Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سعید الخرومی (؛ عبری: سعید الهرمی، زادهٔ ) یک سیاستمدار فلسطینی است که شهروند عرب اسرائیل است و متعلق به قبیله العزازمه البدویه در النقب است. او در مسائل حقوق بشر، مسائل جابجایی و تخریب خانه ها و روستاهای نامعلوم فعال است. وی در ۱۱ اوت ۲۰۱۷ به عنوان معاون کنست اسرائیل خدمت کرد و همچنین جزء لیست مشترک نماینده جنبش اسلامی در اسرائیل می باشد. فعالیت ها. الخرومی در یک خانواده بدوی در نقب بزرگ شد و در زمینه دامداری کار می کرد. وی در روستای شقیب السلام زندگی می کرد و از ۱۹۷۹ درآنجا اقامت داشت، او تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه جث در مثلث شمالی به پایان رساند. او مدرک کارشناسی خود را در فیزیک در دانشگاه عبری اورشلیم به پایان رسانده و سالها تحصیلات خود را در زمینه آموزش فیزیک در سیستم آموزشی عرب انجام داده است. در سال ۲۰۰۴ او به عنوان رئیس شورای محلی روستای شقیب السلام انتخاب شد و این پست را تا سال ۲۰۰۸ بعهده داشت. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ او ریاست دفتر سیاسی دفتر جنبش اسلامی بعهده داشت و پس از آن به معاون رئیس جمهور مجلس عربی برگزیده شد. او از سال ۲۰۰۰ به عنوان عضو شورای محلی شقیب السلام خدمت کرده است. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰
۸، عضو کمیته ملی برنامه ریزی و ساخت و ساز بود. قبل از پیوستن به کنست، او به عنوان رئیس کمیته اجرایی عرب کار می کرد. در سال ۲۰۱۵، او در لیست مشترک ۱۵ انتخاب شده بود، او پس از استعفای نماینده مجلس عبدالله ابو معروف در ۱۱ اوت ۲۰۱۷، مطابق توافق چرخشی میان طرفین تشکیل لیست مشترک، کارش را شروع کرد. نظریه. الخرومی در رسانه های محلی عرب پس از اظهارنظر در کنست گفت که سه مسیر مهم وجود دارد که صلح اولویت های آنها را مشخص می کند، اولویت اصلی زمین و مسکن خواهد بود. دوم، جنبه اقتصادی در جهان عرب، به ویژه در جنوب، که نیاز به ایجاد مناطق صنعتی مشترک بین اعراب و یهودیان، و موضوع سوم موضوع آموزش است.
اکبر سنگی (زادهٔ ۹ مرداد ۱۳۳۱ در تهران)، بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. نقش آفرینی. سنگی را بیشتر با سریال نبردی دیگر در نقش یک فرمانده انتقامجوی عراقی به نام «سرگرد مشعل» می شناسند و بیشتر در نقش های منفی ظاهر شده است.
عبدالرحمن محمد النعیمی (؛ زاده: ۱۹۴۴ - درگذشته: ۱ سپتامبر ۲۰۱۱) سیاستمدار و مبارز بحرینی در شهر «الحد» در بحرین به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۶۶ مدرک لیسانس خود در مهندسی مکانیک از دانشگاه آمریکایی بیروت را اخذ کرد. او اولین رئیس انجمن عمل ملی دمکراتیک بحرینی بود و منصب دبیرکل جبهه ملی در بحرین را بعهده گرفت. فعالیت ها. او به مدت دو سال در ایستگاه برق در «الجفیر» کار کرد. وقتی در اعتصاب معروف کارگران برق در معرض دستگیری قرار گرفت؛ مجبور شد که در پایان سال ۱۹۶۹ بحرین را ترک کند. به مدت سی و سه سال در انقلاب کمونیستی ظفار در عمان شرکت کرد. بعد از صدور عفو عمومی توسط پادشاه بحرین در فوریه سال ۲۰۰۱ به کشورش بازگشت. در سال ۱۹۶۱ به روند سیاسی در جنبش ملی عرب بازگشت و سپس در سال ۱۹۴۷ دبیرکل جبهه ملی عرب شد و در سال ۲۰۰۱ اقدام به تأسیس انجمن ملی که در برگیرنده جریانهای ملی و پیشرفته بود کرد و در اکتبر ۲۰۰۱ اولین رئیس انجمن ملی دمکراتیک شد. آثار. او مطالعات و کتاب های بسیاری در رابطه با درگیری های سیاسی بحرین، خلیج فارس و جهان عرب دارد. [۱] به بسیاری از کنفرانس های منطقه ای، ملی و جهانی کمک کرد. او مقالات و مطالعات زیادی د
ر مورد موقعیت های محلی و ملی دارد، برجسته ترین آن ها عبارتند از:
شوماوا () که جنگل بوهم نیز نامیده می شود، رشته کوهی در اروپای مرکزی است. از نظر جغرافیایی این کوه از استان پلزن و استان بوهمی جنوبی در جمهوری چک تا اتریش و بایرن در آلمان گسترده شده است و ارتفاعات کوتاه شدهٔ توده کوه بوهم را با پهنای بیشینهٔ ۵۰ کیلومتر شکل داده است. این کوه ها مرزی طبیعی میان جمهوری چک از یک سو و آلمان و اتریش از سوی دیگر است. نام. به دلایل سیاسی، طرف های بوهمی و آلمانی نام های متفاوتی در زبان خود دارند: در زبان چکی بخش بوهمی را شوماوا و بخش بایرنی را جنگل پشتی بایرن می نامند. در زبان آلمانی نیز بخش بوهمی را جنگل بوهم و بخش بایرنی را جنگل بایرن می خوانند. جغرافیا و اقلیم. جنگل بوهم از کوه هایی با ارتفاع متوسط ۸۰۰ تا ۱۴۰۰ متر با درختان انبوه تشکیل شده است. بلندترین قلهٔ آن گروسر آربر به ارتفاع ۱۴۵۶ متر است که در سمت بایرن قرار دارد. بلندترین قلهٔ سمت بوهم و اتریش، پلخی (به ارتفاع ۱۳۷۸ متر) است. شرقی ترین قله نیز اشترنشتاین (به ارتفاع ۱۱۲۵ متر) است. این رشته کوه یکی از کهن ترین کوه های اروپاست و قله های آن فرسایش یافته و گرد شده اند. بخش های صخره ای معدودی نیز دیده می شود. فلات های زیادی در ارت
فاع ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ متر با اقلیم نسبتاً خشن و خاک باتلاقی در شوماوا وجود دارد. آب. جنگل بوهم خط الرأس میان حوضه های آبریز دریای سیاه و دریای شمال است. رواناب جاری شده در کوه توسط رودهای ولتاوا، اوتاوا و اولاوا جمع آوری می شود. شوماوا به دلیل بارش زیاد (عمدتاً برف)، باتلاق ها و سد لیپنو یکی از مخازن مهم اروپای مرکزی است. چند دریاچه که از یخچال های طبیعی سرچشمه می گیرند، از ارزش زیبایی شناسی برخوردار هستند. طبیعت. جنگل بوهم ناحیه ای مرزی است که تاریخچه ای پیچیده دارد. در سدهٔ بیستم این ناحیه بخشی از پرده آهنین بود و سطح بزرگی از آن خالی از سکنه بود. حتی پیش از آن نیز زندگی در این ناحیه رونقی نداشت و سده های زیادی جنگل ها بر منازل و جاده ها غلبه داشتند. این شرایط منحصر به فرد منجر به حفظ طبیعت دست نخوردهٔ منطقه شد و اکوسیستم جنگل تأثیر چندانی از فعالیت های انسانی نپذیرفت. از سوی دیگر بسیاری از زیستگاههای وابسته به فعالیت های کشاورزی در حال تبدیل به جنگل هستند. در جمهوری چک، ارزشمندترین بخش ها مناطق محافظت شدهٔ پارک ملی شوماوا و ذخیره گاه زیست کرهٔ یونسکو هستند. بخشی از قسمت آلمانی نیز تحت عنوان پارک ملی جنگل بایرن
حفاظت می شود. جنگل بوهم مکان عالی برای پیاده گردی و مقصد بسیاری از سفرهای زمان تعطیلات است. بسیاری از مناظر طبیعی و فرهنگی با ساخت مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری به یکدیگر متصل شده اند. بسیاری اعتقاد دارند افزایش سریع تجمعات و خدمات گردشگری منجر به نابودی آرامش قبلی شوماوا می شود. سوسک های پوسته نشین نیز مشکلاتی برای پارک ملی شوماوا ایجاد کرده اند و بحث های داغی دربارهٔ نحوهٔ برخورد با این مشکلات وجود دارد.
فاطمه امینی (درگذشته ۲۵ مرداد ۱۳۵۴) اولین زن کشته شدهٔ سازمان مجاهدین خلق بود. وی به عنوان الگوی مقاومت زنان مجاهد شناخته شد و نماد ایستادگی و وفاداری به سازمان و همرزمانش بود. او در اسفند ۱۳۵۳ توسط ساواک دستگیر و زیر شکنجه کشته شد. زندگی. فاطمه امینی در مشهد و در خانواده ای مذهبی متولد شد. وی زندگی مبارزاتی خود را از سال ۱۳۴۱ وقتی که در دانشکده ادبیات مشهد مشغول تحصیل بود، آغاز کرد و در سال ۱۳۴۳ از دانشگاه فارغ التحصیل شد و به تدریس ادبیات در دبیرستان های دخترانه مشهد پرداخت. در دانشگاه «انجمن زنان مترقی» را تشکیل داد و در آن با سایر دختران دانشجوی عضو انجمن، قرآن و کتب عقیدتی می خواندند و سعی می کرد آنان را با مسائل سیاسی – اجتماعی آشنا کند. در سال ۴۹ با منصور بازرگان (از اعضای باسابقه سازمان مجاهدین خلق) ازدواج کرد و از مشهد به تهران رفت. او از سال ۱۳۴۹ به طور رسمی وارد سازمان مجاهدین خلق شد. دو سال بعد که منصور بازرگان دستگیر شد وی معلمی را رها کرد و به مبارزه حرفه ای روی آورد. فاطمه امینی از سال ۱۳۵۰ تا بازداشتش در سال ۱۳۵۳ یکی از سازمان دهندگان خانواده های مجاهدین زندانی بود. وی در تابستان ۵۳ زندگی مخفی
خود را شروع کرد و همچنین در ملاقات با زندانیان مجاهد، عامل انتقال و رد و بدل اخبار جنبش میان داخل زندان و بیرون زندان بود. فاطمه امینی ضمن تماس هایی که با خانواده ها داشت در مدت کوتاهی توانسته بود امکانات پشت جبهه تازه و وسیعی برای سازمان فراهم سازد که تأثیر به سزایی در تثبیت و رشد سازمان مجاهدین در شرایط بعد از ضربه جریان اپورتونیستی شهریور ۵۴ داشت. فاطمه یکی از کسانی بود که منتقد جدی تغییر ایدئولوژی بود. فاطمه سرانجام در اسفند ۱۳۵۳ بر سر یک قرار لو رفته ای که با یک سمپات داشت دستگیر و روانه زندان شد. دستگیری و زندان. در اسفند سال ۱۳۵۳ فاطمه دستگیر و تحت فشار و شکنجه قرار گرفت؛ اما اطلاعات خود را حفظ کرد و به دشمن نداد. کشته شدن. فاطمه امینی در ۲۵ مرداد ۱۳۵۴ در زیر شکنجه درگذشت.
عملیات نیزه سیاه () یک عملیات نظامی اسراییل بود که در غزه؛ زمانیکه اداره امور دست مصر بود؛ در ۲۸ فوریه ۱۹۵۵ انجام گرفت. در این عملیات هدف ارتش مصر بوده است و در خلال این عملیات ۳۸ سرباز مصری و ۸ سرباز اسراییلی کشته شدند.
ایپکس پارتنرز () شرکت سرمایه گذاری و خدمات مالی بریتانیایی است، که در زمینه مبادلات سهام، سرمایه گذاری های خطرپذیر، مدیریت صندوق های سهام اختصاصی و تملک های اهرمی فعالیت می نماید. پیشینه تأسیس ایپکس پارتنرز به سال ۱۹۶۹ بازمی گردد و فرم کنونی این شرکت حاصل ادغام سه شرکت سرمایه گذاری در سال ۱۹۸۰ می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد.
بانک تجارت کانادا، شرکت خدمات مالی و بانکداری کانادای بود، که درسال۱۸۶۷میلادی توسط ویلیام مک مستردر تورنتو انتاریو بایک منشور تأسیس شد. شعبه کانادا در Darling و پیرسون وینیپگ مانیتوبا در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد که در نقاشی های هنری کلاسیک، تسلط مالی وینیپگ، در میان شهرهای پریری را نشان می دهد. بانک تجارت کانادا در سال ۱۹۶۱ میلادی با بانک امپریال بانک کانادا ادغام شد تا بانک تجارت امپریال کانادا (CIBC) را تشکیل دهد، که هم اکنون به عنوان پنجمین بانک بزرگ کانادا شناخته می شود. در طول جنگ جهانی اول، ۱۷۰۱نفر از کارمندان بانک تجارت کانادا در تلاش برای جنگ بودند. در ساختمان یادبود شرق و غرب در [اتاوا] انتاریو، به ایثاراین کارمندان درجنگ جهانی اول کتیبه ای اختصاص داده شده است. در سال ۱۹۳۱، دادگاه بازرگانی مرکزی تورنتو بانک که توسط معماران طراحی شده بود جان پریسون و فرانک دالینگ تکمیل شد. در ۳۴ داستان، سالها طولانی ترین ساختمان در امپراتوری بریتانیا بود. بار دیگر، در طول [جنگ جهانی دوم]، ۲۳۰۰ نیروی کار در نیروهای مسلح قرار گرفتند. شعبه مرکزی بانک تجارت امپریال کانادا در شهر تورنتو، انتاریو قرار دارد و سهام آن در بازار بورس
نیویورک و بازار بورس تورنتو معامله می شود. در سال ۲۰۱۲ کانیدین امپریال بنک آو کامرس در فهرست فوربز جهانی ۲۰۰۰ در رتبه ۱۷۲ از بزرگترین شرکت های جهان، قرار گرفت.
دفتر خانواده () یا شرکت خانواده، یک شرکت خصوصی است که در زمینه مدیریت سرمایه گذاری و دارایی های خانوادگی، فعالیت می کند. سرمایه مالی این شرکت ها، ثروت شخصی خانوادگی می باشد، که اغلب از دارایی های نسل های پیشین خانواده، انباشته شده است. در گذشته دفاتر سنتی خانواده ها، خدمات شخصی مانند مدیریت کارکنان خانوار و ترتیب دادن سفرهای خانوادگی را ارائه می دادند. این دفاتر امروزه خدماتی چون مدیریت سرمایه گذاری و اموال، آموزش، حسابداری روزانه، فعالیت های بشردوستانه، برنامه ریزی و مدیریت امور حقوقی را نیز پوشش می دهند.
«یک سر پر از رویا» آهنگی از گروه کلدپلی است. این آهنگ به عنوان اولین آهنگ و چهارمین تک آهنگ گروه در آلبوم به همین نام شناخته می شود.
نبرد دورلیوم در پی نخستین جنگ صلیبی در ۱ ژوئیه ۱۰۹۷، در بین صلیبیون و ترکان سلجوقی، در نزدکی شهر دورلیوم در آناتولی روی داد که سرانجام با پیروزی صلیبیون همراه بود. در پایان ماه ژوئن، صلیبیون از میان آناتولی به حرکتشان ادامه دادند. آنان توسط تعدادی از سربازان بیزانسی به فرماندهی تاکیتوس همراهی می شدند، و همچنان به این امید دل بسته بودند که امپراتور الکسیوس، تمام سپاه بیزانس را پس از آنان بسوی شان خواهد فرستاد. صلیبیون سپاهشان را برای کنترل راحت تر به دو دسته تقسیم کردند؛ یک گروه به فرماندهی نورمن ها، و دیگری به فرماندهی فرانسوی ها. دو گروه از پیش تعیین کرده بودند که در دورلیوم به یکدیگر ملحق شوند، اما در یکم ژوئیه نورمن ها که پیشاپیش فرانسوی ها در حرکت بودند، توسط قلج ارسلان مورد حمله قرار گرفتند. ارسلان سپاهی بزرگتر از هنگامی که در نیقیه شکست خورده بود را گردآورده؛ و اکنون نورمن ها را توسط سواران کماندار بسیار سریعش در محاصره گرفته بود. نورمن ها «در یک ساختار دفاعی مستحکم» استقرار یافتند. آنان چادرها و وسایلشان را همراه با غیرنظامیانی که آنان را در این سفر همراهی می کردند، در وسط آرایش شان قرار داده و عده ای
را برای درخواست کمک از گروه دوم اعزام نمودند. هنگامی که فرانسوی ها رسیدند، گادفری صفوف سپاه ترک را شکافت و اسقف آدهمار لپوی نیز از پشت سر به ترک ها حمله کرد. ترک ها که غافلگیر شده بودند و انتظار رسیدن سریع فرانسوی ها را نداشتند، پیش از آنکه با سپاه متحد صلیبیون مواجه شوند، پا به فرار گذاشتند. حرکت صلیبیون از میان آناتولی گریزناپذیر بود، اما از آنجایی که ارسلان هر آنچه در پشت سر حرکت سپاهش قرار داشت را سوزانده و نابود کرده بود، این سفر بسیار سخت و طاقت فرسا می نمود. این رویداد در میانهٔ تابستان بود و در نتیجه تعداد زیادی از افراد و اسب های صلیبیون که آب و غذای کمی به همراه داشتند، کشته شدند. مسیحیان محلی نیز در بین راه برخی مواقع به آنان غذا و پول، هدیه می کردند. صلیبیون نیز هر زمانی که فرصتی بدست می آوردند، دست به چپاول و غارت می زدند. هریک از فرماندهان درگیری و بحث را پیرامون رهبری کل گروه شروع کرده بود، گرچه هیچ یک از آنان از قدرت کافی برای این کار بهره مند نبود، و تنها آدهمار به عنوان رهبری معنوی سپاه به رسمیت شناخته شده بود. پس از گذشتن از میان دروازه های کلیکیه، بالدوین بوین بر سرزمین ارمنی ها در پیرامون
فرات متمرکز شد. او که همسرش به عنوان تنها وابستگی اش به سرزمین های غربی و ثروتش را پس از نبرد از دست داده بود، انگیزهٔ بازگشتی به اروپا نداشت؛ بنابراین تصمیم گرفت ملکی را برای خود در سرزمین مقدس تصرف کند. در ابتدای سال ۱۰۹۸ م، او به عنوان جانشین توروس حاکم ادسا برگزیده شد. توروس در میان رعایای ارمنی بخاطر داشتن مذهب ارتدوکس یونانی محبوبیتی نداشت. پس از چندی توروس، در پی شورشی که احتمالاً با تحریک بالدوین روی داده بود، کشته شد. در مارس ۱۰۹۸ م، بالدوین به عنوان حاکم جدید انتخاب شد و کنت نشین ادسا را به عنوان نخستین دولت صلیبی ایجاد نمود. پیش از نبرد. محاصره نیقیه. سپاه صلیبی ها در طول نیمه نخست سال ۱۰۹۷ م، به آسیای کوچک منتقل شدند و در آنجا پیتر زاهد نیز به آنان ملحق شد. افزون براین، الکسیوس نیز دو تن از ژنرال هایش به نام های مانوئل بوتومیتس و تاتیسیوس را برای یاری صلیبی ها فرستاد. نخستین هدف لشکرکشی آنان نیقیه بود. نیقیه که در گذشته شهری مهم در قلمرو فرمانروایی امپراتوری بیزانس محسوب می شد، در آن هنگام بدل به پایتخت سلطنت سلجوقی روم و فرمانروایی قلج ارسلان یکم گشته بود. او که قدرت این سپاه تازهٔ صلیبی را دست
کم گرفته بود در آن هنگام با رها کردن خانواده و خزانه اش در شهر، برای جنگ با دانشمندیان به آناتولی مرکزی لشکرکشی کرده بود. پیرو این رویداد و به محض ورود صلیبیون به پشت دیوارهای شهر، این شهر در محاصره ای نسبتاً طولانی قرار گرفت؛ و هنگامی که ارسلان این خبر را دریافت کرد به سرعت به سمت شهر عقب نشست؛ و در ۱۶ مهٔ ۱۰۹۷ م به سپاه صلیبی ها یورش برد. او بوسیلهٔ نیروی بزرگ و غیرمنتظرهٔ صلیبی و با تلفات سنگینی که به هر دو طرف جنگ وارد گشت، عقب رانده شد. شهر در کنار دریاچه واقع شده بود، و به طور کامل در محاصره قرار نداشت و آذوقه کافی از راه دریاچه به شهر رسانده می شد در نتیجه محاصره بدون دست یافتن به نتیجه ای ادامه یافت. الکسیوس برای درهم شکستن شهر، کشتی هایی در کنار دریاچه فراهم کرده و برای محاصرهٔ آن اعزام کرد. در نهایت پادگان تُرک های شهر در ۱۸ ژوئن تسلیم شده و شهر در دست نیروهای بیزانسی قرار گرفت، و این رویداد سرچشمهٔ آغاز درگیری های صلیبیون و امپراتوری بیزانس گشت. پرچم های امپراتوری بیزانس بر دیوارها و برج های شهر برافراشته شدند و صلیبیون از غارت شهر و حتی ورود به آن، جز در دسته های کوچک و همراه با محافظ منع شدند. گر
چه این اتفاق مطابق با سیاست سوگند وفاداری صلیبیون به الکسیوس و امپراتوری روی داده بود اما امپراتور با بخشش هدایای خوراکی به سپاه صلیبیون و نیز هدایایی گرانبها از گنجینهٔ قلج ارسلان به سران صلیبی، آنان را از خود خشنود کرد. همان طور که توماس آسبریج نوشته است: «سقوط نیقیه نتیجهٔ سیاست موفقیت آمیز همکاری نزدیکِ بیزانس و صلیبیون بود.» پس از واگذاری کنترل نیقیه به بیزانس، صلیبیون حرکتشان را به سمت اورشلیم از سرگرفتند. استفان بلوآ، در نامه ای به همسرش، آدیلا بلوآ نوشته که او معتقد است این سفر تنها پنج هفته به طول خواهد انجامید. صلیبیون راه قدیمی بیزانسی که از نیکومدیا در امتداد رود سانگاریوس قرار داشت و مسیر نیقیه به آن می رسید را برای ادامه مسیر انتخاب کردند. این راه پس از مدتی طی مسیر از کنار رود، از مسیر ورود یکی از سرشاخه های کوچک به آن به سوی دره ای که به بیله جک امروزی منتهی می شد خارج شده و سپس به سوی دوریلیوم منتهی می شد. مسیر نظامی از دورلیوم به چند شاخه منشعب می شد ولی مسیری که به سوی جنوب می رفت و گذر از کنار شوره زار مرکزی آناتولی از فیلوملیوم به قونیه رسیده و پس از پشت سر گذاشتن هرقله به دروازه های کیلی
کیه منتهی می گردید، با راهنمایی بیزانسی ها برای ادامه حرکت مشخص گردید. زخمی شدگان نبرد نیقیه در شهر رها و امپراتور از آنان برای پادگان گذاری شهر به فرماندهی بوتومیتز استفاده کرد و شمار کمی از سربازان بیزانسی را به فرماندهی سرداری باتجربه به نام تاتیسوس همراه سپاه صلیبی گرداند. پیش تازان سپاه صلیبی در ۲۶ ژوئن حرکت کرده و پس از دو روز مابقی سپاه نیز به دنبال آنان حرکت و مقرر کردند که پیش از صعود به بالای فلات در کنار پل رودخانه که در نزدیکی روستایی به نام لیوس قرار داشت، به یکدیگر بپیوندند. در جلسه سران در کنار این پل تصمیم بر آن شد تا سپاه به دو دسته تقسیم شود و دسته نخست مرکب از نورمن های جنوب ایتالیا و شمال فرانسه، سپاه کنت فلاندرز و استفان بلوآ و بیزانسی ها به فرماندهی بوهموند به فاصله یک روز جلوتر حرکت و دسته دوم مرکب از سربازان جنوب فرانسه و لورن و سپاه کنت ورماندوا به فرماندهی ریموند در پی آنان به راه بیفتند. نبرد. قلج ارسلان پس از شکست در نیقیه به شرق رفته و در کنار جمع آوری نیروهای خود با امیر دانشمدیان نیز اتحادی بست و در اواخر ژوئن سپاه متحد او و دست نشانده اش، حسن امیر کاپادوکیه بهمراه امیر دانشمندی
ان به سوی غرب حرکت کرده و در سی ژوئن در دره ای نزدیکی دورلیوم به کمین صلیبیون نشستند. در عصر آن روز نخستین دسته از صلیبیون به دورلیوم رسیدند و با طلوع سپیده دم روز بعد، ترکان با تمام نیرو از بالای تپه ها به سوی آنان حمله ور شدند. بوهموند که غافلگیر نشده بود سریعاً افراد غیرنظامی را به مرکز سپاه و در کنار چشمه های آب منتقل کرد و در کنار برپایی چادرها و اردوگاه، وظیفه آبرسانی به سپاه را به آنان سپرد و سواری را به تاخت برای اطلاع دادن به دسته دوم سپاه به سوی آنان فرستاد. او به سران سپاه دستور داد تا از اسبان خود فرود آمده و آمده دفاع و نبردی همه جانبه شوند با این حال تنها یک شوالیه از دستور سرپیچی کرده همراه با چهل تن از افرادش به سمت ترکان حمله ور شد و پس از مدتی شکست خورده و زخمی به سوی اردوگاه بازگشت. سپاه ترکان، صلیبیون را کاملاً محاصره کرده و با سبک جنگی خودشان یعنی پرتاپ تیر و عقب نشینی و باز کردن راه برای دیگر سربازان، حمله خود را آغاز کردند. گرمای طاقت فرسای ماه ژوئیه در آناتولی و بارش مداوم تیر صلیبیون را دچار شک در توان پایداری در برابر ترکان کرد ولی با توجه به محاصره کامل ترکان و اینکه تسلیم شدنشان به
معنی اسارت و بردگیشان خواهد بود، دریافتند که تنها راه پیش رویشان مقاومت تا سرحد مرگ است. سرانجام در نیمروز بود که دسته های دوم سپاه کم کم به میدان نبرد نزدیک شدند؛ در ابتدا گودفری و هیو و سپاهیانشان و در پشت سر ریموند و سپاهش نیز به میدان نبرد وارد شدند. ترکان که از وجود دسته دوم خبر نداشتند دچار سستی شده و نتوانستند مانع پیوستن دو سپاه به یکدیگر شوند در نتیجه دو دسته سپاه که روحیه شان تقویت شده بود به یکدیگر ملحق شده و به ایجاد یک خط واحد دست زدند؛ بوهموند، رابرت نرماندی و استفان بلوآ در جناح چپ، ریموند، رابرت فلاندرز در قلب سپاه و گادفری و هیو ورماندوا در جناح راست سپاه قرار گرفتند. از سوی دیگر آدهمار نقشه ای طرح کرد و با پیدا کردن راهنماهایی خود و شماری از صلیبیون جنوب فرانسه را از کوهستان به پشت صفوف ترکان رساند. سپاه ترکان که تیرهایشان در حال رسیدن به انتها بود مورد حمله مستقیم سپاه متحد صلیبی قرار گرفتند و با دیدن سپاه آدهمار در تپه های پشت سر خود، صفوفشان برهم ریخته، یکسره پا به فرار گذاشته و به شرق گریختند و اردوگاه امیر دانشمندیان و قلج ارسلان با تمام غنائمش به دست صلیبیون افتاد. جان های زیادی از صل
یبیون برای به دست آمدن این پیروزی بزرگ همانند ویلیام برادر تانکرد، فدا شد و قدرت جنگاوری و سلحشوری ترکان را به صلیبیون چشاند. قلج ارسلان که خزانه خود در پایتخت و بقیه ثروتش را در خیمه هایش از دست داده بود ادامه جنگ را بی فایده دانسته به سوی کوهستان عقب نشینی کرده و در سر راه خود تمامی آبادی ها و مزارع را غارت کرده و سوزاند تا صلیبیون را دچار مشکل تأمین آذوقه کند. سپاه صلیبی برای استراحت مدت دو روز در دورلیوم استراحت کرده و در آنجا مسیر حرکت های پیش روی خود را با کمک تاتیسوس و بیزانسی ها مشخص کردند. در این میان با وجود بیست سال جنگ و ستیز ترکان در آن مناطق که منجر به نابودی بسیاری از راه ها، پل ها، کشتزارها و چاه های آب شده بود، صلیبیون وقوع هرگونه پیشامد نامطلوب را از چشم بیزانسی ها دیده، آنان را به خیانت متهم می کردند و بیزانسی ها هم در برابر هر روز از این حجم از ناسپاسی خشمگین تر می شدند. سپاه صلیبیون اینبار با عبرت از نبرد گذشته به صورت واحد حرکت خود را در سوم ژوئیه به سمت جنوب شرق آغاز کردند و با خروج از شاهراه نظامی برای تهیه خواربار از انطاکیه در فریگیه گذشته و دوباره در فیلوملیوم به شاهراه بازگشتند و ب
ا سختی و مشقت فراوان مناطق بی آب و علف را پشت سر گذاشته و بسیاری از اسب های خود را که از تشنگی تلف شدند از دست دادند و سرانجام در میانه ماه اوت به قونیه که پایتخت جدید قلج ارسلان بود، رسیدند. ترکان پیش از رسیدن صلیبیون شهر را همراه با اموال خود به سوی کوهستان رها کرده ولی موفق به از میان بردن باغات دره های اطراف شهر نشده بودند. صلیبیون پس از چندین روز استراحت و بهبود بیماری سخت ریموند، همراه با آب کافی به سوی هرقله به راه افتاده و در آنجا به سپاهی از دانشمندیان و حسن امیر کاپادوکیه برخورد کردند و بوهموند دست به حمله مستقیم به سمت آنان زده و آنان که قصد نبرد رودرو را نداشته و می خواستند تنها مسیر صلیبیون را از مناطق تحت کنترل خود منحرف کنند، شهرهایشان را رها و به سمت شمال عقب نشستند. گذر ستاره ای دنباله دار در این میان باعث شادی صلیبیون شد و آنان این رویداد را نشانهٔ پیروزی خود قلمداد کردند. پیامد. برای ادامه مسیر از هرقله به سمت انطاکیه دو مسیر وجود داشت. مسیر نخست که راهی مستقیم به سوی انطاکیه بود از هرقله به سوی کوهستان تاروس رفته و در پس گذر از دروازه های کیلیکیه به کیلیکیه می رسید و از آنجا به سوی کوهستان
آمانوس رفته و با پشت سر گذاشتن گذر گاه سوری به انطاکیه منتهی می شد. عمده مشکل این مسیر آن بود که کیلیکیه در دست ترکان قرار داشت و پشت سر گذاشتن گذرگاه های باریک کوهستانی در تاروس و آمانوس بسیار خطرناک و به آسانی امکان پذیر نبود به علاوه کیلیکیه در ماه سپتامبر شرایط آب و هوایی بسیار بد و نامناسب داشت. مسیر دوم از قیصریه و شاهراه نظامی بیزانسی ها در گذشته می گذشت و با گذر از کوهستان آنتی تاروس به جرمانیقیه (مرعش) رسیده و پس از گذر از کنار دروازه های آمانوس به جلگه انطاکیه منتهی می شد. آخرین شکست ترکان باعث شد تا این راه برای صلیبیون گشوده شود و امتیاز این راه آن بود که آبادی های این مسیر در اختیار امیران دون پایه ارمنی که در ظاهر از امپراتور تبعیت می کردند قرار داشت که می توانست سبب راحتی حرکت و ادامه مسیر شود. عمده سپاه صلیبی با مشورت تاتیسوس راه دوم را برگزیدند اما تانکرد و شماری از کسانی که با از امپراتور کینه داشتند با این انتخاب مخالفت کرده و سرانجام تانکرد به همراه شماری از نورمن های جنوب ایتالیا و بالدوین به همراه شماری از مردم لورن و فلاندرز از دیگران جدا شده و مسیر نخست را برای حرکت برگزیدند. سپاه در
۱۵ سپتامبر حرکت خود را آغاز و با جدا شدن بالدوین و تانکرد، به سوی قیصریه حرکت کرده در راه به سپاه حسن برخورد کردند و پس از شکست او از تسخیر دژ او صرف نظر کرده با ادامه مسیر در انتهای سپتامبر به قیصریه رسیدند. آنان بدون معطلی قیصریه را که پیش از این از سوی ترکان تخلیه و متروک شده بود، ترک کرده به سوی شهر ارمنی نشین و ثروتمند کومانا که در محاصره ترکان دانشمندی قرار داشت حرکت کردند. با رسیدن سپاه صلیبی به شهر، سپاه ترکان گریختند و تلاش بوهموند برای تعقیب آنان بی نتیجه ماند. پس از استقبال گرم از صلیبیون در این شهر و تعیین فرمانروای شهر بدست تاتیسوس، سپاه حرکت خود را از سر گرفته و به شهر ارمنی نشین کاکسون در دامنه کوهستان آنتی تاروس رسیدند و سه روز در آنجا اردو زدند. در اینجا خبری شایع شد که ترکان انطاکیه را رها کردند و بوهموند نیز هنوز از تعقیب ترکان برنگشته بود که ریموند پانصد تن از یاران خود را به تاخت روانه کرد تا شهر را تصرف کنند. این پانصد سوار خود بی درنگ حرکت کرده و با رسیدن به حاشیه رود اورنتس دریافتند این اخبار اشتباه و شهر در حال آمده شدن برای دفاع بود و به سوی سپاه اصلی بازگشتند. با بازگشت بوهموند و اط
لاع از این اقدام ریموند که گمان می کرد ریموند قصد تصرف شهر به نفع خود را داشت، شکاف افتادن میان سران صلیبی آغاز شد. ادامه راه از کاکسون از میان کوهستان می گذشت و در اوایل ماه اکتبر به علت آب و هوای نامساعد و بارش باران دچار لغزندگی و گل آلود شدن شدید شده بود و سواران مجبور شده که پیاده شده و بسیاری از اسب ها از دره های میان به پایین سقوط کردند و شمار زیادی از سربازان که زره هایی سنگین بر تن داشتند مجبور به فروش آن به دیگران شدند یا در نهایت آنان را در مسیر رها کردند. سپاه صلیبیون در این مسیر کوهستانی تلافات و کشته های بسیاری را متحمل شد ولی سرانجام با رسیدن به دره مرعش که شهری ارمنی نشین و فردی ارمنی به نام تاتول بر آن حکومت می کرد، این مصائب پایان یافته و سپاه چند روز در آنجا به استراحت پرداخته و حکومت شهر بدست تاتول را به رسمیت شناختند. در اینجا بود که بوهموند از تعقیب ترکان بازگشت و دوباره به سپاه ملحق شد و بالدوین خود را به آنجا رساند تا در لحظات آخر زندگی همسرش که در بستر مرگ افتاده بود، در کنارش باشد؛ او پس از مرگ همسرش دوباره سپاه را رها کرده و آنجا را به سوی شرق ترک کرد. سپاه صلیبیون سرانجام در پانزده
م اکتبر مرعش را ترک کرده به سوی انطاکیه حرکت کردند و پس از پنج روز در بیستم اکتبر به پل آهنین که در فاصله سه ساعتی شهر قرار داشت رسیدند. محاصره انطاکیه. در همین میان، سپاه صلیبیون به سوی انطاکیه که تقریباً در نیمهٔ راه اورشلیم و قسطنطنیه قرار داشت، حرکت کرد. استفان بلوآ این شهر را «شهری فراتر از باور و بسیار مستحکم و غیرقابل تسخیر» توصیف کرده است و ایدهٔ گرفتن شهر با حملهٔ مستقیم باعث سستی صلیبیون گردید. به جای آن، آن ها به وادار کردن شهر به تسلیم، یا پیدا کردن خیانتکاری درون شهر امید بسته بودند. (تاکتیکی که در گذشته نیز در انطاکیه روی داده بود و منجر به سلطهٔ بیزانسی ها و پس از آن ترکان سلجوقی گشته بود) سپاه صلیبی در ۲۰ اکتبر ۱۰۹۷ م، انطاکیه را محاصره کرد. در طول تقریباً هشت ماه محاصره، آن ها مجبور شدند دو سپاه بزرگ کمکی به فرماندهی دقاق و فخرالملوک رضوان، امیران حلب و دمشق را شکست دهند. انطاکیه چنان شهر بزرگی بود که صلیبیون نیرو و سرباز کافی برای محاصرهٔ کامل آن در اختیار نداشتند، و در نتیجهٔ این امر، به شهر کمک و پشتیبانی رسانده می شد. در ۴ مه ۱۰۹۸ م، ناوگانی از صلیبیون انگلیسی به آنجا رسید و حامل نیروهای