Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فوشیه شارتری، "گشتا" و همچنین روایات بالدریک دویلی استفاده کرد. برای تاریخ وقایع صلیبیون در سال های ۱۱۰–۱۱۲۷ گشتا فوشیه شارتری مهم ترین مرجع اطلاعات اوست، ولی نوشته های گوتیه والتر، صدراعظم، را نیز در نظر داشت. تنها نکته هایی که ویلیام صوری بر مطالب این مورخان افزوده است، لطیفه هایی دربارهٔ شاهان و همچنین خبرهایی از وقایع شهر صور و کلیسای شرق است. ویلیام برای ثبت وقایع از سال ۱۱۲۷ تا زمان بازگشت خود به شرق از «بایگانی شاهی» و ترجمه ای از احوال پادشاهان که اکنون در دسترس نیست، استفاده کرده است و به همین سبب گزارش های او از وقایع شمال شام گهگاه چندان قابل اطمینان نیست. پس از سال ۱۱۶۰ و همزمان با جنگ صلیبی دوم، خود وی شاهد عینی رویدادها و مردمانی است که شرح و وصف آنها را در کتابش آورده است. ترجمه ها و ذیل ها. ترجمه ای از "هیستوریا" ویلیام صوری و ذیل های آن، وقایع نامه ای هستند که از سوی نویسندگانی گمنام به زبان فرانسوی کلاسیک نوشته شده اند. "استوریه د اراکلس" یکی از مهم ترین منابع برای آگاهی از وقایع صلیبیان و لاتینی های شرق در سال های ۱۱۸۴–۱۲۷۷ میلادی است. این اثر دربرگیرنده اطلاعاتی مفصل و همراه با جزئیات درب
ارهٔ سقوط اورشلیم در سال ۱۱۸۷، تاریخ وقایع آن سوی دریا پس از سقوط اورشلیم، جنگ سوم صلیبی (۱۱۸۹–۱۱۹۲)، فتح قبرس در طی جنگ سوم صلیبی، حوادث منجر به جنگ صلیبی چهارم، وضعیت شاهزاده نشین انطاکیه و روابط این شاهزاده نشین با همسایگان مسلمانش، جنگ هفتم صلیبی و لشکرکشی لوئی نهم، پادشاه فرانسه، به مصر است. در واقع، نسخه های مختلف "استوریه د اراکلس" این ذیل را تا سال ۱۲۷۷ میلادی ادامه می دهد. ذیل هایی که "هیستوریا" و "استوریه د اراکلس" را ادامه می دهند بین سال های ۱۲۲۰ تا ۱۲۷۷ جمع آوری و تألیف شده و به این اثر اضافه گردیده و آن را تکمیل نموده اند. برخی از این ذیل ها عبارت اند از "ذیل (۱۱۸۵–۱۲۲۹)"، "استوریه د اراکلس فلورانس"، "استوریه د اراکلس لیون"، "ذیل روتلین"، "ذیل عکا" و "وقایع نامه ارنول". دیگر آثار. ویلیام صوری در اثر خود، "هیستوریا"، به این موضوع اشاره کرده است که در زمان حضور در سومین شورای لاتران، گزارشی از آنچه که دیده و شنیده را به رشته تحریر درآورده است که این گزارش او از بین رفته و مفقود شده است. همچنین اثر دیگر ویلیام صوری به نام "تاریخ مشرق" که براساس تاریخ عربی سعید بن بطریق انطاکی نوشته شده بود، با آن ک
ه مورد استفاده وقایع نگاران و تاریخ نگار قرن های بعدی همچون ژاک دویتری قرار گرفته بود، از بین رفته است. ارزیابی مدرن. بی طرفی کار و گفته های ویلیام صوری تا اواخر قرن ۲۰ میلادی به عنوان امر مسلم پذیرفته شده بود. برای مثال آگوست، سی. کری معتقد است که «بی طرفی ویلیام صوری کمتر از مهارت انتقادی او تأثیرگذار است». برخلاف این شهرت وی، دی. دبلیو. تی.سی. وِسْسِیْ معتقد است که ویلیام قطعاً مؤلف و شاهد بی طرفی نبوده است به خصوص در رابطه با حوادث دهه های ۱۱۷۰ و ۱۱۸۰. وسسی معتقد است که ادعای ویلیام مبنی بر سفارش آمالریک برای نگارش اثر، سنتی ادبی برای دوره باستان و قرون وسطی است که در آن پادشاه خردمند، عاشق تاریخ و ادبیات، درصدد این است که اعمال و کارهای بزرگ خود را برای آیندگان حفظ کند؛ و ادعاهای بی طرفی ویلیام صوری نیز نوعی سنت ادبی نوشته های تاریخی دوره باستان و قرون وسطی است. همچنین تصویری که او از بالدوین به عنوان قهرمان نشان می دهد، در واقع اقدامی ست برای تأیید دعوی و سیاست های جبهه خودش و سیاه نمایی جبهه مخالف. همان طور که در بالا ذکر شد، ویلیام با مادر بالدوین، آگنس کورتنی، پاتریک اورشلیم، هراکلیوس، و طرفداران آنه
ا در تضاد بود؛ تفسیر و شرحش از دوره بالدوین تا پیش از این تقریباً جایی را بر حرف و تردید باقی نمی گذاشت. در اواسط قرن ۲۰، مارشال بالدوین، استیون رانسیمان، هانس ابرهارد مایر، این دیدگاه را پذیرفته بودند اما ارزیابی و بررسی های جدید توسط اشخاصی همچون وسسی، پیتر ادبری و برنارد همیلتون، این دیدگاه ویلیام صوری را زیر سؤال برده است. دیگر نقدی که اثر ویلیام صوری وارد شده است، سال گذاری مشکوک و گهگاه آشکارا اشتباه آمیز است که این مسئله حتی در تاریخ های سلطنت پادشاه اورشلیم نیز دیده می شود. برای مثال ویلیام صوری تاریخ مرگ آمالریک را ۱۱ ژوئیه ۱۱۷۳ می نویسند، در حالی که مرگ آمالریک در سال ۱۱۷۴ اتفاق افتاده است. با این حال به زعم رانسیمان بعید نیست که یک تن از نخستین کاتبان، آنها را به نسخه اصلی کتاب ویلیام افزوده باشد. با این حال به رغم تعصبات و اشتباهات ویلیام صوری، او همیشه به عنوان «یکی از بزرگترین تاریخ نگاران و نویسندگان قرون وسطی» در نظر گرفته می شود. رانسیمان در اثر خود می نویسد که «او دید وسیعی داشت … و اهمیت وقایع بزرگ زمانه خود و همچنین توالی علت و معلول را در تاریخ درک می کرد.» کریستوفر تایرمن، ویلیام را «تار
یخ نگار مورخان» و «بزرگترین تاریخ نگار جنگ های صلیبی» می نامد، و برنارد هملیتون نیز می گوید که «به حق [ویلیام صوری] یکی از بهترین مورخان قرون وسطی محسوب می شود.» همان طور که "فرهنگ لغت قرون وسطی" بیان می کند، «دستاوردهای ویلیام صوری در جمع آوری و ارزیابی منابع، و نوشتن به زبان اصیل و فاخر لاتین به صورتی انتقادی و منطقی (حتی از نظر سال شماری اشتباه باشد)، او را مبدل به یک مورخ برجسته و برتر در قرون وسطی تبدیل کرده است». منبع شناسی. منابع اولیه. علاوه بر آثار ویلیام صوری ــ که بیشتر اطلاعات موجود در دربارهٔ زندگی او برگرفته از آنها است ــ آثار دیگری وجود دارد که در آنها اطلاعات و اشاراتی به زندگانی وی شده است. این آثار عبارتند از:
بخش ینوتایفسکی (به لاتین: Yenotayevsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آستراخان واقع شده است.
بخش بژانیتسکی (به لاتین: Bezhanitsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش ددوفیچسکی (به لاتین: Dedovichsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش دنوفسکی (به لاتین: Dnovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش گدوفسکی (به لاتین: Gdovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش کراسنوگوردسکی (به لاتین: Krasnogorodsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش کونسکی (به لاتین: Kunyinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش لوکنیانسکی (به لاتین: Loknyansky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش نولسکی (به لاتین: Nevelsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش نوورژفسکی (به لاتین: Novorzhevsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش نووسوکولنیچسکی (به لاتین: Novosokolnichesky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش اوپوچتسکی (به لاتین: Opochetsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش اوستروفسکی (به لاتین: Ostrovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پالکینسکی (به لاتین: Palkinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پچورسکی (به لاتین: Pechorsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پلیوسکی (به لاتین: Plyussky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پورخوفسکی (به لاتین: Porkhovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پسکوفسکی (به لاتین: Pskovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پوشکینوگورسکی (به لاتین: Pushkinogorsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پوستوشکینسکی (به لاتین: Pustoshkinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش پیتالوفسکی (به لاتین: Pytalovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش شبژسکی (به لاتین: Sebezhsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش ستراگو-کراسنسکی (به لاتین: Strugo-Krasnensky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش یوسفیاتسکی (به لاتین: Usvyatsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش ولیکولوسسکی (به لاتین: Velikoluksky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پسکوف واقع شده است.
بخش باشماکوفسکی (به لاتین: Bashmakovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش بکوفسکی (به لاتین: Bekovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش بلینسکی (به لاتین: Belinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش بسونوفسکی (به لاتین: Bessonovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش گورودیشچنسکی (به لاتین: Gorodishchensky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
فرزندان ۳ (به انگلیسی: Descendants 3) (با ترجمه درستِ نوادگان ۳) یک فیلم موزیکال، تله فیلم به کارگردانی کنی اورتگا محصول ایالات متحده آمریکا است. این فیلم دنبالهٔ فیلم فرزندان ۲ می باشد. فیلم فرزندان یکی از فیلم های اریجینال دیزنی است که در این سال ها محبوبیت زیادی را کسب کرده، کارگردان این فیلم کنی اورتگا، پیش از این کارگردانی سه گانه فیلم دبیرستان موزیکال را بر عهده داشته و به گفته خودش بعد از خواندن نمایشنامه این فیلم آنقدر تحت تأثیر قرار گرفته که خواسته ۳ گانه این فیلم را نیز بسازد. خلاصه. در فیلم فرزندان ۳، دختران و پسران نوجوان بدنام ترین شرورهای دیزنی شامل مل با بازی داو کامرون (Dove Cameron)، ایوی با بازی سوفیا کارسون (Sofia Carson)، کارلوس با بازی کامرون بویس (Cameron Boyce) و جی با بازی بوبو استوارت (Booboo Stewart) به جزیرهٔ گمشده برمی گردند تا بچه های شرور جدیدی را برای حضور در آرادون استخدام کنند. وقتی شکافی در حصار آرادون امنیت این قلمرو را حین ترک کردن جزیره توسط آن ها به خطر می اندازد، مل تصمیم می گیرد برای همیشه این حصار را ببندد، چون می ترسد اوما با بازی چین ان مک کلین (Anne McClain) و هیدیس
با بازی شاین جکسون (Cheyenne Jackson) بخواهند از این قلمرو انتقام بگیرند. با وجود تلاش او، نیروی تاریکی مردم آرادون را تهدید می کند، و حالا مل و دوستانش باید در بزرگترین نبرد زندگی خود پیروز شوند.
رویداد ۲۸ ژانویه برپایهٔ منابع چینی، چینی ساده شده: 一·二八事变 یا رویداد شانگهای برپایهٔ منابع غربی، (۲۸ ژانویه تا ۳ مارس ۱۹۳۲) درگیری میان جمهوری چین و امپراتوری ژاپن پیش از آغاز رسمی خشونت های جنگ دوم چین و ژاپن در ۱۹۳۷ است. در منابع غربی به این رویداد، "جنگ ۱۹۳۲ شانگهای" ("Shanghai War of 1932") نیز می گویند. رویداد. پس از حادثه موکدن، ژاپن بخش گسترده ای از شمال غرب چین را در دست گرفت و دولت دست نشانده مانچوکوئو را ایجاد کرد اما ژاپن می خواست تأثیر کشورش را در چین بویژه در شانگهای که به همراه دولت های غربی حقوق اضافه تری داشت، افزایش دهد. در ۱۸ ژانویه، پنج ژاپنی بودایی که عضو یک فرقهٔ ملی گرا بودند نزدیک کارخانهٔ سانیو (三友实业社) توسط چند چینی عصبانی به شدت کتک خوردند، یکی از آنها کشته شد در حالی که دو تن دیگر به شدت زخمی شدند. پس از چند ساعت عده ای کارخانه را آتش زدند. هنگامی که افسران پلیس برای ساکت کردن ناآرامی به منطقه آمدند با آنها برخورد شد، یک افسر پلیس کشته شد و چندین تن دیگر زخمی شدند. این رویداد باعث شد تا اعتراض های ضد ژاپن و ضدسرمایه داری صورت بگیرد ساکنان چینی شانگهای در خیابان ها تظاهرات می کردند و
درخواست بایکوت کالاهای ژاپنی را داشتند. هنگامی که تخریب و اعتراض ها ادامه داشت پس از یک هفته تا ۲۷ ژانویه، ارتش ژاپن ۳۰ کشتی، ۴۰ هواپیما و نزدیک به ۷۰۰۰ سرباز را پیرامون خط ساحلی شانگهای در حالت آماده باش قرار داد. ژاپن به شانگهای اولتیماتوم داد که دولت چین دخالت فعال در این رویداد داشته باشد و هرگونه اعتراض ضد ژاپن را مدیریت کند، دولت چین اولتیماتوم را پذیرفت. با این حال در نیمه شب ۲۸ ژانویه هواگرد ناونشین ژاپنی، شانگهای را بمباران کرد. جستارهای وابسته. نبرد شانگهای
هیستوریا فِرانکاروم کویی چِپِرونت ایروزالِم که با نام کوتاه شدهٔ هیستوریا فِرانْکاروم (به ؛ به ؛ به ؛ به ) نیز شناخته می شود، رویدادنامه ای تاریخی ست که توسط ریمون آگیلی در باب نخستین جنگ صلیبی در انتهای قرن ۱۱ و ابتدای قرن ۱۲ میلادی (از ۱۰۹۸ تا ۱۱۰۰ میلادی) نوشته شده است. ریمون آگیلی از کشیشان وزلی بود که در جریان جنگ صلیبی اول به همراه آدهمار لپوی و ریموند کنت سن جیل عازم شرق شد. وی طی این سفر تمامی مشاهدات عینی خود را همانند نویسنده گمنام "گشتا فرانکاروم" در کتاب "هیستوریا فرانکاروم" ثبت کرد. وی در این کتاب، وقایع را از زمان حرکت صلیبیون فرانسوی به سمت دالماسیا آغاز و تا نبرد عسقلان با نثری ملال آور و خسته کننده در ۱۵ فصل شرح داده است. با این حال، ریمون این کتاب را بیشتر بر اساس اعمال و کردار ریموند کنت سن جیل به رشته تحریر درآورد؛ اما برخلاف نویسنده "گشتا" که از هواخواهان بوهموند بود، وی از خطاها و اشتباهات ریموند گذر نمی کرد. وی نوشتن این کتاب را از زمان محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸ آغاز کرد و احتمالاً تا سال ۱۱۰۰ آن را به پایان رساند. این کتاب دارای ویژگی هایی است که می توان به دقیق و کامل بودن اطلاعات، ع
دم تعصب نسبت به ریموند در قیاس با نویسنده "گشتا"، ثبت گزارش های شفاهی و شنیده های موثق، اقتباس از مطالب پندآموز و اخلاقی و ذکر روابط میان صلیبیون، مسلمانان و بیزانسی ها و خصومت میان کلیسای قسطنطنیه و رم اشاره کرد. پیش زمینه تاریخی. نخستین جنگ صلیبی، نخستین جنگ از سری جنگ های صلیبی بود که برای بازپس گیری سرزمین مقدس روی داد و به وسیلهٔ پاپ اوربان دوم در جریان شورای کلرمونت، در سال ۱۰۹۵ م، اعلان شده بود. پس از آنکه بسیاری از مناطق تحت کنترل بیزانس در آناتولی بدست ترکان سلجوقی افتاد، پاپ خواستار گسیل نیرویی نظامی، برای یاری امپراتوری بیزانس شد. اردوکشیِ اشرافِ بلندپایهٔ فرانسوی — که با نام جنگ صلیبی شاهزادگان شناخته می شود — منجر به تسخیر دوبارهٔ آناتولی و حتی سرزمین مقدس (شام) شد که از ابتدای سدهٔ هفتم میلادی و در زمان گسترش اسلام به دست مسلمانان افتاده بود. سرزمین مقدس در ژوئیهٔ ۱۰۹۹ م، در جریان بازپس گیری اورشلیم به دست صلیبیون افتاد و پادشاهی اورشلیم در آن برپا شد. این اردوکشی در پاسخ به درخواست کمک نظامی از سوی آلکسیوس یکم، امپراتور بیزانس به وقوع پیوست. اوربان، سخنرانی اش را در شورای کلرمونت به تصمیم گیری
در مورد این موضوع خاص اختصاص داد و پیشنهاد محاصرهٔ جنگی شهرهای نیقیه و انطاکیه که به تازگی اشغال شده بودند را مطرح نمود؛ اگرچه، طبق اظهارات شاهدان عینی که پس از سال ۱۱۰۰ م به نگارش درآمده است، پاپ در سخنرانی اش در کلرمونت از اورشلیم و سرزمین مقدس به عنوان هدفی فرعی یاد کرده بود. جنگ صلیبی موفقیت آمیز شاهزادگان پس از جنگ صلیبی عوام الناس به وقوع پیوست. جنگ صلیبی عوام الناس یکی از جنگ های صلیبی مشهور به شمار می رود که به دعوت پیتر راهب در بهار ۱۰۹۶ م برپا شده بود. او علیه ترکان در آناتولی حرکت کرد ولی در مسیرش در راینلند به مردم یهودی حمله نمود. او و مردم صلیبی پیروش، سرانجام در ماه اکتبر از ترکان به سختی شکست خوردند. جنگ صلیبی شاهزادگان که در مقایسه از سازماندهی نظامی و جنگی بسیار بهتری برخوردار بود، در اواخر تابستان ۱۰۹۶ م آغاز شد و سپاه آنان در میانهٔ نوامبر ۱۰۹۶ تا آوریل ۱۰۹۷ م به قسطنطنیه رسید. آن ها به آناتولی یورش برده و نیقیه را در ژوئن ۱۰۹۶ و انطاکیه را در ۱۰۹۷ م تسخیر کردند. صلیبیون در ژوئن ۱۰۹۹ م به اورشلیم رسیدند و در جریان حمله ای در ۷ ژوئیهٔ ۱۰۹۹ م، شهر را به کنترل خود درآورده و مدافعان را قتل عام
کردند. تلاش کوچک فاطمیان که برای بازپس گیری اورشلیم انجام گردید، توسط صلیبیون در نبرد اشکلون دفع گردید. آن ها هم زمان با فتوحاتشان، دولت هایی لاتین و صلیبی مانند پادشاهی اورشلیم، کنت نشین طرابلس، شاهزاده نشین انطاکیه و کنت نشین ادسا را پایه ریزی کردند. این برخلاف آرزوهای مذهب شرقی امپراتوری بیزانس محسوب می گردید. آنان خواستار بازگردانی سرزمین هایی بودند که مسلمانان از آنان گرفته بودند؛ ولی اکنون بیشترشان به دست لاتین های کاتولیک افتاده بود. پس از تصرف اورشلیم بیشتر صلیبیون به خانه هایشان بازگشتند که باعث آسیب پذیری پادشاهی صلیبی در مقابل مسلمانان در طول جنگ صلیبی دوم و سوم گردید. تاریخ نگاری کلاسیک جنگ های صلیبی. با وقوع جنگ های صلیبی و پیامدهای آن در غرب و جهان مسیحیت، فصلی جدید از تاریخ نگاری اروپایی و غیراسلامی به وجود آمد. اهمیت این جنگ ها که بیش از دو قرن به درازا کشیدند، به گونه ای است که نگاه مورخان، سیاحان، نویسندگان و شاعران متعددی را همزمان با این نبردها و پس از آن به خود جلب نموده و آثار مهمی به زبان های مختلف به نگارش درآمدند که هرکدام عمدتاً با توصیف رویارویی و تعاملات قدرت های غرب و شرق، زوایای
ی از تاریخ وقایع و رخدادهای سیاسی، نظامی، روابط بین المللی و دیپلماتیک، اجتماعی، اقتصادی، دینی مذهبی، فرهنگی، ادبی، هنری، معماری، عمرانی، جغرافیایی و طبیعی اراضی مقدس را روشن می سازند. منابع کلاسیک اروپایی دربارهٔ جنگ های صلیبی و پیامدهای آن در قالب وقایع نامه های تاریخی، سفرنامه ها، اسناد و مدارک رسمی، متون حقوقی و قضایی، اشعار حماسی صلیبی، ادبیات داستانی منظوم، یادداشت های روزانه، خاطرات شخصی، شرح حال پادشاهان، جغرافیای تاریخی و اقلیمی اراضی مقدس و تاریخ وقایع اورشلیم (تاریخ های محلی) به نگارش درآمده اند. وقایع نامه های صلیبی که بخش اول دستاوردهای تاریخ نگارانه مکتب کلاسیک تاریخ نگاری اروپایی جنگ های صلیبی را تشکیل می دهند، عمدتاً از سوی مورخان اروپایی و بر همان سبک و سیاق وقایع نگاری در این سرزمین پدیدار شده اند. افزون بر این، وقوع این جنگ ها و پیامدهایش، الهام بخش شیوه های جدیدی در تاریخ نگاری اروپایی شد و تأثیرهای عمیقی بر روش های پژوهش های تاریخی و ادبی در اروپای قرون وسطی بر جای گذاشت. دربارهٔ پدیدآورندگان مکتب کلاسیک تاریخ نگاری اروپایی جنگ های صلیبی باید اذعان نمود که به استثنای تعداد محدود و انگشت ش
مار مورخان لاتین که از نزدیکان فرماندهان و پادشاهان یا افراد بالارتبه بوده اند، اغلب وقایع نگاران صلیبی از کشیشان و اسقفان برجسته کلیسا هستند که این افراد با تشویق اروپاییان با تحریک اعتقادات دینی به پیدایش نوعی تاریخ نگاری دینی و رهبانی همزمان با جنگ های صلیبی کمک کردند. در یک تقسیم بندی کلی، وقایع نگاران اروپایی جنگ های صلیبی در دو دسته قرار می گیرند؛ دسته نخست، شرکت کنندگان و حاضران در این جنگ ها هستند که حاصل دیده های خود و وقایع و رخدادهای جنگ و پیامدهایش را در آثاری مستقل به نگارش درآوردند و دسته دوم، مورخانی هستند که گروهی از آنها به شرق نرفتند و عده ای دیگر پس از جنگ، به اورشلیم رسیدند و با اتکا و استناد به روایات شفاهی و دیده ها و شنیده های صلیبیونی که به اروپا بازگشته بودند و نیز مکتوبات و یادداشت های شاهدان عینی و کتاب های مورخان دیگر به نگارش دربارهٔ جنگ های صلیبی پرداخته اند. مؤلف. نویسنده کتاب، ریمون آگیلی، کشیش وزلی و وقایع نگار فرانسوی و از اسقفان مشهور و برجسته در شورا و مجمع کلرمون در نوامبر ۱۰۹۵ میلادی است. وی همچنین از شرکت کنندگان در جنگ اول صلیبی و از همراهان نزدیک و کشیش مخصوص ریموند کن
ت سن جیل در سفر به شرق بود. ریمون آگیلی، همچون مؤلف گمنام "گشتا فرانکاروم"، به توصیف و بیان مشاهدات عینی خود از زمینه ها، دلایل و مقدمات حرکت صلیبیون از جنوب فرانسه به اراضی مقدس در سال ۱۰۹۶ آغاز و تا پایان نبرد عسقلان در ۱۲ اوت ۱۰۹۹ پرداخته و این وقایع و حوادث را در این کتاب ثبت و ضبط کرده است. با این حال، برخی نویسندگان و ویراستاران معاصر این کتاب، بر اساس سطر آخر این کتاب از آن با عنوان "کتاب ریمون" یاد و تعبیر می کنند. ریمون آگیلی، این کتاب را بر اساس فعالیت ها و اعمال ریموند کنت سن جیل و عملکرد ارتش فرانسه جنوبی در جنگ صلیبی اول تدوین و تألیف کرده است. به علاوه، بنا بر نظر ژورف فرانسوا میشو، تاریخ نگار قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی، هدف ریمون از نگارش این کتاب پایان دادن به دروغ ها و شایعاتی بود که در غرب اروپا از سوی فراریان از جنگ به قصد منع نمودن غربی ها از رفتن به شرق و کمک به برداران مسیحی شان رواج یافته بود. با این حال، هدف و نیت ریمون از سفر به شرق در مقدمه کتاب بیان شده است. وی به نمایندگی از طرف خود و شخصی به نام پونز آو بالازون ، به ثبت و یادداشت برداری از اعمال و کردار ارتش فرانسه جنوبی اقدام کرده است که
از سوی ریموند کنت سن جیل و ادهمار اسقف لی پوی رهبری می شد. با این که این دو فرمانده از افراد برجسته حاضر در مجمع کلرمون بودند که از سال ۱۰۹۵ صلیب را حمل نمودند، گزارش ریمون آگیلی از زمان حرکت صلیبیون به قسطنطنیه آغاز می شود و اثر او فاقد وقایع قبل از لشکرکشی اول، به ویژه رخدادهای کلرمون است. محتوا. محتوای کتاب "تاریخ فرانک ها در نبرد اورشلیم" در پانزده فصل و بدین ترتیب است: همچنین، در مقدمه کتاب ریمون آگیلی پس از تسخیر اورشلیم در ژوئیه ۱۰۹۹ نوشته شده و وی در آن به ارتش صلیبی با عنوان ارتش پیروز اشاره می کند. بر طبق شواهد، به نظر می رسد ریمون نگارش کتاب "تاریخ فرانک ها در نبرد اورشلیم" را در هنگام محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸ آغاز کرده باشد. از آنجایی که هیچ نشانه ای مبنی بر اطلاع ریمون آگیلی از مرگ ریموند سن جیل در سال ۱۱۰۵ وجود ندارد، بنابراین به احتمال زیاد گزارش وی در اوایل دهه ۱۱۰۰ کامل شده است. همچنین نسخهٔ خطی اصلی این کتاب باقی نمانده است اما ۶ کپی از آن موجود است که تاریخ آن ها به قرن های ۱۲ و ۱۳ میلادی می رسد. ویژگی ها. از جمله ویژگی های سبک نگارش و رویکرد ریمون آگیلی می توان به موارد زیر اشاره کرد: ن
قد و بررسی. بر خلاف نویسنده کتاب "گشتا" که با نثری ساده، روشن و باوضوح وقایعی را که خود مشاهده نموده، ثبت کرده است، ریمون آگیلی وقایع نخستین جنگ صلیبی را با نثری ملال آور و خسته کننده شرح داده است. عبدالله طاهری ناصری معتقد است که سبک نگارش سطحی و نامناسب کتاب که ناشی از بهره مندی ناچیز وی از علوم و معارف است، باعث شده این اثر در مقایسه با دیگر کتاب های صلیبی که به شیوه نگارش اهتمام داشتند، اثری ناچیز شمرده شود اما نباید تردید کرد که این کتاب از آثار و متون ارزشمند کلاسیک تاریخ جنگ های صلیبی است. با این حال، بر خلاف نویسنده گشتا که از هواداران و ستایش گران پرشور بوهموند بوده است، ریمون آگیلی از خطاهای ریموند سن جیل به هیچ وجه نادیده نمی گذشته و از سیاست های و اعمال اشتباهش همچون توقف بیش از حد در انطاکیه انتقاد می کرده است. ماجرای نیزه مقدس با استناد به مطالب کتاب های مقدس و بیان گزارش هایی در حقیقی بودن و نبودن آن، مهم ترین مسئله ای است که از سوی ریمون آگیلی بیان شده است که مورد تردید تعدادی از مورخین دوره های بعدی قرار گرفت. ریمون در این کتاب به صراحت به موضوعاتی همچون اشیای مقدس علاقه و باور بسیار نشان می
دهد و خودش را به عنوان یکی از نخستین کسانی معرفی می کند که رویاهای پتر بارتلمه ــ که مکان نیزه مقدس را نشان داد ــ را باور داشت و نقل می کند که وی شخصاً به گروه حفاری زمین کلیسای جامع انطاکیه پیوست و حتی اعتقاد وی با سرنوشت مبهم پتر بارتلمه ــ سوزانده شدن با آتش ــ متزلزل نشد و از طرفداری و حمایت پرشور وی نکاست و روایتش را مختل نکرد. سوزان ادگینگتون، ویراستار کتاب هیستوریا، معقتد است که مشارکت خودجوش و زودباوری زاهدانه ریمون، هر دو نشانهٔ مهم باورهای مردمی و رویکرد عامیانه صلیبیون است. اَلن موری، استاد مطالعات قرون میانه در دانشگاه لیدز، معتقد است که بیان این باور و پیگیری آن عمدتاً به منظور تحریک احساسات دینی صلیبیون و افزودن بر دلاوری و شجاعت فرانکی ها در غلبه بر شهرهای اسلامی بود. هم ریمون آگیلی و هم نویسنده گمنام "گشتا" بیان می کنند که کشف نیزه مقدس با اشتیاق فراوان مورد توجه صلیبیون قرار گرفت و آن ها با نیرو گرفتن معنوی از آن و باور به حمایت الهی از خود، به شکست محاصره انطاکیه در ۲۸ ژوئن ۱۰۹۸ اهتمام نمودند. با این حال، با صرف نظر از همه اهداف و نیت ها، کتاب "هیستوریای" ریمون آگیلی منبعی دسته اول و مستقل
دربارهٔ جنگ صلیبی اول و به موازات و در کنار کتاب "گشتا" و فوشیه شارتری از اهمیت و اعتبار برخوردار و مرجع مورخان متعدد پس از خود بوده است.
دوتا آندرلُردز یک بازی ویدئویی به سبک استراتژی است که بین ۱۰ نفر قابل اجرا می باشد. این بازی در سال ۲۰۱۹ توسط شرکت ولو به صورت دسترسی زودهنگام و کاملاً رایگان برای پلتفرم های مایکروسافت ویندوز، مک اواس، اندروید، آیفون و لینوکس عرضه شد، و به صورت رسمی در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۰ در دسترس قرار گرفت. سازنده این بازی پس از موفقیت عنوان Dota Auto Chess اقدام به ساخت این بازی کرد. روند بازی. دوتا آندرلردز یک بازی آنلاین چندنفره می باشد، که می بایست ۱۰ نفر به صورت آنلاین از قلعه های خود با قهرمانان معروف دوتا ۲ مراقبت کرده و دشمنانی که به قلعه حمله می کنند را نابود کنند. انتشار. این بازی بعد از Dota 2 Battle Pass 2019 عرضه شد و در ابتدای کار برای فروش و بعدها کاملاً رایگان برای تمامی کسانی که نرم افزار استیم رو دارند انتشار گردید.
پسر (به اسپانیایی: El Hijo) یک فیلم تریلر روان شناختی آرژانتینی است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد.
بخش ایسینسکی (به لاتین: Issinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش کامنسکی (به لاتین: Kamensky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش کامشکیرسکی (به لاتین: Kameshkirsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش کولیشلیسکی (به لاتین: Kolyshleysky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش کوزنتسکی (به لاتین: Kuznetsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش لوپاتینسکی (به لاتین: Lopatinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش لونینسکی (به لاتین: Luninsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش مالوسردوبینسکی (به لاتین: Maloserdobinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش موکشانسکی (به لاتین: Mokshansky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش ناردفچاتسکی (به لاتین: Narovchatsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش نورکینسکی (به لاتین: Neverkinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش نیکولسکی (به لاتین: Nikolsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش نیژنلوموفسکی (به لاتین: Nizhnelomovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش پاچلمسکی (به لاتین: Pachelmsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش پنزنسکی (به لاتین: Penzensky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش سردوبسکی (به لاتین: Serdobsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش شمیشیسکی (به لاتین: Shemysheysky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش سوسنوفوبورسکی (به لاتین: Sosnovoborsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش سپاسکی (به لاتین: Spassky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش تامالینسکی (به لاتین: Tamalinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش وادینسکی (به لاتین: Vadinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش زمتچینسکی (به لاتین: Zemetchinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان پنزا واقع شده است.
بخش آلکسیفسکی (به لاتین: Alexeyevsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان بیلگاراد واقع شده است.