Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گریخت و گروهی متشکل از ۵۰۰ تا۱۰۰۰ سرباز را پشت سر گذاشت. پادشاه آگریپا دوم ، پادشاه رعیت یهودی کلکیس ، با عجله از اسکندریه برای آرام کردن مردم طی گردهمایی در اورشلیم، در ابتدا در متقاعد کردن آنها به حماقت جنگ علیه روم موفق ظاهر شد. به خاطره این که نمیخاست دست یهودی ها بماند پس از سخنرانی او، آگریپا و خواهرش برنیس گریه کردند و جمعیت اعلام کردکه در جنگ با روم نیستند، بلکه با فلوروس در حال جنگ هستند. آگریپا هشدار داد که امتناع از پرداخت خراج و برچیدن رواق هایی که قلعه آنتونیا را به معبد متصل می کند، شورش محسوب می شود و برای جلوگیری از اتهامات بیشتر، از بازسازی و پرداخت مالیات آن ها خواست. مردم با قانع شدن شروع به بازسازی کردند و مسئولان ۴۰ استعداد بدهکار را جمع آوری کردند. با این حال، هنگامی که آگریپا سعی کرد آنها را متقاعد کند تا از فلوروس پیروی کنند تا زمانی که فرماندار جدید رومی منصوب شود، در میان توهین ها و سنگ هایی که به او پرتاب می کردنمجبور شد شهر را با شرمندگی ترک کند. در این هنگام، الازار بین حنانیا ، یکی از کارمندان معبد، کاهنان را متقاعد کرد که خارجی ها باید از این کارها که کسی را قربانی کنند یا از هد
ایان دست بردارند. این عمل به رسم قربانی کردن از طرف روم و امپراتور آن پایان داد، که از زمان آگوستوس رواج داشت. به گفته یوزفوس، این رویداد باعث توقف فداکاری ها شد که پایه و اساس جنگ علیه روم بود. در حالی که برخی از مورخان این اقدام را به عنوان اعلان جنگ به روم می دانند، برخی دیگر استدلال می کنند که این اقدام نه علیه رم بوده و نه به عنوان اعلام جنگ در نظر گرفته شده است. در همین زمان، سیکاری ها، تحت رهبری مناهم بین یهودی ها ، حمله غافلگیرانه ای را به قلعه صحرای ماسادا انجام دادند، آن را تصرف کردند، پادگانی ایجاد کردند و سلاح های غارت شده را به اورشلیم منتقل کردند. پس از آن، رهبران اورشلیم، همراه با کاهنان اعظم و سران فریسیان، تلاش کردند تا مردم را از شورش با روم منصرف کنند، اما تلاش آنها ناموفق بود. آنها سپس با درخواست از فلوروس و آگریپا به اورشلیم می کوشند تا قیام را سرکوب کنند. در پاسخ، آگریپا دوم ۲۰۰۰ سواره نظام را که از Auranitis ، و Trachonitis استخدام شده بودند، به اورشلیم اعزام کرد. این نیروها همراه با میانه روها شهر بالا را کنترل کردند، در حالی که شهر پایین و کوه معبد تحت کنترل شورشیان قرار گرفتند. پس از
چند روز نبرد، شورشیان شهر بالا را تصرف کردند و میانه روها را مجبور کردند به کاخ هیرودیس پناه ببرند، در حالی که دیگران فرار کردند یا مخفی شدند. به گفته پدران کلیسای قرن چهارم، یوسبیوس و اپیفانیوس از سالامیس ، مسیحیان اورشلیم قبل از جنگ به پلا گریختند . به گفته گای راجرز، پیروان عیسی ممکن است آنقدر بی اهمیت بوده باشند که در جریان درگیری های درون شهر مورد هدف قرار گیرند. شورشیان سپس خانه کاهن اعظم سابق حانیا، کاخ های آگریپا و برنیکه و بایگانی های عمومی را که اسناد بدهی در آنجا نگهداری می شد، به آتش کشیدند. این عمل اغلب به عنوان منعکس کننده اهمیت عناصر اجتماعی-اقتصادی در شورش تلقی می شود. زیرا شورشیان با از بین بردن آرشیوها به دنبال جلب حمایت فقرا و بدهکاران اورشلیم بودند. اندکی پس از آن، کاخ هیرودیس را تسخیر کردند و با میانه روها و نیروهای آگریپا موافقت کردند، اما از هرگونه سازش با سربازان رومی خودداری کردند. رومیان به برج های Phasael، Hippicus و Mariamne در شمال کاخ هیرودیس عقب نشینی کردند. بعداً، هنگامی که سربازان محاصره شده رومی سلاح های خود را در ازای عبور ایمن تسلیم کردند، شورشیان آنها را قتل عام کردند و ت
نها فرمانده خود متیلیوس را که متعهد شد به یهودیت گرویده و ختنه شود، امان ندادند. با تشدید حوادث در اورشلیم، خشونت قومی در سرتاسر یهودیه، سوریه و مناطق همجوار گسترش یافت. در همان روز با قتل عام پادگان، به گفته یوزفوس، غیر یهودیان قیصریه پاکسازی قومی جمعیت یهودی محلی را انجام دادند که حدود ۲۰۰۰۰ نفر را کشتند. بقیه بازماندگان توسط فلوروس دستگیر شدند. خبر این کشتار باعث خشونت قومی بیشتر شد و گروه های یهودی را به حمله به روستاها و شهرهای مجاور، به ویژه روستاهای دکاپولیس ، مانند فیلادلفیا ، هشبون ، گراسا ، پلا ، و اسکیتوپولیس سوق داد. شواهد باستان شناسی از گراسا و گادارا، تخریب ساختمان های عمومی را در این دوره تایید می کند. این شهرها احتمالاً به دلیل ریشه یونانی یا مقدونی و تأثیر فرهنگی آنها مورد هدف قرار گرفته اند، اگرچه برخی از آنها ساکنان یهودی در نتیجه فتوحات الکساندر جنائوس در قرن اول قبل از میلاد داشتند. خشونت همچنین در اسکندریه مصر رخ داد ، جایی که درگیری ها پس از حمله یونانی ها به یهودی هایی که در یک سالن آمفی تئاتر جمع شده بودند، آغاز شد و برخی را زنده دستگیر کردند و باعث انتقام جویی سایر یهودیان شهر شد. ز
مانی که تلاش های مسالمت آمیز فرماندار رومی مصر، تیبریوس جولیوس الکساندر - یهودی که ایمان و سنت های اجدادی خود را کنار گذاشته بود - بی ثمر ماند، او نیروهای نظامی علیه یهودیان مستقر کرد که منجر به کشته شدن ده ها هزار نفر شد. کمپین گالوس. در این مرحله از وقایع، سستیوس گالوس ، نماینده رومی سوریه، تصمیم گرفت به یهودیه لشکرکشی کند. او یک نیروی نظامی از انطاکیه، از جمله Legio XII Fulminata ، ۲۰۰۰مرد از هر یک از سه لژیون دیگر مستقر در سوریه، شش گروه پیاده نظام و چهار واحد سواره نظام را رهبری کرد. او همچنین تعداد قابل توجهی از نیروهای سلطنتی را همراهی می کرد که در مجموع بین دو تا سه لژیون شامل ۲۰۰۰سواره نظام و ۳۰۰۰ کماندار از آنتیوخوس چهارم از Commagene ، تعداد مشابهی پیاده و سواره نظام کمتر از آگریپا دوم و ۱۰۰۰سواره نظام و ۳۰۰نفر بود. پیاده نظام از گالوس با نیروهای نامنظم از شهرهای مختلف، مانند بریتوس ، صفوف خود را بیشتر تقویت کرد، جایی که سربازان با انگیزه دشمنی با یهودیان، کمبود آموزش رسمی خود را جبران کردند. پس از ایجاد پایگاهی در آکو ، سستیوس گالوس لشکری را علیه روستاهای یهودی در جلیل به راه انداخت و شهر چابولون
را به همراه سایر سکونتگاه های نزدیک به آتش کشید و سپس به سمت قیصریه حرکت کرد. نیروهای او یافا ، بندر اورشلیم را تصرف کردند و ساکنان آن را قتل عام کردند و شهر را به آتش کشیدند. او همچنین یک نیروی سواره نظام را برای ویران کردن منطقه نارباتا در نزدیکی قیصریه فرستاد. در جلیل، رومی ها به گرمی مورد استقبال ساکنان سفوریس قرار گرفتند که مخالف شورش بودند. گالوس از آنجا به سمت اورشلیم رفت و از آنتی پاتریس و لیدا گذشت و در پی آنها ویرانی به جا گذاشت. لیدا که بیشتر ساکنانش برای جشن سوکوت در اورشلیم بودند، عمدتاً متروک شده بود، ویران شد و کسانی که باقی مانده بودند کشته شدند. در ادامه راهپیمایی خود از طریق بثورون و گابائون ، ارتش گالوس در کمین نیروهای یهودی قرار گرفت و متحمل خسارات قابل توجهی شد. در میان مبارزان یهودی، مونوبازوس و کاندایوس - از بستگان پادشاه آدیابنه - و همچنین نیجر پرین و سیمون بار گیورا . آگریپا دوم آخرین تلاش خود را برای مذاکره صلح با شورشیان انجام داد، اما تلاش های او شکست خورد. گالوس به سمت اورشلیم پیشروی کرد و در کوه اسکوپوس اردو زد، موقعیتی استراتژیک که نمای روشنی از مرکز شهر را فراهم می کرد. در اواخ
ر تیشری ، گالوس به سمت اورشلیم پیشروی کرد و باعث شد شورشیان به داخل شهر و معبد عقب نشینی کنند. گالوس پس از ورود، منطقه بزتا و بازار الوار را به آتش کشید و قصد داشت مردم را بترساند. سپس در شهر علیا اردو زد. علی رغم پیشنهاد یوسفوس مبنی بر اینکه گالوس می توانست اورشلیم را با عزم بیشتری تصرف کند، او در نهایت پس از چند درگیری اولیه تصمیم به عقب نشینی کردند عقب نشینی گالوس از اورشلیم به سمت دشت ساحلی با از دستدادن ۵۳۰۰ پیاده نظام - معادل یک لژیون کامل - و ۴۸۰ سواره - معادل یک سواره کامل به یک شکست تبدیل شد. این درگیری قاطعانه در بتورون به اوج رسید، جایی که ارتش روم توسط یک کمین مورد اصابت قرار گرفت در همان مسیری که مکابیان دو قرن پیش از آن ارتش سلوکی را شکست دادند . سوتونیوس ، احتمالاً به اشتباه، خاطرنشان می کند که رومی ها عقاب لژیونری خود را نیز از دست دادند. شورشیان رومی ها را تا آنتی پاتریس تعقیب کردند، و آنها را مجبور کردند که چمدان ها و سلاح های سنگین خود، از جمله توپخانه و قوچ های کتک زن، را که همراه با سایر غنائم جنگی، توسط شورشیان غارت شد، رها کنند. گالوس مدت کوتاهی پس از آن درگذشت و احتمالاً جان خود را از
دست داد. منطقه بثورون ، مشاهده شده از مدیین . در پاییز ۶۶، شورشیان یهودی به یک ارتش رومی در حال عقب نشینی به فرماندهی گالوس در این جاده کمین کردند و نیرویی معادل یک لژیون کامل را نابود کردند. محققان این شکست روم را با نبرد فاجعه بار جنگل توتوبورگ در سال۹پس از میلاد مقایسه کرده اند، هرچند که دومی در مقیاس بسیار بزرگتر بود که منجر به سه برابر تلفات شد. فرگوس میلار می نویسد که شکست گالوس به ویژه به عنوان یک نمونه نادر که در آن نیروهای منظم رومی شکست قاطعی را در یک استان رومی و به دست مردم محلی متحمل شدند بسیار مهم است. پیروزی غیرمنتظره شتاب را به سمت جناح های طرفدار شورش تغییر داد. شورشیان اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردند، در حالی که افراد میانه رو و قبلاً بلاتکلیف در شور و شوق غرق شدند. اگرچه برخی از نخبگان برای پیوستن به رومیان گریختند، بسیاری در شهر ماندند و خود را با پیروزی همسو کردند. پس از عقب نشینی سستیوس، یک نیروی یهودی به رهبری نیجر پره به شهر ساحلی اشکلون حمله کرد. تقریباً در همان زمان، یک قتل عام در دمشق رخ داد، جایی که مردان شهر، از ترس خیانت زنانی که به یهودیت گرویده بودند، مخفیانه حمله ای به جمعیت ی
هودی را طراحی کردند. آنها یهودیان را در یک سالن ورزشی محدود کردند و سپس، به گفته یوزفوس، در عرض چند ساعت هزاران نفر را کشتند. دولت موقت یهود. پس از شکست دادن گالوس، یک مجمع مردمی، که احتمالاً در کنار سنهدرین فعالیت می کرد، در معبد تشکیل شد و یک دولت موقت در اورشلیم ایجاد کرد. همانطور که یوسفوس نشان می دهد، دولت موقت واقعاً به دنبال شورش نبود. در عوض، در حالی که وانمود می کردند که از آن حمایت می کنند، هدفشان بازگرداندن کنترل بر کشور و مذاکره برای حل و فصل با رومی ها بود. آنانوس بن عنانوس ( )، کاهن اعظم سابق، به عنوان یکی از روسای دولت منصوب شد و در کنار جوزف بن گوریون شروع به استحکام بخشیدن به شهر کرد. جاشوا بن گاملا نقش رهبری برجسته ای را بر عهده گرفت. یوسفوس، که در آن زمان به نام شناخته می شد، به فرماندهی جلیل و گولانیتیس منصوب شد، در حالی که یوسف بن شیمون به اریحا منصوب شد. یحیی اسنی فرمانده یافا، لیدا، امائوس و منطقه ثمنه در غرب یهودیه شد. الیزر بن حنانیه و جاشوا بن زفیا به طور مشترک فرماندهی ادومیه را برعهده داشتند و نیجر پرین ، قهرمان لشکرکشی گالوس، تحت فرمان آنها بود. مناسه سرپرستی پریا را برعهده داشت و
یوحانان بن حنانیه مأموریت یافت تا گوفنا و آکرابتا در شمال یهودیه را به عهده بگیرد. تلاش مناهم بن یهودا ، رهبر سیکاری، برای کنترل اورشلیم شکست خورد. پس از اینکه در ملاء عام با لباس سلطنتی ظاهر شد، به قتل رسید و سیکاری ها از اورشلیم اخراج شدند. برخی از سیکاری ها، از جمله الازار بن یایر، به ماسادا عقب نشینی کردند و تا سقوط آن در سال ۷۳/۷۴پس از میلاد در آنجا ماندند. جان گیشالا ، که در ابتدا به گفته یوزفوس با جنگ مخالف بود، گروهی از دهقانان و راهزنان را رهبری کرد و اقتدار یوسفوس را در جلیل به چالش کشید، اما تلاش های او برای جابجایی او ناموفق بود. در همین حال، سایمون بار گیورا مبارزاتی شخصی علیه ثروتمندان در نواحی شمالی یهودیه به راه انداخت. رهبران اورشلیم بعداً او را از حکومت اکرابتن اخراج کردند و او را مجبور به فرار به ماسادا کردند. در اواخر سال۶۶، جناح او به ماسادا پناه برد و تا زمستان ۶۷–۶۸در آنجا ماند.سیمون که در ابتدا توسط شورشیان در قلعه بی اعتماد شد و به قسمت پایین فلات آن محدود شد، در نهایت اعتماد آنها را جلب کرد و به حملات آنها به روستاهای مجاور پیوست. کاهنان معبد اورشلیم سکه هایی با کتیبه های عبری به خط
سرخپوشان عبری ضرب کردند که شامل عباراتی مانند «اورشلیم مقدس» و «برای آزادی صهیون» بود. این سکه ها با استفاده از تقویم جدیدی که سال های شورش (سال های اول تا پنجم) را نشان می دهد، که نماد استقلال از روم است، تاریخ گذاری شدند. نامگذاری آنها به عنوان مثقال ، با فرقه هایی مانند «شکل اسرائیل»، «نیم مثقال» یا «ربع مثقال»، با احیای نظام وزن دوران کتاب مقدس، حاکمیت یهودیان باستان را مورد استناد قرار داد. استفاده از زبان عبری بر روی این سکه ها و در اسناد، که به طور مشابه در شورش بار کوخبا متأخر دیده شد، نشان دهنده یک انتخاب ایدئولوژیک بود که نماد ملی گرایی و کشورداری یهودی بودند. مبارزات گالیله وسپاسیان. پس از شکست گالوس، امپراتور نرون فرماندهی جنگ را به وسپاسیان ، کنسول سابق که یک فرمانده کارکشته و باتجربه بود سپرد. به گفته سوتونیوس، این ژنرال که ۵۷ ساله بود "هم به خاطر انرژی اثبات شده اش و هم به این دلیل که خانواده و نام او به دلاعل نامعلومی ترسی نداشتند" انتخاب شد. سپس وسپاسیان از طریق زمینی از کورینت به سوریه سفر کرد و ارتشی را گردآوری کرد که شامل سه لژیون کامل بود، تحت فرماندهی دو نفر باسامی Macedonica و X Freten
sis ، که هر دو در ارمنستان جنگیده بودند و نفر دومی در سوریه مستقر بود. آپولیناریسxv در لشکرکشی ارمنیان نیز شرکت کرده بود. وی توسط یک پسر ۲۷ ساله به نام وسپاسیان تیتوس، از پایگاه خود در اسکندریه به سمت بطلمیاس راهنمایی شد. نیروهای رومی توسط ۲۳ گروه کمکی و شش گروه سواره نظام که احتمالاً از سوریه آمده بودند تقویت شدند. علاوه بر اینها، نیروهای مورد نیاز، توسط حاکمان محلی تامین می شد: آنتیوخوس چهارم از کوماگنه، آگریپا دوم، و سوهاموس از امسا هر کدام ۲۰۰۰ کماندار پیاده نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام داشتند، در حالی که مالخوس دوم از Nabatea۱۰۰۰ سواره نظام و ۵۰۰۰ پیاده اعزام کرد. وسپاسیان پایگاه اولیه عملیات خود را در آکو-بطلمیاس تأسیس کرد و در اوایل تابستان سال ۶۷ پس از میلاد به آنجا رسید. از این مکان، رومیان حمله خود را علیه شورشیان در جلیل ، جایی که جمعیت قابل توجهی یهودی ها ، عمدتاً در روستاهایی که به راحتی مستحکم بودند، ساکن بودند، آغاز کردند. مردم Sepphoris - دومین شهر بزرگ یهودیان پس از اورشلیم با ملاقات با Vespasian در بطلمیاس و تعهد رسمی وفاداری خود به روم، تسلیم رومیان شدند. در حالی که ژوزفوس ادعا می کند که ارتشی مت
شکل از ۱۰۰۰۰۰ نفر را جمع آوری کرده است، این رقم به وضوح اغراق آمیز است. با این وجود، رومیان با چالشی اساسی در منطقه مواجه بودند. گابارا در اولین حمله به اسارت رومیان درآمد و همه مردان به دلیل دشمنی با یهودیان و خاطره شکست گالوس کشته شدند. شهر و روستاهای اطراف به آتش کشیده شد و بازماندگان به بردگی درآمدند. سپس رومی ها برای حمله به یودفت (Yodefat/Iotapata)، شهری با جمعیت تخمینی ۷۰۰۰ نفر در آستانه محاصره حرکت کردند. تقریباً در همان زمان، تیتوس، پسر وسپاسیان، نیرویی را رهبری کرد تا دهکده نزدیک یافیا را نابود کند، جایی که طبق گزارش ها، همه ساکنان مرد، به استثنای نوزادان، کشته شدند و نوزادان و زنان به بردگی فروخته شدند. سرالیس که فرماندهی لژیو پنجم مکدونیکا را بر عهده داشت، برای مبارزه با گروه بزرگی از سامری هایی که بر فراز کوه گریزیم ، محل معبد ویران شده شان جمع شده بودند، اعزام شد و بسیاری را کشت. یودفت ، در جلیل، پس از یک محاصره ۴۷ روزه در تابستان ۶۷ به دست وسپاسیان افتاد. ژوزفوس، منبع کلیدی شورش، فرماندهی دفاع را بر عهده داشت و پس از سقوط شهر، طرف را تغییر داد. شهر یودفت پس از یک محاصره ۴۷وزه سقوط کرد، که ژوزفو
س، که رهبری دفاع از آن را بر عهده داشت، با جزئیات بسیار مستند آن را ثبت کرد. زمانی که رومیان شهر را به تصرف خود درآوردند، همه کسانی را که خود را نشان دادند قتل عام کردند و بقیه را در مخفیگاه شکار کردند. ژوزفوس تخمین می زند که ۴۰۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند، اگرچه برآوردهای مدرن نشان می دهد که حدود ۲۰۰۰ نفر کشته شدند و ۱۲۰۰ زن و نوزاد اسیر شدند. حفاری ها در یودفت حفری را کشف کردند که حاوی بقایای تقریباً بیست نفر از جمله مردان، زنان و کودکان بود که برخی از آنها شواهدی از مرگ های خشونت آمیز را نشان می داد. این یافته، در کنار بقایای پراکنده در سراسر سایت، نشان می دهد که پس از ویرانی رومیان، بازماندگان یا یهودیان بازگشته استخوان های دفن نشده را جمع آوری کرده و در آب انبارها و غارها دفن کردند. علاوه بر این، ده ها نوک پیکان و سنگ بالیستا در این مکان کشف شد. یوسفوس گزارش می دهد که به دنبال سقوط یودفت، او و ۴۰ نفر دیگر به یک گودال عمیق پناه بردند. وقتی کشف شدند، تصمیم گرفتند با قرعه کشی خودکشی کنند. ژوزفوس پس از اینکه در میان دو بازمانده نهایی باقی ماند، ترجیح داد به جای خودکشی، تسلیم رومیان شود. اندکی بعد، پس از م
لاقات با وسپاسیان، ژوزفوس ظهور ژنرال به امپراتور را پیشگویی کرد، که باعث شد وسپاسیان به جای فرستادن او به نرون، جان او را نجات دهد. پس از سقوط یودفت، وسپاسیان و تیتوس در قیصریه فیلیپی (پانیاس)، پایتخت آگریپا دوم، ۲۰ روز مهلت گرفتند. هنگامی که عملیات نظامی از سر گرفته شد، طبریه بدون مقاومت تسلیم رومیان شد. جمعیت شهر که به دو دسته طرفدار شورش و طرفدار روم تقسیم شده بودند، با نزدیک شدن به ارتش روم، گروه طرفدار روم غالب شدند. در مقابل، Taricheae ، یک شهر بندری در شمال طبریه، دفاع شدیدی انجام داد اما در نهایت تسلیم شد. به گفته یوزفوس، ساکنان بومی Tarichae در ابتدا نمی خواستند بجنگند، اما هجوم بیگانگان به شهر پس از یک شکست قاطع در خارج از دیوارها برای مقاومت مصمم تر شد. پس از سقوط آن، شورشیان بازمانده به دریای جلیل رفتند و رومیان را درگیر درگیری های دریایی کردند که منجر به خسارات سنگین برای یهودیان شد. جوزفوس گزارش می دهد که ۶۷۰۰ نفر در Taricheae کشته شدند و دریاچه را با خون و اجسام شناور قرمز رنگ کرد. پس از آن، وسپاسیان زندانیان محلی را از "خارجی ها" که مسئول تحریک شورش بودند جدا کرد. آنها مجبور شدند در مسیر محافظ
ت شده به طبریه حرکت کنند، جایی که در استادیوم شهر،۱۲۰۰ نفر اعدام شدند. طبق گزارش ها، شش هزار مرد جوان برای کار در کانال کورنت در یونان فرستاده شدند، برخی به عنوان هدیه به آگریپا دوم داده شدند و ۳۰۴۰۰ نفر به بردگی فروخته شدند. لشکرکشی رومیان سپس به گاملا ، شهری مستحکم روی دماغه سنگی شیب دار در جولان جنوبی منتقل شد. بخشی از قلمرو آگریپا دوم، این شهر در ابتدا به رم وفادار بود، اما بعداً وفاداری خود را تغییر داد و سکه های شورش خود را ضرب کرد. ژوزفوس که ادعا می کردن شهر را دیوار کشیده است، در واقع تنها به سرعت شکاف های بین سازه های موجود در امتداد محیط شهر را مهر و موم کرد. او که اکنون به جای یک فرمانده، اسیر جنگی بود، رومی ها را همراهی کرد و محاصره را از نزدیک ثبت کرد. یافته های باستان شناسی در این مکان شامل قطعات مختلف زره رومی، حدود ۱۰۰ پیچ منجنیق، تقریباً 1600 نوک پیکان و نزدیک به ۲۰۰۰ سنگ بالیستا است. کنیسه گاملا ظاهراً در طول جنگ تغییر کاربری داد و به پناهگاهی برای افراد آواره تبدیل شد، همانطور که با وجود شومینه ها، دیگ های آشپزی و کوزه های ذخیره سازی در نزدیکی دیوار شمالی آن مشخص شد. این اشیاء در زیر سنگ ها
ی بالیستا رومی دفن شده اند. با وجود تلفات سنگین رومیان، شهر در نهایت در اکتبر ۶۷ پس از محاصره تسخیر شد و هرگز اسکان داده نشد. به گفته یوزفوس، تنها دو زن از این حمله جان سالم به در بردند و بقیه یا خود را به دره انداختند یا توسط رومیان کشته شدند. رومیان نیز قلعه را در کوه تابور تصرف کردند. در گوش هالاو ، شهری در گالیله علیا ، رهبر شورشیان جان گیشالا تلاش کرد تا در مورد تسلیم مذاکره کند، اما در عوض در طی یک مهلت کوتاه شبات که توسط تیتوس اعطا شد، با پیروانش گریخت. وقتی تیتوس بازگشت، شهر تسلیم رومیان شدند . در سال ۶۸، مقاومت یهودیان در شمال سرکوب شد و وسپاسیان قیصریه ماریتیما را مقر خود کرد و به طور روشمند به پاکسازی خط ساحلی کشور پرداخت و از رویارویی مستقیم با شورشیان در اورشلیم اجتناب کرد. بر اساس اعداد مشکوک یوسفوس، تخمین زده شده است که غلبه روم بر جلیل منجر به کشته شدن ۱۰۰۰۰۰یهودی ها یا فروخته شدن به بردگی شد. جنگ داخلی در اورشلیم. در حالی که رومیان لشکری میکردن و خود را پیش می بردند، اورشلیم در حالت آشوب و خشونت فرو رفت. مخالفان دولت میانه رو، زیلوت ها بودند، که به جنبش قبلی که توسط العازار بن حنانیا، کشیشی ک
ه قربانی های امپراتور را متوقف کرده بود، ادامه دادند. اگرچه سرنوشت الازار نامشخص است، اما رهبری در میان زیلوت ها اکنون چهره هایی مانند الازار بن سیمون را در کنار دیگران نشان می دهد. متعصبان به دنبال سرنگونی دولت میانه رو بودند و متحدی در جان گیشالا یافتند که احتمالاً در پاییز ۶۷ پس از میلاد با پیروانش از جلیل وارد شد. زیلوت ها شخصیت های برجسته شهر را به اتهام توطئه با رومیانانهارو دستگیر و متعاقبا اعدام کردند. آنها همچنین کنترل معبد را به دست گرفتند و روش سنتی انتخاب کاهنان اعظم از خانواده های کشیش اشرافی را لغو کردند. در عوض، یک کاهن اعظم جدید، فانیاس بن ساموئل ، به قید قرعه انتخاب شد. به گفته یوزفوس، فانیاس هم فاقد تبار کاهنان اعظم بود و هم از این مقام آگاهی نداشت. این اقدامات حاکی از آن است که شورشیان نه تنها هدفشان سرنگونی حکومت روم، بلکه ایجاد یک دگرگونی انقلابی در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی حکومت یهودی ها بود. آنانوس پسره انانوس، رهبر میانه روها، به دنبال سرکوب متعصبان بود. در یک گردهمایی عمومی، او مردم را به خاطر تحمل جنایات قبلی محکوم کرد و متعصبان را به بردگی شهر و هتک حرمت معبد متهم کرد. سخنرانی او
مردم را برانگیخت و از او خواستند آنها را رهبری کند. هنگامی که او یک نیرو را سازماندهی کرد، Zealots با اطلاع از آمادگی ها، ضد حمله ای را آغاز کردند. تعداد برتر میانه روها در نهایت زیلوت ها را مجبور کرد تا به پناهگاه داخلی معبد عقب نشینی کنند، جایی که خود را مستحکم کردند که شکست نخورن. جان گیشالا به زیلوت ها گفت که آنانوس مردم را متقاعد کرده است که شهر را به وسپاسیان تسلیم کنند و به آنها توصیه کرد که به دنبال حمایت خارجی باشند. در پاسخ، زیلوت ها از ادومیان ، مردمی در جنوب یهودیه که پس از تسخیر توسط هاسمونیان به یهودیت گرویده بودند، دعوت کردند. ادومیان به سرعت وارد شدند و با کمک غیورانی که دروازه ها را زیر پوشش طوفانی گشودند، در اوایل سال ۶۸ وارد اورشلیم شدند Zealots و Idumaeans حمله وحشیانه ای را به مدافعان شهر آغاز کردند و بسیاری از آنها در خواب کشته شدند یا تحت تأثیر تعداد بالای مهاجمان قرار گرفتند. ادومایی ها که هیچ رحمی نشان نمی دادند، هم مدافعان و هم دعاکنندگان را سلاخی کردند، در حالی که آنانوس بن عنانوس و یوشع بن گاملا دستگیر، کشته شدند و مورد بی حرمتی قرار گرفتند و اجساد آنها بر خلاف عرف یهودیان دفن نشد
ند. نیجر از پریا، یک فرمانده برجسته شورشیان، و جوزف بن گوریون ، یک رهبر میانه رو نیز به قتل رسیدند. زیلوت ها دادگاه های ویژه ای را برای محاکمه متهمان خیانت تشکیل دادند. اکثر اَدومی ها سرانجام تصمیم گرفتند اورشلیم را ترکخیلی زود کنند. روستای یهودی ثروتمند عین گدی ، واقع در نزدیکی دریای مرده، توسط سیکاری از ماسادا غارت و ویران شد.: در طول عید پسح ، سیکاری ها از ماسادا فرود آمدند و به روستای ثروتمند عین گدی در ساحل جنوب غربی دریای مرده حمله کردند. آنها قبل از بازگشت به قلعه ۷۰۰ زن و کودک را کشتند، خانه ها را غارت و خراب کردند و محصولات کشاورزی را تصرف کردند. حملات مشابهی به روستاهای مجاور منطقه را ویران کرد و نیروهای تازه نفس را به هدف خود جذب کرد. لشکرکشی وسپاسیان در یهودی ها. در ژانویه ۶۸، رهبران گادارا در پریا هیئتی را به وسپاسیان فرستادند و پیشنهاد تسلیم شهر را دادند. با پیشروی وسپاسیان، مخالفان کاپیتولاسیون، شهروند برجسته ای را کشتند که آنها را مسئول تسلیم می دانستند، سپس فرار کردند، در حالی که شهروندان باقی مانده دیوارهای شهر را برچیدند و به رومی ها اجازه ورود و ایجاد پادگانی را دادند. سپس وسپاسیان به قیصر
یه بازگشتن. در همین حال، فراریان تلاش کردند تا در نزدیکی بتن نابریس حمایت کنند، اما توسط نیروهای رومی شکست خوردند. بازماندگانی که به دنبال پناهندگی در اریحا بودند، در نزدیکی رودخانه اردن قتل عام شدند، جایی که طبق گزارش ها بیش از ۱۵۰۰۰ نفر کشته شدند و بسیاری غرق شدند یا اسیر شدند. در بهار سال ۶۸، وسپاسیان کارزاری روشمند را برای تسخیر شهرها و روستاهای منتهی به اورشلیم به راه انداخت. او تصمیم گرفت تا محاصره شهر را به تعویق بیندازد و به گروه های یهودی داخل اجازه دهد تا در حالی که منتظر برداشت محصول بهار بودند تا تدارکات لازم را جمع آوری باید بکنند ، یکدیگر را بیشتر تضعیف کنند. پس از تصرف آنتی پاتریس، وسپاسیان و ارتشش پیشروی کردند و شهرهای مجاور را سوزاندند و ویران کردند. آنها ناحیه ثمنه را کاهش دادند و سپس به لیدا و یاونه (جمنیه) رفتند که توسط جمعیت های تسلیم شده ساکن شدند. سپس وسپاسیان به Emmaus لشکری کرد و کشید، جایی که اردوگاهی ایجاد کرد و لژیون پنجم را تا آوریل ۶۸ مستقر کرد. از آنجا، او به Bethleptepha پیشروی کرد، منطقه و بخش هایی از Idumaea را سوزاند، قبل از اینکه Betabris و Caphartoba را تصرف کرد، طبق گزارش
ها بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را کشت و ۱۰۰۰ اسیر را گرفت. سپس وسپاسیان به امائوس بازگشت، از مابارتا در ساماریا (بعداً فلاویا نئاپولیس ) گذشت و در ماه مه تا ژوئن ۶۸ در کره اردو زد پس از آن، او به سوی جریکو پیشروی کرد و در آنجا با نیروی رومی که پره آ را تصرف کرد، با او روبرو شد. بازماندگان لشکرکشی Peraean ابتدا به اریحا گریختند، اما با نزدیک شدن رومیان ترک کردند و شهر را خالی گذاشتند. یک پادگان رومی در جریکو و آدید در شرق لیدا تأسیس شد. وسپاسیان از دریای مرده بازدید کرد و در آنجا آزمایشی را برای آزمایش شناوری آب های شور آن با پرتاب افرادی که نمی توانستند با دست های بسته به داخل دریاچه شنا کنند، انجام داد. اعتقاد بر این است که در همین زمان، جامعه فرقه ای در قمران ، که معمولاً با اسن ها مرتبط بود، ویران شد، و متعاقباً این مکان توسط نیروهای رومی پادگان شد. برخی از اعضای جامعه قمران و امکانش هست که به شورشیان در مساده پیوسته باشند. به دنبال آن، لوسیوس آنیوس به گراسا فرستاده شد (احتمالاً یک اشتباه متنی برای Gezer )، جایی که پس از تصرف شهر، بسیاری از مردان جوان را اعدام کرد، زنان و کودکان را به بردگی گرفت، خانه ها را غارت و س
وزاند، و روستاهای اطراف را ویران کرد و کسانی را که می توانستند سلاخی کرد. در خارج از اورشلیم، سیمون بار گیورا قدرت یافت و نفوذ خود را بر یهودی ها و ادومیه گسترش داد. او بردگان ثروتمند و آزاد را غارت کرد و به پیروان خود وعده هدایایی داد. حملات او در شمال یهودی ها باعث شد تا نیروهایش را به سمت جنوب بچرخاند، جایی که او یک ارتش غیرتمند را شکست داد. او سپس با یک نیروی ادومایی یک تساوی خونین انجام داد. شمعون سپس به نائین عقب نشینی کرد و برای حمله به ادومیه آماده شد. او در Teqoa اردو زد و تلاش نافرجامی برای تصرف هرودیوم انجام داد. در اردوگاه خود در آلوروس ، ایدوماییان افسری را برای ارزیابی ارتش سایمون فرستادند، اما او با اغراق در قدرت سیمون و متقاعد کردن آنها به تسلیم بدون جنگ، به آنها خیانت کرد. هنگامی که سیمون نزدیک شد، نیروهای ایدومی قبل از وقوع هر جنگی پراکنده شدند. موفقیت های بعدی شمعون در ایدومیا، از جمله فتح الخلیل ، ترسی را در زیلوت ها ایجاد کرد که به او کمین کردند. هنگامی که آنها همسر شمعون را گرفتند، او با شکنجه مردم پاسخ داد و تهدید کرد که دیوارهای اورشلیم را ویران خواهد کرد مگر اینکه او بازگردانده شود. م