Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زایر به دام آلمان ها افتاده بودند شناسایی و به اردوگاه های کار زندانیان جنگی فرستاده شدند. یک سال بعد، همه افسران ارتش آموزش دیده در این جزایر، بسیاری از افراد بازنشسته انگلیسی، یا کسانی که در جنگ جهانی اول شرکت کرده بودند بودند شناسایی شدند. کسانی که باقی مانده بودند سربازان سالخورده و مردان و زنان غیرنظامی بی سلاحی بودند که با انگلستان هم ارتباط نداشتند. یکی از پژوهشگران بنام لوئیز دو ویلمورن می گوید که درصد جمعیت فعال در برابر اشغالگری آلمان ها در سایر کشورهای اروپایی ۰٫۶ تا ۳ درصد بود در حالی که این رقم در جزایر مانش قابل مقایسه نیست. از ۶۶۰۰۰ نفری که در زمان جنگ در جزایر مانش ساکن بودند حدود ۴۰۰۰ نفر به دلیل نقض قوانین (حدود ۲۶۰۰ نفر در جزیره جرزی و ۱۴۰۰ نفر در جزیره گورنسی) محکوم شدند، اگر چه بسیاری از آن ها به جای مقاومت دست به اعمال جنایتکارانه زده بودند ولی ۵۷۰ زندانی به زندان ها و اردوگاه های قاره ای فرستاده شدند و حداقل ۲۲ نفر از ساکنان جزیره جرزی و ۹ نفر از ساکنان متهم جزیره گورنسی از اردوگاه های آلمان ها هرگز بازنگشتند. لوئیز ویلمورن عقیده داشت که بیش از ۲۰۰ نفر در جزیره جرسی به فرار افراد یا کسا
نی که در شبکه های فرار فعالیت داشتند کمک می کردند. ضعف های مقاومت. دولت بریتانیا دستور داده بود که رهبران مردم و افسران ساکن در جزایر در محل باقی بمانند و وظایف خود را به نفع ساکنان انجام دهند. دولت انگلیس در اواخر ژوئن سال ۱۹۴۰، این جزایر را غیرنظامی کرده بود و برای شکل دادن به مقاومت در برابر نازی ها کار ویژه ای انجام نداد. تلاش برای مقاومت سازمان یافته نبود، آنهایی که مقاومت می کردند از طریق شبکه های اجتماعی سنتی با هم در ارتباط بودند. عدم وجود احزاب سیاسی و ضعف اتحادیه های کارگری به این معنی بود که شبکه های سیاسی تسهیل کننده مقاومت که در کشورهای اروپایی وجود داشت در جزایر مانش وجود نداشت. غرور میهن پرستانه مردم ساکن جزایر بیشتر صرف باقی ماندن می شد تا مقاومت کردن. تماس های شخصی بین زندانیان فراری و خانواده هایی که به آن ها کمک کرده بودند تا حدی ادامه داشت. کمونیست ها و سربازان فراری، به ساکنان جزایر با بی اعتنایی نگاه می کردند و نمی توانستند به آن ها تکیه کنند؛ ولی در مواجهه با موانع جدی در برابر مقاومت علیه آلمان ها بعضی از ساکنان کمک به فراریان را به عنوان تنها راه عملی مقاومت می دیدند. در دیگر کشورهای
اشغال شده، کسانی که به قربانیان نازیسم، یهودی ها و فراریان از خدمت اجباری کمک می کردند دوستان، همسایگان، خانواده ها یا کسانی بودند که در محیط اجتماعی خودشان بودند. گروه های مقاومت. نورمن لو بروک از حزب کمونیست جزیره جرزی (JCP) رهبری یک گروه مقاومت به نام جنبش دموکراتیک جرزی (JDM) را به دست گرفت. مقاومت به بسیاری از کارگران اجباری شوروی که آلمانی ها به جزیره آورده بودند کمک کرد. حزب کمونیست جزیره جرزی و اتحادیه حمل و نقل و کارگران، کارهای تبلیغی را شروع کردند. با کمک یکی از نیروهای جدا شده آلمانی بنام پل مالباخ، مقاومت موفق شد تا در میان نیروهای نظامی آلمان نافرمانی ایجاد کند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد که آن ها ۱ مه ۱۹۴۵ را به عنوان تاریخ شورش نیز تعیین کرده بودند. پیتر تیب تاریخ دان انگلیسی عقیده دارد که نیروهای مقاومت در انفجار هتل کاخ و دیگر اماکن در جزایر مانش دست داشته است؛ در حقیقت احتمال بیشتری وجود دارد که آن ها می خواستند هتل کاخ را به آتش بکشند. به نظر می رسد حزب کمونیست جزیره جرزی برنامه های زیادی را برای مقاومت سازمان یافته در دست انجام داشت. اشکال مقاومت. مقاومت در جزایر مانش شامل مقاومت غیر
فعال، خرابکاری های جزئی، پناه دادن و کمک به کارگران فراری و انتشار نشریه های زیرزمینی حاوی اخبار رادیو بی بی سی بود. عناصر مقاومت در صورتی که دستگیر می شدند، مورد مجازات های شدیدی قرار می گرفتند. این مقاومت از ابتدای اشغال جزایر توسط آلمانها شروع شد. این مقاومت با مشکلات متعددی نیز روبرو بود. یکی از این مشکلات تبلیغ مقاومت بود. هیچ فرستنده رادیویی برای شهروندان غیرنظامی موجود در جزایر مانش وجود نداشت، زیرا وجود فرستنده نیاز به مجوز داشت. تمامی صاحبان ساختمان ها در جزایر مانش برای مقامات آلمانی شناخته شده بودند، و بریتانیا نیز هیچ تلاشی برای بردن یک ایستگاه رادیویی به جزایر مانش نکرد در نتیجه در طول جنگ جزایر مانش از تماس با بریتانیا محروم بود. مقاومت فعال. در جزایر مانش جنبش مقاومت مسلحانه وجود نداشت. این به عوامل متعددی از قبیل غیرنظامی کردن جزایر توسط دولت انگلیس در سال ۱۹۴۰، جدایی فیزیکی جزایر، تراکم نیروهای نظامی آلمانی (یک آلمانی در مقابل دو ساکن)، کوچک بودن جزایر که مانع می شد گروه های مقاومت بتوانند مخفی گاه داشته باشند برمی گشت. علاوه بر این اغلب کسانی که آموزش های نظامی دیده بودند به نیروهای نظامی ان
گلیس یا فرانسه پیوسته بودند. اقدامات ناچیز خرابکارانه مانند قطع سیم های تلفن باعث می شد که آلمانها دست به مجازات جمعی ساکنان بزنند ولی با این وجود ساکنان جزایر دست به مقاومت های فردی می زدند. با توجه به مساحت کوچک این جزایر، اکثر مقاومین جان خودشان را برای نجات دیگران به خطر می انداختند. دولت بریتانیا به دنبال سیاست تشویق مقاومت در جزایر مانش بود. دلیل این سیاست انگلیس این واقعیت بود که مقاومت در برابر چنین محدودیت هایی که در جزایر وجود داشت بعید بود که بدون استفاده از تلاش های نظامی مؤثر باشد. نمونه های مقاومت. مری اوزان یکی از اعضای ارتش رستگاری که با دستور آلمان ها مبنی بر اجرا نشدن نیایش در فضای باز مخالفت کرد توسط آن ها زندانی شد و نهایتاً در آوریل سال ۱۹۴۳ در سن ۳۷ سالگی در زندان درگذشت. شجاعت او باعث شد که نمونه ای برای دیگران شود. کوهو یک روحانی مسیحی که هر هفته در کلیسا موعظه می کرد اخبار بی بی سی را به موعظه هایش اضافه می کرد تا جمع پیرامونش را به مقاومت تشویق کند. او در مارس ۱۹۴۳ در حالی که موعظه می کرد دستگیر شد، به آلمان فرستاده شد و در اردوگاه اس اس ها در سپتامبر ۱۹۴۴ در اثر گرسنگی درگذشت. دو هن
رمند یهودی فرانسوی ساکن در جزایر مانش، با استفاده از گزارش های بی بی سی بولتن های ضد آلمانی را از انگلیسی به آلمانی ترجمه می کردند و با لباس مبدل در جزیره جرزی وارد مراسم نظامی آلمان ها می شدند و جزوات را در جیب سربازان، روی صندلی ها یا در بسته های سیگار می گذاشتند. آن ها در بولتن هایشان سربازان آلمانی را تشویق می کردند تا افسران خود را بکشند. این دو هنرمند توسط همسایه شان لو رفتند و در اواخر سال ۱۹۴۴ توسط آلمان ها دستگیر و محکوم به اعدام شدند، مداخله قاضی دادگاه جرزی باعث شد تا حکم آن ها از اعدام به زندان تخفیف پیدا کند. دکتر نول مک کینستری، پزشک اهل ایرلند شمالی خانه خود را در اختیار فراریان قرار می داد. او همچنین با تهیه گزارش های غیرواقعی و آمارهای جعلی، تلاش می کرد که امکانات بیشتری را برای عناصر مقاومت تهیه کند. عده ای دیگر برای افراد فراری کارت های هویت جعلی تهیه می کردند تا بتوانند از دست آلمان ها فرار کنند. بعضی ها به فراریان انگلیسی آموزش می دادند در نتیجه بعضی فراریان که می توانستند به خوبی انگلیسی صحبت کنند قادر بودند به راحتی در مناطق مختلف تردد کنند و فعالیت هایشان را بدون تعقیب شدن انجام دهند.
جایزه قهرمانی هولوکاست. در تاریخ ۹ مارس ۲۰۱۰، پادشاهی بریتانیا جایزه قهرمانی هولوکاست را به ۲۵ نفر از ساکنان جزایر که به قربانیان هولوکاست کمک کرده بودند اهدا کرد. به عقیده فردی کوهن تاریخ دان بریتانیایی این اولین بار بود که دولت انگلستان قهرمانی ساکنان جزایر مانش را در زمان اشغال توسط آلمان ها به رسمیت شناخت. مجازات. در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۰، بمب افکن های هاینکل آلمان بندرهای سنت پیتر و سنت هلیر را بمباران کرده ۳۸ نفر را کشتند و ۴۵ غیرنظامی را زخمی کردند در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۴۰، شانزده سرباز فرانسوی جوان، با یک قایق قصد پیوستن به نیروهای فرانسوی در انگلستان را کردند. به دلیل عدم آشنایی با دریانوردی و بدی آب و هوا آن ها را مجبور کرد که در جزیره گورنسی فرود بیایند. آن ها داشتند ترانه مارسی یز را می خواندند که توسط آلمان ها دستگیر شدند. شش نفر از آن ها برای محاکمه به جرسی منتقل شدند آزادی جزایر مانش. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵، هیتلر مرد، پرچم های آلمان در جزایر مانش به حالت نیمه افراشته درآمد و پرچم احزاب مخالف به طور آشکارا در این جزایر برافراشته شد. دادگستری جزیره جرزی خواستار آرامش شد. آزادی زندانیان سیاسی. در ۷ ماه مه مقامات
قضایی جزیره جرزی به زندان این جزیره رفتند و ۳۰ زندانی سیاسی را آزاد کردند. پیامی توسط فرماندهی جنوب به فرمانده آلمانی ها در جزایر مانش داده شد. در این پیام آمده بود کشتی ها به زودی خواهند رسید و آلمان ها باید تسلیم شوند. پاسخ آلمانی ها این بود که آن ها دستورها را از فرمانده آلمانی شان می گیرند. اما همه چیز در هشتم ماه مه تغییر کرد، آلمانی ها همه زندانیان سیاسی دیگر شامل زندانیان انگلیسی، فرانسوی و آمریکایی و همه زندانیان آلمانی در جزایر مانش را آزاد کردند.
هفتمین دوره جشن خانه سینمای ایران در تاریخ ۲۲ شهریور ماه ۱۳۸۲ در تالار وحدت برگزار شد. تعداد نامزدها و برنده ها. فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند: فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند:
کارینا یک لبهٔ غضروفی است که در ناحیهٔ تقسیم نای وجود دارد. این قسمت در انتهای نای قرار دارد، غشای مخاطی کارینا حساس ترین قسمت تراشه است که باعث رفلکس سرفه می شود. کارینا در امتداد مهره سینه ای پنجم قرار دارد.
من را با نامت صدا کن () فیلم درام عاشقانهٔ بلوغِ سالِ ۲۰۱۷ به کارگردانی لوکا گوادانینو است. فیلم نامهٔ آن به دست جیمز آیووری بر اساس رمان ۲۰۰۷ به همین نام اثر آندره اسیمن نوشته شده است. این فیلم پس از "من عشق هستم" (۲۰۰۹) و "شیرجه" (۲۰۱۵) آخرین قسمت در سه گانهٔ موضوعی «تمایل» ساختهٔ گوادانینو است. داستان فیلم در سال ۱۹۸۳ در شمال ایتالیا می گذرد و رابطهٔ عاشقانهٔ میان پسری ۱۷ ساله به نام الیو پرلمن (تیموتی شالامی) و دانشجوی ۲۴ ساله به نام الیور (آرمی همر) را روایت می کند. مایکل استولبارگ، آمیرا کاسار، استر گارل و ویکتوئار دو بوئا از دیگر بازیگران این فیلم هستند. توسعهٔ فیلم در سال ۲۰۰۷ که تهیه کنندگان پیتر اسپیرز و هوارد روزنمن حق اقتباس رمان اسیمن را برای مدتی اجاره کردند، آغاز شد. آیووری برای کارگردانی مشترک پروژه با گوادانینو انتخاب شده بود، اما در سال ۲۰۱۶ کنار رفت. گوادانینو به عنوان فیلم نامه خوان به پروژه ملحق شده بود و در نهایت تنها کارگردان و یکی از تهیه کنندگان آن شد. "من را با نامت صدا کن" توسط چندین شرکت بین المللی تأمین مالی شد و تصویربرداری آن بین مه و ژوئن ۲۰۱۶ عمدتاً در شهر و "کومونه" کرما، لوم
باردی صورت گرفت. سازندگان فیلم هفته ها را صرف تزئین ویلا آلبرگونی (یکی از مکان های اصلی فیلم برداری) کردند. گوادانینو ساخت موسیقی متن فیلم که شامل دو قطعه اصلی از خواننده-ترانه سرای آمریکایی سوفیان استیونز است را بر عهده داشت. حق توزیع "من را با نامت صدا کن" پیش از افتتاحیهٔ آن در جشنوارهٔ فیلم ساندنس در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۷ به وسیلهٔ سونی پیکچرز کلاسیکس به دست آمد. این فیلم در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۷ اکران محدودی را در ایالات متحده آغاز کرد و در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۸ اکران عمومی شد. این فیلم اساساً بابت فیلم نامه، کارگردانی، فیلم برداری، و نقش آفرینی شالامی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. "من را با نامت صدا کن" شماری جایزه و نامزدی کسب کرد که اکثراً در زمینهٔ فیلم نامه، کارگردانی، بازیگری و موسیقی بود. این فیلم در مراسم اسکار نامزد دریافت چهار جایزه شامل بهترین فیلم و بهترین بازیگر مرد برای شالامی شد که در آن جا جایزهٔ بهترین فیلم نامه اقتباسی را کسب کرد. داستان. در تابستان ۱۹۸۳، الیو پرلمن، پسر ایتالیایی-فرانسوی یهودی ۱۷ ساله، با والدینش در محدودهٔ روستایی شمال ایتالیا زندگی می کند. پدر الیو، استاد باستان شناسی، از یک دانشجوی ۲۴
سالهٔ آمریکایی یهودی به نام اُلیور دعوت می کند تا در طول تابستان با خانواده اش زندگی کند و در امور تحصیلی به او کمک کند. الیو، کتاب باز درون گرا و موسیقی دان، در ابتدا فکر می کند با الیور، که مطمئن و بی خیال به نظر می رسد، شباهت چندانی ندارد. الیو بیشتر تابستان را به خواندن، نواختن پیانو و معاشرت با دوستان دوران کودکی خود، کیارا و مرزیا می گذراند. در طول مسابقهٔ والیبال، الیور پشت الیو را لمس می کند اما الیو او را کنار می زند. اما الیو بعداً با دیدن الیور که در حال تعقیب کیارا است، حسادت می کند. الیو و الیور زمان بیشتری را با هم می گذرانند، به پیاده روی های طولانی در شهر می روند و پدر الیو را در یک سفر باستان شناسی همراهی می کنند. الیو بیش از پیش به سمت الیور جذب می شود، حتی به اتاق الیور می رود تا لباس او را بو کند. الیو در نهایت احساسات خود را به الیور اعتراف می کند و او به او می گوید که نمی توانند در مورد چنین موضوعاتی صحبت کنند. بعداً در مکانی خلوت، آن دو برای اولین بار یکدیگر را می بوسند. آن ها برای چندین روز صحبت نمی کنند. الیو با مرزیا قرار می گذارد و آن دو با هم رابطه جنسی دارند. الیو یادداشتی برای ا
لیور می گذارد تا به سکوتشان پایان دهند. الیور نامه می نویسد و از الیو می خواهد که نیمه شب با او ملاقات کند. الیو موافقت می کند و برای اولین بار با هم می خوابند. پس از آن، الیور به الیو می گوید: «من را با نام خود صدا کن و من تو را با نام خود صدا خواهم کرد». صبح روز بعد، الیو گریه می کند که چقدر زمان کمی برای او و الیور باقی مانده است. مرزیا پس از اینکه سه روز از او خبری نداشت با الیو روبرو می شود. الیو بی احساس به مرزیا پاسخ می دهد. با نزدیک شدن به پایان اقامت الیور، والدین الیو که به نظر می رسد از پیوند بین آن دو آگاه هستند، توصیه می کنند که او و الیور قبل از بازگشت الیور به ایالات متحده با هم از برگامو دیدن کنند و آن ها سه روز عاشقانه را با هم سپری کنند. الیو که بعد از رفتن الیور دلش شکسته، با مادرش تماس می گیرد و از او می خواهد که او را از ایستگاه قطار به خانه ببرد. مرزیا با احساسات الیو همدردی می کند و می گوید که می خواهد با او دوست بماند. پدر الیو با مشاهده غم و اندوه عمیق الیو به اومی گوید که از رابطه اش با الیور آگاه بوده و اعتراف می کند که در جوانی خود نیز چنین رابطه ای داشته است. او از الیو می خواهد ب
ه جای اینکه خیلی سریع با آن کنار بیاید، از غم و اندوه خود درس بگیرد و رشد کند. در حین حنوکا، الیور با خانواده الیو تماس می گیرد تا به آن ها بگوید با زنی که چند سالی است او را می بیند نامزد کرده است. الیو ناراحت الیور را به نام خود صدا می کند و الیور نیز با نامش پاسخ می دهد. الیور همچنین می گوید که همه چیز را به خاطر می آورد. پس از تماس، الیو کنار شومینه می نشیند و در حالی که والدین و خدمتکاران شام تعطیلات را آماده می کنند، به شعله های آتش خیره می شود و گریه کنان فکر می کند.
جادوگران یک سریال تخیلی آمریکایی بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ «لو گروسمن» است که از ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵ بر شبکهٔ سای فای روی آنتن رفت. داستان. کوئنتین کولدواتر، در دانشگاه جادویی بریکبیلز ثبت نام می کند تا به عنوان یک جادوگر آموزش داده شود، جایی که او می فهمد که فیلوری، جهان جادویی کتاب های کودکانه مورد علاقه او واقعی است و تهدیدی برای بشریت است. در همین حال، زندگی دوست دوران کودکی او جولیا زمانی که او از ورود به این دانشگاه جادویی محروم شد، به فساد کشیده شده و او در جستجوی جادو در جاهای دیگر است.
آتش بس ژوئیه ۲۰۱۷ سوریه در هفتم ژوئیه، در حاشیهٔ نشست سران گروه ۲۰ در هامبورگ آلمان توسط دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین رؤسای جمهور آمریکا و روسیه مورد توافق قرارگرفت. این آتش بس که از روز یکشنبه ۹ ژوئیه ۲۰۱۷ به اجرا درآمد، مناطق جنوب غربی سوریه؛ بخش های نزدیک به مرزهای اردن و اسرائیل را دربرمی گیرد و آخرین تلاش بین المللی برای صلح در جنگ ۶ ساله سوریه است. توافق آتش بس. در پی نخستین دیدار رو در روی ولادیمیر پوتین و دونالد ترامپ، رئیسان جمهوری روسیه و آمریکا در حاشیه اجلاس سران ۲۰ در هامبورگ آلمان توافق بر سر ایجاد «مناطق بدون خشونت» در جنوب غربی سوریه، صورت گرفت. این آتش بس که همزمان با اردن نیز هماهنگ شده است از روز یکشنبه ۹ ژوئیه ۲۰۱۷ به اجرا درآمد و مناطق درعا، سویدا و قنیطره در جنوب غربی سوریه؛ نزدیک به مرزهای اردن و اسرائیل را دربرمی گیرد. توافق در برقراری این آتش بس، با این هدف صورت گرفته که مقدمه ای برای برقراری مناطق عاری از جنگ در جنوب سوریه باشد. این آتش بس مانند توافق های پیشین گروه موسوم به داعش را در بر نمی گیرد. شروع آتش بس. بنا به گزارش های منتشر شده این آتش بس آرامش و سکوت را به جبهه های جنوبی
سوریه آورده است. یک مانیتورکننده گفت: از زمان شروع آتش بس در استان های درعا، قنیطره و سویدا، درگیری و خمپاره باران متوقف گردیده است. رامی عبدالرحمان رئیس دیده بان حقوق بشر که در بریتانیا مستقر است همین موضوع شروع آرامش را در سه استان بالا تأیید کرد. سرگئی لاوروف وزیر خارجه روسیه گفت که ”این توافق شامل تأمین ورود کمکهای انسانی و اجرای تماس بین اپوزیسیون در این منطقه و مرکز نظارت که ساختن آن در امان در جریان است، می باشد. استمرار آتش بس. دیدبان حقوق بشر سوریه و یک مسئول در اپوزیسیون گفت که از زمان شروع آتش بس در صبح روز یکشنبه ۹ ژوئیه تاکنون، حملات هوایی و درگیری در جنوب غربی سوریه رخ نداده است رامی عبدالرحمان، مدیر دیدبان گفت که همزمان با به جریان افتادن این توافق در ظهر یکشنبه، آرامش سراسر جنوب سوریه را فراگرفته است. سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، گفت که دژبان های آن کشور، با همکاری اردن و ایالات متحده، بر روند ترک تخاصم نظارت خواهند کرد. عصام الریس، سخنگوی گروه موسوم به جبهه جنوب که از پشتیبانی ائتلاف به رهبری آمریکا برخوردار است، نیز گفت آرامش نسبی برقرار بوده است. دور جدید مذاکرات ژنو. در حالیکه ملل متحد
تلاش می کند با تمرکز بر گفتگو روی مسائل قانون اساسی و قانونی مربوط به روند سیاسی، در دور هفتم به یک پیشرفت دست پیدا کند، روز ۱۰ ژوئیه دور جدید مذاکرات سوریه در ژنو شروع شد که هیئتهای رژیم و اپوزیسیون را گرد هم آورد. نقض آتش بس توسط رژیم اسد. به نقل از خبرگزاری رویتر در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷ سرویس های امدادی ۸ کشته بر اثر بمباران هواپیماهای جنگی رژیم اسد که شامل ۵ کودک و ۲ بوده است را نتیجه نقض آتش بس و بعد از اعلان ترک مخاصمات در غوطه شرقی اعلام کردند. مناطق عین ترما نیز طبق گفته مرکز دفاع مدنی سه بار مورد حمله هواپیماهای جنگی رژیم اسد قرار گرفته و خسارات زیادی به خانه ها وارد کرده است.
چالز مژور یک بازیگر انگلیسی استرالیایی است که بیشتر برای ایفای نقش کایل هابس در مجموعه تلویزیونی V و بن فاکنر در مجموعه کدبانوهای وامانده شهرت دارد. از دیگر فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی او می توان به روزی روزگاری، لولوخورخوره و جادوگران اشاره کرد. زندگی شخصی. مژور در سامرست انگلیس متولد شد. وقتی پنج ساله بود، خانواده اش به استرالیا نقل مکان کردند و او در سیدنی بزرگ شد. مژور در کالج نیویینگتون (۱۹۸۲–۱۹۸۲) حضور یافت و از انستیتوی ملی هنرهای نمایشی استرالیا، با مدرک هنرهای نمایشی (بازیگری) در سال ۱۹۹۵ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۹۵، او به نیوزیلند نقل مکان کرد و به زودی چند نقش بازیگری را برگزید. مژور در ضمن تحصیل رشته حقوق، در سی تا تولیدات انجمن درام دانشگاه سیدنی، در کارگردانی، طراحی و نوشتن فعالیت کرده است.
جام بین المللی قهرمانان ۲۰۱۷ پنجمین دوره مسابقات رسمی پیش فصل بود. این دوره از تاریخ ۱۸–۳۱ ژوئیه ۲۰۱۷ برگزار شد.
دِلفان عنوان عام گروهی از مردم لک است. این ایل در لرستان، ایلام، کرمانشاه و حتی مازندران، به ویژه کلاردشت و چالوس پراکنده اند. گویش لکی رواج مسلک اهل حق در میان این طایفه های مشهور به دلفان نشان از ریشه مشترک آنان دارد. تمرکز بیشتر دلفانها در لرستان (نورآباد، کوهدشت، الشتر) و کرمانشاه (هرسین، کرمانشاه) است. در برخی از منابع لرهای پشتکوه را فیلی و لرهای پیشکوه را لک و لر دانستنه اند. سکونت گاه. پس از دوره زندیه این گروه از لک زبان ها علاوه بر زادگاه اصلی خود یعنی دلفاندر کوهدشت،الشتر، خرم آباد، هرسین و کرمانشاه سکونت گزیدند. در برخی از منابع، از ایل دلفان به عنوان یکی از ایلات لر یاد شده است. پژوهشگران کرد از جمله محمد علی سلطانی و رشید یاسمی نیز ایل دلفان را یکی از ایلات کرد دانسته اند.هنری فیلد و هنری راولینسون دلفان هارا به ترتیب از ایلات لر پیشکوه و لرکوچک تقسیم بندی کرده اند. دلیل نام گذاری. نظرات مختلفی دربارهٔ وجه تسمیه دلفانها وجود دارد. محمود میرزا قاجار وجه تسمیه دلفان را برگرفته از مسلک اهل حق (علی اللهی)، که در این طایفه پیروانی داشت، و به معنای فانی بودن دل آنان (دل فانی) ذکر کرده است. در روایتهای
محلی دلفان نام فردی نهاوندی ذکر شده است که در گذشته های دور به خاوِه (مرکز پیشین منطقه دلفان و امروزه بخشی از آن) گریخت و آنجا را خرید و بین خاندان خود تقسیم کرد اما برخی پژوهشگران نام دلفان را برگرفته از نام یکی از سرداران عرب مسلمان، مشهور به ابودُلَف عِجْلی می دانند که در قرن سوم حکومتی در شمال لرستان داشت. بر این اساس به نظر می رسد دلفان ابتدا به مکانی جغرافیایی گفته شده است و طوایف ساکن آن حدود به تدریج نام منطقه را به خود گرفته اند؛ بنابر این کاربرد نام دلفان بر این طوایف لر، حاکی از اصالت عرب آن ها نیست و ریشه گرفتن این نام از ابودلف با قومیت ایرانی و زبانی آن ها منافاتی ندارد، چنان که زبان و ویژگی های فرهنگی آنان برگرفته از ریشه ایرانی آنهاست. مذهب. مردم دلفان شیعه مذهب می باشند. اما برخی به ویژه در میان طایفه های نورعلی و چواری(چاواری) هستند. طوایف دلفان. معروف است که ابو دُلف پنج پسر به نام های ایوت، مومه، کاکا، بیژن و میربَگ داشت که هر کدام طایفه ای را با نامشان تأسیس کردند. دلفان های لرستان این طوایف را شامل می شوند: کاکاوند (مظفروند، غیب غلام، علی، باریکوند، تاج دین وند، مراد، ولدوند) اولاد قُبا
د، اتیوند (ایوتْوَند)، (بالَه وند یا بالاوند که سکونت گاه پیشین آنها دشت خاوه کنونی بود و هم اکنون عمده این طایفه در شهرستان هلیلان در شهر توحید و کرمانشاه ساکن هستند)، پادِروند، بشرآمد، بیژن وند، چَواری (چاواری)، خیرغلام، سَنجابی، فَلَک الدین، قَلائی، کاکاوند، ایرانشاه (ایروشَه)، کَرَمعلی، موسی وند، مومه وند، میربیگ (زالی،باباعلی،مال مومه،خویار،حسنگاری،هوز حاتم،طایفه آزادبخت در کوهدشت و طایفه شاهیوند که بخشی ساکن دلفان و و بخشی دیگر ساکن بخش شاهیوند چگنی و کوهدشت هستند،همگی این طوایف از ایل میربگ محسوب میشوند)، نورعلی وعده ای از لوطی ها کولی ها که اصالت دلفانی ندارند. تاریخ. پیشینه دلفانها چندان مشخص نیست. نخستین بار در قرن دوازدهم خورشیدی و در جریان جنگهای آزادخان افغان (از سرداران افغان، مرگ در ۱۱۹۵) و کریم خان زند از طوایف دلفان یاد شده است که به نیروهای کریم خان پیوسته بودند. دلفانها در اوایل دوره فتحعلی شاه قاجار و در زمان ولایت داری اسماعیل خان فِیلی و پسرانش، محمدخان و اسدخان، بر اثر ستمگریها و تعدیات آنان شورش کردند که در جریان آن محمدخان کشته شد. در سالهای پسین، حسن خان، پسر محمدخان، به انتقام این ک
شتار بسیاری از خانهای دلفان را کشت. اما این کشتار دلفانها را، که پیوسته در حال جنگهای داخلی و نزاع با دیگران بودند، آرام نساخت. در منابع، از آغاز شورش دلفانها در اواخر دوره محمدشاه گزارش شده که تا چند سال پس از بر تخت نشستن ناصرالدین شاه ادامه داشته است. قتل و غارت کاروانها و تهاجم دلفانها به شهرهای نهاوند و ملایر موجب شکایت مکرر به دربار شده بود. در پی این شکایات، امیرکبیر در ۱۲۶۷، خانلرمیرزا، از حاکمان دوره قاجار، را مأمور سرکوب طوایف دلفان کرد. با بازداشت شماری از خانهای آنها، دلفانها رو به آرامش و آشتی آوردند، اما پس از انتشار خبر برکناری امیرکبیر، دیگر بار شورش کردند که خانلرمیرزا با تلاش فراوان و قتل دو سرکرده اصلی این طایفه ها (علی مردان خان دلفان و موسی خان حسنوند) به همراه گروهی از زیردستانشان، کشمکش را پایان داد. این اقدامات هیچگاه نتوانست زمینه آرامش کامل این طایفه ها را فراهم سازد، چنان که در ۱۲۸۳ سرپیجی دلفانها همچنان ادامه داشت. همچنین نارضایی از حکمرانی ظل السلطان، پسر ناصرالدین شاه، موجب گشت در ۱۲۹۷ در پی پخش خبر کشتن ناصرالدین شاه و سقوط دولت، طایفه های دلفان به همراه دیگر عشایر لرستان شورش ک
نند، اما در رویارویی با ظل السلطان شکست خوردند و حدود بیست تن از خانهای دلفان همراه با بزرگان دیگر طایفه ها دستگیر و مدتی در اصفهان زندانی شدند. با وجود درگیری مکرر دلفانها با دولت مرکزی، از همکاری گهگاه آنان با حکومت و شرکت در ارتش، از جمله نبرد ۱۲۷۳ با نظامیان انگلیسی در خوزستان، یاد شده است. در ۱۳۲۹ نیز گروهی از دلفانها در شورش سالارالدوله، پسر مظفرالدین شاه، بر ضد دولت مشروطه شرکت داشتند. در این دوران، بیشتر طایفه های دلفان زیر حکومت نظرعلی خان امیراشرف اَمرایی، حاکم دلفان و طرهان، بودند که از دوران سلطنت مظفرالدین شاه تا اندکی پیش از کودتای ۱۲۹۹خ، حاکم آن نواحی بود. در تمام دوران حکومت امیراشرف امرایی، جنگ دلفانها با حاکمان محلی و دولت مرکزی ادامه داشت و این طایفه ها بارها با مخالفان امیراشرف برضد او همراه شده بودند. در قرن سیزدهم، در پی ستمگری والیان و نزاعهای مداوم، بسیاری از دلفانها به تدریج سکونتگاه های خود را در لرستان رها و به نهاوند، ملایر، تویسرکان، چَمچال، کرمانشاه و حتی خاک عثمانی مهاجرت کردند، به طوری که در اواخر این قرن، خاوه (مهم ترین مرکز دلفانها) متروک شده بود. جمعیت این طایفه ها، که در سا
ل ۱۲۵۵ بالغ بر پانزده هزار خانوار بود، تا ۱۳۳۴، به ده هزار خانوار رسید. پس از انقلاب مشروطه (۱۳۲۴)، با ساکن شدن گروه هایی از دلفانها در دلفان و آبادیهای دوروبر آن، روند کاهش جمعیت عشایری طایفه های دلفان ادامه یافت. این عشایر ییلاق را در خاوه و شمال منطقه دلفان و قشلاق را در حدود طرهان و کنار رودخانه سیمره می گذراندند. با تخته قاپو کردن عشایر در دوره رضاشاه، باقی مانده عشایر دلفانی نیز مجبور به یکجانشینی در منطقه دلفان و دوروبر آن شدند. این امر پراکندگی بیشتر این طایفه ها را نیز در پی داشت، به گونه ای که در ۱۳۱۳خ، ۱۵۰ خانوار از طایفه چواری به مناطق دیگر ایران و در حدود همان سال بسیاری از طایفه میربیگ به بیرون از ایران مهاجرت کردند. در۱۳۶۶خ، نه طایفه از عشایر دلفانی در دلفان و نواحی اطراف آن اسکان داشتند. در همین سال، جمعیت سه طایفه چگنی، دلفان نورآباد و دلفانهای طرهان و کوهدشت به ۸۷۵، ۱ خانوار کاهش یافته بود. این عشایر ییلاق را در استانهای لرستان و همدان و قشلاق را در خوزستان می گذراندند.
چن چیان جین (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل تایوان و همچنین از ۲۰ می ۲۰۱۶ به عنوان معاون رئیس جمهور تایوان تسای اینگ-ون مشغول به کار است.
مرکز تحقیق و توسعه مهندسی () به اختصار ایی آردی سی (ERDC) سازمانی وابسته به سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده است. دفتر مرکزی آن در می سی سی پی است. این سازمان در اکتبر ۱۹۹۹ تأسیس شد. این سازمان تحقیقاتی متشکل از هفت آزمایشگاه است.
گورا (به لاتین: Góra) یک روستا در لهستان است که در گمینا یاراچوو واقع شده است.
گورا باودژخووسکا-کولونگا (به لاتین: Góra Bałdrzychowska-Kolonia) یک روستا در لهستان است که در گمینا پوددنبیتسه واقع شده است.
گورا پوواوسکا (به لاتین: Góra Puławska) یک روستا در لهستان است که در گمینا پوواوه واقع شده است. گورا پوواوسکا ۲٬۰۹۸ نفر جمعیت دارد.
گورا روپچتسکا (به لاتین: Góra Ropczycka) یک روستا در لهستان است که در گمینا سنجشوف ماووپولسکی واقع شده است. گورا روپچتسکا ۱٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
گورا شویرسکا (به لاتین: Góra Siewierska) یک روستا در لهستان است که در گمینا پساره واقع شده است. گورا شویرسکا ۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
گورا شوینتی اننه (به لاتین: Góra Świętej Anny) یک روستا در لهستان است که در گمینا لشنگتسا واقع شده است. گورا شوینتی اننه ۵۸۰ نفر جمعیت دارد.
گورا شوینتی ماوگوژاته (به لاتین: Góra Świętej Małgorzaty) یک روستا در لهستان است که در گمینا گورا شوینتی ماوگوژاته واقع شده است. گورا شوینتی ماوگوژاته ۱۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گوراشکا (به لاتین: Góraszka) یک روستا در لهستان است که در گمینا ویانزوونا واقع شده است.
گورانه (به لاتین: Górany) یک روستا در لهستان است که در گمینا کرنکی واقع شده است.
گوراوینو (به لاتین: Gorawino) یک روستا در لهستان است که در گمینا رمانگ واقع شده است. گوراوینو ۷۲۰ نفر جمعیت دارد.
گورای (به لاتین: Goraj) یک روستا در لهستان است که در گمینا گورای واقع شده است. گورای ۱٬۰۴۸ نفر جمعیت دارد.
گورایتس (به لاتین: Gorajec) یک روستا در لهستان است که در گمینا چیشانوو واقع شده است.