Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بت به فیلم بلند سال ۲۰۰۴ که جیم کری نقش کنت اولاف بازی کرد، تحسین کردند. کلی لاولر از یواس ای تودی احساس کرد که قالب تلویزیونی به داستان ها فضای بیشتری برای توسعه می دهد، اضافه شدن واربرتون، به عنوان اسنیکت دیوار چهارم به انتقال برخی از طنز بازی کلمات استفاده شده در کتاب ها کمک کرد، و تصویر هریس از اولاف بسیار بیشتر بود. پویا، و ترسناک تر از نسخه کری بود. حییم گارتنبورگ از ورج گفت که نمایش کتاب ها را بسیار صادقانه تر از فیلم دنبال می کند، و "لحنی را که داستان ها را بسیار خاص کرده بود، کاهش می دهد". رابرت لوید، نویسنده لس آنجلس تایمز، احساس کرد که پیشینه سوننفلد و ولش آنها را به "افراد مناسب برای این شغل تبدیل کرده است، در محیطی قرار می گیرد که به سختی می توان آن را در زمان اصلاح کرد، جز اینکه بگوییم اکنون نیست". کتاب در مقایسه با فیلم بلند. از سوی دیگر، نیک آلن از راجرابرت.کام نقدی منفی به این سریال داد و آن را "یک تقلید خنده دار غم انگیز" خواند که "هیچ وقت آنقدر که می خواهد هوشمندانه نیست" و فقط برای طرفداران این کتاب ها جذاب است. کارولاین فرامکه از واکس مدیا سریال را به خاطر جلوه های بصری منحصر به فرد و عجی
ب آن تحسین کرد، اما لحن، سرعت و اجراهای نمایش را تصادفی دانست و نمایش را «به معنای واقعی کلمه، مجموعه ای از رویدادهای ناگوار» در نظر گرفت.
لوییز هینس (؛ زادهٔ ) هنرپیشه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "مجموعه حوادث ناگوار" اشاره کرد.
تاد فریمن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "لاک پشت های نینجای نوجوان جهش یافته"، "مجموعه حوادث ناگوار" و "گراس پوینت بلنک" اشاره کرد.
عثمان علی (؛ زادهٔ ) بازیگر فیلم، صحنه و تلویزیون پاکستانی-آمریکایی است. او فعالیت خود را با بازی در تئاتر "دست نامرئی" آغاز کرد که بابت آن برنده جایزه اوبی شد. علی بیشتر برای بازی در مجموعه های "مأموران شیلد"، "معاون رئیس جمهور"، "مجموعه حوادث ناگوار" و "سوتس" شناخته می شود.
متی کاردارپل (؛ زادهٔ ) هنرپیشه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به مجموعه حوادث ناگوار ، چیزهای عجیب و فیلم "سوزان تنبل" اشاره کرد.
مالکوم استوارت (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جومانجی"، "هشت درجه زیر صفر"، "پیچ خورده" و "کلبه کریسمس" اشاره کرد.
گری برزیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال پورت ویل، باشگاه فوتبال بارنت، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال کمبریج یونایتد، باشگاه فوتبال سلو تاون، باشگاه فوتبال فولام، و باشگاه فوتبال کریستال پالاس اشاره کرد.
جایزه بزرگ آلمان () یکی از مسابقات قهرمانی فرمول یک است که در آلمان برگزار می شود. نخستین دورهٔ این مسابقه در سال ۱۹۲۶ برگزار شد. جایزه بزرگ آلمان تاکنون در سه ورزشگاه برگزار شده است: نوربورگ رینگ در راینلاند-فالتس، پیست هوکنهایمرینگ در بادن-وورتمبرگ و دو بار در پیست آفوس در نزدیکی برلین. در سال هایی که مسابقه در آلمان غربی برگزار می شد، نام آن تغییر نیافت. در سال های نخست دوران پس از جنگ جهانی دوم، شرکت آلمان غربی در مسابقات بین المللی ممنوع بود و جایزه بزرگ آلمان در سال ۱۹۵۱ به فرمول یک بازگشت. از سال ۱۹۲۶ مسابقه توسط باشگاه اتومبیل رانی آلمان برگزار می شود. تاریخچه. سرآغاز. در سال ۱۹۰۷ نخستین مسابقات اتومبیل رانی آلماندر پیست ۱۱۸ کیلومتری تاونوس بیرون فرانکفورت برگزار شد. تنها خودروهای گردشگری با حجم موتور کمتر از ۸ لیتر مجاز به شرکت بودند. یک راننده و هم تیمی او در پیست کشته شدند و دیگر مسابقه ای در این پیست برگزار نشد. دو و نیم ساعت طول کشید تا تیم پزشکی به محل تصادف برسند. پیش از جنگ. آفوس. نخستین مسابقهٔ جایزه بزرگ آلمان در سال ۱۹۲۶ در پیست آفوس در جنوب برلین برگزار شد. این پیست از دو مسیر مستقیم ۶ مای
لی با دو پیچ گیره سر در انتهای آن ها تشکیل شده بود. برخورد یکی از خودروها با اتاق مارشال ها سه کشته بر جای گذاشت. پیست آفوس بسیار خطرناک شمرده می شد و مسابقه از آنجا منتقل شد. در سال ۱۹۲۹ جایزه بزرگ آلمان تبدیل به رویدادی رسمی شد. نوربورگ رینگ. جایزه بزرگ آلمان به پیست تازه ساز نوربورگ رینگ در منطقه کوه آیفل در غرب آلمان منتقل شد. نخستین مسابقه این پیست در ۱۸ ژوئن ۱۹۲۷ برگزار شد. این پیست، مسیر رقابتی چالش برانگیزی داشت و از میان جنگل های کوه آیفل می گذشت. اختلاف ارتفاع در پیست بیش از ۳۰۰ متر بود و در برخی بخش ها خودروها از زمین جدا می شدند. در سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۳ مشکلات مالی باعث برگزار نشدن مسابقه شد. از سال ۱۹۳۱ مسابقه در حلقه شمالی برگزار شد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ این مسابقه جزء مسابقات قهرمانی اروپا بود. در سال ۱۹۳۹ پیستی به نام دویچلندرینگ در نزدیکی درسدن ساخته شد و قرار بود میزبان جایزه بزرگ آلمان ۱۹۴۰ باشد؛ ولی با آغاز جنگ جهانی دوم، مسابقات لغو شد و پیست هرگز مورد استفاده قرار نگرفت. پس از جنگ. نوربورگ رینگ و قهرمانی جهان. پس از جنگ جهانی دوم، آلمان به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد و آلمان غربی تا سال ۱۹
۵۱ از شرکت در مسابقات بین المللی محروم شد. در دومین فصل برگزاری فرمول یک، جایزه بزرگ آلمان جزئی از آن شد. حلقه شمالی برای ربع قرن میزبان مسابقه بود و سخت ترین و چالش برانگیزترین پیست فرمول یک شناخته می شد. وسعت زیاد پیست باعث می شد هر سال ۳۷۵ هزار نفر به صورت متوسط مسابقه را تماشا کنند. در نخستین مسابقه در سال ۱۹۵۱، آلبرتو اسکاری توانست خوان مانوئل فانخیو را پشت سر گذارد و پیروز شود. در سال ۱۹۵۴، رانندهٔ آرژانتینی به نام اونوفره ماریمون هنگام تمرین کشته شد. پس از فاجعه لومان، بیشتر مسابقات اروپا (از جمله همه مسابقات آلمان) تا زمانی که مسیرها به روز شوند، تحریم شد. بنابراین جایزه بزرگ آلمان ۱۹۵۵ نیز لغو شد. برای مسابقه ۱۹۵۷ تغییراتی در پیست ایجاد شد. از جمله سطح پیست بازسازی شد و سطح بتنی که بخشی از مسیر را تشکیل می داد، برداشته و با آسفالت جایگزین شد. در سال ۱۹۵۸ نیز مسافت مسابقه از ۲۳ دور به ۱۵ دور کاهش یافت. در همان سال، خودروی پیتر کالینز درون حفره ای نزدیک پیست افتاد و پس از پرتاب شدن از خودروی خود به درختی برخورد کرد که پس از چند روز، منجر به مرگش شد. در سال ۱۹۵۹ مسابقه در پیست بسیار سریع آفوس برگزار شد
که تنها مسابقهٔ فرمول یک در این پیست بود. در تمرین پیش از مسابقه، رانندهٔ فرانسوی به نام ژان برا کنترل خودرو را از دست داد و به خاکریز آجری که «دیواره مرگ» نامیده می شد، برخورد کرد. او حدود ۹۰ متر دورتر از خودرویش پرتاب شد و در دم کشته شد. در سال ۱۹۶۰ به دلیل شکایت برخی رانندگان دربارهٔ خطر فراوان، سرعت و رطوبت مسیر آفوس، برگزار کنندهٔ مسابقه تصمیم گرفت به جای فرمول یک، مسابقه فرمول دو را با عنوان جایزه بزرگ آلمان در حلقه جنوبی برگزار کند. رانندگان آن دوران ورزش های موتوری بیش از توجه به ایمنی، روحیه سلحشوری داشتند و احساس می کردند پیست آفوس ارزش خطر کردن دارد. به همین دلیل از شرکت در مسابقه خودداری کردند و جایزه بزرگ ۱۹۶۰ لغو شد. در جایزه بزرگ ۱۹۶۹ رانندهٔ آلمانی به نام گرهارد میتر هنگام تمرین کشته شد. سیستم تعلیق عقب خودروی او از کار افتاد و خودرو در سرپایینی از پیست خارج شد. این حادثه پنجمین تصادف مرگبار مربوط به فرمول یک در این پیست در ۱۵ سال گذشته بود و بالاترین تلفات را در پیست های مورد استفاده در قهرمانی جهان داشت. سال ۱۹۷۰ آغاز افول حلقه شمالی بود. پس از مرگ پیرز کارج در جایزه بزرگ هلند همان سال، اتحا
دیه رانندگان جایزه بزرگ جلسه ای در هتلی در لندن تشکیل داد. با وجود فشار طرف های دیگر، آنان تصمیم گرفتند تا زمانی که تغییرات اساسی در نوربورگ رینگ انجام نشده است، در این پیست مسابقه ندهند. مالکان پیست از انجام تغییرات درخواستی رانندگان خودداری کردند و انجام تغییرات در مدت باقیمانده تا مسابقهٔ ۱۹۷۰ امکان پذیر نبود. بنابراین جایزه بزرگ آلمان ۱۹۷۰ به پیست سریع هوکنهایم منتقل شد. در سال ۱۹۷۱ مسابقه به پیست اصلاح شدهٔ نوربورگ بازگشت. مسیر مستقیم تر و هموارتر شده بود و خطر آن نسبت به گذشته کاهش یافته بود. ولی هنوز از نظر فنی چالش برانگیزترین پیست فرمول یک بود و در بسیاری مناطق هنوز به طرز خطرناکی باریک و ناهموار بود. همچنین هنوز بخش های زیادی از مسیر دارای گاردریل نبود؛ هرچند در طول سال ها این مشکل برطرف شد. در سال ۱۹۷۵ نیکی لائودا مسیر یک دور پیست را در ۶ دقیقه و ۵۸ ثانیه طی کرد و تبدیل به تنها راننده ای شد که این مسیر را در کمتر از هفت دقیقه طی کرده است. نوربورگ رینگ در طول سال ها بارها به خواست رانندگان اصلاح شد. با این وجود، در سال ۱۹۷۶ لائودا که از ایمنی پیست راضی نبود، تلاش کرد مسابقه را تحریم کند. در آن زمان،
ایمن سازی نوربورگ رینگ در ساختار قدیمی پیست ناممکن بود. مارشال و تیم پزشکی به تعداد کافی وجود نداشت و پیست به دلیل طول زیادش نیاز به پنج تا شش برابر نیروی اجرایی نسبت به پیست های معمولی فرمول یک داشت. برگزارکنندگان تمایلی به تأمین این تعداد نیرو نداشتند. همچنین انجام اصلاحات مد نظر فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی و رانندگان نیاز به هزینه ای داشت که در دسترس آنان نبود. سایر رانندگان با لائودا مخالفت کردند؛ زیرا باید قرارداد خود را کاملاً اجرا می کردند تا دچار مشکلات قانونی نشوند. از سوی دیگر مسائل تجاری نیز مورد بحث بود. طول حلقه شمالی به اندازه ای زیاد بود که هیچ رسانه ای نمی توانست مسابقه را به صورت کامل پوشش دهد. در مسابقهٔ ۱۹۷۶ بخش هایی از پیست تر و بخش هایی خشک بود. لائودا پس از تعویض لاستیک خود با فاصلهٔ زیاد پشت سر یوخن ماس وارد پیست شد و در حالی که تلاش کرد خود را به او برساند، در یک پیچ گردش به چپ سریع در یکی از نقاط دور از دسترس پیست، کنترل خودرو را از دست داد. خودرو به خاکریز چمنی برخورد کرد و شعله ور شد. یکی از رانندگان به او کمک کرد تا از خودرو خارج شود. پس از حادثه، لائودا ایستاده بود و با سایر
رانندگان صحبت می کرد و به نظر می رسید مشکل جدی نداشته باشد. ولی بر اثر تنفس دود سمی به شدت دچار سوختگی شده بود و سیستم گردش خونش آسیب دیده بود. سپس به کما رفت و در آستانهٔ مرگ بود؛ ولی زنده ماند و شش هفته بعد به فرمول یک بازگشت. این آخرین مسابقه ای بود که به میزبانی پیست قدیمی نوربورگ برگزار شد. هوکنهایم رینگ. پیست سریع و مسطح هوکنهایم به مدت سی سال میزبان جایزه بزرگ آلمان بود. در سال ۱۹۸۲ تغییراتی در پیست داده شد؛ از جمله مانعی در پیست بسیار سریع اوست-کوروه افزوده شد. در همین سال، دیدیه پیرونی در مرحلهٔ تعیین خط تصادف کرد و خودرویش پس از آن که مدتی در آسمان بود و چند بار به دور خودش چرخید، متوقف شد. مصدومیت او به حدی شدید بود که ممکن بود سید واتکینز (پزشک مسابقات) مجبور به قطع کردن پای او برای خارج کردنش از خودرو شود. در سال ۱۹۸۵ جایزه بزرگ برای یک مسابقه به پیست جدید ۴٫۵ کیلومتری جایزه بزرگ نوربورگ رینگ بازگشت. این پیست در مکان حلقه شمالی ساخته شده بود. در قرارداد بلندمدتی که برای میزبانی مسابقات جایزه بزرگ بسته شده بود، باید یکی از دو پیست هوکنهایم رینگ و نوربورگ رینگ برای جایزه بزرگ آلمان انتخاب می شد. ه
وکنهایم رینگ انتخاب شد و میزبان ۲۰ دورهٔ بعدی جایزه بزرگ بود. پس از تصادف اریک کوما در پیچ اوست-کوروه در سال ۱۹۹۱ مانع این پیچ دوباره تغییر یافت و پیچیده تر شد. پس از کشته شدن آیرتون سنا در جایزه بزرگ سان مارینوی ۱۹۹۴ نیز تغییری در مانع سوم داده شد تا سرعت را در آن پیچ کاهش دهد. جایزه بزرگ آلمان ۱۹۹۵ با پیروزی میشائیل شوماخر به پایان رسید. از سال ۱۹۳۹ او نخستین آلمانی بود که برندهٔ این مسابقه می شد. در دوران حضور شوماخر، توجه به فرمول یک در آلمان به اوج رسید. در سال ۲۰۰۲ هوکنهایم رینگ بسیار کوتاه تر شد و طرح آن تغییر یافت. مسیرهای مستقیم جنگلی حذف شد و چند پیچ افزوده شد تا چالش فنی پیست را افزایش دهد. میزبان های متناوب. در سال ۲۰۰۶ مقرر شد از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ جایزه بزرگ آلمان به صورت متناوب در دو پیست نوربورگ رینگ (۲۰۰۷ و ۲۰۰۹) و هوکنهایم رینگ (۲۰۰۸ و ۲۰۱۰) برگزار شود. قرار بود مسابقهٔ ۲۰۰۷ جایزه بزرگ آلمان نامیده شود؛ ولی به دلیل اختلاف نظر با هوکنهایم رینگ بر سر حقوق نامگذاری، نام مسابقه به جایزه بزرگ اروپا تغییر یافت. در سال ۲۰۰۹ مشکل دو پیست حل شده بود و نوربورگ رینگ میزبان جایزه بزرگ آلمان شد. قرارداد می
زبانی جایزه بزرگ آلمان تا ۲۰۱۸ تمدید شد. هوکنهایم رینگ به میزبانی در سال های زوج ادامه داد و نوربورگ رینگ تا سال ۲۰۱۳ در سال های فرد میزبان بود. مسابقه دوسالانه در هوکنهایم رینگ. در سال ۲۰۱۴ مالکیت نوربورگ رینگ تغییر کرد و مالکان جدید نتوانستند توافقی برای ادامهٔ میزبانی در سال های فرد امضا کنند. هوکنهایم رینگ نیز توان میزبانی در سال های فرد نداشت و دو مسابقهٔ ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ لغو شد. به این ترتیب، جایزه بزرگ آلمان به مسابقه ای دوسالانه تبدیل شد. برندگان چندگانه. "رانندگان پررنگ شده هنوز در فرمول یک فعال هستند." "زمینه صورتی نشان دهنده مسابقه ای است که جزء فرمول یک نبوده است. زمینه کرمی نشان دهنده مسابقه ای است که جزء مسابقات قهرمانی اروپا پیش از جنگ جهانی دوم بوده است."
اینانا سرکیس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، مانکن و کارگردان فیلم آشوری تبار اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او متولد کانادا ، و زاده شده از پدری سوری و مادری بلغارستانی است. او ایفاگر شخصیت «میس نورث» در دبلیودبلیوئی است و برای شرکت اسپرینت و فیلم سینماییِ "" نیز فعالیت تبلیغاتی نموده است.
یک گروه سیکلوپروپیل، یک ساختار شیمیایی است که از سیکلوپروپان گرفته شده است و می تواند در واکنش های آلی شامل حلقه زایی و واکنش های آلی بازآرایی سیکلوپروپان شرکت کند. این گروه، فرمول تجربی C3H5 را دارد.
نیتریلیمین یا نیتریل آمیدها رده ای از ترکیب های آلی اند که یک گروه عاملی مشترک با ساختار کلی R-CN-NR را به اشتراک می گذارند و مطابق با باز مزدوج یک آمین پیوندخورده به N (انتهایی) یک نیتریل اند. نیتریلیمین نخستین بار در تجزیهٔ گرمایی ۲-تترازول در آزادسازی نیتروژن، مشاهده شد:
لو هد (به انگلیسی: Low Head) یک حومه شهر در استرالیا است که در تاسمانی واقع شده است.
الکساندرا (به انگلیسی: Alexandra) یک شهرک در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
کنزینگتن (به انگلیسی: Kensington) یک حومه شهر در استرالیا است که در City of Melbourne واقع شده است.
ال وود (به انگلیسی: Elwood) یک حومه شهر در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
برایتون (به انگلیسی: Brighton) یک حومه شهر در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
هالبری (به انگلیسی: Halbury) یک شهرک در استرالیا است که در استرالیای جنوبی واقع شده است.
راید (به انگلیسی: Ryde) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
ایست راید (به انگلیسی: East Ryde) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در City of Ryde واقع شده است.
ایست آلبری (به انگلیسی: East Albury) یک حومه شهر در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
شهر ملبورن (به انگلیسی: City of Melbourne) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده است.
میسائل پاستارنا بوررو (Misael Pastrana Borrero زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۲۱ اوت ۱۹۹۷) بیست و سومین رئیس جمهور کلمبیا از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ بود. زندگی نامه. میسائل پاستارنا بوررو در نیوا، اویلا، بخش اویلا، کلمبیا متولد شد. در طی چهار سال ریاست جمهوری پاستارنا، کلمبیا شاهد پیشرفت هایی بود. او به دنبال افزایش فرصت های شغلی با یک استراتژی مشهور در چهار نقطه بود و تلاش کرد تا پس اندازهای ملی را به عنوان راهی برای از بین بردن وابستگی به سرمایه گذاری خارجی و اعتبار افزایش دهد. همچنین حقوق بازنشستگی را برای بسیاری از مردم افزایش داد. دومین پسر او، آندرس پاستارانا آرانگو، بعدها در سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رئیس جمهور کلمبیا شد. درگذشت. پاستارنا در ۲۱ اوت ۱۹۹۷ در سن ۷۴ سالگی در بوگوتا، کلمبیا، درگذشت.
شهر راید (به انگلیسی: City of Ryde) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در نیو ساوت ولز واقع شده است.
آلفونسو لوپز میکلسن (Alfonso López Michelsen، زاده ۳۰ ژوئن ۱۹۱۳ – درگذشته ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۷) بیست و چهارمین رئیس جمهور کلمبیا از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ بود.
جولیو سزار توربی ایالا (Julio César Turbay Ayala)؛ (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵) یک وکیل لبنانی تبار کلمبیایی بود که از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ به عنوان رئیس جمهور کلمبیا خدمت کرده است. او همچنین مقام های وزیر خارجه و سفیر کلمبیا در ایالات متحده آمریکا و ایتالیا را به عهده داشت.
بیلساری بتانکور (زاده ۴ فوریه ۱۹۲۳ – مرگ ۷ دسامبر ۲۰۱۸) یک سیاستمدار سابق کلمبیایی و بیست و ششمین رئیس جمهور کلمبیا از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ بود. او عضو حزب محافظه کار کلمبیا بود. او در دوران ریاست جمهوری اش به خاطر تلاش هایش در مذاکرات صلح با چندین گروه چریکی کلمبیا برجسته شد. او همچنین از معدود رئیس جمهورهایی بود که پس از پایان دوران ریاست جمهوری از شرکت در سیاست خودداری کرد.
ویرجیلو بارکو ورگاس ؛ (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۲۰ مه ۱۹۹۷) بیست و هفتمین رئیس جمهور کلمبیا از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ بود.
سزار آگوستو گاوریا ؛ (زاده ۳۱ مارس ۱۹۴۷)، یک اقتصاددان و سیاستمدار کلمبیایی است که از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ رئیس جمهور کلمبیا بود. وی از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴، دبیرکل سازمان کشورهای آمریکایی و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ مدیر ملی حزب لیبرال کلمبیا بود.
فراری پورتوفینو (به ) یک خودروی اسپورت جی تی است که توسط شرکت ایتالیایی فراری تولید می شود. نام این خودرو از کومونه پورتوفینو گرفته شده است. این خودرو یک مدل ۲+۲ سقف سخت کروکی است. این خودرو به طور رسمی جانشین فراری کالیفرنیا تی است و برای بار نخست در نمایشگاه خودروی فرانکفورت ۲۰۱۷ از آن پرده برداری شد.
میراکبر خیبر (۱۱ ژانویه ۱۹۲۵ – ) سیاست مدار، فعال کمونیست و عضو کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق افغانستان بود. او در ۲۸ حمل ۱۳۵۷ به طرز مشکوکی کشته شد. حزب خلق مراسم دفن اکبر را به تظاهرات اعتراضی بزرگ علیه داودخان، رییس دولت افغانستان تبدیل کرد که سبب شد داود دستور دستگیری سران اصلی این حزب را داد؛ به دنبال این وضعیت، شاخه نظامی حزب خلق چند روز بعد در ۷ ثور دست به کودتا زد و داود و خانواده اش را کشت و نظام حکومتی تحت رهبری حزب خلق پدید آمد.
رشته محبت فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی شوبیر بوکسوالا و آدیتا رای است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرجون رامپال، آیشواریا رای، ایشا کوپیکار، راکهی گولزار، پارش راوال، پریانشو چاترجی ایفای نقش کرده اند.
دلم برای توست یا قلب من مال تو یک فیلم عاشقانه و درام هندی محصول سال ۲۰۰۲ به کارگردانی کوندان شاه است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، پریتی زینتا، ماهیما چودری، آرجون رامپال، جیمی شرگیل، آلوک نات، آنجان سیرواستاو نقش آفرینی کرده اند. اگرچه این فیلم در زمان اکران یک شکست تجاری بود، بازی زینتا مورد ستایش منتقدان قرار گرفت و نامزدی بهترین بازیگر زن را به دست آورد. در خلاصه داستان ساریتاجی «ریکا» که دو دخترش را بزرگ می کند، می ترسد که تاریخ تکرار شود، زمانی که هر دوی آنها عاشق یک پسر شوند. این فیلم عموماً نقدهای متفاوت و مثبتی دریافت کرد، اما بازی پریتی زینتا به طور جهانی ستایش منتقدان را در پی داشت. داستان. شالو (پریتی زینتا) یک دختر جوان و دوست داشتنی است که با مادرش ساریتا (ریکا) و خواهر بزرگترش نیمی (ماهیما چودری) زندگی می کند. شالو و نیمی خواهر ناتنی هستند، اما خودشان بی خبرند. شالو دختر شکار شوهر فقید ساریتا و زنی است که با او رابطه داشته است. شکار که در یک تصادف رانندگی با مادر اصلی و تنی شالو مجروح شد، از ساریتا التماس کرد که شالو را مانند دختر خودش بزرگ کند. اگرچه ساریتا شالو را به فرزندی پذیرفت، اما
نمی تواند عشقی را که نسبت به نیمی دارد به او نیز داشته باشد. از طرف دیگر شالو مدام هوس محبت مادرش را می کند. شالو به دنبال جلب توجه است و با سرکشی تلافی می کند. نیمی، شالو را بسیار دوست دارد و دائماً از او دفاع می کند، اگرچه حاضر نیست در مورد مادرش بد فکر کند یا طرفی کسی بگیرد. پسر جوانی به نام دو خانا (آرجون رامپال) وارد زندگی این دو خواهر می شود. دیو و شالو در ابتدا با هم کنار نمی آیند اما کم کم عاشق هم می شوند. با این حال، شرایط باعث می شود نیمی باور کند که دیو عاشق اوست. ساریتا که فقط از جنبهٔ نیمی ماجرا را می داند، از طرف نیمی به پدر دیو (الوک نات) پیشنهاد ازدواج می دهد. آقای خانا غافلگیر می شود زیرا او فکر می کند دیو و شالو عاشق هم هستند. وقتی ساریتا می بیند که دیو و شالو عاشق هم هستند، به این نتیجه می رسد که شالو دیو را از نیمی دزدیده است، همان طور که مادر شالو شکار را از او دزدیده بود. او با عصبانیت واقعیت را به نیمی آشکار می گوید. شالو که از اتفاقی که برای والدین خود افتاده شوکه شده، تصمیم می گیرد دیو را قربانی کند تا مادر و خواهرش را خوشحال کند. دیو غمگین در نهایت موافقت می کند که با نیمی ازدواج کند
تا شالو را خوشحال کند. نیمی متوجه می شود که مشکلی در شالو وجود دارد، اما شالو با گفتن اینکه عاشق سمیر (جیمی شرگیل)، دوست دوران کودکی اش که سال ها عاشق او بوده، این حقیقت را پنهان می کند. در روز نامزدی، رقبای سیاسی ساریتا سعی می کنند از واقعیت نامشروع شالو برای تهدید ازدواج نیمی با دیو که از خانواده ای سرشناس است استفاده کنند. شالو کار را به عهده می گیرد، با عجله به خانهٔ دیو می رود و در آنجا علناً اعلام می کند که از ازدواج زنی دیگر با پدرش به دنیا آمده و می گوید که این دلیلی بر مهربانی و سخاوت ساریتا است که شالو را به فرزندی قبول کرده است. آقای خانا تحت تأثیر شجاعت شالو قرار می گیرد و قول می دهد که هیچ چیز جلوی عروسی را نخواهد گرفت. ساریتا مخفیانه شاهد اعتراف شالو است و عمیقاً تحت تأثیر قرار می گیرد. او از اینکه چگونه با شالو رفتار کرده شرمنده است و برای اولین بار همدیگر را در آغوش می گیرند. ساریتا به شالو می گوید که اگر او و دیو واقعاً عاشق هم هستند، نیمی را منصرف کند. شالو قبول نمی کند و می گوید حالا که مورد محبت و عشق مادرش قرار گرفته، چیز دیگری نمی خواهد. نیمی بسیار خوشحال است که مادرش شالو را پذیرفته، ا
ما او هنوز احساس می کند یک چیزی در مورد خواهرش درست نیست. او خیلی زود از کل ماجرا از زبان سمیر باخبر می شود و با خوشحالی برای شالو، از ازدواج منصرف شده و شالو و دیو با هم ازدواج می کنند.
حمید لیقوانی (زاده ۱۳۳۰ تهران) بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. نقش آفرینی. وی دارای مدرک درجه دو هنرمندی معادل فوق کارشناسی از شورای ارزشیابی کل کشور است. تجربه آموزشی در گروه هنر ملی به سرپرستی عباس جوانمرد و کارگاه نمایش توسط گروه بازیگران شهر از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۴، برگزاری آتلیه نمایش دوره تئاتر آزمایشگاهی و همچنین روش بازیگری «متد آکتینگ» برای سینما و تئاتر زیر نظر اساتیدی چون گیل پیترسن و بهروز گرامیان است و همچنین همزمان طی دوره فیلمسازی در سینمای آزاد وابسته به تلویزیون از ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ و کارگردانی و بازیگری در تئاتر و سینما، بازی در سینما، کارگردانی فیلم های کوتاه و کارگردانی و بازی در تئاتر طراحی صحنه پوستر و بروشور، تدریس بازیگری و داوری از دیگر سوابق وی است.
دل باخته فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی سانی دیول است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانی دیول، بابی دیول، ماهیما چودری، اورمیلا ماتوندکار، زهرا سگهال، پریتی زینتا، سوشمیتا موکرجی، دارا سینگ، راجندرانات زوتشی، دیپشیکها ناگپال، کولبوشان کارباندا، ریما لاگو ایفای نقش کرده اند. این فیلم در ایران توسط مؤسسه رسانه های تصویری دوبله و پخش شده است.
عکس فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی راکیش امپراکاش مهرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، راوینا تاندون، مانوج باجپایی، ناندیتا داس، تانوی عظمی، وراجش هیجری، آمل پالکار ایفای نقش کرده اند.
مهناز انصاریان (زادهٔ ۱۳۳۴ در تهران) نویسنده و هنرپیشه سینما و تلویزیون ایران است. زندگی. مهناز انصاریان متولّدِ سالِ ۱۳۳۴ در تهران است. او خواهر حسن انصاریان (فیلم نامه نویس و کارگردان نمایش) است. در نمایش «"باغ آلبالو"» اثر آنتون چخوف به کارگردانی اکبر زنجانپور، نقش "واریا" را داشت اما اجرای آن با شرایط جنگ ایران و عراق مصادف شد و روی صحنه نرفت. وی فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۶۴ به دعوت عباس کیارستمی و با بازی در فیلم «"کلید"» به کارگردانی ابراهیم فروزش آغاز نمود. سپس در سال های پایانی دههٔ ۱۳۶۰، در فیلم «"فیل در تاریکی"» (۱۳۶۸، ساختهٔ نعمت حقیقی) که نیمه تمام ماند و سرانجام پس از سال ها به اتمام رسید و از تلویزیون پخش شد، و در فیلم «"شهر خاکستری"» (۱۳۶۹، ساختهٔ حسن هدایت) به ایفای نقش پرداخت. مهناز انصاریان بیشتر با ایفای نقش "ماه منیر" در فیلم «"می خواهم زنده بمانم"» (۱۳۷۳، ساختهٔ ایرج قادری) و به ویژه نقش "خاله شیرین" در مجموعهٔ تلویزیونی «"پس از باران"» (۱۳۷۹، ساختهٔ سعید سلطانی) و نیز نقش "هلن" در مجموعهٔ تلویزیونی «"مرگ تدریجی یک رؤیا"» (۱۳۸۶–۱۳۸۵، ساختهٔ فریدون جیرانی) شناخته می شود. در مجموعهٔ تل
ویزیونی «"هفت سنگ"» (۱۳۷۷–۱۳۷۶، ساختهٔ سیدعبدالرضا نواب صفوی) که نسخهٔ سینمایی آن نیز به همین نام به نمایش در آمد، در نقش یک زن یهودی که همسر یک خاخام بود، ظاهر شد و سپس در فیلم «"میکس"» (۱۳۷۸، ساختهٔ داریوش مهرجویی) حضور یافت. مجموعه های تلویزیونی «"حمله دار"» (۱۳۷۷، ساختهٔ جعفر سیمائی)، «"مادر"» (۱۳۷۸، ساختهٔ مسعود فروتن) و «"فرمان"» (۱۳۸۱، ساختهٔ مسعود رشیدی) از دیگر کارهای او در عرصهٔ بازیگری است. آخرین بار در سال ۱۳۸۸ در فیلم «"قصهٔ پریا"» در یک نقش کوتاه مقابل دوربین فریدون جیرانی قرار گرفت. وی به دلایل شخصی از بازیگری کناره گیری کرده است. اولین رمان مهناز انصاریان «"لیلا"» بود که داریوش مهرجویی در سال ۱۳۷۵ فیلمِ «"لیلا"» را بر اساس رمان او ساخت و سپس کتاب توسط غلامحسین سالمی ویرایش شد و در سال ۱۳۷۷ توسط "مؤسسهٔ نشر فرزان روز" به چاپ رسید. آیدین آغداشلو طرح روی جلد این کتاب را طراحی کرد. کتاب دومش «"پانسیون محلهٔ مونمارتر"» بود که نخستین بار در سال ۱۳۸۲، با مقدمه ای از کیومرث منشی زاده، از سوی "انتشارات نوید شیراز" منتشر شد و در سال ۱۳۸۷ به چاپ دوم رسید. در سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱) "انتشارات هارمتن" این کتاب را
با ترجمهٔ بریژیت سیمون و پی یِر لافرانس به زبان فرانسوی منتشر کرد. در ترجمهٔ فرانسوی نام کتاب به «"زنان ایرانی پانسیون در محلهٔ مونمارتر"» تغییر داده شد. کتاب سومش «"مروارید کیش"» بود که در سال ۱۳۹۴ بعد از بازنویسی در "انتشارات نگاه" به چاپ رسید. دیگر رمان های این نویسنده هنوز منتشر نشده اند. مهناز انصاریان در سال ۱۳۸۹ طی نامه ای به داریوش مهرجویی مدعی شد این فیلم ساز فیلم «"طهران تهران"» (اپیزود نخست به نام «طهران: روزهای آشنایی») را از روی رمان «"پانسیون محلهٔ مونمارتر"» او ساخته، بدون این که از کتاب و نویسنده اش نامی به میان آورد و به این موضوع اشاره ای کند.
تایتان های نوجوان به سینما می آیند! () فیلمی در ژانر اکشن، کمدی، و ادبیات گمانه زن است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. تمامی سینمایی ها و سریال ها از این مجموعه. انیمیشن سریالی تایتان های نوجوان محصول سال 2003-2006 انیمیشن سینمایی محصول سال 2006 انیمیشن سریالی تایتان های نوجوان به پیش محصول سال 2013-2020 انیمیشن سینمایی تایتان های نوجوان پیش به سوی سینمامحصول سال 2018 انیمیشن سینمایی تایتان های نوجوان در برابر تایتان های نوجوان به پیش محصول سال 2018 خلاصه داستان. در حالی که تایتان های نوجوان در حال مبارزه با جرم و جنایت و محافظت از جامپ سیتی هستند ، متوجه می شوند تمامی ابر قهرمانان مانند بتمن ، سوپرمن ، واندر وومن ، گرین لانترن ، آکوامن ، و حتی خرده کارهای مانند آلفرد پنی ورث و بت موبیل و کمربند بتمن داراری یک فیلم درحال پخش در سینما هستند . این برای رهبر گروه تیتان ها یعنی رابین (شخصیت کمیک) بسیار آزار دهنده است که گروهش هیچ فیلم سینمایی ندارد و احساس پوچ بودن می کند .