Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اربوگاچن یا یربوگاچن (، یا Erbogachen یا Erbogachenn) شهری در استان ایرکوتسک در کشور روسیه، واقع در کنار رود نیژنیایا تونگوسکا است. این شهر مرکز اداری منطقه Katangsky است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۹۶۵ بوده است. حمل و نقل. این شهر دارای یک فرودگاه به نام فرودگاه اربوگاچن است. اقلیم. اربوگاچن آب و هوای Subarctic (طبقه بندی آب و هوا Köppen "Dfc") دارد. در زمستان با دمای میانگین درجه از زمستان، هوا تا در ژانویه، در حالی که تابستان با متوسط دمای درجه سانتی گراد گرم است تا بارش بسیار کم است، اما در تابستان نسبت به ساعات دیگر سال بسیار زیاد است.
بویوک کولوتن (به ترکی آذربایجانی: Böyük Külatan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماساللی واقع شده است. تاریخچه. مردم کولوتن (کولاتان) در دوران خانات تالش به ویژه میر حسن خان دلاوری های فراوانی از خود نشان دادند. در جریان جنگ ایران و روس در سال ۱۸۲۶، میرحسن خان در خانات تالش قیام کرد و در کنار ایرانیان قرار گرفت. در خلال جنگ با روس ها شماری از جنگجویان میرحسن خان از ترس رویارویی با روس ها فرار کردند و تنها صد تفنگدار پیاده و بیست سوار از مردم کولاتان و بدلان نزد او باقی ماندند. هنگامی که روس ها می خواستند خود را به رودخانه ویلش بیندازند، خان آنها را صدا زد و گفت: "من فدای شما می شوم، نگذارید سربازان خود را به رودخانه بیندازند!" زیرا در یک سوی روستا یک دره بزرگ بود و این امر نبرد را به سود روس ها تبدیل می کرد. تفنگداران کولاتان و بدلان با نشان دادن دلاوری فراوان، اجازه ندادند که روس ها به نزدیکی رود ویلش برسانند، بلکه پیش از آنان به رودخانه رسیدند. روس های شکست خورده وادار به فرار به سوی آبادی قومباشی شدند.
پنگوئن های عجیب و غریب یک فیلم کوتاه انیمیشن محصول دیزنی از مجموعه "سمفونی احمقانه" است و در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
ویراوول (به لاتین: Viravul) یک منطقه مسکونی است که در شهرستان لنکران در جمهوری آذربایجان واقع شده است. ویراوول ۳۴۵۳ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "وِر" یا "ویر" یا "وی" در زبان تالشی به معنی "بید" یا "درخت بید" و "ویل" یا "وول" به معنی "گل" است و معنای کامل آن به صورت "گل بید" است. برخی نیز معنی کامل آن را "رودخانه ای با آب فراوان" می دانند.
شیلیم (به لاتین: Şilim) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری کناربیشه واقع شده است. این آبادی ۳۸۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. واژه شیلیم تغییریافته واژه "سیلیم" در زبان تالشی به معنی "موج خروشان دریا" است.
قومباشی (به لاتین: Qumbaşı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. قومباشی ۱۲۸۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. ابن روستا در کرانه رودخانه "آخماز-مرداب" قرار گرفته است که از راه تنگه ای باریک به دریا متصل می شود. منطقه ای که روستای قومباشی در آن واقع شده است از یک تپه شنی مرتفع در نزدیکی دریا تشکیل شده است و ترجمه نام آن در زبان آذری و تالشی نیز به همین معناست.
قورومبا (به لاتین: Qurumba، همچنین Quruba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. قورومبا ۸۳۷ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. در زبان تالشی "کو" به معنی "کوه" و "تپه"، "رون" یا "روم" یا "رو" به معنی "جاده" و "با" به معنی "در" است. معنای نام قورومبا "درِ جاده کوهستانی" است.
آسیاب کهنه (به انگلیسی: The Old Mill) یک کارتون از مجموعه "سمفونی احمقانه" که توسط شرکت والت دیزنی در سال ۱۹۳۷ ساخته شده است ، این اثر به کارگردانی ویلفرد جکسون ، و موسیقی لی هارلاین ، و توسط آر.ک.ئو در ۵ نوامبر ۱۹۳۷ منتشر شد. این فیلم جامعه طبیعی حیواناتی را نشان می دهد که در یک آسیاب بادی متروکه و قدیمی زندگی می کنند و چگونگی برخورد آنها با توفان شدید در تابستان که تقریباً ویران کننده زیستگاه آنها است. از آهنگ "یک روز هنگامی که ما جوان بودیم" اثر یوهان اشتراوس را اپرای کوچک "کولی بارون" در این اثر استفاده شده است. جوایز و تقدیرها. "کارخانه قدیمی" برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در سال ۱۹۳۷ برای بهترین موضوعات فیلم کوتاه شد. همچنین این اثر در کتاب "۵۰ کارتون برتر" که توسط ۱۰۰۰ نفر فعال حرفه ای انیمیشن انتخاب شده اند، به عنوان شماره ۱۴ برگزیده شده است.
راه آب یا روا (به لاتین: Rvo، همچنین ریوو Rivo) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. راه آب ۱٬۴۶۲ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. راه آب یا روو در زبان تالشی به معنای رود باریک است و احتمالاً به دلیل سرچشمه گرفتن از رود لنکران (لنکران چای) به این نام شناخته می شود.
آنمیک فان فلوتن (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل پادشاهی هلند است؛ که هم اکنون برای تیم جهانی دوچرخه سواری میچلتون اسکاتلند رکاب می زند. وی در مسابقات قهرمانی دوچرخه سواری جاده جهان (۲۰۱۹) قسمت زنان در یورک شر انگلستان پیروز شد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
تاتوبا (به لاتین: Tatoba، شناخته شده به عنوان تاتووا Tatova تا سال ۲۰۰۰) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری اوساکوچه واقع شده است. ریشه واژه. "تات" در زبان تالشی یعنی "گرم" و "اُو" یعنی "آب" و معنای کلی تاتووا همان "آبگرم" است.
گوی شبان (به لاتین: Göyşaban، در دوره شوروی Oxlovka) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. گوی شبان ۳۰۳۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. نام پیشین آن گامیشوان (Gomuşavan) بود. این روستا هنوز در میان مردم بومی و اهالی این ناحیه به همین نام خوانده می شود. این ناحیه در سده ۱۹ میلادی به صورت مرداب های بزرگ و نیزار بوده و گاومیش های فراوانی در اینجا نگهداری می شده است. از این رو نام روستا به این نام به معنای "جای نگهداری گاومیش" نامگذاری شده است. گامیشوان در زمان خانات تالش یک شبه جزیره بود که تنها راه باریکی به سوی لنکران داشت و از سویی دیگر به جزیره ساری می رسید. گامیشوان به عنوان یکی از پایگاه های نظامی میر مصطفی خان تالشی و میر حسن خان تالشی به شمار می رفت. پس از سقوط خان نشین تالش در نیمه دوم سده ۱۹ میلادی شماری از راهبان روس صومعه نوو آفون از شهر سوخومی در آبخاز به آن مهاجرت کردند و نام "اوخلوفکا" را بر آن نهادند. "اوخلوف" نام روسی نوعی گیاه جگن طلایی است که در این ناحیه می روید و روس ها از آن برای تولید ماهی نمک سود بهره می بردند. تاریخ. در کتاب های تاریخی از گامیشوان این گون
ه یاد شده است: "گامیشوان از سه سو با دریا پیوسته است و از یک جانب به سوی لنکران طریقی بر خشکی دارد."
خان بلان (به ترکی آذربایجانی: Xanbulan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. خان بلان ۱۴۴۱ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. در گذشته این منطقه با نام "بلوک خانبلی" نیز شناخته می شد.
خانبولاغ (به ترکی آذربایجانی: Xanbulaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است.
خولمیلی (به لاتین: Xolmili) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. خولمیلی ۲۳۳۶ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "خُل" در زبان تالشی به معنی "رود" یا "شاخه ای از رود" است. میلی اشاره به یک نام دارد. خولمیلی به معنای "روستای میلی در کناره شاخه رودخانه" است.
سوته مرداب (به لاتین: Sütəmurdov) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. سوته مرداب ۳۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
مادس پدرسن (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل دانمارک است. در حال حاضر برای تیم جهانی دوچرخه سواری ترک-سگافردو رکاب می زند. در سپتامبر ۲۰۱۹، او در مسابقات قهرمانی دوچرخه سواری جاده جهان (۲۰۱۹) مردان در یورک شر انگلستان پیروز شد و اولین دوچرخه سوار دانمارکی شد که عنوان قهرمانی مسابقات جاده ای قهرمانی جهان را به دست آورد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم دوچرخه سواری اشتاتینگ سرویس گروپ و تیم دوچرخه سواری کولت انرژی نیز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
هاوزووا (به لاتین: Havzova) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. هاوزووا ۲٬۲۴۰ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "هاوز" در زبان تالشی به معنی "مکان سرسبز" و "وو" به معنی "پسوند مکان" است.
گیردنی (به لاتین: Girdəni) یک منطقه مسکونی است که در شهرستان لنکران در جمهوری آذربایجان واقع شده است. گیردنی ۵۰۱۴ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "گیرد" یا "گرد" در زبان تالشی به معنی "گرد آمدن و جمع شدن" و "نی" به معنی "محل" است و معنای کلی آن به صورت "محل جمع شدن" و "روستای دارای خانه های پراکنده" است.
مسابقات قهرمانی دوچرخه سواری جاده جهان ۲۰۱۹ () بین ۲۲ تا ۲۹ سپتامبر در منطقه تاریخی یورک شر انگلستان برگزار شد. این ۹۲مین دوره مسابقات قهرمانی دوچرخه سواری جاده جهان و چهارمین دوره از این رقابت ها در بریتانیا بود. مسابقات قهرمانی به طور سنتی در یک شهر یا شهرستان برگزار می شود. اغلب رویدادهای ورزشی در سال ۲۰۱۹ در شهر هروگت یورک شر شمالی انجام گرفت و به طور تاریخی استان یورک شر رسماً میزبان بازی ها بود. مادس پدرسن از دانمارک در مسابقات دوچرخه سواری جاده ای مردان و آنمیک فان فلوتن از هلند در مسابقات دوچرخه سواری جاده ای زنان پیروز شدند.
جمهوری کالیفرنیا ، همچنین ، یا جمهوری پرچم خرس ، یک قلمرو با رسمیت محدود بود که در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۸۴۶ از مکزیک اعلام جدایی کرد و به یک جمهوری مستقل تبدیل شد، اما به رسمیت شناخته نشده بود و به مدت ۲۵ روز، منطقه کوچکی در شمال سان فرانسیسکو در ایالت امروزی کالیفرنیای آمریکا را کنترل می کرد.
تورس د ستلیته () (برج های ماهواره) در بخش شمالی مکزیکو سیتی قرار دارند و یکی از اولین مجسمه های شهری مکزیک در ابعاد بزرگند. توسعهٔ آن ها بر اساس ایده های معمار معروف مکزیکی لوئیس باراگان، نقاش مکزیکی خسوس ریس فریرا و مجسمه ساز مکزیکی ماتیاس گوئریتز در سال ۱۹۵۷ آغاز شد. در ابتدا قرار بود هفت برج ساخته شود و بزرگترین آنها ۲۰۰ متر ارتفاع داشته باشد، ولی کمبود بودجه باعث شد تنها پنج برج ساخته شود که بلندترین آن ها ۵۲ متر و کوتاه ترینشان ۳۰ متر ارتفاع دارد. برج ها به رنگ های اصلی آبی، قرمز، و زرد به همراه سفید رنگ آمیزی شده اند. در فرهنگ عامه. از برج ها در فیلم سوررئال "کوه مقدس" اثر آلخاندرو خودوروفسکی به شکل قابل توجهی استفاده شده است.
دامبرتون اکس () محوطه و ساختمانی تاریخی در محلهٔ جورج تاون در واشینگتن، دی.سی. است. دامبرتون اکس محل زندگی و باغ رابرت وودز بلیس (۱۸۷۵–۱۹۶۲) و همسرش میلدرد بارنز بلیس (۱۸۷۹–۱۹۶۹). بوده است. این زوج در این محوطه کتابخانه پژوهشی و کلکسیون دامبرتون اکس را تأسیس کردند و آن را در سال ۱۹۴۰ به دانشگاه هاروارد اهدا کردند. پژوهش ها در این مؤسسه به مطالعهٔ دوران پیشاکلمبی و امپراتوری روم شرقی و همچنین طراحی منظر، و طراحی باغ اختصاص دارد.
کتابخانه تاریخ استیلی () کتابخانهٔ تاریخ دانشگاه کمبریج انگلستان است. این کتابخانه در دانشکدهٔ تاریخ در کمبریج قرار دارد. از سال ۲۰۰۳ کتابهای جدید بر اساس رده بندی کتابخانه کنگره طبقه بندی می شوند. پیش از آن از روشی منحصربه فرد در این کتابخانه استفاده می شد. این کتابخانه در ۱۸۰۷ تاسیس شد و از ۱۹۶۸ به ساختمانی جدید با طراحی جیمز استیرلینگ منتقل شد.
تالشلی (به لاتین: Talışlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری هفتانی واقع شده است. تاریخچه. این آبادی به همراه هفتانی، ایستی سو و لج ودیگر مناطق مجاور که در میانه های سه بیستم به سکونتگاه تبدیل شدند متعلق به مردی زمین دار به نام "کارپوویچ (Karpoviç)" بود که اصالتاً لهستانی یا یهودی بود. با توجه به تنش های موجود پس از انقلاب ۱۹۰۷-۱۹۰۵ روسیه، کارپوویچ زمین های خود را در سال ۱۹۱۰ به شخصی به نام حاجی عیسی فروخت. این منطقه اگرچه تا اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی نام رسمی نداشت (این منطقه بخشی از آبادی هفتانی بود)، دو نام "کارپوویچ" و "حاجی کند" برای این روستا در میان مردم بومی به کار می رفت.
کووانیل (به لاتین: Küvənil، تا ۵ اکتبر ۱۹۹۹ Güvənil) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. جمعیت. کووانیل ۱۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
کوساگل (به ترکی آذربایجانی: Kosagül) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماساللی واقع شده است. کوساگل ۸۴۱ نفر جمعیت دارد.
مغانج اوبا (به لاتین: Moğonojoba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. مغانج اوبا ۶۳۷ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "مغانیج" (moğonıj) در زبان تالشی به معنی "اهل مغان" است و مغانج اوبا یعنی "روستای مغانی ها".
دارقوبا (به ترکی آذربایجانی: Darquba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. دارقوبا ۱۳۶۵ نفر جمعیت دارد. این آبادی در کرانه رود بشه رو و دامنه های رشته کوه پشته سر جای دارد.
سبیر (به لاتین: Səbir) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری دارقوبا واقع شده است.
نفترون (به انگلیسی: Naftoruon) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری اوساکوچه واقع شده است. نفترون برگرفته از واژه "هفترون" در زبان تالشی به معنای "هفت رودخانه" است.
توکه ویله (به لاتین: Tükəvilə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. توکه ویله ۱۳۴۴ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "توک" در زبان تالشی به معنی "شالی" و "ویله" به معنی "زمین" است و معنای کامل آن به صورت "زمین شالی" یا "شالیزار" است.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۲ شصت و سومین دوره از رقابت های قهرمانی جهان می باشد که از ۲۷ تا ۲۹ سپتامبر در منطقهٔ استراتکونا کانتی در استان آلبرتا، کانادا برگزار گردید. با این که رقابت های قهرمانی جهان در سال های المپیک تابستانی برگزار نمی شود، اما در سال ۲۰۱۲ این مسابقات در بخش کشتی آزاد زنان برگزار شد؛ زیرا فقط ۴ وزن از مسابقات کشتی زنان از ۷ وزن مقرر شدهٔ فیلا برای کشتی زنان در المپیک لندن ۲۰۱۲ برگزار شد. کشورهای شرکت کننده. ۱۱۱ رقابت کننده از ۲۸ کشور شرکت کردند.
پاراکند (به لاتین: Parakənd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. پاراکند ۱٬۱۴۹ نفر جمعیت دارد.
موزه ساختمان ملی () در پلاک 401 f خیابان شمال غربی واشینگتن، دی.سی. آمریکا قرار داد و موزه ای برای «معماری، طراحی، مهندسی، ساخت وساز، و برنامه ریزی شهری» است. این موزه با فرمان کنگره آمریکا در ۱۹۸۰ تأسیس شد و یک سازمان غیرانتفاعی خصوصی محسوب می شود. این بنا در مجاورت یادبود ملی مجریان قانون و متروی واشینگتن قرار دارد. ساختمان موزه، که در سال ۱۸۸۷ تکمیل شد، پیشتر ساختمان «اداره حقوق بازنشستگی ایالات متحده» بود و یکی از بزرگترین نمونه های سبک احیای رنسانس در معماری است این بنا در سال ۱۹۸۵ در فهرست بناهای نمادین تاریخی ملی آمریکا ثبت شد.
ساختمان شوالیه های کلمبوس () در نیوهیون، کنتیکت مقر شوالیه های کلمبوس است که سازمانی کاتولیک و برادری برای کار داوطلبانه است. ساخت این بنا که طراحی آن بر عهدهٔ جان دینکلو بود در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید و ۲۳ طبقه دارد. ارتفاع بنا به ۹۸ متر می رسد و بلندترین ساختمان در شهر نیوهیون است. طرح آن در شیوهٔ معماری مدرن و از بتن مسلح است. برج های استوانه ای در چهارگوشهٔ این بنا نماد چهار اصل بنیادین این فرقه (نیکوکاری، اتحاد، برادری و میهن دوستی) است.
بِنت الشَلَبیَّه نام یک ترانه فولکلور عربی است. این ترانه توسط خوانندگان بسیاری اجرا شده که از معروف ترین آن ها اجراهایی است که فیروز خوانندهٔ لبنانی انجام داده است. نام. نام این ترانه (دختر شلبیه) ممکن است به ناحیه سیلوس در جنوب کشور پرتغال اشاره کند که در عربی «شلب» نامیده می شود. این فرضیه، ریشهٔ ترانه را به موسیقی اندلس مرتبط می کند. اصطلاح «بنت الشلبیه» به طور عام برای دختران و زنان زیباروی فلسطین و اورشلیم نیز به کار می رود. همچنین به غیر از اندلس و فلسطین، برخی ریشهٔ این ترانه را در موسیقی عراق، لبنان یا ترکیه نیز دانسته اند. اجراها. در موسیقی عربی. نسخه ای از این ترانه که فیروز در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی اجرا کرد، در موسیقی عربی مشهور است. این اجرا در مقام نهاوند است. از دیگر اجراهای این ترانهٔ عربی می توان به اجرای آن توسط گوگوش اشاره کرد که در فروردین سال ۱۳۵۵ در بغداد صورت گرفت. متن کامل شعر این ترانه به عربی از قرار زیر است: ترجمهٔ بیت اول چنین است: دختر شلبیه، با چشمان بادامی / از قلبم دوستت دارم ای دل من، تو چشمانم هستی. در موسیقی ایرانی. ترانهٔ «شانه» بر اساس ملودی بنت الشلبیهٔ فیروز ساخته شده است. شا
عر این ترانهٔ فارسی، ناصر رستگارنژاد است و این قطعه ابتدا توسط پوران اجرا و در آلبوم "اشکم دونه دونه" منتشر شد (در این نسخه، عباس شاپوری آهنگساز و تنظیم کننده و انوشیروان روحانی نوازندهٔ پیانو بودند) اما بعداً به صورت دوصدایی با ویگن نیز اجرا و منتشر شد. شانه بعداً توسط خوانندگان بسیاری بازخوانی شد که یکی از اولین آن ها در فیلم "بیم و امید" ساختهٔ گرجی عبادیا بود که در آن گوگوش که در آن زمان بازیگری ۹ ساله بود، ترانهٔ شانه را اجرا کرده است.
مسئله پستچی چینی نخستین بار از سوی ریاضیدان چینی به نام Mei Ko Kwan در سال ۱۹۶۰ طرح شد. یک پستچی می خواهد تمامی نامه ها را به مقصد آنها برساند؛ در حالی که مسافت طی شده کمینه باشد و بعد از پایان کار به نقطه آغاز برگردد. در این کار، باید هر خیابان را حداقل یک بار طی کند و اگر مجبور شود که از مسیری دوبار عبور کند، باید مسیری با کوتاه ترین مسافت را انتخاب کند. راه حل. این مسئله را می توان با یک گراف وزن دار فرمول بندی کرد. در این گراف، رأس ها متناظر با مقاصد نامه ها و یال ها، متناظر با مسیرهای مواصلاتی بین این مقاصد است و وزن هر یال نیز متناظر با فاصله بین مقاصد است؛ بنابراین، باید مسیری بسته پیدا کرد که از هر یال دست کم یک بار عبور کرده و در مجموع، کمترین وزن را داشته باشد. واضح است اگر گراف اویلری باشد، آنگاه هر مسیر اویلری جواب مسئله است؛ ولی اگر گراف اویلری نباشد، حل مسئله مشکل تر خواهد بود و از حوصله این بحث خارج است. برای حالت خاص، فرض کنید گراف متناظر یک گراف شبه اویلری باشد و دو رأس از درجه فرد را با A ،B نشان م دهید. ابتدا، کوتاه ترین مسیر از A به B را بیابید. سپس، با اضافه کردن این مسیر به مسیر شبه اویل
ری گراف، جواب مسئله به دست می آید. برای توصیف بیشتر، گراف شبه اویلری زیر را در نظر بگیرید: کوتاه ترین مسیر از (رأس ها از درجه فرد) عبارت است از: B ،A ،F ،E و طول این مسیر (مجموع وزن های مسیر) ۱۳= ۶+۴+۳ است. همچنین، مسیر شبه اویلری عبارت است از: B ،C ،D ،E ،F ،A ،B ،F ،C ،E و طول این مسیر شبه اویلری ۶۴ است. پس کوتاه ترین مسیر برای مسئله پستچی در گراف فوق عبارت است از: B ،C ،D ،E ،F ،A ،B ،F ،C ،E ،F ،A ،B و طول کل آن ۷۷ = ۶۴+۱۳ است.
هزار و یک روز کتابی از دوران صفوی و از رستهٔ جامع الحکایات تألیف بر اساس مدلی از هزار و یک شب است. وی این کتاب را در پنج مجلد بین سال های ۱۷۱۰ و ۱۷۱۲ منتشر کرد که ترجمه مجموعه ای فارسی به نام هزار و یک روز به دست آمده از درویشِ مخلص در اصفهان در ۱۶۷۵ است. این حکایات در واقع، اقتباسی آزاد از "فرج بعد از شدت" به ترکی عثمانی بود. داستان. فَرّخناز، شاهزاده خانم کشمیر با دیدن خوابی از مردان متنفر می شود. او خواب می بیند که ماده گوزنی، گوزن نری را که به دام صیاد افتاده است، نجات می دهد اما هنگامی که ماده گوزن در پی این فداکاری، اسیر بندهای صیاد می شود، گوزنِ نر او را به حال خود می گذارد و می گریزد. شاهزاده خانم با دیدن این خواب، اعتمادش را به حد تنفر به جنس مذکر از دست می دهد و زیر بار هیچ ازدواجی نمی رود. پادشاهِ نگران حال دختر و کشورش، این نگرانی را با دایهٔ او «جرعه بخش» در میان می گذارد. دایه قول می دهد که اگر به او اجازه و وقت لازم داده شود با قصه گویی و داستان درمانی فرخناز را متغیر کند. در حقیقت در داستان های "هزار و یک روز" این دایهٔ سرد و گرمِ روزگار چشیدهٔ آگاه و باتجربه تلاش می کند با تعریف داستان هایی ت
ودرتو از وفاداری مردان عاشق، احساس تنفر شاهزاده به مردان را از بین ببرد و سلامت شاهزاده را به او بازگرداند. معرفی کتاب. ساختار داستان نویسی "هزار و یک روز" تو در تو یا لایه به لایه است، در لایهٔ اول، حکایت فرخناز، دختر شاه کشمیر (روایتِ اصلی) قرار دارد، با ورود جرعه بخش قصه گو در لایهٔ دوم شش داستان بلند روایت می شود. در لایهٔ سوم این روایت ها خود به ۵۰ روایت داستانی تقسیم می شوند که در لایهٔ چهارم و پنجم نیز روایت های مستقلی به آن ها افزوده می شود و جمعاً ۷۲ روایت کوتاه را شکل می دهند که به صورت کلاسیک ۱۹ داستان است. در ۱۷۱۰ اولین جلد "هزار و یک روز" را که ادعا می کرد ترجمهٔ کتاب مجموعهٔ داستانِ فارسی از «درویشِ مخلص» است، شش سال پس از نشر "هزار و یک شب" آنتوان گالان به زبان فرانسوی چاپ کرد و این کتاب به زبان های زندهٔ دنیا ترجمه و باز نشر شد. این کتاب با ترجمهٔ محمد حسن میرزا کمال الدوله و محمد کریم خان قاجار از فرانسوی به فارسی ترجمه شد و در ۱۲۷۵ خورشیدی به نام "ألف النهار" در قطع رحلی در ۵۷۵ صفحه به چاپ سنگی رسید سپس در سال ۱۳۲۹ خورشیدی توسط نشر امیرکبیر و کتابفروشی ادبیه در ۴۰۴ صفحهٔ وزیری با حذف سخن راو
ی در ابتدای فصل بندی روزانه ها، با تغییرات بسیار جزئی در متن و تغییر نقاشی های چاپ سنگی، منتشر شد. چاپ دیگری از این کتاب با عنوان "هزار و یک روز" با بازنویسی، کاستن و افزودن و جابه جایی داستان ها توسط لطفعلی بریمانی سال ۱۳۶۱ و به همت نشر عطایی چاپ شده است و خلاصهٔ ۱۶۸ صفحه ای حاوی چندین داستان از این کتاب به نام "افسانه های هزار و یک روز" از سارا. کی با ترجمهٔ رؤیا خویی در سال ۱۳۹۰ برای کودک و نوجوان توسط نشر محراب قلم منتشر شده است. مجموعه به صورت کامل در ۹۷ با تصحیح و مقدمه رضا طاهری در ۶۸۸ صفحه رقعی در نشر نخستین به چاپ رسید. تشابه هزار و یک روز و هزار و یک شب. دلاکروا در ۱۷۱۰ اولین جلد ترجمهٔ "هزار و یک روز" را در پاریس منتشر ساخت، این مجموعه داستان در ۵ جلد و جلد آخر آن سال ۱۷۱۲ منتشر شد. آنتوان گالان در ۱۷۰۴ اولین جلد ترجمهٔ "هزار و یک شب" را در پاریس منتشر ساخت، بقیهٔ این مجموعه داستان در ۱۲ جلد از روی چهار نسخهٔ دست نویس سوری به انضمام برخی قصه های شفاهی دیگر تا سال ۱۷۱۵ منتشر شد. متن عربی کتاب، نخستین بار در ۱۸۱۴–۱۸۱۸ در کلکته، چاپ سنگی شد و سپس در ۱۸۳۵ در بولاق، ۱۸۳۵–۱۸۴۳ بروسلاو و بار دیگر در ۱۸۳۹–
۱۸۴۲ در کلکته و در ۱۸۸۴ در قاهره، انتشار یافت. از آن پس، همهٔ کتاب یا گزیده هایی از آن بارها ترجمه و به چاپ رسید. "هزار و یک شب" نخستین بار در ایران توسط تسوجی ۱۸۴۳–۱۸۴۷ از نسخهٔ عربی بولاق با تغییراتی اندک به فارسی ترجمه شد. هر دو کتاب بر اساس سنت قصه گویی ایرانی بر محور داستان بنیادین شهرزاد و فرحناز شکل گرفته است و روای اصلی قصه ها زن هست و بر پایهٔ قصهٔ بنیادین داستان سایر حکایت ها در کنار هم چیده شده اند. ترجمهٔ این دو کتاب در سیر داستان نویسی غرب پر اثر بوده است و انتشار مجدد آن در خاورمیانه و ایران در طی این دو قرن بر فضای فرهنگی داستان های فارسی اثر گذار بوده است. شباهت نام کتاب و ساختار داستان های تو درتو با قصهٔ بنیادین قصه گو و محتوای این کتاب با "هزار و یک شب" و چون هیچ متن فارسی ای نه در آثار و وسایل به جا مانده از دلاکروا، و نه اساساً در جای دیگری نیافتند و همچنین نایافته ماندن شخصیت تاریخی «درویش مخلص» منتقدان را برآن داشت که در ادعای مترجم و نویسندهٔ "هزار و یک روز" که شش سال پس از "هزار و یک شب" به زبان فرانسوی و در پاریس چاپ شده شک و تردید کنند. اما پژوهش گران ادبی در راستای خاستگاه ایرانی ب
ودن قصه های این کتاب هیچ شک و تردیدی ندارند.
هون های آلچون، (باختری: "آلخونو" یا "آلخانو") که با نام های آلخان, آلچونو, آلخون, آلاخانا و والخون نیز شناخته می شوند، مردمی کوچ نشین بودند که در قرون چهارم و ششم پس از میلاد دولت هایی را در آسیای مرکزی و جنوب آسیا تأسیس کردند. آنها برای اولین بار در منطقه پاروپامیسادای ذکر شدند و بعداً به سمت جنوب شرقی، به پنجاب و هند مرکزی، تا اران و کاوشامبی گسترش یافتند. حمله آلچون ها به شبه قاره هند، هون های کیداری را که حدود یک قرن پیش از آنها آمده بودند، نابود کرد و به سقوط امپراتوری گوپتا کمک کرد و به نوعی به هند کلاسیک پایان داد. حمله مردم هون به هند پس از حملات قرون پیشین به این شبه قاره توسط یاوانا (یونانیان هند), ساکا (سکاهای هند), پهلوا (پارتیان هند) و کوشانا (یوئه ژی) صورت گرفت. امپراتوری آلچون دومین امپراتوری از چهار امپراتوری بزرگ هون بود که در آسیای مرکزی و جنوبی تأسیس شد. آلچون ها پیش از کیداری ها و پس از امپراتوری هپتالی در باختر و هون های نزاک در هندوکش قرار داشتند. نام پادشاهان آلچون از سکه های فراوان آنها، روایات بودایی و تعدادی کتیبه یادبود در سراسر شبه قاره هند شناخته شده است. آلچون ها مدت ها به عنوان
بخشی یا زیرشاخه ای از هپتالی ها یا شاخه شرقی آنها در نظر گرفته می شدند، اما اکنون بیشتر به عنوان یک نهاد جداگانه تلقی می شوند. آنها با داشتن تمغای متمایز خود (یک علامت به شکل گاو/ماه)، و سنت تغییر شکل جمجمه نوزادان، از سایر گروه های هون متمایز می شدند. آلچون ها در ابتدا خط باختری را برای نوشتن زبان خود به کار می بردند، اما در هند، آنها شروع به استفاده از خط براهیمی کردند. آنها به تدریج با فرهنگ هند آمیخته شدند. به نظر می رسد که آنها در ابتدا پیرو یک دین ایرانی بودند، احتمالاً نوعی زرتشتی گری، اما بعداً از بودیسم و شیویسم حمایت کردند. اطلاعات تاریخی در مورد آلچون ها عمدتاً از سکه های آنها، کتیبه ها و منابع چینی و بیزانسی به دست آمده است. سکه های آنها نشان دهنده طیف وسیعی از تأثیرات فرهنگی، از جمله طراحی های ساسانی و گوپتایی است. نام. نام "آلچون" از روی سکه های آنها و کتیبه ها به دست آمده است. این نام به شکل های مختلفی مانند "آلخونو"، "آلخانو"، "آلخون"، "آلاخانا" و "والخون" ثبت شده است. معنای دقیق این نام مشخص نیست، اما احتمالاً یک نام شخصی یا نام قبیله ای بوده است. منشأ. منشأ دقیق هون های آلچون نامشخص است. آنه
ا معمولاً به عنوان بخشی از مهاجرت های بزرگ مردمان کوچ نشین از آسیای مرکزی در اواخر دوران باستان در نظر گرفته می شوند. برخی از محققان پیشنهاد کرده اند که آنها ممکن است با هون های غربی که به اروپا حمله کردند، ارتباط داشته باشند، اما این موضوع هنوز مورد بحث است. تاریخچه. ورود به آسیای جنوبی. اولین اشاره به آلچون ها در منطقه پاروپامیسادای (مناطق اطراف هندوکش) است. در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم پس از میلاد، آنها به سمت جنوب شرقی گسترش یافتند و وارد منطقه گندهارا شدند. آنها به تدریج هون های کیداری را که قبلاً در این منطقه مستقر شده بودند، تحت فشار قرار دادند و جایگزین آنها شدند. گسترش در هند در قرن پنجم پس از میلاد، آلچون ها به سمت شرق و جنوب در سراسر شمال غربی هند پیشروی کردند. تحت رهبری پادشاهانی مانند تورامانا و پسرش میهیرکولا، آنها فتوحات قابل توجهی به دست آوردند و قلمرو خود را تا هند مرکزی گسترش دادند. کتیبه ها و سکه های به دست آمده از مناطقی مانند اران، گوالیور و کاوشامبی حضور و نفوذ آنها را در این مناطق تأیید می کند. حکومت میهیرکولا به ویژه به دلیل بیرحمی و ظلمش مشهور است. منابع مختلف، از جمله نوشته ها
ی راهبان بودایی، او را به عنوان یک حاکم ستمگر توصیف می کنند که تعداد زیادی از مردم را قتل عام کرد و معابد و صومعه های بودایی را ویران نمود. سقوط. قدرت آلچون ها در قرن ششم پس از میلاد رو به زوال گذاشت. چندین عامل به سقوط آنها کمک کرد. مقاومت پادشاهان محلی هند، به ویژه یاشودهارمان از مالوا، نقش مهمی در محدود کردن گسترش آنها داشت. علاوه بر این، ظهور قدرت های جدید در آسیای مرکزی، مانند هپتالی ها و شاهی های ترک، فشار بیشتری بر آلچون ها وارد کرد. در نهایت، در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم پس از میلاد، دولت آلچون ها در هند از بین رفت. بقایای آنها احتمالاً در جمعیت های محلی ادغام شدند و هویت جداگانه خود را از دست دادند. با این حال، تأثیر آنها بر تاریخ و فرهنگ شمال غربی هند قابل توجه بود. فرهنگ. زبان و خط. آلچون ها در ابتدا از زبان باختری و خط باختری برای نوشتن استفاده می کردند، همانطور که در سکه های اولیه آنها دیده می شود. با این حال، پس از ورود به هند، آنها به تدریج استفاده از خط براهیمی را آغاز کردند، که نشان دهنده سازگاری آنها با فرهنگ محلی است. مذهب. شواهد نشان می دهد که آلچون ها در ابتدا پیرو یک دین ایرانی بودن