Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مایکل هراری (۱۸ فوریه ۱۹۲۷ – ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۴) افسر اسرائیلی موساد بود. او در چندین عملیات مهم از جمله بحران لیلهامر و نجات گروگان ها در انتبه مشارکت داشت. هراری در Neve Tzedek در حوالی تل آویو متولد شد. در ۱۳ سالگی به هاگانا پیوست و به عنوان یک پیک پیام رسان، پیام هایی را بین واحدهای مختلف منتقل می کرد. در سال ۱۹۴۳ به پالماخ Palmach پیوست و در سال ۱۹۴۵ در حمله به اردوگاه Atlit شرکت کرد که منجر به آزادی ۲۰۸ یهودی شد که توسط مقامات بریتانیا به جرم مهاجرت غیرقانونی دستگیرشده بودند. او همین طور در عملیات شب پل ها شرکت کرد. او بارها توسط نیروهای انگلیسی دستگیر شد و سرانجام ابتدا به Palyam و سپس به اروپا منتقل شد تا به انتقال غیرقانونی یهودیان به فلسطین کمک کند. پس از استقلال اسرائیل، او ابتدا به خدمت ارتش اسراییل و شین بت درآمد و سپس در سال ۱۹۶۰ به موساد پیوست. او در موساد به فرار مأمورینی از اروپا کمک کرد و در نهایت به سمت فرماندهی شاخهٔ عملیاتی موساد برگزیده شد. در این زمان بود که او به ایجاد و رهبری تیم ها ی عملیات خشم خدا کمک کرد. هراری به خاطر عملیات لیلهامر شناخته می شود. او رهبری یک تیم در نروژ را به عهده د
اشت، زیرا معتقد بود علی حسن سلامه رئیس سپتامبر سیاه در آنجا زندگی می کند. پس از شناسایی و ترور هدف مشخص شد که آنها یک خدمتکار بیگناه به نام احمد بوچیکی را به قتل رساندند که تنها چهره ای شبیه به سلامه داشته است. در حالی که بسیاری از افراد تیم هراری بازداشت شدند او موفق به فرار به اسرائیل شد. در ژانویه ۱۹۹۹ یک پروندهٔ قضایی در نروژ علیه او به دلیل فقدان شواهد کافی بسته شد. هراری بعد از این شکست، دو موفقیت بزرگ برای موساد را به دست آورد. پیش از آنکه عملیات تاندربولت در ژوئیه سال ۱۹۷۶ برای آزادسازی گروگان ها در فرودگاه بین المللی اناطب انجام شود، هرری با پوشش یک تاجر ایتالیایی توانست عملیات ورود و شناسایی به فرودگاه را آغاز کند. او همچنین از پایگاه های هوایی کنیایی برای سوخت رسانی به هواپیماهای نجات اسرائیلی که از مأموریت نجات بازگشته بودند، کمک کرد. در ژانویه سال ۱۹۷۹، هراری تیمی را رهبری کرد که علی حسن سلامه را در بیروت به وسیلهٔ یک خودروی بمب گزاری شده ترور کرد، همان مردی که سال های پیش در لیلهام برای قتلش تلاش کرده بود. در این انفجار همچنین چهار نفر دیگر کشته و ۱۸ نفر مجروح شدند.هراری در تاریخ ۲۱سپتامبرسال ۲۰
۱۴ در گذشت.
مسیحیت در کوبا نقش مهمی را در تاریخ کوبا ایفا کرده است. کوبا توسط کریستف کلمب چند روز پس از ورود وی به دنیای جدید در سال ۱۴۹۲ کشف شد. در سال ۱۵۱۱ هنگامی که دیگو ولاسکز ده کوللر کوبا را فتح نمود، کلیسای کاتولیک را در کوبا تأسیس کرد و کشیش بارتلمه د لاس کاساس که عموماً به عنوان شناخته شده «محافظ سرخپوستان» شناخته می شد، مسئولیت کلیسا را بر عهده گرفت. همراه با کلیسای کاتولیک در همان زمان آئین پروتستان نیزبه کوبا وارد شد.
آلبانیایی های کانادا () شهروندان کانادا از تبار آلبانیایی یا افراد آلبانیایی مقیم کانادا هستند. با توجه به سرشماری سال ۲۰۱۱ ۲۸٬۲۷۰ کانادایی با تبار آلبانیایی وجود دارد که این تعداد نسبت به تعداد ۲۲٬۳۹۵ نفر در سرشماری سال ۲۰۰۶ افزایش یافته است. تاریخ. اولین آلبانیایی هایی که در کانادا ساکن شدند، در اوایل قرن بیستم وارد شدند، به دلیل قیام های داخلی که در کشور مبدا آن ها رخ داد. با این حال، پس از جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵–۱۹۳۹) تعداد کمی از آلبانیایی ها به کانادا نقل مکان کردند و بیشتر آن ها از یوگسلاوی سابق به دلیل رژیم کمونیستی در آلبانی که سفرهای خارجی را ممنوع می کرد، به آنجا آمدند. اکثر آلبانیایی هایی که پس از جنگ به کشور کانادا مهاجرت کردند تصمیم به استقرار در مونترال یا تورنتو گرفتند. همچنین برخی از کارگران آلبانیایی در کلگری و انتاریو (به عنوان مثال پیتربورو) زندگی می کردند. علی رغم این مهاجرت، تا سال ۱۹۸۶، تعداد آلبانیایی ها کمتر از ۱٬۵۰۰ نفر ثبت شد. با این حال، در سال ۱۹۹۱، این ارقام تقریباً دو برابر شد. تعداد آلبانیایی ها در کانادا در اواخر دهه ۱۹۹۰ به اوج خود رسید، زیرا آن ها از بحران اقتصادی و سیاسی در آل
بانی و یوگسلاوی فرار کردند. در آغاز قرن بیست و یکم، یک جنگ جدید موج دوم مهاجرت آلبانیایی ها به کانادا را برانگیخت. این درگیری مسلحانه درگیری بین ارتش و پلیس آلبانی و صربستان بود، که باعث شد بسیاری از آلبانیایی ها مجبور به ترک کوزوو به عنوان پناهنده شوند، بسیاری از آن ها به کانادا مهاجرت کردند. بنابراین، در سال ۱۹۹۹، دولت کانادا برنامه اقامتی را برای اجازه دادن به ۷۰۰۰ پناهنده آلبانیایی کوزووی ایجاد کرد. همانند متخصصان سایر کشورها، تعداد زیادی از جوانان متخصص آلبانیایی برای زندگی بهتر به کانادا مهاجرت کردند. طبق سرشماری سال ۲۰۰۶، ۲۲٬۳۹۵ نفر آلبانیایی تبار در کانادا زندگی می کردند که بیشتر آن ها با جمعیت ۱۱٬۳۸۵ نفر (۵۱٪) در تورنتو زندگی می کردند. همیلتون، کیچنر، لندن، اتاوا و پیتربورو مناطقی در حومه تورنتو هستند که دارای جوامع آلبانیایی نیز هستند.
مسجد الاحمدیه () که بنام مسجد میدان نیز شناخته می شود یکی از مساجد تاریخی قدیمی در بغداد می باشد که در سمت منطقه الرصافه و در قسمت شرقی میدان نزدیک مسجد المرادیه واقع شده است. تاریخچه. مسجد الاحمدیه را احمد پاشا الکتخذا معاون و جانشین سلیمان پاشای کبیر در سال ۱۲۱۱ هجری قمری برابر با ۱۷۹۶ میلادی، بنا کرد، به همین خاطر این مسجد به نام وی الاحمدیه نامیده شده است. هنوز ساختمان این مسجد تمام نشده بود که در سال ۱۲۱۰ هجری قمری احمد پاشا به قتل رسید، بعد از کشته شدن احمد پاشا برادر وی عبدالله بک به بغداد آمد و اینکار نیمه تمام را بعد از حدود یکسال به پایان رساند. علاوه بر این مدرسه الاحمدیه را نیز در همین زمان در کنار مسجد ساخت. معماری. مسجد الاحمدیه به جای مسجد القصر که در زمان عباسیان بنا شده بود ساخته شد و محل مسجد القصر را اشغال کرد. مساحت این مسجد حدوداً ۲۶۰۰ متر مربع است. این مسجد دارای یک میدان و فضای باز، یک محل نماز که بالاتر از سطح زمین قرار دارد و یک ایوان می باشد، در سمت چپ در داخل مسجد یک محل نماز تابستانی قرار دارد، همچنین بالای محل نمازخانه یک گنبد بلند به قطر ۱۱ متر قرار دارد که با کاشی های ملون کاشان
ی مزین شده است، در کنار این گنبد یک مناره خیلی بلند برای اذان گفتن قرار دارد که با سنگهای گرانبها ساخته شده است. موقعیت علمی. در کنار مسجد الاحمدیه مدرسه علمیه قرار دارد که مدرسه الاحمدیه نامیده می شود. در این مدرسه علمای مشهوری درس خوانده اند که در بغداد شهره عام و خاص می باشند، از کسانیکه در این مدرسه درس خوانده اند می توان از یحیی الوتری و بعد از او از پسرش محمود الوتری نام برد، این دو از خانواده مشهور الوتری در بغداد هستند، این خانواده یک مجلس علمی در مسجد خلفا در نزدیکی بازار الغزل دارند که بنام مجلس آل الوتری نامیده می شود، از علمای مشهور دیگر که در این مدرسه درس خوانده اند می توان از الشیخ عبدالعزیز بن احمد الشواف نام برد. آثار تاریخی. از آثار قدیمی دیگر که در مسجد به چشم می خورد می توان از نوشته های قدیمی آیات قرآن روی دیوار مسجد یاد کرد که بخط خطاط سفیان الوهبی نوشته شده است، سفیان الوهبی در سال ۱۲۶۶ هجری قمری برابر با ۱۸۵۰ میلادی درگذشت کرد و در تالار مسجد دفن گردید. آخرین بازسازی این مسجد در سال ۱۴۳۱ هجری قمری برابر با ۲۰۱۰ میلادی توسط اداره اوقاف اهل سنت در عراق صورت گرفته است.
ممنوعیت زنان، نیونین کینسی ، واژه ای است در زبان ژاپنی که به رسمی اجتماعی در ژاپن مبنی بر ممنوعیت ورود زنان به برخی از مکان ها مقدس مانند معبد بودایی، معبد شینتویی، ریجو اشاره دارد. همین طور جدا از دلایل مذهبی می توان به ممنوعیت شرکت زنان در کابوکی اشاره کرد. در قانون سامورایی ها نزدیک شدن زنان به این جنگجویان، از ۷–۳ روز قبل از عزیمت به میدان جنگ و در میدان های جنگ ممنوع بود. این قانون به این دلیل بود که سامورایی ها انرژی خود را نگه داشته و آماده جنگیدن باشند. این واژه تنها در مورد ممنوعیت زنان در داخل ژاپن بکار نمی رود و در مقیاس جهانی نیز با همین مفهوم کاربرد دارد. ورود زنان به کوه های مقدس. کوه های زیر سابقه ممنوعت زنان داشته اند اما در بیشتر موارد این ممنوعیت برداشته شده است.
گایوس فلاویوس فیمبریا (مرگ در ۸۴ پیش از میلاد) سیاستمدار اهل جمهوری روم و از طرفداران گایوس ماریوس و پوپولارها بود. وی در جنگ مهردادی یکم شرکت داشت. فیمبریا به عنوان لگاتوس (ژنرالِ) گایوس والریوس فلاکوس در ۸۶ پیش از میلاد به آسیا (استان روم) فرستاده شد امّا با وی اختلاف پیدا کرد و معاف شد. وی با سودجستن از غیبت فلاکوس و نیز نارضایتیی که بر اثر سخت گیری ها و حرص و طمع وی در سربازان پدید آمده بود، شورشی علیه او (فلاکوس) ترتیب داد که به مرگش انجامید. سپس خود شخصاً فرماندهی ارتش را عهده دار شد و موفقیّت های متعددی در برابر مهرداد ششم (پنتوس) کسب کرد و او را در اسپارت شکست داد. فیمبریا با مردمان استان آسیا که در برابر روم شوریده بودند یا بعدها جانب لوکیوس کورنلیوس سولا (که خود نیز یک رومی بود) را گرفتند، با شقاوت زیادی رفتار نمود. وی موفق شد به بهانه ای وارد شهر تروآ (شهر) شود و اهالی آن را قتل عام کرده و در نهایت آنجا را به آتش بکشد؛ امّا در ۸۴ ق. م سولا از یونان به آسیا (استان روم) پا گذاشت و معاهده داردانوس را با مهرداد منعقد کرد و به جنگ مهردادی یکم پایان داد، و سپس لژیون های خود را به سوی فیمبریا حرکت داد. فی
مبریا که راه فراری نمی دید دست به خودکشی زد.
یادگیری همیارانه یک وضعیت است که در آن دو یا چند نفر تلاش می کنند تا مفهومی را با یکدیگر یاد بگیرند بر خلاف یادگیری فردی، در یادگیری همیارانه افراد بر منابع و مهارت های یکدیگر سرمایه گذاری می کنند. (از یکدیگر برای اطلاعات، ارزیابی عقاید یکدیگر، نظارت بر کار یکدیگر و غیره استفاده می کنند). به طور خاص، یادگیری همیارانه مبتنی بر مدلی است که بر اساس آن دانش را می توان در یک جمع ایجاد کرد بطوریکه اعضای آن جمع با به اشتراک گذاشتن تجربیات خود و ایفای نقش های نامتقارن در تعامل با یکدیگر هستند یادگیری همیارانه به متدولوژی ها و محیط هایی اشاره دارد که در آن دانش آموزان در معرض یک تکلیف مشترک قرار می گیرند و هر فرد باید در این نوع یادگیری در یک مکالمه چهره به چهره نسبت به تکلیف ارائه شده پاسخگو باشند همچنین اینکار می تواند با گفتگوهای کامپیوتری (انجمنهای آنلاین، اتاق های گفتگو، و غیره) انجام شود برای بررسی فرایندهای یادگیری، روش آنالیز گفتگوها و تحلیل آماری مباحثات بکار می رود به طور کلی، یادگیری همیارانه زمانی اتفاق می افتد که گروهی از دانش آموزان برای درک یک مفهوم یا پیدا کردن راه حلی برای ساخت یک محصول از یادگیری خود
با هم کار می کنند. علاوه بر این، یادگیری همیارانه رابطهٔ سنتی دانش آموز و معلم را در کلاس درس دوباره تعریف می کند. فعالیت های یادگیری همیارانه می تواند شامل نوشتن مشارکتی، پروژه های گروهی، حل مسائل مشترک، مناظره، تیم های مطالعه و فعالیت های دیگر باشد. این رویکرد نزدیک به یادگیری مشارکتی است. پیش زمینهٔ نظری. یادگیری همیارانه، ریشه در مفهوم یادگیری لئو ویگوتسکی به نام دارد. به طور معمول، تکالیفی وجود دارد که یادگیرندگان یا قادر به انجام آن هستند ویا قادر به انجامش نیستند. بین این دو وضعیت، منطقه مجاور رشد است. در این منطقه، مجموعه ای از مهارت های لازم برای رشد یادگیری به یادگیرنده، توسط یک راهنما ارائه می شود. در تعریف ویگوتسکی از منطقه مجاور رشد، اهمیت یادگیری از طریق ارتباطات و تعاملات با دیگران، (نه فقط از طریق کار انفرادی) برجسته می شود. این راه را برای ایده های یادگیری گروهی، که یکی از آن ها یادگیری همیارانه است، هموار ساخته است. یادگیری همیارانه در دستیابی به تفکر انتقادی بسیار مهم است. طبق نظر (Gokhale (1995، افراد می توانند اطلاعات بیشتری و سطوح بالاتری از یادگیری را، هنگام کار در یک گروه، نسبت به وضع
یت انفرادی بدست بیاورند، این امر درهر دو مورد تسهیل کننده دانش، (یعنی مربیان) و یاد گیرندگان دانش، (یعنی دانش آموزان) کاربرد دارد. به عنوان مثال، در جوامع بومی از آمریکا، یادگیری همیارانه رخ می دهد، زیرا ا فرادی که در فرایند یادگیری هستند همگی در یک سطح هستند بدین معنی که کودکان و بزرگسالان دراین فرایند برابر هستند تفاوت ها با یادگیری مشارکتی. در تعریف تفاوت بین یادگیری همیارانه و مشارکتی، اختلاف نظر وجود دارد. بعضی معتقدند که با وجود شباهت دارای تفاوت هایی نیز هستند، در حالی که هر دو مدل از تقسیم کار استفاده می کنند، یادگیری همیارانه نیازمند تعامل متقابل همهٔ شرکت کنندگان و تلاش هماهنگ برای حل مسئله است در حالیکه یادگیری مشارکتی مستلزم داشتن مسئولیت برای یک بخش خاص و سپس هماهنگ سازی بخش های مربوطه با هم است. یکی دیگر از تفاوت های اظهار شده این است که یادگیری مشارکتی به طور معمول برای کودکان مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا برای درک مبانی دانش مورد استفاده قرار می گیرد، در حالیکه یادگیری همیارانه برای دانشجویان دانشگاه بکار می رود، زیرا برای آموزش غیر پایه ای از یادگیری استفاده می شود. نظر دیگری برای تفاوت میا
ن یادگیری مشارکتی و همیارانه این است که که یادگیری مشارکتی، فلسفه تعامل است در حالیکه که یادگیری همیارانه ساختار تعامل است. همچنین در یادگیری مشارکتی در کلاس های درس، معمولا معلم فرایند اجرای کار را مدیریت می کند و برای دانش آموزان اهداف مشخصی را تعیین می کند. با این حال، بسیاری از روانشناسان، یادگیری همیارانه و یادگیری مشارکتی را مشابه تعریف کرده اند. هر دونوع یادگیری، یک مکانیسم یادگیری گروهی برای یادگیرندگان است که به منظور به دست آوردن مجموعه ای از مهارت ها یا دانش، بکار می روند. کلاس درس. اغلب، یادگیری همیارانه که به عنوان اصطلاح کلیدی برای انواع رویکرد در آموزش استفاده می شود، به معنی تلاش مشترک فکری دانش آموزان با یکدیگر ویا دانش آموزان و معلمان، بوسیلهٔ در گیر کردن آن ها در فعالیت های یادگیری متقابل است بسیاری از این یافته ها برای کمک به یادگیری مؤثر دانش آموزان مورد استفاده قرار می گیرد. این نوع رویکرد کارآمد تر از یادگیری دانش آموزان به طور مستقل است. برخی نتایج مثبت از فعالیت های یادگیری همیارانه این است که، دانش آموزان می توانند با تعامل با یکدیگر و اطمینان از این که همه درک می کنند، بیشتر یاد بگی
رند، دانش آموزان اطلاعات بیشتری را از بحث های متفکرانه بدست می آورند، و با همکاری با یکدیگر در مورد یادگیری، رفتار مثبت تری خواهند دارند. تشویق به یادگیری همیارانه می تواند به بهبود محیط یادگیری در آموزش عالی کمک کند. یک تحلیل نظری در مورد وضعیت تحصیلات عالی در آمریکا انجام داد. Bruffee، تعریف مجدد یادگیری همیارانه در دانشگاه ها را هدف قرار داد. فعالیت های متقابل، بیشتر به دانش آموزان کمک می کند تا در فعالیت ها بیشتر درگیر باشند و یادگیرندگان متفکر تری شوند و به آن ها آموزش می دهد که به دست آوردن دانش یک فعالیت اشتراکی و اجتماعی است. در مقایسه با شیوه های سنتی تر که در آن دانش آموزان در شرایط نبود تعامل، اطلاعات را تنها از معلم دریافت می کردند، یادگیری مشارکتی و یادگیری مسئله محور، تعامل دانش آموزان و حفظ اساس کلاس درس را بهبود دادند. یک فراتحلیل، مقایسه ای را بین کار گروهی کوچک از افراد با کار انفرادی در طول دوازده سال تحصیلی و کلاس های کالج انجام داد. این تجزیه وتحلیل نشان داد که دستاورد دانش آموزانی که در گروه های کوچک کار می کنند، در مقایسه با دانش آموزانی که به صورت انفرادی کار می کنند، به میزان قابل توج
هی بیشتر بوده و گروه های بهینه برای یادگیری، از سه یا چهار دانش آموز تشکیل شده است. بدین ترتیب که دانش آموزان با توانایی کمتر در گروه های در هم آمیخته بهترین کارایی را دارند و دانش آموزان با توانایی متوسط در گروه های همگن بهترین کار را می توانند ارائه دهند. برای دانش آموزان با توانایی بالاتر، سطح توانایی گروه ها هیچ تفاوتی نداشت. در بیش از ۴۰ مورد مطالعه در طول مدت ابتدایی، متوسطه و دبیرستان و کلاس های انگلیسی، نشان داده شده که شیوه های یادگیری مبتنی بر بحث، باعث بهبود درک مطلب و مهارت تفکر انتقادی در دانش آموزان ورای زمینه های قومی و اجتماعی و اقتصادی ایشان می شود. حتی مباحثی که به طور خلاصه به مدت ده دقیقه با سه شرکت کننده طول می کشد، درک دانش آموز را در مورد شخصیت ها و اتفاقات کلیدی داستان، بهبود می بخشد. فناوری. فناوری عامل مهمی در یادگیری همیارانه شده است. در طول ده سال گذشته، اینترنت به گروه های مختلف اجازهٔ ایجاد فضایی مشترک برای برقراری ارتباط داده است. محیط های مجازی بمنظور اجازه به افراد برای برقراری ارتباط از راه دور بسیار مهم هستند این افراد با وجود فاصلهٔ زیاد هنوز احساس می کنند که بخشی از گروه ه
ستند. پژوهشی بر روی چگونگی استفاده از فناوری در افزایش توانایی یادگیری همیارانه صورت گرفته است. مطالعهٔ ویژه ای توسط الیزابت استیسی در مورد چگونگی اثر فناوری بر ارتباط توسط کامپیوتر بین دانشجویان تحصیلات تکمیلی در رشتهٔ MBE انجام شده است. بسیاری از این دانشجویان حتی زمانی که در محوطه دانشگاه خود حضور نیافتند، از راه دور یادمی گرفتند. نتایج مطالعه به ایجاد یک مدل محیط یادگیری آنلاین کمک کرد اما از آنجا که از زمان این تحقیق انجام شده، اینترنت به طور گسترده ای افزایش یافته تحولات زیادی در معنی ارتباط صورت گرفته است توسعه تکنولوژی جدیدی از یادگیری همیارانه در آموزش عالی و محل کار پشتیبانی می کند. این ابزار اجازهٔ قدرت بیشتر و کاربرد بیشتر محیط یادگیری را می دهد. یادگیری شبکه ای همیارانه(Collaborative networked learning). بر اساس Findley 1987، "یادگیری شبکه ای همیارانه (CNL)" یعنی یادگیری از طریق گفتگو الکترونیکی بین خود یادگیرندگان و یادگیرندگان - کارشناسان رخ می دهد. یادگیرندگان برای دستیابی به موفقیت یک هدف مشترک دارند، و به یکدیگر وابسته و پاسخگو هستند .CNL در گروه های تعاملی رخ می دهد که در آن شرکت کنندگان به
طور فعال با یکدیگر در یک چارچوب متنی ارتباط برقرار و مذاکره می کنند که ممکن است توسط مربی آنلاین، مربی یا یک گروه هدایت کننده تسهیل شود. یادگیری همیارانه کامپیوتری (CSCL) یک پارادایم آموزشی نسبتاً جدید در زمینه یادگیری همیارانه است که از فناوری استفاده می کند تا در یک محیط یادگیری به میانجیگری و پشتیبانی از تعاملات گروهی در متن یک محیط یادگیری همیارانه کمک کند. سیستم های CSCL از تکنولوژی برای کنترل و نظارت بر تعاملات، تنظیم وظایف، قواعد و نقش ها استفاده می کنند ونقش واسطه برای دستیابی به دانش جدید را بازی می کند.
سلسله اتالیه (; "Dynasteía ton Attalidón") یا پادشاهی پرگامون حکومتی در عصر هلنیستی بود که پس از مرگ لوسیماخوس سردار اسکندر مقدونی بر شهر پرگامون در آسیای صغیر حکومت می کرد. مؤسس سلسله ی اتالیه فیلتایروس بود که یکی از افسران دیادوخوی لوسیماخوس بود. وی از فروپاشی امپراتوری لوسیماخوس بهره برده و در ۲۸۲ پیش از میلاد، شهر پرگامون را تصاحب کرد. با این حال، این آتالوس اول (نوه وی) بود که برای اولین بار پس از شکست دادن گالاتی ها (Galatians) خود را در 230ق.م پادشاه نامید. آخرین حکمران این سلسله آتالوس سوم بود که در 133ق.م قلمرو خود را برای جمهوری روم به ارث گذاشت امّا مدتی پس از مرگ وی، ایومنس سوم (Eumenes III) ــ با نام اصلی «آریستونیکوس» ــ خود را فرزند ایومنس دوم (پدر آتالوس سوم) خوانده و به پادشاهی پرگامون رسید. به رغم تلاش هایش برای جلب رضایت توده ها با اصلاحات بسیار مترقی اش (از جمله الغای برده داری)، وی در نهایت از ارتش روم شکست خورد تا پادشاهی پرگامون منحل شده و با عنوان آسیا به جمهوری روم منضم شود. تصویری که سلسله اتالیدی از خود نشان می دهد، پیروزی بر گالاتی ها است که به عنوان دفاع از فرهنگ یونانی نگریسته شد
، و از این منظر نقشی مشابه نقش آتن در جنگ های ایران و یونان در سده پنجم پیش از میلاد ایفا نمود. پیوند میان خاندان اتالیه و فرهنگ یونانی زمانی تقویت شد که آنان ادعا کردند از نیای تلفوس هستند.
روز نکسه یا روز شکست (۵ ژوئن ۱۹۶۷) () سالروز شکست کشورهای عربی از اسرائیل در جنگ شش روزه سال ۱۹۶۷ است که با آوارگی مردم فلسطین همراه شد. به عنوان یکی از نتایج جنگ، اسرائیل کنترل کرانه باختری و نوار غزه را که پیش از آن ضمیمه اردن شده و توسط مصر کنترل می شد، به دست گرفت. اولین جابجایی، که به نام نکسه شناخته می شود، در طول جنگ سال ۱۹۴۸ و پس از آن صورت گرفت. این رویداد هر ساله در روز نکبت در ۱۵ مه یادآدوری می شود. پیش زمینه. در سال ۱۹۶۷ جنگی میان اسرائیل و کشورهای عربی مصر، سوریه، اردن و عراق روی داد که به جنگ شش روزه معروف شد. این جنگ از ۵ ژوئن آغاز شد و تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷ (۱۳۴۶ خورشیدی) ادامه یافت. این جنگ منجر به کشته شدن ۱۵ تا ۲۵ هزار عرب شد و در نهایت تل آویو «بیت المقدس، نوار غزه، کرانه باختری رود اردن، بلندی های جولان و صحرای سینا» را اشغال کرد. در ۱۱ ژوئن قرارداد آتش بسی به پیشنهاد اعراب با اسرائیل به امضاء رسید که به این ترتیب با شکست اعراب مساحت سرزمین های تحت تصرف اسرائیل سه برابر شد و در حدود یک میلیون عرب که در مناطق اشغال شده زندگی می کردند به کنترل مستقیم اسرائیل درآمدند. روز نکسه یا یوم النکسه سالروز
شکست کشورهای عربی در جنگ شش روزه با اسرائیل است. روز شروع این جنگ یعنی ۵ ژوئن، هرساله به عنوان یادروز به اشغال درآمدن بخشی از سرزمین های فلسطین، اردن و سوریه توسط اسرائیل، زنده نگه داشته می شود.
الندوه () یک روزنامه هفتگی و سالانه عربستان سعودی است. تاریخچه. الندوه برای نخستین بار در چهارشنبه ۲۶ فوریه ۱۹۵۸، توسط مؤسسه انتشارات الندوه در مکه منتشر شد. علی رغم اینکه صاحب امتیاز روزنامه احمد السیبی، دارای مجوز روزانه برای این روزنامه بود ولی انتشار آن ابتدا به صورت هفتگی بود و بعدها تعداد آن در هفته افزایش پیدا کرد . انتشار این روزنامه یازده ماه بعد از شروع کار در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۹۵۹ متوقف شد. به دنبال آن در تاریخ ۲۰ مارس ۱۹۵۹ با روزنامه حراء که توسط صالح محمد جمال منتشر می شد ادغام شد و تحت نام الندوه منتشر گردید و امتیاز آن را صالح محمد جمال خریداری نمود. در ۱۳ ژانویه سال ۱۹۶۴، به دنبال حکم سلطنتی که برای لغو مطبوعات غیردولتی صادر شد، مطبوعات در عربستان سعودی غیرقانونی شدند. براساس این حکم نظام مؤسسات مطبوعاتی اعلام شد. در این سیستم هشت سازمان مطبوعاتی تأسیس شد که یکی از آن ها بنیاد چاپ و رسانه مکه بود. در ۹ مارس سال ۱۹۶۴، هیئت مدیره ای متشکل از بیست عضو تشکیل گردید و این روزنامه توانست مجوز مؤسسه جدید را کسب کند و در چهاردهم مارس همان سال مجدداً منتشر شود و تنها روزنامه ای بود که در آن زمان در مکه م
نتشر می شد. تعطیلی دفتر مرکزی. بدهی های این روزنامه که مبلغ آن ۶۰۰ هزار ریال بود باعث شد در تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۱۳ به علت بحران مالی ناشی از آن این روزنامه محکوم به پرداخت حقوق کارکنان سابق گردد که یکی از آن ها دستیار سردبیر و دیگری از کارمندان اداری بود و عملاً برای مدتی انتشار آن متوقف شد. کمک مالی. ملک عبدالله بن عبدالعزیز مبلغ ۱۰ میلیون ریال (۳٫۷۵ میلیون دلار) از حساب شخصی خودش را وقف هزینه های این روزنامه که توسط انتشارات مکه چاپ و منتشر می گردید نمود. زیرا تنها روزنامه ای بود که در مکه منتشر می شد و از بحران مالی رنج می برد. به دنبال آن در تاریخ ۱۱ نوامبر ۲۰۱۴ مراسم افتتاحیه ای برای روزنامه مکه که از این روزنامه مشتق شده بود در دانشگاه ام القراء در مکه برگزار شد. سردبیر روزنامه مکه علی الزید و معاون او موفق النویصر است.
ماریا تومارکین ()؛ پدیدآور، تاریخ فرهنگی، نویسنده اهل استرالیا است. او همچنین استاد نویسندگی و تاریخ فرهنگی در دانشگاه ملبورن است. زندگی نامه. تومارکین در واقع در اوکراین متولد شد. وی «اوکراین را به عنوان بخشی از پروژه مهاجرت یهودیان در سال ۱۹۸۹ هنگامی که یک نوجوان بود، ترک کرد.» تومارکین دارای مدرک کارشناسی و دکترای تاریخ فرهنگی از دانشگاه ملبورن است. هرسه کتابی که نوشته است در فهرست نامزدی جایزه ادبی است. اخیراً، در جای دیگری نامزد جایزه ادبیات برتر ویکتوریا شد، کتاب سن از سال او به عنوان کتاب برتر نیویورک برای جایزه ادبیات انتخاب شد؛ و مقاله او به نام «بدون پوست» در ۲۰۱۵، یکی از پنج فینالیست جایزه ملبورن ۲۰۱۵ به خاطر نوشتن زیر ۲۰٫۰۰۰ کلمه شد. ماریا تومارکین که در مورد تروما تحقیق می کند. دربارهٔ نیاز مردم به ساخت بنای یادبود یا یادبود در مکانهایی که چیزهای بدی در آنجا اتفاق افتاده است، مانند کشتار، حوادث مرگبار و غیره صحبت می کند. شرح کتاب اماکن تراژیک (Traumascapes). اماکن تراژیک داستان نیروی اماکنی در سراسر جهان است که سرنوشتی توأم با درد، خشونت و از دست دادن داشته اند. در جهانی که زندگی می کنیم ما در چن
ین مکان هایی ساکن هستیم، این اماکن به معنی واقعی کلمه در همه جا هستند. آنها اماکن حملات تروریستی، فاجعه های طبیعی و صنعتی، نسل کشی، تبعید، تخریب زیست محیطی و ایستادن جمعی ضربان قلب هاست؛ و این کلید توانایی ماست برای تحمل و درک تراژدی های مدرن و حوادثی که از سر می گذرانیم. حوادث و فجایعی که در برلین، پورت آرتور، بالی، مسکو، سارایوو، نیویورک، شنکسویل، پنسیلوانیا…و غیرو رخ داده. این کتاب حاصل یک دهه تحقیق در مورد سرنوشت این اماکن و دیگر مکانهای رنج و از دست دادن است تا از این طریق سرمایه های عمیق روانشناختی را که به طور یکسان روی همه افراد و کشورها تأثیر فروبرنده داشته است آشکار سازد. گذاشتن بنای یادبود در این مکان های تراژیک به جای تخریب روانی و ناکامی از ناامیدی. باعث شده است تا این اماکن به نشانه های فرهنگی مهمی تبدیل شوند. ماهیت نیرویی که این اماکن ایجاد می کنند بی همتا و خارج از درک است. چطور این مکان ها همچنان تأثیر می گذارند ادامه دارد، ارتباطاتی که آنها را تقویت می کند، خاطراتی که از آنها عرضه می شود و قدرتی که آنها تولید می کنند، موضوع این کتاب است.
آریوبرزن یکم (به ؛ نویسه گردانی: "*Aryābr̥zans"؛ زبان یونانی باستان: ؛ نویسه گردانی: Ariobarzánēs) یا فیلورومائوس ( به معنی دوست روم)، پادشاه کاپادوکیه از ۹۵ تا ۶۳ یا ۶۲ پ.م. بود. آریوبرزن، از اشراف زادگان کاپادوکیه و از دودمانی نامشخص بود.
روجینگ (؛ ۱۱۶۲ – ۱۲۲۸) یک راهب بودایی و استاد دوگن بنیان گذار سوتو (فرقه ذن) بود.
علی ناصر محمد (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۳۹) سیاست مدار اهل یمن است. ریاست جمهوری. دو دوره ریاست جمهوری دموکراتیک خلق یمن را برعهده گرفت. دوره اول ریاست جمهوری وی از ۲۶ ژوئن ۱۹۷۸ تا ۲۷ دسامبر ۱۹۷۸ بود و دور دوم ریاست جمهوری وی از آوریل ۱۹۸۰ بعد از استعفای رئیس جمهور سابق عبدالفتاح اسماعیل و رفتن وی به تبعید در مسکو شروع شد، علی ناصر محمد سیاست عدم دخالت در امور عمان و یمن شمالی را در پیش گرفت. در ۱۳ ژانویه ۱۹۸۶ در عدن درگیریهای مسلحانه بین طرفداران علی ناصر محمد و عبدالفتاح اسماعیل که از تبعید برای به دست گرفتن مجدد حکومت به کشور برگشته بود شکل گرفت و منجر به یک جنگ داخلی یک ماهه گردید که در نتیجه آن هزاران نفر در این کشور کشته شدند و علی ناصر محمد از ریاست جمهوری برکنار گردید و همراه با ۶۰۰۰ نفر از طرفداران خود به جمهوری عربی یمن (یمن شمالی) گریخت و عبدالفتاح اسماعیل درخلال این درگیری ها به قتل رسید. این دوره ریاست جمهوری وی از ۲۱ آوریل ۱۹۸۰ شروع و در ۲۴ ژانویه ۱۹۸۶ خاتمه یافت، رئیس جمهور بعدی یمن که در سال ۱۹۸۶ به حکومت رسید علی سالم البیض بود. بعد از ریاست جمهوری. علی ناصر محمد از زمان تأسیس حزب سوسیالیست و جبهه
ملی یمن در سال ۱۹۷۸ عضو جبهه ملی و حزب سوسیالیست بود. در زمان جنگ داخلی بین دو یمن در سال ۱۹۹۴ وی و طرفدارانش به نیت انتقام از کسانی که علیه حکومت وی کودتا کردند در کنار نیروهای یمن شمالی به جنگ علیه جمهوری دموکراتیک خلق یمن برخاستند. در سال ۲۰۱۱ در اعتراضات و تظاهرات مردم در یمن، علی ناصر محمد یکی از چهره های مخالف حکومت علی عبدالله صالح بود و در مجلس شورای انتقالی یمن که ۱۷ عضو داشت برای مخالفت با حکومت استبدادی رئیس یمنی علی عبدالله صالح تشکیل و تأسیس شده بود شرکت کرد و عضو این مجلس انتقالی بود.
پیرینو فاوالی (; – ) دوچرخه سوار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
میخاو کفیاتکوفسکی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل لهستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم کوئیک استپ فلورز، تیم اسکای، کاخا رورال-سگوروس رخا، و تیم ریدیوشک اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.