Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جموعه ای بود که یک دنیای عاری از احساسات را به طور هوشمندانه ای ترسیم کرده بود»، اما حالا به پوچی رسیده است. فن درورف نیز اشاره کرده بود که نویسندگان، اندیشهٔ چندانی را خرج مرگ سرسی و جیمی نکرده اند و به جای آن، آن ها شبیه گزینه هایی به نظر می رسند که به سادگی از یک فهرست حذف شده اند. کلی لاولر از "یواس ای تودی" گفته است که این قسمت، از فقدان مفهوم کلی رنج می برد، و با این استدلال که کرم خاکستری، دنریس و واریس دست به اقداماتی زدند که به شدت با خصوصیات شخصیتی آنان در تضاد بود، از این قسمت با عنوان یک «فاجعهٔ مطلق» یاد کرده است. آلن سپینوال در مجلهٔ "رولینگ استون" نوشته است که «نبوغ فنی» این قسمت، و «وضوح بصری آن، تنها دیدن این که این مجموعه در قسمت های پایانی چقدر از دیدگاه روایت داستان و شخصیت پردازی سردرگم بوده است را آسان تر نموده است». او در نقد این قسمت، مواردی همچون تبدیل شدن اسکورپیون ها از سلاحی دقیق به یک وسیلهٔ بی مصرف، نجات یافتن یورون از آتش دروگون برای رسیدن به یک «مبارزهٔ بیهوده با جیمی»، تخریب نشدن برجی که برادران کلگین در آن با یکدیگر روبرو شدند در حالی که تمام ساختمان قلعه فرو ریخته بود، ورود
آسان جیمی از میان دروازه های قلعهٔ سرخ و یافتن یک کوچهٔ خالی در میان خیابان هایی که از مردم وحشت زده پر شده بود، و ظاهر شدن دوتراکی هایی که در قسمت 'شب طولانی' بیشتر آنان کشته شده بودند، اما در اینجا «تعداد آنان ظاهراً به صدها نفر می رسید» را مورد انتقاد قرار داده بود. کلی لاولر نیز گفته بود که نویسندگان، «کتاب قوانین خود را دور انداخته اند (ناگهان اسکورپیون ها از کار می افتند و دروگون می تواند همه چیز را بسوزاند؟) تا بتوانند به تماشاگران انبوه دست یابند». تعدادی از منتقدان از روند پیشروی رویدادها انتقاد کرده اند؛ لاولر نوشته است که این روند با عجله شروع شده است، و به عقیدهٔ اسپنسر کورنهابر از مجلهٔ "آتلانتیک"، این مجموعه در حال «دویدن و تیک زدن گزینه های داستان» بود. ویل بدینگفیلد از مجلهٔ "وایرد" نیز برداشت خود را اینطور بیان کرده است که با وقوع مرگ واریس بدون ساختار بی نظیری که در فصل های پیشین به کار رفته بود، به نظر می رسد که مجموعه دارای خط داستانی عجولانه ای بوده است. سارا هیوز از روزنامهٔ "گاردین"، مشکلات روند داستانی فصل هشت را به مسائل مربوط به پیشروی موضوعات در فصل هفتم، که تضمین کنندهٔ «یک نفس و ع
جولانه» بودن روند باقی سریال بودند، نسبت داده است. قوس شخصیتی دنریس. تبدیل شدن دنریس از یک قهرمان به یک شخصیت منفی مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت. بسیاری از بازبین ها و هواداران معتقد بودند به دلیل اینکه در هفت فصل گذشته، او به عنوان یک شخصیت اصلی و خوب از نظر اخلاقی شکل گرفته بود، این تغییر شخصیت بی معنی بوده یا زمان کافی برای بیرون کشیدن دنریس از قالب یک شخصیت خوب موجود نبوده است. مایک هوگان از مجلهٔ "ونتی فر" گفت که با وجود اینکه در طول این مجموعه به وضوح نشان داده شده است که دنریس دارای خوی ملایمی است، «ما او را دیده ایم که آن خشونت را با بخشش، مهربانی، و بالاتر از همه، با ذکاوت به تعادل می رساند». زاک بیوچمپ از وبگاه "وکس" معتقد است که ستمکاری های پیشین دنریس تا حدودی منطقی بوده اند؛ چرا که او مردمی را که «مرتکب جنایت شده و سزاوار مجازات بودند»، و همچنین پدر و برادر سمول تارلی را که «از پذیرفتن حکومت او سر باز زدند» را به قتل رساند، اما برای کشتن مردم بی گناه هیچ دلیلی وجود نداشت. او گفت اگرچه مجموعه «به سوی تبدیل شدن به ملکهٔ مجنون پیش می رفت»، و این روند می توانست کارساز باشد، اما «اجرای آن در هم ریخته و
عجولانه بود» و «اینطور حس می شد که دنریس، به جای اینکه برای اجرای یک تغییر شخصیت توسعه یافته با فکر، به شخصیت منفی بدل شود، صرفاً به دلیل اینکه مجموعه به تبدیل شدن او به یک هیولا نیاز داشت، به آن هیولا تبدیل شد». سم آدامز نیز در مجلهٔ "اسلیت" نوشت که این مجموعه نسبت به وقتی که برای ساختن ملکهٔ مجنون از دنی صرف کرد، «زمان بسیار بیشتری را صرف ساختن یک قهرمان از او کرده بود». عوامل مجلهٔ "آتلانتیک" اظهار کرده اند که «"بازی تاج وتخت" می توانست واقعیت نامطبوع مبارزه [دنریس] برای بدست آوردن وستروس را به آسانی و بدون قرار دادن گزینهٔ قتل عام مردم بی گناه مستقیماً بر روی شانه های او، نشان دهد. اما به جای آن، 'ناقوس ها' با رسم کردن یکی از مهم ترین نقاط داستان در قالب لغزش احساسی یک زن جوان خسته، تنها، و پارانوئید، پایان یافت». کاترین فن آرندونک از مجلهٔ "وولچر" از این قسمت با جملهٔ «بی نهایت وابسته به استعارهٔ به شدت مبتذل 'و سپس آن زن قدرتمند ترسناک، دیوانه شد'،» انتقاد کرد. او گفت که مجموعهٔ "بازی تاج وتخت" زمانی بر اساس «نقش پردازی های سیاسی حماسی، فساد در قدرت، چیزهایی که ما از خانواده های خود به ارث می بریم، کسا
نی که برای عشق ورزیدن انتخاب می کنیم، و نزدیک شدن بدیهی و اجتناب ناپذیر مرگ بنا شده بود». ایلانا داکترمن از "تایم"، این موضوع که مشاوران دنریس نیز با تجزیه و تحلیل های خود همانند خود او به «استعارهٔ هولناک از یک زن دیوانه و تشنهٔ قدرت» تن داده بودند، و همچنین نصیحت تیریون مبنی بر جلوگیری زودتر از تسلط دنریس بر تخت آهنین و بدون آن همه خونریزی را مورد انتقاد قرار داد. او گفت که ایدهٔ فساد «یک شخصیت حماسی مثل دنریس» توسط قدرت، و اینکه دنریس طعمهٔ یک کمپلکس مسیحا می شود را درک کرده است، اما مجموعه باید در رساندن او به این جایگاه، همان روندی را طی می کرد که برای رساندن سایر شخصیت ها به موقعیت خود طی کرده بود. آلن اسپینوال از مجلهٔ "رولینگ استون" نیز اشاره کرده است که نزول شخصیت دنریس به جنون، گونه ای از سیر تکاملی است که نیازمند «حداقل نیمی از یک فصل از "بازی تاج وتخت" با طول عادی است، تا دستیابی به آن محقق شود». مایلز مک نات از "ای. وی. کلاب" گفته است که قوس شخصیتی نهایی دنریس در دو جنبه نمایان می شود – توسعهٔ داستان و توسعهٔ شخصیت. او گفت به آتش کشیدن مقر پادشاهی توسط دنریس، یک راه منطقی و مؤثر برای پاین دادن به
داستان در سطح موضوعی است، و افزود آنگونه که «این موضوع باعث تغییر شکل باقی قسمت می شود، برای خشونتی که مجموعه را شکل داده است، یک تغییر حالت برجسته محسوب می شود». در مقابل و از نظر شخصیت، او معتقد است که تصمیم دنریس «به طرز غیرقابل انکاری سخت گیرانه» بود؛ چرا که ممکن است این تصور برای مخاطبان به وجود بیاید که اقدام او صرفاً یک اقدام تلافی جویانه بود، در حالی که دلیل آن در اصل «مجموعه ای از تجربیات در زندگی بود که باعث شد او به این باور برسد که تنها راه پیش رو، حکومت بوسیلهٔ ترس است». مک نات همچنین گفته است که «نویسندگان در خلق ساختار لازم برای [تبدیل شدن به شخصیت منفی] موفق نبوده اند» و می توانستند سرنوشت دنریس در قالب یک شخصیت منفی را با ارجاع به مواردی نظیر پیش گویی او در کارث، بهتر نمایان کنند. دنیل دی آداریو از "ورایتی" نیز معتقد است اینکه دنریس بخواهد شهر را به آتش بکشد، بعید به نظر نمی رسید، چرا که «تاکتیک های او همیشه به طور عمیقی ریشه در سلطه طلبی داشت تا در یکدلی». اندرو پروکاپ از "وکس" نیز با این استدلال که به نظر می رسد «دگرگونی دنریس» از ابتدا توسط جرج آر. آر. مارتین برنامه ریزی شده است، اظهار دا
شت که «اگر "بازی تاج وتخت" با پیروزی دنریس و فتح قهرمانانهٔ تخت آهنین توسط او به پایان می رسید، دیگر نمی شد آن را "بازی تاج وتخت" نامید. این سریال مرگ ند استارک است، این سریال عروسی سرخ است، این پایانی است که مجموعه در تمام مدت در حال پیشروی به سوی آن بود». الکساندرا آگوست از وبگاه "اسکرین رنت" گفته است «این به تفسیر شما از قوس شخصیتی دنی برمی گردد، و اینکه این تفسیر تا چه حد تحت تأثیر روند، اجرا، و زمینهٔ فرهنگی باشد، البته اگر چیزی موجود باشد». او راه های مختلفی که می توانست برای تغییر این شخصیت توسط مجموعه مورد استفاده قرار بگیرد را با دقت سنجیده است، مثلاً اینکه او می توانست تنها به کشتن سرسی بسنده کند، اما در هر حال ممکن بود شخص دیگری پیدا شود که بیشتر از سرسی او را تحریک و عصبانی کند. مگان گاربر از "آتلانتیک" نیز با اشاره به اینکه «راه های زیادی برای تفسیر» تصمیم دنریس مبنی بر به آتش کشیدن شهر وجود دارد، گفت که دلیل آن می توانست تأثیر دیوانگی تارگرین ها باشد، یا تأثیر بی رحمی دنریس، یا یک «ویرایش دیوانه وار» از سوی نویسندگان، یا تصمیمی مبنی بر اینکه «بی گناهانی باید در زمان حال کشته شوند تا افراد بیشتری
در آینده بتوانند با آرامش زندگی کنند»، یا شاید هم اینکه دنریس، «که به تازگی دومین اژدهای خود و وفاداری مسلم افراد باقی مانده در اطراف خود را از دست داده بود، به سادگی محاسبهٔ بی پرده ای دربارهٔ قدرت و پیش نیازهای دستیابی به آن انجام داده بود». گاربر همچنین گفته است که «ابهام، ایزار قدرتمندی در داستان سرایی است»، اما «در عین حال استفادهٔ درست از آن نیز سخت است»، و اینکه «دنی یک ناجیاست، و دنی یک هیولا است، و دانستن اینکه کجا یکی ناپدید و دیگری پدیدار می شود، غیرممکن است». به عقیدهٔ گاربر، این عدم قطعیت، تمامی اقدامات دنریس را مهیب تر ساخته است، چرا که منطق همیشه برنده نخواهد بود، و «عدالت همیشه پدید آورندهٔ روزهای خوب نخواهد بود». خالقان این مجموعه، دیوید بنیاف و دی.بی. وایس، تصمیم دنریس مبنی بر سوزاندن شهر را به از دست دادن اکثر دوستان و مشاورانش، عدم اعتماد به جان اسنو، و تمایل به بازپس گیری خانه ای که خانواده اش ساخته بودند، نسبت داده اند. بنیاف گفته است که جان نیز قادر به تغییر خلق و خوی او نبود، زیرا آن ها از فاکتورهای مربوط به بازی بودند. وایس نیز اشاره کرده است که «زمانی که او [دنریس] می گوید «بگذار تر
س بیاید»، او دارد خود را در مقابل این حقیقت که او ممکن است مجبور باشد کارها را به شکل نامطبوعی به انجام برساند، تسلیم می کند». بنیاف همچنین گفته است که روی بی رحم دنریس همیشه وجود داشته است و اینکه «اگر سرسی به او خیانت نکرده بود، اگر سرسی میساندی را اعدام نمی کرد، اگر جان حقیقت را به او نگفته بود [...] اگر تمام این ها به شکل دیگری اتفاق می افتاد، آن وقت من فکر نمی کنم که ما هرگز می توانستیم این روی دنریس تارگرین را ببینیم». امیلیا کلارک نیز گفته است: «تمام چیزهایی که او را به این نقطه رساندند، و او اینجاست، تنها». فن آرندونک از اینکه وایس و بنیاف اقدامات دنریس را به جای یک «منطق دلسردکننده و پیچیده»، وابسته به احساسات او دانسته اند، ابراز ناامیدی کرد. اِما بتی از نشریهٔ "کاسموپولیتن" نیز اینگونه نوشت: «کاملاً، کاملاً. یک زن، تنها به دلیل اینکه پدرش نیز چنین کاری را انجام داد، قطعاً تمایل دارد تا به زندگی هزاران انسان بی گناه پایان دهد، با وجود اینکه او در تمام طول مجموعه اصرار داشت که به چنین شخصی تبدیل نشود. این صحیح است!»، و از پاسخ خالقان مجموعه انتقاد کرد. بازخوردهای مخاطبان. آرلی کورینتیوس از مجلهٔ "پیپ
ل" گفته است که «علیرغم روند عظیم توسعهٔ داستان، بینندگان با عطش بیشتر نسبت به مجموعه ای که در هشت فصل گذشته به ساخت شخصیت های پیچیده و دقیق پرداخته بود، رها شدند». او افزود که «دیگران از این قسمت دفاع کرده اند، با استدلال بر اینکه با وجود عجولانه بودن اقدامات، عناصر اصلی همچنان منطقی به نظر می رسیدند. علاوه بر این، آیا ما همیشه نمی دانستیم که قرار نیست با یک پایان خوش روبرو شویم؟» لورن هیل از روزنامهٔ "شیکاگو تریبون" تأکید کرده است که این قسمت «چند دستگی زیادی در هواداران ایجاد کرد. بعضی از آن ها از قوس شخصیت های مهم و محبوب طرفداران ناراحت بودند، در حالی که برخی دیگر این موضوع را از مدت ها قبل پیش بینی کرده بودند». منتقدان به واکنش های هواداران، به ویژه واکنش آنان نسبت به قوس شخصیت دنریس اشاره کرده اند. استل تنگ از مجلهٔ "ال" اظهار کرده است که افراد زیادی «معتقدند که چقدر تبدیل شدن دنی به یک شخصیت انتقام جو و خشن تا این حد در عمق مجموعه باورناپذیر است». گابریل برانی از مجلهٔ "اسکوایر" گفته است که بینندگان احساس کردند که نویسندگان، توسعهٔ شخصیت ها را دور ریخته اند. عوامل "هالیوود ریپورتر" بیان کرده اند که «بس
یاری از بینندگان "بازی تاج وتخت"، اقدامات دنریس را چیزی کمتر از نابودی یک شخصیت نمی دانند، و خالقان مجموعه، دیوید بنیاف و دن وایس را بخاطر رفتار ملکهٔ اژدها، سرسی، و سایر زنان قدرتمند سریال، سرزنش می کنند». مهرا بونر در "کاسموپولیتن" نوشته است که بوسیلهٔ این قسمت، «هواداران کاملاً ویران شده اند» و اینکه آن ها از «طریقهٔ تباه شدن مجموعه بوسیلهٔ نویسندگی نامرتب و تصمیمات هولناک»، افسوس می خورند. او گفته است که «همزمان که شما می توانید معتقد باشید که بسیاری از اینها از قبل قابل پیش بینی بوده اند، خیلی از هواداران… [نمی دانم]... تنها به چیز بهتری امیدوار بودند؟ بهتر از تبدیل شدن دنریس به ملکهٔ مجنون فقط به دلیل اینکه این موضوع در تاریخچهٔ خانواده اش بوده است، و بهتر از برگشتن جیمی به شخصیتش در فصل اول، فقط به این علت که این راحت ترین راه خروج است». یک دادخواست خطاب به اچ بی او برای ساخت دوبارهٔ فصل هشتم "بازی تاج وتخت" «که منطقی باشد»، پس از پخش قسمت چهارم این فصل در وبگاه چنج دات ارگ آغاز شد، اما پس از پخش قسمت پنجم، 'ناقوس ها'، دچار همه گیری ویروسی شد. در این دادخواست، از دیوید بنیاف و دی.بی. وایس با عنوان «به
طرز اندوهناکی بی کفایت» یاد شده بود. تا تاریخ ۱۸ مه ۲۰۱۹ (به عنوان مثال، بعدازظهر پیش از پخش قسمت پایانی)، بیش از ۱ میلیون امضا برای این دادخواست جمع آوری شده بود. ایزاک همپستد رایت (بازیگر نقش برن استارک) این دادخواست را «مضحک» خوانده، و جیکوب اندرسون (بازیگر نقش کرم خاکستری) نیز آن را «بی ادبانه» دانسته است. سوفی ترنر (بازیگر نقش سانسا استارک) گفته است که در "بازی تاج وتخت" «همیشه دگرگونی ها و تبدیل شدن های جنون آمیز وجود داشته». و «تبدیل شدن دنریس به ملکهٔ مجنون نیز از این موضوع مستثنی نیست. — این نباید برای هواداران چیزی تا این حد منفی باشد. مطمئناً شوکه کننده است، اما من فکر می کنم دلیل آن این است که آن طور که خواستند پیش نرفته است». او استدلال کرد که «تمام این دادخواست ها و چیزهایی شبیه آن — به نظر من بی احترامی به عوامل، و نویسندگان، و فیلمسازان است که ۱۰ سال بدون خستگی کار کرده اند، و برای آخرین فصل مجموعه نیز ۱۱ ماه زمان صرف کرده اند».
در مکانیک محیط های پیوسته، وُرتیسیته که تاوایی یا پیچش یک میدان بردار محوری است که حرکت چرخشی محلی یک محیط پیوسته نزدیک یک نقطه (تمایل یک چیز به چرخش) را توصیف می کند به صورتی که توسط یک ناظر واقع در آن نقطه و در حال حرکت با جریان دیده می شود. به صورت دقیق تر ورتیسیته یک میدان بردارمحوری formula_1 است، که به صورت کرل بردار سرعت، formula_2، تعریف می شود: formula_3 که در آن formula_4عملگر دل است. در مختصات دکارتی معادله به شکل زیر نوشته می شود: formula_5 نمونه ها. ورتیسیته یا حرکت گردابی، در یک جرم پیوسته که مانند جسم صلب دوران می کند، دوبرابر بردار سرعت زاویه ای در آن حرکت می باشد.
ساختمان ایستگاه راه آهن بنایی مربوط به دوره پهلوی اول است که نزدیک به پل هوایی راه آهن در قائم شهر جای گرفته است. پیشینه. ساختمان ایستگاه راه آهن قائم شهر به نام شاهی سابق در دوره پهلوی اول و در سال ۱۳۲۵ ساخته شد. اولین خط راه آهن نوین ایران در دوران رضا شاه پهلوی از شاهی (قائم شهر کنونی) تا بندر شاه (بندر ترکمن امروزی) ساخته شد.
گل خاک فیلمی محصول سال ۱۹۵۹ و به کارگردانی یاش چوپرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون مالا سینها، راجندرا کومار، ناندا، آشوک کومار، لیلا چیتنیس ایفای نقش کرده اند.
کارل میلیکن (؛ ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۷ – May 1, 1961 (aged 83)) اهالی کسب وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فرماندار ایالت مین بود.
جاشوآ چمبرلین (; – ) افسر (ارتش)، استاد دانشگاه، سیاست مدار، و اهالی کسب وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار (آمریکا) شده است. وی فرماندار ایالت مین بود.
جان بالداچی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی فرماندار ایالت مین بود.
جوزف ادوارد برنن (؛ زادهٔ درگذشتهٔ ۶ آوریل ۲۰۲۴) یک وکیل و سیاستمدار اهل ایالت مین در ایالات متحده آمریکا بود. برنن یکی از اعضای حزب دموکرات بود، به عنوان هفتادمین فرماندار ایالت مین از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۷ و در مجلس نمایندگان ایالات متحده برای منطقه ۱ کنگره مین از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ خدمت کرد. برنن در زمان دولت های بیل کلینتون، جورج دبلیو بوش و اوباما کمیسر کمیسیون دریانوردی فدرال بود. زندگی شخصی و مرگ. جوزف در سال ۱۹۹۴ با کنی لاپوینت برنان ازدواج کرد. آنها متعاقباً صاحب دو فرزند شدند: جی بی برنان، که ۲۵ سال کهنه سرباز سرویس مخفی ایالات متحده بود، و تارا برنان، که دارای مدرک دکترای روان شناسی از دانشکده خصوصی بروکلین است. برنن در ۶ آوریل ۲۰۲۴ در سن ۸۹ سالگی به مرگ طبیعی در خانه خود در مونجوی هیل درگذشت.
جنت میلز (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و وکیل آمریکایی است که از ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان هفتاد و پنجمین فرماندار ایالت مین خدمت می کند. او پیش از این در دو نوبت دادستان کل ایالت مین بود. میلز که عضو حزب دموکرات است، اولین بار در ۶ ژانویه ۲۰۰۹ توسط مجلس قانونگذاری مین به عنوان دادستان کل انتخاب شد. دوره دوم او در ۳ ژانویه ۲۰۱۳ پس از دوره مسئولیت ویلیام اشنایدر آغاز شد. او اولین زنی بود که به این سمت رسید. قبل از فعالیت به عنوان دادستان کل، او در مجلس نمایندگان مین، نمایندگی فارمینگتن را به عهده داشت. حزب دموکرات، او را برای فرمانداری در انتخابات ۲۰۱۸ معرفی کرد و او با شکست دادن شان مودی جمهوری خواه و تری هیز مستقل پیروز شد و در ۲ ژانویه ۲۰۱۹، به عنوان اولین فرماندار زن ایالت مین آغاز به کار کرد. میلز در سال ۲۰۲۲ برای بار دوم به عنوان فرماندار انتخاب شد.
ادوارد کاوانا (; – ) سیاست مدار، و دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فرماندار ایالت مین بود.
"با دو چشم و دوازده دست (فیلم ۱۹۹۷) اشتباه نشود." دو چشم و دوازده دست فیلمی محصول سال ۱۹۵۷ و به کارگردانی وی. شانتارام است. در این فیلم بازیگرانی همچون وی. شانتارام، ساندیا شانترام، بابورائو پندارکار، بی. ام ویاس ایفای نقش کرده اند.
جان هیثوی رید (; – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فرماندار ایالت مین بود.
مارک توماس اسپر (زاده ۲۶ آوریل ۱۹۶۴) وزیر دفاع در دولت دونالد ترامپ و بیست و هفتمین وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا است که نهایتاً توسط دونالد ترامپ برکنار شد. وی پیش از وزیر دفاع، به عنوان کفیل وزیر دفاع فعالیت می کرد و از سال ۲۰۱۷ تا سال ۲۰۱۹ بیست و سومین وزیر ارتش ایالات متحده بود. اسپر پیش از پیوستن به وزارت دفاع نایب رئیس روابط حکومتی ریتیون، از پیمانکاران بزرگ دفاعی آمریکایی بود. اسپر در دوران حضور در ریتیون از سوی روزنامه "ده هیل" به عنوان لابیست برتر ابرشرکت ها در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ برگزیده شد. دونالد ترامپ در تاریخ نهم نوامبر ۲۰۲۰ و چند روز پس از شکست در انتخابات ۲۰۲۰ آمریکا، مارک اسپر را برکنار کرد. قرار است کریستوفر میلر سرپرستی وزارت دفاع را برعهده گیرد. تحصیلات. اسپر از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت در سال ۱۹۸۶ با مدرک لیسانس مهندسی فارغ التحصیل شد. اسپر در دوره لیسانس با مایک پامپیو وزیر امور خارجه بعدی آمریکا همکلاسی بود. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در امور اداری دولتی از دانشگاه هاروارد گرفت و در سال ۱۹۹۵ موفق به کسب پی اچ دی سیاستگذاری عمومی از مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هار
وارد شد. اسپر در سال ۲۰۰۸ موفق به اخذ درجه دکترای سیاستگذاری عمومی از دانشگاه جورج واشینگتن آمریکا شد. حرفه. مارک اسپر کارش را در پیاده نظام ارتش آغاز کرد. ابتدا در لشکر صد و یکم هوابرد افسر پیاده بود و پس از آن آموزش رنجری را تکمیل کرد. او به مدت ده سال به عنوان نظامی زیر پرچم خدمت کرده است. اسپر در اوایل دههٔ ۹۰ میلادی در جنگ خلیج فارس خدمت کرد. او همچنین به عنوان نظامی زیر پرچم در ویرجینیا و گارد ملی کلمبیا و ذخیره ارتش خدمت کرد و در سال ۲۰۰۷ در سمت سرهنگ دوم (ایالات متحده) بازنشسته شد. مارک اسپر از سال ۱۹۹۶ رئیس هیئت کارکنان بنیاد هریتج بود و به عنوان مشاور امنیت ملی سناتور لدر بیل و به عنوان مدیر اجرایی و مشاور سیاسی سناتور چاک هگل خدمت کرده است. او همچنین مسئول امور امنیت ملی در کمیته روابط خارجه سنا بوده است. افتخارات. مارک اسپر جوایز و افتخارات نظامی از جمله لژیون لیاقت و نشان ستاره برنزی و مدال آزادی کویت را کسب کرده است. او همچنین مدال وزارت دفاع آمریکا برای خدمات عمومی برجسته را دریافت کرده است. تألیفات. او در کتاب «سوگند مقدس» دربارهٔ ترور قاسم سلیمانی مطالبی بیان کرده است که توجیه های دونالد ترام
پ را رد می کند.
لئو لیونی (۵ مه ۱۹۱۰–۱۱ اکتبر ۱۹۹۹) نویسنده و تصویرگر کتاب های کودکان بود. او در هلند متولد شد و قبل از رفتن به ایالات متحده در سال ۱۹۳۹ به ایتالیا نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدیر هنری چندین آژانس تبلیغاتی و سپس برای مجله "فورچون" کار می کرد. او در سال ۱۹۶۲ به ایتالیا بازگشت و شروع به نوشتن کتابهای کودکان کرد. در سال ۱۹۶۲، کتاب او با نام " "هر اینچ" " جایزه لوئیس کارول شل از آن خود کرد. خانواده. لیونی در آمستردام متولد شد اما دو سال در فیلادلفیا زندگی کرد و در دوران نوجوانی به ایتالیا رفت. پدرش حسابدار بود و مادرش خواننده اپرا بود. او با نورا مفی، دختر فابریزیو مافی، بنیانگذار حزب کمونیست ایتالیا ازدواج کرد. آنها دو پسر با نام های لوئیس و پائولو داشتند.
جوایز فیلم هالیوود () یک مراسم اعطای جایزه در آمریکا است که از سال ۱۹۹۷ برگزار می شود. مراسم این جشن در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا برگزار می شود. مراسم سال ۲۰۱۴ این جایزه توسط سی بی اس برای اولین بار در تلویزیون نمایش داده شد. مراسم سال ۲۰۱۶ که سالگرد بیستمین مراسم بود در ۶ نوامبر انجام شد و توسط جیمز کوردن اجرا شد.
مشهور بن عبدالعزیز (متولد ۱۹۴۲ در ریاض) سی و چهارمین فرزند ملک عبدالعزیز بنیانگذار عربستان سعودی می باشد. او پست و فعالیت سیاسی ندارد اما عضو هیئت بیعت پادشاهی عربستان سعودی است. مادر وی نوف بنت نوف النوری الشعلان نام داشت. زندگی نامه. مشهور بن عبدالعزیز آل سعود در سال ۱۹۴۲ در شهر ریاض واقع در کشور عربستان سعودی به دنیا آمد. وی فرزند ملک عبدالعزیز اولین پادشاه عربستان سعودی و بنیانگذار این کشور از یکی از همسرانش به نام نوف بنت نوف النوری الشعلان می باشد. وی در طول زندگی اش هیچ گونه فعالیت و مقام سیاسی نداشته و ندارد ولی عضو هیئت بیعت پادشاهی عربستان سعودی است. وی دارای یک دختر به نام ساره بنت مشهور است. منابع. https://ar.m.wikipedia.org/wiki/مشهور_بن_عبد_العزیز_آل_سعود
زلمان شنی اور (فرزند زلکیند شنی اور، ۱۸۸۷–۲۰ فوریه ۱۹۵۹) شاعر و نویسنده ییدیش و عبری بود. او نامزد جایزه نوبل ادبیات بود. Shneur در Shklov (Škłoŭ) در بلاروس (سپس بخشی از امپراتوری روسیه) در سال ۱۸۸۷ به دنیا آمد. پدر و مادر او اسحاق زلکیند و فیای سوسمن بودند. او در ۱۳ سالگی به اودسا، مرکز ادبیات و صهیونیسم رفت. شنی اور در سال ۱۹۰۲ به ورشو نقل مکان کرد و در یک انتشارات مشغول به کار شد. وی سپس در سال ۱۹۰۴ به ویلنیوس رفت و در آنجا اولین کتاب و مجموعه ای از داستان هایش را منتشر کرد. این اشعار موفقیت زیادی پیدا کرده و فروش زیادی داشتند. در سال ۱۹۰۷، شنی اور برای مطالعه علوم طبیعی، فلسفه و ادبیات به شهر سوربن درپاریس نقل مکان کرد. او در سراسر اروپا از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳ سفر کرد و حتی از شمال آفریقا هم دیدن کرد. در آغاز جنگ جهانی اول، زلمان شنی اور در برلین حضور داشت. در طول جنگ، در یک بیمارستان مشغول به کار بود و در دانشگاه برلین تحصیل می کرد. شنی اور در سال ۱۹۲۳ به پاریس بازگشت. او تا سال ۱۹۴۰ تا زمانی که نیروهای هیتلر به فرانسه حمله کردند آنجا بود. پس از آن به اسپانیا فرار کرد و در سال ۱۹۴۱ از آنجا به نیویورک رفت. و
ی در سال ۱۹۵۹ در نیویورک کشته شد. شنی اور دو فرزند داشت: الی الکسیس نورو فیزیست و بیو فیزیست آمریکایی و رنه ربکا، که به رقصنده اسپانیا لورا تولدو تبدیل شد.
یوسف عدل (درگذشته دی ۱۳۱۰ خورشیدی) ملقب مکرم الملک یا قائم مقام نماینده تبریز در دوره های پنجم تا هشتم مجلس شورای ملی بود. پدرش سید حسن عدل الملک از بزرگان آذربایجان بود که فرزندانش را برای تحصیل به اروپا فرستاد. یوسف پس از بازگشت به ایران رئیس نظمیه تبریز شد که همزمان شد با جنگ جهانی اول و ورود قشون عثمانی به شهر. او بر اثر خصومت شخصی از ترکها می خواهد چند نفر، از جمله شیخ محمد خیابانی را از تبریز اخراج کنند. ترکها هم این چند نفر را به قارص تبعید می کنند اما بر اثر کوششهای آزادیخواهان تبریز به انگیزه او پی برده، آزادشان می کنند. مکرم الملک سپس رئیس بلدیه تبریز شد و هنگامی که مخبرالسلطنه را برای سومین بار به حکومت آذربایجان گماشتند، مکرم الملک معاون او بود. این دوره هم زمان بود با پایان حضور قوای دولت عثمانی و نبردهایش با ارتش روسیه تزاری در خلال جنگ جهانی نخست و همچنین کوشش های شیخ محمد خیابانی و نیز غائله اسماعیل سیمیتقو. مکرم الملک برادر اسماعیل سیمیتقو را ترور کرد و همین زمینه را برای شورش اسماعیل فراهم آورد. مکرم الملک حدود یک سال نایب الایاله (حکمران) آذربایجان شد که لقب قائم مقام را هم در همان دوره دری
افت کرد. سپس حاکم استرآباد (گرگان) و کردستان شد که در هر دو جا اتهام فساد مالی درباره اش مطرح بود. قائم مقام در انتخابات دوره پنجم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۰۲ به نمایندگی تبریز انتخاب شد. در ورود به مجلس به سبب سابقه عملکردش در آذربایجان و استرآباد و کردستان به اعتبارنامه اش اعتراض شد و اینکه چگونه باید برای اعتبارنامه اش رأی گرفته شود، محور بحث و جنجال شد. سرانجام اعتبارنامه اش با ۵۸ رأی موافق در برابر ۴۶ رأی مخالف به تصویب رسید. قائم مقام در صف هواخواهان سردار سپه در مجلس پنجم بود و به انقراض دودمان قاجار رأی داد. در زمان سلطنت رضاشاه نیز کرسی خود را در دوره های ششم، هفتم و هشتم مجلس حفظ کرد. در دوره هشتم به علت بیماری از تابستان ۱۳۱۰ در مجلس حضور نیافت و سرانجام در دی آن سال درگذشت. عدل فرزندانش را برای تحصیل به فرانسه فرستاد. یحیی عدل و غلامرضا عدل از فرزندان او هستند. همچنین دخترانش شمسی فر (۱۲۸۹–۱۳۸۴) به ازدواج محمدولی فرمانفرمائیان و بانوعظمی (۱۳۰۰–۱۴۰۲) به ازدواج حبیب نفیسی درآمدند. از بانو عظمی عدل به عنوان نخستین مدیرکل زن در تاریخ اداری ایران یاد می شود.
این مقاله فعالیت های ناقض حقوق بشر توسط آژانس اطلاعات مرکزی حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا را بررسی می کند. اصول کلی. در سال ۲۰۰۳، پاتریشیا درین، که به عنوان دستیار وزیر امور خارجه در امور حقوق بشر در اداره کارتر کار می کرد، نوشت: "از طریق این سازمان های نظامی و اطلاعات آمریکا، دولت ایالات متحده یک پیام خطرناک و دوگانه ارسال می کند. اگر این ادامه یابد، تمام سیاست حقوق بشر ما را نابود خواهد کرد.» برای درک نقش CIA در حقوق بشر، مشکلات اخلاقی چالش برانگیزی وجود دارد. جان اسکاتول، افسر سیا که آژانس را ترک کرد و به یک منتقد اجتماعی تبدیل شد، گفت: «اعضای سیا در سن سالوادور با رهبران پلیس و افرادی که گروه های مرگ را اداره می کنند و با آنها ارتباط برقرار می کنند، آنها را در کنار استخر شنا در ویلاها ملاقات می کنند. این یک رابطه پیچیده و متمدنانه است؛ و آنها در مورد فرزندانشان صحبت می کنند که در UCLA یا هاروارد و سایر مدارس به مدرسه می روند و آنها دربارهٔ وحشت از چیزی که می خواهد اتفاق بیفتد، صحبت نمی کنند. آنها وانمود می کنند که چنین چیزهایی درست نیست.» Florencio Caballero، یک بازپرس سابق ارتش هندوراس، گفت که او توسط
آژانس اطلاعات مرکزی، آموزش دیده است که نیویورک تایمز با گزارشی از مقامات ایالات متحده و هندوراس آن را تأیید کرده است. بیشترین میزان اعتبار او توسط سه مقام آمریکایی و دو تن هندوراسی تأیید شده است و ممکن است به طور کامل معلوم شود که چگونه ارتش و واحدهای پلیس مجاز بودند تا گروه های مرگ را در فعالیت هایی چون بازجویی و کشتن مظنونین چپ گرا، سازماندهی کنند. او گفت که در حالی که مربیان آرژانتینی و شیلی آموزش آدم ربایی و تکنیک های نابودی را در ارتش هندوراس انجام می دادند، سیا صریحاً استفاده فیزیکی از شکنجه یا ترور ممنوع کرد. شکنجه و تسلیم. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، سازمان سیا درگیر شکنجه بازداشت شدگان در موقعیت سیاه، تحت کنترل سازمان شد و آنها را برای شکنجه شدن در اختیار دولت های محلی به شیوه های ناقض قوانین بین المللی و ایالات متحده قرار داد. وجود سایت های سیاه در ابتدا توسط واشینگتن پست در ماه نوامبر ۲۰۰۵ منتشر شد و سپس توسط سازمان های غیردولتی حقوق بشر گزارش گردید. همچنین جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور ایالات متحده، به وجود زندان های مخفی که توسط سیا اداره می شوند در سخنرانی ۶ سپتامبر ۲۰۰۶ اشاره کرد. مقامات دولتی، از جمل