Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار محدود بودند و روش قابل اطمینان برای کالیبراسیون فشار وجود نداشت. پس از دستگاه Bridgman، سلول سندان الماس به همه کاره ترین دستگاه تولید فشار تبدیل شد که یک ویژگی واحد آن را از سایر دستگاه های فشار جدا می کند. این دستگاه به پیشگامان اولیه فشار بالا این امکان را می داد که به طور مستقیم خواص ماده تحت فشار را مشاهده کنند. تنها با استفاده از میکروسکوپ نوری، می توان مرزهای فاز، تغییرات رنگ و تبلور مجدد را فوراً مشاهده کرد، در حالی که پراش پرتونگاری یا طیف سنجی به زمان برای نمایش و توسعه فیلم عکاسی نیاز دارد. آلوین ون والکنبورگ به پتانسیل وجود سلول سندان الماس پی برد در حالی که نمونه ای را برای طیف سنجی IR آماده می کرد و هم ترازی صفحه های الماس را بررسی می کرد. سلول الماس در دفتر ملی استاندارد (NBS) توسط چارلز ویر، الیس لیپیکوت و المر بانتینگ ساخته شد. در گروه، هر عضو روی بخش های مختلف سلول الماس متمرکز شد. ون بر روی مشاهدات بصری، چارلز بر XRD و الیس بر طیف سنجی IR متمرکز شد. این گروه قبل از شروع همکاری در خارج از جمع با محققان دانشگاه هایی مانند ویلیام باست و تارو تاکاهاشی در دانشگاه روچستر، همکاری داشته و هر یک
بر تکنیک های خود کاملاً مسلط بودند. در اولین آزمایش ها با استفاده از سندان الماس، نمونه بر روی نوک صاف الماس قرار گرفت و بین صفحه های الماس فشرده شد. هرچه صفحه های الماس به هم نزدیک تر می شدند، نمونه فشرده می شد و از مرکز خارج می شد. با استفاده از میکروسکوپ برای مشاهده نمونه، مشاهده می شد که یک شیب فشار هموار در سراسر نمونه وجود دارد که بیشتر قسمتهای خارجی نمونه به عنوان نوعی واشر عمل می کرد. نمونه به طور مساوی در سراسر سطح صاف الماس توزیع نشده است، اما به دلیل «فنجانی شدن» الماس در فشارهای بالاتر در مرکز قرار گرفته است. این پدیده فنجانی شدن کشش الاستیک لبه های صاف الماس است که معمولاً به آن «ارتفاع شانه» گفته می شود. بسیاری از الماس ها در اولین مراحل تولید یک سلول جدید شکسته شدند یا هر زمان که یک آزمایش تا فشار بالاتر جلو برده می شد. گروه NBS در موقعیت منحصر به فردی قرار داشت که تقریباً منبع بی پایانی از الماس در اختیار آنها قرار داشت. مأموران گمرک گاه به گاه الماس را از افرادی که قصد قاچاق آنها را به کشور داشتند، مصادره می کردند. دفع چنین مواد مصادره ای با توجه به قوانین و مقررات می تواند مشکل ساز باشد. راه
حل این بود که اگر سایر آژانس های دولتی مورد استفاده قانع کننده ای ارائه می دادند، این مواد در دسترس آنها قرار می گرفت. این الماس ها به یک منبع بی رقیب تبدیل شدند زیرا سایر تیم های دانشگاه شیکاگو، دانشگاه هاروارد و جنرال الکتریک نیز وارد حوزه فشار بالا شدند. طی دهه های بعد، سلول های سندان الماس به طور متوالی بهبود یافتند، مهمترین نوآوری ها استفاده از واشر و کالیبراسیون فشار یاقوت است. سلول سندان الماس به عنوان قدرتمندترین دستگاه آزمایشگاهی برای تولید فشار بالای استاتیک تکامل یافته است. دامنه فشار استاتیک قابل دستیابی امروز تا 640 GPa گسترش می یابد که بسیار بیشتر از فشارهای تخمین زده شده در مرکز زمین (360 GPa ~ 360). اجزاء. چندین طرح مختلف سلول سندان الماس وجود دارد اما همه چهار مؤلفه اصلی دارند: دستگاه تولید نیرو. به عملکرد یک بازوی اهرمی، پیچ های محکم کننده یا فشار پنوماتیک یا هیدرولیکی که بر روی غشایی اعمال می شود متکی است. در همه موارد، نیرو تک محوره است و به صفحه های (پایه های) دو سندان اعمال می شود. دو سندان الماس در جهات مخالف. ساخته شده از جواهر با کیفیت بالا، الماس بی عیب و نقص، معمولاً با ۱۶ جنبه، وز
ن آنها معمولاً به ۱/۸ به ۱/۳ قیراط (۲۵ تا ۷۰ میلی گرم) می رسد. سطح زیرین (نوک) به صورت صاف به یک سطح شش ضلعی موازی با سطح بزرگتر جلا داده شده است. سطوح زیرین دو الماس روبرو یکدیگر هستند و برای ایجاد فشار یکنواخت و جلوگیری از کرنش های خطرناک باید کاملاً موازی باشند. سندان های ویژه برای اندازه گیری های خاص،انتخاب و مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال، جذب کم الماس و تابناکی در آزمایش های مربوط لازم است. واشر. واشر مورد استفاده در آزمایش سلول الماس، یک فویل فلزی نازک، معمولاً با ضخامت ۰٫۳ میلی متر است که بین الماس ها قرار می گیرد. مواد مطلوب برای واشرها فلزات مقاوم و سخت مانند رنیوم یا تنگستن هستند. فولاد اغلب به عنوان جایگزینی ارزان قیمت برای آزمایش های کم فشار استفاده می شود. مواد یادشده را نمی توان در هندسه های پرتوی که پرتوی ایکس باید از واشر عبور کند، استفاده کرد. از آنجا که مواد ذکر شده پرتوی ایکس را از خود عبور نمی دهند، در صورت نیاز به روشن سازی با اشعه ایکس از طریق واشر و عبور اشعه ایکس از آن، از مواد سبک تر مانند بریلیوم، بورن نیترید، بور یا الماس به عنوان واشر استفاده می شود. واشرها به وسیله الماسها
عقب رانده شده اند و برای ایجاد محفظه نمونه سوراخی در مرکز تورفتگی حفر شده است. ماده انتقال دهنده فشار. ماده انتقال فشار، مایعی تراکم پذیر است که محفظه نمونه را پر می کند و نیروی اعمال شده را به نمونه منتقل می کند. برای آزمایش های با فشار بالا فشار هیدرواستاتیک بهتر است زیرا تغییر تنش در طول نمونه می تواند منجر به مشاهده رفتارهای مختلف تغییر یافته و تادرست شود. در برخی آزمایش ها روابط تنش و کرنش مورد بررسی قرار گرفته و تأثیر نیروهای غیر هیدرواستاتیک مورد نظر است. یک ماده انتقال فشار خوب تا فشار بالا مایعی نرم و تراکم پذیر باقی می ماند. طیف کامل روش های موجود در یک نمودار درختی توسط ویلیام باست خلاصه شده است. توانایی استفاده از همه این تکنیک ها بر مبنا این است که بتوان از درون الماس ها نگاه کرد که برای اولین بار با مشاهدات بصری نشان داده شد. اندازه گیری فشار. دو مقیاس اصلی فشار مورد استفاده در آزمایش های فشار بالا استاتیک پراش پرتوی ایکس با معادله حالت شناخته شده و اندازه گیری انتقال خطوط فلورسانس یاقوت است. مقیاس اول با NaCl آغاز شد، که برای آن تراکم پذیری توسط اصول اولیه در سال ۱۹۶۸ مشخص شده بود. مشکل اصلی ای
ن روش اندازه گیری فشار این است که شما به اشعه ایکس نیاز دارید. بسیاری از آزمایش ها به پرتوهای ایکس نیازی ندارند و این یک مشکل بزرگ برای انجام آزمایش مورد نظر و آزمایش پراش است. در سال ۱۹۷۱، گروه فشار بالای NBS به دنبال استفاده از روش طیف سنجی برای تعیین فشار رفت. مشخص شد که طول موج انتشار فلورسانس یاقوت با فشار تغییر می کند و این به راحتی در مقابل مقیاس NaCl تنظیم شد و به صورت قاعده معین درآمد. هنگامی که توانایی ایجاد فشار و اندازه گیری آن به وجود آمد، به سرعت بالا بردن این توانایی در سلول ها به یک رقابت تبدیل شد. در این رقابت نیاز به یک مقیاس فشار قابل اعتماد اهمیت بیشتری پیدا کرد. در این زمان داده های امواج شوک برای تراکم پذیری مس، مولیبدن، پالادیم و نقره در دسترس بوده و می توانست برای تعریف معادلات حالت تا فشارهای مگابار مورد استفاده قرار گیرد. با استفاده از این مقیاسها، این فشارها گزارش شده است: ۱٫۲ مگابار (۱۲۰ گیگا پاسکال) در سال ۱۹۷۶، ۱٫۵ مگابار(۱۵۰ گیگا پاسکال) در سال ۱۹۷۹، ۲٫۵ مگابار (۲۵۰ گیگا پاسکال) در سال ۱۹۸۵ و ۵٫۵ مگابار (۵۵۰ گیگا پاسکال) در سال ۱۹۸۷. امروزه هر دو روش به طور مداوم بهبود یافته و م
ورد استفاده قرار می گیرند. با این حال، روش یاقوت در دمای بالا کمتر قابل اعتماد است. معادلات حالت تعریف شده مناسب هنگام تنظیم دما و فشار مورد نیاز است، دو پارامتری که بر پارامترهای شبکه مواد تأثیر می گذارد. کاربردها. قبل از اختراع سلول سندان الماس، دستگاه های فشار بالای استاتیک به پرس های بزرگ هیدرولیکی نیاز داشت که چندین تن وزن داشتند و به آزمایشگاه های تخصصی بزرگ احتیاج داشتند. سادگی و کوچکی سلول سندان الماس به این معنی بود که می توان آن را در طیف گسترده ای از آزمایش ها مورد استفاده قرار داد. برخی سلولهای سندان الماس معاصر به راحتی می توانند درون یک سرماپا برای اندازه گیری در دمای پایین، و برای استفاده با یک ابررسانا الکتریکی قرار گیرند. الماس علاوه بر سخت بودن، مزیت شفاف بودن در گستره وسیعی از طیف الکترومغناطیسی از اشعه مادون قرمز تا گاما را دارد، به استثنای اشعه ایکس نرم و اشعه فرابنفش. این باعث می شود سلول سندان الماس یک وسیله عالی برای آزمایش های طیف سنجی و مطالعات کریستالوگرافی با استفاده از اشعه X سخت باشد. نوعی از سلول سندان الماس، سلول سندان الماس هیدروترمال (HDAC) که در پترولوژی / ژئوشیمی در آزمایش
هایی برای مطالعه مایعات آبی، ذوب سیلیکات، مایعات غیرقابل کشف، حلالیت مواد معدنی و گمانه زنی مایع در فشارها و دماهای زمین شناسی استفاده می شود. HDAC گاهی اوقات برای بررسی ترکیب های آبی در محلول با استفاده از تکنیک های سنکوترون منبع نور XANES و EXAFS استفاده می شود. طراحی HDAC بسیار شبیه به سلول سندان الماس است، اما برای مطالعه مایعات بهینه شده است. کاربردهای نوآورانه. یک کاربرد نوآورانه از سلول سندان الماس، آزمایش پایداری و دوام زندگی در فشارهای بالا، از جمله جستجوی زندگی در سیارات خارج از منظومه شمسی است. تست قسمتهای تئوری پان اسپرمیا (نوعی سفر میان ستاره ای) یکی از کاربردهای سلول سندان الماس است. هنگامی که اجرام بین ستاره ای که شامل اشکال زندگی هستند بر روی یک سیارک برخورد می کنند، فشار زیادی حاصل از ضربه وارد می شود و سلول سندان الماس می تواند این فشار را شبیه سازی و تعیین کند که آیا موجودات زنده می توانند زنده بمانند. یکی دیگر از دلایلی که سلول سندان الماس برای آزمایش حیات روی سیارات خارج از منظومه شمسی قابل استفاده است این است که سیاراتی که پتانسیل حیات را دارند، می توانند فشار فوق العاده ای روی سطح خود د
اشته باشند. در سال ۲۰۰۲، دانشمندان مؤسسه کارنگی واشینگتن محدودیت های فشار برای بقای زندگی را مورد بررسی قرار دادند. سوسپانسیونی از باکتری ها، به طور خاص "اشریشیا کولی"، در سلول الماس قرار داده شد، و فشار به ۱٫۶ گیگا پاسکال افزایش یافت که بیشتر از ۱۶۰۰۰ برابر فشار سطح زمین است (۹۸۵ هکتوپاسکال). پس از ۳۰ ساعت، فقط حدود ۱٪ از باکتری ها زنده مانده بودند. سپس آزمایشگ کنندگان یک رنگ به محلول اضافه کردند. اگر سلولها از فشرده شدن زنده ماندند و قادر به انجام فرایندهای حیاتی، مخصوصاً تجزیه فرمات باشند، رنگ روشن می شود. ۱٫۶ گیگاپاسکال چنان فشار بزرگی است که در طی آزمایش سلول الماس محلول را به یخ IV، یخ دمای اتاق تبدیل می کند. هنگامی که باکتری ها فرمات را در یخ شکستند، کیسه های مایع به دلیل واکنش شیمیایی شکل گرفتند. این باکتری ها همچنین توانستند با دم خود به سطح DAC بچسبند. افراد مشکوک بحث کردند که آیا تجزیه فرمات برای زنده در نظر گرفتن باکتری ها کافی است. آرت یایانوس، اقیانوس شناس در انستیتوی اقیانوس شناسی اسکریپس در لا ژولا، کالیفرنیا، معتقد است که ارگانیسم را باید در صورتی زنده در نظر بگیریم که بتواند تولید مثل کند. ن
تایج بعدی از گروه های تحقیقاتی مستقل اعتبار کار ۲۰۰۲ را نشان داده است. این یک مرحله مهم است که مجدداً نیاز به یک رویکرد جدید برای مسئله قدیمی مطالعه محیط های ناملایم را از طریق آزمایش نشان می دهد. عملاً بحثی وجود ندارد که آیا زندگی میکروبی می تواند تا فشارهای ۶۰۰ مگاپاسکال زنده بماند، که در طول دهه گذشته توسط تعدادی از نشریات پراکنده معتبر نشان داده شده است. آزمایش های مشابه با سلول کم فشار الماس (۰٫۱–۶۰۰ مگاپاسکال)، که دارای کیفیت تصویربرداری بهتر و جمع آوری سیگنال است، انجام شد. میکروبهای مورد مطالعه، "ساکارومایسس سرویشیا" ("مخمر" نانوا)، در برابر فشارهای ۱۵–۵۰ مگاپاسکال مقاومت کردند و در ۲۰۰ مگاپاسکال زنده نماندند. پراش اشعه ایکس تک کریستال. آزمایش های پراش خوب تک کریستال در سلول های سندان الماس نیاز به چرخش پایه نمونه در محور عمودی، امگا دارد. اکثر سلولهای سندان الماس دارای دهانه بزرگی نیستند که باعث شود سلول به زوایای زیاد چرخانده شود، بازشدن ۶۰ درجه برای اکثر کریستال ها کافی است اما زاویه های بزرگتر امکان پذیر است. اولین سلولی که برای آزمایش های تک کریستال مورد استفاده قرار گرفت توسط یک دانشجوی فارغ الت
حصیل از دانشگاه روچستر، لئو مریل طراحی شد. سلول، مثلثی با پایه های بریلیم بود که الماس ها روی آن سوار شده بودند. سلول با پیچ و پین های راهنما که همه چیز را در جای خود نگه می داشتند تحت فشار قرار می گرفت. تکنیک های حرارت بالا. گرمایش در سلولهای سندان الماس معمولاً با دو روش گرمایش خارجی یا داخلی انجام می شود. گرمایش خارجی به صورت گرم کردن سندان ها تعریف می شود و شامل تعدادی گرمکن مقاومتی است که در اطراف الماس یا در اطراف بدنه سلول قرار می گیرند. روش مکمل باعث تغییر در دمای سندان ها نمی شود و شامل گرمکن های مقاوم که در محفظه نمونه قرار داده شده و گرمایش لیزری است. مزیت اصلی برای گرمایش مقاومتی اندازه گیری دقیق دما با ترموکوپل ها است، اما محدوده دما توسط خواص الماس محدود است که در هوا و در دمای ۷۰۰ درجه سانتیگراد اکسید می شود استفاده از یک فضای بی اثر می تواند این محدوده را تا بالاتر از ۱۰۰۰ درجه ساتنیگراد افزایش دهد. با گرمایش لیزری نمونه می تواند به دمای بالاتر از ۵۰۰۰ درجه سانتیگراد برسد اما حداقل دما که می تواند هنگام استفاده از سیستم گرمایش لیزر اندازه گیری شود ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد است و اندازه گیری با دقت ب
سیار کمتر است. پیشرفت در گرمایش مقاومتی باعث از بین رفتن شکاف بین دو روش می شود تا سیستم ها با ترکیب این دو از دمای اتاق تا فراتر از ۵۷۰۰ درجه سانتیگراد مورد مطالعه قرار گیرند. بارگیری گاز. اصل. ماده انتقال دهنده فشار یکی از اجزای مهم در هر آزمایش فشار بالا است. انتقال دهنده فضای داخل محفظه نمونه را پر می کند و فشار انتقال یافته به ماذه را بر روی نمونه اعمال می کند. در یک آزمایش فشار بالای خوب،انتقال دهنده فشار باید توزیع همگن فشار را بر روی نمونه را حفظ کند. به عبارت دیگر، برای اطمینان از تراکم یکنواخت نمونه ماده انتقال دهنده فشار باید هیدرواستاتیک بماند. هنگامی که یک ماده انتقال دهنده فشار، هیدرواستاتیکی خود را از دست داد، یک گرادیان فشار در محفظه شکل می گیرد که با افزایش فشار افزایش می یابد. این گرادیان می تواند تا حد زیادی بر نمونه تأثیر بگذارد و نتایج را به خطر اندازد. این ماده همچنین باید بی اثر باشد، تا با نمونه واکنش نداشته باشد و تحت فشارهای زیاد پایدار باشد. برای آزمایش های با گرمایش لیزری ، انتقال دهنده فشار باید از رسانش حرارتی کمی برخوردار باشد. اگر از تکنیک نوری استفاده شده است، ماده انتقال فشار
باید در برابر پراش پرتوی ایکس شفاف باشد، ماده باید یک پراکنده ساز ضعیف برای اشعه ایکس باشد - تا به سیگنال کمک نکند. برخی از متداول ترین انتقال دهنده های فشار، سدیم کلرید، روغن سیلیکون و مخلوط ۴: ۱ متانول - اتانول هستند. استفاده از سدیم کلرید برای این دستگاه بسیار آسان است و برای آزمایش در دمای بالا مورد استفاده قرار می گیرد زیرا به عنوان عایق حرارتی خوبی عمل می کند. مخلوط متانول-اتانول حالت هیدرواستاتیکی خوبی را تا حدود ۱۰ گیگاپاسکال نشان می دهد و با اضافه کردن مقدار کمی آب می توان آنرا تا حدود ۱۵ گیگاپاسکال افزایش داد. برای آزمایش های با فشار بیش از ۱۰ گیگاپاسکال، گازهای نجیب ترجیح داده می شوند. هیدرواستاتیک افزایش یافته، گرادیان فشار را در نمونه های با فشار بالا کاهش می دهد. گازهای نجیب مانند هلیوم، نئون و آرگون از نظر بصری شفاف، عایق حرارتی، دارای پراکندگی اشعه ایکس کم و در فشارهای بالا دارای هیدرواستاتیکی خوبی هستند. حتی پس از استحکام ، گازهای نجیب محیطهای شبه هیدرواستاتیک را فراهم می کنند. آرگون برای آزمایش های مرتبط با گرم کردن لیزری استفاده می شود زیرا از نظر شیمیایی بی اثر است. از آنجا که در دمای بال
اتر از نیتروژن مایع چگالش رخ می دهد، می توان آن را به صورت کرایوژنیک بارگذاری کرد. هلیوم و نئون عوامل پراکندپی اشعه ایکس کمی دارند و از این رو برای جمع آوری داده های پراش پرتو X استفاده می شوند. هلیوم و نئون همچنین مدول های تنش برشی کمی دارند؛ تنشبه را به حداقل می رسانند. این دو گاز نجیب در دمای بالاتر از نیتروژن مایع چگالش ندارند و نمی توانند به صورت کرایوژنیک بارگیری شوند. در عوض، یک سیستم بارگیری گاز با فشار بالا ایجاد شده است که از یک روش فشرده سازی گاز استفاده می کند. روش ها. برای بارگیری یک گاز به عنوان ماده انتقال دهنده فشار، گاز باید در حالت چگال قرار داشته باشد تا هنگامی که فشار وارد شود، محفظه نمونه را کوچک نکند. برای دستیابی به حالت متراکم، می توان گازها را در دماهای کم مایع یا فشرده کرد. بارگیری کرایوژنیک روشی است که از گاز مایع به عنوان ابزاری برای پر کردن محفظه نمونه استفاده می کند. سلول سندان الماس مستقیماً درون مایع کریوژنیک که محفظه نمونه را پر می کند فرومی رود. با این حال، در بارگذاری کرایوژنیک مضراتی نیز وجود دارد. با دمای پایین که گواه بارگذاری کرایوژنیک است، نمونه در معرض دمائی قرار می گی
رد که می تواند آن را به صورت برگشت ناپذیر تغییر دهد. همچنین، مایع در حال جوش می تواند نمونه را جابجا کند یا یک حباب هوا را در محفظه به دام بیندازد. به دلیل تفاوت نقطه جوش در اکثر گازها، بارگیری مخلوط های گازی با استفاده از روش کرایوژنی امکان پذیر نیست. روش فشرده سازی گاز، گازها را در دمای اتاق متراکم می کند. با این روش، بیشتر مشکلات مشاهده شده در بارگیری کرایوژنیک برطرف می شود. همچنین بارگیری مخلوط های گاز امکان پذیر می شود. در این تکنیک از یک مجرا یا محفظه استفاده می شود که سلول در آن قرار گرفته و از گاز پر می شود. گازها توسط یک کمپرسور تحت فشار قرار گرفته و درون مجرا پمپ می شوند. پس از پر شدن مجرا و رسیدن به فشار مورد نظر، سلول الماس با سیستم گیره ای که توسط پیچ هایی که به وسیله موتور اداره می شوند بسته می شود. گرمایش لیزری. تاریخچه. توسعه گرمایش لیزری تنها ۸ سال پس از آن آغاز شد که چارلز وایر، از دفتر ملی استاندارد (NBS)، اولین سلول الماس را ساخت و آلوین ون والکنبورگ، NBS، پتانسیل را برای دیدن نمونه در حالی که تحت فشار است، فهمید. ویلیام باست و همکارش تارو تاکاهاشی پرتو لیزر را روی نمونه در حالی که تحت فشا
ر قرار داشت متمرکز کردند. اولین سیستم گرمایش لیزری از یک لیزر یاقوت با پالس ۷ ژول استفاده کرد که نمونه را تا ۳۰۰۰ درجه سانتیگراد گرم کرد در حالی که در فشار ۲۶۰ کیلوبار است. این برای تبدیل گرافیت به الماس کافی بود. نقص عمده در سیستم اول مربوط به کنترل و اندازه گیری دما است. اندازه گیری دما در ابتدا توسط باست با استفاده از پیرومتر نوری برای اندازه گیری شدت نور در حال تابش از نمونه انجام شد. همکارانی در دانشگاه برکلی قادر به استفاده بهتر از اشعه جسم سیاه و اندازه گیری دقیق تر دما بودند. نقطه داغ تولید شده توسط لیزر همچنین باعث ایجاد اختلاف حرارتی زیادی بین بخشهایی از نمونه شده که توسط لیزر متمرکز شده و آنهایی که نبودند شد. راه حل این مشکل در حال انجام است اما با معرفی یک رویکرد دو طرفه پیشرفت هایی صورت گرفته است. گرمایش دو طرفه. استفاده از دو لیزر برای گرم کردن نمونه اختلاف دمای محوری را کاهش می دهد، این باعث می شود نمونه های ضخیم تر به طور یکنواخت گرم شوند. برای موفقیت آمیز بودن سیستم گرمایش دو طرفه، لازم است که این دو لیزر به هم تراز شوند تا هر دو در موقعیت نمونه متمرکز شوند. برای گرمایش فوری در آزمایش های پرا
ش، لیزرها باید به همان نقطه در فضا که پرتوی اشعه ایکس متمرکز است متمرکز شوند. سیستم های گرمایشی لیزری در مراکز سنکروترون. مرکز تابش سنکروترون اروپا (ESRF) و بسیاری دیگر از مراکز سنکروترون همانند سه مرکز اصلی سنکروترون در ایالات متحده، همگی دارای پرتوهای مجهز به سیستمهای گرمایش لیزری هستند. خطوط پرتو مربوط به سیستم های گرمایش لیزری ESRF ID27، ID18، و ID24 هستند. در منبع فوتون پیشرفته 13-ID-D GSECARS و 16-ID-B HP-CAT؛ در منبع نور سنکروترون ملی، X17B3؛ و در منبع نور پیشرفته، ۱۲٫۲٫۲. گرمایش لیزری در علم فشار بالا به یک روش معمول تبدیل شده است، اما اطمینان به اندازه گیری دما هنوز بحث برانگیز است. اندازه گیری دما. در اولین آزمایش های گرمایش لیزری، درجه حرارت از ایجاد رابطه بین توان لیزر ساخته شده با نقاط ذوب از مواد مختلف شناخته شده ناشی می شود. هنگام استفاده از پالس لیزر یاقوتی به دلیل کوتاه بودن پالس غیرقابل اعتماد بود. لیزر YAG به سرعت تبدیل به استاندارد شد، گرم کردن برای مدت زمان نسبتاً طولانی، و امکان مشاهده نمونه در طول فرایند گرمایش. با اولین استفاده از لیزرهای YAG بود که باست از یک پیرومتر نوری برای اندازه
گیری دما در دامنه ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد تا ۱۶۰۰ درجه سانتیگراد استفاده کرد. اولین اندازه گیری دما دارای انحراف استاندارد ۳۰ درجه سانتیگراد از درجه حرارت روشنایی بود، اما به دلیل اندازه کوچک نمونه ۵۰ درجه سانتیگراد تخمین زده شد با این احتمال که دمای واقعی نمونه ۲۰۰ درجه سانتیگراد بالاتر از اندازه گیری میزان روشنایی است. طیف سنجی از نور رشته ای روش بعدی اندازه گیری دما است که در گروه باست استفاده شد. انرژی تابش ساطع شده را می توان با طیفهای شناخته شده اشعه جسم سیاه مقایسه کرد تا یک درجه حرارت معین حاصل شود. کالیبراسیون این سیستم ها با استفاده از نقاط ذوب منتشر شده یا نقاط ذوبی که توسط گرمایش مقاومت اندازه گیری می شود انجام می شود. کاربرد گرمایش لیزری. از لیزر برای گرم کردن نمونه در ابعاد میکروگرم در سلولهای سندان الماس هنگام مطالعه ماده در شرایط شدید استفاده می شود. این به طور معمول به معنای یکی از چهار مورد زیر است:
انتخابات مجلس تایوان () دهمین دوره مجلس قانونگذاری جمهوری یوان جمهوری چین به شمار می رود که در تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۲۰ برای کسب تمامی ۱۱۳ کرسی قوه مقننه مجلس یوان برگزار شد. این انتخابات همزمان بود با برگزاری پانزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری. آغاز دور جدید مجلس قانونگذاری یوان از اول فوریه ۲۰۲۰ آغاز می شود. در آخرین انتخابات ۲۰۱۶، حزب پیشروی دموکرات (DPP) با کسب ۶۸ کرسی، به نسبت کومینتانگ (KMT) اکثریت را به دست آورد، در حالی که آرای نمایندگان کومینتانگ تنها به ۳۵ کرسی رسید. حزب دموکراتیک پیشرو(DPP) هفت کرسی از دست داد اما اکثریت را در پارلمان با کسب ۶۱ کرسی از آن خود کرد. با اینحال کومینتانگ سه کرسی به کرسی هایش اضافه شد و سی و هشت کرسی را تصاحب کرد. علاوه بر این حزب قدرت جدید سه کرسی کسب کرد که پنج کرسی از انتخابات قبلی کمتر است؛ و حزب مردم تایوان و جنبش استقلال تایوان نیز وارد با کسب به ترتیب پنج کرسی و یک کرسی وارد مجلس یوآن شدند و همچنین پنج کاندید مستقل صاحب کرسی شدند. از طرف دیگر حزب اول مردم تمامی کرسی های خود را از دست داد. نظام انتخاباتی. ۱۱۳ نفر از اعضای مجلس قانونگذاری یوان به وسیله نظام انتخاباتی
مختلط یا نظام موازی انتخاب می شوند که ۷۳ نفر از حوزه های انتخاباتی بر اساس موقعیت جغرافیایی از طریق نظام انتخاباتی نخست نفری انتخاب می شوند و ۶ نفر از دو حوزه بومی بومیان تایوان هر کدام سه نفر از طریق تک رأی انتقال ناپذیر و ۳۴ نماینده با نظام انتخاباتی (نمایندگی تناسبی) با شاخص هر رای حزبی بر اساس محاسبات انتخاباتی هارا کوت کرسی ها انتخاب می شوند. براساس ماده ۳۵ و ۳۷ قانون انتخاب یادآوری می کند که کارمندان دولت و تقسیمات انتخاباتی هر ۱۰ سال یکبار براساس سهمیه جمعیت برآورد شده و تا پایان دو سال و دو ماه مانده به پایان دوره تصدی قانون گذاران جدید بدست می آید. این انتخابات به وسیله تحقیقات کمیسیون مرکزی انتخابات صورت می گیرد و سپس ۲۰ ماه قبل از انتخابات، پیشنهاد تغییر مناطق حوزه انتخابیه مطرح شده و پس از تصویب و اعلام نهایی به مجلس قانونگذاری یوان ارسال می شود. پس از مذاکرات بین روسای هیئت های اجرایی و قانونگذاری یوان، تغییرات در بخش های انتخابیه شامل موارد زیر انجام می گیرد: نتایج. به طور کلی. نتایج توسط حوزه انتخابیه نتایج توسط لیست حزب لیست احزاب از فرمول سهمیه ها برای ۳۴ کرسی اختصاص می یابد. برای اینکه واجد
ین شرایط برای کسب کرسی انتخاب شوند. این برگزیدگی مبتنی است بر سهم آرایی که در فهرست احزاب آمده است، به طوری که یک حزب باید در مرحله دوم از ۵ درصد آرا در سطح کشور فراتر رود. برای هر حزب حداقل نیمی از اعضای مجلس قانونگذاری که تحت این سیستم انتخاب می شوند باید زن باشند.
حسین سیمایی صرّاف (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۴۷) حقوق دان و سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۴۰۳ در دولت چهاردهم سمت وزیر علوم، تحقیقات و فناوری را برعهده دارد. وی در دولت های دوازدهم و سیزدهم دبیر هیئت دولت بوده و هم اکنون به عنوان عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی و وزیر علوم، تحقیقات و فناوری فعالیت می کند. وی پیشتر از سال های ۱۳۷۶ تا ۱۳۹۲ عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه قم بوده است. زندگی شخصی. حسین سیمایی صراف در ۱ فروردین ۱۳۴۷ در شهر مشهد متولد شد. پدر وی حاج علی اکبر، از معتمدان بازار و از مؤمنان مورد وثوق علمای مشهد و فعال در مبارزات علیه حکومت پهلوی بود. او در سال ۱۳۶۰ پس از اخذ سیکل، وارد حوزه علمیه مشهد شد و همزمان به تحصیل آزاد در دبیرستان پرداخت. با شروع جنگ تحمیلی، در دفاع مقدس شرکت کرد که منجر به جانبازی وی در عملیات کربلای ۲ گردید. وی همزمان با ادامه تحصیل در حوزه علمیه مشهد در کنکور سراسری در سال ۱۳۶۶ شرکت کرد که با رتبه تک رقمی در رشته حقوق دانشگاه تهران پذیرفته شد. همان سال به قصد ادامه تحصیل در حوزه علمیه به شهر قم مهاجرت کرد و تحصیل در دانشگاه تهران، دانشگاه تربیت مدرس و دانشگاه شهی
د بهشتی را برای اخذ مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری پیگیری کرد. دروس خارج فقه و اصول را نزد اساتید برجسته حوزه علمیه قم از قبیل آیات عظام حسین وحید خراسانی، میرزا جواد تبریزی، سید محمود هاشمی شاهرودی، حسینعلی منتظری و محمد تقی شهیدی به پایان برد و تقریرات دروس آنان را که بالغ بر چهار هزار صفحه می شود، تحریر و تدوین کرد که برخی از آنها در دست انتشار است. او هم اکنون دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی است و در مقاطع مختلف تدریس می کند. او در دولت پزشکیان به عنوان وزیر علوم، تحقیقات و فناوری به مجلس معرفی شد و مجلس به سیمایی صراف با ۲۲۱ رای به عنوان وزیر علوم اعتماد کرد. تحصیلات. حوزوی. بیست سال تحصیل بین ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ در زمینه های ادبیات عرب، منطق، کلام، فلسفه، فقه و اصول، در حوزه های علمیه مشهد و قم که بیش از هشت سال آن با شرکت در دروس خارج فقه و اصول آیات میرزا جواد تبریزی، وحید خراسانی، منتظری، سید محمود هاشمی شاهرودی و محمدتقی شهیدی سپری شده است. تقریرات دروس اساتید معظم بالغ بر چهارهزار صفحه، تحریر شده است که بخشی از آن ها در دست تحقیق و انتشار است. تالیفات. بیش از ۵۰ اثر، اعم از کتاب، مقاله فارسی
و انگلیسی که بعضی از آنها ذکر می شود: کتاب ها. "برگزیده هفتمین جشنواره بین المللی فارابی و بیست هفتمین دوره جایزه کتاب فصل (پاییز ۹۲)"
۲۰۲۰ یک برنامه تلویزیونی زنده فوتسالی و فوتبال ساحلی است، که هر هفته دوشنبه شب از شبکه ورزش پخش می شود. این برنامه که به تهیه کنندگی و اجرای محمدرضا علیپور پخش می شود، به بررسی اتفاقات و حواشی پیرامون فوتسال و فوتبال ساحلی ایران می پردازد. برنامه ۲۰۲۰ شبکه ورزش تنها برنامه تخصصی فوتسال و فوتبال ساحلی تلویزیون است که با هدف به تصویر کشیدن رقابت ها و بررسی اخبار و حواشی آن به استقبال مخاطبان خود می رود. پیشینه. ۲۰۲۰ از سال ۱۳۹۵ با رویکرد بررسی فوتسال و فوتبال ساحلی ایران روی آنتن رفت. ویژگی ها. پخش. ۲۰۲۰ هر چهارشنبه حدود ساعت ۲۰:۰۰ روی آنتن می رود. اجرا. مجری این برنامه محمدرضا علیپور است. نظرسنجی. در نظرسنجی سال ۱۳۹۸ در این برنامه تیم باشگاه فوتسال شهروند ساری در این نظرسنجی با اقتدار به عنوان محبوب ترین تیم سال لیگ برتر فوتسال انتخاب شد درون مایه. روند برنامه. برنامه ۲۰۲۰ یک برنامه تخصصی در حوزه فوتسال است که به مسائل روز فوتسال می پردازد که شامل ۱. برگزاری مسابقات فوتسال ۲. آنالیز مسابقات مهم ۳. بحث داوری ۴. حواشی مسابقات ۵. گفتگو با مربیان ۶. بحث کارشناسی ۷. بررسی مسابقات و اردوی تیم ملی ۸. بررسی مسابقات فو
تسال بانوان و بخش های دیگر در حوزه فوتسال ازجمله، حوزه فوتسال جهان و تصاویر فان اختصاص دارد در هر برنامه یک سؤال پیامکی هم وجود دارد و در یک بخش مجزا به موضوع به شکل پرونده پرداخته خواهد شد با حضور کارشناسان در این برنامه هم به مسایل فوتبال ساحلی هم پرداخته می شود در حوزه مسابقات لیگ برتر و باشگاه ها در حوزه آقایان و بانوان در بعد داخلی و خارجی یکی از دلیل انتخاب اسم برنامه ۲۰۲۰ به دلیل این هست که فوتسال از دو وقت ۲۰ دقیقه ای می باشد استفاده شده و این نخستین برنامه تخصصی در حوزه فوتسال و فوتبال ساحلی در رسانه ملی می باشد.