Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمد مرادی از استان فارس، شهر شیراز و محمد گودرزی دهریزی از استان تهران، شهر تهران. دوره دهم (۱۳۹۴). هیئت داوران: علیرضا فولادی، محمدسرور مولایی، بهادر باقری. در این بخش کتاب «مکتب هرات و شعر فارسی» نوشته حسن نصیری جامی از انتشارات مولا مورد تقدیر قرار گرفت و کتاب «نجوم قدیم و بازتاب آن در ادب پارسی» نوشته عباس ماهیار، از انتشارات مؤسسه اطلاعات به عنوان اثر برگزیده شناخته شد. هیئت داوران: مصطفی رحماندوست، مریم جلالی و انسیه موسویان. هیئت داوران این بخش، مجموعه ۷ جلدی قصه نمایش کودکان، نوشته مهری ماهوتی از انتشارات سوره مهر را به عنوان اثر شایسته تقدیر معرفی کرد و کتاب های «هر گلابی یک چراغ» نوشته کمال شفیعی، از انتشارت سوره مهر و «یک قوری پر از قور» نوشته مریم هاشم پور از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را مشترکاً به عنوان اثر برگزیده، جایزه داد. داوران: سعید بیابانکی، مصطفی علیپور، بهمن ساکی داوران این بخش، هیچ اثری را به عنوان برگزیده معرفی نکردند و دو کتاب مجموعه غزل های «پری خوانی» سروده امیرحسین اللهیاری، از انتشارات قطره و «سکته سوم» سروده مرحوم غلامرضا بروسان، از انتشارات نیماژ را آثار تقدی
ری این بخش دانستند. بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان برای دومین سال متوالی، مجری برگزاری جشنواره بین المللی شعر فجر بود که در دوره دهم آن، محافل این جشنواره علاوه بر ۱۰ شهر داخلی در کشورهای افغانستان، تاجیکستان و لبنان نیز برگزار شد. همچنین دوره متمرکز آموزش شعر، با حضور اساتید نامدار شعر ایران و شرکت حدود ۲۰۰ تن از هنرجویان جوان از سراسر کشور در مجتمع آدینه تهران برپا شده بود. دوره یازدهم (۱۳۹۵). اسامی برگزیدگان این بخش به امضای داوران آن شامل محمدکاظم کاظمی (دبیر جشنواره)، جواد محقق (نماینده هیئت علمی جشنواره) و محمدمحسن سعیدی، علی محمد مؤدب و غلام رضا طریقی رسیده است. اسامی برگزیدگان این بخش که هر یک ۷ سکه بهار آزادی در مراسم پایانی یازدهمین جشنواره شعر فجر جایزه گرفتند، بدین شرح است: در خواب هایم کودکِ غمگینی ست/ روح الامین امینی/ انتشارات آرمان شهر دوشنبه های کوهی/ سیده تُکتَم حسینی/ انتشارات سوره مهر راهِ ابریشمِ آزادی/ قنبرعلیِ تابش/ نشر عرفان عقاب چه گونه می میرد/ ابوطالب مظفری/ نشر تاک صد غزل/ عفیفِ باختری/ انتشارات انجمن قلم افغانستان هیئت داوران بخش ویژه افغانستان، این آثار را از میان کتاب های چ
اپ شده ۱۰ سال اخیر شاعران این کشور انتخاب کرده اند. دو کتاب «قچ قچ» از طیبه شامانی و «وای اگر دم داشتم» از مریم هاشم پور، مشترکاً به عنوان برگزیده بخش کودک و نوجوان یازدهمین جشنواره بین المللی شعر فجر معرفی شدند و عنوان تقدیری این بخش به «آوازهای سیب زمینی» اثر مهدی مرادی رسید. داوران بخش شعر کودک و نوجوان، شامل محمدحسن حسینی، انسیه موسویان و سعیده موسوی زاده، همچنین محمدکاظم کاظمی (دبیر علمی جشنواره) و مصطفی رحماندوست (نماینده هیئت علمی جشنواره) فهرست برگزیدگان و تقدیری این بخش را به شرح زیر اعلام کردند: قِچ قِچ سروده طیبه شامانی از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و وای اگر دُم داشتم، سروده مریم هاشم پور از همین ناشر، به صورت مشترک در بخش کودک و نوجوان یازدهمین جشنواره شعر فجر برگزیده شدند و به هریک از آنها ۱۵ سکه بهار آزادی تعلق گرفت. همچنین مهدی مرادی با کتاب «آوازهای سیب زمینی» از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در میان تقدیری های جشنواره یازدهم قرار گرفت و ۱۰ سکه بهار آزادی به این اثر داده شد. علاوه بر این سه کتاب، چهار کتاب دیگر نامزد دریافت جایزه جشنواره شعر فجر بودند که این آثا
ر عبارتند از: با فرفره ها به شادی باد بگرد/ سروده بابک نیک طلب/ کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، درخت ها برای تو پرنده ها برای من/ مهدیه نظری/ انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عروسک بازی، پیشی و گوشی و دوست بازیگوش از سری سنجاقک/ پیوند فرهادی/ نشر آوای باران و یک راه کوتاه تا ماه/ شاهین رهنما/ نشر پیدایش. یازدهمین جشنواره بین المللی شعر فجر در مراسم پایانی خود، تنها برگزیده ۳۰ سکه ای خود را معرفی کرد و به اثر نصرالله پورجوادی در بخش «دربارهٔ شعر» جایزه داد. «بابا طاهر؛ شرح احوال و نگاهی به آثار باباطاهر» نوشته نصرالله پورجوادی، نشر فرهنگ معاصر به عنوان اثر برگزیده یازدهمین جشنواره بین المللی شعر فجر در بخش «دربارهٔ شعر» معرفی شد. دبیرخانه جشنواره شعر فجر، پیش از این، علاوه بر کتاب یادشده، «اخوان، صائب و سبک هندی» از محمدعلی شیخ الاسلامی (شیوا) از نشر پرنیان خیال، «شعر نو در ترازوی تأویل» از سیاوش جعفری از نشر مروارید، «فلسفه لاجوردی سپهری» از سروش دباغ از نشر صراط و «بوطیقای سه گانی و مسایل آن» از علیرضا فولادی از نشر گفتمان اندیشه معاصر را نامزدهای بخش «دربارهٔ شعر» یازدهمین جشنواره شعر فجر اع
لام کرده بود. محمدسرور مولایی، مریم حسینی و زیبا اشراقی، اعضای هیئت داوران این بخش همراه با فاطمه راکعی، نماینده هیئت علمی جشنواره و محمدکاظم کاظمی، دبیر علمی جشنواره، اعضای کمیته نهایی انتخاب آثار در این بخش را تشکیل می دادند. داوران بخش شعر بزرگسال جشنواره شعر فجر، شامل بهمن ساکی، قربان ولیئی و فریبا یوسفی، همچنین محمدکاظم کاظمی (دبیر علمی جشنواره) و اسماعیل امینی (نماینده هیئت علمی جشنواره) اسامی برگزیدگان این بخش را معرفی کردند که طبق رأی آنان، «کتاب تردید» اثر عبدالحمید ضیایی از نشر هزاره ققنوس و «ولی به این دیری» سروده سمانه کهرباییان از انتشارات فصل پنجم، مشترکاً برگزیده شدند و در مراسم اختتامیه جشنواره، هریک از آنان ۱۵ سکه بهار آزادی دریافت کردند. همچنین کتاب «فواره ها» از علیرضا سپاهی لایین، منتشر شده از سوی انتشارات سپیده باوران با به دست آوردن عنوان تقدیری، ۱۰ سکه بهار آزادی برای سراینده اش به ارمغان آورد. علاوه بر این سه کتاب، چهار کتاب با جانِ اشیاء/ سیروس نوذری، تاوان کلمات/ عبدالجبار کاکایی، در این اتاق ها/ جواد مجابی و عطر بیدار زمین/ عمران صلاحی، نامزد بخش شعر بزرگسال جشنواره شعر فجر امسال بو
گربه خیس فیلمی کوتاه به کارگردانی محمد داوودی است که در سال ۲۰۱۸ میلادی (۱۳۹۷ خورشیدی) منتشر شد. این فیلم به عنوان یکی از ده فیلمِ برگزیدهٔ جشنواره فیلم کوتاه ده انتخاب شد و همچنین جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران این جشنواره را از آن خود کرد. این فیلم همچنین از فیلم های برتر جشنواره فیلم کوتاه تهران از نگاه مردم بود.
جایزه ادبی «قلم زرین» یک جایزه ادبی خصوصی در ایران است که هر سال توسط انجمن قلم ایران برگزار می شود. آیین پایانی این جشنواره همزمان با روز ملی قلم برپا می گردد. جایزه قلم زرین دارای بخش های پژوهش و نقد ادبی، شعر بزرگسال، داستان بزرگسال، شعر کودک و نوجوان و داستان کودک و نوجوان است. نخستین دوره جایزه ادبی قلم زرین در ۱۴ تیر ۱۳۸۱ برگزار شد. دوره پنجم و ششم این جایزه ادبی با یکدیگر و در سال ۱۳۸۷ برگزار گردید و از آن سال تاکنون، به شکل منظم در ۱۴ تیر هر سال برگزار شده است.
صحیفه های زمینی: بررسی ساختار هوس نامه (رمانس) کتابی از نورتروپ فرای است که اولین بار در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این کتاب را هوشنگ رهنما به فارسی ترجمه کرده است.
تاریخ نپال با تاریخچه شبه قاره وسیع هند و مناطق اطراف آن در هم تنیده است، مناطقی از جنوب آسیا و آسیای شرقی را شامل می شود. این کشور یک کشور چند قومیتی، چند فرهنگی، چند مذهبی و چند زبانه است. زبان رایج در کشور زبان نپالی است و چند زبان قومی دیگر نیز صحبت می شود. در ۱۷۶۸ حاکم شاهزاده نشین گورخا در غرب، دره کاتماندو را فتح کرد و دوره گسترشی را شروع نمود که با شکست خوردن از چینی ها در تبت (۱۷۹۲) و از بریتانیایی ها در هند (۱۸۱۶) پایان یافت. از ۱۸۴۶ تا ۱۹۵۰ خاندان رانا در مقام وزیران ارشد که پادشاهانی ضعیف بودند حکمرانی کردند. سیاست انزواطلبی آنان استقلال نپال را به قیمت توسعه نیافتن آن حفظ کرد. رژیم پیش از ۱۹۵۰ از نظر ساختار سیاسی یک نظام اقتدارگرا بود که هیچ مخالفتی را از سوی گروه های قومی، فرهنگی و احزاب سیاسی نمی پذیرفت. نظم اجتماعی و هویت فرهنگی ملی از طریق تحمیل قوانین هندو برقرار می شد و حاکمان قدرت خود را از طریق قرار دادن همه گروه های نپال در یک چارچوب سلسله مراتبی از ساخت طبقاتی هندو استحکام می بخشیدند. همزمان با سرنگونی رژیم رانا در سال ۱۹۵۰ نپال درهای خود را به روی دنیای خارج گشود و آماده پذیرش فرایند د
مکراتیک شدن و مدرن سازی شد. اما این کشور نتوانست الگویی جدید از جامعه چند قومی ایجاد کند. با پیدایی دولت پانکایات در سال ۱۹۶۲، ساختارهای سیاسی و اجتماعی نپال، بیش از پیش بسته و متحجر شد. در این دولت، هیچ جایی برای فعالیت سیاسی و اپوزسیون وجود نداشت. اما در همین شرایط آئین قانونی جدید در سال ۱۹۶۴ به تصویب رسید. بر پایه این قانون همه در مقابل قانون برابر بودند و سامانه طبقاتی تضعیف می شد. نپال در قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم مبارزه برای دموکراسی را در بعضی مواقع تجربه کرد. در طول دهه ۱۹۹۰ و تا سال ۲۰۰۸، این کشور درگیر اعتراض های مدنی بود. در سال ۲۰۰۶ پیمان صلح امضا شد و انتخابات در همان سال برگزار شد. در رأی گیری تاریخی برای انتخاب مجلس مؤسسان، پارلمان نپال به عزل پادشاهی در ژوئن ۲۰۰۶ رای داد. نپال در ۲۸ مه ۲۰۰۸ به جمهوری فدرال بدل شد و رسماً به «جمهوری دموکراتیک فدرال نپال» تغییر نام داد که به سلسله شاه ۲۰۰ ساله کشور خاتمه داد. ریشه نام. در کتیبه ای از دوران لیچاوی که در تستونگ یافت شده است، به مردم محلی «نپال» گفته شده است. کارشناسان بر این عقیده اند که احتمالاً برخی یا همه ساکنان نپال در دوره باستان «نپا
ل» خوانده می شدند، به این معنی که از کلمه «نپال» برای اشاره به سرزمین و جمعیت آن استفاده می شد. دوران نخستین. پیش از تاریخ. سایت ماقبل تاریخ از پارینه سنگی، میان سنگی و دوران نوسنگی در تپه های سیوالیک (Siwalik) منطقه دانگ کشف شده است. اعتقاد بر این است که نخستین ساکنان نپال و مناطق همجوار مدرن، افرادی از تمدن دره ایندوس هستند، اگرچه شواهد مشخصی برای حمایت از این تئوری وجود ندارد. تاروس، تبت- برمانس که به شدت با هندی ها در مناطق جنوبی آمیخته شده اند، بومیان منطقه ترای مرکزی نپال هستند. اولین قبایل مستند شده در نپال قوم های کرات هستند که تقریباً ۲۵۰۰ سال پیش وارد نپال شدند و به دره کاتماندو نقل مکان کردند، پیش از آن که به عقب نشینی توسط مهاجران لیچواوا از هند مجبور شوند. سایر گروه های قومی با منشأ هند و آریایی بعداً از جنوب جلگه سند و گنگ در شمال هند به بخش جنوبی نپال مهاجرت کردند. افسانه ها و دوران باستان. در مورد تاریخ اولیه نپال، اطلاعات کمی وجود دارد، افسانه ها و منابع مستند به قرن ۳۰ قبل از میلاد می رسد: روابط با بریتانیا. هنگ سلطنتی تفنگ داران گورخا، یکی از واحدهای پیاده نظام ارتش بریتانیا است. این هنگ که
از سربازان نپالی تشکیل شده، حدود ۲۰۰ سال است که در ارتش بریتانیا خدمت می کند. ماهندرا. تجربه ای کوتاه مدت از دموکراسی، تثبیت مجدد حکومت پادشاهی به دست ماهندرا (از ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۲) را در پی داشت. ناآرامی همگانی و تظاهرات خشونت آمیز در طرفداری از دموکراسی، پادشاه را مجبور به اعطای قانون اساسی دموکراتیک کرد. پس از یک کشمکش طولانی، نپال توانست یک دولت دموکراتیک در آوریل ۱۹۹۰ تشکیل دهد. در مه ۱۹۹۱ انتخابات چندحزبی برگزار شد. مائوئیست ها. مائوئیست های نپال در سال ۱۹۹۴ از انشقاق در «حزب کمونیست نپال» شاخه «مرکز وحدت» پدید آمدند و تا نزدیک یک سال پس از تشکیل همچنان از نام «مرکز وحدت» استفاده می کردند تا این که در سال ۱۹۹۵ به طور رسمی به عنوان مائوئیست ها (یا آن طور که دولت مرکزی آن ها را خطاب می کرد شورشیان مائوئیست) شناخته شدند. مائوئیست ها از ۱۳ فوریه ۱۹۹۶ دست به نبردهای چریکی در مناطق روستایی زدند که طی ۱۰ سال گذشته موجب کشته شدن ۱۳ هزار نفر در نپال شد. خاندان سلطنتی. خاندان سلطنتی نپال (که خاندان «شاه» نامیده می شوند) تا سال ۲۰۰۱ یکی از آرام ترین و باثبات ترین خاندان های سلطنتی جهان به شمار می رفت و «بیرندرا بیر بی
کرام شاه دِو» که از سال ۱۹۷۱ تاجگذاری کرده بود محبوبیت قابل توجهی بین مردم نپال داشت تا روز اول ژوئن ۲۰۰۱ که طبق نظر رسمی «دیپندرا» ولیعهد نپال با تیراندازی به اعضای خاندان سلطنتی در سالن غذاخوری در کاخ سلطنتی کاتماندو همگی آن ها از جمله پدر خود را به قتل رساند. پس از مرگ «دیپندرا» در ۴ ژوئیه ۲۰۰۱ گیانندرا، عموی وی که نزدیک ترین شخص باقی مانده در خاندان سلطنتی به شمار می رفت به عنوان شاه نپال شناخته شد. گیانندرا نه محبوبیت برادر خود، بیرندرا را داشت و نه توانایی های او را و در همین حال شایعاتی دربارهٔ نقش او در قتل عام سایر اعضای خاندان سلطنتی موجب افزایش بیزاری عمومی از وی می شد. گیانندرا در اقدامی بی سابقه به جای تعیین شخص دیگری به عنوان نخست وزیر، در اول فوریه ۲۰۰۵ خود شخصاً تشکیل دولت داد و با اعلام این که دولت های غیرنظامی توان مقابله با تهدیدهای مائوئیست ها را ندارند اعلام حکومت نظامی کرده و چندین نفر از سیاستمداران بلندپایه نپالی را دستگیر کرد. در پی این اقدام احزاب اپوزیسیون داخل حکومت که سال ها موازنه سیاسی در پارلمان نپال را برقرار کرده بودند به هند گریخته و از آن جا زمینه های لازم برای سرنگونی حکوم
ت گیانندرا را فراهم کردند. ائتلاف هفت حزب. ائتلاف بزرگ اپوزیسیون داخل حکومت نپال که «ائتلاف هفت حزب» خوانده می شود در اولین اقدام خود پس از خروج از نپال (و حاکمیت آن) در نخستین گام در اوایل سال ۲۰۰۶ قرار داد تفاهمی در ۱۲ ماده با مائوئیست ها امضا کرد که این آغاز ورود مائوئیست ها به عرصه فعالیت های مدنی سیاسی و پیروزی آن ها بود. این اتحاد تازه تأسیس توانست از اوایل آوریل ۲۰۰۶ اعتصابات عمومی و تظاهرات اعتراض آمیز را در سراسر نپال آغاز کند و این اقدام با چنان استقبال گسترده ای از سوی مردم مواجه شد که گفته می شود در تظاهرات روز ۲۱ آوریل ۲۰۰۶ در کاتماندو بیش از ۵۰۰ هزار نفر شرکت کرده بودند. این در حالی است که کل جمعیت پایتخت نپال اندکی از ۷۰۰ هزار نفر بیشتر است. جنبش دموکراسی. به این ترتیب جنبش دموکراسی نپال که در زبان محلی (لوکتانترا آندولن) گفته می شود با بهره مندی از آتش بس موقت یک طرفه ای که مائوئیست ها در ۲۷ آوریل اعلام کردند، توانست در ماه مه به پیروزی قطعی برسد و بر اساس قانون ۱۸ مه مجلس باردیگر برقرار شده شرایطی به شاه تحمیل شد که از آن جمله تحویل فرماندهی تیپی ۹۰ هزار نفری از ارتش به مجلس، وضع مالیات بر ام
وال و درآمدهای خانواده سلطنتی، اعلام نپال به عنوان کشوری سکولار (و نه پادشاهی هندو) و عزل شاه از مقام فرماندهی ارتش بود. در ادامه تحولات بعدی نپال دولت موقت و پارلمان انتقالی این کشور لغو نظام سلطنت در این کشور را در اواخر دسامبر ۲۰۰۷ تصویب کردند و به این ترتیب مائوئیست ها دیگر نیازی به از سرگیری شیوه های جنگ چریکی ندیدند چرا که اهداف رؤیایی آن ها بدون نیاز به درگیری نظامی نصیب شان شده بود. در انتخابات ۱۰ آوریل سال ۲۰۰۸ مائوئیست ها برنده انتخابات مجلس مؤسسان نپال شدند. مجلس نپال در اوائل سال ۲۰۰۸ میلادی رسماً نظام پادشاهی چند صد ساله را در این کشور منحل و برقراری نظام جمهوری را تصویب کرد. «رام باران یاداو» که ازسوی حزب کنگره نپال حمایت می شود نخستین رئیس جمهوری نپال در تاریخ این کشور پس از چند قرن نظام پادشاهی بود و در ۲ مرداد ۱۳۸۷ سوگند یاد کرد.
تاریخ کامبوج، کشوری در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی، می تواند حداقل به هزاره ۵ پیش از میلاد بازگردد. سوابق تفصیلی از ساختار سیاسی در قلمرو آنچه اکنون کامبوج نامیده شده است برای اولین بار در سالنامه های چینی با اشاره به فونان (Funan) ظاهر می شود، پولی که شامل جنوبی ترین بخش شبه جزیره هندوچین در طی قرون ۱ تا ۶ است. از فونان به عنوان قدیمی ترین منطقه فرهنگ هندو اشاره شده است، که تعامل طولانی مدت اجتماعی و اقتصادی با شرکای تجاری دریایی از ایندوسفر (Indosphere) در غرب را نشان می دهد. در قرن ۶ یک تمدن، به نام چنلا یا ژنلا در اسناد چینی، به صورتی پایدار جایگزین فونان، به عنوان بزرگتر، کنترل مناطق بیشتری از هندوچین و بیش از یک مرکز منحصر به فرد از قدرت را در اختیار داشت. جایاوارمان دوم در سال ۸۰۲ میلادی خود را پادشاه منطقه اعلام کرد و با بنیاد امپراتوری خمر، این امپراتوری توانست ۶۰۰ سال دوام آورده و با تسخیر بیشتر جنوب شرق آسیا به قدرت و ثروت زیادی دست پیدا کند. این پادشاهی که تحت تأثیر زیاد فرهنگی هندی قرار داشت پرستشگاه های عظیمی چون آنگکور وات را بنا نهاد و هندوئیسم و سپس بودیسم را به بیشتر جنوب خاوری آسیا گسترش دا
د. پس از سقوط آنگکور به دست آیوتهایا که در سده پانزدهم رخ داد، کامبوج با پادشاهان محلی اداره می شد تا این که فرانسه این کشور را در میانه های سده نوزدهم مستعمره خود کرد. کامبوج از سال ۱۸۶۳ تا ۱۹۵۳ سرزمین تحت الحمایه فرانسه تلقی می شد و در سال ۱۹۴۱ به اشغال ژاپن درآمد و در همین سال نیز بود که شاهزاده نوردوم سیهانوک به مقام سلطنت رسید. اشغال توسط ژاپن در سال ۱۹۴۵ پایان یافت و کامبوج توانست پس از ۱۰۰ سال استعمار فرانسویان به رهبری پادشاه در سال ۱۹۵۳ استقلال کامل خود را کسب کند، اما سیهانوک در سال ۱۹۵۵ سلطنت را به پدر خود واگذار کرد تا بتواند در فعالیت های سیاسی شرکت داشته باشد. جنبش خمرهای سرخ در سال های ۱۹۷۰ بسیار محدود بود. رهبر آنان پل پوت در فرانسه تحصیلات خود را به پایان رسانده بود و یک کمونیست طرفدار مائو چین بود. او همچنین مظنون به داشتن رابطه با کمونیست های ویتنام شمالی بود. بمباران های آمریکایی ها و همدستی لون نول با آنان باعث پیوستن نیروهای تازه به جنبش خمرهای سرخ گشت. در آن زمان ویتنام شمالی و چین نیز آموزش های نظامی به این گروه می دادند. این روال ادامه پیدا کرد به طوری که در سال ۱۹۷۵ نیروهای پل پوت به
مرز هفتصد هزار نفر رسیده بودند؛ بنابراین ارتش لون نول به جز مبارزه با ویتنامی های کمونیست، درگیر کارزار با خمرهای سرخ (شاخه کمونیستی در داخل کامبوج) نیز گشت. خمرهای سرخ به منظور کسب مشروعیت در میان مردم کامبوج، سیهانوک را به عنوان رئیس کشور، که نام آن را به کامپوچیا تغییر داده بودند، برگزیدند اما در سال ۱۹۷۶، با اعلام نظام جمهوری، خیو سامفان را به ریاست جمهوری و پول پوت را به نخست وزیری منصوب کردند و سیهانوک مجدداً به خارج پناهنده شد. حکومت خمرهای سرخ تا سال ۱۹۷۹ و اشغال پایتخت توسط ویتنام شمالی ادامه داشت در حالیکه صدها هزار تن از شهروندان کامبوج، به خصوص اعضای طبقه متوسط، به دست دولت خمر سرخ به قتل رسیده و بیش از یک و نیم میلیون نفر نیز در اثر بیماری و قحطی جان داده بودند. نابسامانی و جنگ چریکی کامبوج تا سال ۱۹۸۹ و خروج نیروهای ویتنامی ادامه داشت و در آن سال، هون سن، نخست وزیر، با کنار گذاشتن گرایش های سوسیالیستی و لغو نظام جمهوری، نام کشور کامبوج را برای این سرزمین برگزید. در سال ۱۹۹۳، نظام سلطنت به کامبوج بازگشت و سیهانوک مقام سلطنت را مجدداً برعهده گرفت. پادشاهی فونان (قرن اول - ۵۵۰). سالنامه های چینی ح
اوی سوابق مفصلی در مورد اولین دولت سازمان یافته شناخته شده، پادشاهی فونان، در قلمرو کامبوج و ویتنام کنونی است که با «جمعیت زیاد و مراکز شهری، طبقه بندی اجتماعی-سیاسی [و] مشروعیت توسط ایدئولوژی های مذهبی هند» وجود داشته است. در حوالی رودخانه های مکونگ و بساک از قرن اول تا ششم میلادی با «شهرهایی که دارای دیوار و دژ هستند» مانند آنگورور بوری در استان تاکو و اکو ائو در استان مدرن آن گیانگ، ویتنام محصور بوده است. پادشاهی چنلا (قرن ششم - ۸۰۲). تاریخچه چینی دودمان سوئی شامل اسنادی است که یک دولت به نام چنلا (Chenla) را شامل می شود و اینگونه می گوید که که چنلا از ایالت های فونان بوده که سپس با حاکمیت سیتراسنا-مهندراارمن استقلال پیدا می کنند. امپراتوری خمر (۸۰۲–۱۴۳۱). شش قرن امپراتوری خمر با پیشرفت و دستاوردهای فنی و هنری بی نظیر، یکپارچگی سیاسی و ثبات اداری مشخص می شود. این امپراتوری نمایانگر الگوی فرهنگی و فنی تمدن پیش صنعتی کامبوج و آسیای جنوب شرقی است. قبل از امپراتوری خمر، چنلا، یک قطب حاکم در حال تغییر مراکز قدرت بود که در اوایل قرن هشتم به لند چنلا و واتر چنلا تقسیم شد. در اواخر قرن 8th آب چنلا توسط امپراتوری س
ریویجایا مالزی و جاوا از امپراتوری شیلندرا قطع شد و در نهایت در جاوا و امپراتوری سریویجایا گنجانیده شد. جیوارمن دوم، حاکم سرزمین چنلا، مراسم دست گذاری اسطوره ای هندو را در کوه کولن (کوه ماهندرا) در سال ۸۰۲ میلادی آغاز کرد و قصد داشت استقلال سیاسی و مشروعیت سلطنتی را اعلام کند. همان طور که خود را دیواراجا - خدا-پادشاه، الهی منصوب و بدون اعتراض اعلام کرد، او همزمان استقلال را از شیلندرا و سریویجایا اعلام کرد. وی هاریهارالایا، اولین پایتخت منطقه آنگورا را در نزدیکی شهر مدرن روولووس تأسیس کرد. جمهوری خمر. در خلال جنگ ویتنام، نیروهای ویتنام شمالی اردوگاه هایی را در داخل کامبوج ایجاد کردند تا به عملیات علیه آمریکاییان مبادرت ورزند و در نتیجه، روابط کامبوج و ایالات متحده تیره شد. در سال ۱۹۷۰، در حالیکه شاهزاده سیهانوک، در سفر خارج بود، ژنرال لون نول، نخست وزیر، دست به کودتا زد و جمهوری خمر را تشکیل داد و به ریاست جمهوری خمر رسید. وی به گسیل نیروهای ارتش برای مقابله با نیروهای ویتنام شمالی در داخل کامبوج مبادرت کرد. سیهانوک به چین پناهنده شد و یک نهضت چریکی را برپا کرد. سیهانوک و طرفداران او با یک گروه شبه نظامی کمون
یست به نام خمرهای سرخ که در سال ۱۹۶۰ تشکیل شده بود هم پیمان شدند و به ارتش لون نول حمله کردند و بدین ترتیب جنگ داخلی آغاز شد. دولت جمهوری خمر هم زمان با حملات ویتنام شمالی و فعالیت چریک های کمونیست خمر سرخ مواجه بود که سرانجام در سال ۱۹۷۵، دولت لون نول را سرنگون کردند و با اشغال پنوم پن، پایتخت، حکومت را در دست گرفتند. در همین برههٔ زمانی، همسایه شرقی کامبوج، یعنی ویتنام نیز درگیر جنگ برای استقلال از فرانسویان بود. در سال ۱۹۵۴ فرانسویان از ویتنام بیرون رانده شدند و دو کشور ویتنام شمالی کمونیست و ویتنام جنوبی متمایل به غرب (پشتیبانی شده از طرف ایالات متحده آمریکا) به وجود آمدند. سپس در فاصله کوتاهی جنگ داخلی در این کشور شدت گرفت و گروهی با نام ویت کنگ، متشکل از شبه نظامیان ویتنامی کمونیست (پشتیبانی شده توسط دولت ویتنام شمالی و چین) در جنگل های ویتنام جنوبی مستقر شدند و علیه ارتش کشور ویتنام جنوبی به مبارزه پرداختند. در سال ۱۹۶۴ ایالات متحده آمریکا در مبارزه با کمونیست ها با ویتنام وارد جنگ شد. در زمان فرمانروایی شاهزاده سیهانوک، کامبوج توانست بی طرفی خود را در جنگ ویتنام با امتیاز دادن اندک به هر دو طرفین حفظ
نماید؛ ولیکن با سر کار آمدن لون نول در کامبوج وضعیت تغییر نمود. پس از مسلط شدن لون نول که توسط آمریکایی ها نیز پشتیبانی می شد، ارتش ایالات متحده با خیال راحت وارد کامبوج شده و شروع به مبارزه علیه گروه شبه نظامی ویت کونگ نمود، و بدین ترتیب کامبوج تبدیل به یکی از عرصه های مبارزه جنگ ویتنام شد. در طول چهار سال بعد از آن بمب افکن های ب-۵۲ ایالات متحده با استفاده از بمب های آتش زا و خوشه ای حدود هفتصد و پنجاه هزار کامبوجی را در تعقیب و انهدام خطوط اذوقه رسانی نیروهای ویتنام شمالی به قتل رساندند. خمرهای سرخ. هسته اصلی خمرهای سرخ در آغاز دههٔ ۱۹۵۰ در محفل بستهٔ چند دانشجوی کامبوجی مقیم پاریس از جمله جوانی به نام «سالوت سار» پایه ریزی شد. سالوت سار بعدها با نام مستعار پول پوت در رأس «کمپوچیای دمکراتیک» قرار گرفت، پول پوت منطق استالینی را با ایدئولوژی مائوییستی انقلاب فرهنگی چین و ناسیونالیسم کامبوجی درآمیخت. در پی پایه گذاری «کمپوچیای دمکراتیک» نهاد مرموزی به نام «سازمان» (آنگکار) بر کامبوج مسلط شد و این سرزمین را به یک اردوی کار بزرگ بدل کرد. در هفدهم آوریل ۱۹۷۵ نیروهای «خمر سرخ»، به رهبری پول پوت، شهر دو میلیون و س
یصد هزار نفری پنوم پن را اشغال کردند و «جمهوری دمکراتیک کامبوج» را به جای نظام هوادار غرب نشاندند. چهل و هشت ساعت بعد، تمامی جمعیت پایتخت، به فرمان فاتحان، خانه و کاشانه خود را رها کرده و بدون کمترین آمادگی، به سوی روستاها و جنگل ها رانده شدند. بدین سان شهر بزرگ پنوم پن به شهر ارواح بدل شد و تنها شماری از صاحب منصبان ارشد نظام تازه، همراه با چند شکنجه گاه، در آن منزل گزیدند. مهم ترین «بنای تاریخی» پول پوتیسم، مدرسه بزرگی است در قلب پنوم پن که در سال های سلطه خمر سرخ به یک شکنجه گاه بزرگ با نام «توئول سلنگ» یا «اس ۲۱» بدل شد.
محمد سعیدی مهر (متولد ۱۳۴۲) پژوهشگر ایرانی حوزه منطق، فلسفه و کلام و استاد گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرس است. او چند دوره داور جایزه کتاب سال و فصل بوده است. سعیدی مهر برای نگارش کتاب "ضرورت، دلالت و جهان های ممکن"، برگزیدهٔ جشنوارهٔ فارابی و نامزد نهایی جایزهٔ کتاب سال شد.
تاریخ اندونزی به واسطه موقعیت جغرافیایی، منابع طبیعی آن، مجموعه ای از مهاجرت ها و تماس های انسانی، جنگ ها و فتح ها و همچنین تجارت، اقتصاد و سیاست شکل گرفته است. اندونزی کشوری مجمع الجزایر است که از ۱۷۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ جزیره (۸٫۸۴۴ نامگذاری شده و ۹۲۲ سکونت دائمی) در امتداد استوا در جنوب شرق آسیا امتداد دارد. موقعیت استراتژیک دریایی این کشور باعث تقویت تجارت بین جزیره ای و بین المللی آن شد. تجارت از آن زمان به بعد اساساً تاریخ اندونزی را شکل داده است. منطقه اندونزی توسط مهاجران مختلف شکل گرفته است و باعث ایجاد تنوع فرهنگ، قومیت و زبان گردیده است. اراضی و شرایط آب و هوایی مجمع الجزایر به طور قابل توجهی بر کشاورزی و تجارت و تشکیل دولت تأثیر گذاشت. مرزهای ایالت اندونزی مرزهای قرن بیستم هند شرقی هلند را نشان می دهد. بقایای فسیل شده "انسان راست قامت" و ابزارهای وی، که به عنوان " جاوا " شناخته می شود، نشان می دهد که مجمع الجزایر اندونزی حداقل ۱٫۵ میلیون سال پیش در آن سکونت وجود داشته است. تصور می شود مردمان آسترونزیایی، که اکثریت جمعیت مدرن را تشکیل می دهند، اصالتاً اهل تایوان بوده اند و در حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلادی به
اندونزی رسیده اند. قرن هفتم پس از میلاد، پادشاهی دریایی قدرتمند امپراتوری سریویجایا شکوفا شد و تأثیرات هندو و آیین بوداییرا با آن گرفت. پس از آن سلسله های بودایی سیلندرا و پادشاهی مدانگ در جاوا شکوفا شدند. آخرین پادشاهی مهم غیرمسلمان، پادشاهی هندو ماجاپاهیت بود که، از اواخر قرن ۱۳ام به وجود آمد و تأثیر آن بر بیشتر اندونزی گسترش یافت. اولین شواهد از جمعیت اسلامی شده در اندونزی مربوط به قرن سیزدهم در شمال سوماترا است. سایر مناطق اندونزی به تدریج اسلام را پذیرفتند که تا پایان قرن شانزدهم دین اصلی در جاوه و سوماترا شد. در بیشتر موارد، اسلام با تأثیرات فرهنگی و مذهبی موجود همپوشانی و آمیخته است. پیش از تاریخ. در سال ۲۰۰۷، تجزیه و تحلیل علائم برش بر روی دو استخوان گاو موجود در سنگیران، نشان داد که ۱٫۵ تا ۱٫۶ میلیون سال پیش توسط ابزارهای از صدف ساخته شده است. این قدیمی ترین مدرک برای حضور انسان اولیه در اندونزی است. بقایای فسیل شده "انسان راست قامت"، که به عنوان " انسان جاوه ای " معروف است، اولین بار توسط آناتومیست هلندی، یوگن دوبوسی در ترینیل در سال ۱۸۹۱ کشف شد، و حداقل ۷۰۰۰۰۰ سال قدمت دارد، در این زمان قدیمی ترین
جد انسان که تاکنون پیدا شده است. علاوه بر این فسیل های انسان راست قامت سولوییدر یک سن مشابه در دهه ۱۹۳۰ در سنگگریان توسط انسان شناس گوستاو هاینریش رالف فون کشف شد که در همان دوره زمانی نیز فسیل های موجود در نانگاندونگ را در کنار ابزارهای پیشرفته تر کشف کرد و در سال ۲۰۱۱ دوباره بین ۵۵۰۰۰۰ تا ۱۴۳٬۰۰۰ سال قدمت گذاشت. .. اکثریت جمعیت امروزی اندونزی از نژاد آسترونزی هستند که از تایوان به سوی جنوب شرق مهاجرت کرده بودند. آن ها در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد به اندونزی رسیدند و جمعیت بومی ملانزی را به سوی شرق راندند. شرایط بسیار خوب برای کشاورزی و توسعه کشت آبی برنج در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد باعث شد تا شهرها، شهرستان ها و پادشاهی های کوچک بتوانند در سراسر قرن نخست پیش از میلاد شکوفا شوند. حالت قرارگیری تنگه های میان جزایر در اندونزی به گونه ای است که هم تجارت بین جزایر و هم بازرگانی برون مرزی را شکوفا می کند. به عنوان نمونه مسیرهای تجاری میان پادشاهی های اندونزی و چین از چند سده پیش از میلاد مسیح شکل گرفته بودند. این تجارت ها بر تاریخ اندونزی تأثیر بسیاری داشته است. در متون خاورمیانه از مناطقی از اندونزی امروزی به