Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تا با سربازگیری اجباری برای نیروی زمینی امپراتوری روسیه که تزار در ژوئیهٔ ۱۹۱۶ برای جنگ با آلمان در جنگ جهانی اول فرمان داده بود، مقابله کنند. در اواخر ۱۹۱۶، نیروهای روس شورش های گسترده علیه تصاحب زمین و سربازگیری آسیای میانه ای ها را سرکوب کردند. هزاران قزاق کشته شدند و هزاران تن دیگر به چین و مغولستان گریختند. بسیاری از قزاق ها و روس ها با قبضهٔ قدرت کمونیست ها جنگیدند و تا ۱۹۲۰ در برابر کنترل آنان مقاومت کردند. آلاش و خودگردانی ترکستان. آلاش اُردا ۱۹۱۷–۱۹۲۰. به گفتهٔ ، روسیه ساخت مدرسه ها را در قزاقستان آغاز کرد و این امر به شکل گیری نخبگان در جامعهٔ قزاق انجامید. بیشتر قزاق های تحصیل کرده عضو حزب دموکراتیک مشروطه بودند، اما پس از انشعاب، نخبگان قزاق حزبی تازه به نام بنیان گذار افسانه ای مردم قزاق—آلاش—تشکیل دادند. هدف حزب ایجاد دولتی مستقل و دموکراتیک برای قزاق ها بود. حزب توانست جمهوری خودمختار آلاش همنام را برپا کند که تا ۱۹۲۰، هنگامی که بلشویک ها حزب را ممنوع کردند، دوام آورد. قلمرو آلاش اُردا بخش اعظم سرزمین های قزاقستان کنونی را دربر می گرفت، به جز مناطق جنوبی. ترکستان اُردا. ترکستان اُردا یا خودگرد
انی کوکند، کشوری به رسمیت ناشناخته در آسیای مرکزی بود که در آغاز جنگ داخلی روسیه پدید آمد. این دولت در ۲۷ نوامبر ۱۹۱۷ تشکیل شد. این حکومت دولت سکولاری جمهوری و دارای رئیس جمهور بود. اتحاد شوروی (۱۹۲۰–۱۹۹۱). جمهوری سوسیالیستی خودگردان قزاقستان شوروی در ۱۹۲۰ بنیان نهاده شد و در ۱۹۲۵، هنگامی که مردم قزاق از قرقیزها به طور رسمی متمایز شدند، نام آن به جمهوری سوسیالیستی خودگردان قزاقستان شوروی تغییر یافت. هرچند امپراتوری روسیه تفاوت قومی این دو را می شناخت، هر دو را «قرغیز» می خوانْد تا میان «قزاق ها» و کازاک ها سردرگمی پیش نیاید (هر دو واژه از ریشهٔ ترکیِ «آدم آزاد» آمده اند). در ۱۹۲۵ پایتخت نخستین جمهوری، اورنبورگ، دوباره به قلمرو روسیه بازگردانده شد و قزل اوردا تا ۱۹۲۹ پایتخت شد. آلماتی (در دورهٔ شوروی آلماآتا)، شهری ولایتی در جنوب خاوری دور، در ۱۹۲۹ پایتخت تازه شد. در ۱۹۳۶، این سرزمین رسماً از جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی جدا و به صورت یک جمهوری شوروی درآمد: جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان. با مساحت ، جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان دومین جمهوری بزرگ اتحاد جماهیر شوروی بود. دو قحطی. نخستین قحطی قزاقس
تان در ۱۹۱۹ و در جریان جنگ داخلی روسیه آغاز شد. شمار دام ها در قزاقستان از ۳۰ میلیون به ۱۶ میلیون کاهش یافت و نزدیک به یک میلیون نفر به سبب جنگ داخلی دچار گرسنگی شدند. افزون بر قحطی، قزاقستان از توقف همهٔ کارخانه ها آسیب دید. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، هنگامی که ژوزف استالین در پی اجتماعی سازی کشاورزی بود، قزاقستان با قحطی های پیاپی روبه رو شد که اشارشیلک نام گرفت و به هولودومور همانندی داشت. در [[اوکراین]]، هر دو جمهوری و همچنین در جمهوری فدراتیو روسیه، دهقانان در اعتراض به سیاست کشاورزی شوروی دام های خود را کشتند. در آن دوره بیش از یک میلیون نفر از ساکنان و ۸۰ درصد دام های جمهوری از میان رفت. هزاران تن کوشیدند به چین بگریزند، اما بیشترشان در راه از گرسنگی مردند. به گفتهٔ [[رابرت کانکوئست]]، «اعمال نظریهٔ حزبی بر قزاق ها، و تا حدی بر دیگر مردمان کوچ نشین، از نظر اقتصادی تحمیلِ به زورِ قالبی آزمون نشده بر نظمی اجتماعیِ کارآمد بود، با پیامدهایی فاجعه آمیز. و از نظر انسانی به معنای مرگ و رنجی حتی بزرگ تر از اوکراین بود.» سرکوب ها. در دههٔ ۱۹۳۰ دولت شوروی [[گولاگ]] های بسیاری در سراسر اتحاد ساخت. در قزاقستان ۱۱ اردوگاه سا
خته شد که شناخته شده ترین آن ها [[ALZhIR]] بود. دستور ۰۰۴۸۶ [[کمیساریای خلق در امور داخلی]] در ۱۵ اوت ۱۹۳۷ آغازگر سرکوب های گسترده علیه «[[Family members of traitors to the Motherland|اعضای خانوادهٔ خائنان به میهن]]» بود. این دستور اجازهٔ بازداشت بدون ارائهٔ دلیلِ جرم را می داد و نخستین بار زنانِ زندانیِ سیاسی را به اردوگاه ها فرستاد. در چند ماه، هزاران زنِ «خائن» بازداشت و به پنج تا هشت سال زندان محکوم شدند. بیش از ۱۸هزار زن بازداشت شدند و حدود ۸هزار تن در اردوگاه [[استان آق مولا]] برای همسران خائنان به میهن (ALZhIR) دوران محکومیت خود را گذراندند. در میان آنان همسران دولتمردان و شخصیت های سیاسی و عمومی اتحاد شوروی، از جمله همسران اعضای پیشین جنبش آلاش، بودند. پس از بسته شدن زندان ها در ۱۹۵۳ گزارش شد که ۱۵۰۷ زن بر اثر تجاوز نگهبانان باردار شده و زایمان کرده اند. در دورهٔ شوروی، بیشتر اعضای پیشین آلاش به ترجمهٔ کتاب های درسی برای مدرسه های تازه تأسیس روی آوردند، زیرا بیشتر قزاق ها هنوز آموزش ندیده بودند. برخی از آنان به [[حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی]] پیوستند، اما نخبگان همچنان به برخی سیاست های دولت شوروی،
مانند [[Collectivization in the Soviet Union|اجتماعی سازی کشاورزی]] که به قحطی ساختگیِ ۱۹۳۰–۳۳ انجامید، اعتراض می کردند. حکومت شوروی در تلاش بود بسیاری از نخبگان قزاق را سرکوب و زندانی کند. به سبب رفتار و شرایط سخت در گولاگ های قزاقستان، زندانیانِ آلاشِ پیشین در چند سال نشانه های پیریِ شتاب گرفته را تجربه کردند؛ این را می توان با مقایسهٔ عکس های پیش از بازداشت و تصاویر پروندهٔ آنان پیش از اعدام مشاهده کرد. جنگ جهانی دوم. از دیدگاه جبهه های جنگ و پشت جبهه، روبرتو کارمَک استدلال می کند که جنگ جهانی دوم سبب ادغام گسترده تر قزاقستان در اتحاد شوروی شد. با این حال، تجربهٔ جنگ هم زمان تنش های قومی و نابرابری های اجتماعی را تشدید و تثبیت کرد. حتی در تاریک ترین روزهای اتحاد شوروی، تعصب قومی می توانست بر مسائل امنیت ملی غلبه کند. تبلیغات کرملین برای سربازان و غیرنظامیان، همراه با خدمت نظامی و آشنایی با دیگر بخش های اتحاد شوروی، مردم قزاق و جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان را بیش از پیش شوروی زده کرد. جنگ، قزاقستان را «شوروی تر» ساخت، اما در عین حال موقعیت استعماری آن را به عنوان تأمین کنندهٔ مواد خام و نیروی انسانی بر
ای جنگ تقویت کرد و جایگاه رهبری روسیه در اتحاد شوروی را تثبیت نمود. مشارکت در ارتش سرخ و نبردهای سربازان قزاقستان. در مجموع ۱٫۲ میلیون سرباز از قزاقستان به ارتش سرخ فراخوانده شدند، علاوه بر ۱۷۸ هزار نفری که پیش تر در ارتش شوروی خدمت می کردند. سربازان قزاقستان در همهٔ نبردهای بزرگ جنگ جهانی دوم حضور داشتند. در آغاز جنگ، صدها سرباز قزاق از مدافعان دژ برست بودند. در [[نبرد مسکو]] در پاییز ۱۹۴۱، لشکر ۳۱۶ پیاده نظام به فرماندهی ژنرال [[ایوان پانفیلوف]] و لشکر ۳۱۲ به فرماندهی سرهنگ آ.ف. نائوموف رشادت ویژه ای نشان دادند. هنگ ۱۰۷۳ پیاده نظام، زیر فرمان [[بایورژان مومیش اولی]]، مقاومتی قهرمانانه در برابر دشمن از خود نشان داد. افسران سیاسی لشکر پانفیلوف مانند پ.ب. ویکرِف، م. گَبدولین و تیربارچی ت. توقتاروف نیز دلاوری خارق العاده ای کردند. از ۶ سپتامبر ۱۹۴۱، واحدهای قزاق به طور فعال در دفاع از لنینگراد شرکت کردند. در تابستان ۱۹۴۲، نیروهای قزاق وارد خط مقدم نبرد استالینگراد شدند. یگان های قزاق در نبرد کورسک و جبهه های دیگر جنگیدند و بلاروس، بالتیک، مولداوی، اوکراین و کشورهای اروپای شرقی را از اشغال آزاد کردند. در جریان [
[نبرد دنیپر]] و [[Battle of Kiev (1943)|آزادسازی کیف]]، تیپ ۴۷ تانک گارد، به فرماندهی گالیا آدیل بیک اوویچ آدیل بکوف، دلاوری فراوانی نشان داد. او در نبردهای مهمی چون ویتبسک (۱۹۴۱)، ضدحملهٔ تروبچفسک (۱۹۴۱) و استالینگراد (۱۹۴۲) خودی نشان داد. شجاعت او خیلی زود در روزنامه های شوروی مانند «مسکوی عصر» (۵ سپتامبر ۱۹۴۱) و «ایزوستیا» (۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱) بازتاب یافت. او تنها نمایندهٔ ملت های آسیای میانه بود که به درجهٔ سرهنگ دوم گارد رسید و در زمان مرگ فرماندهی هنگ مستقل تانک گارد را بر عهده داشت. نشان ها و مدال ها. به پاس دلاوری در جبهه های جنگ جهانی دوم، صدها هزار سرباز قزاق نشان ها و مدال های شوروی گرفتند که ۹۶٬۶۳۸ تن از آنان قزاق بودند. در مجموع ۴۹۷ نفر (از جمله ۹۸ قزاق) لقب «قهرمان اتحاد شوروی» دریافت کردند. در میان آنان زنانی چون تیربارچی م. مامتوا و تک تیرانداز آ. مولداگولوا دیده می شوند. خلبانان قزاق ت.ی. بگلدینوف، ل.ی. بِدا، ای.ف. پاولوف و س.د. لوگانسکی هرکدام دوبار لقب قهرمان اتحاد شوروی گرفتند. مهاجرت داخلی در اتحاد شوروی. در جریان [[جنگ جهانی دوم]]، هنگامی که ارتش های [[نیروهای محور]] مراکز صنعتی غرب شوروی ر
ا گرفتند یا تهدید کردند، بسیاری از شهروندان شوروی و بخش بزرگی از صنایع شوروی به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان منتقل شدند. گروه هایی از شهروندان، از جمله [[تاتارهای کریمه]]، آلمانی ها و مسلمانان [[قفقاز شمالی]] به قزاقستان تبعید شدند، زیرا کرملین بیم داشت با نازی ها همکاری کنند. بسیاری از لهستانی ها نیز از شرق لهستان به قزاقستان تبعید شدند و مردم محلی خوراک خود را با تازه واردان تقسیم کردند. میان سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۵، مهاجران بیشتری در چارچوب [[کارزار زمین های بکر]] به رهبری [[نیکیتا خروشچف]] به قزاقستان آمدند. در این برنامه، چراگاه های وسیع قزاقستان به کشتزار گندم و دیگر غلات بدل شد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نیز مهاجرت بیشتری رخ داد، زیرا دولت شوروی به کارگرانی که صنایع را به نزدیکی معادن زغال سنگ، نفت و گاز آسیای مرکزی منتقل می کردند، پاداش می داد. در دههٔ ۱۹۷۰ جمهوری قزاقستان شوروی تنها جمهوری اتحاد شوروی بود که در آن، قزاق ها در کشور خودشان به اقلیت بدل شده بودند، هم به سبب مهاجرت و هم نابودی جمعیت عشایر قزاق. جمهوری قزاقستان شوروی در چارچوب اقتصاد متمرکز شوروی نقش صنعتی و کشاورزی داشت. کشف ذخایر زغال
سنگ در سدهٔ بیستم امید می داد که جایگزین منابع رو به پایان در بخش اروپایی اتحاد شود. اما فاصلهٔ زیاد میان مراکز صنعتی اروپایی و معادن زغال سنگ قزاقستان مشکلی بزرگ پدیدآورد که تنها بخشی از آن با صنعتی سازی آسیای مرکزی حل شد. این امر میراثی دوگانه برای قزاقستان پس از ۱۹۹۱ برجای گذاشت: جمعیتی تقریباً برابر از روس ها و قزاق ها؛ طبقه ای [[فن سالاری]] لازم برای پیشرفت اقتصادی اما از نظر قومی ادغام نشده؛ و صنعتی انرژی محور بر پایهٔ زغال سنگ و نفت که کارایی آن به دلیل کمبود زیرساخت محدود بود. جمهوری قزاقستان (۱۹۹۱–تاکنون). [[پرونده:Stamps of Kazakhstan, 2012-01.jpg|بندانگشتی|قائم مقام حزب کمونیست قزاقستان [[دین محمد کنایف|دین محمد کُنایِف]] (۱۹۶۴–۱۹۸۶)]] پرسترویکا و گلاسنوست. در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۶، [[پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی]]، [[دین محمد کنایف]] دبیرکل باسابقهٔ حزب کمونیست قزاقستان را برکنار کرد. جانشین او [[گنادی کولبین]]، فردی غیرقزاق از [[اولیانوفسک]] روسیه بود که [[ژلتوقسان|تظاهرات اعتراضی]] را برانگیخت. این تظاهرات به سختی سرکوب شد و «میان دو تا بیست نفر کشته، و میان ۷۶۳ تا ۱۱۳۷ نفر زخمی شدند.
همچنین ۲۲۱۲ تا ۲۳۳۶ نفر بازداشت شدند». هنگامی که کولبین آمادهٔ [[پاکسازی (سیاسی)|پاکسازی]] اتحادیه جوانان کمونیست شد، مسکو مانع گردید و در سپتامبر ۱۹۸۹ او با [[نورسلطان نظربایف]] قزاق جایگزین شد. اولویت قوانین قزاقستان بر قوانین اتحاد شوروی و مذاکرات برای معاهده جدید. در ژوئن ۱۹۹۰، مسکو حاکمیت دولت مرکزی بر قزاقستان را اعلام کرد و قزاقستان را واداشت تا بیانیهٔ حاکمیت خود را صادر کند. این تبادل، تنش میان دو گروه قومی اصلی جمهوری (قزاق و روس) را، که از نظر جمعیت تقریباً برابر بودند، افزایش داد. در میانهٔ اوت، ملی گرایان قزاق و روس در اطراف ساختمان پارلمان قزاقستان تجمع کردند تا بر متن نهایی بیانیهٔ حاکمیت اثر بگذارند؛ این بیانیه در اکتبر تصویب شد. دورهٔ نظربایف. همچون دیگر جمهوری های شوروی، پارلمان نظربایف را به عنوان رئیس خود برگزید و سپس این مقام را به ریاست جمهوری جمهوری تبدیل کرد. برخلاف رهبران جمهوری های بالتیک (لیتوانی، لتونی و استونی) که خواهان استقلال بودند، نظربایف در بهار و تابستان ۱۹۹۱ همچنان به اتحاد شوروی پایبند بود، زیرا معتقد بود بخش هایی از اتحاد شوروی از نظر اقتصادی آن قدر به هم وابسته اند که ا
ستقلال برایشان زیان بار خواهد بود. با این حال، او برای کنترل ثروت معدنی و توان صنعتی قزاقستان نیز می جنگید. این موضوع پس از ۱۹۹۰ اهمیت بیشتری یافت، هنگامی که روشن شد [[میخائیل گورباچف]] بدون مشورت با نظربایف با شرکت آمریکایی [[شورون]] برای توسعهٔ [[میدان تنگیز]] [[مخزن نفتی]] توافق کرده است. به اصرار نظربایف، مسکو در ژوئن ۱۹۹۱ کنترل منابع معدنی جمهوری را واگذار کرد و هم زمان اقتدار گورباچف به سرعت در سراسر سال رو به زوال رفت. نظربایف همچنان از او حمایت کرد و رهبران دیگر جمهوری ها را به امضای معاهدهٔ تازهٔ [[پرسترویکا]] که گورباچف برای حفظ اتحاد شوروی طراحی کرده بود، تشویق کرد. کودتای اوت، دورهٔ گذار و پایان اتحاد شوروی. به دلیل [[کودتای اوت]] علیه گورباچف، معاهدهٔ اتحادیه هرگز اجرا نشد. نظربایف که در ابتدا در برابر کودتا مردد بود، تا روز دوم آن را محکوم نکرد، اما همچنان از گورباچف و نوعی اتحادیه حمایت می کرد، زیرا باور داشت استقلال به معنای خودکشی اقتصادی است. هم زمان، نظربایف آماده سازی قزاقستان برای آزادی بیشتر یا استقلال کامل را آغاز کرد. او اقتصاددانان و مدیران حرفه ای را به مقام های بالا منصوب کرد و از ک
ارشناسان خارجی توسعه و تجارت مشورت گرفت. ممنوعیت [[حزب کمونیست قزاقستان]] پس از کودتا به نظربایف اجازه داد تا تقریباً کنترل کامل اقتصاد جمهوری را به دست گیرد، اقتصادی که تا اواخر ۱۹۹۱ بیش از ۹۰ درصد آن به طور مستقیم یا غیرمستقیم زیر نظر دولت شوروی بود. او با پیروزی در انتخاباتی بدون رقیب در دسامبر ۱۹۹۱ جایگاه خود را تثبیت کرد. [[پرونده:RIAN archive 41059 CIS heads of state.jpg|بندانگشتی|نظربایف (نفر دوم از چپ) در امضای [[پروتکل آلماآتا]]، دسامبر ۱۹۹۱]] یک هفته پس از انتخابات، نظربایف زمانی رئیس جمهور یک کشور مستقل شد که رهبران روسیه، اوکراین و [[بلاروس]] اسناد [[فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی]] را امضا کردند. او بلافاصله نشستی با رهبران پنج کشور آسیای مرکزی (قزاقستان، [[قرقیزستان]]، [[تاجیکستان]]، [[ترکمنستان]] و [[ازبکستان]]) برگزار کرد و ایدهٔ یک کنفدراسیون تُرکی از جمهوری های پیشین را به عنوان وزنه ای در برابر جمهوری های اسلاوی مطرح نمود. این اقدام سه رئیس جمهور اسلاوی را واداشت قزاقستان را در میان امضاکنندگان سند نهایی انحلال بگنجانند. پایتخت قزاقستان نام خود را به [[پروتکل آلماآتا]] داد، اعلامیه ای از اصول [
[کشورهای مستقل مشترک المنافع]]. کشور مستقل و کشورهای همسود. [[کشورهای پساشوروی]] مجموعه ای از معاهدات و توافق ها را برای حل میراث اتحاد شوروی سابق، هم چندجانبه و هم دوجانبه، امضا کردند. در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۱، پنج روز پیش از اعلام رسمی، قزاقستان آخرین جمهوری شوروی شد که استقلال خود را اعلام کرد. این جمهوری همان الگوی سیاسی کلی چهار کشور دیگر آسیای مرکزی را دنبال کرد. پس از جدایی از ساختار سیاسی مسکو و [[حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی]]، قزاقستان ساختار حکومتی و بیشتر رهبرانی را که در ۱۹۹۰ قدرت داشتند، حفظ کرد. نظربایف که در ۱۹۹۱ به عنوان [[رئیس جمهور قزاقستان]] انتخاب شد، پنج سال بعد همچنان بدون چالش در قدرت باقی بود. او چندین گام برای تثبیت موقعیت خود برداشت. قانون اساسی ۱۹۹۳ نخست وزیر و شورای وزیران را تنها در برابر رئیس جمهور مسئول ساخت و قانون اساسی جدید در ۱۹۹۵ این رابطه را تقویت کرد. فعالیت احزاب مخالف با محدودیت های قانونی همراه بود. در چنین چارچوبی، نظربایف با کاستن از شوک اقتصادی جدایی از شوروی و حفظ همزیستی قومی در کشوری با بیش از ۱۰۰ ملیت گوناگون، محبوبیت قابل توجهی به دست آورد. در دسامبر ۱۹۹۴، نظربایف
همراه با [[روسیه]]، بریتانیا و ایالات متحده [[تفاهم نامه بوداپست در مورد تضمین های امنیتی]] را امضا کرد و قزاقستان را غیرهسته ای ساخت. رهبران اوکراین و بلاروس نیز در رویدادی مشترک در [[مرکز همایش های بوداپست]] اسناد مشابهی امضا کردند. در ۱۹۹۷ پایتخت قزاقستان از آلماتی به [[آستانه (قزاقستان)|آستانه]] منتقل شد و در سال بعد [[همجنس گرایی]] جرم زدایی شد. پس از نظربایف. در مارس ۲۰۱۹، نورسلطان نظربایف پس از ۲۹ سال از قدرت کناره گیری کرد، اما همچنان ریاست شورای امنیت را بر عهده داشت و عنوان رسمی «رهبر ملت» را حفظ کرد. [[قاسم جومارت توقایف]] به عنوان [[رئیس جمهور قزاقستان]] جانشین او شد. نخستین اقدام رسمی او تغییر نام پایتخت از آستانه به [[نورسلطان]] به افتخار سلفش بود. در ژوئن ۲۰۱۹ توقایف در [[انتخابات ریاست جمهوری قزاقستان (۲۰۱۹)]] پیروز شد. در ژانویه ۲۰۲۲، توقایف پس از [[ناآرامی ۲۰۲۲ قزاقستان]] ریاست شورای امنیت را از نظربایف گرفت. او سپس اصلاحات قانون اساسی را برای محدود کردن قدرت خود و لغو عنوان «رهبر ملت» از نظربایف پیشنهاد داد. مردم قزاقستان سپس در [[همه پرسی قانون اساسی قزاقستان (۲۰۲۲)]] به این اصلاحات رأی مث
بت دادند. در سپتامبر ۲۰۲۲ نام پایتخت از نورسلطان دوباره به آستانه تغییر یافت. روابط با روسیه. [[پرونده:Stamps of Kazakhstan, 2013-47.jpg|بندانگشتی|تمبر قزاقستان، ۲۰۱۳: [[باراک اوباما]]، [[نورسلطان نظربایف]] و [[دمیتری مدودف]]]] در میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰، هرچند روسیه همچنان مهم ترین پشتیبان قزاقستان در امور اقتصادی و [[امنیت ملی]] بود، نظربایف بر تقویت کشورهای مستقل مشترک المنافع تأکید داشت. در حالی که مسائل قومی، امنیتی و اقتصادی حساس روابط قزاقستان و روسیه را تیره می کرد، نظربایف روابط با [[چین]]، دیگر کشورهای آسیای مرکزی و غرب را نیز گسترش داد؛ با این وجود، قزاقستان همچنان به طور اصلی به روسیه وابسته باقی ماند. [[پایگاه فضایی بایکونور]]، ساخته شده در دههٔ ۱۹۵۰ برای [[برنامه فضایی شوروی]]، در نزدیکی [[تیورتام]] قرار دارد و شهر [[بایکونور]] برای پشتیبانی از این [[پایگاه فضایی]] ساخته شد. روابط با آمریکا. قزاقستان روابط خوبی با ایالات متحده نیز دارد. این کشور هفتادوهشتمین شریک تجاری آمریکا است و حجم تجارت دوجانبهٔ آن ها ۲٫۵ میلیارد دلار است. آمریکا نخستین کشوری بود که پس از استقلال، قزاقستان را به رسمیت شناخت. در ۱۹
۹۴ و ۱۹۹۵، آمریکا با قزاقستان همکاری کرد تا همهٔ کلاهک های هسته ای این کشور برچیده شود و سایت های آزمایش هسته ای [[سمی پالاتینسک]] تعطیل گردند؛ آخرین سایت ها و تونل ها در ۱۹۹۵ بسته شدند. در ۲۰۱۰، رئیس جمهور آمریکا [[باراک اوباما]] با نظربایف در [[نشست امنیت هسته ای ۲۰۱۰]] در واشینگتن دی سی دیدار کرد و دربارهٔ گسترش روابط راهبردی و همکاری های دوجانبه برای افزایش ایمنی هسته ای، ثبات منطقه ای و شکوفایی اقتصادی گفت وگو کرد. پیوند به بیرون. [[رده:تاریخ قزاقستان| ]]
سیاست قزاقستان () در چارچوب یک جمهوری ریاست جمهوری صورت می گیرد که به موجب آن رئیس جمهور قزاقستان رئیس دولت است و رئیس دولت را معرفی می کند. قدرت اجرایی توسط دولت اعمال می شود. قدرت قانون گذاری هم توسط دولت و هم توسط دو مجلس انجام می شود. حکومت قزاقستان دمکراتیک و از نوع جمهوری ریاستی است. رئیس جمهور در راس کشور و دولت قرار دارد. قدرت اجرایی دست دولت بوده و قدرت قانونی دست پارلمان می باشد. رهبر زمان کمونیسم قزاقستان یعنی نورسلطان نظربایف پس از استقلال به ریاست جمهوری قزاقستان رسید و از سال ۱۹۸۹ هم چنان در این منصب باقی مانده است. نورسلطان نظربایف در ۴ دسامبر ۲۰۰۵ میلادی انتخاب شد. بر پایه قانونی که در سال ۲۰۱۰ میلادی در قزاقستان به تصویب رسید، نخستین رئیس جمهور قزاقستان حتی پس از استعفایش از مصونیت کامل قضایی برخوردار است. برپایه این قانون، نخستین رئیس جمهوری قزاقستان را نمی شود بازداشت کرد، محبوس کرد یا برای اعمالی که حین ریاست جمهوری خود یا پس از آن دوره انجام داده پاسخگو دانست. این مصونیت طبق قانون همچنین شامل دارایی های رئیس جمهور نخستین و خانواده او می شود. در سال ۱۳۹۵ خورشیدی رئیس جمهوری قزاقستان طی حکم
ی «کریم ماسیموف» نخست وزیر قبلی را به مقام ریاست سازمان اطلاعات این کشور منصوب کرد. وی همچنین «بکیت جان ساگینتایف» را که تا آن زمان معاون نخست وزیر بود به عنوان نخست وزیر به مجلس پیشنهاد داد که با رأی اعتماد نمایندگان مواجه شد. حملات اسلام گرایان در قزاقستان که بخش اعظمی از جمعیتش مسلمان هستند به ندرت اتفاق افتاده است. اما شهر آق تپه که در نزدیکی مرز با روسیه واقع است محل نخستین حمله انتحاری در قزاقستان در سال ۲۰۱۱ بود. به گفته مقامات قزاق از این کشور حدود ۳۰۰ نفر به سوریه و عراق رفته و در صف گروه های افراطی و به خصوص داعش پیوسته اند. بنا به برنامه اصلاحات ارضی دولت قزاقستان، خارجی ها می توانند زمین های کشاورزی قزاقستان را در قراردادهای ۲۵ ساله اجاره کنند. این برنامه، نگرانی و اعتراضات کشاورزان و زمین داران قزاقستانی را در پی داشته که نگرانی آن ها این است که سرمایه گذاران چینی به این ترتیب زمین های آن ها را بگیرند. این اعتراض ها در ماه مه ۲۰۱۶ سرکوب شد و شماری نیز بازداشت شدند. اعتراضات خیابانی در قزاقستان نادر است و دولت نورسطان نظربایف، که از قبل از فروپاشی شوروی قدرت را در قزاقستان در اختیار دارد، با مخالف
ان به سختی برخورد می کنند. آخرین باری که در قزاقستان اعتراضات عمده ای برگزار شد در سال ۲۰۱۱ بود که کارگران صنعت نفت اعتصاب کردند. در آن مقطع پلیس با شلیک به معترضان ۱۴ نفر از آن ها را کشت.
خرمالوی خشک نوعی خشکبار سنتی شرقی است. معروف به shìbǐng () به زبان چینی، hoshigaki () به زبان ژاپنی، و gotgam () در کره ای، به طور سنتی در فصل زمستان، با روش خشک کردن در هوای آزاد این خرمالوی شرقی تولید می شود. یک غذای میان وعده محبوب در شرق آسیا است و از آن برای تهیه شراب و همچنین در تولید انواع دسر نیز استفاده می شود. تولید. خرمالوی خشک از انواع مختلف خرمالوی مشرقی تهیه میشود. خرمالوها، وقتی کاملاً رسیده باشند، پوستی نازک، نرم و شیرین دارند اما میوه هایی که برای تهیهٔ برگهٔ خرمالو استفاده می شوند باید تا کال و گس هستند چیده شوند. چین. در چین، میوه خرمالو پس از برداشت محصول روی سینی های چوبی پوست کنده و خشک می شود. ژاپن. در ژاپن، میوه ها پوست گرفته می شوند و سپس از ساقه آویزان می شوند. آنها را به طور مرتب و روزانه در طی مدت خشک کردن ماساژ می دهند. این عمل به برگهٔ خرمالوی ژاپنی شکل و بافت متفاوتی می دهد که آنرا از انواع چین و کره متمایز می کند. کره. در کره، خرمالوها پوست کنده و خشک می شوند، با "سائکی" (طناب بافته شده از شالی و کاه برنج) گره خورده و در مکانی آفتابی و با تهویه مناسب آویزان می شوند، به عنوان مث
ال به لبه های بام خانه. هنگامی که برنگ قهوه ای در می آیند و قسمت بیرونی سخت می شود، دانه ها را خارج کرده و سپس خرمالو را بصورتی شکیل مهر و موم می کنند. بعد از گذشت حدود سه هفته، وقتی میوه ها به ۷۵٪ وزن اولیه خود رسیدند، آنها را در کاه برنج خشک شده پوشانده و در جعبه ای در جای خنک نگهداری می کنند تا زمان خشک شدن کامل شود و یک پوسته پودری سفید از قند خرمالو روی آن تشکیل شود. برگه های خرمالوی سانگژو در استان گیونگ سانگ شمالی معروف هستند. تغذیه. "گتگام" یا کشتهٔ خرمالوی کره ای معمولاً از ۳۲٪ رطوبت، ۶٫۳٪ پروتئین، ۰٫۴۴٪ چربی، ۴۴٫۸٪ کربوهیدرات، ۱۵٪ فیبر و ۱٫۹۹٪ مواد معدنی تشکیل شده است. کالری (۳۲ گرم در روز): 75.8kcal در آشپزی. در غذاهای کره ای، خرمالو خشک شده می تواند به خودی خود مصرف شود، یا به عنوان یک ماده اولیه در غذاهای دیگر استفاده شود. به عنوان مثال، "گوتگام سام" (لقمهٔ کشتهٔ خرمالو) با بسته بندی یک گردو داخل خرمالو خشک ساخته می شود. خرمالو خشک شده با مغز کاج یا چلغوز و "سوکسیل گووا" (نوعی شیرینی میوه ای) یا همراه میوه های تازه سرو می شود. خرمالو خشک نیز یکی از ترکیبات اصلی "سوژونگوا" (پانچ الکلی دارچین) است.
در فرهنگ عامه. در یکی از امثال الحکم کره ای «ببر و برگهٔ خرمالو» ببری را پیدا می کنیم که از خرمالوی خشک واهمه دارد.
دهانه بیورهد () دهانه ای برخوردی در مرز دو ایالت آیداهو و مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است. این دهانه، با قطر برآورد شده ای به اندازهٔ ، یکی از بزرگ ترین دهانه های برخوردی زمین است. جستارهای وابسته. فهرست دهانه های برخوردی آمریکای شمالی
جهنده ماهی های اَلواری () گروهی از ماهی ها در سرده جهنده ماهی های شکم زبر از خانواده سوف ماهیان هستند. جهنده ماهی های الواری بر بدن خود خطوط راه راه عمودی به شکل الوار دارند.
پونی کوچولو می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
مفسر ورزشی () یا گزارشگر ورزشی به طور کلی به تفسیرکننده رویدادهای ورزشی مفسر ورزشی می گویند. در پخش ورزشی، یک مفسر ورزشی (همچنین به عنوان گوینده ورزشی، ورزشکار یا گوینده پخش بازی) نیز گفته می شود که یک بازی یا یک رویداد را در زمان برگزاری، به طور معمول هنگام پخش مستقیم، تفسیر و تحلیل می کند. رادیو نخستین رسانه برای پخش برنامه های ورزشی بود و مفسران رادیو باید همه جوانب این اقدام را برای شنوندگان توصیف می کردند در حالی که شنوندگان نمی توانستند خودشان آن رقابت را ببینند.
لَقَب یا پاژْنام یا فَرنام، واژه یا عبارتی است که برای توصیف و معرفی یک شخص، مکان یا هرچیزی، به جای نام آن یا پس از آن به کار می رود. یک لقب می تواند با هدف ستایش یا نکوهش به کار برود و جنبهٔ رسمی یا غیررسمی داشته باشد. بسیاری از پادشاهان و خلفای اسلامی در کنار یک عنوان سلطنتی، یک یا چند لقب سلطنتی یا مذهبی هم داشته اند. وجه تسمیه. لقب واژه ای عربی است به معنای «نامی که دلالت بر مدح یا ذم کند». به نوشتهٔ "لغت نامه دهخدا"، برخلاف عناوین (که پیش از نام می آیند) القاب را پس از نام افراد و با هدف ستایش یا نکوهش به کار می برند. در "کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم" آمده: «[لقب] در لغت کلمه ای را گویند که آن تعبیر از چیزی کند و در اصطلاح علمای عربیت علمی باشد که مشعر بر مدح یا ذمی باشد به اعتبار معنی اصلی آن...» این واژه با کلمات «پاژنام» (صورت های دیگر: پاچنام و پاشنام)، «علاقیه»، «نبز»، «ورنام» و «بارنام» قرابت معنایی دارد. به نوشتهٔ "فرهنگ آنندراج"، این کلمه با لفظ یافتن، گرفتن، کردن، نهادن و دادن مستعمل است. کاربرد در شعر: کاربرد. هندوشاه نخجوانی در "تجارب السلف" نوشته است: «عرب را القاب رسم نبوده است و وقتی که خو
استندی تعظیم کسی کنند و نام او بر زبان برانند کنیهٔ او بگفتندی؛ اما القاب آیین سلاطین عجم است، مثل بنی بویه و بنی سلجوق، چه هرگاه مثل امثلهٔ ایشان به حضرت خلافت می آوردند القاب بسیار نوشته، خلفا آن را مستحسن می دانستند و ایشان نیز بر همان قاعده بنوشتند. اما عدول از لقبی به لقبی به جهت آن کردند که نام ها متفاوت است، نام هست که از نامی بهتر است ... خلفا چون خواستندی که کسی را بزرگ گردانند و مراتب عالی بخشند، هیچ دقیقه از دقایق اجلال و تعظیم فرو نمی گذاشتند تا حدی که بر در سرای جای ایستادن اسب آن کس هم، معین می گردانیدند و اگر لقب او مناسب منصب و بزرگی نمی بود، از برای تعظیم لقبی معین می کردند نیکوتر از اول...» عبدالجلیل قزوینی رازی در "النقض" اشاره کرده است که: «و چون هیچ دستاربند (ملا) را لقب نبود، ابوالقاسم بن عباد را که عالم شیعی بود "صاحب کافی" نوشتندی و در آن هنگام که ابوبکر باقلانی را لقب نبود محمد بن نعمان حارثی را "شیخ مفید" گفتندی.» القاب گوناگون برای بسیاری از پیغمبران، مردمان و حتی ملائک به کار رفته است؛ چنانچه «ذبیح الله» لقب اسماعیل، «صدیق» لقب ابوبکر و «ذومرة» لقب جبرئیل فرشته وحی بوده است. خواجه
نظام الملک در کتابش "سیاست نامه" آورده است: «دیگر القاب بسیار شده است و هرچه بسیار شود قدرش نبود و خطرش نماند. همهٔ پادشاهان و خلفا در لقب تنگ مخاطبه بوده اند که از ناموس های مملکت، یعنی نگاه داشتن القاب و مراتب و اندازهٔ هر کس است. چون لقب مرد بازاری و دهقانی همان باشد که لقب عمیدی، هیچ فرقی نبود میان وضیع و شریف و محل معروف و مجهول یکی باشد و چون لقب عالم و جاهل یکی باشد، تمیز نماند و این در مملکت روا نباشد ... سامانیان که چندین سال پادشاه بودند هر یکی را یک لقب بود. نوح را "شاهنشاه" خواندند و پدرش را "امیر سدید" و جدّش را "امیر حمید" و اسماعیل بن احمد را "امیر عادل" ... و از بوییان که در عراق از ایشان بزرگ تر نبود، لقب ایشان "عضدالدوله" و "رکن الدوله" و وزیرانشان را لقب "استاد جلیل" و "استاد خطیر" و از همه وزراء فاضل تر و بزرگ تر صاحب بن عباد لقبش "کافی الکفاه" بود ... و عادت نرفته بود که امیر ترک لقب خواجگان بر خود نهد یا خواجگان لقب اکابر سپاه و ترکان بر خود نهند، [لیکن] بعد از روزگار آلب ارسلان قاعده ها بگشت و تمیز برخاست و لقب ها درآمیخته شد و کمتر کسی بزرگ تر لقبی می خواست، به او می دادند تا لقب خوار