Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طلاعات خارجی روسیه گفته است که گوهر وارطانیان پس از بازنشستگی فعالیت خود در آموزش متخصصان جوان روسی را با انتقال تجربیاتش به آنها ادامه داد. همکاران گئورگ و گوهر درمورد فعالیت اطلاعاتی و جاسوسی این دو گفته اند گه دامنه فعالیت های غیرقانونی تحقق یافته این زوج آنقدر متنوع و جامع است که هرگز قابل فاش شدن نیست. این نیروی اطلاعاتی شوروی گفته بود «سلیا ساندیس» نوه وینستون چرچیل نخست وزیر پیشین بریتانیا به خاطر نجات جان پدربزرگش در زمان برگزاری کنفرانس تهران به دیدن او در مسکو رفت و شخصاً از او و سرویس اطلاعاتی شوروی برای نجات جان پدربزرگش تشکر کرد. خانم وارطانیان در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹ در سن ۹۳ سالگی در مسکو پایتخت روسیه درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد. همسرش گئورگ وارطانیان نیز در سال ۲۰۱۲ درگذشت.
در فهم مردم نسبت به مسائل پیرامون توان هسته ای، از جمله خود این فناوری، تغییر اقلیم و امنیت انرژی گوناگونی زیادی وجود دارد. حامیان انرژی هسته ای بر این باورند که توان هسته ای یک منبع انرژی تجدیدپذیر است که انتشار کربن را کم و امنیت انرژی را با کاهش وابستگی به منابع انرژی وارداتی زیاد می کند. مخالفین معتقدند که توان هسته ای تهدیدات بسیاری را متوجه مردم و محیط زیست می کند. با این که بسیاری از سازمان های حامی محیط زیست به طور تاریخی مخالف توان هسته ای بوده اند، برخی از آن ها و نیز برخی دانشمندان حامی آنند.
قانون مهاجرت ۱۹۲۴, لایحه جانسن-رید، مشتمل بر لایحه ممانعت ورود آسیایی ها و لایحه منشاهای ملی (), از قوانین فدرال ایالات متحده آمریکا بود که از مهاجرت از آسیا جلوگیری می کرد و بر تعداد مهاجران از نیمکره شرقی سهمیه وضع می کرد و برای پیاده سازی ممنوعیت طولانی مدت دیگر مهاجران بودجه و سازوکار اجرا فراهم می کرد.
ایرگون یک روستا در ایران است که در دهستان گافر شهرستان بشاگرد استان هرمزگان واقع شده است. ایرگون ۲۷ نفر جمعیت دارد.
فخرآباد یک روستا در ایران است که در شهرستان درمیان استان خراسان جنوبی واقع شده است.
فرخ آباد، روستایی در دهستان اناران بخش مرکزی شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۸۴ نفر (۱۳۹ خانوار) بوده است.
سمانه، روستایی در دهستان ابوغویر بخش دشت عباس شهرستان دهلران در استان ایلام ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۴ نفر (۳۵ خانوار) بوده است.
تاریخ سنگاپور ممکن است مربوط به قرن سوم باشد. شواهد نشان می دهد که در قرن چهاردهم میلادی تجارت قابل توجه مهم در سنگاپور وجود داشته است. در اواخر قرن چهاردهم، سنگاپور تحت حاکمیت پارامسوارا بوده است که فرمانروای پیشین را به قتل رساند و وی توسط مجاپاهیت یا سیامی اخراج شد. سپس تحت سلطنت مالاکا و سلطان جوهور قرار گرفت. در سال ۱۸۱۹، سر توماس استمفورد رافلز پیمانی را با جوهور بست که به موجب آن انگلیسها اجازه یافتند بندر تجاری را در جزیره بیابند، که این پیمان منجر به به وجود آمدن مستعمره انگلیس سنگاپور در سال ۱۸۱۹ شد. سنگاپور از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۶۳ میلادی، به غیر از سه سال در زمان جنگ جهانی دوم یکی از مستعمرات بریتانیا بود. در سال ۱۹۴۲ سنگاپور که هنوز مستعمره بریتانیا بود، توسط ژاپن اشغال شد و نیروهای بریتانیایی مجبور به ترک آن شدند. وینستون چرچیل این رخداد را «بدترین فاجعه و بزرگترین تسلیم در تاریخ بریتانیا» نامید. سنگاپور پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ میلادی دوباره توسط نیروهای بریتانیایی اشغال شد. هجده سال بعد در سال ۱۹۶۳ سنگاپور به عنوان عضوی از فدراسیون مالزی استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد. این کشور در نهایت
دو سال بعد در سال ۱۹۶۵ از مالزی جدا شد و به این ترتیب جمهوری سنگاپور شکل گرفت. در طول جنگ جهانی دوم، سنگاپور از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ توسط امپراتوری ژاپن فتح و اشغال شد. با پایان یافتن جنگ، سنگاپور با تسلط بیشتر بر سطح مدیریت خود، دوباره به کنترل انگلیس بازگشت و اوج ادغام سنگاپور با فدراسیون مالایا برای تشکیل مالزی در سال ۱۹۶۳ انجام شد. با این حال، ناآرامی های اجتماعی و اختلافات بین حزب حاکم اقدام خلق سنگاپور و حزب اتحاد مالزی منجر به اخراج سنگاپور از مالزی شد. سنگاپور در ۹ اوت ۱۹۶۵ به جمهوری مستقل تبدیل شد. سنگاپور در مواجهه با بیکاری شدید و بحران مسکن، یک برنامه نوسازی را در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد که بر ایجاد صنعت تولید، توسعه دارایی های بزرگ مسکن عمومی و سرمایه گذاری های کلانی در آموزش عمومی متمرکز شده است. تا دهه ۱۹۹۰، این کشور با یک اقتصاد بازار بسیار پیشرفته و آزاد، پیوندهای تجاری بین المللی قوی و بالاترین سرانه تولید ناخالص داخلی در آسیا خارج از ژاپن به یکی از مرفه ترین کشورها در جهان تبدیل شده بود. سنگاپور باستان. ستاره شناس یونانی-رومی بطلمیوس (90 ۱۶۸) مکانی را به نام "سابانا" در نوک طلایی چر
سونیس (که تصور می شود شبه جزیره مالایا است) در قرن دوم و سوم مشخص کرد. اولین ثبت مکتوب سنگاپور ممکن است از قرن سوم در یک حساب چینی باشد و جزیره "Pu Luo Chung" (ing 羅 中) را توصیف می کند. تصور می شود این یک نسخه از نام مالایی " Pulau Ujong " یا "جزیره در انتهای" (از شبه جزیره مالایی) است. ۱۹۴۲–۱۹۴۲: نبرد برای سنگاپور. در جبهه جنوب شرق آسیای جنگ جهانی دوم هنگامی درگرفت که امپراطوری ژاپن سنگاپور، پایگاه مستحکم متفقین را اشغال کرد. سنگاپور از پایگاه های اصلی نظامی بریتانیا در جنوب شرق آسیا و به اصطلاح جبل الطارق شرق بود. این نبرد منجر به سقوط سنگاپور به دست ژاپن و بزرگترین تسلیم کارکنان نظامی بریتانیا در طول تاریخ شد. حدوداً ۸۰۰۰۰ بریتانیایی، هندی و استرالیایی توسط ۵۰۰۰۰ ژاپنی در کارزار مالایی به اسارت گرفته شدند. وینستون چرچیل سقوط سنگاپور را بزرگترین فاجعه و تسلیم در تاریخ بریتانیا خواند. سنگاپور فقط در ۷ روز سقوط کرد. ۱۹۶۳–۱۹۶۵: سنگاپور در مالزی. در اوایل قرن ۱۵، سلطان نشین ملاکا تحت حکومت سلسله پارامسوارا، شاهزاده پالمبانگ بنیان گذاری شد که از جزایر تاناسک (سنگاپور فعلی) گریخت. در سال ۱۵۱۱ میلادی، ملاکا توسط پ
رتغال تصرف شد و در آنجا یک مستعمره ایجاد نمود. پسران آخرین سلطان ملاکا، دو سلطان نشین را در آن شبه جزیره تأسیس کردند- سلطان نشین پراک در شمال، و سلطان نشین جوهور در جنوب. پس از سقوط ملاکا، سه کشور برسر کنترل تنگه ملاکا با یکدیگر به جدال پرداختند: پرتغالی ها (در ملاکا)، سلطان نشین جوهور، و سلطان نشین آچه. این درگیری ها تا زمانی که هلند کنترل ملاکا را به دست گرفت در سال ۱۶۴۱ ادامه داشت. در سال ۱۸۲۴، بریتانیا در پی پیمان ۱۸۲۴ انگلیس - هلند که مجمع الجزایر مالایا را به دو بخش بریتانیایی و هلندی تقسیم کرده بود و مالایا در حوزه انگلیس قرار داشت، ملاکا را تحت کنترل خود درآورد. در سال ۱۸۲۶، بریتانیا مستعمره سلطنتی مربوط به مستعمرات تنگه ها را با یکی نمودن سه ملک خود پنانگ، ملاکا و سنگاپور، بنیان گذاری نمود. مستعمرات این تنگه ها تا سال ۱۸۶۷، هنگامی که آن ها دفتر این مستعمره را به لندن منقل کردند تحت نظارت شرکت هند شرقی در کلکته اداره می شد. در سال ۱۸۷۸، بارون فون اووربک که یک شریک اتریشی بود در شرکت برونئوی شمالی بریتانیا حضور داشت و شریک بریتانیایی وی آلفرد دنت، منطقه معروف به «ساباه» – که ترجمه عادی آن «سرزمین تحت ب
ادها» می شود- را اجاره نمودند. در عوض شرکت برای سلطان اسلحه تهیه می نمود تا علیه اسپانیایی ها مقاومت کند و کرایه سالانه آن ۵۰۰۰ رینگیت مالزی بر اساس ارزش دلار مکزیک یا معادل طلا در آن زمان بود. این اجاره تا زمان استقلال و تشکیل فدراسیون مالزی با فدراسیون مالایایی، ساراواک و سنگاپور در ۱۹۶۳ ادامه یافت. تا این روزها، اهالی مالزی به پرداخت اجاره ای ۵۳۰۰ رینگیت مالزی- که ۳۰۰ رینگیت از اجاره اولیه بیشتر بود، ادامه داده اند. در پی تصرف مالزی از سوی ژاپنیها در (۱۹۴۵-۱۹۴۲) طی جنگ جهانی دوم، حمایت عمومی از استقلال افزایش یافت. برنامه های پس از جنگ انگلیسی ها برای یکپارچگی اداره مالایا تحت یک مستعمره پادشاهی واحد که اتحادیه مالایی نامیده شد با مخالفت شدید از سوی مالایایی ها موجه شد که مخالف تضعیف حاکمان مالایایی و اعطای شهروندی به نژاد چینی بودند. اتحادیه مالایایی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و شامل تمامی املاک بریتانیا در مالایا به استثنای سنگاپور می شد، در سال ۱۹۴۸ منحل گردید و با فدراسیون مالایا جایگزین شد که باعث حفظ خودمختاری حاکمان مالایایی ایالات تحت الحمایه بریتانیا در آن می شد. طی این زمان، شورشیان تحت رهبری حزب کمونی
ست مالایا عملیات چریکی خود را برای مجبور ساختن بریتانیا به خروج از مالایا انجام دادند. دوره شناخته شده اضطراری مالایا از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ طول کشید، و شامل مبارزه ضدشورش طولانی از سوی نیروهای کشورهای مشترک المنافع در مالایا بود. در برابر این دورنما، استقلال برای فدراسیون در داخل مشترک المنافع در ۳۱ اوت ۱۹۵۷ اعطا گردید. در سال ۱۹۶۳، این فدراسیون با پذیرش مستعمرات سلطنتی جدید بریتانیا در سنگاپور، ساباه (بورنئوی شمالی بریتانیا) و ساراواک، تغییر نام داد. سلطان نشین برونئی در ابتدا نسبت به پیوستن به این فدراسیون ابراز تمایل نمود، ولی در اثر مخالفت از سوی فرقه های مشخصی از مردم و نیز مشاجرات بر سر پرداخت حق الامتیاز نفتی و جایگاه سلطان در این اتحادیه ادغامی از آن خارج شد. سالهای اولیه استقلال، مالزی با مشکلاتی در اثر درگیری با اندونزی همراه بود و سرانجام در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و اعلام استقلال نمود. ۱۹۶۵ - در حال حاضر: جمهوری سنگاپور. دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰. موفقیت اقتصادی بیشتر تا دهه ۱۹۸۰ ادامه داشت، با این که نرخ بیکاری به ۳ درصد کاهش می یافت و رشد واقعی تولید ناخالص داخلی در حدود ۸ درصد تا سال ۱۹۹۹ به طور م
توسط افزایش یافته بود. در دهه ۱۹۸۰، سنگاپور برای رقابت با همسایگان خود که اکنون کار ارزانتری داشتند، شروع به پیشرفت به صنایع پیشرفته مانند بخش Wafer fabrication کرد. فرودگاه چانگی سنگاپور در سال ۱۹۸۱ افتتاح شد و هواپیمایی سنگاپور برای تبدیل شدن به یک شرکت هواپیمایی اصلی توسعه داده شد. بندر سنگاپور به یکی از شلوغ ترین بنادر جهان تبدیل شد و صنایع خدماتی و گردشگری نیز در این دوره بسیار زیاد رشد کردند. سنگاپور به عنوان قطب حمل و نقل مهم و یک مقصد مهم گردشگری ظاهر شد. ۲۰۰۰ - در حال حاضر. اوایل دهه ۲۰۰۰. سنگاپور در اوایل قرن ۲۱ برخی از جدی ترین بحران های پس از جنگ، از جمله شیوع بیماری سارس در ۲۰۰۳ و افزایش تهدید تروریسم را پشت سر گذاشت. در دسامبر سال ۲۰۰۱، نقشه بمباران سفارتخانه ها و سایر زیرساخت ها در سنگاپور کشف شد و ۳۶ عضو گروه جماعت اسلامیه طبق قانون امنیت داخلی دستگیر شدند. اقدامات ضد تروریسم عمده ای برای کشف و جلوگیری از اقدامات احتمالی تروریستی و به حداقل رساندن خسارات در صورت وقوع انجام شده است. تأکید بیشتر بر ارتقاء ادغام اجتماعی و اعتماد بین جوامع مختلف بود. همچنین اصلاحات در سیستم آموزش و پرورش در حال اف
زایش است. آموزش ابتدایی در سال ۲۰۰۳ اجباری شد. سالهای ۲۰۱۰. حرکت سنگاپور برای افزایش جذابیت به عنوان یک مکان توریستی، بیشتر در مارس ۲۰۱۰ با افتتاح یونیورسال استودیوی سنگاپور در تفرجگاه جهانی سنتوسا تقویت شد. در همان سال، مراکز تفریحی یکپارچه مارینا بی سندز نیز افتتاح شد. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۰، اعلام شد که اقتصاد سنگاپور با رشد ۱۴٫۷ درصدی برای کل سال، بهترین رشد در رکورد تا کنون برای این کشور است.
فرور یک روستا در ایران است که در دهستان لجران شهرستان گرمسار استان سمنان واقع شده است. فرور ۷۰۶ نفر جمعیت دارد.
فاریاب یک روستا در ایران است که در دهستان آبدان شهرستان دیر استان بوشهر واقع شده است.
میکی آتش نشان (به انگلیسی: Mickey's Fire Brigade) یک فیلم کوتاه انیمیشن آمریکایی محصول سال ۱۹۳۵ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تهیه و توسط یونایتد آرتیستس منتشر شده است. ستاره های کارتونی این اثر میکی موس ، دانلد داک و گوفی در نقش مأموران آتش نشانی ظاهر شدند. کارگردانی این انیمیشن توسط بن شارپستین انجام شده است.
موسیقی ازبکستان بازتاب دهندهٔ تأثیرات متنوعی است که در شکل دادن این کشور نقش داشته اند. این موسیقی بسیار شبیه موسیقی خاورمیانه است و مشخصه های آن را ضرب آهنگ ها و مترهای پیچیده تشکیل می دهند. بواسطهٔ تاریخ طولانی موسیقی در این کشور و تعداد زیاد سبک ها و سازهای متفاوت موسیقی، از کشور ازبکستان غالباً به عنوان یکی از کشورهای دارای بیشترین تنوع موسیقایی در آسیای مرکزی یاد می شود. موسیقی کلاسیک. موسیقی در منطقه ای که امروزه کشور ازبکستان در آن واقع شده است، دارای تاریخچه ای کهن و غنی است. باور بر این است که شش مقام، که یک سبک موسیقی کلاسیک متعلق به آسیای مرکزی است، در اواخر سدهٔ شانزدهم میلادی از شهرهای بخارا و سمرقند برخاسته است. اصطلاح «شش مقام» به ساختار این موسیقی که از شش بخش در مدهای موسیقایی مختلف تشکیل شده است، و از این نظر مشابه موسیقی سنتی ایرانی است، اشاره دارد. آثار این سبک موسیقی به واسطهٔ میان پرده های شعر صوفی خوانده شده به صورت دکلمه ای، منقطع می شوند و معمولاً در محدوده های صوتی پایین آغاز شده و پیش از اینکه دوباره به نوای (مقام) آغازین قطعه بازگردند، به تدریج به سمت یک نقطهٔ اوج سیر صعودی را طی م
ی کنند. در دههٔ ۱۹۵۰ محبوبیت موسیقی سنتی ازبکی کاهش یافت و پخش کردن این سبک در ایستگاه های رادیویی توسط شوروی ها ممنوع شد. با این حال شوروی ها این موسیقی را به طور کامل ممنوع نکردند. اگرچه این سبک موسیقی ممنوع شده بود، اما گروه های موسیقی سنتی به نواختن موسیقی به روش خود، و انتشار آن به صورت شخصی ادامه دادند. تورگون عالیماتف، هنرمند مردمی ازبکستان، یک آهنگ ساز کلاسیک و سنتی ازبک، و نوازندهٔ تنبور، دوتار، و ساتو است. قطعاتی که توسط او ساخته شده اند شامل «سه گاه»، «چورگوه»، «بوزروک»، «ناوو» و «تناور» می شوند. تصویر او با افتخارات ملی ازبکستان در هم آمیخته است و به عنوان نماد موسیقی کلاسیک ازبکستان به جهان شناسانده شده است. شرالی ژورایف خواننده ای در سبک موسیقی سنتی ازبک است. دولت ازبکستان از سال ۲۰۰۲ پخش اجراهای او در تلویزیون ازبکستان، و همچنین اجراهای عمومی او را به دلیل «بی اعتباری سیاسی» ممنوع کرده است. در سال های اخیر خوانندگانی همچون یولدوز عثمانوا و سوارا نظرخان با ترکیب ملودی های سنتی با سازبندی و ضرب آهنگ های مدرن، موسیقی ازبکی را به گوش جهانیان رسانده اند. سازها. تعداد زیادی از سازهای موسیقی در ازبکست
ان یافت می شوند. سازهای سنتی عبارتند از:
ضربه ۲ () یک فیلم در ژانر اکشن به کارگردانی حسن رانا است. از بازیگران آن می توان به شان شاهید اشاره کرد.
حسن رانا () فیلم ساز اهل پاکستان است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تاریخ کره جنوبی به طور رسمی با تأسیس آن در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ آغاز می شود. کره در پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ به طور اداری تقسیم شد. از آنجا که کره در زمان جنگ جهانی دوم تحت کنترل ژاپن بود، به دلیل داشتن قلمرو ژاپنی، رسماً با دشمن متفقین بود. تسلیم بی قید و شرط ژاپن منجر به تقسیم کره به دو منطقه اشغالی (مشابه چهار منطقه در آلمان) شد، در حالی که ایالات متحده نیمه جنوبی شبه جزیره را اداره می کرد و اتحاد جماهیر شوروی نیز منطقه شمال مدار ۳۸ درجه شمالی را اداره می کرد. این تقسیم قرار بود موقت باشد (همان طور که در آلمان بود) و برای اولین بار بعد از اینکه ایالات متحده، انگلستان، اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری چین می توانستند یک دولت واحد را برای شبه جزیره ترتیب دهند، یک کره متحد را به مردم بازگرداند. دو طرف نتوانستند در مورد اجرای هیئت امنای مشترک بر سر کره به توافق برسند که در سال ۱۹۴۸ به تأسیس دو دولت جداگانه هم راستا با کمونیست جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) و هم راستا با غرب جمهوری اول کره منجر شد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ جنگ کره آغاز شد. پس از ویرانی های فراوان، جنگ در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۵۳ پایان یافت و وضع موجود در سال ۱۹
۴۸ دوباره احیا شد، زیرا نه حزب جمهوری خلق کره و نه جمهوری اول نتوانستند بخش دیگری از کره تقسیم شده را تسخیر کنند. این شبه جزیره توسط منطقه غیرنظامی کره تقسیم شده و دو دولت مجزا به نهادهای سیاسی موجود کره شمالی و کره جنوبی تثبیت شده اند. تاریخ کره جنوبی با دوره های متفاوتی از حکومت دموکراتیک و استبدادی مشخص شده است. دولت های غیرنظامی معمولاً از جمهوری اول کره ایسونگمن ری تا جمهوری ششم معاصر شماره گذاری می شوند. جمهوری اول، که از ابتدای آغاز بحث برانگیز بود، تا فروپاشی آن در سال ۱۹۶۰ به طور فزاینده ای استبدادی شد. جمهوری دوم به شدت دموکراتیک بود، اما در کمتر از یک سال سرنگون شد و دیکتاتوری نظامی استبدادی جایگزین آن شد. جمهوری های سوم، چهارم و پنجم از نظر اسمی دموکراتیک بودند اما به طور گسترده به عنوان ادامه حکومت نظامی در نظر گرفته می شوند. با جمهوری ششم، این کشور به تدریج در یک دموکراسی لیبرال تثبیت شده است. کره جنوبی از بدو تأسیس، شاهد پیشرفت چشمگیر در آموزش، اقتصاد و فرهنگ بوده است. از دهه ۱۹۶۰ این کشور از یکی از فقیرترین کشورهای آسیا تا یکی از ثروتمندترین کشورها در جهان توسعه یافته است. آموزش، به ویژه در سط
ح آموزش عالی، به طرز چشمگیری گسترش یافته است. گفته می شود که یکی از " چهار ببر آسیایی " کشورهای در حال ظهور آسیا به همراه سنگاپور، تایوان و هنگ کنگ است. دولت نظامی ایالات متحده ۱۹۴۵–۱۹۴۸. حکومت رسمی ایالات متحده آمریکا در نیمه جنوبی شبه جزیره کره از ۱۹۴۵ سپتامبر ۸ تا ۱۹۴۸ اوت ۱۵ بود. در کشور کره جنوبی در این دوره هرج و مرج سیاسی و اقتصادی،... به وجود آمده بود. علاوه بر این، ارتش ایالات متحده تا حد زیادی برای چالش های مدیریت کشور آماده نشده بود؛ بنابراین، بسیاری از سیاستهای آن باعث بی ثباتی شد. موج پناهندگان از کره شمالی (حدود ۴۰۰٫۰۰۰) باعث آشفتگی در کشور شده بود. جمهوری اول کره ۱۹۴۸–۱۹۶۰. یک دولت مستقر در کره جنوبی بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ بود و با کمک دولت ایالات متحده آمریکا و دولت نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا در کره ایجاد شد، که این منطقه را از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ کنترل می کرد. فیلیپین کره جنوبی را در ۱۵ اوت ۱۹۴۸به رسمیت شناخت. جمهوری اول در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ با ایسونگمن ری به عنوان اولین رئیس جمهور کره جنوبی شد. همانند دولت های بعدی از خود، خود را حاکم سراسر شبه جزیره کره اعلام کرد، اگر چه آن ها فقط در منطقه ای
از جنوب موازی ۳۸ قدرت داشت. تأیید حکومت رئی به دنبال انتخابات مجلس قانون اساسی کره جنوبی، ۱۹۴۸ از تاریخ ۱۰ مه ۱۹۴۸. اولین قانون اساسی کشور توسط اولین مجلس ملی در ۱۷ ژوئیه ایجاد شد. این سیستم یک رئیس جمهور قدرتمند ایجاد کرد که به طور غیرمستقیم توسط مجلس ملی انتخاب می شد و تا انقلاب آوریل در سال ۱۹۶۰ منجر به استعفای ایسونگمن ری وایجاد جمهوری دوم کره شد. جمهوری دوم کره ۱۹۶۰–۱۹۶۳. دولت حاکم کره جنوبی برای هشت ماه بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱ بود. آن پس از جمهوری اول و در پی انقلاب آوریل ایجاد شد، ولی با وقوع کودتای نظامی و به دنبال آن یک دولت نظامی تحت عنوان شورای عالی بازسازی ملی کره ایجاد شد. این تنها دولت پارلمانی در تاریخ کره بود. حکومت نظامی ۱۹۶۱–۱۹۶۳. شورای عالی بازسازی ملی کره ، در ابتدا به نام کمیته نظامی انقلاب دولت موقت نظامی پس از کودتا تا زمان ایجاد جمهوری سوم کره در سال ۱۹۶۳ بود. این دولت عملاً به افسران نظامی متکی بود که در کودتای ۱۶ می شرکت کرده بودند و جمهوری دوم کره را سرنگون کرده بودند. این شورا ابتدا توسط چانگ دو یونگ و سپس پارک چانگ هی هدایت می شد. رئیس جمهور وقت در جمهوری دوم، یون پونو، به عنوان
یک سرپرست تا تشکیل جمهوری سوم باقی ماند. جمهوری سوم کره ۱۹۶۳–۱۹۷۲. جمهوری سوم با انحلال شورای عالی بازسازی ملی کره که از زمان سرنگونی جمهوری دوم از ماه مه ۱۹۶۱ تحت عنوان یک حکومت نظامی بر سرکار بود تأسیس شد. پارک چونگ هی رئیس شورای عالی پس از انتخابات ریاست جمهوری در ۱۹۶۳ به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. جمهوری سوم آغازی بر بازگشت دولت غیرنظامی تحت نظارت مجمع ملی اعلام شد، اما در عمل یک دیکتاتوری تحت حکومت پارک چونگ هی بود و اعضای مجمع ملی تحت کنترل حزب جمهوریخواه دموکراتیک کره جنوبی بودند. در جمهوری سوم اولویت های کره جنوبی توسعه اقتصادی، مقابله با کمونیسم و تقویت روابط با ایالات متحده و ژاپن شد. پارک در انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی در ۱۹۶۷ مجدداً انتخاب شد و مجمع ملی به وسیله اصلاحیه قانون اساسی مجبور شد به وی اجازه دهد تا برای دوره سوم، مجدداً انتخاب شود و در انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی در ۱۹۷۱ شرکت کند. جمهوری چهارم کره ۱۹۷۲–۱۹۷۹. جمهوری چهارم با تصویب قانون اساسی یوسین در رفراندوم قانون اساسی ۱۹۷۲، با رسمیت دادن به اختیارات " دفاکتو و دیکتاتوری که توسط رئیس جمهور صورت گرفت، تأسیس شد. پارک چونگ هی آن
را جانشین جمهوری سوم کرد. پارک و حزب جمهوریخواه دموکراتیک کره جنوبی تحت سیستم سانترالیسم و اقتدارگرایی یوسین حکومت می کرد تا زمانی که پارک چونگ هی در ۲۶ اکتبر ۱۹۷۹ ترور شد و جمهوری چهارم وارد دوره ای از ناپایداری سیاسی تحت ریاست جمهوری اسمی چوی کیوها و تحت حکومت نظامی پس از مرگ پارک قرار گرفت. چوی در دسامبر سال ۱۹۷۹ توسط چون دوو هووان در کودتای دوازدهم دسامبر سرنگون شد و وارد جنگ مسلحانه با جنبش دموکراتیزاسیون گوانگجو را علیه حکومت نظامی آغاز شد. چون با کودتای هفدهم ماه مه که در ماه مه سال ۱۹۸۰ انجام داد، دیکتاتوری نظامی را تحت شورای ملی اتحاد دوباره و با انحلال مجلس ملی ایجاد کرد. جمهوری پنجم ۱۹۷۹–۱۹۸۴. پس از ترور پارک چونگ هی، نخست وزیر چوی کیوها نقش رئیس جمهور را به عهده گرفت که تنها ۶ روز بعد توسط کودتای سرلشکر چون دو هوان در سال ۱۹۷۹ از دسامبر دوازدهم غصب شود. در ماه مه سال بعد، یک جامعه مدنی متشکل از دانشجویان دانشگاه و اتحادیه های کارگری اعتراضات شدیدی را علیه حاکمیت اقتدارگرا در سراسر کشور انجام داد که به خیزش دموکراتیک ژوئن معروف است. چون دوو هوان در ۱۷ مه ۱۹۸۰ حکومت نظامی اعلام کرد و اعتراضات افزای
ش یافت. مخالفان سیاسی کیم دای جونگ و کیم جونگ پیل دستگیر شدند و کیم یانگ سام نیز در بازداشت خانگی قرار گرفت. دولت تلاش های بسیاری را برای توسعه فرهنگی انجام داد: موزه ملی کره، مرکز هنری سئول و موزه ملی هنرهای معاصر همگی در این زمان ساخته شدند. بازی های آسیایی ۱۹۸۶ با موفقیت برگزار شد، و مسابقه برای بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول نیز موفقیت آمیز بود. در ۲۹ ژوئن ۱۹۸۴، نامزد ریاست جمهوری دولت روه تای-وو تسلیم خواسته ها شد و اعلامیه ۲۹ ژوئن را اعلام کرد که خواستار برگزاری انتخابات مستقیم ریاست جمهوری و احیای حقوق مدنی بود. در اکتبر ۱۹۸۴ قانون اساسی اصلاح شده توسط همه پرسی ملی تصویب شد و انتخابات مستقیم رئیس جمهور جدید در ماه دسامبر برگزار شد و جمهوری پنجم به پایان رسید. جمهوری ششم ۱۹۸۴ - حال. جمهوری ششم در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد و جمهوری کنونی کره جنوبی باقی مانده است. روه تای-وو، ۱۹۸۵–۱۹۹۳. روه تائه وو برای اولین بار در سیزدهمین دوره ریاست جمهوری در اولین انتخابات مستقیم ریاست جمهوری رئیس جمهور شد. اگرچه روه از پیشینه نظامی و یکی از رهبران کودتای چون، ناتوانی رهبران مخالف کیم دای جونگ و کیم یانگ سام در توافق د
رمورد نامزدی متحد، منجر به انتخاب وی شد. اولین کاندیدای زن ریاست جمهوری، هون سوک ژا، حتی برای حمایت از کیم یانگ سام در برابر روه از این رقابت کنار رفت. . رو مو هیون، ۲۰۰۳–۲۰۰۸. او پیش از ریاست جمهوری به عنوان یک فعال حقوق بشر برای دفاع از فعالیت های دانشجویی مطرح بود. رو مو هیون در هنگام فعالیت های انتخاباتی اش برای کسب پست ریاست جمهوری بر غلبه بر سیاست منطقه ای در کره جنوبی تأکید می کرد در انتخابات او به شدت از سوی افراد فعال در اینترنت حمایت شد و سایت اینترنتی (OhmyNews) نقش قابل توجهی در تبلیغاتی انتخاباتی او ایفا کرد. پس از پیروزی در انتخابات سال ۲۰۰۳ دولت رو مو هیون با مشکلاتی مواجه شد. متهم شدن به بی کفایتی، ادعای پرداخت حق سکوت به مخالفان، اختلافات شدید با رسانه ها و اصطکاک دیپلماتیک با ژاپن و ایالات متحده آمریکا، از جمله این مشکلات بود. او همچنین نتوانست به وعده های انتخاباتی اش از جمله انتقال پایتخت و تشکیل ائتلاف ملی با مخالفان جامه عمل بپوشاند. در آخرین ماه های زمامداری رو مو هیون در پست ریاست جمهوری، رسوایی های مالی (دریافت رشوه) در ارتباط با دولت او مطرح شد و باعث ایجاد فشار سیاسی بر دولت شد. او
مدتی پس از پایان ریاست جمهوری اش در ۲۳ مه ۲۰۰۹ با پرتاب خود از بالای یک تپه خودکشی کرد و یک یادداشت خودکشی نیز برجای گذاشت. خود کشی او مورد تأیید پلیس قرار گرفت. لی میونگ باک، ۲۰۰۸–۲۰۱۳. در دوران لی میونگ باک، حضور و تأثیر کره جنوبی در عرصه جهانی افزایش یافت و نتیجه آن برگزاری نشست جی ۲۰ در سال ۲۰۱۰ در این کشور بود. پارک گون-هه، ۲۰۱۳–۲۰۱۷. در ۲۵ فوریه ۲۰۱۳ پارک گون هه به عنوان یازدهمین رئیس جمهور کره برگزیده شد. در سخنرانی پیروزی اش در ساختمان اتحاد ملی، پارک از برنامه هایش برای آغاز دور جدیدی از امید به «موفقیت در اقتصاد، کسب و کار مردم، شادی مردم و غنای فرهنگی» سخن گفت. او ابراز امیدواری کرد کره شمالی تسلیحات نظامی را کنار خواهد گذاشت و در مسیر صلح و توسعه دوجانبه گام خواهد برداشت و اعلام کرد که دوران خوشی از اتحاد بین دو کره آغاز خواهد شد که طعم موفقیت و آزادی با خود به همراه خواهد داشت و با فرایند اعتمادسازی شبه جزیره کره مردم کره به آرزوهایشان خواهند رسید. مون جه-این، ۲۰۱۷-تاکنون. نشست درون کره ای ۲۰۱۸ در روز ۲۷ آوریل، ۲۰۱۸، در منطقه امنیتی مشترک و در قسمت متعلق به کره جنوبی، بین مون جه-این، رئیس جمهور ک
ره جنوبی و رهبر معظم کره شمالی، کیم جونگ-اون برگزار گردید. این سومین نشست درون کره ای و نخستین آن ها در طول یازده سال گذشته است. همچنین در این نشست، برای نخستین بار پس از پایان یافتن جنگ کره در ۱۹۵۳، یک رهبر کره شمالی وارد خاک کره جنوبی می شود؛ رئیس جمهور مون نیز برای مدت کوتاهی در خاک کره شمالی توقف نمود. دستور این نشست بر برنامهٔ سلاح های هسته ای کره شمالی و خلع سلاح هسته ای شبه جزیره کره تمرکز دارد.
تهاجم () یک فیلم در ژانر اکشن به کارگردانی حسن رانا است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شان شاهید، همایون سعید، عدنان صدیقی، بلال اشرف و آرمینا خان اشاره کرد.
عایشه عمر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، مدل، خواننده و نقاش اهل پاکستان است. وی بازیگر فیلم هایی همچون تهاجم و کراچی به لاهور بوده است.
کراچی به لاهور () فیلمی در ژانر کمدی و جاده ای به کارگردانی وجاهت رئوف محصول سال ۲۰۱۵ کشور پاکستان است. شهزاد شیخ، عایشه عمر، یاسر حسین، اشیتا محبوب، جاوید شیخ و احمد علی اکبر از بازیگران این فیلم هستند.
آنانگو پیتان تاتارا یانکونی تاتارا (به انگلیسی: Anangu Pitjantjatjara Yankunytjatjara) یک منطقهٔ ویژه سکونت بومیان استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده است. آنانگو پیتان تاتارا یانکونی تاتارا یک منطقه حفاظت شده بومیان است که وسعتی زیاد و جمعیتی کم دارد. این منطقه در شمال غرب استرالیای جنوبی واقع شده و خود از سه منطقه به نام های «پیتان تاتارا»، «یانکونی تاتارا» و «اِنگانیاتارا آنانگو» تشکیل شده است.
شعیب منصور (؛ زادهٔ ) تهیه کننده تلویزیونی، کارگردان تلویزیونی، نویسنده، موسیقی دان، کارگردان فیلم، تهیه کننده موسیقی، آهنگ ساز و ترانه سرا اهل پاکستان است. وی بیشتر به دلیل فعالیت در تلویزیون پاکستان و همچنین ساخت فیلم به نام خدا شناخته می شود.
انجمن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه مطرح در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی اهل پاکستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "شیر خان" اشاره کرد.