته معماری رنسانس فلورانسی، بلکه آغازگر دوره ای نوین در طراحی معماری اروپا بود که به دست فیلیپو برونلسکی، معمار نامدار رنسانس، پایه گذاری شد. بسیاری از پژوهشگران، این اثر را نقطه شروع رنسانس در فلورانس می دانند؛ اثری که نه تنها با فرم و تناسبات خود، بلکه با مفهوم نوینی که از نظم، ریاضیات و عقلانیت ارائه داد، نگاه ها و مطالعات را به شکلی خاص ومتمایز به خود جلب کرده است. ساختار کلی این کلیسا، به ویژه در ساکریستی قدیمی، با بهره گیری از نظام تناسباتی دقیق طراحی شده است؛ نظامی که بر پایه پیشرفت عددی بواتیوس و فرم مستطیل «ریشه دو» بنا نهاده شده و بعدها الهام بخش بسیاری از معماران دوره های بعد گردید. این نگاه تازه به نسبت ها و فرم های هندسی، تح
ولی در درک فضایی معماری ایجاد کرد و مبنایی شد برای گسترش نگرش علمی به معماری که در قرون بعد نیز تداوم یافت. اصول نظم و شفافیتی که برونلسکی در این بنا به کار گرفت، نقش بنیادینی در شکل گیری زبان معمارانه رنسانس ایفا کرد و زمینه احیای هماهنگی سبک کلاسیک در قالبی نوین را فراهم ساخت. اگرچه تزئینات و آرایه های داخلی کلیسا ممکن است متأثر از تحولات بعدی و دیدگاه های متفاوت تزئینی باشند، اما این عناصر نیز همچنان در چارچوب منسجم و بزرگتری که معماری کلیسا پدیدآورده، معنا می یابند. طراحی سن لورنتزو، پیوندی سنجیده میان میراث معماری قرون وسطی و اصول معماری کلاسیک بود که اگرچه تنها به صورت جزئی به آموزه های ویتروویوس وفادار ماند، اما با ارائه تعریفی نو از زیبایی و ساختار، تأثیر ژرفی بر معماری کلیساهای پس ازخود بر جای گذاشت. سن لورنتزو، نه تنها در زمان خود، بلکه در سراسر قرون بعد به الگویی الهام بخش بدل شد. این کلیسا، از نخستین بناهایی بود که مفاهیم ریاضی منظم را در طراحی فضایی به کار گرفت و با تلفیق دانش، هنر و اعتقادات دینی، مسیر تازه ای را برای معماری اروپایی گشود. امروزه، کلیسای سن لورنتزو نه فقط به خاطر ارزش های زیباشنا
ختی و تاریخی اش، بلکه به دلیل نقشش در پیشبرد اندیشه معمارانه و تأثیرگذاری پایدارش بر روند معماری غرب، همواره در کانون پژوهش ها ومطالعات تاریخی قرار دارد. معماری. محیط اطراف و زمینه. فلورانس در دره ای قرار دارد که توسط تپه های ملایم احاطه شده و رودخانه آرنو از میان آن می گذرد؛ منطقه ای با خاک های آبرفتی و چشم انداز طبیعی توسکانی که اقلیمی معتدل را برای شهر فراهم می آورد. کلیسای سن لورنتزو نیز در همین منطقه، در حوزهٔ رود آرنو جای گرفته و از شرایط جغرافیایی و اقلیمی آن بهره مند است. موقعیت این کلیسا به گونه ای است که از بادهای سرد شمالی به واسطهٔ تپه های شهری محافظت می شود و از سمت جنوب نیز در معرض نور خورشید قرار دارد. نزدیکی کلیسا به رودخانه، آن را در مسیر عبور و مرور قرار داده و دسترسی اش را برای مراسم مذهبی و فعالیت های تجاری آسان تر کرده است. کلیسا همچنان رو به میدانی تاریخی دارد که این میدان، در گذر زمان همواره کارکردی شهری و عمومی داشته است. سن لورنتزو در قلب شهر فلورانس بنا شده است؛ منطقه ای که حتی در قرن پانزدهم، بافتی متراکم و پرجمعیت داشته و با خانه ها و بازارها احاطه شده بود. این کلیسا کمی شمال تر از
مرکز شهر واقع شده و از همان ابتدا در بستری کاملاً شهری جای گرفت. موقعیت آن در محلهٔ مدیچی و نزدیکی اش به کاخ مدیچی، باعث شد سن لورنتزو به نقطه ای کانونی و نمادین در ساختار اجتماعی و فضایی فلورانس تبدیل شود. ساکریستی قدیمی کلیسا که در حدود سال ۱۴۲۲ ساخته شده، به عنوان یکی از آثار کلیدی معماری فلورانس شناخته می شود که بازبینی آن نیازمند نگاهی نو به زمینهٔ تاریخی و محیطی آن است. از سوی دیگر، محل کلیسا پیش از بازسازی رنسانس نیز به مدت چندین قرن به عنوان یک مجموعهٔ مذهبی فعال حضور داشته و هرگز خنثی یا بدون هویت تاریخی نبوده است. در مواجهه با بافت متراکم شهری، طراحی شبستان کلیسا نیز ناگزیر با جهت گیری و ابعادی تنظیم شد که با شرایط محیطی سازگار باشد. این تعامل میان فرم معماری و زمینهٔ شهری و طبیعی اطراف، نشان دهندهٔ درک معمار از پیوند میان فضا، عملکرد و بافت است. سبک معماری. بیشتر تاریخ نگاران معماری بر این باورند که کلیسای سن لورنتزو نخستین تجلی کامل از معماری رنسانس است؛ بنایی که فیلیپو برونلسکی با تکیه بر اصول نظم، تقارن و ریاضیات طراحی کرد. این بنا واکنشی سنجیده به پیچیدگی های تزئینی معماری گوتیک بود و به جای آ
ن، بر سادگی، وضوح فضایی و هماهنگی عددی تأکید دارد. برونلسکی نه به تقلید صرف از معماری کلاسیک، بلکه به بازآفرینی خلاقانهٔ اصول آن پرداخت؛ او با بهره گیری از نظم عددی و فرم های هندسی، زبانی نو برای معماری ابداع کرد که شالودهٔ سبک رنسانسی را تشکیل می دهد. استفاده مکرر از مدول های تکرارشونده در طراحی شبستان و رواق ها، نشانه ای از رویکرد نظام مند و حساب شدهٔ اوست که هویت این سبک را در بنای سن لورنتزو شکل داده است. افزون بر این، پیش زمینهٔ دوگانهٔ برونلسکی که هم زمان در سنت های بومی فلورانسی، گوتیک و کلاسیک ریشه داشت موجب شد تا زبان معماری او به ترکیبی منحصربه فرد و نو بدل شود. در نتیجه، سبک معماری ای که در سن لورنتزو شکل گرفت، نه تنها سرآغاز واقعی رنسانس، بلکه نقطهٔ عطفی در تاریخ معماری غرب محسوب می شود. پلان و چیدمان، نماها و جزئیات خارجی و فضاهای داخلی. کاپلا قدیمی (Old Sacristy) در کلیسای سن لورنتزو فلورانس بنایی است که دیدن آن از نو دشوار است. جایگاه آن به عنوان اثری محوری که رنسانس فلورانسی را آغاز کرد، بر نحوه مطالعه و تفسیر آن تأثیر گذاشته است. این بنا به عنوان نقطه عطفی در تاریخ سبک های معماری، اثری بزرگ د
ر کارنامه فیلیپو برونلسکی و یکی از تأثیرگذارترین سازه های اوایل رنسانس شناخته می شود. این کاپلا به خاطر تزئینات نوآورانه مجسمه سازی دوناتلو، چیدمان جدید آرامگاه ها با سنگ قبر زیر یک میز در مرکز اتاق و نقاشی دیواری نجومی نادر بالای محراب، مورد توجه و تحسین بوده است. به دلیل این شهرت، کاپلا قدیمی موضوع بسیاری از پژوهش ها دربارهٔ سبک معماری، سفارش دهندگان و نمادشناسی آن بوده است. شبکه اصلی تناسبی که ساختار کلی کلیسا (باسیلیکا) را شکل می دهد و هدایت می کند، بر پایه پیشروی عددی بوئتیوسی (Boethian number progression) و مستطیل ریشه دو (Root-two rectangle) بنا شده است. این شبکه طراحی کلی نقشه باسیلیکا را توضیح می دهد، در حالی که تزئینات و نظم های معماری به کاررفته در داخل بنا ممکن است روند توسعه متفاوتی داشته باشند، اما همچنان در چارچوب شبکهٔ بزرگ ساختاری جای می گیرند. با توجه به موقعیت تاریخی خاص شکل گیری پلان جدید کلیسای سن لورنتزو و ریشه های برونلسکی در معماری قرون وسطی، قوانین و تناسبات نظم کلاسیک که در رساله «دربارهٔ معماری» (De architectura) اثر ویتروویوس و بناهای کلاسیک دیده می شوند، تنها به طور جزئی رعایت شده