Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهرستان گوما (به اویغوری: گۇما ناھىیىسى) و یا شهرستان پیشان (به چینی: 皮山县، به پین یین: Píshān Xiàn) یک واحد تقسیماتی در چین است که در ولایت ختن واقع شده است. تاریخچه. بین سال های ۱۸۸۳ میلادی و ۱۹۱۳ میلادی، تحت حاکمیت دودمان چینگ، «ولایت ختن» برای اولین بار تاسیس شد. منطقهٔ گوما در این ولایت قرار داشت. در سال ۱۹۱۳ میلادی، با تاسیس جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، این ولایت منحل شده. ۱۲ شهرستان با هم یکی شده و ولایت کاشغر را تاسیس کردند. ۴ تا از این ۱۲شهرستان، شامل اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله شهرستان گوما. در سال ۱۹۲۰ میلادی، ولایت ختن، شامل ۶ شهرستان ختن، کرییه، گوما، لوپ، قره قاش، و کارگیلیک تاسیس شد. در سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی، در منطقهٔ کاشغر که در آن زمان شامل ولایت خودمختار قزل سو قرقیز نیز می شد، در طی شورشی علیه حکومت استانی وفادار به جمهوری چین، کشور جدیدی به طول دو سال با نام جمهوری اسلامی ترکستان شرقی اعلام شده بود. در منطقهٔ ختن نیز، کشوری با نام «امارت اسلامی ختن» اعلام شد. بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ میلادی، منطقهٔ ختن تحت سلطهٔ جنگ سالاران هوئی (مسلمانان چینی تبار) بود، در حکومتی که ا
صطلاحا با نام «دونگانستان» از آن یاد می شود. (در منابع روسی، هوئی ها را دونگان می نامند) بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶ میلادی، «ولایت خودمختار جنوب سین کیانگ» (مشابه ولایت خودمختار ایلی قزاق) با تحت مدیریت داشتن ولایات کاشغر، یارکند، آق سو، ختن، و ولایت خودمختار قزل سو قرقیز ایجاد شد. در فوریه سال ۲۰۱۶، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهرستان های قره قاش، گوما، و چیرا، شهر قروم قاش/کونیو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت ختن در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در ژانویه سال ۲۰۱۸، اراضی جدیدی از شهرستان کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم قاش شدند. در دسامبر سال ۲۰۱۹، اراضی جدیدی به مساحت ۱۰۳۹ کیلومتر مربع از شهرستان های قره قاش، گوما، چیرا، و کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم قاش شدند. تقسیمات اداری. شهرستان گوما متشکل از ۱ ناحیه، ۶ شهرک، ۸ قصبه، و ۲ قصبه قومیتی است. تنها ناحیهٔ تابع شهرستان گوما، نام رسمی خاصی ندارد. این ناحیه شامل محلات شهری قدیمی شهر گوما است. در همسایگی این ناحیه، یکی از شهرک های تابع شهرستان گوما است که «شهرک
گوما» نام دارد. بر خلاف شهرستان که نام اویغوری آن «گوما» و نام چینی آن «پیشان» است، این شهرک در هر دو زبان رسمی، با نام «گوما» شناخته می شود. «شهرک گوما» شامل محلات نوساز شهر گوما و همینطور حلقه ای محله و روستا دورادور شهر گوما می شود. از نکات قابل توجه در شهرستان گوما، این است که در تابعیت «قصبه کیلیانگ»، دهی به نام «اصفهان» وجود دارد.
شهرستان پویانگ (به لاتین: Poyang County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در شانگراو واقع شده است.
شهرستان پو (به لاتین: Pu County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لینفن واقع شده است. شهرستان پو ۱٬۵۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان پوان (به لاتین: Pu'an County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در کیانشینان واقع شده است.
شهرستان پودینگ (به لاتین: Puding County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در انشون واقع شده است.
شهرستان پوگه (به لاتین: Puge County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لیانگشان یای واقع شده است.
شهرستان ژنکانگ (به لاتین: Zhenkang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در لینکانگ واقع شده است. شهرستان ژنکانگ ۱۵۴٬۲۱۷ نفر جمعیت دارد.
شهرستان چیان (به لاتین: Qian County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در شیان یانگ واقع شده است. شهرستان چیان ۱٬۰۰۲٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷۲٬۰۸۸ نفر جمعیت دارد.
شهرستان چیان آن (به چینی: 乾安县) یک شهرستان در استان جی لین چین است که در تابعیت شهر سونگ یوان قرار دارد. شهرستان چیان آن ۳٬۵۱۲٫۹۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۵٬۵۴۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان چیان آن به ۳ ناحیه، ۶ شهرک و ۴ قصبه تابعه تقسیم شده است. شش «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشند.
شهرستان چیانوی (به لاتین: Qianwei County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لیشان واقع شده است.
شهرستان چیانیانگ (به لاتین: Qianyang County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در باوژی واقع شده است. شهرستان چیانیانگ ۹۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۳٬۹۵۹ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژن لای (به چینی: 镇赉县) یک شهرستان در استان جی لین چین است که در تابعیت شهر بای چنگ قرار دارد. شهرستان ژن لای ۴٬۷۱۸٫۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۱٬۳۸۷ نفر جمعیت دارد و ۱۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان ژن لای به ۷ شهرک، ۲ قصبه و ۲ قصبه قومیتی (برای مردم مغول) تابعه تقسیم شده است. هشت «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشد.
شهرستان چیاوجیا (به لاتین: Qiaojia County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در ژاوتونگ واقع شده است. شهرستان چیاوجیا ۳٬۲۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان چیچون (به لاتین: Qichun County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوانگانگ واقع شده است.
شهرستان چیدونگ (به لاتین: Qidong County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هنگیانگ واقع شده است.
شهرستان چرچن (به اویغوری: چەرچەن ناھىیىسى) و یا شهرستان چییمو (به چینی: 且末县، به پین یین: Qiěmò Xiàn)یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار بایینغولین مغول واقع شده است. شهرستان چرچن ۱۳۸٬۶۶۵ کیلومتر مربع مساحت دارد. تاریخچه. اولین واحد تقسیماتی مدرن که معادل ولایت خودمختار بایینغولین مغول بود، در سال ۱۸۸۲ میلادی تحت نام «ولایت قره شهر»، شامل سه شهرستان بوگور، لوپنور، و یانچی تاسیس شد. در سال ۱۸۹۹ میلادی، نام این ولایت به «ولایت یانچی» تغییر کرد. در سال ۱۹۱۴ میلادی، شهرستان چرچن با جدا شدن از لوپنور تاسیس شد. در ژوئن سال ۱۹۵۴ میلادی، «ولایت یانچی» منحل شد. در این سال، ۲ واحد تقسیماتی جدید بجای این ولایت تاسیس شدند. اولین این دو، «ولایت خودمختار بایینغولین مغول» است که شامل ۳ شهرستان یانچی، هجینگ، و خوشوت، در بر گیرندهٔ ۱۱٪ مساحت «ولایت یانچی» در شمال آن. دومین این دو، «ولایت کورلا» است که شامل ۵ شهرستان کورلا، بوگور،لوپنور، شهرستان چارقیلیق، شهرستان چرچن در بر گیرندهٔ ۸۹٪ مساحت «ولایت یانچی» در جنوب آن. ۶ سال بعد، در دسامبر سال ۱۹۶۰ میلادی، «ولایت کورلا» در «ولایت خودمختار بایینغولین مغول» ادغام شد. مرکز ول
ایت خودمختار بایینغولین مغول از یانچی به کورلا انتقال یافت. در دسامبر سال ۲۰۱۲، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهر کورلا، باش اگیم/تیه منگوان به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت خودمختار بایینغولین مغول در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین کیانگ قرار گرفت. در ژانویه سال ۲۰۲۰ میلادی، اراضی از شهرستان های خودمختار یانچی هوئی، باغراش، چارقیلیق، چرچن، خوشوت، و هجینگ از تابعیت ولایت خودمختار بایینغولین مغول در آمده و ضمیمهٔ باش اگیم شدند. اکثر این اراضی شامل هنگ های متعلق به بینگتوان بودند.
شهرستان چیهه (به لاتین: Qihe County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در دژو (شاندونگ) واقع شده است.
شهرستان چیلیان (به لاتین: Qilian County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در ولایت خودمختار هایبی تبتی واقع شده است.
شهرستان چیمن (به لاتین: Qimen County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوانگشان واقع شده است.
شهرستان چین (به لاتین: Qin County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چانگجی واقع شده است.
شهرستان چینان (به لاتین: Qin'an County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تیانشوی واقع شده است.
شهرستان چینگ (به لاتین: Qing County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در کانگجو واقع شده است. شهرستان چینگ ۹۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹٫۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان چینگ آن (به چینی: 庆安县) یک شهرستان در استان هئی لونگ جیانگ چین است که در تابعیت شهر سوی هوا قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان وانگ کوی به ۴ ناحیه، ۸ شهرک، و ۶ قصبه تابعه تقسیم شده است. دو «میدان» هم سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می باشند، مانند نواحی اداری مزارع و مراتع.
شهرستان چینگچنگ (به لاتین: Qingcheng County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در کینگیانگ واقع شده است.
شهرستان چینگفنگ (به لاتین: Qingfeng County) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در پویانگ واقع شده است.
شهرستان ژنشیونگ (به لاتین: Zhenxiong County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در ژاوتونگ واقع شده است. شهرستان ژنشیونگ ۳٬۷۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان ژرونگ (به لاتین: Zherong County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در نینگده واقع شده است.
شهرستان ژیدان (به لاتین: Zhidan County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در یان آن واقع شده است.
شهرستان ژیدوی (به لاتین: Zhidoi County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در ولایت خودمختار یوشو تبتی واقع شده است.
شهرستان ژیجین (به لاتین: Zhijin County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در بیجای واقع شده است.
شهرستان ژونگ (ژونگ شیان) (به چینی: 忠县، به پین یین: Zhōngxiàn) یک شهرستان تابع شهر چونگ چینگ، در جمهوری خلق چین است. شهرستان ژونگ (ژونگ شیان) ۲٬۱۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۵۱٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد. تا پیش از سال ۱۹۹۲ میلادی، شهرستان ژونگ (ژونگ شیان) تابع ولایت وان شیان در استان سیچوان بود. در دسامبر سال ۱۹۹۲، ولایت وان شیان به شهر در سطح ولایت وان شیان ارتقاء یافت. شهرستان ژونگ (ژونگ شیان) تابع شهر وان (وان شیان) قرار گرفت. در دسامبر ۱۹۹۷، «شهر در سطح ولایت وان شیان» منحل شد مناطق و شهرستان های تابع آن، منجمله شهرستان ژونگ (ژونگ شیان) به شهر جدید التاسیس در سطح استان چونگ چینگ پیوستند.
شهرستان ژونگبا (به لاتین: Zhongba County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در شیگاتسه واقع شده است.
شهرستان ژونگفانگ (به لاتین: Zhongfang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در هیوایهوا واقع شده است. شهرستان ژونگفانگ ۱٬۴۶۶٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۴۱٬۰۱۴ نفر جمعیت دارد.
جمعیت شناسی چین () به بررسی هرم ساختار سنی، جمعیت اقوام چین و سیاست تک فرزندی می پردازد. جمعیت چین در سال ۱۹۸۲ میلادی به یک میلیارد نفر رسید. بر پایه اعلام اداره ملی آمار چین، جمعیت شناسی چین در سال ۲۰۲۲ میلادی، برای اولین بار بعد از ۶۰ سال کاهش یافت و به ۱٫۴۱۱٫۸۰۰٫۰۰۰ نفر رسید. آخرین آمارهای رسمی درسال ۲۰۲۳ نشان می دهد که جمعیت چین به ۱٬۴۲۵٬۷۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده است. کاهش جمعیت چین در سال ۲۰۲۳ شتاب گرفته و با بیشتر از ۶ دهه رشد، در زمانی که این کشور با بحران جمعیتی مبارزه می کند، روند نزولی پیش گرفته است. به دلیل کاهش جمعیت سال ۲۰۱۵ سیاست تک فرزندی به دو فرزندی و سال ۲۰۲۱ به سه فرزندی تغییر یافت. عدم تمایل و ابای نسل جوان از کار یدی در کارخانه ها زنگ خطر را نه تنها برای اقتصاد چین که برای جهان به صدا درآورده است. کاهش جمعیت چین برای دومین سال متوالی. اداره ملی آمار چین جمعیت این کشور را در سال ۲۰۲۳ یک میلیارد و ۴۰۹ میلیون نفر اعلام کرد که نسبت به سال قبل از آن دو میلیون و ۷۵۰ هزار نفر کاهش یافته است. سال ۲۰۲۲ نخستین کاهش جمعیت چین از سال ۱۹۶۱ در دوران قحطی بزرگ دوران مائوتسه تونگ رخ داد. با کاهش نرخ زاد و ولد و
موج مرگ و میر ناشی از کرونا پس از پایان قرنطینه شدید جمعیت این کشور برای دومین سال متوالی در سال ۲۰۲۳ کاهش یافت که انتظار می رود اثرات طولانی مدت عمیقی بر پتانسیل رشد اقتصاد چین داشته باشد. در نتیجه سیاست تک فرزندی که از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۵ اجرا شد و شهرنشینی سریع آن دوره، نرخ زاد و ولد این کشور ده ها سال است که در حال کاهش بوده است. همچنین به سبب رونق اقتصادی جمعیت زیادی از جوامع روستایی چین به شهرها نقل مکان کردند؛ جایی که بچه دار شدن گران تر است. کارشناسان سازمان ملل می گویند در درازمدت جمعیت چین تا سال ۲۰۵۰ به میزان ۱۰۹ میلیون نفر کاهش می یابد که بیش از سه برابر کاهش پیش بینی شده قبلی آنها در سال ۲۰۱۹ است. انتظار می رود جمعیت سن بازنشستگی چین، ۶۰ ساله و بالاتر، تا سال ۲۰۳۵ از حدود ۲۸۰ میلیون نفر در حال حاضر به بیش از ۴۰۰ میلیون نفر افزایش یابد - بیش از کل جمعیت آمریکا. آکادمی علوم دولتی چین پیش بینی کرده است بودجه سیستم بازنشستگی چین تا سال ۲۰۳۵ تمام می شود. نرخ زاد و ولد چین در سال گذشته ۶٫۳۹ تولد به ازای هر هزار نفر بود که نسبت به نرخ تولد ۶٫۷۷ در سال ۲۰۲۲ کاهش داشت و پایین ترین نرخ زاد و ولد را به ثبت رسا
ند. نرخ تولد در ژاپن ۶٫۳ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر در سال ۲۰۲۲ بود، در حالی که کره جنوبی ۴٫۹ بود. نرخ مرگ ومیر سال ۲۰۲۳ چین نیز با ۷٫۸۷ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، از ۷٫۳۷ مرگ ومیر در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است که بالاترین میزان از سال ۱۹۷۴ محسوب می شود. نسل زد و کاهش جمعیت. نسل زد در چین تمایل کمی به ازدواج و فرزندآوری دارند. طبق قوانین چین، مردان از ۲۲ و زنان از ۲۰ سالگی می توانند ازدواج کنند. عبور از سیاست تک فرزندی به دو تا سه فرزندی بیانگر آن است که مسئولان چین خطر کاهش جمعیت را در آینده ای نزدیک درک کرده و از نگاه ناظران، زمان آن فرا رسیده که سران پکن بیش از تغییر سیاست های جمعیتی در پی تغییر نگرش جامعه به ویژه «نسل زِد (Z)» به ازدواج برآیند. شمار زیادی از جوانان در جوامع شرق آسیا همزمان با رشد و شکوفایی منطقه و افزایش سطح خواسته هایشان، ازدواج خود را به تاخیر می اندازند. داده های سرشماری سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ نشان می دهد بیشتر جوان چینیِ تحصیل کرده دانشگاه بین سنین ۲۵ تا ۲۹ سال، مجردند و زنان به ویژه آن دسته که در شهرهای توسعه یافته چین زندگی می کنند، تمایل چندانی برای ازدواج ندارند. این طرز فکر، مقام های دولتی چی
ن را بیش از پیش نگران کرده زیرا کاهش رشد جمعیت در سال های اخیر وخیم تر شده است. برای معکوس کردن این روند، پکن در سال ۲۰۱۵ سیاست تک فرزندی را که برای چند دهه در این کشور حکمفرما بود، کنار گذاشت و در ماه می سال گذشته میلادی (اردیبهشت- خرداد۱۴۰۰) سیاست سه فرزندی را معرفی کرد. «لیو یه» دانشیار کینگز کالج لندن نیز معتقد است این سیاست ها بیشتر «مردانه» هستند و با واقعیتی که «نسل Z» امروز چین با آن مواجه شده، همخوانی ندارد. به گفته وی، «نسل جدید به دنبال یافتن آینده شغلی بهتری است، آنها فرصتی برای داشتن همه چیز از جمله شغل و خانواده و همچنین خودشکوفایی می خواهند. بدون فراهم ساختن این موارد، متقاعد کردن آنها برای بچه دار شدن سخت است.» نسل Z که به زبان عامیانه به عنوان زومرها نیز شناخته می شوند، نخستین نسل اجتماعی هستند که از جوانی با دسترسی به اینترنت و فناوری دیجیتال قابل حمل بزرگ شده اند. شماری از ویژگی های آنها این است که نسبت به نسل پیش از خود در سن بالاتری ازدواج می کنند؛ میزان بارداری در این گروه پایین‎تر است و همچنین جوانان این نسل بیشتر از نسل های قدیمی دغدغه عملکرد تحصیلی و چشم انداز شغلی خود را دارند. حضور
زنان چین در قدرت سیاسی و اقتصادی به شدت کم بوده است و این کشور راه درازی برای ایجاد جامعه ای همراه با برابری جنسیتی در پیش دارد. مشکل اما اینجاست که این معضل به سادگی از طریق صدور اسناد سیاستی دولت قابل حل نیست. با وجود اتخاذ سیاست های تک فرزندی و سپس دو تا سه فرزندی، برخی منابع از کاهش چشمگیر جمعیت چین در دهه های آتی خبر می دهند. چین سالانه نزدیک به ۴۰۰ هزار نفر از جمعیت خود را از دست می دهد. کاهش جمعیت که پیش از این پیش بینی می شد اواسط قرن شروع شود، ممکن است از اوایل سال ۲۰۳۰ آغاز شود. این بدان معناست که چین ممکن است تا سال ۲۱۰۰ حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون نفر از جمعیت خود یا تقریبا نیمی از کل جمعیت امروز خود را از دست بدهد. «چین به دلیل ادامه سیاست تک فرزندی در حال از دست دادن جمعیت پویای خود است»، پیش بینی کرد: این کشور بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۳۵، تقریبا ۷۰ میلیون بزرگسال در سن کار را از دست می دهد و ۱۳۰ میلیون شهروند سالمند روی دست خود دارد. عبور از سیاست تک فرزندی به دو و سه فرزندی نشان دهنده آن است که دولتمردان چین این خطر را درک کرده و از نگاه ناظران، امروز زمان آن فرا رسیده که سران پکن بیش از تغییر سیاست ه
ای جمعیتی، در پی تغییر نگرش جامعه به ویژه نوجوانان و جوانان دررمورد ازدواج برآیند. گروه های قومی. نمایندگان مردم چین (PRC) رسماً ۵۶ گروه قومی متمایز را به رسمیت می شناسند، بزرگ ترین آنها هان هستند که ۹۱٫۵۱٪ از کل جمعیت را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می دهند. اقلیت های قومی ۸٫۴۹٪ یا ۱۱۳٫۸ میلیون نفر از جمعیت چین را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می دهند. در دهه های گذشته اقلیت های قومی نسبت به اکثریت جمعیت هان نرخ رشد بالاتری را تجربه کرده اند، زیرا آنها تحت سیاست یک فرزند قرار ندارند. نسبت جمعیت این کشور در چین از ۶٫۱٪ در سال ۱۹۵۳، به ۸٫۰۴٪ در سال ۱۹۹۰، ۸٫۴۱٪ در سال ۲۰۰۰ و ۸٫۴۹٪ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته است. اقلیتهای قومی بزرگ (داده ها طبق سرشماری ۲۰۰۰) شامل ژوانگ (۱۶ میلیون، ۱٫۲۸٪)، منچو(۱۰ میلیون، ۰٫۸۴٪)، اویغور(۹ میلیون، ۰٫۷۸٪)، هویی (۹ میلیون، ۰٫۷۱٪)، میآو(۸ میلیون، ۰٫۷۱٪)، یی (۷ میلیون، ۰٫۶۱٪)، توجیا (۵٫۷۵ میلیون، ۰٫۶۳٪)، مغول ها (۵ میلیون، ۰٫۴۶٪)، تبت (۵ میلیون، ۰٫۴۳٪)، بووی (۳ میلیون، ۰٫۲۳٪) و کره ای (۲ میلیون، ۰٫۱۵٪). بیش از ۱۲۶٬۰۰۰ کشورهای غربی از کانادا، ایالات متحده و اروپا در سرزمین اصلی چین زندگی می کنند. تقریباً ۱٪ اف
رادی که در هنگ کنگ زندگی می کنند غربی هستند. نه هنگ کنگ و نه ماکائو طبقه بندی های قومی رسمی توسط دولت مرکزی شناخته شده نیستند. در ماکائو، بزرگ ترین گروه های قومی قابل توجهی با تبار غیر چینی، ماکائیان، از تبار آمیخته چینی و پرتغالی (اوراسیایی) و همچنین مهاجران از فیلیپین و تایلند هستند. فیلیپین های خارج از کشور (که اکثراً زن هستند) بزرگ ترین گروه قومی غیر هان چینی در هنگ کنگ را تشکیل می دهند. افراد دیگر مهاجر از دیگر کشورها. سرشماری سال ۲۰۱۰ تعداد ۲۳۴٫۸۲۹ نفر از ساکنان هنگ کنگ، ۲۱٫۲۰۱ نفر ساکن ماکائو، ۱۷۰۲۸۳ ساکن تایوان و ۵۹۳٫۸۳۲ نفر ساکن در دیگر مناطق بودند که در مجموع ۱٫۰۲۰٫۱۴۵ نفر ساکن بودند.
شهرستان ژونگمو (به لاتین: Zhongmu County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در ژنگژو واقع شده است. شهرستان ژونگمو ۱٬۴۱۶٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژونگنینگ (به لاتین: Zhongning County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در ژانگوی واقع شده است.
شهرستان ژونگشان (به لاتین: Zhongshan County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در هیژو واقع شده است.
شهرستان ژونگیانگ (به لاتین: Zhongyang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در لولیانگ واقع شده است.
شهرستان ژوونینگ (به لاتین: Zhouning County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در نینگده واقع شده است. شهرستان ژوونینگ ۱٬۰۴۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۲٬۷۰۱ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژووژی (به لاتین: Zhouzhi County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در شی آن واقع شده است. شهرستان ژووژی ۲٬۹۴۵٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶۲٬۷۶۸ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژوانگلانگ (به لاتین: Zhuanglang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در پینگلیانگ واقع شده است.
شهرستان ژوگچو (به لاتین: Zhugqu County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در ولایت خودمختار گاننان تبتی واقع شده است.
شهرستان ژوولو (به لاتین: Zhuolu County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در جانگجیاکو واقع شده است. شهرستان ژوولو ۲٬۸۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژووزی (به لاتین: Zhuozi County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در اولانکاب واقع شده است.
شهرستان ژوشان (به لاتین: Zhushan County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در شییان واقع شده است. شهرستان ژوشان ۳٬۵۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژوشی (به لاتین: Zhuxi County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در شییان واقع شده است.
شهرستان زیچانگ (به لاتین: Zichang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در یان آن واقع شده است.
شهرستان زیگوی (به لاتین: Zigui County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در ایچانگ واقع شده است. شهرستان زیگوی ۲٬۴۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۷٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زیشی (به لاتین: Zixi County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در فوژوا واقع شده است.
شهرستان زییانگ (به لاتین: Ziyang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در آنکانگ واقع شده است. شهرستان زییانگ ۲٬۲۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۳٬۹۴۷ نفر جمعیت دارد و ۳۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهرستان زییوان (به لاتین: Ziyuan County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در گویلین واقع شده است. شهرستان زییوان ۱٬۹۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زیژونگ (به لاتین: Zizhong County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در نایجیانگ واقع شده است.
شهرستان زیژوو (به لاتین: Zizhou County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین و تقسیمات کشوری در چین است که در یولین واقع شده است. شهرستان زیژوو ۲٬۰۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۳٬۹۸۶ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زوگانگ (به لاتین: Zogang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در چامدو واقع شده است. شهرستان زوگانگ ۴۴٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زونگیانگ (به لاتین: Zongyang County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در تانگلینگ واقع شده است. شهرستان زونگیانگ ۱٬۸۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۹۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کنام سلول های بنیادی به ریزمحیطی گفته می شود که در آن سلول های بنیادی قرار دارد، که سلول های بنیادی در آن سرنوشت جاندار را مشخص می کند. در طی رشد و نمو سلول های بنیادی فاکتورهای کنام مختلف با آن ها در تماس است که باعث تقسیم سلولی و رشد و نمو جنینی می شود. در بدن انسان بالغ کنام ها به صورت خاموش می باشد که به محض جراحت فعال می شود، در این موقع سیگنال هایی از قسمت آسیب به سلول های بنیادی می رسد که باعث می شود سلول بنیادی شروع به تقسیم کند. چندین عامل مهم در تنظیم سلول های بنیادی از قبیل: ارتباطات بین سلول _ سلول بین سلول های بنیادی، اتصالات سلول-سلول بین سلول های بنیادی و سلول های تمایز داده شده از سلول های بنیادی، اتصالات سلول بنیادی به مولکول های چسبان، ماتریکس خارج سلولی، مقدار اکسیژن، فاکتورهای رشد، سایتوکاین ها در کنام مؤثر می باشد، همچنین عوامل فیزیک و شیمیایی محیط شامل مقدار PH، مقدار یون های ضروری مثل 2+Ca، مقدار متابولیت هایی مانند ATP نیز در تنظیم کنام مهم می باشد.
شهرستان زووچوان (به لاتین: Zuoquan County) یک شهرستان های جمهوری خلق چین در چین است که در جینجونگ واقع شده است.
صلیب نقره ای یک تله فیلم محصول سال ۱۳۸۰ به کارگردانی اسماعیل سلطانیان و نویسندگی بهرام علیان و تهیه کنندگی علیرضا سرباز می باشد که از شبکه یک پخش شد. خلاصه داستان. ژانت مدت دوازده سال است که از آلبرت، همسرش که به جبهه رفته بود، خبری ندارد تا روزی برحسب تصادف در جیب مجروح تصادفی که به بیمارستان محل کارش آورده بودند، صلیبی را که در هنگام رفتن آلبرت به گردنش انداخته بود، می یابد. مجروح از دنیا می رود و ژانت، صالح همرزم آلبرت و پدر روحانی از روی شماره تلفن و عکس هایی که همراه مجروح بود به همه جا سر زده تا سر از زابل درآورده و در آنجا آلبرت را می یابند که حافظه اش را از دست داده و نامش را هومن نهاده است. آلبرت به کمک صالح و نمایش های کودکانه نینت، دخترش، حافظه اش را بازمی یابد.
فانوس دریایی کیپ بوژیدور () که همچنین به نام فانوس بورگوس شناخته می شود، یک بنای میراث فرهنگی در بورگوس و ایلوکوس شمالی است که طی دوران استعمار اسپانیا در فیلیپین تأسیس شد. این فانوس دریایی برای اولین بار در ۳۰ مارس ۱۸۹۲ روشن شد که بر بلندی تپه ویجیا نگپارتی واقع شده و از آنجا به تمام منطقه کیپ بوژیدور مشرف است جایی که گالئونهای اولیه دریانوردی را آغاز کردند. این فانوس با گذشت بیش از ۱۰۰ سال، هنوز هم کار می کند و کشتی هایی را که از شمال به مجمع الجزایر فیلیپین وارد می شوند هدایت کرده و از ساحل سنگی شهر. در امان نگه می دارد. این فانوس بیشتر مناطق شمال غربی در لوزون را نشان داده و راهنمائی می کند. برای بیشتر مناطق شمال شرقی فانوس دریائی کیپ انگانو که در جزیره پالائو، در سانتا آنا، در کاگایان مستقر است مورد استفاده قرارمی گیرد. مشخصات. این برج سنگی هشت ضلعی ۶۶ متر (۲۰ متر)، که برجسته ترین سازه در این ناحیه می باشد، می تواند از فاصله ای یعنی شهر پاسوکوین در جنوب و بانگوئی، ایلوکوس شمالی در شرق در یک روز روشن دیده شود. بر خلاف باور عمومی، این فانوس بلندترین و بلندترین فیلیپین نیست. اما بلندترین فانوس دوران اولیه و
تسلط اسپانیا در کشور است. فانوس دریائی کورگیدور با بیش از ۶۰۰ فوت (۱۸۰ متر) بلندتر است و در میان فانوس های استعمار اسپانیا، برج فانوس کیپ ملویل بلندترین با ۹۰ فوت (۲۷ متر) است می باشد. اخیراً در تنگه میندورو، برج مدرنی در ایستگاه آپوریف به ارتفاع ۱۱۰ فوت (۳۴ متر) قد برافراشته است. تاریخچه. فانوس کیپ فانوس دریائی کیپ بوژیدور بخشی از نقشه اصلی دولت اسپانیا برای روشن کردن مجمع الجزایر فیلیپین بود. این پروژه با اجرای فانوس دریایی در قسمت شمالی و غربی فیلیپین و اطراف آن، ایلویلو و سبو، آغاز شد. فانوس دریائی برای اولین بار در ۳۰ مارس ۱۸۹۲ روشن شد.
دوسان بارتویچ (به چکی Dušan Bartovič) متولد ۴ مارس ۱۹۹۴، یک فوتبالیست اسلواکیایی است. او تورنومنت مردان را در المپیک تابستانهٔ سال ۱۹۶۸ کامل کرد. او دوعنوان را برای تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال چکسلواکی برنده شده است. منابع. &lt;references group=" responsive="&gt;
رئیس جمهور فنلاند () رئیس کشور می باشد که در چارچوب قانون اساسی فنلاند، قدرت اجرایی به رئیس جمهور و دولت فنلاند تفویض شده است؛ و براساس روند پیشین تنها قدرت باقی مانده در صحنه است. رئیس جمهور مستقیماً به مدت شش سال با رأی همگانی انتخاب می شود. از سال ۱۹۹۱، هیچ رئیس جمهوری نمی تواند برای بیش از دو دوره متوالی انتخاب شود. رئیس جمهور باید متولد یا شهروند فنلاندی باشد. در اصلاحیه قانون اساسی فنلاند تشکیل دفتر ریاست جمهوری در قانون اساسی جمهوری فنلاند اصلاح و گنجانده شد. رئیس جمهور کنونی. از ۱ مارس ۲۰۱۲، رئیس جمهور فنلاند سائولی نینیسته بوده است. نینیسته در ماه مه ۲۰۱۷ اعلام کرد که تمایل به شرکت مجدد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۸ دارد و به عنوان یک نامزد مستقل شرکت کرد. NCP و حزب دموکرات مسیحی از نامزدی او حمایت کردند. او در دور اول در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۸ با ۶۲٫۷ درصد آرا پیروز انتخابات شد. دوره دوم ریاست جمهوری سائولی نینیسته که از ۱ فوریه ۲۰۱۸ شروع شد. فنلاند بیشتر از زمان استقلال خود دارای نظام نیمه ریاستی است، که در آن رئیس جمهور دارای قدرت زیادی در سیاست خارجی و داخلی بود (بهترین نمونه های این دوره از تصدی رئی
س جمهور نظام نیمه ریاستی اورهو ککونن بود، اما در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، اختیارات رئیس جمهور در قانون اساسی کاهش یافت؛ و این قانون در سال های ۱۹۹۱، ۲۰۰۰ و ۲۰۱۲ به اجرا درآمد، موقعیت رئیس جمهور اکنون به طور فزاینده ای نمادین شده است. با این حال، رئیس جمهور همچنان سیاست خارجی ملی را در ارتباط با دولت هدایت می کند و فرماندهی کل نیروی دفاعی فنلاند را بر عهده دارد. انتخابات ریاست جمهوری فنلاند (۲۰۲۴) در ۲۸ ژانویه شروع شد و دور دوم آن در ۱۱ فوریه برگزار شد. رئیس جمهور فعلی ساولی نینیستو مدت زمان محدودی داشت و واجد شرایط نامزدی مجدد برای انتخاب مجدد نبود و حداکثر دو دوره را سپری کرده بود و اطمینان حاصل می کرد که رئیس جمهور منتخب سیزدهمین دوره کشور خواهد بود. با این حال، از آنجایی که هیچ نامزدی اکثریت آرا را به دست نیاورد، الکساندر اشتوب در دور دوم در ۱۱ فوریه با کسب ۵۱/۶٪ در مقابل پکا هاویستو ۴۸/۴٪ به پیروزی رسید. نتیجه دور دوم نزدیکترین نتیجه در تاریخ انتخابات ریاست جمهوری در فنلاند و پس از آن مرحله دوم انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۰ بود. اشتوب در ۱ مارس به عنوان رئیس جمهور در مراسم تحلیف شرکت خواهد