Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن ۱۵ ساله بود. آن دو در نوامبر ۱۹۷۳ ازدواج کردند و خانه ای در لمباردساید اجاره کردند. دوران آماتور. مرتنس نخستین مسابقهٔ خود را در سال ۱۹۶۶ در وستهوک انجام داد. گروه شامل رکابزنان ۱۷ و ۱۸ ساله بود و مرتنس در رکاب زدن به همراه گروه مشکل داشت. البته دومین مسابقه اش شرایط بهتری داشت. در سال ۱۹۶۸ گواهینامه دریافت کرد و در دستهٔ رکابزنان تازه کار ۲۱ پیروزی کسب کرد. مرتنس از پدرش درخواست کرد به او اجازهٔ ترک مدرسه را بدهد تا در مسابقات نوجوانان شرکت کند. او در ۶۴ مسابقهٔ نوجوانان پیروز شد. پدر مرتنس او را به مدرسهٔ ورزش فرستاد و فعالیت او را همواره زیر نظر داشت. او نگران بود که تمایلات مردانهٔ فردی او را از آمادگی دور کند. از جمله یک بار که او را در حال معاشقه با دختری دید، دوچرخه اش را دو نیمه کرد. دوران حرفه ای. مرتنس در ۵۰ مسابقهٔ آماتور پیروز شد؛ از جمله برندهٔ مسابقات قهرمانی کشور در ناندرن شد. در سال ۱۹۷۰ در مسابقات قهرمانی آماتور جهان دوم شد. در المپیک ۱۹۷۲ نیز در استقامت جادهٔ آماتور شرکت کرد. مرتنس در سال ۱۹۷۲ حرفه ای شد. ارنست کلناگو و ارکوله بالدینی به خانه اش رفتند تا پیشنهاد عضویت در تیم اس سی آی سی را
به او دهند. پدرش بیشتر تحت تأثیر پل کلایس که مالک دوچرخه سازی فلاندریا بود، قرار گرفت. کلایس با مربی اش بریک شوته به خانهٔ مرتنس رفت و او را ترغیب کرد که به تیم فلاندریا بپیوندد. کلایس امتیاز فروش دوچرخه های فلاندریا را به پدر مرتنس پیشنهاد کرد و خانواده به دلیل بیماری مادر، نیاز به امتیاز فروش داشتند. کلناگو و بالدینی درآمد بیشتر و شروعی آهسته را پیشنهاد دادند؛ ولی در فلاندریا مرتنس سالانه در ۲۰۰ مسابقهٔ جاده، پیست و سیکلوکراس شرکت می کرد. او از سازماندهی نامناسب تیم فلاندریا رنج می برد و از وزن فریم های آن شکایت داشت. به جای فلاندریا فریم ها را از ایتالیا تهیه و آن ها را به رنگ فریم های فلاندریا رنگ آمیزی می کرد. مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۳. مسابقه در ۲ سپتامبر در بارسلون برگزار شد. پیش از مسابقه مرتنس اعلام کرد علاقه ای به رکاب زدن برای مرکس ندارد. هواداران عصبانی مرکس نیز، به گفتهٔ مرتنس، شش بار روی پای او آب سرد ریختند. مرکس در یک تپه فرار کرد. مرتنس که عدم تمایل سایر رکابزنان به دنبال کردن مرکس را دید، خودش به تعقیب او رفت. مرکس از این که مرتنس در حال دزدیدن بخت قهرمانی او بود، عصبانی بود. مرتنس در مسابق
هٔ سرعتی بهتر از مرکس بود. مرتنس و مرکس نتوانستند همکاری کنند و لوئیس اوکانیا و فلیچه جیموندی به آن دو رسیدند. مرتنس پذیرفت که از مرکس حمایت کند تا او برنده شود. ولی سرعت مرتنس بیش از اندازه ای بود که مرکس بتواند با او بماند. جیموندی پشت سر مرتنس قرار گرفت. مرتنس دیر متوجه شد و جیموندی پیروز شد. دشمنی میان مرکس و مرتنس برای دهه ها پابرجا ماند تا این که در سال ۲۰۰۷ با ملاقات آن دو در هتلی در فرانسه به پایان رسید. مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۶. مرتنس یکی از بخت های قهرمانی در اوستونی بود. او در شرایط خوبی بود و تیم بلژیک از او حمایت می کرد. مسابقه در مسیری تپه ای در هشت دور به مسافت ۲۸۸ کیلومتر برگزار می شد. نخستین فرارها در دور آخر آغاز شد. مرتنس در ۷ کیلومتری خط پایان به همراه تینو کونتی فرار کرد و توانستند به فرانچسکو موزر و یوپ سوتملک که پیشتر فرار کرده بودند، برسند. موزر دو بار حمله کرد و مرتنس با او ماند؛ در حالی که سوتملک و کونتی عقب ماندند. در نهایت، مرتنس پیروز شد. موفقیت ها. مرتنس غالباً از حمایت دو هم تیمی خود، مارک دمیر و میشل پولانتیه سود می برد. آنان مسیر او را در گروه رکابزنان باز می کردند. خبرنگاران
آن ها را سه تفنگدار نامیدند. در سال ۱۹۷۶ مرتنس برندهٔ هشت مرحلهٔ تور دو فرانس شد تا قهرمانی رده بندی امتیازی را به دست آورد. او این موفقیت را در سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۱ تکرار کرد. در بوئلتا آ اسپانیا ۱۹۷۷ مرتنس در ۱۳ مرحله پیروز شد و قهرمانی را به دست آورد. او در پرولوگ پیروز شد و از ابتدا تا انتهای مسابقه، رهبر رده بندی اصلی بود. در همان سال در جیرو دیتالیا شرکت کرد و برندهٔ پرولوگ شد. مرتنس تا مرحلهٔ پنجم رهبر مسابقه بود و سپس آن را به موزر داد. تا مرحلهٔ هشتم، مرتنس در هفت مرحله پیروز شده بود. در بخش دوم این مرحله، مرتنس در نزدیکی خط پایان با ریک فان لیندن برخورد کرد و مچ دستش شکست. بنابراین مجبور شد از جیرو کناره گیری کند. در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ مرتنس هیچ موفقیتی کسب نکرد و در مسابقات بزرگ، معمولاً در سربالایی های بی اهمیت عقب می افتاد یا پس از ۱۰۰ کیلومتر، از مسابقه خارج می شد. در سال ۱۹۸۱ به رقابت بازگشت و در مسابقات قهرمانی جهان در پراگ پیروز شد. او جلوتر از جوزپه سارونی و برنار اینو از خط پایان گذشت. یک سال بعد، دوباره افول کرد و تنها در مسابقات کم اهمیت می درخشید تا بتواند بدهی های مالیاتی را پرداخت کند
. او از عنوان قهرمانی خود در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۲ دفاع نکرد و اعلام کرد زانویش مصدوم شده است. افزون بر گرند تورها مرتنس در چند مسابقهٔ مرحله ای از جمله پاریس–نیس، چهار روزه دانکرک، تور آندلس، تور بلژیک، تور لوکزامبورگ، تور ساردنی و تور کاتالونیا قهرمان شد. با وجود این که مرتنس رکابزنی سرعتی بود، هرگز نتوانست یادبودهای کلاسیک را فتح کند. هرچند در تور فلاندر ۱۹۷۳ و لیژ–باستون–لیژ ۱۹۷۶ دوم شد که نزدیک ترین فرصت او برای قهرمانی یادبودها بود. مشکلات مالی. مرتنس و همسرش در مسائل مالی بی تجربه بودند. به گفتهٔ کارین، هنگامی که همسرش به اوج دوران حرفه ای رسید، پول سرازیر شد. مرتنس درآمد دوران فعالیتش را حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون فرانک فرانسه تخمین زد. به گفتهٔ همسرش، حامیان مالی، مربیان، حسابداران، ممیزان مالیاتی و مشاوران مالی با چرب زبانی و تملق گویی، اعتماد مرتنس و همسرش را به خود جلب می کردند. مرتنس ویلای بزرگی ساخت و برای آن پول زیادی قرض گرفت. در تجارت هایی سرمایه گذاری می کرد که چیزی درباره شان نمی دانست. در نهایت در شرایطی قرار گرفت که ویلایی شیک داشت؛ ولی هیچ پولی نداشت. در سال ۱۹۷۸ مرتنس تنها نیمی از مبلغ قر
ارداد خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۹ نیز هیچ درآمدی به او پرداخت نشد. او پول زیادی را به دلیل اعتماد به دیگران برای سرمایه گذاری از دست داد. از جمله در تجارت مبلمان ۷۵۰ هزار فرانک از پولش به دلیل آتش سوزی از بین رفت. در آن زمان با مأموران مالیاتی نیز درگیر بود. در نهایت، خانه، خودرو و اثاث خود را از دست داد. طبق محاسبهٔ خودش ۳۰ میلیون فرانک مالیات برایش بریده شد. مدت های طولانی بیکار بود و همسرش در خانه های مردم کار می کرد. این مشلات برای ۳۰ سال ادامه داشت تا این که در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ از هم جدا شدند. بازنشستگی. مرتنس در سال ۱۹۸۷ در ۳۵ سالگی بازنشسته شد. او این تصمیم را در یک تمرین در شرایطی که دیگر تمایلی به تمرین در باد و باران فلاندر نداشت، اتخاذ کرد. پس از بازنشستگی به فروشندگی برای شرکت پوشاک سوئیسی آسوس روی آورد. با نامنظم شدن پرداخت ها از آسوس جدا شد. سپس از ورزش فاصله گرفت و وزنش تا ۱۰۰ کیلوگرم رسید. در سال ۲۰۰۰ نگهبان موزهٔ ملی دوچرخه سواری بلژیک در روسلاره شد. مرتنس اکنون در موزهٔ تور فلاندر در اودنرد اشتغال دارد.
اتیلن دی آمین تترا استیک اسید به اختصار EDTA، یک ماده شیمیایی است که برای اهداف صنعتی و دارویی مورد استفاده قرار می گیرد. این ماده جامد یک آمینو کربوکسیلیک اسید بی رنگ و محلول در آب می باشد. باز مزدوج این اسید، اتیلن دی آمین تترا استات می باشد. از این ماده به صورت گسترده برای انحلال آهک استفاده می شود. سودمندی این ماده ناشی از ایفای نقش لیگاند شش دندانه ای و عامل کلاته کننده می باشد که در واقع باعث توانایی آن در جداسازی یون های فلزی مثل &lt;chem&gt;Ca^2+&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;Fe^3+&lt;/chem&gt; شده است. یون های فلزی پس از برقراری پیوند با EDTA و تشکیل کمپلکس در محلول باقی می مانند ولی از واکنش پذیری آن ها کاسته می شود. EDTA به صورت نمک های مختلف به ویژه ادتا دو سدیم، چهار سدیم و کلسیم دی سدیم EDTA تولید می شود. کاربردها. صنعت. در صنعت از EDTA عمدتاً برای جداسازی یون های فلزی در محلول های آبی استفاده می شود. در صنعت پارچه این ماده از تغییر رنگ پارچه های رنگ شده توسط یون های فلزی جلوگیری می کند. در صنعت کاغذ و خمیر کاغذ از توان یون های فلزی به ویژه &lt;chem&gt;Mn^2+&lt;/chem&gt; برای کاتالیز کردن تسهیم نام
تناسب هیدروژن پراُکسید جلوگیری می نماید. به همین روش EDTA در برخی از مواد خوراکی به عنوان نگهدارنده یا پایدارکننده اضافه می شود تا از رنگ زدایی اکسایشی کاتالیز شده توسط یون های فلزی جلوگیری نماید. در نوشابه های حاوی اسید اسکوربیک و سدیم بنزوات، EDTA تشکیل بنزن (سرطان زا) را کاهش می دهد. کاهش سختی آب در مصارف خشکشویی و از بین بردن پوسته های ایجاد شده در دیگ های بخار از طریق برقرای پیوند بین &lt;chem&gt;Mg^2+&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;Ca^2+&lt;/chem&gt; و سایر یون های فلزی با EDTA یا کمپلکس کننده های مربوط به آن انجام می شود. زمانی که این یون ها با EDTA پیوند برقرار می کنند تمایل خود برای رسوب شدن یا تداخل با صابون ها و شوینده ها از دست می دهند. به دلایل مشابه محلول های پاک کننده اغلب حاوی EDTA می باشند. به همین دلیل در صنعت سیمان از EDTA برای تعیین مقدار آهک آزاد و منگنز آزاد در سیمان و کلینکرها استفاده می شود. قابل انحلال سازی یون های آهن در pH خنثی یا کمی پایین تر از آن می تواند با استفاده از EDTA انجام شود. این ویژگی در کشت هیدروپونیک در کشاورزی سودمند خواهد بود. با این حال با توجه به وابستگی تشکیل لیگاند ب
ه pH، در خاک هایی با pH بالای خنثی EDTA برای بهبود حلالیت یون آهن مفید نخواهد بود. محلول آبی &lt;chem&gt;[Fe(edta)]^-&lt;/chem&gt; برای حذف (پاک سازی) هیدروژن سولفید از گازها به کار می روذ. این کار با اکسایش هیدروژن سولفید به گوگرد عنصری که غیر فرار می باشد انجام می پذیرد. به همین روش می توان اکسیدهای نیتروژن را را از جریان های گازی با استفاده از &lt;chem&gt;[Fe(edta)]^2-&lt;/chem&gt; حذف نمود. از خواص اکسیدکنندگی &lt;chem&gt;[Fe(edta)]^-&lt;/chem&gt; همچنین در عکاسی برای قابل انحلال نمودن ذرات نقره استفاده می شود. EDTA همچنین در جداسازی فلزات لانتانیدی از طریق کروماتوگرافی تبادل یونی به کار می رود. داروسازی. نمک خاص از EDTA معروف به سدیم کلسیم ادتات برای پیوند با یون های فلزی مثل جیوه و سرب برای درمان سمیت آن ها در شلاتوردرمانی (شستن فلزات از بدن، فلزشویی مانند آهن شوری در تالاسمی) استفاده می شود. به همین روش از EDTA برای حذف یون های اضافی آهن از بدن استفاده می شود. از این روش درمان برای کاهش عوارض تزریق مکرر خون که به منظور درمان تالاسمی انجام می شود، استفاده می کنند. شاید در آینده برای شستن آهنهای ته نشین
شده در یاخته های مخچه بیماران مسا (مچالگی سامانه های آوران که همان مالتیپل سیستم آتروفی (MSA) می باشد) و پارکینسون به کار رود. دندانپزشک ها و متخصصان ریشه از محلول های EDTA برای از بین بردن باقیمانده های معدنی و روان کردن کانال های ریشه دندان استفاده می کنند. EDTA به عنوان نگهدارنده در قطرات چشمی (معمولاً برای ارتقاء کارایی نگهدارنده های دیگر مثل بنزالکونیم کلرید یا تیومرسال) استفاده می شود. در ارزیابی عملکرد کلیه کمپلکس به صورت وریدی توزیع شده و تصفیه آن به داخل ادرار بررسی می شود. این روش برای ارزیابی نرخ تصفیه گلومرولی سودمند می باشد. EDTA به صورت گسترده در آنالیز خون مورد استفاده قرار می گیرد. این ماده یک ضد انعقاد برای نمونه های شمارش کامل خون می باشد. EDTA یک دیسپرس کننده بوده و در کاهش رشد باکتریایی در طول کاشت عدسک داخل چشمی بسیار مؤثر است. داروی جایگزین. برخی متحصصان معتقدند که EDTA به عنوان یک آنتی اکسیدان از آسیب رساندن به دیواره رگ های خونی توسط رادیکال های آزاد جلوگیری کرده و بنابراین میزان تصلب شرایین را کاهش می دهد. این ایده با مطالعات علمی پشتیبانی نشده و به نظر می رسد که با برخی اصول پذیرفته
شده کنونی در تضاد است. سازمان غذا و داروی آمریکا استفاده از آن را برای بهبود تصلب شرایین تأیید ننموده ست. آرایشی و بهداشتی. در شامپوها، پاک کننده ها و محصولات مراقبت شخصی دیگر نمک های EDTA برای بهبود پایداری آن ها در هوا به کار می روند. کاربردهای آزمایشگاهی. در آزمایشگاه EDTA به طور گسترده ای برای مهار یون های فلزی استفاده می شود: در بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی تخلیه یون معمولاً برای غیرفعال سازی آنزیم های وابسته به فلز استفاده می شود (یا به عنوان معیاری برای واکنش پذیری آن ها یا برای فرونشاندن آسیب رسانی به DNA یا پروتئین ها). در شیمی تجزیه از EDTA در تیتراسون کمپلکسومتری و اندازه گیری سختی آب یا به عنوان عامل ماسک کننده برای ممانعت یون های فلزی که با ماده مورد آزمایش تداخل می کنند استفاده می شود. EDTA کاربردهای تخصصی فراوانی در آزمایشگاه های زیست دارویی مثل چشم پزشکی حیوانات به عوان آنتی کولاژن برای ممانعت از پیشرفت زخم قرنیه در حیوانات یافته است. در کشت بافت EDTA به عنوان عامل کلاته کننده برای ایجاد پیوند با کلسیم و ممانعت از الحاق کادهرین های بین سلول ها و جلوگیری از انباشته شدن سلول های رشد یافته در سوس
پانسیون های مایع به کار می رود. عوارض جانبی. EDTA با LD50 (خرگوش) ۲ تا ۲٫۲ گرم بر کیلوگرم میزان سمیت حاد پایینی نشان می دهد. مشخص شده که این ماده در حیوانات آزمایشگاهی هم دارای سمیت سلولی و هم دارای سمیت ژنتیکی می باشد. مطالعات نشان داده که مسمومیت از راه دهان می توان تأثیرات منفی در باروری و رشد داشته باشد در همان مطالعه توسط لینگان مشخص شد که هم تماس پوستی با EDTA در بیشتر مواد آرایشی و هم تماس تنفسی با آن در مواد آرایشی پودری سمیت کمتری نسبت به تماس دهانی خواهد داشت. سنتز. این ماده اولین بار توسط فردیناند مونز از واکنش اتیلن دی آمین و کلرو استیک اسید تهیه شد. امروز EDTA عمدتاً از واکنش اتیلن دی آمین، فرمالدهید و سدیم سیانید تهیه می شود. این روش منجر به تولید نمک سدیمی می شود که طی مراحل متوالی می تواند تبدیل به فرم اسیدی شود: &lt;chem&gt;H2NCH2CH2NH2{}+4CH2O{}+4NaCN{}+4H2O-&gt;(NaO2CCH2)2NCH2CH2N(CH2CO2Na)2{}+4NH3&lt;/chem&gt; &lt;chem&gt;(NaO2CCH2)2NCH2CH2N(CH2CO2Na)2{}+4HCl-&gt;(HO2CCH2)2NCH2CH2N(CH2CO2H)2{}+4NaCl&lt;/chem&gt; از این فرایند سالانه برای تولید ۸۰ هزار تن محصول استفاده می شود. ناخالصی های ح
اصل از این روش شامل گلیسین و نیتریلوتری استیک اسید می باشد که از واکنش های آمونیاک به عنوان محصول جانبی ناشی می شوند. نامگذاری. برای توصیف EDTA و فرم های پروتونه مختلف آن شیمیست ها مابین &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; باز مزدوج EDTA که یک لیگاند می باشد و &lt;chem&gt;H4EDTA&lt;/chem&gt;که ماده اولیه این لیگاند می باشد تمایز قائل می شوند. در pHهای بسیار پایین (شرایط خیلی اسیدی) فرم کاملاً پروتونه شده &lt;chem&gt;H6EDTA^2+&lt;/chem&gt; غالب است در حالی که در pHهای بسیار بالا (شرایط خیلی قلیایی) فرم کاملاً غیر پروتونه &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; فائق می باشد. در این مقاله لفظ EDTA برای بیان &lt;chem&gt;H_{4-x}EDTA^{x-}&lt;/chem&gt; به کار رفته است در حالی که در کمپلکس های آن &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; نشان دهنده لیگاند چهار پروتون از دست داده می باشد. اصول شیمی کوئوردیناسیونی. در شیمی کوئوردیناسیونی &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; عضوی از خانواده لیگاندی آمینو پلی کربوکسیلیک اسیدها می باشد. &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; معمولاً با یک یون فلزی از طریق دو آمین و چهار کربوکسیلات خود پیوند برقرار می
کند. بسیاری از ترکیبات کوئوردیناسیونی حاصل با ساختار هندسی اُکتاهدرال منطبق هستند. بسیاری از کمپلکس های &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; به دلیل تشکیل یک پیوند اضافی با آب (کمپلکس هفت کوئوردیناسیونی) یا جابجایی یکی از بازوهای کربوکسیلات با آب دارای ساختارهای پیچیده تری هستند. کمپلکس آهن (III) EDTA هفت کوئوردینه است. اولین کارها برای توسعه EDTA توسط جرالد شورازنباخ در دهه ۱۹۴۰ انجام شد. EDTA کمپلکس های به ویژه قوی با Mn(II), Cu(II), Fe(III), Pb(II), Co(III) تشکیل می دهد. ویژگی های متعدد کمپلکس های EDTA با کاربرد آن ها متناسب می باشد. اولاً به دلیل دندانگی بالا این لیگاند تمایل زیادی به کاتیون های فلزی دارد. با توجه به معادله، ثابت تعادل واکنش نشان می دهد که یون های فلزی برای پیوند با EDTA با پروتون ها رقابت می کنند. از آن جایی که یون های فلزی به شدت با EDTA پوشانده شده اند خواص کاتالیزوری آن ها اغلب سرکوب شده است. در آخر از آنجایی که کمپلکس های &lt;chem&gt;EDTA^4-&lt;/chem&gt; آنیونی هستند به شدت تمایل به انحلال در آب دارند. به همین دلیل EDTA قادر به حل نمودن رسوبات اکسیدهای فلزی و کربنات ها می باشد. سرنوشت ز
یست محیطی. تجزیه زیستی. EDTA چنان کاربرد گسترده ای دارد که سئوالاتی را در مورد آلاینده آلی دیرپا بودن آن مطرح ساخته است. از آنجاییکه EDTA عملکردهای بسیاری در صنایع مختلف، داروسازی و سایر زمینه ها دارد، طول عمر EDTA می تواند مشکلات جدی در محیط زیست به وجود آورد. تجزیه EDTA کند است و عمدتاً در حضور نور خورشید رخ می دهد. مهم ترین فرایند حذف EDTA از آب های سطحی تجزیه نوری مستقیم در طول موج های پایین تر از 400 nm می باشد. بسته به شرایط نور، نیمه عمر تجزیه نوری Fe(III)EDTA در آب های سطحی می تواند از ۱۱٫۳ دقیقه تا بیش از ۱۰۰ ساعت باشد. بسیاری از گونه های شامل EDTA در محیط (مثل &lt;chem&gt;Mg+&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;Ca^2+&lt;/chem&gt;) بسیار پایدار ترند. تجزیه. در بسیاری از تصفیه خانه های پساب صنعتی حذف EDTA تا حدود ۸۰٪ با استفاده از میکروارگانیسم ها امکان پذیر است. برخی از میکروارگانیسم ها کشف شده اند که از طریق EDTA تولید نیترات می نمایند ولی در شرایط قلیایی میانگین با pH بین ۹ تا ۹٫۵ تخریب می شود. جایگزین ها. اشتیاق به ایمنی محیط نگرانی هایی را در مورد زیست تخریب پذیری آمینو پلی کربوکسیلات ها از جمله EDTA به و
جود آورده است. علاقه روزافزون به ایمنی منجر به تحقیق و توسعه برای یافتن لیگاندهای کی لیت کننده ای شده است که همچنان پیوند مستحکمی با فلزات برقرار می کنند و علاوه بر آن زیست تخریب پذیرتر بوده و حاوی نیتروژن کمتری باشد. یکی از جایگزین های پیشنهادی برای EDTA ایمینو دی سوکسینیک اسید (IDS) می باشد. این ماده که به طور تجاری از سال ۱۹۹۸ استفاده می شود تنها پس از یک هفته تا ۸۰٪ دستخوش زیست تخریب می گردد. IDS به ویژه با کلسیم به خوبی پیوند می دهد و با سایر یون های فلزات سنگین ترکیبات پایداری تولید می نماید. از جمله سایر گزینه های پیشنهادی برای جایگزینی EDTA می توان پلی اسپارتیک اسید، اتیلن دی آمین N,N دی سوکسینیک اسید (EDDS)، متیل گلیسین دی استیک اسید (MGDA)، و نمک تترا سدیمِ L- گلوتامیک اسید N,N دی استیک اسید را نام برد. روش های تشخیص و آنالیز. حساس ترین روش تشخیص و اندازه گیری EDTA در نمونه های بیولوژیکی پایش واکنش منتخب با طیف سنجی جرمی الکتروفورز مویین (به طور مخفف SRM-CE/MS) می باشد که دارای حد تشخیص ۷٫۳ نانوگرم بر میلی لیتر در پلاسمای انسان می باشد این روش با نمونه هایی با حجم ۷ تا ۸ نانو لیتر نیز عمل می کند. ED
TA همچنین در نوشیدنی های غیر الکلی با استفاده از تکنیک کروماتوگرافی مایع با عملکرد بالا (HPLC) در سطح ۲ میکروگرم بر میلی لیتر اندازه گیری شده است.
نامرئی (به انگلیسی: Invisible) نام ترانه ای از گروه لینکین پارک است؛ این ترانه توسط مایک شینودا خوانده شده است. انتشار. این ترانه در ۱۰ مه ۲۰۱۷ به صورت دیجیتالی توسط لینکین پارک منتشر شد؛ در همان روز گروه یک موزیک ویدئو برای این ترانه در یوتیوب منتشر کرد. اجرای زنده. این ترانه معمولاً در نیمه پایانی کنسرت ها توسط مایک شینودا انجام می شد؛ بر لب داشتن لبخند هنگام اجرای این ترانه توسط مایک، از ویژگی های اجرای آن است.
شاهزاده طلایی () فیلمی در ژانر وسترن به کارگردانی کلارنس جی. بدجر است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به بتی برانسون اشاره کرد.
اخبار داغ () یک فیلم صامت به کارگردانی کلارنس جی. بدجر است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ببه دنیلز، بن هال و ماریو کاریلو اشاره کرد.
روبرت ویلیامز (; – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "قانون عمومی" اشاره کرد.
فرانک موران (؛ ۱۸ مارس ۱۸۸۷ – ۱۴ دسامبر ۱۹۶۷) هنرپیشه، و بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی دو بار برای قهرمانی سنگین وزن جهان مبارزه کرد و در طول ۲۵ سال فعالیت سینمایی اش در بیش از ۱۳۵ فیلم ظاهر شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
جک مولیناس (; – ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دیترویت پیستونز اشاره کرد.
مساحت کامبوج ۱۸۱٬۰۳۵ کیلومتر مربع است. این کشور از سمت شمال و غرب و جنوب با تایلند، از سمت شرق با ویتنام، و از نواحی شمالی با لائوس هم مرز است. کامبوج به خلیج سیام و آبراه های ویتنام دسترسی دارد. از سوی جنوب، کامبوج در کرانه خلیج تایلند دارای یک خط ساحلی حدود ۴۴۱ کیلومتری است. به جز در جنوب شرقی، همه مرزهای کامبوج را مناطق کوهستانی کم ارتفاع تشکیل می دهند. در میانه این مرزها دشت بزرگی قرار دارد که قلب سرزمین کامبوج را تشکیل می دهد. این دشت که سیل های پرشمار در طول تاریخ خاک آن را بسیار حاصلخیز کرده اند متراکم ترین بخش کامبوج از نظر جمعیت است و برنجکاری اصلی ترین فعالیت کشاورزی در آن را تشکیل می دهد. رودخانه مکونگ، که جریان آن از لائوس در شمال به سوی ویتنام در جنوب شرقی است این منطقه را آبیاری می کند. در مرکز این دشت و در شمال غرب کامبوج دریاچه «تونله ساپ» (به معنی دریاچه بزرگ 'در زبان خمر) قرار دارد. در فصل خشک جریان آب از طریق رودخانه «تونله ساپ» به مکونگ می ریزد. در فصل مرطوب، به خاطر سطح بالای آب در مکونگ، جهت جریان این رود نیز تغییر کرده و آب به دریاچه جریان می یابد که در نتیجه آن مساحت دریاچه «تونله ساپ»
سه برابر می شود. در فصول مرطوب این دریاچه از بزرگترین دریاچه های آب شیرین در جنوب شرقی آسیا است. تقریباً ۷۵ درصد از کامبوج در ارتفاع کمتر از ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است. در جنوب غربی کامبوج رشته کوه کراوانه واقع شده که بلندترین قله آن «کوه آئورال» با ۱۷۷۱ متر ارتفاع است. این رشته کوه دارای شاخه ای در امتداد ساحل تا مرز ویتنام است که کوهستان دامرئی (کوهستان فیل) نامیده می شود و قلل آن بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ متر ارتفاع دارند. مرزهای غربی کامبوج با تایلند از یک منطقه کوه و تپه ای تشکیل شده که بلندی کوه های آن تا حدود ۵۰۰ متر است. در مرز شمالی با تایلند کوه های پر فراز و نشیب «دونگرک» با قللی ۷۰۰ متری قرار دارد که پرستشگاه ویهیار پریاه نیز در همین رشته کوه واقع است. تایلند و کامبوج بر سر موضوع مالکیت چند معبد بودایی در مرز دو کشور اختلاف مرزی دارند که به درگیری هایی نیز منجر شده است. توسعهٔ زمین شناختی. سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی از بلوک های قاره ای بیگانه زاد منشأگرفته از گوندوانا تشکیل شده است. این بلوک ها شامل بلوک های چین جنوبی، هندوچین، سیبوماسو و برمهٔ غربی هستند که در دوران پالئوزوئیک و مزوزوئیک ب
ا هم ترکیب شدند و قارهٔ آسیای جنوب شرقی را شکل دادند. ساختار زمین شناختی کنونی چین جنوبی و آسیای جنوب شرقی، نتیجهٔ برخورد موسوم به «هندوسینی» در آسیای جنوب شرقی طی دورهٔ کربنیفر است. پس از رویداد کوه زایی هندوسینی، گسترش بلوک هندوچین، شکل گیری حوضه های کششی و فرونشست گرمایی در اوایل تریاس رخ داد. بلوک قاره ای هندوچین، که با ناحیه درز جینشا جیانگ-ایلاوشان از بلوک چین جنوبی جدا می شود، از ادغام واحدهای زمین شناختی ویت-لائو، خورات-کنتوم، اتارادیت (UTD) و چیانگ مای-کچین غربی شکل گرفته است؛ همهٔ این واحدها با درز زمین شناسی یا مناطق برش بر شکل گرفته اند. واحد خورات-کنتوم، شامل غرب لائوس، کامبوج و جنوب ویتنام است و از مجموعه دگرگونی کنتوم، رسوبات دریایی کم عمق پالئوزوئیک، سنگ های آتشفشانی پرمین بالایی و سنگ های رسوبی مزوزوئیک با منشأ خشکی تشکیل شده است. دشت های مرکزی عمدتاً از ماسه، رس لوم و خاک رس کواترنری تشکیل شده اند؛ در حالی که بیشتر نواحی کوهستانی شمالی و مناطق ساحلی عمدتاً از گرانیت کرتاسه، سنگ های تریاس و تشکیل های ماسه سنگی ژوراسیک ساخته شده اند.
گستره این کشور ۱۷٬۸۱۸ کیلومتر مربع است و ۴۶۲ کیلومتر خط ساحلی دارد. بلندای کمینه آن صفر متر (همسطح با خلیج فارس) و بلندای بیشینه آن ۳۰۶ متر (منطقه صحرایی) است. منابع طبیعی کویت عبارتند از نفت، ماهی و میگو، گاز طبیعی. جایگاه گیتاشناسی کویت ۲۹ ۳۰ شمالی و ۴۵ ۴۵ خاوری است. تابستان های کویت بسیار گرم و زمستان آن کمابیش سرد است و دمای شب و روز اختلاف بسیار زیادی دارد. کویت با گستره ۸۱۸/۱۷ کیلومترمربع و جمعیت نزدیک به سه میلیون نفر در شمال شبه جزیره عربستان و شمال باختری خلیج فارس بین ۸ و ۳۰ درجه پهنای جغرافیایی و ۴۶و۴۸ درجه درازای خاوری قرار گرفته و از شمال به عراق، از جنوب به عربستان سعودی و از خلود به خلیج فارس محدود است. کویت سرزمینی است هموار و بیابانی که سطح آن پوشیده از ماسه است و پدیده های طبیعی چون کوه ها و رودها در آن وجود ندارد. از آنجا که فعالیت های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و غیره پیرامون شهر (کویت) می چرخد، از نظر مساحت و جمعیت می توان مفهوم دولت شهر را بر کویت نهاد. کویت همواره مرکز مهمی برای کشتیرانی و بازرگانی دریایی بوده است. این کشور در کرانه های خلیج فارس دارای جزیره های بسیاری است. جزیره های تابع
استان جهراء عبارتند از: بوبیان و وربه. جزیره های تابع استان عاصمه (پایتخت) عبارتند از: فیلکه، کبر، عوهه، ام المرادم، مسکان، قاروه، و ام النمل. مُطلاع یک رشته از ارتفاعات است که به عنوان ورودی جهرا در نظر گرفته می شود و از جمله مناطقی از استان جهرا در غرب کویت است. ارتفاعات مطلاع یکی از برجسته ترین ویژگی های جغرافیایی جلوه های سطح در جهرا است. کویت در خلیج فارس ۱۹۵ کیلومتر خط ساحلی دارد. در قلمرو کویت ۹ جزیره وجود دارد که دو تای آنها، بوبیان (بزرگ ترین) و وربه، عمدتاً غیرمسکونی اند اما از نظر استراتژیک دارای اهمیت هستند. به دلیل جنگ عراق و کویت، بسیاری از مردم خانه های خود را در جزایر کویت ترک کردند و از آن زمان به خانه های خود بازنگشته اند. بارزترین ویژگی جغرافیایی کویت خلیج کویت است که که یک فرورفتگی حدوداً چهل کیلومتری در خط ساحلی خلیج فارس ایجاد کرده است. این خلیج حفاظتی طبیعی برای بندر کویت فراهم کرده و تقریباً نیمی از طول سواحل این کشور را تشکیل می دهد. مرزها. از سمت جنوب و غرب، کویت مرز مشترک ۲۵۰ کیلومتری با عربستان سعودی دارد. مرز بین کویت و عربستان سعودی در سال ۱۹۲۲ با پیمان العُقیر تعیین شد، که همچنی
ن منطقه خنثی سعودی-کویتی را نیز به فاصله ۵۷۰۰ کیلومتر مربع بین دو کشور برقرار کرد. در سال ۱۹۶۶، کویت و عربستان سعودی توافق کردند که این منطقه بی طرف را تقسیم کنند. توافقنامه تقسیم بندی که هر کشور مسئولیت اداره بخش خود را عهده دار شد، در دسامبر ۱۹۶۹ امضا شد. منابع موجود در این منطقه، که اکنون به عنوان منطقه تقسیم شده شناخته می شوند، تحت تأثیر این توافق نیستند. نفت میدان های خشکی و دریایی این منطقه همچنان به طور مساوی بین دو کشور تقسیم می شود. سومین ضلع این کشور مثلثی شکل، مرز ۲۴۰ کیلومتری مورد اختلاف بین کویت و عراق است. اگرچه دولت عراق که برای اولین بار ادعای حاکمیت کویت را در سال ۱۹۳۸ مطرح کرده بود، مرزهای با کویت را در سال ۱۹۶۳ به رسمیت شناخت (براساس توافقات انجام شده در اوایل قرن)، اما همچنان کویت را برای کنترل جزایر بوبیان و وربه طی دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تحت فشار قرار می داد. در اوت ۱۹۹۰، عراق به کویت حمله کرد و اندکی پس از آن، تمام کشور را به طور رسمی ضمیمه عراق کرد. طبق قطعنامه ۶۸۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد، پس از احیای حاکمیت کویت در ۱۹۹۱، یک کمیسیون سازمان ملل براساس موارد قبلاً موافقت شده در سال ۱۹۶۳