Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چکش آهنگری، چکش بخار یا چکش هوایی (به آلمانی: Lufthammer) چکش هایی هستند که در آهنگری استفاده می شوند که منبع انرژی آنها بازوی انسان نیست. در زبان انگلیسی به آنها Power hammer می گویند. گاهی به آنها «چکش بادی قالب باز» می گویند. از این چکش ها از دهه ۱۸۸۰ توسط آهنگران و چاقوسازان استفاده می شود. یک چکش بخار معمول از یک چارچوب، یک سندان و یک سنبه رفت و برگشتی دارای یک سرچکش تشکیل می شود. قطعه بر روی سندان نگه داشته می شود و کلگی به قطعه ضربه می زند. چکش بخار توسط رابط های مکانیکی و فنرهایی، انرژی پتانسیل را در بخار یا هوای فشرده، ذخیره می کند.
برایان آ. میلر (به انگلیسی: Brian A. Miller) یک تهیه کننده تلویزیون آمریکایی و معاون فعلی رئیس و مدیر کل استودیوی شبکه کارتونی در بوربنک، کالیفرنیا است؛ که این عنوان را در سال ۲۰۰۰ میلادی به عهده گرفت. وی سابقاً معاون رئیس در استودیوی انیمیشن نیکلودئون و معاون رئیس در شرکت هانا-باربرا نیز بوده است. زندگی شخصی. میلر از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در نورثریج، لس آنجلس تحصیل کرد. وی دارای مدرک لیسانس هنر در رادیو، تلویزیون و فیلم است.
مغز استخوان فیلم درام اجتماعی ایرانی به کارگردانی حمیدرضا قربانی، نویسندگی علی زرنگار و تهیه کنندگی حسین پورمحمدی محصول سال ۱۳۹۸ است. پریناز ایزدیار، بابک حمیدیان، نوید پورفرج، بهروز شعیبی، علیرضا میرسالاری و جواد عزتی گروه بازیگران آن را تشکیل می دهند. "مغز استخوان" نخستین بار در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ اکران عمومی شد. این فیلم در مجامع بین المللی مورد توجه قرار گرفت و برای نمایش در جشنواره فیلم ونکوور برگزیده شد. داستان. بهار(پریناز ایزدیار)، پسرش پیام دچار سرطان شده و دکترها همه راه ها را رفته و هیچ راهی برای درمان این بچه غیر از استفاده از بانک خون بند ناف نیافته اند و این در حالیست که بهار از همسرش جدا شده و با همسر فعلیش حسین(بابک حمیدیان) زندگی می کند. از طرفی پدر پیام(جواد عزتی) به جرم قتل وتجاوز تا یک ماه دیگر اعدام می شود. بهار نهایتاً برای به دنیا آوردن بچه جدید مجبور می شود علیرغم میل قلبی خود و همسرش از همسرش جدا بشود تا بتواند با پدر پیام ازدواج کند و … بازخورد. هوشنگ گلمکانی عنوان کرد: «یکی از فیلم هایی که تماشای آن را توصیه می کنم، "مغز استخوان" است. کا
رگردان آن، پیش از این دستیار اصغر فرهادی بوده و با اینکه تاثیرهای همکاری با فرهادی را در فیلم می بینیم، اما مغز استخوان فیلم مستقلی است و هویت فیلمساز را به همراه دارد.» محسن بیگ آقا، فیلم و روند آن را پیچیده و هیجان انگیز عنوان کرد و درگیر شدن احساسات مخاطب با کاراکترها را امتیاز این فیلم دانست. علی اکبر عبدالعلی زاده نوشت: «ساخته حمیدرضا قربانی با طرح یک موضع بغرنج توسط شخصیت زن اول فیلم، داستان یک تصمیم فردی متأثر از حس مادری و توجیه پذیر براساس همین حس را به چالشی جدی با قانون و شرع بدل می کند. فیلم با ظرافت موقعیت ها و بن بست های انسانی و خروجی های چند وجهی فیلمنامه را، به همراه تلاش برای عمیق کردن شخصیت ها نشان می دهد.» همایون اسعدیان از اعضای هیئت انتخاب سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر نیز پریناز ایزدیار و پیمان معادی را بهترین بازیگران سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر دانست. "مغز استخوان" در بین پنج فیلم برتر آرای مردمی، در جشنواره فیلم فجر قرار گرفت و نظر مخاطبان را جلب کرد. این فیلم همچنین به طور گسترده در سینماهای اقلیم کردستان نمایش داده شد. حضور در جشنواره ها و جوایز. نمایش در جشنواره ها. "مغز استخوان"
به واسطه تصویر وضعیت انسان در موقعیتی منحصر به فرد، داستانی پرکشش و پرداخت دقیق و عاری از احساسات گرایی کارگردان در مجامع مختلف بین المللی مورد توجه قرار گرفت و در نهایت، برای نمایش در جشنواره فیلم ونکوور برگزیده شد. این جشنواره یکی از رویدادهای معتبر «غیر رقابتی» در سینمای جهان به حساب می آید که ساختار اصلی آن براساس الگوی جشنواره جشنواره ها بنا نهاده شده است. "مغز استخوان" همچنین در «جشنواره فیلم های ایرانی زوریخ» و «جشنواره فیلم های ایرانی بارسلونا» نمایش داده شد و مورد توجه قرار گرفت. سانسور. علی زرنگار (نویسنده) دربارهٔ سانسور بخش هایی از فیلم در نشست خبری این فیلم ابراز تاسف کرد و گفت: «من متاسفم که عواملی می آیند و اثر را تکه پاره می کنند، پایان فیلم اسیر «ممیزی» شده و ناگزیر بودیم پایان اثر را تغییر دهیم.» همچنین زرنگار در پاسخ به این سؤال که آیا شما دنبال دور زدن «قانون قصاص» و نشان دادن «زنای محصنه» در فیلم بودید، گفت: «من قصد نشان دادن زنای محصنه را نداشتم و به دنبال دور زدن قانون هم نیستم، من فقط یک قصه روایت می کنم و اینکه برای برخی تصمیم ها باید با وجدانمان تصمیم بگیریم.»
سرخرگ بازویی یا شریان براکیال مهم ترین سرخرگ خون رسان به بازو، ساعد و دست است. این سرخرگ ادامه سرخرگ زیربغلی (آگزیلاری) بوده و در سمت داخلی بازو طی مسیر کرده و مهم ترین شاخه آن در بازو سرخرگ عمقی بازو است. این سرخرگ در حفره آرنجی (کوبیتال) به دو شاخه انتهایی به نام های سرخرگ زند زبرین (رادیال) و سرخرگ زند زیرین (اولنار) تقسیم می شود.
میثم احمدی (زادهٔ ۲۸ آبان ۱۳۷۱ – درگذشتهٔ ۳۰ آبان ۱۳۹۸ در کرج) یکی از کشته شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. میثم احمدی در ۲۸ آبان سال ۱۳۷۱ متولد شد. او در یک مغازهٔ مکانیکی اتومبیل مشغول به کار بود. کشته شدن. سمیه شیردل، نامزد میثم احمدی در این مورد گفت: میثم روز ۲۵ آبان زمانی که از محل کارش به خانه برمی گشته است، در منظریهٔ کرج از ناحیهٔ شکم هدف گلوله نیروهای امنیتی هدف قرار می گیرد. او را به بیمارستان مدنی منتقل می کنند. سمیه شیردل اضافه می کند: «درست در روزهای طلایی پس از نامزدی و در حالی که قرار ازدواج را برای ۲۶ دی گذاشته بودیم و منتظر خبرهای خوب بودیم، بدترین خبر ممکن رسید و میثم از دست رفت.» او ۳ روز پیش از زادروزش هدف گلوله قرار گرفت. میثم احمدی روز ۳۰ آبان سال ۱۳۹۸ به علت شدت جراحات در بیمارستان مدنی کرج درگذشت. پیکر او روز ۳ آذر ۱۳۹۸ در قطعهٔ ۲۶ قبرستان بی بی سکینه کرج به خاک سپرده شد. حواشی. برخی از خانواده های جان باختگان اعتراضات به نتیجه انتخابات دهم ریاست جمهوری ایران به دیدار هم می روند و قصد دارند مانند «مادران خاوران»، «مادران پارک لاله» و «مادران صلح»، هسته ای از مادران دوباره داغ
دار را تشکیل دهند. سمیه شیردل، نامزد میثم احمدی نیز به دیدار خانوادهٔ پویا بختیاری رفته است.
شریان اولنار یا سرخرگ زند زیرین یکی از شاخه های انتهایی سرخرگ بازویی است که همجوار با شریان رادیال و در سمت داخلی ساعد طی مسیر می کند. این سرخرگ به مفصل آرنج، ماهیچه های مرکزی و داخلی ساعد و اعصاب میانی (مدین) و زند زیرین خون رسانی می کند. این شریان در انتها به قوس کف دستی مچ دستی (پالمار کارپال)، قوس کف دستی سطحی و شاخه مچ دستی (کارپال) خلفی تقسیم می شود. کالبدشناسی. شاخه انتهائی بزرگتر سرخرگ بازویی است که از مجاور گردن استخوان زَند زِبَرین (رادیوس) در حفره آرنجی شروع می شود، شریان یک مسیر مایل به داخل داشته، سپس به طور عمود در سمت داخل ساعد به پائین نزول می کند، مسیر مایل آن بوسیله عضلات فلکسور سطحی پوشیده می شود، مسیر عمودی آن در نیمه فوقانی بوسیله ماهیچه خم کننده مچ به زند زیرین (فلکسور کارپی اولناریس) و در نیمه تحتانی فقط توسط نیام های عمقی و سطحی و پوست پوشیده می شود. شاخه های مهم شریان اولنار در ساعد شامل شاخه های عضلانی، شاخه های راجعه برای شرکت در آناستوموزهای اطراف آرنج (راجعه اولنار قدامی و راجعه اولنار خلفی)، شاخه هائی برای شرکت در آناستوموزهای اطراف مفصل مچ (مانند شاخه های کف دستی مچ دستی و پشتی
مچ دستی) و سرخرگ میان استخوانی مشترک می باشد. سرخرگ میان استخوانی مشترک به دو شاخه میان استخوانی قدامی و میان استخوانی خلفی تقسیم می شود. سرخرگ میان استخوانی قدامی در جلو غشاء بین استخوانی نزول می کند و دارای شاخه های موسکولار، تغذیه ای برای استخوان های زند زبرین و زند زیرین و سرخرگ میانی (مدین) می باشد. سرخرگ میان استخوانی خلفی با سوراخ کردن غشاء بین استخوانی به خلف رفته و به محفظه (کمپارتمان) خلفی ساعد خون رسانی می کند، شاخه های مهم آن شامل شاخه های موسکولار و راجعه بین استخوانی است که در آناستوموزهای اطراف آرنج شرکت می کند، سرخرگ زند زیرین با عبور از سطح نگهدار خم کننده دست (فلکسور رتیناکولوم) وارد دست شده و در تشکیل قوس پالمار سطحی شرکت می کند.
حمله هوایی (به انگلیسی: "Air Strike") همچنین به عنوان بمباران، روح شکست ناپذیر" نیز شناخته شده است. نام یک فیلم سینمایی چینی در ژانر اکشن و جنگی - درام به کارگردانی شیائو فنگ در مورد بمب گذاری ژاپنی از شهرستان چینی چونگ کینگ در طول جنگ جهانی دوم می باشد. فیلمبرداری اصلی در ماه مه سال ۲۰۱۵ میلادی در شانگهای چین آغاز شد. موضوع فیلم. با آغاز جنگ جهانی دوم در نبرد شانگهای و نانجینگ در سال ۱۹۳۷، ماجرا پیرامون مقاومت بزرگ نیروی هوایی چین در برابر حمله ژاپن و اشغال چین شکل می گیرد. قدرت طاقت فرسای ماشین جنگی امپراتوری ژاپن برای از بین بردن شانگهای و پایتخت نانجینگ در زمان جنگ، به دنبال مقاومت شدید و در نهایت سقوط پایتخت موقت جنگ ووهان در سال ۱۹۳۸، و رسیدن به جنگ خونین شش ساله جنگ همه جانبه چونگ کینگ، پایتخت زمان جنگ چین برای باقیمانده جنگ جهانی دوم، بازماندگان نیروی هوایی چین، پناهندگان و مردم چونگ کینگ، مقاومت قابل انکار در برابر سال ها حملات هوایی وحشیانه نیروی هوایی امپراتوری ژاپن را به نمایش می گذارند. تولید. مل گیبسون به عنوان مدیر هنری فیلم با بودجه ۶۵ میلیون دلاری فعالیت کرد. فیلمبرداری اصلی از این فیلم در ما
ه مه سال ۲۰۱۵ در شانگهای چین آغاز شد. فیلمبرداری در نوامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید. انتشار. این فیلم به عنوان یادبود ۷۰ سالگرد پیروزی متفقین در جنگ جهانی دوم فیلمبرداری شده است. در ابتدا قرار بود در تاریخ ۱۷ اوت ۲۰۱۸ منتشر شود، بعداً دوباره برنامه ریزی شد تا در تاریخ ۲۶ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شود تا نسخه جهانی همان روز داشته شود.
صنعت شرط بندی در ترکیه () کاملاً تحت رگولاتوری دولت انجام می شود و ترکیه قوانین سخت گیرانه ای در این حوزه بر شهروندانش اعمال می کند دولت ترکیه در سال ۱۹۸۸ حضور در قمارخانه ها را ممنوع اعلام کرده بود. شرط بندی آنلاین. شرط بندی آنلاین و به طور عمومی قمار هم اکنون در سراسر ترکیه ممنوع است و تنها در یک مورد شرکت IDDAA اجازه فعالیت محدود دارد. هم اکنون در ترکیه برای فعالین این کسب و کارها مجازات و تحریم های سختی در نظر گرفته می شود.
شرط بندی در تگزاس () به طور قانونی داری مجوزهای مشمول لاتاریِ بینگو و قرعه کشی ها و کازینو هندی سه گانه میشود.
بهرام بیضایی از حوالیِ سالِ ۱۳۴۰ نگارش و ساختِ ده ها نمایش و فیلم و نوشته را آغاز کرد که بسیاری به نتیجه نرسید یا گم شد. او کمابیش همهٔ نوشته های داستانیش را برای نمایش بر صحنهٔ تئاتر یا بر پردهٔ سینما نوشته؛ ولی بسیاری از این ها را – به استثنای شانزده نمایش و چهارده فیلم – به چنین فرجامی نرسانیده است و به همین نافرجامیِ بیشترِ کارهایش هم شناخته شده است. نام و نشانِ بسیاری از آثارِ نافرجام و حتّی منتشرنشدهٔ بیضایی در دورهٔ زندگیِ خودش شناخته بوده است. صفدر تقی زاده از کسانی بوده که سببِ اصلیِ ناکامیِ بیضایی در تکمیلِ کارهایش را «اجازه نیافتن» می دانند، چنان که در ۱۳۷۹ نوشت: با این همه، معروف بوده که بیضایی «ممنوعیت حاکم بر آثارش را با پرکاری فراوان به تمسخر می گیرد.» ابراهیم گلستان آرزو داشته که بیضایی نیز همچون دیگرانی «فرصت» پیدا کند. مرتضی احمدی افسوس خورده که بیضایی اتّهام خورده و کنار نهاده شده؛ پرویز پورحسینی و پرویز جاهد دوریش از سینما و تئاترِ ایران را «خسران بزرگ» دانسته اند؛ جمشید ملک پور معترضِ ناسزاواریِ آن شده که بیضایی عضوِ فرهنگستانِ هنر نبوده؛ بهزاد فراهانی و علی نصیریان از مسئولانِ فرهنگی خوا
سته اند که بیضایی را از آمریکا (از آخرین مهاجرتش) به ایران بازگردانند و بگذارند کار کند؛ اصغر رفیعی جم و اصغر فرهادی آرزو کرده اند که بیضایی بتواند به سرِ کارش در ایران برگردد؛ علیرضا مجلّل و حسین خسروجردی او را نمونهٔ اعلای «نسلِ سوخته» دانسته اند؛ مسعود جعفری جوزانی از «فراری دادن» ِ بیضایی گله کرده؛ آیدین آغداشلو جلوگیری از کارِ بیضایی را «جهل و بی اعتنایی» دانسته و رانده شدنش را به آنجا که «جایگاهش نیست» ملازمِ آسودگی شمرده: «هر جا که می خواهد رفته باشد، چون هر جا که باشد نماینده معنا و شعور و خلاقیت درخشان مردم کارآمد است.» دیگرانی هم بوده اند که تقصیرِ ناتمامیِ بعضِ کارها را از بیضایی دانسته اند. بهمن فرمان آرا و هوشنگ مرادی کرمانی به شهیدنمایی و مظلوم نمایی متّهمش کردند، شهلا لاهیجی از سرخوردگی و بی رغبتیِ بیضایی به چاپِ کتاب های جدیدش سخن گفت (۱۳۹۷) و علی جنّتی در زمانِ وزارتِ فرهنگ و ارشادِ اسلامی سالخوردگیِ بیضایی را مانعِ فیلم ساختنش گفت (۱۳۹۵)؛ ولی جلال ستّاری کامیابیِ بیضایی در حرفِ نو گفتن را ستوده و محمود دولت آبادی او را «عاشق» و «از پا نیفتادنی» می دانسته است؛ و ناصر تقوایی تودهٔ مردم را از م
قصّرانِ بی کاری بیضایی و مانندانش شمرده: «. . . چه چیزی در مردمِ ما هست که به حمایت از روشنفکرانِ خودشان هیچ اقدامی نمی کنند؟ من از تک تکِ شما می پرسم: اگر دلتون برای یک فیلمِ بهرام بیضایی تنگ می شه، چرا کوشش نمی کنین که او فیلمی بسازه؟» و گلاب آدینه نوشته: «. . . کشور ما هم اگر لایق باشد پذیرای ایشان خواهد بود.» ولی محمّد رحمانیان در بهارِ ۱۳۹۸ گفته: «بعید می دانم او هرگز به کشور برگردد.» نویسنده ای ناشناس در مقاله ای در شمارهٔ ۸ تیرِ ۱۳۹۹ روزنامهٔ "کیهان" نوشت: «آنچه باعث ترک دائمی وطن از جانب او شد نه فشار جمهوری اسلامی که تهدید و ارعاب همکارانش بود». بیضایی خود سخنرانیِ ۲۰ مهرِ ۱۳۵۶ در شبِ سوّمِ شب های شعرِ گوته را در باغِ انجمنِ روابطِ فرهنگیِ ایران و آلمان (تهران) چنین آغاز کرده بود که: «. . . یک زمانی ما قرار بود که متخصّص در کار سینما بشیم یا در کار تئاتر. در حال حاضر فکر می کنم که متخصّص یک چیزهای دیگری هستیم، پروژه های ناتمام.» اینک سیاهه ای از آثارِ بیضایی که عمدتاً (به استثنای هر کدام که با اجرایِ بیضایی ممتاز شده، که یعنی شانزده نمایش و چهارده فیلم) عبارت است از همین پروژه های ناتمام: نمایش ها. ب
یضایی، چنان که بارها گفته، همهٔ نمایشنامه هایش را برای نمایش نوشته؛ ولی کوشش های فراوانیش نافرجام مانده است و، به قولِ رضا براهنی، «این جسته گریخته عرضه شدن را بر هر دو عصر زمانه خویش نبخشیده». "مجلس ضربت زدن"ِ (۱۳۷۹) بیضایی خود نمایشنامه ای است اجرانشده به کارگردانی خودش دربارهٔ نمایشی نافرجام. جلوی بسیاری از کارهای بیضایی را مخالفانِ سیاسی و فرهنگیش گرفتند (که به مهاجرتش به آمریکا در ۱۳۸۹ انجامید)؛ مثلاً سعید سلطان پور که آشکارا کارشکنی می کرد یا نویسنده ای ناشناس که در ۱۵ آذرِ ۱۳۹۵ در روزنامهٔ "کیهان" چنین نوشت: ولی بیضایی «عدم امکان اجرای نمایش ها را با افزایش وزن ادبی نمایشنامه ها جبران می کند و دوستدارانش را از سالن های خالی و بی نمایش به کتابخانه ها و کتابفروشی ها می کشاند.» دیگرانی هم بارها خواستارِ فراهم شدنِ امکانِ کارِ بیضایی در تئاترِ ایران شده اند. مثلاً، بهزاد فراهانی در نوروزِ ۱۳۹۹ گله کرده که: «وقتی ما بهرام بیضایی رئیس دپارتمان تئاتر را که فیلسوف شرق است به آمریکا می فرستیم و به جای او اشخاصی دیگر را می گذاریم مشخص است که تئاتر را نمی فهمیم و نمی شناسیم.» هادی مرزبان نیز افسوس خورده که: «. .
. حیف از بیضایی که خود چراغ است اما روشنایی اش را با دست های خود و با کمال میل به دوردست ها تبعید کردیم.» دیگرانی چون محمّد چرم شیر به تأثیرِ «دور ماندن» و «پس زده شدن» بیضایی از کارِ اجرا در کارِ نمایشنامه نویسیش نیز پرداخته اند. اینک سیاهه ای از نمایشنامه های بیضایی، که بیشترش را خود کارگردانی نکرده و به نمایش درنیاورده است. (بیضایی چند نمایشنامه نیز ترجمه کرده که اینجا نام برده نشده. "آتسوموری"ِ سه آمی موتوکیو و "از پشت شیشه ها"ی اکبر رادی و "مکبث"ِ ویلیام شکسپیر نیز از کارهای نمایشی نافرجامِ بیضایی است: "آتسوموری" را حدودِ سالِ ۱۳۴۳ از روی ترجمهٔ فارسیِ داریوش آشوری و خودش با علی نصیریان و عزّت الله انتظامی تمرین کرد، ولی مسئولانِ ادارهٔ هنرهای دراماتیک نگذاشتند تا به نمایش درآید. "از پشت شیشه ها" در ۱۳۴۵ نشد که اجرا شود. ترجمهٔ فارسی نویی از "مکبث" را نیز از سالیانِ پایانیِ دههٔ ۱۳۵۰ می خواست به نمایش درآورد؛ که نشد.) فیلم ها. بیشترِ فیلم نامه های بیضایی غیراقتباسی است. بیشترِ فیلم نامه هایش فیلم نشده است؛ چراکه، به قولِ مارتین اسکورسیزی، «هیچگاه آنقدر که استحقاقش را داشت، مورد حمایت قرار نگرفت.» واپسین
فیلمی که بیضایی در ایران ساخت "وقتی همه خوابیم" (۱۳۸۷) بود که خود دربارهٔ یک فیلمِ نافرجام/بدفرجام بود. پس از آن هم، که به آمریکا رفت، امیر نادری چند بار کوشش کرد تا امکانِ ساختنِ فیلم برای بیضایی فراهم کند؛ ولی نشد. سالِ ۱۳۷۷ بهزاد عشقی هشدار داده بود که مبادا بیضایی − به خاطرِ سیاستِ ناشایستِ دولت − «شهید زندهٔ سینمای ایران» شود. فخرالدّین انوار در ۱۴۰۰ گفت که «فیلم سازانِ مسلمان» مدیرانِ سینماییِ دههٔ ۱۳۶۰ را از اجازهٔ کار دادن به بیضایی و دیگرانی بر حذر می داشتند. فیلم نامه هایی نیز که دیگران فیلم کرده اند، و بیضایی اغلبِ این فیلم ها را کمتر پسندیده، همراهِ فیلمش نام برده شده است. بعضی هم قرار بود که به کارگردانیِ کارگردانی غیر از بیضایی به فیلم درآید، که نشده؛ مثلِ فیلم نامهٔ جنگیِ "سند" که حمید فرّخ نژاد از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۴ نتوانست برای ساختش بودجه فراهم کند و ساخته نشد. غیر از این فیلم نامه ها، چند طرحِ فیلم هم منتشر شده که عبارت است از: پرویز کیمیاوی نیز در نیمهٔ اوّلِ دههٔ ۱۳۷۰ با بیضایی و چند فیلم سازِ دیگر قرارِ ساختِ یک فیلمِ آنتولوژی دربارهٔ تهران را گذاشته بود، که به سرانجام نرسید.
پرنسسِ چارداش (؛ ) نام اپرتی در سه پرده توسط آهنگ ساز مجار ایمره کالمان و لیبرتوی لئو استاین و بِلا یِنباخ است. اولین اجرای آن در ۱۹۱۵ در وین به روی صحنه رفت و از ابتدا با محبوبیت فراوانی در اتریش، آلمان و شوروی روبرو شد و چندین فیلم از آن اقتباس شد. خلاصه. پرده اول. سیلویا، خوانندهٔ اولِ اورفِئوم عازم آمریکا است ولی سه معشوق او از خانواده های نجیب زاده: اِدوین، فِری و بونی خواستار ماندن او هستند. ادوین، غافل از اینکه پدر و مادرش ترتیب ازدواج او را با شتازی دخترخاله اش در خانهٔ وین داده اند، با یک دفتردار تعهدنامه ای را جهت ازدواج با سیلویا در ده هفتهٔ آتی تهیه و امضاء می کند. سیلویا سفر آمریکا را لغو می کند و ادوین او را برای انجام نظام وظیفه (در زمان صلح) ترک می کند. پرده دوم. درست در زمان انقضای سند ازدواج، سیلویا به عمارت ادوین در وین رفته و وانمود می کند که با بونی ازدواج کرده است. ادوین با شتازی نامزد است، که به ادوین اهمیت نمی دهد و فقط خواستار ازدواج قراردادی است. بونی عاشق شتازی می شود و ادوین از اینکه زودتر قولش را به سیلویا عملی نکرده، پشیمان است. ادوین دچار خطا شده و به سیلویا می گوید که والدینش ت
نها در صورت تظاهر به طلاق از بونی، سیلویا را قبول می کنند، چون تنها به این واسطه وارد جامعهٔ اعیان خواهد شد. پدر ادوین نیز جداگانه به اطلاع سیلویا می رساند که اگر بدون رسیدن به مقام نجیب زادگی با ادوین ازدواج کند، در جامعهٔ اشراف فقط یک "پرنسس چارداش" باقی خواهد ماند. سیلویا با شرمسار کردن ادوین و پدرش، آنها را در حضور دوستان و آشنایان ترک می کند. پرده سوم. فری با گروه کاباره از بوداپست در هتلی در وین است و قرار دارد در سفر آمریکا با کشتی، سیلویا را همراهی کند. با وارد شدن همه، فری مادر ادوین، خوانندهٔ اولِ کابارهٔ بوداپست و ستارهٔ پیش از سیلویا را می شناسد. مادر ادوین به دو زوج: سیلویا/ادوین و بونی/شتازی می پیوندد.
لکسوس ال سی (; ) یک خودروی گرند تورر است که توسط شرکت لکسوس، تولیدکنندهٔ خودروهای لوکس تویوتا، تولید می شود. این خودرو که بر پایه خودروی ال اف-ال سی ساخته شده است، نخستین بار در نمایشگاه بین المللی خودروی آمریکای شمالی سال ۲۰۱۶ در دیترویت رونمایی شد. این خودرو جایگزین مدل اس سی شد که از سال ۲۹۹۱ تا ۲۰۱۰ به تولید رسیده بود. ال سی نخستین مدل لکسوس است از پلتفرم جی ای-ال بهره مند است، که در این پلتفرم، در کنار اجزای دیگر، میان این خودرو و خودروی سدان بزرگ ال اس ۵۰۰ مشترک است. تاریخچه. توسعه. خودروی ال سی از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ تحت کد نام برنامهٔ «۹۵۰آ» توسعه یافت. نمونهٔ پیش نمایش این خودرو، مدل مفهومی ال اف-ال سی بود که در مرکز تحقیقات طراحی کالتی در نیوپورت بیچ، کالفرنیا طراحی شد. این مدل مفهومی در نمایشگاه خودروی دیترویت سال ۲۰۱۲ رونمایی شد. عملیات طراحی بعداً و در ژانویه ۲۰۱۳ از کالتی به مرکز فنی تویوتا در آیچی، ژاپن منتقل شد و طراحی نهایی مدل تولیدی نیز در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۴ تثبیت شد. معرفی. چهار سال پس از معرفی مدل مفهومی، نمونهٔ تولیدی این خودرو با نام ال سی ۵۰۰ در ژانویه ۲۰۱۶ در همان نمایشگاه دیترویت رونما
یی شد. موتور مورد استفاده در این خودرو یک موتور ۵٫۰ لیتری "۲یوآر-جی اس ئی" وی۸ مشترک با مدل های آرسی اف و جی اس اف بوده و قدرت آن با کمی افزایش به رسیده است. نیروی این موتور بواسطهٔ یک جعبه دندهٔ خودکار ۱۰ سرعته به چرخ های عقب منتقل می شود. یک مدل برقی دوگانه با نام ال سی ۵۰۰اچ نیز در فوریه ۲۰۱۶ در نمایشگاه خودروی ژنو رونمایی شد. این مدل نیروی خود را از یک موتور ۳٫۵ لیتری وی۶ "۸جی آر-اف ایکس اس"، یک جعبه دندهٔ هایبرید و یک پک باتری لیتیم-یون می گیرد؛ توان خروجی ترکیبی این پیشرانهٔ هایبرید برابر با در دور موتور ۶٬۶۰۰ دور بر دقیقه، و گشتاور ترکیبی آن تقریباً معادل در دور موتور ۳٬۰۰۰ دور بر دقیقه است. باتری این خودرو دارای توان ۴۴ کیلووات و انرژی ۱٫۱ کیلووات ساعت بوده و می تواند نیروی این خودرو را برای طی مسافت تأمین کند. تولید. خودروی ال سی در تأسیسات موتوماچی شرکت تویوتا، همان کارخانهٔ تولیدکنندهٔ مدل ال اف ای ساخته می شود. پیکربندی این کارخانه برای تولید مدل ال سی دستخوش تغییراتی شد که این تغییرات شامل رنگ آمیزی کامل فضای داخلی مجموعه به رنگ سفید نیز می شد. بسیاری از صنعت گران حرفه ای «تاکومی» که خودروی ال اف
ای را می ساختند، به کار خود بر روی قسمت های مختلف ال سی از جمله قطعات فیبر کربنی، تودوزی چرمی و رنگ آمیزی بدنه نیز ادامه دادند. تولید سری این خودرو در مارس ۲۰۱۷ آغاز شد و ساخت نخستین نمونهٔ آن در ۲۳ آوریل ۲۰۱۷ تکمیل شد. خودروهای مفهومی. مدل ال سی کانورتیبل مفهومی بر پایهٔ خودروی ال سی طراحی شده است. این مدل به رینگ های چرخ ۲۲ اینچی مجهز است و تودوزی چرمی آن به رنگ سفید با دوخت های طلایی رنگ است. طراح ارشد ناظر بر طراحی این مدل تادائو موری بوده است. وزن این خودروی مفهومی از مدل کوپهٔ ال سی بیشتر است؛ از این رو از بیشینهٔ سرعت کمتری برخوردار بوده و به زمان بیشتری برای شتاب گیری نیاز دارد. مدل کروکی. ال سی ۵۰۰ کروکی، که بر اساس مدل مفهومی طراحی شده است، در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۹ در نمایشگاه خودروی لس آنجلس رونمایی شد. سقف نرم چهار لایهٔ این خودرو می تواند در سرعت هایی تا باز یا بسته شود. سایر امکانات این خودرو عبارتند از دفع کنندهٔ باد شفاف از جنس پلی کربنات، گرم کننده های گردن و فناوری کنترل فعال صدا (ANC). طراحی. طراحی کلی مدل مفهومی اولیه در خودروی ال سی نیز ابقا شده است. این خودرو دارای نوعی از جلوپنجرهٔ «دوکی» یا
«اسپیندل» یکپارچهٔ لکسوس با الگویی پرتحرک بهره مند است؛ مش های به شدت فشردهٔ در بالا، به شکل های الماسی پهن تر در پایین جلوپنجره تغییرشکل می دهند. با این حال، بر خلاف خودروهای دیگر در این سری، بخش بالایی جلوپنجرهٔ دوکی فاقد حاشیهٔ کرومی است. چراغ های جلوی کامپکت با سه پروژکتور از نوع ال ئی دی در یک برآمدگی کوچک میان سپر و چرخ ها قرار گرفته اند. شاسی. خودروی ال سی نخستین خودرویی است که از پلتفرم موتور جلو-محور عقب لکسوس با نام «ساختار جهانی – لوکس» (GA-L) بهره مند می شود. این پلتفرم از مواد مختلفی نظیر فولاد با استحکام بالا، آلومینیم و فیبر کربن تشکیل شده است. پلتفرم جی ای-ال به عنوان اساس ساخت مدل های محور عقب آینده شامل لکسوس ال اس ۵۰۰، که در ژانویه ۲۰۱۷ معرفی شد، مورد استفاده قرار خواهد گرفت. این پلتفرم جهت مهیا کردن جرم کلی کمتر، تقسیم وزن بهتر در جلو و عقب، و مرکز جرم پائین تر طراحی شده است. تایرهای پنچر-رو با هدف مرتفع بی نیاز کردن این خودرو از تایر زاپاس برای آن در نظر گرفته شده اند، و باتری خودرو نیز جهت بهبود تقسیم وزن به صندوق عقب منتقل شده است. سیستم تعلیق ال سی از نوع تعلیق چند پیوندی دو اتصالی با
بازوی بالایی از جنس آلومینیم پرداخت شده و محکم شده در دو نقطه است که باعث می شود تا تمامی تحرک ها توسط بازوی پایینی نیز انعکاس یابند. از آنجا که موقعیت قرارگیری سیستم تعلیق در نوع دو اتصالی پایین تر از انواع مرسوم تک اتصالی است، این نوع طراحی دو اتصالی منجر به کاهش ارتفاع لازم سیستم تعلیق شده است. پیشرانه. ال سی ۵۰۰. مدل ال سی ۵۰۰ به یک موتور ۵٫۰ لیتری وی۸ "۲یوآر-جی اس ئی" مجهز است که درواقع نسخهٔ بروزرسانی شدهٔ موتور مورد استفاده در مدل های آرسی اف و جی اس اف است. این موتور از سیستم تزریق سوخت مستقیم و سوپاپی دی-۴اس، نحوه عملکرد چرخه اتکینسون و سامانهٔ وی وی تی-آی سود می برد. این موتور قادر به تولید نیرو در دور موتور ۷٬۱۰۰ دور بر دقیقه، و گشتاور در دور موتور ۴٬۸۰۰ دور بر دقیقه بوده و با یک جعبه دندهٔ ۱۰ سرعتهٔ خودکار "دایرکت شیفت" جفت شده است. ال سی ۵۰۰اچ. مدل ال سی ۵۰۰اچ از یک پیشرانهٔ هایبرید بهره مند است که با نام سیستم "هایبرید چند مرحله ای لکسوس" شناخته می شود. این مجموعه پیشرانه از یک موتور ۳٫۵ لیتری "۸جی آر-اف ایکس اس" وی۶ با نیروی در ۶٬۶۰۰ دور بر دقیقه، و گشتاور در ۵٬۱۰۰ دور بر دقیقه، به همراه دو موت
ور الکتریکی که مجموع توان و گشتاور آن ها به ترتیب برابر با و است، تشکیل شده است. خروجی نیرو و گشتاور ترکیبی این سیستم پیشرانه به ترتیب معادل و است. موتور درون سوز و موتورهای الکتریکی با یک جعبه دندهٔ یکتا جفت شده اند که متشکل از یک جعبه دندهٔ خودکار چهار سرعتهٔ جاسازی شده در یک جعبه دنده متغیر پیوسته است. این جعبه دندهٔ «دوقلو» امکان دسترسی پلکانی به گشتاور تولید شده توسط موتور الکتریکی را فراهم کرده و عملکرد آن مشابه جعبه دندهٔ ۱۰ سرعتهٔ خودکار است. ورزش های موتوری. سوپر جی تی. ال سی ۵۰۰ جی تی۵۰۰ یک خودروی مسابقه ای جی تی در مسابقات جی تی۵۰۰ است که جهت شرکت در مسابقات سوپر جی تی از سال ۲۰۱۷ به بعد، از مدل جاده ای ال سی ۵۰۰ مشتق شده است. این خودرو جایگزین مستقیمی برای خودروی مسابقه ای لکسوس آرسی اف جی تی۵۰۰ است که در فصل های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در مسابقات سوپر جی تی شرکت کرد. ال سی ۵۰۰ جی تی۵۰۰ نخستین حضور خود در این سری مسابقات را در مسابقه ۳۰۰ کیلومتری اوکایاما جی تی ۲۰۱۷ تجربه کرد و تاکنون چندین بار در این مسابقات به پیروزی دست یافته است. بازاریابی و فروش. شرکت لکسوس برای فیلم "پلنگ سیاه" محصول استودیوی مارول چند
خودروی ال سی ۵۰۰ را جهت فیلمبرداری سکانس تعقیب و گریز در کره جنوبی در اختیار این استودیو قرار داد. علاوه بر این، لکسوس دو مدل ویژه از ال سی را با نام «نسخه های پلنگ سیاه» با یک تصویر از پلنگ سیاه بر روی درپوش موتور، نورپردازی زیر بدنه به رنگ آبی، رینگ های چرخ ۲۴ اینچی، و رنگ آمیزی آبی بدنه با خطوط ظریف تولید کرد. فروش. آمار فروش در اروپا شامل خودروهای فروخته شده در کشورهای اتریش، استونی، بلژیک، جمهوری چک، دانمارک، فرانسه، فنلاند، قبرس، آلمان، بریتانیای کبیر، یونان، مجارستان، ایسلند، ایرلند، ایتالیا، لتونی، لیتوانی، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، لهستان، پرتغال، رومانی، اسلواکی، اسلوونی، اسپانیا، سوئد و سوئیس می شود.
شارل دو بروس (; – ) زبان شناس، مترجم، فیلسوف، نویسنده، و تاریخ نگار سده هژدهمی اهل فرانسه بود. وی از سال ۱۷۴۱ رئیس پارلمان زادگاهش دیژون، عضو فرهنگستان سنگ نبشته ها و ادبیات دیژون از ۱۷۴۶ و عضو فرهنگستان علوم، هنر و ادبیات دیژون از سال ۱۷۶۱ بود. او دوست صمیمی ژرژ لوئی لوکلرک دو بوفون، طبیعت گرایی که «تاریه طبیعی» را نوشت و دشمن شخصی ولتر، فیلسوف معروف بود. ولتر در سال ۱۷۷۰ ورود شارل دو بروس به آکادمی فرانسه را ممنوع کرد. از آنجا که دوبروس مخالف قدرت مطلق پادشاه بود، دو بار در سال های ۱۷۴۴ و ۱۷۷۱ تبعید شد. وی مقالات دانشمندانه متعددی در موضوعات تاریخ باستان، فلسفه و زبان شناسی نوشت، که برخی از آنها توسط دنیس دیدرو و دالمبرت در دائرةالمعارف (۱۷۵۱–۱۷۶۵) استفاده شد.