Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ینکه آلوم یک اکسید فلزی متمایز است، اعلام کرد. در سال ۱۷۲۸ شیمیدان فرانسوی اتیان جورفوری سنت هیلر پیشنهاد کرد که آلوم توسط یک اکسید فلزی ناشناخته و اسید سولفوریک تشکیل شده است؛ با این حال او به اشتباه اعتقاد داشت که سوزاندن این سیلیس باعث ایجاد سیلیس می شود.در سال ۱۷۳۹ شیمیدان فرانسوی Jean Gello اثبات همسان سازی بین اکسید فلزی در خاک رس و اکسید فلزی حاصل از واکنش قلیایی بر روی آلوم بود.در سال ۱۷۴۶، یوهان هاینریش پوت، شیمیدان آلمانی، نشان داد که رسوب حاصل از رسیدن قلیایی به محلول آلوم کاملاً متفاوت از آهک و گچ است. در سال ۱۷۵۴، آندریاس سیگیزوند مارگراف، شیمیدان آلمانی، آندز سیگیزوند مارگراف، اکسید آلوم (Al2O3) را با جوشاندن خاک رس در اسید سولفوریک، و پس از آن افزودن پتاسین، سنتز کرد. او متوجه شد که اضافه کردن سودا، پتاس، یا قلیایی به راه حل اکسید فلزی جدید در اسید سولفوریک و تولید آلوم شد. او اکسید فلزی را به عنوان قلیایی توصیف کرد، همان طور که کشف کرد که در هنگام خشک شدن می تواند در اسیدها حل شود. مارگراف همچنین نمکهای اکسید از آلوم را توصیف کرد: کلرید، نیترات و استات. در سال ۱۷۵۸، شیمیدان فرانسوی Pierre Macq
uer نوشت که آلومینا مانند یک اکسید فلزی است. در سال ۱۷۶۷، توربن برگمن، شیمیدان سوئدی، مقاله ای را دربارهٔ کریستال شدن آلوم از یک محلول تهیه شده از آلونیت جوش (یک ماده معدنی سولفات پتاسیم آلومینیوم هیدراته، فرمول KAl 3 (SO4) 2 (OH) 6 در اسید سولفوریک و سپس اضافه کردن پتاس، منتشر کرد. او همچنین آلوم را به عنوان یک محصول واکنش بین سولفات های آلومینیوم و پتاسیم سنتز کرده است، در نتیجه نشان می دهد که آلوم یک نمک دوبل است در سال ۱۷۷۶، کارل ویلهلم Scheele شیمیدان داروسازی آلمان نشان داد که هر دو آلوم و سیلیکا از رس ساخته شده است و این آلوم دارای سیلیکن نیست.اشتباه جفروی در سال ۱۷۸۵ توسط شیمیدان آلمانی و داروساز یوهان کریستین ویلبل تصحیح شد که بر خلاف باور معاصر، اکسید آلوم را نمی توان از سیلیس و قلیایی ها تولید کرد. سنتز فلز. در ۱۷۶۰، Theodor Baron de Henouville، شیمیدان فرانسوی اعلام کرد معتقد است که آلومینا یک اکسید فلزی است که در اثبات آن ناموفق بود، اما او ادعا کرد احتمال دارد که آلوم با کربن یا برخی مواد ارگانیک مخلوط شود، با نمک یا سودا برای شارژ، و ممکن است در یک زغال چوب گرم شود. در سال ۱۷۸۲ شیمیدان فرانسوی
Antoine Lavoisier نوشت که او آلومینا (Al2O3) را اکسید فلزی می داند. در سال ۱۷۹۰، متخصصان اتریشی، آنتون لئوپولد روپرت و ماتو تندی، آزمایشات بارون را تکرار کردند، به طوری که دما را به طور قابل توجهی افزایش دادند؛ آنها ذرات کوچک فلزی را کشف کردند که آنها معتقد بودند که به دنبال فلزی هستند، اما بعداً آزمایش های دیگر شیمیدانان نشان دادنداین تنها فسفید آهن از ناخالصی ها در زغال چوب و خاکستر استخوان است. شیمیدان آلمانی مارتین هاینریش کلاپروث بعد از آن اظهار نظر کرد: "اگر اکسید فلزی وجود داشته باشد که در آن طبیعت فلزی آن باید افشا شود، اگر اکسید فلزی داشته باشد، در مقیاس بزرگ و همچنین در مقیاس کوچک، اکسید فلزی به طور قطع آلومینا است، اما هیچکسی تا به حال متالیزه آن را درک نکرده است.» بعدها Lavoisier در سال ۱۷۹۴ و شیمیدان فرانسوی لوئیس برنارد Guyton de Morveau در سال ۱۷۹۵ آلومینا را به یک مینای سفید در یک آتش سوزی زغال چوب که توسط اکسیژن خالص تأمین می شود، حل نموده و هیچ فلزی یافت نشد. شیمیدان آمریکایی رابرت هار در سال ۱۸۰۲ ذوب آلومینا را با مخلوطی از اکسید هیدروژن، همچنین مینای دندان را به دست آورد، اما هنوز فلزی پید
ا نکرد. در سال ۱۸۰۷، هومفری دیوی، شیمیدان انگلیسی، تلاش کرد تا آلومینا را با باتری های قلیایی الکترولیز کند. در واقع، او آن را الکترولیز کرد، اما فلز تشکیل شده حاوی پتاسیم و سدیم قلیایی بود و دیوی هیچ راهی برای جدا کردن فلز مورد نظر از این دو نداشت. سپس او سعی کرد آلومینا را با فلز پتاسیم گرم کند. در واقع اکسید پتاسیم تشکیل شد، اما او قادر به یافتن فلز مورد نظر نبود. در سال ۱۸۰۸، دیوی یک آزمایش متفاوت در الکترولیز آلومینا ایجاد کرد؛ او آزمایش کرد که آلومینا در قوس الکتریکی تجزیه شود، اما قادر به جدا کردن فلز از آهن نیست، بلکه آن را آلیاژی می کند. در نهایت دیوی آزمایش دیگر الکترولیز را امتحان کرد، به دنبال جمع آوری فلز بر روی آهن بود، اما مجدداً قادر به جدا کردن این دو نبود. در طی آزمایشهایش، دیوی پیشنهاد کرد که آلومینیوم در سال ۱۸۰۸ و آلومینیم در سال ۱۸۱۲ به نام آلومینیوم نامگذاری شود، بنابراین نام مدرن تولید می شود. [۲۴] دانشمندان دیگر از آلومینیوم املایی استفاده می کردند، هرچند که املا سابق در چند دهه استفاده از آنها را در ایالات متحده استفاده می شد. در سال ۱۸۱۳، شیمیدان آمریکایی بنجامین سیلمان آزمایش هار ر
ا انجام داد و در حالی که او در یک لحظه گرانولهای کوچک فلز مورد نظر را دریافت کرد، تقریباً بلافاصله سوخته شد. تولید اولین فلز در سال ۱۸۲۴ توسط فیزیکدان دانمارک و شیمیدان هانس کریستین اریستس ادعا شد. او کلرید آلومینیوم بی آب را با آمالگام پتاسیم واکنش داد و یک دانه از فلز را به نظر می رسید که مانند قلع بود. او نتایج خود را ارائه داد و نمونه ای از فلز جدید را در سال ۱۸۲۵ نشان داد. در سال ۱۸۲۶ او نوشت: «آلومینیوم دارای یک بلستر فلزی و تا حدودی رنگ خاکستری است و بسیار آهسته آب را تجزیه می کند.» این اشاره می کند که او به جای آلومینیوم خالص آلیاژ آلومینیوم پتاسیم را به دست آورده است. Ørsted خودش اعتقاد نداشت که آلومینیوم را بدست آوردو کشف او اهمیتی نداشت؛ یک منبع دیگر نشان می دهد که او نمی تواند تحقیقات خود را به دلایل مالی ادامه دهد. در نتیجه و به این دلیل که او کار خود را در مجله دانمارکی ارائه کرد که به طور عموم برای مردم اروپا منتشر شده است، اغلب به عنوان کشف کننده عنصر به آن اعتبار نمی دهد؛ [۳۰] بعضی از منابع پیشتر بیشتر شد و ادعا کرد اریستد در واقع آلومینیوم را جدا نکرد. او تلاش کرد که این فلز را در سال ۱۸۲۵ ج
دا کند؛ او با دقت آنالوگ پتاسیم نمک پایه را در کریولیت در یک بوته شسته است. او فرمول این نمک را قبل از آزمایش به درستی فرمول K3AlF6 شناسایی کرد. هیچ فلزی یافت نشد با این حال، آزمایش او بسیار نزدیک به موفقیت بود، و چندین بار بعد از آن با موفقیت تکثیر شد. اشتباه Berzelius در استفاده از بیش از حد پتاسیم بود، که محلول را بیش از حد قلیایی کرده و در نتیجه آلومینیوم جدید را تشکیل می داد. فردریش وهلر، شیمیدان آلمانی، آزمایشات اریستد را تکرار کرد اما هیچ آلومینیوم را شناسایی نکرد. (دلیل این ناسازگاری تنها در سال ۱۹۲۱ کشف شد) [۳۴] او آزمایش مشابهی را در سال ۱۸۲۷ انجام داد، مخلوط کلرید آلومینیوم بی آب با پتاسیم و تولید یک پودر آلومینیوم. در سال ۱۸۴۵ او قادر به تولید قطعات کوچک از فلز و برخی از خواص فیزیکی آن را شرح داد. توصیف Wöhler از خواص نشان می دهد که او آلومینیوم نامناسب به دست آورد. تولید الکترولیتی. آلومینیوم ابتدا به طور الکترولیتیک در سال ۱۸۵۴ به طور مستقل توسط Deville و شیمیدان آلمانی، رابرت ویلهلم بونسن، ساخته شد. روش های الکترولیز آنها مبنایی برای تولید صنعتی آلومینیومی نبود زیرا تجهیزات الکتریکی در حال حاضر
ناکارآمد بودند؛ این تنها با اختراع دینام توسط مهندس بلژیک Zénobe-Theophile Gramme در سال ۱۸۷۰ و جریان سه فاز توسط مهندس روسی میشائیل دولوو-Dobrovolsky در سال ۱۸۸۹ تغییر می کند.اولین روش تولید صنعتی در مقیاس بزرگ به طور مستقل توسط مهندس فرانسوی پل هرولت و مهندس آمریکایی چارلز مارتین هال ساخته شده است. در حال حاضر به عنوان فرایند Hall-Héroult شناخته می شود. روش Héroult به عنوان تقاضا برای آلومینیوم هنوز کوچک بود؛ کارخانه Salindres مایل نبود که فرایند مورد استفاده خود را بهبود بخشد. هرولت با همراهانش، آلومینیوم صنعتی Aktien Gesellschaft را در سال ۱۸۸۸ تأسیس کرد. در همان سال، تولید صنعتی برنز آلومینیومی در Neuhhausen am Rheinfall در سال ۱۸۸۸ شروع شد. این تولید تنها برای یک سال فعال بود. اما در آن زمان، Société électrométallurgique française در پاریس تأسیس شد. این انجمن اختراعات حروت را خریداری کرد و او را به سمت مدیر کارخانه ذوب در Isère منصوب کرد، که طی چند ماه در آلومینیوم برنز در مقیاس بزرگ تولید و آلومینیوم خالص تولید کرد.در همان زمان، هال همان فرایند را اختراع کرد و با موفقیت آن را آزمایش کرد. او سپس به دنب
ال کشف آن برای تولید در مقیاس بزرگ بود؛ با این حال، باید روش های تولید خود را به طرز اساسی تغییر می داد، که آنها تمایل به انجام آن را نداشتند، زیرا آلومینیوم تولید انبوه پس از آن بلافاصله قیمت فلز را کاهش می داد. او در سال ۱۸۸۸ شرکت پیتسبورگ را آغاز کرد که تولید انبوه آلومینیوم را آغاز کرد. در سال های آینده این فناوری بهبود یافت و کارخانه های جدید ساخته شد.فرایند Hall-Héroult آلومینا را به فلز تبدیل می کند؛ کارل جوزف بایجر شیمیدان اتریش راهی برای تمیز کردن بوکسیت برای تولید آلومینا در سال ۱۸۸۹ کشف کرد که اکنون به عنوان فرایند بایر شناخته می شود. تولید مدرن فلز آلومینیوم بر اساس فرایندهای Bayer و Hall-Héroult است. فرایند Hall-Héroult در سال ۱۹۲۰ توسط یک تیم تحت رهبری کارل ویلهلم Söderberg شیمیدر سوئد بهبود یافت؛ این بهبود به طور چشمگیری باعث افزایش تولید آلومینیوم جهان شد.
پناهندگان بوتان () گروهی از مردم بوتان هستند که به زبان نپالی صحبت می کنند. این پناهندگان در دهه ۱۹۹۰ در اردوگاه پناهندگان واقع در شرق نپال ثبت نام کرده اند. شرح. این پناهندگان به عنوان شهروندان بوتان در پی یک پاکسازی قومی که توسط (جیگمه سینگیه وانگچوک) پادشاه بوتان صورت گرفت، از بوتان اخراج شدند. همچنان که دو کشور نپال و بوتان هنوز هیچ گونه توافقی در مورد این پناهندگان امضاء نکرده اند، بسیاری از پناهندگان بوتانی از زمان ورودشان از طریق دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان به آمریکای شمالی، اقیانوسیه و اروپا رفته اند؛ و بسیاری از این پناهندگان مستقل از UNHCR به مناطق بنگال غربی یا آسام در هند مهاجرت کردند. تاریخچه. اولین حضور مردم نپال در استان بوتان به حدود ۱۶۲۰ میلادی برمی گردد، زمانی که «شابدرانگ نگواننگ نامجیال» با به کارگیری صنایع آنزمان در دره کاتماندو در نپال یک گنبد نقره ای ساخت تا خاکستر به جا مانده از پدرش «تمپا نیما» را در آنجا نگهداری کند. از آن پس، مردم نپال شروع به سکونت در مناطق غیر بومی جنوب بوتان کردند و جنوب به زودی منبع اصلی غذای کشور شد. با شکوفا شدن اقتصاد بوتان و به دنبال س
یاست مقامات استعماری بریتانیا، تا سال ۱۹۳۰، بسیاری از جنوب تحت کشت و زراعت قرار گرفت و جمعیت نپالی آن قریب به ۶۰٬۰۰۰ نفر شد. کنگره ایالت بوتان در سال ۱۹۵۲ تشکیل شد تا منافع مهاجران بوتان در هند و سایر جوامع آسیایی را دنبال کند. تلاش های این کنگره برای گسترش حمایت از بوتان با ساتیاگراها (جنبش مقاومت بدون خشونت) در سال ۱۹۵۴ شکل گرفت، جنبش کنگره ایالت بوتان از طریق اعطای امتیازات به اقلیت بوتان تلاش نمود تا اجازه نمایندگی آن را در مجلس ملی به ثبت دهد. کنگره ایالت بوتان همچنان در تبعید به فعالیت خود ادامه می دهد تا از بین رفت تدریجی پاکسازی قومی اوایل دهه ۱۹۶۰. رهبران تبعیدی نیز در سال ۱۹۶۹ عفو شده و مجاز به بازگشت شدند. اردوگاه های پناهندگی در نپال. طی دهه ۱۹۹۰ چندین هزار بوتانی در اردوگاه های پناهندگان (مجموع ۷ اردوگاه) در نپال که توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد اداره می شود مستقر شدند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل بیشترین تعداد ورودی را بین سال های ۱۹۹۰ تا۱۹۹۳ بر اساس اولویت بندی به رسمیت شناخت. تا سال ۱۹۹۶ جمعیت اردوگاه ها به مرز انفجاری ۱۰۰٫۰۰۰ نفر رسید و به ۱۰۷٫۰۰۰ نفر افزایش پیدا کرد.
شرایط زندگی. شرایط اردوگاه ها به لحاظ بهداشتی پایین است و ابتلا به سوء تغذیه و بیماری هایی از جمله سرخک، اسکوربورد، سل، مالاریا، بیماری وبا، وجود دارد، این درحالی است که شرایط اردوگاه در بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ به طور قابل توجهی بهبود یافته بود. آموزش پناهندگان ازجمله بهترین خدمات در اردوگاه ها به شمار می رفت، و عمدتاً بهتر از محیط اطراف حومه نپال بود. با این حال، پناهندگان بوتانی در نپال در شرایطی زندگی می کنند که توانایی محدودی برای کار کردن دارند و از حقوق پایه ای برخوردار نیستند. دو سازمان بشردوستانه دانمارک و کمک جهانی پزشکی از پناهندگان بوتانی در نپال پشتیبانی می کنند. از سال ۲۰۰۹ جمعیت اردوگاه ها کاهش یافته است، با توجه به این کاهش، اردوگاه های گولد هالپ و تیمای با اردوگاه بلدانگی۲ ادغام شده است. ادارات در حال آماده شدن برای بستن یا ادغام اردوگاه های دیگر هستند و پیش بینی می شود عملیات اسکان مجدد پناهندگان ظرف ۱۰ سال کامل شود. تا سال ۲۰۱۵، تنها اردوگاه های بولگنگی و سانیزهارا با مجموع ۱۷۳۳۷ پناهنده باقی مانده است. با این حال، در حدود ۱۰٫۰۰۰ پناهنده در اردوگاه هایی به سر می برند، که یا واجد شرایط زیست
نیستند یا نمی خواهند به آنجا بروند. افراد باقی مانده عمدتاً سالمندان هستند که به دلیل نداشتن پشتیبان دچار افسردگی، سوء مصرف مواد و خودکشی هستند.
صومعه جواری () یک صومعه در متسختا، گرجستان است. این صومعه در سال ۵۴۵ تأسیس و در سال های ۵۸۶–۶۰۵ تکمیل شده است، صومعه جواری در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
در نظریه بازی ها، هزینه پایداری (به انگلیسی: price of stability یا PoS) یک بازی به نسبت "بهترین هزینه اجتماعی تعادل های نش بازی" به "هزینهٔ اجتماعی حالت بهینه اجتماعی" گفته می شود. هدف از تعریف این نسبت پی بردن به این موضوع است که در یک بازی دخالت یک قدرت سوم برای خارج کردن رفتار بازیکنان از "خودخواه محض" بودن، به چه اندازه سودمند است. در کتاب دنیای جدید شجاع اثر آلدوس هاکسلی (Aldous Huxley) نیز اشاره ای به این مفهوم شده است. همچنین هنگامی که ما می خواهیم خوب و مؤثر بودن یک تعادل نش را در یک بازی خاص اندازه بگیریم، غالباً دربارهٔ هزینه آشوب (PoA) حرف می زنیم. تعاریف اولیه. در یک بازی مفروض G با مجموعهٔ بازیکنان P و مجموعهٔ استراتژی های S، اگر {E:S^|P| -&gt; {0,1 یک تابع تعادل بوده و f یک تابع هدف باشد که معمولاً سودمحور (به صورت جمع سودهای بازیکنان) یا بیشینه محور (به صورت بیشترین مقدار سود یک بازیکن) تعریف می شود، آنگاه اگر S1 تا Sn مجموعهٔ همهٔ استراتژی پروفایل های تعادل باشند، منظور از هزینهٔ پایداری نسبت ((f(S_i))/(f(S) است که در آن S_i تعادلی است که مقدار f را در میان سایر S_jها بیشینه می کند و S استراتژ
ی پروفایلی است که مقدار f را بین همهٔ استراتژی پروفایل ها بیشینه می کند. در کنار هزینهٔ پایداری، معیار دیگری نیز با عنوان هزینهٔ آشوب تعریف می شود که به معنی نسبت بدترین تعادل به حالت بهینهٔ تابع است. به عبارتی هزینهٔ پایداری و هزینهٔ آشوب به همراه هم نشان می دهند اگر یک قدرت خارج از بازیکنان، آن ها را با قرار دادن سیاست هایی مجبور به انجام یکی دیگر از تعادلها کند، مقدار سود چقدر خواهد بود و اگر این کار را نکنند مقدار ضرر چقدر خواهد شد و در نهایت مشخص می شود که آیا این کار به صرفه هست یا نه. به طور خاص، هزینهٔ پایداری وقتی کاربردی است که بازیکنان برای دستیابی به یک حالت بهینه حاضر به همکاری هستند و مثالی خوب از هزینهٔ آشوب در اینترنت است که هر شرکت بدون در نظر گرفتن نفع جهانی در پی بیشینه کردن سود خود است. مثال ها. همانگونه که گفته شد هزینه پایداری برابر است با "بیشترین مقدار هزینهٔ اجتماعی تعادل های نش بازی" تقسیم بر "هزینهٔ اجتماعی در حالت بهینهٔ اجتماعی". برای مثال در بازی معمای زندانی های زیر، تنها یک تعادل نش وجود دارد که عبارت است از (عدم همکاری، عدم همکاری) بنابراین داریم: هزینه پایداری = هزینه بی نظمی
= ۱/۲. اما در مثال زیر که در واقع نسخه ای از بازی نبرد دو جنس است، دو تعادل وجود دارد: (A,A) و (R,R) با هزینهٔ اجتماعی ۳ و ۱۵. بنابراین در این بازی مقدار سود اجماعی حالت بهینهٔ اجتماعی ۱۵. بنابراین مقدار هزینه پایداری ۱ خواهد بود و هزینه بی نظمی ۱/۱۵. پیشینه و تاریخ شمار. هزینه پایداری نخستین بار توسط آ. شولتزان و م. موزز مورد مطالعه ای قرار گرفت که به مطالعات اِ. آنشلویچ مشهور است. آنها نشان دادند که همواره یک تعادل نش خالص در یک بازی وجود دارد و هزینه پایداری یک بازی حداکثر برابر n-اُمین عدد هارمونیک در یک گراف جهتدار است. برای یک گراف بدون جهت آنشلویچ و دیگران نشان دادند یک کران بالای ۴/۳ برای هزینه پایداری در یک گراف با یک منبع و با دو بازیکن وجود دارد. ژیان لی ثابت کرده است که برای یک گراف بدون جهت با یک مقصد مشخص که همهٔ بازیکنان باید به آن متصل شوند، هزینه پایداری این شبکهٔ بازی formula_1 است که n تعداد بازیکنان است. از طرفی دیگر هزینه بی نظمی نیز در این بازی حدود n است. همچنین در تحقیقی دیگر که توسط آنشلویچ و جمعی دیگر از اعضای دپارتمان علوم کامپیوتر دانشگاه کرنل صورت پذیرفته است، نشان داده می شود که
در یک طراحی شبکه ای با تخصیص هزینه عادلانه مقدار هزینه پایداری formula_2 می باشد. بازی های طراحی شبکه. میزان غیربهینگی تعادل ها در بازیها در حالت کلی قابل تخمین زدن نیست، این امر در بازی های ساده ای نظیر معمای زندانی ها هم قابل رویت است که تعادل در آن می تواند تا حد دلخواه غیر بهینه اجتماعی باشد. به همین منظور این فکر ایجاد شد تا به دنبال دسته هایی از بازیها بگردیم که در آنها تعادل بهینه به مقدار بهینه اجتماعی تا حد قابل قبولی نزدیک باشد. بازی های طراحی شبکه از این دسته اند. مثال روبرو که با عنوان مثال پیگو (Pigou) به نام اقتصاددان پیگو در سال ۱۹۲۰ بیان شد، نشانگر یک مدل شبکه ای ساده است. در این مدل تعداد n بازیکن قصد رفتن از مبدأ s به مقصد t را دارند و برای این کار اگر مسیر بالایی را برگزینند یک واحد زمانی هزینه می کنند و اگر مسیر پایینی را برگزینند، به ازای هر واحد ترافیکی که از پایین می گذرد (که ممکن است نسبتی از کل جمعیت بازیکنان مثلاً ۰٫۱ آن باشد) یک واحد زمانی برای رسیدن به مقصد هزینه خواهند کرد. در این مثال اگر یک واحد ترافیک را کل افراد ایجاد کنند، حالت بهینهٔ اجتماعی زمانی اتفاق می افتد که نصف افراد
از مسیر بالا و نصف دیگر از مسیر پایین عبور کنند و یک تعادل زمانی است که همهٔ افراد مسیر دوم را انتخاب کنند. در این مثال هم مقدار هزینهٔ آشوب و هم پایداری برابر با ۴/۳ خواهد بود. همچنین اگر شبکه به صورت گرافی جهت دار بزرگ شود اما همچنان تابع هزینهٔ هر مسیر به صورت ax+b باقی بماند، مقدار هزینه پایداری و آشوب حداکثر همین ۴/۳ خواهد بود. این مثالی بسیار ساده از بازی های طراحی شبکه بود، در مثال های کلی تر به عنوان نمونه افراد این قابلیت را دارند که مبدأ و مقصدهای گوناگون داشته باشند. اما ویژگی ای ثابت در تمام چنین بازی هایی وجود دارد و آن این است که در تمام این بازی ها مقدار هزینهٔ آشوب با مقدار هزینهٔ پایداری یکسان است. این موضوع با استفاده از مفهوم تابع پتانسیل قابل اثبات است. مثال دیگری از چنین بازی هایی، بازی طراحی شبکهٔ شپلی (Shapley) است. در این بازی یک گراف جهتدار وجود دارد که هر یال e آن دارای هزینهٔ ثابت 𝑐𝑒 می باشد. n بازیکن هر یک دارای مقصد و مبدأ خاص خود است و هدفش رسیدن از مقصد به مبدأ می باشد. مجموعهٔ استراتژی های هر فرد همهٔ مسیرهایی می باشد که آن فرد می تواند با آنها به مقصد برسد. در نهایت هزینهٔ هر
فرد به این صورت مشخص می شود که به ازای هر یالی از گراف که در مسیر طی شده توسط او وجود دارد، هزینهٔ آن یال بین تمام کسانی که در استراتژیشان از آن مسیر عبور می کنند، به صورت مساوی تقسیم می شود. حال می خواهیم در این بازی میزان بهینگی تعادل نش را بسنجیم. به این منظور حالت ساده شده ای از این بازی مانند زیر را در نظر می گیریم. در اینجا n بازیکن با مبدأ و مقصد یکسان s و t داریم و n و 1+e به ترتیب میزان هزینهٔ هریک از مسیرها هستند که در آن: e&gt; 0. در این بازی حالتی که همهٔ افراد مسیر پایینی را انتخاب کنند، یک تعادل و حالتی که همگی مسیر بالایی را انتخاب کنند هم یک تعادل است و حالت بهینهٔ اجتماعی در حالت اول اتفاق می افتد. پس در اینجا میزان هزینهٔ پایداری برابر ۱ و میزان هزینهی آشوب برابر n است. البته در همهٔ بازی های شیپلی مقدار هزینهٔ پایداری برابر ۱ باقی نمی ماند. آماده سازی. طراحی شبکه ای بازی ها بسیار برای "هزینه پایداری" مفید است. در این بازی ها، هزینه "بی نظمی" می تواند بدتر از "هزینه پایداری" باشد. بازی زیر را در نظر بگیرید. هزینه بی نظمی. هزینه بی نظمی می تواند formula_16 باشد. طراحی شبکه ای بازی شیپلی را ک
ه در بالا گفته شد، در نظر بگیرید: دو تعادل متفاوت در این بازی وجود دارد؛ اگر همه یال formula_17 به اشتراک بگذارند، هزینهٔ اجتماعی برابر formula_17 خواهد بود. این تعادل در واقع یک هزینهٔ اجتماعی بهینه است. دقت کنید این که همه یال formula_19 را به اشتراک بگذارند، نیز، یک تعادل نش است و تغییر به یال دیگر، هزینهٔ فرد موردنظر را افزایش می دهد. کران پایین هزینه پایداری. در اینجا یک بازی آسیب شناختی با محتوای مشابه برای هزینه پایداری داریم. در نظر بگیرید formula_19 بازیکن، هر کدام از formula_3 شروع می کنند و سعی در متصل شدن به formula_22 دارند. هزینه یال برچسب گذاری نشده صفر در نظر گرفته می شود. استراتژی بهینهٔ اجتماعی برای هر کس این است که یال formula_23 را به اشتراک بگذارد تا هزینهٔ اجتماعی formula_24 به دست آید. هرچند، تنها یک تعادل نش برای این بازی وجود دارد. باید توجه شود که در حالت بهینهٔ اجتماعی، هر بازیکن هزینهٔ formula_25 می پردازد و بازیکن ۱ می تواند هزینه اش را با تغییر مسیر به یال formula_26 کاهش دهد. وقتی این اتفاق بیفتد، بازیکن ۲ نیز تمایل دارد یال formula_27 تغییر مسیر دهد و این روند به این شکل ادامه
پیدا خواهد کرد. نهایتاً بازیکنان به تعادل نش برای یال خودشان خواهند رسید. این تخصیص هزینهٔ اجتماعی formula_28 خواهد داشت که formula_29، formula_29اُمین عدد هارمونیک خواهد بود؛ که برابر است با: formula_31. بناباین با این که کران نخواهد داشت، هزینه پایداری در این بازی به طور نمایی بهتر از هزینه بی نظمی است. کران بالای هزینه پایداری. باید دقت شود که بازی های طراحی شبکه ای، بازی های تراکمی هستند. در نتیجه آنها یک تابع پتانسیل دارند: formula_32 قضیه. [قضیه ۱۹٫۱۳ از مرجع ۱] فرض کنید ثابت های formula_33 و formula_34ای برای هر استراتژی formula_35 وجود دارد و formula_36. در این صورت هزینه پایداری کوچک تر از formula_37 خواهد بود. "اثبات." مقدار کمینهٔ formula_38 ِ formula_39 یک تعادل نش است؛ بنابراین: formula_40. حال چون هزینهٔ اجتماعی مجموع هزینه های یال هاست، در نتیجه: formula_41. ما معمولاً formula_42 در نظر می گیریم و محاسبات بالا formula_43 به دست می دهد؛ پس ما توانستیم قضیه را ثابت کنیم.
صومعه سامتاورو () یک صومعه در متسختا، گرجستان است. این صومعه که در قرن ۴ میلادی ساخته و قرن ۱۱ میلادی بازسازی شده در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. میریان سوم که بنیان گذار مسیحیت در گرجستان و بانی این کلیسا محسوب می شود همراه با همسرش در صومعه سامتاورو دفن شده است. همچنین یک کشیش به نام پدر گابریل نیز در سال 1995 در این محل دفن شد.
نانو زیست حسگرها یک حسگر، ابزاری است که برای اندازه گیری مستقیم ترکیب آزمایشی (آنالیت) در نمونه به کار رود. در حالت مطلوب، چنین ابزاری قادر به پاسخگوئی پیوسته و برگشت پذیر است و نباید به نمونه آسیب برساند. نانوحسگر به سیستمی گفته می شود که حداقل یکی از ساختارهای نانو جهت آشکارسازی گازها، مواد شیمیایی، عوامل بیولوژیکی، زمینه های الکتریکی، نور، گرما و … در ساخت آن بکار رفته باشد. استفاده از نانومواد، حساسیت سیستم را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. در زیست حسگرها اجزای زیستی نظیر پادتن ها، آنزیم ها، گیرنده ها یا کل سلول می توانند به عنوان عنصر حسگر مورد استفاده قرار گیرند. حسگرها را می توان بر اساس نوع واکنشی که میان آن ها و گونه مورد بررسی صورت می گیرد به گروه های مختلفی تقسیم بندی کرد. نانوحسگرها، حسگرهایی در ابعاد نانومتری هستند که به خاطر کوچکی و نانومتری بودن ابعادشان از دقت و واکنش پذیری بسیار بالایی برخوردارند، به طوری که حتی نسبت به حضور چند اتم از یک گاز هم عکس العمل نشان می دهند. نانوزیست حسگرها قابلیت های بسیار زیادی در زمینه های مختلف و از همه مهم تر در تشخیص دقیق و زودهنگام بیماری از خود نشان داده
اند که این امر توجه پژوهشگران و حتی صنعت گران به این زمینه را جلب کرده است. حسگرها. واژه حسگر (sensor) از واژه لاتین "sentire" به معنای درک و مشاهده گرفته شده است. حسگر می تواند وجود یک محرک یا تغییرات آن را تشخیص و نسبت به آن واکنش دهد. این واکنش ما را از آن تغییرات آگاه می سازد محرک "هر" متغیری می تواند باشد، به طور مثال دما؛ بنابراین حسگر را می توان نوعی مبدل دانست. گاهی حسگرها به تنهایی قابل استفاده اند و برای نشان دادن نتیجه به ما به دستگاه جانبی دیگری نیاز ندارند مانند دماسنج جیوه ای. ولی گاهی برای اطلاع از نتیجه کار حسگر، به دستگاه دیگری که معمولاً یک پردازشگر است نیاز داریم، مانند ترموکوپل. در بدن موجودات زنده نیز حسگرهایی موجود است که زبان و بینی دو نوع آن به شمار می رود. هر وسیله ای برای اینکه بتواند به عنوان حسگر عمل کند باید بتواند به طریقی وجود محرک را تشخیص دهد و نسبت به آن پاسخ دهد. از ویژگی های حسگر مناسب می توان به موارد زیر اشاره کرد: حساسیت، سرعت پاسخ و سرعت بازیافت بالا، محدوده عمل مناسب، تمایز پذیری بالا، برگشت پذیری، پایداری بالا، هزینه تولید پایین، تجهیزات کم، اندازه کوچک، توان مصرفی پا
یین، دمای عمل مناسب و … حال که قدری در مورد حسگر دانستیم بهتر است به سراغ دو کلمه دیگر برویم. ابتدا کلمه حسگر را در کنار کلمه «زیست» بررسی می کنیم و سپس در کنار کلمه «نانو» و در نهایت به تعریف مناسبی از «نانوزیست حسگر» خواهیم رسید. زیست حسگرها. زیست حسگر نوعی ابزار ردیابی است که از ترکیب یک گیرنده زیستی و یک مبدل (Transducer) ایجاد می شود. نقش گیرنده تشخیص وجود آنالیت و تغییر آن و نقش مبدل، تبدیل پاسخ به سیگنال قابل اندازه گیری است. نانوزیست حسگرها دستگاه آنالیزی است که با کمک فناوری نانو ساخته شده و توسط شناساگر زیستی نوع و غلظت آنالیت را تشخیص داده و به وسیله مبدل آن را به سیگنال قابل اندازه گیری تبدیل می کند. نانوزیست حسگرها یکی از جالب ترین و کاربردی ترین زمینه های فناوری نانو است که با توجه به مزایای خاص خود نسبت به سایر ابزارهای آنالیزی، روز به روز با سرعت بیشتری جایگزین سایر روش های آزمایشگاهی می شوند. تحقیقات در این زمینه امیدها را برای پیشرفت های چشمگیر در زمینه هایی چون تشخیص زود هنگام بیماری ها از جمله سرطان پررنگ تر کرده است. اولین زیست حسگرها الکترودهای آنزیمی بودند که برای اندازه گیری غلظت گلوکز
به کار رفتند. گلوکز به عنوان سوخت رایج سلول های بدن که توسط آنزیم گلوکز اکسیداز اکسید می شود. این واکنش، متناسب با محیط غلظت اولیه گلوکز را تغییر می دهد. اندازه گیری مداوم غلظت آن در برخی بیماران، خصوصاً بیماران دیابتی، بسیار مهم است. با این دستگاه بیماران به راحتی و با فروکردن الکترودهای حسگر در یک قطره خون خود می توانند غلظت قند خون خود را اندازه گیری کنند. چند سالی است که زیست حسگرها و جدیداً نانوزیست حسگرها به دلیل داشتن مزایایی چون حساسیت، سرعت و تنوع بیشتر جایگزین سایر روش های آزمایشگاهی نظیر HPLC, GC-MS, ELISA و … شده اند. همچنین این حسگرها نسبت به سایر روش ها هزینه و انرژی و نیروهای ماهر و دوره دیده کم تری نیاز دارند. همان طور که گفته شد حسگرها ترکیبی از اجزای زیستی و مبدل-ها هستند. بر اساس اینکه چه جزء زیستی به کار رفته و مبدل از چه نوعی باشد و از چه پدیده ای استفاده کند انواع مختلفی از نانوزیست حسگرها ایجاد شده اند. قسمت زیستی باید بسیار اختصاصی باشد و در شرایط محیط مورد نظر پایدار باشد. همچنین از لحاظ فیزیکی باید به مبدل متصل باشد. مبدل نیز باید تغییرات حاصل از واکنش میان جزء زیستی و آنالیت را به