Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیک آدامز (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، خواننده، رقصنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی هنری. در سال ۲۰۰۵ آدامز مدرک BFA در تئاتر موزیکال را با یک خردسال در رشته رقص از کنسرواتوار موسیقی بوستون دریافت کرد. در نیویورک، او به تور بین المللی موزیکال شیکاگو پیوست و بعداً به بازیگران برادوی پیوست. او همچنین در بازیگران اصلی برادوی ملکه دزدان دریایی حضور داشت. در سال ۲۰۰۷ او با ماریو لوپز در نقش لری در احیای سریال A Chorus Line برادوی بازی کرد. در ژوئن ۲۰۰۹ او در گروه بازیگران اصلی احیای پسران و عروسک ها برادوی بود. در سال ۲۰۱۰، آدامز نقش آنجلیک را در گروه اصلی برنده تونی بازی کرد. او همچنین در نقش آدام/فلیسیا در پریسیلا، ملکه صحرا بازی کرد، که در ۲۰ مارس ۲۰۱۱ در تئاتر قصر افتتاح شد پس از یک دوره کوتاه در تورنتو در تئاتر پرنسس ولز. در چهار فوریه ۲۰۱۴، آدامز به اولین تور ملی Wicked پیوست و آخرین بازیگری بود که در نقش فیهرو بازی کرد. در سال ۲۰۱۶، آدامز در فصل دوم سریال کمدی با مضمون ال جی بی تی، Go-Go Boy Interrupted ظاهر شد. در سال ۲۰۱۹، او در فصل اول سریال کمدی سنترال Th
e Other Two در نقش دالاس دریک ظاهر شد و در اولین تور ملی بازسازی تئاتر لینکلن سنتر فالستو در نقش ویزر براون بازی کرد. دیگر آثار تلویزیونی و فیلم او عبارتند از: Sex and the City 2 , An Englishman in New York , Smash , As the World Turns , Guiding Light , Dancing with the Stars ,Rosie Live , It Could Be Worse , افتخارات مرکز کندی، و پخش های تلویزیونی متعدد جوایز تونی. آدامز، که همجنس گرا است، بخشی از یک PSA برای کمپین It Gets Better با اعضای بازیگری از Priscilla Queen of the Desert در سال ۲۰۱۰ بود. ویدیو برای تک آهنگ او، نمی خواهم بدانم.
اکسیر العبادات فی اسرار الشهادات اثر فاضل دربندی است. این کتاب اسرار الشهادة هم خوانده می شود. در این کتاب ابعادی از مقتل حسین بن علی در چهل و چهار مجلس بیان می شود و دارای دوازده مقدمه است. آقابزرگ تهرانی و مرتضی مطهری بر آن نقدهایی وارد کرده اند.
سایدکیک یا ضربه جانبی یک فیلم کمدی-درام، ورزشی و ماجراجویانه آمریکایی محصول سال ۱۹۹۲ به کارگردانی آرون نوریس با بازی جاناتان برندیس و چاک نوریس است. یک نوجوان که خیال پردازی می کند که دستیار چاک نوریس باشد برای تحقق رویاهایش در هنرهای رزمی تمرین می کند. «سایدکیک»، یک ضربه پا در ورزش کیک بوکسینگ است. داستان. بری گابروسکی (برندیس)، یک پسر مبتلا به آسم که با پدر بیوه اش در هیوستون زندگی می کند، اغلب در رویاپردازی در مورد اینکه دستیار چاک نوریس است، تصور می کند که نبرد با دشمنانی شبیه به قلدرهای واقعی اوست. معلم مورد علاقه او، نورین چان (نیکسون-سوول)، اغلب در این فانتزی ها ظاهر می شود، که فیلم های مختلف چاک نوریس را تقلید می کند. تمایل بری به یادگیری هنرهای رزمی او را به سمت آقای لی (ماکو)، یک مرد چینی مسن سوق می دهد که خلاقانه به بری کمک می کند تا بر آسم خود غلبه کند و به او دفاع از خود را آموزش می دهد. وقتی آقای لی در یک تورنمنت محلی کاراته وارد آنها می شود، خود چاک نوریس به تیم آنها می پیوندد. بری علیرغم رویارویی با زورگویان و رقیب ماهر خود، با راهنمایی نوریس پیروز می شود و در نهایت قدرت لازم برای غلبه بر مبار
زات خود را بدون تکیه بر رویاهای خود پیدا می کند. انتقادها. این فیلم تا حد زیادی نقدهای منفی از منتقدان دریافت کرد. بر اساس ۱۰ بررسی جمع آوری شده، فیلم دارای ۱۰٪ تائیدیه از سایت راتن تومیتوز، با میانگین نمره ۳٫۶ از ۱۰ می باشد. باکس آفیس. این فیلم در شماره ۲ در گیشه آغاز به کار کرد. در کشور در مدت اکران داخلی ۱۷ میلیون دلار فروش بدست آورد.
ابواسحاق ابراهیم بن اسحاق احمری نهاوندی فقیه، راوی و مصنف شیعی است. در علم رجال از راویان ضعیف شمرده می شود. از آثار او عبارتند از:
بانو یک اتاق می خواهد () یک فیلم کمدی مجارستانی است که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد.
ایرنه زیلاهی (؛ – ) بازیگر و خواننده اهل مجارستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بانو یک اتاق می خواهد" اشاره نمود.
بیلا بالوگ (؛ ۱ ژانویه ۱۸۸۵ – ) یک کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و بازیگر اهل مجارستان بود. وی بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۳ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بانو یک اتاق می خواهد" اشاره نمود.
کاتی لازار (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل مجارستان است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "هارمونی های ورکمایستر" و "مردی از لندن" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کشوت شده است.
مارگیت لادومرسکی (؛ – ) بازیگر اهل مجارستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دکتر اشتوان کوواچ" اشاره نمود.
میتسی اردئی (؛ – ژوئیه ۱۹۹۴) بازیگر اهل مجارستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "امی" اشاره نمود. زندگی نامه. پدرش، اردِلی لایوش، کارمند راه آهن بود که در زمان تولد دخترش در حال کار در چکسلواکی بود و مادرش فریدل کارولینا نام داشت. خواهرش ادهلتروید و برادرش لایوش است. اگرچه در بسیاری از منابع تاریخ تولد ۱۹۱۰ برای او ذکر شده است، طبق چندین منبع معتبر – همان طور که در سند ازدواج ۱۹۳۰ نیز آمده است – او در سال ۱۹۰۷ به دنیا آمده است. خانواده در سال ۱۹۱۴ به مجارستان بازگشت. از سال ۱۹۲۶ به عنوان هنرمند سیرک فعالیت می کرد. حرفه بازیگری اش در سال ۱۹۲۸ آغاز شد، زمانی که با برادران لاتابار در خارج از کشور به اجرای مهمان پرداخت. در سال ۱۹۲۹ در برلین زندگی می کرد و در چند فیلم آلمانی با نام هنری میمو فون دیلی بازی کرد. بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۳، در طول دوران حرفه ای سینمایی خود در مجارستان، در حدود ۳۰ فیلم کمدی حضور پیدا کرد، البته خود او بعدها تعداد این فیلم ها را دو برابر ذکر کرد (که از این تعداد، چهار فیلم در خارج از کشور ساخته شده بودند). در تئاتر، بیشتر در کابر ه ها، کم
دی ها و نقش های سابرت در اپرت ها دیده می شد. حرفه اش در سال ۱۹۴۵ به علت تصمیم کمیته تأیید صلاحیت ها متوقف شد، چرا که به عنوان «"وَمپ مو قرمز"» برای یک سال از حضور در صحنه محروم شد. پس از جنگ، ابتدا به مناطق شهرستانی منتقل شد: در سال ۱۹۴۸ در چندین نمایش از گروه تئاتر هودمزوواشارهلی بازی کرد. اجازه نامه رسمی فعالیت خود را در سال ۱۹۵۷ دوباره از وزارت فرهنگ دریافت کرد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، عضو تئاتر پتفی در استان پِست شد. با گروه این تئاتر در فرهنگ سراهای شهرستانی اجرا می کرد. بزرگترین حضور عمومی اش در سال ۱۹۶۱ بود، زمانی که در نمایش موزیکال هجوی از هملت به نام "روغن زدن یا نزدن" در تئاتر کامارا واریته به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۶۷ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. در کالیفرنیا در سال ۱۹۹۴ درگذشت. اولین همسرش، وارگا کارولی، فروشنده اتومبیل بود که در ۱۶ سالگی با او ازدواج کرد و بعد از پنج سال در سال ۱۹۲۸ از او جدا شد. بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۹ همسر ایمره رادی، بازیگر مجارستانی بود که پیش از شروع حرفه سینمایی اش در مجارستان، در یک گروه آواز شش نفره در بوداپست با او به همراه می خواند. در نهایت در سال ۱۹۴۳ با کُسا کارول
ی، صاحب هتل، ازدواج کرد و تا پایان عمرشان کنار یکدیگر باقی ماندند.
مرگ نفس یا مرگ ضمیر (')، تجربه از دست دادن کامل هویت ذهنی خود است. این اصطلاح در زمینه های مختلفی تعریف و با معانی مرتبط به کار می رود. در روانشناسی یونگ، اصطلاح مترادف مرگ روانی"' به کار می رود که به دگرگونی اساسی روان اشاره دارد. در اسطوره شناسی چرخه مرگ و تولد دوباره، "مرگ نفس" مرحله ای از تسلیم شدن و گُذار است، همانگونه که جوزف کمپبل در پژوهش خود در مورد اسطوره شناسی سفر قهرمان توصیف کرده است. اصطلاح "مرگ نفس" به طور مکرر در اساطیر مختلف جهان مطرح شده و همچنین به عنوان استعاره در برخی از جریان های تفکر غربی معاصر نیز استفاده می شود. در زمینه تجربه مصرف روانگردان ها، اصطلاح "مرگ نفس" هم معنی با از هم پاشیدن ضمیر بوده و برای اشاره به از دست دادن ("موقتی") حس وجود از خود به دلیل استفاده از روانگردان ها به کار می رود. این اصطلاح توسط تیموتی لیری و همکارانش برای توصیف "زوال ضمیر خودآگاه" در فاز اول مصرف ال اس دی، که در آن یک «جداسازی کامل» از خود رخ می دهد، استفاده شد. این مفهوم همچنین در معنویت عصر نو معاصر و در درک مدرن ادیان شرقی برای توصیف از دست دادن دائمی «تعلق به احساس جداگانه ای از خود» و بی مرکز محوری
("در مقابل خود محوری") استفاده می شود. این مفهوم به موثرترین بخش آموزه های اکهارت تولی نیز اشاره دارد، جایی که "حس وجود از خود" به عنوان انباشته ای از افکار و احساسات تعریف می شود که به طور مداوم به خود پرداخته و این تصور و احساس را ایجاد می کند که موجودی مجزا است و فقط با آزاد کردن و بیرون کشیدن هویت آگاهی انسانی از آن است که واقعاً می توان از درد و رنج درونی رهایی یافت. تعاریف. "مرگ نفس" و یا اصطلاح «مَحو خود» در چارچوب عرفان توسط پژوهشگر مطالعات دینی "دانیل مرکور" به عنوان «تجربه ای غیرقابل تصور که در آن هیچ اثری از هویت شخصی باقی نمی ماند» تعریف شده است. این حالت تجربه خلسه بسیار عمیقی است که حین آن کارکردهای واقعیت سنجی، ادراک حسی، حافظه، منطق، خیال پردازی و نیاز به خودنمایی ضمیر انسانی سرکوب می شود [...] صوفیان مسلمان آن را فنا می نامند، و کابالیست های یهودی قرون وسطی آن را «بوسه مرگ» می نامیدند. آموزه های بودایی تأکید می کنند ، نفس در دلبستگی ها ، خواسته ها و ترس ها پیچیده شده و مانع دستیابی به خودآگاهی واقعی میشه ،در روانشناسی یونگ ، مرگ نفس، “تغییر اساسی در روان” تعریف میشه و در عرفان اسلامی فنا نام
یده شده. "کارتر فیپس" روشن شدگی و "مرگ نفس" را برابر می داند، و آن ها را به عنوان «قطع علاقه و رد کردن و در نهایت، فنا کردن نیازِ نگه داشتن وجودی جداگانه و خودمحور» تعریف می کند. در روانشناسی یونگ، "ونتگوت" و "مریک"، "مرگ نفس" را به عنوان «دگرگونی اساسی روان» تعریف می کنند. چنین تغییری در شخصیت در بودیسم «مرگ نفس» و توسط کارل گوستاو یونگ "مرگ روان" نامیده شده است. در اسطوره شناسی تطبیقی، "مرگ نفس" در توصیف جوزف کمبل از سفر قهرمان به عنوان دومین مرحله گذار تعریف شده، که شامل یک مرحله جدایی، انتقال و ادغام است. مرحله دوم، مرحله تسلیم خود و "مرگ نفس" است و پس از آن قهرمان باز می گردد تا جهان را با اکتشافات خود غنی کند. در مورد روانگردان ها، لیری، "متزنر" و "آلپرت" ("۱۹۶۴")، "مرگ نفس" یا از دست دادن خود را به عنوان بخشی از تجربه ("نمادین") مرگ تعریف می کنند که در آن خود قدیمی قبل از اینکه فرد بتواند از نظر معنوی دوباره متولد شود، باید بمیرد. آنها از دست دادن نفس را اینگونه تعریف می کنند: «... تعالی کامل - فراتر از کلمات، فراتر از فضازمان، فراتر از خود. هیچ بینشی، هیچ حسی از خود، هیچ فکری وجود ندارد، فقط آگاهی ناب
و آزادی وجدآور است». چندین روانشناس که روی روانگردان ها تحقیق می کنند نیز "مرگ نفس" را تعریف کرده اند. "آلنیس" ("۱۹۶۴") "مرگ نفس" را به عنوان «از دست دادن حس خودی» تعریف می کند. استانیسلاف گروف ("۱۹۸۸") آن را به عنوان «احساس نابودی کامل» تعریف می کند و می نویسد «"مرگ نفس به معنای پایانی برگشت ناپذیر برای همذات پنداری فلسفی فرد با چیزی است که آلن واتس آن را "خود محصور شده زیر پوست" نامیده است"». روان شناس "جان هریسون" ("۲۰۱۰")، مرگ نفس موقت را به عنوان از دست دادن خود مجزا، یا در بهترین حالت آن را ادغامی ژرف با چیزی متعالی تعریف می کند. "جانسون"، "ریچاردز" و "گریفیث" ("۲۰۰۸")، تعریف "لیری و همکارانش" و "گروف" از "مرگ نفس" را به عنوان «تجربه موقت از دست دادن کامل هویت ذهنی خود» تاویل می کنند. توسعه مفهومی. مفهوم «مرگ نفس» به موجب بحث هایی در جریان های فکری به هم مرتبط، به ویژه "جنبش های رمانتیک" و خرده فرهنگ ها، حکمت الاهی، تحقیقات انسان شناختی در مورد جمعیت های مناسک گذار و اسطوره شناسی تطبیقی جوزف کمبل از شمن باوری، روان شناسی یونگ، خرده فرهنگ هوش ربودگی دهه ۶۰ میلادی و "روانشناسی فرا فردی" مورد توجه قرار گر
فت و بسط یافت. عرفان غربی. طبق گفته "مرکور"، روان شناسی یونگ. به گفته "ونتگوت" و "مریک"، اصطلاح یونگی «مرگ روان» مترادف با «مرگ نفس» است: "ونتگوت" و "مریک" در این موارد به آثار یونگ به نام های "کهن الگوها و ناخودآگاه جمعی"، که برای اولین بار در سال ۱۹۳۳ منتشر شد، و "روانشناسی و کیمیاگری"، که اولین بار در سال ۱۹۴۴ منتشر شد، استناد می کنند. در "روان شناسی یونگ"، باید در طی فرآیندی از "رنج آگاهانه"، که در آن آگاهی یا هوشیاری شخص «می میرد» و دوباره متولد می شود، "الگوهای متضاد و قدیمی فکری و احساسی" را به یکپارچگی و وحدت رسانید. "یونگ" این فرآیند را «عملکرد متعالی» نامید، که منجر به پیدایش «هوشیاری فراگیرتر و همگراتر» در شخص می شود. "یونگ" از اصطلاحات تشبیهی در "علم کیمیاگری" برای توصیف این فرآیند منحصر به فرد و فرآیندهای انتقالی که در طول درمان رخ می دهد استفاده کرد. به گفته "لیمینگ و همکاران"، به مرگ روان در آثار کاتولیکی نیز اشاره شده است. مثلا آثار "عروجِ مونت کارمل" و "شبِ تاریکِ ضمیر" از یوهان صلیبی مربوط به این موضوع است. اسطوره - قهرمانی با هزار چهره. در سال ۱۹۴۹، "جوزف کمبل"، «قهرمانی با هزار چهره» را من
تشر کرد که پژوهشی بود در مورد کهن الگوهای سفر قهرمان. این اثر یک موضوع مشترک را که در بسیاری از فرهنگ ها در سراسر جهان یافت می شود، و همچنین در بسیاری از نظریه های معاصر در مورد تحول فردی آمده است را شرح می دهد. این فرایند مانند «گذر از برهوت»، همان سنت انتقال از نوجوانی به جوانی را توصیف می کند. معمولاً این گُذار شامل یک مرحله جدا شدن، انتقال، و ادغام است. مرحله دوم مرحله تسلیم خود و "مرگ نفس" است، پس از آن قهرمان باز می گردد تا جهان را با اکتشافات خود غنی کند. "کمبل" موضوع اصلی را به شکل زیر شرح می دهد: این سیر مبتنی بر یک کهن الگوی مرگ و تولد دوباره است، که در آن «خود کاذب» تسلیم شده و «خود حقیقی» پدیدار می شود. یک نمونه شناخته شده دیگر کمدی الهی "دانته" است که در آن قهرمان به دنیای زیرین فرود می آید. روانگردان ها. خرده فرهنگ نسل بیت، مفاهیم و ایده هایی از عرفان و بوهمینیسم را به ارث برده است. در حالی که آلدوس هاکسلی با کتاب درهای ادراک که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد، به رواج استفاده از داروهای روانگردان کمک کرد. "هاکسلی" همچنین در کتاب خود «'» ("فلسفه جاودان")، مجموعه ای از مفاهیم موجود در ادیان شرقی را برای توض
یح تجربیات خود به کار برد. این کتاب باور به این ایده که یک تحول در هوشیاری جهان غرب لازم است را در دهه ۶۰ میلادی تقویت کرد و به عنوان استناد به کتاب تبتی مردگان اشاره می کرد. همین طور آلن واتس، در بیانیه آغازین خود در مورد تجربیات عرفانی در کتاب «'» ("این است")، با استناد به کتاب «""» ("آگاهی کیهانی") "ریچارد باک" سال ۱۹۰۱، به تشابهات موجود اشاره کرده و «هسته مرکزی» این تجربیات را به این صورت توصیف کرد: این علاقه به عرفان به شکل گیری تحقیقات نوظهور و گفتگوهای عمومی پیرامون داروهای روانگردان در دهه ۱۹۶۰ کمک کرد. در سال ۱۹۶۴ ویلیام اس. باروز تمایزی بین داروهای «آرام بخش» و داروهای «ادراک-گستر» قائل شد. در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ استفاده از ال اس دی به پژوهشگران حوزه های نظامی و روانپزشکی محدود شد. یکی از این محققان تیموتی لیری روانشناس بالینی بود که برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ در تعطیلاتش با داروهای روانگردان مواجه شد و در سال ۱۹۶۱ شروع به تحقیق در مورد اثرات سیلوسایبین کرد. او از "آلدوس هاکسلی" که به او توصیه کرد داروهای روانگردان را در میان نخبگان جامعه از جمله هنرمندان و روشنفکران تبلیغ کند، مشورت گرفت. با اصرار
آلن گینزبرگ، "لیری" به همراه همکار جوانترش ریچارد آلپرت (رام داس)، ال اس دی را در دسترس دانشجویان قرار دادند. در سال ۱۹۶۲ "لیری" اخراج و برنامه تحقیقات بر روی روانگردان های دانشگاه هاروارد تعطیل شد. در سال ۱۹۶۲ "لیری" «'» ("موسسه کاستالیا") را تأسیس کرد، و در سال ۱۹۶۳ او و همکارانش مجله «'» ("بررسی روانگردان ها") را نیز منتشر کردند. به دنبال توصیه "هاکسلی"، "لیری" کتابچه راهنمای استفاده از ال اس دی را نوشت. کتاب «""» ("تجربه مصرف روانگردان")، که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد، راهنمای مصرف ("تریپ") ال اس دی است که توسط "تیموتی لیری"، "رالف متزنر" و "ریچارد آلپرت" نوشته شده، که بر اساس ترجمه "والتر ایوانز-ونتس" از کتاب تبتی مردگان تالیف شده است. "آلدوس هاکسلی"، "کتاب تبتی مردگان" را به "تیموتی لیری" معرفی کرد. "لیری"، "متزنر" و "آلپرت"، "کتاب تبتی مردگان" را چنین معرفی می کنند: آن ها تأثیر ال اس دی را به عنوان «برداشتن» دیواره های دفاعی ضمیر فرد تعبیر کردند و شباهتی بین مراحل مرگ و تولد دوباره در "کتاب تبتی مردگان" و مراحل «مرگ» و «تولد دوباره» روان شناختی یافتند که "لیری" در طول تحقیقات خود شناسایی کرده بود. "لیری"، "م
تزنر" و "آلپرت" در مورد این مراحل گفته اند: همچنین در سال ۱۹۶۴ "راندولف آلنیس" مقاله «""» ("کاربردهای درمانی تغییر در هوشیاری ایجاد شده توسط روان گردان ها (ال اس دی، سیلوسایبین و غیره)") را منتشر کرد. "آلنیس" اشاره می کند که بیماران ممکن است در نتیجه تجربه مصرف ال اس دی درگیر مشکلات وجودی شوند. داروهای روان گردان ممکن است بینش فرد را بسط دهند. در یک درمان روانشناختی کوتاه مدت، بیماران ممکن است از تغییرات ناشی از تأثیرات تجربه ال اس دی سود ببرند. یکی از تجربیات مصرف ال اس دی ممکن است "بحران مرگ" باشد. "آلنیس" سه مرحله را در این نوع تجربه تمییز می دهد: توصیف "تیموتی لیری" از «مرگ نفس». در کتاب «""»، سه مرحله ذکر شده است: در مورد هر "باردو" در قسمت اول کتاب «""» توضیحاتی داده شده است. در قسمت دوم این کتاب دستورالعمل هایی ارائه شده است که می توان آن ها را برای «مسافر» ("کسی که در حال تجربه سفر معنوی است") خواند. در دستورالعمل اولین "باردو" این گونه آمده: تحقیقات علمی. استانیسلاف گروف. استانیسلاف گروف در حین تحقیق در مورد اثرات مواد روانگردان، متوجه شد که این اثرات می تواند با روش های غیردارویی نیز ایجاد شود. "گرو
ف" یک «طرح کلی از روان» را بر اساس کار بالینی خود با داروهای روانگردان ایجاد کرد، که در آن «انواع تجارب اولیه ای که برای یک فرد معمولی» با استفاده از روانگردان ها ممکن است اتفاق بیفتد، یا «تکنیک های قدرتمند غیردارویی مختلفی که منجر به چنین تجاربی می شوند» را در آن توصیف کرده است. به عقیده "گروف"، روانپزشکی سنتی، روانشناسی و روان درمانی از مدلی از شخصیت انسان استفاده می کنند که به شرح حال و آگاهی فردی محدود می شود، همانطور که فروید نیز شرح داده است. این مدل برای توصیف تجربیات ناشی از استفاده از روانگردان ها و استفاده از «تکنیک های قدرتمند» که «سطوح عمیق ناخودآگاه و فوق آگاه روان انسان» را فعال و بسیج می کند، ناکافی است. این سطوح عبارتند از: "مرگ نفس" در چهارمین "ماتریس پری ناتال" ظاهر می شود. این ماتریس مربوط به مرحله زایمان، یعنی تولد واقعی کودک است. در این مرحله تنش سازی، درد و اضطراب فورا فروکش می کند. همتای نمادین این مرحله، تجربه "مرگ - تولد دوباره" است، که در آن فرد ممکن است احساس قوی ای از یک فاجعه قریب الوقوع داشته باشد، و ممکن است به شدت تلاش کند تا این روند را متوقف کند. انتقال از مرحله ' به مرحله '
ممکن است شامل احساس نابودی کامل باشد: به عقیده "گروف"، آنچه در این فرآیند می میرد، «نگرشی اساساً بدگُمانانه نسبت به جهان است که منعکس کننده تجربه منفی سوژه در هنگام وضع حمل و بعد از آن است». هنگامی که "مرگ نفس" در نهایی ترین و کامل ترین شکل خود تجربه شود: تحقیقات اخیر. تحقیقات اخیر نیز نشان داده که گاهی اوقات "از دست دادن ضمیر" توسط افرادی که تحت تأثیر داروهای روانگردان هستند، تجربه می شود. پرسشنامه "انحلال ضمیر"، یک پرسشنامه خودگزارشی معتبر است که امکان اندازه گیری تجربیات گذرای مربوط به "انحلال ضمیر" ناشی از داروهای روانگردان را فراهم می کند. دیدگاه مکاتب معنوی. علاوه بر موضوع روانگردان ها و تجارب معنوی حاصل از آن ها، اصطلاح «مرگ نفس» برای توصیف مفهوم شرقی «روشن شدگی» ("") یا "موکشَه (چرخه شکنی)" نیز استفاده شده است. بودیسم. گفته می شود که تمرین ذن منجر به "مرگ نفس" می شود. "مرگ نفس" را بر خلاف «مرگ صغیر» جسمانی، «مرگ بزرگ» گویند. به گفته "جین وای. پارک"، مرگ نفسی که مدنظر بودیسم است، به «خواستها و جستجوهای معمولاً ناخودآگاه و خودکار ضمیر فرد» پایان می دهد تا وجود خود را به عنوان یک چیز، نه به عنوان یک فرآی
ند درک کند. به گفته "پارک"، مدیتیشن یادگیری چگونه مردن با تمرین «فراموش کردن» ضمیر خود است: به گفته "وِلوود"، «بی نفسی» یا «بی ضمیری» یک تجربه رایج است. بی ضمیری «در شکاف ها و فضاهای بین افکار که معمولاً مورد توجه قرار نمی گیرند» ظاهر می شود. اضطراب وجودی زمانی به وجود می آید که فرد متوجه شود که احساس وجود «من» چیزی بیش از یک ادراک نیست. به گفته "ولوود"، تنها آگاهی بدون نفس یا بدون ضمیر به ما اجازه می دهد که با مرگ در همه اَشکال روبرو شویم و آن را بپذیریم. "دیوید لوی" نیز به ترس از مرگ و ضروری بودن "مرگ نفس" برای درک ماهیت حقیقی خود اشاره می کند. به گفته "لوی"، ترس ما از بی نفسی حتی ممکن است قوی تر از ترس ما از مرگ باشد. «بی نفسی» یا «بی ضمیری» همان «"آناتا"» یا «""» در بودیسم نیست. بلکه "آناتا" به معنای عدم پذیرش اجزای تشکیل دهنده شخص به عنوان یک موجودیت دائمی است: برنادت رابرتز. "برنادت رابرتز" ("راهبه کاتولیک") بین «بی ضمیری» (') و «بی خویشی» (') تمایز قائل می شود. از نظر "رابرتز"، "رها شدن از ضمیر" با "رها شدن از خویشی" یکسان نیست. «بی ضمیری» برای رسیدن به یک وجود یکپارچه ضروری است؛ سپس با کنار گذاشتن آن
وجود یکپارچه، «بی خویشی» پدید می آید. «""» ("نفس یا ضمیر") توسط "رابرتز" به این صورت تعریف شده است: «""» ("خویش") نیز توسط "رابرتز" این گونه تعریف شده است: در نهایت، تمام تجربیاتی که این تعاریف بر آن استوار است، محو یا منحل می شوند. "جِف شور" در این مورد توضیح می دهد که «""» ("بی خویشی") به معنای «قطع دائمی، کنار گذاشتن یک باره برای همیشه ی، کُل مکانیسم خودآگاهی واکنشی» است. به گفته "رابرتز"، بودا و مسیح هر دو قطعا خود یا نفس را کنار گذاشته و در حالت «بی خویشی» (') بوده اند. بودای قبل از رسیدن به روشن شدگی و اشراق و اعمال زاهدانه و گرسنگی و ریاضت کشیدنش، و عیسی ای که بر روی صلیب در حال جان دادن بود، نشان دهنده پروسه گُذار و کنار گذاشتن خویش است؛ بودای به اشراق رسیده با آرامش خود و مسیح از مرگ برگشته نیز، نشان دهنده حالت «بی خویشی» (') هستند. گنج حضور. مفهوم "مرگ نفس" به نوعی در آموزه های پرویز شهبازی ("عرفان پژوه ایرانی") نیز به چشم می خورد، آنجا که بر اساس ایدئولوژی برگرفته از اشعار بزرگانی چون مولانا، آگاهی انسانی را مبتلا به یک خطا و یک حس نقص دانسته، آن را «من ذهنی» می نامد و می گوید چون این نوع هویت ساخت
گی از جنس درد است لذا هر تصمیم و عملکردی بر مبنای افکار و احساسات این هویت جعلی دوباره به درد می انجامد و این چرخه در ذهن و زندگی بشر به صورت بی پایانی ادامه دارد، مگر این که با تسلیم و بازگشت به سوی تعالیم بزرگانی چون مولانا، این جریان را کُند کرده و به «حس حضور» که این هویت جعلی روی آن را پوشانده است، دست یابیم و از آنجا روزنی برای رهایی از این آفت ذهنی پدیدار خواهد شد. طبق گفته های "پرویز شهبازی" «حس حضور» مانند نوری در تاریکی موجب شناسایی های مکرر الگوهای فکری تکراری «من ذهنی» ("یا به گفته اکهارت تولی همان تاباندن نور آگاهی به روندهای ذهنی") می شود و فرد با دنبال کردن آن شناسایی ها رفته رفته این حس نقص و این هویت جعلی را در خود شناسایی کرده ("برای برخی به یکباره اتفاق می افتد، مانند بودا یا استاد مولانا جناب شمس تبریزی") و از آن دست می کشد. در این حالت فرد از اسارت در افکار و احساسات خود رها شده و به "فضای عدم" ("فضایی از جنس زندگی و نیروی حیات، خالی از فکر، ذهن با تغذیه از این فضا فکر می سازد") می پیوندد. یعنی در درون خود علاوه بر فکر و احساس به یک فضای گشوده شده دست می یابد که سراسر حیات و سکون و آرامش
است و از این پس نقطه اتکای شخصیتش به جای فکرِ محض که از جنس درد و کمبود و رقابت است، این "فضای عدم" می شود، لذا هر تصمیم و عملکرد وی ("هر چند با ابزار ذهن انجام می شود") چون از روی حس نقص و کمبود و رقابت نیست، نتیجه خوبی برای آن فرد خواهد داشت ("به دردمندی خود یا دیگران نمی انجامد"، "این موضوع در آموزه های بودا با عنوان «دوخا» و در هندوئیسم و نوشته های اکهارت تولی نیز آمده است"). در واقع این همان درک بی واسطه و عمل از طریق وحدت وجود است که در عرفان اسلامی نیز به آن اشاره شده است. این همان "مرگ نفس" است، یعنی شخص به وضعیتی بلوغ یافته از هشیاری می رسد و دیگر بر حسب افکار، خودش را جداگانه از جهان تعریف نمی کند ("نادوگانگی")، در نتیجه به جای مخالفت و مقاومت در مقابل اجزای جهان بیرونی ("که شامل مقابله با انسانهای دیگر و مقاومت در برابر اتفاقات که اراده الهی محسوب می شوند") با جهان همراه شده و به هماهنگی و آرامش می رسد. این گونه در آرامش می تواند بر مبنای نیازهایش در جهان بیرون عمل کند. پیگیری های بعد از تجربه مرگ نفس. روانگردان ها. به گفته "نیک برومل"، "مرگ نفس" تجربه ای آرام بخش اما ترسناک است، که ممکن است منجر ب
ه پذیرفتن این حقیقت شود که خود واقعی وجود ندارد. به گفته "گروف"، تجربه بحران های مرگ ممکن است طی یک سری دفعات مصرف روانگردان ها رخ دهند البته تا زمانی که منجر به وحشت نشوند. تلاش آگاهانه برای وحشت نکردن ممکن است منجر به «احساس کاذب و توهمی فراتر رفتن از مرگ فیزیکی» شود. به گفته "مرکور"، ویدانته و ذن. هم مکتب ویدانته و هم مکتب ذن بودیست هر دو تذکر می دهند که تنها بصیرت یافتن در مورد هیچی خویش، یا به اصطلاح «تجربه هایی از روشن شدگی» کافی نیست، تمرین و پیگیری های بیشتر لازم است. "جیکوبز" تذکر می دهد که تمرین ویدانته ادویته برای از بین بردن «انسدادهای» به اصطلاح واسانا ("تراوشات ذهنی")، "سامسکارا" ("گذشته شخصی")، "کُشا" ("لایه های لطیف بدن") و "وریتی" ("آشوبهای درونی") و نهایتا «"گرانتهی" که گره ای است که بین ذهن و خویش حقیقی جدایی انداخته»، سال ها تلاش و پیگیری متعهدانه می طلبد. آموختن ذن بودیست به "کِنشو" یا رسیدن به ماهیت خود حقیقی ختم نمی شود. برای ملکه شدن این بینش و ظهور آن در زندگی روزمره باید تمرین را ادامه داد. به گفته "هاکوین"، هدف اصلی تمرینات «پَسا ساتوری» ("تمرینات پس از درک اولیه حقیقت"، ' یا '، «فر
اتر رفتن») پرورش بیشتر «ذهن روشن شده» است. به گفته "یامادا کوون"، «اگر نتوانی همراه با شخصی که گریه می کند اشک بریزی، "کِنشو" اتفاق نیفتاده است». شب تاریک و خوددگربینی. "شینزن یانگ"، مربی بودای آمریکایی، به دشواری رسیدن به تجربه بی خویشی اشاره کرده است. او این را «شب تاریک» می نامد و می گوید: "ویلوبی بریتون" در یک برنامه پژوهشی به نام «شبِ تاریکِ ضمیر» در حال انجام تحقیقاتی در مورد چنین پدیده هایی است که ممکن است در طول مراقبه رخ دهند. وی متون مکاتب مختلف را برای شرحی در مورد مشکلات سر راه بیداری معنوی جستجو کرده و مصاحبه هایی نیز با افراد انجام داده تا درباره جنبه های دشوار مدیتیشن بیشتر بداند. تاثیرات. انتشار «تجربه های عرفانی» ناشی از ال اس دی، و مفهوم "مرگ نفس"، تاثیراتی در دهه ۱۹۶۰ میلادی داشت، اما برچسب «""» ("ال اس دی-معنویت") که "لیری" برای این عرصه در نظر گرفته بود هرگز «کاملاً مورد توجه قرار نگرفت». گزارش های تجربیات روانگردان. ترمینولوژی و اصطلاحات "لیری" در درک داروهای روانگردان و توصیف اثرات آن تأثیر زیادی داشت. گزارش های مختلف هیپی ها از تجربیات مصرف روان گردان، حالت های کاهش هوشیاری را توصیف می