Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناتالیا خارلامپیوا (؛ زادهٔ شاعر و روزنامه نگار اهل یاقوتستان روسیه است. او سردبیر اولین مجله زنان به زبان یاقوتی است که «دلبر خاتون» نام دارد. وی حدود ده مجموعه شعر خود را منتشر کرده است، و اثر او در نشریات پرشماری دیده شده است. او به خاطر کارهایش جوایز مختلفی نیز دریافت کرده است. بخش اعظم ابیات او به نقش زنان در جامعه یاقوتی می پردازد. اشعار خارلامپیوا به روسی، قزاقی، تاتاری و اوکراینی ترجمه شده است. در سال ۲۰۱۶ مجموعه ای از شعرهای او به زبان انگلیسی به نام Foremother Asia منتشر شد. این نخستین دیوان شعر یاقوتی زبان است که به زبان انگلیسی منتشر شده است. خارلامپیوا همچنین نقدهای ادبی با موضوع ادبیات یاقوتی منتشر کرده است.
مخدوم شاه محمود حسین قریشی سیاستمدار پاکستانی است که از ۲۰ اوت ۲۰۱۸ تاکنون وزیر امور خارجه پاکستان است. او از اوت ۲۰۱۸ عضو مجلس شورا و مجمع ملی پاکستان و از دسامبر ۲۰۱۱ نایب رئیس حزب تحریک انصاف پاکستان بوده است. او پیشتر از ۲۰۰۲ تا مه ۲۰۱۸ عضو مجمع ملی و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ وزیر امور خارجه بوده است.
فراری ۳۱۲ اف۱ () نام خودروهای فرمول یک تیم اسکودریا فراری با موتور ۳ لیتری وی۱۲ (که نام ۳۱۲ از همین مشخصات گرفته شده است) بود که از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ توسط این تیم ایتالیایی در مسابقات شرکت داده شدند. این خودروها که تحت رهبری ماورو فورگیری طراحی شدند، شامل دو مدل متمایز بودند: نسخهٔ سال ۱۹۶۶ و نسخه ای کاملاً متفاوت برای سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹.
زبان اویرات () متعلق به گروه زبان های مغولی تبار است. محققان در مورد اینکه آیا اویرات را به عنوان یک زبان جدا یا یکی از گویش های اصلی زبان مغولی در نظر بگیرند، اختلاف نظر دارند. مناطق اویرات زبان در منتهی الیه غربی مغولستان، شمال غرب جمهوری خلق چین و کرانه خزری روسیه پراکنده اند. در کرانه دریای خزر عمده ترین شکل این زبان، زبان قالمیق است. اویرات در چین به طور عمده در سین کیانگ صحبت می شود و در گانسو هم گویشور دارد.
بوباکاری سوماره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که به صورت قرضی برای باشگاه سویا بازی می کند.
استانیسلاو لوبوتکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است که برای باشگاه ناپولی بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آ اس ترنچین، نورشلان، سلتاویگو و ناپولی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسلواکی بازی کرده است.
هوهانس (ایوان) تئادروسی تئوُسیان (; ؛ زاده ۴ ژانویه ۱۹۰۲ – درگذشته ) سیاست مدار اهل ارمنستان-اتحاد شوروی بود. زندگی نامه. وی در ۴ ژانویه ۱۹۰۲ در شوشی، جمهوری آرتساخ به دنیا آمد. تئوسیان از سال ۱۹۱۹ دبیر کمیته زیرزمینی حزب کمونیست روسیه در باکو بود. تئوسیان در ۱۰مین کنفرانس حزب شرکت نمود. پس از اتمام تحصیلات در آکادمی کوهستانی در کارخانه (Elektrostal) استان مسکو، به عنوان مهندس ارشد به فعالیت پرداخت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و Hero of Socialist Labor (۱۹۴۳) شده است. وی در ۳۰ مارس ۱۹۵۸ در سن ۵۶ سالگی در مسکو درگذشت. در ادامه روند تخریب سنگ قبرهای ارمنیان مناطقی از قره باغ که در طی جنگ چهار و چهار روزه به ارتش باکو واگذار شده است. آذری ها مجسمه «ایوان تئوسیان» سیاست مدار ارمنی را نیز مورد هتک حرمت قرار دادند.
یانوش ()؛ هوهانس تسِتسیان ؛ زاده – درگذشته ) مبارز آزادی خواهی ارمنی تبار اهل مجارستان، فرمانده نظامی در جریان انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان و سازمان دهنده نخستین آکادمی نظامی آرژانتین بود. زندگی نامه. وی در ۸ ژوئن ۱۸۲۲ در امپراتوری هابسبورگ به دنیا آمد. از سال ۱۸۷۰ یکی از سازمان دهندگان اصلی و نخستین رئیس آکادمی نظامی ملی بود. وی در ۶ سپتامبر ۱۹۰۴ در سن ۸۲ سالگی در بوئنوس آیرس درگذشت و در آرامگاه رکوله تا به خاک سپرده شد.
ژرژ «گئورگی» آقابکف ( ؛ ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۹۳۷) سرباز ارتش سرخ شوروی، مأمور ، عضو چکا و بین سال های ۱۹۲۸–۱۹۲۹، رئیس بخش شرقی (OGPU) بود. اوایل زندگی. گئورگی سرگئی ویچ آروتینوف با نام مستعار «آقابکف» در۱۵ ژانویه ۱۸۹۵ میلادی در خانواده ای ارمنی مقیم شهر عشق آباد، مرکز ایالت ترکمنستان روسیه متولد شد. آگاهی مستندی از محیط زندگانی و خانواده آقابکف در دوران کودکی و نوجوانی در دسترس نیست. این اندازه می دانیم که او در ۲۲ سالگی، همزمان با انقلاب اکتبر ۱۹۱۷روسیه، به ارتش تازه تأسیس سرخ پیوست و بعد از سه سال تحمل گرسنگی و سرما و ذلت های فراوان، در اواخر۱۹۲۰ به «چکا» یا همان سازمان امنیت حکومت کمونیستی منتقل شد. در چکا به او سمت عضو رابط بین رؤسای اداره و عوامل مخفی مأمور سرکوب راهزنان و نهضت های انقلابی منطقه اورال روسیه، محول شد. در اکتبر۱۹۲۱ به سبب آشنایی با زبان ترکی و فارسی، از محل مأموریت خود به مسکو عزیمت کرد و در اداره مرکزی چکا به سمت کارشناس زبان فارسی منصوب و در ژانویه ۱۹۲۲ به قصد مبارزه با جنبش باسمه چیان عازم بخارا شد. همزمان با عزیمت وی به آسیای میانه، تغییر و تحولاتی در سازمان امنیت حکومت کمونیستی روی داد؛ سا
زمان جدیدی به نام «» تأسیس و چکا منحل گردید و تمام اعضای آن به سازمان جدید منتقل شدند. در مأموریت بخارا به او سمت رئیس امور ضدجاسوسی منطقه بخارا محول شد. او وظیفه داشت با جنبش باسمه چیان که حالا رهبری آن را «انورپاشا» وزیر جنگ فراری عثمانی بر عهده گرفته بود، مبارزه کند. لنین که از نفوذ معنوی انورپاشا بر ترکان آسیای میانه اطلاع داشت پیش از این در دیداری با انورپاشا، از او برای خاموش کردن آتش شورش و تشویق مردم ترکستان به منظور پذیرش حکومت جدید استمداد طلبیده بود. او شخصاً انورپاشا را به مسکو دعوت کرده بود تا با وی در این زمینه مذاکره کند. آقابکف هدف لنین از اتحاد با انورپاشا را در کتاب خاطرات خود متحد کردن همه گروه های شورشی و تاختن به هندوستان بیان کرده است. به این ترتیب در پاییز ۱۹۲۱ انورپاشا به بخارا وارد شد. اما چند روز پس از رسیدن به بخارا تمام قول و قرارهایش با لنین را به فراموشی سپرد و به بهانه شکار از شهر خارج شد و به امیر امان الله خان حاکم افغانستان و امیر عالم خان رهبر باسمه چیان پیام فرستاد و با آنها بیعت کرد. هم زمان با این تحولات به آقابکف مأموریت دادند محل اختفای انورپاشا را شناسایی کند. آقابکف ب
ه همراه یک دستیار در کسوت دستفروشی دوره گرد به بخارا عزیمت کرد و پس از چندین روز تعقیب و مراقبت محل اختفای انورپاشا را کشف کرد. نیروهای ارتش در ساعت ۷ صبح روز بعد به محل اسکان انورپاشا و نیروهایش یورش بردند و پس از چندین ساعت نبرد سنگین موفق شدند انورپاشا و تعداد زیادی از یارانش را کشته و یا دستگیر نمایند. درباره سرنوشت انورپاشا اختلاف نظر وجود دارد. آقابکف اظهار می دارد که: «پس از پایان نبرد موقعی که به معاینه اجساد پرداختند، جسد انورپاشا در میان کشته شدگان پیدا شد و بلافاصله یکی از افسران سوار شمشیر کشید و سر انور پاشا را از بدن جدا کرد.» اسماعیل رایین نویسنده کتابی با موضوع تاریخچه قتل عام ارامنه عثمانی، بدون ذکر منبع مدعی است کسی که سر از بدن انورپاشا جدا کرد، آقابکف بوده است. این گونه به نظر می رسد که آقابکف نقش خود در قتل انورپاشا را از ترس انتقام گیری ترک های ملی گرا، عامداً انکار می کند. پیروزی در این مأموریت باعث ترقی رتبه آقابکف در «گ.پ.ئو» گردید و مدتی بعد او را در۱۹۲۴ به افغانستان فرستادند. قبل از عزیمت به محل جدید مأموریت، به او در مسکو تعلیمات خاصی دادند که شامل «روش دستبرد زدن به پاکت های سری ل
اک و مهر شده و طرز دوباره سازی لاک و مهر پاکت ها می شد». او در افغانستان هم زمان چند وظیفه مختلف داشت: اول اینکه او می بایست بقایای افراد جنبش باسمه چی را که پس از مرگ انورپاشا از بخارا به افغانستان گریخته بودند زیر نظر بگیرد و توطئه های احتمالی آنان را بر ضد شوروی خنثی کند. دوم، تحت نظر گرفتن روابط خارجی افغانستان با دول خارجی به طور عام و با انگلستان به طور خاص. چراکه شوروی از حضور بریتانیا در نزدیکی مرزهایش به شدت بیمناک بود. و سوم زیر نظر داشتن اتباع آلمانی ساکن افغانستان. در این مورد هم شوروی نسبت به حضور آلمان ها در آن کشور احساس خوبی نداشت و آنها را مزاحم برای منافع خود تلقی می کرد. در نهایت آقابکف بعد از دو سال خدمت در افغانستان و با کارنامه ای درخشان در ۱۹۲۶ به مسکو احضار شد. اولین مأموریت آقابکف در ایران. آقابکف در ماه اوت ۱۹۲۶ (۱۳۰۴)، تحت عنوان «بازرس کل هیئت تجاری شوروی در ایران» به طور رسمی مأمور خدمت در ایران گردید. او زیرنظر «کازاس» رئیس کل گ.پ.ئو در ایران کار می کرد و در اولین مأموریت خود برای سروسامان دادن به اوضاع تشکیلات امنیتی کشور متبوع خود به مشهد مسافرت کرد. روس ها از سال ها پیش شبکه ای
گسترده از جاسوسان، خبرچینان و مزدوران را در ایران با هدف جمع آوری اطلاعات محرمانه از ادارات دولتی و سفارتخانه های خارجی مقیم ایران تشکیل داده بودند. عمده ترین هدف روس ها از جاسوسی در آسیای میانه، خاورمیانه، شمال آفریقا و هندوستان زیرنظر گرفتن کلیه تحرکات سیاسی، نظامی و اقتصادی بریتانیا در آن مناطق بود. روسیه این گونه تصور می کرد که طی چند سال آینده، جنگی بزرگ بین آنها که تنها حکومت کارگری جهان بودند و بریتانیا رهبر جهان سرمایه داری در خواهد گرفت. یکی از راه هایی که روس ها برای جاسوسی از بریتانیا به کار می بردند، استخدام افراد ایرانی شاغل در ادارات و وزارتخانه های مهم و حیاتی همچون وزارت پست و تلگراف و وزرات جنگ بود. وزارت پست و تلگراف از این جهت مهم بود که گویا در آن سال ها مراسلات سفارتخانه بریتانیا در ایران با پست عادی جابه جا می شد و نه با پست سیاسی و دیپلماتیک. روس ها با پی بردن به این موضوع، به سراغ برخی از کارمندان پستخانه دولتی ایران رفتند و توانستند عده ای از آنها را فریفته و در ازای پول آنها را وادار به همکاری با خود نمایند. «حسین» کارمند پستخانه مشهد یکی از این افراد بود. او با یک روز به تأخیرانداخ
تن تحویل نامه ها به کنسولگری بریتانیا در مشهد، آنها را به مأمورین گ.پ.ئو تحویل می داد و آنها با بازکردن مهروموم نامه ها، از آنها عکسبرداری کرده و دوباره مثل روز اول نامه ها را مهروموم می کردند و تحویل مأمور اداره پست می دادند و او نیز فردای همان روز نامه ها را به کنسولگری بریتانیا تحویل می داد. از دیگر راه های جاسوسی در ایران، بهره برداری روس ها از مؤسسات تجارتی و بازرگانی بود که در ایران تأسیس کرده بودند. روس ها چندین شرکت بزرگ و کوچک در ایران داشتند که شامل شرکت بازرگانی ایران و شوروی، شرکت بازرگانی تولید و صادرات ابریشم ایران، شرکت تجارتی پنبه ایران و شوروی، بانک ایران و شوروی، شرکت حمل ونقل ایران و شوروی، شرکت حمل ونقل اواطوریان، شرکت قند ایران و شوروی، شرکت نفت ایران و آذربایجان معروف به پرس آذنفت و شرکت نساجی ایران و شوروی و غیره می شد. برخی از کارمندان محلی این شرکت ها برای روس ها جاسوسی و خبرچینی می کردند که البته فعالیت آنها برای مأمورین پلیس ایران آشکار بود و همواره مقامات امنیتی کشور از فعالیت بنگاه های تجاری روسیه در ایران ابراز نگرانی می کردند. در مشهد و بلوچستان هم تعدادی از این شرکت ها فعالیت م
ی کردند که برخی از آنها بر اساس مندرجات خاطرات آقابکف عبارت بودند از نماینده مجمع تجارت پشم شوروی در بیرجند به مدیریت «هوفمن»، شرکت سرویس اتومبیل رانی زاهدان ـ مشهد به مدیریت «بلچین» ونمایندگی شرکت نفت شوروی در قوچان به مدیریت «میشل گاینف». تشکیلات جاسوسی شوروی در خراسان و بلوچستان بسیار وسیع و منظم بود. آقابکف در این باره می نویسد: «در ایالت خراسان ما در حدود۵۰ مامور مخفی داشتیم و چنان بر اوضاع مسلط بودیم که از یک نامه و یا یادداشت معمولی دولت ایران گرفته تا مهم ترین اسناد سیاسی کنسولگری انگلیس در بدو ورود و یا در هنگام خروج از این ایالت محال بود از نظر ما مخفی بماند.» آقابکف و مذاکرات تجاری ایران و شوروی. یکی از رویدادهای مهمی که در مدت اقامت آقابکف در مشهد به وقوع پیوست، مسئله مذاکرات تجاری ایران و شوروی بود. این مذاکرات که از خرداد ۱۳۰۵ آغاز شده بود به یکی از بزرگ ترین چالش های سیاست خارجی ایران در اوایل حکومت رضاشاه بدل شده بود و می رفت که روابط دو کشور را به مرحله خطرناکی برساند. شایان ذکر است که از اواخر ۱۹۲۶/ ۱۳۰۴، دولت شوروی اعلام کرد که برای رفع برخی از مشکلات اقتصادی خود و در راستای اجرای سیاست های
صنعتی کردن کشور در قالب برنامه موسوم به «نپ» و حفظ ارزش پول ملی خود، تصمیم گرفته است که از ورود اغلب کالاهای تجاری از چین، افغانستان، ترکیه و ایران به شوروی جلوگیری کند. در این میان صادرات محصولات کشاورزی ایران به استثناء پنبه به شوروی قدغن شد و مأموران گمرکی شوروی تمام مبادی ورودی مرزهای خود را به روی ایران بستند. این اقدام شوروی اثرات مخربی بر اوضاع اقتصادی و معیشتی تجار و بازرگانان ایالت های شمالی ایران بر جای نهاد، چرا که اقتصاد این ایالت ها از دیرباز به تجارت با روسیه گره خورده بود و این قطع رابطه ناگهانی، ضربه شدیدی به آنها زد و باعث تشویش و نگرانی بازرگانان و حتی دولت ایران گردید. پس از تاجگذاری رضاشاه در اردیبهشت۱۳۰۵، تیمورتاش وزیر دربار مأموریت یافت که با سفر به شوروی، مسائل پیش آمده در روابط تجاری دو کشور را به بحث گذاشته و هرچه سریع تر راه حلی برای برون رفت از این مشکل پیدا کند. اما پس از چندماه مذاکرات فشرده، تیمورتاش نتوانست موفقیتی در این زمینه کسب کند و در نتیجه رضاشاه وی را به تهران احضار کرد و مذاکرات تعطیل گردید. در همین مدت مأموران نظامی شوروی عده ای از تجار ایرانی را در تفلیس و باکو به جر
م در اختیار داشتن کالاهای قاچاق، دستگیر و زندانی کردند. دولت ایران هم ضمن مکاتبه با سفارت شوروی و اعتراض به این برخوردها، خواهان توضیح مقامات مسکو شد. پاسخ سفارت شوروی روشن بود. آنها اعلام کردند که چون از طرف دولت روسیه حمل مال التجاره برای روسیه به کلی قدغن شده، بنابراین افرادی که می خواهند بدون اجازه به شوروی کالا صادر کنند، دستگیر و اجناس شان ضبط می شود و هیچ تضمینی در جبران خسارت وارده و پرداخت قیمت اجناس در کار نخواهد بود. این کشمکش ها با چاپ مقالاتی انتقادی در روزنامه شفق سرخ به مدیریت علی دشتی و پاسخ های متقابل به آن مقالات وارد فاز جدیدی شد. شفق سرخ در یکی از شماره های خود نوشت: «آیا راه و رسم دوستی مقتضی این است که سرحدات خود را روی مال التجاره ایران بسته و صدهزار خانواده تجار و ملاک و برزگر خراسان، قزوین، آذربایجان، گیلان، مازندران و استرآباد را دچار بدبختی نمایند؟» رادیو مسکو و مطبوعات قفقاز در پاسخ به شفق سرخ حملات تندی علیه ارکان رژیم کردند و نسبت به مجلس شورای ملی و دولت و شخص رضاشاه بنای بدگویی و توهین گذاشتند. متقابلاً شفق سرخ در شماره چهارم دی ۱۳۰۵ نوشت:«ما انتظار داشتیم مذاکرات دولت به جایی
برسد. منتظر بودیم ببینیم این دولتی که با ما اظهار صمیمیت می کند و در تحت لفافه های دیپلماسی می خواهد خود را حامی شرق و دوست ملت ایران نشان دهد بالاخره چگونه مواعید خود را به انتها خواهد رسانید... بالاخره مجبور شدیم اعتراف کنیم که کلمات فریبنده کارگر، رنجبر، بیچاره و بینوا که دائما ورد زبان دیپلماسی روسیه است همه دورغ و برای فریب یک مشت مردم ایران و بدبختی است که اغفال این کلمات شده اند. روسیه می خواهد اجناس خود را در ایران به فروش برساند، امتعه خود را به هر قیمتی می خواهد به ملت ایران تحمیل کند ولی در مقابل چیزی از ایران نخرد و اگر مختصر مال التجاره هم در شمال ایران موجود است به هر طرزی خودش میل دارد از دست ملت ایران به مفت بگیرد...» از طرفی بازرگانان ایرانی که از مذاکرات تیمورتاش ناامید شده بودند در بهمن ماه ۱۳۰۵، جمعیتی را در گیلان تأسیس کردند که به «جمعیت نهضت اقتصاد» مشهور گشت. این تشکیلات به سرعت در مازندران، خراسان، تبریز، قزوین و تهران دارای شعباتی گردید. خواسته های اساسی این جمعیت از دولت ایران عبارت بودند: «۱- تعدیل و توازن صادرات و واردات مملکتی. ۲- منع ورود اشیاء تجملی از روسیه به ایران. ۳- آزاد کر
دن تجار ایرانی زندانی در شوروی. ۴- جمع آوری کلیه موسسات تجاری و بازرگانی شوروی در خاک ایران. ۵- انعقاد یک قرارداد تجاری منصفانه بین دو کشور برپایه مبادله کالا به کالا.» همچنین تجار تهدید کردند که اگر دولت هرچه زودتر موفق به خاتمه دادن به این وضع نشود و گشایشی در امور تجار و بازرگانان رخ ندهد، اقدامات تنبیهی متقابلی را علیه منافع شوروی در خاک ایران انجام می دهند مانند تصرف گمرکات و تحریم خرید و فروش کالاهای روسی و اخراج تجار روسی از کشور. در این بین آقابکف و سازمان گ.پ.ئو دست به یک سلسله اقداماتی زدند که به زعم آنها اگر به نتیجه می رسید، می توانست در مذاکرات تجاری، طرف روسی را در موقعیت بهتری قرار دهد و توان کسب امتیاز از ایران را پیدا می کرد. روس ها دریافته بودند که حکومت ایران تحت فشار افکار عمومی و تنگنای ناشی از وضع وخیم اقتصادی ایالات شمالی کشور قرار دارد و همین امر قدرت تصمیم گیری و چانه زنی را از ایران سلب کرده است و اگر آنها می توانستند بر میزان این فشار بیافزایند، ممکن بود که حکومت ایران از سر استیصال و اضطرار تن به قراردادی بدهد که در آن منافع حداکثری طرف روس لحاظ شده باشد. بر اساس همین تحلیل آقابکف
دست به کار شد و فعالیت هایی همزمان در تهران و مشهد صورت گرفت. نخستین اقدام آقابکف در مشهد کوشش در جهت جلب همکاری روحانیون این شهر با خواسته های طرف روس بود، اما از آنجا که روحانیون به دلیل مسائل ایدئولوژیک هیچ علاقه ای به همکاری و همیاری با کمونیست ها از خود نشان نمی دادند، درنتیجه روس ها از راهی وارد شدند تا کوچک ترین سوءظنی در روحانیون برانگیخته نشود. گ.پ.ئو مشهد دریافته بود که یکی از تجار به نام شهر پسرخوانده یکی از مشهورترین روحانیون مشهد به اسم «آیت الله کفایی» معروف به «آقازاده» است. آقابکف با جلب نظر این پسرخوانده موفق شد به آیت الله کفایی نزدیک شده و همکاری او را به دست آورد. خواسته روس ها از این روحانی آن بود که در محافل و مجالس و بر بالای منابر به دولت ایران در جهت تسریع در بستن یک قرارداد تجاری با روس ها فشار وارد کند و افکار عمومی مردم را در جهت این امر کانالیزه کند. این مسئله به خوبی پیش رفت و روس ها به خواسته خود رسیدند. همزمان روس ها در تهران توسط مأمور خود به نام «محمدعلی میرزا خاقانی» که متصدی رمز دفتر نخست وزیر(حسن مستوفی) بود، کلیه تلگراف های رمز مبادله شده بین تیمورتاش و وزیر امورخارجه علی
قلی خان انصاری (مشاورالممالک) را به دست آورده و از محتوای آنها آگاه می شدند و به همین سبب همیشه در مذاکرات یک گام جلوتر بودند. این اقدامات و فشار تجار بر دولت در نهایت اثر خود را بخشید و حسن مستوفی نخست وزیر اعلام کرد که به جای تیمورتاش شخص وزیر امورخارجه را برای ادامه مذاکرات به مسکو اعزام خواهد کرد. آخرالامر در ۸ مهرماه ۱۳۰۶ قرارداد موقت دوساله با طرف روسی امضاء شد که بیشتر بندهای آن متضمن تأمین منافع تجاری روس ها بود. آقابکف توانست از این مأموریت با پیروزی بیرون بیاید و برای استراحت به مسکو سفر کرد. دومین مأموریت آقابکف در ایران. آقابکف در مرخصی به سر می برد که به وی اطلاع دادند ترفیع رتبه گرفته و این بار به سمت رئیس کل گ.پ.ئو در ایران منصوب شده است و باید هرچه زودتر خود را برای سفر به آن کشور آماده کند. آقابکف پس از عهده دار شدن منصب جدید در تهران، شروع به مطالعه در خصوص شبکه گ.پ.ئو در ایران کرد. او متوجه شد که از سال های بسیار دور سازمان امنیت کشور متبوعش جاسوسان و خبرچینانی در ایران دارد. حتی سابقه برخی از این جاسوسان به دوره تزاری می رسید. ضمن بررسی سوابق افرادی که برای گ.پ.ئو در ایران کار می کردند به
افرادی برخورد که بیشتر آنها در سازمان ها و ادارات و وزارتخانه های ایران مشغول به کار بودند و گروهی هم مستقل بودند. از نظمیه و وزارت جنگ گرفته تا وزارت فوائد عامه و وزارت پست و روزنامه نگار و کارمند خبرگزاری تاس و پزشک و غیره. او در این باره می نویسد: «اهمال و لاقیدی وزارتخانه های ایران به حدی بود که ما می توانستیم پرونده های آنها را این چنین و بدون آنکه کسی متوجه فقدان آنها شود برای چندروز نزد خود نگه داریم. ما عین این کار را با اسناد مربوط به شرکت نفت انگلیس و ایران و شرکت هایی که عهده دار ساختن راه آهن ایران بودند، نیز انجام می دادیم.» اما این شبکه گسترده از جاسوسان و خبرچینان متمرکز نبودند به گونه ای که امور مربوط به ایالت خراسان و بلوچستان زیر نظر مستقیم مسکو اداره می شد و امور مربوط به گیلان زیر نظر باکو و امور مربوط به آذربایجان زیر نظر تفلیس اداره می شد. این به هم ریختگی در مراکز تصمیم گیری، زمینه بروز پاره ای مشکلات در کیفیت فعالیت گ.پ.ئو در ایران را فراهم کرده بود. مسکو که از این مشکلات مطلع بود، چند روز پس از ورود آقابکف به تهران، برای او دستورالعملی سه ماده ای به این مضمون فرستاد: «۱- بایستی به فعا
لیت های گ.پ.ئو در ایران مرکزیت داده و رهبری عملیات کلیه مامورین در تمام ایالات ایران را در اختیار بگیرد.۲- شبکه ای از جاسوسان در جنوب ایران تشکیل دهید که مخصوصا مراقبت کامل و کافی از نواحی جنوب شرقی به سمت هند و نواحی جنوب غربی به سمت عراق بنمایند.۳- توجه مخصوص به فعالیت های عشایر خوزستان در منطقه امتیاز شرکت نفت انگلیس و ایران نموده و دائما از نزدیک مراقب مراکز نفتی باشید.» آقابکف در مقام ریاست کل گ.پ.ئو پس از دریافت این دستورالعمل، دست به کار شد و ضمن منسجم کردن و سروسامان بخشیدن به شبکه خود در ایران، آن را گسترش داد و برای جاسوسی و خرابکاری در کشور شیوه های جدیدی را نیز به کار گرفت. یکی از این اقدامات رصدکردن فعالیت اقتصادی بریتانیا در عراق توسط مأموران ایرانی بود. به همین سبب او به وزارت امور خارجه ایران نفوذ کرد و توانست دو تن از کنسول های ایران را که پیشتر در شهرهای ایروان و نخجوان کار کرده بودند به شبکه خود جلب کند. یکی از این دو کنسول بعدها به خانقین در عراق منتقل شد و توانست در سمت جدید برای روس ها بسیار مثمر ثمر باشند همچنین آقابکف برای ورود خرابکاران به ایران شیوه ای زیرکانه ای را به کار گرفت. سازم
ان گ.پ.ئو برای افرادی که قصد انتقال آنها را به ایران داشت پاسپورت و هویت جعلی تهیه می کرد و اسامی آنها را به منزله کسانی که در شوروی تحت تعقیب پلیس و نیرهای امنیتی اند در روزنامه ها منتشر می کرد. این افراد پس از گذر از مرز ایران خود را به اولین پاسگاه رسانده و با نشان دادن روزنامه مذکور و بیان اینکه به خاطر مبارزه با سیستم حاکم در شوروی به مرگ محکوم شده اند، از مسئولان ایران تقاضای پناهندگی می کردند. گروهی دیگر از خرابکاران نیز به همراه سیل بزرگی از روس های مهاجر، که بیشترشان از قحطی وگرسنگی فرار می کردند، وارد کشور می شدند. مأموران ایرانی که مطلع بودند در میان این مهاجران کسانی هستند که برای اهداف جاسوسی و ضربه زدن به منافع ایران وارد کشور می شوند، ترتیباتی اتخاذ کردند تا حد امکان بتوانند جلوی کار آنها را بگیرند. یکی از این اقدامات اسکان ندادن مهاجران در ایالت های هم مرز با شوروی و دیگری استخدام نکردن آنها در مشاغل مختلف بود. آقابکف بر اساس دستورالعمل صادره از مسکو موظف بود شبکه گسترده ای ازحامیان و دوستان مورد اعتماد شوروی در میان عشایر جنوب ایران ایجاد کند تا آنها در موقع مقتضی و در صورت بروز جنگ بین بریتا
نیا و شوروی، به تأسیسات نفت در خوزستان حمله کرده و به آن خسارت وارد کنند. این برنامه رونوشتی از طرح آلمانی ها در خلال جنگ اول جهانی بود. به همین منظور آاقابکف سفری به جنوب ایران کرد و از شهرهای قم، اصفهان، شیراز و بوشهر دیدن کرد و دستورات لازم برای تأسیس شعبه گ.پ.ئو در این مناطق صادر نمود. فرار بوریس باژانف به ایران. در اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۲۸ میلادی، به آقابکف اطلاع دادند که منشی مخصوص استالین در پولیت بورو به همراه یک کمونیست دیگر از مرز ترکمنستان به ایران فرار کرده است و آقابک می بایست بر اساس دستور شخص استالین هر چه زودتر مرده یا زنده آنها را به مسکو تحویل دهد. «» منشی استالین و همراهش «ماکسیموف» که به بهانه شکار از عشق آباد خارج شده بودند، با گذر از بیراهه وارد ایران شده و خود را به مقامات پلیس ایران در مشهد تسلیم کرده بودند. در این میان آقابکف و تیم ترور وی دست به کار شده و در چند بزنگاه اقدام به مسموم کردن و یا شلیک به فراریان کرده که هیچ کدام موفقیت آمیز نبودند. پلیس مشهد هم برای حفاظت از این دوتن، آنها را به زندان نظمیه منتقل کرد و چندین مأمور پلیس را شبانه روز به مراقبت از آنها گمارد. در نهایت بور
یس باژانف و ماکسیموف پس از سه ماه اقامت در زندان مشهد با هماهنگی کنسول بریتانیا در زاهدان (اسکراین)، به هندوستان رفته و از آن جا نیز به اروپا پناهنده شدند. مبارزه با دشمنان شوروی در خاک ایران. از عمده وظایف آقابکف در ایران، مبارزه با دشمنان داخلی شوروی بود. این دشمنان شامل ارامنه داشناک، قفقازی های مساواتی و روس های سفید یا همان طرفداران حکومت تزاری بودند. عمده نگرانی و فعالیت گ.پ.ئو متوجه ارامنه داشناک می شد چراکه آنها بسیار مصمم، سازمان یافته و پرکار بودند. داشناک ها که خواهان استقلال از شوروی بودند از دو مرکز عمده فرماندهی می شدند. یکی دفتر مرکزی حزب در پاریس و دیگری دفتر محلی حزب داشناک در تبریز. آقابکف برای زیرنظر گرفتن داشناک های تبریز و خنثی کردن عملیات خصمانه آنها در ارمنستان شوروی، «کارو میناسیان» رییس گ.پ.ئو تبریز را مأمور کرد تا با استخدام چند نفر از کارمندان پستخانه تبریز مراسلات آنها را کنترل کند. آنها ضمن بازرسی نامه های ارامنه داشناک دریافتند که «مرادیان» رهبر داشناک ها که در کردستان ترکیه اقامت دارد با شورشیان کرد ترکیه به رهبری «احسان نوری پاشا» باب دوستی و اتحاد را گشوده و پول، اسلحه و جنگجو
در اختیار کردهای شورشی قرار می دهد. این روابط ازآن جا برای روس ها مهم بود که درآن مقطع روس ها در فکر ایجاد کشوری کرد در منطقه بودند و در همین راستا گ.پ.ئو تبریز مأموریت داشت در مهاباد یک مرکز عملیاتی تأسیس کند تا بتواند این ایده را با کردهای ایران، عراق و ترکیه جلو ببرد. اما پس از مدتی و با مخالفت مقامات مسکو با ایده کردستان مستقل و نگرانی از واکنش ترکیه و ایران و عراق که تحت الحمایه بریتانیا بود، از این نقشه صرف نظر کردند و طرحی دیگر را جایگزین کردند. این طرح روی دوستی و حمایت کردها از شوروی در زمان وقوع جنگ بین بریتانیا و شوروی حساب می کرد و نقش کردها ایجاد اختلال در خطوط مواصلاتی بریتانیا در عراق و خرابکاری در تأسیسات نفت خانقین می شد. همچنین روس ها برای مبارزه با داشناک ها سعی کردند در ساختار خلیفه گری ارامنه که ارزش معنوی و سیاسی بسیاری برای ارامنه بود رخنه کرده و رهبران دینی همسو با سیاست های مسکو را در آن نهاد داشته باشند. آقابکف هنگامی که در ایران روی پرونده ارامنه کار می کرد متوجه شد که خلیفه ارامنه تبریز به نام «نرسس»، ضمن آنکه خودش عضو حزب داشناک است، نفوذ زیادی هم در بین ارامنه دارد و از ابراز دش
منی با مسکو در مجامع خصوصی و عمومی دریغ نمی کند آقابکف تصمیم گرفت نرسس را از صحنه خارج کند. برای این کار گ.پ.ئو متوسل به جاسوس شماره ۵۸ خود در پاریس کشیش «کیچیان» شد که در سال های گذشته در ایران زندگی و کار کرده بود. آقابکف جزییات برنامه خود را با وی در میان گذارد و کیچیان به سرعت عازم ارمنستان گردید و پس از چندی کاتولیکوس در اثر فشار و تهدیدهای کیچیان و گ.پ.ئو مجبور شد نرسس را از کار برکنار کرده و جای وی را به کیچیان بدهد. کیچیان هم به محض ورود به تبریز نرسس را از کار اخراج کرده و او را به ارمنستان فرستاد. بدین ترتیب مسکو توانست از شر یکی از دشمنان سرسخت و محبوبش در تبریز نجات یابد. در همین حال گ.پ.ئو با دیگر دشمن خود، قفقازی های عضو حزب مساوات نیز مبارزه می کرد. مساواتی ها که همانند داشناک ها خواهان استقلال از شوروی بودند، در دو مرکز استانبول و تبریز سازمان دهی شده بودند. آقابکف ضمن رصد مراسلات و مکاتبات آنها متوجه شد که حکومت لهستان با پرداخت ماهانه هزار دلار از فعالیت آنها برضد شوروی حمایت می کند. دیگر گروهی که در لیست دشمنان شوروی قرار داشت، روس های سفید و یا همان طرفداران حکومت ساقط شده تزاری بودند. فعا