Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیشتر بودند، اما رعیت و توده های مردم چاره ای جز تبعیت از منویات ملوکانه شاه نداشتند، و هرگونه نارضایی که ممکن بود به دلهایشان راه بیابد، محکوم به سکوت و کتمان بود. در دورهٔ خسرو پرویز، مالیات ها نخست تا حدودی متعادل و قابل تحمل بودند، اما با شروع لشکرکشی های دامنه دار و پرهزینه در جبهه های غربی، به شدت افزایش یافتند و این افزایش، رفته رفته شیب تندی گرفت و به فشار سنگین بر توده های مردم و ناخرسندی باطنی آن ها منجر شد. پرویز رجبی دربارهٔ فرمانروایی خسرو می گوید: «خسرو ۳۸ سال با بی هودگی و بدون کوچک ترین نشانی از فرزانگی فرمان راند، و از شانس خوبی که داشت، خود همه نوع عشق و عیش و نوش روزگار خود را چشید و کشورش را با هزار سالی که صرف ساختار فرهنگی و مدنی آن شده بود، آمادهٔ یک فروپاشی برق آسا کرد… برخلاف روزگار خسرو اول، که آن را می توان دورهٔ رنسانس باشکوه ایرانی خواند و… یکی از آبشخورهای رنسانس اروپایی دانست، روزگار خسرو دوم را با همهٔ شکوه ظاهرش باید جان مایهٔ بسیاری از نابه سامانی های فرهنگی و مدنی ایرانیان تا به امروز دانست». او خسرو پرویز و هارون الرشید را مشابه هم دانسته است. صفات و خصال و زندگی شخصی. خسر
و در دورهٔ پیروزی های پی درپی فرماندهانش، تمام اوقات خود را در کاخ ها و اقامتگاه های مجلل و پرشکوه خود به تفریح و عشرت می گذراند. دستگرد خسرو سکونتگاه محبوب او به شمار می رفت. او این شهر را بیش از تیسفون دوست می داشت و اغلب اوقاتش را آنجا سپری می کرد. بناهای باشکوه و انواع اسباب تجمل و امکانات گوناگون عشرت و لذت جویی های بوالهوسانه در اینجا برایش فراهم بود. او از انواع لذایذ زندگی استقبال می کرد. عطریات و انواع روایح دل پسند، اقسام غذاهای لذیذ در کاخ ها و اقامتگاه های پادشاه به چشم می خورد. جواهرات و ظروف گرانبها و پر زرق و برق نیز مورد توجه خسرو بود. رنگ های مورد علاقهٔ خسرو اینطور ذکر شده اند: «خسرو ابرویز، پسر هرمزد، جامه اش گلفام و شلوارش آسمانی و تاجش سرخ بود و نیزه در دست داشت». سفرای دول خارجی و امرا و حکام مناطق و فرماندهان سپاه و اعظم کشوری و لشکری، در دستگرد خسرو شاه را در همین هیئت می دیده اند. طبق گفتهٔ طبری، خسرو در حرمسرایش سه هزار زن داشته (و این غیر از دخترانی بوده که خدمتکار یا مغنی و مطرب او بوده اند). سه هزار خادم مرد او را خدمت می کردند، و ۸۵۰۰ مرکب و ۷۶۰ فیل و ۱۲۰۰۰ قاطر اموال و دارایی او
را حمل می نمودند. دوشیزگان و بیوگان و زنان صاحب اولاد را هر جا می یافت، به حرم خود داخل می کرد، و هر وقت می خواست تجدید حرم کند، نامه هایی به عمال خود می نوشت و در آن ها زن مطلوب و ایده آل خود را توصیف می کرد، و آن ها مواردی را که مناسب طبع او می یافتند، نزدش می فرستادند. وصفی که از زن تمام عیار و ایده آل در این نامه های خسرو پرویز آمده، شبیه گفته های منسوب به ریدک در رسالهٔ پهلوی خسرو کواذان و ریدگ است. زن محبوب خسرو، شیرین نام داشت که عیسوی بود. برخی مانند ثئوفیلاکتوس و بلعمی او را یونانی دانسته اند، اما اسم او ایرانی است. سبئوس در تاریخ هرقل (هراکلیوس) می گوید که شیرین از مردم خوزستان بود. بعضی نیز بر این عقیده اند که در میشان به دنیا آمده بود. شیرین در اوایل سلطنت خسرو به عقد او درآمد، و تا پایان عمر خسرو نفوذ فوق العاده ای روی او داشت. طبری، می گوید که مریم، دختر موریکیوس، امپراتور بیزانس نیز از زنانی بوده که به عقد خسرو درآمده است و علل سیاسی برای آن ذکر می کند، اما در منابع بیزانسی سخنی از این وصلت به میان نیامده است. کریستن سن، گُردیَه، خواهر بهرام چوبین که زنی مردانه بود را نیز از زنانی می داند که ص
رف نظر از تفاصیل ماجرا، به عقد خسرو درآمده بوده است. شیرین به خسرو هشدار داد که از مکاید این زن برحذر باشد. دربارهٔ تفصیل عروسی خسرو با شیرین، تدبیر شاه برای خاموش کردن بزرگان که نسبت به ازدواج شاه با زنی از طبقات فرودست معترض بودند، تدابیری که شیرین برای جلب نظر عاشق بی وفا اتخاذ می کرده، و کشته شدن ماریا به دست شیرین، ثعالبی و فردوسی چیزهایی آورده اند. ظاهراً پیش از سقوط ساسانیان نیز مطالبی در این باره نوشته شده بود. بلعمی قصهٔ عشق شیرین و فرهاد را ذکر کرده و می نویسد: «فرهاد فریفتهٔ این زن شد و خسرو او را به کندن کوه بیستون گماشت. فرهاد در آن کوه به بریدن سنگ مشغول شد، و هر پاره که از کوه می برید، چنان عظیم بود که امروز صد مرد آن را نتواند برداشت». داستان «فرهاد و شیرین» و «خسرو و شیرین» موضوع بسیاری از منظومات عشقی و حماسی در ادبیات ایران شده است. عجایب بارگاه خسرو ورد زبان نویسندگان ایرانی و عرب بوده است. از بین آن ها می توان قصر تیسفون، تخت طاقدیس، درفش کاویان، گنج بادآورد، گنج گاو، زن او شیرین، رامشگران و مغنیان دربار، غلامی به نام خوش آرزوگ، اسب خسرو شبدیز و فیل سفید را برشمرد. فردوسی نیز از این نفایس
سخن می راند. هرچند توصیف این شگفتی ها در منابع گوناگون تفاوت هایی با هم دارد، اما تأثیر جهان بینی هندی در آن ها مشهود است. در رسالهٔ «روز خرداد ماه فروردین»، به هجده چیز عجیب که طی هجده سال سلطنت به دست خسرو دوم افتاده، اشاره شده است. با این همه، بزرگترینِ نفایس شگفت انگیز خسرو، تخت طاقدیس بود؛ سریری بسیار بزرگ و مزین و پله دار که آسمانهٔ آن را با صور فلکی و کواکب و بروج سماوی و هفت اقلیم و تصاویر پادشاهان در مواقع بزم و رزم و شکار آراسته بودند. در برخی از آثار بازمانده از دورهٔ ساسانی موارد مشابه این سبک دایروی و گردونه وار دیده می شود. کریستن سن این گفته را که خسرو مسیحی شده بود، رد می کند. با این حال می گوید که ممکن است مسیحی بودن شیرین و ماریا و نفوذ آن ها در دربار و روی شخص خسرو، موجب شده باشد که خسرو، نسبت به رعایای مسیحی خود، ولو در ظاهر الطاف و مرحمت هایی کند. عیسویان با به قدرت رسیدن خسرو به آزادی دینی رسیدند، ولی اجازه نداشتند که زرتشتیان را به دین خود دعوت کنند. خسرو به کلیسا بخشش بسیار می کرد؛ چندین عبادتگاه به نام سنت سرجیوس، که او را در ایام جنگ یاری کرده بود، ساخت و خاجی از زر به کلیسای سرجیوپ
ولیس در سوریه عطا کرد. دریایی می گوید: «خسرو پرویز در تاریخ ایران به مقام پادشاهی ثروتمند و تجمل پرست که شاهنشاهی ایران را به ویرانی کشید، افول کرده است. اما شاید سیاست مذهبی او، به ویژه علاقه اش به مسیحیت، دلیل محکومیت وی توسط منابع زرتشتی باشد. همسر محبوب او، شیرین در ادبیات حماسی و عاشقانه معروف است، و نیز گفته شده که مبلغ مسیحیت در ایران بوده است». مسئلهٔ جالب توجه در رفتار و خلق و خو و سکنات خسرو این است که او حتی در بدترین و حادترین شرایط زندگی هم دست از قساوت و کینه توزی نسبت به زیردستانش برنمی داشت. گویند وی در شرایط بحرانی ای که از ترس بهرام چوبین می گریخت، از نعمان سوم فرمانروای لخمی خشمگین شد و کینه از او به دل گرفت و بعدها در زمان مناسب تلافی کرد. این که این روایت تا چه حد می تواند درست باشد، محل بحث است، اما رفتار او با دو سردار بزرگ و فاتحش، شاهین وهمن زادگان و فرخان شهربراز نیز دست کمی از رفتارش با نعمان بن منذر نداشته؛ هر دوی آنها مورد غضب نابه جای شاهنشاه واقع شدند و دل از وفاداری به حکومت بریدند. فرجام شاهین چندان روشن نیست، اما دربارهٔ شهربراز، می دانیم که به دلیل بیم از خسرو و رفتار دیوانه
وار او، با هراکلیوس وارد گفتگو شد و توانست مصر و نواحی اطراف آن را، ولو موقتاً، تحت سلطهٔ خود نگه دارد. او هنگامی که به دربار احضار شد، از رفتن امتناع کرد، و سرانجام با شیرویه، پسر ناراضی شاه، که در این زمان در حال دسیسه و توطئه برای رسیدن به قدرت بود، وارد مذاکره شد، و حتی اگر خودش هم پیشتر چنین قصدی نداشت، اما در این زمان با شیرویه و سایر مخالفان و ناراضیان برای به زیر کشیدن خسرو از تخت همداستان شد. رابطهٔ خسرو با ادیان و پیروان آنها. رابطهٔ خسرو با روحانیون مسیحی و مسیحیان. در سال ۵۹۶، اسقف ها بنا به میل خسرو، سبریشوع را، که در اصل شبان و فردی بسیار متعصب بود، به مقام جاثلیقی انتخاب کردند. در آن زمان فرقه های مسیحی بسیاری بودند که از خوانش مورد نظر دینی تبعیت نمی کردند و قابلیت این را داشتند که مورد تعقیب قرار بگیرند. یکی از این فِرَق، یعقوبی ها یا مونوفیزیت ها بودند که در این زمان قدرت بسیاری به دست آورده بودند و مسیحیان نستوری را به شدت متهم می کردند. در نزاعی که بین این دو گروه شعله ور شد، یعقوبی ها پیروز شدند. رئیس پزشکان دربار به نام گابریل سنجاری، نخست نستوری بود و بعد یعقوبی شده بود؛ و به همین جهت
از یعقوبی ها شدیداً پشتیبانی می کرد. میان او و سبریشوع اختلاف پدید آمد و سبریشوع او را به خاطر زندگی خصوصی ای که داشت، تکفیر کرد. گابریل نزد خسرو بسیار گرامی بود. پس از آنکه شیرین که خواهان داشتن فرزند بود، در اثر معالجات این پزشک و دعاهای سنت سرجیوس صاحب پسری شد (همان که نامش را مردانشاه گذاشتند)، عزت و احترام و مقام گابریل در دربار ارتقا یافت. شیرین تابع آیین یعقوبی شد و در نتیجه فرقهٔ مزبور کاملاً قدرت و تسلط یافت. پس از درگذشت سبریشوع، شیرین از خسرو خواست تا مقام جاثلیقی را به گرگوار، معلم مدرسهٔ سلوکیه اعطا کند. گرگوار مردی عالم و فرزانه، ولی آزمند و پرخور بود. پس از چهار سال ریاست، در ۶۰۸ یا ۶۰۹ فوت کرد، و اموال بسیاری از خود باقی گذاشت که خسرو همه را به نفع خزانه ضبط کرد. پس از گرگوار، مسیحیان چند سال بدون سرور و سالار ماندند؛ چه خسرو در اثر نفوذ شیرین و گابریل، اجازه نمی داد که کسی از نستوری ها به ریاست برسد. نزاع پیشین دو گروه، در این باره که آیا یک طبیعت در عیسی وجود دارد یا دو طبیعت، بار دیگر سربرآورد. نستوری ها، مهران گشنسب را که از خاندانی ممتاز بود، به سوی خود کشیدند و او را با نام گیورگیس تعمید
دادند و تحت حمایت او قرار گرفتند. قسمتی از زندگانی و سرگذشت او در اعمال شهدای نصرانی آمده است. دُرُستبَد گابریل او را متهم به انکار دین زرتشتی نمود، و به قدری کوشید که شاه دستور داد مهران گشنسب را دستگیر کردند و به صلیب کشیدند. پس از فوت گابریل، یزدین، واستریوشان سالار که نستوری بود، سعی بسیار کرد تا از شاه اجازه بگیرد تا نستوریان بتوانند جاثلیقی انتخاب کنند، اما کوشش هایش — به احتمال، در اثر مخالفت های شیرین — به نتیجه ای نرسید. رابطهٔ خسرو با روحانیون زرتشتی. روحانیت زرتشتی در دورهٔ خسرو پرویز چنان قدرتمند نبود که بتواند از اختلافات میان دو فرقهٔ مسیحی نستوری و یعقوبی به نفع خود بهره ببرد. درست است که این طبقه، نمایندگان دین رسمی کشور بودند و همچنان تعصبات شدید مذهبی شان را با خود داشتند، ولی در این زمان چنان ضعیف شده بودند که پیش چشم آنها، خاندان یزدین نصرانی به بالاترین مقامات مالی منصوب شدند. هرچند عیسویان پیش از آن هم فعالیت های دیوانی انجام می دادند، ولی مناصب و مدارجشان چندان ارزش و اهمیتی نداشت. طبری می گوید که خسرو آتشکده های بسیاری ساخت و دوازده هزار تن هیربد را برای خواندن ادعیه به این اماکن فرست
اد، ولی به عقیدهٔ کریستن سن، این قبیل اعداد کامل نمی توانند مبنای تاریخی و حقیقت داشته باشند. حملات هراکلیوس به ایرانشهر، روی وضعیت مسیحیان تأثیر گذاشت. بنا به نوشتهٔ کتاب گمنام گویدی، خسرو سوگند یاد کرد که اگر در این جنگ پیروز شود، در سراسر کشور کلیسایی یا «ناقوس کلیسا» یی را برپا نخواهد گذاشت. نستوریان و یعقوبیان، هر دو تحت تعقیب و آزار قرار گرفتند. به دستور خسرو، یزدین را به دار آویختند و زنش را شکنجه کردند و اموالش را توقیف کردند. یکی از فرزندان یزدین به نام شمطا، در شورش علیه خسرو از پیشگامان بود. خسرو پرویز و سقوط ساسانیان. با وجود پیشرفت های نظامی برق آسا و دور از ذهن سرداران خسرو در جبهه های بیزانس، در واپسین ایام سلطنت وی شکست ها و تحقیرهای بسیاری نصیب ایرانیان و حکومت ساسانی شد. رفتار وحشیانه و غیرعقلانی خسرو با زیردستان، درباریان و فرماندهان سپاه که کاملاً بوی دیوانگی و جنون می داد، اوضاع را وخیم تر کرد و دامنهٔ بحران ها گسترش پیدا کرد. او با وجود کمی نفرات سپاهی که در روزهای آخر برایش مانده بود، باز با لجاجتِ تمام پیشنهاد متارکهٔ جنگ را که از سوی هراکلیوس شده بود، نپذیرفت و بر مواضع پیشین خود اصرا
ر ورزید. در واقع به همان اندازه که ایام پیشین برای ایرانیان درخشان و پرافتخار بودند، این واپسین ایام برایشان شرم آور، ناامیدکننده و خفت بار بود. با کشته شدن خسرو پرویز، شیرازهٔ دولت ساسانی از هم گسست. پس از او، قدرت سیاسی در خاندان ساسانی به شدت متزلزل شد. هیچ کدام از کسانی که پس از او با عنوان شاه به تخت سلطنت نشستند — یا نشانده شدند — نتوانستند قدرت زیادی به دست آورند، و به همین جهت هم نتوانستند بر اوضاع مسلط شوند. سرداران و فرماندهان سپاه گرفتار نفاق و اختلاف و با یکدیگر در ستیز بودند، و کسی پیدا نشد که بتواند قدرت پیشین را احیا کند و بر مشکلات فراوان مملکت فایق آید و امور ازهم گسیختهٔ کشوری و لشکری را سامان دهد. کمی پس از مرگ خسرو، اوضاع ساسانیان چنان آشفته شد که حتی دو تن از دختران او به نام های پوران (پوراندخت) و آذرمیدخت نیز توانستند برای مدت کوتاهی شاهی کنند. پیش از آن پادشاهی زنان در خاندان ساسانی سابقه نداشت؛ و حکومت کردن این دو خواهر احتمالاً بدان سبب بوده که در نتیجهٔ کشتارهای قباد دوم، دیگر فرزند ذکوری برای عهده دار شدن سلطنت باقی نمانده بوده است. در فاصلهٔ ۶۳۰، یعنی زمانی که پوران درگذشت، و ۶۳۲
یعنی روی کار آمدن یزدگرد سوم، شاهان متعددی به تخت نشستند که هیچ کدام نتوانستند دوام بیاورند. گویا پاره ای از اقدامات اصلاحی که شاهان پیش از خسرو پرویز انجام داده بودند، نیز در زوال و انحطاط قدرت ساسانیان مؤثر واقع شده است. تنها اندک زمانی پیش از به قدرت رسیدن خسرو دوم، تغییراتی در قشون و لشکر شاهنشاهی و ساختار نظامی آن اعمال شده بود. تقسیم قلمرو به چهار بخش و نصب یک اسپهبد (سپاهبذ، سپهسالار) در رأس هر یک از این بخش ها، گرچه هم امکان تمرکز قدرت نظامی در دست یک فرمانده را از بین برده بود و هم قابلیت نیروهای نظامی برای مقابلهٔ هم زمان و مؤثر با مهاجمان به مرزها را ارتقاء داده بود، اما در عین حال مضراتی هم برای حکومت در پی داشت؛ اسپهبدان اجازه پیدا کرده بودند از زمین های تحت کنترل خود مالیات بگیرند و بخشی از این مالیات ها را صرف نگهداری سپاهشان کنند. آنها در واقع به عنوان مأموران مهم دولتی، از طریق در اختیار داشتن منابع سرشار ثروت، قدرت زیادی به دست آورده بودند و شورشیانی بالقوه محسوب می شدند. تا زمانی که یک شاهنشاه مقتدر، کاردان و سیاس در رأس امور قرار داشت و به رتق و فتق شایستهٔ کارها می پرداخت، قدرت این سپهسال
اران و امرای لشکر کنترل می شد. اما در صورت فقدان چنین فرد مدبری، جنگ سالاران و فرماندهان آزمند سپاه می توانستند از موقعیت به دست آمده استفاده کنند و قدرت مرکزی را تضعیف و حکومت را با خطر مواجه کنند. در زمان فتوح اعراب در خراسان، مرزبانان آن سرزمین عملاً مستقل از دربار تیسفون بودند و این امر را می توان به ضعف دولت و حکومت مرکزی تعبیر کرد؛ ضعفی که در نتیجهٔ تغییرات اعمال شده در ساختار نظامی در دهه های پایانی حیات امپراتوری به وجود آمده بود و مرکزیت قدرت سیاسی را به شدت تهدید و تضعیف می کرد. میراث. موارد خاص لشکرکشی های خسرو پرویز. خسرو پرویز اولین پادشاه ساسانی و آخرین پادشاه ایرانی بود که توانست در سه قاره (آسیا، آفریقا و اروپا) حکمرانی کند. او با حکمرانی در دربنت و فتح رودس و دودکانسا در قاره اروپا و با فتح مصر در قاره آفریقا حکمرانی کرد. با قیام شیرویه و مرگ خسرو پرویز و صلح بین ایران و روم تمام مناطقی که خسرو فتح کرده بود به روم بازگشت و دیگر هرگز چنین اتفاقی در تاریخ ایران رخ نداد. طبق گفته مورخان می توان گفت در زمان حکومت خسرو پرویز چهار عجایب (هرم بزرگ جیزه، آرامگاه هالیکارناسوس، فانوس اسکندریه و غول رود
س) از عجایب هفتگانه جهان باستان همچنان پابرجا بودند که طی لشکرکشی های خسرو پرویز به غرب با قاطعیت می توان گفت هرم بزرگ جیزه، فانوس اسکندریه و غول رودس به حکومت ساسانیان الحاق شدند اما در مورد حضور آرامگاه هالیکارناسوس که توسط هخامنشیان ساخته شده بود ابهاماتی وجود دارد. لازم است ذکر شود که در حال حاضر از عجایب هفتگانه جهان باستان فقط هرم بزرگ جیزه که قدیمی ترین و بزرگ ترین بین عجایب هفتگانه است همچنان باقی مانده است؛ در سال ۱۴۹۴ م، آرامگاه هالیکارناسوس در اثر سیل از بین رفت و در سال ۱۴۸۰ م، فانوس اسکندیه در اثر زمین لرزه ویران شد و همچنین غول رودس در سال ۲۲۶ قبل از میلاد در اثر زمین لرزه از ناحیه زانوهای غول مجسمه شکست اما همچنان با شکوه بود و در نهایت در سال ۶۵۴ م، در زمان حمله اعراب و توسط معاویه اول تکه تکه و فروخته شد. البته برخی منابع دروازه ایشتار بابل را به جای فانوس اسکندریه جزو عجایب هفتگانه جهان باستان معرفی می کنند که توسط نبوکدنصر دوم ساخته شد و برای سالیان بسیار زیادی جزو قلمرو ایران بوده است و در حال حاضر در موزه پرگامون برلین قرار دارد. آوازه خسرو پرویز در جهان غرب. درسال ۱۹۳۱ م، مجسمه خسرو پروی
ز در سنگ نگاره شرق و غرب دانشگاه شیکاگو ایالات متحده آمریکا توسط اولریک الرهوسن () مجسمه ساز آلمانی–آمریکایی در کنار داریوش بزرگ از ایران و سایر مشاهیر شرق و غرب از جمله جوزر، حمورابی، تحوتموس سوم، آشوربانی پال، هرودوت، اسکندر مقدونی و ژولیوس سزار ساخته شد. این سنگ نگاره در بالای ورودی اصلی ساختمان مؤسسه شرقی دانشگاه شیکاگو ساخته شده که در آن توتم قسمت غرب یک گاومیش کوهان دار است و قسمت شرق یک شیر را به عنوان توتم خود در پیش زمینه تابلو دارد. همه مشاهیر حاضر در این سنگ نگاره در تاریخ مصر باستان (۳۱۰۰–۵۲۵ پ. م) و عصر کلاسیک مصر (۵۲۵ پ. م–۶۲۹ م) که از تاریخ حضور هخامنشیان در مصر (فتح مصر توسط کمبوجیه) تا تاریخ پایان حکومت ساسانیان در مصر (مرگ خسرو پرویز و صلح ایران و روم) را شامل می شود، نقش مهمی داشته اند که خسرو پرویز نیز از این قاعده مستثنی نیست. خسرو پرویز و پیشرفت موسیقی ایرانی. دورهٔ پادشاهی خسرو پرویز، عصر طلایی موسیقی در ایران محسوب می شود. با آنکه پیش از او، در دوره های خسرو انوشیروان، بهرام گور و حتی اردشیر یکم نیز پادشاهان به موسیقی علاقهٔ خاصی نشان می دادند، اما اوج ترقی موسیقی مربوط به دوران خسرو پ
رویز است. رامشگران و خنیاگران عالی رتبه و برجسته ای در دربار این پادشاه حضور داشتند که معروف ترین آنها، سرکش، باربد (پهلبد؛ فهلبد)، سرکب، بامشاد و نکیسا بوده اند. در بین این افراد، علی الخصوص باربد مقام ویژه ای دارد. اختراع دستگاه های موسیقی ایرانی را به او نسبت می دهند. این استاد بزرگ، تأثیر بسزایی روی موسیقی ساسانی گذاشته است. هنوز هم در ممالک اسلامی، آثاری از الحان باربد باقی مانده است. در موسیقی سنتی ایرانی نیز بقایایی از آثار و زحمات این استادکار بزرگ موسیقی باقی است. موسیقی عربی، هم در شکل رایج آن در بغداد و هم به اشکال حجازی و اندلسی، تا حدودی تحت تأثیر موسیقی ساسانی قرار داشته است. دستگاه های موسیقی منسوب به باربد، مرکب از هفت خسروانی و سی لحن و ۳۶۰ دستان بود؛ که با ایام هفته و سی روز ماه و ۳۶۰ روز سال ساسانیان تناسب داشته است. از منظرهٔ شکارگاه خسرو در نقش برجستهٔ طاق بستان چنین به نظر می رسد که چنگ، محبوب ترین و موردتوجه ترین آلت موسیقی در آن دوران بوده است. با این حال از آلات دیگر هم استفاده می شده، مانند شیپور، تَنبور (تمبور)، عود هندی به اسم ون و عود معمولی به اسم دار، بربط (بَربود)، سنتور موسوم
به کُنّار، نای و قره نی موسوم به مار و طبل کوچکی به نام دُمبَلَگ. خسرو پرویز در آینهٔ ادب فارسی. دو اثر منظوم و معروف ادب فارسی دربردارندهٔ مطالبی دربارهٔ خسرو پرویز هستند؛ یکی داستان پادشاهی وی و پسرش شیرویه است که در "شاهنامهٔ" فردوسی ذکر شده است. در اثر مزبور، حدود چهار هزار بیت به پادشاهی خسرو و حدود ششصد بیت به پادشاهی شیرویه اختصاص دارد (در مجموع ۴۶۸۳ بیت در نسخهٔ چاپ مسکو). البته داستان شیرویه با سرگذشت خسرو، و خاصه زندگانی شیرین ارتباط پیدا می کند. اثر دیگر، "خسرو و شیرین" نظامی گنجوی است که برخی آن را شاهکار نظامی دانسته اند. حقیقتاً هم این منظومه و هفت پیکر او در مقامی برتر از دیگر سروده هایش قرار دارند. "خسرو و شیرین" قدری مفصل تر از داستان های متناظر در "شاهنامه" است و متن نسخهٔ چاپ شوروی آن، ۶۱۳۴ بیت است؛ به استثنای ابیاتی که در حاشیه ثبت شده و وارد متن نشده است. بین دو سرگذشت مزبور اختلافات فاحشی به چشم می خورد، و البته وجود چنین اختلافاتی نیز طبیعی است؛ "شاهنامه" بیشتر به جنگ ها و گریزها و فراز و نشیب های زندگانی سیاسی خسرو و حوادث و احوال دربار او می پردازد و داستان عشق خسرو و شیرین را بسیار م
ختصر بیان می کند و عشق فرهاد کوه کن به شیرین را تماماً به کناری گذاشته است؛ حال آنکه جوهر اصلی داستان نظامی، داستان ها و حوادث عاشقانهٔ خسرو، شیرین و فرهاد است و این مسائل در اثر مزبور به تفصیل شرح داده شده است.
ادریس آباد محله ای در شهر آباده در شمال استان فارس است که در مختصات ۳۱٬۱۴۸۹ شمالی و ۵۲٬۶۳۵۹ شرقی واقع شده است. عموم ساکنین این منطقه از عشایر غیور ترک قشقایی می باشند و زبان ترکی در این محله رایج و مورد استفاده قرار می گیرد . به جز یک خانواده زرتشتی و یک پیرزن بهایی ، همه ساکنان این محله مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند . ادریس آباد در حاشیه شهر آباده و در جوار پارک شهر قرار دارد. ادریس آباد دارای پارک تفریحی ، نانوایی ، سوپرمارکت ، آژانس مسافربری ، خط تاکسی بوده و مهدگاه دانش پژوهان، مهندسان و بزرگان زیادی بوده است. تاریخچه ادریس آباد ادریس آباد یا در گویش محلی ( ارسباد ) عربی شده واژه آذرپاد می باشد که به مرور زمان دستخوش تغییر شد . ادریس آباد دارای قلعه کهنه می باشد که یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های گبر ها ( زرتشتیان ) در ایران می باشد که در زمان صفویان پس از اعلام تغییر دین اجباری ، گبر ها خانه های خود را رها ساخته ، آتش مقدس را برداشته و اکثراً راهی هندوستان شدند که هم اکنون بخشی از جامعه پارسیان هند را تشکیل می دهند .امروزه بخش های ویران شده ای از این قلعه و بقایای یک آتشکده کهنه نیز در آن قابل مشاهده ا
ست که به دلیل توسعه ساخت و ساز و سیلاب در حال نابودی و ویرانی است . البته گروه بزرگی از بهاییان نیز تا قبل از انقلاب در این محله زندگی می کردند که پس از انقلاب ۱۳۵۷ زمین های آنها مصادره شد و بیشتر آنها یا مسلمان شدند یا به خارج از کشور گریختند . مهار سیلاب و بلایای طبیعی در حوالی سال های ۷۷-۷۸ به دلیل بارندگی شدید و جاری شدن سیل، با همت شهرداری وقت، خط سیل بند سراسری حول این محله تا محله صادق آباد کشیده شد . ادریس آباد یکی از محله های دنج و آرام شهرستان آباده به شمار می رود.
نوبرت اشمن (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰، باشگاه ورزشی یانگ بویز برن، باشگاه فوتبال سیون، و باشگاه فوتبال المپیک مارسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
گیلبرت فسلت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. وی عضو تیم ملی فوتبال سوئیس در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۴ بوده است.
فَخری مَلِک پور (زادهٔ ۱ مهر ۱۳۱۴) نوازندهٔ پیانو، آهنگساز و موسیقی دان اهل ایران است. زندگی هنری. فخرالسادات ملک پور (فَخری مَلِک پور) ۱ مهر ۱۳۱۴ در تهران متولد شد. پدرش «سیدذبیح الله مَلِک پور» با هنرمندان بسیاری هم نشین بود، به همین سبب از سن ۹ سالگی نواختن پیانو را نزد مرتضی محجوبی آغاز کرد. او به مدت ۱۲ سال ردیف سازی و آوازی موسیقی ایران به همراه آثار و سبکِ نوازندگی مرتضی محجوبی را فراگرفت. وی نواختن ساز سه تار را نزد احمد عبادی، آشنایی با آواز را نزد ادیب خوانساری، آشنایی با تمبک را نزد حسین تهرانی و مبانی آهنگسازی را نزد علی تجویدی آموخته است. او همچنین مدتی نزد فوزیه مجد موسیقی کلاسیک را فراگرفت. او با هنرمندانی نظیر: پرویز یاحقی، محمود خوانساری، اسدالله ملک، فرهنگ شریف، رضا ورزنده، حسن کسایی، عبدالوهاب شهیدی و محمدرضا شجریان همکاری داشته است. او علاوه بر نوازندگی و آهنگسازی سال ها به تدریس پیانو نیز مشغول بوده است.از وی به عنوان تنها شاگرد و راوی مستقیم مرتضی محجوبی یاد می شود. در شهریور ۱۳۹۶ مراسم تجلیل از مقام هنری فخری ملک پور در تالار وحدت تهران برگزار شد. در دی ۱۳۹۷ در چهارمین جشن موسیقی ما جای
زه ویژهٔ نوازندگی به فخری ملک پور اهدا شد و مورد تجلیل قرار گرفت. همچنین در بهمن ۱۳۹۷ در مراسم اختتامیه سی و چهارمین جشنواره موسیقی فجر از فخری ملک پور تجلیل به عمل آمد. آثار هنری. از جمله آثار هنری فخری ملک پور به موارد زیر می توان اشاره نمود:
ایوو فروسیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریخ، باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ و باشگاه فوتبال لوگانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
عامل بیماری زا ی بیماری ویروسی پیچیدگی برگ چغندر، یک ویروس است که ناقل آن زنجرک چغندر می باشد. گوجه فرنگی و صدها دیگر از محصولات زراعی در معرض این آسیب زنجرک چغندرقند قرار دارند. بنا به گزارش سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا آسیب قابل ملاحظه اقتصادی توسط این زنجرک گزارش شده است. ساختار این ویروس، کپسید دوقلوی بیست وجهی است. میزبان. علاوه بر چغندر و گوجه فرنگی، لوبیا، فلفل دلمه ای، خیار، کدو، کرفس و اسفناج نیز از شمار میزبانان این ویروس می باشند. بیش از ۳۰۰ گیاه و ۴۴ گونه (زیست شناسی) در معرض چنین آسیبی می باشند. تک لپه ای ها و دولپه ای ها (گیاه) نیز از شمار میزبانان ویروس هستند. حشره کش های مانند کلوتیانیدین ارگانیسم های غیر هدف را مورد اثر قرار داده و سبب به وجود آمدن گونه در معرض خطر می شود. سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا در تلاش یافتن راه های مبارزه با این زنجرک می باشد.
مارسل مورون (؛ ۲۵ مارس ۱۹۲۹ – ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده بود می توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده بود.
مَزْدَک یا مزدک بامدادان اصلاح گر اجتماعی و کنشگر مذهبیِ ایرانی در زمان شاهنشاهی ساسانی بود. وی در دورهٔ پادشاهی قباد یکم فرقه ای مذهبی بنیان نهاد و به تبلیغ آن پرداخت. او مروج آیینی بود که تحت تأثیر باورهای مانی به ویژه باور «بوندوس» یا «زرتشت خورگان» قرار داشت؛ در واقع، می توان گفت فرقه ای که مزدک بسط و گسترش داد همان آیین بوندوس بود. اوضاع ایرانشهر در زمان ترویج آیین مزدک نابسامان بود، و این کشور با بحران های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی فراوانی دست وپنجه نرم می کرد. پیش از ظهور مزدک، قدرت شاه در مقابل قدرت طبقهٔ اشراف، روحانیون و صاحبان قدرت رو به افول گذارده بود. در برابر، قباد به حمایت از مزدکیان به منظور کاستن از قدرت اشراف و روحانیون دست یازید. این امر باعث همراهی مزدک و مزدکیان با پادشاهی قباد شد و اتحاد نوظهور قباد و مزدکیان از قدرت و نفوذ طبقهٔ اشراف، بزرگان و روحانیون به نفع شاهنشاه کاست. هم دلی قباد با مزدکیان سبب شد که آیین مزدک در تمامی قلمرو ایرانشهر بسط و گسترش یابد و حتی از مرزهای ایران نیز پا فراتر بگذارد و به شبه جزیره عربستان برسد. با این همه، قباد در اواخر پادشاهی خود از حمایت مزدکیان دست کش
ید و همین امر موجب قتل عام مزدک و مزدکیان به دست خسرو یکم شد. منابع تاریخی علل گوناگونی برای دشمنی خسرو انوشیروان با مزدکیان برشمرده اند؛ برخی منابع حمایت مزدکیان از به تخت نشاندن کاووس، برادر خسرو انوشیروان و پسر دیگر قباد، را علت اصلی این دشمنی دانسته اند. به هر روی، باورها و آیین مزدک پس از قتل عام مزدکیان به یکباره نابود نشد، بلکه در قالب جنبش های جدیدی که برگرفته از آیین مزدک بود، ادامه یافت. از معروف ترین آن ها به جنبش بابک خرمدین یا جنبش خرمدینان می توان اشاره کرد. مورخان عقیده دارند که میان باورهای مزدکیان و اندیشه های افلاطون اشتراکاتی وجود دارد. وجه مشترک بین باورهای افلاطون و مزدک تنها مربوط به جامعه اشتراکی نیست، بلکه مزدک در زمینه های عرفانی و فلسفی هم از باورهای افلاطون تأثیر پذیرفته است. یکی از باورهای مزدک مشترک بودن زنان بود که در واقع نوعی اعتراض به حرمسراهای اشراف است. مزدک فردی صلح جو و مخالف جنگ و خون ریزی بود. گرچه جنبش مزدک شکست خورد، این جنبش توانست سرمنشأ اصلاحات در جامعه ساسانی آن زمان شود، هرچند هدفِ اصلاحاتی که خسرو یکم در پی سرکوب جنبش مزدکیان آغازید، بیشتر حفظ طبقه حاکم بود. در م