Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام شده روی کشتی جنگی متعلق به نیروی دریایی سلطنتی ادامه داد. در عین حال، گروهی به رهبری درییر سامانه مشابهی را طراحی کردند. هر چند هر دو سامانه برای کشتی های جدید و موجود نیروی دریایی سلطنتی سفارش داده شدند، نهایتاً سامانه درییر در شکل نهایی Mark IV* خود مقبولیت بیش تری پیدا کرد. اضافه شدن کنترل جهت یاب باعث شد تا سامانه کنترل شلیک کامل و واقعی برای کشتی های جنگ جهانی اول میسر شود و اکثر کشتی های نیروی دریایی سلطنتی تا اواسط ۱۹۱۶ به آن ها مجهز شدند. جهت یاب در بالای کشتی قرار گرفت جاییکه اپراتورها دید وسیعی نسبت به هر شخص نشانه گیر در برجک ها داشتند. این دستگاه همچنین قادر بود شلیک از برجک ها را طوری هماهنگ کند که شلیک مرکب آن ها به صورت هماهنگ انجام شود. این کار هدف گیری را بهتر کرد. فاصله یاب های نوری بزرگ تر تخمین محل دشمن را در زمان شلیک بهبود دادند. نهایتاً، بجای این سامانه از میز کنترل آتش ادمایرالتی (Admiralty Fire Control Table) برای کشتی های ساخته شده پس از ۱۹۲۷ استفاده شد. فاصله نگهدارها در خدمات بلند مدت خود اغلب به صورت فناوری پیشرفته به-روزرسانی شدند و در جنگ جهانی دوم آن ها بخش بسیار مهم سامانه
کنترل شلیک یکپارچه شدند. یکپارچه سازی رادار در سامانه کنترل شلیک نخستی جنگ جهانی دوم این امکان را برای کشتی ها فراهم کرد تا عملیات مؤثر شلیک در فاصلهٔ زیاد و در آب و هوای بد در شب میسر شود برای سامانه های کنترل شلیک در نیروی دریایی ایالات متحده، به لینک سامانه های کنترل شلیک توپ کشتی (ship gun fire-control systems.) مراجعه کنید. استفاده از شلیک کنترل شده با جهت یاب همراه با رایانه کنترل شلیک باعث شد تا کنترل نشانه گیر از روی برجک های مجزا به محل مرکزی جابجا شود؛ هرچند که پایه های مجزای اسلحه ها و برجک های چند توپخانه ای می-تواند استفاده از گزینهٔ کنترل محلی را درحین آسیب ناشی از نبرد روی انتقال اطلاعات جهت یاب حفظ کند (این ها ممکن است نسخه های ساده تر تحت عنوان میزهای برجک (turret tables) در نیروی دریایی سلطنتی باشد). در نتیجه تسلیحات قابلیت شلیک در رگبارهای برنامه ریزی شده را داشتند که هر توپ مسیر کمی متفاوت داشت. پراکندگی شلیک ناشی از اختلاف در هر یک از تسلیحات مجزا، گلوله های مجزا، دنبالهٔ آتش باروت، و اعوجاج گذرای ساختار کشتی بدون تردید در محدوده درگیری های دریایی معمول بزرگ بود. جهت یاب ها در بالای سازه
های بلند دید بهتری از موقعیت دشمن در مقایسه با دید جهت یاب های قرار گرفته روی برجک داشتند و خدمه ای که روی آن ها کار می کردند از صدا و موج انفجار تسلیحات دور بودند. جهت یاب های تسلیحات در بالاترین نقطه بودند و سرهای فاصله یاب های نوری آن ها از طرفین آن ها به جلو آمده بودند که ظاهر متفاوتی به آن ها داده بود. فاکتورهای بالیستیک اندازه گیری نشده و غیرقابل کنترل همانند دما، رطوبت، فشار بارومتری، جهت و سرعت باد در ارتفاع بالا به تنظیم نهایی از طریق مشاهدهٔ فرود گلوله نیاز داشت. اندازه گیری محدودهٔ دید (هم هدف و هم پاشندگی توپ گلوله) پیش از مطرح شدن رادار دشوار بود. بریتانیایی ها فاصله-یاب های همزمان را ترجیح دادند در حالیکه آلمانی ها به نوع استروسکوپی علاقه داشتند. اولی قدرت کمی در یافتن فاصله از هدف نامشخص داشت اما برای اپراتور در مدت زمان طولانی استفاده از آن راحت تر بود، دومی برعکس مورد اول بود. زیردریایی ها نیز به دلایل مشابه به رایانه های کنترل شلیک مجهز شدند، اما مشکل آن ها برجسته تر بود؛ در «شلیک» معمولی، یک تا دو دقیقه زمان لازم است تا اژدر به هدف خود برسد. محاسبهٔ «هدایت» دقیق با توجه به حرکت نسبی دو کشتی
بسیار دشوار بود و رایانه های داده های اژدر برای بهبود زیاد در سرعت این محاسبات افزوده شدند. در کشتی نوعی بریتانیایی در جنگ جهانی دوم، سامانه کنترل شلیک برجک های جداگانهٔ تسلیحات را به برج هدایت کننده متصل می کرد (جائیکه تجهیزات دیده بانی قرار داشتند) و رایانه آنالوگ در قلب کشتی قرار داشت. در برج هدایت کننده، اپراتورها تلسکوپ های خود را روی هدف تنظیم می-کردند؛ یکی از تلسکوپ ها ارتفاع و دیگری سمت یا جهت را می سنجید. اندازه گیری ها توسط میز کنترل شلیک به جهات و ارتفاع هایی برای شلیک تسلیحات تبدیل می شدند. در برجک ها، شخص نشانه گیر ارتفاع تسلیحات را برای تطبیق با شاخص ارتفاع انتقالی از میز کنترل شلیک تنظیم می کرد –نشانه گیر برجک همین کار را برای جهت انجام می داد. هرگاه تسلیحات روی هدف قرار می گرفت، شلیک آن ها به صورت مرکزی انجام می شد. حتی با مکانیزاسیون زیاد روی این فرایند، هنوز به کار زیاد انسانی نیاز بود؛ ایستگاه انتقال (اتاقکی که میز درییر داخل آن قرار داشت) برای تسلیحات اصلی هوود ۲۷ خدمه را دربرداشت. جهت یاب ها تا حد زیادی در معرض شلیک دشمن قرار داشتند. قرار دادن زره بسیار سنگین در ارتفاع بالای کشتی دشوار ب
ود و حتی اگر مانع از شلیک می شد، خود اثر به تنهایی ممکن بود جهت یابی تجهیزات را تغییر دهد. زره بیش تر برای حفاظت در برابر توپ های کوچک تر و برخورد اجزا به سایر بخش های کشتی یک محدودیت محسوب می شد. کارکرد رایانه آنالوگ شگفت انگیز بود. کشتی جنگی USS North Carolina در طول رزمایش ۱۹۴۵ می توانست راه کار شلیک دقیقی را [۱۲] روی هدف در طول یک سری از شلیک های بسیار سریع داشته باشد [۱۳]. این مزیت اساسی برای جنگ محسوب می شد تا در حین درگیری با دشمن قدرت مانور داشت. درگیری های دریایی شبانه از فاصلهٔ دور زمانی امکان پذیر شد که داده های رادار به صورت ورودی در اختیار فاصله نگهدار قرار داده شدند. کارایی این ترکیب در نوامبر سال ۱۹۴۲ در جنگ سوم جزیرهٔ ساوو نشان داده شد که در آن کشتی USS Washington با کشتی جنگی ژاپنی کیریشیما در فاصله-ی ۸۴۰۰ یاردی (۷٫۷ کیلومتری) در شب درگیر شدند. کیریشما شعله ور شد و چند انفجار در آن رخ داد و با خدمهٔ خود غرق شد. حداقل ۹ گلولهٔ ۱۶-اینچی (۴۱۰ میلی متر) از ۷۵ شلیک (نرخ برخورد ۱۲٪) به این کشتی برخورد کرد بقایای کیریشما در سال ۱۹۹۲ کشف شد و مشاهده شد که کل بخش سینی کشتی وجود ندارد ژاپنی ها در طول ج
نگ جهانی دوم بخش هایی مانند رادار یا کنترل خودکار شلیک را در سطح نیروی دریایی آمریکا توسعه نداده و بسیار عقب بودند. در سال های ۱۹۵۰، برجک های تسلیحات تا حد زیادی بدون دخالت انسان و خودکار بودند بطوریکه نشانه گیر از راه دور و از مرکز کنترل کشتی با استفاده از ورودی های رادار و سایر منابع کنترل می شدند. آخرین نبرد برای فاصله نگهدارهای آنالوگ حداقل برای نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ بود [۱۶] در این جنگ فاصله نگهدارها روی کشتی های جنگی کلاس آیوا جهت گیری گلوله ها را در نبرد بر عهده داشتند. کنترل شلیک از هوا. نشانه گیرهای بمب افکن در جنگ جهانی دوم. نخستین کاربرد سامانه های کنترل شلیک، در هواپیمای بمب افکن بود که از دستگاه نشانه گیری بمب برای پیش بینی و نمایش نقطهٔ اثر یا فرود بمب انداخته شده در آن لحظه از روی داده های مربوط به ارتفاع و سرعت هواپیما استفاده می کرد. بهترین دستگاه در ایالات متحده دستگاه نشانه گیری بمب نوردن بود. نشانه گیرهای بمب افکن هوایی در جنگ جهانی دوم. از سامانه های ساده که تحت عنوان نشانه گیرهای محاسباتی پیشرو نیز شناخته می شدند سپس در هواپیما و در جنگ به عنوان نشانه گیر
های تسلیحات ژیرو استفاده شد. این دستگاه ها از ژیروسکوپ برای اندازه گیری سرعت شلیک ها استفاده می کردند و نقطهٔ هدف نشانه گیر توپ را برای در نظر گرفتن این امر جابجا می کردند با این هدف که نقطهٔ هدف از طریق نشانه گیر رفلکتور وجود داشته باشد. تنها ورودی دستی برای این نشانه گیر فاصلهٔ هدف بود که معمولاً از طریق تنظیم اندازهٔ اسپن بالای هدف در برخی از فواصل شناخته شده انجام می شد. دستگاه های کوچک رادار در دوران پس از جنگ برای خودکار کردن این ورودی افزوده شدند اما این کار تقریباً پیش از زمانی افزوده شد که خلبان در مورد سرعت آن رضایت داشته باشد. سامانه های پس از جنگ جهانی دوم. با شروع جنگ ویتنام، پیش بین گر بمب افکن رایانه ای جدیدی تحت عنوان سامانه بمب افکن ارتفاع کم (LABS) روی سامانه های هواپیما افزوده شد تا تسلیحات هسته ای را حمل کند. این بمب رایانه ای جدید انقلابی محسوب می شد که در آن فرمان شلیک بمب توسط رایانه و نه خلبان ارسال می شد؛ خلبان با استفاده از رادار یا سایر سامانه های هدف گیری هدف را مشخص می کرد و سپس با انداختن بمب موافقت می کرد و سپس رایانه این کار را با «نقطهٔ فرود» محاسبه شده پس از چند ثانیه انجام م
ی داد. این کار با سامانه های قبلی فرق داشت و هرچند سامانه های قبلی نیز رایانه ای بودند اما هنوز «نقطهٔ فرود» را محاسبه می کردند تا مشخص شود که اگر بمب در آن لحظه ای انداخته شود کجا فرود خواهد آمد. مزیت اساسی این روش در آن است که می توان تسلیحات را حتی در حین مانور هواپیما با دقت پرتاب کرد. برای اکثر نشانه گرهای بمب تا این زمان لازم بود هواپیما ارتفاع (معمولاً سطح) ثابتی داشته باشد هرچند نشانه گیرهای شیرجه ای (dive) نیز چیز معمولی بودند. سامانه LABS اساساً برای تسهیل تاکتیکی تحت عنوان بمباران در حین صعود هواپیما طراحی شد تا به هواپیما این اجازه را بدهد که خارج از شعاع موج انفجار تسلیحات قرار بگیرد. اصول محاسبهٔ نقطهٔ فرود در نهایت روی رایانه های کنترل شلیک در بمب افکن های بعدی و هواپیمای جنگی افزوده شد که امکان شلیک بمب در سطح [ثابت]، شیرجه و صعود را میسر می کرد. همچنین، با افزوده شدن رایانه کنترل شلیک به سامانه های توپخانه، رایانه می توانست مشخصات پرواز تسلیحات ارسالی را در نظر بگیرد. کنترل شلیک زمینی. کنترل شلیک ضدهوایی. با شروع جنگ جهانی دوم، بازده ارتفاع هواپیما تا حد زیادی افزایش یافت بطوریکه تسلیحات ضدهو
ایی با مسائل پیش بینی کنندهٔ مشابهی مواجه بودند و تا حد زیادی به رایانه های کنترل شلیک مجهز بودند. اختلاف اساسی بین این سامانه ها و سامانه های روی کشتی اندازه و سرعت بود. نخستین نمونه های سامانه کنترل با زاویهٔ بالا یا HACS در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا مثالی از سامانهی بودند که بر مبنای این فرض پیش بین کار می کرد که سرعت، جهت و ارتفاع هدف ممکن است در حین چرخهٔ پیش بینی ثابت بماند بطوریکه در فاصلهٔ زمانی بین چاشنی گذاری بمب و زمان حرکت بمب به سمت هدف قرار داشت. سامانه USN Mk 37 از فرضیات مشابهی استفاده می کرد بطوریکه می توانست سرعت ثابت مربوط به تغییرات ارتفاع را پیش بینی کند. پیش بین گر کریسون نمونه ای از سامانهی است که برای حل مسألهٔ نشانه گیری در زمان-واقعی ساخته شد که این کار تنها با نشانه گیری جهت یاب روی هدف و سپس هدف گیری بمب روی پوینتری که روی آن نشانه رفته است انجام می شود. همچنین، این دستگاه عمداً سبک و کوچک ساخته شد تا جابجایی آن همراه تسلیحاتی که برای آن ها بکار می رود آسان باشد. از سامانه ضدهوایی M-9/SCR-584 مبتنی بر رادار برای هدایت تسلیحات دفاعی هوایی از سال ۱۹۴۳ استفاده می شود. SCR-584 مربوط
به آزمایشگاه تابش MIT نخستین سامانه راداری با ردیابی خودکار بود، M-9 آزمایشگاه بل رایانه کنترل شلیک آنالوگ الکترونیکی بود که جایگزین رایانه های مکانیکی پیچیده شد که ساخت آن ها دشوار بود (همانند Sperry M-7 یا پیش بین گر کرسون بریتانیایی). همراه با ماسوره گذاری مجاور VT، این سامانه عمل فوق العادهٔ پرتاب تسلیحات کروز V-I را با کمتر از ۱۰۰ گلوله در هر هواپیما انجام داد (چند هزار گلوله در سامانه های ابتدایی AA معمول بود) این سامانه در دفاع لندن و آنتورپ [بلژیک] در مقابل VI مفید بود. هرچند سامانه های کنترل شلیک ضدهوایی جزو سامانه های کنترل شلیک زمینی محسوب می شوند می توان از آن ها در سامانه های دریایی و هوایی نیز بهره برد. کنترل شلیک توپخانه ساحلی. در ایالات متحده، سامانه های کنترل شلیک توپخانهٔ ساحلی در پایان قرن ۱۹ ایجاد شد و تا جنگ جهانی دوم پیشرفت داشت. سامانه های ابتدایی از چند ایستگاه مشاهده یا ایستگاه عقب (شکل ۱) برای یافتن و ردیابی کردن اهدافی استفاده کردند که به اسکله های آمریکایی حمله کردند. سپس داده های گرفته شده از این ایستگاه ها در اختیار اتاق نقشه کشی قرار داده می شد که در آنجا دستگاه های مکانیکی آنا
لوگ همانند بورد نقشه کشی برای تخمین مکان اهداف و استخراج داده های شلیک برای توپ هایی از تسلیحات ساحلی برای دفع آن ها بکار برده می شد. دژهای تسلیحات ساحلی ایالات متحده همراه با انواع مهمات از خمپاره های دفاع ساحلی ۱۲ اینچی تا تسلیحات میان برد ۳ و ۶ اینچی تا تسلیحات بزرگ شامل دیوارهٔ زرهی ۱۰ و ۱۲ اینچی و تسلیحات حامل ناپدیدشونده، تسلیحات مسلسل ۱۴ اینچی، و کانن ۱۶ اینچی پیش از جنگ جهانی دوم و تا آن وجود داشت. کنترل شلیک در توپخانهٔ ساحلی از نظر اصلاح داده های شلیک برای عواملی مانند شرایط آب و هوایی، شرایط باروت بکار رفته، یا چرخش زمین بسیار پیچیده تر شد. تدارکاتی نیز برای تنظیم داده های شلیک برای فرود مشاهده شدهٔ گلوله مهیا شد. همانطورکه در شکل ۲ نشان داده شده است، همهٔ این اطلاعات دوباره به اتاق های نقشه کشی برگردانده شدند تا برنامه ریزی زمانی بسیار دقیقی انجام شود که توسط سامانه زنگ فاصلهٔ زمانی کنترل می شد که در سرتاسر سامانه دفاع هر اسکله ای به صدا در می آید. درست پس از جنگ جهانی دوم، رایانه های داده های تسلیحات الکترومکانیکی متصل به رادارهای دفاع ساحلی جای مشاهدهٔ نوری و روش های نقشه کشی دستی را در کنترل تو
پخانهٔ ساحلی گرفتند. حتی پس از آن، روش های دستی به عنوان پشتیبان در پایان جنگ استفاده شدند. سامانه های کنترل مستقیم و غیرمستقیم شلیک. می توان از سامانه های کنترل شلیک زمینی هم در شلیک مستقیم و هم شلیک غیرمستقیم در درگیری نظامی بهره برد. این سامانه ها در تسلیحاتی وجود دارند که در محدودهٔ مهمات دستی کوچک تا تسلیحات توپخانه ای بزرگ قرار دارند. سامانه های پیشرفتهٔ کنترل شلیک. رایانه های پیشرفتهٔ کنترل شلیک همانند رایانه های با بازده بالا به صورت دیجیتالی هستند. بازده افزوده شده اساساً این امکان را فراهم می-آورد تا بتوان هر نوع ورودی از چگالی هوا و باد، تا فرسودگی لولهٔ تسلیحات و اعوجاج ناشی از گرما را در نظر گرفت. این نوع اثرات برای هرگونه تسلیحاتی چشمگیر هستند و رایانه های کنترل شلیک روی پلتفرم های بسیار کوچک هم وجود دارند. تانک ها یکی از کاربردهای ابتدایی بودند که نشانه گیری خودکار هدف از فاصله یاب لیزری و اندازه گیر اعوجاج لوله استفاده کردند. رایانه های کنترل شلیک نه تنها برای کانن های بزرگ مفید هستند بلکه می توان از آن ها برای تسلیحات ماشینی، کانن های کوچک، مهمات هدایت شده، گلوله ها، نارنجک ها، راکت ها و هر ن
وع تسلیحاتی استفاده کرد که دارای پارامترهای شلیک یا شلیک متغیر هستند. آن ها معمولاً روی کشتی ها، زیردریایی ها، هواپیماها، تانک ها و حتی برخی تسلیحات کوچک نیز نصب می شوند برای نمونه پرتاب کننده های نارنجک برای استفاده در گلولهٔ تهاجمی بول پاپ F2000 نشنال فابریک ایجاد شدند. رایانه های کنترل شلیک از همگی مراحل فناوری که رایانه ها دارند عبور کرده اند برخی از طراحی ها بر مبنای فناوری آنالوگ و سپس لوله های خلأ هستند که سپس جایگزین ترانزیستورها شدند. سامانه های کنترل شلیک اغلب به حسگرها (همانند سونار، رادار، جستجو و ردیابی مادون قرمز، فاصله یاب های لیزر، بادسنج، بادنما، ترمومتر، بارومتر و غیره) متصل هستند تا میزان اطلاعاتی را که باید به صورت دستی برای محاسبهٔ راهکار مناسب وارد کرد حذف یا کاهش داد. سونار، رادار، IRST و فاصله یاب ها می توانند جهت و فاصلهٔ هدف را ارائه دهند. به طور جایگزین، می توان از نشانه گیر نوری استفاده کرد بشرطی که اپراتور بتواند به سادگی محل هدف را نشانه گیری کند. این کار از وارد کردن فاصله توسط شخص با استفاده از روش های دیگر و هشدار کم به هدف تحت تعقیب راحت تر است. معمولاً، تسلیحاتی که در فواصل
بلند شلیک می شوند نیاز به اطلاعات محیط (فاصله ای که مهمات می توانند طی کنند) میزان باد، دما، چگالی هوا و غیره دارند که بر مسیر آن تأثیر خواهد گذاشت بنابراین داشتن اطلاعات دقیق برای داشتن راهکاری خوب ضروری است. برخی مواقع، برای راکت های دوربرد، داده های محیطی باید در ارتفاع های بلند یا بین نقطهٔ شلیک و هدف بدست بیاید. اغلب، از ماهواره ها یا بالون ها برای گردآوری این اطلاعات استفاده می شود. به محض محاسبهٔ روش شلیک، بسیاری از سامانه های کنترل شلیک نیز می توانند هدف گیری کرده و مهمات را شلیک کنند. این امر با توجه به سرعت و دقت انجام می شود و در رابطه با هواپیما یا تانک، برای اینکه خلبان/شخص شلیک کننده/غیره بتواند همزمان کارهای دیگری مانند ردیابی هدف یا پرواز با هواپیما را انجام دهد. حتی اگر سامانه نتواند خود تسلیحات شلیک شده را جهت گیری کند، برای نمونه کانن ثابت روی هواپیما، می تواند کمک هایی در مورد هدف گیری را در اختیار اپراتور قرار دهد. معمولاً، نقاط کانن رو به جلو هستند و خلبان باید هواپیما را طوری کنترل کند که پیش از شلیک به درستی جهت یابی شود. در بیشتر هواپیماها نشانه گیری به شکل «پایپر» ظاهر می شود که روی
صفحه نمایش روبروی خلبان (HUD) مشاهده می شود. پایپر به خلبان نشان می دهد که هدف باید در چه نسبتی از هواپیما قرار بگیرد تا اصابت به آن انجام شود. هرگاه خلبان مانور روی هواپیما را انجام دهد بطوریکه هدف و پایپر روی هم قرار گیرند، او شلیک را انجام می دهد یا در برخی از هواپیماها مهمات به صورت خودکار به این نقطه شلیک می شوند تا بر تأخیر خلبان فایق آمد. در حالت شلیک موشک، رایانه کنترل شلیک ممکن است فیدبکی در مورد اینکه هدف در محدوده موشک قرار دارد یا نه و اینکه اگر شلیک انجام شود به هدف برخورد می کند یا نه در اختیار خلبان قرار می دهد. سپس خلبان منتظر می ماند تا قرائت احتمالات به صورت رضایت بخشی پیش از پرتاب مهمات امکان پذیر باشد.
میونل، قویترین گربه دنیا با نام اصلی هیتکلیف سری دوم این سریال تلویزیونی انیمیشنی که توسط کشور کانادا، آمریکا و فرانسه بین سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ میلادی در ۲ فصل و در ۸۶ قسمت ۲۲ دقیقه ای تولید و پخش شد. این سریال در ایران به نام میونل، قویترین گربه دنیا شناخته می شود. سری نخست این سریال تلویزیونی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ در دو فصل و در ۲۶ قسمت ساخته شد. هیتکلیف نخستین بار به دست جورج گیتلی کارتونیست آمریکایی، طراحی و آفریده شد و به شکل کمیک استریپ در نشریات چاپ شد.
در یک تقسیم سلولی نامتقارن دو سلول دختری با دو سرنوشت متفاوت تولید میشود . این نوع تقسیم کاملاً متفاوت با تقسیم سلولی متقارن میباشد جای که سرنوشت هر دو سلول دختر مشابه هم میباشد . به عنوان مثال سلول های بنیادی به صورت نامقارن تقسیم میشود به طوری که سرنوشت دو سلول متفاوت است ، یک سلول نمونه ای مشابه با سلول بنیادی است در حالی که سلول دوم به یک سلول غیر بنیادی متمایز میشود . (در زمان رشد و نمو، سلول بنیادی میتواند به صورت متقارن تقسیم شود ) ) در اصل دو نوع مکانیسم در ایجاد تقسیم سلولی نامتقارن وجود دارد . در روش اول دو سلول به صورت متقارن تقسیم میشود اما سیگنال های محیط به خصوص از سلول های اطراف باعث تمایز یکی از دو سلول میشود . در روش دوم سلول در همان بطن تقسیم با سلول مادر تفاوت پیدا میکند ، و چون این سلول ها با سلول دیگری و یا محیط برهمکنش ندارد به آن ها تقسیم سلولی نامتقارن ذاتی میگویند .
محمد زارع فعال حقوق بشر اهل مصر است. او رئیس مؤسسه مطالعات حقوق بشر مصر و رهبر حزب سازمان غیردولتی مستقل حقوق بشر مصر است. زارع در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه مارتین انالز شد. او در حال حاضر توسط دولت مصر ممنوع الخروج است. زندگی نامه و تحصیلات. زارع در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشکده حقوق در سال ۲۰۰۲ و دیپلم کارشناسی ارشد خود را در زمینه جامعه مدنی و حقوق بشر دریافت کرد. او پیش از پیوستن به مؤسسه مطالعات حقوق بشر مصر در سال ۲۰۱۱ برای گروه اتحاد قرائت در زمینه مطالعات فمینیستی، و همچنین برای آژانس آمریکایی خدمات انسانی کاتولیک کار کرد. او متأهل است و دو دختر دارد.
فار کرای: نیو دان داستان بازی. ۱۷ سال پس از فاجعهٔ هسته ای در هوپ کانتی، شهر دوباره بازسازی شده است. با این حال، گروهی غارتگر به نام «های وی من» منطقه را تحت کنترل خود درمی آورند و منابع مردم را غارت می کنند. دختری به نام کارمینا از توماس راش، عضو یک گروه شبه نظامی، درخواست کمک می کند تا با این غارتگران مقابله شود. بازیکن در نقش «کاپیتان» وارد بازی می شود و همراه راش به سوی پایگاه مردم عادی با نام «پراسپریتی» حرکت می کند. در مسیر، رهبران های وی من یعنی «میکی» و «لو» حمله می کنند، راش را می ربایند و بازیکن را به دره ای پرتاب می کنند. راش با این کار جان بازیکن را نجات می دهد. کارمینا، بازیکن را نجات داده و به پراسپریتی می برد. در آنجا، مادر او «کیم» توضیح می دهد که راش به یک معدن منتقل شده است. بازیکن و کارمینا به معدن می روند، نیروهای دشمن را شکست می دهند و راش را نجات می دهند. سپس با تأمین منابع، پراسپریتی تقویت می شود و مرحلهٔ دوم بازی آغاز می شود. در این مرحله، های وی من ها به پراسپریتی حمله می کنند اما مردم مقاومت می کنند. راش هشدار می دهد که در صورت حملهٔ مجدد، دوام نخواهند آورد. او پیشنهاد می دهد با گروه
ی مذهبی به نام «نیو ایدن» متحد شوند. نیو ایدن پیرو آموزه های «جوزف سید»، شخصیت منفی بازی فار کرای ۵، هستند. آن ها باور دارند جوزف مرده و اکنون پسرش «ایثان» رهبری گروه را بر عهده دارد. ایثان از بازیکن می خواهد ماده ای به نام «مرگ گیر» پیدا کند و او را به سرزمین «بلیس» می فرستد. در آنجا، بازیکن با جوزف روبه رو می شود که زنده است. جوزف به او سیبی می دهد که به گفتهٔ او هدیه ای الهی است. این میوه به بازیکن قدرتی ماورایی می دهد، اما پیش از آن باید آزمونی برای پاکسازی ذهن پشت سر گذاشته شود. پس از موفقیت در آزمون، بازیکن جوزف را به نیو ایدن بازمی گرداند. جوزف اعلام می کند که خود رهبر واقعی این قوم است. ایثان که انتظار رهبری داشت، احساس خیانت می کند. جوزف می گوید که این خواست خدا بوده است. در ادامه، پراسپریتی با کمک نیو ایدن قدرتمندتر می شود. سپس خبر می رسد که میکی و لو دوباره حمله کرده و توماس راش را ربوده اند. بازیکن به محل نگهداری او می رود. در آنجا اسیر می شود، شکنجه می بیند، و شاهد کشته شدن راش است. با استفاده از قدرت الهی، خود را آزاد کرده و با میکی و لو می جنگد، اما زخمی می شود و از پنجره به بیرون پرت می شود. م
یکی و لو قصد دارند منشأ قدرت بازیکن را پیدا کنند. بازیکن با کمک یکی از اعضای خیانت کار های وی من، وارد مسابقهٔ آن ها می شود و پس از پیروزی، در ضیافتی با آن ها شرکت می کند. در آنجا مشخص می شود که ایثان به پدرش خیانت کرده و در ازای نابودی نیو ایدن، مکان میوهٔ الهی را به دشمنان گفته است. بازیکن با رهبران های وی من مبارزه کرده و به نیو ایدن بازمی گردد، اما می بیند که این منطقه به آتش کشیده شده است. او با میکی و لو روبه رو شده و در نبردی سخت آن ها را شکست می دهد. میکی پیش از مرگ می گوید که جوزف و ایثان به شمال گریخته اند. بازیکن به منطقهٔ بلیس در شمال می رود و با جوزف و ایثان روبه رو می شود. ایثان از میوهٔ الهی استفاده کرده، اما چون منتخب خدا نیست، به هیولا تبدیل شده و به غاری فرار می کند. بازیکن او را شکست می دهد. ایثان در پایان به حالت انسانی بازمی گردد و می میرد. جوزف که از مرگ پسرش اندوهگین شده، از بازیکن می خواهد که او را به قتل برساند. این انتخاب به عهدهٔ بازیکن است. در پایان، بازیکن کنار قبر توماس راش دیده می شود. کارمینا می گوید که راش به آن ها افتخار می کرده و آن ها موفق شدند هوپ کانتی را از خطر نجات دهند
. بازی در این نقطه به پایان می رسد. منابع. نویسنده:ناصراعظمی
دهانه (دَهَنه) یک منطقهٔ مسکونی در تاجیکستان است که در ولایت ختلان واقع شده است. دهانه ۲۱٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد.
تحریم بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ () تحریم بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ به ابتکار اتحاد جماهیر شوروی و برخی از کشورهای اقمار آن در پاسخ به تحریم بازی های المپیک تابستانی مسکو توسط ایالات متحده آمریکا و متحدینش صورت گرفت. چهارده کشور بلوک شرق یا نزدیکان آن این بازی ها را تحریم کردند. تعداد زیادی از رشته هایی که ورزشکاران این کشورها معمولاً در آن مدال می آوردند به شدت از این تحریم آسیب دیدند. به موازات بازی های لس آنجلس، کشورهای تحریم کننده بازی های دوستی را در ماه های ژوئیه و اوت ۱۹۸۴ برگزار کردند. اعلام تحریم. اتحاد جماهیر شوروی در بیانیه ای به تاریخ ۸ مه ۱۹۸۴ قصد خود را برای تحریم بازی های المپیک اعلام کرد. این بیانیه استناد می کند به «دلایل امنیتی، احساسات شدید وطن پرستی افراطی و هیستری ضدشوروی موجود در ایالات متحده». یک مقام عالیرتبه آمریکا بعدها اذعان کرد که ایالات متحده به بیانات جانبدارانه شوروی ها قبل از این بیانیه بی اعتنایی کرده بود و با وجود همه علائم پیشین، از این بیانیه رسمی «به شدت متحیر» شد. بعد از این بیانیه، کشورهای بلغارستان و آلمان شرقی در تاریخ ۱۰ مه، مغولستان و ویتنام در تاریخ ۱۱ مه، لا
ئوس و چکسلواکی در تاریخ ۱۳ مه، تحریم بازی ها را اعلام کردند. اما جمهوری خلق چین شرکت خود را در این بازی ها تأیید کرد. کمی بعد، افغانستان نیز به جرگه کشورهای تحریم کننده پیوست. همچنین مجارستان در تاریخ ۱۶ مه و لهستان در تاریخ ۱۷ مه بازی ها را تحریم کردند. مجارستان اعلام کرد که جان ورزشکاران آن در لس آنجلس در خطر خواهد بود، و لهستان نیز تحریم بازی های قبلی توسط ایالات متحده را دلیل تحریم خود اعلام کرد. در تاریخ ۲۴ مه، کوبا نیز اعلام کرد که بازی ها را تحریم می کند و یمن جنوبی نیز بنا به نوشته لس آنجلس تایمز به دلیل رابطه اش با کشورهای مارکسیست به آنها پیوست. کره شمالی بعد از این کشورها سیزدهمین کشوری بود که تحریم بازی ها را اعلام کرد. چند روز بعد، اتیوپی نیز اولین کشور آفریقایی بود که تحریم بازی ها را اعلام کرد و به دنبال آن آنگولا نیز به جمع کشورهای تحریم کننده پیوست. ایران از قبل به دلیل «دخالت ایالات متحده در اوضاع خاورمیانه، حمایت آن از اسرائیل و جنایات ایالات متحده در آمریکای لاتین، بخصوص در السالوادور» اعلام کرده بود که بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ را تحریم خواهد کرد. تحت حکومت انقلابی توماس سانکارا، اوت
ولتا (به نام بورکینافاسو در 2 اوت 1984) تصمیم گرفت بازی ها را به عنوان پاسخی به حمایت ایالات متحده از آفریقای جنوبی که در حال اجرا بود، تحریم کند. سیاست های آپارتاید در آن زمان، و برنامه ریزی برای مشارکت آفریقای جنوبی در بازی های المپیک تابستانی 1984، و تیم اتحادیه راگبی انگلیس که برای یک بازی دوستانه از آفریقای جنوبی دیدن کردند. لیبی نیز بعد از اینکه خبرنگاران لیبیایی در چارچوب تحریم های سال ۱۹۸۳ آمریکا، در ماه ژوئیه آن سال جواز ورود به این کشور را دریافت نکردند، از بازی ها کناره گرفت. آلبانی که متحد جمهوری خلق چین بود، به دنبال سردی روابط چین و شوروی از شوروی فاصله گرفته و به همین دلیل بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو را تحریم کرده بود. اما نزدیکی چین با غرب باعث دلگیری آلبانی می شود و به همین دلیل تصمیم می گیرد که بازی های ۱۹۸۴ را نیز تحریم کند. در واقع آلبانی و ایران تنها کشورهایی بودند که هم بازی های مسکو و هم بازی های لس آنجلس را تحریم کردند. احتمال انتقام. چهار سال قبل از آن، جیمی کارتر، رئیس جمهور آمریکا، تحریم بازی های المپیک مسکو توسط ایالات متحده را اعلام کرده بود و ۶۵ کشور به این تحریم پیوسته بو
دند. این بالاترین تحریم تاریخ بازی های المپیک بود. در سال ۱۹۸۴ نوبت اتحاد جماهیر شوروی رسید که بازی های آمریکا را تحریم کند و متحدین بلوک شرق و نزدیکانش نیز به آن پیوستند. علی رغم اینکه اتحاد جماهیر شوروی تجاری شدن بازی ها و مسائل امنیتی را دلیل تحریم اعلام کرد، هاوارد تاینر از روزنامه شیکاگو تریبون بر این عقیده است که «در محتوا، بلاشک ناراحتی و احساس تحقیر ناشی از تحریم های سال ۱۹۸۰ در پشت تصمیم تماشایی شوروی در روز سه شنبه برای به بن بست کشاندن بازی های المپیک تابستانی لس آنجلس خوابیده». اغلب مطبوعات غربی نیز بر این عقیده بودند که تحریم شوروی پاسخی به تحریم بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو بود که در واکنش به تصرف خاک افغانستان توسط شوروی ها در سال ۱۹۷۹ صورت گرفته بود. مطبوعات شوروی اما مرتباً در طبل عدم امنیت ورزشکاران شوروی می کوبیدند اما هیچ تهدیدی علیه ورزشکاران بلوک شرق هیچگاه مورد تأیید قرار نگرفت. رومانی که تنها کشور عضو پیمان ورشو بود که در بازی های لس آنجلس شرکت کرد، به شدت در مراسم گشایش بازی ها مورد استقبال قرار گرفت و موفق به کسب مقام سوم جدول مدال های این بازی ها شد. پیتر اوبروت، برگزارکننده ب