Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امالا راتنا زندیل دلامینی (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری دوجا کَت شناخته می شود، خواننده و ترانه سرای آمریکایی می باشد. او در لس آنجلس متولد و بزرگ شد و از نوجوانی شروع به ساخت و انتشار موسیقی در ساوندکلاود کرد. ترانهٔ «خیلی مست» وی توجهٔ کموساب و آرسی ای رکوردز را به خود جذب کرد، به طوری که وی تا قبل از انتشار نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود تحت عنوان "پوررر!" در سال ۲۰۱۴ با آن ها قرارداد امضا کرد. پس از وقفه ای در انتشار موسیقی و انتشار بدون اتفاق اولین آلبوم استودیویی اش، امالا، دوجا به عنوان یک میم اینترنتی با تک آهنگ سال ۲۰۱۸ خود «مووو!»، یک آهنگ جدید که در آن ادعاهای طنزآمیز درباره گاو بودنش مطرح می کند، به موفقیت گسترده ای دست یافت. او با استفاده از محبوبیت روزافزون خود دومین آلبوم استودیویی خود را با نام هات پینک در سال بعد منتشر کرد. این آلبوم بعداً به ده رتبه برتر "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده رسید و تک آهنگ «بگو خب» را تولید کرد. ریمیکس آن با حضور نیکی میناژ در صدر "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفت. سومین آلبوم استودیویی او، "پلنت هر" (۲۰۲۱)، چهار هفته در رتبه دوم "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت و ده تک آهنگ برتر «م
نو بیشتر ببوس» (با حضور سیزا)، «باید بدانم» و «زن» را ایجاد نمود. چهارمین آلبوم استودیویی او، "اسکارلت" (۲۰۲۳)، به صورت هیپ هاپ محوری بود و در بین پنج "بیلبورد" ۲۰۰ به اوج رسید، در حالی که تک آهنگ اصلی آن «شهر را قرمز رنگ کن» موفق ترین ترانهٔ دوجا تا به امروز است و باعث اولین نامبر وان انفرادی او در هات ۱۰۰ شد. دوجا کت در جشنواره جهانی شهروند در سال ۲۰۲۴ در سخنانی به حمایت از مردم فلسطین پرداخت. اوایل زندگی و تحصیل. امالا راتنا زندیل دلامینی در ۲۱ اکتبر ۱۹۹۵ در محلهٔ تارزانا، واقع در لس آنجلس، کالیفرنیا، بر جهان چشم گشود. مادر وی، دبورا ساویر، طراح گرافیک آمریکایی با اصالت یهودی است و پدرش، دومیسانی دلامینی، هنرمندی اهل آفریقای جنوبی با تبار زولو می باشد که بیشتر به خاطر ایفای نقش کروکودیل در نسخهٔ اصلی برادوی موزیکال "سارافینا!" همچنین در اقتباس سینمایی آن در سال ۱۹۹۲ شناخته می شود. این دو پس از آشنایی در نیویورک، جایی که دومیسانی در برادوی اجرا داشت، وارد رابطه ای کوتاه مدت شدند اما پدرش به دلیل مشغله های کاری و تور فرصت کافی برای گذراندن وقت با دلامینی و برادرش را نداشت. وی نیز اظهار کرده که به دلیل دلتنگی
برای خانه و وطن خود خانواده اش را در ایالات متحده ترک کرده و به آفریقای جنوبی بازگشته، با امید این که آن ها به او ملحق شوند، با این حال، دلامینی در موارد متعددی اشاره کرده است که از پدرش دور بوده و ارتباطی با او نداشته و گفته که «هرگز او را ندیده است». پدر وی این ادعاها را رد کرده و گفته که رابطه ای «سالم» با دخترش دارد. همچنین اظهار کرد که تیم مدیریتی دلامینی تلاش کرده اند تمامی تلاش های او برای برقراری ارتباط با دخترش را مسدود کنند، زیرا از این می ترسیدند که «ممکن است او را از دست بدهند». بلافاصله پس از تولدش، دلامینی از تارزانا به رای، نیویورک نقل مکان کرد، جایی که به مدت پنج سال با مادربزرگ مادری اش که معمار و نقاش بود زندگی کرد. در سن هشت سالگی، دلامینی به همراهٔ مادر و برادرش به کالیفرنیا بازگشت و در سای آنانتام آشرام، کومونه ای در آگورا هیلز زندگی کرد و به مدت چهار سال آیین هندو را تمرین نمود. در حین زندگی در این کومونه دلامینی شروع به پوشیدن روسری های پوشانندهٔ سر و گردن و خواندن بژان ها در معبد کرد، اما اظهار داشت که در آن مدت احساس می کرد نمی تواند «یک بچه باشد». خانواده اش سپس به اوک پارک نقل مکان
کردند، جایی که وی شرکت در کلاس های رقص را آغاز کرد و «دوران کودکی ای ورزشی» را تجربه کرد، او اغلب اسکیت سواری می کرد و برای شرکت در کمپ های موج سواری به مالیبو می رفت. دلامینی و برادرش که از معدود کودکان دورگه در آن منطقه به شمار می رفتند با تعصب و تبعیض نژادی روبه رو شدند. با بزرگ تر شدن و فاصله گرفتن از آشرام وی در کلاس های رقص رقص بریک شرکت کرد و به یک گروهٔ حرفه ای پاپ لاکینگ پیوست که با آن در رقابت های رقص در سراسر لس آنجلس، در حالی که همچنان دانش آموز دبیرستان بود شرکت می کرد. عمه اش که مربی آواز بود به دلامینی آموزش خوانندگی داد تا به او در آزمون ورودی دبیرستان هنرهای نمایشی «دبیرستان هنرهای تجسمی و نمایشی رامون سی. کورتینز» کمک کند. او به طور مکرر از مدرسه غیبت می کرد تا در اتاق های گفت وگوی آنلاین شرکت کند. پس از اینکه از تحصیل و مسیر شغلی اش دلسرد شد، دلامینی ادعا می کند که در سال یازدهم متوجه شد «اجرای موسیقی و خود موسیقی تنها چیزی بود که همیشه برایش اهمیت داشت.» در نهایت، او در سن ۱۶ سالگی و در سال سوم دبیرستان از مدرسه ترک تحصیل کرد و این تصمیم را به مشکلات خود با اختلال کم توجهی-بیش فعالی نسبت
داد، و گفت که «احساس می کردم که در یک نقطه گیر کرده ام و همهٔ دیگران به طور مداوم درحال پیشرفت هستند.» حرفه. ۲۰۱۲–۲۰۱۷: آغاز حرفه و قرارداد ضبط. دوجا کت زندگی پس از ترک تحصیل خود را «به هم ریخته» توصیف کرده و اظهار داشته که روی زمین می خوابیده و «تمام طول روز و شب» را صرف جست وجو در اینترنت برای یافتن بیت ها و قطعات موسیقی بی کلام از یوتیوب می کرده و آن ها را دانلود کرده تا در ساخت موسیقی خود استفاده کند. پس از آن که وی به فرهنگ اینترنت و وب سایت هایی مانند ئی بام ورلد و مای اسپیس علاقه مند شد، به صورت خودآموز آواز خواندن، رپ کردن و کار با نرم افزار گاراژبند را در خانه و بدون داشتن شغل یاد گرفت و به طور مکرر موسیقی می ساخت و آن را در ساندکلود بارگذاری می کرد. در اواخر سال ۲۰۱۲، «خیلی مست» نخستین اثر بارگذاری دائمی بود که در حساب کاربری ساندکلود وی بارگذاری شد. دوجا کت حرفه خود را در صحنه زیرزمینی هیپ هاپ لس آنجلس آغاز تمود و در مهمانی ها و سایفرها به اجرای موسیقی پرداخت و با رپرهایی مانند باس درایور، ایل کمیل و وربی اس ارتباط برقرار کرد؛ وربی اس ادعا می کند که به او در پرورش مهارت هایش و یافتن نخستین اجرای حر
فه ای کمک کرده است. در این زمان بود که او با تهیه کننده جری «تیزهیم سلف» پاول آشنا شد، که به صورت تصادفی با حساب ساندکلود او روبه رو شده بود. تیزهیم سلف او را با تهیه کنندهٔ موسیقی یتی بیتس آشنا کرد، که سپس او را به ضبط موسیقی در استودیو خود در محلهٔ اکو پارک دعوت کرد، این استودیو نیز به عنوان «نوعی واحه برای دوجا به منظور فرار از آشفتگی های خانه» عمل می کرد. سپس یتی بیتس او را با کموساب رکوردز، زیرمجموعه ای از آرسی ای رکوردز آشنا کرد، جایی که وی در سن ۱۷ سالگی تحت قرارداد مدیر اجرایی این کمپانی، دکتر لوک، و شرکت انتشاراتی او، پرسکریپشن سانگز، قرار گرفت. این قرارداد همچنین شامل یک همکاری موقت در زمینه مدیریت هنری با شرکت راک نیشن بود. در اوت سال ۲۰۱۴، دوجا کت نخستین ئی پی خود تحت عنوان "پوررر!" را منتشر گردید، که توسط "د فیدر" به عنوان «آر اندبی فضایی با تأثیرات شرقی» توصیف شد. «خیلی مست» پیش از انتشار این ئی پی، بازتولید شد و به عنوان نخستین تک آهنگ تجاری انفرادی او منتشر شد، و بعدها در سومین قسمت از فصل اول مجموعه تلویزیونی "امپراتوری" از شبکه "فاکس" نیز پخش شد. در اواسط سال ۲۰۱۵، دوجا کت به طور موقت با شرک
ت ضبط اوجی ماکو، به نام اوجی جی، قرارداد بست. پس از امضای قرارداد، در اواخر سال ۲۰۱۶، ماکو و دوجا کت در ساخت ترانهٔ «هیولا» همکاری کردند، که این قطعه بخشی از میکس تیپ سال ۲۰۱۷ ماکو با عنوان "فرزندان خشم" بود. او شروع به تجربهٔ سد نویسنده کرده بود، که باعث شد پیشنهاد خوانندهٔ آمریکایی بیلی آیلیش برای همکاری در آنچه بعدها به تک آهنگ محبوب او در سال ۲۰۱۷ با عنوان «دل درد» تبدیل شد را رد کند. دوجا کت مدتی از انتشار موسیقی فاصله گرفت و این دوره را «بن بست خلاقیت» توصیف کرده است، وی این وضعیت را نتیجه بی توجهی شرکت های ضبط موسیقی به فعالیت هایش، همچنین درگیر بودن با روند «شناخت خود» و مصرف بیش از حد ماری جوآنا دانسته است. ۲۰۱۸–۲۰۱۹: "امالا" و «مووو!». پس از یک وقفهٔ کوتاه، دوجا کت در فوریهٔ سال ۲۰۱۸ ترانهٔ «چرخ با ما» را به عنوان اولین اثر تجاری مهمش در چهار سال اخیر منتشر کرد. یک ماهٔ بعد وی «بزن برو شهر» را به عنوان تک آهنگ اصلی از اولین آلبومش همراه با یک موزیک ویدئو منتشر کرد. در همان ماه، ترانهٔ «آبنبات» به عنوان دومین تک آهنگ آلبوم منتشر گردید. این قطعه پس از اینکه یک «چالش رقص» در پلتفرم به اشتراک گذاری ویدئ
و تیک تاک اواخر سال ۲۰۱۹ شد، به عنوان یک موفقیت خواب آور شناخته شد. در نتیجه این تک آهنگ در کشورهایی مانند استرالیا، کانادا و ایالات متحده وارد جدول موسیقی شد، به طوری که در آمریکا تا رتبهٔ ۸۶ جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ صعود کرد و این نخستین حضور مستقل او در این جدول بود.در ۳۰ مارس سال ۲۰۱۸، نخستین آلبوم استودیویی دوجا کت تحت عنوان "امالا" از سوی آرسی ای و کموساب رکوردز منتشر شد و شامل سه تک آهنگ بود. انتشار آن تا حدی یکنواخت بود، زیرا منتقدان آن را نادیده گرفتند و در هیچ جدولی قرار نگرفت. دوجا کت پس انتشار این آلبوم نظر منفی شدیدی نسبت به آن ابراز کرد و اعلام نمود که این اثر به طور کامل شخصیت هنری او را نشان نمی دهد و یک «آلبوم تکمیل شده» محسوب نمی شود، زیرا او در طول ضبط آن مدام مشغول مهمانی گرفتن یا مصرف ماری جوآنا بوده است. وی اظهار داشته که این آلبوم به سرعت تولید شد تا مهلت های ناشران رعایت گردد، که ناشران «تقریباً هیچ کمکی» در انتشار آن نکردند. در اوت سال ۲۰۱۸ دوجا کت به صورت ناشر–مؤلف یک موزیک ویدئو خانگی برای «مووو!» منتشر کرد، این قطعه یک ترانهٔ طنزآمیز با اشعار عجیب و غریب بود که در آن وی درمورد گاو بو
دن خیال پردازی می کند. این ویدئو به عنوان یک میم اینترنتی به سرعت موفقیت ویروسی پیدا کرد، و بیش از سه میلیون بازدید در یک هفته به دست آورد. با توجه به درخواست زیاد مخاطبان پس از موفقیت ویروسی، نسخهٔ تک آهنگ «مووو!» در همان ماه در پلتفرم های دیجیتال منتشر شد و به عنوان تک آهنگ اصلی نسخهٔ دیلاکس آلبوم "امالا" عرضه گردید. پس از آن، دومین تک آهنگ آلبوم با عنوان «تیا تامرا» با همکاری ریکو نستی و موزیک ویدئو آن در فوریهٔ سال ۲۰۱۹ منتشر شد. نسخهٔ کامل دیلاکس آلبوم امالا در ۱ مارس سال ۲۰۱۹ منتشر شد و شامل سه قطعهٔ اضافه «مووو!»، «تیا تامرا» و «آب دار» بود. موفقیت «مووو!» به شرکت های ضبط «به طور انکارناپذیری ثابت شد» دوجا کت یک هنرمند پرفروش است و این موضوع باعث شد آن ها توجه بیشتری به او نشان دهند.
جودیت جین لایستر (همچنین Leijster) (ژوئیه ۲۸، ۱۶۰۹– فوریه ۱۰، ۱۶۶۰) نقاش دوران طلایی هلند بود. سبک نقاشی او اشیا بی جان، زندگی روزمره و پرتره بود. همه آثار او به فرانس هالس یا به شوهرش، جان مینسل مولانیر نسبت داده شد تا زمانی که در سال ۱۸۹۳، هافستد د گروت اول، هفت نقاشی را تعلق به لایستر دانست، که شش تن از آن ها با طنز امضا شده بود. این اتفاق به خاطر این بود که پس از مرگ لایستر بسیای از کارهایش به نام همسر او ثبت شده اند. زندگی نامه. لایستر در هارلم متولد شد، او فرزند هشتم جان ویلمزز لایستر، یک آبجو ساز محلی بود. در حالی که جزئیات آموزش او نامشخص است، ولی به علت اینکه در کتاب یک هلندی با نام ساموئل آمپزینگ در سال ۱۶۸۲ از او نام برده شده ما او را به اندازه کافی می شناسیم. برخی از گمانه زنی ها وجود دارد که لایستر در اثر ورشکستگی پدرش و نیاز به پول برای خانواده به کار خود در نقاشی ادامه داد. ممکن است نقاش را از فرانس پیتزز دگروبر بکه در سال های ۱۶۲۰ آموزشگاه معروفی را در هارلم اداره می کرد، یادگرفته باشد.در طول این مدت خانواده اش به استان اوترخت نقل مکان کرد و ممکن است در آنجا در تماس با کاراواجیست ها بوده باشد.
اولین کار شناخته شده اش را، در سال ۱۶۲۹، چهار سال قبل از ورود به انجمن هنرمندان، کشید. از سال ۱۶۳۳ عضو اتحادیه هارلم از سنت لوک بود. بحث در مورد اینکه اولین زن در اتحادیه چه کسی بود وجود دارد، برخی از منابع می گوید که لایستر در سال ۱۶۳۳ و دیگران گفته بودند که سارا ون باالبرگن در سال ۱۶۳۱ اولین نفر بود. ممکن است ده ها نفر از دیگر هنرمندان زن به عضویت انجمن صنفی سنت لوک در طول قرن ۱۷ پذیرفته شده باشند. با این حال، اسامی هیچ کدام از آن ها در فهرست انجمن ثبت نشده است زیرا (در این زمان هنر زنان فقط شامل گلدوزی، نقاشی سفال، فلز و چوب در صنایع شناخته شده بودند) یا به عنوان ادامه کار شوهرانشان شامل می شد. در عرض دو سال از ورود او به انجمن، لایستر سه کارآموز مرد گرفته بود. سوابق نشان می دهد که لایستر از فرانانس هالس به خاطر اینکه بدون اجازه او یکی از شاگردانش را پذیرفته بود شکایت کرده است. مادر دانش آموز چهار گیلدر به او خسارت پرداخت کرد که تنها نیمی از مبلغی بود که لایستر درخواست کرده بود. البته خود لایستر هم به علت عدم ثبت شاگردش در انجمن جریمه شد. در سال ۱۶۳۶، لایستر با جان مینسل مولانیر ازدواج کرد، یک هنرمند پرکا
رتر که در زمینه های مشابه کار می کرد. به امید چشم انداز درآمد بهتر، آن ها به آمستردام نقل مکان کردند، مکانی که یازده سال پیش از بازگشت به هارلم آنجا زندگی کردند. در هیم استیده آن ها یک استودیو مشترک در یک خانه کوچک واقع گرینندال پارک امروزی تأسیس کردند. لایستر و مولانیر پنج فرزند داشتند، که تنها دو نفر از آن ها تا بزرگسالی زنده ماندند. اکثر آثار تاریخی لایستر بین سال های ۱۶۲۹ تا ۱۶۳۵ است، دوران بزرگسالی او قبل از اینکه ازدواج کرده و دارای فرزند شود. چند قطعه شناخته شده توسط او پس از ۱۶۳۵ نقاشی شده است: دو تصویر از یک کتاب که در مورد گل لاله، در سال ۱۶۴۳، یک پرتره در سال ۱۶۵۲، و سبک زندگی در سال ۱۶۵۴ است، که اخیراً در یک مجموعه خصوصی کشف شده است. لایستر ممکن است با همسرش کارهای مشترکی نیز کشیده باشند. او در سال ۱۶۶۰ در سن ۵۰ سالگی فوت کرد. کارها. لایستر آثارش را به طنز با حروف اول نام خود که در هلندی به معنی ستاره شمالی را هم می داد امضا می کرد. (بازی با کلمات) (فقط گاهی اوقات او ثبت آثار او با نام کامل او بود) او در صحنه های پرتره، که به طور معمول، یک تا سه چهره، در برابر یک پس زمینه ساده نشان داده شده است تخ
صص داشت. بسیاری از آن ها بچه ها هستند و مردان در حال خوردن نوشیدنی. او در نشان دادن صحنه های داخل خانه هم تخصص داشت. این صحنه ها از زنان در خانه، که اغلب با شمع یا لامپ، است. تابلوی پیشنهاد یک نوع غیرمعمول از این صحنه ها است، به گفته برخی این تصویری است برای نشان دادن دخترانی که پیشرفت های ناخوشایند به دست می آورند، همان طور که در زیر عنوان نشان می دهد، یک تصویر یک فاحشه است. البته این گفته مورد تأیید همه نیست. بخش عمده کارهای او به مانند معاصرانش نظیر شوهرش مولینر، برادران فرانتس و دیرک هالس و یان استین بود. ژانر نقاشی های او به طور معمول از میخانه ها و صحنه های سرگرمی از طبقه متوسط هلند است. او چند پرتره واقعی را نیز نقاشی کرد و تنها نقاشی تاریخی او، داوود با سر جالوت است که با سبک معمول او متفاوت است. لایستر و فرانس هالس. اگر چه لایستر و کارهایش در زمان حیاتش شناخته شده و مورد احترام معاصرانش بود اما پس از مرگ تا حد زیادی فراموش شدند. کشف مجدد او در سال ۱۸۹۳ و زمانی اتفاق افتاد که مشخص شد یک نقاشی که برای یک قرن تصور می شد از کارهای فرانس هالس است در واقع از کارهای لایستر بوده است. سردرگمی (یا شاید فریب)،
به زمان حیات لایستر بازمی گردد. در سال ۱۶۰۰ اتحادیه سنت لوک یکی از کارهای لایستر با نام، صبحانه شاد، را به عنوان یکی از کارهای با ارزش هالس به فردی از لندن به نام ورتیمر فروخت. ورتیمر نقاشی را به یک شرکت انگلیسی به مبلغ ۴۵۰۰ پوند فروخت. این شرکت به نوبه خود نقاشی را به عنوان اثر «هال» به «بارون اشلیچینگ» در پاریس فروخت. در سال ۱۸۹۳ موزه لوور متوجه شد که امضای هانس زیر اثر جعلی است. زمان کشیده شدن امضا جعلی مشخص نیست. زمانی که جعلی بودن اثر مشخص شد بارون اشلیچینگ با شکایت از شرکت انگلیسی سعی در لغو خرید و استرداد مبلغ خود را داشت. به هر صورت پروند در دادگاه با شاکیان موافقت شد با مبلغ ۳۵۰۰ پوند اثر نزد خریدار باقی بماند؛ و مشخص شد کار دیگری نیز در بروکسل متعلق به لایستر است. در سال ۱۸۹۳ کورنلیس هافستد د گرووت نخستین مقاله را دربارهٔ لایستر نوشت. مورخان هنر از آن زمان او را به عنوان یک مقلد یا پیرو هال رد کردند، اگر چه این نگرش در چند سال اخیر تا حدودی تغییر کرده است. به غیر از دعوی قضایی که در بالا ذکر شد، ماهیت رابطه حرفه ای لایستر با فرانس هالز نامشخص است؛ ممکن است شاگردش بوده یا یک همکار دوستانه باشد. او مم
کن است در اوایل دهه ۶۰ میلادی در تعمید دختر ماریا هالس شاهد بوده باشد. بعضی از مورخان ادعا می کنند که هالس یا برادرش دیرک ممکن است معلم لایستر بوده اند، به خاطر شباهت کارهایشان. مجموعه های عمومی. موزه هایی که دارای آثار جودیت لایستر هستند عبارتند از: موزه ملی آمستردام; موزه مائریتشویس، لاهه؛ موزه فرانس هالس، هارلم؛ موزه لوور؛ گالری ملی لندن و گالری ملی هنر آمریکا، واشینگتن دی سی
احمد شعبانی کاشف واکنش شعبانی (Shaabani Reaction) استاد شیمی دانشگاه شهیدبهشتی است. او از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۱ ریاست این دانشگاه را بر عهده داشت. احمد شعبانی در سال ۱۳۸۲ به عنوان استاد نمونه کشوری و در سال ۱۳۹۰ به عنوان استاد برجسته جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان برگزیده شده است.
نیروی دریائی پاکستان، نیروی دریائی پاکستان (اردو: پاک بحریه) شاخه دریائی نیروهای مسلح پاکستان است که وظیفه حفاظت و حراست از نزدیک به ۶۵۰ مایل (۱۰۴۶ کیلومتر) خطوط ساحلی این کشور در امتداد دریای عمان تا اقیانوس هند را عهده دار می باشد. نیروی دریایی پاکستان بعد از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷ به وجود آمد. رئیس جمهور پاکستان به موجب ماده ۲۴۳ قانون اساسی پاکستان به عنوان فرمانده کل قوا، فرماندهی ارتش پاکستان و ریاست نیروی دریایی را به عهده دارد. نقش ها. نقش فعلی و اولیه نیروی دریائی پاکستان: نیروی دریائی پاکستان در قرن ۲۱. در قرن بیست و یکم نیروی دریائی پاکستان تمرکز خود را بر فعالیتهای خارج از کشور متمرکز نموده است از آنجمله نقشی محوری را در برنامه قطب جنوب پاکستان ایفا می نماید. پشتیبانی: نیروی دریائی پاکستان توسط گارد ساحلی پاکستان، تفنگداران دریائی پاکستان و آژانس امنیت دریائی (MSA)(بخش غیرنظامی تأمین امنیت دریائی) پشتیبانی می شود. نقش جدید. از سال ۲۰۰۱ نیروی دریائی پاکستان در قالب افزایش نقش این کشور در مبارزه علیه تروریسم تحت نوسازی گسترده و گسترش بنیادی قرار گرفته است تا بتواند نقش مهم تری در مقابله با تروری
سم دریائی، قاچاق مواد مخدر و دزدی دریائی ایفاء نماید. در سال ۲۰۰۴ نیروی دریائی پاکستان عضو نیروهای اقدام مشترک دریائی ناتو (CTF-150 و CTF-151) گردید. CTF-150: نیروی اقدام مشترک دریائی متشکل از ۲۵ کشور با هدف جنگ علیه تروریسم که مقر مرکزی آن پایگاه دریائی آمریکا در منامه (پایتخت بحرین) می باشد. CTF-151: نیروی اقدام مشترک دریائی با هدف جنگ علیه دزدان دریائی در خلیج عدن و دریای سرخ ناوگان دریائی. کشتی ها. اسامی کشتی های جنگی و غیر جنگی نیروی دریایی پاکستان با حروف بزرگ "PNS" ("کشتی های دریایی پاکستان") تعریف شده است. نام کشتی ها اغلب توسط وزارت دفاع انتخاب می شود. ( اغلب برای احترام به افراد مهم یا مکان های تاریخ پاکستان)این نیرو در حال حاضر از 9 فروند ناو پاسور ( Frigate) به شرح ذیل بهره می برد. یک فروند ناوچه سابق نیروی دریائی آمریکا US Navy Oliver Hazard Perry-class frigate چهار فروند ناوچه سابق نیروی دریائی سلطنتی بریتانیا Amazon classچهار فروند ذوالفقار کلاس که نسخه های بهینه شده و ارتقاء یافته ناوچه های Type 053H3 class چینی هستند علاوه بر اینها ، نیروی دریائی پاکستان از سه فروند ناو مین روب هم بهره می گیر
د که در سازمان رزم ابن نیرو منصف-کلاس نامیده می شوند. هواپیمائی نیروی دریائی. هواپیمائی نیروی دریائی پاکستان ، بازوی مهم نیروی دریائی پاکستان است و با پروازهای کنترل سطحی و کنترل زیر دریایی، به این نیرو کمک می کند تا امنیت مرزهای دریایی پاکستان را بهتر تضمین کند.
شارلوت د ویت، تهیّه کننده و دی جی موسیقی الکترونیک اهل بلژیک است که بیشتر به خاطر برند موسیقی تکنو و اسید تکنو با نام تجاری «تاریک و برهنه» شناخته می شود. او قبلاً با نام مستعار راوینگ جورج اجرا کرده است. او بنیانگذار لیبل KNTXT است.
حسن انصاری (زادهٔ ۱۳۴۹ در تهران) پژوهشگر و مدرس و استاد میهمان مدرسه مطالعات تاریخی مؤسسه مطالعات پیشرفته پرینستون است. او همچنین عضو شورای عالی علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، عضو شورای مشاوران دانشنامه ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا-آمریکا)، «عضو وابسته» مرکز ملی پژوهش های علمی فرانسه (بخش مطالعات ادیان کتاب)و عضو انجمن بین المللی تاریخ علوم و فلسفه عربی و اسلامی (پاریس) است و از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ به عنوان استاد مهمان با رتبه استاد تمام در دانشگاه پرینستون، بخش خاور نزدیک تدریس کرد. او فرزند آیت الله شیخ محمود انصاری قمی از عالمان مشهور تهران و نجف است. شرح زندگی. شرح حال او به قلم خودش در تارنمای کاتبان: حسن انصاری، زاده سال ۱۳۴۹ خورشیدی در تهران است. او تحصیلات خود را در رشته علوم تجربی در مدرسه علوی تهران در سال ۱۳۶۷ به پایان برد. انگیزه های خانوادگی و نیز تحصیل در مدرسه ای با آموزش های دینی او را از سالیان دورتر به تحصیل و مطالعه در ادبیات عرب، فقه و اصول و عقاید و معارف دینی واداشت. پس از دبیرستان، در گروه فلسفه دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد، و در کنار آن، به کسب دانش های دینی کلاسیک پرداخت.
بدین ترتیب در کنار تداوم مراحل تحصیل در فقه و اصول و نیز کلام و فلسفه اسلامی، تا اندازه ای فلسفه های غربی را آموخت. علاقه به پژوهش های و آموزش های کلاسیک دینی و بهره گیری از محضر استادان این حوزه ها، او را همچنین به پژوهش تطبیقی باورهای مذهبی و کلامی و اندیشه های فیلسوفان اسلامی رهنمون کرد و چند سالی را به تحصیل و مطالعه در کلام، حدیث و عقاید شیعی و فلسفه اسلامی سپری کرد. حسن انصاری پس از چندی به مطالعه تاریخ روی آورد و آن را هم زمان با ادامه تحصیل در زمینه فلسفه و دانش های دینی کلاسیک پی گرفت. در کنار همه این ها، همکاری با دائرةالمعارف بزرگ اسلامی دستمایه ای برای آشنایی با شیوه های تحقیق تاریخی و شناخت منابع کهن را برای او فراهم کرد. همکاری او با مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، در قالب تألیف، کتاب شناسی و همکاری با کتابخانه مرکز، ویراستاری، ریاست یکی از بخش های علمی و عضویت در هیئت عالی علمی سال ها ادامه داشت. در همین سالیان، به ویژه به سفارش مرکز دائرةالمعارف، به تألیف مقالات بسیاری در حوزه تاریخ، رجال، کلام و فرق مذهبی پرداخت. از آغاز دهه هفتاد خورشیدی، مطالعاتش را در حوزه فلسفه محض و فلسفه های مضاف در مکات
ب باخترزمین، ادیان و تاریخ ملل و نحل گسترش بخشید. او چندی در بیروت، افزون بر مطالعه در نسخه های خطی، تحصیلات دانشگاهی اش را در حوزه فلسفه غرب و فلسفه و اندیشه سیاسی اسلامی ادامه داد و از نزدیک با برجسته ترین اندیشمندان و روشنفکران عرب آشنایی یافت و تتبعاتش را نزد برخی از آنان پی گرفت. از اواخر دهه هفتاد خورشیدی و همراه با ادامه تحصیلات در علوم دینی و حوزوی، نوشتن در مجلات علمی و دانشگاهی در ایران در زمینه های کلام و فرق، حدیث، تاریخ و اندیشه سیاسی کلاسیک اسلامی را آغاز کرد و مقالات پرشماری در نشریات نشر دانش، معارف (مرکز نشر دانشگاهی) و برخی دیگر چاپ کرد. او در همین دوره و نیز در سالیان پسین در چندین همایش داخلی و خارجی شرکت کرد و مقالاتی ارائه کرد و همچنین با شماری از مؤسسات فرهنگی کشور در انجام پروژه های مختلف در زمینه های تاریخی و کتاب شناسی همکاری داشت و در برخی نهادهای آموزشی داخل و خارج ایران، تاریخ علم کلام و ملل و نحل را تدریس کرد. حسن انصاری سال ۱۳۸۱ ایران را به منظور ادامه تحصیل به مقصد فرانسه ترک کرد و تحصیلات تکمیلی ش را در رشته فلسفه و تاریخ ادیان در مدرسه کاربردی مطالعات عالی سوربن ادامه داد. وی
نخست موفق به اخذ درجه دیپلم عالی شد (با تدوین دانشنامه ای در زمینه سهم محمد بن یعقوب کلینی در حدیث شیعی) و سپس در همین دانشگاه در فروردین ۱۳۸۸ از رساله دکتری خود دفاع کرد (با تدوین پایان نامه ای در زمینه منابع اندیشه امامت و غیبت در تشیع امامی). او سال ۱۳۸۸ به برلین آمد و دوره پسادکتریاش را در دانشگاه آزاد برلین در چارچوب پروژه «علوم عقلی در اسلام سده میانه» طی کرد. او پژوهشگر ارشد علم کلام و فلسفه اسلامی در دانشگاه آزاد برلین (مؤسسه مطالعات اسلامی) و مدرس اصول فقه و تاریخ علم کلام در این دانشگاه در سالیان گذشته بوده است. از او تا کنون مقالات یسیاری در موضوعات تاریخ علم کلام و تشیع امامی در نشریه های خارجی منتشر شده است. تألیفات. L’imamat et l’Occultation selon l’imamisme: Étude bibliographique et histoire des textes. By Hassan Ansari. Islamic History and Civilization 134. Leiden: Brill, 2016. Pp. xx + 598. Hassan Ansari (with Sabine Schmidtke), Studies in Medieval Islamic Intellectual Traditions, Atlanta, Georgia: Lockwood Press 2017
قتل هولوفرنس توسط یهودیت یک نقاشی توسط ,آرتمیزیا جنتیلسکی هنرمند ایتالیایی عصر باروک کشیده شده است. این اثر نشان توسط عده ای از منتقدان به عنوان هنر قدرت زنان نامیده می شود؛ و نشان دهنده قدرت زنان و پیروزی آنان بر مردان قدرتمند است. این موضوع یک قسمت از کتاب «جودیت» در کتاب مقدس عهد عتیق را روایت می کند که در آن، قتل هولوفرنس، ژنرال آشوریان توسط قهرمان اسرائیل، را بازگو می کند. این نقاشی نشان دهنده لحظه ای که جودیت به کمک خدمتکارش، سر هولوفرنس را بعد از مستی در خواب می برد. جودیت بنا بر روایات بیوه زنی زیبا بوده، پس از محاصرهٔ شهری که در آن ساکن هستند و از آنجایی که رُعب و وحشت را از ساکنین مؤمن شهر دور کند، اعلام می کند که بنا بر مشیّت خداوند می تواند دشمنِ مردم و شهرِ تحتِ محاصره توسط هولوفِرنِس را نابود کند. او پس از نیایش، مخفیانه به اردوگاه دشمن می رود و موفق می شود سَرِ هولوفِرنِس را در خواب بِبُرَد، با کشته شدن سردار بزرگ به دست یک زن، ارتش وی سراسیمه و آشفته می گردد، بدین ترتیب شهر از محاصره نجات می یابد. . نقاشی به طور فزاینده ای فیزیکی است از جریان های گسترده ای از خون و انرژی دو زن که آن کار را انج
ام می دهند تلاش و مبارزه زنانی ظریف و خدمتکار نوجوان او در مبارزه با مشت قوی هولوفرنس و مبارزه با آنان برای زنده ماندن. اگر چه این نقاشی صحنه ای کلاسیک از کتاب مقدس را به تصویر می کشید اما نشان دهنده مبارزه خود جنتالسکی با استادش اگوستینو تسی است که در جوانی به جنتالسکی تجاوز کرد و در دادگاه محاکمه شد و این نقاشی به گفته ماری گارد در کتابش سرکوب خشم نقاش از این واقعه است. او همچنین نقاشی دیگری از همین کار را در اوایل سال ۱۶۲۰ کشید که در حال حاضر در موزه Uffizi در فلورانس است. دیگر نقاشان این اثر. قتل هولوفرنس توسط جودیت توسط تعدای دیگر از هنرمندان نیز نقاشی شده است از جمله جورجونه، تیتان، رامبراند، پیتر پل روبنس و کاراواجواست.
فلیکس درل (؛ ۲۵ آوریل ۱۸۷۳ – ) یک دانشمند و متخصص میکروبیولوژی فرانسوی-کانادایی بود. او در پاریس به دنیا آمد و در سن ۲۴ سالگی به کشور کانادا مهاجرت کرد و در آنجا ضمن برپایی یک لابراتوار میکروب شناسیِ خانگی، قراردادی با دولت کانادا امضا کرد تا در زمینهٔ تخمیر و تقطیر «شیره درخت افرا» و «شِناپس» پژوهش کند. فلیکس درل یکی از دو کاشف ویروسهای باکتریوفاژ بود و آزمایش هایی در زمینهٔ کاربردهای احتمالی درمانی آن ها انجام داد. وی همچنین مشارکت های ارزنده ای در زمینهٔ «میکروبیولوژی کاربردی» داشت. فلیکس درل همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لیوونهوک شده است.
میشل مودو (؛ – ) کمدین، بازیگر و فیلم نامه نویس اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پدر پرافتخار من"، "خسیس"، "دسته ژاندارم ها" و "هرج ومرج بزرگ" اشاره کرد.
ژان-پیِر داراس (؛ – ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "خالکوبی"، "پدر پرافتخار من"، "سه مرد برای کشتن"، "یک دنیای تازه"، "برای پنهان کردن یک پلیس"، "پیردختر" و "حلقه ازدواج" اشاره کرد.
جمانه حداد (؛ ؛ زادهٔ ) زبان شناس، شاعر، روزنامه نگار، نویسنده، و مترجم ارمنی تبار اهل لبنان است. او توسط مجله تجارت عربی چهار مرتبه به عنوان یکی از صد زن قدرمند جهان عرب انتخاب شده است. او معتقد است نه تنها برخی از مردان مانع زنان می شوند بلکه خود زنان نیز می توانند بزرگترین مانع برای دستیابی به برابری باشند به دلیل زن ستیزی نهادینه شده در آنها و اینکه به گونه ای شستشوی مغزی شده اند که هیچگونه اعتماد به نفسی نداشته باشند.