Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاملاً سازنده است. در طبیعت. رنگ بندی ساختاری ناشی از لایه های نازک در جهان طبیعی رایج است. بال های بسیاری از حشرات به دلیل حداقل ضخامتشان مانند لایه های نازک عمل می کنند. این به وضوح در بال های بسیاری از مگس ها و زنبورها قابل مشاهده است. در پروانه ها، اپتیک لایه نازک زمانی قابل مشاهده است که خود بال توسط فلس های رنگدانه ای بال پوشیده نشده باشد، که این مورد در لکه های بال آبی پروانه "Aglais io" است. ظاهر براق گلهای بوته نیز به دلیل لایه نازک و همچنین براق بودن پرهای سینه پرنده بهشتی است. کاربردها. لایه های نازک به صورت تجاری در پوشش های ضد انعکاس، آینه ها و فیلترهای نوری استفاده می شوند. آنها را می توان طوری مهندسی کرد که میزان نور منعکس شده یا منتقل شده در یک سطح برای یک طول موج معین را کنترل کند. یک Etalon Fabry-Pérot از تداخل لایه نازک برای انتخاب انتخابی انتخاب طول موج نور مجاز برای انتقال از طریق دستگاه استفاده می کند. این فیلم ها از طریق فرآیندهای رسوب گذاری ایجاد می شوند که در آن مواد به صورت کنترل شده به یک محیط اضافه می شود. روش ها شامل رسوب شیمیایی بخار و تکنیک های مختلف رسوب بخار فیزیکی است. لایه ه
ای نازک در طبیعت نیز یافت می شوند. بسیاری از حیوانات دارای یک لایه بافت در پشت شبکیه چشمشان هستند، Tapetum lucidum، که به جمع آوری نور کمک می کند. اثرات تداخل لایه نازک را می توان در لکه های نفتی و حباب های صابون نیز مشاهده کرد. طیف بازتاب یک لایه نازک دارای نوسانات متمایز است و می توان از حداکثر طیف برای محاسبه ضخامت لایه نازک استفاده کرد. بیضی سنجی تکنیکی است که اغلب برای اندازه گیری خواص لایه های نازک استفاده می شود. در یک آزمایش بیضی سنجی معمولی نور پلاریزه از سطح فیلم منعکس می شود و توسط یک آشکارساز اندازه گیری می شود. نسبت بازتاب پیچیده، formula_30 ، از سیستم اندازه گیری می شود. سپس یک تحلیل مدل انجام می شود، که در آن اطلاعات برای تعیین ضخامت لایه لایه و ضریب شکست استفاده می شود. تداخل سنجی دو قطبی یک روش جدید برای اندازه گیری ضریب شکست و ضخامت لایه های نازک در مقیاس مولکولی و نحوه تغییر این لایه ها است. تاریخچه. رنگین کمانی ناشی از تداخل لایه نازک یک پدیده رایج در طبیعت است که در انواع گیاهان و حیوانات یافت می شود. یکی از اولین مطالعات شناخته شده در مورد این پدیده توسط رابرت هوک در سال ۱۶۶۵ انجام شد. د
ر "Micrographia"، هوک فرض کرد که رنگین کمانی در پرهای طاووس ناشی از لایه های نازک و متناوب صفحه و هوا است. در سال ۱۷۰۴، آیزاک نیوتن در کتاب خود "به نام Opticks" اظهار داشت که رنگین کمانی پر طاووس به این دلیل است که لایه های شفاف پر بسیار نازک هستند. در سال ۱۸۰۱، توماس یانگ اولین توضیح را در مورد تداخل سازنده و مخرب را ارائه کرد. مشارکت یانگ تا زمان کار آگوستین فرنل که به ایجاد نظریه موج نور در سال ۱۸۱۶ کمک کرد تا حد زیادی مورد توجه قرار نگرفت با این حال، تا دهه ۱۸۷۰، زمانی که جیمز ماکسول و هاینریش هرتز به توضیح ماهیت الکترومغناطیسی نور کمک کردند، توضیح بسیار کمی در مورد رنگین کمانی می توانستند ارائه دهند. پس از اختراع تداخل سنج Fabry-Pero، در سال ۱۸۹۹، مکانیسم های تداخل لایه نازک را می توان در مقیاس بزرگتر نشان داد. در بسیاری از کارهای اولیه، دانشمندان سعی کردند رنگ رنگین کمانی را در حیواناتی مانند طاووس و سوسک خرچنگ، به عنوان نوعی رنگ سطحی، مانند رنگ یا رنگدانه توضیح دهند که ممکن است نور را هنگام بازتاب از زوایای مختلف تغییر دهد. در سال ۱۹۱۹، لرد رایلی پیشنهاد کرد که رنگ های روشن و در حال تغییر ناشی از رنگ ه
ا یا رنگدانه ها نیستند، بلکه توسط ساختارهای میکروسکوپی ایجاد می شوند که او آن را " رنگ های ساختاری " نامید. در سال ۱۹۲۳، سی دبلیو میسون خاطرنشان کرد که میله های موجود در پر طاووس از لایه های بسیار نازک ساخته شده اند. برخی از این لایه ها رنگی و برخی دیگر شفاف بودند. او متوجه شد که فشار دادن میله رنگ را به سمت آبی تغییر می دهد، در حالی که متورم کردن آن با یک ماده شیمیایی آن را به سمت قرمز تغییر می دهد. او همچنین دریافت که سفید کردن رنگدانه های پرها رنگین کمانی را از بین نمی برد. این به حذف نظریه رنگ سطح و تقویت نظریه رنگ ساختاری کمک کرد. در سال ۱۹۲۵، ارنست مریت، در مقاله خود "با عنوان مطالعه طیف سنجی برخی موارد رنگ ساختاری"، برای اولین بار فرایند تداخل لایه نازک را به عنوان توضیحی برای رنگین کمانی توصیف کرد. اولین بررسی پرهای رنگین کمانی با میکروسکوپ الکترونی در سال ۱۹۳۹ انجام شد که ساختارهای لایه نازک پیچیده ای را نشان داد، در حالی که بررسی پروانه مورفو در سال ۱۹۴۲، آرایه بسیار کوچکی از ساختارهای لایه نازک را در مقیاس نانومتری نشان داد. اولین تولید پوشش های لایه نازک کاملاً تصادفی رخ داد. در سال ۱۸۱۷، جوزف فرا
ونهوفر کشف کرد که با کدر کردن شیشه با اسید نیتریک، می تواند انعکاس روی سطح را کاهش دهد. در سال ۱۸۱۹، فراونهوفر پس از تماشای تبخیر لایه ای از الکل از یک ورقه شیشه، خاطرنشان کرد که رنگ ها درست قبل از تبخیر کامل مایع ظاهر می شوند و نتیجه می گیرد که هر لایه نازکی از مواد شفاف رنگ تولید می کند. پیشرفت اندکی در فناوری پوشش لایه نازک تا سال ۱۹۳۶ صورت گرفت، زمانی که جان استرانگ شروع به تبخیر فلوریت به منظور ایجاد پوشش های ضد انعکاس روی شیشه کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، پیشرفت هایی در پمپ های خلاء، روش های رسوب گذاری خلاء، مانند کندوپاش را ممکن کرد. در سال ۱۹۳۹، Walter H. Geffcken اولین فیلترهای تداخلی را با استفاده از پوشش های دی الکتریک ایجاد کرد.
لیتل ایتالی یا ایتالیای کوچک (به انگلیسی: Little Italy) محله ای در منهتن در شهر نیویورک است. این محله زمانی با جمعیت قابل توجه آمریکایی های ایتالیایی تبار در آن شناخته می شد و اکنون از آن دوران اندکی از رستورانها و فروشگاه ها در این محله باقی مانده است. لیتل ایتالی از غرب با ترایبکا و سوهو در تماس و از جنوب به چایناتاون محدود می شود. بوری در شرق لیتل ایتالی و نولیتا در شمال آن قرار دارد.
چاقان، روستایی در دهستان شیرین سو بخش شیرین سو شهرستان مانه در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۲۲ نفر (۴۶ خانوار) بوده است.
مونیکیو (به ایتالیایی: Monticchio) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در لاکوئیلا واقع شده است.
مونته بونو (به ایتالیایی: Montebuono) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در سرانو واقع شده است. مونته بونو ۲۸ نفر جمعیت دارد و ۵۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
حاجی غلامرضا، روستایی در دهستان شیرین سو بخش شیرین سو شهرستان مانه در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۰ نفر (۴۰ خانوار) بوده است.
موررونا (به ایتالیایی: Morrona) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تریچولا واقع شده است. موررونا ۳۶۸ نفر جمعیت دارد و ۱۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارینا دی جینوسا (به ایتالیایی: Marina di Ginosa) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در جینوسا واقع شده است. مارینا دی جینوسا c٫۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لورا (به ایتالیایی: Laura) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در کاپاچیو واقع شده است. لورا ۱٬۳۰۱ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جیویلا (به ایتالیایی: Gioiella) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در کاستیلیونه دل لاگو واقع شده است. جیویلا ۲۲۱ نفر جمعیت دارد و ۳۶۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جینوسترا (به ایتالیایی: Ginostra) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در لیپاری واقع شده است. جینوسترا ۴۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فیلیتوله (به ایتالیایی: Filettole) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در وکیانو واقع شده است. فیلیتوله ۱٬۳۸۲ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کولتانو (به ایتالیایی: Coltano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در پیزا واقع شده است. کولتانو ۴۵ نفر جمعیت دارد و ۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چیاسرنا (به ایتالیایی: Chiaserna) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان پزارو و اوربینو واقع شده است. چیاسرنا ۳۱۴ نفر جمعیت دارد و ۴۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کستلاچیا (به ایتالیایی: Castellaccia) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در جاوورانو واقع شده است. کستلاچیا ۱۰۱ نفر جمعیت دارد و ۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاسینه دی بوتی (به ایتالیایی: Cascine di Buti) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در بوتی (کومونه) واقع شده است. کاسینه دی بوتی ۳٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاپرونا (به ایتالیایی: Caprona) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در ویکوپیسانو واقع شده است. کاپرونا ۵۴۳ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاپرافیکو (به ایتالیایی: Caprafico) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در گواردیاگرله واقع شده است.
کامپووالانو (به ایتالیایی: Campovalano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در کامپلی واقع شده است.
کامپی (به ایتالیایی: Campi) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در نورچا واقع شده است. کامپی ۱۷۲ نفر جمعیت دارد و ۷۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاماردا (به ایتالیایی: Camarda) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در لاکوئیلا واقع شده است.
کولا می چری (به ایتالیایی: Colla Micheri) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در آندورا (کومونه) واقع شده است.
والریانو لوننسی (به ایتالیایی: Valeriano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در وتزانو لیگوره واقع شده است. والریانو لوننسی ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بولزانو بلونسه (به ایتالیایی: Bolzano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در بلونو واقع شده است. بولزانو بلونسه ۷۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اگنونه باگنی (به ایتالیایی: Agnone Bagni) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در آگوستا، سیسیلی واقع شده است. اگنونه باگنی ۱۲۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سانتو پیترو (به ایتالیایی: Santo Pietro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در کالتاجرونه واقع شده است. سانتو پیترو ۹۱ نفر جمعیت دارد و ۲۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
حسن آباد، روستایی در دهستان شیرین سو بخش شیرین سو شهرستان مانه در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۱ نفر (۳۷ خانوار) بوده است.
سولاناس (به ایتالیایی: Solanas) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در سینای واقع شده است. سولاناس ۲۵۴ نفر جمعیت دارد و ۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مورریا (به ایتالیایی: Morrea) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در سن وینچنزو واله روتو واقع شده است.
کولیپینو (به ایتالیایی: Collepino) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در اسپلو واقع شده است. کولیپینو ۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرلشکر () عنوان و درجه ای نظامی برای نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است.
افسران ژنرال در ارتش ایالات مؤتلفه () این عنوان مترادف با سپهبد و منتصب به رهبران نظامی برجسته و ارشد ارتش ایالات مؤتلفه در طول جنگ داخلی آمریکا از سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ بود. اغلب این افراد تا پیش از آغاز جنگ داخلی، از افسران سابق نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا محسوب می گردیدند در حالی که دیگران، بر پایهٔ شایستگی و لیاقت یا در هنگامی که ضرورت ایجاب می کرد به این رتبه ها دست می یافتند. از مشهورترین افسران ژنرال در طول جنگ داخلی می توان به افرادی همچون رابرت ئی. لی، پی.جی.تی. بوریگارد و همین طور استون وال جکسن اشاره داشت.
عملیات سپیده دم سرخ یا دستگیری صدام حسین () عملیات نظامی آمریکایی بود که در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۳ انجام شد. محل عملیات در الدور عراق در نزدیکی تکریت بود. عملیات سپیده دم سرخ با موفقیت همراه بود و به دستگیری صدام حسین، دیکتاتور عراق، منجر شد. مکان های شناسایی شده مورد جستجو قرار گرفت و در نهایت در ساعت ۲۰:۳۰ به وقت عراق، محل اختفای او یافته و صدام بدون مقاومت دستگیر شد. او بعدها در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ به دار آویخته شد.
جارویس برانسون کاکر (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۳) موزیسین و مجری رادیوی انگلیسی است. کاکر به عنوان بنیانگذار و تنها عضو پایدار گروه موسیقی پالپ، در اواسط دهه ۱۹۹۰ تبدیل به یکی از چهره های شاخص ژانر بریت پاپ شد. در پی ایجاد وقفه در کار گروه پالپ، کاکر موسیقی را به تنهایی ادامه داد. او ۷ سال مجری یک برنامه موسیقی به نام "Jarvis Cocker's Sunday Service" در رادیو بی بی سی ۶ بود.
حسن کرمی قراملکی (متولد ۱۳۶۲، تبریز) نویسنده، مهندس فناوری اطلاعات و گردشگر ایرانی است. زندگی نامه. حسن کرمی قراملکی (زاده ١٣۶٢- تبریز)، فارغ التحصیل کارشناسی ارشد مهندسی فناوری اطلاعات از دانشگاه شیراز است. حسن کرمی در تابستان سال ۱۳۸۶ شمسی (۲۰۰۷ میلادی) -که از طرف سازمان یونسکو با عنوان سال بزرگداشت مولانا نام گذاری شده بود- به خاطر علاقه اش به مولانا و همچنین سفر با دوچرخه، سفری با دوچرخه را از شهر تبریز (شهر شمس تبریزی) به شهر قونیه، ترکیه و ازآنجا به شهر دمشق را آغاز می کند و مسیری که شمس و مولانا چندین بار طی کرده بودند را رکاب می زند. وی با توجه به خاطرات و تجربیات این سفر، در سال ۱۳۹۶ بعد از ۱۰ سال تحقیق، کتابی با عنوان «» را با سرمایه شخصی خود به چاپ می رساند که این کتاب در یازدهمین دوره «جایزه ادبی جلال آل احمد» و سی و ششمین «جایزه کتاب سال ایران» عنوان برگزیده را برای خود کسب می کند.
" گریه کردن قلبت را متوقف کن " یک ترانه از گروه راک اوئسیز است. این آهنگ توسط نوئل گلگر نوشته شده و توسط لیام گلگر خوانده شده است. این آهنگ در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۰۲ به عنوان دومین تک آهنگ از آلبوم پنجم استودیوی شیمی بت پرست(۲۰۰۲) منتشر شد.
«آشیانه پرستوها» یا «مدرسهٔ دولتی ۴»، آموزشکده ای برای تربیت جاسوس در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در قازان، تاتارستان در جنوب شرقی مسکو قرار داشت. آشیانهٔ پرستوها (ласточка) در کنار دخمهٔ کلاغ ها (Вороны) دو بخش سری مدرسهٔ حرفه ای لنین بودند. در دخمهٔ کلاغ ها، "پسران" و در آشیانهٔ پرستوها، "دختران" زیبارو آموزش می یافتند تا با استفاده از جذابیت های جنسی خود مسئولان و دیپلمات های خارجی را در داخل و خارج شوروی به دام بیندازند. به پرستوها به جای اسم شماره ای اختصاص داده می شد. در سال ۱۹۶۳، فیلم نامه نویس روس به آمریکا پناهنده شد و فاش کرد که او وظیفهٔ یافتن زنان جذاب را بر عهده داشته است. کروتکوف این زنان را در محل فیلمبرداری پیدا می کرد و با پیشنهاد پول و لباس و موقعیت های شغلی آن ها را استخدام می کرد. واشینگتن پست در سال ۱۹۸۷ گزارش داد که «بیشتر غربی هایی که مدتی را در مسکو گذرانده باشند هدف تلاش پرستوها یا کلاغ ها برای اغوا بوده اند.» به باور جیسون متیوز، این مدرسه پس از فروپاشی شوروی تعطیل شد، ولی روسیه از پیمانکاران ثالث برای پرورش جاسوس های جنسی استفاده می کند. این مدرسه در فیلم گنجشک سرخ به تصویر
کشیده شده است. عبارت همچنین به سوئیت های دو آپارتمانی اشاره دارد که در یک اتاق هدف اغوا می شد و در اتاق دیگر مأموران کاگ ب به ضبط صدا یا فیلمبرداری از واقعه می پرداختند.
الکساندر دیوید ترنر (متولد ۶ ژانویه ۱۹۸۶) یک موسیقیدان، خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی انگلیسی است. او بیشتر به عنوان پیشگام، خواننده و ترانه سرای اصلی گروه راک آرکتیک مانکیز شناخته می شود که با آنها هفت آلبوم منتشر کرده است. او همچنین گروه دیگری به نام دارد و به عنوان یک هنرمند انفرادی هم آهنگ ضبط کرده است. ترنر در یورکشر جنوبی، شفیلد بزرگ شده است. هنگامی که ۱۶ ساله بود با سه نفر از دوستانش آرکتیک مانکیز را تشکیل داد. اولین آلبوم آن ها، هرچه که مردم بگویند هستم، همان چیزی ست که نیستم بیشترین فروش آلبوم های آغازین را در تاریخ انگلیس از آن خود کرد و رتبهٔ سی ام را در بهترین آلبوم های آغازین تاریخ رولینگ استونز به خود اختصاص داد. آلبوم های بعدی گروه (۲۰۰۷)، هومبوگ (۲۰۰۹)، (۲۰۱۱)، ای ام (۲۰۱۳) و ((۲۰۱۸ و (The Car (۲۰۲۲ هستند که در آن ها سبک های دزرت راک، ایندی پاپ، آر اند بی و موسیقی لانژ درآمیخته شده اند. آرکتیک مانکیز در فستیوال گلاستونبری در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۳ حضور داشتند و همچنین در مراسم افتتاحیه بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اجرا کردند. ترنر و دو آلبوم ارکسترال پاپ (۲۰۰۸ و ۲۰۱۶) منتشر کرده اند. تر
نر به عنوان یک هنرمند انفرادی برای فیلم زیردریایی (۲۰۱۰) آهنگ و موسیقی متن نوشته و تهیه کرده است. او همچنین در اولین آلبوم خواننده آمریکایی الکساندرا سیویر به عنوان ترانه سرا و تهیه کننده همکاری کرده است. زندگی نامه. اوایل زندگی ترنر در ۶ ژانویه ۱۹۸۶ در شفیلد متولد شد. او تنها فرزند پنی و دیوید ترنر، دبیران دبیرستان است و در ناحیه های گرین (High Green) شفیلد بزرگ شد. والدین او پیشینهٔ بسیار متفاوتی دارند. مادرش اهل امرشام، باکینگهام شر است و به تدریس زبان آلمانی پرداخت و به قولی «شیدای زبان» بود. پدرش اهل شفیلد و دبیر فیزیک و موسیقی است. والدین ترنر هر دو از طرفداران موسیقی بودند و او اولین خاطرات موسیقی اش را با بیتلز و بیچ بویز به یاد می آورد. هنگام سفر با خودرو، مادرش به آهنگ های لد زپلین ،دیوید بویی و ایگلز گوش می داد. پدرش طرفدار جاز و موسیقی سوینگ به خصوص فرانک سیناترا بود و قبلاً عضوی از بیگ بند بوده و ساکسوفون، ترامپت و پیانو می نواخته است. ترنر توسط پدرش تا هشت سالگی با پیانو خانوادگیشان آموزش دید و با اینکه به صورت حرفه ای نواختن پیانو را یاد گرفت، ساخت موسیقی را از وقتی شروع کرد که در ۱۵ سالگی خود
یک گیتار دریافت کرد. از پنج سالگی، ترنر با همسایهٔ کناری شان، درامر گروه آرکتیک مانکیز مت هلدرز بزرگ شد و با هم به دبستان، راهنمایی، دبیرستان و کالج رفتند. در مراسم فارغ التحصیلی دبیرستان، ترنر و هلدرز به چند نفر از دوستانشان هنگام اجرای آهنگ "morning glory" از گروه oasis که به صورت لب زنی بود پیوستند. هلدرز نقش لیام گلگر را بازی کرد درحالی که ترنر با یک راکت تنیس تظاهر به نواختن بیس گیتار می کرد. آن دو در دبیرستان با اندی نیکلسون آشنا شدند و سه دوست، به خاطر چیزهای مشترک مورد علاقه شان مثل رپرهایی همچون دکتر دره، وو تنگ گلن، و به هم نزدیک تر شدند. آن ها وقتشان را با بسکتبال، اسکیت بورد، دوچرخه سواری و ساختن بیت های هیپ هاپ با وسایل و تجهیزات پدر ترنر گذراندند. ترنر و دوستانش به دنبال پیشرفت ناگهانی استروکز در ۲۰۰۱ به موسیقی راک علاقمند شدند. پدرش وقتی پانزده ساله بود به او اجازه داد یکی از گیتارهای مدرسه را قرض بگیرد تا چند آکورد یاد بگیرد و کریسمس همان سال پدر و مادرش برایش یک گیتار الکتریک خریدند. ترنر از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ در دبیرستان stocksbridge تحصیل کرد. معلم سابقش مارک کلمن، او را با استعداد، درخشان و
محبوب توصیف می کند و معتقد است که او در ورزش از موسیقی بهتر عمل می کرد. معلم انگلیسی و تئاترش سایمون بیکر، از او به عنوان یک دانش آموز باهوش یاد می کند که تودار و کمی متفاوت بود. همچنین نسبت به درس ها بسیار آسان گیر بود که همین منجر به نگرانی مادرش و انتقاد سایر معلم ها شد. با اینکه در خانه شان کتاب پیدا می شد اما ترنر به صورت منظم مطالعه نمی کرد و آن قدر خجالتی بود که نوشته هایش را هم به کسی نشان نمی داد. با این حال از درس های ادبیات انگلیسی لذت می برد. بعد از دبیرستان، از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به کالج بارنسلی رفت و به تحصیل تکنولوژی موسیقی، مطالعات رسانه ای، زبان انگلیسی، عکاسی و روان شناسی پرداخت. تشکیل گروه "آرکتیک مانکیز (۲۰۰۲-۲۰۰۴)" ترنر در ۱۵ سالگی اخر هفته های خود را با دوستان خود به نوشیدن آب سیب می گذراند. جو کارنال، یکی از دوستان دوران مدرسه اش، ترنر را “فرد ساکت جمع دوستان” توصیف کرده است. بعد از این که دوستانشان به تشکیل گروه و اجرای موسیقی زنده پرداختند، ترنر، هلدرز و نیکلسون در اواسط سال ۲۰۰۲ تصمیم به تشکیل گروه خود گرفتند. به گفته نیکلسون، ترنر به دلیل شغل پدرش دارای وسایل موسیقی در خانه خود بود و
با پایه های نوازندگی آشنا بود. هلدرز یک کیت درام خرید و ترنر به نیکلسون پیشنهاد یادگیری گیتار بیس داد. او همچنین جیمی کوک، همسایه خود که به مدرسه دیگری میرفت را دعوت کرد تا نقش گیتاریست گروه را به عهده بگیرد. در ابتدا ترنر خود به نواختن گیتار پرداخت اما وقتی دو عضو دیگر خوانندگی را نپذیرفتند، ترنر تبدیل به خواننده اصلی گروه شد. هلدرز از ابتدا ترنر را به عنوان ترانه سرا در نظر داشت (“میدانستم او در کلمات استعداد دارد”) و ترنر به مرور زمان ترانه های خود را با آنان به اشتراک می گذاشت. قبل از اولین اجرای زنده خود، گروه به مدت یکسال در گاراژ خانه ترنر و سپس در یک خانه بدون استفاده تمرین کردند. به گفته مادر هلدرز، کسی که با ماشین سه بار در هفته آنان را به محل تمرین می برد و برمی گرداند، “اگر آن ها می فهمیدند که کسی آنجاست، تمرین خود را متوقف می کردند.” اولین اجرای زنده شان در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۳ روز جمعه در یک بار محلی به عنوان حامی گروه دیگری بود. آنها چهار آهنگ خودشان را همراه با کاور چهار آهنگ دیگر از گروه های بیتلز ، آندرتونز ، داتسانز و وایت استریپز اجرا کردند و بخشی از آن را ضبط کردند. در تابستان ۲۰۰۳، پس از ملاقات
جان مک کلور در یک اتوبوس، ترنر در هفت اجرای زنده گروه جودان سوکی در یورک و لیورپول نقش گیتاریست ریتم را داشت. آگوست همان تابستان وقتی با گروه جودان سوکی مشغول ضبط یک دمو در استودیو 2fly شفیلد بودند، ترنر از تهیه کننده موسیقی آلن اسمیت پرسید که آیا تمایل به ضبط یک دمو برای گروه آرکتیک مانکیز را دارد یا نه. اسمیت پذیرفت و بعدا گفت:”می دانستم که آنها منحصر به فرد هستند. در همان جلسه اول ضبط به ترنر گفتم با لهجه آمریکایی نخواند.” اسمیت آنان را به گروه مدیریت ایان مک اندرو و جف بارادیل معرفی کرد و آنان هزینه ضبط موسیقی گروه را بین سالهای ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ پرداختند. ترنر در جلسات ضبط در استودیو ساکت و مراقب بود و به گفته اسمیت “هروقت کسی می آمد، ترنر قبل از حرف زدن، می نشست و به آنها گوش میداد.” در اتاق تمرینشان در استودیو یلوآرک، گروه آرکتیک مانکیز به سخت کوشی خود شهرت یافتند و صاحب آنجا وسایل تور کنسرت را در اختیار آنان قرار داد و همسر او نیز به ترنر در خوانندگی اش کمک کرد. بارادیل آنان را به شمال انگلیس، میدلندز و اسکاتلند برد تا به عنوان یک گروه زنده شناخته شوند. پس از هر اجرای زنده، گروه به حضار سی دی های رایگان از
دمو های موسیقی خود می داد و طرفداران آنها را به صورت آنلاین به اشتراک می گذاشتند. در اواسط سال ۲۰۰۴ ترنر تحصیلات کالج خود را به پایان رساند و برای تمرکز بر روی گروه موسیقی، برنامه های خود را برای رفتن به دانشگاه منچستر یکسال به تعویق انداخت. او به عنوان یک بارتندر نیمه وقت در محل اجرای موسیقی بوردواک در شفیلد شروع به کار کرد و آنجا افراد سرشناسی را مثل موسیقی دان انگلیسی ریچارد هاولی و شاعر انگلیسی جان کوپر کلارک ملاقات کرد. در اواخر سال ۲۰۰۴، افراد حاضر در اجراهای آرکتیک مانکیز شروع به همراهی در خواندن آهنگ هایشان کردند و دمو تک آهنگ “I bet you look good on the dancefloor” (“شرط می بندم در زمین رقص خوب به نظر می رسی”) توسط زین لو، دی جی رادیو بی بی سی در رادیو پخش میشد. رسیدن به شهرت (۲۰۰۵-۲۰۰۷) در اوایل سال ۲۰۰۵، توجهات به آرکتیک مانیکز در بریتانیا جلب شد. در آپریل، روزنامه "دیلی استار" آنان را “هیجان انگیز ترین گروهی که امسال ظهور می کند” خواند. آنان اولین EP خود را که شامل تک آهنگ “Fake Tales of San Francisco” (داستان های دروغین از سان فرانسیسکو) بود به صورت مستقل و توسط خودشان منتشر کردند و شروع به برگزا
ری تور کنسرت در انگلستان نمودند. در ژوئن، در میان تقاضای بالای رکورد لیبل ها برای بستن قرارداد با گروه، آنان تصمیم گرفتند با لیبل مستقل “دومینو” قرارداد ببندند. پس از جلساتی با تهیه کنندگان موسیقی جیمز فورد و مایک کراسی، یک آلبوم با تهیه کنندگی جیم ابیس در حومه لینکلن شر ضبط کردند. در اکتبر، تک آهنگ “I bet you look good on the dancefloor” در چارت سینگل های انگلستان به رتبه نخست دست یافت. در ژانویه سال ۲۰۰۶، اولین آلبوم گروه “Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not” منتشر شد و به رتبه نخست چارت های انگلستان رسید. اشعار ترنر که در حوزه زندگی شبانه و نوجوانانه در شفیلد بود به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت. کلفا سانه، منتقد "نیویورک تایمز،" نوشت: “اشعار آقای ترنر لایق صبر کردن و حفظ کردن هستند… او روش عجیبی برای برانگیختن فرهنگ جوانان انگلیسی شمالی دارد در حالی که نه آن را رمانتیک جلوه می دهد و نه آن را تمسخر می کند.” از نظر موسیقایی، الکسیس پتریدیس از نشریه "گاردین" خاطرنشان کرد که این آلبوم تحت تأثیر گروه های گیتار "از پنج سال گذشته است... به طرز هیجان انگیزی، موسیقی آنها به دلیل ندانستن پیچیدگی های تار
یخ راک پوزش آمیز به نظر نمی رسد." این آلبوم پرفروش ترین اولین آلبوم در تاریخ موسیقی بریتانیا بود و به سرعت به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد. ترنر توسط رسانه های انگلیسی به عنوان "صدای یک نسل" مورد استقبال قرار گرفت. با این حال، در مصاحبه ها، او به عنوان فردی ساکت و ناخوشنود از توجه توصیف شد. گروه هیاهویی که آنان را در برگرفته بود را رد کرد و به گفته کوک، هدف آنها این بود که "مانند کلش رشد کنند. وقتی شروع کردند، یک رکورد بسیار ابتدایی و پانکی بود. سپس شروع به بلند شدن و حرکت در مسیرهای زیادی کردند. این چیزیست که ما می خواهیم." کمتر از دو ماه پس از انتشار آلبوم، ترنر اعلام کرد که ترانه سرایی الهام گرفته از شفیلد "یک کتاب بسته" است: "ما در حال حرکت هستیم و به چیزهای مختلف فکر می کنیم." سال ها بعد، ترنر گفت که توجه در این دوره او را "کمی ترسان یا عصبی کرد": "ما افراد زیادی را بیرون گذاشتیم، فقط برای اینکه سعی کنیم به نوعی کنترل را حفظ کنیم." گروه بسیاری از فرصت های تبلیغاتی را رد کرد و به سرعت مطالب جدیدی را منتشر کرد - یک EP با پنج آهنگ “?Who the Fuck Are Arctic Monkeys” در آپریل، و یک تک آهنگ مستقل، "Leave Before th
e Lights Come On"، در آگوست. در آن تابستان، گروه تصمیم گرفت نیک اومالی، یکی دیگر از دوستان دوران کودکی خود را به طور دائم جایگزین نیکلسون، که به دلیل «خستگی» یک تعطیلات توری گرفته بود، بکند. نیکلسون در یک جلسه گروهی مطلع شد، که طی آن "ال (الکس) صحبت کرد." ترنر و نیکلسون به مدت دو سال با هم صحبت نکردند اما بعداً دوستی خود را ترمیم کردند. دومین آلبوم گروه به اسم Favorite Worst Nightmare، به تهیه کنندگی جیمز فورد و مایک کراسی در لندن، در آپریل ۲۰۰۷، کمی بیش از یک سال پس از اولین آلبوم آنان، منتشر شد. تا کنون (۲۰۲۲) فورد تهیه کنندگی تمامی پروژه های ترنر را به عهده داشته است. از نظر شعر، این آلبوم به وصف شهرت، عشق و اندوه می پردازد. ترنر همراه با جوهانا بنت آهنگ "Fluorescent Adolescent" را نوشتند. مارک هوگان از Pitchfork در حالی که علاقه ای به آهنگ های مربوط به شهرت نداشت، گفت که این آلبوم "استعداد معمول ترنر برای تصاویر زنده" را نشان می دهد و "عمق احساسی جدید" را بررسی می کند. پتریدیس از "گاردین" خاطرنشان کرد که گروه "به آرامی اما با اعتماد به نفس به مرزهای صدای خود فشار می آوردند"، با نشانه هایی از "سایکودلی بی