Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیستمین جشن خانه سینمای ایران در روز ۱۰ شهریور ۱۳۹۷ برگزار شده است. تعداد نامزدها و برنده ها. فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند: فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند:
در سال ۲۰۱۸ فیلم های متعددی ساخته شده است. این لیست شامل همه فیلم های ۲۰۱۸ و رویدادهای این سال است. ۱۰ فیلم پرفروش سال ۲۰۱۸. پرفروش ترین فیلم های ۲۰۱۸ به شرح زیر می باشد: " " با عبور از فروش دو میلیارد دلاری، به چهارمین فیلم پر فروش تاریخ تبدیل شد. "پلنگ سیاه"، "" و "شگفت انگیزان ۲" نیز هر کدام با عبور از فروش یک میلیارد دلاری، به ترتیب نهمین، دوازدهمین و نوزدهمین فیلم پر فروش تاریخ شدند، همچنین "شگفت انگیزان ۲" به سومین انیمیشن پر فروش تاریخ تبدیل شد. جوایز. جشنواره ها. فهرستی برخی از جشنواره های فیلم سال ۲۰۱۸ که که توسط فدراسیون بین المللی انجمن های تولیدکنندگان فیلم تأیید شده است.
روز استقلال جمهوری ازبکستان هر سال روز یکم سپتامبر به پاسداشت اعلام استقلال این کشور در روز سی و یکم آگوست سال ۱۹۹۱ از اتحاد جماهیر شوروی جشن گرفته می شود. روز یکم سپتامبر در ازبکستان تعطیلی رسمی است. اعلام استقلال. در سال ۱۹۹۱، در کودتای آگوست، مسکو پایتخت شوروی به تسخیر کودتا کنندگان درآمد. به ابتکار اسلام کریموف در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۱ استقلال ازبکستان اعلام شد. در این روز در نشست فوق العادهٔ شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شورویِ ازبکستان، قطعنامه ای برای «اعلام استقلال جمهوری ازبکستان» و قانون «اساسنامهٔ استقلال جمهوری ازبکستان» منتشر شدند. بنیان گذاری روز تعطیل. در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۱، روز یکم ماه سپتامبر به عنوان روز استقلال اعلام شد. افزون بر این، در روز پنجم سپتامبر ب فرمان اسلام کریموف میدان مرکزی پایتخت ازبکستان که پیشتر میدان لنین خوانده می شد، از آن پس میدان استقلال نامگذاری شد. در روز سوم ژوئیه سال ۱۹۹۲، قانون شمارهٔ 669-XII به نام «تعطیلات عمومی در جمهوری ازبکستان» منتشر شد که روزهای تعطیل رسمی از جمله روز استقلال را برمی شمرد. پیشینهٔ جشن های برگزار شده. ۱۹۹۲. در سال ۱۹۹۲، روز استقلال برای نخس
تین بار جشن گرفته شد. به افتخار این روز نخستین روز سرگرمی کارگران ازبکستان به مدت پنج روز برگزار شد و از تمامی کشورهای منطقه نمایندگانی گرد آمدند. در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۲، فیلم استقلال به کارگردانی داورون سلیموف در سینمای «نادیرا بِگیم» تاشکند به نمایش درآمد. این فیلم دربارهٔ نخستین سال این کشور جدید و دگرگونی پدید آمده سخن می گفت. در ادامهٔ این فیلم، کارهای دیگری دربارهٔ پیشینهٔ ازبکستان و نویسندگان و فیلسوفان برجستهٔ آن به نمایش درآمدند. ۱۹۹۳. در ۳۱ سپتامبر ۱۹۹۳، نمیشگاهی از نگارهٔ اولین سفیران کشورهای مختلف که به تاشکند آمده بودند به نمایش درآمد. در سپتامبر، کتابخانهٔ بین المللی استقلال در تاشکند شروع به کار کرد.
در اواخر سلسله گوریو در قرن سیزدهم میلادی افرادی که در قدرت بودند با دلایل مختلفی زمین های کشاورزان را غضب می کردند و آن ها را از کار بر روی زمین محروم می کردند. کشاورزانی که زمین های خود را از دست می دادند به بردگی گرفته می شدند. به منظور اصلاح این شرایط برای اولین بار در سال ۱۲۶۹ سیستم مدیریت برای طبقه بندی زمین های کشاورزی و جمعیت کشاورزان معرفی شد. سازماندهی دولت با هدف اصلاح زمین ها و برده ها پس از آن چندین مرتبه دیگر تکرار شد. دفتر سلطنتی تا سال ۱۳۶۶ در خلال سلطنت امپراتور گنگ مین نقشی حیاتی را بازی می کرد. راهبی بودایی به نام شین دون در خلال این سازماندهی ها مبادرت به اصلاحاتی ورزید وی به پشتوانه اعتماد پادشاه اکثر قدرت کشور را در دست گرفت. بعضی ها او را یک اصلاح طلب و انقلابی و بعضی دیگر او را یک راهب بودایی فاسد می دانند که طمع قدرت او را کور کرده بود. زندگی نامه. شین دون (هانگول:산돈، انگلیسی: sin don) به عنوان پسر یک زن برده در دیری بودایی در سال ۱۳۲۲ به دنیا آمد. او بدون پدر و توسط مادرش پرورش یافت. او به طور طبیعی تبدیل به یک راهب بودایی شد و دوران کودکی خود را با نام دار مایی خود «پیون جو» سپری کر
د. شین دون برای اولین بار و در سال ۱۳۵۸ با پادشاه گنگ مین دیدار کرد. پادشاه از طبقه اشراف به دلیل همراهی با قدرت ناامید شده بود و به دنبال شخصیت تازه ای برای پیشبرد اصلاحات بود. شبی پادشاه خوابی دید. در خواب مردی در حال کشتن پادشاه بود که راهبی بودایی در حال گذر از آن مکان جان پادشاه را نجات داد. مدت کمی بعد از آن خواب پادشاه، شین دون را ملاقات کرد. پادشاه بر این اعتقاد بود کسی که او را در خواب نجات داده شین دون است. بعد از آن پادشاه متناوباً با شین دون ملاقات می کرد و به او لقب چونگ هان گوسا را به معنی عابد روشن ضمیر و با فراغ بال اعطا می کند. شین دون با جدیت شروع به اشتغال در امور کشوری نمود. او مصمم بود تا جامعه فاسد را اصلاح کند. سیاست او بر بهبود معیشت مردم تکیه داشت. پادشاهان قبلی مدیریتی برای طبقه بندی زمین های کشاورزی و جمعیت کشاورزان به وجود آورده بودند ولی شین دون تشکیلات برای اصلاح سیستم زمین و بردگان را مجدداً سازماندهی کرد. او بر روی قانونی متمرکز شد که در آن اشراف را ملزم می کرد تا زمین هایی را که از کشاورزان بینوا گرفته بودند به صاحبان اصلی شان بازگردانند. اگر برده ها یا مردمان با رده اجتماعی پ
ایین می خواستند به افراد عادی جامعه تبدیل شوند شین دون به این آرزوی آن ها جامه عمل می پوشاند. این کار او باعث شد تا بردگان و کشاورزان از او به عنوان یک فرد اصلاح طلب و مقدس یاد کنند. کتاب تاریخی با نام تاریخ گوریو شین دون را راهبی شرور می داند. در آن کتاب او به عنوان فردی که با کلماتش وانمود می کرد مقدس است اما در مورد دیگران وقیحانه صحبت می کرد و در حالی که زنان را با فریب به روابط ناشایست می کشاند به آن ها صدمه می زد، توصیف شده است. به گفته این کتاب شین دون علی رغم تمام رفتارهای مجرمانه اش در برابر پادشاه کاملاً متفاوت ظاهر می شد. شین دون هیچ ترسی از پادشاه نداشت زیرا از اعتماد کامل پادشاه به خودش اطمینان داشت. اشراف از پادشاه در خواست می کردند تا از این فرد شیطانی دوری بجوید و حتی نقشه کشیدند تا از شر او خلاص شوند اما پادشاه از شین دون حمایت و طرفداری می کرد. با اینحال روابط شین دون و پادشاه گنگ مین هنگامی که شین دون پیشنهاد تغییر پایتخت را داد شروع به فروپاشی کرد. زمانی که پادشاه از فزونی رویاهای شین دون آگاهی یافت سعی کرد تا فاصله خود را با او حفظ کند. شین دون نقشه خیانت کشید که این کارش باعث تبعیدش در س
ال ۱۳۷۱ شد و بعدها سرش را از تنش جدا کردند. شین دون اختیار قدرت را برای مدت نسبتاً کوتاه شش سال در زمان پادشاه گنگ مین بر عهده گرفت. جایگاه سیاسی او تقریباً غیرطبیعی بود زیرا تنها ریشه در اعتماد پادشاه داشت و گفته شده که او فاقد صلاحیت به عنوان یک سیاستمدار بوده است. او از یک پست دولتی برای بازگرداندن زمین هایی که اشراف از کشاورزان غضب کرده بودند استفاده کرد تا آن ها را به صاحبان اصلی شان بازگرداند. او سیاستمداران را از طریق سیستم سونگ گیونگ وان انتخاب می نمود.
شورای عالی شوروی، نام مشترکِ مهستان (مجلس قانون گذاری) جمهوری های شوروی سوسیالیستی در کشور اتحاد جماهیر شوروی بود. این شوراهای عالی بر مبنای مدل شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی، که در سال ۱۹۳۸ بنیان گذاری شده بود، شکل گرفتند و هم شکل و همسان بودند. نمایندگان مورد قبول شوروی در شوراهای عالی به صورت دوره ای در انتخابات های بدون رقیب انتخاب می شدند. نخستین انتخابات آزاد یا نیمه آزاد در اواخر سال دههٔ هشتاد میلادی در دورهٔ پرستوریکا برگزار شد. شوراهای عالی تا اندازهٔ زیادی سازمانهایی بودند که فرمان های داده شده به آن ها از سوی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را برای هر جمهوری سوسیالیستی باز تأیید می کردند. شوراهای عالی به صورت نامتناوب (معمولاً دو بار در سال و برای چند روز) نشست داشتند و شورای رهبری شورای عالی را انتخاب می کردند تا در غیاب شورای عالی نقش آن را انجام دهد. بر پایهٔ قانون اساسی ۱۹۳۶ و ۱۹۷۷ شوروی، شورای رهبریِ این شوراهای عالی، به عنوان شورای رهبری اتحاد جماهیر شوروی عمل می کردند. این شوراهای عالی همچنین هیئت وزیران را انتخاب می کرد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، بیشتر این شوراهای عالی
، تبدیل به مجلس قانون گذاری کشورهای استقلال یافته شدند.
مجتبی مقتدایی (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۷۵) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع راست بازی می کند. وی بازی خود را از پایه های صنعت نفت آبادان آغاز کرده و عضویت در تیم ملی نوجوانان و جوانان ایران را نیز در کارنامه خود دارد. وی هم اکنون در تیم استقلال دوشنبه تاجیکستان بازی می کند. وی اهل شهرستان آبادان است.
بثی اسفیر (یونانی: "βαθύς" بسیوس به معنی"عمیق" و "σφαῖρα" اسفیر، "کره") وسیله منحصر به فرد کروی بود که برای کاوش در اعماق زیر دریا بود که توسط کابلی به بالا یا پایین اقیانوس آب منتقل می شد از این وسیله برای یک سری غواصی ها در نزدیکی سواحل برمودا در بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ استفاده شد. بث اسفیر در سالهای ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ توسط مهندس آمریکایی اوتیس بارتون به منظور استفاده و مطالعه طبیعت ویلیام بی بی برای مطالعه زیراب حیات وحش طراحی و ساخته شد. بی بی و بارتون با همراهی هم غواصی هایی را در بثی اسفیر انجام دادند و به این ترتیب برای نخستین با یک زیست شناس دریایی توانست حیات وحش اعماق آب را در محیط بومی خود مشاهده نماید. غواصی های آن ها چندین رکورد متوالی جهانی را برای برای عمیق ترین غواصی های انجام شده توسط بشر به ثبت رسانید. رکورد ثبت شده عمیقترین غوص به عمق۳۰۲۸ فوت یا ۹۲۲٫۹۳۴ که در ۱۵ اوت ۱۹۳۴ با استفاده از بثی اسفیر به ثبت رسید تا زمانی که توسط باتون در سال ۱۹۴۹ شکسته شد دوام آورد.
بثی سکف وسیله زیردریاپیما خود کششی برای غوص-آزاد در اعماق دریا است که متشکل از کابین خدمه شبیه به یک بثی اسفیر است که به جای آویزان شدن از کابل می تواند به تنهایی شناور بماند برخلاف طراحی کلاسیک بث اسفیر. بثی سکف از بنزین پر می شود زیرا به آسانی شناور شده و غیرقابل تراکم است. غیرقابل تراکم بودن بنزین به این معنی است که مخزن به به استحکام چندانی نیاز ندارد زیرا که فشار داخل و خارج مخزن به تعادل می رسد و اصلاً نیازی به مقاومت در برابر اختلاف فشار داخل و خارج از مخزن وجود ندارد. در نقطه مقابل کابین خدمه می بایستی توان مقاومت در برابر فشار زیاد داشته باشد و از این رو بسیار سنگین و با استحکام ساخته می شود. شناوری در سطح را می توان به راحتی با جایگزینی بنزین با آب کاهش داد چون که چگال تر است. اگوست پیکار مخترع اولین بثی سکف است.
دانشگاه ملی ازبکستان قدیمی ترین و بزرگ ترین دانشگاه ازبکستان است. این دانشگاه دوازده دانشکده دارد. این دانشگاه در سال ۱۹۱۸ با نام دانشگاه مردمِ ترکستان با ۱۲۰۰ نفر دانشجو بنیان گذاری شد. در سال ۱۹۲۰ با نام دانشگاه دولتی ترکستان نامیده شد و در سال ۱۹۲۳ نامش به دانشگاه دولتی آسیای مرکزی دگرگون شد. این نام تا پایان دههٔ ۱۹۵۰ بر روی این دانشگاه ماند. در سال ۱۹۶۰، نام آن به دانشگاه دولتی تاشکند لنین دگرگون شد. با استقلال یافتن ازبکستان این دانشگاه، دانشگاه ملی ازبکستان نامیده شد. در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانشگاهیان از نقاط غربی اتحاد جماهیر شوروی به آسیای مرکزی، بخصوص بخاطر ساختِ اروپایی گونهٔ تاشکند و تعداد زیاد روس زبانان این شهر، به این شهر رفتند. گروهی از استادهای دانشگاه در اعتراض به اینکه از تاشکند منتقل شدند اعتصاب کردند. این دانشگاه دوازده دانشکده دارد.
بمب گذاری سرای استرلینگ در پردیس دانشگاه ویسکانسین-مدیسن در ۲۴ اوت ۱۹۷۰ (دوشنبه، دوم شهریور ۱۳۴۹) روی داد. این رخداد توسط چهار نفر جوان در اعتراض به ارتباطات پژوهشی دانشگاه با نیروهای نظامی آمریکا در جریان جنگ ویتنام صورت گرفت. فرجام این رویداد مرگ یک پژوهشگر فیزیک و آسیب دیدگی سه نفر دیگر شد. چکیده. اسرای استرلینگ ساختمانی است بنا نهاده شده در مرکز پردیس دانشگاه ویسکانسین-مدیسون. بمب بر روی ساعت ۳:۴۲ دقیقهٔ صبح روز بیست و چهارم آگوست سال ۱۹۷۰ (۲ شهریور ۱۳۴۹) تنظیم شده بود با این انگیزه که مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش را که در طبقه های دوم، سوم و چهارم این ساختمان بودند نابود کند. فرجام این انفجار ویرانی سهمگینی بر بخشهای دیگر این ساختمان و همچنین ساختمان های نزدیک به آن بود. این انفجار باعث مرگ رابرت فَسنَکت، و آسیب دیدگی سه نفر دیگر و همچنین آسیب دیدگی شدید دانشکده فیزیک و تجهیزات آن شد.. نه فسنکت و نه دانشکدهٔ فیزیک درگیر با در ارتباط با مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش نبودند. بمب گذران یک خودرویِ ونِ را از یکی از استادهای دانشکدهٔ علوم کامپیوتر دانشگاه دزدیدند و آن را با نزدیک به دو هزار پاوند (۹۱۰ کیلوگرم) ANFO (نی
ترات آمونیوم و نفت سیاه) اندوختند. پاره هایی از پیکرهٔ این خودرو بر پشت بامِ یک ساختمان هشت طبقه، سه خیابان دورتر و همچنین بیست و شش ساختمان آسیب دیده در نزدیکی محل انفجار یافت شد اما خود مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش خیلی کم آسیب دید. در نتیجهٔ این بمب گذاری، در مجموع دو میلیون و صد هزار دلار (دوازده میلیون و سیصد هزار دلارِ امروز) به دانشگاه ویسکانسین- مدیسون آسیب وارد شد. مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش. در طول جنگ ویتنام، طبقه های دوم، سوم و چهارمِ بخش جنوب (شرقی-غربی) سرای استرلینگ پذیرای مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش (AMRC) بود. این مرکز یک اندیشکده با هدایت بود. کارکنانِ این مرکز در زمان بمب گذاری دربرگیرندهٔ چهل و پنج نفر ریاضیدان بود، که سی نفر از آنها تمام وقت بودند. رُزِر، بخاطر پژوهشهایش در ریاضیات محض، منطق و نظریهٔ اعداد شناخته شده بود. در طول جنگ جهانی دوم، رُزر مسئول برنامهٔ موشکهای بالستیک ایالات متحده بود و همچنین وی در پژوهش بر روی چندین موشک که توسط نیروهای مسلح ایالات متحده به کار می رفت نقش داشت. هزینهٔ ساخت مرکزی برای مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش توسط در سال ۱۹۵۵ فراهم شده بود. با پول آنها یک بخش شش طبقهٔ ا
ضافی برای سرای استرلینگ ساخته شد. در قراردادی که برای کار در این مرکز بسته می شد، الزام شده بود که ریاضیدانان حداقل نیمی از زمانشان را بر پژوهشهای ارتش آمریکا اختصاص دهند. رُزر هرگونه نقش نظامی مرکز را به حداقل رساند و اینگونه وانمود کرد که این مرکز برای ریاضیات، هم ریاضیات محض و هم ریاضیات کاربردی، بنیان نهاده شده است. روزنامهٔ دانشجویی دانشگاه ویسکانسین، ، گزارشهای فصلی منتشر شده ای را که این مرکز به ارتش آمریکا ارسال می کرد به دست آورد. این نشریه یک مجموعه از مقاله های تحقیقی منتشر کرد که بیان می کرد این مرکز پژوهشهایی را انجام می داده است که مستقیم به درخواست وزارت دفاع آمریکا و در رابطه با فعالیت های ضد شورش در ویتنام بوده است. این مرکز پژوهشی به مرکز تظاهرات تبدیل شد که در آن تظاهرکنندگان شعار می دادند "آمریکا از ویتنام بیرون برو! ریاضیاتِ ارتش را درهم بشکنید!". مرکز پژوهشهای ریاضی ارتش توسط وزارت دفاع آمریکا در پایان سال مالی ۱۹۷۰ بسته شد. بمب گذاران. بمبگذاران کارلتون «کارل» آرمسترانگ، ، و بودند. آنها خود را گروه سال نو می نامیدند که نامی بود انتخاب شد در عید سال نوی سال ۱۹۶۹. در حمله ای پیشین، دوایت
و کارل، همراه با دوست دختر کارل، لین شوالتز (که خودرو را می راند) یک هواپیمای کوچک از دزدیدند. دوایت و کارل مواد منفجرهٔ دست ساز را بر روی انداختند. آنها هواپیما را به صورت موفقیت آمیز در فرودگاهی دیگر فرود آوردند و فرار کردند. پیش از بمب گذاری سرای استرلینگ، کارل عملیات هایِ ضد جنگ بسیاری انجام داد از جمله آتش زدن یک مرکز ROTC (برنامه های نظامی در دانشگاه ها) در ، و عملیات دیگری که سعی در آتش زدن مرکز جذب نیروی دولتی داشت ولی به صورت اشتباه به مرکزی دیگر برخورد کرد.
لَنفادنیت سِلی (Tuberculous lymphadenitis) یا آماس سلی غده های لنفاوی رایج ترین شکل خارج ریه ای بیماری سل است. لنف آدنیت سلی بیماری مزمن خاص گرانولومایی، التهاب غدد لنفاوی با نکروزناشی از عفونت با "مایکوباکتریوم توبرکلوزیس" یا دیگر باکتری های وابسته است است. عامل. شایع ترین علت بیماری سل در ریه ها "مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است". گاهی اوقات باکتری های مربوط نیز عامل بیماری می شوند. از جمله "M. bovis," "M. kansasi. "M Fortiutum, M Marnum, M Ulcerans. علائم. در کنار گره های لنفاوی متورم یا همان لنف آدنیت، فرد ممکن است دچار تب خفیف و بی اشتهایی یا از دست دادن وزن شود. این سویه بیماری های ریوی نیز ایجاد می کند تشخیص. تشخیص لنف آدنیت سلی ممکن است نیاز به بیوپسی داشته باشد. دیگر روش های تشخیصی عبارتند از: تست توبرکولین مثبت، عکس قفسه سینه، رادیوگرافی و سی تی اسکن، سیتولوژی، بیوپسی، کشت. درمان. برش دریناژ و تخلیه محتوی و به دنبال آن شروع داروهای ضد سل. درمان این سویه کاملا با سل متفاوت است و از کلاریترومایسین یا آزیترومایسین +ریفابیوتین و اتامبوتول استفاده می شود همه گیرشناسی. لنف آدنیت سلی بیشتر در کشورهای در حال تو
سعه دیده می شود. به ویژه در زمینه HIV/AIDS.
کورت گوتس (؛ ؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم و نویسنده اهل آلمان و سوئیس بود. وی در دوران خود، یکی از بهترین نویسندگان کمدی به زبان آلمانی محسوب می شد. کورت گوتس خویشاوندی دوری با جرج برنارد شاو داشت و اغلب با وی مقایسه می شد.
گی دولیل (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، کارتونیست و اَنیماتور مشهور اهل کانادا است که هم اکنون ساکن شهر مون پلیه در فرانسه است. سفرنامه های تحسین شدهٔ دولیل (پیونگ یانگ، سرزمین مقدس، یانگون و شنژن) از برجسته ترین آثار ژانر داستان تصویری اند. زندگی نامه. دولیل در دانشکدهٔ شریدان در اوک ویل رشتهٔ انیمیشن را تمام کردو. پس از آن به کار در استودیوی انیمیشن سینه گروپ در مونترئال پرداخت. او بعدها در استودیوهای مختلفی در کانادا، فرانسه، آلمان، چین و کرهٔ شمالی به کار پرداخت. تجربیات او به عنوان سوپروایزر در استودیوهای آسیا در دو داستان تصویری او به نام های "شنزن" و "پیونگ یانگ: سفری به کرهٔ شمالی" انعکاس یافته است. این دو کتاب که مشهورترین کتاب های دولیل هستند، ابتدا توسط انتشارات کمیک (باند دسینه) اسوسیاسیون منتشر شدند و بعد به بسیاری زبان ها از جمله انگلیسی، آلمانی، پرتغالی، اسپانیایی و چک ترجمه شدند. دولیل با یکی از اعضای پزشکان بدون مرز ازدواج کرد و به همران آن زن سفری به میانمار (در برمه) در سال ۲۰۰۵ رفت که این سفر در کتاب "وقایع برمه" منعکس شده است.
آنتونیو اسکارمتا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۴) یک نویسنده اهل شیلی بود. وی برندهٔ جوایزی همچون «جایزهٔ ملی ادبیات شیلی» و کمک هزینه گوگنهایم شد.اسکارمتا در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
جایزه خانگی-جهانی ایبروآمریکن در داستان سرایی آمریکای لاتین () یکجایزهٔ ادبی اسپانیایی در آمریکای لاتین بود. برندهٔ جایزه، مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا دریافت می داشت که گران ترین جایزهٔ ادبی جهان محسوب می شد. علاوه بر میزان نقدی آن، این جایزهٔ به لحاظ پذیرش و بررسی تعداد زیادی از کتاب های منتشرشده نیز شهرت داشت به نحوی که تنها در سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶۰۰ کتاب وارد این مسابقه شد که در مقام مقایسه، ۱۲۰ تا بیشتر از جایزه ادبی من بوکر بود. این جایزه نخستین بار در سال ۲۰۰۷ میلادی اهدا شد و هر سال، در یکی از پایتخت های کشورهای اسپانیایی زبان، برگزار می شد. برندهٔ نخست، ۲۰۰٬۰۰۰ دلار و کتاب دوم ۵۰٬۰۰۰ دلار دریافت می داشت. اهدای این جایزه در سال ۲۰۱۰ به سبب زلزلهٔ شیلی انجام نشد و کل جایزه از سال ۲۰۱۲ که آخرین دوره بود، ملغی شد. برخی از برندگان آن عبارتند از: خورخه ادواردز (۲۰۰۸) و آنتونیو اسکارمتا (۲۰۱۱)
جزایر آمامی یک مجمع الجزایر در جزایر ساتسونان و بخشی از جزایر ریوکیو است که در جنوب غربی کیوشو قرار گرفته است. از نظر مدیریتی این جزایر به استان کاگوشیما متعلق هستند.
کیجیما ماتابی، ماساهیسا ; – ) یک سامورایی در خدمت خاندان موری در قلمرو چوشو بود. وی یکی از سامورایی هایی بود که در حادثه ایکه دایا در ژوئیه سال ۱۸۶۴ مورد حمله شینسنگومی قرار گرفت.
جایزه ملی ادبیات () یک جایزه ادبی در کشور شیلی است که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۴۲ پایه گذاری شد و در آغاز، به طور سالیانه و از سال ۱۹۷۲ میلادی، به صورت دوسالانه اعطا می شود. این جایزهٔ مشتمل بر یک جایزهٔ نقدی (۱۶ میلیون پزوی شیلی، در حدود ۳۰ هزار دلار آمریکا) و همچنین یک حقوق ماهیانهٔ مادام العمر (به میزان ۱۷ هزار دلار در سال) است. برخی از برندگان این جایزه عبارتند از:
ناراهارا شیگه رو، ناراهارا کوگورو ; – ) یک سیاستمدار در دوره میجی از اهالی قلمروی ساتسوما در ژاپن بود. وی هشتمین فرماندار استان اوکیناوا از سال ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۸ میلادی بود. از وی به عنوان مسبب کشته شدن تاجر انگلیسی در سال ۱۸۶۲ در حادثه ناماموگی که منجر به بمباران کاگوشیما توسط انگلستان شد، نام برده می شود.
فیودور ساولیویچ خیتروک (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و پویانمای یهودی اهل روسیه بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بانی فیکس به تعطیلات می رود" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی، جایزه دولتی اتحاد شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است.
داته مونه ناری، مارکی ; – ) سیاستمدار در دوره باکوماتسو و اوایل دوره میجی و هشتمین ارباب قلمروی اواجیما اهل ژاپن بود. در زمان قدرتمندی تایرو، ای نائوسوکه، در طی تصفیه آنسی وی محکوم به حبس خانگی شد.
یامائوکا تشّو یا تتسوتارو یامائوکا؛ – ) سامورایی، و خوشنویس اهل ژاپن بود. وی نقش بزرگی در اصلاحات میجی در دوره باکوماتسو داشت. او مسئول نظارت بر شینچوگومی بود. در سال ۱۸۶۸ میلادی به مقام اومه تسوکه رسید. بررسی اجمالی. یامائوکا تشّو در سال ۱۸۳۶ (تنپو ۷) در هونجو، توکیو، ادو متولد شد و در قلمرو هیدا-تاکایاما (شهر تاکایامای امروزی)، استان گیفو بزرگ شد. او از سنین پایین در شمشیرزنی مهارت داشت و پس از نقل مکان به ادو، در سن ۲۱ سالگی به دلیل مهارتش در شمشیرزنی، به عنوان شمشیرزن برای مرکز آموزش نظامی کوبوجو (بخش چیودا، توکیو) انتخاب شد. او همچنین مدیر روشیگومی (گروه سامورایی های بدون استاد)، سلف شینسنگومی شد. بزرگترین دستاورد یامائوکا تِشو، رویارویی با سایگو تاکاموری و تحقق تسلیم بدون خونریزی قلعه ادو بود. پس از اصلاحات میجی، او به دولت میجی خدمت کرد و به عنوان پیشکار صد و بیست و دومین امپراتور امپراتور میجی فعالیت داشت.
کونوئه تاداهیرو ; – ) یک کانپاکو در زمان شوگون سالاری توکوگاوا و همچنین سادایجین (وزیر چپ) در زمان امپراتور کومی بود. وی فرزندخواندهٔ ارباب قلمروی ساتسوما، شیمازو ناری اوکی بنام آتسو-هیمه را به فرزندخواندگی خود پذیرفت. سپس آتسوهیمه یکی از همسران شوگون سیزدهم توکوگاوا ایه سادا شد.
جونشی به معنای «خودکشی در راه وفاداری»، به خودکشی پس از کشته شدن ارباب در اثر جنگ یا قتل در قرون وسطی در ژاپن گفته می شود.
گشّو ؛ یک سانگها در دوره باکوماتسو از طرفداران نهضت سوننو جوئی (حرمت گذاری به امپراتور، بیرون راندن خارجیان) اهل ژاپن بود. وی از دوستان سایگو تاکاموری و مسئله جانشینی شوگون از طرفداران جناح هیتوتسوباشی بود. در سال ۱۸۵۸ در پی مرگ ارباب ساتسوما، شیمازو ناری آکیرا و شروع تصفیه آنسی و دستگیری مخالفان شوگون سالاری به همراه تاکاموری به قلمروی ساتسوما رفت ولی سران ساتسوما که از غضب شوگون سالاری به علت پناه دادن به وی در هراس بودند دستور اخراج وی را از قلمرو دادند. وی به همراه با سایگو تاکاموری دست به جونشی (خودکشی پس از مرگ ارباب) در دریا زدند. تاکاموری نجات پیدا کرد اما وی غرق شد.
جناح هیتوتسوباشی ؛ گروهی بودند که در مسئله جانشینی، توکوگاوا ایه سادا از توکوگاوا یوشینوبو (بعدها شوگون پانزدهم)، از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا یکی از سه شاخه خاندان توکوگاوا حمایت می کردند. بررسی اجمالی. توکوگاوا ایه سادا (شوگون سیزدهم) بیمار بود و علی رغم جوانی، از نظر امیدواری به طول عمر و تولد فرزند در وضعیتی ناامید کننده قرار داشت. بنابر این به طور طبیعی مسئله جانشینی شوگون درگرفت، جناح هیتوتسوباشی، پسر ارباب سابق قلمروی میتو بنام هیتوتسوباشی یوشینوبو را که پیرتر و فرزانه تر از توکوگاوا ایه موچی بود را برای جانشینی توصیه می کرد. طرفداران این جناح ارباب سابق قلمروی میتو، توکوگاوا ناری آکی (پدر واقعی یوشینوبو)، ارباب زمان وقت قلمروی میتو توکوگاوا یوشی آتسو (پسر ارشد ناری آکی و برادر بزرگتر یوشینوبو)، ارباب قلمروی اچیزن، ماتسودایرا یوشیناگا، ارباب قلمروی اُواری، توکوگاوا یوشیکاتسو از دایمیوهای شینپان (خویشاوندان خاندان توکوگاوا) و همچنین برخی از دایمیوهای توزاما (خاندان های فئودالی که بعد از نبرد سکیگاهارا با توکوگاوا ایه یاسو پیمان اتحاد بسته بودند)، ارباب قلمروی ساتسوما، شیمازو ناری آکیرا، ارباب قلمروی ا
واجیما، داته مونه ناری، ارباب قلمروی توسا، یامائوچی یودو بودند. گروهی که مقابل جناح هیتوتسوباشی قرار داشت جناح نانکی نامیده می شود که توکوگاوا ایه موچی از خاندان کیشو توکوگاوا را برای جانشینی توصیه می کردند. بیشتر دایمیوهای فودای (خاندان های فئودالی که قبل از نبرد سکیگاهارا با توکوگاوا ایه یاسو پیمان اتحاد بسته بودند) از جناح نانکی حمایت می کردند. برخلاف دایمیوهای شینپان و دایمیوهای توزاما که از مرکز قدرت دور بودند، دایمیوهای دایمیوهای فودای به مرکز قدرت نزدیک بودند و رهبری باکوفو (شوگون سالاری) را در اختیار داشتند. روجو (ریش سفید باکوفو) در این زمان، ارباب قلمروی فوکویاما، آبه ماساهیرو (از دایمیوهای فودای) بود. در مورد سیاست خارجی در جناح هیتوتسوباشی اتفاق نظر وجود نداشت برخی مانند قلمروی میتو طرفدار نظریه اخراج اجنبی و برخی مانند قلمروی ساتسوما و قلمروی اواجیما طرفدار پایان دادن به ساکوکو (بسته بودن کشور) بودند. جناح هیتوتسوباشی همچنین تلاش کرد تا روی حرمسرای قلعه ادو کار کند، مانند ارباب قلمروی ساتسوما، شیمازو ناری آکیرا، که ا دختر خوانده خود تنشو-این در سال ۱۸۵۶ به ازدواج شوگون سیزدهم درآورد، اما توکوگاوا
ناری آکی، که صادق، به نفوذ بر حرمسرای قلعه ادو علاقه ای نداشت. پس از عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن در اوت ۱۸۵۸، درگیری بین دو جناح شدت گرفت و پای دربار امپراتوری در کیوتو نیز به این اختلافات کشیده شد. معتمد ماتسودایرا یوشیناگا، هاشیموتو سانای، معتمد شیمازو ناری آکیرا، سایگو تاکاموری و دیگران نیز پنهانی در کیوتو در جهت اهداف جناح هیتوتسوباشی فعالیت کردند، اما با انتصاب ای نائوسوکه (ارباب فئودال قلمروی هیکونه) به عنوان تایرو (برابر با نخست وزیر کنونی ژاپن)، هم تصمیم گیری در مورد معاهدات و هم مسائل جانشینی تحت رهبری ای نائوسوکه درآمد و در پایان توکوگاوا ایه موچی جانشین شوگون سیزدهم شد و جناح هیتوتسوباشی شکست خورد. شیمازو ناری آکیرا، پدر و فرزند ناری آکی، توکوگاوا یوشی آتسو و ماتسودایرا یوشیناگا که از این اقدام ای نائوسوکه خشمگین بودند، بدون اجازه به قلعه ادو برای گفتگو با ای نائوسوکه به قلعه ادو رفتند، بنابراین به آنها دستور حبس خانگی داده شد. با استفاده از این فرصت، ای تصفیه آنسی را شروع کرد. حتی در کیوتو، مانابه آکیکاتسو (ارباب فئودال سابائه) که از جناح نانکی طرفداری می کرد سرکوب شد. بس
یاری از رهبران جناح هیتوتسوباشی حبس خانگی گرفتند. شیمازو ناری آکیرا که سعی داشت به طرف کیوتو لشکرکشی کند درست قبل از اقدام بر اثر بیماری درگذشت. پس از آن به جهت بازگرداندن قدرت دایمیوها حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) رخ داد و ای نائوسوکه در این حادثه ترور شد. در سال ۱۸۶۲ برادر کوچکتر شیمازو ناری آکیرا (رهبر خاندان شیمازو)، شیمازو هیسامیتسو به پیروی از برادرش به طرف کیوتو لشکرکشی کرد به همین سبب اصلاحات بونکیو انجام شد.
مسئله جانشینی شوگون ؛ به درگیری سیاسی در ژاپن برای تعیین جانشین توکوگاوا ایه سادا (شوگون سیزدهم) گفته می شود. شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه یوشی به فاصله کمی پس از اردوکشی ناخدا پری به ژاپن در ۸ اوت سال ۱۸۵۳، در روز ۲۷ اوت همان سال در اثر نارسایی قلبی به موجب گرمازدگی درگذشت. وی ۱۴ پسر و ۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی توکوگاوا ایه سادا (شوگون سیزدهم) قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند. ایه سادا نیز از کودکی بیمار بود و به شدت از ظاهر شدن در انظار نفرت داشت و توانایی اداره کشور را نداشت. برای تعیین جانشینِ توکوگاوا ایه سادا، مسئله جانشینی شوگون رخ داد و در این درگیری سیاسی دایمیوها به دو دسته تقسیم شدند:
جناح نانکی ؛ به طرفداران توکوگاوا ایه موچی از خاندان کیشو توکوگاوا در مسئله جانشینی شوگون در دوره باکوماتسو گفته می شود. مسئله جانشینی شوگون این جناح در مقابل جناح هیتوتسوباشی که طرفدار توکوگاوا یوشینوبو از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بودند، قرار داشت.