Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن بچه ها، تهیه لباس و به طور کلی نگه داشتن کلیه امور خانگی را به ترتیب انجام می دهند. جمهوری خلق مغول. جمهوری خلق مغولستان دوره ای از تاریخ مغولستان است که بین سالهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۹۲ به عنوان یک کشور مستقل سوسیالیستی در شرق آسیا وجود داشته است. این حزب توسط حزب انقلابی خلق مغول اداره می شد و پیوندهای نزدیکی با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در طول تاریخ خود داشت. در این دوره، زنان در مغولستان حقوق "عادلانه ای" به دست آوردند. آنها مشارکت در کلیه مقاطع تحصیلی داشتند. در سال ۱۹۸۵، ۶۳٪ دانش آموزان در مؤسسات آموزش عالی و ۵۸٪ دانش آموزان در مدارس متوسطه زنان بودند. در این بازه زمانی ۵۱٪ زنان و ۴۹٪ مردان طبقه کارگر جامعه بودند. زنان تحصیل کرده از سال ۱۹۷۹ تدریس و مسئولیت را در بخش پزشکی آغاز کردند و بیش از ۶۰٪ از کل پزشکان زن بودند. همچنین تدریس به طور عمده شغل زنان بود که ۶۷٪ از کل معلمان در مدارس عمومی و ۳۳٪ معلمان در مدارس آموزش عالی را در اختیار داشتند. علی رغم برخورداری از برابری قانونی رسمی، مانند سایر کشورهای سوسیالیستی، زنان همچنان تابع مردان بودند. ازدواج. ازدواج در مغولستان با توجه به اسناد تاریخ نشان می دهد ک
ه زنان مغول اغلب به عنوان زنان جوان در حدود ۱۳ تا ۱۴ سالگی ازدواج می کردند. پسرها غالباً در سنین بالاتر از زنان ازدواج می کردند. در روزگار کنونی، سن ازدواج با توجه به وضعیت مالی و زندگی زنان مختلف است. وقتی زنی ازدواج می کند، معمولاً انتظار می رود با خانواده داماد زندگی کند. هنگامی که همسر زنی در می گذشت، ازدواج با برادر شوهرش برایش غیرمعمولی نبود. این یک سنت قدیمی مغول است که امروزه به ندرت وجود دارد. ازدواج برای مغول ها معمولاً یک قرارداد است. ترتیبی برای برآورده کردن نیازهای هر دو خانواده به جای وقایع مذهبی به شمار می رود. بسیاری از ازدواج ها در مغولستان بین دوستان یا همکاران است، به این ترتیب زنان در وضعیت اجتماعی خودشان ازدواج می کنند.
زنان لبنانی در مقایسه با زنان در سایر نقاط جهان عرب از حقوق و آزادی بیشتری برخوردار هستند. برخلاف سایر کشورهای منطقه، زنان در لبنان، می توانند لباس های آزادانه تری بپوشند و با سهولت در مناطق خاصی از کشور حرکت کنند. زنان لبنانی تقریباً از حقوق مدنی و سیاسی برابر برخوردارند. با این حال، با توجه به تعداد زیادی از مذاهب رسمی که در لبنان به رسمیت شناخته شده اند، مسائل خانوادگی لبنان حداقل با ۱۵ قانون اساسنامه شخصی اداره می شود. زنان لبنانی از حمایت قانونی برخوردار هستند که بسته به مذهب آنها متفاوت است. در خانواده های مسلمان، سن قانونی ازدواج ممکن است به محض رسیدن کودک به بلوغ و تعدد زوجات مجاز باشد. زنان مسلمان می توانند به طور قانونی با مردان مسیحی یا یهودی ازدواج کنند. به عنوان مثال، یک مرد کاتولیک لبنانی می تواند با شرط تشییع فرزندان خود، با یک خانم مسلمان ازدواج کند، در غیر این صورت، این زوج ممکن است ازدواج مدنی را که در خارج از کشور انجام می شود ، انتخاب کنند، که می تواند در هر سفارتخانه لبنان ثبت شود، که به رسمیت شناخته می شود. فرزندان متولد یک زن لبنانی و یک مرد از کشور دیگر، فرزندانشان تابعیت لبنانی را نخو
اهند داشت. سازمان های غیردولتی یا مردم نهاد محلی و منطقه ای به افزایش آگاهی خشونت علیه زنان در لبنان کمک کرده اند. سیاست های دولت در این باره ضعیف است و تلاش برای بهبود این حوزه با مقاومت روبرو شده است. قوانین لبنان مفهوم تجاوز به همسر را به رسمیت نمی شناسد، و تلاش برای افزودن این قانون توسط روحانیون لبنانی مورد حمله قرار گرفته است. بازنمایی سیاسی زنان در لبنان. زنان در سیاست. زنان سی سال پس از موفقیت زنان آمریکایی، حق رأی را در نیمه قرن بیستم به دست آوردند. گرچه زنان لبنان حق رای خود را از اوایل به دست آوردند، اما فقدان عظیمی از آنها در حوزه سیاسی لبنان وجود دارد. زمینه سیاسی در لبنان، مانند بسیاری از نقاط جهان، در تسلط مردان است. این بدان معنا نیست که هیچ زنی در لبنان نقش سیاسی ندارد، اما از تعداد اندکی می توان در این بین نام برد. از سال ۲۰۰۹ طبق گفته دون دانکن از مجله فرانسوی "لوموند دیپلماتیکی" (نسخه انگلیسی)، "با تنها ۳٫۱٪ کرسی ها که توسط زنان کسب شده اند، لبنان در پایین جدول نمایندگی پارلمان زنان در خاورمیانه قرار دارد. کشورهایی مانند: عمان (هیچ)، یمن (۰٫۳٪) و بحرین (۲٫۷٪) (۲). در حالی که همسایه انان سو
ریه ۱۲٫۴٪، تونس ۲۲٫۸٪ و عراق دارای سهمیه ۲۵ درصد برای زنان در مجلس قانون گذاران است. نقش های جنسیتی. ازدواج / والدین. حقوق زنان در طول قرن ها در لبنان نسبت به سایر کشورهای خاورمیانه نسبتاً مترقی شده است زیرا قانون اسلامی (قانون شریعت) برای اجرای قوانین مورد استفاده قرار نمی گیرد (با این حال فرقه های مختلف ممکن است برخی از سنت ها را در جامعه خود حفظ کند). به عنوان مثال، ماده ۷ قانون اساسی لبنان ادعا می کند که همه شهروندان بدون توجه به جنسیت باید از حقوق و وظایف برابر برخوردار باشند. آنها همچنین ماده ۸ قانون اساسی لبنان را دارند که آزادی فردی توسط قانون تضمین می شود. اما زنان لبنانی هنوز با تبعیض جنسیتی روبرو هستند.
نقش زنان در مصر در طول تاریخ، از دوران باستان تا مدرن تغییر کرده است. از اولین اسناد باستان شناسی مصر نقش زنان صرف نظر از وضعیت تأهل تقریباً برابر با مردان در جامعه مصر در نظر گرفته شده است. زنان در مصر باستان. در دوران کودکی، زنان بزرگتر تنها وابسته به پدران و برادران بزرگتر خود بودند. هنگامی که زنان ازدواج می کردند، آنها برای تصمیم گیری به همسرشان وابسته بودند، در حالی که خود زنان به انجام کارهای خانگی مشغول می شدند. از طرف خانواده های شوهرشان انتظار می رفت که زنان، فرزندان فرزند پسر به دنیا آورند. برای زوجین متأهل معمول بود که فرزندآوری خود را ادامه دهند تا حداقل دو فرزند پسر داشته باشند. ناباروری برای زنان مصری بدبختی جدی و همچنین عدم توانایی در زاییدن فرزند پسر تلقی می شد. به زنانی که فقط دختر زاده بودند، نامهای تحقیرآمیز مانند «مادران عروس» داده می شد. خانواده ای با فرزندان خوب به نظر می رسید که از امنیت مناسبی برخوردار باشند. تصور می شد که یک زن مصری هنگام ازدواج پسرانش در اوج قدرت خود بود زیرا او به طور خودکار کنترل خانواده های تازه در حال رشد پسران خود را به دست می آورد. زنان به طور سنتی مشغول انجام
کارهای خانگی و تربیت فرزند بوده اند و به ندرت فرصت تماس با مردان خارج از خانواده را داشته اند. زنان سلطنتی مصری تأثیر زیادی بر جامعه مصر گذاشتند. ملکه تیه، مادربزرگ پادشاه توت چنان در سیاست گنجانیده شده بود که پادشاه میتانی همسایه برای تأمین حسن نیت بین مردم خود برای پس از صعود پسرش آخناتن به تخت سلطنت ، خطاب به او نامه نوشت. کلئوپاترا و نفرتیتی از جمله حاکمان شناخته شده در جامعه مصر بودند. کلئوپاترا معروف بود که در حدود ۳۱ سال قبل از میلاد با مارک آنتونی حکومت کرده بود. نفرتیتی همسر ارشد فرعون مصری، آمنهوتپ چهارم بود. معروف شده است که نفرتیتی یک زن فعال مصری در جامعه بوده است. علاوه بر حاکمان زن مصری، هتشپسوت پنجمین فرعون از دودمان هجدهم پادشاهی مصر باستان بود که برای ۲۲ سال مقام فرعون مصر را برعهده داشت و آن سرزمین را به یک کشور مقتدر تبدیل کرد دوره حکومت حتشپسوت اوج قدرت و شکوفایی مصر در هر زمان دیگری بود که بیشتر به عنوان عصر طلایی تاریخ مصر نیز شناخته می شود. حتشپسوت میان سال ۱۴۸۱ تا ۱۴۷۹ و به عنوان قدرت پشت تخت بجای شوهرش توتمس دوم بر مصر فرمان راند، و میان سال های ۱۴۷۹-۱۴۵۸ (پیش از میلاد) بر سر کار حکو
مت به صورت رسمی و مطلق بود و گمان می رود که هفت سال از این تاریخ را در کنار و همراه با پسرخوانده اش توتمس سوم به فرمانروایی می پرداخته است. بر پایهٔ دانسته ها او پس از شهبانو سوبک نفرو از دودمان دوازدهم دومین زنی است که شهبانوی هر دوبخش هم مصر پایین و هم بالا می بود. وضعیت مدرن. برای محدود کردن ارتباط زنان با مردان به عنوان سنت ، شیوه هایی از جمله حجاب و جداسازی جنسیتی در مدارس، کار و تفریح رایج شده است. علاوه بر این، خانواده های طبقه پایین، تمایل داشتند که دختران را از مدرسه خارج کنند و از ادامه تحصیل آنان جلوگیری به عمل می آمد، زیرا به بلوغ رسیده بودند و باید تعامل خود را با مردان به حداقل می رساندند. مردان طبقه پایین غالباً ازدواج را با زنانی که در انزوا قرار گرفته بودند، ترجیح می داد تا با کسانی که در دوره متوسطه کار کرده بودند یا در آن شرکت می کردند. ازدواج و طلاق. ازدواج در جامعه مصر باستان بخش مهمی محسوب می شد. ازدواج یک امر تقریباً کاملاً خصوصی بود و در نتیجه، بسیاری از سوابق ازدواج حفظ نشده است. علاوه بر این، همه ازدواج های مصر تنظیم نشده اند، بلکه بیشتر دختران خانواده های خود را به خاطر رضایت همسر خ
ود در آینده متقاعد می کردند. زنان مصری که متأهل بودند بسیار مورد تأیید قرار می گرفتند. ازدواج دختران پس از سن قاعدگی مانند ۱۴ سالگی معمول بود. آنها معمولاً پس از ترک خانه پدرشان، متأهل تلقی می شدند. همچنین تأیید شده بود که هرچند این زن تحت مراقبت همسر خود قرار گرفت، اما شوهرش سرپرست قانونی وی نشده و این زن هنگام کنترل دارایی های خود، مستقل می ماند. برای زنان غیر سلطنتی در مصر باستان، عنوان همسر نیز با عنوان «معشوق خانه» آمده است. نقش همسر به عنوان مراقبت کننده از خانه بود. جستارهای وابسته. عمومی:
وضعیت زنان در نپال در طول تاریخ متفاوت بوده است. در اوایل دهه ۱۹۹۰، مانند سایر کشورهای آسیایی، زنان در نپال عموماً در هر جنبه ای از زندگی تابع مردان بودند. از نظر تاریخی، نپال عمدتاً یک جامعه مردسالار بوده است که در آن زنان عموماً تابع مردان هستند. مردان به عنوان رهبر خانواده قلمداد می شدند. همچنین هنجارها و ارزشهای اجتماعی به نفع مردان ناعادلانه بودند. این تعصب محکم به نفع پسران در جامعه بدان معنی بود که دختران از بدو تولد مورد تبعیض قائل می شدند و برای رسیدن به همه ابعاد توسعه فرصت های برابر نداشتند. دختران از بسیاری از امتیازات از جمله حقوق، تحصیلات، مراقبت های بهداشتی، حقوق مالکیت والدین، وضعیت اجتماعی، آخرین مناسک والدین مرده محروم بودند. در قرن گذشته، تغییر چشمگیری در نقش و جایگاه زنان نپال به وجود آمده و مانع نابرابری جنسیتی شده است. در حالی که قانون اساسی ۱۹۹۰ حقوق اساسی را برای همه شهروندان بدون تبعیض بر اساس قومیت، مذهب و جنسیت تضمین می کرد، مدرن سازی جامعه به همراه دستیابی به آموزش مردم، نقش مهمی در ارتقاء برابری جنسیتی داشته است. نقش های زنان به روش های مختلفی در جامعه مدرن نپال تغییر کرده است. با
وجود زمینه دشوار گذار پس از جنگ، امروز، نپال نه تنها به سرعت به سمت توسعه اقتصادی پیش می رود، بلکه به اهداف کاهش فقر و گرسنگی، آموزش ابتدایی جهانی، کاهش مرگ و میر کودکان، سلامت مادران و برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان نیز می رسد. نقش زنان از نظر تعداد نماینده در مجلس مؤسسان در انتخابات نوامبر ۲۰۱۳ از ۲٫۹٪ در سال ۱۹۹۱ (در پارلمان آن زمان) به طور چشمگیری به ۲۹٪ افزایش یافت. زنان اکنون نقشهای رهبری را بر عهده گرفته و در تصمیم گیری در همه سطوح شرکت می کنند. دخالت دولت برای افزایش مسئولیت پذیری و نظارت بر تعهدات برابری جنسیتی، و ایجاد و تقویت ارتباط بین جنبه های هنجاری و عملیاتی برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان افزایش یافته است. امروزه، زنان نپال در حال نقض سنت های فرهنگی هستند و در حال تبدیل شدن به رهبران جامعه، سیاستمداران محیط زیست و صاحبان مشاغل هستند. در اکتبر سال ۲۰۱۵، نپال اولین رئیس جمهور زن خود به نام «بیدیا دوی بانداری» را انتخاب کرد. از دیگر زنان مشهور نپالی می توان به، آنورادا کویرالا، پاسانگ لامو شرپا، اولین زن صعود کننده به کوهستان اورست همچنین ورزشکار بین المللی میرا ری، فوپو لامو خاتری و اولین زن
قاضی ارشد دادگستری سوشیلا کارکی اشاره کرد. تاریخ. نپال به عنوان یک جامعه عمدتاً کشاورز، عضو ارشد زن نقش مهمی در خانواده با کنترل منابع، تصمیم گیری های مهم در مورد کاشت و برداشت محصول و تعیین هزینه ها و تخصیص بودجه ایفا می کرد. زندگی زنان همچنان بر نقشهای سنتی خود مانند مراقبت از بیشتر کارهای خانگی، گرفتن آب و علوفه حیوانات و انجام کارهای مزرعه متمرکز شده است. جایگاه آنها در جامعه بیشتر به مواضع اجتماعی و اقتصادی همسر و والدین بستگی داشت. آنها دسترسی محدود به بازارها، خدمات تولیدی، آموزش، مراقبت های بهداشتی و دولت محلی داشتند. سوءتغذیه و فقر شدیدترین ضربه را به زنان زد. زنان معمولاً سخت تر و طولانی تر از مردان کار می کردند. در مقابل، زنان خانواده های ثروتمند برای خدمت به بیشتر کارهای خانگی و سایر کارها خدمتکار داشتند و بنابراین در گروه های اقتصادی اجتماعی پایین تر به مراتب کمتر از مردان و زنان کار می کردند. قانون. قانون اساسی پادشاهی نپال در سال ۱۹۹۰ حاوی تضمینی بود که بر اساس جنسیت هیچ کس نباید مورد تبعیض قرار گیرد و در سال ۱۹۹۱، دولت کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) را تصویب کرد. کودک همسری. کود
ک همسری در نپال متداول است. عمل ازدواج با دختران جوان غالباً در اثر فقر انجام می شود، اما شیوع آن بسته به سطح تحصیلات، ثروت، موقعیت جغرافیایی، مذهب و قومیت در سراسر کشور متفاوت است. این ازدواج ها منجر به بارداری و تولد در سنین پایین می شود که غالباً منجر به مشکلات سلامتی مانند پرولاپس رحمی می شود. چوپادی. چائوپادی یک عمل اجتماعی است که در قسمت غربی نپال برای زنان هندو رخ می دهد، و این باعث می شود که یک زن از مشارکت در فعالیت های عادی خانوادگی و اجتماعی در دوران قاعدگی منع شود. در این مدت زنان نجس تلقی می شوند و از خانه خارج نمی شوند و مجبورند در یک کپر یا آلونک خارج از خانه زندگی کنند. اگرچه در سال ۲۰۰۵ چائوپادی توسط دیوان عالی نپال منع شد، این سنت در حال تغییر است. پس از درگذشت یک زن در کلبه چوپادی در سال ۲۰۱۶، دولت قانونی را برای مجازات علیه زنان مجبور به این سنت به تصویب رساند، و در اوت سال ۲۰۱۸ وارد عمل شد. شکار جادوگران. شکارهای جادوگر در نپال رایج است. علل اصلی خشونت ناشی از جادوگری شامل اعتقاد گسترده به خرافات، عدم آموزش، عدم آگاهی عمومی، بی سوادی، تسلط مردان و وابستگی اقتصادی زنان به مردان است. قربانی
ان این نوع خشونت اغلب مورد ضرب و شتم، شکنجه، تحقیر عمومی و قتل قرار می گیرند. بعضی اوقات اعضای خانواده متهم نیز مورد ضرب و شتم قرار می گیرند. در سال ۲۰۱۰، سارو دی پرساد اوجا، وزیر امور زنان و رفاه اجتماعی، گفت: «خرافات عمیقاً در جامعه ما ریشه دارد و اعتقاد به جادوگری یکی از بدترین شکل های این امر است.»
ماریا کوژیفنیکووا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سوبیبور" اشاره کرد.
الکساندر آداباشیان (؛ زادهٔ ) بازیگر، فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم، نقاش، و کارگردان ارمنی تبار اهل روسیه است. گزیده فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سیبریایی"، "سگ باسکرویل، و "چشمان سیاه" اشاره کرد.
در موسیقی عامه پسند، فیل به یک پاساژ کوتاه یا صوت ریتمیک گفته می شود که در وقفه های موجود میان جملات یک ملودی، موجب حفظ پایستگی شنیداری مخاطب می گردد. «دو اصطلاح ریف و فیل اغلب به اشتباه توسط موسیقی دانان به جای یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرد. اصطلاح ریف معمولاً به جمله ای مشخص گفته می شود که یک آهنگ تکرار می گردد»، اما فیل در اصل یک عبارت بداهه است که در قسمتی از آهنگ که اتفاق خاصی در حال وقوع نیست نواخته می شود. در نوازندگی درام، فیل به عنوان «وقفه ای در جریان ریتمیک آهنگ، یک عبارت پرکننده، و نشانه ای از پایان یک قسمت از آهنگ» تعریف می گردد. یک فیل می تواند توسط ساز متنوعی مانند گیتار الکتریک، گیتار بیس، ارگ، درام یا حتی سازهای زهی و بادی اجرا گردد. در سبک های چون بلوز و سوئینگ یک پاساژ فیل حتی می تواند توسط وکالیست ها خوانده شود. در سبک هیپ هاپ، فیل می تواند حاصل حرکت ریتمیک "اسکرچینگ" توسط دی جی باشد. «فیل ها اغلب از لحاظ سبک اجرا، طول زمانی و دینامیک صوتی با یکدیگر متفاوتند… با اینحال اکثر فیل ها در ساختار ساده هستند و از نظر زمانی کوتاه.» هرکدام از سبک های موسیقی مانند فانک، راک یا متال دارای ویژگی ها
ی منحصر به فردی در چنین پاساژهایی هستند. «با اینکه فیل یک وقفهٔ کوتاه در جریان ریتمیک موسیقی است، تندای یک اثر به خاطر آن دچار تغییر نمی شود، و در بیشتر موارد الگوی زمانی موسیقی بلافاصله پس از اتمام فیل ادامه می یابد… نکتهٔ مهمی که در این میان باید به آن توجه داشت، این است که جریان موسیقی نباید قربانی فوت و فن نوازنده در فیل شود.»
زنان در سوریه بیش از ۴۹٫۴٪ از جمعیت سوریه را تشکیل می دهند، و نه تنها در زندگی روزمره بلکه در زمینه های اجتماعی و سیاسی نیز شرکت کننده فعال هستند. جنگ داخلی سوریه مانع جدیدی برای زنان سوری شده است و آنها را مجبور می کند با خشونت بیشتری روبرو شوند، از جمله تجاوز به عنف در جنگ، و اقدامات سنتی سوء استفاده مانند قتل های ناموسی که در مناطق روستایی و مناطقی توسط تروریست های افراطی صورت می گیرد. تاریخ. در قرن بیستم، جنبشی برای حقوق زنان در سوریه شکل گرفت، که عمدتاً از زنان دارای تحصیلات عالی بود. در سال ۱۹۱۹، نازک العبید نور الفیه (نور دمشق)، اولین سازمان زنان این شهر را در کنار انتشارات وابسته به همین نام تأسیس کرد. وی پس از جنگ در نبرد میسلون، به عنوان ژنرال افتخاری نیروی زمینی ارتش سوریه شناخته شد و در سال ۱۹۲۲ جمعیت هلال احمر سوریه را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۸، نظیرا زین الدین، فمینیست لبنانی و سوری، یکی از اولین افرادی که قرآن را از دیدگاه فمینیستی مجدداً تفسیر کرد، کتابی را منتشر کرد که محکوم به عمل حجاب یا حجاب اسلامی بود و استدلال می کرد که اسلام مستلزم رفتار زنان با مردان است. در سال ۱۹۶۳ حزب عربی سوسیالیستی ب
عث یا همان حزب بعث قدرت را در سوریه به دست گرفت و تعهد برابری کامل بین زن و مرد و همچنین مشارکت کامل در نیروی کار برای زنان را داد. در سال ۱۹۶۷، زنان سوری یک سازمان شبه دولتی به نام اتحادیه عمومی زنان سوری (GUSW) تشکیل دادند، که ائتلافی از انجمن های رفاهی زنان، انجمن های آموزشی و شوراهای داوطلبانه برای دستیابی به فرصت برابر برای زنان در سوریه بود. سال ۲۰۱۱ آغاز جنگ داخلی سوریه بود، جایی که بسیاری از غیرنظامیان قربانی هدف حملات قرار گرفته در بیمارستان ها، مدارس و زیرساخت ها بودند. برخی از گروه های شورشی افراطی، در درجه اول جبهه النصره و گروه تروریستی داعش، سیاست های سختگیرانه ای را برای محدود کردن آزادی زنان در مناطقی که آنها کنترل می کنند، اعمال کردند. پس از وقوع جنگ داخلی، برخی از زنان سوری به یگان های تیپ زنان در نیروی زمینی سوریه، حزب اتحادیه دمکرات و دولت اسلامی عراق و شام پیوستند و نقش هایی را مانند تک تیراندازها، یگانهای خط مقدم یا پلیس به عهده گرفتند. حقوق قانونی. در حالی که سوریه در طول استقلال در نیمه دوم قرن ۲۰ برخی از ویژگی های نسبتاً سکولار را توسعه داده است، قانون احوال شخصیه هنوز بر اساس شریعت و
احکام اسلام توسط دادگاه های شریعت اعمال می شود. سوریه دارای یک سیستم حقوقی دوگانه است که هم دادگاه های سکولار و هم مذهبی را در بر می گیرد و دادگاه های مذهبی در مورد زنان تبعیض آمیز است. قراردادهای ازدواج بین داماد و پدر عروس است و قانون سوریه مفهوم تجاوز زناشویی یا تجاوز به همسر را به رسمیت نمی شناسد. تحصیلات. تحصیلات ابتدایی در سوریه از شش سالگی شروع می شود و در هجده سالگی به پایان می رسد. در دانشگاه های سوریه زنان و مردان با هم در کلاس ها شرکت می کنند. از سال ۱۹۷۰ تا اواخر دهه ۱۹۹۰، جمعیت زنان در مدارس به طرز چشمگیری افزایش یافت. این افزایش شامل سالهای ابتدایی مدارس، همراه با مدارس سطح عالی مانند دانشگاه ها بود. اگرچه تعداد زنان افزایش یافته است، اما همچنان از هر صد مرد نود و پنج زن در سطوح عالی آموزشی وجود دارد. اگرچه بسیاری از زنان به مدرسه می روند، میزان ترک تحصیل برای زنان بسیار بیشتر از مردان است. میزان سواد برای زنان ۷۴٫۲ درصد و برای مردان ۹۱ درصد است. میزان زنان بالای ۲۵ سال با تحصیلات متوسطه ۲۹٫۰ درصد است. سیاست. در سوریه، ابتدا به زنان اجازه رای داده شد و در سال ۱۹۵۳ حق رای گرفتند. در دهه ۵۰، ثریا
الحفز برای مجلس خلق سوریه کاندید شد، اما انتخاب نشد. تا سال ۱۹۷۱، زنان از میان ۱۷۳ کرسی چهار کرسی را در اختیار داشتند. دو معاون رئیس جمهور (از جمله معاون رئیس جمهور نجاح عطار از سال ۲۰۰۶)، یک نخست وزیر زن وجود دارد. از سال ۲۰۱۲، در پارلمان ملی مردان ۸۸٪ از کرسی ها را در اختیار داشتند، در حالیکه سهم زنان تنها ۱۲٪ بود. پیش از این پارلمان سوریه توسط هادیه خلف عباس، به عنوان رئیس مجلس، هدایت می شد که نخستین زنی است که این مقام را به عهده گرفت. مشاور سیاسی و رسانه ای رئیس جمهور اسد بثینه شعبان است. شعبان بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ به عنوان نخستین وزیر امور مهاجران برای جمهوری عربی سوریه خدمت کرده است و او را به عنوان چهره دولت سوریه با جهان خارج توصیف کرده است. تندرستی بانوان. بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، میانگین امید به زندگی در بدو تولد برای زنان در سوریه ۷۷٫۷ سال است، در حالی که در مقایسه با مردان ۷۴٫۵ سال است. جنایت علیه زنان. قتل های ناموسی. برخی تخمین ها حاکی است که هر سال بیش از ۲۰۰ قتل ناموسی در سوریه رخ می دهد. ازدواج اجباری و با کودکان. درگیری در سوریه منجر به افزایش ازدواج های کودکان شده است. . شرایط سخت زندگ
ی، ناامنی و ترس از تجاوز باعث شده است که خانواده ها دختران خود را وادار به ازدواج زودهنگام کنند.
توسعه اقتصادی فرصت زنان را برای مشارکت در زمینه هایی مانند پزشکی اعم از پزشک و پرستار افزایش داده است. در سال ۱۹۸۹ تقریباً ۱۰ درصد از کارمندان دولت زن بودند. در طول مشاغل دولتی خود، به زنان کارمند دولتی اجازه پرداخت سه ماه مرخصی زایمان با پرداخت کامل حقوق داده شد و بدون پرداخت هرگونه هزینه اضافی مرخص می شوند. نسبت دختران در مدارس مقطع ابتدایی و متوسطه سه به دو نفر بودند. با رشد بسیاری از سازمان های طرفدار زنان از جمله سازمان های مدنی و غیره، زنان به عنوان تأمین کننده معیشت خانواده های خود سهیم هستند. به عنوان مثال، صباح بوتان تلاش می کند تا زنان را در امر درآمدزایی از طریق بافندگی، خیاطی، تولید مواد غذایی و سایر فعالیت های اقتصادی توانمند سازد و از این طریق زنان را در امر درآمدزایی برای خانواده مشارکت دهد. تاریخ. زنان در دهه ۱۹۸۰ نقش مهمی در نیروی کار کشاورزی ایفا می کردند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، ۹۵ درصد از کل زنان بوتانی از سن پانزده تا شصت و چهار سال درگیر کار کشاورزی بودند، در حالی که تنها ۷۸ درصد از مردان در همین محدوده سنی بودند. به طور کلی، زنان در همه بخش های اقتصاد نیروی کار بیشتری نسبت به مردان فراهم می
کردند. در مقایسه با مردانی که شغل ندارند و نزدیک به ۱۰ درصد جمعیت مردان را شامل می شوند، کمتر از ۴ درصد از کل نیروی کار زنان بودند. مشارکت سیاسی. بین سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱، شرکت در انتخابات برای اعضای شورای محلی دولت همچنان یک مسئله جدی بود. موانع از عدم علاقه و نداشتن مشوق های اقتصادی گرفته تا مشکل در انطباق و اخذ اعتبار از طریق قوانین موجود انتخابات است. آزمون سواد و مهارت عملکردی به تنهایی بسیاری از حوزه های انتخابیه را بدون حداقل دو نامزد، باقی گذاشت و منجر به تأخیر طولانی مدت در انتخابات دولت محلی سال ۲۰۱۱، در سال ۲۰۰۸ شد. دور اول آزمون سواد و مهارت عملکردی بسیاری را مردود کرد. بیش از نیمی از رای دهندگان در انتخابات اولیه ریاست جمهوری زنان بودند. در رای گیری اولیه در سطح محلی در سال ۲۰۱۱، میزان مشارکت رای دهندگان حدود ۵۰٪ بود. این مسئله لزوم تشویق بیشتر مشارکت در انتخابات و سیاسی زنان را مطرح می کند. ازدواج سنتی و زندگی خانوادگی. آداب و رسوم سنتی، ازدواج های مرتب شده بر اساس روابط خانوادگی و قومی، در اواخر قرن بیستم با ازدواج هایی مبتنی بر محبت متقابل جایگزین شده بود. حداقل سن شانزده برای زنان و بیست و یک
سال برای مرداد رایج بود. نهاد کودک همسری، زمانی نسبتاً گسترده، تا حدود زیادی با مدرن شدن بوتان رو به زوال قرار گرفت، و در اواخر قرن بیستم تنها بقایای این عمل وجود داشت.
قلعه دیاربکر یا قلعه دیار بکر و همچنین قلعه ئامه د (به زبان کردی)، یک قلعه تاریخی در سور، واقع در دیاربکر کشور ترکیه است. دروازه های اصلی قلعه عبارتند از: دروازه داج (کوه)، دروازه اروفا، دروازه ماردین و دروازه ینی (جدید). این دیوارها از شهر قدیمی رومی Amida آمده و در اواسط قرن چهارم میلادی توسط امپراتور کنستانسیوس دوم به شکل امروزی ساخته شده اند. این دیوارها پس از دیوار چین وسیع ترین و طولانی ترین دیوارهای دفاعی کامل در جهان هستند (برای نمونه، دیوارهای تئودوسیوس از آن درازترند اما ممتد نیستند). یونسکو این ساختمان را در سال 2000 به فهرست اولیه خود اضافه کرد، و آن را به عنوان میراث جهانی در سال 2015 به همراه باغ های هویزل ذکر کرد. حفاظت. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷، که در زمان شهرداری Feridun ikelik آغاز شد، مرمت اصلی دیوارهای قلعه اعدام شد. ساختمانهایی که به طور مستقیم بر روی دیوار ساخته شده بودند، از بین رفتند، دیوارها تمیز شدند و یک پارک در کنار دیوارها تعبیه شد. گرچه خود دیوارها و قلعه زمانی با دیوار بزرگ چین مقایسه می شدند، اما با شروع جنگ ها در سال ۲۰۱۵، این تغییر شکل گرفت. با ادامه جنگ، دولت ترکیه و یونسکو به طو
ر مشترک تلاش خود را برای بازسازی و حفظ آغاز کردند و قصد داشتند ظرف دو سال آن را به اتمام برسانند و با تخریب بخشی از شهر شروع کردند. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۵، یونسکو قلعه و باغ فرهنگی باغی دیگر را به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه کرد. تمرکز اصلی یونسکو بیشتر از میراث زمین، محافظت از محیط زیست سرزمین بود. نخست وزیر ترکیه همچنین از برنامه هایی برای بازسازی دیوارهای شهر به عنوان یک جاذبه بزرگ توریستی که قصد داشت شبیه به پاریس باشد، سخن گفت. این مسئله جنجالهای قابل توجهی را در دیاربکر برانگیخت و برخی از افراد محلی اظهار داشتند که میراث فرهنگ باستانی خود را از دست می دهند. معماری. قلعه دیاربکر با سنگ، بازالت سیاه و خشت ساخته شده است و بسیاری از بازسازی ها را پشت سر گذاشته است. استحکامات بازالت فوق العاده بادوام است، یکی از دلایلی که این ساختار برای بیش از ۲۰۰۰ سال نسبتاً دست نخورده مانده است نیز همین ماندگاری بالاست. قلعه دیاربکر از بهترین نمونه های زنده مانده از یک قلعه است که با یک ویژگی طبیعی مانند یک صخره از یک طرف به عنوان مرز ساخته شده است. این دیوارها دارای یک کارکرد نمادین و همچنین یک هدف دفاعی است و دارای کت
یبه هایی بر روی دیوارهای داخلی شهر (قلعه) است که گواهی بر تاریخ شهر دیاربکر است. امروزه قلعه دیاربکر را می توان به دو دسته بیلی و ارگ تقسیم کرد. در شمال شرقی ارگ حاوی اولین شهرک داخل دیاربکر است و آن دیوارها به طول ۵۹۸ متر امتداد دارند. نقشه های قلعه حاکم بر دو شکل مختلف ساختمان، دایره ای و چهار ضلعی است. دیوارها به پنج گروه تقسیم می شدند که چهار تای آنها شامل برجهایی در اطراف چهار دروازه اصلی بود، در حالی که پنجم شامل برج های ارگ بود. مشخص شده است که ۶۵ برج ۸۲ برج اصلی هنوز در قسمت بیرونی دیوارهای شهر باقی مانده و ۱۸ برج ارگ نیز امروز باقی مانده است. به دلیل اختلافات فرهنگی، این قلعه دستخوش تغییراتی شده است. تاریخ. قلعه دیاربکر در دوره روم و عثمانی ساخته و مورد استفاده قرار گرفته و بازسازی شده است. از جمله بقایای هورایی ها، مادها، رومی ها، ساسانیان، بیزانس ها، مروانیان (کردها)، ایوبیان (کردها) و عثمانی ها است. این شهر به عنوان یک شخصیت چند فرهنگی، چند زبانه و چند فرهنگی شناخته می شود. اخیراً، جنگ بین ارتش ترکیه و چریکهای کرد منجر به خسارت به قلعه و بناهای اطراف شده است.
قطار تندرو پکن–شانگهای () یک قطار تندرو در کشور چین است که از شهر پکن شروع و در شهر شانگهای به پایان می رسد. این خط که در سال ۲۰۱۱ راه اندازی شده دارای ۲۴ ایستگاه و ۱۳۱۸ کیلومتر طول دارد. این طولانی ترین خط راه آهن پرسرعت جهان است که تاکنون در یک مرحله ساخته شده است.