Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آن دانمارک (۱۲ دسامبر ۱۵۷۴ – ۲ مارس ۱۶۱۹) همسر جیمز یکم و ملکه هم نشین اسکاتلند، انگلستان و ایرلند بود. آن دختر دوم فردریک دوم دانمارک بود که در سال ۱۵۸۹ در سن ۱۵ سالگی با جیمز یکم ازدواج کرد. سه فرزند حاصل از این ازدواج تا بزرگسالی زنده ماندند که یکی از این فرزندان چارلز یکم، پادشاه بعدی بود. آن شخصیتی مستقل و قدرتمند داشت و در اختلافات خود با جیمز بر سر نگهداری شاهزاده هنری یا برخورد با دوستش بئاتریکس روتون از جناح بندی های سیاسی اسکاتلند کمک می گرفت. تصور می شود که رابطه جیمز و آن در ابتدا عاشقانه بوده اما به مرور از یکدیگر دور شده و درنهایت با وجود احترام متقابل جدا از یکدیگر زندگی می کردند. در انگلستان، آن با فاصله گرفتن از سیاست بازی جناحی، به حمایت از هنر روی آورد و یکی از غنی ترین محافل ادبی اروپا را در دربار خود گرد آورد. اما از سال ۱۶۱۲ به دلیل چند دوره بیماری به مرور از زندگی اجتماعی دربار فاصله گرفت. آن در ۲ مارس سال ۱۶۱۹، در سن ۴۴ سالگی در کاخ همپتون کورت درگذشت. با وجود این که مذهب او در زمان مرگ پروتستان گزارش شده، بعضی شواهد به تغییر مذهب او به کاتولیسیسم در طول زندگی اشاره می کنند. اوایل زندگ
ی. آن در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۵۷۴ و در قلعه اسکندربرگ و در شبه جزیره یوتلند در پادشاهی دانمارک و در خانواده زوفی مکلنبورگ و پادشاه فردریک دوم دانمارک متولد شد. فردریک دوم دانمارک. پدر آن قبل از بدنیا آمدنش به یک وارث مرد نیازمند بود, و بعد از آن سوفی مادر آن سه سال بعد تصمیم می گیرد که به پادشاه پسری بنام کریستیان چهارم دهد و همان نیز اتفاق افتاد.
سیاست اندونزی در چارچوب یک جمهوری دموکراسی نیابتی ریاست جمهوری صورت می گیرد که به موجب آن رئیس جمهور اندونزی هم رئیس کشور و هم رئیس حکومت و یک نظام چندحزبی است. قدرت اجرایی توسط دولت اعمال می شود. قدرت قانونگذاری هم به دولت و هم در دو شورای نمایندگان خلق واگذار شده است. دستگاه قضایی مستقل از دستگاه اجرایی و قوه مقننه است. قانون اساسی اندونزی. &lt;bdi&gt;قانون اساسی اندونزی&lt;/bdi&gt; این قانون، با نام «قانون اساسی جمهوری اندونزی» در ۱۸ اوت ۱۹۴۵، در اواخر جنگ جهانی دوم که اندونزی زیر فرمان ژاپن بود، به تصویب رسید و پس از مدتی با افزوده شدن اصلاحاتی به آن در زمان احمد سوکارنو به اجرا درآمد. این قانون اساسی از ۳۷ اصل تشکیل شده است. رئیس جمهور اندونزی. رئیس جمهور اندونزی رئیس جمهور اندونزی رئیس کشور و رئیس حکومت جمهوری اندونزی است. رئیس جمهور قوه مجریه حکومت اندونزی را اداره می کند و فرمانده کل قوا نیروهای ملی مسلح اندونزی است. در سال ۲۰۱۴، جوکو ویدودو هفتمین رئیس جمهور اندونزی شد. دوره ریاست جمهوری ۵ سال است و این پست در ۱۸ اوت ۱۹۴۵ به وجود آمد. رئیس جهور با رأی مستقیم مردم انتخاب می شود. شاخهٔ اجرایی. &lt;bdi&
gt;حزب دموکراتیک مبارزه اندونزی&lt;/bdi&gt; یک حزب سیاسی در اندونزی است که در سال ۱۹۹۹ توسط مگاواتی سوکارنوپوتری تأسیس شد. مگاواتی در سال ۱۹۹۶ توسط سوهارتو رئیس جمهور وقت، از حزب دموکراتیک اندونزی اخراج شد و سپس این حزب را بنیان نهاد. این حزب گرایش چپ میانه مبتنی بر ایدئولوژی پانچاسیلا دارد و از سال ۲۰۱۴ اکثریت نسبی مجلس اندونزی را در اختیار دارد و جوکو ویدودو، رئیس جمهور اندونزی، از این حزب است. احزاب سیاسی و انتخابات. کمیسیون عمومی انتخابات (KPU) "دستگاهی" است که مسئول انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری است. ماده 22E (5) قانون اساسی تصریح می کند که این کمیسیون ملی، دائمی و مستقل است. پیش از انتخابات ۲۰۰۴، KPU از اعضایی تشکیل شده بود که عضو احزاب سیاسی نیز بودند. با این حال، اعضای KPU اکنون باید غیر حزبی باشند. انتخابات. انتخابات سراسری سال۲۰۱۹ اندونزی در ۱۷ آوریل ۲۰۱۹ در اندونزی برگزار شد تا مجلس خلق اندونزی و ریاست جمهوری با آرای سراسری انتخاب شوند. در این انتخابات جوکو ویدودو مجدداً برای ریاست جمهوری انتخاب شد و حزب دموکراتیک مبارزه اندونزی اکثریت نسبی کرسی های مجلس را به دست آورد.و روابط خارجی. &lt;bdi&gt;
روابط خارجی اندونزی&lt;/bdi&gt; از زمان استقلال اندونزی، این کشور در رابطه با روابط خارجی خود به ایده سیاست خارجی آزاد و فعال پیوست و به دنبال آن در زمینه امور منطقه ای با توجه به موقعیت مکانی نقش مهمی ایفا کرد اما از دخالت در اختلافات میان قدرت های بزرگ اجتناب ورزید. سیاست خارجی اندونزی تحت نظم حکومت جدید با رهبری رئیس جمهور سوهارتو از موضع ضد غرب و ضد آمریکایی دوری ورزید. پس از خروج سوهارتو در سال ۱۹۹۸، دولت اندونزی طرح های گسترده ای از سیاست خارجی مستقل و معتبر سوهارتو را حفظ نموده است. درگیر شدن با مشکلات داخلی مانع از سفر رئیس جمهورهای منتخب به خارج و مشارکت اندونزی در بسیاری از سازمان های بین المللی گشته است. روابط اندونزی با جامعه بین الملل به دلیل حمله این کشور به تیمور شرقی در دسامبر ۱۹۷۵، انزوای بعد از آن و اشغال، رفراندوم استقلال در سال ۱۹۹۹ و خشونت بعد از آن تحت تأثیر قرار گرفت. اندونزی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شده و همچنین بزرگترین کشور در آسیای جنوب شرقی می باشد. پس از تحول رژیم سوهارتو اندونزی به یک کشور نسبتاً باز و دموکراتیک در قرن بیست
و یکم تبدیل گشته است. امروزه اندونزی از طریق رهبری خود در سازمان کشورهای آسیای شرقی، نفوذ خود را برای ارتقای همکاری، توسعه، دموکراسی، امنیت و صلح و ثبات منطقه اعمال می کند.
سیاست هند در چارچوب قانون اساسی این کشور کار می کند. هندوستان از سیستم دوقلوی سیاسی یعنی دولت دوگانه (از لحاظ فدرال) پیروی می کند که از مرجع مرکزی در مرکز و ایالت های حاشیه ای تشکیل شده است. قانون اساسی اختیارات و محدودیت های سازمانی دولت های مرکزی و ایالتی را تعریف می کند و به خوبی شناخته شده و سخت و عالی به حساب می آید. حکومت هند را بزرگترین دموکراسی جهان می نامند. استقلال هند (که در آن هنگام پاکستان، بنگلادش و نپال را هم دربر می گرفت) در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ اعلام شد. جواهر لعل نهرو که «پاندیت» به معنی «معلم» خوانده می شد و یکی از بزرگ ترین رهبران جنبش استقلال هند از کنگره ملی هند بود به عنوان اولین نخست وزیر هند انتخاب شد. قانون اساسی هند در سال ۱۹۴۹ به تصویب رسید و از ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ به اجرا درآمد که از آن هنگام تاکنون بدون تغییر اساسی با موفقیت اجرا شده است. این قانون به دولت های ایالتی اختیارات گسترده ای اعطا کرده است. در نظام سیاسی هند، نخست وزیر بالاترین مقام اجرایی کشور است و رئیس جمهور مقامی تشریفاتی است که معمولاً از میان چهره های دارای محبوبیت گسترده در سراسر کشور انتخاب می شود. حزبی که اکثریت آرا را در ان
تخابات به دست آورد، نخست وزیر را تعیین می کند و با احزاب ائتلافی هیئت دولت را تشکیل می دهد. رئیس جمهور از جمعبندی آراء نمایندگان مجالس مرکزی و ایالتی از میان کاندیداهای احزاب تعیین می گردد. کمیسیون انتخابات این کشور یک نهاد مستقل دولتی است که اختیار کامل در تشخیص شرایط برگزاری و نظارت کامل بر برگزاری انتخابات را دارد. حداقل سن قانونی رای دهندگان ۱۸ سال است. قوه مقننه هند دربرگیرنده دو مجلس با نام های لوک سابا (مجلس عوام) و راجیاسابا (مجلس سنا) ست. نمایندگان راجیا سابا ۲۵۰ نفرند که ۱۲ تن را رئیس جمهور و بقیه را نمایندگان مجالس ایالتی برمی گزیند. سناتورها باید در زمینه ادبیات، علم، هنر و مسائل اجتماعی متخصص باشند. همچنین ریاست جلسات این مجلس با معاون رئیس جمهور است. لوک سابا ۵۴۵ نماینده دارد که ۵۳۰ تن با رأی مستقیم شهروندان و ۱۳ تن از ۷ فرمانداری کل انتخاب می شوند، ۲ نفر را نیز رئیس جمهور از میان بریتانیایی های هندی تبار برمی گزیند. نخست وزیر از سوی حزب حاکم در مجلس لوک سابا معرفی می شود. رئیس جمهوری هند به طور غیرمستقیم با آرای مجلس هند که شامل مجالس قانونگذاری (مجلس نمایندگان)، معروف به لوک سابا که مجلس سفلی
گویند و مجلس علیا معروف به راجیا سابا و همچنین مجلس قانونگذاری ایالت ها انتخاب می شود. در انتخابات ریاست جمهوری هند علاوه بر نمایندگان پارلمانی، نمایندگان کشوری در ایالت های مختلف (مجالس ایالتی) نیز شرکت می کنند که با احتساب رأی نمایندگان پارلمان در مجموع ۴۸۹۶ نماینده هستند که رئیس جمهور را برای یک دوره پنج ساله انتخاب می کنند. هند یک جمهوری فدرال است که از زمان استقلال، دولتی مردم سالار داشته است. سیاست هند در قبضهٔ میانه-چپ روها، کنگره ملی هند (INC)، راستی ها، حزب بهاراتیا جاناتا، چپی ها، حزب کمونیست هند (CPI)، حزب کمونیست هند (مارکسیست) و تعدادی حزب منطقه ای که یا میانه-راست یا میانه-چپ هستند. با وجود طیف سیاسی گسترده و مختلف این احزاب، لزوم تشکیل دولت ائتلافی برای ایجاد حکومت، افزایش افراد طبقهِ اجتماعی متوسط که خواستار لیبرال شدن و کنترل کسری بودجه به ویژه در سطوح دولتی هستند. به این معنا است که تمامی احزاب سیاسی دیدی متعادل نسبت به اصلاحات اقتصادی دارند. احزاب و اتحادهای سیاسی. احزاب سیاسی در هند بیش از ۷۰۰ حزب سیاسی در هند وجود دارد که به سه گروه ملی، منطقه ای (ایالتی) و محلی تقسیم می شوند. از میان آن
ها کنگره ملی هند (INC)، حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) و حزب کمونیست مارکسیست هند (CPI-M) از بزرگترین احزاب به شمار می روند. حزب کنگره ملی هند در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۴ با ورود مهاتما گاندی به این حزب دوره جدیدی در فعالیت های آن آغاز گردید. گاندی با رهبری حزب کنگره پرچمدار نهضت استقلال هند شد و در اثر مبارزات این حزب، سرانجام هند در سال ۱۹۴۷ به استقلال رسید. حکومت هند پس از استقلال، بیش از چهار دهه در دست حزب کنگره قرار داشت. حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، طی ۲۰ سال به تدریج از قدرت چشمگیری برخوردار گردید. پس از واقعه تخریب مسجد بابری، این حزب توانست طی سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ قدرت را در دست داشته باشد. این حزب اگرچه مجدداً قدرت را به حزب کنگره واگذار کرد، ولی همچنان به عنوان یک رقیب جدی برای حزب کنگره باقی ماند. &lt;bdi&gt;فهرست حزب ها در هندوستان&lt;/bdi&gt; انتخابات در هند. هند دارای حکومت فدرال نامتقارن است که سران آن در سطوح فدرال، ایالتی و محلی انتخابی هستند. در سطح ملی رئیس این کشور که نخست وزیر است توسط اعضای مجلس سفلای هند (لوک سابا) انتخاب می شود. برگزاری انتخابات را کمیسیون انت
خابات هند بر عهده دارد. دو عضو این مجلس را نخست وزیر منصوب می کند و دیگران هر پنج سال یک بار بر اساس نظام نخست نفری انتخاب می شوند. اعضای راجیا سابا (مجلس علیای هند) توسط اعضای منتخب مجالس قانون گذاری ایالتی و مجمع گزینندگان سرزمین های متحد هند انتخاب می شوند. اولین انتخابات سراسری هند در ۱۹۵۲ برگزارشد. از آن زمان تا سال ۱۹۶۷ کنگره ملی هند پیوسته بیش از ۷۳٪ کرسی های لوک سابا را در اختیار داشت، اما پس از آن احزاب دیگر به ویژه حزب ناسیونالیست بهاراتیا جاناتا و احزاب ایالتی رشد چشمگیری را در محبوبیت خود شاهد بوده اند. &lt;bdi&gt;انتخابات سراسری هند (۲۰۱۴)&lt;/bdi&gt; کنگره ملی هند. &lt;bdi&gt;کنگره ملی هند&lt;/bdi&gt; بزرگترین حزب سیاسی جهان و هند است. این حزب در سال ۱۸۸۵ توسط آلن اکتاوین هیوم، دادابای نائوروجی، دینشاو واچا، وومش چاندرا بونرجی، سورندرانات بانرجی، منموهن گوش و ویلیام وددربورن تأسیس شد. این حزب با ۱۵ میلیون نفر عضو و بیش از هفتاد میلیون هوادار رهبری جنبش استقلال خواهی هند را علیه بریتانیایی های حاکم بر هند را بر عهده داشت. بعد از استقلال هند در سال ۱۹۴۷ این حزب کنگره توانست با رهبری خانواده نهرو و
گاندی به حزبی ملی و سرشناس تبدیل شود. البته چالش در رهبری این حزب در دهه های اخیر بعضاً دیده شده است. دولت. &lt;bdi&gt;دولت هند&lt;/bdi&gt; یک دولت فدرال است که بر پایهٔ قانون اساسی هند به عنوان مقام قانونی دولتی متشکل از اتحادیهٔ ۲۹ ایالت و هفت اتحادیه اقلیمی، یک جمهوری دمکراتیک پارلمانی اعلام و تاسیس شده، و با یک نظام جمهوری پارلمانی به نام جمهوری هند است. قرارگاه این دولت در دهلی نو؛ پایتخت هند، قرار گرفته است. متأثر از نظام وستمینستر برای ادارهٔ کشور، دولت فدرال به طور عمده به قوای مجریه، مقننه، و قضاییه تقسیم شده، که در آن همهٔ قدرت به موجب قانون اساسی در پارلمان، به نخست وزیر و دیوان عالی کشور واگذار گردیده است. رئیس جمهور هند رئیس کشور و فرمانده عالی نیروهای مسلح هند است، در حالی که نخست وزیرِ منتخب به عنوان مدیر اجرایی (قوه مجریه) عمل می کند و مسئول ادارهٔ دولت فدرال است. یک پارلمان محلی یا لوکسابا (خانهٔ ملت) به عنوان مجلس سفلی و راجیا سابا (شورای ایالت ها) به عنوان یک مجلس علیا نیز وجود دارد. قوه قضائیه به صورت سیستماتیک شامل یک دادگاه دیوان عالی، ۲۴ دادگاه عالی و چندین دادگاه های منطقه ای است که ه
مه بخش های فرعی دیوان عالی کشور هستند. ریاست جمهوری. &lt;bdi&gt;رئیس جمهور هند&lt;/bdi&gt; ریاست جمهوری در کشور هند نمادین است و رئیس جمهور هند به طور غیر مستقیم منتخب مردم است که توسط مجمعی از گزینندگان متشکل از اعضای هر دو مجلس پارلمان هند، مجمع قانونگذاری تمام ایالت های هند همراه با مجمع قانونگذاری قلمرو اتحادیه پودوچری و همچنین مجلس قانونگذاری ناحیه پایتختی ملی دهلی برای خدمت در یک دوره تجدیدپذیر پنج ساله انتخاب می شود. رئیس جمهور در حضور رئیس دادگستری هند و در غیاب او ارشدترین قاضی دادگاه عالی هند سوگند یاد می کند. رئیس جمهوری هند، ریاست اجرایی کشور را برعهده ندارد و این مهم بر عهده نخست وزیر است. اگرچه رئیس جمهور هند با آرا مستقیم مردم انتخاب نمی شود و نمایندگان پارلمان هند (لوک سبها و راجیا سبها) و همچنین اعضای مجالس ایالتی به نامزدهای این سمت رای می دهند و پست ریاست جمهوری در هند تشریفاتی است اما رئیس جمهور دارای نفوذ زیادی است و احزاب تلاش دارند تا با اجماع، نامزد مورد نظر خود را برای احراز این مقام حمایت کنند. سمت ریاست جمهوری هند هرچند تشریفاتی است اما این سمت از اختیارات قانونی گسترده ای برخوردار
است. رئیس جمهوری رئیس رسمی قوای مقننه، مجریه و قضاییه و همچنین فرمانده کل نیروهای مسلح این کشور است. رئیس جمهور از قدرت اجرایی چندانی برخوردار نیست، اما چنانچه انتخابات سراسری نتایج روشن و مشخصی نداشته باشند نقش مؤثری در تأسیس دولت ایفا می کند. فهرست نخست وزیران هند نخست وزیر هند رئیس اجرایی دولت هند است. به لحاظ قانونی در نظام پارلمانی هند، قانون اساسی رئیس جمهور را به عنوان رئیس دولت مشخص کرده اما عملاً قدرت اجرایی به نخست وزیر و هیئت وزیران واگذار شده است. نخست وزیر معمولاً رهبر حزب یا ائتلافی است که اکثریت را در لوکسابا، یکی از مجالس قانونگذاری هند بدست می آورد. قانون اساسی هند. قانون اساسی هند عالی ترین متن قانونی در کشور هند است. این قانون در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۹ به تصویب مجلس مؤسسان هند رسیده و از ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ لازم الاجرا شده است. به همین جهت ۲۶ ژانویه هر سال به عنوان روز جمهوری تعطیل رسمی است و در سراسر هند گرامی داشته می شود. در این قانون هند یک جمهوری دمکراتیک معرفی شده که برقراری عدالت، برابری و آزادی را برای شهروندانش تضمین می کند. این قانون اساسی طولانی ترین قانون اساسی نوشته در بین تمام کشورهای مستق
ل دنیاست و از ۳۹۵ اصل، ۱۲ پیوست و ۸۳ الحاقیه تشکیل می شود. نظام قضایی. هند به تبعیت از حقوق انگلستان از نظام حقوقی کامن لا پیروی می کند. تشکیلات قضائی این کشور نیز با وجود پذیرش فدرالیسم در قانون اساسی بسیار منسجم است و تمایل زیادی به یکپارچگی دارد. سلسله مراتب دادگاه ها در این کشور به این صورت است: نقش دموکراسی در پیشبرد اهداف برنامه های توسعه ای هند. از کشور هند همواره به عنوان بزرگترین دموکراسی جهان یاد می شود. در کنار این موضوع، بزرگی جمعیت این کشور نیز بعد از چین دومین کشور پر جمعیت جهان زبانزد خاص و عام می باشد. جمعیت زیاد و منابع محدود عاملی در جهت افزایش فقر می باشد که کشور هند با داشتن بیش از ۳۰۰ میلیون نفر جمعیت زیر خط فقر در این زمینه سرآمد است. نقش پر رنگ سالیان دراز استعمار بریتانیا را نمی توان نادیده گرفت. توسعه هر کشوری از راه استعمار، به معنای وابستگی کشور مقابل و مستعمره است. درست به مانند اصول مرکانتیلیستی، که هر کشوری که طلا به دست آورد، قاعدتاً کشور دوم باید طلا از دست دهد، در این رابطه انگلستان توسعه یافت و در مقابل هندوستان وابسته شد و از توسعه بازماند. این بازماندگی از توسعه پس از استقل
ال به عنوان اصلی ترین چالش پیش روی سیاستمداران هند، همواره با راهکارهایی در جهت فقر زدایی و توسعه اقتصادی روبرو بوده است. از این رو ۶ دوره برنامه توسعه اقتصادی پس از استقلال تدوین گردید که تا هم اکنون این برنامه ها ادامه دارند اما میزان موفقیت این برنامه ها با توجه به دموکراسی لیبرال هند و ارتباط آن با مفهوم توسعه و نوسازی از منظر اقتصادی، مورد چالش قرار گرفته است. در این نوشتار سعی شده تا با بررسی علت عدم موفقیت مورد انتظار این برنامه های توسعه ایی در سایه دموکراسی به نتیجه ایی کلی در زمینه کارآمدی دموکراسی در توسعه اقتصادی دست یابیم. توسعه و دموکراسی. مفهوم توسعه واژگان زیادی را شامل می شود که هر کدام به فراخور مسئله معانی متفاوتی دارند. مفاهیمی مانند توسعه اقتصادی، توسعه سیاسی، افزایش سطح رفاه، توسعه اجتماعی، توسعه فرهنگی، برابری، فقر زدایی و … همگی قابلیت تعمیم به مفهوم توسعه را دارند. آنچه که حائز اهمیت است جایگاه و کاربرد اصلی استفاده از واژه توسعه در وجه اقتصادی با شمولیت افزایش سطح رفاه عمومی جامعه در عین توسعه سیاسی می باشد. به طور کلی همزمان با توسعه سیاسی تصمیم گیرندگان اصول کلی یک جامعه به مفهوم ت
وسعه اقتصادی توجه ویژه دارند. زمانی که این توسعه بتواند از بطن سیستم سیاسی یک حکومت باشد، می توان شاخصا ابراز داشت که پیوند میان توسعه اقتصادی و سیستم حکومتی تقریباً ناگسستنی است. عموماً پنج هدف اصلی برای توسعه (نظم و ثبات سیاسی، عدالت، رشد اقتصادی دموکراسی و استقلال سیاسی) با اهمیت تلقی شده که هم دارای وجوه اقتصادی، سیاسی و هم سیاسی اقتصادی است (هانتینگتون). جامعه فعلی هند پس از استقلال حدوداً ۷۰ سال را سپری کرده است. در این سال ها دغدغه اساسی سیاستمداران بر پایه فقر زدایی بوده است، حال آنکه با وجود برنامه های مدون چه موفقیت آمیز و چه غیر موفق می توان با توجه به آمارها کماکان ابراز داشت که فقر بخش عظیمی از جامعه هند را دربر گرفته و عملاً سرعت فقر زدایی و رفع نابرابری های اجتماعی بسیار کند و آهسته می باشد. نباید از عوامل اعتقادی همچون کاست و نظام طبقاتی غافل شد اما کماکان این دلیل جهت توجیه سرعت پایین فقر زدایی کافی نیست. شاید علت را بتوان در دموکراسی هند یافت اما چرا این دموکراسی در کشورهای دیگر به گونه ایی بهتر عمل کرده و روند فقر زدایی در دیگر کشورها نتایج مطلوب تری رقم زده است. آیا اشکال از دموکراسی است ی
ا از دموکراسی هندی؟ نگارنده در این نوشتار با اشاره به جزئیات امر سعی در پاسخ به این پرسش دارد. دموکراسی لیبرال هند. ابتدا برای وصف نوع دموکراسی هند نقل قولی از مهاتما گاندی می توان بیانگر خط مشی کلی نظام هند نسبت به شیوه دموکراسی غربی باشد. گاندی در بحث اقتصاد قائل بر الگوی بومی هند بود به طوری که چاره اقتصاد را در تجدید سازمانی می دید که در آن روستاها اولویت پیدا کنند. "سرانجام، ما نباید در دام تقلیدهای نابجا و ناروا گرفتار شویم. نویسندگان اروپایی، به علت کمبود تجربه و نداشتن اطلاعات درست، ناتوانند. اگر آنها می خواهند و می کوشند که نمونه اروپا را در برابر ما قرار دهند نمی توانند جز تا اندازه محدودی ما را راهنمایی کنند، زیرا شرایط اروپا به کلی با هند متفاوت است." این سخن گاندی نشان دهنده تمایل وی به استفاده از الگوی بومی مدل سیاستی در هند دارد به طوری که همگام با روحیه ایی آزادی خواهانه و ابراز اعطای فضا برای تمامی اندیشه ها در نهایت آن مدل بومی که برگرفته از بطن جامعه و مطابق با ارزش های یک هندی است، اعمال گردد. پس نمی توان مدل دموکراسی برآمده از غرب را بر دموکراسی لیبرال هندی تعمیم داد. دموکراسی در مخالفت ب
ا "حکومت استبدادی و خودکامه" پدیدار شد، اما همه جانبداران آن دیدگاه یکسانی ندارند. برخی از آن ها "آزادی" را هدف عمده حکومت می دانند و برخی دیگر "برابری" را کمال مطلوب دموکراسی تلقی می کنند. با توجه به این تعریف می توان برابری را رکن اصلی دموکراسی دانست، حال آنکه نابرابری و فقر از اصلی ترین چالش های پیش روی دموکراسی های جهان است. رهبران هند پس از استقلال همواره آزادی سیاسی را مرتبط با آزادی اقتصادی که خود فراتر از فاکتور تولید ناخالص ملی بود، می دانستند. «» مفهومی که گاندی از آن را به عنوان «فقیرترین و ضعیف ترین افراد» که «کنترل زندگی و سرنوشت خود را به دست بگیرند» یاد می کرد. معادل امروزی آن «تفویض اختیار» یا «ارتقاء توانایی» است، که مفهومی بسیار گسترده تر از درآمد سرانه بالا است. فقدان صرفاً به معنای فقدان قدرت خرید یا درآمد نبود، بلکه فقدان آموزش و فراگیری مهارت های مختلف، بهداشت و تغذیه، سرمایه های فیزیکی و مالی را نیز شامل می شد که تمام آن ها از لوازم ضروری زندگی هر فرد تلقی می شد. به طور کلی به مفهوم خوداتکایی در تمام مسائل است که سیاستمداران هند همواره بر آن تأکید داشته اند. حال این اصل در برابر ۶ گانه
پس از استقلال هند به عنوان اصلی جدایی ناپذیر با هویت هندی همواره در تعامل بوده است. ریشه نابرابری های اجتماعی و فقر در عدم اجرای صحیح مفهوم است. در دهه ۸۰ استدلال هایی مطرح شد که تفاوت های بین دولت ها در رسیدن به رشد و برابری، به محیطی بستگی دارد که رشد در آن تحقق می یابد و تصمیم های سیاسی اتخاذ می شود. برخی آرا نیز بر نقش دولت دموکراتیک توسعه گرا بر ایجاد آشتی و تلفیق بین دموکراسی با رشد اقتصادی پایدار تأکید داشتند. در هند نیز این موضوع اهمیت پیدا کرد. پس از استقلال هند مجاب به افزایش رشد تولید و نیازمند پیشرفت اقتصادی بود زیرا برای توزیع مجدد چیزی جز فقر در اختیار نداشت. برنامه های پنج ساله جهت تحقق عدالت اجتماعی با همین هدف پایه گذاری شد. در جهت کاستن نابرابری ها دولت هند از سال ۱۹۵۰ امتیازاتی را برای طبقات پایین و قبایل عقب مانده با ایجاد سهمیه های شغلی و تحصیلی در نظر گرفت. این اقدامات در جهت زدودن طبقه بندی و کاست بوده و در سال ۱۹۵۵ رسماً را مردود دانست. در دوره دوم توسعه تلاش ها در استفاده از دموکراسی در ایجاد برابری معطوف گردید. نکته قابل تأمل تلاش حکومت هند در جهت ایجاد مدرنیزاسیون و کاهش اهمیت زبانی
و هویت دینی با استفاده از سکولاریسم بود. در دوره های بعدی نیز تلاش در جهت آزاد سازی اقتصاد و جذب سرمایه های خارجی اولویت های مهم توسعه ایی دولت هند را نشان می داد. تأثیر کاست در توسعه. از دیگر عوامل مهم و تأثیرگذار در جهت تثبیت فقر آشکار میان قشرها مختلف مردم هند نظام کاست است. از دیدگاه گاندی کاست در گذشته در جهت حفظ شایستگی ها و رفع ناشایستگی ها پایه گذاری شده بود و هدف اصلی آن رسیدن به «موکشا» (رستگاری) بوده است اما در سده های اخیر باز تعریف معنایی منفی گردیده و ابزاری برای رسیدن به شهرت، ثروت و قدرت گردیده. گاندی وضع نا مطلوب کاست را به دلیل ماهیت آن نمی داند بلکه آن را در طبیعت آدمی تعریف می نماید که نفس زیاده خواه انسان موجب تبعیض طبقاتی امروز جامعه هند گردیده است. گاندی از نظام کاست به عنوان بزرگترین لکه بر دامان هندوییسم یاد می کند و آن را بر خلاف عقل و منطق انسان می داند. دیدگاه مورد نظر گاندی دربارهٔ کاست حفظ مکمل بودن گروه های کاستی نسبت به یکدیگر و نه برتر و فروتر بودن آن ها نسبت به هم بوده به طوری که هر طبقه را برای وجود هندوییسم به اندازه دیگری لازم و ضروری می داند. اگر رخنه دیدگاه طبقاتی در جا
معه هند وجود نداشت شاید کارکرد مفهوم قدرت بیشتری می یافت و نقش دموکراسی در جهت کاهش فقر پر رنگ تر و تأثیرگذار تر می بود. نتیجه گیری. جامعه هند با وجود تکثر فرهنگ و قومیت جامعه ایی رنگین است. جامعه ایی که در آن تفکر و عقاید اصلی ترین نقش را ایفا می کنند. گاندی از رهبران استقلال هند همواره سعی در اتکا به خویشتن و ارائه مدل های بومی هندی در زمینه های مختلف داشت. گاندی حتی برای دموکراسی نیز سعی در ایجاد مدل منحصر به فرد هندی داشت. تکثر عقاید بیانگر دموکراسی بزرگ هند است. جامعه هند با وجود نابرابری های اجتماعی حاصله از نظام طبقاتی کاست نیازمند توسعه و فقر زدایی بوده و هست. این توسعه در سایه دموکراسی از اصلی ترین برنامه های دولت هند بوده و چرایی وجود آمار فقر بالا تا به امروزه نه بخاطر مفهوم دموکراسی بلکه به دلیل ساختار دموکراتیک از جمله فقدان تجربه روش های دموکراتیک اداره امور بوده است. نمی توان از نقش پررنگ اشکالات سیستم های اداری نظیر فساد در مدیریت مدنی غافل شد به طوری که بر طبق آمارها رتبه هند در شاخص فساد اداری ۷۹ از ۱۸۶است در صورتی که جزو ۱۰ اقتصاد برتر دنیا می باشد. در ۵ مورد از ۶ خدمات عمومی مدرسه، بیمارست
ان، اسناد، پلیس و خدمات عمومی بیش از نیمی از پاسخ دهندگان تا به حال رشوه پرداخت کرده اند. با این حال اراده نارندا مودی، نخست وزیر هند علیه فساد شکل گرفته است. ۵۳ درصد از مردم فکر می کنند که این مبارزه نسبتاً و خیلی خوب بوده است. ۶۳ درصد معتقدند مردم عادی می توانند شرایط را تغییر دهند.
کنز العرفان فی فقه القرآن (به عربی: کنزُ الْعِرْفان فی فِقْه القُرْآن) کتابی در موضوع آیات الاحکام یا آیات فقهی موجود در قرآن است. این کتاب اثر فقیه شیعی مقداد بن عبدالله سیوری حلی (متوفای ۸۲۶ق) معروف به فاضل مقداد می باشد. خصوصیات کتاب. این کتاب از قدیمی ترین کتب با موضوع آیات الاحکام در فقه شیعی است. همچنین در این کتاب بیش از هر منبع دیگر به آیات قرآن استناد دارد و نوعی تفسیر قرآن به قرآن در قرن نهم محسوب می شود. در این کتاب از روایات تنها به عنوان تأیید و شاهد استفاده شده است. در این کتاب شاهد نوعی فقه تطبیقی و مقارنه ای خواهیم بود که امروزه در بین فقهای اسلامی مورد توجه است. در این کتاب به ۴۴۶ آیه فقهی پرداخته شده و حدود ۵۰ آیه دیگر نیز در لابلای بحث های موجود در کتاب تفسیر شده اند. فاضل مقداد دربارهٔ تعداد این آیات می نویسد: «در میان علما مشهور است که تعداد آیات احکام حدود پانصد آیه است؛ ولی من در کتاب کنزالعرفان تمام آیات را آورده و تکراری ها را حذف کرده ام و تعداد آنها به پانصد آیه نمی رسد.» این کتاب در حوزه آیات الاحکام، نسبت به کتابی همچون زبدة البیان، گستردگی و کثرت عنوان های بیشتری دارد. همچنین این
اثر یکی از مهم ترین آثار منتشر شده در موضوع آیات الاحکام محسوب می شود که کاظم مدیر شانه چی در توصیف این کتاب می نویسد: «مطالب کتب آیات الاحکام امامیه کم و بیش مشابه و یکسان است، منتها بعضی کتب از لحاظ تبویب و ترتیب مطالب مناسب تر هستند که شاید کتاب کنزالعرفان فاضل مقداد این چنین باشد؛ لذا کنزالعرفان منبع و مرجع بیشتر نویسندگان بعدی امامیه بوده است و به همین لحاظ نسخ دست نویس آن بسیار است.» آنچه این کتاب را می تواند نسبت به سایر کتب آیات الاحکام ممتاز نماید، مواردی مختلفی هستند که فهرست وار عبارتند از: نویسنده. فاضل مقداد، از فقهای شیعه در قرن هشتم است که از شاگردان برجسته شهید اول محسوب می شود. فقها و دانشمندان بزرگ اسلام از وی به بزرگی و فضل یاد کرده و او را متکلم و فقیهی بزرگ دانسته اند. وی در دانش کلام، فقه، اصول، معانی و بیان، قرآن، حدیث و منطق دست داشته و دارای تألیفات فراوانی است که نزد دانشمندان شیعه و سنی شهرتی فراوان دارد. فاضل مقداد تحصیلات مقدماتی علوم اسلامی را در شهرهای حله و بغداد به پایان رساند و برای ادامه تحصیل، به نجف رفت و تحصیلات عالی فقه و اصول و کلام را در آن حوزه دنبال نمود. کتاب شرح ب
اب حادی عشر علامه حلی، از آثار مهم وی در کلام و کتاب کنزالعرفان وی، یکی از آثار مهم او در آیات الاحکام بوده است. نشر و ترجمه. از کتاب کنزالعرفان، حدود ۳۵ نسخه خطی شناسایی شده است و اولین نسخه چاپی این کتاب، در سال ۱۳۱۳ ه.ق در تهران به خط محمد بن حسن جرفاذقانی به صورت سنگی و وزیری به چاپ رسید. چاپ دیگری از این کتاب با مشخصات قبلی با حاشیه تفسیر منسوب به حسن عسکری منتشر شد. پس از آن در سال ۱۳۸۴ ه.ق در دو جلد در تهران منتشر شد. این چاپ با تعلیق محمدباقر شریف زاده و تصحیح و اخراج محمدباقر بهبودی منتشر شد. ترجمه. این کتاب بارها مورد توجه ناشران قرار گرفته است و به ترجمه فارسی نیز رسیده است. از جمله ترجمه های فارسی این کتاب، ترجمه عبدالرحیم عقیقی بخشایشی است. از دیگر ترجمه های دیگر این اثر، ترجمه عباس زراعت است که این تفسیر را در دو جلد، شرح و ترجمه نموده است. این اثر توسط انتشارات اندیشه های حقوقی منتشر گردیده است. جوایز و امتیازات. این اثر با ترجمه عباس زراعت که سرپرستی دانشگاه کاشان را در حوزه دین عهده دار است، در همایش خادمان فرهنگ مکتوب استان اصفهان، برنده لوح سپاس و جایزه ویژه استانداری اصفهان را دریافت کرد.