Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جا هم بر حریفان خود پیروز گشت. سال ۱۳۳۹ به خدمت سربازی رفته و با کم کردن وزن، دوباره در ردهٔ ۵۷ کیلوگرم و این بار در شهر تبریز پا به مسابقات گذاشت و برای چهارمین بار پیاپی قهرمان کشور شد. جایی که از زبان خودش، زیباترین خاطرهٔ دوران ورزشی اش شکل گرفت. پس از این مسابقات و در قالب تیم ملی ایران، مسابقه ای با تیم ملی ایتالیا برگزار کردند که در آنجا مغلوب حریف ایتالیایی اش شد. به گفتهٔ خودش، این تنها باخت دوران ورزش حرفه ای اش بوده. قهرمانی های او تا سال ۱۳۴۲ ادامه داشت و در این سال حین برگزاری مسابقات انتخابی تیم ملی جهت اعزام به کشور آلمان و در اعتراض به نحوهٔ داوری و وضع مسابقات، دستکشها و رینگ بوکس را بوسیده و برای همیشه از دوران قهرمانی خداحافظی کرد. دوران مربیگری. سال ۱۳۴۸ پیشنهاد مربیگری تیم منتخب گیلان را دریافت نموده و با این تیم به مسابقات مشهد اعزام شدند. تیم گیلان در این مسابقات سه مدال طلا کسب کرده و مسافری کاپ بهترین مربی سال را دریافت نمود. همین عنوان و کاپ، سال ۱۳۵۰ و پس از قهرمانی تیم گیلان در مسابقات قهرمانی کشور در رشت دوباره به وی اهدا شد. قهرمانی آسیا در سال ۱۳۵۰. در این سال وی به عنوان سرمربی
تیم ملی ایران برای شرکت در مسابقات آسیایی ۱۹۷۱ تهران برگزیده شد. مسابقاتی که تیم ایران با کسب سه مدال طلا، دو مدال نقره و چهار مدال برنز، عنوان قهرمانی آن را کسب کرد. عنوانی که فقط یکبار دیگر در سال ۱۳۵۶ و در زمان مربیگری محمود مساعدیان به دست آمد. برندگان مدال این مسابقات عبارت بودند از: مدال طلا: مدال نقره: مدال برنز: المپیک ۱۹۷۲ مونیخ. در این سال ها بوکسورهای انزلی اسکلت تیم ملی ایران را تشکیل می دادند، بطوریکه در اردوی آمادگی تیم ملی جهت شرکت در بازی های المپیک، شش بوکسور انزلیچی حضور داشتند. در نهایت سه نفر از آنان به همراه مظفر مسافری (بعنوان سر مربی) عازم این مسابقات شدند. دو بوکسور غیر شمالی که در این تیم حضور داشتند، و منوچهر بهمنی بودند. خداحافظی با ورزش. پس از بازگشت از بازی های المپیک، اختلافات مسافری با هیئت بوکس گیلان از سویی و فدراسیون بوکس کشور از سوی دیگر شروع شد. آنان نمی توانستند بپذیرند که شالودهٔ تیم ملی بر مبنای ورزشکاران یک شهرستان کوچک باشد. مسافری هم با انجام مصاحبه های تند در جراید و علیه فدراسیون (که عکس آن ها در همین صفحه وجود دارند)، در نهایت برای اینکه بوکس انزلی به علت حضور شخص
او و مخالفت هایش لطمه نخورد، علی رغم عشق به شهرش و این رشته، استعفای خود را تقدیم فدراسیون کرد. پس از انقلاب اسلامی، ورزش بوکس سال ها تعطیل گشت و در سال ۶۸ دوباره راه اندازی شد. در همان سال ریاست فدراسیون بوکس از مسافری و دیگر پیشکسوتان این رشته خواست تا به این ورزش جان دوباره ببخشند. مطلب زیرین به نقل از مجلهٔ کیهان ورزشی (هفته نامه)، شماره ۱۴۸۹۰، مورخ ۲۲ مهر ۱۳۷۲، صفحه ۲۷: "او پس از انقلاب و با شروع مجدد فعالیت رشتهٔ بوکس انزلی که همه گاه صاحب ملی پوشان بسیار در سطح تیم ملی بوده، وارد کار شد و مدت ۴ ماه مربیگری تیم انزلی را بعهده داشت که به دلیل اختلافات داخلی و مشکلات بین استان و شهرستان برای همیشه از بوکس خداحافظی کرد." موخره. به گفتهٔ تمامی دوستان و شاگردان وی، مسافری بیشتر از اینکه مربی ورزشی باشد، مربی و قهرمان اخلاق بود. از میان دوستان و ورزشکاران همشهری و همدورهٔ او که عناوین ملی، آسیایی و جهانی داشته و نقش بسزایی در پیشرفت بوکس شهرستان انزلی و همین طور ایران داشتند می توان به ایرج سلامی کهن، اکبر خوجینی، خسرو کوچکیان، کمال مسافری، ایرج درطلوعی و منوچهر درطلوعی اشاره کرد.
انتقام یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. او برای نخستین بار به عنوان یک هماورد در مقابل شخصیت روح سوار معرفی شد. شخصیت "انتقام" توسط هاوارد مکی خلق شده است؛ که برای اولین بار، در شمارهٔ ۲۳ از مجلهٔ "بلیز: ارواح انتقام" در آوریل ۱۹۹۳ ظاهر شد. داستان. مایکل بدیلینو یک کارآگاه پلیس و مأمور دولتی بود. او مرد خوبی بود و با روح سوار (جانی بلیز) ارتباط خوبی داشت. اما بعدها مفیستو به او پیشنهادی داد و او با کمال میل آن را پذیرفت. وی روح خود را به مفیستو فروخت و با روح شیطانی با نام انتقام عوض کرد. او با داشتن این روح خبیث شده بود و دیگر روابط خوبی با روح سوار نداشت. وی به عنوان دشمن روح سوار به شمار می رود. رسانه ها. او در گوست رایدر (بازی ویدئویی) سال ۲۰۰۷ به عنوان رئیس مرحله اول حضور یافت. بازیکن در نقش روح سوار بود و باید با موتور به دنبال «انتقام» می رفت تا به آن ضربه بزند.
وندل جانسون (؛ – ) روان شناس هنرمند و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
والتر جی. آونگ (؛ – ) انسان شناس، تاریخ نگار، نویسنده، فیلسوف، کشیش انجمن عیسی، منتقد ادبی و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
آی. اِی. ریچاردز (زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹) آموزگار، منتقد ادبی، سخنور اهل انگلستان، و بنیان گذار جنبش نقد نو بود. ریچاردز در سال ۱۹۲۶ با دوروتی پیلی (ریچاردز) (۱۸۹۴–۱۹۸۶)، کوهنورد حرفه ای و برجسته، ازدواج کرد.
اورت راجرز (; – )، پژوهشگر، آموزگار و یکی از برجسته ترین نظریه پردازان و جامعه شناسان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یک استاد برجسته در وزارت ارتباطات و روزنامه نگاری در دانشگاه نیومکزیکو بود.
دبورا تنن (؛ ) زبان شناس و استاد دانشگاه دانشگاه جرج تاون در واشینگتن، دی.سی. اهل ایالات متحده آمریکا است.
ترنر کانستراکشن () شرکت ساخت وساز آمریکایی است، که در زمینه ارائه خدمات مشاور مهندسی، خدمات لجستیک، مدیریت پروژه ساخت و معماری داخلی، ساخت املاک و مستغلات، زیرساخت های صنعتی و مراکز داده فعالیت می کند. شرکت ترنر در سال ۱۹۰۲ توسط هنری شندلی ترنر در خیابان برادوی تأسیس شد. این شرکت امروزه دارای ۴۶ شعبه دفتر فنی در ایالات متحده، همچنین ۲۰ کشور جهان می باشد و به طور متوسط سالانه بیش از ۱٫۵۰۰ پروژه را اجرا و راه اندازی می نماید. دفتر مرکزی شرکت ترنر در شهر منهتن، نیویورک قرار دارد و زیرمجموعه ای از شرکت آلمانی هاچتیف بشمار می آید.
کاواراتی () یک جزیره در بخش لاکشادویپ، هند در دریای عرب است. این جزیره دارای ۳٫۹۳ کیلومتر مربع مساحت، ۵ کیلومتر طول، ۱٫۵ کیلومتر عرض و ۱۱٬۴۷۳ نفر جمعیت می باشد.
پتر شولتسه (؛ –) ریاضیدان آلمانیست که به خاطر کار بر هندسه جبری حسابی شناخته می شود. او استاد دانشگاه بن است و از ریاضیدانان پیشرو در جهان محسوب می شود. او در گومنازیوم هاینریش هرتس در فریدرایشسهاین، تحصیل کرد. در المپیاد جهانی ریاضی شرکت و سه مدال طلا و یک مدال نقره کسب کرد. در ۲۵ سالگی پی اچ دی خود را در سال ۲۰۱۲ از دانشگاه بن دریافت کرد.او مدرک کارشناسی را در عرض سه ترم و کارشناسی ارشد خود را در دو ترم پس از آن دریافت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال فیلدز و جایزه تحقیقاتی کلی شده است. شولتز شاگرد راپاپورت و راپاپورت شاگرد دلین و دلین شاگرد گروتندیک پدر هندسه جبری مدرن است. از این چهار ریاضیدان گروتندیک دلین و شولتز برنده ی مدال فیلدزند و در مقیاس تاریخی از بزرگان ریاضی محسوب می شوند؛ این مسئله بیانگر نقش موثر استادان بزرگ شولتز در تربیت او دارند. شولتز همچنین در کلاس های فیلدز مدالیست هم وطن خود فالتینگز شرکت می کرد.
سعدی حسنی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ در وین – درگذشتهٔ ۲۶ آذر ۱۳۶۵، هامبورگ، آلمان) پژوهشگر موسیقی و موسیقی شناس ایرانی بود. زندگی هنری. سعدی حسنی در ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ متولد شد. در سال ۱۳۲۴ مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه تهران دریافت کرد. از سال ۱۳۲۹ با دوره دوم مجله موسیقی که با «نام نامه موسیقی» منتشر می شد و «انجمن هنری جوانان» همکاری نزدیک داشت.او به جهت ادامه تحصیلات خود در سال ۱۳۳۲ به اتریش مهاجرت نمود و موفق به اخذ دکترای حقوق از دانشکده علوم سیاسی وین شد. وی همزمان با تحصیل علوم سیاسی در دانشکده علوم موسیقی وین، به تحصیل موسیقی غرب پرداخت. پس از پایان تحصیلات و بازگشت به ایران، نخستین مقالات خود را در مجله «سخن» به چاپ رساند و در سال ۱۳۳۳ مجموعه ای از نقدها و تفسیرهای او در کتابی با عنوان «"هفت نغمه چنگ"» منتشر شد.او از موسیقی دانان تأثیرگذار برای شناساندن موسیقی هنری غرب به ایرانیان بوده است. وی در زمانی که هیچ کتابی در زمینه شناخت موسیقی هنری غرب در اختیار مردم ایران قرار نداشت و آثار موسیقی کلاسیک کمیاب بود، سال ها در رادیو تهران به تفسیر آثار آهنگسازان بزرگ جهان همراه با نمونه هایی از
آثار آنان همت گماشت.۲ کتاب مهم او، کتاب «"تاریخ موسیقی (از رمانتیسم تا دوره معاصر)"» و کتاب «"تفسیر موسیقی"» در دهه ۳۰ توسط انتشارات صفی علیشاه تهران منتشر شد و تا چند دهه پس از انتشار، همچنان از مهم ترین منابع نوشتاری فارسی دربارهٔ موسیقی غرب بودند.در سال ۱۳۴۶ تالار رودکی تهران (تالار وحدت) گشوده شد و سعدی حسنی به عنوان نخستین مدیر عامل آن برگزیده شد. او در سال ۱۳۵۱ «انجمن ژونس موزیکال ایران» (جوانان دوستدار موسیقی) را بنا نهاد. این انجمن با همراهی بسیاری از نوازندگان، کنسرت های موسیقی کلاسیک ایران و غرب را در شهرهای مختلف اجرا نمود. وی همچنین از سال ۱۳۵۲ چهارمین دوره مجله موسیقی را با نام «نشریه انجمن ژونس موزیکال ایران» مدیریت و منتشر نمود.او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با دریافت حکم ممنوع الخروجی مواجه شد و در انزوا با سکته ای ناقص، بیمار شد. سرانجام با کمک دوستانش در اواخر سال ۱۳۶۲، اجازه خروج برای درمان به وی داده شد و برای معالجه راهی برلین شد. فعالیت های هنری و اجرایی. از جمله فعالیت های هنری و اجرایی سعدی حسنی به موارد زیر می توان اشاره کرد: درگذشت. سعدی حسنی پس از یک دوره بیماری طولانی، در ۲۶ آذر ۱۳۶۵ د
ر هامبورگ آلمان درگذشت.
گومنازیوم (;) در نظام آموزشی آلمان در میان سه نوع آموزش متوسطه آلمان پیشرفته ترین آنهاست، دو نوع دیگر رِئال شوله و هاوپتْ شوله هستند. گومنازیوم شدیداً بر یادگیری دانشگاهی تأکید دارد و با نظام grammar school بریتانیا و پیش دانشگاهی در آمریکا قابل مقایسه است. به دانش آموزی که در گومنازیوم تحصیل می کند گومناسیاست گفته می شود. در سال ۲۰۰۹/۲۰۱۰ در آلمان ۲۰۹۴ گومنازیوم وجود داشت که دانش آموز در آنها تحصیل می کردند. این مدارس عموماً مدارسی دولتی با بودجه دولتی هستند، اما تعدادی گومنازیوم محلی و خصوصی نیز وجود دارد. در سال ۲۰۰۹/۱۰، ۱۱٫۱درصد از دانش آموزان گومنازیوم در یک سالن خصوصی حضور داشتند. این مدارس اغلب شهریه دریافت می کنند، اگرچه بسیاری از آنها بورسیه تحصیلی نیز ارائه می دهند. هزینه های تحصیل در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی کمتر است. برخی از گومنازیوم ها مدارس شبانه روزی هستند، در حالی که برخی دیگر به عنوان مدارس روزانه اداره می شوند. آنها در حال حاضر عمدتاً به صورت مختلط هستند و تعداد کمی از مدارس تک جنسیتی باقی مانده است. دانش آموزان عموماً در سن ۱۰ سالگی پذیرفته می شوند و باید چهار سال (شش سال در برلین و
براندنبورگ که در سن ۱۲ سالگی ثبت نام می شوند) دوره grundschule (آموزش ابتدایی) را گذرانده باشند. در برخی از ایالت های آلمان، مجوز درخواست برای گومنازیا به طور اسمی به توصیه نامه ای که توسط یک معلم یا معدل مشخصی نوشته شده است، بستگی دارد، اگرچه زمانی که والدین درخواست می کنند، می توان از مصاحبه برای تصمیم گیری در مورد نتیجه استفاده کرد. به طور سنتی، یک دانش آموز به مدت ۹ سال در غرب آلمان در گومنازیوم شرکت می کرد. با این حال، از سال ۲۰۰۴، یک جنبش سیاسی قوی برای کاهش زمان صرف شده در گومنازیوم به هشت سال در سراسر آلمان وجود داشته است. امروزه اکثر دانش آموزان در سراسر آلمان به مدت ۸ سال در گومنازیوم شرکت می کنند (که G8 نامیده می شود) و از سال نهم سنتی یا oberprima صرف نظر می کنند (به جز در راینلاند-فالتز و نیدرزاکسن که هنوز یک سال ۱۳دارد؛ باواریا سال سیزدهم را در سال ۲۰۲۴، برمی گرداند. نوردراین وستفالن و شلزویگ هلشتاین، سال سیزدهم را در سال ۲۰۲۵ بازمی گردانند)، که تقریباً معادل سال اول آموزش عالی است. دانش آموزان سال آخر در امتحان نهایی abitur شرکت می کنند. تاریخچه. گومنازیوم از جنبش انسان گرایانه قرن شانزدهم به و
جود آمد. اولین سیستم مدرسه عمومی که شامل گومنازیوم شد در سال ۱۵۲۸در زاکسن پدیدار شد و بعدها مطالعه یونانی و لاتین به برنامه درسی اضافه شد. این زبان ها پایه و اساس آموزش و تحصیل در گومنازیوم شد، که در یک دوره نه ساله ارائه شد. عبری نیز در برخی از گومنازیوم ها تدریس می شد. ادغام فلسفه، زبان انگلیسی و شیمی در برنامه درسی نیز گومنازیوم را از سایر مدارس متمایز می کند. مدارس متوسطه پروس از سال ۱۹۱۸عنوان "Gymnasium" را دریافت کردند که برای مدتی تنها راه برای تحصیل در دانشگاه بود. به دلیل ظهور ناسیونالیسم آلمانی در دهه ۱۹۰۰، تمرکز Gymnasium بر انسان گرایی مورد حمله قرار گرفت و باعث از دست دادن اعتبار آن شد. یکی از سرسخت ترین منتقدان، فردریش لانگه بود که به «اومانیسم بیش از حد و «ایده آلیسم زیبایی شناختی» مدرسه حمله کرد. او استدلال کرد که این مکتب با اهداف میهن پرستی، وظیفه، و ایده آلمانی بودن همسو نیستند و تاریخ کشور نیز می تواند آن را فراهم کند. آموزش و بینش ارائه شده توسط مدل های دوران باستان کلاسیک. در دوران ناسیونال سوسیالیسم، طبق نظر هیتلر برای دختران عملاً غیرممکن شد که در یک گومنازیوم تحصیل کنند، همان طور که د
ر نبرد من آمده است، تحصیل دختران باید مشروط شود. تنها با وظیفه مادری. پس از جنگ جهانی دوم، آموزش و پرورش آلمان با معرفی سیستم، محتوا، اهداف و اخلاق جدید اصلاح شد. Gymnasium همراه با مدارس حرفه ای و عمومی حفظ شد. دیگر روش ها. Realgymnasium در عوض یک دوره نه ساله شامل لاتین، اما نه یونانی ارائه می دهد. Prussian Progymnasien و Realprogymnasien دوره های شش یا هفت ساله ارائه کردند و اوبرشولن بعداً دوره های نه ساله را بدون یونانی و لاتین ارائه داد. گومنازیوم برای دختران. اوایل قرن بیستم شاهد افزایش تعداد مدارس دخترانه Lyzeum بود که یک دوره شش ساله ارائه می کردند. برجستگی روزافزون گومنازیوم دختران عمدتاً به دلیل برتری جنبش فمینیستی آلمان در قرن نوزدهم و بیستم بود که مطابق با افزایش تقاضا برای تحصیلات دانشگاهی زنان بود. گومنازیوم های مختلط از دهه ۹۷۰ رایج شده است و امروزه گومنازیوم های تک جنسیتی در آلمان نادر است.
آسوسنا ویافلور ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: )متولد آویاندا آرژانتین و یک فعال اجتماعی و کنشگری بود. ویافلور یکی از بنیانگذاران انجمن حقوق بشری آرژانتین بود که به مادران میدان مایو نام گذاری شد؛ و هدفش دادخواهی از ناپدید شدن قهری افرادی بود که در دوران جنگ کثیف در آرژانتین قربانی شدند. زندگی نامه. ویافلور دختری از یک خانواده فقیر کارگری بود. مادرش اما نیتز هنگامی که آسوسنا متولد شد تنها ۱۵ سال داشت. پدرش فلورنتینو ویافلور نیز ۲۱ سال داشت و در یک کارخانه پوشاک پشمی کار می کرد. پیشینه خانوادگی آسوسنا حضور در فعالیتهای نظامی در حمایت از رئیس جمهور اسبق آرژانتین، خوان دومینیک پرون بود.
جهانشاه جاوید (زاده ۱۲ اسفندماه ۱۳۴۰) روزنامه نگار ایرانی و بنیان گذار و سردبیر نشریات آنلاین و "ایرون دات کام" است. جاوید در آبادان به دبستان و مدرسه راهنمایی رفت. پدربزرگ او ابوالقاسم بختیار مؤسس دانشکده پزشکی دانشگاه تهران بود. ۱۴ساله بود که برای تحصیل در دبیرستان خصوصی تاچر به جنوب کالیفرنیا فرستاده شد. جاوید در سال ۱۳۵۹ به عنوان مترجم به خبرگزاری جمهوری اسلامی پیوست و تا اواسط دهه ۹۰ میلادی در آنجا کار کرد. در سال ۱۹۹۰ ایران را ترک کرد و شروع به تحصیل روزنامه نگاری و ارتباطات در دانشگاه نیومکزیکو در آلبوکرکی و بعدها کالج هانتر در نیویورک کرد و در سال ۱۹۹۵ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ مطالعات رسانه ای از این کالج دریافت کرد. در ژوئیه ۱۹۹۵ او "ایرانیان دات کام"، مجله ای آنلاین دربارهٔ ایران و ایران ها، را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲ سهم خود از این وبسایت را فروخت و یک نشریه آنلاین جدید به نام "ایرون دات کام" را آغاز کرد. او هم اکنون در شهر کوسکو واقع در پرو زندگی و کار می کند.
آلیس دومون، کتی ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: ) فعال حقوق بشر اهل فرانسه بود. وی یک خواهر راهبه در میان ده نفر از افراد مرتبط با مادران میدان مایو بود، ربوده شدن اعضای گروه. آلیس در میان گروه حقوق بشری مادران میدان مایو بود که ربوده و به بازداشتگاه سری در مدرسه کوچک افسران نیروی دریایی آرژانتین برده شد. براساس اظهارات شاهدانی که وی را در مدت ۱۰ روز در آنجا مشاهده کردند، او تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت، مجبور به نوشتن نامه ای شد که ادعا می کرد در یک گروه چریکی که با دولت مخالفت می کند، شرکت داشته و در صحنه ای در مقابل یک بنر گروه مونتونرو (جنبش پرونیست که در سال ۱۹۶۹ و در دهه ۱۹۷۰ میلادی با دولت آرژانتین مبارزات مسلحانه می کرد) عکس گرفته است (این عکس برای مطبوعات منتشر شد). آن گروه از بازداشت شدگان، همراه با آلیس دومون و منجمله یک فرانسوی دیگر خواهر راهبه لیونی دوکه، برای کشتار جمعی از مرکز بازداشت سری منتقل شدند. جسد آلیس دومون هیچگاه پیدا نشد. در دسامبر ۱۹۷۷ در سواحل جنوبی بوئنوس آیرس به دنبال شسته شدن گورها برخی از اجساد پیدا شد که آن ها را به سرعت در گورهای جمعی دفن کردند. یک گزارش خبری در مارس ۱۹۷۸ توسط آژانس خ
برگزاری فرانس پرس فرانسه مخابره شد که براین عقیده هستند که اجساد دو راهبه فرانسوی و دیگر افراد مرتبط با مادران میدان مایو، در بین اجساد پیدا شده بوده اند. زندگی نامه. آلیس دومون در منطقه شارکومونت، در دو (فرانسه) متولد شد. او در سن جوانی وارد انجمن مأموریت های خارجی پاریس شد. در سال ۱۹۶۷ او به آرژانتین دعوت شد، جایی که بعداً در هورلینگهام و مورون - بوئنوس آیرس ساکن شد. او به افراد ناتوان تعلیم می داد و با فقرا کار می کرد. دومون یکی از اعضای گروهی به سرپرستی پدر اسماعیل کالکاگنو، پسر عموی اول خورخه رافائل ویدلا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ در زمان آدم ربایی و قتل دیکتاتور حاکم آرژانتین بود، آلیس دومون و راهبه همکارش لیونی دوکه به ویدلا معرفی شدند زیرا او به کمک پسرش آلخاندرو، کودکی معلول که در کاسا د لا کاریداد در مورون به او آموزش داده و از او مراقبت می کردند، نیاز داشت. در بوئنوس آیرس، دو خواهر وقت خود را به کارهای اجتماعی در میان ساکنان فقیرترین شهرستانهای آرژانتین اختصاص دادند. آلیس دومون به همراه لیونی دوکه، یک خواهر مذهبی فرانسوی که با او دوستی عمیقی برقرار کرده بود، در آنجا منصوب شدند. دومون کار اجتماعی خ
ودرا وقف ساکنان شهرک های حلبی آباد کرده بود. در سال ۱۹۷۱ او به کورینتس رفت تا با سازمان لیگاس آگراریاس که توسط تولیدکنندگان کوچک پنبه تشکیل شده بود همکاری کند. پس از کودتای نظامی در ۲۴ مارس ۱۹۷۶، حکومت نظامی با سرکوب شدید مخالفان سیاسی و تروریسم دولتی کارش را آغاز کرد. دومون تصمیم گرفت با سازمان های حقوق بشری درگیر شود. پس از بازگشت به کورینتس، او در خانه لیونی دوکت اقامت گزید. در دسامبر ۱۹۷۷، خواهران آلیس و لیونی، همراه با مادران میدان مایو و دیگر فعالان حقوق بشر، درخواستی را برای اسامی ناپدیدشدگان را از دولت برای افشای محل نگهداری آنها تهیه و ارسال کردند. این درخواست در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۷، روز ناپدید شدن آلیس دومون، در روزنامه ناسیون منتشر شد. نام گوستاوو نینو در میان امضاها به عنوان یک نام جعلی معرفی شد که در ماه مه توسط آلفردو آستیز کاپیتان نیروی دریایی برای نفوذ در میان مادران میدان مایو استفاده شده بود. یادبودها. در سال ۲۰۰۰، میدان کوچکی در بوئنوس آیرس در یادبود این دو خواهر راهبه به نام های "آلیس دومون و لیونی دوکه " نامگذاری شد. همه ساله در سالگرد مرگ آنان مراسمی در کلیسای سانتا کروز بوئنوس آیرس، جایی که
در آن فعالیتهای مذهبی داشتند، برگزار می شود. در این مکان همچنین مقبره های چندین نفر از مادران میدان مایو که در دسامبر ۱۹۷۷ در آن کارزار فعالیت داشتند، دفن است. محکومیت عاملان جنایت. در سال ۲۰۱۱، آلفردو آستیز که در گروه مادران میدان مایو نفوذ کرده و سازماندهی، ربودن، زندانی کردن و کشتن آنها را در دسامبر ۱۹۷۷ به پیش برده بود، به خاطر جنایت علیه بشریت و سایر جنایاتی که مرتکب شده بود محکوم به اعدام گردید. او را به دلیل قساوتش در شکنجه فرشته بلوند مرگ می نامیدند.
پل هارفورد (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، باشگاه فوتبال شروزبری تاون، باشگاه فوتبال فارن بورو، و باشگاه فوتبال ساتون یونایتد اشاره کرد.
چارلی هر (; – ) ورزشکار فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال واتفورد، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
دیوید هانا (); زاده ۲۴ آوریل ۱۸۶۷ – ۱۹۳۶) بازیکن فوتبال بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال داندی، و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
کلاکسویک (به لاتین: Klaksvík) دومین شهر بزرگ در جزایر فارو است که در منطقه شهری کلاکسویک واقع شده است. کلاکسویک ۷۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای ویک، کیث نس، سیسیمیوت، کوپاووگور، تروندهایم، نورشوپینگ، تامپره، Grenå، ادنسه و بخش نورشوپینگ خواهرخوانده های کلاکسویک هستند.
ارنست هانکس (؛ آوریل ۱۸۸۸ – اکتبر ۱۹۶۵ (سال ۷۷)) فوتبالیست بود. وی در پست مهاجم وسط در لیگ فوتبال برای باشگاه فوتبال آرسنال بازی می کرد.
نیک هاموند (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آبردین، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال ریدینگ، باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
زبان ماپوچه ای یک زبان تک خانواده در کشورهای شیلی، آرژانتین است. این زبان که توسط مردم ماپوچه تکلم میشود دارای ۲۵۸٬۶۲۰ نفر گویشور دارد.
ری هانکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال شامروک روورز، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال انگلستان بازی کرده است.
جان هالز (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال ریدینگ، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال آرسنال، و باشگاه فوتبال استوک سیتی اشاره کرد.
علی اکبر گودرزی (زاده ۱۳۳۴ - درگذشته ۱۲ آبان ۱۳۹۵) دوبلور، گوینده مستند و شاعر اهل ایران بود. وی از سال ۱۳۶۴ وارد حرفه دوبله شده بود. وی گوینده ویژه آنونس و مستند بود، صدایی سلیس و آرامش بخش داشت.
هیسپار موزتاغ (موزتاغ به معنی کوه یخی) () زیررشته ای از رشته کوه های قره قروم است که منطقه گوجال در گلگت-بلتستان پاکستان، شمال یخچال هیسپار، جنوب دره شمشال، و شرق دره هونزا واقع شده است. هیسپار موزتاغ پس از بالتورو موزتاغ دومین زیررشته بلند از رشته کوه قره قروم است. بلندترین قله این کوه ها دستاغل سر است که ۷٬۸۸۵ متر ارتفاع دارد.
لیونی دوکه ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: ) یک راهبه فرانسوی بود. او با یک خواهر راهبه فرانسوی به نام آلیس دومون کار می کرد و بعد از فعالیت با مادران میدان مایو در دسامبر ۱۹۷۷ به دستور خورخه رافائل ویدلا رئیس جمهور آرژانتین توسط آلفردو آستیز که در گروه مادران میدان مایو نفوذ کرده بود به ناپدید شدن قهری وی مبادرت شد. ناپدید شدن. لیونی دوکه و آلیس دومون در دهه ۱۹۷۰ در محله های فقیرنشین بوئنوس آیرس کار می کردند و از مادران میدان مایو که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد، حمایت کردند. با وجود تلاش های مکرر فرانسه برای ردیابی این دو خواهر، دیکتاتوری نظامی آرژانتین در سال ۱۹۹۰ توسط یک دادگاه فرانسوی در پاریس محاکمه شد و معلوم شد که کاپیتان آرژانتینی آلفردو آستیز لیونی دوکه را دستگیر کرده است و گمان می رود وی در «ناپدید شدن» هر دو خواهر راهبه فرانسوی دخیل بوده است. او به طور غیابی به حبس ابد محکوم شد. در آرژانتین هنگام ریاست جمهوری خورخه رافائل ویدلا، آستیز و سایر افسران نظامی و امنیتی به موجب قوانین مصوب ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ از پی گرد قانونی مصون ماندند. این قوانین در سال ۲۰۰۳ لغو شدند و در سال ۲۰۰۵ اعمال خلاف قانون پیشین دوباره مورد بازبینی قر
ار گرفت. در ژوئیه ۲۰۰۵ چندین جسد در یک گور جمعی در گورستان عمومی لاوایه در ۴۰۰ کیلومتری جنوب بوئنوس آیرس کشف شد. DNA پزشکی قانونی در ماه اوت یکی از آن ها را لیونی دوکه معرفی کرد. آزمایش دی ان ای نشان داد که در همان قبر جمعی بقایای سه تن از مادران میدان مایو «ناپدید شده» که از بنیان گذاران مادران میدان مایو بودند و از دسامبر ۱۹۷۷ گم شده بود، پیدا شد. اما جسد آلیس دومون پیدا نشد. از زمان تأیید قتل دوکه، فرانسه در سال ۲۰۰۵ بدنبال استرداد آستیز بوده است. وی پس از اینکه به اتهام آدم ربایی و شکنجه بازداشت شد، در آرژانتین محکوم به اعدام گردید. زندگی نامه. لیونی دوکه در سال ۱۹۱۶ در لونج مزون فرانسه، جایی که در یک خانواده کاتولیک به دنیا آمد. او که به خدمت در کلیسا علاقه مند بود، به مؤسسه خواهران نوتردام در ماموریت های خارجی به عنوان کارآموزی پیوست. بعد از اینکه به عنوان یک راهبه سوگند یاد کرد، به خارج سفر کرد و به عنوان یک مبلغ مذهبی در سطح بین المللی کار کرد. دو راهبه لیونی دوکه و آلیس دومون در اوایل دهه ۱۹۷۰ به آرژانتین فرستاده شدند. مأموریت مذهبی و مادران میدان مایو. دوکه وقت خود را به یاری رسانی به فقرا اختصاص دا
ده بود و در میان آن ها در استان بوینوس آیرس و همچنین در پایتخت کار می کرد. او در کلیسای جامع سن پابلو در راموس مخیا در قسمت جنوبی شهر زندگی کرد. او به حمایت از جنبش مادران میدان مایو که در آوریل ۱۹۷۷ آغاز به کار کرد، پرداخت. مادران می خواستند آن ها را تبلیغ کنند، کودکان را تبلیغ کنند و دولت را مجبور کنند تا از سرنوشت فرزندانشان آگاه شده یا محل دفن آن ها را بدانند. دیکتاتوری نظامی سیاستش سرکوب مخالفت سیاسی همرا با تروریسم گسترده دولتی بود. هزاران تن از شهروندان آرژانتینی که مخالف دولت بودند «ناپدید شده» و برخی دیگر نیز کشته شدند. در دسامبر ۱۹۷۷، دوکه دستگیر شد و در ناحیه سن پابلو راموس توسط کاپیتان دریایی آلفردو گارسیا ربوده شد. ربوده شدن. مدت کوتاهی پس از آن بود که آستیز یک اقدام پلیس را در کلیسای صلیب مقدس در بوئنوس آیرس علیه مادران میدان مایو پیگیری کرده بود، جایی که او ترتیبات ربودن مجموع ده نفر از ۱۳ نفر از بنیانگذاران این گروه را به همراه دو نفر دیگر از بنیانگذاران سازماندهی کرد. الیس دومون خیلی زود ربوده شد. آستیز را به دلیل قساوتش «فرشته مرگ» نام داشت، او یکی از بدنام ترین شکنجه گرها در آرژانتین بود. ز
ندانیان را به ESMA بردند که یک بازداشتگاه سری و مرکز شکنجه و زندان بود. براساس شهادت بازماندگان، این دو خواهر و زندانیان دیگر در حدود ۱۰ روز در آنجا نگه داشته شدند و به شدت تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. خواهرها مجبور شدند نامه بنویسند و نامه های خود را به آن ها نشان بدهند و بگویند که در مخالفت با دولت وقت خورخه رافائل ویدلا عمل کرده اند. آن ها در مقابل یک پرچم گروه مونتونرو قرار داده و عکس گرفته بودند تا به نظر برسد آن ها با این گروه چریکی بوده اند. این عکس در مطبوعات محلی و فرانسوی منتشر شد. در اعترافات زنان شواهدی از شکنجه فیزیکی نشان دادند. اندکی پس از آن، همه این گروه از «دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی» منتقل شدند و به این معنی بود که همه کشته شده اند. گفته می شود لیونی دوکه توسط یک گارد ارتش بافرمان جوخه آتش کشته شده است. از آنجا که نه جسد او و نه جسد آلیس دومون پیدا نشد، برخی از ناظران بر این باور بودند که ممکن است این زنان در میان قربانیان کشته شده باشند، این در حالی بود که شایعاتی وجود داشت که هنوز در کنار اقیانوس در نزدیکی بوئنوس آیرس زنده هستند، در اوایل سال ۱۹۷۸، افراد ناشناسی شروع به شستشوی