Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راهپیمایی برای عدالت ترکیه راهپیمایی طولانی ۴۵۰ کیلومتری است که از آنکارا پایتخت ترکیه در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۷ آغاز شد و تا استانبول در تاریخ ۹ ژوئیه ۲۰۱۷ پایان یافت. این راهپیمایی دراعتراض به دستگیریهایی گسترده ای که دولت ترکیه بعد از کودتای نافرجام ژوئیه ۲۰۱۶ بدان دست زده است انجام گرفت. زمینه. بعد از شکست کودتا در ژوئیه سال ۲۰۱۶ حزب عدالت و توسعه حاکم (AKP) در ترکیه وضعیت اضطراری و فوق العاده اعلام کرد. بعد از آن حداقل ۵۰۰۰۰ نفر بازداشت و ۱۴۰۰۰۰ نفر هم در تعدادی از مشاغل، به ویژه خدمات مدنی، نظامی، قضایی، دانشگاه ها و رسانه ها از کار برکنار شدند. راهپیمایی اعتراضی. راهپیمایی اعتراضی روز ۱۵ ژوئن از آنکارا شروع شد و بعد از پیمودن ۴۵۰ کیلومتر راه روز۹ ژوئیه در استانبول بآرامی به پایان رسید. در پایان معترضان در مقابل زندانی که انیس باربراوغلو در آن نگهداری می شود تجمع کردند و به سخنرانی کمال قلیچ داراوغلو گوش کردند. این راهپیمایی توسط رهبر اپوزیسیون بنام کمال قلیچ داراوغلو ترتیب داده شده بود. او به حکم زندان طولانی مدت انیس بربراوغلو نماینده مجلس که متهم به افشای قاچاق سلاح به سوریه گردیده بود اعتراض داشت. در طول راهپ
یمایی قلیچ داراوغلو برای مردم دربارهٔ فشار دولت بر قوه قضاییه و زیرپا گذاشتن قانون سخنرانی کرد. راه پیمایان در طول مسیر سرود می خواندند و شعار می دادند «حق، قانون، عدالت». طرفداران کمال قلیچ داراوغلو آنرا با راهپیمایی نمک که به ابتکار گاندی در سال ۱۹۳۰ در هند علیه دولت بریتانیا ترتیب داده شده بود مقایسه کردند. واکنش مقامات ترکیه. رئیس جمهور ترکیه رجب طیب اردوغان اعلام کرد که راهپیمایی اعتراضی غیرقانونی است. در هنگام راهپیمایی نخست وزیر بن علی ییلدریم و رئیس جمهور رجب طیب اردوغان راهپیمایی را با کودتای ژوئیه ۲۰۱۶ مقایسه کردند و شرکت کنندگان و کمال قلیچ داراوغلو را متهم به حمایت از این کودتا نمودند. افسران پلیس امنیت راه پیمایان را بعهده داشتند و راهپیمایی با آرامش در استانبول بپایان رسید. انعکاس رسانه ها. رسانه ها این راهپیمایی را بزرگترین تظاهرات اعتراضی علیه دولت ترکیه و رجب طیب اردوغان از سال ۲۰۱۳ به اینطرف توصیف نمودند. کودتای نافرجام ترکیه. در روز ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۶ دولت ترکیه اعلام کرد یک توطئه کودتا را کشف و خنثی کرده است. در اعلامیه گفته شده که در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶ عاملان کودتای با تانک و هلیکوپتر رسانه ملی را
تسخیر کرده و در پارلمان و چند نقطه مهم دیگر بمب کار گذاشته اند. کودتاگران تلاش کردند اردوغان را که در سفر تعطیلاتی به سر می برد دستگیر کنند که موفق نشدند و کودتا با ایستادگی نظامیان و افراد غیرنظامی وفادار به دولت شکست خورد. در جریان کودتا حداقل ۲۵۰ نفر از مأموران نظامی، پلیس و سایر مردم معمولی کشته شدند. جشن سالگرد کودتا. اولین سالگرد شکست کودتای نافرجام توسط دولت ترکیه در روز ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۷ جشن گرفته شد. منابع. ترکیه
گرت یوئار (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل استونی است. از افتخارات وی می توان به کسب مقام اول در تور دوچرخه سواری استونی ۲۰۱۳ و تور دوچرخه سواری فلاندر غربی ۲۰۱۴ اشاره کرد.
سازند قرمز بالایی از سازندهای زمین شناسی ایران با سن میوسن در ایران مرکزی است. نام این سازند از سال ۱۳۵۰ به وسیله زمین شناسان شرکت ملی نفت ایران رایج شد و نخستین بار در مورد بیرون زدگی های زیادی که در تپه ماهورهای دشت قم وجود داشت، به کار رفته است. سازند قرمز بالایی شامل لایه های ضخیم قرمز رنگ گچ دار و نمک داری است که در ایران مرکزی و شمال غرب ایران گسترش وسیع داشته و رسوبات سازند قم را می پوشانند. این سازند از نظر سنگ شناسی، شبیه سازند قرمز زیرین است، بنابراین برای متمایز کردن آن از کلمه بالایی (فوقانی) استفاده می شود. اگر چه مقطع نمونه خاصی برابری سازند قرمز بالایی وجود ندارد، ولی این سازند در دشت قم، هم در سطح زمین و هم در مقاطع حفاری به خوبی مطالعه شده است، بنابراین می توان آن ها را به عنوان مقطع نمونه عمومی در نظر گرفت. سن سازند قرمز بالایی در ناحیه قم، میوسن میانی تا پایانی است. مرز بالایی این سازند در ایران مرکزی تا کنون معین نشده است و سن آن در مناطق مختلف ممکن است متفاوت باشد. به طور کلی شواهد میدانی نشان می دهند که رسوبات سازند قرمز بالایی در محیط قاره ای بیابانی و کولابی ته نشین شده است. ضخامت این
سازند به ۶۰۰۰ متر می رسد و ضخامت لایه های تبخیری زیرین در آن نسبتاً زیاد است و لایه های متعددی نیز وجود دارد که با رس های نمک دار و مارن های سبز رنگ حالت میان لایه ای دارد. گسترش سازند قرمز بالایی نشان می دهد که بسیاری از تپه ماهورهای قرمز رنگی که با رسوبات تبخیری آغشته باشد، جزء این سازند است که در برخی نقاط در زیر رسوبات کویری، آبرفتی یا بادی کواترنر، یا کنگلومرای پلیوسن پنهان مانده است. بسیاری از قنات ها یا چاه هایی که در این رسوبات حفر شده اند، آب شور دارند که عموماً ناشی از شستن املاح این رسوبات است. نهشته های نمکی در گنبدهای نمکی جنوب سمنان و شرق تهران دارای لایه های متناوب نمک، ژیپس، رس های نمکی سرخ رنگ و مارن های سبز می باشند که بخش پایینی سازند قرمز بالایی را در کویر بزرگ و ایران مرکزی مشخص می کنند.
باشگاه ورزشی یونیورسیتاتئا کرایووا () یک باشگاه فوتبال است که در شهر کرایووا کشور رومانی پایه گذاری شده است.
شوتینگ گارد یکی از پنج پست بسکتبال است. وظیفه شوتینگ گارد امتیازگیری برای تیمش است. برخی مربیان از شوتینگ گاردهای خود در کار بازیسازی استفاده می کنند؛ در بسکتبال به این بازیکنان دو پست می گویند. برای مثال، کوبی برایانت به عنوان شوتینگ گارد، بازیکن بازیساز و امتیازآور خوبی بود؛ از دیگر گاردهای دو پست می توان از نام های دوین وید، آلن آیورسن، جیمز هاردن، جمال کرافورد، و نام برد. به بازیکنی که در دو پست شوتینگ گارد و مهاجم ریزتک بازی می کند می گویند. از بازیکن های قابل توجه (بازیکن های نوسانی) می توان از جیمی باتلر، تریسی مک گریدی، وینس کارتر، جو جانسن، آندره ایگودالا، ، و تایرک ایوانز نام برد. در اتحادیه ملی بسکتبال، حدود قد شوتیگ گاردها بین ۶فوت ۴اینچ (۱٫۹۳ متر) تا ۶فوت ۷اینچ (۲٫۰۱ متر) و در اتحادیه ملی بسکتبال زنان ۵فوت ۹اینچ (۱٫۷۵ متر) تا ۶ فوت (۱٫۸۳ متر) است. مشخصات و سبک بازی. دست نوشته ی بسکتبال توسط ، شوتینگ گارد را بازیکن همیشه امتیازآور توصیف می کند. کتاب اشاره می کند که بیشتر شوتیگ گاردها در پرتاب های بلند خوب هستند و میانگین ۳۵ تا ۴۰ درصد را در پرتاب های ۳ امتیازی دارا اند. در بین این بازیکنان می توان
از بازیکنانی همچون ری آلن، رجی میلر، ، کلی تامپسون و نام برد. بیشتر شوتینگ گاردها قدرتی و دارای هیکل ورزشی هستند و قابلیت نفوذ به داخل منطقه رنگی را دارند. از خارق العاده ترین بازیکن ها در این بخش، می توان از مایکل جردن، کلاید درکسلر، دوین وید، دمار دروزان و وینس کارتر نام برد. معمولاً شوتینگ گاردها از پوینت گارد ها بلند ترند. در این پست تفاوت در قد بسیار به چشم می خورد؛ بسیاری از شوتینگ گاردهای بلندقد در پست مهاجم ریزتک هم بازی می کنند. شوتینگ گارد باید بال هندلینگ بالای داشته باشند و توانا بر پاس های بادقت باشند، هرچند که پاس دادن جزو وظایف اصلی آن ها نیست. آنها در دابل-تیم ها شرکت می کنند و معمولاً بعد از پوینت گارد بال هندلر دوم تیم هستند و معمولاً پاس منجر به گل کمی دارند. شوتینگ گاردها باید توانایی امتیازگیری در راه های متخلف را دارا باشند، خصوصاً در زمان آخر بازی که دفاع سخت و تنگ تر می شود. باید درصد پرتاب آزاد آن ها عالی باشد؛ این ویژگی آن ها سبب دلسردی مدافع برای خطاکردن بر روی آن ها می شود. به دلیل بالا بودن توانایی های تهاجمی شوتینگ گاردها، آن ها معمولاً اولویت اول امتیازآوری تیمشان هستند و گاهی
حمله پیرامون آن ها ساخته می شود. شوتینگ گاردهای خوب معمولاً می توانند در مقطعی از بازی به عنوان پوینت گارد نیز بازی کنند. در بسکتبال، افراد پذیرفته اند که توپ باید بیشتر در دست پوینت گاردها باشد ولی گاهی شوتینگ گاردها دارای توانایی قابل توجه ای هستند که هر کجا از زمین آن ها حضور دارند توپ در آن منقطه است و امتیازگیری بر عهده آن ها می شود و پوینت گاردها بیشتر به امتیازگیر دوم در حمله تبدیل می شوند.
پدرخوانده یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۷۸ به کارگردانی ، نویسندگی و تهیه کنندگی حمید قدکچیان می باشد که از شبکه تهران پخش شد. خلاصه داستان. عبدالعلی گلابگیر (اکبر عبدی) از کاشان به تهران می آید تا خواهر زاده های خود را به خانه بخت بفرستد. او در ادامه داستان با عمه خواهرزاده هایش ازدواج کرده و …
کاله کریت (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل استونی است. وی در مسابقات مهمی همچون مسابقات قهرمانی دوچرخه سواری جاده جهان ۲۰۱۰ و جیرو دیتالیا ۲۰۱۰ شرکت کرده است.
رین تارامه (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم کاتیوشا–آلپتسین و تیم آستانه اشاره کرد. وی در مسابقات مهمی همچون بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و ۲۰۱۶، تور دو فرانس و جیرو دیتالیا شرکت کرده است.
یانک تومباک (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل استونی است. وی در مسابقات مهمی همچون بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و تور دو فرانس ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ شرکت کرده است.
کریم خان زند مجموعه تلویزیونی تاریخی محصول سال ۱۳۸۰–۱۳۷۹ به کارگردانی و نویسندگی محمدرضا ورزی می باشد که از شبکه یک سیما پخش شد. این مجموعه در ۹ قسمت ۵۰ دقیقه ای تهیه شد. این سریال به زندگی کریم خان زند از بدو تولد او تا هنگام مرگ می پردازد و زندگی خصوصی و اجتماعی وی و نیز وضعیت مردم آن دوره را به لحاظ اجتماعی و سیاسی، مورد بررسی قرار می دهد.
اهل سنت ایران، از نظر جمعیت دومین گروه مذهبی ایران پس از تشیع و بزرگ ترین اقلیت مذهبی در ایران هستند. اهل سنت و جماعت در ایران از مکاتب فقهی چهارگانهٔ حنفی، حنبلی، شافعی و مالکی تشکیل می شوند. در خصوص جمعیت اهل سنت در ایران برآوردهای متفاوتی وجود دارد. طبق آمار دولت ایران، اهل سنت حدود ۸ تا ۱۰ درصد از جمعیت ایران را تشکیل می دهند. متأثر از همین آمار، وقایع نگار جهانیِ سازمان سیا نیز آمار اهل سنت را بین ۸ تا ۱۰ درصد از جمعیت کل ایران برآورد کرده است. مولوی عبدالحمید امام جمعهٔ زاهدان نیز جمعیت اهل سنتِ ایران را ۲۰ درصد از کل جمعیت کشور بیان می کند. جمعیت اهل سنت در ایران. درباره جمعیت اهل سنت و جماعت در ایران، آمارهای رسمی حکومت شیعه جمهوری اسلامی از زمان انقلاب ۱۳۵۷ جمعیتشان را معمولاً کمتر یا کمی بیشتر از ۱۰ درصد اعلام می کنند. اما بر اساس شواهد زمان پیروزی انقلاب و اوایل آن، می توان تخمین نسبتاً دقیقی از جمعیت اهل سنت ایران به دست آورد. بر اساس گزارش روزنامه کثیرالانتشار اطلاعات در سال ۱۳۵۷، جمعیت کل ایران در آن سال حدود ۳۶ میلیون نفر بوده که از این تعداد، بیش از ۹ میلیون نفر معادل یک چهارم جمعیت کشور (۲۵ د
رصد) اهل تسنن بوده اند. از طرفی در اوایل انقلاب نیز مولوی عبدالعزیز ملازاده حین سخنرانی در مجلس خبرگان (در شهریور ۱۳۵۸)، جمعیت اهل سنت کشور را ۸ تا ۱۰ میلیون نفر یاد کرد. بنابراین اگر همان نسبت ۲۵ درصد را مد نظر قرار دهیم، با توجه به اینکه ایران درحال حاضر (۱۴۰۴) بیش از ۹۰ میلیون نفر جمعیت دارد، می توان گفت که اهل سنت و جماعت در ایران دست کم بیش از ۲۲ میلیون نفر جمعیت دارند. اما از طرفی، با توجه به رشد مثبت و بالای جمعیت اهل سنت در مناطق سنی نشین ایران که در سال های اخیر موجب بروز نگرانی هایی از سوی مراجع و نهادهای شیعی شده است، می توان تخمین زد که اهل سنت ایران دست کم بین ۲۵ تا ۳۵ درصد از جمعیت ایران ۹۰ میلیونی را تشکیل می دهند و بین ۲۲ تا بیش از ۳۰ میلیون نفر جمعیت دارند. البته این تخمین فقط متوجه مناطق سنی نشین ایران است و گرایش به تسنن در میان توده های شیعی ایران (مثلاً در خوزستان) که موجب ابراز نگرانی هایی از سوی مراجع و نهادهای شیعی شده را شامل نمی شود. پیشینه و تاریخچه. پس از آغازِ حملهٔ اعراب به ایران و فتحِ آن توسط مسلمانان؛ ایرانیان به تدریج به اسلام روی آوردند، لذا اسلام دین رسمی دولت های ایران شد.
اغلب حاکمیات اسلامی قبل از صفویه سنی مذهب بودند و اکثریت قاطع جامعه را نیز اهل سنت تشکیل می دادند و فرق فقهی و غالی تشیع در نقاط پراکنده جمعیت داشت. البته هژمونی و سلطهٔ حکام اهل تسنن ایران مانع از حضور شیعیان نبود. شاه اسماعیل مذهب رسمی ایران را شیعه اعلام کرد؛ و لذا در دوران حکومت صفویان، با کشتار مذهبی ایرانیان که توسط بازوی غالی ترکمانان آناتولی تقویت می شد، به مرور تشیع تغلیب شد ولی صفویان از بسط آن به تمام منطقه و سراسر ایران ناکام ماندند و تسنن در مناطق دور از مرکز قلمرو صفویه با مقاومت مردم ابقا شد؛ لذا صفویان در عین داشتن قدرت سیاسی نتوانستند همهٔ ایرانیان را به طور کامل پیرو تشیع کنند. حاکمیت صفویه نیز سرانجام با قیام اهل سنت از قندهار و امداد دیگر نقاط سنی مذهب ایران به هوتکیان برافتاد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. بعد از وقوعِ انقلاب ۱۳۵۷ رهبران اهل سنت؛ کسانی مانند مولوی عبدالله روانبداحمد مفتی زاده، عبدالعزیز ملازاده، مولوی عبدالحمید، عبدالمالک ملازاده، ملا عبدالله محمدی، ناصر سبحانی و برخی دیگر در مناطق سنی نشین مانند استان های کردستان، کرمانشاه، سیستان و بلوچستان، خراسان و مناطق کردنشین استان آذربایجان
غربی تشکیلات و حزب جدیدی به نام «شمس» که مخفف «شورای مرکزی سنت» می باشد، را تشکیل دادند. اما ۶ ماه بعد این حزب به اتهام حمایت شدن از سوی عربستان سعودی و پاکستان به تعطیلی کشیده شد و رهبران آن ها دستگیر و حساب های بانکی آن ها هم بسته شد و برخی از آن ها طی جریان موسوم به «قتل های زنجیره ای ایران» کشته شدند. جغرافیا. در جامعه امروز ایران، اهل سنت پس از شیعیان بزرگ ترین گروه مذهبی به شمار می روند. که به صورت متمرکز یا پراکنده در استان های سیستان و بلوچستان، کردستان، کرمانشاه، آذربایجان غربی، خراسان شمالی، خراسان رضوی، و خراسان جنوبی، گلستان، گیلان، اردبیل، هرمزگان، بوشهر، فارس، کرمان، مازندران، آذربایجان شرقی، زنجان، و نیز تهران و البرز مستقر هستند. به طور کلی، آمار و ارقام موجود دربارهٔ جمعیت اهل سنت ایران، منحصر به جماعات بومی مناطق مختلف است، نه کسانی که سابقاً شیعه بوده و تغییر مذهب داده اند؛ مثلاً در استان خوزستان نیز که حداقل از زمان مشعشعیان و صفویان جمعیت عمدهٔ اهل سنت بومی نداشته، موجی از گرایش به تسنن شکل گرفته است و جمعیتی از اهل سنت بومی را پدیدآورده است فصلنامه علمی راهبرد اجتماعی فرهنگی در سال ۱۳۹۹
در مقاله ای به این موضوع پرداخته است. در میان مکاتب چهارگانهٔ اهل سنت یعنی حنفی، شافعی، حنبلی و مالکی، سه مذهب حنفی و شافعی و به شکلی محدودتر حنبلی دارای پیروانی در گوشه و کنار ایران هستند. حنفی ها در استان سیستان و بلوچستان، گلستان و خراسان شمالی، خراسان رضوی و خراسان جنوبی، هرمزگان و در مقیاس کمتری در کرمان، مازندران و اردبیل مستقر هستند. شافعی مذهبان سنی نیز عموما در استان های کردستان، آذربایجان غربی، کرمانشاه، گیلان، اردبیل، فارس، بوشهر، هرمزگان و در مقیاس کمتری در آذربایجان شرقی مستقر هستند. در استان زنجان نیز عده ای اهل سنت مستقرند که احتمالاً شافعی مذهب اند. گروه کمی از ایرانیان سنی مذهب هم حنبلی مذهب اند که در جنوب کشور مستقر هستند. سرکوب، دستگیری و اعدام. جمهوری اسلامی. بر اساس گزارش های منتشر شده در تاریخ ۲ تیر ۱۳۹۶ دستگیری و بازداشت روحانیون اهل سنت در غرب ایران از سوی دولت ادامه دارد. در این تاریخ عبدالکریم آذرین، محمد خضرنژاد و علی ایوبی روحانیون اهل سنت در این منطقه بازداشت شده اند. با اینکه مدت زمان حبس ۶ ماهه رضا عبدی تمام شده مسئولان زندان تبریز او را آزاد نمی کنند. نامبرده سال ۱۳۹۴ با فشار
اداره اطلاعات ارومیه از امامت مسجد قدس در منطقه اسلام آباد ارومیه برکنار شد. گفته شده علت دستگیری او مقاومت وی در مقابل بستن مدرسه دینی اهل سنت صلاح الدین ایوبی بوده است. در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۶ خبر افزایش اعمال سرکوب علیه اقلیت سنی در ایران به دنبال دو تهاجم در تهران منتشر گردید و نگرانی ها نسبت به اعدام های جمعی در میان زندانیان سنی افزایش یافت در این گزارش ها اشاره شده است که بیش از ۲۵ نفر از اهل سنت در زندان رجایی شهر به اتهام هایی مثل محاربه و افساد در روی زمین در دادگاه اعدام شدند. طبق گزارش های دریافتی در روز ۹ تیر ۱۳۹۶ محمدعلی آفرین امام جمعه شهرستان ویس در خوزستان در خطبه های خود به اعتقادات اهل سنت توهین کرد و چون قبلاً سابقه توهین به اعتقادات این مذهب اسلامی را داشته مورد تهاجم یکی از پیروان اهل سنت این شهر قرار گرفت. حکم اعدام ۷ زندانی سنی مذهب در دیوان عالی کشور تأیید شد و در تاریخ ۱۴ بهمن ۱۳۹۸ به وکیل مدافع آنان ابلاغ شد. اسامی این هفت تن عبارت است از: انور خضری، کامران شیخه، فرهاد سلیمی، قاسم آبسته، خسرو بشارت، ایوب کریمی و داود عبداللهی. یکی از این متهمان به نام خسرو بشارت نوشته است که این عده
بعد از تحمل ۱۰ سال شکنجه جسمی و روحی، قربانی سناریوی اداره اطلاعات ارومیه و مهاباد شده اند. اتهام آن ها «محاربه از طریق وابستگی به جریانات سلفی» اعلام شده است. قاسم آبسته یک شنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۲، پس از ۱۴ سال حبس، در زندان قزل حصار اعدام شد. قاسم آبسته در حبس به سرطان تیروئید مبتلا شد و بارها به نشانه اعتراض دست به اعتصاب غذا زده بود. پنجشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۹، یک روحانی اهل سنت به نام «عبدالرشید ریگی» از اهالی شهرستان «سیب و سوران» واقع در استان سیستان و بلوچستان، توسط نیروهای امنیتی این شهر به دلیل انتقاداتی که در خطبه های نماز جمعه مطرح کرده بود، بازداشت شد. موضع گیری ها. به نوشته خبرگزاری آسوشیتد پرس در ۲۷ اوت سال ۲۰۱۰ پنل مبارزه با نژادپرستی سازمان ملل متحد اعلام کرده که اعراب، کردها و سایر اقلیت ها در ایران با «تبعیض مذهبی» مواجه هستند. این کمیته همچنین بیان می دارد اقلیت ها در جمهوری اسلامی از حقوق مشابه در آزادی بیان، بهداشت و مسکن مانند دیگر گروه های مذهبی برخوردار نیستند و از ایران خواست تا انواع تبعیض را پایان داده و اطلاعات واضح تری را برای گزارش های آینده ارائه کند. شورای حقوق بشر سازمان ملل بیان داشته
که اقلیت سنی مانند سایر اقلیت ها طبق قانون ایران از پست های دولتی مثل وزارت، سفیر، استاندار، شهردار و مانند این ها منع شده اند. مدارس سنی ها و مساجدشان تخریب گردیده است و رهبران اهل تسنن دستگیر و اعدام یا تبعید شده اند اخبار تأییدنشده حاکی از آن است که اقلیت سنی در ایران از آزادی مذهب برخوردار نیستند.
قیام لهستان بزرگ () یا جنگ پوزنانیان (Posnanian War) یک قیام مسلحانه در لهستان بزرگ در برابر آلمان در سالهای ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹بود. این قیام تأثیر قابل توجهی بر معاهده ورسای داشت و به جمهوری دوم لهستان منتهی شد. قبل از دومین تجزیه لهستان در سال ۱۷۹۳ و تصرف شدن توسط پادشاهی پروس این کشور بخشی از اتحاد جمهوری های لهستان و لیتوانی بود. پیشینه. بعد از تجزیه سوم لهستان در سال ۱۷۹۵، این کشور دیگر استقلال نداشت. از سال ۱۷۹۵ تا آغاز جنگ جهانی اول، چندین قیام ناموفق برای دست یابی به استقلال در این کشور صورت گرفته بود. در سال ۱۸۰۶ در لهستان قیامی صورت گرفت که بدنبال آن دوک نشین ورشو ایجاد شد این دوک نشین هشت سال دوام پیدا کرد ولی مجدداً میان پادشاهی پروس و روسیه تقسیم شد. لهستان تحت حکومت سرکوبگر آلمان نازی، با تبعیض و ستم مواجه بود. لهستانی هایی که در مناطق بیشتری زندگی می کردند با مشکل آلمانی شدن و مصادره زمین هایشان روبرو بودند. آلمان ها می خواستند که آنها به استعمار تن بدهند. وضعیت در پایان جنگ جهانی اول. در پایان جنگ جهانی اول، طرح چهار ده ماده ای وودرو ویلسون و ایده خود مختاری ملی با مخالفت قدرت های اروپایی، شامل آلمان
و مستعمره آن لهستان قرار گرفت. سیاستمداران آلمانی در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ مجبور به آتش بس شدند. همچنین آلمان با روسیه بلشویکی قرارداد برست لیتوسک را امضا کرده بود تا مشکلات مرزهای شرقی اش را حل کند. معاهده برست لیتوسک به دولت آینده لهستان توجه نداشت، بنابراین از زمان امضای معاهده تا زمانی که معاهده ورسای در ژانویه سال ۱۹۲۰ به طور کامل تصویب شد، بسیاری از مسائل مربوط به قلمرو و حاکمیت این کشور هنوز حل نشده باقی مانده بود. شروع قیام. در اواخر سال ۱۹۱۸، وقتی که آلمان ها اعلام کردند می خواهند امپراتوری شان را با نظام جمهوری وایمار جایگزین کنند لهستانی ها با امید به داشتن حکومتی مستقل، برای قیام آماده شدند. نیروهای شورشی شامل اعضای سازمان نظامی لهستان یک نیروی مسلح بنام گارد شهری را تشکیل دادند و این نیرو بعدها به عنوان گارد خلق تغییر نام داد. گارد خلق شامل بسیاری داوطلب بود که عمدتاً از رزمندگان جنگ جهانی اول بودند. اولین نیرویی که برای رسیدن به هتل «بازار»، از جایی که قیام آغاز شد، حرکت کرد یک نیروی ۱۰۰ نفره از رزمندگان خلق با فرماندهی آنتونی ویسوکی بود. عمده قوای نیروهای شورشی شورای خلق(Naczelna Rada Ludowa) نام داش
ت. در ابتدا بعضی از اعضای شورای خلق، از جمله کاپیتان استانیسلاو تاچک و ژوزف داور -موسنیکی، علیه قیام بودند، اما در ۹ ژانویه ۱۹۱۹ به حمایت از قیام تغییر عقیده دادند. زمان قیام برای رزمندگان شورشی سودمند بود، زیرا جنگ های داخلی آلمان در اواخر سال ۱۹۱۸ و اوایل ۱۹۱۹، این کشور را تضعیف کرده بود و بسیاری از سربازان و ملوانان درگیر اقدامات خرابکارانه علیه آلمان بودند. حکومت جدید آلمان، با امضای قرارداد آتش بس در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، خود را در معرض وقوع یک انقلاب می دید. تا ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹، لهستانی ها زمین های زیادی را تصرف کردند. رزمندگان شورشی با ارتش منظم آلمان و واحدهای نامنظم آن می جنگیدند. این جنگ تا تجدید آتش بس در ۱۶ فوریه همین سال ادامه داشت. پایان قیام. قیام لهستان بزرگ یکی از موفق ترین قیام ها در این کشور بحساب می آید؛ یکی از این قیام ها مربوط به سال ۱۸۰۶ بود که با ورود ارتش ناپلئون به طرف به نفع لهستان در برابر آلمان پروس به پیروزی لهستان منجر شد. بسیاری از شورش های دیگر نیز علیه حکومت آلمان در اواخر ۱۹۱۹ آغاز شد و در سال ۱۹۲۱ به پایان رسید. تأثیرات قیام. قیام لهستان تأثیر قابل توجهی بر تصمیمات ورسای گذاشت که ن
ه تنها به لهستان مناطق تصرف شده توسط شورشیان را اعطا کرد، بلکه سرزمین های حد فاصل که همچنان بخشی از امپراتوری لهستان و لیتوانی قبل از اولین تجزیه لهستان در سال ۱۷۷۲ بود و این کشور را به دریای بالتیک وصل می کرد را نیز به آنها بخشید. بعضی از شهرهای بزرگ شامل بیدگوشچ (به آلمانی: &lt;bdi&gt;Bromberg&lt;/bdi&gt;)، لسنو (لیسا) و همچنین رووچ (رووشیچ) را می توان از جمله این مناطق برشمرد. شورش هایی که توسط اقلیت های آلمانی آغاز شده بود، بعداً بر تصمیم گیری های ساکنان این مناطق تأثیر گذاشت، ساکنان این مناطق مجاز بودند تصمیم بگیرند که می خواهند بخشی از لهستان یا آلمان باشند.
سازند قم از سازندهای زمین شناسی ایران با سن الیگوسن – میوسن در ایران مرکزی است. نام این سازند از شهر قم گرفته شده، ولی در گذشته به نام های دیگر نیز نامیده شده است. برای مقطع نمونه آن، نقطه خاصی در نظر گرفته نشده است، ولی ناحیه نمونه آن را عموماً در کوه های حاشیه جنوب دشت قم مانند کوه میل، دو چاه، دو برادر، نرداقی، خورآباد و شوراب که این سازند در آنجا رخنمون دارد در نظر گرفته می شود. ضخامت سازند قم ۱۲۰۰ متر است و از نظر سنگ شناسی به ۹ بخش (عضو) تقسیم می شود. سن سازند قم الیگوسن میانی- پایانی تا میوسن پیشین است و آن را معادل سازند آسماری در زاگرس می دانند. این سازند با رخساره سنگی محیط دریایی در میان دو سازند تخریبی قاره ای سرخ پایین و سرخ بالا قرار دارد. سازند قم در ایران مرکزی جهت اکتشافات نفت یا گاز اهمیت بسیار دارد. شمالی ترین بیرون زدگی های سازند قم در مره کوه در پای ارتفاعات البرز و از تهران تا سمنان قابل شناسایی بوده ولی ضخامت آن بسیار اندک است. در شرق ایران مرکزی، تشخیص سازند قم از لایه های قرمز رنگ دشوار است، ولی مرز شمال غرب آن در ناحیه ساوه و همدان قرار که ضخامت آن ۵۰۰ تا ۲۳۰۰ متر اندازه گیری شده است
. سازند قم در ناحیه تکاب، میانه و پیرامون دریاچه ارومیه نیز دیده می شود و از اینجا به رسوبات مشابهی در نخجوان و آناتولی ترکیه می پیوندد.
نخستین قیام صربستان () قیامی بود که توسط مردم صربستان از ۱۴ فوریه ۱۸۰۴ تا ۷ اکتبر ۱۸۱۳ در برابر امپراتوری عثمانی صورت گرفت. این قیام در اساس شورشی در منطقه سنجاک علیه نخبگان نظامی عثمانی یا گروه جان نثار بود که قدرت را از طریق کودتا به دست آورده بودند، ولی این قیام پس از گذشت بیش از سه قرن از سلطه عثمانی و اشغال کوتاه مدت صربستان توسط اتریش، به جنگ استقلال (انقلاب صربستان) تبدیل شد. نخبگان نظامی عثمانی که به عنوان جان نثار هم شناخته می شدند پس از تصرف صربستان بدور از کنترل حکومت مرکزی عثمانی حقوقی که به صرب ها داده شده بود را لغو کردند، مالیات ها را افزایش دادند و کار اجباری را به مردم تحمیل کردند. در سال ۱۸۰۴، این گروه از اینکه سلطان عثمانی از صرب ها علیه آن ها استفاده می کرد، بسیاری از سران صرب را به قتل رساندند. کارادورد توسط یک شورا به عنوان فرمانده قیام در صربستان انتخاب شد و ارتش شورشی او تحت حمایت سلطان عثمانی گروه جان نثار را در سراسر سنجاک شکست داد. صرب ها در برابر عثمانی ها راهپیمایی کردند و پس از پیروزی های بزرگ در سال های ۱۸۰۵ تا ۱۸۶۰، یک دولت و مجلس تشکیل دادند، زمین های صربستان را به مردم بازگرد
اندند، کار اجباری را لغو کردند و مالیات ها را کاهش دادند. موفقیت های نظامی در طول سال ها ادامه داشت. با این حال، اختلاف نظر میان کارادورد و دیگر رهبران قیام وجود داشت. او خواهان قدرت مطلقه بود. پس از پایان جنگ روسیه و ترکیه و متوقف شدن پشتیبانی روسیه، امپراتوری عثمانی از این شرایط بهره برداری کرد و در سال ۱۸۱۳ صربستان را مجدداً شکست داد. اگر چه قیام در هم شکسته شد، ولی در سال ۱۸۱۵ قیام دیگری برپا شد و با موفقیت هایی که بدست آورد به موفقیت و ایجاد دولت شبه مستقل صربستان منتهی شد و در سال ۱۸۱۷ نیز استقلال نسبی خود را از امپراتوری عثمانی بدست آورد. پیشینه. در سال ۱۷۸۸، در زمان جنگ اتریش و ترکیه (۱۷۸۷–۱۷۹۱)، شورش مرزی کوکا (کوکا یکی از فرماندهان نظامی ارتش آزاد صربستان) به مناطق جنگلی در شرق سومادیا کشیده شد. از ۱۵ سپتامبر تا ۸ اکتبر ۱۷۸۹، نیروهای مشترک اتریش و هابسبورگ، قلعه بلگراد را محاصره کردند. اتریشی ها بلگراد را تا سال ۱۷۹۱ در کنترل خود داشتند ولی بعد از امضای پیمان سیستوا آن را به عثمانی ها تحویل دادند. با بازگشت سنجاک به امپراتوری عثمانی، صرب ها به دلیل حمایت خود از اتریش ها، تلاشی را از ترک ها انتظار دا
شتند. سلطان سلیم سوم فرماندهی کامل سنجاک و بلگراد را به گروه جان نثار داده بود که با نیروهای مسیحی در جنگ اتریش با ترکیه و بسیاری دیگر از درگیری ها شرکت کرده بود. گرچه سلیم سوم قدرت را به حاجی مصطفی پاشا (۱۷۹۳) داده بود ولی تنش میان صرب ها و جان نثارها از بین نمی رفت. در سال های ۱۷۹۳ و ۱۷۹۶ سلیم اعلام کرد که اموال بیشتری به صرب ها داده می شود. سلیم همچنین تصریح کرد که بعضی از جان نثارها باید «بلگراد پاسوالک» را ترک کنند، زیرا او آن ها را تهدیدی برای حاجی مصطفی پاشا می دید. سمدیروو از ترس انحلال فرماندهی جان نثارها در سنجاک، بدون اجازه سلطان، حمله های خود را علیه صرب ها آغاز کرد و باعث بی ثباتی و ترس زیادی در منطقه شد. قیام علیه گروه داهیه. داهیه ها یا پاشالوک های بلگراد افسران نخبه ای بودند که در سنجاک حاجی مصطفی پاشا را در ۱۵ دسامبر ۱۸۰۱ به قتل رساندند. در ۱۴ فوریه ۱۸۰۴، در روستای کوچک اوراساک در نزدیکی آران جلاواک، رهبران صرب ها تجمع کردند و با تصمیم به آغاز قیام، کارادورد پتروویچ را به عنوان رهبر انتخاب کردند. صرب ها، که در ابتدا از طرف سلطان علیه جان نثارها جنگیده بودند، توسط بعضی مقامات رسمی عثمانی تشویق