Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فیلیپ یان ریمشا (؛ زادهٔ ) یک فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم و کارگردان فیلم اهل لهستان است. او بیشتر به خاطر نقش خود در کنار تهیه کنندهٔ دیگر، فرانک مارشال، در رهبری تکمیل موفقیت آمیز آخرین اثر بزرگ اورسن ولز، "سوی دیگر باد" شناخته می شود. این فیلم که در اوایل دهه ۱۹۷۰ فیلم برداری شده اما به طور کامل تدوین نشده بود، در جشنواره فیلم ونیز ۷۵ام در آگوست ۲۰۱۸ برای نخستین بار به نمایش درآمد. او همچنین تهیه کننده مستند برنده جایزه مورگان نویل به نام «"وقتی مرده ام، دوستم خواهند داشت"» بوده است. ریمشا در سال ۲۰۲۰ با فیلم بلند «"وضعیت پشه"» اولین تجربه کارگردانی خود را به دست آورد. این فیلم در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و جایزه بیزارو دُورو برای بهترین فیلم برداری را دریافت کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سوی دیگر باد"، "مخابره گمشده" و "دره خدایان" اشاره نمود.
ماوگوژاتا اوپینا (؛ ؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تصویربردار، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به «"کُشتی گیری از بولیوی"» اشاره نمود.
آرنا چیویکا ()، به طور رسمی آرنا جیانی بررا، یک ورزشگاه چندمنظوره در میلان، ایتالیا است که در ۱۸ اوت ۱۸۰۷ تأسیس شده است. این ورزشگاه یکی از نمونه های اصلی معماری نئوکلاسیک در شهر میلان است، امروزه این ورزشگاه میزبان مسابقات فوتبال و راگبی، کنسرت ها و رویدادهای فرهنگی می باشد. این ورزشگاه می تواند ۱۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد. آرنا چیویکا از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۷ زمین خانگی اینتر میلان بود و از سال ۲۰۲۳ تبدیل به ورزشگاه خانگی زنان اینتر میلان شد. از ۱۷ ژانویه ۲۰۱۰، این ورزشگاه محل برگزاری مسابقات تیم راگبی آماتوری میلان است، این تیم راگبی در سال ۱۹۲۷ تأسیس شده است و هجده قهرمانی در کارنامه دارد. آرنا چیویکا میزبان یک نشست سالانه دو و میدانی به نام "شب میلان" (Notturna di Milano) می باشد، همچنین ورزشگاه خانگی تیم سوم فوتبال میلان یعنی باشگاه فوتبال بررا نیز به حساب می آید. تاریخچه. آرنا چیویکا در ۱۸ اوت ۱۸۰۷ افتتاح شد و بعداً برای فعالیت های فوتبال مورد استفاده قرار گرفت. در ابتدا فقط مسابقات بزرگ در این ورزشگاه برگزار می شد اما بعداً به صورت دائم از آن استفاده شد. بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۷ این ورزشگاه مح
ل برگزاری مسابقات باشگاه فوتبال اینتر میلان بود. در ۱۵ مه ۱۹۱۰ اولین بازی رسمی تیم ملی فوتبال ایتالیا در این ورزشگاه انجام شد که با پیروزی ۶-۲ در برابر فرانسه به پایان رسید. در طول تاریخ از این ورزشگاه در برگزاری رویدادهای مختلف از جمله بازسازی نبردهای دریایی استفاده شده است. ویلیام فردریک کودی معروف به "بوفالو بیل" دو بار "نمایش غرب وحشی" خود را در این ورزشگاه اجرا کرد. از دیگر هنرمندانی که در آرنا چیویکا اجرا کرده اند می توان به شیکاگو، کیور، لیتل فیت، بن هارپر، لنی کراویتز، لو رید، گروه منهتن ترنسفر، رابرت پلنت، گروه پابلیک ایمِیج، ریدیوهد، پتی اسمیت، رینگو استار، راد استوارت، استینگ و اندی سامرز اشاره کرد. آرنا چیویکا همچنین محل برگزاری "جشنواره جاز میلان" (Milan Jazz Festival) نیز می باشد. در سال ۲۰۰۳، به افتخار مربی و روزنامه نگار ورزشی جیانی بررا این ورزشگاه به "آرنا جیانی بررا" (Arena Gianni Brera) تغییر نام یافت. زنان اینتر میلان در سال ۲۰۲۳ انتقال خود را به این ورزشگاه اعلام کردند و اولین بازی خود را در آرنا چیویکا و در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۳ مقابل زنان آ.ث. میلان انجام دادند.
وویچیخ ویشنیفسکی (؛ ۲۲ فوریه ۱۹۴۶ – ) کارگردان فیلم، و کارگردان نمایش اهل لهستان بود. بیشتر فیلم های او توسط مقامات کمونیست سانسور شد، چرا که به زعم آنان، تصویر بدبینانه از لهستان در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی ارائه می کرد و این فیلم ها پس از مرگش منتشر شدند.
توماش کونتسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "تستوسترون"، «"نیمه جدی"»، "نامه به بابا نوئل ۳" و "مرد ایده آل برای دوست دخترم" اشاره نمود.
آقا اسماعیل پیشخدمت باشی سلام (زنده در ۱۲۹۱ قمری) از رجال دوره قاجار و پیشخدمت باشی سلام فتحعلی شاه، محمدشاه و ناصرالدین شاه قاجار بود. زندگینامه. پدرش ملابابا کلیمی اصفهانی از یهودیان ایرانی ساکن اصفهان بود و از این رو آقا اسماعیل پس از داخل شدن به دربار فتحعلی شاه و قبول دین اسلام، به جدیدالاسلام معروف شد. در دربار قاجار. در دوران فتحعلی شاه «پیشخدمت سلام» یا رئیس تشریفات مراسم سلام شد. به این معنی که در مراسم سلام با قلیان مرصع در کنار تخت شاه می ایستاد و نی پیچ آن را به دست شاه می داد که گاهی به آن پکی بزند. در سال ۱۲۴۲ قمری در جریان طغیان عبدالرضا خان یزدی مامور استرداد اموالی شد که عبدالرضا خان به زور از محمدولی میرزا غصب نموده بود و در رکاب حسنعلی میرزا شجاع السلطنه به یزد رفت. در سال ۱۲۵۰ قمری که محمد میرزا (بعداً محمد شاه) از خراسان به تهران و از آن جا به آذربایجان می رفت، در التزام رکاب او بود. در دوره محمدشاه رفته رفته مدارج ترقی را پیمود و ماموریت های مهمی به او واگذار شد؛ از جمله بردن خلعت از سوی شاه برای اردشیر میرزا حاکم مازندران، و ضبط تسلیحات و نیروهای نظامی حسن خان سالار و انتقال آن از مشهد
به اردوی محمدشاه که راهی هرات بود. در سال ۱۲۵۷ قمری از جانب محمد شاه مامور ارسال کمربند، شمشیر مرصع، خلعت و نشان دولتی برای منوچهرخان معتمدالدوله شد که با موفقیت محمد تقی خان بختیاری و سران قبایل خوزستان را سرکوب کرده بود. او پس از توقفی کوتاه در اردوی معتمدالدوله در حوالی رودخانه شوشتر، به میان قبیله بنی کعب رفت و اموال محمدتقی خان و متحد او شیخ ثامر را با مقداری اسلحه و پنجاه عراده توپ و خمپاره به غنیمت گرفت و به نزد معتمدالدوله فرستاد. او که در دوران محمدشاه و ناصرالدین شاه منصب پیشخدمت باشی داشت، در سال ۱۲۷۳ قمری به دریافت یک قطعه نشان افتخار شیر و خورشید از درجه سرهنگی نائل آمد و پس از تشکیل مجلس مصلحت خانه در سال ۱۲۷۶ قمری مامور ابلاغ احکام شاه به مجلس شد. آقا اسماعیل به سبب صداقت و سلامت نفیس همواره مورد توجه و احترام بود و حتی مجدالملک سینکی که در "رساله مجدیه" تمامی درباریان ناصرالدین شاه را به باد انتقاد گرفته است، به شوخی کوچکی با او بسنده کرده است. او در اواخر عمر از خدمات دولتی کناره گیری کرد. در سال ۱۲۹۰ قمری که ناصرالدین شاه عازم سفر فرنگستان بود در قید حیات بود و بعد برای زیارت اعتاب مقدسه به
نجف و کربلا رفت. او سال بعد (۱۲۹۱ ق) وصیت نامه ای در نجف تنظیم کرده است که به موجب آن از وراث خود می خواهد روستای «قصبه» از توابع شهریار (امروز بخشی از شهر وحیدیه) را به عنوان رد مظالم وقف نمایند. بعد از این تاریخ خبری از او در دست نیست. فرزندان. آقا اسماعیل صاحب سه پسر بود: محمدحسین خان احتشام حضور، میرزا علی نقی خان حکیم الممالک و آقارضا اقبال السلطنه.
اوکاش کارووفسکی (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم اهل لهستان است. او در سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ در رشته زبان و ادبیات لهستانی در دانشگاه نیکولای کوپرنیک در تورون تحصیل کرد. در سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ دانشجوی رشته کارگردانی در مدرسه ملی فیلم ووچ بود، جایی که زیر نظر وویچیخ یژی هاس آموزش دید. یکی از فیلم های دانشجویی اش با عنوان «"نوار موبیوس"» در سال ۱۹۸۹ نامزد دریافت جایزه اسکار دانشجویی شد. همچنین در سال ۱۹۸۹ در دوران تحصیل، دانشجوی مدرسه ملی فیلم و تلویزیون در لندن بود. در همان سال، دوره کارگاهی مسترینگ را در بلگراد زیر نظر ایشتوان سابو به پایان رساند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عشق بزرگ کوچک" اشاره نمود.
زبیگنیف کوژمینسکی (؛ – ) فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جمهوری امید" و "کرانه ای دیگر" اشاره نمود.
پاوئو کوموروفسکی (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پنج" و "ماجراهای میخاو" اشاره نمود.
هنریک بی یلسکی (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ترانه عاشقانه ای برای یانوشک" و «"کشیش قهرمان"» اشاره نمود که در سیزدهمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو به نمایش درآمد.
دِنگ لی چون (زاده ۲۷ اکتبر ۱۹۱۵ – درگذشته ۲ فوریه ۲۰۱۵) سیاستمدار و تئوریسین کمونیست چین بود. زندگی نامه. وی قبل از پیروزی حزب کمونیست در چین، به همراه مائو زدونگ در شهر یان ئان بوده و رئیس بخش آموزش دانشکده مارکسیسم آنجا بود. در هنگام انقلاب سال ۱۹۴۹ به شین جیانگ (سین کیانگ) اعزام شده و نماینده دولت مرکزی در بخش سوم این استان و سپس رئیس بخش تبلیغات آن جا شد. سپس در سال ۱۹۵۲ به مرکز پکن بازگشته و از اکتبر همان سال تا آوریل ۱۹۵۸ رئیس گروه امور اداری دبیرخانه حزب شد. وی پس از سال ۱۹۸۰ رئیس دفتر پژوهش های سیاسی دبیرخانه حزب و سپس بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ رهبر بخش تبلیغات شد. وی جز مقامات بلندپایه چین به شمار نمی رفت با این حال نفوذ وی از منصب و جایگاهش بسیار فراتر بود که این امر صرفاً به خاطر این نبود که وی بر خلاصه گزارش های اطلاعاتی تأثیر گذار که هر دو روز یکبار از دبیرخانه حزب برای مقامات ارشد ارسال می شد نظارت داشت؛ او به تهیه متن بسیاری از سخنرانی های دنگ شیائو پینگ کمک می کرد؛ و لینا دختر مائو، یو رومو همسر چن یون، و یکی از منشی های چن یون جزو کارکنان دفتر وی بودند.
ترسا کوتلارچیک (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به «"شرط بندی"» اشاره نمود.
در برابر اسلحه (انگلیسی: "End of a Gun") یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی کئونی واکسمن که در نقش اصلی این فیلم را استیون سیگال بازی می کند. داستان. یک مأمور بازنشسته اف بی آی (استیون سیگال) که هم اکنون به عنوان نگهبان در فروشگاهی مشغول به کار است، به طور اتفاقی با زنی آشنا می شود که ۲ میلیون دلار از رئیس یک باند مواد مخدر، سرقت کرده است. حال این مأمور قصد دارد تا از جان این زن محافظت کند ولی … تولید. داستان فیلم در فرانسه قرار دارد، اما در اوت-سپتامبر ۲۰۱۵ در رومانی، نیواورلئان و آتلانتا، جورجیا فیلمبرداری شد.
نظریه رشد متوازن نظریه ای اقتصادی از راگنار نورکس (۱۹۵۹–۱۹۰۷) است. طبق این نظریه، دولت های کشورهای توسعه نیافته باید در تعدادی از صنایع به صورت همزمان سرمایه گذاری های عظیم انجام دهند. این اقدام باعث افزایش اندازه بازار، افزایش بهره وری و ایجاد انگیزه برای سرمایه گذاری توسط بخش خصوصی می شود. نورکس طرفدار دستیابی به رشد متوازن در هر دو بخش صنعتی و کشاورزی بود. وی تشخیص داد که گسترش و تعادل بین بخشی کشاورزی و صنعت ضروری است؛ به طوری که هر یک از این بخش ها بازاری را برای تولیدات بخش دیگر فراهم می کند و به نوبه خود مواد اولیه لازم را برای توسعه و رشد بخش دیگر تأمین می کند. نورکس و پاول روزنشتاین رودان پیشگامان نظریه رشد متوازن بودند و بخش اعظم فهم کنونی ما از این نظریه به کارهای آنها بازمی گردد. نظریه نورکس توضیح می دهد که چگونه حجم ناچیز و ناکارآمد بازار در کشورهای توسعه نیافته، توسعه نیافتگی را تقویت می کند. نورکس همچنین عوامل مختلف تعیین کننده اندازه بازار را معرفی کرد و تمرکز اصلی را بر روی بهره وری گذاشت. به گفته وی، در صورت افزایش سطح بهره وری در کشور کمتر توسعه یافته، اندازه بازار در آن گسترش می یابد و بدی
ن ترتیب می تواند در نهایت به یک اقتصاد توسعه یافته تبدیل شود. جدای از این، به نورکس لقب بدبین نسبت به صادرات را نسبت داده اند، زیرا او معتقد است منابع مالی مورد نیاز برای سرمایه گذاری در کشورهای توسعه نیافته فقط باید در قلمرو داخلی کشورها تأمین شود. نباید اهمیتی به تشویق صادرات داده شود. اندازه بازار و انگیزه برای سرمایه گذاری. اندازه یک بازار اهمیت اصلی در مطالعه آنچه که باعث ایجاد سرمایه گذاری در یک کشور می شود، دارد. راگنار کار آلین یانگ را مرجع قرار داد تا ادعا کند انگیزه برای سرمایه گذاری توسط اندازه بازار محدود می شود. ایده اصلی این ادعا توسط آدام اسمیت مطرح شد که معتقد بود تقسیم کار (در مقابل انگیزه سرمایه گذاری) به میزان وسعت بازار محدود است. به گفته نورکس، کشورهای توسعه نیافته فاقد قدرت خرید کافی هستند. "قدرت خرید پایین" به معنای پایین بودن درآمد واقعی مردم است، اگرچه از نظر اسمی ممکن است زیاد باشد. اگر درآمد پولی(اسمی) پایین باشد، با افزایش عرضه پول می توان به راحتی این مشکل را حل کرد. اما، از آنجا که در این بحث درآمد واقعی(حقیقی) اهمیت دارد، افزایش عرضه پول فقط فشار تورمی ایجاد می کند. تولید و سرما
یه گذاری حقیقی افزایش پیدا نمی کند. قدرت خرید پایین به معنای پایین بودن تقاضای داخلی کالاها است. این پدیده علاوه بر تقاضا ی کالاها و خدمات مصرفی، تقاضای کالاهای سرمایه ای را نیز شامل می شود. اندازه بازار، صرف نظر از ماهیت اقتصاد، انگیزه سرمایه گذاری را تعیین می کند. دلیل این امر این است که کارآفرینان همیشه با در نظر گرفتن تقاضا برای محصول مورد نظر، تصمیمات تولیدی خود را اتخاذ می کنند. به عنوان مثال، اگر یک تولیدکننده خودرو بخواهد تصمیم بگیرد که در کدام کشور کارخانه تأسیس کند، به طور طبیعی در کشورهایی سرمایه گذاری می کند که در آنها تقاضا بالا است. وی ترجیح می دهد در یک کشور توسعه یافته سرمایه گذاری کند، اگرچه جمعیت این کشورها کمتر از کشورهای توسعه نیافته است، اما مردم مرفه هستند و تقاضای قطعی دارد. کارآفرینان بخش خصوصی گاهی اوقات از تبلیغات شدید به عنوان ابزاری برای جذب خریداران برای محصولات خود استفاده می کنند. اگرچه این کار ممکن است تقاضا برای کالاها یا خدمات آن کارآفرین را افزایش دهد، اما در واقع تقاضای کل را در اقتصاد بالا نمی برد. بلکه تقاضا صرفاً از یک ارائه دهنده به دیگری انتقال می یابد. واضح است این یک
راه حل بلندمدت نیست. راگنار نورکس نتیجه گرفت، "" اندازه محدود بازار داخلی در یک کشور کم درآمد می تواند مانعی برای به کاربردن سرمایه توسط هر بنگاه یا صنعتی که در آن بازار مشغول است، به وجود آورد. بدین ترتیب، به طور کلی، بازار داخلیِ کوچک مانعی بر سر راه توسعه است." مانعیست بر سر راه توسعه"." عوامل تعیین کننده اندازه بازار. به گفته نورکس، گسترش اندازه بازار برای افزایش انگیزه سرمایه گذاری بسیار کلیدی است. فقط در این صورت "چرخه باطل فقر" شکسته می شود. وی در مورد چگونگی تعیین اندازه بازار، نکات زیر را ذکر می کند: عرضه پول. نورکس تأکید کرد که نظریه کینزی نباید در کشورهای توسعه نیافته اعمال شود زیرا آنها مانند کشورهای توسعه یافته با کمبود تقاضای مؤثر مواجه نیستند. مشکل آنها مربوط به کمبود قدرت خرید واقعی به دلیل سطح پایین بهره وری است؛ بنابراین، افزایش عرضه پول، فقط باعث گسترش بازار نمی شود بلکه در واقع باعث افزایش "فشار تورمی" خواهد شد. جمعیت. نورکس در مخالفت با این عقیده که جمعیت زیاد دلالت بر یک بازار بزرگ دارد استدلال کرد. اگرچه کشورهای توسعه نیافته جمعیت زیادی دارند، اما میزان بهره وری آنها پایین است. این امر
به درآمد سرانه پایین منجر می شود؛ بنابراین، هزینه مصرفی کم است و پس انداز بسیار کم یا صفر است. از طرف دیگر، کشورهای توسعه یافته جمعیت کمتری نسبت به کشورهای توسعه نیافته دارند اما به واسطه سطح بالای بهره وری، درآمد سرانه واقعی آنها بیشتر است و بنابراین بازار بزرگی را برای کالاها و خدمات ایجاد می کنند. محیط جغرافیایی. نورکس همچنین ادعا کرد که اگر مساحت جغرافیایی یک کشور بزرگ باشد، اندازه بازار آن نیز باید بزرگ باشد. ممکن است یک کشور از نظر منطقه ای بسیار کوچک باشد اما هنوز تقاضای مؤثر زیادی داشته باشد. مثلاً ژاپن. در مقابل، یک کشور ممکن است یک منطقه جغرافیایی عظیم را پوشش دهد اما بازار آن هنوز هم کوچک باشد. این ممکن است در صورتی رخ دهد که بخش بزرگی از کشور غیرقابل سکونت باشد، یا کشور از تولید کم رنج ببرد و در نتیجه درآمد ملی کم باشد. هزینه حمل و نقل و موانع تجاری. این تصور که هزینه های حمل و نقل و موانع تجاری مانع گسترش بازار می شود، قدیمی است. نورکس تأکید کرد که عوارض تعرفه، کنترل مبادلات، سهمیه های واردات و سایر موانع غیر تعرفه ای در تجارت موانع عمده ای برای ارتقاء همکاری های بین المللی در صادرات و واردات اس
ت. به طور خاص، به دلیل هزینه های بالای حمل و نقل بین الملل، تولیدکنندگان انگیزه ای برای صادرات کالاهای خود ندارند. در نتیجه میزان انباشت سرمایه اندک باقی می ماند. برای رفع این مشکل، سازمان ملل متحد گزارشی را در سال 1951 با راه حل هایی برای کشورهای توسعه نیافته تهیه کرد. آنها پیشنهاد کردند که با تشکیل اتحادیه های گمرکی با کشورهای همسایه می توانند بازارهای خود را گسترش دهند. همچنین، آنها می توانند سیستم مالیات ترجیحی را اتخاذ کرده یا حتی به طور کلی عوارض گمرکی را لغو کنند. دلیل این بود که به محض حذف عوارض گمرکی، هزینه های حمل و نقل کاهش می یابد. در نتیجه قیمت ها کاهش می یابند و تقاضا بالا می رود. با این حال، نورکس، به عنوان یک بدبین نسبت به صادرات، با این دیدگاه موافق نبود. بدبینی صادراتی یک تئوری تجاری است که با ایده «رشد درون نگر» بر خلاف «رشد برون نگر» همسو است. (به صنعتی سازی جایگزین واردات مراجعه کنید) تشویق فروش. اغلب اینگونه است که تلاش خصوصی یک شرکت برای افزایش تقاضا برای محصولات خود به دلیل استفاده گسترده از تبلیغات و سایر تکنیک های تبلیغاتی فروش موفق می شود. با این حال، نورکس استدلال می کند که چنین فع
الیتهایی نمی توانند در سطح کلان برای افزایش سطح تقاضای کل کشور موفق باشند. او این را "پارادوکس اقتصاد کلانی" می نامد. بهره وری. نورکس بهره وری را به عنوان عامل اصلی تعیین کننده اندازه بازار معرفی کرد. افزایش بهره وری (که به عنوان خروجی به ازای هر واحد ورودی تعریف می شود) باعث افزایش گردش کالا و خدمات در اقتصاد می شود. به دنبال آن، مصرف نیز بالا می رود. از این رو، اقتصادهای توسعه نیافته باید افزایش بهره وری در تمام بخش های اقتصاد را هدف قرار دهند، به خصوص بخش کشاورزی و صنعت. به عنوان مثال، در اکثر اقتصادهای توسعه نیافته، "فناوری" مورد استفاده در حوزه کشاورزی عقب مانده است. مکانیزاسیون کم با وابستگی زیاد به باران وجود دارد؛ بنابراین ممکن است در حالی که بخش بزرگی از جمعیت (۷۰–۸۰٪) در بخش کشاورزی به طور فعال اشتغال داشته باشند، سهم آنها از تولید ناخالص داخلی تنها ۴۰٪ باشد. این امر به ضرورت افزایش خروجی در واحد ورودی و تولید سرانه اشاره دارد. این قضیه می تواند در صورت فراهم آوردن امکانات آبیاری، بذرهای متنوع پر محصول، سموم دفع آفات، کودها، تراکتورها و غیره توسط دولت انجام شود. نتیجه مثبت این امر این است که کشاورزا
ن درآمد بیشتری کسب می کنند و قدرت خرید بالاتری خواهند داشت (درآمد واقعی). تقاضای آنها برای سایر محصولات موجود در اقتصاد افزایش می یابد و این انگیزه سرمایه گذاری را در آن کشور برای صنعتگران ایجاد می کند. اینگونه، بازار بزرگ می شود و شرایط کشور توسعه نیافته بهبود می یابد. نورکس بر این عقیده است که قانون بازارهای سی در کشورهای توسعه نیافته صادق است؛ بنابراین، اگر درآمدهای پولی مردم افزایش یابد در حالی که سطح قیمت ها در اقتصاد ثابت بماند، اندازه بازار افزایش نمی یابد تا وقتی که سطح درآمد واقعی و بهره وری افزایش یابد. وی می گوید: «در مناطق توسعه نیافته هیچ فاصله منفی تورمی توسط پس اندازها وجود ندارد. تولید، تقاضای خود را به وجود می آورد و اندازه بازار به حجم تولیدات بستگی دارد. در آخرین مرحله، بازار تنها با افزایش کلی بهره وری می تواند رشد کند. ظرفیت خرید به معنای ظرفی تولید است.» بدبینی به صادرات. نورکس با توجه به اندازه محدود بازار به عنوان اصلی ترین مانع در رشد اقتصادی، استدلال می کند که رشد و افزایش بهره وری می تواند چرخه فاضل رشد را به وجود آورد؛ بنابراین راه حل، برنامه سرمایه گذاری در مقیاسی عظیم در طیف گستر
ده ای از صنایع است. افزایش تقاضا در یک صنعت، به دلیل "مکمل بودن تقاضاها"، منجر به افزایش تقاضا در صنعتی دیگر می شود. همان طور که قانون سی می گوید، "عرضه، تقاضای خودش را ایجاد می کند". با این حال، نورکس تصریح کرد که بودجه این توسعه باید تا حد ممکن از خود کشور توسعه نیافته و به صورت داخلی تأمین شود. وی اظهار داشت: "تأمین مالی از طریق افزایش تجارت یا سرمایه گذاری های خارجی، استراتژی مورد استفاده در گذشته - قرن نوزدهم - بود و موفقیت آن محدود به مورد ایالات متحده است. در واقعیت، به اصطلاح "کشورهای جدید" ایالات متحده آمریکا (که از امپراتوری انگلیس جدا شدند)، در ابتدا کشورهایی با درآمد بالا بودند. آنها از قبل با تولیدکنندگان کارا، بازارهای بهینه و قدرت خرید بالا همراه بودند. نکته ای که نورکس سعی در بیان آن داشت این بود که ایالات متحده آمریکا از نظر منابع مالی ونیروی کار سرشار بود. نیروی کار صرفاً از انگلیس به آمریکا مهاجرت کرده بود، و بدین ترتیب سطح مهارتهای آنها در ابتدا بسیار بالا بود؛ بنابراین، این وضعیت رشد که از برون هدایت شد، حالتی خاص بود و کشورهای در حال توسعه توانایی تکرار آن را نداشتند. در حقیقت، اگر چنین
استراتژی تأمین مالی از خارج از کشور انجام شود، مشکلاتی ایجاد خواهد کرد. به عنوان مثال، ممکن است سرمایه گذاران خارجی با بی توجهی از منابع کشور توسعه نیافته سوء استفاده کنند. این به نوبه خود توانایی اقتصادی را برای ایجاد تنوع محدود می کند، به ویژه اگر منابع طبیعی غارت شوند. همچنین ممکن است یک ساختار اجتماعی تحریف شده ایجاد کند. جدای از این، احتمال خطر استفاده از سرمایه گذاری های خارجی برای تأمین مالی تولید کالاهای مصرفی لوکس خصوصی وجود دارد. مردم ممکن است از عادتهای مصرفی غربی تقلید کنند و بنابراین امکان دارد یک بحران تراز تجاری، همراه با نابرابری اقتصادی در داخل جمعیت ایجاد شود. دلیل دیگر برای جلوگیری از تشویق صادرات این است که به احتمال زیاد یک کشور توسعه نیافته فقط می تواند به اندازه ای مهارت و دانش فنی داشته باشد که کالاهای اساسی مانند محصولات کشاورزی را صادر کند. با این حال، از آنجا که چنین کالاهایی با تقاضای کم کشش روبرو هستند، میزان فروش آنها در بازار محدوداست. اگرچه وقتی جمعیت رو به رشداست، ممکن است تقاضای اضافی برای صادرات ایجاد شود، نورکس به طور ضمنی فرض کرد که کشورهای توسعه یافته با نرخ جایگزینی رشد
جمعیت فعالیت می کنند؛ بنابراین، برای نورکس، صادرات به عنوان وسیله ای برای ایجاد توسعه اقتصادی کاملاً منتفی است. بنابراین، برای دستیابی به توسعه در مقیاس بزرگ، سرمایه لازم باید در داخل کشور تولید شود و نه از طریق خالص صادرات یا سرمایه گذاری خارجی. تنها در این صورت بهره وری توان رشد خواهد داشت و منجر به افزایش بازدهی نسبت به مقیاس می شود و سرانجام دوایر رشد اقتصادی ایجاد می شوند. نقش دولت. پس از جنگ جهانی دوم ، بحثی در باب اینکه آیا یک کشور باید از برنامه مالی برای توسعه استفاده کند یا بر "کارآفرینان خصوصی" تکیه کند، به وجود آمد. نورکس معتقد بود اینکه چه کسی باید توسعه را به پیش ببرد برای اقتصاددان اهمیت ندارد. این یک مشکل مدیریتی و اداری است. ایده اصلی این بود که باید مقدار زیادی سرمایه گذاری پراکنده در اقتصاد انجام شود، به گونه ای که اندازه بازار گسترش یابد و به سطوح بالاتری از بهره وری، بازدهی به مقیاس و در نهایت توسعه کشور مورد نظر منجر شود. با این حال، اکثر اقتصاددانانی که طرفدار نظریه رشد متعادل بودند، معتقد بودند فقط دولت توانایی انجام این نوع سرمایه گذاری های عظیم پیشنهاد شده توسط نظریه را دارد. علاوه ب
ر این، دوره به ثمر نشستن این نوع سرمایه گذاری های عظیم معمولاً طولانی مدت است و کارآفرینان بخش خصوصی معمولاً چنین ریسک های بالایی را بر عهده نمی گیرند. بازخوردها. نظریه رشد متوازن راگنار نورکس نیز به دلایل مختلف مورد انتقاد قرار گرفته است. منتقد اصلی وی آلبرت ا. هیرشمن، پیشگام استراتژی رشد نامتوازن بود. هانس دبلیو سینگر همچنین از جنبه های خاصی از این نظریه انتقاد کرد. هیرشمن تأکید کرد که اقتصادهای توسعه نیافته به این دلیل "توسعه نیافته" نام گذاری شده اند که با کمبود منابع مواجه اند، شاید نه لزوماً منابع طبیعی ، بلکه منابعی مانند نیروی کار ماهر و فناوری. بنابراین این فرض که یک کشور توسعه نیافته می تواند همزمان در بسیاری از صنایع اقتصاد خود سرمایه گذاری گسترده انجام دهد به دلیل کمبود منابع غیرواقعی است. وی می گوید: ""اگر کشوری آمادگی اعمال اصول رشد متعادل را داشته باشد، پس اصلاً توسعه نیافته نیست."" هانس سینگر اظهار داشت، تئوری رشد متوازن برای درمان اقتصادی که در معرض سقوط چرخه ای قرار دارد ، کاربرد بیشتری دارد. سقوط چرخه ای ویژگی مرحله پیشرفته رشد پایدار است نه چرخه باطل فقر. هیرشمن همچنین اظهار داشت: در شرایط
ی که فعالیت کمرنگ در کشورهای توسعه یافته وجود داشته باشد ، ذخیره منابع، ماشین آلات و کارآفرینان صرفاً بیکار هستند و به عنوان ظرفیت بی استفاده حضور دارند. بنابراین در این شرایط ، سرمایه گذاری همزمان در تعداد زیادی از بخش ها، سیاستی مناسب است. نهاده های مختلف اقتصادی به طور موقت بیکار هستند و هنگامی که انگیزه سرمایه گذاری شروع به کار کند، روند نزولی بر طرف خواهد شد. حال، برای اقتصاد توسعه نیافته، جایی که چنین منابعی وجود ندارد، این اصل مناسب نیست. نقد دیگر، تأیید قانون سِی توسط نورکس بود که این نظریه را مبنی بر عدم تولید بیش از حد و یا اشباع در اقتصاد مطرح می کند. عرضه (تولید کالا و خدمات) تقاضای مطابق با تولید را ایجاد می کند و این منجر به فروش و مصرف کل تولیدات می شود. با این حال، کینز اعلام کرد که قانون سِی در هیچ کشوری عملیاتی نیست؛ زیرا مردم کل درآمد خود را مصرف نمی کنند - بخشی از آن برای مصرف در آینده پس انداز می کنند. بنابراین، طبق نظر منتقدان نورکس، فرض او از صدق قانون سِی در کشورهای توسعه نیافته نیاز به توجیه بیشتر دارد. حتی اگر بخش پس اندازکننده در مصرف کنندگان اندک باشد، اصول تأکید بر عرضه و نه تقاضا
بسیار مورد نقد واقع شده است. نورکس می گوید: در صورت افزایش تقاضا برای تولیدات یک بخش، به دلیل ماهیت مکمل بودن تقاضا، تقاضا برای تولیدات سایر صنایع نیز افزایش می یابد. پل روزنشتاین-رودان از مفهوم مشابهی به نام "غیرقابل تقسیم بودن تقاضا" استفاده کرده که در آن فرض می کند اگر سرمایه گذاری های عظیم در تعداد زیادی از صنایع به طور همزمان انجام شود، اقتصاد توسعه نیافته به دلیل پدیده "مکمل بودن تقاضا" می تواند توسعه یابد. با این حال، هر دو، نورکس و روزنشتاین-رودان فقط وضعیت صنایع تولیدکننده کالاهای مکمل را در نظر گرفتند. در حالی کهکالاهای جایگزین نیز وجود دارند که با یکدیگر در رقابت هستند. به عنوان مثال اگر دولت سرمایه گذاری های زیادی را در صنعت خودرو انجام دهد ، طبعاً منجر به افزایش تقاضای بنزین خواهد شد(کالاهای مکمل). اما اگر دولت سرمایه گذاری های گسترده ای را در بخش قهوه یک کشور انجام دهد، بخش چای با مشکل مواجه میشود(کالاهای جانشین). هانس سینگر شرح داد که نظریه نورکس، فرضیات مشکوک و مبهمی را در مورد اقتصاد توسعه نیافته بیان می کند. به عنوان مثال، نورکس فرض می کند که اقتصاد از هیچ آغاز می کند. در حالی که اقتصاد معم
ولاً از موقعیتی شروع به کار می کند که تصمیمات سرمایه گذاری انجام شده در گذشته ی کشور را منعکس می کند و در هر لحظه، عدم تعادلی از قبل وجود دارد. بنابراین گام منطقی این است که برنامه های سرمایه گذاری که عدم توازن موجود در اقتصاد را تکمیل می کنند، اتخاذ شوند. بدیهی است که چنین سرمایه گذاری ای نمی تواند متعادل باشد. اگر اقتصادی برای ایجاد یک سرمایه گذاری متعادل اشتباه کند، احتمالاً عدم تعادل جدیدی ظاهر می شود که برای ایجاد تعادل، سرمایه گذاری تعادل بخش دیگری لازم می شود. هیرشمن معتقد بود که نظریه رشد متعادل نورکس در حقیقت نظریه رشد نیست. رشد به معنای تحول تدریجی اقتصاد از یک مرحله به مرحله بعدی زمانی است. این نیازمند سلسله اقداماتی است که اقتصاد را از مرحله ی نوزادی به مرحله بلوغ سوق می دهد. با این وجود، نظریه رشد متوازن به معنای ایجاد یک اقتصاد صنعتیِ مدرنِ خودکفا بر روی اقتصادی سنتی و راکد و خودکفا است. بنابراین، هیچ تحولی اتفاق نمی افتد. در واقعیت، یک اقتصاد دوگانه به وجود خواهد آمد که دو بخش اقتصادی به صورت جداگانه ولی همزمان در یک کشور همزیستی می کنند. آنها در سطح توسعه، فناوری و الگوهای تقاضا متفاوت خواهند
بود. این ممکن است در کشور نابرابری ایجاد کند.