Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود. پیش از این، ژنرال فرماندار ملک غلام محمد، اخراج نخست وزیران و اساس حکم، و بسیاری از آنها انتخاب میرزا را به عنوان دستکاری در قانون اساسی و فریب دادن ناشی از دولت ها دانستند. طرح ادغام واحد، استان های پاکستان را به دو بخش - غرب پاکستان و شرق پاکستان - از لحاظ سیاسی بحث برانگیز بود و ثابت می کرد که مدیریت آن مشکل است. جانشینی سریع نخست وزیران این دیدگاه را در داخل ارتش و مردم بارز کرد که سیاستمداران پاکستانی بیش از حد ضعیف و فاسد بودند تا بتوانند به طور مؤثر اداره کنند و سیستم پارلمانی ناقص بود. قانون مارشال. در ۷ اکتبر، پرزیدنت میرزا قانون مارشال در پاکستان را اعلام کرد. او قانون اساسی سال ۱۹۵۶ را لغو کرد، آن را «غیرقابل اجرا» و پر از «سازش های خطرناک» نامید. او دولت سر فروز خان نون، مجلس ملی پاکستان و مجالس استان را منحل کرد. میرزا همچنین تمامی احزاب سیاسی را ممنوع اعلام کرد. او ژنرال ایوب خان را به عنوان فرمانده کل ارتش پاکستان و نخست وزیر دولت قانون مارشال منصوب کرد. برکناری میرزا. در ۲۷ اکتبر، اسکندر میرزا از ریاست جمهوری استعفا داد و آن را به ایوب خان منتقل کرد. این دو نفر یکدیگر را به عنوان رقیب برای
موقعیت های خود می دیدند. میرزا معتقد بود که پس از اینکه ایوب خان اکثریت اجرایی را به عنوان رئیس ارتش و مقام نخست وزیری بر عهده گرفت، او موضع خود را از دست داد و اقدام به تسلیم شدن کرد، یعنی که ایوب خان میرزا علیه وی توطئه کرده بود. به طور گسترده ای ادعا شده است که ایوب خان و ژنرال وفادار به وی میرزا را مجبور به استعفا کرد. میرزا بعدها به کویته، پایتخت استان بلوچستان منتقل شد. سپس در ۲۷ نوامبر به لندن، انگلستان تبعید شد، جایی که تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹ در آنجا اقامت داشت.
انتخابات سراسری بنگلادش () در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۸ توسط اعضاء جاتیا سانگساد برگزار شد. در این انتخابات عوامی لیگ بنگلادش به رهبری نخست وزیر شیخ حسینه به طور گسترده ای مجددا پیروز شد. پیشینه. انتخابات سراسری پیشین که در سال ۲۰۱۴ برگزار شد. بعد از اینکه توسط حزب اصلی اپوزیسیون، خالده ضیا که سه بار سمت نخست وزیری را برعهده داشته مورد تحریم قرار گرفت در نتیجه عوامی لیگ بنگلادش به رهبری نخست وزیر شیخ حسینه پیروز شد، و کاندیدها از ۱۵۴ کرسی در ۱۲۷ کرسی بی چون و چرا به پیروزی دست یافتند. از ۲۷ کرسی باقی مانده، حزب جاتیا به رهبری روشن ارشاد ۲۰ کرسی را بلامنازع تصاحب کرد، حزب کارگران ۲ کرسی به دست آورد و حزب جاتیا (مانجو) یک کرسی. در نتیجه خشونت به وجود آمده و تحریم اپوزیسیون، مشارکت رای دهندگان تنها ۵۱ درصد بود و درصد آرا در داکا در حدود ۲۲ درصد. نتایج ۱۳۹ کرسی از ۱۴۷ کرسی منتشر شد. عوامی لیگ بنگلادش ۱۰۵ کرسی، حزب جاتیا ۱۳ کرسی به دست آورد، حزب کارگران چهار کرسی، و JSD برنده دو کرسی شد و فدراسیون طریقت و BNF هر کدام یک کرسی را به دست آوردند. ۸ حوزه انتخاباتی به دلیل خشونت آراءاش باطل اعلام شد و انتخابات به حالت تعلیق درآمد.
نمایندگان مجلس جدید انتخاب شده در تاریخ ۹ ژانویه سوگند یاد کردند. اخیراً BNP اعلام کرده است که اگر پارلمان فعلی منحل شود و کمیسیون انتخابات از میان اعضای غیر حزبی باشند، آماده است تا در انتخابات بعدی شرکت کند. در نوامبر ۲۰۱۸، BNP به طور رسمی اعلام کرد که با جبهه جاتیا اوکیا (۲۰ حزب) و کمال حسین رهبر آن متحد شده اند. البته هنوز هم سردرگمی در مورد نقش خالده ضیا در انتخابات وجود دارد. ارشاد نظرات قبلی خود را تغییر داده و تصمیم گرفته است تا با رهبری عوامی لیگ بنگلادش متحد شود
ادبیات مازندرانی یا ادبیات تبری به مجموعه ای از آثار نوشتاری و روایات شفاهی به زبان مازندرانی (تبری) گفته می شود. تاریخچه. مردم مازندران به شعر های آوازی خود تَبَری و تَوَری می گویند. ادبیات و نظم مازندرانی تاریخی هزار و صد ساله دارد که قدیمی ترین آثار آن اشعار متعلق به مسته مرد و مرزبان باوندی و علی پیروزه (هر سه به زبان گیلکی گویش دیلمی)است و همچنین پیشینهٔ نثر طبری به قبل از اسلام می رسد که متنی در باب بنای شهر آمل از زبان بانو آمله، دختر استاد دیلمی گفته شده و در کتاب تاریخ تبرستان ابن اسفندیار آورده شده است. زبان مازندرانی را می توان زبان دوم مذهب زیدی در سده های هشتم و نهم دانست از آن دوران کتب فراوانی بجای مانده که با توجه به آنها می توان این زبان را در کنار فارسی با قدمت ترین زبان ایرانی دانست که نگارش ادبی تاریخی دارد. از کتب زیدی باقی مانده که به زبان های مازندرانی و عربی نگاشته شده می توان به چند تفسیر زیدی قران مانند: تفسیر کتاب الله (قرن۹)، تفسیرمغنیسا (قرن۹)، تفسیرقرآن سورتچی (قرن۷)، و همچنین کتابی دربارهٔ مذهب زیدی به نام الابانه (قرن۹) به عربی و مازندرانی توسط ابوجعفر محمد بن یعقوب هوسمی نگاشت
ه شده همچنین کتبی مانند: دوم مشیخ زیدی (قرن۹)، سوم مشیخ زیدی (قرن۹)، مقامات الحریری (قرن۷)، الکفایه (قرن۹)، قصیده طنطرانیه (قرن۹) و چند کتاب دیگر به طبری ترجمه شده اند. همچنین زبان مازندرانی با لهجهٔ گرگانی از زبان های مقدس فرقهٔ حروفیه که یکی از فرقه های صوفی ایران است اشاره کرد. کتاب های محبت نامه، جاودان نامه و نوم نامه نوشتهٔ ملا فضل الله نعیمی استرآبادی از مهم ترین و با ارزش ترین کتب عرفانی و ادبی به زبان مازندرانی با گویش گرگانی است که متعلق به قرن هشتم هجری است. شخصی نیز به نام سید اسحق استرآبادی کتابی عرفانی به نام محرم نامه به مازندرانی نگاشته که در باب فرقه حروفی است. از نخستین آثار ادبی زبان مازندرانی کتابی از مرزبان بن رستم، اسپهبد باوندیان، بود که تنها ترجمه ای از آن تحت عنوان "مرزبان نامه" باقی مانده است. نخستین آثار به جای مانده، آثاری هستند که از پادشاهان دودمان زیاریان باقی مانده اند. به طور مثال در "قابوس نامه" چند دوبیتی طبری آمده است. ذبیح الله صفا در تاریخ ادبیات ایران دربارهٔ این اشعار می گوید: «از لهجات محلّیِ ایران در سه قرن اوّل هجری و پس از آن، اشعاری به دست ما رسیده که غالباً همراه
با وقایع تاریخی ذکر شده است، همهٔ این اشعار با وزن هجایی و بعضی دارای قوافیِ ناقص و احیاناً کامل بوده و نشان دهندهٔ این حقیقتند که شعر هجاییِ قدیم ایران تدریجاً به اوزان هجاییِ جدید که نزدیک به وزن های عروضی است، تبدیل می شده و به صورتی درمی آمد که در آثار شاعران فارسی زبان نیمهٔ دوم قرن سوم دیده می شود». بسیاری از شاعران مازندرانی زبان را به واسطهٔ کتاب های تاریخی ابن اسفندیار، ظهیرالدین مرعشی و اولیاءالله آملی می شناسیم. علی پیروزه، مسته مرد، مرزبان بن رستم، قاضی هجیم آملی، خورشید مامطیری، باربد جریری طبری، گرد بازو قطب رویانی و کیا افراسیاب چلاوی از این دست شاعران هستند. جدای از این موارد برخی اشعار به صورت حاشیه نویسی در کناره های کتب دیگر زبان ها آمده و چند کتاب ترجمه از عربی به طبری نیز موجود هستند. همچنین آثار شاعرانی همچون طالب آملی، سیتی نسا آملی، امیر پازواری، رضا خراتی، زرگر آملی، محمد چلاوی، نجما مازندرانی و… به صورت سینه به سینه و در غالب ترانه های فلکوریک و ترانه در میان مردم محلی مازندران باقی مانده است. بخشی از آثار قدیمی که یا به مازندرانی نگاشته شده یا بخش هایی از آن مازندرانی است: ۱. تفسیر
قران سورتچی (قرن۷) ۲.مقامات الحریری (قرن۷) ۳.تاریخ تبرستان (قرن۷) ۴.جاودان نامه (قرن۸) ۵.نوم نامه (قرن۸) ۶.محبت نامه (قرن۸) ۷. الکفایه (قرن۹) ۸. الابانه (قرن۹) ۹.تفسیر کتاب الله (قرن۹) ۱۰. تفسیر مغنیسا (قرن۹) ۱۱. دوم مشیخ زیدی (قرن۹) ۱۲. سوم مشیخ زیدی (قرن۹) ۱۳. قصیده طنطرانیه (قرن۹) ۱۴. اشعار امیر پازواری (قرن۹) ۱۵. لغت استرآبادی (قرن۹) ۱۶. محرم نامه (قرن۹) همچنین برخی از بزرگان نظم و نثر تاریخی زبان مازندرانی: ۱.مرزبان بن رستم (قرن۳) ۲.علی پیروزه (قرن۴) ۳. مسته مرد (قرن۴) ۴.قابوس بن وشمگیر (قرن۵) ۵. قاضی هجیم (قرن۶) ۶.باربد جریر طبری (قرن۶) ۷. گردبازو یزدگرد باوندی (قرن۶) ۸. اسپهبد خورشید ممطیری (قرن۶) ۹. ابراهیم معینی (قرن۶) ۱۰. ابولعمرو (قرن۶) ۱۱.قطب رویانی (قرن۷) ۱۲. امیر علی (قرن۷) ۱۳. کیا افراسیاب چلاوی (قرن۸) ۱۴. کیا داوود چلاوی (قرن۸) ۱۵. حسن کیا (قرن۸) ۱۶. ملا فضل الله نعیمی استرآبادی (قرن۸) ۱۷. سید عبدالعظیم مرعشی (قرن۹) ۱۸. شیخ العجم امیر پازواری (قرن۹) ۱۹.ابوالفضل بن شهردویر دیلمی دیلمی (قرن۹) ۲۰. محمد بن تلجانی (نگارنده تفسیر مغنیسا قرن۹) ادبیات طبری کهن. علی پیروزه. استاد علی پیروزه از شاعران ط
برستان (قرن چهارم) که مداح عضدالدوله شهنشاه فناخسرو بوده، به زبان طبری چنین می سراید: مست مرد. دیواره وز (مست مرد) شاعر طبری سرای (قرن چهارم) به زبان طبری چنین می سراید: عنصرالمعالی کیکاوس. عنصرالمعالی کیکاوس بن اسکندر بن قابوس شمس المعالی (قرن پنجم) در فصل بیستم قابوس نامه یک دو بیتی به زبان طبری می سراید: اسپهبد خورشید. اسپهبد خورشید بن ابوالقاسم مامطیری چنین می سراید: باربد جریر طبری. باربد جریر طبری شاعر طبری سرا (قرن ششم) چنین می سراید: گرده بازو. گرده بازو یزگرد پسر مهتر اسپهبد رستم شاه غازی (قرن ششم) یک دو بیتی به زبان طبری می سراید: مجیر بانصران. مجیر بانصران (قرن ششم) چنین می سراید: ابوالعمرو. ابوالعمرو (قرن ششم) چنین می سراید: اصفهبد مرزبان رستم بن شروین. اصفهبد مرزبان رستم بن شروین پریم (قرن ششم) چنین می سراید: قاضی هجیم. قاضی هجیم (قرن ششم) قصیده ای را در هفتاد و هشت بیت به زبان طبری سروده است. قطب رویانی. در قرن هفتم اسپهبد ملک محمد بن اردشیر باوندی و استندار شهرآگیم برای فتح قلعه گردکوه به دامغان لشکر کشید و قطب رویانی در این لشکرکشی ترجیع بندی تقدیم اسپهبد ملک محمد بن اردشیر باوندی و استندار شه
رآگیم تقدیم نمود. اشعار طبری در نسخه خطی الکفایه فی علم الاعراب. نسخه خطی الکفایه فی علم الاعراب در نحو عربی مربوط به قرن نهم قمری می باشد که در کتابخانه استان قدس رضوی نگهداری می شود. کتاب الکفایه فی علم الاعراب از ضیاالدین مکی اخطب خوارزم صدرالائمه خطیب خوارزمی از شاگردان جارالله زمخشری در قرن ششم می باشد. در این نسخه طی هشت تک بیت به زبان طبری درج شده است. پیش از اسلام. در کتاب تاریخ تبرستان و دربارهٔ وجه تسمیه شهر آمل از شخصی به نام آمله دخت اشتاد دیلمی همسر فیروز شاه بلخ داستانی آمده که در پایان آن عبارتی به نثر مسجع آمده: جاوید فرخ خسرو خدای انوشه ورجاوند، اج بامدادان سَفزه دییِن چشمِ افروجه، اُ تاوستان کتان و زمستان پرنیان پوشییِن تنِ افروجه، اُ سیر و انکسم خوردِن دَمِشِ افروجه. سده های نخست. نویسندگان مسالک و ممالک در نخستین قرن های اسلامی در ذیل گفتار دیلمان و طبرستان از این گویش یاد می کنند. ابوعبدالله مقدسی می گوید: «زبان کومش و گرگان به هم نزدیک است. ها بکار می برند و می گویند هاکن و هاده و آن را حلاوتی ست، و زبان مردم طبرستان بدانها نزدیک است مگر در آن شتاب است». از این گونه نوشته ها فقط پیداست ک
ه گویش طبری را در قرن های نخستین اسلامی بازشناخته اند ولی از آنچه در ادامه می آید می توان دریافت که به این گویش نوشته ها و شعرهایی بوده که امروز پاره ای از آن ها به ما رسیده است. این نام ها و نوشته های اندک نشان می دهد که چون طبرستان پس از برافتادن شاهنشاهی ساسانی مدت ها از دایره نفوذ خلافت بیرون بوده و چندین قرن حکومت محلی داشته این گویش دارای سنت ادبی شده و این سنت پس از برافتادن آن حکومت ها از میان رفته است. از آثار نظم و نثر طبری قرون چهارم تا نهم هجری، تنها ابیات و عباراتی پراکنده در لابلای سطور قابوس نامه، تاریخ طبرستان ابن اسفندیار، تاریخ رویان اولیاءالله آملی و تاریخ طبرستان و رویان و مازندران ظهیرالدین مرعشی بر جای مانده است. همه این آثار را صادق کیا بررسی کرده و داوود منشی زاده کار او را دنبال کرده است (نیز رجوع کنید: هَمِّر، ۱۹۱۳؛ بهار، ۱۳۱۶؛ ادیب طوسی، ۱۳۳۲؛ عمادی، ۱۳۵۹). همچنین شش دوبیتی طبری در میان برگه های نسخه ای خطی از دیوان نظامی گنجوی، محفوظ در کتابخانه ملی پاریس، الحاق شده که محمد قزوینی آن ها در «مسائل پاریسیه» ی خود ضبط کرده است (افشار، ۱۳۸۳) و نیز چهار بیت طبری در جامع الالحان عبدالقاد
ر مراغی ثبت است. (صادقی، ۱۳۷۳). افزون بر اینها مفردات و ترکیبات طبری قدیم را در جای جای تاریخ مازندران شیخ علی گیلانی (سدهٔ یازدهم)، تحفة المؤمنین حکیم مؤمن تنکابنی (سدهٔ یازدهم)، فرهنگ انجمن آرای ناصری، فرهنگ آنندراج و … می توان یافت. عموم اینگونه لغات شامل نام گیاهان و جانوران و خوراک و پوشاک و اصطلاحات مدنی و جغرافیایی است (کیا، ۱۳۲۶؛ عمادی، ۱۳۶۲؛ صمدی، ۱۳۷۲؛ قاسمی، ۱۳۸۳). جدول زیر فهرستی از آثار طبری کهن بازمانده است، شامل اشعار و عبارات و کلمات پراکنده. غالب اشعار منسوب به امرا و بزرگان طبرستان در موضوع رزم و بزم و شکار و طبیعت و مهر و کین و پیمان است. ترجمه هایی از عربی به طبری. آنچه میراث مکتوب طبری را از دیگر زبان های مشابه ممتاز می سازد وجود چندین ترجمه از "قرآن" و ترجمه ای از "مقامات حریری" است. روشی که در عموم این آثار اختیار شده ترجمهٔ کلمه به کلمه در زیر هر سطر از متن عربی ست و عیبش آن است که استخراج نحو زبان مقصد (طبری) را دشوار می سازد. کتابی که تحت عنوان «ترجمه طبری قرآن» معروف شده، با نام "تفسیر کتاب الله" شناخته می شود. این کتاب در واقع یک تفسیر قرآن در سنت دینی زیدیه است که به لهجه غرب مازن
دران و شرق گیلان در میانه های آن ترجمهٔ آیات نوشته شده است ولی خود تفاسیر اکثراً به زبان عربی هستند. طبق کشف عمادی حائری، نویسنده این کتاب ابوالفضل بن شهردویر دیلمی نام دارد. متن کامل این اثر به صورت نسخه برگردان در دو جلد با مقدمه سید محمد عمادی حائری در سال ۱۳۸۸ ش منتشر شده است. ترجمه "مقامات الحریری" در نسخه ای در کتابخانهٔ ملک تهران نگهداری می شود و دارای ۱۸۹ برگ است. صادق کیا(۱۳۲۳) در ارزیابی کوتاهی ترجمه را از اوایل قرن هفتم برآورد کرده اما فضل الله پاکزاد(۱۳۸۴) در مطالعه ای که از شش مقامهٔ نخست متن به عمل آورده تاریخی قدیمی تر از قرن نهم و دهم هجری برای آن قائل نمی شود. ترجمه طبری قرآن به گویش کجوری. قرآن طبری به گویش کجوری نزدیک به کلارستاقی توسط محمد خطیبی امام جمعه کلارآباد بین سال های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۳ به رشته تحریر درآمد. ترجمه طبری قرآن که بالغ بر ۱۰۱۰ صفحه می باشد به دو زبان عربی و طبری می باشد در کلارآباد رونمایی گردید. ترجمه طبری قرآن به گویش گرگانی. جز سی ام قرآن طبری به گویش گرگانی توسط مهدی کمالی در سال ۱۴۰۰ به رشته تحریر درآمد. این ترجمه طبری قرآن در تالارفخرالدین اسعد گرگانی رونمایی شد. آثار س
ده نوزدهم میلادی. آثاری که تا کنون یاد شد، گرچه طبری یا خویشاوندی نزدیک است، غالباً ناقص و ناخواناست و سیمای زبان را به درستی نشان نمی دند و برای مازندرانیان معاصر به درستی مفهوم نیست. نخستین آثاری که زبان طبری را تمام و کمال به ما عرضه می دارد مربوط به نیمه اول سدهٔ نوزدهم میلادی است. این آثار حاکی از آن است که در دویست سال اخیر مازندرانی دستخوش دگرگونی مهمی نشده است. یادگار پر و پیمان این عصر نصابی است که "امیر تیمور قاجار ساروی" مشهور به امیر مازندرانی، در عهد محمد شاه قاجار سرود. در این اثر ۸۵۳ لغت مازندرانی و برابر فارسی هرکدام در چند بحر عروض به رشته نظم کشیده شده است. این لغات را صادق کیا از روی سه نسخه استخراج کرده و در واژه نامهٔ طبری(۱۳۲۷) تنظیم نموده است. آثار دیگر مازندرانی از سدهٔ نوزدهم مرهون کوشش های خاورشناسان و کنجکاوی جهانگردان است: الکساندر خوجکو(۱۸۴۲)، ایلیا برزین(۱۸۵۳)، گریگوری والریانویچ ملگنوف(۱۸۶۱٬۶۸)، برنهارد دارن(۱۸۶۲٬۷۵)، ژاک دمورگان(۱۹۰۴) در تألیفات خویش مقدار قابل توجهی لغات و اصطلاحات و عبارات و اشعار مازندرانی ثبت کرده اند. در اینجا باید از متون منثور مازندرانی نیز یادکرد که به
توصیهٔ اروپائیان نوشته شده یا از فارسی ترجمه شده است: این دیوان مجموعه ای از دو بیتی های طبری منسوب به شاعری به نام «امیر پازواری» است که «برنهارد دارن» شرق شناس روسی به یاری محمد شفیع مازندرانی، در سال ۶–۱۸۶۰ میلادی تحت عنوان "کنز الاسرار" در سن پطرزبورگ با برگردان پارسی چاپ کرده است. کیا افراسیاب چلاوی. کیا افراسیاب گاهی اشعاری می سروده است، اما دیوان او موجود نیست؛ البته برخی از شعرهایش به زبان طبری (مازندرانی) باقی مانده است. در نسخه ای از اشعار نظامی گنجوی که در پاریس نگهداری می شود، بین مخزن الاسرار و خسرو و شیرین تعدادی از اشعار خیام نهفته شده است و همچنین در بین اسکندرنامه چندین دو بیتی به زبان طبری و با خطی الحاقی آمده است که نسبتاً قدیمی است. گویا وزن این رباعیات، وزن ویژه ملی ایرانیان – و لااقل طبری ها – است و از بحرهای خلیل بن احمد خارج است. شاعران این دو بیتی ها «امیر افراسیاب»، «امیر داوود» و «حسن کیا» ذکر شده اند که در این میان اولی همان کیا افراسیاب چلاوی است و دو نفر دیگر نیز از معاصران و اطرافیان وی می باشند. از کیا افراسیاب چلاوی سه دو بیتی دیگر نیز در کتاب "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران
" وجود دارد. این دو بیتی ها در تاریخ زبان و ادبیات طبری ارزش زیادی دارند؛ چنان که قدیمی ترین سروده های باقی ماندهٔ این زبان از قرن های چهارم تا نهم هجری قمری هستند و ۱۲ بیت مذکور یک پنجم این مجموعه را تشکیل می دهد و این در حالی است که از نظر کیفی هم این اشعار قابل قرائت تر از اشعار پیشین هستند. از دیگر تفاوت های این اشعار، ذکر نشدن علت سرودن شعر است. در واقع این اشعار از واپسین متون تاریخی زبان طبری است؛ زیرا با نابودی دودمان هایی که دنبالهٔ اسپهبدان طبرستان بودند، ترویج فرهنگ پهلوانی طبرستان و دوران ادبیات رزمی و بزمی آن به سر می رسد. گرچه تمام الفاظ با آوانگاری اصیل طبری نوشته شده اند، ولی در اشعار مذکور «فارسی گرایی» نیز دیده می شود. به طور مثال در این اشعار از «ا» به جای «و» در موضع پیش از صامت خیشومی استفاده شده است. بخشی از اشعار طبری کیا افراسیاب چلاوی: و آخر هزیمت بر لشکر رستمدار رسید در آن معرکه سیصد و سی تن از مردم رستمدار کشته و کیا افراسیاب در آن باب گفته طبری: رضا خرات. رضا خرات کُجوری (۱۱۵۰ هجری قمری - ۱۲۲۰ هجری قمری) از اهالی خرات محله کجور شهرستان نوشهر، از شاعران مشهور طبری زبان استان مازندرا
ن در عصر زندیه به شمار می رود که به گویش کجوری می سرایید. اشعار او همانند سروده های شیخ العجم امیر پازواری در میان مردمان طبری مازندران سینه به سینه نقل می شود. رضا خرات پس از امیر پازواری، تنها شاعر بومی سرایی بود که سروده هایش در میان مردم مازندران قبول عام یافت. سروده های رضا خرات کجوری دارای مفاهیم مذهبی، اخلاقی، اجتماعی و برخوردار از بار عاطفی ویژه ای است. از لحاظ ساختمان زبانی و شیوه کاربرد صرفی و نحوی، فاصله چندانی با زبان طبری عصر حاضر ندارد و بدین دلیل که زبان طبری عصر زندیه و آغاز به قدرت رسیدن آقا محمدخان قاجار، یعنی هنگام زندگانی رضا خرات، با بازمانده زبان طبری امروز قرابت و نزدیکی دارد. نوع مفاهیم و، تصاویر و لحنی که در سروده های رضا خراط مشاهده می شود دارای حال و هوای کوهستانی است و به طور واضح با سبک و شیوه امیر پازواری متمایز است. mәn kә bәminә mәr bәverin me dimā onjә bәverin ruzi hәzārbār šimā attā xāl narges dakārin xāke dimā me mār kә bemu dune me xāk kәdimā ادبیات طبریِ گرگانی. بخشی از ادبیات طبری را گویش گرگانی تشکیل می دهد که کتاب هایی مانند محبت نامه، نوم نامه، جاودان نامه، محرم نامه،
و لغت نامه ای به نام لغت استرآبادی به این گویش نگاشته شده اند که صادق کیا از روی این متون واژه نامه گرگانی را تهیه کرد. سَبب چه بی که عیسی واتِی که با شِمِه هر چه واتِن به اشاره واتِن(طبری امروزی:سبب چه بی یه که عیسی باته که با شِما هر چه باتمِه به اشاره باتمه) واتِی که هَنِه کو تِنِ زمین سِرخ بو(طبری امروزی:باته که ونِه که تِنِ زمین سِرخ بوئه) ادبیات شفاهی. حماسه هژبرسلطان. منظومه هُژَبر سلطان (مازندرانی: هوجْبِرنومهْ یا هوجْبِر سِلْطونْ) روایتی شعرگونه به زبان مازندرانی برگرفته از حادثه ای تاریخی است که در شمال ایران رخ داده است. مضمون این منظومه مربوط می شود به دو رویداد تاریخی نبردهای سوادکوه (۱۲۹۸ و ۱۳۰۰هـ. ش) و ستیز انجمن ملی طبرستان (امیرمؤید سوادکوهی و فرزندانش) با نظامیان تحت فرمان رضاشاه. این منظومه گزارش تاریخی صرف نیست؛ مردم آنگونه که پسندشان بوده از این واقعیت تاریخی سودجسته و در مناطق مختلف طبرستان، مطابق شرایط خاص، آن را بازسازی کرده اند. ویژگی ها. منظومه هژبرسلطان در تقسیم بندی سروده ها در رده منظومه های حماسی است. سرایندگان این منظومه آنگونه که خواسته اند این منظومه را بازسازی کردند و مطابق آ
رمان ها و خواسته هایشان با دستمایه قراردادن رویدادها به سرودن پرداخته اند. این منظومه مانند دیگر منظومه های حماسی، انعکاسی از آمال جامعه و مردمی است که در دست یافتن به آرمان هاشان ناکام و دچار مشکلند. البته بعضی از مؤلفان در حماسی بودن این منظومه به دیدهٔ شک نگاه کرده اند. چنانچه کیوان پهلوان نقدی بر حماسی قلمداد کردن این منظومه نوشته است. ولی بیشتر نویسندگان، زبان شناسان از این منظومه به عنوان یک منظومه حماسی یادکرده اند. داستان حماسه. آغاز این حماسه با یک نوع خودآگاهی از حوادث مصیبت باری همراه است که روی خواهد داد. آن خبر ناگوار اسائهٔ ادب به ساحت پهلوانی و جوانمردی است. هژبرسلطان «قهرمان منظومه» برای ادب کردن دشمنی که قصد جسارت دارد، برمی آشوبد، با یک برنامه ساده و بدون هیچگونه مقاومتی از سوی دشمن، حریف قدرتمند را به بند می کشد. امیرموید نیز به سان همهٔ پیران در حماسه ها، راهنما و راهگشای فرزند و به واقع نوعی تکیه گاه اصلی و مهم برای قهرمان داستان است. او با حس قوی خود (در داستان این حس قوی با نوعی پیشگویی با استفاده از رمل صورت می گیرد) درمیابد که باید نبرد سهمگینی را تدارک دید و این موضوع را به پسران گوش
زد می کند. مدتی نگذشت که جنگ و گریز به راه می افتد. این نبرد، که در واقعیت تاریخی خود طی دو دوره رخ داد، در منظومه به صورت یک نبرد فشرده و سخت روی می نماید. فرزندان امیرموید به کوهستان پناه می برند (این کار برای خاندان امیرموید رسمی نانوشته بود) و پس از طی مسافتی طولانی به نزد ایلات ترکمن در ترکمن صحرا می گریزند. در اینجا نبرد متوقف می شود و پدر و فرزند ارشدش به گروگان گرفته می شوند. هژبر و سیف الله خان به اجبار به خدمت نظام درمی آیند. دشمن در اینجا شروع به اختلاف سازی بین دو برادر می کند و به سیف الله خان مقام و پست می دهد اما هژبر هنوز مجبور است که مانند دیگر سربازان نظام را ادامه دهد. برادر بزرگتر (سیف الله خان) با گرفتن پست به دشمنان اعتماد می کند ولی هژبر می کوشد تا برادر را از میزمذاکره دور کند و نیرنگ های دشمنان را بر آب سازد. در اینجا همسر سیف الله خان و خود وی هژبر را به مذاکره تشویق می کنند. هژبر نیز به احترام برادربزرگش به مجلسی که دشمنان تدارک دیده اند می رود. اما هر دو برادر را دستگیر می کنند و دستهایشان را می بندند. هژبر در اینجا مانند قهرمانان اساطیری ریسمان را با زور بازویش پاره می کند بنابرای
ن دستهایش را با سیم تلفن می بندند. در اینجا یاران هژبر به کمکش می شتابند اما اثری ندارد و هژبر در میانهٔ راه تهران کشته می شود. در پس این کار مردم عزادار می شوند و نام و یاد هژبر دهان به دهان به نسلهای بعدی می رسد تا آنکه تو (خواننده) این اشعار را می شنود. وزن و قافیه. منظومه حماسی هژبرسلطان قالبی مخصوص خود دارد و هر مصرع آن حکم بیت را دارد. از همین رو هم قافیه بودن تمام مصرع ها همانندی آن را از مثنوی دور می کند. تکرار یک مصرع آن را با ترجیع بند مشابه می سازد، اما مصرع یا بیت ترجیع بند مشخص آورده نمی شود. ولی این ویژگی در منظومه هژبرسلطان واقف نیست. سرایندگان این منظومه از عوام بوده اند و بنابراین فقط با ذوق و استعداد خدادادیشان این اشعار را سروده اند و به وزن و قافیه توجهی نداشته اند. این منظومه مانند بسیاری از اشعار سروده شده در پیش از اسلام یا اشعار گیلکی با موسیقی خوانده می شود و لحن خاصی در خواندن آن وجود دارد. و فقط زمانی که با آهنگ مخصوص خود خوانده شود موزون است و به صورت مجرد وزنی ندارد. ادبیات معاصر. نیما یوشیج و روجا. دغدغه اصلی نیما حفظ و احیای زبان طبری بود، او در نامه ها و دست نوشته هایش و همچنین
در مقدمه دفتر روجا، به این دغدغه اشاره می کند. وی در نامه هایی که به برادرش می نویسد، سه بار از وی می خواهد که کتاب تاریخ طبرستان و دیوان امیر پازواری را برایش تهیه کرده و ارسال کند. مهم ترین گام نیما در راه زنده نگاه داشتن زبان تبری، سرودن اشعار طبری در مجموعه ای با نام روجا است. روجا (در زبان مازندرانی به معنی ستارهٔ سرخ سحری) عنوان مجموعه ای از اشعار نیما یوشیج است که به زبان طبری سروده شده اند. این اشعار ابتدا در کتاب "مجموعه اشعار نیما یوشیج" (نشر نگاه) و پس از آن توسط مجید اسدی چاپ شدند. این اشعار به زبان مازندرانی است و به گویش کجوری و کلارستاقی که در شهرستان های نور، نوشهر و چالوس گویش می شود شباهت دارد.
تلویزیون ایندیا تودی یا تلویزیون هند امروز، یک شبکه تلویزیونی ۲۴ ساعته انگلیسی زبان در نویدا، اوتار پرادش است که اخبار، امور جاری و برنامه های کسب و کار در هند را پوشش می دهد. این کانال متعلق به شبکهٔ تلویزیونی (تی وی تودی TV Today Network) است که بخشی از رسانه های پخش زندهٔ هند است جستارهای وابسته. ایندیا تودی
عثمان العمیر (؛ زادهٔ ۱۹۵۰) تاجر و روزنامه نگار اهل عربستان سعودی است. او از نزدیکان سلمان بن عبدالعزیز آل سعود بشمار می رود. او همچنین موسس روزنامه ی ایلاف است. روزنامه نگاری. او این حرفه را در ابتدا به عنوان خبرنگار ورزشی در روزنامه الجزیره آغاز کرد. بعد از مدتی او سردبیر و خبرنگار روزنامه در لندن شد. در مدتی که در لندن بود به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ او سردبیر مجله المجله بود. بعد از آن او ده سال سردبیر روزنامه ی الشرق الاوسط بود.
جایزهٔ بین المللی ژاپن () یا به اختصار جایزهٔ ژاپن () نام جایزه ای است که افرادی از سرتاسر دنیا اهدا می شود که «دستاوردهای نوآورانه و عالی آنها در زمینهٔ علوم و تکنولوژی، موجب پیش برد مرزهای دانش و خدمت به صلح و خوشبختی بشریت شود.» این جایزه را «بنیاد جایزهٔ ژاپن» از سال ۱۹۸۵ میلادی اعطا می کند و تاکنون به ۹۴ دانشمند و متخصص از ۱۳ کشور مختلف دنیا اهدا شده است. جایزهٔ بین المللی ژاپن، شامل یک مدال بزرگداشت و ¥۵۰ میلیون ین ژاپن (تقریباً معادل ۴۴۵٬۷۵۲ دلار آمریکا) است و در حضور امپراتور ژاپن و همسرش، نخست وزیر ژاپن، رئیس مجلس و رئیس دادگاه عالی ژاپن اهدا می گردد. این جایزه را پس از جایزه نوبل، یکی از معتبرترین جوایز اهدا شده در زمینهٔ علم و تکنولوژی می دانند.
اگر برای نتیجهٔ یک واکنش شیمیایی چندین گزینه وجود داشته باشد، آنچه که ترجیح دارد را شیمی گزینی می نامیم. به عبارت دیگر، شیمی گزینی مربوط است به واکنش گزینشی که یک گروه عاملی در حضور دیگران از خود نشان می دهد. پیشبینی دربارهٔ شدت پیوندها معمولاً ممکن است اما آنچه در عمل خروجی می دهد کاملاً به چیزهایی وابسته است که در عمل پیشبینی آنها با دقت خوب، غیرممکن است (اوربیتال اتمی، حلال و …) پیشبینی گزینش شیمیایی معمولاً دشوار است اما از روی مشاهدهٔ خروجی های مختلف واکنش ها می توان حدس زد. کاهش سدیم تترا هیدروبورات در مقابل کاهش لیتیم آلومینیوم هیدرید از جملهٔ این موارد است. نمونه ای دیگر مانند: ترکیب ۴-متوکسی-استوفنون که توسط آب ژاول در گروه کتونی با pH بالا اکسید می شود و کربوکسیلیک اسید را تشکیل می دهد و توسط جانشینی الکترون دوستی آروماتیکی به آریل هالید در pH پایین اکسید می شود.
رنه دوسو (; – ) انسان شناس، و باستان شناس اهل فرانسه بود. از مهم ترین کارهای او تحقیقاتش در زمینهٔ مذهب هیتی ها، هوری ها، فنیقی ها، و آشوری ها بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
روزنامه قطع بزرگ یا برودشیت () به برش، فرمت یا قطعی از روزنامه گفته می شود که اندازهٔ آن به طور معمول ۲۲/۵اینچ (۵۷ سانتی متر) که با صفحات عمودی بلند شناخته می شود، بزرگتر از برلینی است. توصیف. ابعاد روزنامه قطع بزرگ تقریباً عبارت است از ۲۹/ در ۲۳/ در (۷۴۹ در ۵۹۷ میلی متر) ابعاد روزنامه قطع بزرگ دو برابر یک روزنامه نگاری تبلوید استاندارد است. روزنامه برودشیت استرالیا و نیوزیلند سایز کاغذ آن همواره A1 و ابعادش (۸۴۱ در ۵۴۹ میلی متر یا ۳۳/۱ در ۲۳/۴ اینچ است). روزنامه های برودشیت آفریقای جنوبی ابعاد برودشیت آن عبارت است از ۸۲۰در ۷۲۸ میلی متر (۳۲/۳ در ۲۲/۸ اینچ) (منطقه چاپ زنده یک صفحه ۳۸۰x ۵۴۵میلی متر). اندازه های دیگر ۲۲در (۵۶۰ میلی متر) و به صورت عمودی است.