Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جیم فیتزپاتریک (؛ زادهٔ ) یک هنرمند ایرلندی است. او به کارهایش که از سنت هنر سلتی ایرلندی الهام گرفته است معروف است. با این وجود، شاید مشهورترین اثرش در سبک کار متفاوتی است. پیکره نمادین دو تنی چه گوارا که آن را در سال ۱۹۶۸ از روی عکسی که توسط آلبرتو کوردا گرفته شده بود ساخت. زندگی. جیم فیتزپاتریک در سال ۱۹۴۴ متولد شد. پدر و مادرش جیمز و الیزابت فهتفز پاتریک بودند. آن ها در سال ۱۹۴۳ در کابرا در حومه دوبلین شمالی ازدواج کردند. جیم فیتزپاتریک در طول بیماری اش در کودکی در بستر به فراگرفتن خواندن پرداخت. مادرش و خاله مادرش برای او داستان هایی از دانان و کوخولین می گفتند. او تحصیلاتش را در کالج گورمانتون در شمال دوبلین به پایان رساند. پدرش توماس فیتزپاتریک یک کارتون نگار روزنامه بود. زندگی حرفه ای. از اولین کارهای فیتزپاتریک پیکره گرافیکی چه گواراست که بر مبنای عکسی بود که با عنوان گیرمو هرویکو در ۵ مارس ۱۹۶۰ توسط آلبرتو کردا گرفته شده بود. فیتزپاتریک گوارا را ۵ سال قبل در کیلکی حین دیدار گوارا در جستجوی تبار ایرلندی اش ملاقات کرده بود. فیتزپاتریک ابتدا خودش تلاش کرده بود تا آن پوستر را توزیع کند اما بعداً تصمیم گ
رفت اجازه چاپ آن را از اختیار خود بردارد تا گروه های چپ بتوانند آن عکس را آزادانه استفاده کنند. او در این باره گفت: «من به واقع می خواستم این مانند خرگوش پرورش یابد من می خواستم این گسترش یابد.» در سال ۱۹۷۸ او کتابی با عنوان "کتاب فتوحات"، بازگویی بعضی اساطیر ایرلندی را تألیف و ترسیم نمود. کتاب بازگویی اسطوره های آمدن دانان به ایرلند و جنگ با فیربولگ است. این کتاب کار پیچیده پیشرفت سلت ها و کاردستی را که فیتزپاتریک به آن شناخته می شود را ترسیم می کند. کتاب دوم "بازوی نقره ای" بر مبنای اعمال نوادای بازوی نقره ای و جنگشان در فرمور است. فیتزپاتریک کارهای هنری برای ارکسترهایی همچون ثین لیزی تولید کرده است از جمله آلبوم جیل بریک در ۱۹۷۶، برای شینید اوکانر آلبوم۲۰۰۰ ایمان و شجاعت و بری دارک نس در ۲۰۰۳ ترانه زمان کریسمس (نگذار زنگ ها پایان گیرند)، و برای دارک ثرون ارکستر نروژی بلک متال، جلد آلبوم ۲۰۱۳ مقاومت مخفی. در سال ۲۰۰۷ شرکت سیتی جت از او خواست تصاویری در جهت انعکاس فرهنگ، تاریخ اسطوره شناسی و مناظر ایرلند ایجاد کند. در سال ۲۰۱۱ فیتزپاتریک اعلام کرد که می خواهد گرافیک نمادین سرخ و سیاه چه گوارا را نسخه برداری
کند. او اشاره به استفاده تجاری از تصویر نمود و تصمیم گرفت امتیاز این کار را برای ابد به خانواده گوارا در کوبا بدهد. این تصویر در وبسایت شخصی فیتزپاتریک برای استفاده غیر تجاری عموم موجود است. در سال ۲۰۰۷ شرکت ال ان پست ایرلند تمبری از تصویر گوارا ساخته فیتزپاتریک را در پنجاهمین سال فعالیت خود انتشار داد.
سرخرگ مغزی میانی یا شریان مغزی میانی یکی از سه شریان اصلی خونرسان به مغز می باشد. این سرخرگ از تقسیم سرخرگ کاروتید داخلی به دو شاخه اصلی سرخرگ مغزی پیشین و سرخرگ مغزی میانی حاصل می شود و سپس به سمت خارج طی مسیر کرده و در سولکوس لترال به شاخه های ریزتر تقسیم شده و نواحی کورتکس مغز را خونرسانی می کند. شاخه ها. شریان مغزی میانی به چهار شاخه می تواند تقسیم بندی شود: نواحی خونرسانی. اکثریت سطح خارجی مغز به جز نواحی فوقانی لوب پاریتال که توسط سرخرگ مغزی پیشین و نواحی تحتانی لوب تمپورال و اکسیپیتال که توسط سرخرگ مغزی پسین خونرسانی می شود؛ توسط این سرخرگ مشروب می گردد. بخش فوقانی آن به ناحیه اینفرولترال لوب فرونتال یعنی ناحیه بروکا یا همان بیان زبان(Language expression) خونرسانی میکند بخش تحتانی آن به ناحیه لترال لوب تمپورال یعنی ناحیه ورنیکه یا همان درک زبان(Language comprehension) خونرسانی میکند. شاخه های عمقی آن به قسمت هایی از کپسول داخلی و هسته های قاعده ای خونرسانی می کند.
برکه خان (؛ ۱۲۰۸ – ۱۲۶۶) نوه چنگیزخان، فرمانده نظامی مغول و حاکم اردوی زرین بود که از سال ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۶ حکومت کرد و جانشین برادرش باتوخان در اردوی زرین (نیمه غربی - با نام اردوی سفید) و اولین رسمی کننده اسلام در خانات امپراتوری مغول بود. او با مملوکهای مصر علیه خانات مغول مستقر در ایران یعنی ایلخانان متحد شد. برکه همچنین در جنگ داخلی پسران تولی خان از اریق بوقا در برابر قوبلای خان حمایت کرد، اما در جنگ مداخله نظامی نکرد، زیرا او در جنگ علیه پسرعموی خود، هولاکو خان که از برادر بزرگترش قوبلای خان حمایت می کرد، مشغول شده بود. نام. برکه نامی است که هم توسط اقوام ترک تبار و هم مغولان استفاده می شود. در زبان مغولی، "برکه" (برابر با "bärk" در ترکی باستان) به معنای «سخت و دشوار» است. تولد. برکه فرزند جوچی، بزرگ ترین پسر چنگیز خان بود. سال تولد برکه به طور دقیق مشخص نیست. سفرای ممالیک که در سال ۶۶۳ هجری (۱۲۶۴/۵ میلادی) با او دیدار کردند، او را ۵۶ ساله توصیف کرده اند، که این توصیف تولد او را بین سال های ۱۲۰۷ تا ۱۲۰۹ قرار می دهد. با این حال، مورخ معاصر فارسی جوزجانی ادعا کرده است که برکه در طی فتح خوارزم توسط مغولان، که
بین سال های ۱۲۱۹ و ۱۲۲۱ اتفاق افتاد، به دنیا آمده است. این ادعا مورد استفاده تاریخ نگار ژان ریچارد قرار گرفت تا نظریه ای را تأیید کند که مادر برکه، خان سلطان (یا سلطان خاتون)، دختر اسیر علاءالدین محمد خوارزمشاه بوده است. ازدواج بین جوچی و خان سلطان در سال ۱۲۲۰ انجام شده که تولد برکه را به سالی پس از ۱۲۲۱ محدود می کند. پیش زمینه. برکه به همراه چندین برادر خود در مراسم تاج گذاری عمویش اوگتای به عنوان خان اعظم در سال ۱۲۲۹ شرکت کرد. در سال ۱۲۳۶، برکه به همراه برادرانش اوردا، سینکور و شیبان و گروهی از عموزادگان خود تحت رهبری باتو خان به سپاهی عظیم شامل حدود ۱۵۰٬۰۰۰ سرباز پیوست که از سیبری به سوی سرزمین بلغارهای ولگا و قبچاق ها که مسلمان بودند، حرکت کرده و آنها را تحت سلطه خود درآوردند. باتو و سبوتای، برکه را به سرزمین های شمالی قفقاز فرستادند تا قبچاق های آن منطقه را نیز تحت سلطه بگیرد. سپس در سال ۱۲۳۷، ایالات ریازان و سوزدال را ویران کرده و به پیشروی به سمت روسیه ادامه دادند. در زمستان ۱۲۳۸–۳۹، برکه قبچاق ها را شکست داد و رئیس مرکیت ها را به اسارت گرفت. او پس از آن دشت های کنار رودهای کوما و ترک در غرب دریای خزر
را تسخیر کرد. برکه در طول حمله به اروپا نیز تحت فرماندهی برادرش بود و در نبرد موهی، جایی که سپاه مجار شکست سنگینی خورد، شرکت داشت. زمانی که اوگتای خان درگذشت و تمام شاهزادگان برای انتخاب خان اعظم جدید به مغولستان فراخوانده شدند، برکه و برادرانش به باتو پیوستند و در قورولتای برای انتخاب خان اعظم شرکت کردند. گرایش به اسلام. برکه خان در سال ۱۲۵۲ در شهر بخارا به اسلام گروید. او زمانی که در سرای کوچک بود، با یک کاروان از بخارا برخورد کرد و از آنها دربارهٔ دینشان پرس وجو نمود. برکه از ایمان آنها تحت تأثیر قرار گرفت و تصمیم گرفت به اسلام بگرود. سپس برکه برادرش تُق تیمور را نیز به اسلام دعوت کرده و او را مسلمان کرد. در سال ۱۲۴۸، باتو، برکه و برادرش تُق تیمور را به مغولستان فرستاد تا منکوقاآن را به عنوان خان اعظم بر تخت بنشانند. برکه پس از رسیدن، چندین بار خانواده های چغتای و اوگتای را دعوت کرد و سرانجام قورولتای را در سال ۱۲۵۱ برگزار کرده و منکوقاآن را بر تخت نشاند. او تمامی امور را تحت شرایطی سخت سازمان دهی کرد. تصدی اردوی زرین. پس از مرگ باتو در سال ۱۲۵۵، پسران او، سرتاق خان و اولاغچی، به طور موقت جانشین او شدند، ا
ما برکه در سال ۱۲۵۷ رهبری را به عهده گرفت. او حاکمی توانمند بود و در تثبیت و حفظ اردوی زرین، خانات غربی امپراتوری مغول، موفق عمل کرد. در دوران حکومت او، مغول ها سرانجام شورش دانیل گالیسیا را سرکوب کردند و در سال ۱۲۵۹، حمله ای دوم علیه لهستان و لیتوانی به رهبری ژنرال بوروندای ترتیب دادند که در آن شهرهای لوبلین، زاویخُست، ساندومیرز، کراکوف و بیتوم غارت شدند. همچنین در سال ۱۲۶۵ حمله ای به بلغارستان و تراکیه بیزانس انجام شد و امپراتور بیزانس، مایکل، پس از آن به عنوان خراج، پارچه های ارزشمندی به اردوی زرین فرستاد. جنگ برکه و هولاکو. برکه به مسلمانی پایبند تبدیل شد و این تغییر باعث شد که اردوی آبی عمدتاً به اسلام گرویده، هرچند که همچنان پیروان آیین های آنیمیستی و بودایی نیز در آن حضور داشتند. برکه از ویرانی بغداد توسط هولاکو خشمگین شد و تصمیم گرفت با هولاکو خان که خلیفه المستعصم را به قتل رسانده و جاه طلبی های ارضی اش در سوریه و مصر مسلمانان هم کیش برکه را تهدید می کرد، مقابله کند. در همین حال، ایلخانان به رهبری کتبوقا با صلیبیونی که سواحل فلسطین را در اختیار داشتند به اختلاف رسیدند و ممالیک با آنها پیمانی برای بی
طرفی بستند و از قلمرو آنها گذشتند و در نبرد عین جالوت سپاه ایلخانان را شکست دادند. در این نبرد، کتبوقا کشته شد. فلسطین و سوریه بازپس گرفته شدند و در طول حکومت خاندان هولاکو، مرز در امتداد دجله باقی ماند. با وجود عزم برکه برای انتقام از هولاکو، این هدف تا بازگشت هولاکو به سرزمین هایش پس از مرگ منکوقاآن به تأخیر افتاد. هولاکو در سال ۱۲۶۲ به سرزمین هایش بازگشت، اما به جای انتقام گیری از شکست هایش، درگیر جنگ داخلی با برکه و اردوی آبی شد. مورخ مسلمان رشیدالدین فضل الله همدانی از قول برکه خان در اعتراض به حمله به بغداد چنین نقل می کند: پیش از رسیدن به قدرت، برکه به باتو شکایت کرد و گفت: برکه خان به این وعده خود عمل کرد و با ممالیک که تحت فرمان بیبرس بودند، علیه هولاکو متحد شد. زمانی که هولاکو پس از حل مسئله جانشینی و انتخاب قوبلای به عنوان آخرین خان اعظم در سال ۱۲۶۲ به سرزمین های خود بازگشت و برای انتقام از عین جالوت و حمله به ممالیک ارتش خود را تجهیز کرد، برکه خان مجموعه ای از یورش های شدید را آغاز کرد و هولاکو را به سمت شمال کشاند تا با او روبرو شود. این اولین درگیری آشکار بین مغول ها بود و پایان امپراتوری متحد م
غول ها را نشان می داد. با این حال، دلیل اختلاف بین برکه و هولاکو تنها مذهبی نبود و جنبه های سرزمینی نیز داشت. منکو خان سرزمین های کنونی آذربایجان که توسط چنگیزخان به جوجی اعطا شده بود را به برادر خود هولاکو واگذار کرد. با وجود نارضایتی برکه از این وضعیت، او تا زمان مرگ منکو صبور بود. برکه ابتدا به دلیل پیوند برادری مغولی از جنگ با هولاکو خودداری کرد و گفت: اما شرایط اقتصادی اردوی زرین به دلیل اقدامات ایلخانان او را به اعلام جهاد وادار کرد. دلیل این جهاد تسلط ایلخانان بر ثروت های شمال ایران و درخواست آنها از اردوی زرین برای عدم فروش برده به ممالیک بود. در سال ۱۲۶۲، این درگیری به جنگی آشکار تبدیل شد. هولاکو خان در سال ۱۲۶۳ در تلاشی برای حمله به شمال قفقاز، شکست سختی خورد. نیروهای هولاکو در رودخانه ترک توسط نواده برکه، نوگای، شکست خورده و هولاکو مجبور به عقب نشینی شد و در سال ۱۲۶۵ درگذشت. همچنین چغتای خان به خوارزم حمله کرد و سرزمین های اردوی زرین را تصرف کرد. ارتش جوجی در متوقف کردن پیشروی او ناموفق بود. برکه همچنین از مدعی خان اعظم، اریق بوقا، در جنگ داخلی تولوی حمایت کرد و به نام اریق بوقا سکه ضرب نمود. اما ق
وبلای در سال ۱۲۶۴ اریق بوقا را شکست داد. قوبلای از هولاکو و برکه خواست تا در مورد اریق بوقا گفتگو کنند، اما هر دو اعلام کردند که نمی توانند در قورولتای شرکت کنند و قورولتای جدیدی برگزار نشد. مرگ و پیامدها. هنگامی که برکه قصد عبور از رودخانه کورا را برای حمله به پسر هولاکو، آباقاخان، داشت، بیمار شد و بین سال های ۱۲۶۶ و ۱۲۶۷ درگذشت. او توسط نواده اش، منگوتیمور، جایگزین شد. سیاست اتحاد با ممالیک و مهار ایلخانان توسط منگوتیمور ادامه یافت. اما تا دهه ۱۲۷۰، آنها پیمان صلحی امضا کردند. علاوه بر این، آباقا به منگوتیمور اجازه داد تا از برخی حکومت های قلمرو خود مالیات دریافت کند.
خوارساختن عمومی یا شرمگین سازی عمومی شکلی از مجازات است که ویژگی اصلی آن خوارساختن یا تحقیر یک شخص، معمولاً یک متخلف یا زندانی در یک مکان عمومی است. در قرون گذشته از این مجازات به عنوان نوعی محکومیت استفاده می شد و هنوز در دوره معاصر به اشکال متفاوت اجرا می شود.
طوفان خورشیدی ۱۸۵۹ () شدیدترین نمونهٔ ثبت شده طوفان خورشیدی است که در یک تا دو سپتامبر ۱۸۵۹/۱۲۳۸ رخ داد. سیل عظیمی از ذرات به مغناط کره ٔ زمین اصابت کرد که شفق قطبی حاصل از آن از نزدیکی عرض های استوایی نیز دیده می شد. اینچنین طوفانی امروزه می تواند منجر به قطعی گسترده در شبکه های برق شود.
باغ گیاه شناسی بوینس آیرس (نام رسمی به زبان اسپانیایی: "Jardín Botánico Carlos Thays de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires")، باغ گیاه شناسی واقع در منطقه پالرمو در بوئنوس آیرس، آرژانتین است. این باغ که در سال ۱۹۹۶ به عنوان یک اثر ملی معرفی شد، مساحت ۶٫۹۷۷۲ هکتار (۰٫۰۲۶۹۳۹ مایل مربع؛ ۱۷٫۲۴۱ هکتار) دارد. تاریخچه. این در در پالرمو، حومه شهر واقع شده است. مساحت آن کوچک است و برابر با ۶٫۹۸ هکتار است. قلمرو پارک به سه خیابان (Avenida Las Heras, Avenida Santa Fe، جمهوری عربی سوریه) محدود می شود و شکل آن مثل یک مثلث است. بنیانگذار باغ گیاه شناسی در بوئنوس آیرس طراح منظره فرانسوی کارلوس تئیس است. او همراه با خانواده اش در قلمرو پارک کنونی سکونت داشت و در سال ۱۸۸۱ املاکی زیبا در سبک انگلیسی ایجاد کرد. به هر حال این ساختمان تا به امروز جان سالم به در برده است. کارلوس تیتس در کاشت کل شهر و ساخت پارک ها مشغول به کار شد. افتتاح باغ گیاه شناسی در سال ۱۸۹۸ در تاریخ ۷ سپتامبر رخ داد و در سال ۱۹۹۶ آن را یک بنای یادبود ملی اعلام کرد. اماکن مجموعه باغ گیاه شناسی بوینس آیرس. قلمرو پارک از دید منظر به سه منطقه تقسیم می شود: در مج
موع حدود ۵٬۵۰۰ گونه از گیاهان در قلمرو باغ گیاه شناسی در بوئنوس آیرس رشد می کنند که بسیاری از آنها در معرض خطر هستند. در اینجا، چنین نمایندگان نادر از گیاهان به عنوان Seiba از برزیل، Sequoia از ایالات متحده آمریکا و غیره وجود دارد. نزدیک هر درخت و بوش یک علامت با توضیحات کامل است. گیاهان از سمپاش ها آب می خورند، بنابراین آنها یک نگاه روشن و تازه دارند. در باغ چند گلخانه، ۵ گلخانه، چشمه و ۳۳ آثار هنری است که شامل آثار تاریخی، بتس و مجسمه است. در میان دومی، می توان یک نسخه برنز ارنستو بیوندی - "Saturnalia" را تشخیص داد. به خصوص در میان گردشگران محبوب جنگل کاکتوس و باغ پروانه است. در قلمرو باغ گیاه شناسی تعداد زیادی از مغازه ها وجود دارد که گردشگران می توانند در سایه درختان اطراف آنان استراحت کنند.
دَقِ بیارجُمَند کویر و شوره زار کوچکی است به مساحت حدود ۳۸ کیلومتر مربع در شهرستان شاهرود استان سمنان ایران. دق بیارجمند در ۳۵ کیلومتری جنوب غربی بیارجمند واقع شده است. بیشینه درازای این دق (دغ) از شرق به غرب۲۰ کیلومتر و پهنای آن به طور متفاوت از یک تا ۳ و نیم کیلومتر است. ارتفاع سطح این کویر از دریا حدود ۱۰۵۰ متر است. این کویر به طور فصلی خشک شده و چشمه های پراکنده ای چندی نیز در بخش شرقی آن گسترش دارند. صفحات باد کرده و وجود چشمه های یادشده در اطراف آن نشاندهنده آن است که سطح آبهای زیرزمینی در این کویر بالا است. مجاری خروجی این کویر بوسیله مخروط افکنه متعلق به دامنه های شمالی و جنوبی این دره تنگ شده است. این مخروط افکنه ها بر روی سطح کویر نیز گسترش دارند. هیچ اثری از نوار ساحلی در اطراف این کویر دیده نمی شود ولی چنین بنظر می رسد که قسمتی از دریاچه ای باشد که زمانی کویر حاج علی قلی دامغان را پوشانده بوده است. گونه های گیاهی. هرچند که در این کفه نمکی امکان رشد گیاهان وجود ندارد، اما در حاشیه های این زیستگاه کویری گونه های گیاهی شورپسند از جمله سالسولا، سالیکورنیکم، گز، آتریپلکس رشد می کنند و همچنین گونه های م
ختلفی از پرندگان دیده می شوند. گونه های جانوری. جانورانی که در این منطقه و حاشیه آن زیست می کنند عبارتند از: آهو، کل و بز، قوچ و میش، گربه شنی، گرگ، شغال، روباه، خرگوش، تشی، موش، انواع مارها، لاک پشت، جوجه تیغی، انواع آگاما و گکو، بزمجه بیابانی، کبک، باقرقره، کرکس، کلاغ، کلاغ زاغی، زاغچه، سار، هوبره، انواع بازهای شکاری، انواع گنجشک. دسترسی از شهرستان بیارجمند به سمت جنوب غربی راه خاکی قرار دارد که پس از طی مسافتی در حدود ۴۵ کیلومتر از داخل این کویر می گذرد و به طرود منتهی می شود.
جوزف کوبلا وماکور (؛ زادهٔ) یک روزنامه نگار آزاد غنائی و (سردبیر سایت خبری غنا و خبرنگار رادیو FM) است، او مدافع توسعه پایدار، حامی تغییر در گرمای زمین و گازهای گلخانه ای است. وی طرفدار حقوق بشر و یک فعال در این زمینه است. او همچنین معاون رسانه و ارتباطات غنا از بنیاد سازمان لومومبا است است. جوزف در راستای علاقه خود به عنوان یک فعال حقوق بشر گزارشگران حقوق بشر غنا (HRRG) را تأسیس کرد. این یک سازمان مردم نهاد است که می خواهد به نقض حقوق بشر علیه زنان و کودکان در داخل و خارج از غنا پایان دهد. گزارشگران حقوق بشر غنا. گزارشگران حقوق بشر غنا یک سازمان غیردولتی است که هدف آن از بین بردن تبعیض در جامعه و دفاع از حقوق بشر، به ویژه برای زنان و کودکان است. نقش سازمان های غیردولتی آگاهی رسانی به مردم از خطرات آدم ربایی، سوء استفاده از نوجوانان، و ایجاد یک برنامه آموزشی سراسری در کشور است. در تاریخ ۳۱ ژوئیه سال ۲۰۱۹، ۶۰۰۰ دانش آموز مدارس سراسر غنا از آموزش تمرین حساسیت بهره مند شدند. نقش در بنیاد PLO لومومبا. بنیاد PLO لومومبا یک سازمان مردم نهاد است که در سال ۱۹۹۰ به عنوان یک شرکت محدود به ثبت رسید. این بنیاد توسط پاتری
س لومومبا، وکیل کنیایی و مدافع حقوق بشر تأسیس شد، این بنیاد با هدف کمک به تحقق رویاهای دانشجویان دانشگاهی و نیازمند تأسیس شد و جوزف وماکور معاون بنیاد بخش غنا در فوریه سال ۲۰۱۹ شد. حمایت از تغییرات اقلیمی. در اکتبر ۲۰۱۹، او در بین ۱۹ روزنامه نگاری بود که از سراسر آفریقا برای کسب آموزش مهارت ها و دانش تغییر اقلیم در آدیس آبابا، اتیوپی انتخاب شدند. این برنامه آموزشی توسط شبکه دانش اقلیم و توسعه (CDKN) و با همکاری هیئت بین دولتی تغییر اقلیم (IPCC) و آب و هوای آینده برای آفریقا (FCFA) سازماندهی شد.
کریس کوبک سیاستمدار اهل آمریکا است. او به عنوان ۳۱مین وزیر دولت کانزاس فعالیت کرد. کوبک که رئیس سابق حزب جمهوری خواه کانزاس و از اعضای شورای شهر اورلند پارک، کانزاس بوده نامزد جمهوری خواه انتخابات حوزه سوم کانزاس در کنگره در انتخابات سال ۲۰۰۴ بود که آن را واگذار کرد. کوبک به خاطر دیدگاه های سختگیرانه اش در ضدیت با مهاجرت غیرقانونی و درگیر بودن در گستراندن قوانین ضد مهاجرتی در شهرهای مختلف آمریکا که توجه را به خود جلب کرده به شهرت رسید. کوبک همچنین به خاطر فراخوان هایش برای قوانین قوی تر برای چک کردن کارت شناسایی برای رای دهندگان و سیاهه مسلمانان شناخته شده است. او ادعاهایی در خصوص میزان تقلب آرا در آمریکا کرده که مطالعات و راستی سنجی ها آنها را نادرست یا بی اساس دانسته اند. کوبک در سال ۲۰۱۸ نامزد جمهوری خواه در انتخابات فرمانداری کانزاس بود که رقابت را به لورا کلی دمکرات واگذار کرد. در اواخر مارس ۲۰۱۹ ای پی گزارش داد که رئیس جمهور ترامپ در نظر دارد منصب سزار مهاجرتی را به منظور هماهنگ سازی ارگان های فدرال درگیر مسایل ایجاد کند و کوبک یکی از دو نامزد اصلی این پست است. کوبک هم اکنون در حال رقابت برای کرسی سنای
ایالات متحده در انتخابات سال ۲۰۲۰ است که با بازنشستگی سناتور پت رابرتس خالی خواهد شد.
طوفان خورشیدی ۲۰۱۲ () گونه ای قوی و خطرناک جرقه خورشیدی بود که در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۲ برابر با یک مرداد ۹۱ بود که با فاصله تقریبی ۹ روز از زمین عبور کرد که در صورت برخورد مشکلات جدی را به وجود می آورد. طوفان خورشیدی ۱۸۵۹ که به زمین اصابت کرد منجر به قطعی گسترده در خطوط تلگراف در سراسر جهان شد.
هتل مهاجران بوینس آیرس مجموعه ای از ساختمان هایی است که بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۱ در بندر بوینس آیرس آرژانتین ساخته شده با هدف کمک به هزاران مهاجر و پناهجویی که از نقاط مختلف جهان به آرژانتین سفر می کردند، ساخته شد. هتل در سال ۱۹۵۳ کار خود را متوقف کرد، در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک اثر ملی به ثبت رسید و امروزه "موزه ملی مهاجرت" و "موزه دانشگاه ملی ترس دو" فوررو (MUNTREF) به عنوان "مرکز هنرهای معاصر" قرار دارد. تاریخچه. این ساختمانها در کنار Darsena Norte (حوض شمالی) واقع در Puerto Madero قرار دارند. در آن ها خدمات اعزام، مراقبت پزشکی، اسکان و ارائه کار برای مهاجران تازه وارد ارائه می شد. اقامت بصورت رایگان فراهم می شده تا اینکه مهاجر کار پیدا کند. در این میان، کمک و مشاوره ای برای کمک به مهاجران در یافتن شغل و انتقال به محل کار ارائه می شده است. ساخت و ساز در سال ۱۹۰۶ توسط شرکت اودینا و موسکا تحت نظارت وزارت امور عمومی آغاز شد. در ابتدا فقط اعزام مهاجران در این مجموعه صورت می گرفت و پس از آن اداره اشتغال، بیمارستان و درنهایت تسهیلات اسکان ارائه داده شد.
گیرندهٔ ۱ لیپوپروتئین کم چگالی اکسیده شده () که با نام گیرندهٔ لیپوپروتئین کم چگالی اکسیده شده شبه لکتین (LOX-1) هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"OLR1"» کُدگذاری می شود. این پروتئین، گیرندهٔ اصلی لیپوپروتئین کم چگالی اکسیده شده در لایه های درون رگی، ماکروفاژها، ماهیچه های صاف و سایر انواع یاخته هاست. قابل ذکر است که که اگر لیپوپروتئین کم چگالی به میزان بسیار اندکی اُکسیده شده باشند، با گیرندهٔ TLR4 و اگر به میزان بسیار زیادی اُکیسده شده باشند، با گیرندهٔ CD36 بهتر شناسایی می شوند. این پروتئین احتمالاً در تنظیم فرایند آپوپتوزی که توسط لیگاند فاس آغاز می شود، نقش دارد. جهش در ژن «"OLR1"» با بروز تصلب شرایین و سکته قلبی و بیماری آلزایمر مرتبط است. در محیط های آزمایشگاهی (و نه در بدن حیوانات و انسان) افزودن مکمل غذایی طبیعی بربرین به سلول های فوم حاصله از ماکروفاژها، بیان ژن «"OLR1"» را در پاسخ به «لیپوپروتئین کم چگالی اکسیده شده»، مهار می کند.
جریان القایی ژئومغناطیسی () به اختصار (GIC)، بر اثر طوفان خورشیدی و برخورد جرقه آن به مغناطیس سپهر زمین باعث خرابی ترانسفورماتورهای قدرت شود که قطعی گسترده در شبکه های برق به همراه دارد.
Palacio Barolo یک ساختمان اداری برجسته است که در خیابان 1370 Avenida de Mayo در محله Monserrat، بوینوس آیرس، آرژانتین واقع شده است. تاریخچه. ماریو پالانتی، معمار ایتالیایی، یک مهاجر ایتالیایی بود که در سال ۱۸۹۰ وارد آرژانتین شده بود و مأمور شد که این ساختمان را طراحی کند. طرح اولیه به سبک التقاطی طراحی شده بود. پالاسیو بارولو مطابق با کیهان شناسی کمدی الهی دانته، با انگیزه تحسین معمار از Alighieri طراحی شده است. ۲۲ طبقه وجود دارد که به سه «بخش» تقسیم شده است. زیرزمین و طبقه همکف نمایانگر جهنم است، طبقات۱ تا ۱۴ نماد جهنم و ۱۵–۲۲ نمایانگر بهشت هستند. این بنا ۱۰۰ متر (۳۳۰ فوت) ارتفاع دارد. فانوس دریایی در بالای ساختمان را می توان از Montevideo، اروگوئه مشاهده کرد. مالک برنامه ریزی کرده بود که فقط از ۳ طبقه استفاده کند و بقیه را نیز اجاره دهد. هنگامی که در سال ۱۹۲۳ به پایان رسید، بلندترین ساختمان بود، نه تنها در شهر، بلکه در کل آمریکای جنوبی. این بلندترین ساختمان این شهر تا سال ۱۹۳۵ باقی مانده بود که پس از اتمام، ساختمان کاواناغ این تمایز را به دست آورد. این ساختمان در سال ۱۹۹۷ به عنوان یک اثر تاریخی ملی اعلام شد
. در حال حاضر، این ساختمان دارای چندین آژانس مسافرتی، یک مدرسه اسپانیایی برای بیگانگان، فروشگاه، دفاتر و استودیوهای معماران، حسابداران است.
عضو A از خانوادهٔ ۹ دومِـین لکتین نوع سی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CLEC9A"» کُدگذاری می شود. این پروتئین، یک «گیرندهٔ فعال کننده» است و بر روی سلول های تبار میلوئیدی بیان می شود.
تونی راس ، زاده ۱۰ آگوست ۱۹۳۸، تصویرگر و نویسنده بریتانیایی کتاب های مصور برای کودکان است. او به خصوص برای تصویرگری کتابهای کودکان پرنسس کوچولو و مجموعه هنری زلزله اثر فرانچسکا سایمون معروف است. هر دو این کتاب ها به صورت مجموعه تلویزیونی با تصویرگری او درآمده اند. او همچنین دیوید ویلیامز، آمبر براون از پائولا دانزیگر را نیز تصویرگری کرده است. تونی راس در لندن متولد شد و در مدرسه هنر و لیورپول تحصیل کرده است.
کوپرنیکا نام یک سرده از خانواده نخل و بومی آمریکای جنوبی و آنتیل بزرگ است. از بین گونه های شناخته شده و دورگه این جنس، ۲۲ گونه از ۲۷ گونه بومی کوبا است. آن ها نخل های بادبزنی هستند، با برگ هایی که یک دمبرگ برهنه در یک بادبزن دور برگ های متعدد خاتمه می یابد. این گونه درختان کوچک و میان جثه با رشد ۵–۳۰ متری هستند، که معمولاً نزدیک به جویبارها و رودخانه ها در زیستگاه های گرم دشتی مشاهده می شوند.
شمس عطار اردبیلی (متولد اردبیل) از شعرا و عرفای ایرانی است. او اشعاری به زبان های ترکی و فارسی بالاخص در مدیحه سرایی و مرثیه سرایی خاندان رسالت قصیده سرایی نموده است. تنها نسخه خطی او در کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی به شماره IR10-12408 ثبت و نگهداری می شود. او برای اولین بار، جریان سازی و مفاهیم تصوف و عرفان را وارد ادبیات مرثیه آذربایجان کرد. جلوه های کلاسیک و مدرن شعر آیینی. زمانی که بزرگان معرفت و عرفان و ادب اردبیل آغازگر «ادبیات آیینی» شدند استیلای زبان و ادبیات کهن بر آشنایی با اشعار مولانا لازم و ضروری می بود چرا که بدون آشنایی با آن نوع ادبیات نمی شد سروده های بیضای اردبیلی یا شمس عطار اردبیلی را درک کرد. تأثیر خاقانی و نظامی و فضولی و فردوسی بر زبان و اندیشه این شاعران و صمیمیت و خلوص ایشان در تقدیم اشعاری مجاهدانه بر آستان ائمه (ع) چنان بود که جایی برای ضعف و کمبودهای ادبی نمی گذاشت.
هرم مه (piɾamiðe DE maʝo)، واقع در مرکز پلازا د مایو، قدیمی ترین اثر تاریخی ملی در شهر بوینس آیرس است. ساخت آن در سال ۱۸۱۱ توسط پریمرا خونتا سفارش داده شد تا اولین سالگرد انقلاب مه را جشن بگیرد. این بنا در سال ۱۸۵۶ و به سرپرستی "Prilidiano Pueyrredón" بازسازی شد. در سال ۱۹۱۲ پس از انجام اصلاحات فراوان، ۶۳ متر (۶۸٫۹ یارد) به سمت شرق منتقل شد، با این ایده که در نهایت یک بنای بسیار بزرگ تر ساخته شود. تاریخچه. در ۵ آوریل ۱۸۱۱، با تصویب کابیلدوی بوینوس آیرس، تصمیم گرفته شد که برنامه جشن های بزرگداشت اولین سالگرد انقلاب مه شامل ساخت یک هرم باشد. در مورد اینکه چرا فرم هرمی برای این اثر انتخاب شده است، چیزی بیان نشده است. برخی گمان می کنند که این اقدام برای تقلید از اهرام ساخته شده در ستون های سن دنی در پاریس بوده است. از سال ۱۷۶۳، پلازا د مایو توسط Vieja Recova (گذرگاه قدیمی) به دو مکان کوچکتر تقسیم شد: یکی که در سراچه نهایی Casa Rosada قرار دارد، به Plazoleta del Fuerte معروف بود و روبروی کابیلدو به نام Plaza de la Victoria معروف شد. این هرم در مرکز دوم واقع شده است. با اصرار معمار پدرو ویسانته کازیت و خوان گاسپار
هرناندز، استاد مجسمه سازی در دانشگاه وادادولید، تصمیم گرفته شد که این بنای تاریخی کاملاً از مواد جامد، از جمله ۵۰۰ آجر ساخته شود، نه از چوب، مانند گذشته. برنامه ریزی شد که در تاریخ ۶ آوریل، سیمان ریخته شود تا پایه و اساس، در میان موسیقی و جشن سرسختانه تشکیل شود. این یادبود همان طور که در روز ملی برنامه ریزی شده بود افتتاح شد، با وجود این که کیته نتوانسته است برنامه را برآورده کند و چند روز دیگر ساخت آن را تمام نمی کند. این هرم با پرچمهای رژیم های مختلف تصویرگر که پادگان بوئنوس آیرس را تشکیل داده بودند، از جمله پاتریک ها، مالاتوها و سیاهان، توپچی ها، حصارها و نارنجک ها تزیین شده است. بعداً مطالعات نشان داد که هرم به جای پر کردن از سنگ، توخالی مانده است تا در زمان صرفه جویی شود. از خشت پخته ساخته شده بود و سیزده متر بلندی در آن ایستاده بود، شامل پایه آن سیصد و پنج متر و ارتفاع آن (۱٬۰۰۱ فوت) نیست. یک سکو از پیمایش خود پشتیبانی می کرد که در بالای دو طبقه ساخته شده است. این یک پایه چهار ضلعی ساده و یک قرنیز شناور داشت که در کل ساختار گسترش یافته است. تاج آن توسط یک جهان تزئینی بود. این بنا توسط نرده ای ساخته شده
بود که توسط دوازده ستون پشتیبانی می شد، و هر یک به یک دستگیره گرد منتهی می شود. در هر چهار گوشه حصار یک قطب برجسته وجود داشت که از آن فانوس ها آویزان شده بود.
عضو A از خانوادهٔ ۱۰ دومِـین لکتین نوع سی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CLEC10A"» کُدگذاری می شود. پروتئین حاصله یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ پروتئین های حاوی لکتین نوع سی است که همگی در چسبندگی سلولی، پیام رسانی سلول-به-سلول، تجدید و بازیافت گلیکوپروتئین، التهاب و پاسخ ایمنی نقش دارند.
عضو A از خانوادهٔ ۱۱ دومِـین لکتین نوع سی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"CLEC11A"» کُدگذاری می شود. این مولکول یک گلیکوپروتئین ترشحی سولفاته است که همچون یک فاکتور رشد برای نیایاخته های خونساز اولیه عمل می کند.