Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رانندگی یک فیلم سرقت هندی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی تارون مانسوخانی با بازی سوشانت سینگ راجپوت، ژاکلین فرناندز، ویکرامجیت ویرک، ساپنا پابی، بومان ایرانی، پانکاج تریپاتی است. داستان فیلم حول محور تعقیب یک «کینگ» بدنام برای سرقت ۳۰۰ کیلوگرم طلا می چرخد. یک مأمور مخفی به یک باند مسابقه خیابانی که در تعقیب کینگ هستند نفوذ می کند. این فیلم قرار بود در تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۱۸ اکران شود، اما در نهایت به ۲۸ ژوئن ۲۰۱۹ موکول شد تا شاهد اکران در سینما نباشیم. در ۱ نوامبر ۲۰۱۹ در نتفلیکس منتشر شد. ساخت. تهیه کننده کاران جوهر زمانی که فیلم برای اولین بار فیلمبرداری شد، فیلم را دوست نداشت؛ بنابراین جوهر ناامید تصمیم گرفت فیلم را دوباره فیلمبرداری کند و این بار نیز جوهر از فیلم خوشش نیامد؛ بنابراین، تصمیم گرفته شد که این فیلم در سینماها اکران نشود، در عوض زمانی که نتفلیکس حقوق فیلم را خریداری کرد، در اینترنت منتشر شود. انتشار. در ژانویه ۲۰۱۹ یک تیزر با نمایش تاریخ انتشار ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۹ منتشر شد اما بعداً به تعویق افتاد و به نتفلیکس فروخته شد. این فیلم در ۱ نوامبر در نتفلیکس منتشر شد. این فیلم اولین فیلم اصلی از دارما پروداکشن
ز است که در نتفلیکس منتشر شد.
آرتی پی۲ به پرتغالی یعنی (O Segundo دو یا Dois برای دو نفر) یک کانال تلویزیونی ملی پرتغالی می باشد که توسط شرکت RTP مدیریت می شود. همچنین این کانال دومین کانال تلویزیونی است که از ۲۵ دسامبر ۱۹۶۸ پخش خود را در پرتغال آغاز کرد اما امروزه این کانال بدون هیچ گونه تبلیغاتی برنامه خود را پخش می کند و جایگزینی برای برنامه های کانال RTP1 می باشد.
سرگرد داندی () یک فیلم وسترن جنگی به کارگردانی سم پکینپا محصول سال ۱۹۶۵ است. داستان. در طول جنگ داخلی آمریکا، سروان آموس دندی از ارتش اتحادیه به دلیل اشتباهی در نبرد گتیسبورگ از فرماندهی عزل می شود و به مدیریت اردوگاه اسرای جنگی در نیومکزیکو منتقل می شود. پس از کشتار یک خانواده دامدار و گروهی از سواره نظام توسط رهبر آپاچی ها به نام سیرا چریبا، دندی پیشاهنگش ساموئل پاتس را برای ردیابی چریبا می فرستد و به طور غیررسمی شروع به جمع آوری نیرو می کند. او سعی می کند اسرای کنفدراسیون به رهبری دوست سابقش کاپیتان بن تایرین را متقاعد کند، اما تایرین که به خاطر رأی دندی در دادگاه نظامی پیش از جنگ کینه دارد، این پیشنهاد را رد می کند. نیروی دندی شامل افراد مختلفی می شود: تیم رایان (تنها بازمانده کشتار و راوی داستان)، یک دزد اسب، باربر مست، کشیشی انتقام جو و گروهی از سربازان سیاهپوست خسته از کارهای پیش پاافتاده. آنها درگیر نبردهای خونینی با آپاچی ها می شوند، چند کودک اسیر را نجات می دهند، اما در یک کمین بیشتر آذوقه خود را از دست می دهند. برای تأمین غذا، به روستایی تحت کنترل نیروهای فرانسوی حمله می کنند. در این میان، رابطه عا
شقانه دندی با ترزا سانتیاگو باعث تنش بین او و تایرین می شود. پس از چندین درگیری، نیروهای دندی موفق می شوند چریبا را به دام انداخته و از بین ببرند. در حالی که باقی مانده نیروها به سمت خانه بازمی گردند، از پایان جنگ داخلی و ترور لینکلن بی خبر هستند. تایرین که در آخرین نبرد مجروح شده، پرچم رژیمنت را به دندی می سپارد و در حالی که تنها تعداد کمی از نیروها زنده می مانند، داستان به پایان می رسد. بعد از بازگشت به خاک آمریکا، دندی و باقی مانده نیروهایش با واقعیتی تلخ روبرو می شوند. آنها که ماه ها در بیابان های نیومکزیکو و مکزیک سرگردان بودند، از اخبار مهم کشور بی خبر مانده اند: جنگ داخلی به پایان رسیده، ژنرال لی تسلیم شده، و پرزیدنت لینکلن ترور شده است. سربازان کنفدراسیون در گروه دندی، از جمله چیلوم و بنتین، حالا دیگر دلیلی برای جنگیدن ندارند. با این حال، وفاداری های قدیمی به سرعت رنگ می بازد. تیم رایان در روایت خود اشاره می کند که این مردان که زمانی دشمن یکدیگر بودند، حالا در کنار هم به خانه بازمی گردند - نه به عنوان یانکی یا کنفدراسیون، بلکه به عنوان انسان هایی که با هم مصائب بسیاری را پشت سر گذاشته اند. دندی که زخم
پایش هنوز خوب نشده، بر روی اسبی که از فرانسوی ها گرفته بود سوار می شود. او پرچمی را که تایرین در آخرین لحظات به او سپرد، محکم در دست می گیرد. ستوان گراهام و ساموئل پاتس در کنارش هستند، در حالی که سربازان سیاهپوست که حالا دیگر برده نیستند، با وقار جدیدی راه می روند. در آخرین صحنه، کاروان کوچک آنها به سمت غروب آفتاب حرکت می کند. تیم رایان در روایت پایانی خود می گوید: "ما فکر می کردیم برای کشورمان می جنگیم، اما در پایان فهمیدیم که برای خودمان می جنگیدیم - برای آنچه در درونمان بود." داستان با تصویری از این گروه نامتجانس که حالا به برادرانی تبدیل شده اند که از جهنم عبور کرده اند، به پایان می رسد. در سکوت سنگین بیابان، تنها صدای سم اسب ها و جیرجیرک ها به گوش می رسید. دندی به پرچم کهنه ای که تایرین با جان فشانی به او سپرده بود خیره شد. پرچمی که حالا دیگر نماد هیچ جناحی نبود، بلکه یادگاری از همه رنج ها و از خودگذشتگی هایشان بود. "سروان..." گراهام با احتیاط جلو آمد. "فکر می کنی وقتی برگردیم، با چه چیزی روبرو می شویم؟" دندی آهی کشید و عینکش را تمیز کرد: "کشوری ویران، مردم خشمگین و آینده ای نامعلوم. ولی حداقل یک چیز را
می دانیم - دیگر نیازی نیست به هموطنانمان شلیک کنیم." پاتس که از پشت سر می آمد، اضافه کرد: "اون فرانسوی ها هنوز هم در مکزیک هستند. شاید کار ما تمام نشده باشه." سربازان سیاهپوست به یکدیگر نگاه کردند. یکی از آنها به نام جکسون آرام گفت: "حالا که آزادیم، می خوایم زمینی بخریم و خانوادهمون رو بزرگ کنیم. دیگه جنگ بسّه." ناگهان صدای سرفه های خشنی توجه همه را جلب کرد. بنتین، یکی از سربازان کنفدراسیون، روی زمین افتاده بود. پزشک گروه که خودش هم زخمی بود، سریع بالای سرش خم شد: "تب داره. اون تیر تو پشتش عفونت کرده." دندی از اسب پیاده شد و کنار بنتین زانو زد. مرد که نفس نفس می زد، با چشمانی پر از درد به دندی نگاه کرد: "همه این راه رو... باهم اومدیم... حالا می خوام تنها بمیرم؟" "نه دوست من." دندی دستش را روی شانه بنتین گذاشت. "ما رو تا آخرین نفس همراهی می کنیم. قول می دم تو رو به خونه برسونیم." آن شب، در حالی که آتش اردوگاه روشنایی بخش تاریکی بود، همه دور هم جمع شدند. حتی چیلوم، که همیشه غرغر می کرد، سکوت کرده بود. تیم رایان شروع به نواختن آهنگ ملایمی با ساز دهنی کرد - ترانه ای قدیمی از ویرجینیا که هم یانکی ها و هم کنفدراسی
ون ها آن را می شناختند. در آن لحظه، زیر آسمان پرستاره نیومکزیکو، مرزهای شمال و جنوب محو شد. آنها نه سربازان پیروز و نه شکست خورده بودند، بلکه تنها انسان هایی بودند که از کوره ی سوزان جنگ عبور کرده بودند و حالا، با زخم هایی عمیق تر از آنچه که روی پوستشان بود، به سوی آینده ای نامعلوم قدم برمی داشتند. صبح روز بعد، کاروان کوچک آنها به حرکت خود ادامه داد. بنتین را روی برانکارد دستسازی گذاشته بودند که بین دو اسب بسته شده بود. آفتاب سوزان بیابان بر فراز آنها میسوخت، اما اینبار گرمای آن تحملپذیرتر به نظر میرسید - انگار طبیعت هم با پایان جنگ، از خشم خود کاسته بود. در راه، به کاروان کوچکی از مهاجران برخوردند. مردی سالخورده با چهرهای آفتابسوخته جلو آمد: "خبری از جنگ دارید؟ ما سه ماهه که در بیابانیم." دندی لحظهای تردید کرد، سپس پاسخ داد: "جنگ تمام شده. لینکلن هم کشته شده." سکوت سنگینی فضای را فراگرفت. زنی از میان مهاجران فریاد کشید و به زمین افتاد. مرد جوانی با چشمانی خشمگین جلو پرید: "دروغ میگی! پرزیدنت ما نمیتونه مرده باشه!" گراهام آرام قدمی جلو گذاشت: "متأسفیم دوست من. ما خودمون هم تازه فهمیدیم. اینجا بیست و پنجم آوری
ل ۱۸۶۵ است - جنگ دهم روز پیش تمام شد." مهاجران بهت زده دور هم جمع شدند. دندی دستور داد به آنها آب و غذا بدهند. در میان هیاهو، بنتین که حالش بدتر شده بود، صدای ضعیفی کرد: "دندی... من... من میخوام قبل از مردن، یه درختی ببینم... نه این بیابان لعنتی رو..." ساموئل پاتس که مسیرها را خوب میشناخت، اشاره کرد: "تا رودخانه ریو گرانده کمتر از یه روز راهه. اون طرفش درختهای زیادی هست." آن شب، وقتی به رودخانه رسیدند، بنتین آخرین نفسهایش را میکشید. در سایه درختان بلوط، با چشمانی که دیگر قدرت دیدن نداشت، پرسید: "درختا... اینجا هستن؟" دندی دستش را گرفت و روی تنه درختی گذاشت: "آره دوست من. پر از برگهای سبز و قوی هستن." لبخند کوچکی روی لبهای بنتین نقش بست: "خوبه... حداقل یه چیزی تو این دنیا هنوز ریشه داره..." و سپس برای همیشه چشمانش بسته شد. صبح روز بعد، آنها بنتین را زیر همان درخت بلوط به خاک سپردند. دندی کلاهش را برداشت و گفت: "چه شمالی، چه جنوبی، همه ما توی این خاک یکسانیم." سربازان سیاهپوست با احترام نظامی ایستادند، در حالی که چیلوم - سرباز قدیمی کنفدراسیون - با صدایی لرزان دعایی خواند. در ادامه مسیر، وقتی از مرز گذشتند، گرو
ه کمکم از هم جدا شدند. هر کسی به سمتی میرفت - بعضی به ویرجینیا، بعضی به کارولینا، و آن سربازان سیاهپوست به دنبال زمینی برای کشاورزی. در آخرین وداع، دندی به تیم رایان گفت: "این داستان رو بنویس پسر. نه برای شمال، نه برای جنوب... برای آمریکا بنویس." و بدین ترتیب، این گروه نامتجانس که در آتش جنگ و بیابان گداخته شده بودند، هر کسی به سمتی پراکنده شدند - با زخمهایی که هیچگاه التیام نمییافت، اما با درسی که تا همیشه در قلبشان میماند: اینکه انسانیت مهمتر از هر پرچم و مرزی است.
موزه والتر پی. کرایسلر () یک موزهٔ خودرو در آوبرن هیلز، میشیگان بود. خودروهای موجود در این موزه، وسایل نقلیه قابل توجه از نظر تاریخی که توسط کرایسلر، دوج، پلیموث، جیپ، ای ام سی، نش، هادسن و رامبلر ساخته شده بودند را شامل می شدند. این موزه از اکتبر ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۱۲ فعال بود، پس از آن یک بار در سال ۲۰۱۶ به طور مختصر بازگشایی شد و سپس در دسامبر ۲۰۱۶ به صورت دائمی تعطیل شد. نام این موزه از والتر پی. کرایسلر، بنیانگذار شرکت کرایسلر گرفته شده است. طراحی. این موزه که توسط «همکاران گیفلز» طراحی شد و فضایی به وسعت ۱۰ هکتار را در مجاورت حاشیه جنوب شرقی مقر آمریکای شمالی کرایسلر در آوبرن هیلز، میشیگان را کرده بود، دارای سه طبقه و حدود ۵٬۰۰۰ متر مربع فضای نمایشگاهی بود و نمای بیرونی متشکل از گرانیت قرمز صیقل خورده و شیشه های سیاه رنگ آن با مقر و مرکز فناوری کرایسلر در نزدیکی خود مرتبط بود. احداث ساختمان در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۶ آغاز شد و موزه در تاریخ ۵ اکتبر ۱۹۹۹ افتتاح شد. این ساختمان دربردارندهٔ ۶۵ خودروی عتیقه، سفارشی و مفهومی، و در کنار آن نمایش های تعاملی و نمایشگاه های تاریخی که طراحی، فناوری و نوآوری کرایسلر را به تص
ویر می کشیدند، و همچنین تأثیرات فرهنگی آن ها را شامل می شد. تعطیل شدن. این موزه سالانه میزبان ۹۰٬۰۰۰ بازدیدکننده بود و در ابتدا سودآور بود. با این حال، این مجموعه از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ ۱٫۵ میلیون دلار زیاندهی داشت، و در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ به دلیل بازدید کم، در برابر بازدید عمومی بسته شد. منابع و دارایی های آن به بنیاد کرایسلر، شاخهٔ خیریهٔ گروه کرایسلر فروخته شد. در سال ۲۰۱۶ این موزه به طور مختصر برای اجاره جهت رویدادها و گردهمایی ها، و همچنین میزبانی رویدادهای ویژهٔ کرایسلر بازگشایی شد، و سپس در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۶ به صورت دائمی تعطیل شد. ساختمان این موزه متعاقباً به فضای اداری بدل شد، و ۶۵ خودروی موجود در آن در رویدادهای ویژه در مرکز فناوری کرایسلر و دیگر مجموعه های گروه فیات-کرایسلر به نمایش درآمدند. مقر مازراتی در ایالات متحده از انگلوود کلیفس، نیوجرسی به ساختمان سابق موزه منتقل شد و مرکز عملیات آلفا رومئو در ایالات متحده نیز به صورت اشتراکی با مازراتی از این فضا استفاده می کند.
سقف خودرو یا بخشی از خودرو است که در بالای محفظه سرنشین قرار می گیرد و از سرنشینان خودرو در برابر آفتاب، باد، باران و سایر عناصر خارجی محافظت می کند. از آنجایی که اولین خودروها در عصر کالسکه های اسبی طراحی می شدند، سقف های اولیه خودروها از مواد و طرح های مشابهی استفاده می کردند. تغییرات. در سال های بعد، تغییرات زیادی در سقف خودرو ایجاد شد. که شامل:
منار عبدالوکیل خان، بنایی تاریخی است که در دهمرنگ شهر کابل افغانستان واقع شده است.این بنا به جهت پاسداشت مقام عبدالوکیل خان، یکی از سران استقلال طلب افغانستان نامگذاری شده است. این بنا به دستور اشرف غنی رئیس جمهور افغانستان به چوک شهیدان تغییر نام داده شد. مشخصات منار. این منار به طرز شش رخ و با معماری زیبا در سه راه دهمزنگ شهر کابل واقع شده است. به پاس زحمات و قدردانی از مقام عبدالوکیل خان، این منار به نام او نامیده شده است. این منار را غازی امان الله خان در سال ۱۳۰۴ شمسی ساخته و توسط محمد نادر شاه، پادشاه افغانستان به این نام نامگذاری شد. عبدالوکیل خان. نایب سالار عبدالوکیل خان نورستانی در سال ۱۲۵۴شمسی در نورستان (قریه کانتیوا) افغانستان متولد شد. وی در سال ۱۲۹۱شمسی به حیث فرقه اول پیاده مرکز تعین شد. وی بعد از جنگ منگل و اغتشاش ملای لنگ در سال ۱۳۰۴ به رتبه ی نایب سالاری رسید و در سال ۱۳۰۹ برای بار دوم با یک کندک عسکر برای سرکوبی و جمع آوری سلاح عازم کوه دامن شده و در آن جا به دست سربازانش کشته شد. سپس جسدش از سرای خواجه به کابل انتقال و در تپه مرنجان به خاک سپرده شد. منار در دوره های تاریخی. در سال ۲۰۱۶ در
حادثه بمب گذاری که در منطقه نزدیک به این منار رخ داد، بیش از هشتاد نفر از جوانان افغان کشته شده و همین امر سبب شد تا اشرف غنی، رئیس جمهوری افغانستان، علاوه بر اعلام یک روز عزای عمومی، نام این منار تاریخی را نیز از منار عبدالوکیل خان به منار «چوک شهیدان» تغییر داد. هر چند این تغییر نام به درخواست و پیشنهاد جنبش روشنایی افغانستان بوده، اما با واکنش ها مختلفی مواجه شد؛ برخی این حرکت اشرف غنی را اشتباه دانسته و معتقد هستند که رئیس جمهور باید در این مورد با وکلای ملت مشورت می نمود. خانواده عبدالوکیل خان و مردم شهر نورستان از جمله مخالفان این تغییر نام بودند. این منار اکنون اوضاع مناسبی نداشته و به گفته شبکه اطلاع رسانی افغانستان، محلی نامناسب شده است.
سقف سخت یا هاردتاپ () نوع سخت از سقف خودرو است که در خودروهای امروزی بیشتر از فلز ساخته می شود. یک سقف سخت می تواند ثابت یا کروکی جهت نگهداری جداگانه، یا جمع شونده درون خود خودرو باشد. "سقف سخت بدون ستون" (که غالباً با نام سادهٔ «سقف سخت» به آن اشاره می شود) نوعی طرح بدنه برای خودروها است که فاقد ستون بی بوده و معمولاً به گونه ای طراحی شده اند که شمایل آن ها مشابه خودروهای کروکی باشد.
جان هنری «داک» هالیدی (؛ ۱۴ اوت ۱۸۵۱ – ) هفت تیرکش، پوکرباز و دندان پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. او دوست نزدیک و وفادار کلانتر وایات ارپ بود و بیشتر به خاطر مشارکت و همراهی اش با وی در جدال مسلحانه در اوکی کرال و وقایع مربوط به آن شناخته می شود. زندگی پرفرازونشیبش دستمایهٔ خلق آثار ادبی و فیلم های بسیاری قرار گرفته است که از جملهٔ مشهورترین آنها می توان به فیلم "کلمنتاین عزیزم" (۱۹۴۶) ساختهٔ جان فورد اشاره کرد.
مایکروسافت آفیس ۲۰۰۴ برای مک نسخه مایکروسافت آفیس است که برای مک او اس. معادل آفیس ۲۰۰۳ برای ویندوز است. این نرم افزار در ابتدا برای پاور پی سی مک ها نوشته شده بود، بنابراین مکینتاش با CPUهای Intel باید برنامه را تحت لایه شبیه سازی Rosetta Mac OS X اجرا کنند. به همین دلیل با Mac OS X 10.7 و جدیدتر سازگار نیست. نسخه ها. مایکروسافت آفیس ۲۰۰۴ برای مک در سه نسخه استاندارد، حرفه ای و دانشجو و معلم موجود است. هر سه نسخه شامل ورد، اکسل، پاورپوینت و همراهان هستند. نسخه حرفه ای Virtual PC را اضافه می کند. نسخه Student and Teacher نمی تواند به روز شود، به این معنی که وقتی نسخه بعدی آفیس منتشر شد، افرادی که نسخه دانش آموز و معلم را خریداری کرده اند، باید یک بسته جدید خریداری کنند. نقد و بررسی. تصاویر درج شده در هر برنامه آفیس ۲۰۰۴ با استفاده از برش و چسباندن یا کشیدن و رها کردن در پرونده ای که گرافیک درج شده را هنگام مشاهده در دستگاه ویندوز نمایش نمی دهد. در عوض، به کاربر ویندوز گفته شده است «برای دیدن این تصویر نیاز به دکمه کمپرسور QuickTime و TIFF (LZW) دارید». پیتر کلارک از "وبلاگ گیک بوی" یک راه حل در دسامبر ۲۰۰۴ ار
ائه داد. با این حال، این موضوع در آفیس ۲۰۰۸ ادامه دارد.
"نخست وزیر پاکستان"' ( - , Urdu pronunciation:؛ عنوان عامیانه " وزیر اعظم ") رئیس دولت پاکستان است و به عنوان "رئیس قوه مجریه جمهوری" منصوب شده است. نخست وزیر قوه مجریه را رهبری می کند، بر رشد اقتصادی نظارت می کند، مجلس شورای ملی را رهبری می کند، رئیس شورای مشترک المنافع و همچنین کابینه را بر عهده دارد و عهده دار مقام فرماندهی زرادخانه های هسته ای است. این جایگاه، دارنده خود را در رهبری ملت و کنترل همه امور سیاست داخلی و خارجی قرار می دهد. نخست وزیر توسط اعضای مجمع ملی پاکستان می شود و بنابراین معمولاً رهبر حزب اکثریت در مجلس است. قانون اساسی پاکستان قدرت اجرایی را در دست نخست وزیر قرار می دهد، که مسئول تعیین کابینه و همچنین اداره قوه مجریه است، اتخاذ و تفویض تصمیمات اجرایی، انتصابات و ابلاغ توصیه ها نیز به تأیید اجرایی نخست وزیر نیاز دارد. نخست وزیر بر اساس قانون اساسی در نقش مشاور اصلی رئیس جمهور پاکستان در امور حساس فعالیت می کند و نقش تعیین کننده ای در انتصاب همه شاخه های رهبری ارتش و همچنین تضمین کنترل غیرنظامی نیروهای نظامی در مورد ارتش از طریق روسای ستاد مشترک دارد. اختیارات نخست وزیر با یک سیستم ظریف
تفکیک قوا توسط هر قوه رشد چشمگیری داشته است. این جایگاه در سالهای ۱۹۶۰–۷۳، ۱۹۷۷–۸۵ و ۲۰۰۲–۲۰۰۲ به دلیل کودتای نظامی غایب بود. در هر یک از این دوره ها، دیکتاتوری نظامی به رهبری رئیس جمهور اختیارات نخست وزیر را بر عهده داشت. عمران خان پس از انتخابات سراسری پاکستان که در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۸ برگزار شد، از ۱۸ اوت ۲۰۱۸ مسئولیت نخست وزیری را بر عهده داشت. وی بعد از طرح عدم رای اعتماد در ۱۰ آوریل ۲۰۲۲ توسط مجمع ملی پاکستان از نخست وزیری پاکستان عزل شد. در ۱۱ آوریل ۲۰۲۲ شهباز شریف رهبر اپوزیسیون به عنوان نخست وزیر پاکستان انتخاب شد. تاریخچه. دفتر نخست وزیری بلافاصله پس از چندپارگی هند و تأسیس پاکستان در سال ۱۹۴۷ ایجاد شد. نخست وزیر در کنار استاندار کل پاکستان به عنوان نماینده پادشاهی بریتانیا فعالیت می کرد. اولین نخست وزیر پاکستان لیاقت علی خان تا زمان قتلش در ۱۹۵۱ ریاست قوه مجریه را بر عهده داشت.
برج عیاران، نام برجی تاریخی، مربوط به حکومت کوشانی های افغانستان است. این برج در جنوب غربی شهر بلخ افغانستان واقع شده و می توان آن را از خارج شهر مشاهده کرد. موقعیت و ویژگی های برج. برج عیاران در یک و نیم کیلومتری جنوب غربی شهر بلخ واقع شده است؛ شکل آن مدور بوده و برای دفاع از شهر ساخته شده بود. سربازان و دیده بانان از فراز این برج به شهر بلخ تسلط داشته اند. در کنار برج، ساختمانی هشت ضلعی وجود دارد که از بنای زیبایی برخوردار است. در هنگام ورود به شهر بلخ، وقتی از دروازه نوبهار عبور کنید، در سمت چپ خود، برج را خواهید دید. قدمت این برج به قرن اول میلادی می رسد. این ساختمان از خشت پخته ساخته شده و هشت دیدگاه برایش تعبیه شده است. ویچلوف، باستان شناس اروپایی، برج عیاران را چنین توصیف می کند: «برج بنایی است هشت ضلعی که قطر میدان فوقانی آن ۱۶ آرشین می باشد. میدان فوقانی برج را پنجره و دیواری احاطه کرده است. در داخل برج هشت ضلعی، دیوار هشت ضلعی دیگری بنا گردیده است که هشت راه دارد و قسمت مرکزی برج را سقفی حکاکی شده پوشانده است، از برج تمام شهر را می توان مشاهده نمود زیرا انحنای برج ها به سمت بخش آباد شهر ساخته شده اس
ت.» برج هایی در بخارا و سمرقند به نام عیاران وجود دارد. ویرانی و مرمت. این برج بارها در اثر جنگ های صورت گرفته، آسیب دیده است و آخرین بار در زمان تیموری ها مرمت اساسی شده است. برج کنونی که در بلخ مورد توجه باستان شناسان قرار گرفته است، مربوط به ۲۰۰ سال پیش بوده، اما در همان موقعیت آثاری از برجی باستانی مربوط به دوره ابومسلم خراسانی یافت شده است. علاوه بر ویرانی هایی که به صورت طبیعی یا جنگ های سده های قدیمی بر این برج وارد آمده، جنگ های اخیر افغانستان نیز بر تن این اثر تاریخی، زخم زده و دچار ویرانی بخشی از آن شده است، که با بازسازی های صورت گرفته در سال ۱۳۸۵ شمسی، گنبد میانی این برج مرمت شده است. عیاران. عیاران گروهی از مردمان سیستانی و خراسانی بودند که به هوشیاری مشهور بوده و آداب و رسوم خاصی داشته اند. این گروه در عهد بنی عباس شمار زیادی داشته اند. پوهنمل سلطان محمد انصاری در کتاب ویژگی های جغرافیایی و تاریخی بلخ درباره علت نام گذاری این برج به عیاران، معتقد است که، وقتی ابومسلم خراسانی جسد علی بن ابی طالب را از نجف خارج کرده و به خراسان و سپس به بلخ منتقل کرد، جسد را برای مدتی کوتاه در این مکان (مکان برج)
نگه داشته و سپس به مرکز بلخ و محلی که به مزارشریف و آرامگاه وی منتسب است، منتقل نموده و دفن کرد. به همین جهت به این منطقه عیاران به معنی جوانمردان، گفته می شود. در بررسی تاریخچه عیاران آمده است که عیاران طبقه ای از اجتماع ایران بودند که اصول اخلاقی و مبارزاتیِ ویژه ای را برگزیده و کمک به فقیران را پیشه خود ساخته بودند. عیاران گروهی بودند که طرفدار جوان مردی و بخشش و کمک به ضعیفان بودند و افرادی را که ظالم تشخیص می دادند را بدون اعتنا به قوانین حاکم مجازات می کردند و اموال آنان را بین مردم بذل و بخشش می نمودند. در مورد فرقه عیاران به جز گفته شده های بالا، گروهی بودند که سبک مبارزه ای خاصی داشتند آنان از سلاحی به نام مُعَیِّر که به ساق دستان خود می بستند از خود محافظت می کردند و دشمنان خود را با آن می کشتند مُعَیِر نوعی تیغه مکانیکی داشت که در زمان اولین رهبر این فرقه آریا خان عیار در زمان پادشاهی داریوش هخامنشی ساخته شد که هزار سال بعد حسن صباح این سبک مبارزه را با کمک ده عیار از جمله فرمانده منوچهر به فدائیان خود آموزش داد که متأسفانه تاریخ دانان این را در تاریخ ذکر نکرده اند.
محمد زینالی (زاده ۵ تیر ۱۳۷۶ در ارومیه) بازیکن فوتبال ایرانی است. در تاریخ جمعه ۱۲ مهر ۱۳۹۸، وی نخستین دیدار رسمی خود در لیگ برتر را در مقابل استقلال تهران انجام داد. محمد زینالی اواسط فصل با قراردادی قرضی از سپاهان اصفهان به نود ارومیه پیوست و در مصاحبه ای از افزایش یک ساله قراردادش با سپاهان بدلیل این انتقال خبرداد.
چتس ورث (به انگلیسی: Chatsworth) یک محلهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لس آنجلس واقع شده است. چتسورث ۴۱٬۲۵۵ نفر جمعیت دارد و ۲۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آکورد یازده ()، در تئوری موسیقی، آکوردی است که شامل تیرس های اضافه شده و مرتفع تا فاصلهٔ یازدهم است که در موسیقی جاز نیز یافت می شود، آکورد یازده معمولاً دارای هفتم آکورد، نهم و عناصری از ساختارِ سه صدایی است. انواع دیگرِ این آکورد روی نت دو عبارتند از: سایر نمادهای آکورد یازده روی نتِ دو عبارتند از: (Caug11 ،C9aug11 ،C9+11 ،C9alt11 ،Cm9(11) ،C−9(11. در دوران قواعد مشترک مهمترین اجزا آکورد، پایه، هفتم، نهم و یازدهم در درجه پنجِ (V11) گام بودند و معمولاً سوم و پنجم آکورد حذف می شد.
بوتان برای محافظت از خود در برابر تأثیرات فرهنگی خارج، به انزوا جغرافیایی خود تکیه کرده است. بوتان یک کشور کم جمعیت است که با هندوستان و چین از شمال هم مرز است، بوتان از دیرباز سیاست انزواگرایی شدید، چه از نظر فرهنگی و چه اقتصادی، با هدف حفظ میراث فرهنگی و استقلال خود را حفظ کرده است. فقط در دهه های آخر قرن بیستم، خارجی ها فقط در تعداد محدود مجاز به بازدید از کشور بودند. به این ترتیب، بوتان با موفقیت بسیاری جنبه های فرهنگ خود را حفظ کرده است، که مستقیماً به اواسط قرن ۱۷ میلادی بازمی گردد فرهنگ مدرن بوتانی از فرهنگ باستان نشات گرفته است. این فرهنگ بر رشد اولیه این کشور تأثیر گذاشت. دزونگخا و شارچوپ(Sharchop)، زبان های اصلی بوتانی، نزدیک به تبتی ها هستند و راهبان بوتانی نوع باستانی زبان تبت، معروف به "chhokey" را می خوانند و می نویسند. بوتانی ها از نظر جسمی شبیه تبتی ها هستند. تبتی ها و بوتانی ها هر دو گورو تانتریک، پادماسمبهاوا بنیانگذار بودیسم هیمالیا در قرن هشتم را یاد می کنند. دین. جامعه بوتانی متمرکز بر عمل بودیسم است که دین اصلی است. اعتقادات مذهبی در همه ابعاد زندگی مشهود است. برافراشتن پرچم های کوچک سفی
د روی هر خانه در بوتان نشان می دهد مالک خانه نذر خویش را برای دلجویی از خدای محلی انجام داده است. هر دره یا استان تحت سلطه یک قلعه عظیم "دزونگ" یا دیوار بلند است که در خدمت مرکز مذهبی و اداری منطقه است. تقریباً ۲۳٪ از جمعیت پیرو مذهب هندوئیسم هستند. در بوتان جمعیت کمی مسلمان وجود دارد که ۰٫۲٪ از کل کشور را تحت پوشش خود قرار می دهد. به طور کلی، ۷۵٪ از جمعیت بودایی و ۰٫۴٪ مذاهب دیگر هستند. آزادی مذهب در بوتان. در قانون اساسی در سال ۲۰۰۸ و قانون قبلی تضمین شده است، با این حال دولت فعالیت های تبلیغی غیر بودایی را محدود کرده و ورود مبلغان غیر بودایی به کشور را ممنوع کرده، ساختن بناهای مذهبی غیر بودایی را محدود نموده و برگزاری برخی از جشنواره های غیر بودایی را با محدودیت مواجه کرده است. بودیسم دروکپا کاگیو (مهایانه) دین رسمی است، اگرچه در مناطق جنوبی بسیاری از شهروندان به طور آشکار از هندوئیسم پیروی می کنند. از سال ۲۰۱۵، هندوئیسم نیز به عنوان دین ملی کشور مورد توجه قرار گرفته است. از این رو پادشاه ایجاد معابد هندو را تشویق می کند و امسال پادشاه جشنواره داشین (جشنواره هندو)، که معمولاً با پیروزی خوب بر بد در جامعه ه
ندو شناخته می شود را جشن گرفت. معماری. پارو تاکشانگ. نامی است که برای معبد تاکشانگ پالپوگ به کار می برند. این معبد را با نام لانهٔ ببر نیز می شناسند. این معبد، مکانی مقدّس برای پیروان بوداگرایی هیمالیایی است که بر کنارهٔ صخره بر بالای درهٔ پارو در کشور بوتان قرار دارد. مجموعهٔ معبد ابتدا در سال ۱۶۹۲ در اطراف غار تاکشانگ سنگه سامدوپ ساخته شد که گفته می شود در قرن هشتم میلادی، گورو پادماساموا به مدت سه سال و سه ماه و سه هفته و سه روز و سه ساعت در آن به مراقبه مشغول بود. پادماساموا کسی بود که بوداگرایی را به کشور بوتان آورد. موسیقی. موسیقی بوتانی ژانرهای سنتی مانند Zhungdra , Boedra و ژانر مدرن به نام Rigsar دارد. نوازندگان بوتانی عبارتند از: Jigme Drukpa، او همچنین یک موسیقیدان برجسته بوتانی است. زن و مرد در جامعه. زن و مرد در تمام زمینه ها با هم کار می کنند و هر دو ممکن است صاحب مغازه های کوچک یا مشاغل باشند. مردها در مدیریت خانگی سهم کامل دارند، غالباً آشپزی می کنند، و به طور سنتی سازندگان و تعمیرکننده لباس هستند. در شهرها، یک الگوی «غربی» تر از ساختار خانواده در حال ظهور است، که شوهر به عنوان نان آور و همسر
به عنوان خانه دار فعالیت می کنند. هر دو جنس ممکن است راهب باشند، اگرچه در عمل تعداد راهبان زن نسبتاً کم است. اسامی بوتانی ها. به جز سلسله های سلطنتی، بوتانی ها نام خانوادگی ندارند. در عوض، دو نام فرخنده سنتی هنگام تولد توسط لاما محلی یا والدین یا مادربزرگهای کودک انتخاب می شوند. اسامی اول معمولاً در صورت مرد بودن یا زن بودن هیچ نشانه ای ندارند. در بعضی موارد ممکن است نام دوم در این زمینه مفید باشد. آشپزی. برنج قرمز (مانند برنج قهوه ای، تنها نوع برنج که در ارتفاعات بالا رشد می کند)، گندم سیاه، و به طور فزاینده ذرت جز غذاهای جزء اصلی بوتان هستند. تنوع غذایی موجود همچنین شامل مرغ، گوشت غژگاو، گوشت گاو خشک شده، گوشت خوک، چربی گوشت خوک، و گوسفند است. سوپ و خورش گوشت، سرخس، عدس و سبزیجات خشک شده به همراه فلفل دلمه ای و پنیر، یک غذای مورد علاقه در فصول سرد است. ورزش ها. تیراندازی با کمان ورزش ملی در بوتان است و مسابقات در بیشتر روستاها به طور منظم برگزار می شود. با مشخصات فنی مانند قرار دادن اهداف و وضعیت آب و هوا، با استانداردهای المپیک تفاوت دارد. دو هدف قرار دارد که بیش از ۱۰۰ متر از هم فاصله دارند و تیم ها از یک
انتهای میدان به سمت یکدیگر شلیک می کنند. هر یک از اعضای تیم در هر دور، دو پیکان شلیک می کند.
ارنگودی بی یک سیستم بانک اطلاعاتی بومی و منبع آزاد است که توسط ArangoDB GmbH ساخته شده است. این پایگاه داده از سه مدل دادهٔ (کلید/مقدار، اسناد و نمودارها) و یک زبان پرس و جوی یکپارچه AQL (ArangoDB Query Language) پشتیبانی می کند. ArangoDB یک سیستم پایگاه دادهٔ NoSQL است اما AQL از بسیاری جهات شبیه SQL است.