Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویتنام کشوری در جنوب شرق آسیا است که به سبب شکل باریک و کشیده اش، یکی از درازترین و باریک ترین کشورهای جهان به شمار می آید. این کشور بیش از ۱٬۶۰۰ کیلومتر از شمال تا جنوب امتداد دارد و دارای جغرافیای متنوعی است که بر تاریخ، فرهنگ، اقتصاد و توسعهٔ آن تأثیر چشمگیری داشته است. جمهوری سوسیالیستی ویتنام با مساحت ۳۳۰۳۶۳ کیلومتر مربع در قسمت شرقی شبه جزیره هند و چین در منطقه جنوب شرقی آسیا واقع شده است. ویتنام از شمال با جمهوری خلق چین همسایه بوده و از شرق به خلیج تونکین و دریای چین جنوبی محدود است. این کشور از غرب با کشور لائوس و در قسمت جنوب غرب با کشور کامبوج مرز مشترک دارد. ویتنام از جنوب نیز به دریای چین جنوبی محدود است. ویتنام باریکه طویلی به طول یک هزار مایل می باشد که از کرانه دلتای رود مکونگ در جنوب تا مرز چین در شمال بطول ۱۶۵۰ کیلومتر امتداد دارد. طول سواحل این کشور ۳۴۴۴ کیلومتر است. به طور کلی ویتنام از سه منطقه شمالی، منطقه مرتفع مرکزی و دلتای رود مکونگ تشکیل شده است. از نظر جغرافیای طبیعی این کشور باریکه طویلی بطول یک هزار مایل از دلتای رود مکونگ در جنوب تا دلتای رود سرخ در شمال امتداد دارد. دو رودخانه ا
صلی کشور، رود مکونگ و رود سرخ می باشد. رود مکونگ بطول ۴ هزار کیلومتر و دلتای آن در جنوب به عنوان بزرگ ترین رود جنوب شرق آسیا و هفتمین رود قاره آسیا می باشد که از کشورهای چین، تایلند و لائوس و کامبوج گذشته و به ویتنام وارد می شود. رود سرخ و دلتای آن در شمال محل اصلی تشکیل مدنیت در این کشور بوده است. مناطق. شمال ویتنام. شمال کشور به وسیلهٔ رشته کوه های رشته کوه آنامیت پوشیده شده است که از لائوس امتداد می یابند و برخی از مرتفع ترین نقاط جنوب شرق آسیا را در خود جای داده اند. کوه فان سی پان با ارتفاع ۳٬۱۴۷ متر، بلندترین قلهٔ ویتنام محسوب می شود. جلگهٔ رود سرخ نیز در شمال واقع شده و از مناطق حاصل خیز کشور به شمار می رود که شهرهایی چون هانوی، پایتخت ویتنام، در آن جای گرفته اند. مرکز ویتنام. بخش میانی کشور، باریک ترین ناحیهٔ جغرافیایی ویتنام است که جلگه ای ساحلی میان دریای جنوبی چین و کوه های داخلی را شامل می شود. این منطقه به شدت در معرض طوفان های موسمی قرار دارد. شهرهای دا نانگ و هوی از مراکز مهم این بخش هستند. منطقهٔ مرکزی ترکیبی از اراضی کشاورزی و ارتفاعات جنگلی است. جنوب ویتنام. جنوب کشور تحت تأثیر دلتای رود مکو
نگ قرار دارد که با شبکه ای از رودخانه ها، کانال ها و شالیزارهای برنج، یکی از حاصل خیزترین مناطق کشاورزی در جهان به شمار می رود. شهر هوشی مین، بزرگ ترین کلان شهر ویتنام، در نزدیکی این دلتا واقع شده و مرکز اقتصادی کشور محسوب می شود. === سواحل و منابع طبیعی === ویتنام دارای خط ساحلی به طول بیش از ۳٬۲۰۰ کیلومتر است. نواحی ساحلی با چشم اندازهای طبیعی گوناگونی مانند خلیج هالونگ در شمال و جزیرهٔ فوک ووک در جنوب، از مقاصد گردشگری پرطرفدار هستند. از دیگر پدیده های طبیعی کشور می توان به غار ساندونگ، بزرگ ترین غار شناخته شدهٔ جهان، اشاره کرد. اقلیم. اقلیم ویتنام در مناطق مختلف کشور متغیر است. شمال کشور چهار فصل مشخص دارد، درحالی که جنوب دارای اقلیم موسمی گرمسیری با فصل های خشک و بارانی است. این تفاوت اقلیمی بر الگوهای کشاورزی کشور اثر گذاشته است؛ به گونه ای که کشت برنج در دلتای رودها و تولید قهوه در نواحی کوهستانی رایج است. تاریخ توسعهٔ اقتصادی. پس از پایان جنگ ویتنام در سال ۱۹۷۵ و اتحاد مجدد کشور، ویتنام با چالش هایی همچون فقر گسترده، انزوای بین المللی و اقتصاد دولتی ناکارآمد روبه رو بود. در سال ۱۹۸۶، دولت ویتنام برنام
هٔ اصلاحات اقتصادی با عنوان دوئی موی را آغاز کرد. این برنامه، گذار از اقتصاد برنامه ریزی شده به اقتصاد بازار را هدف گرفت و زمینه را برای ورود سرمایه گذاری خارجی، تقویت بخش خصوصی، و گسترش صادرات فراهم کرد. از آن زمان، کشور رشد اقتصادی بالایی را تجربه کرده و صنایع تولیدی، به ویژه در زمینهٔ الکترونیک، پوشاک و فرآوری مواد غذایی گسترش یافته اند. شرکت های چندملیتی مانند سامسونگ، اینتل و نایکی در ویتنام سرمایه گذاری کرده اند. ویتنام همچنین در حوزهٔ فناوری اطلاعات و نوآوری رشد چشمگیری داشته است. شرکت های بومی مانند FPT و VNG فعالیت منطقه ای و بین المللی یافته اند و شرکت وین فست در زمینهٔ خودروهای برقی با هدف صادرات به اروپا و آمریکای شمالی فعال است. جمعیت و توسعه. جمعیت ویتنام در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰۰ میلیون نفر برآورد شده و پیش بینی می شود تا سال ۲۰۵۰ به ۱۲۰ میلیون نفر برسد. در حالی که کشورهایی چون ژاپن، کرهٔ جنوبی و تایوان با کاهش جمعیت روبه رو هستند، ویتنام جمعیتی جوان و در حال رشد دارد. این ویژگی به افزایش نیروی کار، مصرف داخلی، و سرمایه انسانی کمک کرده است. نظام آموزشی کشور نیز با تمرکز بر حوزه های علوم پایه، مهندسی
و ریاضیات تقویت شده تا پاسخ گوی نیازهای اقتصاد فناوری محور آینده باشد. محیط زیست. رشد اقتصادی سریع، چالش هایی در زمینهٔ محیط زیست نیز پدید آورده است. توسعهٔ شهری، گسترش صنعت، و استفادهٔ بی رویه از منابع طبیعی، فشار زیادی بر اکوسیستم های محلی وارد کرده است. مناطق دلتایی کشور به ویژه در برابر بالا آمدن سطح دریا آسیب پذیرند. دولت ویتنام اقداماتی برای توسعه پایدار، حفاظت از محیط زیست، و کاهش آلودگی هوا و آلودگی آب آغاز کرده است. ایجاد پارک های ملی و مناطق حفاظت شده بخشی از این سیاست هاست. منابع. [چرا ویتنام در حال تبدیل شدن به قدرت اقتصادی آسیا است؟] (مستند ویدیویی تحلیلی) در ویکی پدیای انگلیسی در ویکی پدیای انگلیسی پیوند به بیرون. وبگاه رسمی گردشگری ویتنام ادارهٔ آمار عمومی ویتنام تقسیمات کشوری. شهر هانوی. شهر هانوی به عنوان مرکز سیاسی و فرهنگی کشور در منطقه شمالی ویتنام قرار دارد. متوسط دمای این شهر ۲۳ درجه سانتیگراد با رطوبت بیش از هشتاد درصد می باشد. این شهر جزء هیچ یک از استانهای کشور به حساب نیامده و دارای شهرداری مستقل می باشد. شهرهای هوشی مین و هایفونگ نیز وضعیت مشابه ای دارند با این تفاوت که از نظر جمعی
ت و وسعت از هانوی بزرگتر می باشند. شهر هوشی مین. شهر هوشی مین یا بندر سابق سایگون مرکز حکومت ویتنام جنوبی بوده است که پس از خروج نیروهای آمریکایی از این کشور بنام رهبر فقید این کشور نام گذاری شده است. شهر هوشی مین در حال حاضر قطب اصلی اقتصاد ویتنام محسوب می گردد. این شهر بیش از ۳۸ درصد از تولید ناخالص داخلی ویتنام را بخود اختصاص داده است. بندر هایفونگ. بندر هایفونگ یکی دیگر از مناطق استراتژیک و مهم در منطقه شمال ویتنام بشمار می آید. این شهر در زمان جنگ های استقلال طلبانه و آزادی خواهانه ویتنام راه اصلی مواصلاتی نیروهای شمالی کشور بوده است. در حال حاضر این بندر با سرمایه گذاری های صورت گرفته یکی از قطبهای اقتصادی ویتنام می باشد. شهر هویه. شهر هویه واقع در جنوبی ترین قسمت منطقه شمالی ویتنام دارای متوسط دمای ۲۵ درجه سانتیگراد می باشد و یکی از قطبهای گردشگری فرهنگی ویتنام بشمار می آید. آب و هوا. ویتنام دارای آب و هوای موسمی استوایی می باشد. منطقه شمالی بواسطه مجاورت با چین از هوایی کاملاً استوایی برخوردار نمی باشد ولیکن قسمت جنوبی این کشور کاملاً دارای آب و هوایی استوایی و برخوردار از ویژه گیهای آن می باشد. متوسط
دما در هانوی ۲۳ درجه و در هوشی مین ۲۶ درجه سانتی گراد است.
نپال سرزمینی کوهستانی و محصور در خشکی است و رشته کوه هیمالیا و بلندترین قلهٔ جهان یعنی قلهٔ اورست در این کشور قرار دارد. نپال از نظر طولی حدود ۸۸۰ کیلومتر در امتداد محور هیمالیا ادامه یافته و عرض این کشور ۱۵۰ تا ۲۵۰ کیلومتر است. مساحت آن ۱۴۷۱۸۱ کیلومتر مربع است. نپال از سه طرف توسط هند و از سوی شمال توسط منطقه خودمختار تبت چین محصور شده است. راهگذر باریک سیلیگوری، نپال و بنگلادش را از هم جدا کرده است. در شرق کشور هند و پس از آن بوتان قرار دارد. نپال برای ترابر ی کالا و دسترسی به اقیانوس هند، حتی برای بیشتر کالاهای وارداتی از چین، به هند وابستگی دارد. در جنوب این کشور زمین های پست نیمه گرمسیری با جمعیتی متراکم جای دارد. یک نوار تپه ای مرکزی را دره های حاصلخیز تقسیم می کند. شمال پوشیده از کوه های هیمالیاست. رودهای مهم نپال، کرنالی، نارایانی، و کوسی و بلندترین نقطه آن قله اورست با ۸۸۴۸ متر ارتفاع است. آب و هوای کشور از جنوب نیمه گرمسیری تا قله های یخی هیمالیا متنوع است. تمامی نپال در معرض بادهای موسمی قرار دارد. از نظر موقعیت می توان هیمالیای نپال را به بخش های زیر تفکیک کرد: منطقه «کانچن چونگا» واقع در شرق هیما
لیای نپال هیمالیای «خومبو روالینگ» شامل قلل «اورست، چو ایو، لوتسه و ماکالو هیمالیای ماناسلو، شامل «ماناسلو، هیمال چولی و ناگادی چولی، آناپورنا هیمال شامل دائولاگیری ۱ تا ۵ و تکوچه. به طور خلاصه، هیمالیای نپال که از طرف شرق توسط هیمالیای سیکیم و از طرف غرب بوسیله هیمالیای گاروال محاصره شده، وسیع ترین و مرتفع ترین قسمت هیمالیا می باشد. طول این قسمت، که در مرز شمالی نپال قرار دارد، حدود۸۰۰ کیلومتر بوده و در محدودهٔ مرزهای ملی هندوستان و تبت واقع شده است. از شهرهای مهم نپال می توان بیرات نگر ۱۶۶ هزار نفر، لالیت پور ۱۶۲ هزار نفر، پوخارا ۱۵۶ هزار نفر و بیرگنج ۱۱۲ هزار نفر را می توان نام برد. تقسیمات کشوری. نپال به ۱۴ ناحیه (استان) و ۷۵ بخش تقسیم شده است. ناحیه های نپال: کلیات. نپال دارای تنوع جغرافیایی بسیار بالایی است و می توان آن را به سه منطقهٔ اصلی تقسیم کرد: ترای، ناحیهٔ تپه ای، و هیمال. منطقهٔ ترای، که ۱۷٪ از مساحت نپال را تشکیل می دهد، ناحیه ای کم ارتفاع با چند رشته تپه است و از نظر فرهنگی به بخش هایی از هند شباهت بیشتری دارد. ناحیهٔ تپه ای، با ۶۸٪ از مساحت کشور، شامل زمین های کوهستانی بدون برف است و سکونتگا
ه اقوام بومی گوناگونی محسوب می شود. منطقهٔ هیمال، که ۱۵٪ از مساحت نپال را در بر می گیرد، پوشیده از برف است و چندین رشته کوه مرتفع از جمله کوه اورست، بلندترین قلهٔ جهان، در این ناحیه جای دارند. نپال با ارتفاعاتی که از کمتر از ۱۰۰ متر تا بیش از ۸٬۰۰۰ متر متغیر است، هشت ناحیهٔ آب وهوایی از گرمسیری تا همیشه برفی دارد. بیشتر جمعیت این کشور در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری زندگی می کنند. ناحیهٔ گرمسیری، زیر ۱٬۰۰۰ متر، تقریباً هر ده سال یک بار دچار یخبندان می شود و برای کشت میوه ها و محصولات متنوع مناسب است. ناحیهٔ نیمه گرمسیری، بین ۱٬۰۰۰ تا ۲٬۰۰۰ متر، گسترده ترین ناحیهٔ آب وهوایی است و برای کشت برنج، ذرت، ارزن، گندم و دیگر محصولات کشاورزی مناسب است. ناحیهٔ معتدل، بین ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ متر، ۱۲٪ از مساحت نپال را در بر می گیرد و برای محصولات مقاوم به سرما مناسب است. نواحی نیمه قطبی، آلپی و برفی، به تدریج جمعیت کمتر و فعالیت کشاورزی محدودتری دارند. فصل ها به فصل مرطوب (از ژوئن تا سپتامبر) و فصل خشک (از اکتبر تا ژوئن) تقسیم می شوند. موسمی تابستانی می تواند موجب سیلاب و رانش زمین شود، در حالی که موسمی زمستانی بارش پراکنده و
گاه به گاه برف و باران به همراه دارد. تنوع ارتفاع موجب پدید آمدن زیست بوم های گوناگونی چون ساواناهای گرمسیری، جنگل های نیمه گرمسیری و معتدل، چمنزارهای کوهستانی و درختچه زارها شده است. رودخانه های نپال به سه دسته تقسیم می شوند: سامانه های بزرگ (کوشی، گندکی/نارایانی، کارنالی/گوگرا و ماهاکالی)، رودخانه های دسته دوم (که در تپه های میانی و رشته کوه های پایین هیمالیا سرچشمه می گیرند)، و رودخانه های دسته سوم (که در دامنه های سیوالیک در بیرونی ترین ناحیهٔ جنوبی سرچشمه دارند و عمدتاً فصلی هستند). این رودها می توانند سیلاب های شدیدی ایجاد کرده و شبکه های حمل ونقل و ارتباطی را با دشواری روبه رو کنند. مدیریت رودخانه ها شامل مقابله با سیلاب، رسوب گذاری، و تأمین پایدار منابع آب برای آبیاری است. ساخت سد در نپال مسئله ای بحث برانگیز است، به دلیل فعالیت های لرزه ای، تشکیل دریاچه های یخچالی، نرخ بالای رسوب گذاری و مسائل مربوط به عدالت بین مرزی با هند. پوشش زمین در نپال عمدتاً از جنگل تشکیل شده است که ۳۹٫۰۹٪ از کل مساحت جغرافیایی کشور را پوشش می دهد، و پس از آن اراضی کشاورزی با ۲۹٫۸۳٪ قرار دارند. ناحیهٔ تپه ای، بزرگ ترین بخش نپ
ال است و دارای زمین های زراعی گسترده و پوشش گیاهی طبیعی می باشد. جنگل های نپال با تهدیدهایی مانند برداشت بی رویهٔ هیزم، قاچاق چوب، پاک سازی برای کشاورزی و گسترش زیرساخت ها روبه رو هستند. تا سال ۲۰۱۰، حدود ۶۴٫۸٪ از مساحت جنگل ها را جنگل های هسته ای با وسعت بیش از ۵۰۰ هکتار تشکیل می دادند. روندهای گوناگونی مانند برداشت هیزم، ساخت وساز، گسترش شهرنشینی و قطع غیرقانونی درختان، به نابودی و تخریب جنگل ها منجر شده اند. نپال همواره در میان آلوده ترین کشورهای جهان رتبه بندی شده است... نواحی زمین ریخت شناسی. با وجود مساحت نسبتاً اندک، نپال تنوع جغرافیایی چشمگیری دارد. از ارتفاع تنها در ناحیه ترای گرمسیری—لبهٔ شمالی دشت گنگ—تا فراتر از خط برف دائمی، نپال ۹۰ قلهٔ بالای دارد که شامل بلندترین نقطهٔ زمین، کوه اورست یا «ساگارماتا» با ارتفاع می شود. افزون بر طیف گستردهٔ دمایی از گرمای استوایی تا سرمای قطبی گونه، بارش سالانه نیز از تنها در ناحیهٔ بارفروکش شمال هیمالیا تا حدود در دامنه های بادگیر متغیر است، که بیشینهٔ آن عمدتاً به شدت موسم جنوب آسیا بستگی دارد. در امتداد شمال-جنوب، نپال به سه نوار تقسیم می شود: ترای، پاهاد و هیم
ال. از غرب به شرق نیز به سه سامانهٔ رودخانه ای بزرگ تقسیم می شود: رود کوشی، گندکی/نارایانی و کارنالی (به همراه ماهاکالی در مرز غربی)، که همگی از شاخه های رود گنگ به شمار می روند. حوضهٔ آبریز گنگ و یالونگ زانگبو/براهماپوترا عمدتاً با مرز نپال و تبت هم پوشانی دارد، جز در مورد برخی شاخه های فرعی که ورای این مرز سرچشمه می گیرند. ترجمهٔ کامل و ویکی پدیایی بخش های مورد نظر به فارسی به شرح زیر است: هیمال. منطقهٔ هیمال ناحیه ای کوهستانی است که شامل مناطق برفی می شود. ناحیهٔ کوهستانی از جایی آغاز می شود که یال های مرتفع (به نپالی: लेक؛ لک) به طور قابل توجهی از ارتفاع حدود بالا می روند و وارد ناحیهٔ زیرآلپی و آلپی می شوند که عمدتاً برای چرای فصلی دام استفاده می شود. از نظر جغرافیایی، این منطقه ۱۵٪ از کل مساحت نپال را در بر می گیرد. چند ده کیلومتر شمال تر، رشته کوه های بلند هیمالیا به صورت ناگهانی در امتداد گسل اصلی «فشار مرکزی» (Main Central Thrust) به بالای خط برف با ارتفاعی حدود برمی خیزند. حدود ۹۰ قلهٔ نپال از ارتفاع فراتر می روند و هشت قله نیز بالاتر از قرار دارند، از جمله کوه اورست با ارتفاع و کانچنجونگا با ارتفاع
. حدود ۲۰ رشته کوه فرعی در این منطقه وجود دارد، از جمله توده کوهی کانچنجونگا، ماهالانگور هیمال در اطراف اورست، لانگتانگ در شمال کاتماندو، آناپورنا و ماناسلو در شمال پخارا، دهولاگیری در غرب، کانجیروبا هیمال در شمال بخش جوملا و در نهایت گورانس هیمال در دوردست ترین بخش غربی کشور. فراتر از هیمال. حوضهٔ اصلی آبریز میان رود براهماپوترا (که در تبت با نام "یارلونگ تسانگپو" شناخته می شود) و سامانهٔ گنگ (شامل سراسر نپال)، در واقع شمالی تر از مرتفع ترین قله ها قرار دارد. دره های آلپی، اغلب نیمه خشک، مانند هوملا، جوملا، دولپو، موستانگ، مانانگ و خومبو میان رشته کوه های فرعی هیمالیا یا در شمال آن ها جای گرفته اند. برخی از این دره ها در گذشته دسترسی بیشتری از سوی تبت داشتند تا از طریق نپال، و ساکنان آن ها مردمانی با پیوندهای فرهنگی تبتی به نام های بوتیا یا بوتییا هستند، از جمله شرپاهای معروف در درهٔ خومبو در نزدیکی اورست. با استیلای فرهنگی چین بر تبت، این دره ها به پناهگاه هایی برای شیوه های سنتی زندگی تبدیل شده اند. دره هایی که از سوی تپه های جنوبی دسترسی آسان تری دارند، از نظر فرهنگی هم با نپال و هم با تبت پیوند دارند؛ ن
مونه اش دره کالی گنداگی که در آن فرهنگ تاکالی تحت تأثیر هر دو قرار گرفته است. روستاهای دائمی در منطقه کوهستانی تا ارتفاع نیز وجود دارند و اردوگاه های تابستانی در ارتفاعات بیشتر قرار گرفته اند. بوتیاها یاک نگهداری می کنند و محصولات مقاوم به سرما مانند سیب زمینی، جو، گندم سیاه و ارزن می کارند. آن ها به طور سنتی در رشته کوه ها دادوستد می کردند، مانند تبادل نمک تبتی با برنج از دشت های نپال و هند. از دههٔ ۱۹۵۰ و محدود شدن تجارت، این مردم به عنوان باربر ارتفاعات، راهنما، آشپز و دیگر مشاغل در صنعت گردشگری و کوهنوردی به کار گرفته شده اند. ناحیه تپه ای. منطقهٔ تپه ای ناحیه ای کوهستانی است که معمولاً پوشیده از برف نیست. این منطقه در جنوب منطقهٔ هیمال (ناحیهٔ کوهستانی برفی) قرار دارد. آغاز آن از رشته کوه های هیمالیای پایین است، جایی که سامانهٔ گسل معروف به «گسل اصلی مرزی» (Main Boundary Thrust) یک پرتگاه به ارتفاع حدود ایجاد می کند، و تا خط الرأس هایی به ارتفاع بین ادامه می یابد. این منطقه ۶۸٪ از مساحت نپال را دربرمی گیرد. دامنه های جنوبی شیب دار این منطقه تقریباً خالی از سکنه اند و به نوعی مرزی طبیعی میان زبان ها و فره
نگ های ناحیهٔ ترای و تپه ای ایجاد کرده اند. پاهاریها عمدتاً در دره ها و بستر رودها سکونت دارند، جایی که امکان کشت برنج وجود دارد و هوا برای کشت های زمستانی یا بهاری مانند گندم و سیب زمینی مناسب است. دره های کاتماندو و پخارا که به شدت شهری شده اند، در این منطقه جای دارند. نیوَرها یک گروه قومی بومی هستند با زبان تبتی-برمه ای خودشان که در اصل ساکنان بومی درهٔ کاتماندو بوده اند، اما بعدها به پخارا و شهرهای دیگر نیز گسترش یافتند و در کنار پاهاری های شهری نشین سکونت یافته اند. دیگر گروه های قومی جانا جاتی — که به زبان ها و گویش های تبتی-برمه ای محلی سخن می گویند — در دامنه های کوه تا حدود ارتفاع پراکنده اند. این گروه ها شامل ماگارها و خام ماگارها در غرب پخارا، گورونگها در جنوب آناپورنا، تامانگها در اطراف درهٔ کاتماندو و رایها، کویینچ سونوار و لیمبوها در شرق کشور هستند. در این منطقه میوه های معتدل و نیمه گرمسیری به عنوان محصولات بازاری پرورش داده می شوند. شاهدانه در گذشته برای تولید چراس (حشیش) کشت و فرآوری می شد تا اینکه در سال ۱۹۷۶ میلادی، دولت پادشاهی نپال تحت فشارهای بین المللی آن را ممنوع اعلام کرد. در ارتفاعات
بیشتر، وابستگی به دامداری افزایش یافته و زمین های بالای برای چرای تابستانی استفاده می شوند و گله ها در زمستان به ارتفاعات پایین تر منتقل می شوند. تولید غله در ارتفاعات بالاتر از با رشد جمعیت هم راستا نبوده است، زیرا دمای پایین تر امکان کشت دوم را کاهش می دهد. کمبود مواد غذایی در این نواحی موجب مهاجرت مردم از تپه ها برای یافتن شغل شده است. منطقهٔ تپه ای جایی پایان می یابد که یال ها از ناحیهٔ آب وهوای معتدل به طور قابل توجهی وارد ناحیهٔ زیرآلپی بالاتر از می شوند. ناحیه ترای. ترای ناحیه ای کم ارتفاع است که شامل برخی رشته تپه ها نیز می شود. این منطقه ۱۷٪ از مساحت کل نپال را دربرمی گیرد. ناحیهٔ ترای (که به شکل «تارای» نیز نوشته می شود) از مرز هند آغاز می شود و جنوبی ترین بخش دشت گنگ مسطح و کشاورزی شده را دربرمی گیرد که به آن «ترای بیرونی» گفته می شود. از سدهٔ ۱۹ میلادی، منابعی مانند چوب از این منطقه به هند صادر می شد. صنعتی سازی بر پایهٔ محصولات کشاورزی مانند کنف از دههٔ ۱۹۳۰ آغاز شد و زیرساخت هایی مانند جاده، راه آهن و برق پیش از رسیدن به ناحیهٔ تپه ای نپال، از مرز فراتر رفت. ترای بیرونی از نظر فرهنگی شباهت بیشت
ری به نواحی مجاور در بیهار و اوتار پرادش هند دارد تا نواحی تپه ای نپال. زبان نپالی در مدارس آموزش داده می شود و اغلب در دفاتر دولتی استفاده می گردد، اما مردم محلی بیشتر به زبان های میتھلی، بوجپوری و تارو سخن می گویند. ترای بیرونی در پایهٔ نخستین رشته تپه ها قرار دارد که به آن ها تپه های چوره یا «چوریا» گفته می شود. این رشته تپه ها دامنه ای جنگلی و سنگلاخ دارند که «بهابار» نامیده می شود. در زیر بهابار، رسوبات ریزتر و نفوذناپذیرتر باعث می شوند که آب های زیرزمینی به سطح برسند و منطقه ای از چشمه ها و مرداب ها به وجود آید. واژهٔ «ترای» در زبان فارسی به معنای زمین نمناک یا باتلاقی است. پیش از استفاده از دی دی تی برای مبارزه با مالاریا، این منطقه بسیار خطرناک و مالاریاخیز بود. حاکمان نپال از آن به عنوان یک منطقهٔ مرزی دفاعی به نام «چار کوسه جهـادی» استفاده می کردند (به معنی جنگل چهار کوسی؛ هر کوس حدود سه کیلومتر یا دو مایل است). در بالای ناحیهٔ بهابار، تپه های چوریا تا ارتفاع حدود می رسند و برخی قله ها تا ارتفاع نیز بالا می روند. دامنه های جنوبی این تپه ها به دلیل وجود گسل هایی به نام «گسل پیشانی اصلی» (Main Frontal
Thrust) شیب بیشتری دارند. این رشته تپه ها از رسوبات درشت و سست تشکیل شده اند که آب را نگه نمی دارند و توان خاک سازی ندارند، بنابراین برای کشاورزی مناسب نیستند و جمعیت کمی در آن ها ساکن است. در چند نقطه پس از چوریا، دره های دون قرار دارند که به آن ها دره های ترای درونی نپال گفته می شود. این دره ها خاک حاصلخیزی دارند اما مالاریا در آن ها خطرناک بود، مگر برای قوم تارو که دارای مقاومت ژنتیکی بودند. در دههٔ ۱۹۵۰، با ورود دی دی تی برای از بین بردن پشه ها، این ناحیه برای مهاجرت از تپه های فقیر باز شد، امری که به زیان مردم بومی تارو تمام شد. ناحیهٔ ترای در نقطه ای پایان می یابد که رشته کوه هیمالیای پایین آغاز می شود و وارد منطقهٔ تپه ای می گردد. اقلیم. کمربندهای ارتفاعی. عرض جغرافیایی نپال تقریباً مشابه ایالت فلوریدا در ایالات متحده است، اما با دامنهٔ ارتفاعی از کمتر از تا بیش از و بارندگی از تا بیش از ، این کشور دارای هشت ناحیهٔ اقلیمی از گرمسیری تا همیشه برفی است. اقلیم گرمسیری در ارتفاع زیر قرار دارد و در آن یخبندان کمتر از یک بار در دهه رخ می دهد. این منطقه به دو زیرناحیهٔ گرمسیری پایین (زیر ۳۰۰ متر یا ۱۰۰۰ فوت،
۱۸٪ از مساحت کشور) و گرمسیری بالا (۱۸٪ از مساحت) تقسیم می شود. بهترین انبه ها و همچنین پاپایا و موز عمدتاً در ناحیهٔ پایین رشد می کنند. میوه هایی مانند لیچی، جک فروت، مرکبات و انبه های درجه پایین تر در ناحیهٔ بالاتر نیز پرورش می یابند. محصولات زمستانی شامل غلات و سبزیجات متداول در اقلیم معتدل است. ترای بیرونی تقریباً به طور کامل در ناحیهٔ گرمسیری پایین قرار دارد. دره های ترای درونی هر دو ناحیهٔ گرمسیری را دربرمی گیرند. تپه های سیوالیک عمدتاً در ناحیهٔ گرمسیری بالایی جای دارند. اقلیم گرمسیری تا بالادست دره ها و حتی ناحیه های کوهستانی نیز امتداد دارد. اقلیم نیمه گرمسیری از گسترده شده است و ۲۲٪ از مساحت نپال را دربرمی گیرد. این ناحیه شایع ترین اقلیم در تپه های میانی است، به ویژه بالای دره های رودخانه ای. در این اقلیم یخبندان تا ۵۳ روز در سال رخ می دهد، اگرچه این مقدار با توجه به ارتفاع، نزدیکی به کوه های بلند و وضعیت توپوگرافی محلی متغیر است. محصولات شامل برنج، ذرت، ارزن، گندم، سیب زمینی، میوه های هسته دار و مرکبات است. بیشتر جمعیت نپال در نواحی اقلیمی گرمسیری و نیمه گرمسیری ساکن اند. در تپه های میانی، هندوهای
طبقهٔ بالا عمدتاً در دره های گرمسیری سکونت دارند که برای کشت برنج مناسب است، درحالی که گروه های قومی جانا جاتی عمدتاً در ناحیهٔ نیمه گرمسیری بالاتر زندگی می کنند و به جای برنج، غلات دیگر کشت می کنند. اقلیم معتدل از امتداد دارد، ۱۲٪ از مساحت نپال را شامل می شود و تا ۱۵۳ روز یخبندان در سال دارد. این اقلیم در بخش های بالاتر تپه های میانی و در بخش بزرگی از منطقهٔ کوهستانی دیده می شود. محصولات کشاورزی این ناحیه شامل برنج مقاوم به سرما، ذرت، گندم، جو، سیب زمینی، سیب، گردو، هلو، کلم برگی ها، تاج خروس و گندم سیاه است. نواحی زیرآلپی از ، ۹٪ از مساحت نپال را تشکیل می دهند و عمدتاً در ناحیه های کوهستانی و هیمالیا واقع شده اند. این نواحی در هیمالیا سکونت دائمی دارند، اما در بخش جنوبی تنها در ماه های گرم برای چرای دام مورد استفاده قرار می گیرند. یخبندان تا ۲۲۹ روز در سال گزارش شده است. محصولات کشاورزی شامل جو، سیب زمینی، کلم، گل کلم، تاج خروس، گندم سیاه و سیب است. همچنین گیاهان دارویی نیز در این ناحیه جمع آوری می شوند. نواحی آلپی از ، ۸٪ از مساحت کشور را در بر می گیرند. تعداد اندکی سکونت گاه دائمی بالای ۴۰۰۰ متر وجود دارد
. تقریباً هیچ کشاورزی در این ناحیه انجام نمی شود، اگرچه گیاهان دارویی جمع آوری می شوند. گوسفند، بز، یاک و دو رگه ها در تابستان ها چرا داده می شوند. در ارتفاع بالای ۵۰۰۰ متر، اقلیم نواحی همیشه برفی آغاز می شود که هیچ گونه سکونت انسانی یا استفادهٔ فصلی در آن وجود ندارد. سرزمین های خشک و نیمه خشک در سایه باران رشته کوه های بلند دارای اقلیم فراتر از هیمال (ترانس هیمال) هستند. چگالی جمعیت در این نواحی بسیار پایین است. کشت و دامداری بر اساس الگوهای زیرآلپی و آلپی انجام می شود، اما به آب حاصل از ذوب برف ها و جویبارها برای آبیاری وابسته اند. میزان بارندگی به طور کلی از شرق به غرب و با افزایش فاصله از خلیج بنگال، منشأ موسم تابستانی، کاهش می یابد. شرق نپال سالانه حدود بارندگی دریافت می کند؛ منطقهٔ کاتماندو حدود و غرب نپال حدود . این الگو تحت تأثیر پدیده های آدیاباتیک قرار دارد؛ به گونه ای که توده های هوای صعودکننده روی دامنه های بادگیر سرد شده، رطوبت خود را از دست می دهند و هنگام فرود گرم می شوند و رطوبت نسبی کاهش می یابد. بارندگی سالانه در دامنه های بادگیر آناپورنا می تواند به برسد، درحالی که در سایه بارانی رشته کوه ه
ای بلند، این مقدار تا کاهش می یابد. فصل ها. سال در نپال به دو فصل عمده تقسیم می شود: فصل مرطوب از ژوئن تا سپتامبر—که در آن گرمای تابستان در آسیای درونی یک ناحیهٔ کم فشار ایجاد می کند و هوای مرطوب را از اقیانوس هند به سوی نپال می کشد—و فصل خشک از اکتبر تا ژوئن که در آن سرمای گستردهٔ درون قاره ای یک ناحیهٔ پرفشار پدید می آورد و هوای خشک به سمت بیرون جریان می یابد. ماه های آوریل و مه، دوره ای از خشکی شدید هستند که در آن اثرات انباشتهٔ فصل طولانی خشکسالی با افزایش دما (که در مناطق گرمسیری گاه به بیش از می رسد) تشدید می شود. خشکی فصلی در تپه های سیوالیک شدت بیشتری دارد، زیرا این تپه ها از رسوبات درشت، نفوذپذیر و سستی تشکیل شده اند که توانایی نگه داشتن آب را ندارند؛ بنابراین دامنه ها اغلب پوشیده از جنگل های مقاوم به خشکی هستند. در واقع، بسیاری از پوشش های گیاهی بومی نپال برای مقابله با خشکسالی تکامل یافته اند، هرچند در ارتفاعات بالاتر، دمای پایین تر استرس آبی را کاهش می دهد. موسم تابستانی جنوب آسیا ممکن است با شکل گیری تدریجی رعد و برق هایی همراه باشد که آب مورد نیاز برای آماده سازی خزانه های برنج را فراهم می کند.
بارندگی مستمر معمولاً در میانهٔ ماه ژوئن آغاز می شود، زمانی که دمای بالا در آسیای درونی ناحیهٔ کم فشار ایجاد می کند و هوای مرطوب را از اقیانوس هند جذب می نماید، ولی این زمان می تواند تا یک ماه جابه جا شود. در گذشته، شکست قابل توجه باران های موسمی باعث خشکسالی و قحطی می شد و بارش های فراتر از حد معمول نیز موجب سیل و رانش زمین، تلفات انسانی، آسیب به زمین های کشاورزی و تخریب ساختمان ها می گردید. موسم همچنین حمل ونقل را پیچیده می سازد؛ جاده ها و مسیرها شسته می شوند، جاده ها و باندهای خاکی غیرقابل استفاده می گردند و پوشش ابرها حاشیهٔ ایمنی پروازها را کاهش می دهد. باران ها در سپتامبر کاهش می یابند و معمولاً تا میانهٔ اکتبر به پایان می رسند، و هوای خنک، صاف و خشک جای آن را می گیرد که به عنوان آرام ترین و شادترین دوره در نپال شناخته می شود. در این زمان برداشت محصول به پایان رسیده و مردم در حال وهوای جشن قرار دارند. دو جشن بزرگ و مهم هندو—داشاین و تیهار (یا دیپاوالی)—در این فصل برگزار می شوند و حدود یک ماه با یکدیگر فاصله دارند. فصل پس از موسمی تا حدود دسامبر ادامه دارد. پس از فصل پس از موسمی، موسم زمستانی آغاز می شود