Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فید شدن چدن را افزایش می دهد.حتی در صورت استفاده از سیلیسیم در صورت بالا بودن میزان کروم،فاز کاربید یه صورت پایدار باقی می ماند. منگنز: این عنصر موجب پایداری کاربید در حد متوسط می شود و در چدن ها از آن به منظور خنثی نمودن اثرات مخرب گوگرد استفاده می شود.این عنصر موجب افزایش استحکام چدن می شود.با افزایش بیشتر منگنز از مقدار سه دهم درصد،احتمال تشکیل کاربید های Mn3c افزایش می یابد. انواع چدن سفید. چدن های سفید را می توان از نظر درصد کربن به سه دسته ی چدن های سفید هایپو یوتکتوئید که مقدار درصد کربن موجود در آن ها کمتر از 4.3 % است؛ چدن های سفید یوتکتوئید که درصد کربن در آن ها 4.3% است و چدن های سفید هایپر یوتکتوئید که مقدار درصد کربن در آن ها بیشتر از 4.3% است تقسیم بندی نمود. در تقسیم بندی دیگر می توان چدن های سفید را مطابق نمودار پایین طبقه بندی نمود: چدن بدون گرافیت: چدن سفید پرلیتی: مقاوم به سایش چدن سفید مارتنزیتی (نیکل_سخت) :مقاوم به سایش چدن پر کروم:(۱۷تا۳۳درصد):مقاوم به خوردگی ،سایش و حرارت چدن دارای گرافیت: چدن سوزنی :استحکام بالا و مقاومت به سایش چدن آستنیتی : شامل دو نوع نیکرو سیال (یعنی نیکل سیلیسیم ب
الا) و نیکل مقاوم (Ni_resist) و هردو مقاوم به حرارت و خوردگی چدن سفید فریتی: شامل دو نوع چدن ، پرسیلیسیم(15%) مقاوم در برابر خوردگی و چدن5% سیلیسیم مقاوم در برابر حرارت. کاربرد. چدن های سفید یکی از پر کاربرد ترین و پر مصرف ترین آلیاژ های خانواده ی چدن می باشند؛زیرا دارای خواصی مثل استحکام فشاری بسیار زیاد ، مقاومت سایشی عالی سختی بالایی هستند و از این دست از چدن ها عمدتا در ساخت قطعات مقاوم در مقابل سایش در درجه ی حرارت های بالا در برخی صنایع کاربرد دارند.قطعات ساخته شده از چنین آلیاژی نه تنها در برابر سایش بلکه در برابر ضربه های احتمالی در حین کار نیز مقاومت خوبی دارند. همچنین از این نوع چدن در ساخت چدن مالبل نیز استفاده می شود. تلقیح چدن سفید. قبل از ریختن مذاب به قالب باید عمل تلقیح انجام گیرد .وظیفه ی مواد تلقیحی ایجاد چدن سفید، بهسازی خواص مکانیکی قطعات تولیدی می باشد.مواد تلقیحی متداول عبارت اند از: آلومینیوم ، بور و بیسموت . چدن سفید پر کروم. خانواده ی چدن های پر کروم داراری 12 _34 درصد کروم،1.5 تا 3.5 درصد کربن می باشند. ریز ساختار چدن سفید پر کروم از دو مولفه ی اصلی شامل فاز زمینه(فریت،آستنیت،مارتنزی
ت) و فاز کاربید تشکیل شده است.در تمام چدن های سفید پر آلیاژ کروم دار، گرافیت در طول انجماد ایجاد نمی شود و فاز کاربید پایدار حاصل می گردد. چدن های سفید با کروم زیاد ترکیبی از خصوصیات مقاومت در برابر خوردگی،حرارت و سایش را دارا هستند.این چدن ها مقاومت عالی به رشد و اکسید شدن در دمای بالا داشته و از نظر قیمت نیز از فولاد های ضد زنگ ارزان تر هستند . همچنین در جاهایی که در معرض ضربه و یا باز های اعمالی زیادی نیستند ، به کار برده می شوند. منابع. 1.http://www.iranazob.com/fa/15-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C/30-%DA%86%D8%AF%D9%86-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA 2.http://www.zgsco.ir/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA/330-%DA%86%D8%AF%D9%86-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF 3.https://pikatak.com/%DA%86%D8%AF%D9%86-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA/ 4.http://www.mserc.ir/page/346/%DA%86%D8%AF%D9%86-%D8%B3%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D9%BE%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%85
لیندیس فارن (به انگلیسی: Lindisfarne) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در سواحل شرقی انگلستان قرار دارد. لیندیس فارن ۱۸۰ نفر جمعیت دارد. اهمیت این جزیره به این دلیل است که نخست صومعه ای در آن قرار داشته و آن را جزیرهٔ مقدس می گفتند و در سال ۷۹۳ میلادی وایکینگ هایی که برای غارت به غرب رهسپار شده بودند این جزیره را غارت کردند و قتل عام به راه انداختند و این اتفاق (حمله به صومعه به عنوان مکانی مقدس) که در جهان مسیحیت بی سابقه بود، شوکی به جهان مسیحیت به ویژه انگلستان وارد کرده و سبب آغاز دوران وایکینگ ها شد.
مارکو سارستو ، یکی از اعضای گروه پوئتز آو د فال یا و نیز موسس آن است. او همچنین خواننده و ترانه سرای اصلی این گروه راک فنلاندی است.وی پیش از این که در سال ۲۰۰۲ گروه پوئتز آو د فال را تأسیس کند، به عنوان طراح گرافیک کار می کرد تا این که دوست وی، سم لیک، که نویسندهٔ مجموعه بازی های مکس پین نیز هست، نوشتن تک آهنگ مکس پین ۲ را به سارستو پیشنهاد کرد.سارستو به همراه اولی توکینین(Olli Tukiainen) گیتاریست،این آهنگ را نوشت و در این راه فردی به نام مارکوس کارلونن(Markus kaarlonen)از رمدی انترتینمنت به آن ها کمک کرد.در نهایت این آهنگ با نام "خداحافظی دیرهنگام" شاعران هبوط را به شهرت رساند.صدای سارستو حالت باس باریتون دارد. اوایل زندگی. سارستو در هلسینکی فنلاند متولد شد.وی از اوایل زندگی به موسیقی علاقه مند بود. وی چند تا از آهنگ هایش را وقتی که نوجوان بود نوشت."تغییر" یکی از آهنگ های آلبوم "نمایش شفق" توسط او در سال 1990 و آهنگ "شاید فردا روز بهتری باشد" از آلبوم "کارناوال زنگ زده" پیش از آن در سال 1988 سروده شده است. وی تا حدود سن سی سالگی اش به عنوان طراح گرافیک فعالیت می کرد. پیشه. آغاز کار. سارستو در سال 2001 بندی ر
ا با نام "پلی گروند" تشکیل داد و چندین آهنگ در آن گروه نوشت ولی آن ها آلبومی را منتشر نکردند.از این رو کار گروه متوقف شد.پس از آن در سال 2002 سم لیک،نویسندهٔ سری بازی های مکس پین،به او پیشنهاد داد که از شعری که خود نوشته بود آهنگی برای "مکس پین 2" بسازد.مارکو سارستو پیشنهاد وی را قبول کرد و با کمک موسسه توکینین آهنگی را با نام "خداحافظی دیرهنگام" نوشت. پس از آن، آنان به پیشنهاد لیک این آهنگ را با کمک مارکوس کارلونن ضبط کردند که پس از پخش بازی، توجه ها را به خود جلب کرد.بسیاری درخواست داشتند که این آهنگ را به صورت مادی دریافت کنند.پس از این اشتیاق، آن ها تصمیم گرفتند تا گروهی با نام "پوئتز آو د فال" تشکیل دهند. 2004-2005. "خداحافظی دیرهنگام" در تاریخ 30 ژوئن 2004 منتشر شد و به مقام چهاردهم جدول موسیقی فنلاند صعود کرد.با حضور اشتیاق مردم، پوئتز آو د فال آهنگ "صعود" را نوشت و آن را به صورت تک آهنگ در تاریخ 9 سپتامبر 2004 منتشر کرد که در جدول موسیقی به مقام هشتم دست یافت.پس از نوشتن چندین آهنگ دیگر پوئتز آو د فال اولین آلبوم خود را با نام "نشانه های زندگی" در تاریخ 19 ژانویه 2005 منتشر کرد که پس از یک هفته به مقا
م اول جدول موسیقی فنلاند دست یافت و تا 50 هفته در جدول باقی ماند.همچنین این آلبوم جایزه ی اما را برای بهترین آلبوم اولیه برنده شد و پوئتز آو د فال نیز برندهٔ جایزهٔ تازه واردان "اما" شد.آهنگ های "بمان" و "خواب و خیال" به عنوان پرومو در رادیو پخش می شد. 2006-2007. پوئتز آو د فال جایزه ای را در ان آر جی برای پیشرفتشان در اواخر سال 2005 برنده شد.سپس گروه در تاریخ 22 مارس 2006 سومین تک آهنگ خود را به نام "کارناوال زنگ زده" منتشر کرد که به سرعت فروش می رفت و مقام دوم جدول فنلاند را کسب کرد.دومین آلبوم گروه با نام "کارناوال زنگ زده" در 12 آوریل 2006 منتشر شد که به سرعت به مقام اول جدول موسیقی رسید و تا 26 هفته بعد، جزو چهل آهنگ برتر باقی ماند.این آلبوم نامزد جایزه های متعددی شد و "آهنگ سال" نام گرفت. "زندان کردن خورشید" و "کارناوال زنگ زده" دو موزیک ویدئوی این آلبوم هستند که دومی به عنوان 'بهترین موزیک ویدئوی تاریخ فنلاند' مطرح می شود. پیوند به بیرون. وب گاه رسمی پوئتز آو د فال
خشکسارها یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این یکی از ترانه های زیبا و پرهوادار لینکین پارک از آلبوم ضیافت شکار است. این ترانه در دو نسخه مجزا تهیه شده است. همچنین این ترانه در بازی ویدئویی "Guitar Hero Live" نیز بکار رفته است.
کلیدهای پادشاهی یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این یکی از ترانه های آلبوم ضیافت شکار است. این ترانه توسط مایک شینودا و براد دلسون تهیه شده است.
«گناه همه یکی است» ترانهای از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این یکی از ترانه های آلبوم ضیافت شکار است.
اخیراً بیشتر استفاده شده یا الگوریتم LFU یک نوع الگوریتم حافظه نهان است که در رایانه برای مدیریت حافظه استفاده می شود. در این روش، یک شمارندهٔ نرم افزاری به هر صفحه نسبت داده می شود. مقدار همهٔ شمارنده ها در ابتدا صفر است. در هر وقفه ساعت سیستم عامل R هر صفحه را (چه صفر باشد و چه یک) با مقدار شمارندهٔ مربوط به آن صفحه جمع می کند. بدین ترتیب، هر شمارنده نمایانگر آن است که صفحهٔ مربوط چند بار دستیابی شده است. هنگامی که نقص صفحه رخ می دهد، صفحه ای که شمارندهٔ آن کمترین مقدار را دارد، جهت خروج از حافظه انتخاب می شود. این الگوریتم برای بعضی از برنامه ها نامناسب است؛ مثلاً صفحاتی ممکن است برای مدتی محدود و به مقدار زیاد مورد استفاده قرار گیرند (و شمارندهٔ آنها عدد بزرگی شود)، ولی بعداً برای مدت زیادی بلااستفاده باشند (و همچنان شمارندهٔ آنها همان عدد بزرگ قبلی باشد)؛ بدین ترتیب، سیستم عامل صفحات مفید را به جای صفحاتی که در آینده بلااستفاده اند، از حافظه خارج خواهد کرد.
دیوان سالاری که یکی از دو دستگاه مربوط به امور اداری دولت سامانیان بود به دفاتر و قسمت های گوناگونی تقسیم می شد که هر کدام عهده دار وظایفی بودند. سیستم دیوان سالاری به کوشش ابوعبدالله جیهانی، وزیر نصر سامانی و ترکیب الگوی ساسانی و دستگاه دیوانی اسلامی و ویژگی های محلی خاوران در ۱۰ بخش تشکیل شد که عبارت اند از: دیوان وزارت، خراج، اشراف، رسائل، شرطه، برید، قضا، حسبه، اوقاف، سپاه، مملکه خاصه و آب. دیوان وزارت در رأس این دستگاه اداری قرار داشت که وزیر یا همان (وزیرالوزرا) آن را اداره می کرد او مسئولان دیوان های مختلف را انتخاب می کرد و بر کار آن ها نظارت داشت. دولت های غزنویان و سلجوقیان از این دستگاه اداری در حکومت خود استفاده کردند. دیوان سالاری در عصر سامانی. امور اداری دولت سامانیان به دو دستگاه مجزا تقسیم می گشت: یکی دربار یا درگاه که ریاست آن با حاجب بزرگ بود، و دیگر دیوان که شامل دفاتر و دستگاه های متعدد می شد و هریک عهده دار محاسباتی خاص بود. نظام و تشکیلات آغازین دیوان سالاری سامانیان بیشتر مدیون و مرهون کوشش های ابوعبدالله محمد بن احمد جیهانی، یا جیهانی کبیر، وزیر دانا و کاردان امیر نصر بن احمد بوده است
. تشکیلات اداری دولت بخارا آمیزه ای بود از الگوی ساسانی، ویژگی های محلی خاوران، و دستگاه دیوانی خلافت اسلامی بغداد خود منشأیی برای دولت های دیگر، یعنی غزنویان و سلجوقیان شد. دیوان ها. به نوشته نرشخی در تاریخ بخارا، امیر نصر سامانی در میدان ریگستان بخارا، درگاه هایی برای کارگزاران خود بنا کرد. (چنان که هر عاملی را علی حِده دیوانی بود اندر سرای خویش بر در سرای سلطان). نرشخی از ده دیوان یاد کرده است: دیوان وزیر، دیوان مستوفی، دیوان عمیدالملک، دیوان شرط، دیوان صاحب برید، دیوان شرف، دیوان مملکه خاص، دیوان محتسب، دیوان اوقاف و دیوان قضا. دو دیوان دیگر هم بنام های دیوان سپاه و دیوان آب وجود دارد. دیوان وزارت. مهمترین دیوان، دیوان وزارت یا دَست ود که در راًس دیگر دستگاه های دولتی قرار داشت و متولیان دیگر دیوان ها زیر نظر وزیر انجام وظیفه می کردند. این دیوان را (وزارت کبری) و عنوان آن را وزیرالوزرا یا صدرالوزرا یا به اختصار، صدر می خواندند. عنوان احترام آمیز وزیر، شیخ یا شیخ العمید یا شیخ الجلیل بود. از حدود اختیارات و نحوه ارتباط وزیر با دیگر دستگاه های اداری آگاهی چندانی نداریم، اما از دخالت او در تعیین مسؤلان برید
و قضا، نظارت بر خزانه و خراج و ترتیب مقررات مالی، رسیدگی به کار لشکریان و پرداخت مواجب آنان، و در دوره هایی؛ عزل و نصب سپهسالاران خراسان، گزارش هایی در دست است. وزیر از میان افرادی کاردان که سابقه کار دیوانی و دبیری داشتند،انتخاب می گشتند. وزرای سامانیان و حکومت های محلی آنان، اغلب افرادی عالم و ادیب و دانشمند بودند. دیوان خراج. سررشته امور مالی در دولت سامانیان به دست دیوان خراج (دارالخراج) بود. این دیوان مدت ها پیش از دولت سامانی در مسجد کهندز (حصار)، که فرسوده و بلااستفاده مانده بود قرار داشت. بعدها در مرو نیز دیوان های خراج و شرطه در مسجد بود. نصر بن احمد در کنار دیگر دیوان سراهای بخارا، محلی برای دیوان خراج در میدان ریگستان در جنبه کاخ خویش احداث کرد که تاریخ نرشخی از آن با عنوان دیوان مستوفی یاد کرده است. استیفا در لغت به معنی تمام گرفتن و طلب تمام کردن است و در اصطلاح عبارت است از جمع آوری خراج، حسابرسی و حسابداری امور مالی و دخل و خرج و تنظیم دفترهای مربوط به آن در یک ولایت یا همه مملکت. ریاست دیوان استیفا را مستوفی به عهده داشت، بعد از دیوان وزارت، بزرگترین و مهم ترین دیوان ها به شمار می رفته است. به
نظر می آید نام دیوان مستوفی در متن نرشخی متأثر از دوره بعد از سامانیان باشد. چه خوارزمی، در کتاب خود مفاتیح العلوم که به نام ابوالحسین عتبی وزیر نوح بن منصور به تحریر آورده، از آن به عنوان دیوان خراج یاد کرده است. ریاست دیوان خراج با صاحب الدیوان بود صاحب الدیوان یا مقام صحابةالدیوان عنوان مطلقی است گویا از این دوره تداول یافته است. در شهرها و توابع، کارگزارانی به نام (بُندار) وظیفه جمع آوری خراج و انواع مالیات، را زیر نظر بندار بزرگ، مستقر در مرکز استان (کوره) به عهده داشتند. متولی خراج در هر کوره بخشی از اموال خراج را برای پرداخت مقرری سپاه و هزینه های جاری کسر می کرد و باقی مانده را به دیوان مرکزی در پایتخت می فرستاد. از علومی که در دیوان خراج استفاده می کردند، علم حساب (شمار) بود و دبیرانی که حساب می دانستند، به حاسب معروف بودند. در خزانه امیر فردی امین به نام خازن ریاست داشت. از درآمدهای عمده دیوان خراج، مالیات ارضی بود که از کشاورزان و زمینداران گرفته می شد. دیگر منابع مالی دولت سامانیان از این قرار بود: تجارت برده، عوارض راهداری، خمس غنائم، مال المصالحه، مصادره، اتاوه و مالیات بر ارث. دیوان اِشراف. اِ
شراف در لغت به معنی بالابر آمدن و از بالا به زیر نگریستن است و در اصطلاح، به معنی بازرسی در امور دیوانی، به ویژه در امر استیفا و امور مالی بوده است. مرکز دیوان اشراف در میدان ریگستان بخارا بود. متصدی این دیوان را (مُشرِف) و (مشرف مملکت) می نامیدند. او در هر ولایتی نایبی داشت که کارهای مربوط به دیوان اشراف را انجام می داد. متأسفانه از وضع این دیوان در زمان سامانیان آگاهی چندانی نداریم. دیوان رسائل. دیوان رسائل که بعدها دیوان انشاء خوانده شد، از مهم ترین دیوان ها بود که وظیفه آن انشای فرمان های حکومتی، مکاتبات اداری، و نامه های رسمی (سلطانیات) بود که از سوی امیر به خلیفه، حکومت های محلی نوشته می شد و ثبت آن ها را به عهده داشت. از این رو؛ از دیوان رسائل با عنوان دیوان اسرار و از متولی آن با نام کاتب السِّر یاد می شد. نرشخی نیز از آن با نام دیوان عمیدالملک یاد کرده است. دبیران دیوانه رسائل به جز اصطلاحات خاص خویش، می بایست با اصطلاحات رایج در دیگر دیوان ها آشنایی داشته باشند. در دیوان رسائل نامه ها با تمام جزئیات نسخه برداری و نامه های وارده و صادره زیرنویسی می شد. همچنین نامه هایی که برای مهر و امضا فرستاده می ش
د، در صورتی که (اَسکُدار) نام داشت، ثبت می گردید. دیوان شُرطه. شُرطَه به معنی علامت، و جمع آن شُرَط است. شرطیان گروهی برگزیده از سپاهیان امیر بودند که با علائمی مانند پرچم های سیاه شناخته می شدند و رئیس آن ها شرط می گفتند. شرطه در دوره سامانیان و در حوزه خلفای عباسی به منزله نیروهای انتظامی و پلیس امروز بود و وظیفه حفظ نظم و امن شهرها، و اجرای احکام جرائم و جنایات را در مرحله رسیدگی ابتدایی، و سپس اجرای کیفرهای شرعی پس از بررسی های کامل را بر عهده داشت. از این رو با دیوان قضا همکاری داشت و قضات را یاری می داد. در دستگاه خلافت عباسیان اهمیت شورت به درجهای بود که منصور آن را یکی از عناصر چهارگانه خلافت شمرده است تازه ها را از تجاوز اقویا در امان نگه دارد. در مشرق اسلامی، از جمله در قلمرو سامانیان صاحب یا والی معاون و احداث نیز به معنی صاحب شرط (رئیس پلیس) بود. دیوان بَرید. بَرید سازمان ارتباطات و خبررسانی دولتی بود که وظیفه جمع آوری و گزارش اطلاعات و همچنین حراست از امنیت دولت را بر عهده داشت. در هر استان مأمور برید مستقر بود. در هر یک از نواحی خراسان و ماوراءالنهر یک مأمور وجود داشت. فاصله دو منزل برید از یکدی
گر دو فرسخ بود. برخی کاتبان و شاعران و محدثان شغل برید را عهده دار شدند. آنان موظف بودند اخبار را بی کم و کاست به مرکز گزارش کنند ابوالحسن سیمجور با بهره گیری از مأموران اطلاعاتی توانست دیر زمانی در سمت سپهسالاری خراسان باقی بماند. در بازارها و محله ها و مجالس و خانه های بزرگان و سرداران و یاران خویش در نیشابور و دیگر شهرهای خراسان جاسوسانی با مواجب معین داشت. در اوایل دوره سامانی برخی محدثان توانستند کار برید را برعهده بگیرند. خلف بن شاهد نسفی جامعه بخاری را برای سمرقندیان تدریس می کرد در ۳۰۲ قمری متصدی برید این شهر بود. دیوان قضا. در مرکز هر استان فقیهی منصب قضا داشت و در شهرها و توابع نیز قاضیانی زیر نظر او کار می کردند. تعیین قضات در رسیدگی به کار نهادهای دادرسی در کوره ها بر عهده دیوان قضای مستقر در پایتخت بود که قاضی القضات بر آن ریاست داشت. قاضی القضات بخارا و نیشابور را امیر یا وزیر انتخاب می کرد. قاضی وظیفه فصل منازعات و خصومات و استیفای حقوق از بازدارنده و رساندن حق به صاحب آن را به عهده داشت و به همه مرافعات و مسائل حقوقی رسیدگی می کرد. البته رسیدگی به جنایات در حیطه وظایف صاحب شرطه بود. در دوره ها
ی نخست و پیش از استقرار دولت سامانی تعیین قاضی همچون دیگر کارگزاران دولتی چون والی و عامل از اختیارات خلیفه بود و قاضی از وی حکم دریافت می کرد بعد از تعیین قاضی از شئون امارت بود و امیر سامانی یا عالی ترین معمول دیوان سالاری یعنی وزیر مرجع تصمیم گیری در این دوره بودند. رسیدگی به مشکلات سیاسی وظیفه والی مظالم بود کار مظالم علاوه بر انصاف قضا مستلزم قدرت و نفوذ اجرایی نیز بود؛ از این رو امیر یا قاضی آن را به عهده می گرفت. در بخارا و نیشابور به جز مجالس دادرسی، هفته ای دو بار مجلس مظالم برپا می شد. این آیین که مقدسی آن را در جهان اسلام بی مانند دانسته در زمان غزنویان و سلجوقیان ادامه یافت. در کشور سامانیان مذهب فقهی حنفی آن اکثریت داشت برخی ولایات هم از مذهب شافعی پیروی می کردند از اینرو قضات منحصراً از میان این دو گروه انتخاب می شدند. دیوان حِسبه. حسبه از دیدگاه فقهی، وظیفه ای دینی بود که متصدی آن، که اصطلاحاً محتسب نامیده می شد، در زمینه امر به معروف و نهی از منکر بر کار اصناف و بازاریان نظارت می کرد. محتسب در واقع مأموریتی دینی و اجتماعی و اقتصادی را عهده دار بود و از این رو می بایست به فقه و قضا آشنا و به عد
الت معروف باشد. متأسفانه دربارهٔ چندی و چونی کار این دیوان در زمان سامانیان آگاهی چندانی نداریم. هرچند نرشخی از تأسیس دیوان محتسب بخارا توسط نصر بن احمد آگاهی داده اما متأسفانه اطلاعات درخوری دربارهٔ این دیوان موجود نیست در منابع از برخی محتسبان این دوره یاد شده است: از آن جمله محمد بن عبدالرحمان انصاری نشابوری است که ظاهراً در سده سوم قمری می زیسته است، دیگری ابوعبدالله محمد بن حسن بن یحیی بن اشعث وردانی محتسب است که به یکی از قرای بخارا منسوب و راوی حدیث بود. دیوان اوقاف. وقف در اصطلاح فقهی عبارت است از نگه داشتن مال و رها و جاری کردن منفعت آن برای مقاصد معین است. بدین ترتیب که اصل مال را با قرار و شرایط مخصوص از خرید و فروش و دیگر معاملات انتقالی متوقف می سازند تا از منافع آن برای مصالح همه یا طبقه خاصی بهره برداری شود. در زمان سامانیان سنت دینی وقف رواج داشت و امیران و دولتمردان و مردم این نیکوکار اموال و املاک وقف مصالح عمومی مانند مساجد مدارس بیمارستانها کتابخانه ها رودها پل ها یا اشخاص و خاندان ها و گروه های خاص می کردند. امیراسماعیل بن احمد، املاکی را خرید و بر رباط ها و علویان و فقرا و ورثه و موالیان
خویش و مسجد جامع وقف کرد. ابوسعد خرگوشی فقیه و زاهده شافعی در نشابور بیمارستانی ساخت و بر آن وقف بسیار کرد. موقوفه هایی را که در بسیاری از مناطق کشور برپا شده بود دیوان اوقاف در بخارا اداره می کرد. دیوان سپاه. در دیوان سپاه مرجع تمام امور دفتری بود، که (جریده سَوداء) نام داشت و در آن، عده افراد هر فرمانده در سال و مشخصات آنان ثبت می گردید. یکی از زیر مجموعه های مهم در تشکیلات دیوان سپاه، (دیوان عَرض) بود که متصدی آن را عارض می خواندند. وی نام سپاهیان را در ضمن حقوق بگیران ثبت می کرد و مواجب و عطایا و احیاناً اقطاعاتی را که به آنان واگذار می شود، تعیین و پرداخت می کرد. عارض همچنین سیاهه ای از خصوصیات سلاح ها و اسب های سپاهیان تهیه می کرد. سپهسالار خراسان که در نیشابور می نشست، فرمانده کل اردوی سامانی عالی ترین مقام نظامی دولت بخارا بود و امیران بزرگ و نام آور به این سمت منصوب می شدند. در سمرقند، پایگاه مهم غازیان و شهر پر رونق تجاری، نیز لشکریان سامانی به فرماندهی سپهسالار مستقر بودند. عنصر اصلی سپاه سامانیان، غلامان ترک بودند. گروهی از سپاهیان و فرماندهان آموزش دیده نیز خاستگاه خراسانی داشتند و به گفته ابن ح
وقل، از خاندان های اصیل و کهن ایرانی، یعنی آزادگان و دهقانان بودند. بعداً نیز دسته هایی از گیل و دیلم و کرد و عرب به لشکریان سامانی پیوستند. سربازان داوطلب را مطوعه می خواندند و آنان که با کافران می جنگیدند، عنوان افتخارآمیز غازی داشتند. دیوان مملکه خاصه. املاک اختصاصی امیران سامانی را نهادی به نام دیوان مملکه خاصه یا دیوان ضیاع اداره می کرد. چنان که امیر اسماعیل و امیران پس از او در جوی مولیان، کاخ ها و کوشک ها و بوستان ها ساختند. به جز این بعضی روستاها و نواحی جزو املاک سلطنتی شد و از پرداخت مالیات معاف گردید. دیوان آب. رود بزرگ مُرغاب یا (مروین) در شمال غربی افغانستان و جنوب شرقی ترکمنستان منبع اصلی کشاورزی این منطقه بود. در مسیر پایینی این رود، شهر مرو، محل تشکیلات دیوان قرار داشت. در آنجا مقدار آب مصرفی هر مالک و اخراج او، که بر مبنای مقدار آب مصرف شده بود، ثبت می گردید. سد مرو در شش فرسخی شهر قرار داشت به ده هزار نگهبان تحت امر میرآب یا میررود (امیرالماء) از آن محافظت می کردند. میررود گزارش های اندازه گیری آب را سریعاً به دیوان آب می فرستاد و از آنجا پیک ها، گزارش را به تمام متصدیان شاخه های رودخانه می
رساندند تا آب را برابر اندازه داده شده بخش بندی کنند.
عبدالرحمن بن معاویه بن هشام بن عبدالملک ملقب به عبدالرحمن داخل اولین امیر امارت قرطبه در اندلس بود، او لقب های دیگری از جمله داخل یا عبدالرحمن اول را نیز داشت. عبدالرحمن از سال ۷۵۶ تا ۷۸۸ بر اندلس حکومت کرد. عبدالرحمن داخل امور کشور را به خوبی اداره کرد و توانست در طول دوران حکومتش آرامش و ثباتی در اندلس به وجود آورد. او پسرش هشام را به جانشینی خود انتخاب کرد. سرانجام وی در روز ۲۴ ربیع الثانی ۱۷۲ (۲ اکتبر ۷۸۷ میلادی) در سن پنجاه و هشت سالگی چشم از جهان بست و پسرش هشام خلافت را به دست گرفت. زندگی نامه. عبدالرحمن در پالمیرا در نزدیکی دمشق در قلب خلافت اموی، پسر شاهزاده اموی معاویه بن هشام و صیغه او رحه، زنی بربر از قبیله نفزا، به دنیا آمد. او نوه خلیفه هشام بن عبدالملک (۷۲۴–۷۴۳) بود. او بیست ساله بود که خانواده اش، بنی امیه حاکم، توسط انقلاب عباسی در ۷۴۸–۷۵۰ سرنگون شدند. عبدالرحمن و بخش کوچکی از خانواده اش از دمشق که مرکز قدرت امویان بود گریخت. افرادی که با او حرکت می کردند شامل برادرش یحیی، پسر چهار ساله اش سلیمان و تعدادی از خواهرانش و همچنین غلامش بدر می شد. خانواده از دمشق به رود فرات گریختند. در تمام طول م
سیر، مسیر پر از خطر بود، زیرا عباسیان سوارانی را به سراسر منطقه فرستاده بودند تا شاهزاده اموی را بیابند و او را بکشند. عباسیان نسبت به همه اعضای بنی امیه که یافتند بیرحم بودند. مأموران عباسی در حالی که عبدالرحمن و خانواده اش را در روستایی کوچک پنهان شده بودند، محاصره کردند. او پسر خردسالش را نزد خواهرانش گذاشت و با یحیی گریخت. گزارش ها متفاوت است، اما بدر احتمالاً با عبدالرحمن فرار کرده است. برخی از تاریخ ها نشان می دهد که بدر بعدها با عبدالرحمن ملاقات کرد. استقرار سلطنت اموی. اعراب، از همان ابتدای استقرار خود در اسپانیا، جنگ قبیله ای را از سر گرفتند. مبارزه بسیار شدید بود و کشور رو به فروپاشی می رفت. سرانجام در سال ۷۵۶، یکی از وابستگان خاندان اموی وارد اسپانیا شد و با نام عبدالرحمن اول خود را امیر قرطبه اعلام کرد. اعلام فرمانروایی عبدالرحمن وضعیت جدیدی به وجود آورد. لقب امیر تاکنون از طرف حکامی بکار می رفت که از طرف خلیفه به این مقام منصوب شده بودند اما از آنجا که خلفای عباسی مسئول کشته شدن تقریباً همه افراد خانواده اموی بودند، مسئله به رسمیت شناختن خلیفه از طرف عبدالرحمن مطرح نبود. از طرف دیگر او لقب خلیفه
را برای خود انتخاب نکرد و همچنین جانشینان او در امور شمال آفریقا که تحت حاکمیت عباسیان بود، دخالت نمی کردند تا آنان را علیه خود تحریک نکنند. به هر صورت در جهان اسلام برای اولین بار، یک نهاد سیاسی به وجود آمد که بدون توجیه خود بر اساس عقاید ارتدادی، بر اساس استقلال کامل از جامعه اصلی مسلمانان تشکیل شده بود. عبدالرحمن بعد از پیروزی هایی که گاهی با جنگ و گاهی با نیرنگ به دست آورد تا پایان عمر به بهره برداری از صلح و آرامشی که به وجود آمده بود روزگار گذراند. آنچه که در دوران حکومت عبدالرحمن تازگی داشته و مهم بود، این موضوع بود که او مافوقی نداشت و خود نسبت به فرمانروایی بر اسپانیا دارای حقوقی بود. مهم ترین مشکلی که عبدالرحمن برای تحکیم حکومت خود با آن مواجه بود تنوع عناصر تابعه اش به خصوص از نظر نژادی بود. در درجه اول اعراب بودند که اگر چه تعداد زیادی نبودند ولی موضع مسلطی داشته و قدرتمند بودند. علاوه بر آنان دو گروه مسلمان وجود داشت که شامل بربرها و اهالی بومی اسپانیا می شد. تعداد بربرها زیاد بود چرا که اکثریت نیروی انسانی فاتح و متصرف را تشکیل می دادند. با این همه عناصر متفاوت و ناهماهنگ، حفظ و نگهداری یک حکومت
قوی مشکل بود. شورش های زیادی برپا می شد. عبدالرحمن با اراده ای قوی تمام عناصر مخالف و بزرگان عرب و بربر را شکست داد و نظم و یکپارچگی و اتحاد را به سرزمین اندلس بازگرداند با نیروی شمشیر ثابت کرد که قساوت و سنگدلی اش از همه بیشتر و برای تحکیم حکومت از هیچ وسیله مشروع یا غیر مشروعی روی گردان نخواهد بود؛ ولی تمام این پیروزی ها را به قیمت از دست دادن دلهای مردم به دست آورد، ولی شاید عبدالرحمن انتخاب دیگری نداشت، چون وسیله دیگری برای از میان برداشتن بی نظمی و شورش های مداوم نداشت، و با شورش و بی نظمی جز با شدت نباید رو به رو شد. یکی از شیوه هایی که عبدالرحمن برای مقابله با این مشکل (شورش های اعراب و بربرها) در پیش گرفت، ایجاد سپاه حرفه ای و نیرومند بود. این سپاه احتمالاً از بردگانی تشکیل می شد که جمع آوری آنان از شمال پیرنه آسان بود. بازماندگان عبدالرحمن این سپاه مزدوران را گسترش دادند. این مسئله باعث شد که امیر از اتباع خود جدا و مستقل شود، در نتیجه مشکلات جدید و جدی به وجود آمد. هنگامی که امویان حکومت خود را در سرزمین های مفتوحه مستقر می کردند، اتفاق مهمی در مرزهای شمالی واقع نشد، اگرچه فعالیت هایی در جریان بود.
در سال های بین ۷۴۰ و ۷۵۵ پادشاهی آستوریاس، در شمال غربی شبه جزیره ایبری، قلمرو خود را گسترش دادند. سرنوشت بدر. نزدیکترین و باوفاترین یاران او غلام او بدر بود که در روزگاری که مأموران عباسیان عبدالرحمن را تعقیب می کردند او را تنها نگذاشت و با شجاعت و هوش و دوراندیشی دولت اندلس و پادشاهی شبه جزیره ایبری را برای عبدالرحمن فراهم کرد، و از جهاتی او را می توان ابومسلم دولت امویان اندلس دانست، و در سال های اول حکومت عبدالرحمن مهم ترین مقام و فرماندهی سپاه را بر عهده داشت؛ ولی در سال های آخر عبدالرحمن از او خشمگین و ناراحت شد و او را از مقام های خود برکنار کرد و اموال او را ضبط کرد و او را به یکی از قلعه های مرزی تبعید کرد. سرانجام بدر در فقر و ناتوانی مرد. سازندگی های عبدالرحمن. عبدالرحمن به پیروی از خلفای اموی دمشق، مقام حاجب، که به منزله وزیر اول یا وزیر خلیفه می باشد را برای خود به وجود آورد و این پست را به نزدیکترین افراد خود که از روز اول از او حمایت کرده بودند داد، و برای هر مسئولیت کسی را به عنوان معاون تعیین کرد که مانند رایزنان یا اعضای شورای عالی کشور بودند. تعیین مسئولان در ابتدای کار بر اساس عصبیت بود و