Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نگیخته بینایی فلش از او گرفتند. در اوایل سال ۱۹۷۲ جینی در تمام آزمون هایی که دانشمندان از او گرفتند نمره ای در سطح بین یک فرد ۸ ساله و بالغ در تمام وظایف نیمکره راست کسب کرد، و پیشرفت فوق العاده سریعی در آن ها نشان داد. توانایی او برای کنار هم قرار دادن اشیاء فقط با استفاده از اطلاعات لمسی فوق العاده خوب بود، و در آزمون هایی آگاهی فضایی نمرهٔ جینی بالاترین نمره ای بود که تاکنون گزارش شده است. به همین ترتیب، در یک آزمون چهره مونی در ماه مه ۱۹۷۵ جینی بالاترین نمرهٔ ادبیات پزشکی آن زمان را کسب کرد و در آزمون جداگانهٔ ادراک گشتالت نمرهٔ استخراج شده او ۹۵ درصد نمرهٔ بزرگسالان بود.در چند آزمایش دیگر مربوط به وظایف نیم کره راست است، نتایج او به طور قابل توجهی بهتر از سایر افرادی بود که در مراحل رشد ذهنی معادل او بودند؛ در سال ۱۹۷۷ دانشمندان توانایی او را در ادراک لمسی تقریباً در سطح یک فرد ۱۰ ساله معمولی، به طور قابل ملاحظه ای بالاتر از سن ذهنی تخمینی او، اندازه گیری کردند. دانشمندان همچنین در سال ۱۹۷۴ یادآور شدند که جینی ظاهراً قادر به تشخیص مکانی است که در آن قرار دارد و دررفتن از یک مکان به دیگری خوب است، این توا
نایی در درجه اول به نیمکره راست مربوط می شود. از دست دادن بودجه و علاقه به پژوهش. در چندین مورد در جریان مطالعه موردی، مؤسسه ملی سلامت روان از کمبود اطلاعات علمی جمع آوری شده توسط پژوهشگران در مورد مطالعه مورد جینی ابراز نارضایتی کرده و وضعیت پرونده های پروژه را بهم زدند. خارج از جنبه های زبان شناسی پژوهش، دیوید ریگلر هیچ گونه پارامتری برای محدوده مطالعه مشخص نکرد؛ و هر دو حجم بسیار زیاد و ناسازگاری داده های تیم پژوهشی، دانشمندان را قادر به تعیین اهمیت بسیاری از اطلاعات جمع آوری شده نساخت. پس از اعطای کمک هزینه اولیه و تمدید بک سالهٔ آن، ریگلر پیشنهاد تمدید سه ساله بودجه را داد، و کمیته کمک های مالی مؤسسه ملی سلامت روان اذعان کرد که این مطالعه به وضوح به جینی کمک کرده است اما نتیجه گرفت که تیم تحقیقاتی به اندازه کافی نگرانی های آن ها را در نظر نگرفته است. در یک تصمیم واحد، این کمیته درخواست تمدید بودجه را رد کرده و از دادن بودجه بیشتر خودداری کرد. اوایل بزرگسالی. در سال ۱۹۷۵ هنگامی که جینی ۱۸ ساله شد، مادرش اظهار داشت که می خواهد از او مراقبت کند و در اواسط سال ۱۹۷۵، ریگلرها تصمیم گرفتند مراقبت از جینی را خات
مه داده و موافقت کردند که او با مادر خود به خانه دوران کودکی خود برگردد. جان مینر به عنوان سرپرست قانونی جینی باقی ماند و ریگلرها پیشنهاد کردند در مراقبت از جینی به کمک شان به او ادامه دهند، و با وجود قطع کمک مالی مؤسسه ملی سلامت روان کرتیس همچنان به انجام آزمایش های منظم و مشاهدات خود ادامه داد. در حالی که با هم زندگی می کردند، مادر جینی متوجه شد، بسیاری از رفتارهای جینی، به ویژه عدم کنترل خودش، بسیار ناراحت کننده است، و بعد از چند ماه، از وظیفه مراقبت از جینی توسط خودش به سرعت پشیمان شد. او با آژانس بهداشت و خدمات انسانی کالیفرنیا تماس گرفت تا فردی را برای مراقبت از جینی پیدا کند، که دیوید ریگلر گفت که او این کار را بدون اطلاع او یا مریلین انجام داده است، و در نیمهٔ دوم سال ۱۹۷۵، مقامات جینی را به اولین جایی که قرار بود تبدیل به یک سری خانه های نگهداری از افراد بی سرپرست شود، منتقل کردند. در محیط جدید زندگی جینی، بسیار جدی بودند و به او اجازه دسترسی به اشیا و فعالیت های مورد علاقه اش را نمی دادند، و مراقب هایش به ندرت به مادرش اجازهٔ بازدید می دادند. به زودی پس از اینکه جینی به آنجا نقل مکان کرد، آن ها شروع
به سوءاستفاده جسمی و عاطفی شدید از او کردند؛ که منجر به بی اختیاری و یبوست شده و همین طور باعث اتخاذ مکانیسم مقابله او با بازگشت به سکوت شد. اتفاقی که شدیدترین تأثیرات را داشت، زمانی رخ داد که او را به خاطر استفراغ کردن به شدت کتک زده و به او گفتند که اگر دوباره این کار را انجام دهد، هرگز اجازه نخواهند داد دوباره مادرش را ببیند، و این کار موجب شد که او از باز کردن دهانش وحشت داشته باشد، چون می ترسید دوباره استفراغ کند و بیشتر تنبیه شود. در نتیجه، او به شدت از خوردن یا صحبت کردن می ترسید، و به شدت از بین رفته و تقریباً به طور انحصاری برای ارتباط به زبان اشاره متکی بود. در طی این مدت، کرتیس تنها کسی بود که با جینی کار کرده بود تا به طور منظم با او در ارتباط باشد، کرتیس برای ادامهٔ آزمایش ها به ملاقات های هفتگی با جینی ادامه می داد، و او متوجه بدتر شدن وضعیت جینی شد. او به سرعت درخواست داد تا جینی را از خانه خارج کند، اما کرتیس گفت که هم او و هم خدمات اجتماعی برای تماس با جان مینر مشکل داشتیم، و تنها بعد از چند ماه موفق به تماس شدیم. در اواخر آوریل ۱۹۷۷، با کمک دیوید ریگلر، مینر او را از این محل خارج کرد. به عل
ت رفتار قبلی جینی، مینر و دیوید ریگلر ترتیب دو هفته اقامت او را در بیمارستان کودکان دادند، جایی که وضعیتش نسبتاً بهتر شد. سپس مقامات جینی را به یکی دیگر از خانه های مخصوص فرستادند، جایی که جینی در آن جا نسبتاً خوب عمل می کرد، اما در اواسط دسامبر ۱۹۷۷، ناگهان اقامت او به پایان رسید. در پایان آن ماه تا ماه ژانویه جینی در محیط موقت زندگی می کرد، پس از آن مقامات او را به یکی دیگر از خانه های مخصوص فرستادند. در طی این مدت، کرتیس به مینر نوشت که جینی دلیل انتقال را نمی فهمد و فکر می کند که این کار تقصیر اوست و دلیلش این است که او به اندازهٔ کافی شخص خوبی نیست و گفت هرچقدر محل زندگی او بیشتر تغییر می کند، آسیب بیشتری به او می رسد و موجب پسرفت بیشتر او می گردد. طرح دعوی در دادگاه. در سال ۱۹۷۶، کرتیس پایان نامه اش را تمام کرده و با عنوان جینی: مطالعه روان زبانشناسانهٔ «یک بچه وحشی» معاصر ارائه کرده و انتشاراتی آکادمیک پرس سال بعد آن را منتشر نمود. پیش از این زمان، برطبق گزارش ها، مادر جینی فکر می کرد کرتیشس و دخترش دوست هستند، اما در اوایل سال ۱۹۷۸ او نوشت که از عنوان و برخی از محتویات کتاب کرتیس به شدت ناراحت شده است
. او تصمیم گرفت از بیمارستان کودکان، پزشکان، ناظران و چند تن از پژوهشگران، از جمله: کرتیس، ریگلر، جیمز کنت و هاوارد هانسن شکایت کند. او به طور خصوصی برخی از جزئیات رفتار خانواده را در دوران کودکی جینی مورد بحث قرار داده بود، اما شکایت رسمی نکرده؛ و در عوض نقض محرمانه بودن اطلاعات بیمار را مورد تأیید قرار داده بود، و تیم پژوهشی را متهم کرد که از نظر آن ها انجام آزمایش بر رفاه جینی اولویت دارد و آن ها حریم خصوصی جینی را مورد تهاجم قرار داده و از او شدیداً کار می کشند. رسانه های منطقه ای بلافاصله به این شکایت توجه نشان دادند، و اعضای تیم پژوهشی هنگامی که از آن اطلاع یافتند، شوکه شدند. همه دانشمندانی که نامشان در شکایت آمده بود، اصرار داشتند که هرگز جینی را مجبور به انجام کاری نکرده اند و مدعی بودند که مادر جینی و وکلایش به شدت در مورد طول و طبیعت آزمایش های آن ها مبالغه می کنند و نقض کردن هر نوع محرمانگی را انکار کردند. در حالی که دیوید ریگلر ورقه استشهادش را ارائه می کرد، کشف کرد که جین باتلر روچ مادر جینی را تحریک به شکایت کرده بود، و چندین سال بعد در مصاحبه ای وکیلانی که با مادر جینی کار می کردند تأیید کردند
که روچ روی فعالیت های مادر جینی در طول پرونده دعوا به شدت تأثیر گذاشته بود. به گفته نویسنده راس ریمر، این پرونده در سال ۱۹۸۴ حل و فصل شد. به هر حال، در سال ۱۹۹۳ دیوید ریگلر نوشت: «شکایت هرگز به دادرسی نرسیده و توسط دادگاه عالی ایالت کالیفرنیا رد شد و معنی آن این است که چون هیچ ماده قانونی در مورد آن وجود نداشت، پس نمی تواند دوباره مطرح شود.» پس از ۱۹۷۷. سوزان کرتیس گفت که در اواخر دسامبر ۱۹۷۷ از او خواسته شده است که آیا او می تواند سرپرست قانونی جینی باشد، اما پس از آن که او با جینی در ۳ ژانویه ۱۹۷۸ ملاقات کرد، ناگهان مادر جینی مانع دیدار دوباره او و بقیه تیم پژوهش با جینی شد، و بلافاصله به تمام آزمایش ها و مشاهدات خاتمه داد. در اوایل سال ۱۹۷۸، مقامات کشف کردند که پس از این که جینی ۱۸ ساله شد، جان ماینر موفق نشد به عنوان سرپرست قانونی جینی در کودکی اش، خود را با شرایط او به عنوان فرد بزرگسالی که قادر به مراقبت از خود نیست وفق دهد. بدون مشورت با ماینر، در ۳۰ مارس آن سال مقامات سرپرستی جینی را به طور رسمی به مادرش منتقل کردند، که او هم متعاقباً همه دانشمندان به جز جی شرلی را از دیدن خودش یا جینی منع کرد. جین با
تلر روچ همچنان با مادر جینی تماس داشت و به گسترش شایعات منفی دربارهٔ وضعیت جینی ادامه می داد، به ویژه کرتیس را هدف گرفته بود، تا سال۱۹۸۶، در اثر سکته مغزی دچار زبان پریشی شد. روچ در سال ۱۹۸۸ در اثر سکته دیگری درگذشت. جینی از ژانویه ۱۹۷۸ تا اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، از یتیم خانه ای به یتیم خانهٔ دیگر حداقل چهار یتیم خانه و مؤسسات دیگر نقل مکان کرد، که در بعضی از آن ها او را به شدت مورد اذیت و آزار فیزیکی قرار دادند. شرلی او را در جشن تولد ۲۷ سالگی اش در سال ۱۹۸۴، و دوباره دو سال پس از آن دید؛ و چند سال بعد در مصاحبه ای گفت که هر دو باری که جینی را دیده او بسیار افسرده و ساکت بود. در سال ۱۹۹۲، کرتیس به راس ریمر گفت که دو مورد از تازه ترین خبری که در مورد جینی شنیده بود، حاکی از این است که او به سختی صحبت می کند و افسرده و گوشه گیر شده است. زمانی که ریمر در آوریل آن سال مقاله ای دو صفحه ای در مورد جینی در مجله نیویورکر منتشر کرد نوشت که جینی در یک مؤسسه زندگی می کند و فقط مادرش را در یک پایان هفته ماهی یک بار می بیند، در اولین چاپ کتابش با عنوان: جینی: یک تراژدی علمی، که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد هم همین مطلب را نوشت. د
ر بخش نتیجه گیری کتاب نسخه سال ۱۹۹۴ ریمر دربارهٔ جینی که در نوامبر ۱۹۹۳ نوشته شده بود، او -درست پیش و پس از انتشار مقاله اش در مجله نیویورکر- گفتگوهای مفصلی با مادر جینی -که دوباره به خاطر آب سیاه نابینا شده بود- کرده بود. در آن زمان مادر جینی به ریمر گفت که جینی به تازگی به خانه ای که حامی تر هستند و اجازه دیدار منظم او را به مادرش می دهند، نقل مکان کرده است، و گفت که جینی خوشحال است و گرچه درک آن دشوار است ولی جینی به طور قابل توجهی بیشتر از زبان استفاده می کند. چندین نفر از افرادی که با جینی کار کرده بودند، از جمله کرتیس و جیمز کنت، به شدت از کارهای ریمر انتقاد کردند. در نقدی بر کتاب ریمر به قلم خبرنگار علمی ناتالی انگیر در اوایل آوریل ۱۹۹۳ در نیویورک تایمز، که حاوی دیدگاهی بسیار منفی از تیم پژوهشی بود، دیوید ریگلر را وادار کرد اولین گزارش عمومی خود از درگیری اش با موضوع جینی را بنویسد. ریگلر در نامه اش به تایمز - که در اواسط ژوئن ۱۹۹۳ منتشر شد، نوشت جینی در خانه کوچک خصوصی و دارای امکانات او وضعیت خوبی داشت و مادرش به طور مرتب او را می دید. ریگلر همچنین اظهار داشت که او و مریلین با مادر جینی در تماس هستند
و اخیراً با جینی دوباره ارتباط برقرار کرده اند، نوشت که جینی خوشحال است و در اولین ملاقاتشان جینی فوراً با او و مریلین با صدا کردن نام شان احوال پرسی کرده و نوشت که من و زنم ملاقات هایمان (الان مکرر نیست) را با جینی و مادرش از سر گرفتیم. حال حاضر. جینی تحت حمایت ایالت کالیفرنیا است و در ناحیه نامعلومی در لس آنجلس زندگی می کند. در ماه مه ۲۰۰۸ ای بی سی نیوز گزارش داد شخصی که با آن ها صحبت کرده است و نخواست نامش فاش شود برای پیدا کردن مکان زندگی جینی در سال ۲۰۰۰ کارآگاه خصوصی استخدام کرده بود. براساس گفتهٔ کارآگاه جینی زندگی ساده ای در یک خانهٔ خصوصی دارای امکانات ویژهٔ افراد بزرگسال دارای مشکل ذهنی داشت و خوشحال به نظر می رسید، و خیلی کم صحبت می کرد ولی می توانست به خوبی با زبان اشاره ارتباط برقرار کند. داستان های خبری نیز گزارش دادند که مادر جینی در سال ۲۰۰۳ در اثر بیماری های نامشخص طبیعی در سن ۸۷ سالگی فوت کرده است، و تنها مصاحبه با برادر جینی را، که در اوهایو زندگی می کرد، در مورد زندگی خودش و جینی نشان دادند، او به گزارشگران گفت که از زمان ترک منطقه لس آنجلس، او با جینی و مادرش تنها یک بار در سال ۱۹۸۲ ملاق
ات کرده است، و پیش از این مصاحبه از تماشا یا خواندن چیزی در مورد زندگی جینی خودداری کرده است، اما گفت اخیراً شنیده است که وضع جینی خوب است. داستانی که توسط روری کارول روزنامه نگار در گاردین در ژوئیه ۲۰۱۶ منتشر شد، گزارش کرد که جینی هنوز تحت مراقبت مقامات کالیفرنیا زندگی می کند و برادرش در سال ۲۰۱۱ درگذشته است، و گفت که علیرغم تلاش های مکرر، سوزان کرتیس قادر نبوده است تماس با جینی را از سر گیرد. تأثیر. جینی یکی از شناخته شده ترین مطالعات در مورد یادگیری زبان با تأخیر در یک کودک به جز مطالعه بر روی کودکان ناشنوا است. سوزان کورتیس استدلال کرد که حتی اگر انسان توانایی ذاتی برای یادگیری زبان را داشته باشد، جینی نشان داد برای شروع یادگیری زبان تحریک زودهنگام بخش مربوط در نیمکرهٔ چپ مغز ضروری است. از آنجا که جینی هرگز گرامر را به طور کامل یادنگرفت، کرتیس بیان کرد که جینی شواهدی را برای تغییرات ضعیف در فرضیه دورهٔ بحرانی برای یادگیری زبان ارائه می دهد. مهارت های غیرکلامی جینی به طور استثنایی خوب بودند، که نشان داد که حتی ارتباطات غیر کلامی اساساً با زبان متفاوت است.از آنجا که جینی زبان را با نیمکره راست مغزش یادگرفت،
این مسئله به زبانشناسان کمک کرد فرضیه های موجود در مورد توانایی نیمکره راست مغز برای یادگیری زبان در افرادی که پس از طی دورهٔ بحرانی زبان یادمی گیرند، را اصلاح کنند. از زمان انتشار یافته های کرتیس، استدلال های او به طور گسترده ای در رشته زبان شناسی پذیرفته شده است. بسیاری از کتاب های زبان شناسی از مطالعه موردی جینی به عنوان مثال برای نشان دادن اصول یادگیری زبان استفاده کرده اند، اغلب به آن به عنوان سندی جهت حمایت از فرضیه چامسکی مبنی بر ذاتی بودن زبان در انسان و یک نسخه اصلاح شده از فرضیه دوره بحرانی زبان آموزی لنبرگ اشاره کرده اند و این مطلب که کار کرتیس با جینی، انگیزه ای برای چندین مطالعه موردی اضافی شد.علاوه بر این، تفاوت بین تحلیل های کرتیس پیش و پس از ۱۹۷۷ در مورد یادگیری زبان توسط جینی، موجب بحث هایی در مورد این که جینی چه مقدار دستور زبان یادگرفت و آیا می توانست بیشتر از آن مقدار هم یاد بگیرد در بین دیگر زبان شناسان شد. تا امروز هیچ یک از افرادی که در مطالعه مورد جینی درگیر نبودند به این مباحثه پاسخ نداده اند. ناهماهنگی توانایی جینی در یادگیری وظایف مربوط به نیم کره راست نسبت به وظایف نیم کره چپ به د
انشمندان در مورد شیوه ای که در آن برخی از عملکردهای مغز توسعه می یابد و همچنین چگونگی تأثیر تقسیم بندی وظایف مغز بر توانایی فرد برای بهبود آن وظایف اطلاعات ارزشمندی داد. مشکل جینی در انجام بعضی وظایفی که به عنوان وظایفی که عمدتاً توسط نیم کره راست کنترل می شوند توصیف می شدند هم به دانشمندان علوم اعصاب در مورد مراحلی که این اعمال کنترل می شوند بینش بیشتری داد. مقایسه با سایر موارد مشابه. در چندین مورد از مقالاتی که منتشر کردند، دانشمندان تأیید کردند که از مطالعه ژان مارک گاسپارد روی ویکتور آویرون در پژوهش شان و انجام آزمایش ها تأثیر گرفته اند. پیشرفت جینی هم روی درک ویکتور و مطالعه موردی در مورد وی تأثیر گذاشته است. هر دو هم پژوهشگرانی که با جینی کار می کردند و هم نویسندگان بیرونی به تأثیر گزارش های تاریخی آزمایش های مربوط به محرومیت از زبان، شامل گزارش هایی در مورد محرومیت از زبان اسماتیک اول، جیمز چهارم اسکاتلند و فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم اشاره کردند. دو داستان خبری که توسط ای بی سی نیوز در مورد جینی پخش شد، با ذکر شباهت های پدر جینی و یوزف فریتزل و حالت های ذهنی جینی و سه نوه اسیر فرتزل پس از ورود به
جامعه، مورد او را با پرونده فریتزل مقایسه کرد. تیم پژوهشی و دانشمندان بیرونی نیز جینی را با مورد دختری که در دهه ۱۹۵۰ با نام ایزابلا شناخته می شد، مقایسه کردند. دختری که اولین بار در سن شش سالگی در ملاعام ظاهر شد و به جز مادر کرولالش دیگران هم او را دیدند، اما او با موفقیت زبان و مهارت های معمولی را در طی یک سال به طور کامل یادگرفت. مطالعه مغز جینی به دانشمندان کمک کرد تا چند فرضیه موجود در مورد تقسیم بندی وظایف مغز و به ویژه تأثیر آن در گسترش زبان را اصلاح کنند. به طور خاص، اختلاف بین توانایی های زبانی جینی و مهارت او در جنبه های دیگر توسعه انسانی، به شدت نشان می دهد شناخت و یادگیری زبان از هم متمایزند، که در آن زمان موضوع جدیدی بود. مناقشات اخلاقی. در سال ۱۹۷۱ در جلسه های ملاقات برای اخذ کمک مالی تعدادی از دانشمندان، شامل جِی شرلی و دیوید الکایند، اظهار کردند که روش های رایج پژوهشی و مطالعهٔ علمی که به منظور سلامتی و خوشی جینی صورت می گیرد به شرط یادگیری زبان توسط جینی می تواند باعث ایجاد عشق و توجه به این مسئله شود.شرلی گفت که در جلسات کمک مالی اولیه اختلافات شدیدی وجود داشت و جو به طور فزاینده وخیم و تلخ
شد، به ویژه با توجه به اینکه جلسات بعدی، بسیاری از افرادی را که از نزدیک با جینی کار کرده بودند، کنار گذاشتند. پس از ماه مه ۱۹۷۱ الکایند مشارکتش در پژوهش را کاهش داد، گرچه از نظر شخصی سال ها بود که هر دو ریگلرها را می شناخت، و در مصاحبه ای سال ها بعد گفت اشتیاقی ندارد در موضوعی که به نظرش، پژوهش علمی در آن بر مواظبت از جینی اولویت دارد، مشارکت کند. رسانه ها. چندین کتاب که در مورد کودکانی که مورد سوءاستفاده یا آزار قرار گرفته اند نوشته شده است، فصل هایی در مورد جینی دارد، و کتاب های زیادی در رشته زبان شناسی یا روان شناسی مورد جینی را به تفصیل مورد بحث قرار داده اند. در سال ۱۹۹۴، نوا سریال علمی تلویزیونی فیلم مستندی در مورد جینی با عنوان "راز کودک وحشی" براساس کتاب راس ریمر و به روایت استیسی کیچ ساخت. این فیلم برندهٔ چندین جایزهٔ امی شد.آرشیو فیلم های مورد استفاده دانشمندان نوا، به طور قابل توجهی فاسد شده بود و برای استفاده در ساخت فیلم مستند به ترمیم نیاز داشتند. در سال ۲۰۰۲، در یک قسمت از مجموعه تلویزیونی "شوک بدن" در مورد کودکان وحشی با نام «کودک وحشی» بخشی هم اختصاص به جینی داشت. علاوه بر مقالات راس ریمر در
مجله و کتابش در مورد جینی، او گفت که موضوع رمان «شفق پاریس» چاپ سال ۲۰۱۳ را از روی زندگی جینی الهام گرفته است. فیلم مستقل و برندهٔ جایزهٔ مرغ مقلد آواز نمی خواند که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، عمدتاً از دیدگاه سوزان کرتیس و در مورد جینی است. به دلایل قانونی، تمام اسامی در فیلم تغییر کرده است.
گودال هرشل بزرگترین دهانه برخوردی بر روی سطح میماس یکی از قمرهای سیاره زحل یا کیوان است. نام این گودال به افتخار اخترشناس بزرگ ویلیام هرشل؛ کاشف قمر میماس در ۱۷۸۹، بر آن گذاشته شده است. این گودال با اولین نگاه به میماس دیده می شود زیرا تقریباً یک سوم این قمر را در بر می گیرد. تصویر. این تصویر توسط کاوشگر ناسا از سطح میماس گرفته شده است که در آن گودال هرشل و قله بلند وسط ان به وضوح مشخص است. اندازه گودال. قطر این دهانه به ۱۳۰ کیلومتر است و دیواره های آن حدود ۵ کیلومتر ارتفاع دارد. عمیق ترین نقطهٔ این گودال به ۱۰ کیلومتر پایین تر از سطح میماس می رسد و در وسط این گودال قله ای به ارتفاع ۶ کیلومتر نسبت به کف گودال مشاهده می شود.
سوگند () فیلمی در ژانر جنایی و درام به کارگردانی بالتاسار کورماکور است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به هرا هیلمار، بالتاسار کورماکور، اینکوار اکرت سیگورثون، و سیگرون ادا بیورنستوتیر اشاره کرد. داستان. فیلم در مورد پدری فداکار است که تلاش میکند دخترش را از دنیای مواد مخدر رها کند و او را ترک دهد.
در سال های اخیر ترابری در چین شاهد رشد و گسترش زیادی بوده است. اگرچه سامانه ترابری چین یک شبکه بزرگ از گره های ترابری است، این گره ها تمایل دارند به سوی مراکز پیشرفته اقتصادی در بخش های ساحلی و شهرهای کنار رودهای بزرگ متمرکز شوند. وضعیت فیزیکی و مفهوم زیرساخت های ترابری در نقاط مختلف جغرافیایی چین متفاوت است. اگرچه در مناطق دورافتاده و روستایی وسایل ترابری بسیار ساده هستند اما در شانگهای شاهد هستیم یک قطار مگلو شهر شانگهای را به فرودگاه بین المللی شانگهای پودنگ وصل می کند. بیشتر سامانه های کنونی ترابری چین پس از جمهوری خلق چین از سال ۱۹۴۹ بدین سو ساخته شده اند. ترابری ریلی که مهترین نوع ترابری برای مسیرهای طولانی محسوب می شود رشد سریعی داشته است و با طول ۱۲۰٬۹۷۰ کیلومتر خط راه آهن، این کشور دومین شبکه ریلی در جهان را دارد. تاریخچه. چین در میانه توسعه گسترده زیرساخت ترابری خود است. تا پیش از این اقتصاد چین می توانست بدون توسعه ترابری رشد کند اما از این پس دیگر بدون توسعه ترابری رشد اقتصاد امکان پذیر نیست؛ برای رشد اقتصادی و جابجایی افراد و کالا این کشور به سامانه ترابری کارآمد نیاز دارد. بندرها در چین از راه آ
بی بیشتر استفاده می کنند و فرودگاه ها در سراسر کشور در حال بهبود هستند. آیین نامه ها. سرزمین اصلی چین. در سرزمین اصلی چین آیین های ترابری توسط یک نمایندگی از سوی وزارت ارتباطات، وزارت ترابری چین، مدیریت هوانوردی شهری چین تعیین می گردد. قطار. قطار مهمترین شیوه ترابری در چین است. خطوط راه آهن چین در سال ۲۰۱۱ حدود ۲٬۹۷۴ میلیارد تن محموله را جابجا کرد. سامانه ریلی چین حجم ترافیک بالایی دارد که برای اقتصاد چین ضروری است. سامانه ریلی چین، ۲۴ درصد حجم ترابری ریلی در جهان را تشکیل می دهد حال آنکه فقط ۶ درصد طول ریل جهان را در بر می گیرد. این شبکه ریلی دومین شبکه ریلی بزرگ جهان است و تا سال ۲۰۱۰ نزدیک ۴۷٪ آن برقی شده بود. مگلو. چین نخستین قطار فراتند مگلو (مغناطیسی) تجاری در جهان موسوم به قطار مگلو شانگهای را داراست. جاده. در دهه ۱۹۳۰ هنگام جنگ با ژاپن کشور چین راه های بسیاری کشید که مهمترین آن راه برمه بود.
کوی ویشتاسپ یکی از پادشاهان دوران کیانی بوده که در اوستا ۴ بار به آن اشاره شده است. پدر وی ائوروتسپ بود؛ کوی ویشتاسپ به هنگام ناامیدی زرتشت از مردمان وطنش او را حمایت کرده و به این خاطر با عنوان حامی دین زرتشت معروف است. کوی ویشتاسپ. پادشاه نیمه افسانه ای دوران کیانی است. فرزنده ائوروتسپ یا بنا به روایات شاهنامه فردوسی لهراسب. وی از نوادگان نئوتره بوده است. زادگاه و مقر حکومت کوی ویشتاسپ را نزدیک ری و بنابر برخی روایات دیگر در بلخ یا حتی سیستان می دانند. کوی ویشتاسپ کیانی یا هخامنشی. کوی ویشتاسپ پادشاه کیانیان که در اوستا ۴ بار نام او با عنوان کوی ویشتاسپ یاد می شود. این پادشاه اوستایی را باید بدون هیچ تردیدی از کوی ویشتاسپ پدر داریوش اول جدا بدانیم چرا که هیچ مدرک برای یکی دانستن این دو کوی ویشتاسپ که از لحاظ تلفظ یکی هستند در دست نیست و تفاوت بسیاری میان این دو است، چرا که یکی پارسی و دیگری کیانی است و پدر یکی آرشام و پدر دیگری ائوروتسپ است. از زندگی کوی ویشتاسپ هخامنشی اطلاعات زیادی در دسترس نیست. به سلطنت رسیدن ویشتاسب. بنا بر آنچه در شاهنامه آمده است پدر ویشتاسب، لهراسب دو فرزند به نام گشتاسب و زریر داشت
اما دو نفر از نوادگان خیون ها مورد توجه او بودند و گشتاسب فکر می کرد ممکن است پدرش یکی از آن دو نفر را به عنوان جانشین خود انتخاب کند بنابراین روزی در جلسهٔ عمومی از پدرش خواست که او را به عنوان جانشین خود معرفی کند اما لهراسب از این تقاضا سرباز زد پس گشتاسب با سیصد سوار وفادار خود به هندوستان رفت. مدتی بعد لهراسب، زریر را با وعده جانشینی گشتاسب می فرستد تا گشتاسب را بازگرداند، پس از بازگشت گشتاب، لهراسب به وعده خود عمل نمی کند. گشتاسب دوباره به نشان اعتراض پدر خود را ترک کرده و اینبار به روم می رود و در آن جا با دختر قیصر روم، کتایون ازدواج می کند و قیصر روم را وامی دارد که از ایرانیان خراج بگیرد، لهراسب در می یابد که این درخواست از جانب پسر خودش است پس زریر را به روم می فرستد که گشتاسب را آگاه کند که به عنوان جانشین پدر انتخاب شده است و گشتاسب دوباره به ایران بازمی گردد و تاج و تخت را از پدرش می گیرد. جاماسب وزیر گشتاسب. جاماسب به سبب پیش گوی هایش و دانایی و خردمند بودنش نام آور است. جاماسب وزیر گشتاسب بوده. جاماسب از همراهان زریر برای بازگرداندن گشتاسب است و به هند رفت و پیشگویی کرد که بعدها گشتاسب پادشاه
می شود. جاماسب یکی از کاهنانی بود که با زرتشت مناظره کرد و او کسی بود که ویشتاسب را در پذیرش زرتشت قانع کرد. در اوستا بارها به نیکی از جاماسب یاد می شود. زرتشت، جاماسب را به عنوان نخستین موبد، موبدان برگزیده و او را به عنوان جانشین خود معرفی کرده است و همچنین سرپرستی آتشکده ی خود در کاریان پارس موسوم به پشته ی گشتاسپان را به جاماسب می سپارد. گشتاسب، ارجاسب و اسفندیار. ارجاسب یکی از شاهان خیون ها بوده و در شاهنامه پادشاه ترکان است. او به بهانهٔ گرویدن گشتاسب به دین زرتشت و رها کردن آیین کهن به ایران می تازد. در اوستا بارها از این جنگ ها با عنوان جنگ های دینی ایرانیان و ترکان یاد شده است. نام ارجاسب در اوستا ارجت اسپه آمده که به معنای دارندهٔ اسب ارجمند است. در جنگ اول گشتاسب از لشکر ارجاسب شکست می خورد و در این جنگ برادر خودش زریر کشته می شود اما سپس اسفندیار پسر گشتاسب، ارجاسب را شکست داده. ارجاسب را نقص عضو می کنند و سپس آزاد می شود اما در شاهنامه آمده که او فرار می کند. مدتی بعد گشتاسب با بدگویی های گرزم به اسفندیار بدگمان می شود او را اسیر کرده و در دژ گنبدان زندانی می کنند. ارجاسب چون دید اوضاع سلطنت گشت
اسب آشفته است دوباره به ایران لشگرکشی می کند و این بار لهراسب را کشته و دختران گشتاسب را اسیر می کند. گشتاسب به کوهی پناه می برد و وزیر خود جاماسب را برای آزاد کردن اسفندیار می فرستد. اسفندیار پس از رهای از زندان با گذشتن از هفت خوان و شکست ارجاسب و آزاد کردن خواهرانش از گشتاسب می خواهد که سلطنت را به او واگذار کند اما گشتاسب که نمی خواهد از سلطنت دست بکشد با شنیدن پیش گویی جاماسب مبنی بر این که اسفندیار در جنگ با رستم کشته می شود شرط واگذاری تاج و تخت سلطنت به او را اسیر کردن رستم می گذارد. زرتشت و کوی ویشتاسپ. زرتشت پس از این که مجبور به ترک وطن خود شد، پس از مدتی سرگردانی به سوی شرق و به سمت کشوری رفت که ویشتاسپ فرمانروای آن بود. جاماسب و هوتس، وزیر و همسر ویشتاسب پس از مدتی شیفتهٔ اصول اخلاقی زرتشت شدند و در برابر ویشتاسب جانب زرتشت را می گیرند تا سرانجام پس از آن که زرتشت توانست شرط ویشتاسب را برای پذیرش آیینش که همان مناظره با کاهنان بود به انجام رساند ویشتاسپ به دین زرتشت گروید. ویشتاسپ حامی و پشتیبان جدی دین زرتشت شد. کوی ویشتاسپ، حامی زرتشت، یک شخصیت با هیبت، پدر و بزرگ طایف های متعددی بوده است. این
زرتشت است که عنوان کوی را به اول اسم ویشتاسب اضافه می کند که نشان دهندهٔ این است که ویشتاسب به آیین یکتاپرستی گرویده است. فرزندان کوی ویشتاسپ. فرزندان کوی ویشتاسپ اوستایی، سپنتودات یا بنا بر روایات شاهنامهٔ فردوسی اسفندیار، و پشوتن هستند و دخترانش هومایا و واریذکنا که در شاهنامه به آفرید نامیده شده است. کوی ویشتاسپ در اوستا و شاهنامه. شخصیت کوی ویشتاسپ در اوستا و متون پهلوی تفاوت بسیاری با شخصیت گشتاسپ در شاهنامه دارد. نام کوی ویشتاسپ بیش از سایر پادشاهان کیانی در قسمت های گوناگون اوستا آمده است. نام او به معنی دارندهٔ اسب رمنده یا اسب گشوده است. وی پادشاهی فرهمند، لغزش ناپذیر و نیرومند بوده که به سبب پشتیبانی از آیین زرتشت بازو و پناه دین خوانده شده است و همسر ویشتاسب اوستایی، هوتس از نژاد نوزریان است. در گات ها دربارهٔ او آمده که «زرتشت از درگاه اهورامزدا می خواهد که توفیق کامروایی و رسیدن به آرزوها را به کوی ویشتاسپ ارزانی دارد و برای خود نیز توفیق رواج بخشیدن به دین مزدا را می طلبد.» اما گشتاسپ شاهنامه، پادشاهی ترسو، بی تدبیر و دهن بین است و همسر گشتاسپ شاهنامه کتایون دختر قیصر روم است.