Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن شهر اعزام نمود. گفته شده که برای مردم بی خانمان و آوارهٔ آن منطقه خانه ها ساخت و حتی سند به نام آن ها نوشت. وی در بازسازی مسجد امام علی هامبورگ آلمان نقش مؤثری ایفا کرد و در اعزام آیت الله بهشتی به آنجا تلاش بسیاری نمود. وی همچنین به مسلمانان و اندیشمندان اسلام گرای اروپا کمک می کرد تا در نشر و ترویج اسلام جدی باشند. او علاوه بر این موارد، بازسازی مدارس علمی مشهد و مدرسهٔ حقانی قم و کمک به ایجاد چندین مدرسهٔ دینی در شهرستان ها و ده ها کار نیکوکارانهٔ دیگر برای مسلمانان ایران و سایر کشورهای اسلامی را در کارنامهٔ خود دارد. تقدیر و تجلیل. سایت شفقنا (پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه) در تاریخ ۸ دی ۱۳۹۵ در گزارشی اعلام کرد که طی مراسمی با حضور برخی مراجع عظام تقلید از مجموعه ای ۲۶ جلدی از آثار و تألیفات شخصی آیت الله العظمی سید محمدهادی میلانی و آثار دیگر مرتبط با او رونمایی شده است. شخصیتهای علمی، فرهنگی و اجتماعی برجستهٔ دیگر. از چهره های شاخص روستای میلان میتوان به مهندسِ مخترع میر ابوالقاسم فخرالاسلامی میلانی (۱۲۹۵ ش. -۱۳۸۱ ش.) اشاره کرد. بر اساس آنچه در فرهنگ سه جلدی اَعلام سخن (۱۳۸۷ ش.) آمده است ایش
ان طراح ماشین آلات نساجی و اولین مهندسی بود که دستگاه ژاکارد را اختراع کرد. این دستگاه، پارچه های گلدار و طرحدار میبافت. وی همچنین مخترع نخستین دستگاه فتیله بافی گرد بود. اختراعات ایشان همواره کمک شایانی به صنعت نساجی ایران کرده و از نامشان در کتب دانشگاهی یاد شده است.[۵۱] از دیگر چهره های شاخص, سید محمد میلانی حسینی (چهارشنبه، ۱ فروردین ۱۳۱۸ ش. ـ) پزشک متخصص اطفال و نمایندهٔ مردم در اولین دورهٔ مجلس شورای اسلامی (مرحلهٔ دوم) از شهر تبریز و دانشیار دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی تهران از دیگر شخصیت های مهم و معروف معاصر اهل میلان است. جلوه ها و مظاهر فرهنگی منطقه. پارچهٔ کلاقه ای، نان و دوشاب اسکو. اسکو مرکز اصلی تجمع کارگاه های چاپ باتیک یا چاپ کَلاقه ای در استان آذربایجان شرقی و قطب اصلی این هنر-صنعت در کشور محسوب می شود.اسکو از مراکز مهم تولید پارچه های حریر ابریشمی به خصوص پارچه های زیبا و خوش سلیقهٔ کلاقه ای است که به صورت طبیعی و مصنوعی توسط هنرمندان اسکویی تولید می شوند، و علاوه بر مصرف در داخل، به کشورهای مشترک المنافع نیز صادر می گردند. تولید این نوع پارچه به دورهٔ انقلاب
مشروطیت برمی گردد. برخی از اهالی شهر اسکو که در آن زمان جهت امرار معاش به کشورهای اقماری شوروی سابق رفته بودند، هنگام بازگشت به میهن، صنعت بافت و تولید پارچه های کلاقه ای را از شهر گنجه جمهوری آذربایجان با خود به اسکو منتقل کردند و رفته رفته رونق و آوازهٔ این نوع پارچه های ساخت اسکو در منطقه فراگیر شد. درست است که اسکو، تاکستان ها و باغ های انگور قابل توجهی ندارد، یا به علت کوهستانی بودن فاقد مزارع وسیع گندم و جو است، اما جالب توجه است که بهترین دوشاب (نوعی شیرهٔ مخصوص حاصل از انگور) و لذیذترین نان خوردنی با عالی ترین کیفیت و مرغوبیت (که حتی تا چندین سال هم می تواند سالم بماند) و نیز بهترین عسل طبیعی در همین منطقه تولید و نه تنها به اقصی نقاط کشور؛ بلکه به کشورهای همجوار نیز صادر می شود. بناهای تاریخی. حمام. شاید بتوان گفت معروف ترین بنای میلان، حمام قدیمی آن است که قدمتش به دورهٔ صفویان می رسد. ورودی این حمام در منتهی الیه ضلع جنوبی آن قرار دارد و با چهار پله وارد یک هشتی هشت ضلعی می شود و از آنجا منتهی به راهروی شمالی سربینه می گردد. رعایت سلسله مراتب ورودی، دالان، سربینه و گرمخانه چون سایر حمام های تاریخی
به چشم می خورد. پوشش طاق و گنبدی بر روی ستون های سنگی با سرستون های مقرنس کاری سنگی از ویژگی های خاص این بناست. بنا پلانی به ابعاد تقریبی ۱۵ در ۴۰ متر دارد. مصالح به کاررفته در بنا، سنگ و آجر با ملات ساروج و گچ می باشد. حمام پس از هشتی و راهروی ضلع شمالی، شامل یک سربینه با سقف گنبدی است که بر روی چهار ستون سنگی استوار شده اند. فضای گرمخانه نیز سقف گنبدی زیبایی دارد. تزئینات بنا شامل سرستون های مقرنس سنگی در فضای داخلی است. حمام میلان در سال ۱۳۸۲ شمسی توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با شماره ۱۰۴۷۵ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. مسجد جامع. در میلان مسجد کهنی وجود دارد که به عنوان مسجد جامع روستاست و بنای آن به سال های نخست هزارهٔ دوم هجری مربوط می شود (دورهٔ صفویه). این مسجد به صورت مجموعه طراحی و اجرا شده است. پلان اصلی مسجد به طور یک مربع منسجم در ابعاد ۱۶ در ۱۶ متر گنجانده شده و شامل ۹ گنبد عرق چین می باشد. عمق ایوان های سه طرفهٔ مسجد ـ یعنی شمال، شرق و غرب ـ به طور دقیق محاسبه شده است؛ به طوری که در مدت نزدیک به چهار قرن از بنا و ایجاد مسجد، در طاق ها و گنبدهای آن هیچ رانش و خللی مشاهده
نمی شود. ایوان ضلع غربی که مشرف به میدان و آب نماست، به طول ۱۶ متر و عرض ۳ متر علاوه بر زیبایی، در تابستان و زمستان به اعتدال هوای فضای داخل مسجد کمک می کند. منارهٔ آجری جالبی برای مسجد تعبیه شده، که کلاهکش به صورت گنبد کوچک ضربی است. سنگنبشته ای نیز بر بالای در ورودی مسجد نصب گردیده که مضمونش چنین است: "«قال الله تبارک و تعالی و إن المساجد لله، فلاتدعوا مع الله احداً،و قال النبی علیه السلام: من بنی مسجداً لله، بنی الله له بیتاً فی الجنة»." سنگنبشتهٔ مزبور، خط ثلث برجسته دارد و تاریخ حجاری آن معلوم نیست، ولی شیوهٔ کار و مضمون عبارت درود فرستاده شده به پیامبر اسلام به خوبی مسلم می سازد که سنگنوشته متعلق به قبل از ظهور حکومت صفویه است. مسجد مزبور در دههٔ هفتاد شمسی در حال تخریب بود، به همین جهت در سال های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ برای پیشگیری از ریزش و جلوگیری از خطرات جانی و انسانی، مورد بازسازی و مرمت کلی قرار گرفت و جمع آوری و دوباره سازی شد. سطوح و بخش های مختلف مسجد جامع میلان به طور کلی عبارتند از: سطح مسجد: ۲۵۶ مترمربع، ایوان غربی دوطبقه: ۹۶ مترمربع، بخش شرقی در دوطبقه: ۲۲۴ مترمربع، که مجموع مساحت آن ۵۷۶ مترمربع می ش
ود و از این مقدار، ۲۵۶ مترمربع آن مرمت و ۳۳۰ مترمربع آن در دههٔ هفتاد بازسازی شد. منارهٔ مسجد نیز به علت عدم ایستایی و تعمیرات نامناسب گذشته، مجدداً طراحی و اجرا گردید. این مسجد که بنا و تجدید ساختمان و مرمت آن مربوط به دوره های صفویه و قاجاریه است، در تاریخ ۱۶ مهر ۱۳۷۹ شمسی با شمارهٔ ثبت ۲۷۹۲ به عنوان یکی از آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. پیوند به بیرون. سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی آذربایجان شرقی پانویس. ۵۱ . https://sokhanpub.net/%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87/%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%B3%D8%AE%D9%86/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%B3%D8%AE%D9%86/
چرخ فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی رابیندرا دارماجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اسمیتا پاتیل، نصیرالدین شاه، کولبوشان کارباندا ایفای نقش کرده اند.
متیو «متی» نیوتن خواننده و ترانه سرای استرالیایی است.
چیتچور فیلمی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی باسو چاترجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمل پالکار، زارینا وهاب، ای. کی. هانگال ایفای نقش کرده اند.
آلن هالی (متولد؛ ۱ اکتبر ۱۹۵۴ سیدنی) یک آهنگ ساز و نوازنده استرالیایی است.
لکه فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ و به کارگردانی یاش چوپرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، شارمیلا تاگور، راکهی گولزار، پریم چوپرا، آچالا ساچدف، افتخار، قادرخان، ای. کی. هانگال ایفای نقش کرده اند.
دودمان زیک یا زیخ یکی از هفت دودمان پارتی بودند که در سرزمین ماد و آذربایجان در شمال غربی ایران در قلمرو شاهنشاهی اشکانی و ساسانی فرمانروایی می کردند. این دودمان ایران بزرگ را در دوران اشکانیان و سپس در دوران شاهنشاهی ساسانی همراه با دودمان پادشاهی و ۵ دودمان دیگر (اسپندیاذ، اسپهبد، سورن، کارن و مهران،) اداره می کردند.
پوشش و لباس مردم ایل جاف، که یکی از ایل های کرد زبان هستند؛ شامل قسمت های مختلفی می شود. پوشش مردان جافی شامل ژیر کرواسی، کرواس فقیانه، کوا و… است. نکتهٔ جالب شباهت پوشش مردان و زنان جافی است، در این ایل پوشش زنان نیز مانند مردان شامل: کرواس فقیانه، کوا، سخمه و… است. همچنین بانوهای جافی از زیورآلاتی در مدل های مختلف هم استفاده می کردند و در بیشتر این زیورآلات همچون خرخال، پنج لیره ای و کلاوزر،... سکه های طلا و نقره به کار برده شده است. ایلات کرد تقریباً دارای پوشش هایی مشابه هستند و تفاوت ها تنها در برخی جزئیات قابل مشاهده هستند. کلیاتی دربارهٔ ایل جاف. ایل جاف در گذشته یک ایل و طایفهٔ بزرگ کرد بود که برخی از سرداران بزرگ صفوی و افشاری از میان آنان برخواسته اند. در حال حاضر برخی از مردم این ایل در ایران و برخی دیگر در عراق ساکن هستند؛ اکثر آن ها اهل سنت اند و به گویشی معروف به جافی، از گویش های سورانی (از شاخه های زبان کردی) صحبت می کنند. جاف ها عمدتاً در مناطق ثلاث باباجانی، جوانرود، روانسر و سرپل ذهاب (ایران، استان کرمانشاه) و بخش هایی از شهرهای کلار، حلبچه، چمچال و کرکوک عراق زندگی می کنند. لباس مردان جافی
. پوشش کامل مردان جاف شامل؛ ژیرکرواس، کرواس فقیانه، سُخمَه، قبا (کوا)، سَلطه، شلوار کردی (جافی)، جوراب، پاپوش (گیوه ملکی و کلاش)، سربند (کلاغی) و کلاه می باشد. ژیرکرواس. ژیرکرواس(zir kervas)، یا زیر پیراهن را اصولاً بدون آستین می دوزند و معمولاً پارچهٔ آن از جنس کتان است. کرواسی فقیانه. کرواسی فقیانه (faqyane) پیراهنی است با آستین های بلند که به «فقیانه» موسوم اند؛ جنس این پیراهن معمولاً ابریشم بوده؛ لازم است ذکر شود که بلندی آستین ها از مچ هم عبور می کند و این بلندی به حدی بوده که مردان هنگام شستن دست ها دو سر آستین را پشت گردن گره می زدند تا از خیس شدن آن ها جلوگیری کنند. در گذشته از این بلندی آستین ها به منظورهای مختلفی استفاده می کردند از جمله: استفاده به عنوان باند و زخم بند در میدان های جنگ. سُخمَه. سخمه(soxme)که روی کرواس فقیانه، پوشیده می شود، سخمه مردانه بلندی تا کمر داشته و معمولاً دارای آستینی کوتاه بوده و جلو آن کاملاً باز بوده و دکمه داشته است. جنس سخمه از ترمه یا طاقه و شمسه گلابتون بوده و در قسمت پشتی آن از پارچه کتان یا ابریشم استفاده می شده است. قبا. قبا یا کوا لباسی بلند و تمام قدی بوده است
که مردان بر روی سخمه می پوشیدند، عموماً قبا دارای شانهٔ فراخ و کمر مناسب است که از جلو لبه های عمودی آن در اندازهٔ یک وجب روی هم می افتادند و روی آن شال بسته می شد، برای دوخت قبا از طاقه یا شمسه گلابتون استفاده می شده. شال. شال را مردان به منظور ثابت نگه داشتن قبا، به دور کمر می بستند به همین خاطر برای دوخت آن پارچه های نرم و محکم انتخاب می شده. شال را می توان به دو صورت ساده یا قلابی چپ و راست بست. سلطه. سلطه(salte)در صورتی که قبا و سخمه از جنس طاقه یا ترمه بود؛ برای دوخت سلطه از شمسه گلابتون استفاده می شد و در صورت نبود آن از فاستونی (گونه ای پارچه پشمی) استفاده می کردند. سلطه پوششی است که دارای قدی تا روی کمر با آستین هایی که تا مچ ادامه داشته و دارای دو جیب داخلی بود. از سلطه به عنوان کت و روپوش استفاده می شده. شلوار کردی. شلوار کردی یا جافی که استفاده از آن امروزه در اکثر نقاط ایران رایج شده نوعی شلوار است که از مچ پا تنگ بود و هر چه به سمت بالا و کمر می آید گشادتر می شود و در آخر با بند ابریشم یا مویین در کمر بسته می شود. جوراب. جوراب مردم جاف حاصل کار زنان جاف بوده، جوراب های دست بافتی که در دو نوع مخت
لف برای استفاده در دو فصل تابستان و زمستان درست می شده؛ که جوراب های تابستانی از جنس نخ و جوراب های زمستانی از جنس پشم بودند. پاپوش. مردان ایل جاف در زمستان از گیوه ملکی و زیره گاومیشی استفاده می کردند و اعیان و اشراف ایل چکمه های موصولی که از عثمانی آورده می شد را به پا می کردند و در صورت توانایی در تابستان ها کلاش اورامی می پوشیدند. سربند. مردان برای سربند یا از کلاغی یا «دزمال های یزدی» استفاده می کردند یا این که از پارچه های زربافتی استفاده می کردند که افراد ماهر و علاقمند حاشیه آن را از گل های ابریشمی سیاهی می بافتند و انتهای گل ها را با سیم های زرد و سفید با ظرافت و مهارتی خاص می پیچیدند تا در هنگام بستن سربند گل ها در دو سوی سر قرار بگیرند و جلوی صورت نیفتند. کلاو. کلاو یا کلاه را در تابستان از جنس پارچه معمولی و در زمستان از نخ های پشمی درست می کردند و آن را معمولاً زیر سربند بر سر می گذاشتند. لباس بانوهای جافی. بانوهای جافی در پوشیدن لباس های زیبا و رنگارنگ و همچنین زیورآلات چشمگیر، زبانزد می باشند. پوشش آنان شامل: کرواس سورانی و فقیانه، کمرچین، سخمه، کوا و سلطه، چفته و گولنگ، سربند، کلاو لچک و جلیقه
می باشد. کرواس سورانی یا فقیانی. کرواس سورانی یا فقیانی، پیراهن بلند و گشاد است که با پارچه های گلدار و مخمل الوان یا پارچه هایی از جنس ها و طرح های دلخواه دوخته می شود، کرواس سورانی دارای آستین های بلندی است که بلندای آن از مچ عبور می کند به طوری که زنان در هنگام کار کردن آن ها را پشت سر گره می زنند. کمرچین. کمرچین پیراهن بلندی است که در قسمت میانی بدن دارای چین است و با پارچه های رنگارنگ و زیبا دوخته می شود. سخمه. سخمه نیم تنه ای جلیقه گونه است که آن را روی کرواس می پوشند؛ سخمه را از پارچه زری و مخمل الوان درست می کنند و دارای استر و لفافه نیز هست. جلیقه. جلیقه پوششی است که اندازهٔ آن تا روی کمر می باشد و بدن آستین است و روی کرواس و کمرچین پوشیده می شود، جلیقه ها با یراق دوزی و نوار دوزی بسیار چشمگیر می شوند. سلطه. سلطه نیم تنه کوتاه و آستین داری است که جنس آن مخمل الوان یا زری مرغوب است و بانوان جاف در پاییز از آن روی کرواس و کمرچین استفاده می کنند. کوا. کوا یا قبا تن پوش تمام قدی است که تا مچ پا را می پوشاند و دارای آستین هایی تا مچ است و در زمستان بر روی کرواس پوشیده می شود. کلاولچک. لچک پارچه ای سه گوش
، نازک و زیبا در طرح ها و رنگ های دلخواه است که راس آن به کلاه وصل شده و روی سر قرار می گیرد و دو گوشهٔ لچک بر روی سینه می افتد، که زنان جافی گاهی یک گوشه را به پشت می انداختند. سربند. سربند یا سروین را با استفاده از پارچه های کلاغی درست می کنند به این صورت که زنان با هنر خود دستمال کلاغی را به دور سر خود به صورت های مختلف می پیچند. چفته و گولنگ. نوار پهنی است که با منگوله های بزرگ و کوچک تزئین شده و آن را برای زیبایی به دور سر می بندند. زیورآلات بانوهای جافی. زیورآلات طلا و نقره کرمانشاه و ایل جاف با دستان هنرمند اساتید زرگری و شاگردانشان به گونه ای ساخته شده که چشم هر بیننده ای را خیره می کند. زنان ایل جاف از زیورآلات گوناگونی استفاده می کردند که این زیورآلات عبارت بوده اند از: سرکلاو (sar-kclav)، سکه ای بزرگ است که در وسطش حلقه ای گذاشته شده و در قسمت میانی کلاه نصب می شود. گیلگیله سراویز (gilaile)، چند رشته مهرهٔ (شوه یا وسه) که به انتهای آن سکه طلا نصب می کنند و ابتدای آن را به حلقهٔ سرکلاو می بندند. کلاولیره(kelav-lire)، به کلاه هایی که مرتب و به ردیف رویشان سکهٔ طلا می دوزند، به طوری که از چهار طرف هیچ
فاصله ای بین سکه ها باقی نباشد و سراسر آن را سکه فرا بگیرد؛ گفته می شود. کلاوزر، اگر به جای سکه های طلایی که روی کلاولیره می دوزند سکه های نقره ای روی کلاه دوخته شود، به آن کلاوزر خواهند گفت. برچاوه(barcave)یا پنجره، از مهره های بسیار ریزی به نام «طلاینه» با نخ و سوزن مخصوص به شکل نوارتوری منقش ساخته می شود، که به لبهٔ کلاه زنان دوخته می شود. ژیرچناکه (zircanake)یا زیر چانه ای، رشته ای از مهره های طلایی یا سنگ های معمولی است که یک طرف آن به کلاه وصل می شود و طرف دیگر پس از عبور از زیر چانه به سمت دیگر کلاه وصل می گردد. کرمکه، پنجره ای طلایی با آویزهایی طلایی که به موازات زیر چانه ای استفاده می شده. لوته وانه(Lutavave)، زنان جاف و اورامان به هنگام سوراخ کردن گوش، کنار بینی را هم سوراخ می کردند که استادکاران زرگر برای آرایش آن وسیله ای ساخته بودند و هنگامی که به بینی وصل می شد آویزهای ظریف و زیبایی در کنار بینی آویزان می شد. پویله(poyle)، چند رشته کوتاه از مهره های سنگی (شوه یا وسه) که به انتهای آن سکه طلا وصل بود و آن ها را به ردیف در یک طرف یا دو طرف کلاه می دوختند. گوشواره، آن ها را چند طبقه ای به صورت بته
های ظریف و توری طلا که به وسیله رشته های ظریفی به هم وصل می شدند، می ساختند. پنج لیره اییا دستبند که کلا از سکه های طلا ساخته می شد. خرخال یا خلخال یا پای ابرنجن، که مهره های سبک یا منجوق هایی بودند که به صورت رشته درآورده و به مچ دست یا پا می بستند. حمایل، توری از طلا با آویزه که به صورت چپ و راست بر گردن حمایل می کردند. کمرهرا از نقره یا طلا به پهنای هشت تا ده سانتی متر می ساختند و به کمر می بستند، کمره نقره از نفائس صنعت زرگری بشمار می رود. دکمه و دولاب، قلاب و دهانهٔ طلایی است با دو گوی طلای توری که برای بستن سخمه به کار می رود. گلوبنگردنبندی بود که به تعداد سکه های طلایی پنج لیره ای، هشت لیره ای و ده لیره ای خوانده می شد. تپه لخ، دایره ای نقره ای بود که دور تادور آن را رشته های نقره ای با آویزهای زیبا فراگرفته بود و آن را در وسط کلاه نصب می کردند به صورتی که آویزهای آن سراسر کلاه را می پوشاندند.
دوداسو فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی وای. وی چووداری است. در این فیلم بازیگرانی همچون رام پوتینینی، ایلیانا دی کروز، سایاجی شینده، شریا سارن ایفای نقش کرده اند.
مرد شاپرکی (به انگلیسی: Mothman) یا مرد پروانه ای یا مرد بیدی، موجودی است که رویت آن در ناحیه پوینت پلزنت در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۶ تا ۱۵ دسامبر ۱۹۶۶ گزارش شده است. اولین گزارش منتشر شده روزنامه ای در پوینت پلزنت در تاریخ ۱۶ نوامبر با عنوان «یک زوج موجودی انسان-پرنده مانندی را دیدند» مطبوعات خیلی زود این خبر را در کل ایالات متحده منتشر ساختند. مرد شاپرکی در سال ۱۹۷۰ توسط گری بارکر (Gray Barker) به مخاطبان معرفی شد و توسط جان کیل (John Keel) در کتابش با عنوان " پیشگویی های مرد شاپرکی " به صورت عامه شناس درآمده بود و در آن کتاب ادعای رابطه وقایع فراطبیعی با مشاهده آن (مرد شاپرکی) و فروریزش پل نقره ای (Silver Bridge) شده است. مرد شاپرکی در فرهنگ مردم نیز ظاهر شد. فیلم «"پیشگویی های مرد شاپرکی»" ۲۰۰۲ با بازی ریچارد گی یر بر اساس کتاب کیل ساخته شده است. همچنین فستیوال سالانه ای در پوینت پلزنت به افسانه مرد بیدی اختصاص دارد. تاریخچه. در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۶ تعداد ۵ مرد که در حال حفر قبر در قبرستان های ناحیه کلندنین، ویرجینیای غربی بودند ادعای مشاهده موجودی انسان گونه که در ارتفاع پایین در بالای سرشان در حال پرواز بود
ه را نمودند. این مشاهده اغلب به عنوان اولین رویت از موجودی که به مرد شاپرکی شناخته شد در نظر گرفته می شود. مدت کوتاهی پس از آن در ۱۵ نوامبر دو زوج جوان از پوینت پلزنت :راجر و لیندا اسکاربری، و استیو و مری مالت، به پلیس گزارش دادند که آن ها موجودی خاکستری بزرگ که با تابش نور خودرویشان چشمانی با درخشش قرمز داشت را دیدند. آن ها موجود را این گونه توصیف کردند: "انسان مانندی بزرگ، با توانایی پرواز با بالی ۱۰ فوتی (۳٫۰۴ متری)"، خودروی آن ها را مادامی که در حال رانندگی در خارج شهر در ناحیه ای به نام "ناحیه TNT " که محل سابق جنگ جهانی دوم بوده تعقیب می کرده است. در طول روزهای بعدی دیگران نیز مشاهداتی این چنین و از این قبیل به پلیس یا نهادهای دیگر گزارش می کردند. دو آتش نشان داوطلب که آن را دیده بودند این چنین توصیف کردند «پرنده ای بزرگ با چشمانی قرمز». کلانتر بخش میسون، جورج جانسون اظهار داشت: من معتقدم این مشاهدات به دلیل وجود یک مرغ ماهیخوار غیرمعمول بزرگ می باشد. پیمانکاری به نام نیوئل پارتریج (Newell Partridge) به کلانتر جانسون گفت که وقتی او چراغ قوه خود را روی موجودی در بیشه های نزدیک اطرافش انداخت مانند شبرنگ ه
ای دوچرخه چشمانش به قرمزی درخشید و این موجود (مرد بیدی) را مقصر یا عامل سروصدا یا نویز تلویزیونش و ناپدید شدن سگش می دانست. زیست شناس محیط وحش، دکتر Robert L. Smith از دانشگاه ویرجینیای غربی اعلام کرد گزارش ها، توصیفات و مشاهدات تماماً با پرنده ای با نام درنای شنزار (Sandhill crane) سازگاری دارد. درنا یا مرغ ماهیخوار آمریکایی که تقریباً با قامت یک مرد، با ۷ فوت (۲٫۱۳ متر) طول بال دارای حلقه ای سرخ رنگ اطراف چشم، و آن پرنده ممکن است خارج از مسیر مهاجرتشان حیران و درمانده باشد؛ و چون این پرنده بومی آن منطقه نبوده در ابتدا غیرقابل تشخیص بوده است.
سزارو روزتی (زاده ۱۹۰۱– درگذشته۱۹۵۰)، نویسندهٔ اسکاتلندی بود که به زبان اسپرانتو می نوشت. او که از تبار ایتالیایی-سوئیسی بود، در گلاسگو زاده و در بریتانیا بزرگ شد.در سال ۱۹۲۸ به همراه برادر کوچک ترش، رتو روزتی، اسپرانتودان شد. او در بمبئی، هند در رشته مدیریت رستوران تحصیل کرد، به عنوان آشپز و مدت کوتاهی دست فروش، و بعدها فروشنده در غرفه ها کار کرد. رمان او، ' (۱۹۵۰)، نوشته شده به اصرار برادرش و منعکس کنندهٔ تجربیات زندگی او، به زبان های مجارستانی، ژاپنی، لهستانی و انگلیسی ترجمه شده است. ترجمه ایتالیایی آن در سال ۲۰۱۳ به همت باشگاه اسپرانتو میلان چاپ شد: این ترجمه را فدراسیون اسپرانتو ایتالیا منتشر کرد.طبق گفته گودسکف، ' خوش قلم ترین، سبک ترین و جذاب ترین رمانی است که تا به حال به زبان اسپرانتو منتشر شده است.
عبدالله غیابی (زاده ) فیلم نامه نویس و کارگردان اهل ایران است. دو فیلم سینمایی موسرخه و میراث از برجسته ترین آثار او هستند. زندگی و آثار. او کارگردانی حرفه ای را از سال ۱۳۵۲ و با فیلم سینمایی کیفر آغاز کرد. او علاوه بر نویسندگی و کارگردانی آثار یاد شده؛ دستیاری کارگردان در فیلم های بلوچ و رشید و نیز بازیگری در فیلم بلوچ و خوانندگی در فیلم میراث را در کارنامه هنری خویش دارد. غیابی اولین کارگردان حرفه ای اهل لرستان به شمار می آید و در آثاری از خویش مانند میراث نیز جلوه های زیادی از فرهنگ بومی لرستان را به تصویر کشیده است. وی کار سینمایی را با دستیاری کارگردان آغاز کرد. او در فیلمهای قیصر، رضا موتوری و داش آکل دستیار مسعود کیمیایی بود و در یکی از فیلمهای داریوش مهرجویی نیز دستیار او بوده است. نخستین فیلمش کیفر به رغم کوشش در تمایز با فیلم فارسی، از کیفیت خوبی برخوردار نبود. فیلم بعدی او، سه نفر روی خط تا چند سال اجازه نمایش نیافت و سومین فیلمش موسرخه، پیش از آن به نمایش درآمد. غیابی دارای صدای خوشی است و تعدادی از ترانه های محلی با صدای او پیش از انقلاب ضبط شد که پخش وسیعی نداشت. همچنین اجرای متفاوت و زیبایی از
ترانه "شبانه" که قبلا توسط فرهاد اجرا شده بود از وی به یادگار مانده.
خاطرات بمبئی فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی کیران رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون عامر خان، مونیکا دوگرا، کریتی مالهوترا، پراتیک بابار، کیتو جیدوانی ایفای نقش کرده اند.
داکروسیت (یا داکریوسیت) نوعی پویکیلوسیتوز به شکل قطره اشک (سلول قطره اشک) است. افزایش قابل توجه داکروسیت ها به عنوان داکروسیتوز شناخته می شود. این سلول های قطره ای اشک عمدتاً در بیماری های فیبروز مغز استخوان مانند: میلوفیبروز اولیه، سندرم میلودیسپلاستیک در اواخر دوره بیماری، نوع نادر لوسمی های حاد و میلوفتیز ناشی از سرطان های متاستاتیک یافت می شوند. علل نادر میلوفیبروز همراه با پس از تابش، سموم، بیماری های خودایمنی، شرایط متابولیک، کم خونی همولیتیک ذاتی، کم خونی فقر آهن یا بتا تالاسمی است. اثرشناسی. یک نظریه در مورد تشکیل داکروسیت این است که گلبول های قرمز حاوی اجسام انکلوزیونی مختلف، برای از بین بردن این ادخال ها توسط طحال تحت «حفره برداری» قرار می گیرند تا به شکل اولیه خود بازگردند. همچنین تصور می شود که این اتفاق می تواند به طور مشابه زمانی رخ دهد که گلبول های قرمز خون با اجسام انکلوزیونی بزرگ از عبور از میکروسیرکولاسیون مسدود می شوند، و بنابراین قسمت حاوی اجسام انکلوزیونی فشرده می شود و انتهای دمی باقی می ماند. از آنجایی که داکروسیت ها با میلوفیبروز مرتبط هستند، به نظر می رسد که به دلیل فشرده شدن مکانیکی
از مغز استخوان در نتیجه فرایند انفیلتراسیون، تشکیل می شوند.
گیلسونایت () یا قیر معدنی یک هیدروکربن جامد و گونه ای آسفالت است، که اغلب در معادن قیر طبیعی یافت می شود و در واقع نفت خام سخت شده است. گیلسونایت در معادن زیرزمینی به صورت ماده ای سیاه و سخت، با سطحی براق یافت می گردد. با توجه به شکنندگی این ماده، کاربرد آن اغلب به صورت پودر است، که رنگ قهوه ای تیره تا سیاه دارد. ماده معدنی که امروزه به نام گیلسونایت شناخته می شود، نخستین بار در اوایل دهه ۱۸۶۰ کشف شد، اما تا سال ۱۸۸۰ که ساموئل اچ. گیلسون آن را به عنوان ماده پوششی ضدآب، برای الوار، عایق کابل و روغن حلال استفاده کرد، به خوبی شناخته نشده بود. امروزه این ماده کاربردهای فراوانی دارد و در ارتقاء کیفیت قیر، جوهر و پودر چاپگرها، سیمان و گل حفاری چاه های نفت، بهینه سازی آسفالت و افزودنی ماسه ریخته گری مورد استفاده قرار می گیرد. تفاوت گیلسونایت و آسفالت. گیلسونایت با آسفالت کمی متفاوت است که این تفاوت ناشی از مزیت های آن است که در زیر به آن اشاره شده: کاربرد گیلسونایت. مقدار خاکستر موجود در گیلسونایت تعیین کننده کاربرد آن است. دو نوع گیلسونایت شامل گیلسونایت با خاکستر کمتر از ۵ درصد و گیلسونایت با خاکستر ۱۵ در وجود دار
د. گیلسونایت با خاکستر ۱۵ درصد در صنایع رنگ و رزین و ... کاربرد های فراوانی دارد. از گیلسونایت با خاکستر کمتر از ۵ درصد نیز در تولید آند آلومینیوم، سیالات حفاری، صنعت فولاد و ریخته گری شن و ماسه استفاده میشود.
یک شیستوسیت (به انگلیسی: Schistocyte) یک بخش تقسیم شده از سلول های قرمز خون است. شیستوسیت ها به طور معمول به شکلهای نامنظم، ناهموار، و دارای دو انتها می باشند. شیستوسیت ها در بیماری هایی نظیر انعقاد درون رگی منتشر و میکروآنژیوپاتی های ترومبوتیک ایجاد می شوند. شیستوسیت ها همچنین در بیماران مبتلا به کم خونی همولیتیک، داشتن دریچه های مصنوعی قلب و نشانگان همولیتیک اورمیک های پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک دیده می شوند.
الیپتوسیت یا سلول های تخم مرغی (ovalocytes) عبارت است از گلبول های قرمز با ظاهر غیرطبیعی و معمولاً به شکل تخم مرغی یا کشیده. این سلول ها می توانند در قالب های گوناگون باشند از شکل تخم مرغ گرفته تا شبیه یک میله یا مداد دراز باشند. سر و ته این سلول ها گرد است و مانند سلول های کم خونی داسی شکل نوک تیز نیست. علل. در حالت نرمال درصد الیپتوسیت ها در خون می تواند حدود ۱٪ باشد.این غیر طبیعی سلول های قرمز خون دیده می شود در شماره های بالاتر در بیماران مبتلا به مانند:
خیابان مجاهدین اسلام (ژاله پیشین)، (نام اولیه: خیابان نگارستان متصل به کاخ و میدان نگارستان)، خیابانی قدیمی در منطقهٔ دوازده تهران و یکی از نقاط اتصال مرکز به شرق تهران است. این خیابان از باختر به خیابان و میدان بهارستان و از خاور به خیابان شهباز (۱۷ شهریور کنونی) و میدان شهدا (ژاله) محدود می شود. چهارراه آب سردار، خیابان ایران، بیمارستان های شفا یحیائیان و معیری، هیئت فاطمیون تهران، برج های مسکونی بهنام، ساختمان شهرداری منطقه ۱۲ و ساختمان مجلس شورای اسلامی در این خیابان قرار دارند. ایستگاه، کوچه و فروشگاه های بهنام در این خیابان هستند که از نام «زمان خان بهنام» از کتاب فروشان بنام تهران در اواخر سدهٔ سیزدهم و آغاز سدهٔ چهاردهم خورشیدی برگرفته شده است. منزل وی در این خیابان (ایستگاه بهنام) و کتاب فروشی اش در میدان بهارستان واقع شده بودند. در دوره رضاشاه در کنار جاده دوشان تپه (خیابان ژاله) کانون صنعتی شرق تهران شکل گرفت. در این ناحیه کارخانه های رسومات، آسفالت سازی، مسلسل سازی، هواپیماسازی شهباز، بتن ریزی و کارخانه برق دولتی بودند.