Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از باس» سازی است که صداهایی در محدودهٔ بم C₂ تا C₄ تولید می کند. سازهای باس به خانواده های گوناگون تعلق دارند و می توانند نقش های متنوعی داشته باشند. چون تولید صداهای بم معمولاً به ستون هوای بلند یا سیم بلند نیاز دارد، سازهای زهی و بادی باس معمولاً بزرگ ترین سازها در خانوادهٔ خود هستند. نوازنده ای که این سازها را می نوازد «باسیست» نامیده می شود. گیتار باس الکتریک معمولاً سازی است که در موسیقی پاپ و راک به آن «باس» می گویند. این ساز در دههٔ ۱۹۳۰ توسط پل توتمارک ساخته شد و در سال ۱۹۵۱ توسط لئو فندر به صورت انبوه تولید شد و به سرعت جایگزین کنترباس برای نوازندگان غیرکلاسیک گردید. در موسیقی کلاسیک اروپایی و جز، معمولاً کنترباس همان سازی است که «باس» نامیده می شود. موتسارت ویولنسل را متداول ترین ساز باس در زمان خود می دانست. صدای خواننده باس پایین ترین بازهٔ صوتی در میان انواع صدا است و معمولاً از E₂ تا E₄ گسترده می شود. در خانوادهٔ سازهای بادی باس می توان به توبا، سرپنت، سوزافون و نیز گونه های بم باسون، کلارینت باس، ترومبون باس و ساکسوفون باس اشاره کرد. نمایش های موسیقی و رقص. در دورهٔ صفحه های ۳۳ دور و ۴۵ دور، شد
ت و عمق باس در پخش موسیقی ضبط شده محدود بود. ورود کاست فشرده در دههٔ ۱۹۶۰ امکان افزودن محتوای بم تر را فراهم کرد. تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰، صفحه های ۱۲ اینچی برای ضبط دیسکو، رِگِی، داب و هیپ هاپ استفاده شدند و دی جی ها با ساب ووفر در باشگاه ها این موسیقی ها را با باس عمیق تر پخش می کردند و واکنش جسمی و هیجانی در رقصندگان ایجاد می کردند. در جامائیکا، باس عمیق و سنگین در سبک های داب و رِگِی محور اصلی موسیقی شد و «فرهنگ سامانهٔ صدا» (Sound system culture) شکل گرفت، با رقابت های «ساوند کَلاش» میان گروه ها. سینما. در سال ۱۹۷۴ فیلم «Earthquake» با استفاده از سامانهٔ «Sensurround» باس عمیق و لرزانی را به سالن های سینما آورد و راه را برای استفادهٔ گستردهٔ ساب ووفرها در تجربه های سینمایی باز کرد.
عبدالله دوکوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به رن، واتفورد و گرانادا و اورتون اشاره کرد.
گرند هتل ایروان ( به اختصار GHY) یک هتل پنج ستاره در جمهوری ارمنستان است که در ناحیه کنترون، ایروان واقع شده است. این هتل در سال ۱۹۲۶ با ۴ طبقه و ۱۰۴ اتاق در شماره ۱۴، خیابان آبوویان تأسیس شده است.
در علوم رایانه و فناوری اطلاعات، به برنامه ای که اتفاقات پیشین و تعامل های کاربر را به خاطر بسپارد، حالتمند گفته می شود؛ این اطلاعات به خاطرسپرده شده حالت یا وضعیت نامیده می شوند. به مجموعه حالت هایی که یک سیستم می تواند در آن ها قرار داشته باشد، فضای حالت گفته می شود. خروجی یک مدار دیجیتال یا یک برنامه رایانه ای در هر زمان کاملاً از ورودی های فعلی و حالت آن مشخص می شود.
هتل بلو رادیسون ایروان () یک هتل پنج ستاره در جمهوری ارمنستان است که در خیابان آزادی و در داخل پارک پیروزی نزدیکی پلکان کاسکاد ایروان در ناحیه کاناکر زیتون ایروان واقع شده است. این هتل در سال ۲۰۰۵ با نام گلدن پالاس تأسیس و پس از بازسازی مابین سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ با نام بلو رادیسون ایروان بازگشایی شده است. هتل رادیسون هم اکنون دارای ۷ طبقه و ۱۴۲ اتاق می باشد.
درگیری مرزی چین و شوروی یک درگیری نظامی هفت ماههٔ بدون اعلان جنگ بین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۶۹ و اوج شکاف چینی-شوروی بود. با این که درگیری نظامی در همان سال پایان یافت اختلافات بین دو کشور تا معاهده مرزی چین و شوروی در سال ۱۹۹۱ حل نشد. جدی ترین درگیری—که این دو کشور کمونیست را تا مرز جنگ پیش برد—در مارس ۱۹۶۹ در نزدیکی جزیره ژنبائو بر روی رود یوسوری رخ داد و به همین علت مورخان چینی معمولاً ازین درگیری با عنوان حادثهٔ جزیرهٔ ژنبائو نام می برند. پیش زمینه. منتهی الیه شرق آسیا در قرون قبلی هم شاهد دعواهای دو همسایه بزرگ بود. در اواخر قرن ۱۷، یرماک تیموفیویچ و قزاق های ماجراجویش که ایوان مخوف فرستاده بود، با غلبه بر خانات سیبری به مرزهای امپراتوری چینگ نزدیک شدند. این شروع دعوایی بود که ۴۰ سال طول کشید و سرانجام با پیروزی چینگ تمام شد. با زوال قدرت چینگ، روس ها به آسانی در نیمه دوم قرن ۱۹، آمور و ساحل شرقی اوسوری را گرفتند و بدین سان اساس مهم ترین بندرشان در شرق، ولادی وستوک نهاده شد. یک قرن بعد همین جا محل دعوای دو نظام بزرگ کمونیستی شد، نظام هایی که پیشتر متحدان اساسی یکدیگر بودن
د. شرح درگیری. تحرکات بزرگ نظامی از نیمه دهه ۱۹۶۰ شروع شده بود. ارتش سرخ در هراس از اقدامات مشکوک چین در آغاز سال ۱۹۶۹، ۲۲ لشکر که عمدتاً لشکرهای پیاده و توپخانه بودند در طول مرز ۲۵۰۰ کیلومتری با چین مستقر کرده بود. این تحرکات در پاسخ به تجمع ۳۴ لشکر ارتش آزادیبخش خلق چین (شامل دو لشکر دفاع مرزی، ۲۴ لشکر پیاده، ۲ لشکر زرهی و ۶ لشکر توپخانه) انجام شده بود. وضعیت بسیار شکننده می نمود. مرزبانان دو طرف شروع به درگیری های لفظی در دو طرف مرز کردند و بلندگوهای تبلیغاتی دو طرف فعال شده بودند. جزیره دامانسکی (ژنبائو) واقع در میانه رودخانه اوسوری در روز ۲ مارس ۱۹۶۹، نقطه شروع تنشی بود که تا ۳۲ سال بعد ادامه داشت. در حالت عادی نیروهای مرزبانی شوروی در حال گشتزنی در جزیره بودند. سه دسته پیاده نظام آموزش دیده ارتش چین به ناگاه به صورت عجیبی از رودخانه گذشتند و وارد جزیره شدند. دسته هفت نفری تحت فرمان ستوان ایوان استرلنیکوف اولین نیرویی بود که آن ها را مشاهده کرد. ستوان و دسته همراهش ضمن نزدیک شدن به چینی ها تلاش کردند با هشدار زبانی آنان را متوقف کنند.استرلنیکوف و همراهانش با آتش باری ناگهانی رو به رو شده و همه کشته شدند.
نیروهای چینی با پشتیبانی آتش یک واحد توپخانه و دو واحد خمپاره انداز به سرعت در جزیره پخش شدند. نیروی کوچک مرزبانی روس که شامل ۳۰ سرباز بود به سرعت متلاشی شد و اعضایش به ضرب سرنیزه یا آتش دشمن به قتل رسیدند.این نبرد کوچک هر چند ابعاد نظامی خاصی نداشت اما باعث سراسیمه شدن ارتش سرخ شد و از طرف کرملین آبروریزی تلقی شد. به سرعت واحدهای توپخانه و زرهی شامل سلاح هایی نوین و تا آن زمان دیده نشده به محل اعزام گردیدند. ستوان پوپوف، افسر مرزبانی، بعدها خاطراتش را چنین به یاد آورد: «شب منتهی به ۱۵ مارس، به من و افرادم دستور داده شد همراه ۴ دستگاه نفربر بی تی آر-۶۰، وارد دامانسکی شویم و اگر چینی ها آن جا بودند نابودشان کنیم، اگر نبودند، همان جا موضع دفاعی بگیریم. ساعت ۱:۳۰ نصفه شب حرکت کردیم. کلی نارنجک برداشتیم، ۴۵ نفر و ۴ تا بی تی آر-۶۰ بودیم».ستوان پوپوف و مردانش ساعت ۵:۳۰ صبح وارد گوشه شمالی جزیره شدند و حرکت به سمت جنوب را شروع کردند. خبری از حضور افراد و ادوات چینی در جزیره نبود. افراد به دستور پوپوف پراکنده شدند و موضع گرفتند، نفربرها برای هدف قرار نگرفتن در حال حرکت ماندند. ناگهان صدای بلندگوهای چینی که به روسی ه
شدار خروج و شعار «مرگ بر برژنف» می دادند، بلند شد. ساعت ۹:۴۵ دقیقه صبح ۱۵ مارس، رگبار مسلسل روی گشتی های شوروی که در حال حرکت در جنوب جزیره بودند، شروع شد. گروه های «خط شکن» چینی با همان تاکتیک جنگ کره همراه پشتیبانی توپخانه حمله را آغاز کردند. نبرد در جزیره یک ساعت و نیم طول کشید. روس ها که مهماتشان در حال ته کشیدن بود، زخمی ها را سوار نفربرها کردند و از جزیره خارج شدند. هنوز خبری از پشتیبانی آتش ارتش سرخ نبود. بعد از ظهر بود که پروازهای شناسایی روس ها شروع شد. خمپاره اندازهای چینی آن طرف رودخانه را هم زیر آتش گرفتند. یک توپ ضدتانک اس.پ. گ-۹ و یک ب.ت. اِر-۶۰ صدمه دیدند و یک سرباز دیگر شوروی کشته شد. فرماندهی منطقه ای شوروی که سرسختی چینی ها را شاهد بود، یک دسته از تانک های جدید تی-۶۲ شامل ۹ دستگاه را به صحنه نبرد اعزام کرد. این اولین باری بود که تی-۶۲ یک نبرد واقعی به خود می دید. دور جدید نبرد شروع شد . شاسی چپ یکی از تی-۶۲ها هدف آتش یک نارنجک راکتی تایپ ۵۶ (کپی چینی RPG-2) قرار گرفت که به کشته شدن راننده و از کار افتادن تانک منجر شد. روس ها باز هم عقب کشیدند. ژنرال های ارتش سرخ که دریافته بودند ارتش آزادی ب
خش خلق بر خلاف تصورشان یک نیروی میلیشیایی نیست و سرانجام تصمیم نهایی را گرفتند. بعد از ظهر و شامگاه روز ۱۵ مارس ۱۹۶۹، سلاح مخوفی در ساحل رودخانه اوسوری وارد کارزار شد که تا همین امروز هم در نبردهای بسیاری از مناطق جهان کارکرد مؤثر دارد: پرتابگرهای راکت ۱۲۲ میلی متری ۴۰ تایی ب ام-۲۱ گراد. به مدت ۹ ساعت، ۱۰ هزار گلوله توپ و راکت گراد مواضع چینی ها را در هم کوبید. نیروهای چینی با برجا گذاشتن صدها کشته و زخمی و روحیه ای بسیار پایین، جزیره دامانسکی و ساحل شرقی آن را تا فاصله ای خارج از برد گرادها و توپخانه شوروی ترک کردند. تنها یک افتخار نصیبشان شد: لاشه تی-۶۲ شوروی که در جزیره به جا ماند. روس ها توانستند جسد کشته هایشان را بعد از دو هفته از جزیره خارج کنند اما تلاش برای عقب کشیدن یا انهدام تانک بازمانده با آتش توپخانه چینی ها ناکام ماند. مدتی بعد واحدهای مهندسی چینی تانک را عقب کشیدند. تی-۶۲ مذکور هنوز هم در موزه نظامی پکن باقی مانده است. مرز شرقی: هیلونگجیانگ (۱۹۶۹). سرویس مرزی شوروی شروع به گزارش تشدید فعالیت نظامی چین در منطقه در اوایل دهه ۱۹۶۰ کرد. تنش ها در ابتدا به کندی پیش می رفت، اما انقلاب فرهنگی در چین
باعث شد که تنش ها بسیار سریع تر افزایش یابد. تعداد سربازان در دو طرف مرز چین و شوروی پس از سال ۱۹۶۴ به طرز چشمگیری افزایش یافت. از نظر نظامی، در سال ۱۹۶۱، شوروی نظامی و ۲۰۰ هواپیما در مرز داشت. در سال ۱۹۶۸، ۳۷۵۰۰۰ مرد، ۱۲۰۰ هواپیما و ۱۲۰ موشک میان برد وجود داشت. چین ۱٫۵ میلیون مرد در مرز مستقر داشت و اولین سلاح هسته ای خود را آزمایش کرده بود (آزمایش ۵۹۶ در اکتبر ۱۹۶۴، در حوضه لوپ نور). لفاظی های سیاسی هر دو طرف به طور فزاینده ای خصمانه بود. لحظه کلیدی در تشدید تنش های چین و شوروی، حمله شوروی به چکسلواکی در ۲۰ تا ۲۱ اوت ۱۹۶۸ و اعلام دکترین برژنف بود که شوراها حق دارند هر حکومت کمونیستی را که از آنچه توسط کرملین تعریف شده بود، سرنگون کنند. مائو دکترین برژنف را توجیه ایدئولوژیک تهاجم شوروی به چین برای سرنگونی خود می دید و کمپین تبلیغاتی گسترده ای را برای حمله به چکسلواکی به راه انداخت، اگرچه بهار پراگ را به عنوان «تجدیدنظرطلبی» محکوم کرده بود. در ۲۱ اوت ۱۹۶۸، رهبر رومانی، نیکولای چائوشسکو، در میدان انقلاب بخارست سخنرانی کرد که تهاجم به چکسلواکی را محکوم کرد. به طور گسترده ای در رومانی و خارج از کشور به عنوان اعل
امیه مجازی استقلال از اتحاد جماهیر شوروی دیده می شد. رومانی شروع به دور شدن از حوزه نفوذ شوروی به سمت حوزه نفوذ چین کرد. ژو انلای در ضیافتی که در ۲۳ اوت ۱۹۶۸ در سفارت رومانی در پکن برگزار شد، اتحاد جماهیر شوروی را به دلیل «سیاست فاشیستی، شوونیسم قدرت های بزرگ، خودخواهی ملی و امپریالیسم اجتماعی» محکوم کرد. او در ادامه تهاجم به چکسلواکی را با آمریکایی ها در جنگ ویتنام مقایسه کرد و بیشتر به سیاست های آدولف هیتلر در قبال چکسلواکی در سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ پرداخت. ژو سخنرانی خود را با فراخوانی به سختی پوشیده از مردم چکسلواکی به انجام جنگ چریکی علیه ارتش سرخ به پایان رساند. مورخ چینی لی دانهویی نوشت: «در سال ۱۹۶۸، چین مقدمات ایجاد یک جنگ کوچک در مرز را آغاز کرد.» وی خاطرنشان کرد که تا قبل از مارس ۱۹۶۹، نیروهای چینی دو بار تلاش کرده بودند تا درگیری در امتداد مرز ایجاد کنند، «اما شوروی که احساس ضعف می کرد، چالش چین را نپذیرفت و عقب نشینی کرد.» یکی دیگر از مورخان چینی، یانگ کوی سونگ، می نویسد: «در سال ۱۹۶۸ مقدمات قابل توجهی وجود داشت، اما روس ها نیامدند، بنابراین کمین برنامه ریزی شده موفقیت آمیز نبود.» نبرد جزیره ژنبائو
(دامانسکی). در ۲ مارس ۱۹۶۹، گروهی از نیروهای ارتش آزادیبخش خلق به مرزبانان شوروی در جزیره ژنبائو کمین کردند. به گفته منابع چینی، شوروی متحمل ۵۸ کشته و زخمی شد. تلفات چینی ها ۲۹ کشته گزارش شده است. طبق منابع شوروی، حداقل ۲۴۸ سرباز چینی در جزیره و رودخانه یخ زده کشته شدند، و ۳۲ مرزبان شوروی کشته شدند و ۱۴ نفر زخمی شدند. از آن زمان هر دو طرف یکدیگر را مسئول شروع درگیری می دانند. با این حال، یک اجماع علمی ظاهر شده است که بحران مرزی یک اقدام تجاوزکارانه از پیش طراحی شده بوده که توسط طرف چینی سازماندهی شده است. محقق آمریکایی لایل جی. گلدشتاین خاطرنشان کرد که اسناد روسی منتشر شده از دوران "گلاسنوست" تصویری نامطلوب از فرماندهی ارتش سرخ در خاور دور را به تصویر می کشد که ژنرال های ارشد از آغاز جنگ غافلگیر شده اند و واحدهای ارتش سرخ به طور تصادفی متعهد به اقدام در یک منطقه هستند. به سبک تکه تکه، اما همه اسناد از چینی ها به عنوان متجاوزان صحبت می کنند. اکثر مورخان چینی موافقند که در ۲ مارس ۱۹۶۹، نیروهای چینی یک کمین را طراحی و اجرا کردند که شوروی را کاملاً غافلگیر کرد. دلایل رهبری چین برای انتخاب چنین اقدام تهاجمی علیه
شوروی همچنان یک سؤال مورد مناقشه است. به گفته رابینسون، که تجزیه و تحلیل خود را عمدتاً بر اساس منابع شوروی به دلیل فقدان گزارش های واقعی از چینی ها در زمان نگارش این مقاله استوار کرد، در ۲ مارس حدود ساعت ۱۱:۰۰ نیروهای چینی به یک گشت مرزی ناآگاه شوروی در جزیره کمین کردند. خسارات سنگینی به پاترول وارد کرد. در مدت کوتاهی، نیروهای کمکی شوروی از پاسگاه مجاور رسیدند و ظاهراً چینی ها را سرنگون کردند، مدتی آنها را محاصره کردند و سپس چینی های باقی مانده را مجبور کردند به سمت بانک عقب نشینی کنند. کل نبرد حدود دو ساعت به طول انجامید. هر دو طرف ادعای پیروزی کردند، با این حال، هیچ یک از نیروها پس از پایان نبرد به طور دائم در جزیره باقی نماند، اگرچه شوروی به طور دوره ای به میل خود حرکت می کرد. رابینسون نوشت که مشخص نیست چه کسی نبرد ۱۵ مارس را آغاز کرد. هر دو طرف مدعی شدند که طرف مقابل به گشت زنی آنها در اوایل صبح حمله کرده است. نبرد حدود ساعت ۰۹:۴۵ یا ۱۰:۰۰ با آتش توپخانه بانک چین آغاز شد. در ابتدا نیروهای چینی تاحدودی موفق شدند شوروی را وادار کنند که جزیره را به طور کامل ترک کنند یا به منتهی الیه شرقی آن عقب نشینی کنند. ی
ک ضد حمله متعاقب توسط تانک های روسی و پیاده نظام مکانیزه با پشتیبانی سه موج آتش شدید توپخانه در ساعت ۱۳:۰۰ ظاهراً مواضع چینی ها را در جزیره شکست و چینی ها به مواضع خود عقب نشینی کردند. نبرد در ساعت ۱۹ به پایان رسید. شوروی عقب نشینی چینی ها را با پادگان های گسترده جزیره دنبال نکرد، اگرچه به گشت زنی شدید ادامه داد. تفسیر دیگری از وقایع وجود دارد. انقلاب فرهنگی تنش بین چین و شوروی را افزایش داد که منجر به نزاع بین گشت های مرزی شد. در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۸، چندین خودروی زرهی شوروی در جزیره ژنبائو فرود آمدند و سربازان شوروی از چوب برای ضرب و شتم سربازان چینی استفاده کردند. در ۲۳ ژانویه ۱۹۶۹، درگیری شدید دیگری در جزیره رخ داد و بنا بر گزارش ها، ۲۸ سرباز چینی زخمی شدند. از ۶ تا ۲۵ فوریه ۱۹۶۹، پنج حادثه مشابه دیگر رخ داد و تیراندازی در مارس ۱۹۶۹ رخ داد. بر اساس نسخه چینی رویدادها، در ساعت ۰۸:۴۰ روز ۲ مارس ۱۹۶۹، ۳۰ نفر از پرسنل گشت مرزی چین که به دو گروه تقسیم شدند به جزیره نزدیک شدند و حدود ۷۰ سرباز شوروی به همراه یک کامیون و تقویت شده با دو خودروی زرهی در حال تلاش برای به سمت جزیره بودند تا گشت چین را محاصره کنند. چینی ها
ادعا می کنند که شوروی در ساعت ۰۹:۱۷ آتش گشوده است. شوروی با تانک، نفربرهای زرهی (APC) و بمباران توپخانه پاسخ داد. در طی سه روز، PLA با موفقیت نفوذ شوروی را متوقف کرد و در نهایت تمام نیروهای شوروی را از جزیره ژنبائو بیرون کرد. در جریان این درگیری، چینی ها دو جوخه پیاده نظام تقویت شده را با پشتیبانی توپخانه مستقر کردند. منابع چینی بیان می کنند که شوروی حدود ۶۰ سرباز و شش فروند APC آبی خاکی بی تی آر-۶۰ را مستقر کرد و در حمله دوم، حدود ۱۰۰ سرباز با پشتیبانی ۱۰ تانک و ۱۴ APC شامل توپخانه. PLA دو تا سه ماه برای آن رویارویی آماده شده بود. از میان یگان ها، چینی ها ۹۰۰ سرباز را انتخاب کردند که توسط کارکنان ارتش با تجربه رزمی فرماندهی می شدند. به آنها آموزش های ویژه و تجهیزات ویژه داده شد و مخفیانه به آنها اعزام شدند تا از قبل در جزیره ژنبائو موضع بگیرند. ژنرال چینی چن شیلیان اظهار داشت که چینی ها در میدان نبرد به پیروزی آشکاری دست یافته اند. در ۱۵ مارس، حملات اولیه شوروی پس از متحمل شدن خسارات سنگین دفع شد. سربازان مرزی شوروی دوباره نبرد نکردند، یک گردان تحت فرماندهی سرهنگ دوم اسمیرنوف از لشکر ۱۳۵ پیاده نظام موتوری وا
رد حمله شد. این گردان که زیر آتش مسلسل های سنگین چینی ها قرار گرفت، متحمل خسارات سنگین شد و از جزیره خارج شد. در پایان ۱۵ مارس، ژنرال شوروی اولگ لوسیک دستور استقرار موشک اندازهای مخفی "ب ام-۲۱ گراد" را صادر کرد. شوروی در درگیری ۹ ساعته با چینی ها ۱۰٬۰۰۰ گلوله توپ را همراه با ۳۶ سورتی پرواز شلیک کرد.مقامات شوروی بر این باور بودند که این حمله برای نیروها و تجهیزات چینی ویرانگر بود که توسط منابع چینی قابل تأیید نبود.[ '] ' مواضع خود را در جزیره ترک کردند و شوروی به مواضع خود در ساحل رود اوسوری روسیه عقب نشینی کرد. ادعا می کند که گروه اصلی نیروهای چینی در نزدیکی جزیره به دلیل اشتباه در محاسبه ستاد نیروهای راکتی، در نتیجه استفاده از BM-21 متحمل خسارت قابل توجهی نشده است. وی ادعا می کند که پس از ساعت ۲۱:۰۰، چینی ها شروع به شلیک خمپاره های سنگین نه تنها به سمت جزیره، بلکه به خاک شوروی کردند و سرگرد و. نسوف فرمانده لشکر ۱۳۵ موتوری پیاده نظام، مجبور شد به لشکر و مرزبانان دستور دهد تا برای جلوگیری از تلفات، ۴–۵ کیلومتر به داخل خاک عقب نشینی کنید. ماکسول خاطرنشان می کند که بسیاری از نوشته های دانشگاهی دربارهٔ حادثه ژنبا
ئو همچنان استدلال می کنند که این حادثه ناشی از یک اقدام تهاجمی غیرقابل تحریک چین است و بی تردید اتحاد جماهیر شوروی پیروز بوده است. در ۱۶ مارس، شوروی برای جمع آوری مردگان خود وارد جزیره شد و چینی ها سلاح خود را در دست داشتند. در ۱۷ مارس، شوروی تلاش کرد تی-۶۲ از کار افتاده را از جزیره بازیابی کند، اما تلاش آنها توسط توپخانه چینی دفع شد. در ۲۱ مارس، شوروی یک تیم تخریب را در تلاش برای نابودی تانک فرستاد. چینی ها آتش گشودند و تلاش شوروی را خنثی کردند. با کمک غواصان نیروی دریایی چین، PLA تانک T-62 را به خشکی کشید. این تانک بعداً به موزه نظامی چین داده شد. تا سال ۱۹۹۱، جزیره مورد مناقشه باقی ماند. طبق منابع چینی، چینی ها از اوت ۱۹۶۹ پادگان هایی ساخته بودند و حضور مستمری در این جزیره داشتند [ "" ] ریابوشکین ادعا می کند که مرزبانان شوروی به خنثی کردن تمام تلاش های چینی ها برای فرود آمدن در آن تا ۱۰ سپتامبر ادامه دادند تا زمانی که به آنها دستور آتش بس داده شد و عملاً جزیره را تسلیم کردند تا برای مذاکرات کوسیگین-ژو که در ۱۱ سپتامبر اتفاق افتاد. قهرمانان رزمی شوروی. پنج سرباز شوروی به دلیل شجاعت و دلاوری در جریان درگیری
دامانسکی، نشان برتر قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کردند. سرهنگ دموکرات لئونوف گروه چهار تانک T-62 را در یک ضدحمله در ۱۵ مارس رهبری کرد و هنگامی که یک خودروی منهدم شده را ترک می کرد توسط یک تک تیرانداز چینی کشته شد. ستوان ارشد ویتالی بوبنین یک مأموریت امدادی متشکل از ۲۳ سرباز از پاسگاه مرزبانی مجاور را رهبری کرد و یک یورش BTR-60 را به عقب چین انجام داد که ظاهراً ۲۴۸ مهاجم را کشته بودند. گروهبان جوان یوری بابانسکی فرماندهی را در نبرد در ۲ مارس به عهده گرفت، زمانی که دشمن برتری ۱۰–۱ داشت و هنگامی که ستوان ارشد استرلنیکوف کشته شد. بابانسکی بعداً تیم های جستجو و نجات جنگی را رهبری کرد که اجساد استرلنیکوف و لئونوف را بیرون آوردند. گروهبان جوان ولادیمیر اورخوف در نبرد ۱۵ مارس شرکت کرد. به عنوان یک مسلسل، او بخشی از اولین خط حمله علیه نیروهای چینی مستقر در جزیره بود. لانه مسلسل دشمن را ویران کرد و دو بار مجروح شد اما به مبارزه ادامه داد تا اینکه بر اثر جراحات جان باخت. به ۵۴ سرباز و افسر نشان های عالی نظامی لنین، پرچم سرخ، ستاره سرخ و شکوه و مدال های "شجاعت" و "برای شایستگی نبرد" به ۹۴ مرزبان و سرباز اهدا شد. ق
هرمانان رزمی چینی. در جریان درگیری های جزیره ژنبائو با ارتش شوروی در مارس ۱۹۶۹، یک تیم RPG چینی، Hua Yujie و دستیارش Yu Haichang چهار APC شوروی را منهدم کردند و بیش از ده کشته به دست آوردند. هوآ و یو نشان «قهرمان مبارزه» را از CMC دریافت کردند و اقدام آنها بر روی تمبر پستی به یادگار ماند. مرز غربی: سین کیانگ (۱۹۶۹). درگیری های مرزی بیشتر در اوت ۱۹۶۹ رخ داد که اکنون در امتداد بخش غربی مرز چین و شوروی در سین کیانگ است. پس از حوادث تاسیتی و باچا دائو، سرانجام حادثه تیلیکتی رخ داد و ۲۸ سرباز چینی کشته شدند. تشدید تنش ها چشم انداز جنگ هسته ای همه جانبه بین چین و اتحاد جماهیر شوروی را افزایش داد. دیپلماسی. در ۱۷ مارس ۱۹۶۹، نشست اضطراری پیمان ورشو توسط برژنف با هدف محکومیت چین در بوداپست برگزار شد. چائوشسکوی رومانی، علیرغم فشارهای زیاد شوروی، از امضای بیانیه محکومیت چین خودداری کرد. ناسازگاری چائوشسکو منجر به صدور بیانیه ای نشد که به طور گسترده به عنوان یک شکست دیپلماتیک شوروی تلقی شد. روز بعد، جلسه ای از هیئت های نمایندگی ۶۶ حزب کمونیست در مسکو در مورد مقدمات یک اجلاس جهانی در مسکو در ۵ ژوئن ۱۹۶۹ بحث و گفتگو کرد. ی
ک طرح شوروی برای محکوم کردن چین با شکست مواجه شد و هیئت های نمایندگی احزاب کمونیست رومانی، ایتالیا، اسپانیا، سوئیس و اتریش همگی از موضع چین حمایت کردند که این اتحاد جماهیر شوروی بود که به چین حمله کرده بود، نه برعکس. در ۲۱ مارس، الکسی کوسیگین، نخست وزیر شوروی، سعی کرد با مائو تماس بگیرد تا در مورد آتش بس گفتگو کند. اپراتور چینی که تماس کوسیگین را پذیرفت، او را «عنصر تجدیدنظرطلب» نامید و تلفن را قطع کرد. ژو که می خواست پیشنهاد آتش بس کوسیگین را قبول کند، از آنچه به عنوان بی احتیاطی مائو تلقی می کرد، شوکه شد: «دو کشور در حال جنگ هستند، نمی توان پیام رسان را قطع کرد». دیپلمات های سفارت اتحاد جماهیر شوروی در پکن بیشتر روز ۲۲ مارس را بیهوده برای دستیابی به شماره تلفن خصوصی مائو صرف کردند تا کوسیگین بتواند با او تماس بگیرد و دربارهٔ صلح صحبت کند. در ۲۲ مارس، مائو با چهار مارشال که سربازان چینی را در مناطق مرزی با اتحاد جماهیر شوروی فرماندهی می کردند، ملاقاتی داشت تا مقدمات یک جنگ همه جانبه احتمالی را آغاز کند. ژو بارها از مائو خواست تا دربارهٔ آتش بس گفتگو کند، اما با امتناع مائو از تماس تلفنی با کوسیگین موافقت کرد
. در تلاش برای آرام کردن ژو، مائو به او گفت: «فوراً برای انجام مذاکرات دیپلماتیک آماده شوید.» بین ۱ و ۲۴ آوریل، نهمین کنگره حزب کمونیست چین برگزار شد و مائو رسماً پایان انقلاب بزرگ فرهنگی پرولتری را که در می ۱۹۶۶ آغاز کرده بود، اعلام کرد. علیرغم پایان رسمی انقلاب فرهنگی، کنگره پیروان جناح های افراطی چپ مرتبط با همسر قدرتمند مائو، جیانگ چینگ، و وزیر دفاع لین بیائو را به سمت های کلیدی انتخاب کرد. جیانگ و لین هر دو طرفدار یک خط سخت در قبال اتحاد جماهیر شوروی بودند. در همین حال، مائو دستور آماده سازی برای «دفاع در عمق» در امتداد مرز را صادر کرده بود زیرا ترس واقعی از تبدیل شدن بحران مرزی به جنگ همه جانبه به وجود آمده بود. در اول ماه مه، در تلاشی برای ترمیم وجهه چین در خارج از کشور، که توسط انقلاب فرهنگی به شدت آسیب دیده بود، مائو از دیپلمات های چند کشور جهان سوم دعوت کرد تا در جشن اول ماه مه در پکن شرکت کنند. مائو از دیپلمات های گردآمده رسماً به خاطر حملات گارد سرخ به دیپلمات ها در چین و درهم شکستن سفارت ها در پکن در سال ۱۹۶۷ عذرخواهی کرد. مائو مدعی شد که از این واقعیت که گارد سرخ در طول انقلاب فرهنگی، خارجی های
ساکن چین را مورد ضرب و شتم و گاه قتل قرار داده بود، بی اطلاع است. همچنین، مائو اعلام کرد که برای اولین بار پس از انقلاب فرهنگی، سفیران خود را برای نمایندگی چین در خارج از کشور می فرستد (بیشتر سفرای چین در طول انقلاب فرهنگی فراخوانده و اعدام شده بودند و هیچ جایگزینی برای آنها ارسال نشده بود). در آن زمان، مائو احساس کرده بود که انزوای چین ناشی از انقلاب فرهنگی به یک مشکل تبدیل شده است، زیرا چین اکنون در آستانه جنگ با اتحاد جماهیر شوروی قرار دارد. در ۵ ماه مه، کوسیگین به هند سفر کرد که به شدت مخالف چین بود تا با نخست وزیر ایندیرا گاندی در مورد امکان اتحاد شوروی و هند علیه چین گفتگو کند. بین ۱۴ و ۱۹ می، نیکولای پودگورنی از کره شمالی دیدن کرد تا کیم ایل سونگ را از چین دور کند. کیم از دور شدن از چین خودداری کرد و در حمایت از مائو، کره شمالی هیچ هیئتی را به کنفرانس جهانی احزاب کمونیست که در ماه ژوئن در مسکو برگزار شد، اعزام نکرد. در ۱۷ ژوئن، رهبر اکثریت سنای ایالات متحده، مایک منسفیلد، که مدت ها از طرفداران عادی سازی روابط آمریکا با چین بود، با مشورت کاخ سفید نامه ای نوشت و از مائو خواست به او اجازه دهد به چین سفر ک
ند و با مائو دیدار کند. در مورد اقداماتی برای بهبود روابط چین و آمریکا گفتگو کند. نامه به نورودوم سیهانوک پادشاه کامبوج فرستاده شد تا آن را به مائو منتقل کند و تا ۲۶ جولای نامه منسفیلد به پکن رسیده بود. پاسخ چین تند بود و ژو سخنرانی کرد و ایالات متحده را به «تجاوز» در ویتنام و «اشغال» تایوان متهم کرد، که ژو به حق بخشی از چین است. در اول اوت، ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، از پاکستان، متحد نزدیک چین بازدید کرد، زیرا هر دو ضد هند بودند، تا از ژنرال یحیی خان بخواهد که پیامی به مائو بدهد که می خواهد روابط با چین را عادی کند، به ویژه به دلیل بحران با چین. اتحاد جماهیر شوروی در ۲ تا ۳ اوت، نیکسون از رومانی دیدن کرد تا با چائوشسکو ملاقات کند و از او بخواهد که همان پیام را به مائو منتقل کند. چائوشسکو با این کار موافقت کرد و در ۷ سپتامبر، یون گئورگه ماورر، نخست وزیر رومانی، که برای شرکت در مراسم تشییع جنازه هوشی مین در هانوی بود، ژو را به کناری برد تا به او بگوید که نیکسون خواستار گشایش در چین است. پس از درگیری. درگیری های ساحل رودخانه اوسوری در مارس ۱۹۶۹، صفحه مهمی در تاریخ جنگ سرد بود. انشقاق چین و شوروی کا
مل شد و چین در بحران هایی مانند افغانستان دهه بعد کنار غرب قرار گرفت و شوروی ناچار شد بخش بزرگی از ارتشش را به جای اروپای شرقی در مرزهایش با چین مستقر کند. جزیره دامانسکی (ژنبائو) تا چند ماه «سرزمین هیچ کس» و خارج از کنترل طرفین ماند. سرانجام پس از گفتگوهایی بین دو طرف متخاصم، نیروهای شوروی فرمان آتش بس گرفتند و چینی ها در ۱۰ سپتامبر همان سال وارد آن شدند.
در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان و در مناطق اطراف آن پارک های زیبای بسیار زیادی وجود دارد. این پارک ها علاوه بر مکان خوبی برای گذراندان وقت فراغت مردم، همچنین جهت حفاظت از تنوع زیستی نقش مهمی دارند. لیست پارک های موجود در باکو به شرح ذیل است:
بردلی مارک «برد» استوارت (به ؛ ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۹ – ۸ اکتبر ۲۰۰۸) که بیشتر با نام هنری اش گیجت گین شناخته شده بود موسیقی دان و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۸ میلادی فعالیت می کرد. او دومین بیسیست و یکی از بنیان گذاران گروه موسیقی مریلین منسون بود. نام هنری وی ترکیبی از نام شخصیت داستانی دختر موج سوار، گیجت و آدم کش زنجیره ای آمریکایی، اد گین بود.
مشداخ نام تپه هایی در شهرستان دشت آزادگان است. این تپه ها دارای جاذبه گردشگری و آهوهای مشداخ در این منطقه دارای شهرت هستند. در لغت برای مشداخ که از شدخ گرفته شده است معانی متفاوتی آمده است. ابزاری که با آن سر جنین را فشار می دهند یکی از این معانی است. مشداخ یکی از مناطق کویری منحصر به فرد با وسعت ۶۰ هزار هکتار در غرب خوزستان بین شهرهای بستان و عبدالخان قرار دارد که از سال ۹۰ به منطقه حفاظت شده ارتقاء یافت و آهوهای این منطقه تنها آهوی کشور هستند که به طور طبیعی در زیستگاه خود زندگی می کنند.
آینه بغل فیلمی به کارگردانی منوچهر هادی، تهیه کنندگی منصور سهراب پور و سید امیر پروین حسینی و نویسندگی بابک کایدان و میثم کایدان محصول سال ۱۳۹۶ است. این فیلم در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۹۶ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه فیلم. مرتضی (جواد عزتی) پسری است که در گاراژ کار می کند و به مناسبت سالگرد نامزدی اش از گاراژ ماشین گران قیمتی را به عنوان امانتی برمی دارد، در همین حین که نامزد او سوار بر ماشین است و مرتضی برای خرید آب هویج بستنی می رود به ناگاه ماشین شهرداری با آینه بغل ماشین او برخورد و آینه بغل او می شکند و خسارت زیادی به ماشین وارد می شود که بعد از ۲ روز مرتضی و نامزدش مهناز (نازنین بیاتی) برای عذرخواهی به منزل شاهانه شاهرخ (محمدرضا گلزار) می روند و در آن جا اتفاقاتی رخ می دهد.