Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رزند بود. نشان ها. مطابق فرمان شماره ۲۹۴ ریاست جمهوری آذربایجان به تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۹۲، پس از مرگش از علی مصطفی اف با اهدای نشان قهرمان ملی این کشور تقدیر به عمل آمد. بزرگداشت. یک مدرسه در شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، وامدار اسم علی مصطفی اف است.
فرآوری غذایی تبدیل محصولات کشاورزی به خوراک یا یک گونه مواد خوراکی به اشکال دیگر است. فرآوری غذایی شامل شکل های بسیاری از پردازش مواد خوراکی است، از آسیاب کردن دانه تا آرد خام گرفته و از آشپزی خانگی گرفته تا روش های پیچیده صنعتی که برای تهیه غذاهای آسان استفاده می شوند. فرآوری غذایی نخستین برای تهیه بیشتر غذاها ضروری است و پردازش خوراک دومین مواد را به غذاهای آشنا مانند نان تبدیل می کند. فرآوری خوراک سومین مسبب پرخوری و چاقی است که دارای مقدار بسیاری قند، نمک و مقادیر بسیار کمی فیبر است و به همین دلیل مورد انتقاد قرار گرفته است.
فرهنگ مالزی فرهنگ های متنوع مردم ساکن در مالزی را بیان می کند. اولین افرادی که در این منطقه زندگی می کردند قبایل بومی بودند که هنوز باقی مانده اند. مالایی ها عمدتاً ساکن شبه جزیره مالزی، شرق سوماترا و ساحل جزیره بورنئو، و همچنین جزایر کوچکتر که میان این مناطق قرار دارند. این مکانها امروزه بخشی از کشورهای مالزی، اندونزی، سنگاپور، برونئی و جنوب تایلند را شامل می شوند. مجموع گویشوران مالایی در بیش از ۲۵ میلیون نفر می باشند که بیش از ۱۴ میلیون نفر از آنان در کشور مالزی زندگی می کنند. بیش از ۵ میلیون در اندوزی و نزدیک ۲ میلیون هم در تایلند کنونی ساکن هستند. مردم مالایی به زبان مالایی که یکی از زبانهای جنوب شرقی آسیا محسوب می شود، تکلم دارند. مالزی همواره به عنوان یک کشور ساحلی و تجاری با ویژگی های فرهنگی خاص شناخته شده است. فرهنگ های دیگر که به شدت بر مالزی تأثیر می گذارد عبارتند از ، عربی، انگلیس. بسیاری از قومیت های مختلفی که در حال حاضر در مالزی وجود دارد، دارای هویت فرهنگی منحصر به فرد و متمایز خود هستند. هنر و موسیقی در مالزی از دیرباز حضور داشته و قدمت هنر مالایی به سلطانهای مالایی بر می گردد. هنر سنتی در زم
ینه هایی همچون حکاکی، نقره کاری و بافندگی متمرکز شده است. موسیقی مالزی ریشه های گوناگونی دارد و عمدتاً مربوط به سازهای کوبه ای است. در اوایل ادبیات مالزی مبتنی بر حماسه های هندی بود که در دهه های اخیر گسترش یافته است. ادبیات انگلیسی تا زمان ورود به چاپخانه محدود به طبقه بالاتر جامعه محدود می شد. ادبیات چینی و هندی که به صورت محلی ایجاد شده بود در قرن ۱۹ ظاهر شد. اگرچه جشنواره ها غالباً از پیشینه قومی خاصی سرچشمه می گیرند، اما همه آنها را در مالزی جشن می گیرند. ورزش های سنتی در مالزی محبوب هستند، در حالی که در ورزش های بین المللی مانند بدمینتون به یک مرکز تبدیل شده است. مالزی میزبان بازی های کشورهای همسود در سال ۱۹۹۸ بود. زمینه. مالزی از دو منطقه جغرافیایی مجزا تشکیل شده است: مالزی شبه جزیره ای و مالزی شرقی و اختلافات فرهنگی بین این دو بخش همچنان باقی مانده است. اگرچه اسلام آیین رسمی دولت است، اما قانون اساسی مالزی آزادی ادیان را تضمین می کند. مردم. مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است که شامل ۶۵٪مالایایی و دیگر قبایل بومی، ۲۵٪ چینی، و ۷٪ هندی می باشد. مالایایی هایی که بزرگترین مجموعه را تشکیل
می دهند، همگی مسلمان می باشند چرا که هر فرد باید مسلمان باشد تا از لحاظ قانونی بتواند تحت شرایط امور قانونی مالزی قرار گیرد. مالایایی ها از لحاظ سیاسی نقش غالبی را ایفا نموده و گروهی را تشکیل می دهند که بومیپوترا نامیده می شود. زبان بومی آن ها مالایایی، «باهاسا مالایو» است. باهاسای مالزی بسیار شبیه به باهاسا مالایو در کاربردی ترین مواردی است که زبان ملی کشور مالزی شمرده می شود. در گذشته، زبان مالایایی عمدتاً به خط جاوی نوشته می شد که یک الگوی خطی بر اساس زبان عربی است. با گذشت زمان، ترکیب لاتین بر الگوی جاوی به عنوان یک الگوی غالب نگارشی چیره شد. این بیشتر در اثر نفوذ نظام آموزشی استعماری بوده که به بچه ها نگارش لاتین را به جای الگوی عربی آموزش داده است. دین. اسلام دین رسمی مالزی است و از تعداد ۳۰ میلیون جمعیت این کشور بر اساس امار سال ۲۰۱۰ حدود ۶۱ درصد از مردم دارای دین اسلام بوده اند. مذهب مسلمانان مالزی اغلب شافعی است و البته از برخی فرقه های دیگر مثل صوفیه و اسماعیلیه نیز در این کشور تعدادی می زیند. گرچه قانون اساسی مالزی از لحاظ نظری آزادی مذهبی را تضمین می کند، در عمل، این وضعیت چندان هم ساده نیست (نگاه
کنید به آزادی مذهبی در مالزی) اغلب غیر مسلمانان در فعالیت های خود همچون احداث ساختمان های مذهبی با محدودیت هایی روبرو هستند. ضمناً، مسلمانان خود را نسبت به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می دانند. به عنوان یک مسئله قانونی هنوز کاملاً مشخص نشده که آیا مسلمانان آزادانه از احکام اسلام پیروی می کنند یا خیر. در برخی از موقعیتها، دادگاه های مالزی حق آزادی انتخاب مذهب را برای فرد حتی زمانی که از دین اسلام برگشته، نادیده گرفته اند. (همچون یوشع جمال الدین در برابر موضع وزارت کشور در دهه ۱۹۸۰) در کل، هرکسی که می خواهد از دین اسلام برگردد باید به طور قانونی اظهار نماید، اما این امر هنوز توسط دادگاه های داخلی مالزی به رسمیت شناخته نشده است. گفته می شود هرکسی می تواند ارتداد خود را به یک دادگاه شریعت اظهار کند، اما کلاً دادگاه چنین مجوزی را به وی نمی دهد. مردم مالزی شخصاً به اعتقادات مذهبی یکدیگر احترام می گذارند، و عمدتاً مشکلات مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می آید. هنر. موسیقی. موسیقی سنتی مالزی شدیداً تحت تأثیر اشکال چینی و اسلامی قرار گرفته است. این موسیقی به طور گسترده ای حول ابزار موسیقی چون گدانگ (طبل) می چر
خد، اما دیگر ابزار ضربی (برخی ساخته شده از صدف)، رباب، وسایل موسیقی رشته ای یا کششی، سرونای (سرنا)، و ابزار موسیقی دهل مانند (نی دوشاخه)؛ فلوت و ترومپت هستند. این کشور دارای سنت توانمندی از رقص و درام های همراه بارقص می باشد، که برخی ریشه تایلندی، هندی و پرتغالی دارند. دیگر اشکال هنرمندانه شامل (تئاتر سایه ای خیمه شب بازی)، سیلات (هنر رزمی دارای سبک) و صنایع دستی همچون باتیک، بافندگی با نقره و برنزکاری، می باشد. جشن و مراسم. تعطیلات. مردم مالزی در طول سال تعدادی روزهای تعطیلی و جشن دارند. برخی از این تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال معرفی شده اند و بعضی دیگر توسط خود ایالات به عنوان تعطیلات عمومی معرفی می شوند. برخی جشن ها نیز که جزو تعطیلات عمومی محسوب نیستند از سوی گروه های خاص نژادی یا مذهبی تعطیل محسوب می شوند. مشهورترین روز تعطیل (در مالزی) «هاری مرداکا» (روز استقلال-National Day) در ۳۱ اوت به یادبود استقلال فدراسیون مالزی در سال ۱۹۵۷ می باشد. هاری مرداکا، و نیز روز کارگر (۱می)، روز تولد شاه (اولین شنبه ماه ژوئن) و برخی اعیاد دیگر به عنوان تعطیلات عمومی و رسمی و فدرال در این کشور محسوب می شوند. مسلمانان د
ر مالزی (ازجمله تمام مالایایی ها و دیگر مسلمانان غیر مالایایی) در تعطیلات مسلمین جشن می گیرند. معروفترین عید، عید فطر (که «هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می شود) و ترجمه مالایایی آن عیدالفطر است. کلاً این عید از سوی مسلمانان سراسر جهان در پایان ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می شود. علاوه بر، Hari Raya Puasa، آن ها عید قربان (به» هاری رایاً عیدالاضحی نیز گفته می شود و ترجمه آن عیدالاضحی (قربان) بوده)، و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولد الرسول (روز تولد پیامبر (ص)) را نیز جشن می گیرند. فرهنگ چینی در مالزی به عنوان نمونه جشن هایی برگزار می شود که از سوی تمام چینی های سراسر جهان انجام می گیرد. سال جدید چینی معروفترین این جشن ها است که ۱۵ روز طول می کشد و با " جشن فانوس به پایان می رسد. دیگر جشنهای برگزار شده از سوی چینی ها عبارتند از جشن کینگمینگ، جشن قایق اژدها و جشن میانه پاییز. علاوه بر جشنهای سنتی چینی، بودائی های چینی نیز جشن روز وساک را برگزار می نمایند.
فرهنگ فیلیپینی ترکیبی از فرهنگ های شرق و غرب است. هویت فیلیپینی در درجه اول در نتیجه فرهنگهای پیش از استعمار، تأثیرات استعماری و تاجران خارجی به هم می آمیزد و به تدریج در حال تکامل می شوند. در دوران قبل از استعمار، فیلیپین مجموعه ای ملت، جزایر و قبایل بود که توسط پادشاهان، اشراف، اداره می شد. فیلیپین در سال های پیش از میلاد یکی از مراکز بازرگانی در منطقهٔ جنوب شرقی آسیا بود. نخستین اروپاییانی که به این جزایر آمدند، همراهان فردیناند ماژلان کاشف معروف بودند که در سال ۹۰۰ش ـ ۱۵۲۱م به همراه او این جزیره را کشف کرده و پای به این سرزمین نهادند. نفوذ چینی ها از طریق تجارت، به ویژه توسط دودمان مینگ و سایر سلسله های اولیه از اوایل قرن نهم در سراسر آسیای جنوب شرقی آشکار شده است. آمیختگی نفوذ بومی، استعماری و خارجی در هنرها و سنت های تاریخی کشور بسیار مشهود است. اولین مجمع الجزایر فیلیپین توسط نگریتوس مستقر شد. امروزه اگرچه تعداد آنها کم است، اما شیوه زندگی و فرهنگ بسیار سنتی در آنها حفظ شده است. پس از آنها، مردمان آسترونزیایی وارد مجمع الجزایر شدند. فرهنگ اتریزی در قومیت ها، زبان ها، آشپزی ها، موسیقی، رقص و تقریباً در
همه ابعاد فرهنگ کاملاً مشهود است که به تجارت با سایر اتریزی ها، به ویژه در کشورهای همسایه در دریای جنوب شرقی آسیا مشغول تجارت بودند. آنها همچنین با سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی و همچنین ژاپن، چین، شبه قاره هند و عربستان تجارت می کردند. در نتیجه، برخی از این فرهنگ ها تأثیرات خود را بر فرهنگ فیلیپینی نشان دادند. این امر به تدریج با سیستم های اعتقادی بومی تکامل یافت و به آنیتیسم تبدیل شد که بیش از یک هزاره به مذهب غالب آنها تبدیل شد. معماری. اسپانیایی ها به مدت ۳۳۳ سال به عنوان مستعمره امپراتوری اسپانیا، معماری استعماری اروپا را به فیلیپین معرفی کردند. معرفی مسیحیت کلیساها و معماری های اروپایی را به وجود آورد که بعداً مرکز اکثر شهرها و شهرهای کشور شد. اسپانیایی ها همچنین سنگ را به عنوان مصالح ساختمانی به مردم معرفی کردند و فیلیپینی ها آن را با معماری موجود خود ادغام کرده و یک معماری ترکیبی منحصر به فرد فیلیپین را به وجود آوردند. معماری استعماری فیلیپین هنوز هم می تواند در ساختمانهای قدیمی مانند کلیساهای باروک فیلیپینی، دیده شود. بهترین مجموعه معماری دوران استعمار اسپانیا را می توان در شهر دیواری اینتراوروس در مان
یل و در شهر تاریخی ویگان یافت.
لافایت گرین پول (به انگلیسی: Lafayette Green Pool) ملقب به «پدر جنگ» از پرسنل تانک و فرماندهان جوخه های زرهی ارتش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم بود که یک روز پس از نبرد نرماندی در خط مقدم پیاده شده و ۲۵۸ دستگاه از ادوات سنگین دشمن را (تا پیش از آن که تانک وی در ۱۹۴۴ در آلمان نابود گردد) از بین برد. وی یکی از فرماندهان تک خال یگان های زرهی در تمام ادوار تاریخ جنگ است.
فرهنگ سنگاپور ترکیبی از فرهنگ های آسیایی و اروپایی است. سنگاپور که تحت تأثیر فرهنگ های مالایی، آسیای جنوبی، آسیای شرقی و اوراسیا قرار گرفته است. شواهد نشان می دهد که در قرن چهاردهم میلادی تجارت قابل توجه مهم در سنگاپور وجود داشته است. در اواخر قرن چهاردهم، سنگاپور تحت حاکمیت پارامسوارا بوده است که فرمانروای پیشین را به قتل رساند و وی توسط مجاپاهیت یا سیامی اخراج شد. سپس تحت سلطنت مالاکا و سلطان جوهور قرار گرفت. در سال ۱۸۱۹، سر توماس استمفورد رافلز پیمانی را با جوهور بست که به موجب آن انگلیسها اجازه یافتند بندر تجاری را در جزیره بیابند، که این پیمان منجر به به وجود آمدن مستعمره انگلیس سنگاپور در سال ۱۸۱۹ شد. سنگاپور از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۶۳ میلادی، به غیر از سه سال در زمان جنگ جهانی دوم یکی از مستعمرات بریتانیا بود. در سال ۱۹۴۲ سنگاپور که هنوز مستعمره بریتانیا بود، توسط ژاپن اشغال شد و نیروهای بریتانیایی مجبور به ترک آن شدند. وینستون چرچیل این رخداد را «بدترین فاجعه و بزرگترین تسلیم در تاریخ بریتانیا» نامید. سنگاپور پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ میلادی دوباره توسط نیروهای بریتانیایی اشغال شد. هجده سال بعد در سال ۱۹۶۳
سنگاپور به عنوان عضوی از فدراسیون مالزی استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد. این کشور در نهایت دو سال بعد در سال ۱۹۶۵ از مالزی جدا شد و به این ترتیب جمهوری سنگاپور شکل گرفت. باورها. شایسته سالاری. به شیوه ای از حکومت یا مدیریت گفته می شود که در آن دست اندرکاران بر پایهٔ توانایی و شایستگی شان برگزیده شوند و نه بر پایهٔ قدرت مالی یا موقعیت اجتماعی و فامیلی. فناوری های نوین و شتاب تحول و تغییر، نیاز به نیروی انسانی متخصص را بیش از پیش کرده است. این امر بنگاه ها و دولت را به سوی نظام و سیستمی شایسته سالار رهنمون می کند. در جوامع شایسته سالار، نگرش های خویشاوندسالاری، قبیله گرایی، حزب سالاری و غیره مطرود است. نظام شایسته سالار، نظامی است که در آن افراد مناسب در مکان و زمان مناسب منصوب شده و از ایشان بهترین استفاده در راستای اهداف فردی، سازمانی و اجتماعی بشود. آشپزی. غذاهای سنگاپور نیز نمونه بارز تنوع و اشاعه فرهنگی در سنگاپور است. سنگاپوری ها همچنین از طیف های متنوعی از غذاهای دریایی از جمله خرچنگ، صدف، ماهی مرکب و صدف در پخت وپز استفاده می کنند. یکی از غذاهای مورد علاقه در میان مردم سنگاپور، لقمه ماهی کباب شد
ه است که روی برگ موز و همراه با فلفل سرو می شود. پارک ها. باغ های بوتانیک. باغ بوتانیکی در سنگاپور به وسعت ۷۴ هکتار است. این مساحت یک پنجم باغهای سلطنتی در کیو یا یک پنجم پارک مرکزی نیویورک است. این باغ تنها باغ جهان است که از ۵ صبح تا ۱۲ نصفه شب در همه روزهای سال باز است و جز برای باغ ملی ارکید هیچ ورودیه ای ندارد. این باغ از جنوب به جاده هالند و جاده ناپیر، از شرق به جاده کلانی، از غرب به خیابان تیرسال و پارک کلانی و از شمال به بوکیت تیما محصور است. فاصله مستقیم بین شمال و جنوب آن ۲٫۵ کیلومتر است. دین. مذهب در سنگاپور به دلیل تنوع در اعتقادات مذهبی و شیوه های مختلف به دلیل آمیختگی قومی متنوع آن از مردمان نشات گرفته از کشورهای مختلف، مشخص می شود.
فرهنگ اندونزی با تعامل طولانی بین آداب و رسوم بومی اصلی و تأثیرات متعدد خارجی شکل گرفته است. اندونزی در طول مسیرهای تجاری باستانی بین خاور دور، آسیای جنوبی و خاور میانه واقع شده و در نتیجه تحت تأثیر بسیاری از مذاهب از جمله اسلام، هندوئیسم، بودیسم، کنفوسیوس و مسیحیت قرار گرفته است. شهرها عمده تجاری است و ترکیبی پیچیده فرهنگی است که بسیار متفاوت از فرهنگهای بومی اصلی است. نمونه هایی از ادغام اسلام با هندوئیسم عبارتند از اعتقاد جوان آبانگان، ادغام هندوئیسم، بودایی و روح باوری در بودها، و همجوشی هندوئیسم و روح باوری در کاهارنگان. هنر، موسیقی و ورزش سنتی در قالب هنرهای رزمی به نام پنچاک سیلات ترکیب شده است. جهان غرب بر فرهنگ اندونزی در علم، فناوری و سرگرمی های مدرن مانند نمایش های تلویزیونی، فیلم و موسیقی و همچنین سیستم و موضوعات سیاسی تأثیر داشته است. فرهنگ هند به ویژه در آهنگ ها و فیلم های اندونزی تأثیر گذاشته است. دانگدوت یک نوع آهنگ محبوب ریتمیک هندی است که اغلب با موسیقی عامیانه عربی و مالایی مخلوط می شود. با وجود تأثیر فرهنگ خارجی، برخی از مناطق دور افتاده اندونزی هنوز فرهنگ بومی و منحصر به فردشان را حفظ کرد
ه اند. گروه های قومی بومی منتاوی، عصمت، دانی، دایاک، تورجا و بسیاری دیگر هنوز در حال انجام مراسم قومی، آداب و رسوم و پوشیدن لباس های سنتی هستند. هنرهای نمایشی سنتی. موسیقی. موسیقی در اندونزی انواع گوناگونی داد ولی معروف ترین آن موسیقی گاملان است که موسیقی سنتی دربارهای جاوه و بالی به شمار می آید. امروزه تمام سبک های موسیقی پاپ نیز به زبان ملی (اندونزیایی) یا به زبان محلی خوانده می شود. افزون بر این سبک های عامه پسندی مانند کرونتیونگ، دانگ دوت، کاپورساری و جایپونگان نیز رایجند. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۵، کوسه پلاس، یک گروه پاپ شناخته شده اندونزیایی در دهه های ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، به دلیل نواختن موسیقی به سبک غربی در گلودوک، جاکارتا غربی زندانی شد. پس از استعفای رئیس جمهور سوکارنو، این قانون از بین رفت و در دهه ۱۹۷۰ زندان گلودوک برچیده شد و با یک مرکز خرید بزرگ جایگزین شد. زبان. زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. مردم این کشور متشکل از اقوام گوناگونی است که جاوه ای ها با حدود ۴۰ درصد بزرگ ترین قوم هستند و پس از آن ها سوندانی ها با ۱۵ درصد قرار دارند. جاوه ای ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند. دی
ن. ۸۶٫۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد. حدود ۸۶ درصد از مردم اندونزی مسلمان و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند. فرقه اسلامی احمدیه در اندونزی حدود دویست هزار هوادار دارد. اندونزی که پرجمعیت ترین کشور مسلمان جهان است همواره به داشتن سنت بردباری مذهبی افتخار می کرده و در قانون اساسی این کشور آزادی مذهبی تضمین شده است ولی در سال های اخیر این آزادی مذهبی مورد تهدید قرار گرفته است. امروزه قوانین این کشور تبلیغ افکار ناخداباورانه را جرم دانسته و برای کسانی که بخواهند مؤمنان مسلمان را با باورهای دیگری آشنا کنند تا پنج سال زندان پیش بینی کرده است. در اندونزی دین نقش مهمی در آموزش خصوصی دارد و در شرایطی که تعداد مدارس دولتی خوب بسیار اندک است غیر از مدارس دینی گزینه دیگری نیست. آچه تنها استان اندونزی است که قوانین شریعت می تواند در آن اجرا شود. پارلمان محلی آچه در سال ۲۰۰۹ به تنبیه همجنسگرایان با ترکه چوب رأی داد، اما فرماندار آچه حاضر به اجرای این رأی و تبدیل آن به
قانون نشده است. در قانون مجازات «کفرگویی» که در سال ۱۹۶۵ در اندونزی به تصویب رسیده است هرگونه دگراندیشی از یکی از شش دین رسمی اندونزی ممنوع اعلام شده است. در سال ۱۳۸۷ خورشیدی نهادی اسلامی در اندونزی با صدور فتوایی نرمش های یوگا را ممنوع اعلام کرد. مراسم تابوت. تابوئیک یا تابوت یکی از اصلی ترین مراسم سنتی مربوط به ماه محرم در اندونزی است. در مناطقی چون پاری مان در غرب سوماترا، بنگکولو وپی دی در آچه، گرسیک و بانیوانگی و چند نقطهٔ دیگر در جزیرهٔ جاوه، مراسم مختلفی در طول ماه محرم وجود دارد. در جزیرهٔ سوماترا به عزای حسینی ذکر «تابوت» گفته می شود و محرم در جزیرهٔ جاوه ماه «سورآ» (عاشورا) و در منطقهٔ آچه در سوماترا «ماه حسن و حسین» و در غرب سوماترا مردم پادانگ در منطقهٔ ۶ سیانگ کابائو آن را ماه «تابوئیک» (تابوت) می نامند. هنر. هنر نقاشی در بالی هنری دارای سنت و پیشینه است. تماس هنرمندان محلی با سبک نقاشی اروپایی در سده بیستم روی داد. امروزه البته در جاوه مرکزی روش های نقش پردازی کلاقه ای که از روش های بسیار قدیمی اندونزیایی است رفته رفته کاربردهای بیشتری در نقاشی ها پیدا می کنند. خوراکی ها. غذاهای اندونزی تحت تأث
یر فرهنگ چینی و فرهنگ هندی و همچنین فرهنگ غربی بوده است. با این حال، غذاهای اندونزی در غذاهای کشورهای همسایه به ویژه مالزی بسیار محبوب است. سینما. جشنواره فیلم. جشنواره فیلم اندونزی که به اختصار «FFI» نامیده می شود، یک مراسم سالیانهٔ اهدای جایزه به برترین دستاوردهای سینمایی در کشور اندونزی است. این جشنواره در سال ۱۹۵۵ میلادی با عنوانِ «"پکان آپره سیاسی فیلم ناسیونال"» آغاز به کار کرد و سپس از سال ۱۹۷۳ میلادی به «جشنواره فیلم اندونزی» تغییر نام داد. این جایزهٔ سینمایی، معادلِ اندونزیاییِ جایزه اسکار در ایالات متحده آمریکا است.
در طول تاریخ طولانی کامبوج، دین منبع اصلی الهام فرهنگی در این سرزمین بوده است. نزدیک به دو هزار سال، کامبوجی منحصر فرهنگ و تلفیق گرایی بومی روح باوری و ادیان هندی از بودیسم و هندوئیسم را توسعه داده اند. فرهنگ و تمدن هند، از جمله زبانها و هنرهای آن، در حدود قرن اول میلادی به سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی رسید. عموماً اعتقاد بر این است که بازرگانان دریانوردی آداب و رسوم و فرهنگ هند را به بنادر در امتداد خلیج تایلند و اقیانوس آرام در مسیر تجارت با چین آورده اند. پادشاهی فونان احتمالاً اولین ایالت خمر بود که از این عقاید هندی بهره مند شد. بعدها نیز در دوران استعمار نفوذ فرانسه نیز وجود داشته است. فرهنگ کامبوج هم فرهنگ اکثریت قومی دشت پست مرکزی را شامل می شود و هم فرهنگ ۲۰ قبیله و قومیتی که در مناطق تپه ای و کوهستانی این کشور زندگی می کنند. نورودوم سیهانوک، پادشاه پیشین کشور، این قومیت ها را «خمر لوئیو» نامید تا همبستگی میان دشت نشینان و کوه نشینان را تقویت کند. سربندهای پارچه ای به نام کراما ازجمله پوشاک ویژه مردم کامبوج است. روش سلام دادن معروف به سامپیا که در آن کف دو دست برهم قرار داده می شود روش درود و احترام ر
ایج در میان مردم کامبوج است. فرهنگ خمر در دوران امپراتوری خمر سبک های ویژه ای از رقص، معماری و پیکرتراشی را پدیدآورد که این فرهنگ با تمدن های همسایه در لائوس و تایلند دادوستدهای فرهنگی داشته است. بون ام تیوک (جشنواره مسابقه قایق ها) که به طور سالانه برگزار می شود پربازدیدکننده ترین جشنواره ملی این کشور است. در برخی سال ها به فراخور جشنواره سه روزه آب که بزرگترین کارناوال پنوم پن است، ۵ میلیون نفر از نواحی مختلف کامبوج به پایتخت می آیند. به هنگام این جشنواره در جزیره الماس که پلی آن را به پایتخت کامبوج وصل می کند، نمایشگاه های مختلف، رستوران و غرفه های متعدد برپا می شود و معمولاً زنان فروشنده اجناس در مدت این جشنواره به این جزیره می آیند. تاریخ. عصر طلایی کامبوج بین قرن نهم و چهاردهم میلادی و در دوره آنگور بود که در طی آن یک امپراتوری قدرتمند و مرفه به وجود آمد. سوابق تفصیلی از ساختار سیاسی در قلمرو آنچه اکنون کامبوج نامیده شده است برای اولین بار در سالنامه های چینی با اشاره به Funan ظاهر می شود، پولی که شامل جنوبی ترین بخش شبه جزیره هندوچین در طی قرون ۱ تا ۶ است. از فونان به عنوان قدیمی ترین منطقه فرهنگ هندو
اشاره شده است، که تعامل طولانی مدت اجتماعی و اقتصادی با شرکای تجاری دریایی از Indosphere در غرب را نشان می دهد. در قرن ۶ یک تمدن، به نام چنلا یا ژنلا در اسناد چینی، به صورتی پایدار و پایدار جایگزین فونان، به عنوان بزرگتر، کنترل مناطق بیشتری از هندوچین و بیش از یک مرکز منحصر به فرد از قدرت را در اختیار داشت. جایاوارمان دوم در سال ۸۰۲ میلادی خود را پادشاه منطقه اعلام کرد و با بنیاد امپراتوری خمر، این امپراتوری توانست ۶۰۰ سال دوام آورده و با تسخیر بیشتر جنوب شرق آسیا به قدرت و ثروت زیادی دست پیدا کند. این پادشاهی که تحت تأثیر زیاد فرهنگی هندی قرار داشت پرستشگاه های عظیمی چون آنگکور وات را بنا نهاد و هندوئیسم و سپس بودیسم را به بیشتر جنوب خاوری آسیا گسترش داد. پس از سقوط آنگکور به دست آیوتهایا که در سده پانزدهم رخ داد، کامبوج با پادشاهان محلی اداره می شد تا این که فرانسه این کشور را در میانه های سده نوزدهم مستعمره خود کرد. مردم. شاخه هینه یانه (تراوادا) از بودیسم مذهب رسمی کشور کامبوج است و بیش از ۹۵ درصد از مردم این کشور پیرو این کیش هستند. سنت های بودایی هینه یانه در کامبوج ریشه دار و گسترده هستند و ۴۳۹۲ نیایشگ
اه بودایی در سراسر این کشور پراکنده است. چینی ها و ویتنامی های ساکن کامبوج پیرو شاخه مهایانه از بودیسم هستند. خمرهای سرخ در اواخر دهه ۱۹۷۰ مذهب و از جمله بوداگرایی را سرکوب می کردند اما بودیسم پس از پایان دوره آن ها دوباره با احیا و تقویت روبه رو شده است. اسلام دین اکثریت در میان اقلیت های چام و مالای است و بیشتر آن ها سنی های شافعی هستند. تعداد مسلمانان کامبوج ۳۰۰ هزار نفر و تمرکز آن ها در استان کامپونگ چام است. در کامبوج ۲۰ هزار مسیحی کاتولیک زندگی می کنند که ۰٫۱۵ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می دهند. سینما. سینمای کامبوج در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. در دهه ۱۹۶۰ سینماهای متعددی در کشور ساخته و کمپانی های فیلم متعددی تأسیس شدند و از این دوره با نام «عصر طلایی» سینمای کامبوج یاد می شود. دین. دین مردم کامبوج عمدتاً بودایی است و ۸۰٪ از مردم آن را ترواده، ۱٪ مسیحی و اکثریت جمعیت باقیمانده از اسلام، بیخدایی یا روح باوری پیروی می کنند. بودیسم حداقل در قرن ۵ قبل از میلاد در کامبوج وجود داشته است. ترواده از قرن سیزدهم قبل از میلاد مذهب کامبوج بوده است (به استثناء دوره خمر روژ)، و در حال حاضر تخمین زده می شود که دین بیش از ۹۰
٪ از مردم باشد. اسلام دین اکثریت مردم چام (همچنین به نام خمر اسلامی) و اقلیت های مالایی در کامبوج است. به گفته پو دارما، تا اواخر سال ۱۹۷۵ در کامبوج ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار مسلمان وجود داشت. با این وجود، آزار و اذیت تحت خمرهای سرخ تعداد آنها را از بین برد و تا اواخر دهه ۱۹۸۰ احتمالاً قدرت قبلی خود را به دست نیاورد. همه مسلمانان چم اهل سنت مکتب شافعی هستند. پوشاک. لباس در کامبوج یکی از مهمترین جنبه های فرهنگ است. مد کامبوج با توجه به گروه قومی و طبقه اجتماعی متفاوت است. مردم خمر به طور سنتی روسری شطرنجی به نام "کرما" می پوشند. "کراماً همان چیزی است که کاملاً خمر (کامبوجی) را از همسایگان خود تایلندی ها، ویتنامی ها و لائوتایی ها جدا می کند. روسری برای اهداف زیادی از جمله سبک، محافظت در برابر آفتاب، کمک (پا) هنگام کوهنوردی در درختان، یک سجاده برای نوزادان، حوله یا به عنوان " سارونگ " استفاده می شود. یک "کراماً را نیز می توان به راحتی در عروسک کودک کوچک برای بازی شکل داد. تحت خمرهای روژ، کراما از الگوهای مختلف بخشی از لباس استاندارد بود. رقص. رقص کامبوج را می توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد: رقص کلاسیک، رقص های عامیانه و ر
قص های بومی.
فرهنگ میانمار (همچنین به عنوان برمه نیز شناخته می شود) () به شدت تحت تأثیر بودیسم قرار گرفته است. فرهنگ برمه نیز تحت تأثیر همسایگانش بوده است. در دوره های اخیر، استعمار انگلیس و غرب گرایی بر جنبه های فرهنگ برمه از جمله زبان و آموزش تأثیر گذاشته است. هنر. از نظر تاریخی، هنر برمه مبتنی بر کیهان شناسی و اسطوره های بودایی یا هندوئیسم بوده است. چندین تصویر منطقه ای از تصاویر بودا وجود دارد که هر کدام ویژگی های مشخصی دارند. به عنوان مثال، سبک ماندالیایی، که در اواخر دهه ۱۸۰۰ شکل گرفت، متشکل از یک بودا به شکل بیضی شکل با ویژگی های واقع گرایانه از جمله ابروهای خمیده به طور طبیعی، گوش های کوچکتر اما برجسته و لباس های پارچه ای است. رقص. رقص در برمه را می توان به رقص های نمایشی، عامیانه و روستایی و رقص طبیعی تقسیم کرد که هر یک ویژگی های متمایزی دارند. رقص یودایا تنها برای سرگرمی خانواده های سلطنتی در دربار سلطنتی است. موسیقی. انواع مختلفی از موسیقی برمه از آرایه ای از آلات موسیقی سنتی، شناخته شده است. موسیقی سنتی عامیانه در موسیقی جنوب شرقی آسیا غیرقابل توصیف است، زیرا با تغییر ناگهانی در ریتم و ملودی و همچنین تغییر در
بافت مشخص می شود. ابزاری منحصر به فردی برای در موسیقی برمه، "سونگ گاو"، یک چنگال قوسی است که می توان قدمت ان را در دوران پیش از هیتیت دنبال کرد. زبان. زبان برمه ای زبان رسمی برمه است. همچنین این زبان از سوی حکومت این کشور رسماً با نام "میانمار" شناخته می شود. اما اغلب همان نام "برمه ای" را به کار می برند. برمه ای زبان بومی نژاد بامار (برمه ای) و دیگر زیرشاخه های نژادی وابسته است. در برمه ۳۲ میلیون نفر به عنوان زبان نخست و اقلیت های نژادی به عنوان زبان دوم به این زبان سخن می گویند. این زبان در خارج از برمه کاربرد ندارد. برمه ای جزو دسته زبان های تبتی-برمه ای از زیرشاخه های خانواده زبان های چینی-تبتی است. برمه ای یک زبان نواخت بر و منفرد است. این زبان از خط برمه ای استفاده می کند که از خط زبان مون مشتق شده که از خط برهمایی ریشه گرفته است. دین. ٪ ۸۹ مردم این کشور پیرو آیین بودا هستند، ٪ ۴ مسیحی، ٪ ۴ مسلمان، ۱٪ روح باور و ۲ ٪ معتقد به ادیان دیگر هستند. ورزش. فوتبال. فوتبال محبوب ترین ورزش در میانمار است. شبیه به فوتبال، "چین لون" () یک ورزش بومی است که از توپ خشن استفاده می کند. آشپزی. غذاهای برمه به طور عمده مجم
وعه ای از غذاهای گوناگون از مناطق مختلف میانمار (برمه) است. همچنین از غذاهای مختلف کشورهای همسایه، به ویژه چین، هند و تایلند تحت تأثیر قرار گرفته است. غذاهای مدرن برمه به دو نوع کلی تقسیم می شوند: ساحلی و داخلی. آشپزی در مناطق ساحلی، مانند آن در شهر اصلی یانگون، استفاده گسترده از محصولات ماهی و محصولات دریایی مانند سس ماهی ونگاپی (غذاهای دریایی تخمیر شده) را در بر می گیرد. آشپزی در مناطق داخلی، مانند میانمار بالا و مناطق تپه ای، تمایل به استفاده از گوشت و مرغ بیشتر دارد، اگر چه پخت وپز مدرن داخلی نیز ماهی های آب شیرین و میگو را به عنوان منبع پروتئین از چندین راه ممکن می کند: تازه، شور صاف شده یا صاف نشده، شور و خشک شده، ساخته شده به صورت خمیری شور، یا خمیر ترش و فشرده.