Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مردم کُرد که در منطقه جغرافیایی به نام کردستان زندگی می کنند که امروزه بین ایران، عراق، ترکیه و سوریه قرار گرفته است البته نام کردستان در کشور ایران به یکی از استان های آن و در کشور عراق به یک اقلیم فدرال که در قانون اساسی کشور عراق تثبیت شده است و اما تاکنون در کشورهای ترکیه و سوریه این نام (کردستان) مورد قبول حکومت های ترکیه و سوریه قرار نگرفته است، جمعیت تخمینی کردها ۳۲ تا ۴۰ میلیون نفر برآورد می شود. مردم کُرد، قوم ایرانی هستند که در کردستانات در منطقه ای به وسعت تقریبی ۵۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع یعنی بخش هایی از خاورمیانه به ویژه در ترکیه، عراق و سوریه و قفقاز و آسیای مرکزی (به ویژه در قزاقستان و ترکمنستان) و در ایران به طور عمده در غرب کشور، منطقه جنوب غربی آذربایجان و منطقه شمال خراسان زندگی می کنند. علاوه بر این در سال های اخیر جمعیت زیادی از کردها به اروپا مهاجرت کردند که بیشترین آن در کشورهای آلمان، فرانسه و سوئد می باشد. پراکنش. روسیه. طبق ۶۳٬۸۱۸ کرد در روسیه زندگی می کنند. روسیه برای مدت طولانی روابط گرم خود را با کردها حفظ کرده است. در اوایل قرن نوزدهم، هدف اصلی امپراتوری روسیه اطمینان از بی طرفی کردها
در جنگ های علیه ایران و امپراتوری عثمانی بود. در آغاز قرن نوزدهم، هنگامی که ماورای قفقاز به روسیه پیوست، کردها در ماورای قفقاز مستقر شدند. در قرن ۲۰، کردها توسط ترک ها و ایرانیان مورد آزار و اذیت و نسل کشی قرار گرفتند، این وضعیت باعث شد کردها به روسیه بروند. لبنان. وجود جامعه حداقل ۱۲۵٬۰۰۰ نفری از کردها محصول چندین موج مهاجرت است، اولین موج مهم مربوط به دوره ۱۹۲۵–۱۹۵۰ بود که هزاران کرد از خشونت و فقر در ترکیه فرار کردند. حضور کردها در لبنان به قرن دوازدهم میلادی هنگامی که ایوبیان به آنجا رسیدند، برمی گردد. در طی چند قرن بعدی، چندین خانواده کرد دیگر توسط تعدادی از قدرت ها برای حفظ حاکمیت در این مناطق به لبنان اعزام شدند، و بقیه آنها در نتیجه فقر و خشونت به کردستان نقل مکان کردند. این گروه های کرد مستقر شدند و برای مدت طولانی بسیاری از مناطق لبنان را اداره می کردند. کردهای لبنان به دلیل جامعه چند فرهنگی لبنان در لبنان مستقر شدند. اتحادیه اروپا. پراکنش کردها در اتحادیه اروپا جمعیت قابل توجهی را در آلمان، فرانسه، سوئد، بلژیک و هلند تشکیل می دهد. کردها از ترکیه در دهه ۱۹۶۰ به عنوان کارگر مهاجر به آلمان و فرانسه ر
فتند. هزاران پناهنده کرد و پناهنده سیاسی در طول دهه ۱۹۷۰ به بعد از ترکیه و در طی دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ از عراق به سوئد فرار کردند. در فرانسه، کردهای ایران اکثریت جامعه را تشکیل می دهند. با این حال، هزاران نفر از کردهای عراق نیز در اواسط دهه ۱۹۹۰ وارد این کشور شدند. اخیراً کردهای سوریه به طور غیرقانونی وارد فرانسه می شوند. در بریتانیا، کردها برای اولین بار از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ با سرکوب شورش کردهای عراق توسط دولت عراق، مهاجرت خود را آغاز کردند. دولت عراق شروع به تخریب روستاهای کردنشین کرد و بسیاری از کردها را مجبور به کوچ به زمین های بایر در جنوب کرد. این حوادث منجر به فرار بسیاری از کردها به بریتانیا شد؛ بنابراین، کردهای عراق بخش عمده ای از جامعه را تشکیل می دهند. در سال ۱۹۷۹، آیت الله خمینی در ایران به قدرت رسید و قوانین اسلامی را تصویب کرد. ستم و آزار و اذیت سیاسی گسترده ای نسبت به جامعه کرد وجود داشت. از اواخر دهه ۱۹۷۰ تعداد افراد پناهنده از ایران در بریتانیا همچنان زیاد است. در سال ۱۹۸۸، صدام حسین عملیات انفال را در شمال عراق آغاز کرد. این شامل اعدام های دسته جمعی و نسل کشی کردن جامعه کرد بود. استفاده از سلاح شیم
یایی علیه هزاران شهر و روستای منطقه و همچنین شهر حلبچه تعداد کردهای عراق در بریتانیا را افزایش داد. تعداد زیادی از کردها نیز پس از کودتای نظامی ۱۹۸۰ در ترکیه به بریتانیا آمدند. اخیراً، مهاجرت به دلیل ادامه ستم سیاسی و سرکوب اقلیت های قومی و مذهبی در عراق و ایران بوده است. برآورد جمعیت کردها در بریتانیا به ۲۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ تن می رسد. در دانمارک تعداد قابل توجهی پناهنده سیاسی عراقی وجود دارد که بسیاری از آنها کرد هستند. در فنلاند، بیشتر کردها در دهه ۱۹۹۰ به عنوان پناهنده عراقی وارد این کشور شدند. کردهای فنلاند به دلیل موقعیت خود به عنوان اقلیتی تحت تعقیب، وابستگی زیادی به دولت عراق ندارند؛ بنابراین، آنها در فنلاند احساس پذیرش و راحتی بیشتری می کنند، بسیاری از آنها می خواهند از تابعیت عراقی خود خلاص شوند. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹، ۴۳٬۷۵۹ کرد به طور غیرقانونی وارد یونان شده اند و از ۹٬۷۹۷ متقاضی پناهندگی ۵۲۴ مورد از آنها پذیرش شده اند. آمریکای شمالی. در ایالات متحده اعتقاد بر این است که جمعیت کردها بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ نفر می باشد، منابع دیگر ادعا می کنند که تقریباً ۵۸٬۰۰۰ نفر هستند که اکثریت آنها از ایران می آیند. تخمی
ن زده می شود که حدود ۲۳٬۰۰۰ کرد ایرانی در ایالات متحده زندگی می کنند. در طول جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، حدود ۱۰ هزار پناهنده عراقی در ایالات متحده پذیرفته شدند که بیشتر آنها کرد و شیعه بودند که به جنگ ائتلاف آمریکا کمک کرده بودند یا طرفدار آنها بودند. نشویل، تنسی با حدود ۸٬۰۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ نفر بیشترین جمعیت مردم کرد را دارد. در جنوب کالیفرنیا، لس آنجلس، سن دیگو و دالاس، تگزاس نیز کرد وجود دارد. در کانادا، جمعیت کردها بر اساس سرشماری ۲۰۱۱ کانادا ۱۱٬۶۸۵ نفر است که در این میان کردهای عراق بزرگ ترین گروه کردهای کانادا را تشکیل می دهند و از تعداد کردهای ترکیه، ایران و سوریه بیشتر هستند. مهاجرت کردها عمدتاً نتیجه جنگ ایران و عراق، جنگ خلیج فارس و جنگ داخلی سوریه بود؛ بنابراین بسیاری از کردهای عراق به دلیل جنگ های مداوم و سرکوب کردها و شیعیان توسط دولت عراق به کانادا مهاجرت کردند. کردستان. اکثر کُردها در کردستان مسلمان سنی هستند (بیشتر از مکتب شافعی)، اما اقلیت های قابل توجهی نیز به اسلام شیعه، علویت، یزیدیسم، یارسانیسم، مسیحیت و یهودیت پایبند هستند. ترکیه. بر اساس گزارش آژانس ترکیه ای KONDA، در سال ۲۰۰۶، از کل جمعیت ۷
۳ میلیون نفری ترکیه، ۱۱٫۴ میلیون کُرد و زازا در ترکیه زندگی می کردند (نزدیک به ۱۵٫۶۸ درصد از کل جمعیت کشور ترکیه). روزنامه ترکی ملیت در سال ۲۰۰۸ گزارش داد که جمعیت کُردها در ترکیه ۱۲٫۶ میلیون نفر است. بر اساس کتاب حقایق جهانی، کردها ۱۸ درصد از جمعیت ترکیه (حدود ۱۴ میلیون نفر از ۷۷٫۸ میلیون نفر) را تشکیل می دهند. منابع کُردی این رقم را ۱۰ تا ۱۵ میلیون کُرد در ترکیه ذکر کرده اند. کردها بیشتر در شمال کردستان، در جنوب شرقی و شرق آناتولی زندگی می کنند. اما جمعیت کثیری از کُردها را می توان در غرب ترکیه به دلیل مهاجرت داخلی یافت. به گفته رستم ارکان، استانبول استانی است که بیشترین جمعیت کُرد را در ترکیه دارد. ایران. جمعیت کُردها در ایران به ۷ میلیون نفر می رسد که اکثریت آنها سنی هستند. کُردهای شیعه در ایران اکثر ساکن استان های کرمانشاه و ایلام هستند. همچنین کُردهای استان خراسان در شمال شرق ایران نیز پیرو مذهب شیعه هستند. در جریان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ در ایران، احزاب سیاسی کُرد در جذب کُردهای شیعه که در آن دوره هیچ علاقه ای به خودمختاری نداشتند، ناموفق بودند. با این حال، از دهه ۱۹۹۰، ملی گرایی کردی تا حدودی به دلیل
خشم و سرکوب خشونت آمیز کُردها در کردستان ایران، به مناطق کُردنشین شیعه نیز نفوذ کرده است. عراق. در کشور عراق کُردها تقریباً ۱۷ درصد از جمعیت آن را تشکیل می دهند. آنها اکثریت سه استان در شمال عراق را تشکیل می دهند که با هم به عنوان اقلیم کردستان عراق شناخته می شوند. همچنین کُردها در کرکوک، موصل، خانقین و بغداد نیز حضور پررنگی دارند. حدود ۳۰۰٬۰۰۰ کُرد در بغداد پایتخت عراق، ۵۰٬۰۰۰ نفر در شهر موصل و حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در جاهای دیگر در جنوب عراق زندگی می کنند. کُردها به رهبری ملا مصطفی بارزانی از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۵ درگیر نبردهای سنگین علیه رژیم های متوالی عراق بودند. در مارس ۱۹۷۰، عراق طرح صلحی را برای خودمختاری کُردها اعلام کرد. این طرح قرار بود چهار سال دیگر اجرا شود. با این حال، در همان زمان، رژیم عراق برنامه عرب سازی را در مناطق نفت خیز کرکوک و خانقین آغاز کرد. قرارداد صلح دیری نپایید و در سال ۱۹۷۴، دولت عراق تهاجم جدیدی را علیه کُردها آغاز کرد. علاوه بر این، در مارس ۱۹۷۵، عراق و ایران معاهده الجزیره را امضا کردند که بر اساس آن ایران ارائه خدمات به کُردهای عراق را قطع کرد. عراق موج دیگری از عرب سازی را با انتقال ا
عراب به میادین نفتی کُردستان، به ویژه مناطق اطراف کرکوک آغاز کرد. بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸، تعداد ۲۰۰٬۰۰۰ کُرد به دیگر مناطق عراق تبعید شدند. سوریه. کُردها بزرگ ترین اقلیت قومی در سوریه هستند و ۹ درصد جمعیت این کشور را تشکیل می دهند. کُردهای سوریه همواره با تبعیض و آزار و اذیت دولت مواجه شده اند. کردستان سوریه (روژآوا) نامی غیررسمی است که برخی برای توصیف مناطق کُردنشین شمال و شمال شرق سوریه استفاده می کنند. منطقه کُردنشین شمال شرقی بخش بزرگی از استان حسکه را در بر می گیرد. شهرهای اصلی این منطقه قامشلی و حسکه است. بسیاری از کُردها به دنبال خودمختاری سیاسی برای مناطق کُردنشین سوریه، مشابه کردستان عراق در عراق، یا استقلال کامل به عنوان بخشی از کردستان بزرگ هستند. نام «کُردستان غربی» (کردی: Rojavayê Kurdistanê) نیز توسط کُردها برای نامگذاری مناطق دارای جمعیت کُرد در سوریه در رابطه با کردستان به کار می رود. از زمان جنگ داخلی سوریه، نیروهای دولتی سوریه بسیاری از مناطق کُردنشین را رها کرده اند تا کُردها خلاء قدرت را پر کنند و این مناطق را به طور خودمختار اداره کنند. ماوراء قفقاز (قفقاز جنوبی). ارمنستان. بر اساس سرشما
ری ارمنستان در سال ۲۰۱۱، جمعیت کُردها در ارمنستان به ۳۷٬۴۷۰ نفر می رسد. آنها عمدتاً در نواحی غربی ارمنستان زندگی می کنند. کُردهای اتحاد جماهیر شوروی سابق ابتدا در دهه ۱۹۲۰ شروع به نوشتن کُردی با الفبای ارمنی کردند و به دنبال آن در سال ۱۹۲۷ به زبان لاتین و سپس در سال ۱۹۴۵ سیریلیک و اکنون به دو خط سیریلیک و لاتین شروع کردند. کردهای ارمنستان رادیوی کُردی را از ایروان و اولین روزنامه کُردی در ریا تزه تأسیس کردند. در انستیتوی شرق شناسی دولتی ایروان دپارتمان کُردی وجود دارد. کُردهای ارمنستان اولین کشور تبعیدی بودند که به رسانه هایی مانند رادیو، آموزش و مطبوعات به زبان مادری خود دسترسی داشتند اما بسیاری از کُردها از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۹ به عنوان جمعیت آذری یا حتی ارمنی نام برده شدند. گرجستان. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۲ گرجستان، ۲۰٬۸۴۳ کُرد در گرجستان زندگی می کنند. کُردهای گرجستان عمدتاً در پایتخت تفلیس و روستاوی زندگی می کنند. بر اساس گزارش کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در سال ۱۹۹۸، حدود ۸۰ درصد از جمعیت کُرد در گرجستان را کُردهای آسیمیله شده تشکیل می دهند.
صنعت خودروسازی در چین از سال ۲۰۰۸ بزرگ ترین صنعت جهان بر پایه شمار خودروی تولیدشده بوده است. از سال ۲۰۰۹ تولید سالانهٔ خودرو در چین از میزان تولید خودرو در اتحادیهٔ اروپا، یا از مجموع تولید ایالات متحده آمریکا و ژاپن پیشی گرفت. چهار شرکت اصلی تولیدکنندهٔ خودروی چین که بنابر رسم با نام «چهار بزرگ» شناخته می شوند، سایک موتور، دانگ فنگ، فاو و چانگان هستند. دیگر خودروسازان چینی شامل جیلی، گروه خودروسازی پکن، برلیانس اتومتیو، گروه خودروسازی گوانگ ژو، گریت وال، بی وای دی، چری و جیان گوای جی ای سی می شوند. علاوه بر این چندین تولیدکنندهٔ چندملیتی نیز با تولیدکنندگان بومی چین مشارکت می کنند. در حالی که بیشتر خودروهای تولید شده در چین در بازار داخلی این کشور به فروش می رسند، اما صادرات این کشور در سال ۲۰۱۱ به ۸۱۴٬۳۰۰ دستگاه رسید. اصالت صنعت خودروسازی چین به طور عمده به شوروی بازمی گردد (کارخانه ها و طراحی های ثبت شدهٔ خودروها در دههٔ ۱۹۵۰ با کمک اتحاد جماهیر شوروی بنیانگذاری شدند) و در ۳۰ سال نخست تشکیل جمهوری، دارای ظرفیت کمی بود که از ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار دستگاه در سال تجاوز نمی کرد. از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ این صنعت به سرعت تو
سعه یافت. نخست تولید سالانهٔ خودرو در چین در سال ۱۹۹۲ از مرز یک میلیون دستگاه گذشت. تا سال ۲۰۰۰ کشور چین بیش از دو میلیون خودرو در سال تولید می کرد. پس از ورود چین به سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱، توسعهٔ بازار خودرو شتاب بیشتری گرفت. میان سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بازار ملی خودروی چین به طور میانگین به میزان ۲۱ درصد، یا به عبارت دیگر معادل یک میلیون دستگاه در هر سال رشد کرد. در سال ۲۰۰۹ کشور چین در مجموع ۱۳٫۷۹ میلیون دستگاه خودرو تولید کرد که ۸ میلیون از آن ها خودروی سواری بوده و ۳٫۴۱ میلیون آن ها وسایل نقلیه تجاری بودند؛ صنعت خودروسازی چین با این حجم تولید از ایالات متحده آمریکا پیشی گرفت و به بزرگ ترین تولیدکنندهٔ خودرو در جهان بر پایهٔ حجم تولید بدل شد. در سال ۲۰۱۰ هم فروش و هم تولید خودروی این کشور به ۱۸ میلیون دستگاه رسید که ۱۳٫۷۶ دستگاه از آن ها خودروی سواری بودند؛ این شمار، چه در زمینهٔ تولید و چه در زمینهٔ فروش بیشترین رقم ثبت شده توسط یک کشور در تاریخ صنعت خودروسازی بود. در سال ۲۰۱۴ مجموع تولید خودرو در چین به رقم ۲۳٫۷۲ میلیون دستگاه رسید که معادل ۲۶٪ از کل حجم تولید خودرو در جهان بود. شمار خودروها، اتو
بوس ها، ون ها و کامیون های پلاک شده ای که در سطح جاده های چین تردد می کردند در سال ۲۰۰۹ به ۶۲ میلیون دستگاه رسید. شرکت مشاورهٔ مک کینزی و شرکا تخمین می زند که بازار خودروی چین بین سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۳۰ به میزان ده برابر رشد خواهد کرد. شمار خودروهای ثبت شده در چین در مارس ۲۰۱۷ به رقم ۳۰۰٫۳ میلیون دستگاه رسید. گروه صنعتی اصلی برای صنعت خودروسازی چین با نام «انجمن تولیدکنندگان خودروی چین» (中国汽车工业协会) شناخته می شود. تولیدکنندگان، نشان های تجاری و خودروهای بومی. کشور چین دارای چهار تولیدکنندهٔ خودروی بومی است که طبق رسوم با نام «چهار بزرگ» شناخته می شوند: شانگهای جنرال موتورز (تحت مشارکت با جنرال موتورز)، دانگ فنگ، فاو و چانگان شرکت بایک بارها جایگاه چانگان به عنوان چهارمین خودروسازی بزرگ چین را به چالش کشیده است. گوانگ ژو اتومتیو نیز از جمله شرکت های تحت مالکیت دولت است. شرکت صنعت خودروسازی شانگهای که با نام سایک (上汽) یا سایک-جی ام (上汽通用) نیز شناخته می شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در شانگهای واقع شده و به صورت سرمایه گذاری مشترک با شرکت دولتی آمریکایی جنرال موتورز فعالیت می کن
د. حجم تولید این شرکت به میزان بیش از ۶٫۹ میلیون دستگاه خودرو در سال ۲۰۱۷ از هر خودروساز چینی دیگری بیشتر بود. سایک خودروهای خود را تحت نشان های تجاری متنوعی به فروش می رساند. نام های تجاری که تحت انحصار سایک هستند عبارتند از مکسوس، ام جی، رووی و یوجین. محصولاتی که توسط شرکت های سرمایه گذاری مشترک سایک تولید می شوند، با مارک هایی شامل بااوجون، بیوک، شورلت، ایوکو، اشکودا، فولکس واگن و وولینگ به فروش می رسند. شرکت دانگ فنگ موتور که در زبان چینی به صورت مخفف 东风 نوشته می شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در ووهان قرار دارد. این شرکت با تولید بیش از ۴٫۱ میلیون دستگاه خودرو در سال ۲۰۱۷، دومین خودروساز بزرگ چین در آن سال از نظر حجم تولید بوده است. نشان های تجاری متعلق به این شرکت عبارتند از دانگ فنگ، ونوشا و آئولوس. شرکت های سرمایه گذاری مشترک آن نیز عبارتند از کامینز، دانا، هوندا، نیسان، اینفینیتی، پی اس ای پژو سیتروئن، رنو، کیا و یولانگ. شرکت سهامی گروه فاو که در زبان چینی به صورت مخفف 一汽 نوشته می شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در چانگچ
ون قرار دارد. در سال ۲۰۱۷ این شرکت با تولید ۳٫۳ میلیون خودرو به عنوان سومین خودروساز بزرگ چین از نظر حجم تولید شناخته شد. فاو علاوه بر فروش خودروهای خود با نام تجاری فاو، آن ها را تحت نشان های تجاری متفاوت دیگری از جمله بسترن/بنتنگ، داریو، هایما، هونگ چی، هوالی، جیه فنگ، جیلین، اولِی، جیه فنگ و یوان ژنگ، و تیانجین ژیالی نیز به فروش می رساند. سرمایه گذاری های مشترک فاو نیز خودروهای آئودی، جنرال موتورز، مزدا، تویوتا و فولکس واگن را به فروش می رسانند. گروه چانگان اتومبیل که در زبان چینی به صورت مخفف 长安 نوشته می شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی است که مقر اصلی آن در چونگ کینگ قرار داشته و یک شرکت تحت مالکیت دولت است. این شرکت با تولید ۲٫۸ میلیون خودرو در سال ۲۰۱۷، به عنوان چهارمین خودروساز بزرگ چین از نظر حجم تولید رده بندی شد. خودروهایی که طراحی، توسعه، تولید و فروش آن ها توسط شرکت چانگان صورت می گیرد تحت نام تجاری چانگان، و خودروهای تجاری این شرکت نیز تحت نام تجاری چانا به فروش می رسند. شرکت ّای خارجی سرمایه گذاری مشترک این شرکت نیز شامل سوزوکی، فورد، مزدا و پی اس ای پژو سیتروئن می شوند. گروه بایک که در زبا
ن چینی به صورت مخفف 北汽 نوشته می شود، یک شرکت اقتصادی و هلدینگ چینی تحت مالکیت دولت، متشکل از چندین شرکت تولیدکنندهٔ خودرو و ماشین است که در پکن واقع شده است. شرکت بایک در سال ۲۰۱۴ با تولید ۲٫۵ میلیون دستگاه خودرو در جایگاه پنجمین خودروساز بزرگ چین در زمینهٔ تولید خودرو قرار گرفت. شرکت های تابعهٔ اصلی این شرکت شامل بایک موتور، شرکت تولیدکنندهٔ خودروهای سواری، باو، سازندهٔ خودروهای شاسی بلند و نظامی، و فوتون موتور، سازندهٔ کامیون، اتوبوس و تجهیزات کشاورزی می شود. سازمان مادر شرکت بایک، هیئت مدیریت و نظارت بر منابع (SASAC)، تحت مالکیت شهرداری پکن است. این شرکت دارای سرمایه گذاری مشترک با هیوندای و مرسدس-بنز است. سایر تولیدکنندگان خودروی قابل اشارهٔ چین عبارتند از: بی وای دی یک شرکت خودروسازی که توسط شرکت بی وای دی که در سطح جهان بخاطر باتری ها و اتوبوس های برقی اش شناخته شده است، بنیانگذاری شده است. این خودروسازی همچنین در سال ۲۰۱۷ به عنوان هفتمین نشان تجاری پرفروش چین شناخته شده است. گاک (گروه خودروسازی گوانگ ژو) یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در گوانگ ژو قرار دارد. این شرکت
با تولید بیش ار ۲ میلیون خودروی در سال ۲۰۱۷، ششمین خودروساز بزرگ چین در آن سال بوده است. گاک خودروهای سواری خود را تحت نشان تجاری ترامپ چی به فروش می رساند. این شرکت در چین بیشتر بخاطر سرمایه گذاری مشترکش با فیات، هوندا، ایسوزو، میتسوبیشی و تویوتا شناخته شده است. جیلی بزرگ ترین شرکت تولیدکنندهٔ خودرو با مالکیت خصوصی، و هفتمین خودروساز بزرگ در تمام دوران در چین است. نشان تجاری جیلی اتو که نشان تجاری پرچمدار شرکت جیلی است، در سال ۲۰۱۷ به عنوان برترین برند خودروی چین شناخته شد. جیلی که در حال حضر یکی از گروه های خودروسازی با سریع ترین رشد در سطح جهان است، برای مالکیتش بر شرکت خودروسازی لوکس سوئدی، ولوو در چین شناخته شده است. نشان های تجاری خودروهای سواری این گروه شامل جیلی اتو، ولوو کارز و لینک اند کو هستند. گریت وال هشتمین خودروساز بزرگ چین در سال ۲۰۱۷، و بزرگ ترین تولیدکنندهٔ خودروهای شاسی بلند است. گریت وال خودروهای خود را تحت نام های تجاری هاوال و وِی به فروش می رساند. برلیانس اتو یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که در شن یانگ واقع شده است. این شرکت در سال ۲۰۱۷ نهمین خودروساز بزرگ چین بوده
است. برلیانس اتو دارای سرمایه گذاری مشترک خارجی با ب ام و و علاوه بر این خودروهای سواری را تحت نام تجاری خودش برلیانس به فروش می رساند. چری یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی دولتی چینی است که مقر اصلی آن در آن هوئی واقع شده است. این شرکت در سال ۲۰۱۷ دهمین خودروساز بزرگ چین بوده است. این شرکت دارای یک سرمایه گذاری مشترک خارجی با شرکت های جگوار و لندرور جهت تولید خودروهایی با نشان های تجاری جگوار و لندرور در چین است. چری علاوه بر این خودروهایی را با نشان های تجاری چری و کوروس به فروش می رساند. تولیدکنندگان خارجی با سرمایه گذاری مشترک. شرکت هایی از کشورهای دیگر که به صورت مشارکتی در چین در امر تولید فعالیت می کنند، شامل لوکسژن، دایملر-بنز و جنرال موتورز می شوند. در این میان جنرال موتورز در چین خودروهای متعددی را در چهار کارخانه تولید می کند که مهم ترین آن ها خودروهای بیوک هستند؛ اگرچه برخی مدل های شورلت و کادیلاک نیز با سرمایه گذاری مشترک ۵۰/۵۰ با سایک موتور، که سابقاً با نام شرکت شانگهای جنرال موتورز شناخته می شد، به تولید می رسند. در نوامبر ۲۰۱۸ این شرکت مدل های جدیدی از شورلت را برای عرضه در بازار چین معرفی کرد که
شامل یک مدل ملیبو ایکس ال با فاصلهٔ افزایش یافتهٔ بین محورها، یک خودروی شاسی بلند مفهومی شورلت و مدل جدید شورلت مونزا می شدند. شرکت بیجینگ بنز اتومتیو یک سرمایه گذاری مشترک میان بایک موتور و دایملر آگ است. تا نوامبر ۲۰۱۸ دست کم دو میلیون دستگاه خودروی مرسدس-بنز به واسطهٔ همکاری این دو شرکت در کشور چین تولید شده است. در اواخر سال ۲۰۱۸ این شرکت اعلام کرد که در حال توسعهٔ یک سدان جدید مرسدس-بنز کلاس-ای ال برای عرضه در چین و جهت رقابت با سدان آئودی ای۳ ساخت چین و سدان ب ام و سری ۱ است. دایملر و یک شریک دیگرش، بی وای دی اتو همزمان مشغول به ساخت یک خودروی برقی با نام دنزا برای بازار چین بودند که نمونهٔ بهبود یافتهٔ آن یعنی خودروی دنزا ۵۰۰ در مارس ۲۰۱۸ معرفی شده بود. بر پایه گزارش ها، در آن زمان دایملر بنز در حال انجام مذاکراتی با شرکت بی وای دی اتو جهت تولید یک مدل برقی از خودروی اسمارت در چین بوده است. همزمان با این مذاکرات، نمونهٔ بنزینی خودروی اسمارت از طریق واردات در بازار چین عرضه می شد. شرکت هوندا موتور با گروه خودروسازی گوانگ ژو (گروه گاک) دارای سرمایه گذاری مشترک است و برای سرمایه گذاری به ارزش ۳٫۲۷ میلیارد
یوان (۴۶۹ میلیون دلار) در تولید وسایل نقلیه مبتنی بر انرژی های نو در چین در سال ۲۰۱۹، و احتمالاً تحت نشان تجاری ترامپ چی برنامه ریزی کرده است. مشارکت تویوتا در سرمایه گذاری در صنعت خودروسازی چین با همکاری گروه گاک است و این دو شرکت قرار است یک خودروی برقی را تحت نام تجاری گاک بسازند. شرکت نیسان به واسطهٔ سرمایهٔ مشترک با شرکت دانگ فنگ موتور در چین فعالیت می کند. در گزارشی در اوایل سال ۲۰۱۸ اشاره شده است که قرار است این دو شرکت به واسطهٔ همکاری خود، علاوه بر توسعه و گسترش کارخانهٔ دانگ فنگ در گوانگ ژو، کارخانهٔ جدیدی را نیز در ووهان جهت افزایش ظرفیت تولید احداث کنند. در بروزرسانی تکمیلی این گزارش در اوت ۲۰۱۸ آمده است که نیسان و گروه دانگ فنگ تصمیم دارند جهت افزایش حجم تولید خودروهای نیسان در چین تا ۲٫۱ میلیون دستگاه در سال، حدود ۹۰۰ میلیون دلار سرمایه گذاری کنند. تا تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۱۸ نخستین خودروی سدان برقی نیسان برای بازار چین با نام سیلفی زیرو امیشن در حال تولید بوده است. خودروهای متعدد فولکس واگن و آئودی که در کشور چین تولید شده اند، تحت دو سرمایه گذاری مشارکتی فاو-فولکس واگن و سایک فولکس واگن ساخته شده
اند. در سال ۲۰۱۸ این اتحاد سه کارخانهٔ فاو-فولکس واگن را در چین افتتاح کرد: در چینگ دائو، در فوشان و در تیانجین. تا سال ۲۰۱۹ قرار بوده که شرکت آئودی هفت مدل مختلف خودروی شاسی بلند را در چین به تولید برساند. یک مقام اجرائی بخش مرتبط با خودروهای آئودی در اتحاد فاو-فولکس واگن گفته است که تا سال ۲۰۲۰ دو میلیون دستگاه خودروی آئودی تولید شده در چین در این کشور به فروش خواهد رسید. تا پایان سال ۲۰۱۷ آمار کل فروش آئودی در کشور چین معادل ۷۷۷٬۰۰۰ دستگاه بوده است. شرکت سرمایه گذاری مشترک سایک فولکس واگن نیز در اواخر سال ۲۰۱۸ در حال احداث یک کارخانه در انتینگ، در نزدیکی شانگهای جهت تولید خودروهای برقی بوده است. در اواخر سال ۲۰۱۹ شرکت فولکس واگن اعلام کرد که این کارخانه در سال ۲۰۲۰ تولید سالانه ۳۰۰٬۰۰۰ دستگاه خودروی برقی را آغاز خواهد کرد و این میزان تا سال ۲۰۲۵ به یک میلیون دستگاه در سال خواهد رسید. انتظار می رفت که شرکت ب ام و و شریک تجاری چینی خود، هُلدینگ گروه خودروسازی برلیانس، در طول سال ۲۰۱۹ تعداد ۵۲۰٬۰۰۰ دستگاه خودرو را در چین به تولید برسانند. در اکتبر ۲۰۱۸ این شرکت آلمانی اعلام کرد که جهت افزایش میزان سهم مالکیت
خود از گروه خودروسازی برلیانس از ۵۰٪ به ۷۵٪، ۳٫۶ میلیارد یورو (۴٫۱۶ میلیارد دلار) هزینه خواهد کرد. شرکت ب ام و همچنین تصمیم دارد تا به عنوان بخشی از اقدام برای رسیدن به هدف تولید ۶۵۰٬۰۰۰ دستگاه خودرو در سال با همکاری گروه برلیانس، که از اوایل دههٔ ۲۰۲۰ آغاز خواهد شد، با سرمایه گذاری ۳ میلیار یورویی حجم تولید خود در کشور چین را بالا ببرد. این شرکت آلمانی علاوه بر این اتحادی را با شرکت گریت وال موتور جهت ساخت خودروهای برقی مینی در چین و عرضهٔ آن ها در بازار داخلی این کشور تشکیل داده است. شرکت جگوار لندرور دارای سرمایهٔ مشترک با شرکت چری است. در یک گزارش خبری در ژوئیهٔ ۲۰۱۸ اشاره شده است که این شرکت جهت خلق یک مدل جدید برای بازار چین تصمیم بر افزایش سرمایهٔ خود دارد. در گزارش دیگری دربارهٔ شرکت جگوار لندرور که در اواخر ماه اکتبر منتشر شد، به برنامهٔ برگشت این شرکت اشاره شده بود، با این حال برنامهٔ خلق این مدل مفهومی نیز منتفی اعلام نشده بود. مالکیت کامل شرکت ولوو کارز (بخش تولید خودروهای سبک شرکت ولوو) از سال ۲۰۱۰ متعلق به شرکت چینی جیلی بوده است و بیشتر خودروهای مدل ایکس سی۶۰ را برای صادرات به کشورهای مختلف و
همچنین برای عرضه در بازار داخلی چین، در این کشور به تولید می رساند. خودروهای دیگری که در چین (تا اواخر سال ۲۰۱۸) جهت عرضه در بازار داخلی و صادرات در چین تولید می شوند شامل بیوک انویژن، فورد فوکوس اکتیو، ولوو اس۹۰ و کادیلاک سی تی۶ اتصال برقی می شوند. (با توجه به تعرفه های گمرکی بازدارنده ای که در سال ۲۰۱۸ از سوی ایالات متحده اعلام شد، پیش بینی می شد که صادرات خودرو به این کشور با کاهش چشم گیری مواجه شود) جیلی همچنین سرمایه گذاری هایی نیز در دایملر، ای بی ولوو (سازندهٔ کامیون، اتوبوس، تجهیزات ساخت و ساز و پیشرانه) و لوتوس انجام داده است. در اکتبر ۲۰۱۸ شرکت های فورد و بایدو اعلام کردند که در حال برنامه ریزی جهت آغاز آزمایش مشترک خودروهای خودران در جاده های پکن تا پایان سال هستند. تاریخچه. صنعت خودروسازی چین عمدتاً ریشه در اتحاد جماهیر شوروی دارد (کارخانه ها و طراحی های خودروی ثبت شده، در دههٔ ۱۹۵۰ و با کمک اتحاد جماهیر شوروی بنیانگذاری شدند) و در ۳۰ سال نخست تشکیل جمهوری دارای حجم پایینی بود؛ به طوری که حجم تولید خودرو در چین در این دوره از ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار دستگاه در سال تجاوز نمی کرد. از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ این صنعت
به سرعت توسعه یافت. ظرفیت تولید سالانهٔ اتومبیل در چین در ابتدا از مرز یک میلیون دستگاه در سال ۱۹۹۲ عبور کرد. تا سال ۲۰۰۰ کشور چین سالانه دو میلیون دستگاه خودرو تولید می کرد. پس از ورود چین به سازمان تجارت جهانی (WTO) در سال ۲۰۰۱، روند توسعهٔ بازار خودرو شتاب بیشتری گرفت. در میان سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بازار خودروی ملی چین به طور میانگین به میزان ۲۱ درصد، یا به عبارت دیگر معادل یک میلیون دستگاه به ازای هر سال رشد کرد. چین در سال ۲۰۰۹ مجموعاً ۱۳٫۷۹ میلیون وسیلهٔ نقلیه تولید کرد، که از این تعداد، ۸ میلیون دستگاه خودروی سواری و ۳٫۴۱ میلیون دستگاه آن ها وسیله نقلیه تجاری بودند. چین با این حجم تولید موفق شد از ایالات متحده پیشی گرفته و به بزرگ ترین تولیدکنندهٔ خودروی جهان بر پایهٔ حجم تولید بدل شود. در سال ۲۰۱۰ هم میزان فروش و هم میزان تولید خودروی چین از مرز ۱۸ میلیون دستگاه گذشت که از میان آن ها ۱۳٫۷۶ میلیون دستگاه را خودروهای سواری تشکیل می دادند. این تعداد، چه در زمینهٔ تولید و چه در زمینهٔ فروش، بیشترین رقم ثبت شده توسط یک کشور در تاریخ صنعت خودروسازی جهان بود. در سال ۲۰۱۴ مجموع تولید خودرو در چین به رقم ۲۳٫۷۲