Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میکرومگاس (Micromégas) داستان کوتاهی است که در سال ۱۷۵۲ توسط فیلسوف و طنزپرداز عصر روشنگری فرانسه ولتر نوشته شده است. میکرومگاس در کنار داستان کوتاه ولتر، رؤیای افلاطون، از جمله اولین نمونه های علمی-تخیلی در گونه های ادبی است و تأثیر چشم گیری در تاریخ ادبیات داشت. داستان حول محور موجودی می گردد اهل یکی از سیارات چرخان به دور ستاره ای به اسم سیروس، که به زمین سفر می کند و در آنجا همنشینی پیدا می کند. گفته شده است که این رمان تقلیدی از کتاب سفرهای گالیور اثر جاناتان سوییفت می باشد. طرح داستان. این داستان به هفت قسمت کوتاه تنظیم گشته است. بخش اول میکرومگاس، ساکن یکی از سیاراتی که به دور ستاره یِ سیروس می چرخند، را توصیف می کند. دنیایی که در آن زندگی می کرد ۲۱٫۶ میلیون برابر محیط زمین بوده است. بلندی قامت میکرومگاس به ۳۷ کیلومتر می رسد. هنگامی که ۴۵۰ سال داشت و به پایان شیرخوارگی اش نزدیک می شد، کتابی علمی می نویسد و در آن حشرات سیاره اش را مورد آزمایش قرار داد می دهد که حدود سی متر دارند و بسیار کوچک تر از آن هستند که با میکروسکوپ های معمولی قابل دیدن باشند. این کتاب به عنوان کفر و ارتداد معرفی می شود و بعد از د
ویست سال محاکمه، دادگاه او را به تبعیدی هشت ساله حکم می کند. این موضوع برای میکرومگاس انگیزه ای می شود تا دور گیتی را به طلب توسعهٔ هوش و سرزندگی اش سفر کند. بعد از آسمان گردی های گسترده او به زحل می رسد و در آنجا با منشیِ آکادمیِ زحل که مردی است کوتوله با یک بیستم قد خودش رفیق می شود. آن دو با هم از تفاوت سیاراتشان صحبت به میان می آورند. یک فرد زحلی ۷۲ حس دارد در حالی که یک فرد سیریایی ۱۰۰۰ حس. زحلی ها به مدت ۱۵۰۰۰ سال زمینی زنده می مانند در حالیکه سیریایی ها به مدت ده و نیم میلیون سال. میکرومگاس این طور گزارش می دهد که جهان هایی را دیده که در آن موجودات بیشتر از این هم عمر می کنند، اما همچنان مدت زمان زندگی خود را کم می دانند. در انتهای حبت، تصمیم می گیرند با هم یک سفر فلسفی در پیش گیرند. به تدریج به زمین می رسند و آن را در عرض ۳۶ ساعت دور می زنند؛ در حالیکه که زحلی فقط بخش پایینی پاهایش را در دریاهای عمیق خیس کرده بود و سیریایی مچش هم به زور خیس شده بود. از آنجایی که همه چیز برای آنها کوچک تر از چیزی است که با چشم خالی بتوانند ببینند به این نتیجه می رسند که این سیاره باید عاری از حیات باشد. در دریای بالتیک
، زحلی اتفاقی ذره ای کوچک را در حال شنا می یابد و بعد از برداشتنش می فهمد که آن یک وال است. در حالیکه دارند وال را بررسی می کنند، یک قایق پر از فیلسوف در نزدیکی آنها به ساحل می رسند. بعد از اینکه دو مسافر فضا قایق را بررسی کردند و موجودات زندهٔ درون آن را کشف کردند به این نتیجه رسیدند که این موجودات کوچک تر از آنند که در آنها اثری از هوش یا سرزندگی باشد. اما به تدریج متوجه می شوند که این موجودات در حال صحبت با یک دیگرند. از وصل کردن ناخن هایشان یک لولهٔ شنوایی ابداع می کنند تا آن صداهای ریز را بشنوند. پس از آنکه مدتی به گوش ایستادند، زبان انسان ها را فرا می گیرند و با هم شروع به حرف زدن می کنند و در آن از وسعت هوش بشری بسیار متعجب می گردند. در بخش آخر انسان ها فلسفهٔ ارسطو، دکارت، مالبرانش، لایبنیتس و لاک را در مقابل خرد مسافران آزمایش می کنند. وقتی مسافران تئوری آکویناس را می شنوند که جهان تنها به خاطر بشریت ساخته شده، از خنده غش می کنند. سیریایی در حالی که دلش برای انسان ها می سوزد، تصمیم می گیرد برایشان کتابی بنویسد و در آن معنا و مقصود از هر چیز را توضیح دهد. وقتی که حجم عظیم نوشته ها به دست آکادمیِ علمیِ
فرانسه می رسد، منشی بعد از بازکردن کتاب تنها با صفحات خالی مواجه می شود.
متاپلازی روده ای تبدیل (متاپلازی) بافت پوششیِ (معمولاً معده یا مری) به نوعی بافت پوششی است که شبیه بافت روده است. در مری، به این تغییر بافت مری بارت گفته می شود. التهاب مزمن ناشی از عفونت هلیکوباکتر پیلوری در معده و بازگشت اسید به مری (GERD) در مری به عنوان محرک های اصلی متاپلازی و به دنبال آن تشکیل آدنوکارسینوم، دیده می شود. در ابتدا، بافت پوششی تبدیل شده به بافت روده ای روده باریک شباهت دارد. در مراحل بعدی این به پوشش روده بزرگ شبیه است. این بیماری با ظهور جام یاخته ها و نمود سلول سازهای اصلی مانند فاکتور رونویسی، پروتئین CDX2 مشخص می شود.
ابزار تشخیصی DirectX یک ابزار تشخیصی (Diagnostics tool) مورد استفاده برای آزمایش عملکرد DirectX و عیب یابی مشکلات سخت افزاری یا مربوط به صدا می باشد. ابزار تشخیصی، می تواند فایل های متنی را با نتایج اسکن ذخیره کند. این فایل ها اغلب در تِک فروم ها (Tech forum) ارسال می شوند یا برای پشتیبانی از ایمیل های پشتیبانی شده، به منظور پشتیبانی از پرسنل پشتیبانی بهتر از جبرهای پردازه استفاده می شود در صورتی که این خطا ناشی از یک شکست سخت افزاری یا ناسازگاری باشد. نیاز به نصب ندارد و در خود ویندوز می باشد. لازم است ذکر شود این برنامه در ویندوز سرور قابل استفاده می باشد که می توانیم اطلاعات بیشتری را در آن دریافت کنیم. مجموعه ای از API ها می باشد که در ویندوز برای ویدیوها و برنامه ها استفاده می شود؛ و همچنین یک برنامه بسیار مهم برای گیمرها می باشد. برنامه DirectX Diagnostic Tool به شما اطلاعاتی در مورد DirectX می دهد؛ و همچنین به شما این اجازه را می دهد تا DirectX خود را برای پلتفرم مورد نظر خود امتحان کنید. اگر شما می خوهید تا از DirectX خود اطلاعات کسب کنید، می توانید با یادگرفتن این آموزش به راحتی این کار را انجام دهید
. اجرای ابزار عیب یابی دایرکت اکس در Run. برای اجرای این ابزار در Run، داخل کادر Run، عبارت DxDiag را بنویسید و سپس روی دکمه ی Ok کلیک چپ کنید.
سوسک های قرصی نام یک خانواده از بالاخانواده قرصی سوسک واران است.
قرصی سوسکیان نام یک زیرخانواده از خانواده سوسک های قرصی است.
سوسک قرصی معمولی نام یک گونه از زیرخانواده قرصی سوسکیان است.
سوسک های پیک نیک نام یک سرده از خانواده سوسک شیره خوار است.
سوسک پیک نیک نام یک گونه از سرده سوسک های پیک نیک است.
سپیدرُخ ها نام یک سرده از خانواده آسیابک های آب نشین است.
سپیدرخ زنبق آبی نام یک گونه از سرده سپیدرخ ها است.
سپیدرخ حلقه زرشکی نام یک گونه از سرده سپیدرخ ها است.
کپوردندان ها نام یک سرده از خانواده کپوردندان ماهیان است.
کپوردندان بیابانی نام یک گونه از سرده کپوردندان ها است.
سپیدرخ کانادایی نام یک گونه از سرده سپیدرخ ها است.
شیخ مهدی نجم آبادی نماینده دوره های اول و دوم مجلس شورای ملی بود. در ۱۲۵۰ خورشیدی به دنیا آمد و فرزند شیخ هادی نجم آبادی از علمای بزرگ دوره قاجار است که معروف به گرایشهای بابی بود و خیابانی نیز در تهران به نام اوست (خیابان شیخ هادی). اصلیت این خانواده از روستای نجم آباد از توابع نظرآباد تهران است. شیخ مهدی از علمای مشروطه خواه بود و هنگام مبارزات مشروطیت، جلسه های کمیته بین الطلوعین که از تندروترین انجمن های آن دوره ببه شمار می رفت، در خانه وی تشکیل می شد. اکثر اعضای این انجمن به ترور و خشونت روی آوردند و برخی از آنها بعداً از تشکیل دهندگان کمیته مجازات شدند. در دوره دوم مجلس شورای ملی روند تصویب اعتبارنامه اش به دلیل اشکالاتی در رأی گیری در کرمان مدتها به طول انجامید و سرانجام اعتبارنامه اش در هشتم شهریور ۱۲۸۹ تصویب و او به نمایندگی از کرمان وارد مجلس شد. شیخ مهدی نجم آبادی چهار بار ازدواج کرد و صاحب پنج پسر و پنج دختر شد. او در سال ۱۳۳۶ خورشیدی درگذشت و در آرامگاه خانوادگی در خیابان شیخ هادی تهران به خاک سپرده شد.
در فلسفه، «کنش» چیزی است که یک «کنشگر» یا «فاعل» (Agent) انجام می دهد. کنش ها در تقابل با «رویدادها» (Events) قرار می گیرند که صرفاً برای کسی اتفاق می افتند. کنش ها به طور معمول برای یک «هدف» مشخص به انجام می رسند و توسط یک «قصد» هدایت می شوند. نخستین پرسش در فلسفه کنش، تعیین این موضوع است که کنش ها چگونه از دیگر اشکال رفتار، مانند واکنش های غیرارادی، متمایز می شوند. به تعبیر لودویگ ویتگنشتاین (۱۸۸۹-۱۹۵۱)، این پرسش شامل کشف این است که: «اگر من این واقعیت را که دستم بالا می رود از این واقعیت که دستم را بالا می برم، کسر کنم، چه چیزی باقی می ماند؟» (ارجاع به: "پژوهش های فلسفی"، بند ۶۲۱). یک پاسخ رایج به این پرسش، بر قصد های کنشگر تمرکز می کند. بنابراین، رانندگی یک اتومبیل یک کنش است، زیرا کنشگر قصد انجام آن را دارد؛ اما عطسه کردن صرفاً یک رفتار است، زیرا مستقل از قصد کنشگر رخ می دهد. نظریه غالب درباره رابطه میان قصد و رفتار، «علیّت گرایی» (Causalism) است: رانندگی اتومبیل یک کنش است زیرا «علت» آن، قصد کنشگر برای انجام آن است. از این منظر، کنش ها از طریق تاریخچه علّیِّ خود از سایر رویدادها متمایز می شوند. نظریه ها
ی علیّت گرا، از جمله رویکرد دونالد دیویدسون (۱۹۱۷-۲۰۰۳)، کنش ها را حرکات بدنی ای تعریف می کند که معلولِ قصدها هستند، اما این علیت باید «به درستی» رخ دهد؛ یعنی، قصد باید به گونه ای که با محتوای آن سازگار است و نه از طریق یک مسیر علّیِّ تصادفی یا اشتباه، به آن حرکت منجر شود. همچنین نظریه های «اراده گرایانه» که بر اساس آن ها، «اراده ورزی ها» جنبه ای محوری از کنش ها را تشکیل می دهند. از سوی دیگر، نظریه های «نا-علیّت گرا» (Non-causalist theories)، اغلب قصدها را نه علتِ کنش، بلکه یکی از اجزای «برسازنده» آن می دانند. یک تمایز مهم میان کنش ها، تفکیک بین کنش های «غیربنیادین» (non-basic actions) که از طریق انجام کاری دیگر صورت می پذیرند، و کنش های «بنیادین» (basic actions) است که این ویژگی را ندارند. بیشتر بحث های فلسفی درباره کنش ها بر کنش های فیزیکی در قالب حرکات بدنی تمرکز دارند. اما بسیاری از فیلسوفان، «کنش های ذهنی» را نوعی متمایز از کنش می دانند که ویژگی های کاملاً متفاوتی با کنش های فیزیکی دارند. «تأمل» و «تصمیم» فرآیندهایی هستند که اغلب پیش از کنش ها رخ داده و به آن ها منجر می شوند. کنش ها بسته به دلیلی که برای
آن انجام می شوند، می توانند «عقلانی» یا «غیرعقلانی» باشند. مسئله «مسئولیت» نیز ارتباط نزدیکی با فلسفه کنش دارد، زیرا ما معمولاً افراد را در قبال آنچه انجام می دهند، مسئول می دانیم. برداشت های نظری از کنش. برداشت های مختلف از کنش می کوشند تا مشخص کنند که همه کنش ها در چه چیزی مشترک هستند یا ویژگی های ذاتی آن ها چیست. نظریه های علیّت گرا، مانند روایت دونالد دیویدسون یا اشکال استاندارد اراده گرایی، معتقدند که روابط علیّ میان حالات ذهنی کنشگر و رفتار حاصل از آن، برای تعریف کنش ضروری است. طبق نظر دیویدسون، کنش ها حرکات بدنی هستند که به شیوه صحیح توسط قصدها ایجاد شده اند. نظریه های اراده گرا مفهوم «اراده ورزی» (volitions) را در روایت خود از کنش ها وارد می کنند. اراده ورزی ها به عنوان نوعی فراخوان ابزارهایی که در حیطه قدرت و اختیار فرد است فهمیده می شوند و با صرفاً قصد داشتن برای انجام کاری در آینده متفاوت اند. در مقابل، نا-علیّت گرایان این ایده را که قصدها یا حالات مشابه، علت کنش ها هستند، انکار می کنند. روایت دیویدسون: کنش به مثابه رویداد معلولِ قصد. شناخته شده ترین روایت از کنش، که گاهی از آن به عنوان «روایت است
اندارد» یاد می شود، متعلق به دونالد دیویدسون است که معتقد بود کنش ها حرکات بدنی هستند که توسط قصدها ایجاد می شوند. دیویدسون خودِ قصدها را بر حسب «باورها» (beliefs) و «امیال» (desires) تبیین می کند. برای مثال، کنشِ زدن کلید برق، از یک سو متکی بر «باور» کنشگر است مبنی بر اینکه این حرکت بدنی چراغ را روشن خواهد کرد و از سوی دیگر، متکی بر «میل» او به داشتن نور است. به دلیل اتکای این موضع بر حالات روان شناختی و روابط علیّ، آن را یک «نظریه هیومی در باب کنش» می دانند. به گفته دیویدسون، این تنها رفتار بدنی نیست که به عنوان کنش به حساب می آید، بلکه پیامدهای ناشی از آن نیز بخشی از کنش محسوب می شوند. بنابراین، حرکت انگشت برای زدن کلید، عبور الکترون ها از سیم و روشن شدن لامپ، همگی بخشی از کنش هستند. برخی پیامدها حتی اگر کنشگر قصد وقوع آن ها را نداشته باشد، ذیل کنش گنجانده می شوند. کافی است آنچه کنشگر انجام می دهد «بتواند تحت جنبه ای توصیف شود که آن را قصدمند می سازد». بنابراین، برای مثال، اگر زدن کلید برق، دزد را آگاه کند، آنگاه «آگاه کردن دزد» بخشی از کنش های کنشگر محسوب می شود. در مثالی از دست نوشته جی. ای. ام. انسکوم (
۱۹۱۹-۲۰۰۱) با عنوان «"قصد»"، عمل «تلمبه زدن آب» می تواند مصداقی از «مسموم کردن ساکنان» نیز باشد. یکی از چالش های اصلی برای نظریه های علیّت گرا (نظریه هایی که کنش را نتیجه علیّ حالات ذهنی می دانند)، پدیده ای است که به آن «زنجیره های علیّ سرکش» (wayward causal chains) می گویند. یک زنجیره علیّ زمانی "سرکش" خوانده می شود که قصد فاعل، عملاً به نتیجه مطلوب منجر می شود، اما نه از طریق مسیری که مدنظر فاعل بوده و تحت کنترل او قرار داشته است. مثال کلاسیک برای توضیح این پدیده، داستان صخره نورد است: فرض کنید صخره نوردی قصد دارد با رها کردن طناب، کوهنورد پایین دستی را به قتل برساند. اما خود این قصد، او را چنان دچار اضطراب و رعشه می کند که کنترلش را از دست داده و طناب «از دستش می لغزد». در اینجا، هرچند قصدِ کشتن نهایتاً به مرگ کوهنورد دیگر منجر شده، اما این نتیجه از طریق سازوکار ارادی و مهارتِ فاعل (یعنی باز کردن آگاهانه دست) رخ نداده، بلکه محصول یک فرآیند فیزیکیِ خارج از کنترل (لغزیدن) بوده است که خودِ قصد به شکلی انحرافی آن را تحریک کرده است. راه حل دونالد دیویدسون برای این معضل، افزودن یک قید مهم به نظریه اش بود. او با
مستثنی کردن این موارد، تأکید کرد که آن ها نمونه های اصیل «رفتار قصدمند» نیستند. بنابراین، یک رفتار بدنی تنها زمانی کنش محسوب می شود که نه تنها معلولِ یک قصد باشد، بلکه «به درستی» توسط آن قصد ایجاد شده باشد. یک اعتراض مهم به نظریه کنش دیویدسون این است که نقش کنشگر در تولید کنش را به درستی توضیح نمی دهد. این نقش می تواند شامل تأمل درباره اینکه چه باید کرد، انتخاب یک گزینه و سپس اجرای آن باشد. اعتراض دیگر این است که صرفِ قصدها برای ایجاد کنش کافی به نظر نمی رسند و عناصر اضافی دیگری، یعنی «اراده ورزی ها» یا «کوشش ها»، ضروری هستند. برای مثال، همان طور که جان سرل (زادهٔ ۱۹۳۲) اشاره کرده است، به نظر می رسد یک «شکافِ عِلّی» میان قصد انجام کاری و انجام واقعی آن وجود دارد که برای غلبه بر آن، نیازمند یک فعل ارادی است. اراده گرایی: نقش محوری «کوشش». نظریه هایی مانند روایت دیویدسون، اگرچه بر نقش محوری «قصد» تأکید دارند، اما در توضیح کامل چگونگی تبدیل یک «قصد معطوف به آینده» به یک «کنش در زمان حال» با دشواری مواجه اند. به نظر می رسد یک حلقه مفقوده یا یک «شکاف علّی» میان صرف تصمیم گیری برای انجام یک کار و به حرکت درآمدن بدن
برای اجرای آن وجود دارد. نظریه «اراده گرایی» دقیقاً برای پر کردن همین شکاف پدید آمده است. اراده گرایان معتقدند که برای غلبه بر کاستی های روایت استاندارد، باید مفهوم دیگری را به نظریه کنش افزود: مفهومی که آن را «کوشش» (trying) یا «اراده ورزی» (volition) می نامند. «کوشش» یا «اراده ورزی» یک رویداد ذهنی است که با «قصد» تفاوت دارد. قصد، برنامه ای معطوف به آینده است اما کوشش، یک فعل ارادی (act of will) در «اینجا و اکنون» است؛ یک فراخوانی فعالانه توانایی های فرد برای اجرای فوری یک عمل. برخی نویسندگان میان اراده ورزی (به عنوان فعل ارادی) و کوشش (به عنوان فراخوان ابزارها) تمایز قائل شده اند، اما می توان آن ها را مفهومی واحد در نظر گرفت زیرا نقش تبیینی یکسانی دارند. این رویداد ذهنی، هم نقشی متافیزیکی (به عنوان علتِ حرکت بدنی و پرکننده شکاف میان ذهن و بدن) و هم نقشی تجربی (به عنوان چیزی که فاعل آن را احساس می کند) ایفا می کند. این همان تجربه درونیِ «تلاش کردن» برای انجام کاری است، نه صرفاً اندیشیدن به آن. قدرت تبیینی اراده گرایی در این ایده نهفته است که کوشش می تواند حتی بدون آنکه به یک کنش موفق منجر شود، وجود داشته با
شد. این ادعای محوری، نظریه اراده گرایی را تعریف می کند که طبق آن: (۱) هر کنش بدنی با کوشش همراه است، (۲) کوشش ها می توانند مستقل از حرکت بدنی رخ دهند، و (۳) در کنش های موفق، کوشش علت حرکت بدنی است. مثال کلاسیک برای درک این موضوع، فردی فلج است که پس از یک درمان جدید، می خواهد کارایی آن را بیازماید. او با تمام توان «کوشش» می کند تا پایش را حرکت دهد. تجربه «کوشش کردن و شکست خوردن» به وضوح با «قصد داشتن برای آینده» یا «آرزو کردن» متفاوت است و تنها در حالت کوشش است که بیمار از ناموفق بودن درمان آگاه می شود. این نشان می دهد که «کوشش» یک رویداد ذهنی واقعی و متمایز است، حتی اگر هیچ حرکت فیزیکی در نتیجه آن رخ ندهد. از این منظر، کوشش ها برخلاف کنش ها شکست ناپذیرند: فرد یا کوشش می کند یا نمی کند، اما خودِ عملِ کوشش کردن نمی تواند ناکام بماند. معرفی «کوشش» به عنوان یک عنصر کلیدی، پیامدها و مجادلات فلسفی مهمی را به دنبال دارد: نا-علیّت گرایی: قصد به مثابه جزء برسازنده. در مقابل نظریه های علیّت گرا، دیدگاه «نا-علیّت گرایی» یا «ضد-علیّت گرایی» قرار دارد. این نظریه، این ایده را که قصدها و دیگر حالات ذهنی، «علتِ» کنش ها هستند
، به کلی رد می کند. در عوض، نا-علیّت گرایان معتقدند که قصدها جزء جدایی ناپذیر و «برسازنده» خودِ کنش هستند. از این منظر، رابطه میان قصد و کنش، یک رابطه منطقی یا مفهومی است، نه یک زنجیره علت و معلولی که در آن دو رویداد مجزا (یکی ذهنی و دیگری فیزیکی) به هم مرتبط می شوند. انگیزه اصلی این دیدگاه، فرار از مشکلات لاینحل نظریه علیّت گرایی، به ویژه معضل «زنجیره های علیّ سرکش» است. نا-علیّت گرایان استدلال می کنند که علیّت گرایان هرگز نتوانسته اند معیار روشنی برای تمایز میان علیّت «صحیح» و «انحرافی» ارائه دهند. با این حال، این رویکرد خود با چالشی بزرگ روبروست: اگر رابطه قصد و کنش علیّی نیست، پس چیست؟ برخی پیشنهادها، مانند توسل به «علیّت غایی» (final causation)، چندان موفق نبوده اند، زیرا علیّت غایی (هدف مندی) با علیّت فاعلی ناسازگار نیست و یک هدف ذهنی می تواند همزمان علت فاعلی نیز باشد. به همین دلیل، بیشتر استدلال های این گروه، ماهیتی سلبی و انتقادی علیه علیّت گرایی دارند. مهم ترین چالش برای نا-علیّت گرایی توسط دیویدسون مطرح شده است. او به این واقعیت اشاره می کند که ما اغلب برای انجام یک کار، چندین دلیل داریم، اما در عم
ل، آن را تنها به خاطر «یکی» از آن دلایل انجام می دهیم. برای مثال، فرض کنید عبدل هم به دلیل داشتن سرطان پروستات و هم به دلیل علاقه به مطالعه روزنامه های اتاق انتظار، به مرکز درمانی می رود. او از هر دو دلیل آگاه است، اما تنها دلیل اول او را به این عمل واداشته است. نظریه علیّت گرا این پدیده را به سادگی توضیح می دهد: دلیلی که «علت» کنش بوده، همان دلیلی است که کنش «به خاطر» آن انجام شده است. چالش بزرگ برای نا-علیّت گرایان این است که بتوانند تبیینی متقاعدکننده و «غیرعلیّی» برای این واقعیت ارائه دهند. مسئله تفرید کنش ها. مسئله «تفرید» (Individuation) به این پرسش بنیادین می پردازد که چگونه باید کنش ها را شمارش کنیم. وقتی یک فاعل عمل می کند، آیا او یک کنش واحد با چندین توصیف و پیامد انجام می دهد، یا چندین کنش متمایز را همزمان به انجام می رساند؟ برای مثال، در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵، جان ویلکس بوث ماشه تفنگش را کشید، گلوله ای شلیک کرد، و آبراهام لینکلن را به قتل رساند. آیا او در اینجا یک کنش انجام داد یا سه کنش؟ برای پاسخ به این پرسش، دو رویکرد تحلیلی اصلی وجود دارد: رویکرد «جزءنگر» و رویکرد «کلان نگر». رویکرد جزءنگر. این رویکرد
، که «جزءنگر» نامیده می شود زیرا بر کوچکترین تمایزهای مفهومی تمرکز کرده و یک واقعه را به اجزاء متعدد تجزیه می کند، از یک معیار بسیار دقیق برای تمایز بهره می برد. اصل حاکم بر این دیدگاه این است: «هر توصیفِ معتبر و متفاوتی از یک عمل، به یک کنشِ متمایز و جداگانه اشاره دارد.» برای مثال، در ماجرای ترور آبراهام لینکلن، یک تحلیل گرِ جزءنگر استدلال می کند که جان ویلکس بوث چندین کنش مجزا انجام داد: از این منظر، «شلیک کردن» با «کشتن» یکی نیست، زیرا مفاهیم متفاوتی را بیان می کنند. این رویکرد با تمرکز بر تفاوت ها، یک واقعه واحد را به تعداد زیادی «کنش» مجزا می شکند و به تکثیر موجودیت ها می انجامد. رویکرد کلان نگر. در مقابل، رویکرد «کلان نگر» قرار دارد که با نگاهی کلی و یکپارچه، اجزای مختلف یک فرآیند را در یک واحد بزرگ و کلان ادغام می کند. اصل حاکم بر این دیدگاه این است: «اگر مجموعه ای از رویدادها در یک زنجیره واحد علیّ-قصدمندانه قرار دارند (مثلاً یکی از طریق دیگری انجام می شود)، همگی وجوه مختلف یک کنش واحد هستند.» بر اساس این تحلیل، بوث تنها یک کنش انجام داد. «شلیک کردن گلوله» صرفاً توصیف دیگری از همان کنش «کشیدن ماشه» با
در نظر گرفتن پیامد فوری آن است و «کشتن لینکلن» نیز توصیف گسترده تری از همان کنش واحد با در نظر گرفتن پیامد نهایی آن است. این دیدگاه کلان نگر با شهود ما مبنی بر اینکه ما اغلب یک کار را «با» انجام دادن کاری دیگر صورت می دهیم، سازگاری بیشتری دارد. با وجود جذابیت شهودیِ رویکرد کلان نگر، این دیدگاه با چالش مهمی روبروست. اجزای مختلف آنچه «یک کنش واحد» نامیده می شود، ممکن است در زمان ها و مکان های متفاوتی رخ دهند. برای مثال، شلیک بوث در یک لحظه رخ داد، اما مرگ لینکلن ساعاتی بعد و در مکانی دیگر اتفاق افتاد. این امر این پرسش دشوار را مطرح می کند که چگونه دو رویداد که از نظر زمانی-مکانی از هم جدا هستند، می توانند ذاتاً «یکسان» باشند. انواع کنش. کنش های بنیادین و غیربنیادین. یک تمایز کلیدی در فلسفه کنش، میان کنش های «بنیادین» و «غیربنیادین» است. این تمایز بر اساس این ایده شکل گرفته که ما کنش های پیچیده (غیربنیادین) را «از طریق» انجام کنش های ساده تر (بنیادین) به انجام می رسانیم. برای مثال، ما با «زدن کلید» (کنش بنیادین تر)، «چراغ را روشن می کنیم» (کنش غیربنیادین). این سلسله مراتبِ کنش ها باید به یک سطح نهایی و پایه برس
د. کنش در این سطح، «کنش بنیادین» نام دارد؛ زیرا مستقیماً و بدون واسطه کنش دیگری انجام می شود. اما چه چیزی دقیقاً یک کنش بنیادین است؟ اگر آن را «حرکت بدنی» (مانند فشردن انگشت) بدانیم، خود این حرکت نیز معلول «انقباضات عضلانی» است و آن نیز نتیجه «فرآیندهای شیمیایی» است که ما کنترل مستقیمی بر آن ها نداریم. یک راه حل عملی این است که کنش بنیادین را با «ساده ترین دستوری که یک فاعل می تواند مستقیماً اجرا کند» معادل بدانیم. بر این اساس، آنچه بنیادین است به مهارت فاعل بستگی دارد؛ برای مثال، یک فرد ورزیده «می تواند» مستقیماً یک عضله خاص را منقبض کند. یک دیدگاه رادیکال تر، کنش های بنیادین را نه حرکات بدنی، بلکه «اراده ورزی های ذهنی» می داند، زیرا این اراده ورزی ها هستند که کاملاً مستقیم و بی واسطه در کنترل ما قرار دارند و شکست ناپذیرند. اما این دیدگاه با خطر «تسلسل باطل» روبروست، زیرا اگر خودِ اراده ورزی یک کنش باشد، نیازمند یک اراده ورزی پیشین برای وقوع خواهد بود. کنش های فیزیکی و ذهنی. فلسفه به طور سنتی بر «کنش های فیزیکی» که شامل حرکات بدنی هستند، تمرکز کرده است و برخی حتی آن ها را تنها نوع کنش می دانند. با این حال، ی
ک دیدگاه میانه، وجود «کنش های ذهنی» (مانند تصور کردن، قضاوت کردن، یا به یاد آوردن) را به عنوان یک مقوله متمایز به رسمیت می شناسد. گیلن استراوسن نظریه تأثیرگذاری را ارائه می دهد که طبق آن، کنش ذهنی عبارت است از «فراهم آوردن زمینه ارائه یک محتوا به میدان آگاهی». از این منظر، خودِ «تصور کردن» یک کنش نیست، بلکه محصول یک کنش ذهنیِ مقدماتی است. استراوسن این فرآیند را به «پریدن از روی دیوار» تشبیه می کند: عملِ پریدن (فراهم آوردن زمینه) یک کنش است، اما فرآیند سقوط کردن (ظهور محتوا در ذهن) دیگر یک کنش نیست و خارج از کنترل فاعل قرار دارد. منتقدان معتقدند این تعریف کامل نیست و انواع دیگری از کنش های ذهنی، مانند «حفظ آگاهانه توجه» یا «حذف فعالانه یک فکر از ذهن» را نادیده می گیرد. علاوه براین، تردیدهای بنیادینی در مورد وجود کنش های ذهنی مطرح است. اولاً، بسیاری از رویدادهای ذهنی غیرارادی و واکنشی به نظر می رسند. ثانیاً، به نظر می رسد «قصد کردن برای فکر کردن به X» مستلزم آن است که فرد از قبل به X فکر کرده باشد، که این امر به یک تسلسل منطقی باطل منجر می شود. در نهایت، ارائه یک معیار دقیق برای تفکیک کنش های ذهنی از فیزیکی خود
امری چالش برانگیز است. مفاهیم مرتبط با کنش. تأمل و تصمیم. این دو، فرآیندهای مقدماتی کنش هستند. هنگامی که فاعل با چندین گزینه ممکن روبروست، «تأمل» به معنای ارزیابی دلایل له و علیه هر گزینه است. «تصمیم» نیز مرحله نهایی این فرآیند است که در آن، یک گزینه انتخاب شده و «قصد» برای اجرای آن شکل می گیرد. تبیین و عقلانیت. تبیین یک کنش، پاسخی به پرسش «چرا؟» است. رایج ترین پاسخ، اشاره به «دلایل» فاعل است که از ترکیب «باور» و «میل» او تشکیل می شود (مثلاً حسن به سمت یخچال می رود چون «میل» به بستنی دارد و «باور» دارد که بستنی آنجاست). نظریه های علیّت گرا معتقدند این دلیل، کنش را تبیین می کند، زیرا «علت» آن است. کنشی که دلیل داشته باشد، «عقلانی» است، اما اگر آن دلیل مبتنی بر باوری غلط یا ناموجه باشد (مثلاً باوری مبتنی بر خوش خیالی)، کنش «غیرعقلانی» خواهد بود. مسئولیت. فلسفه کنش ارتباط تنگاتنگی با مسئولیت دارد، زیرا ما انسان ها را در قبال اعمالشان پاسخگو می دانیم. این مفهوم گسترده است و نه تنها شامل «انجام دادن» یک عمل، بلکه شامل «انجام ندادن» یا «ترک فعل» نیز می شود (مانند مسئولیت کمک به یک مصدوم). مسئولیت ما به قصد و نیت م
ا محدود نمی شود و می تواند شامل پیامدهای ناخواسته ای باشد که از آن ها آگاه بوده ایم یا «می بایست» آگاه می بودیم (تقصیر). ادراک. در نظریه «کنش گرایی»، ادراک یک فرآیند منفعل نیست، بلکه ذاتاً یک فعالیت حسی-حرکتی است. به گفته آلوا نوئه، ما جهان را «از طریق» انجام کنش هایی مانند حرکت دادن چشم، سر و بدن، نزدیک شدن یا دقیق شدن درک می کنیم. ادراک، «شیوه ای از فعالیت از سوی کل حیوان است». مسئله علیّت ذهنی. این مسئله از تنش میان دو باور رایج سرچشمه می گیرد: (۱) ذهن و حالات ذهنی (مانند باورها و دردها) می توانند باعث رویدادهای فیزیکی (مانند کنش ها) شوند. (۲) جهان فیزیکی یک سیستم بسته علیّ است که در آن هر رویداد فیزیکی، یک علت فیزیکی کافی دارد. حال پرسش این است: اگر حرکت دست من یک علت فیزیکی کامل در مغز من دارد، چگونه حالت «ذهنیِ» قصد من می تواند نقشی علیّ در آن ایفا کند؟ یک راه حل، که فیلسوفانی چون دونالد دیویدسون از آن دفاع می کنند، این است که حالات ذهنی را به حالات فیزیکی فرو بکاهیم. یعنی قصد من «همان» یک حالت مغزی خاص است. مشکل این دیدگاه آن است که به نظر می رسد «ویژگی های ذهنی» (مانند معنا و محتوای قصد) در این فرآیند
علیّ بی اثر می شوند و تنها ویژگی های فیزیکی آن حالت مغزی است که کار را انجام می دهد. این دیدگاه به خطر «همایندگرایی» (epiphenomenalism) نزدیک می شود: این ایده که ذهن محصول جانبی و بی اثر فرآیندهای مغزی است و هیچ قدرت علیّ مستقلی ندارد. برخی فیلسوفان کوشیده اند راهی میانه بیابند. برای مثال، فرد درتسکی (Fred Dretske) دیدگاه «دلایل به مثابه علل ساختاردهنده» را مطرح کرده است. از این منظر، محتوای ذهنی یک دلیل، مستقیماً مانند یک توپ بیلیارد به کنش ضربه نمی زند، بلکه نقش آن «ساختار دادن» به مسیرهای علیّ در مغز است. یعنی فرآیندِ تبدیل شدن یک حالت مغزی به یک «دلیل» (از طریق کسب محتوای معنادار)، خود یک فرآیند علیّ است که تعیین می کند کدام مسیرهای عصبی برای ایجاد کنش فعال شوند. در نهایت، برخی دیگر با رد فروکاستن ذهن به فیزیک، معتقدند که حالات ذهنی موجودیت هایی متمایز هستند، اما قدرت علیّ ندارند و صرفاً به صورت همایندی وجود دارند. این دیدگاه ها چشم اندازهای متفاوتی را در یکی از پیچیده ترین مسائل فلسفه ذهن و کنش ترسیم می کنند.
همینی ام که هستم () با نام اصلیِ با قلبی در دهانم () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی تینتو براس است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ژان-لویی ترنتینیان، اوا آئولین، روبرتو بیزاکو و ویرا سیلنتی اشاره کرد.
لوئیجی کارپنتیری (؛ – ) کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سیاهرگ طلایی"، "داستان یوسف و برادرانش"، "مارکو پولو"، "انتقام دزدان دریایی"، "شبح"، "مردان خشن" و "همینی ام که هستم" اشاره نمود.