Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی بود، ولی هنگامی که کشته شد، جز یکی از بزرگ نرین فرماندهان شارلمانی شناخته و درنظر گرفته شد؛ البته گاهی نامش به اورلاندو نیز تغییر داده شده است. مرگ رولان و نبردی که در رونسس والز صورت گرفت یکی از معروف ترین و بزرگ ترین حماسه ها را در قرون وسطی ترتیب داد که با عنوان سرود رولان نیز شناخته شده است. این حماسه اصلاً نزدیک به ماجرای تاریخی آن نیست و کاملاً نمایشی است. در سرود رولان نوشته شده شارلمانی هنگامی که اسپانیا را از مسلمانان می گیرد و به حکمرانی خود درمی آورد درحال بازگشت است. اما بنابر آنچه ثبت شده، شارلمانی هرگز جز نوار کوچکی که در شمال قرار داشته سرزمین دیگری را اشغال نکرده است. جز این مورد در این شعر، حملهٔ رونسس والز به دلیل تباهی یک شوالیهٔ فاسد و مسلمان بوده است، درصورتی که هیچ توطئه ای در این میان صورت نگرفته و حمله کنندگان هم باسک ها بودند. میراث شارلمانی. حکومت رم از هم فروپاشید و حتی حکومت شارلمانی هم نتوانست جایگزین آن شود؛ ولی نمی توان از علاقهٔ امپراتور فرانک ها به قانون در قرون وسطا چشم پوشید و درنظر نگرفت. شارلمانی هنگامی که به حکومت رسید تصمیم گرفت نظام حقوقی فرانک ها را تغییر دهد و سامان
بخشد. "اینهارد" در این مورد می گوید امپراتور هنگامی که قدرت را به دست گرفت متوجه نواقص قوانین بود؛ زیرا فرانک ها دو نظام حقوقی داشتند. پس او سعی کرد آنچه که این نظام کم داشت را به این قوانین اضافه کند، آنچه نادرست است را حذف کند و آنچه که نیاز به اصلاح دارد را اصلاح کند. شارلمانی فرمان داد آنچه از قوانین و مقررات در دوران وی و پیش از آن در سرتاسر امپراتوری نوشته شده است را جمع آوری کنند و به ثبت برسانند. شارلمانی زنده نماند تا این جریان حقوقی را به پایان برساند اما آن را آغاز کرد. "دیوید نیکولاس" در این مورد می گوید: «گرچه یکپارچه سازی اروپا… دستاوردی شخصی بود که تنها یک نسل پس از مرگ شارلمانی دوام آورد، اما دگرگونی نهادهای مرسوم محلی می بایست در سراسر قرون وسطی باقی می ماند.» شارلمانی اصلاحات ارزنده ای به انجام رساند؛ اما در میان آن ها «تقویت و پالایش نظام فئودالی» اهمیت بسیاری داشت. در سدهٔ ۸ میلادی، پاپ «اهداییه قسطنطین» را که در سال ۳۱۳ امپراتوری روم به اسقف رم تقدیم کرده بود را عرضه کرد در این اهداییه کنترل بخش های غربی امپراتوری به عهدهٔ اسقف رم بود. پاپ ها از این سند استفاده می کردند تا گه گاه به قدرت
دنیوی خود اشاره کنند اما نکتهٔ مهم این بود که این سند تقلبی بود و عدهٔ کمی هم از تقلبی بودن آن اطلاع داشتند. تقسیم امپراتوری. شارلمانی قصد داشت همانند کلوویس امپراتوری خود را میان ۳ فرزندش تقسیم کند؛ اما در سال ۸۱۴ م فوت کرد و تنها یکی از فرزندان وی به نام لویی زنده بود. او از سال ۸۱۴ تا ۸۴۰ م حکومت را به دست گرفت. وی فرد قدرتمندی نبود و موفق نشد اشراف فرانکی و ۴ پسرش را که مدام درحال جنگ و ستیز با یکدیگر بودند را کنترل کند. پس از مرگ لویی پرهیزکار، امپراتوری طبق خواست او به پسر بزرگش، لوتار واگذار شد. لوتار می بایست این امپراتوری را به همراه ۲ برادر خود، شارل کچل و لوئی ژرمن اداره می کرد. این ۲ برادر می بایست به عنوان شاهان شرق و غرب، لویی را یاری می دادند. لویی می خواست این سرزمین را میان هر ۳ فرزند خود تقسیم کند، اما همه تحت نظر فرزند ارشد باشند. لویی از هر دو برادر خواسته بود با استقلال کافی در مناطق خود به حکمرانی بپردازند؛ اما حدوداً سالی یک بار به نزد لوتار روند، با هدایای گرانبها رسم برادری را به جای آورند، او را از امور مهم حکومتی خود آگاه سازند و به بحث و تبادل نظر بپردازند؛ اما آنچه لویی می خواست
هیچوقت صورت نگرفت. این دو برادر هیچ علاقه ای نداشتند که تحت تسلط برادر بزرگ تر خود حکومت کنند. پس ارتش خود را باهم ترکیب کردند، سوگند خوردند و این سوگند را میان سپاهیان به زبان شرقی و فرانکی غربی تکرار کردند تا همه متوجهٔ آن شوند. در سال ۸۴۳ م، شارل و لویی، طی یک جنگ ۱ ساله داخلی، لوتار را مجبور کردند که معاهدهٔ وردون را امضا کند. در این عهدنامه خواستند تا امپراتوری فرانکی به ۳ قسمت تقسیم شود. یکی از این قسمت ها فرانسه امروزی بود که طی گذر چند قرن به فرانسه تبدیل شد؛ این ناحیه در آغاز به شارل کچل رسید. لوئی ژرمن هم قلمرویی به همان بزرگی به دست آورد؛ که مدتی بعد به آلمان تبدیل شد. در این میان نوار باریکی از سرزمین پیشین برای لوتار باقی مانده بود که از شمال تا جنوب کشیده شده بود؛ این قسمت حتی مستقل هم باقی نماند و بین این ۲ پادشاهی برای تسخیر آن همیشه بحث بود. فرانسه و آلمان در طول قرن های متمادی حتی قرن ۲۰ م برسر این ناحیه جنگیدند. این ۳ برادر هنگامی که معاهده وردون را امضا کردند، وحدتی که میان فرانک ها بود را پایان دادند و باعث شدند امپراتوری فرانکی برای همیشه تقسیم شود. "برینتون" می گوید: «در آن هنگام (قرون
وسطای اولیه) چیزی به این گستردگی را نمی شد حفظ کرد و شالودهٔ سیاسی، اقتصادی دوران و روان شناختی برای چیزی به وضوح وجود نداشت.» وی تقسیم این امپراتوری را پیش بینی شده می دانست. "کانتور"، تاریخدان نورمن اف همچنین می گوید: «این امپراتوری برای موجودیت و بقای خود به رهبران با استعداد بزرگی نیاز داشت که خب چنین رهبرانی وجود نداشته.» او می گوید: «مرگِ تنها چند رهبر روشن اندیش یا حتی فقدان ناگهانی یک شخصیت بزرگ، می تواند سبب فروپاشی کل نظام و راه گشودن برای بازگشت (سریع) به هرج و مرج و بربریت شود.» اوضاع اجتماعی پیش از شکل گیری رنسانس. با فروپاشی امپراتور رم، ساختار فرهنگی، سیاسی، و اجتماعی جامعه هم دچار تغییر و تحول شد؛ این ساختار تحول پیدا کرد تا با مسیحیت همخوانی بیشتری داشته باشد. در قرن های ۶، ۷ و ۸ میلادی هنر، موسیقی و ادبیات در جامعه بسیار نزول کرد؛ علت آن به فروپاشی امپراتوری رم و البته کاهش پول و ثروت مردم و راه های کسب آن بازمی گردد. تقریباً می توان گفت تنها ثروتمندان بودند که به خرید آثار هنرمندان می پرداختند و هنرمندان به صورتی به آن ها وابسته بودند. در قرون وسطای اولیه، افرادی که اشراف ثروتمند محسوب می ش
دند دیگر فرصت پرداختن به هنر را نداشتند و این کلیسا بود که خواهان و طرفدار این افراد شده بود. بااینکه کلیسا تنها کسی بود که پول و ثروت داشت، هنر کلاسیک را نمی پذیرفت و بیشتر خواهان هنر مذهبی بود. دلیل دیگر از میان رفتن هنر و نقاشی، پیکرتراشی، آهن سازی و… این بود که افراد حتی با اصول کلی هم آشنایی نداشتند و نیاز به آموزش توسط اساتید و نخبگان و کسب مهارت داشتند؛ فارغ از این ها مردم حتی نمی دانستند این آموزگاران که هستند، کجا هستند و دقیقاً با مرگ یک نسل هنر آن دوره به فراموشی سپرده می شد. از همهٔ این ها که بگذریم حتی خواندن، نوشتن و حساب کردن هم دچار مشکل شده بود؛ افراد توانایی انجام این کارها را نداشتند و اهمیتی هم به آن نمی دادند. شاهان به سادگی از کنار این ماجراها گذر می کردند و نسبت به آن بی توجه بودند. شارلمانی شخصی بود که متوجه شد، وجود آموزگاران و استادانی برای این بحث ها نیاز است و افرادی باید حضور داشته باشند که از این امور آگاه باشند، توانایی ثبت اسناد و رسیدگی به حساب ها را داشته باشند. رمیان معتقد بودند، زبان رمی باید زبان رایج در مدارس باشد و پس از آن بود که محققان غربی از زبان یونانی بی اطلاع ماند
ند. آن ها اساس فلسفهٔ یونان را بر عقل و لذت زندگی دنیوی قرار داده بودند؛ هنگامی که مسیح ظهور می کرد، زندگی در این دنیا به پایان می رسید و بیشتر آخرت گرایی برای آن ها اهمیت داشت. آن ها تلاش کردند مسیحیت و فلسفه را باهم پیوند دهند، خرافات را فراموش کنند و به عقل و منطق رجوع کنند. پس کلیسا تلاش کرد مدارسی تأسیس کند تا عقاید دینی را گسترش دهد. این مدارس با عنوان «مدارس آمادگی» و «مدارس آموزشی-مذهبی» شناخته شدند. مدارس آمادگی ساخته شده بود تا افراد را برای عضویت در دین آماده کند. در این مدرسه سرودهای مذهبی و کتاب مقدس آموزش داده می شد. مدرسه های آموزشی- مذهبی مسیحیت را با فلسفهٔ یونان پیوند دادند؛ در آن ها تنها افراد مذهبی و داوطلبان حق حضور داشتند و مابقی افراد اجازهٔ تحصیل نداشتند. مدارس غیرعیسوی در سال ۵۲۹ م به فرمان ژوستینین بسته شد و درواقع برای روحانیت که آموزش را در دست بگیرد، باز شد. البته باید به این نکته توجه کرد که استفاده از رقم ۱۰۰۰ سال هم کمی زیاده روی است و قرن ۸–۹ میلادی بود که آثار یونانی، در «رنسانس کارولنژینی» یا «تجدید تولد علم» با رویکردی جدید مورد توجه قرار گرفت و این آثار جایگاه خود را در مغ
رب زمین به دست آوردند. شکل گیری دیرنشینی. در قرن ۴ میلادی، صومعه ها در مصر، سوریه و فلسطین ایجاد شدند و مدتی بعد هم به مغرب راه پیدا کردند. نخستین دیر در غرب، در سال ۵۲۹ م در جنوب ایتالیا با ایجاد «سنت بندکیت» آغاز شد و از آن پس بود که دیرها فعالیت خود را در غرب آغاز کردند. راهبان دینی در این مراکز عهده دار مسائلی بودند؛ به وسیلهٔ آن ها بود که کشاورزی بهبود یافت و زمین های بی حاصل هم دوباره احیا گردید. آن ها همچنین کمک به فقرا را سرلوحهٔ کارهای خود قرار دادند، از نسخه های خطی، نسخه برداری کردند و باعث شدند این کتاب ها در آینده در اختیار دیگران هم قرار گیرد. دیرها ایجاد شدند تا مردم را مجبور کنند زندگی بی دغدغه و آرامی را آغاز کنند. البته باید توجه داشت که کارکردهای این دیرها در اروپای غربی-شرقی کاملاً متفاوت بود. در هر صورت این دیرها در غرب رشد کردند و با سازماندهی و ساماندهی تشکیلاتشان، فرهنگِ درحال انحطاط رم غربی را به ارث بردند و به حفاظت از آن پرداختند. ایجاد مدارس در صومعه ها برای راهبانی بود که برای تفسیر، نسخه برداری، استفاده از انجیل و کتاب های دیگر به سواد خواندن و نوشتن نیاز داشتند. این نوع از مدارس
به دو دسته تقسیم می شدند: مدارسی که برای افراد خدمتگزار داخل دیرها بود و وسایل آموزشی در خود دیرها قرار داشت و دسته دوم که مدارس خارجی بود و برای افرادی بود که قصد خدمت در دیر را نداشتند. در این دیرها، صومعه هایی وجود داشت که متعلق به زنان بود؛ اما مشخص نیست اهمیت آموزش زنان در آن دوران تا چه حدی بوده است. روحانیون به مرور با علم حساب، خطابه، لاتین، موسیقی، هندسه، نجوم، صرف و نحو و… آشنا می شدند. کلیسا در تلاش بود بیشتر به ثبت وقایع دیرها و نامه ها بپردازند تا خطابه و سخن پردازی. به اعتقاد اسقفان در این دوره در آموزش همه می بایست فرمانبردار محض کلیسا باشند. صومعه های بندکیتی تحت کنترل دیر و اسقف بودند و در ابتدا دلیل تشکیل آن ها مدارسی بود برای برادران دینی تا خط و نگارش را بیاموزند و به حدی از سواد نیاز داشتند که اگر آن توسط این افراد تأمین نمی شد، اسقفان شخصاً مجبور بودند خود این حد از آموزش را کسب کنند. پیش از دوران رنسانس کارولنژین، این مدارس به شدت آشفته بود تمام اسقفان بسیار تنزل پیدا کرده بود و آن ها درگیر دنیا و نعمت های فانی آن شده بودند. کشیشان هم در مقام های پایینی قرار داشتند و کلا این مکان ها به
محلی برای کشتار، جنگ، توطئه و… تبدیل شده بود و کشیشان هم هیچ کاری جز مسیحی ساختن کشورهای دیگر انجام نمی دادند و همین امر باعث شد در قرن ۷–۸ میلادی، دانش در سطح پایینی قرار گیرد. نفوذ مسیحیت در ایرلند و شکوفایی شهر. انگلستان و ایرلند دو منطقه ای بودند که از وقایع قارهٔ اروپا به دور مانده بودند و در این دو جزیره زبان لاتین، یونانی و حتی آثار یهودی به چشم می خورد. رهبانیت ایرلند از قرن ۶ تا ۸ میلادی تمام اروپا را به وسیلهٔ آثار کلاسیک و لاتین خود به شکوفایی برجسته رساند. آن ها نسخه های خطی تهذیب شده ای را ایجاد کردند که هنوز جز بهترین ها است. "مونتا گوجیمز" در این باره این چنین می گوید: در قرن ۵ میلادی، ایرلندی ها توسط قدیس پاتریکیوس مسیحی شدند و از همان روزهای اول اهمیت علم مشخص شد و تلاش شد آثار مذهبی و غیر مذهبی وارد صومعه ها شود؛ آن ها جز زبان سلتی، زبان لاتین هم می آموختند. هدف این کلیساها و صومعه ها این بود که افراد توانایی خواندن و نوشتن کسب کنند. مناصب مهم کلیسا را به دست گیرند و باعث رشد و پیشرفت کلیسا شوند. در این مدارس افراد ۱۲ سال تحصیل می کردند و در آخر فرد در رشتهٔ فلسفه به اجتهاد می رسید. ۳ مدرسه
ٔ مهمی که وجود داشت، کلونارد، بانگور و مکتویز بود. مدارس انگلیسی. در سال ۵۹۷ م بود که آگوستین به عنوان یک مبلغ مذهبی وارد کانتربری شد. دقیقاً حدود ۱ قرن پس از مسیحی شدن ایرلند آن ها کتاب های محدودی در مورد عبادت و نماز در دست داشتند و تنها با آن کتاب ها انگلیس از دانش بهره مند نشد، بلکه با حضور ۲ گروه مشخص بود که تا آن حد پیشرفت کرد. یکی از این دو گروه ایرلندها و دیگری اروپائیانی بودند که از رم به انگلیس رفتند. آن ها در انگلیس به دانش پرو بال دادند. فرهنگ آنگلو-ایرلندی که از آگوستین استفاده می کردند، با تجدید رابطه با روم تقویت شد. در سال ۶۶۹ م بود که تئودور با هادرین به انگلیس آمدند و مدرسه ای در کانتربری ایجاد کردند. راهب سنت بید در مورد مدرسه ای که این ۲ ایجاد کردند می گوید: مدتی بعد بیسکاپ، راه آن ها را ادامه داد و در تشکیل مدارس انگلیس شرکت کرد. او در سال ۶۳۷ م در یرمس و در سال ۶۸۱ م در جارو ۲ صومعه ایجاد کرد و این صومعه ها مرکز اصلی آموزش در احیای دانش غربی شدند. هنگامی که این مدرسه ایجاد شد پسرانی که از خاندان های مهم شمالی به آنجا سفر کرده بودند وارد مدارس شدند و احتمالاً بهترین و بزرگ ترین کتابخانه د
ر این مکان و برای آن ها بوده است. بهترین دانش آموز «آلکوین» نامیده می شد. آلکوین از سال ۷۸۲ تا ۷۹۶ م مشاور امور کلیسایی و مدیر مدرسهٔ کاخ هم بود. به دنبال همین رویداد، در سال ۷۸۱ م شارلمان آلکوین را دعوت کرد تا در اکس لاشاپل حاضر شود و اقدامات علمی خود را به انام برساند؛ بنابراین حضور مسیحیت در این کشور باعث رابطه میان مردم با دانش و علم شد؛ البته نباید از تأثیرات مهم ایرلند و اروپا غافل شد. آلکوین به آموزش لاتین خیلی توجه کرد و تقسیم بندی های دانش ها هم طبق نظر کاسیودوروس پذیرفت و در تربیت قرون وسطا این تقسیم بندی اساس کار شد. آموزش در عصر مروونژین. در قرن ۶–۷ میلادی، اکثر افرادی که صاحب اثر بودند جز افراد کلیسا بودند. درست است که آثار لاتین در غرب بود و آثار کلاسیک یونان هم در بیزانس، اما همچنان علم در اختیار روحانیون بود. در قرن ۶ بود که بیزانسی ها ادبیات اولیه را به وجود آوردند. هنگامی که عصر ژوستینین به پایان رسید، داشن هم از امپراتوری بیزانس رخت بربست. در ایالات غربی هم علم به مرور فراموش شد و فقط تعداد محدودی از مردم توانایی خواندن و نوشتن داشتند؛ در این دور آموزش درحال رکود بود. مدرسه ای مثل آکیتن هم
که در گذشته از اهمیت فوق العاده ای برخوردار بود و بزرگانی همچون فرتوناتوس، آویتوس و گریگوری داشت، به مرور دچار فراموشی شده بود و تنها در میان ایرلندی ها و آنگلو-ساکسون ها علم لاتین پابرجا بود و به همین خاطر این افراد به گل فرستاده شدند. بورگوندی و سنت کلمبان. در سال ۵۹۰ م بود که رهبانان ایرلندی فعالیت خود را برای احیای پرهیزکاری شروع کردند. این راهبان در میان بت پرستان، در مناطق گل فرانکی فعالیت می کردند. آن ها موفق شدند روح تقوا را در میان بزرگان و اشراف هم گسترش دهند. لوکسویل و فونتانس، ۲ صومعه ای هستند که در بورگوندی توسط سنت کلمبان ایجاد شد و دانش و ادبیاتی که از راهبان ایرلندی به ارث برده بودند را ادامه دادند. این راهبان معروف در اواخر قرن های ۶–۷ میلادی بودند. سنت بونیفاس. وی در سال ۶۷۵ م در وسکس به دنیا آمد. او تحصیلات خود را به پابان رساند و موفق شد مدیریت یکی از صومعه ها را به عهده گیرد. بونیفاس به شدت علاقه داشت مردمی که در ناحیهٔ فریزیه ساکن بودند را به مسیحیت دعوت کند. او به دلایل کسب حامی راهی رم شد و پاپ به خاطر رابطهٔ خوبی که میان راهبان ساکسون و گریگوری بود عنوان «بونیفاس» را به او اعطا کرد. ا
و شروع کرد در مناطق هس و تورنژ فعالیت خود را آغاز کند. رهبران هس وانمود کردند مسیحی شده و ایمان آورده اند؛ اما تنها نقش بازی می کردند و مردمشان هم همچنان بی دین بودند. در تورنژ هم مردم قبلاً ایمان آورده بودند؛ اما چون هیچ کدام از تعلیمات به صورت پیوسته انجام نمی گرفت، آن ها دوباره کافر شده بودند. سنت بونیفاس کارهای خود را آغا کرد و هزاران نفر وارد مذهب مسیحیت شدند، او حتی تعدادی هم به بریتانیا فرستاد. در این زمان کلیسا از نظر اخلاقی و مذهبی بسیار دچار مشکل شده بود و بونیفاس نواقص را اصلاح کرد و اهداف کلیسا را در قرن ۸ میلادی به سمت مشخصی سوق داد. سنت بونیفاس در سال ۷۵۴ م به وسیلهٔ ۵۳ نفر به قتل رسید. اگر بخواهیم بدانیم چرا اقداماتی که شارلماین و هم عصران وی برای تغییر رویهٔ آموزش و دانش انجام دادند، رنسانس کارولنژین نام گرفته، باید سیستم آموزشی قرون وسطا را بررسی کنیم؛ و با انجام بررسی نتیجهٔ به این صورت به دست می آید: در قرن ۵ م فرهنگ به صورت وحشتناکی دچار تنزل شد و نه تنها در مورد آثار کلاسیک بلکه در مورد خواندن و نوشتن هم وضعیت همین بود. گریگوری تورز می گوید زبان لاتین حتی در میان طبقات ممتاز جامعه هم از د
ست رفته بود و هیچ کس به این موضوع فکر نکرده بود که زبان محلی را کتبی کند. در اواخر دورهٔ مروونژین ها اوضاع تاحدی بد بود که استاد شاهی می گوید: «کارمندان پادشاه از ساده ترین قواعد دستوری بی اطلاع بودند و دستخط ها تبدیل به خطوط نابه هنجار شده بود و در چنین شرایط نامساعدی حفاظت از آثار قدیمی باید توسط روحانیون انجام می گرفت؛ که تعدادی از آن ها گریگوری تورز، سنت بید و ایزیدور سویل بودند. اقدامات شارل در آغاز رنسانس. در قرن ۸ میلادی، در دورهٔ مروونژین ها مدرسه ای در دربار ایجاد شد که درباریان به آن لقب دادند. این مدرسه ایجاد شد تا اشراف و بزرگان فرانکی در زمینه های مختلف، از جمله جنگاوری، تشریفات درباری و هنر آموزش ببینند. البته باید درنظر داشت که آموزش ادیبانه همچنان در کلیساها و مدارس آن ها برگزار می شد. شارلماین به مرور متوجه سطح پایین سواد کشیشان شد. وی این موضوع را از نامه های آن ها دریافت و سعی کرد این مسئله را با آموزش بیشتر آن ها حل و فصل کند و درواقع سطح علمی آن ها را بالا برد. شارلماین شخصی بود که تنها به مسائل سیاسی توجه نداشت و سعی می کرد موراد فرهنگی هم مورد توجه قرار دهد و تحولی هم برای بهبود در آن ه
ا ایجاد کند. او اهدافی برای امپراتوری رم داشت که آن اهداف با فرهنگ کلاسیک مطابقت داشت. وی تلاش کرد موارد تحصیلی را با معیارها و استانداردهای کلاسیک تطابق دهد؛ به همین خاطر او مطالعهٔ نسخه های متون معنوی و ادبی را که به آن ها علاقه بسیاری داشت را در اولویت قرار داد. وی معتقد بود تنها راه پیشرفت، فاصله از بربریت است و بهبود وضعیت آموزشی و تربیتی کشیشان و کلیسا همین است. در سال ۷۸۰ م، مدرسهٔ دربار دیگر کاربرد پیشین خود را نداشت و به مکان متفاوتی تبدیل شده بود. دیگر تاکتیک های نظامی-درباری اهمیتی نداشت و آموزش بود که از اهمیت فراوان برخوردار شده بود. شارل توجه ویژه ای به کشیشان داشت؛ کشیشانی که از آموزش غافل بودند و نامه های وی به بزرگان کلیسا و اسقف بوگالف نمونهٔ بارز این موضوع است. شارلماین سعی کرد تمام افرادی که به علم و فرهنگ علاقه دارند و تجربه ای در علوم مقدماتی دارند، از سراسر فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، ایرلند، بریتانیا به دربارش فراخواند و از تجربه های آن ها بهره برد. هنگامی که شارل این تصمیم را گرفت توسط وارث تمدن هلنیستی، بیزانس و دنیای اسلام محاصره شده بود. آلکوین جز افرادی بود که توسط شارل به دربار احض
ار شد. شاه در سال ۷۸۰ م در ایتالیا شمالی با او آشنا شده بود و او را فراخواند تا برنامهٔ منظمی برای تحصیل در مدرسه دربار طراحی کند. وی مدتی بعد وزیر آموزش و فرهنگ دربار شارل شد. در این عصر با کمک آلکوین نسخه برداری از نسخه های خطی، تصحیح و نگهداری و مراقبت از آن ها آغاز شد. شارلماین در سال ۷۸۷ تا ۷۸۹ م با راهنمایی آلکوین اصلاحاتی را در زمینهٔ آموزش عمومی ثبت و ایجاد کرد. پس دستوراتی را با عنوان منشور فکر جدید نوشت. در این فرمان شارل روحانیون را به خاطر سطح علمی و سواد پایینشان سرزنش کرد و به آن ها فرمان داد مدارسی در دربار ایجاد کنند تا تمام مردم به همراه روحانیون خواندن و نوشتن را بیاموزند. وی طی فرمانی دیگر دستور داد در هر شهر و روستا یک مدرسه ایجاد شود و کشیشان به پسرها مسائل حساب، خواندن آواز، موسیقی، فهم دستور زبان و مزامیر داوود را آموزش دهند. مورخان وجود آلکوین را به عنوان فردی که در رأس مدرسه و دربار قرار داشته را تأیید می کنند. خصوصاً "اینهارد"، او به طور کامل این مسئله را در کتاب خود ثبت می کند. وی می گوید: «خادم شارل به نام آلبین ملقب به آلکوین… بزرگ ترین محقق دوران بود و معلم شارل در آموزش علم بیان
، کلام، نجوم را صرف نمود.» گسترش حیات علمی کارولنژین ها با نام معلمان ایرلندی باقی ماند که رقیبان آلکوین بودند. زمانی که شارل بر قسمت های غربی جهان حکومت می کرد و آموزش به فراموشی سپرده شده بود، ۲ فرد ایرلندی به همراه تعدادی بازرگان وارد ساحل گل شدند. آن ها هیچ کالایی برای فروش نداشتند و به مردم می گفتند آمده اند تا آنچه از خرد و علم می دانند را به آن ها آموزش دهند و مردم را دعوت می کردند تا دانش را از آن ها خریداری کنند. آن ها معتقد بودند اگر مردم چیزی را بدون هزینه به دست آورند، قدردان آن نیستند و به همین خاطر دانش را به آن ها می فروختند. هنگامی که شارل از وجود این افراد آگاه شد درصدد برآمد با آن ها صحبت کند. شارل پرسید بهای فروش را به چه چیزی تعیین می کنند و آن ها در جواب لباس، جایی برای خواب و خوراک خواستند تا بتوانند دانش خود را در اختیار بقیهٔ مردم قرار دهند. شارلماین مدتی هردو را در نزد خود نگه داشت و زمانی که قصد جنگ داشت یکی از آن ها به نام کلمان را مسئول آموزش اشراف و فرزندان آن ها در گل کرد و فرد دیگر را به صومعهٔ سنت اگوستین در نزدیکی پاویا فرستاد و این چنین افراد علاقه مند به تحصیل و دانش نزد وی
گرد آمدند. زبان لاتین. هنگامی که ژولیوس سزار در ۳۰ ق. م بر مردم گل تسلط یافت، مسیحیت و زبان لاتین که زبان کلیسا بود، وارد این کشور شد و به دو صورت لاتین کلاسیک و لاتین عامیانه در گل گسترش پیدا کرد. ساکنان بومی گل ساختار زبان لاتین را کمی تغییر دادند و باعث شدند بسیاری از کلمات آن ها تحریف شود و همچنین واژه هایی از زبان ژرمنی، سلتی و یونانی نیز به زبان لاتین افزودند. زبان لاتین کلاسیک هم تنها در کلیساها و مدارس طبقّهٔ اشراف تدریس می شد؛ پس ترکیب زبان رمی و لهجه های مختلف، زبان جدیدی به نام «رمان» را پدیدآورد. با حملهٔ ژرمن ها زبان لاتین، تنها در مناطقی که فرانک های سالیک، آلمان ها و باوارها حضور داشتند منسوخ نشد. فاتحان این مناطق با زنان محلی ازدواج کردند، لاتین را آموختند و رمی شدن بورگوندی ها، ویزیگوت ها، اوستروگوت ها، وندال ها و لمباردها به سرعت انجام گرفت. در زمان مروونژین ها لاتین همچنان زنده بود؛ اما اوضاع نامساعدی داشت. زبان گفتاری و نوشتاری بود، اما به خوبی تلفظ نمی شد. در قرن ۸ میلادی سازمان دهی دوبارهٔ کلیسا، نابودی شهرها، تجارت، نهادهای اداری به ویژه مالی، مدارس غیردینی و بی نظمی های سیاسی بقای زبان
لاتین را با مشکل مواجه ساخت. در دورهٔ کارولنژین ها این زبان مخصوص ادب، شعر، آموزش و کلیسا بود و نزد مردم عادی جایگاهی نداشت. مردم به زبان های مختلف محلی و شاخه های زبان های اُک و اُی صحبت می کردند. از قرن ۸ میلادی به بعد این زبان ها هم جایگاه خود را از دست دادند و زبان به عنوان زبان رسمی فرانسه انتخاب شد و تا این زمان به موجودیت خود ادامه داده است. کتاب های درسی معروف. کتاب هایی که در قرن ۴–۵ و ۶ میلادی نوشته شده بود، جز منابع مهم آموزشی کارولنژین ها بود. می توان از مؤلفان کتب آن دوران به مارتیانوس کاپلا (قرن ۵ میلادی) که کتاب «پیوند زبان شناسی و مرکور» را نوشته، اشاره کرد. او در این کتاب هنر مقدماتی را الگویی برای آموزش می داند و علوم را به ۲ قسمت ۳گانه و ۴گانه تقسیم کرده است؛ قسمت ۳گانه شامل دستور زبان، بلاغت و منطق است و قسمت ۴گانهٔ آن شامل حساب، نجوم، موسیقی و هندسه می شد. داناتوس (قرن ۴ میلادی) نویسندهٔ دیگری است که کتاب «هنر دستوری» را نوشته است. پریسین (اواخر قرن ۵ میلادی) نیز آموزشگاه های زبان ایجاد کرد. این متون برای آموزش فرهنگی و ادبی بسیار اهمیت داشت؛ اما اثر بوئتیوس «کتاب تسلی فلسفه» و «ترجمه بخ
شی از آثار منطق ارسطو» نسبت به تمام این آثار از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. تمام این کتاب ها آموزش پیشرفته ای را برای مدارس غرب طی ۵۰ سال ایجاد کرد. علوم مقدماتی. در مدارس کارولنژین ها، ۷ علم مقدماتی اجرا می شدند. دستور زبان، بلاغت و منطق مربوط به گروه اول بودند و حساب، نجوم، موسیقی و هندسه مربوط به دستهٔ دوم بودند. دانش آموز باید در ابتدا خواندن و نوشتن لاتین را می آموخت و پس از آن فرد می توانست کتاب های دوناتس، بوئیتوس، ایزیدور، آلکوئین و رابانوس را مطالعه کند. سپس اگر آموختن نگارش تکمیل می شد و استاد اجازه می داد. دانش آموز می توانست آثار کلاسیک دوران را نیز مطالعه کند و با آن ها آشنا شود. اولین علم براساس سنت باستانی ادبیات بود. آن ها می بایست دستور زبان کتاب های کلاسیک را مطالعه می کردند. افراد در دورهٔ کارولنژین ها هیچ علاقه ای به کتب مورد مطالعهٔ خود نشان نمی دادند. مگر اینکه کتاب از منظر علمی برای آن ها کاربردی داشته باشد. در بخش دستور زبان ۲ جز زبان لاتین و ادبیات لاتین اهمیت داشتند. برای آموزش دستور زبان از رساله های دستوری دوناتس و پریژین استفاده می کردند. اسکاتوس، معلمی در دربار شارلماین بود که دس
تور زبان پیشینیان را مورد بررسی قرار داد و با ترکیب نوشته های مؤلفان باستان، دستور زبان مخصوصی را برای آموزش آماده کرد. فن بیان هدف آغازین خود را از دست داده بود و درواقع نکته ای که اهمیت داشت تأمین نیازهای مبلغان مسیحی در آن عصر بوده است و محدود به رسالات استاندارد می شد؛ خوانندگان و دانش آموزان متوجه بودند که سخن های گریگوری کبیر مهمتر از سخنان و مباحث پیشینیان است. در دورهٔ کارولنژین ها جدل دارای اهمیت اندکی بود. فرد پس از مطالعهٔ آثار بوئیتوس اجازه داشت بخشی از منطق ارسطویی و مکالمهٔ افلاطون را مطالعه کند. یونانی ها از ریاضی تنها در زمینهٔ اعداد استفاده می کردند. آن ها از ضرب، تقسیم و کاربردهای دیگر ریاضی آگاه نبودند. در این دوران آن ها تنها به رسالات بوئتیوس، ایزیدور و بید دسترسی داشتند، نه هندسهٔ اقلیدس. پس طبیعتاً به تنها موردی که می پرداختند محاسبهٔ تاریخ عید پاک بود. موسیقی، علم مقدماتی دیگری بود که به تازگی در این دوران در محیط های آکادمیک تدریس می شد و فرد را با ساختارهای آلت های موسیقی و آواز خواندن آشنا می ساختند. «ادبیات محلی نیز تنها در همان حد گزارش های پهلوانی که خنیاگران می خواندند حفظ شده ب
ود.» "اینهارد" گزارش می دهد که طی فرمان شارلماین تمام ترانه های بربری و قدیمی گردآوری و ثبت شد. مردم در این عصر دیگر توجهی به حماسه نداشتند و اشعار کلاسیک را می پسندیدند و شارل هم این اشعار را جمع آوری کرد تا به ثبت برساند و از فراموشی آن ها جلوگیری کند. چرا که از منظر تاریخی دارای اهمیت فراوان بودند اما متأسفانه این مجموعه مفقود شده است. نسل بعد، لویی پرهیزکار هیچ علاقه ای به این اشعار نداشتند و اگر قرار بود ادبیات حفظ شود و باقی بماند، می بایست با موضوع های کتاب مقدس ترکیب می شد تا در تاریخ ثبت شود. در مورد سرودهای سلحشوری قرن ۱۱–۱۲ میلادی باید گفت حملهٔ شانسون دورولان از رویدادهای دورهٔ شارل سرچشمه گرفته است. این حماسه ها از گزارش های صومعه ها ایجاد می شد. سرود رولان افسانهٔ محلی است که در آغاز در صومعه هایی که بر سر رونود قرار داشت، ایجاد شد. این حماسه جز آثار کارولنژین ها نیست اما این دوره بود که الهام بخش این اثر شد. خط و نگارش. رومیان بیشتر از خطوط مستقیم و راست برای نوشتن حروف خود بهره می بردند و با عنوان حروف بزرگ از آن ها یاد می کردند. در دوران بعد خط توپری رایج شد که کاربرد آسان تری داشت. تا قرن ۸