Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال استقلال جنوب تهران یک باشگاه ورزشی در تهران بود. این تیم در سال ۱۳۶٨ تأسیس و در سال ۱۳۹۷ امتیاز تیم بزرگسالان آن به باشگاه فوتبال سرخپوشان پاکدشت منتقل شد و این باشگاه در رده های سنی پایه تیم های فوتبال دارد. همچنین این باشگاه در رشته های بسکتبال، والیبال و فوتسال بانوان دارای تیم است. پیشینه. تأسیس. باشگاه استقلال جنوب تهران در سال ۱۳۶٨ توسط طرفداران استقلال تهران تأسیس شد و در سال ۱۳۷۷ به طور رسمی به ثبت رسید. علاوه بر فوتبال، باشگاه همچنین شامل بخش های مختلف دیگری همچون ورزش، بسکتبال، هندبال، تنیس روی میز، والیبال، تکواندو، وزنه برداری و کشتی بود. لیگ ۲. بین ۱۳۸۴ و ۱۳۸۸ استقلال جنوب در لیگ ۲، که به عنوان دومین بخش فوتبال ایران شناخته می شود، بازی کرد. در سال ۱۳۸۸ استقلال جنوب به لیگ آزادگان صعود کرد. آنها در گروه دوم صدرنشین شدند. با این حال، در ماه اوت ۲۰۱۱ امتیاز باشگاه در لیگ آزادگان توسط استقلال خوزستان خریداری شد. لیگ ۳. پس از اینکه استقلال خوزستان امتیاز استقلال جنوب را خرید، این باشگاه در لیگ دسته سوم فوتبال ایران ۹۱–۱۳۹۰ حضور یافت. آنها در آن فصل در رده ۳ گروه ۳ قرار گرفتند. واگذاری ا
متیاز. در تیر ۱۳۹۷ امتیاز تیم فوتبال بزرگسالان این باشگاه توسط سرخپوشان پاکدشت خریداری شد. با مدیریت علیرضا خاتمی به لیگ بالاتر صعود کرد. ورزشگاه. استقلال جنوب بازی های خانگی خود را در ورزشگاه استقلال جنوب که در خیابان شهید رجایی واقع شده است، بازی می کرد. این ورزشگاه دارای چمن مصنوعی بود. روند فصل به فصل. جدول زیر دستاوردهای استقلال جنوب را در مسابقات مختلف از سال ۱۳۸۶ را نشان می دهد.
سرگی ویته (; – ) سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. وی از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۶ نخست وزیر روسیه، از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ رئیس کمیته وزیران روسیه، وزیر دارایی و وزیر ترابری امپراتوری روسیه بوده است.
اسفندیار حسینی (زادهٔ ۱۶ اسفند ۱۳۲۰ - درگذشته ۹ مهر ۱۴۰۲) ناخدا یکم ارتش جمهوری اسلامی ایران بود، که در خلال جنگ ایران و عراق از ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۴ فرماندهی نیروی دریایی ایران را برعهده داشت. فرماندهی نیروی دریایی. حسینی در سال ۱۳۶۲ به پیشنهاد رئیس جمهور وقت؛ سید علی خامنه ای که ریاست شورای عالی دفاع را برعهده داشت، به سمت فرماندهی نیروی دریایی، بعد از بهرام افضلی و تأیید رهبر وقت جمهوری اسلامی منصوب شد. او دو سال بعد با بروز اختلاف با ریاست جمهوری این سمت استعفا کرد. عملیات خیبر. در این عملیات تکاوران نیروی دریای حضور فعال داشتند و ناخدا حسینی علی رغم مخالفت اولیه با حضور یگان هاورکرافت به دلیل وجود نیزار، سرانجام با حضور این هواناوها موافقت کرد. این حضور هاورکرافت ها در هور در نهایت امر به دلیل پاره شدن بالشتک های لاستیکی آن ها در نیزارها باعث بروز مشکلاتی در تدارکات لجستیکی شد.
مسابقات قهرمانی وزنه برداری آسیا ۲۰۱۹ () در شهر نانگبو کشور چین از ۲۰ تا ۲۸ آوریل ۲۰۱۹ برگزار شد.این، دوره ۴۸ قهرمانی مردان و دوره ۲۹ قهرمانی زنان آسیا می باشد. جدول مدال ها. رده بندی بر اساس بزرگ (نتایج مجموع) مدال ها رده بندی شده بر اساس تمام مدال ها: بزرگ (نتایج مجموع) و کوچک (یک ضرب و دوضرب ) کشورهای شرکت کننده. ۲۱۴ ورزشکار از ۲۷ کشور در این دوره شرکت کردند.
الیاس دانشور (زادهٔ ۱۳۱۹) سرتیپ ستاد و سومین فرمانده ژاندارمری ایران از ۱۵ اردیبهشت ۱۳۵۸ تا ۲۸ اسفند همان سال بود. فرماندهی ژاندارمری. سرتیپ دانشور در ۱۵ اردیبهشت ماه ۱۳۵۸ بعد از استعفای سرتیپ عزت الله ممتاز از طرف احمد صدر حاج سید جوادی وزیر کشور وقت دولت موقت به سمت فرمانده ژاندارمری انتخاب می شود و در ۲۸ اسفند ماه همان سال جای خود را به سرتیپ قاسمعلی ظهیرنژاد می دهد. منابع.
تخت باهی ( "«تخت آب بهار»") که بعضاً اشتباهاً تخت بهایی (؛ «"تخت برادر»") نیز نامیده می شود"،" یک معبد بودایی متعلق به دوران فرمانروایی اشکانیان بر شمال هند در مردان، خیبر پختونخوا در پاکستان امروزی است. این اثر یکی از بهترین و سالم ترین آثار بودایی در گنداره است. این معبد بودایی در قرن اول میلادی ساخته شد و تا قرن هفتم از آن استفاده می شد. تخت باهی در سال ۱۹۸۰ به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. نام. برای تخت بهی در اردو نیز تخت بَهی میگویند که درست تر می نماید - این نام در پارسی نیز تخت بَهی بوده اما از انجا که مترجمان پارسی انرا از خط لاتین و زبانهای اروپایی گرفته اند به اشتباه انرا باهی نوشته اند - معناهای متفاوتی ارائه شده است. مردم محلی معتقدند معنای آن تخت یا سریر آب بهاری است، زیرا در نزدیکی آن دو چاه آب وجود دارد. تخت بهی گونه درست ان یک واژه پارسی است که نمونه انرا در بلخ بهی نیز می بینیم بَهی گویه پهلوی و دری و از ریشه بَه است که انرا در واژگان به به و بهتر می بینیم - اگر چه . باهی به معنای بهار یا آب نیز است و این دو واژه در کنار هم ممکن است به معنای آب در بالای تپه یا تخت بهار معنی دهند. برا
ی این نام معنای «تخت ریشه ها» نیز پیشنهاد شده است.
فتح تبریز به شکست سپاه سلطان الوند آق قویونلو و گشودن شهر تبریز به دست اسماعیل میرزا در سال ۱۵۰۱ میلادی اشاره دارد. پس از آن که اسماعیل توانست در نبرد شرور سپاه سلطان الوند آق قویونلو را در هم بشکند، با لشکر قزلباشان به سوی تبریز تاخت و پایتخت آنان را فتح کرد. او در تبریز شیعه دوازده امامی را دین رسمی دولتش قرار داد، خود را «پادشاه ایران» خواند و با عنوان شاه اسماعیل یکم، دولت صفویه را بنیان گذاشت. نبرد شرور. دو لشکر در دشت شرور به هم رسیدند. اسماعیل میرزا ۷۰۰۰ نفر و سلطان الوند بیگ بیش از ۱۰۰۰۰ نفر ارتش داشتند. به گفته راجر سیوری، تعداد ارتش الوند بیگ ۴ برابر تعداد ارتش اسماعیل بود. اسماعیل میرزا با نشان دادن جسارتی درخشان پیروز شد و الوند بیگ با دیدن اینکه ارتشش از هم پاشیده است، به ارزنجان گریخت. ورود به تبریز. کمال پاشازاده (درگذشته ۱۵۳۴) شیخ الاسلام عثمانی که به خاطر فتواهای تندش علیه صفویان و قزلباش ها شناخته می شود در کتاب تواریخ آل عثمان ورود شاه اسماعیل به شهر تبریز را چنین شرح می دهدː آنجوللو نیز در نوشتن سفرنامه خود اظهارات مشابهی کرده است و می توان گمان کرد که این اطلاعات را از کمال پاشازاده یا عث
مانی دریافت کرده است. لازم به ذکر است که از سه سفرنامه نویس ونیزی که اتفاقات فتح تبریز را روایت کرده اند، گزارشی از حضور آنجوللو در آن هنگام در ایران نشده است، همچنین جووانی باتیستا راموسیو (۱۴۸۵–۱۵۵۷) نوشته های مربوط به دوره شاه اسماعیل صفوی را بر اساس نوشته هایی که به دستش رسیده، در کتاب دوم سفرنامه کاترینو زنو (درگذشته ۱۴۹۰) نوشته است. و به گفته بازرگان گمنام ونیزی که بین سال های ۱۵۰۷ و ۱۵۱۰ دو بار به ایران آمده بود، وقایعی را که خود در آن حضور نداشته، از دیگران شنیده است. حسن روملو در کتاب احسن التواریخ درباره ورود شاه اسماعیل به شهر تبریز می نویسد: حمله الوند میرزا به تبریز. در ماه محرم ۹۰۹ (ژوئیه۱۵۰۳) الوند میرزا در ارزنجان گروهی را گرد آورد و دست به اقدامی ناامیدانه زد و به آذربایجان رفت. هنگامی که پرچم های پیروزی شاه از راه ترجان به سمت ارزنجان می رفت، الوند میرزا به کاخ سلطنتی تبریز رسید دست ستم بر مردم و ثروتمندان دراز کرد و از آنجا با عجله به اوجان رفت. با این حال وقتی شنید که شاه اسماعیل که در ماکو بود نزدیک می شود، نتوانست در آنجا بماند و از اوجان به همدان و از آنجا به بغداد رفت و از آنجا نیز به
سبب مخالفت قاسم بیگ پرناک حاکم بغداد که از امرای آق قویونلو بود به سمت دیاربکر رفت. به گفته عالم آرای صفویː الوند میرزا که ده هزار نیرو داشت از علاءالدوله ذوالقدر نیرو درخواست کرد و او بیست هزار نیرو از ذوالقدران را همراه وی کرد. چون شاه از تبریز بیرون رفت، روز دوم الوند میرزا شنید که شاه از راه وان رفته به جنگ با او، و او نیز از راه دیگر رفت و وقت غروب آفتاب بود که الوند میرزا وارد تبریز شد و دلش پر بود از مردم تبریز که استقبال شاه کرده بودند و شیعه شده بودند و هفت هزار نفر را به قتل رساند. حلواچی اوغلی که شاه در تبریز گذاشته بود با پانصد نفر درب کاخ حسن پادشاه را بستند و غلامان شاه و سیصد قورچی بر لب بام ها آمدند و با تیر و تفنگ، ترکمانان را هدف گرفتند. الوند میرزا هرچند تلاش کرد نتوانست حرم شاه را به دست آورده و برادر شاه را هم بگیرد و داغی بر دل شاه بگذارد. از مردم تبریز کسی دل به الوند میرزا نداشت و شیعیان با او بد بودند و سنیان نیز دیگر به قدرت و آینده الوند میرزا امیدی نداشتند. چون وقت ظهر روز چهارم شد، شاه داخل تبریز شد، الوند میرزا نتوانست در آنجا بماند و به راه دیاربکر روان شد و جنگ در میان ذوالقدرا
ن و شاه درگرفت و ذوالقدران پنداشتند که الوند میرزا در جنگ است. از وقت ظهر تا محل غروب آفتاب در جنگ بودند و ده هزار نفر کشته شدند و از آنان شخصی گفت که: برای چه کسی جنگ می کنید؟ که الوند میرزا همان ساعت اولیه فرار کرده است و آنان گفتند: لعنت بر او و تسلیم شدند. شاه گفت: هر کدام که علی ولی الله بگویند، امان بدهید و الا همه را بکشید. به دو سه هزار نفر امان داده شد و باقی کشته شدند و سه هزار نفر با الوند میرزا رفته بودند.
پیوتر آرکادیویچ استولیپین (; زاده – درگذشت ) سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. وی از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۱ نخست وزیر روسیه و هم زمان با آن وزارت کشور امپراتوری روسیه نیز برعهده داشته است. استولیپین همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است. استولیپین که در سپتامبر ۱۹۱۱ به اپرای ملی اوکراین رفته بود توسط دمیتری بوگروف جوان انقلابی اوکراینی به ضرب گلوله ترور شد و ۴ روز بعد درگذشت. بوگروف که در صحنه قتل دستگیر شده بود ۱۰ روز بعد با چوبه دار اعدام شد.
بخش گلنیتسا (به لاتین: Gelnica District) یک منطقهٔ مسکونی در اسلواکی است که در منطقه کوشیتسه واقع شده است. بخش گلنیتسا مطابق آمار سال ۲۰۰۹ میلادی، ۳۱٬۳۶۵ نفر جمعیت دارد.
ایلیوشین ایل-۱۱۲ یک هواپیمای ترابری نظامی سبک و دوموتوره با بالاهای بلند است که به دست گروه صنعتی و هواپیماسازی ایلیوشین ساخته شده است. این هواپیما با همکاری شرکت وورونژ ساخته شده و در مراحل توسعه قرار دارد. این هواپیما بعنوان یک هواپیمای ۴۴ سرنشین توانایی حمل ۵ تن محموله را دارد و جایگزین آنتونوف ای ان-۲۶ خواهد شد. کابین ایلیوشین ایل-۱۱۲ یک کابین شیشه ای است که دارای شش نمایشگر ال.سی. دی می باشد. بیشینهٔ بار قابل حمل با این هواپیما ۵ تُن است. حادثه: یک فروند از این هواپیما در تاریخ ۱۷ اوت ۲۰۲۱ (۲۶ مرداد ۱۴۰۰) هنگام پرواز آزمایشی جهت دریافت گواهینامه های فنی به دلیل آتش گرفتن موتور سمت راست در حوالی مسکو سقوط کرد. در این حادثه هر ۳ سرنشین این هواپیما کشته شدند.
دوست دخترها () فیلمی در ژانر کمدی-درام است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ملانی مایرون، باب بالابان، کریستوفر گست، جین اندرسن و ویوسا لیندفورش اشاره کرد.
رنسانس کارولنژی () از قرن ۸ میلادی، از دوران شارل کبیر آغاز شد و تا قرن ۹ میلادی ادامه داشت. در سال ۳۹۵ میلادی بود که امپراتوری روم میان دو فرزند تئودئوس یکم، یعنی هونوریوس و آرکادیوس تقسیم شد؛ از همین زمان ضعف و انحطاط امپراتوری روم نیز آغاز شد. اقوام ژرمن در طایفه های مختلف فرانک، هون، ساکسون، آنگل، ویزیگوت و… وارد روم شدند؛ مردم که توان رویارویی با آن ها را نداشتند و از اوضاع امپراتوری روم هم خسته شده بودند، دروازه ها را برای ژرمن ها گشودند و با این افراد همچون نجات بخشان خود رفتار کردند. با گذر زمان و اسکان فرانک ها در نزدیکی موز و اسکات، سلسلهٔ مروونژیان پدید آمد. این حکومت قدرت را از قرن ۵ تا قرن ۸ میلادی در دست داشت و به خاطر بی کفایتی آن ها، افرادی به نام کاخبان امور کشور را در دست داشتند و درواقع این ها کسانی بودند که کشور را اداره می کردند. در سال ۷۵۱ میلادی این سلسله فروپاشید و کاخبانان که در تمام این مدت قدرت را دست داشتند، جانشین مروونژیان شدند. شارل مارتل که مدتی بعد با عنوان «کارلوس مانیوس» و «شارلمانی» هم شناخته شد، قدرت را به دست گرفت. او نبردهای بسیاری با فرانک ها، مسلمانان و دیگر اقوام داشت
؛ جانشین وی پپن کوتاه شد. او موفق شد طی دو عملیات لومباردها را شکست دهد و قسمتی از متصرفات خود را نیز به پاپ واگذار کند که به عنوان اهدایی پپن شناخته شد. پس از او شارلمانی قدرت را به دست گرفت. وی در دوران حکومت خود ۵۴ بار لشکرکشی کرد و باعث پیشرفت شگرفی در زمینهٔ هنر و علم شد. در سال ۸۰۰ میلادی، پاپ لئوری سوم تاج سلطنتی را بر سر او گذاشت و این چنین شارلمانی شاه کارولنژیان شد. وی در سال ۸۱۴ میلادی درگذشت و از همین زمان سلسلهٔ کارولنژیان ضعیف شد. حدود قرن ۴ میلادی بود که صومعه هایی در مصر، فلسطین و… ایجاد شد و سپس در قرن ۵ میلادی بود که نخستین دیر یعنی سنت بندکیت ساخته شد. این دیرها مدارسی بود برای راهبان تا به نسخه برداری کتب مختلف بپردازند و علوم هندسه، لاتین، نجوم، صرف و… نیز آموزش داده شود. در ایرلند و انگلستان هم مدارس دیگری ایجاد شد؛ در سال های بعد کتاب های نوشته شده در این مدارس و دانش آن ها به رنسانس کارولنژی بسیار یاری رساند. سنت ساخت صومعه و کلیسا در دوران مروونژیان هم ادامه پیدا کرد، اما به دلیل فروپاشی امپراتوری روم و سلب آن آرامش سابق پیشرفت چشمگیری حاصل نشد. شارل در قرن ۸ میلادی متوجه وخامت اوضاع
شده بود. به فرمان او مدارسی ایجاد شد تا روحانیان و درباریان که از سواد اندکی برخوردار بودند در این مدارس آماده پذیرفتن وظایف خود شوند. کتاب های درسی مهمی در طول قرن ۴ تا ۶ میلادی توسط بوئتیوس و پریسین و داناتوس نوشته شد که جز منابع درسی مهم کارولنژیان شد. در مدارس کارولنژی ۷ علم دستور زبان، بلاغت، منطق، حساب، نجوم، موسیقی و هندسه آموزش داده می شد و با یادگیری این ها فرد اجازه داشت آثار دیگر دوران هم مطالعه کند. ۹۰ درصد آثاری که از روم باقی مانده است، مربوط به دوران کارولنژیان است که درواقع در همان دوران رنسانس کارولنژیان نوشته شدند. هنر رومی که با هجوم بربرها نابود شده بود در این دوران دوباره پیشرفت کرد و نقاشی ها و ساختمان های بسیاری ایجاد شد. در دورهٔ کارولنژیان حدود ۲۷ کلیسا، ۴۱۷ صومعه ایجاد شد؛ یکی از زیباترین کلیساها نیز کلیسا اکسل لاشاپل است. فروپاشی امپراتوری روم. امپراتوری روم آنچنان نیرومند شده بود که هیچ کس توانایی مقابله با آن را نداشت، در سال ۳۹۵ م، پس از تئودئوس یکم، سرزمین او میان ۲ فرزندش، هونوریوس (امپراتوری رم غربی) و آرکادیوس (رم شرقی) تقسیم شد. از همین زمان عوامل فروپاشی و ضعف امپراتوری شکل
گرفت. امپراتوری رم تاحدی ضعیف شده بود که اقوام ژرمن به هنگام ورود به کشور به عنوان نگهبان در دربار امپراتوری رم به فعالیت می پرداختند و خیلی زود با فرهنگ رمی هم عجین شدند و آن را پذیرفتند. اقوام ژرمن به چند طایفهٔ واندال، گوت، ویزیگوت، فرانک، هون، انگل ها و ساکسون ها تقسیم می شدند. در همان سالی که تئودئوس اول فوت کرد، فرماندهٔ گوت ها، آلاریک از جانب روم شرقی به یونان حمله کرد و طی قرارداد صلحی که با آرکادیوس به امضا رساند، از آتن محافظت کرد و سپس به سمت غرب حرکت کرد. او در سال ۴۰۱ م به سمت ایتالیا رفت اما ستیلیکو، فرماندهٔ معروف رومی موفق شد در برابر آلاریک مقاومت کند و او را شکست دهد. مدتی بعد که ستیلیکو درگذشت فرصت جدیدی برای آلاریک پیش آمد تا به روم حمله کند. آلاریک در سال ۴۰۸ م به روم لشکرکشی کرد و بالاخره موفق شد دو سال بعد این شهر را که در طول ۸۰۰ سال گذشته به تصرف کسی در نیامده بود تصرف کند. آلاریک خیلی زود در سال ۴۱۰ م در کوزتسا درگذشت و موفق نشد به آنچه آرزویش را داشت برسد. می توان گفت وندال ها هم جز اقوامی بودند که در سقوط امپراتوری رم تأثیر به سزایی گذاشتند، آن ها مرزهای آفریقا و اسپانیا را تحت در
دست داشتند. وندال ها بخش جنوبی فرانسه را به تصرف خویش درآوردند و شهر تولوز را به پایتختی برگزیدند. در سال ۴۵۵ م بود که رم بار دیگر توسط این اقوام ژرمن مورد حمله قرار گرفت. فرماندهٔ این نبرد ژنزریک بود. شهر تصرف شد و آخرین امپراتور روم که رمولوس اوگوستوس زندانی شد. مدتی بعد یکی دیگر از فرماندهان به نام اودوآکر اعلام کرد که در امپراتوری روم غربی نیازی به امپراتور نیست و خودش را شاه ایتالیا نامید؛ به این صورت بود که امپراتوری روم غربی سقوط کرد. مردمان روم که از مالیات های سنگین امپراتوری خسته شده بودند با اقوام ژرمن همچون قهرمانان و نجات بخشان خود رفتار کردند. مردم دروازه ها را برای آن ها باز کردند، در ارتش های آن ها حضور پیدا کردند و حتی بردگان و کلن ها هم به آن ها پیوستند. پیدایش قدرت و دولت فرانک ها. امپراتوری روم در سال ۴۷۶ م سقوط کرد. اروپای غربی مورد تهاجم اقوام مختلف بربر قرار گرفته بود؛ اوضاع و اصول فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی رم درحال فراموشی بود. در قسمت شمالی گل ها، فرانک ها در شرق، بورگوندی ها در ایتالیا، اوستروگوت ها در جنوب غربی گل و ویزیگوت ها هم در اسپانیا ساکن شدند. قوم فرانک ها پیش از آن
که وارد سرزمین روم شوند در ساحل رود راین و اسکیلت ساکن بودند. آن ها به ۲ دسته تقسیم می شدند و قسمت اعظمی از باتاویا به آن ها متعلق بود. در نیمهٔ قرن ۳ میلادی بود که طی اتحادی که میان قبایل فرانک های ساکن در شمال شرقی گل صورت گرفت، آن ها به روم هجوم آوردند و تا ساحل نورماندی و در جنوب هم تا پیرنه پیش آمدند. در قرن ۳ م رومیان از ژرمن ها استفاده کردند؛ آن ها را در نواحی مرزی مستقر ساختند و وارد ارتش کردند و به این صورت کمی اوضاع را آرام کردند. ژولین و تئودوس، دو امپراتور روم غربی هنگامی که متوجه شدند توان مقابله و رویارویی با اقوام فرانک ها را ندارند تصمیم گرفتند به آن ها اجازه دهند در میان موز و اسکات ساکن شوند؛ تنها به این شرط که از این سرزمین ها در مقابل دیگر قبایل دفاع کنند. سالیان ها و ریپوئرها از زمان آئیتوس با امپراتوری روم متحد شده بودند و حتی همانند ویزیگوت ها در سال ۴۵۱ م برضد هون ها جنگیدند. آن ها مثل ویزیگوت ها و اوستروگوت ها سازمان یافته نبودند و چنین دولتی نداشتند. فرانک ها مثل اقوام ژرمن شرک پرست بودند و خدایان آسمان، جنگ، تور و… را می پرستیدند. رئیس قبیله پیشوای سیاسی و مذهبی آن ها بود. آن ها از
جایی که امروزه فرانسه می نامیم و قبلاً به ژرمانی معروف بوده به سمت غرب پیشروی کردند. فرانک ها نظم جدیدی در پیش نگرفتند و بعد از این که در سرزمین گل هم ساکن شدند همان نظام قدیمی خود را داشتند. اما در مقایسه با بورگوندی ها و ویزیگوت ها این اقوام در محلی ساکن شده بودند که تعداد رومیان بیشتر بود و جوامع اجتماعی تری هم محسوب می شد و به همین خاطر خیلی سریع تر از اقوام دیگر با آن ها عجین شدند. دودمان مروونژیان. سلسلهٔ مروونژیان یکی از دودمان های پادشاهی فرانکی بود که در محدودهٔ فرانسهٔ امروزی و در طول قرن ۵ تا ۸ میلادی حکومت کردند. تاریخ این سلسله از نوشته های «گالورمن» و «اگوستن تیری» به دست آمده است. شاهان این دودمان بنابر آنچه در تاریخ نوشته شده بی کفایت بودند و از عهدهٔ کارهای حکومتی خود برنمی آمدند؛ آن ها امور دربار و دولت را به دست افراد دیگری که کاخبان نامیده می شدند، می دادند. این کاخبان ها بعداً سلسلهٔ مروونژیان را تأسیس کردند. بنیانگذار این سلسلهٔ به درستی مشخص نیست؛ اما شخصی به نام مرووش را شاه افسانه ای می دانند که این سلسله را تأسیس کرده است. پس از او نوهٔ وی، کلوویس حکومت مروونژیان را به دست گرفت. کلوو
یس در سال ۴۸۱ م، وارث حکومت فرانک ها شد؛ او تنها ۱۵ سال داشت که رئیس قبیله شد. با اینکه وی جوان بود اما حدود ۲۵ سال بعد سپاه روم را در گل شکست داد. وی در سال ۵۰۹ م خود را پادشاه فرانک ها دانست و با این کار او، اولین پادشاه از سلسلهٔ مروونژین ها انتخاب شد. کلوویس هم همانند افراد ژرمنی دیگر مسیحیت را پذیرفت و به کلیسای رم پیوست. او از مسیحیت دفاع می کرد و مدافع آن بود و همین امر باعث شد حمایت مردم هم به خود جلب کند. اوضاع حکومت مروونژیان بسیار ناگوار بود، اعضای این دودمان برای تصاحب پادشاهی به جان هم افتاده بودند و به جنگ و ستیز مشغول بودند. کلوویس هنگامی که مرگ خود را نزدیک می دید تصمیم گرفت ارث خود را براساس رسم ژرمنی میان ۴ پسر خود تقسیم کند و باعث شد این رسم میان پادشاهان فرانک ها نیز باقی بماند. این سلسله در سال ۷۵۱ م بود که از میان رفت و کارولنژین ها که کاخبانان آن ها بودند قدرت را به دست گرفتند. کاخبان ها و اولین شاهان کارولنژینی. هنگامی که کلوویس درگذشت، مروونژی ها تلاش کردند سرزمین های خود را دوباره یکپارچه کنند و همین امر باعث درگیری دوباره میان مروونژِی ها شد؛ آن ها به این خاطر دست به هرکاری می زدند.
تاریخ نگار قرن ۶ "گرگوریوس توری" می گوید: «فرد گوند قصد داشت خودش ملکه شود و به همین خاطر از هیچ قتل و شکنجه ای فروگذاری نکرد وی پسر خود را به قتل رساند؛ اما دخترش نیز مشکل ساز شده بود.» به آخرین پادشاه سلسلهٔ مروونژیان، «شاهان بی کاره» می گویند. آن ها زندگی خود را در انزوا و در کاخ های خود سپری می کردند، حکومت و ارادهٔ مملکت کاملاً در دست کاخبان ها بود و مقام آن ها درحد نخست وزیر بریتانیا بود. در قرن ۸ میلادی، فردی به نام شارل مارتل، که یکی از کاخبانان بود، شاه شد و فرزندان او بودند که سلسلهٔ کارولنژین ها را به راه انداختند. شارل مارتل در سال ۷۱۴ م به عنوان کاخبان «استراسیا» خدمت کرده بود و در سال ۷۳۲ م نیز موفق شده بود مسلمانان را در نزدیکی پواتیه شکست دهد. شارل مدتی بعد به «کارلوس مانیوس» و «شارلمانی» هم معروف شد. شارل مارتل موفق شد فرانک ها را به نیروهای سواره نظام قوی تبدیل کند؛ شارلمانی در نبردها ضربات سنگینی به دشمنان خود وارد می کرد و به همین منظور او را «شارل چکش» نامیدند. در سال ۷۳۲ م بود که سپاه مسلمانان درگیر این ضربات سنگین و سخت در تور شد. مسلمانان موفق شده بودند ۲۰ سال پیش اسپانیا را فتح کنند
و در آن زمان هم درحال پیشروی در شمال اروپا بودند. اما درست پس از شکستی که در تور خوردند، دیگر هرگز شمال کوه های پیرنه را ندیدند. شارل مارتل خود را به عنوان پادشاه فرانک ها خطاب نمی کرد؛ اما فرزند وی، پپن کوتاه از این لفظ استفاده می کرد و در سال ۷۵۱ م بود که اولین فرمانروای کارولنژین شد. حدود ۱۲ سال بعد استفانوس دوم با پپن سوم دیدار کرد تا صحبتی در مورد کنترل لمباردها داشته باشند. استفانوس دوم (پاپ) درخواستی از پپن داشت که حدود ۱۵۰ سال پیش گرگوریوس اول از فرانک ها داشت. اما ماجرا این بار فرق داشت، کلیسا و فرانک ها با یکدیگر متحد شده بودند. پپن اولین بار که پاپ پیشنهاد خود را مطرح کرد، نپذیرفت اما پس از مدتی به این شرط که حکومت مروونژیان را در عوض شکست دادن لومباردها به دست گیرد، پذیرفت. حمایت پاپ از پپن و مسح وی با روغن از جانب نمایندهٔ پاپ باعث شد فرانک ها تحت تأثیر قرار گیرند و پرسشی درمورد حکمرانی کارولنژین ها باقی نماند. پپن موفق شد طی ۲ عملیات لومباردها را شکست دهد؛ وی قسمتی از قلمرو آن ها را به پاپ واگذار کرد. زمینی که پپن به پاپ هدیه داد به اهدایی پپن معروف شد و با سرزمین های اطراف رم درآمیخت و دولت های
پاپی را تشکیل داد که تا سال ۱۸۷۰ م باقی مانده بود. این اتحاد که میان پادشاه فرانک ها و پاپ صورت گرفت، از اهداف مهم پاپ بود و استقلالی که می خواست را کسب کرد. با قدرتی که فرانک ها به دست آورده بودند نه بیزانس و نه پادشاه لومباردها توان تسخیر کشور را نداشتند. البته باید درنظر داشت که شاید خود فرانک ها قصد داشتند قدرت را در رم به دست گیرند؛ زیرا آن ها بسیار قدرتمند شده بودند و پهناورترین منطقه را پس از سقوط امپراتوری روم ایجاد کرده بودند. فرانک ها، هنگامی که مشغول ایجاد این پادشاهی بودند دشمنان بسیاری پیدا کردند و در مقابل آن ها، به نیک خواهی پاپ نیاز داشتند. فرمانروایی شارلمانی. به قدرت رسیدن شارل کبیر. پس از مرگ پپن در سال ۷۶۸ م، شارلمانی، پسر او قدرت را به دست گرفت. شارلمانی، بزرگ ترین پادشاه کارولنژیان بود. وی از سال ۷۷۱ م تا ۸۱۴ م حکمرانی کرد. نام او از عبارت (شارل کبیر) گرفته شده است. در دوران این پادشاه، حکومت فرانک ها تا حدی گسترش پیدا کرد که اکثر مناطق اروپای غربی را زیر پرچم خود درآورد و به امپراتوری تبدیل شد. او ۵۴ بار در طول حکومت خود لشکرکشی کرد. در دورهٔ شارلمانی هنر و دانش نیز از سرگرفته شد و رشد
چشمگیری داشت. شارلمانی پس از به حکومت رسیدن، در سال ۷۷۳ م بر لومباردها تسلط یافت و تاج ایتالیا هم برسر پسر خود گذاشت؛ اما او زمامدار واقعی حکومت ایتالیا بود. وی سپس به نبرد با ساکسون ها رفت و در سال ۸۰۴ م بود که طی یک ۱۸ جنگ خونین موفق شد ساکسون ها را شکست دهد و آنچه ما امروزه به عنوان آلمان می شناسیم را به مناطق حکمرانی خود بیفزاید. شارلمانی تلاش کرد تمام ساکسون ها را مسیحی کند؛ اما اکثر آن ها هنگامی کلیسا را انتخاب کردند که تهدید به مرگ شدند. وی استان ها و سرزمین های مرزی میان دو قلمرو غربی و شرقی اش را ایجاد کرد و آن ها را پایگاه هایی برای حفظ دولت فرانکی شرقی می نامید؛ این مسئله به این خاطر بود که فرانک ها این مناطق شرقی را از آن خود می دانستند، البته با آن که نیرو و امکانات کافی برای تصاحب آن نداشتند. این اعتقاد فرانک ها موجب شد اروپای شرقی قرن ها مورد حملهٔ ژرمن ها قرار گیرد که نیز نام گرفت. شارلمانی مدتی بعد حتی به سمت اسپانیا هم حرکت کرد؛ تاحدی که در جنگ با لومباردها و ساکسون ها پیروزی به دست آورده بود، در این نبرد موفقیتی کسب نکرد؛ اما موفق شد به مناطق جنوبی کوه های پیرنه راه پیدا کند؛ متأسفانه شارل
مانی موفق نشد هیچ کدام از بخش های تحت تسلط مسلمانان را به دست آورد. مسلمانان در آن دوران شبه جزیرهٔ اسپانیا را در دست داشتند. پادشاهی شارلمانی از ساحل غربی اروپا تا یک هزار مایل به جانب شرقی یعنی تا رودخانهٔ الب ادامه داشت و از جانب دریای شمال تا دریای مدیترانه نیز وسعت داشت؛ درواقع منطقه ای به اندازهٔ یک پنجم ایالت متحده بود و شامل فرانسه، سوئیس، بخشی از آلمان و اتریش امروزی بود. این سرزمین حتی بدون اسپانیا هم بسیار گسترده بود. در کریسمس سال ۸۰۰ م بود که پاپ لئوری سوم، تاج امپراتوری روم را بر سر شارلمانی گذاشت. دولت فرانکی تمام سرزمین های امپراتوری را دربر نمی گرفت و شاهان بیزانس هم همچنان ادعا داشتند که امپراطوران روم هستند و شارلمانی نیز چنین عنوانی را نمی خواست. "اینهارد" در این مورد اینچنین نوشته است: «اگر او (شارلمانی) از قصد پاپ خبر داشت در آن روز پا به کلیسا نمی گذاشت.» این چنین به نظر می رسد که در روز کریسمس، هنگامی که شارلمانی مشغول عبادت بود، پاپ او را غافلگیر کرده و تاج را بر سر او گذاشته است. پس هنگامی که پاپ این مقام را در مقابل چشم همگان به شارلمانی اعطا کرده، او به خود این اجازه را نمی داد که
شکاف بزرگی میان خود و پاپ ایجاد کند و این عنوان را به سادگی رد کند. به نظر می رسد پاپ لئوری خواهان نیروی امپراتوری غربی بود تا سدی در مقابل خواسته های امپراتوری بیزانس باشد. این عنوان برای شارلمانی آنچنان هم ارزش نداشت و همین لقب به زودی جنگی میان فرانک ها و بیزانسی ها به ارمغان آورد که خود شارلمانی هم طالب آن نبود. افسانه های شارلمانی. شارلمانی پادشاهی با چهرهٔ برجسته بود که در طول ۵۰ سال فرمانروایی اش مردم شخصیت غول آسایی از وی ساخته بودند. در قرن های بعد افسانه ها و داستان هایی پیرامون این پادشاه شکل گرفت که او را به رهبری فرا انسانی تبدیل کرد و این چنین به آیندگان معرفی شد. این داستان ها حقیقت کوچکی را با قهرمانان، شاهزاده خانم ها، اژدهایان و تبهکاران و… می آمیخت. شارلمانی همانند آرتور شاه دسته ای از شوالیه های دلیر و افراد آزموده را در کنار خود داشت؛ این شوالیه ها «پالادین» نام داشتند و ۱۲ نفر بودند. در سال ۷۷۸ م بود که شارلمانی اسپانیا را ترک کرد و سپاه وی با باسک های کوهستان پیرنه در رونسس والز غافلگیر و درگیر شدند؛ آن ها تمام عقبدار سپاه شارلمانی را نابود کردند. رولان، فرماندار قسمت مرزی سرزمین بریتان