Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جانگ دونگ یون (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی "مدرسه ۲۰۱۷" (۲۰۱۷)، "افسانه نوکدو" (۲۰۱۹) و "دوران خوش" (۲۰۲۳) شناخته می شود. حرفه. در سال ۲۰۱۵ میلادی در حالی که دانشجوی دانشگاه هانیانگ بود، جانگ برای اولین بار در رسانه ها به خاطر شجاعت خود گرفتار شد. گزارش شده است که جانگ با سارقی که با اسلحه کشنده یک کارمند فروشگاه را در منطقه گواناک سئول تهدید می کرد رو به رو شده بود، جایی که وی یک نقشه سریع برای دستگیری مقصر تهیه کرده بود. وی با تقدیر از آژانس پلیس کلانشهر سئول بخاطر این عمل قهرمانانه شناخته شد. این محبوبیت بعداً باعث شد تا او پیشنهادهای زیادی برای بازی بگیرد. اولین بازیگری. در سال ۲۰۱۶، جانگ بازیگری را به عنوان نقش مکمل در سریال «زنان در یک شرکت بازی» آغاز کرد. بعداً در همان سال او در سریال «محاکمه سلیمان» با عنوان نقش اصلی نقش آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۷، او در سریال مدرسه از شبکه کی بی اس بازی کرد. در همان سال، او در بازی درام ویژه "کی بی اس"، «اگر یک فصلی بودیم» بازی کرد. همچنین در سریال "مدرسه ۲۰۱۷" در یکی از نقش های اصلی حضور داشت. در س
ال ۲۰۱۸، جانگ در نقش اصلی برای درام پزشکی «یک روز یک شعر» شبکه تی وی ان بازی کرد. در همان سال، او نقش مهمی در درام تاریخی «آقای آفتاب» داشت. جانگ همچنین با فیلم «روزهای زیبا»، جایی که او در نقش پسر لی نا-یونگ بازی کرد. در ماه دسامبر، جانگ در درام جوانان Just Dance بازی کرد که بر اساس مستند با همین نام ساخته شده است. در سال ۲۰۱۹، جانگ در نقش نوکدو در سریال افسانه نوکدو به عنوان مردی که به زیبایی دختر هاست و خود را زن جا می زند به زیبایی نقش آفرینی کرد و باعث شد در کره و کشورهای دیگر معروف شود.
منظور از جواد کریمی می تواند یکی از این افراد باشد:
بخش بانش، یکی از بخش های شهرستان بیضا در استان فارس ایران است. مرکز این بخش، روستای بانش است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش بانش برابر با ۱۲٬۲۸۸ نفر بوده است.
دهستان هفت خان، یکی از دهستان های بخش بانش شهرستان بیضا در استان فارس ایران است. مرکز این دهستان، روستای دشمن زیاری است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان هفت خان برابر با ۶٬۴۵۵ نفر بوده است.
جنگ صنعتی () دوره ای در تاریخ جنگ است، که از اوایل قرن نوزدهم میلادی با وقوع انقلاب صنعتی آغاز شد و با شروعِ عصر هسته ای، پایان یافت. در این دوره دولت های ملی با بهره گیری از فرایند صنعتی سازی، قادر به ساخت ادوات و تجهیزات زمینی، دریایی و هوایی جدیدی بودند. در این گذار ارتش های بزرگ شکل گرفتند، که ابتدا با استفاده از ترابری ریلی، سپس از طریق دریا و هوا، قادر به جابجایی سریع و پشتیبانی نیروهای خود شدند. از نظر فناوری نظامی، این دوره شاهد ظهور انواع سلاح های پیاده نظام، توپخانه، جنگ افزار شیمیایی، ادوات زرهی، ناوهای جنگی، زیردریایی ها و هواگردها بود.
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی بم دانشگاهی زیر نظر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واقع در شهر بم می باشد. این دانشگاه در سال ۱۳۷۰ با تاسیس دانشکده پرستاری آغاز به کار کرد و در ۱۳۸۹ به دانشگاه ارتقاء یافت و مسئول ارائه خدمات بهداشتی درمانی به جمعیتی بیش از ۵۰۰ هزار نفر در شهرستان های بم، ریگان، فهرج و نرماشیر و گنبکی در شرق استان کرمان است. حوزه خدمات. پنج شهرستان شرقی استان کرمان
در نظریه گروه ها، قضیه کیلی، که به افتخار آرتور کیلی نامگذاری شدست، بیان می دارد که هر گروه formula_1 یک ریخت با زیرگروهی از یک گروه متقارن است که بر روی formula_1 کنش می کند. این قضیه را می توان توسط مثالی از کنش formula_1 بر روی عناصر گروه formula_1 فهمید. هر تابع دو سویه از formula_1 به روی formula_1، جایگشتی از مجموعه formula_1 است. مجموعه تمام جایگشت های formula_1 تحت ترکیب توابع تشکیل گروه می دهند که به آن "گروه تقارن روی formula_1" گویند، و به صورت formula_10 نوشته می شود. قضیه کیلی با در نظر گرفتن هر گروه (شامل گروه های نامتناهی چون formula_11 هم می شود) به صورت گروه جایگشت یک زیرمجموعه زمینه ای، تمام گروه ها را بر روی یک شالوده قرار می دهد. از این رو، قضایایی که برای زیرگروه هایی از گروه‎های متقارن درست باشند، برای گروه ها در حالت کلی تر هم صادق اند. با این وجود، آلپرین و بل این نکته را یادآوری می کنند که "در حالت کلی این حقیقت که گروه های متناهی در یک گروه متقارن نشانده می شوند، از روش های به کار رفته در گروه های متناهی الهام گرفته نشده است". کنش منظم که در اثبات های استاندارد قضیه کیلی استفاده می ش
ود، نمایش مینیمالی برای formula_1 تولید نمی کند. به عنوان مثال formula_13، خود یک گروه متقارن از مرتبه 6 است و تحت کنش منظم به صورت زیرگروهی از formula_14 (گروهی از مرتبه 720) نمایش داده می شود. مسئله این که چگونه می توان یک گروه را به طور مینیمال در یک گروه متقارن نشاند، مسئله ای پیچیده می باشد.
دانشگاه علوم پزشکی جیرفت به عنوان بزرگترین واحد دانشگاهی علوم پزشکی در جنوب استان کرمان دانشگاهی است زیر نظر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واقع در شهر جیرفت می باشد. این دانشگاه در سال ۱۳۸۷ با ارتقا دانشکده علوم پزشکی جیرفت تأسیس شد و مسئول ارائه خدمات بهداشتی درمانی به جمعیتی بیش از یک میلیون نفر در شهرستان های جیرفت، کهنوج، رودبار جنوب، فاریاب، عنبرآباد، منوجان، قلعه گنج و جازموریان در جنوب استان کرمان است. تاریخچه. در سال ۱۳۶۷ دانشکده پرستاری و مامایی جیرفت تحت نظر دانشگاه علوم پزشکی کرمان تأسیس گردید. این دانشکده در سال ۱۳۸۸ از دانشگاه علوم پزشکی کرمان منفک شد و به عنوان دانشکده علوم پزشکی جیرفت به فعالیت خود ادامه داد. با تصویب شورای گسترش دانشگاه های علوم پزشکی کشور در سال ۱۳۸۹، دانشکده علوم پزشکی جیرفت به دانشگاه ارتقا یافت. بیمارستان های امام خمینی، بیمارستان تخصصی زنان آیت الله کاشانی، بیمارستان خصوصی قائم، بیمارستان ۱۲ فروردین کهنوج، بیمارستان شهدای قلعه گنج، بیمارستان سیدالشهدای رودبار و بیمارستان امام حسین منوجان تحت نظر این دانشگاه در حال خدمت رسانی به ساکنین جنوب استان کرمان می باشند. این دا
نشگاه در سامانه علم سنجی دانشگاه های علوم پزشکی کشور، جزو دانشگاه های نوپا بحساب آمده و حائز رتبه ی 39 کشوری می باشد. دانشکده پزشکی. این دانشکده در سال 1388 با پذیرش 26 دانشجو کار خود را آغاز کرد.این دانشکده مجهز به آزمایشگاه های بیوشیمی ، بافت شناسی ، میکروب شناسی ، قارچ شناسی ، انگل شناسی ، فیزیولوژی ، ایمونولوژی و سالن تشریح و سالن مولاژ است . دو بیمارستان آیت الله خمینی . آیت الله کاشانی مستقیما تحت نظارت این دانشکده قرار دارند . روسای دانشکده پزشکی از سال تاسیس تا کنون (1397) دکتر رسول هاشمی= مهر 1392 الی خرداد 1393 دکتر رضا گدری= خرداد 1393 الی بهمن 1393 دکتر هدیه عسکرپور= اسفند 1393 الی آبان1395 دکتر امین سعیدی= آبان1395 الی مهر 1396 دکتر نادر پورجمالی= مهر 1396 تا مهر 1397 دکتر سینا حیدری= مهر 1397 تا مهر 1399 دکتر فاطمه میر رشیدی دکتر احسان گروهی دکتر اسماء افشار منش اکنون
روکوروکوبی یک نوع از ارواح ژاپنی است. آن ها کاملاً شبیه انسان ها هستند، با یک تفاوت عمده. دو نوع روکوروکوبی وجود دارد: اولی گردنی کشیده دارد و دومی سرش از بدنش جدا شده و آزادانه پرواز می کند (نوکه کوبی). روکوروکوبی ها معمولاً در داستان های ارواح کلاسیک ژاپنی و در آثار یوکای حضور دارند. روکوروکوبی ممکن است صرفاً برای سرگرمی ایجاد شده باشد و منشأ به خصوصی در باورهای عامیانه یا افسانه های کهن نداشته باشد. ریشهٔ نام. کلمه روکوروکوبی احتمالاً از روکورو گرفته شده باشد که در ژاپنی ممکن است برای اشاره به چرخ سفالگری، چاه آب یا قرقره به کار رود. نوکه کوبی. نوکه کوبی ها روکوروکوبی هایی هستند که سرشان جدا شده و در هوا شناور می شود. این ها نخستین گونهٔ روکوروکوبی بودند و نوع دوم که گردنش کش می آید پس از آن ها به وجود آمده است. نوکه کوبی ها گاهی اعمال شرورانه ای مانند حمله به افراد در تاریکی شب و نوشیدن خون آن ها را انجام می دهند. در ادبیات کلاسیک ژاپنی داستان هایی دربارهٔ افرادی که شبانگاهان با سَرهای معلق در هوا مواجه می شوند، وجود دارد. در بعضی متن ها جدا شدن سر از بدن به عنوان تمثیلی از جدایی روح از بدن درنظر گرفته می
شود. برای مثال در کتاب «سوروری مونوگاتاری» (۱۶۶۳ میلادی) در فصل «افکار وحشیانهٔ یک زن این دور و بر پرسه می زنند» سَر سرگردان، تعبیری از روح زنی است که هنگام خواب از بدنش جدا شده است. در آن فصل، مردی یک نوکه کوبی را می بیند که ابتدا به یک مرغ و سپس به سَر شناور در هوا تبدیل می شود. مرد شمشیرش را برمی دارد و نوکه کوبی را تعقیب می کند. نوکه کوبی به داخل خانه ای می گریزد و از داخل خانه صدای زنی شنیده می شود که می گوید: «من یک خواب ترسناک دیدم. در راه برگشت به خانه یک مرد شمشیر به دست تعقیبم می کرد. تمام مدت داشتم از دست او فرار می کردم تا این که از خواب پریدم». داستان مشابهی در «شوکویو هایکو مونوگاتاری» (۱۶۷۷ میلادی) روایت شده که احتمالاً با الهام از داستان کتاب «سوروری مونوگاتاری» نگاشته شده است. در بخش «دربارهٔ روکوروکوبی در ولایت اچیزن» داستان مردی روایت می شود که تمام مسیر خانه را دنبال یک نوکه کوبی می کند که در واقع روح زنی است که از بدنش جدا شده است. در ادامه توضیح داده می شود که این زن از شدت شرمساری بابت عمل مجرمانه ای که مرتکب شده بوده، همسرش را ترک کرده، موهایش را تراشیده و خودکشی کرده است. در کاشی یاو
ا (حدود ۱۸۲۱ میلادی) داستان زنی در استان هیتاچی روایت می شود که به یک بیماری لاعلاج مبتلا است. یک دوره گرد به شوهرش گفته است که کبد یک سگ سفید، زن را درمان می کند. شوهر، سگ خانگی شان را می کُشد و کبدش را به عنوان دارو به همسرش می دهد. زن درمان می شود اما مدتی بعد دختری به دنیا می آورد که یک روکوروکوبی است. زمانی که سَر روکوروکوبی جدا می شود و در هوا به پرواز در می آید، سگ سفید ظاهر می شود، سر را گاز می گیرد و روکوروکوبی را می کُشد. اگرچه روکوروکوبی و نوکه کوبی معمولاً مؤنث هستند، اما در کتاب «شوسای هیکی» یک نوکه کوبی وجود دارد که مذکر است: هنگامی که یک روحانی در معبد به خواب رفته است، یک نوکه کوبی ظاهر می شود و به او نزدیک می شود. روحانی نوکه کوبی را گرفته و به کناری می اندازد. فردا صبح، نگهبان معبد درخواست ترک آن محل را می کند و زمانیکه از او دلیل این خواسته سؤال می شود می پرسد: دیشب یک سَر سرگردان را دیدید؟ روحانی جواب می دهد: بله! نگهبان توضیح می دهد که به بیماری نوکه کوبی مبتلاست و بیم آن دارد که این موضوع در انجام وظایفش خللی ایجاد کند. نگهبان به خانه اش در استان شیمزا بازمی گردد، جایی که تصور می شد نوکه
کوبی یک «بیماری» شایع است. روکوروکوبی هایی که گردن کشیده دارند. اینطور به نظر می رسد که نظریه گردن دراز، ناشی از سوء تفسیرهای دیداری باشد. این عقیده وجود داشته که سَر نوکه کوبی ها با رشته ای دراز به تن شان متصل می شود. شکلی که این رشته در بعضی تصویرسازی ها ترسیم شده می تواند این تصور نادرست را به وجود بیاورد که یک گردن دراز است نه یک رشته یا ریسمان.
مارسیلیوس پادوایی یا مارسیلیوس اهل پادوا که با نام اصلی مارسیلیو د مایناردینی (زاده ۱۲۷۵ میلادی در پادوا – درگذشته ۱۳۴۸ در مونیخ) شناخته می شود، یکی از فیلسوفان و نظریه پردازان سیاسی قرون وسطیست که به دلیل اثر مشهورش "مدافع صلح" در بین اندیشمندان و شارحان مشهور است. این اثر به زعم بسیاری، یکی از مهمترین آثار فلسفه سیاسی در زمینه مفهوم دولت و بحث رژیم مشروطه و به زعم برخی دیگر به عنوان یکی از پیشگامان مکتب اصلاح دینی پروتستانی شناخته می شود. مارسیلیوس در سال ۱۲۷۵ میلادی در شهر پادوا به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی و عالی خود را در همین شهر به پایان رساند و احتمالاً مدرک صنایع آزاد و حتی یک مدرک پزشکی را نیز از دانشگاه پادوا دریافت کرد. وی سپس به پاریس رفت و به عنوان استاد صناعت های آزاد به تدریس مشغول شد. وی در این سال ها با دو تن از مشهورترین ابن رشدیان آن زمان یعنی ژان ژاندوم و پیتر آبانو آشنا شد. وی احتمالاً در حدود سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ میلادی به ایتالیا بازگشت و به عنوان مشاور سیاسی گیبلین ها — مخالفان پاپ در جمهوری های ایتالیا — مشغول به کار شد. وی در همین دوران به خلق اثر مشهور خود، "مدافع صلح"، اقدام کر
د. وی در این کتاب حملات بی سابقه ای به پاپ به عنوان علت اصلی رخت بستن صلح از جهان مسیحی و همچنین عامل اصلی فساد دینی ارائه کرد و به طور جدی اصل جانشینی پطرس و مالکیت کلیسایی را به چالش کشید. با این حال مارسیلیوس به دلیل آگاهی از واکنش دادگاه تفتیش عقاید، کتاب خود را تا سال ۱۳۲۶ چاپ نکرد. وی در سال ۱۳۲۶ به همراه ژان ژاندوم به دربار لودویگ باواریا گریخت و در همان سال، اثر خود را منتشر کرد. انتشار اثر مارسیلیوس واکنش های شدیدی را در دربار پاپ ایجاد کرد؛ و در نهایت در سال ۱۳۲۷ باعث شد که کلیسای رم رسماً حکم ارتداد وی را صادر کند و از لودویگ بخواهد که مارسیلیوس را برای بررسی های بیشتر به رم بفرستد. اما دشمنی میان لودویگ و دستگاه پاپ بر سر ایالت های پاپی و منطقه لومباردی مانع از این شد که کلیسا بتواند آسیب جدی به مارسیلیوس برساند. انتشار این اثر و پناه جویی مارسیلیوس به دربار لودویگ، آغازگر ماجرای سیاسی پردامنه ای شد که به نوعی با وعده وی در کتاب "مدافع صلح" مبنی بر تلاش وی برای عملی ساختن محتوای آن کتاب همخوانی داشت. وی در سال ۱۳۲۷–۱۳۲۸ در حملهٔ لودویگ به ایتالیا شرکت کرد و به ظاهر اعلامیه ارتداد پاپ ژان بیست ودوم
و اعلامیه نصب "«آنتی پاپ»" نیکلاس پنجم را نیز به رشته تحریر درآورد. بسیاری از زندگی نویسان مارسیلیوس معتقدند که وی در همین دوران، رسالهٔ کوتاه خود تحت عنوان "انتقال امپراتوری" را نوشت و منتشر کرد. وی عملاً از این رساله برای مشروعیت بخشیدن به عنوان امپراتوری لودویگ که در آن زمان مورد تأیید پاپ نبود، استفاده کرد. مارسیلیوس همچنین تا آنجایی پیش رفت که نقش عملی بسیار مهمی را در تاج گذاری لودویگ بدون حضور پاپ ایفا کرد؛ کاری که در نوع خود یکی از بزرگترین سنت شکنی های قرون وسطی مسیحی بود. پس از پایان ماجراجویی های لودویگ در ایتالیا، مارسیلیوس به همراه وی به مونیخ بازگشت. در طول سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۰ و طی گفتگوهای صلح میان پاپ ژان بیست ودوم و لودویگ، پاپ بارها تلویحاً بازگشت مارسیلیوس به رم را به عنوان یکی از شروط صلح با لودویگ مطرح کرد، اما لودویگ هرگز آن شرط را نپذیرفت. مارسیلیوس احتمالاً در سال های ۱۳۴۰–۱۳۴۱ آخرین اثر مهم خود یعنی "مدافع صلح صغیر" را منتشر کرد. نگارش این اثر در سال های پیری مارسیلیوس، آنهم در هنگامی که وی از حمایت لودویگ اطمینان کامل داشت، باعث شد تا وی لحنی صریح تر در باب حساس ترین مسائل الهیات م
سیحی اتخاذ کند. این اثر رسماً آخرین فعالیت مارسیلیوس است که در تاریخ ثبت شده است. وی سرانجام در سال ۱۳۴۳ و در سن ۶۳ سالگی از دنیا رفت. زمانه مارسیلیوس. شرایط سیاسی. از قرن دوازدهم به بعد پاپها ادعای قدرت تمام و کمال در کلیسا را داشتند به طوری که یکی از مفسران به زیبایی توصیف کرده که «اقتدار منحصر به فرد و همه جانبه که فقط مربوط به شخص پاپ است و فقط خداوند آن را اعطا می کند». در آغاز قرن سیزدهم چنین به نظر می آمد که پاپ ها به پیروزی همیشگی خود نزدیک تر از همیشه شده اند و قدرت امپراتورها فروپاشیده است. اما شاید هرگز به نظر پاپ ها نمی رسید که قدرت یک شاه ممکن باشد از قدرت یک امپراتور بیشتر شود و مردم به شاهان اعلام وفاداری کنند، چرا که پاپها در مبارزه با امپراتورها پشتیبانی شاهان را داشتند. اما قرن چهاردهم قرن انقلاب و نهضت بوده، که در آن بذر بسیاری از عقاید و افکار سیاسی دوران جدید کاشت شد. بونیفاس هشتم در سال ۱۲۹۴. م پاپ شد، در همان زمان پادشاهان انگلستان و فرانسه در فکر از بین بردن قدرت سیاسی فئودالیسم بودند، البته این کار پرهزینه بود به طوری که ادوارد اول و فیلیپ چهارم برای سرعت بخشیدن به این کار به فکر بدست
آوردن ثروت انباشته شده در کلیسا بودند و بونیفاس هشتم که نمی خوااست درآمد کلیساها توسط شاهان غیر دینی هدر برود با صدور فرمانی در سال ۱۲۹۶. م گرفتن مالیات از کلیسا و روحانیون را بدون رضایت پاپ قدغن کرد، اما واکنش شدید و سریع پادشاهان فرانسه و انگلستان در برابر پاپ، بونیفاس را مجبور به تسلیم کرد. در سال ۱۳۰۰. م با برگزاری اولین جشن توبه در روم و حضور صدها هزار تن از مردم مسیحی به پاپ بونیفاس اعتماد به نفس از دست داده شده را بازگرداند، پاپ با بستن دو شمشیر به نشانهٔ اقتدار دنیایی و روحانی، خود را پاپ و امپراتور قلمرو مسیحیت اعلام کرد. در سال ۱۳۰۲. م پاپ بونیفاس با فرمان معروف به اونام سانکتوم را صادر کرد، فیلیپ با این فرمان مخالفت کرد و با دعوت از شورای سلطنتی که این شورا به نفع پادشاه رای داد بیست و نه اتهام علیه پاپ آماده کردند. این اقدام پادشاه سبب آغاز اسارت بابلی شد که به موجب آن برای ۷۵ سال مقر پاپ در آوینیون ماند و پادشاه فرانسه بر آن تسلط یافت. تقریباً اندکی پس از درگیری پاپ بونیفاس هشتم و فیلیپ زیبا، رویاروی دیگر بین پاپ ژان بیست و دوم و لویی باواریا رخ داد که آخرین مبارزهٔ بزرگ بین پاپ و یک امپراتور در
قرن های میانه بود. با مرگ هاینریش هفتم در سال ۱۳۱۳. م در بین دو نامزد امپراتوری یعنی فردریک اتریشی و لویی بایرنی (لودویگ چهارم) درگیری رخ داد، و پس از آنکه مذاکرات برای عقب نشینی کردن یکی از طرفین به نتیجه نرسید، جنگی هشت ساله بین دو طرف رخ داد که با پیروزی لویی باواریایی پایان یافتاما آلمان به واسطهٔ این جنگ های داخلی با مشکلات فراوانی مواجه شدند. در این درگیری ها پاپ ژان بیست ودوم در پی دست یافتن به موقعیت بود تا با دخالت مستقیم در آلمان قدرت و نفوذ خود را دا آن سرزمین بیشتر کند در نتیجه به شدت از فردریک حمایت کرد و صراحتاً اعلام کرد که انتخاب امپراتور برعهدهٔ پاپ است در نتیجه درگیری تلخ دیگری بین پاپ و نیرو دنیایی آغاز شد، اما مجدداً ماجرای رویارویی پاپ بونیفاس هشتم و فیلیپ چهارم تکرار شد و بازهم به شکست پاپ انجامید. در این بین حمایت جناح فرانسیسکن و پشتیبانان غیردینی از امپراتور لودویگ چهارم بسیار قدرتمند بود. مارسیلیوس و ویلیام اکام از معروفترین افرادی بودند که توان علمی خود را در جهت حمایت از امپراتوری لودویگ چهارم استفاده کردند. شرایط اجتماعی. دنیای که مارسیلیوس در آن زندگی می کرد کم و بیش یک جهان قرو
ن وسطایی بود و در آن کشیش بودن نقش محوری داشت. دربارهٔ درگیری ها میان امپراتوری مقدس روم و نظام پاپی نوشته های بسیاری وجود دارد و همهٔ آن ها نمایان می کنند که رقابت میان پاپ ها و پادشاهان بر سر به دست آوردن رهبری جهان مسیحی منازعه بسیار مهمی بوده است. درگیری میان پاپ ها و پادشاهان و برعکس رقابت بر سر حیثت و اعتبار بود و آن هم زمانی که این دو در کنار پول از باارزش ترین دارایی ها موجود بودند. دولت های غیر مذهبی همواره برای در امان ماندن از تأثیرات محدود کنندهٔ دین ها رسمی و رایج خود بهای سنگینی پرداخت می کردند زیرا در غیر این صورت مجبور می شدند آنچه را که روزگاری مذهب انجام می داد، خودشان برعهده بگیرند بنابراین دولت های قرون وسطایی با تمام نفرتی که از پاپ ها داشتند هرگز نمی خواستند آن ها را کنار بزنند چرا که موعظه های کشیشان برای ان ها مانند یک ابزار کنترل اجتماعی عمل می کرد، در نتیجه به ذهن هیچ دولتی نمی رسید که می تواند بدون کلیسا کار کند همان طور که پاپ ها هم هیچ وقت تصور کلیسای بدون دولت را نمی کردند چرا که اگر کلیسایی از حمایت دولت عرفی محروم می شد به لحاظ فنی بی دفاع بود و علیه کلیساها می توانستند به زور
متوسل شوند. اما امپراتوران برای رد مداخلهٔ پاپ ها در آموزش آن به مبانی انجیل متوسل می شدند که در این صورت می توان گفت که پاپ ها و امپراتورها دو آوای متفاوت در جهان گفتمانی واحد بودند. پاپ ادعای داشت مبنی بر اینکه حکمش در همه جا روا است و حاکمان عرفی نایب پاپ هستند و چون در جوامع قرون وسطایی تفکر ذاتاً سلسله مراتبی بود و همیشه نازل ترها متکی و وابسته به والاترها بودند و از آن جا که خداوند خالق همه چیز است و همه قوانین قدسی بود و اقتدار از آسمان به زمین می آید و تا زمانی که نصور شود که کل قوانین بازتاب و استخراج شده از قانون الهی است ادعای پاپ مبنی بر این که حکمش در همه جا رواست و حاکمان نائب پاپ اند از قدرت بالای برخوردار هستند، در نتیجه هیچ قانون گذار بشری به طور محض وجود ندارد چرا که هیچ کارگزار انسانی در صورتی که از جانب مرجع عالی حاکم بر جهان نباشد از مرجعیت قانون گذاری برخوردار نیست. در این جوامع کفه ترازو قدرت به شدت به نفع پاپ و کلیسا سنگینی می کرد، بنابراین در این جوامع یک پادشاه خردمند پادشاهی بود که عنوان کند هم برگزیده خداوند و هم منتخب مردم است و پادشاهان همواره تلاش می کردند که در دعاوی خود درباره
ٔ حکومت با قرار دادن نظریه های صعودی و نزولی اقتدار محکم کاری کنند. شرایط ایتالیا. ایتالیا در قرن چهاردهم و قرن های بعدی دستخوش وضعیت بحرانی و ناگواری بود که همین مسائل باعث درگیری فکری بسیاری از اندیشمندان شد. ایتالیا زودتر از سایر نقاط اروپا وارد عصر رنسانس شده بود اما دخالت های پاپ در امور سیاسی و اندیشه های گریز از مرکز امیران فئودال باعث ایجاد مشکلات فراوان و ایجاد ناامنی در ایتالیا شد در نتیجه بسیاری از اندیشمندان ایتالیا را در پی چاره جوری برای حل وضع بحرانی ایتالیا انداخت. در قرن چهاردهم اندیشمندان ایتالیا با ارائه نظریات بسیاری دربارهٔ مسائل زمان خود از جمله چگونگی حاکمیت بر دولت شهرهای ایتالیا، چگونگی برقراری صلح،.. در پی حل مسائل برآمدن. مارسیلیوس یکی از همین اندیشمندان بود، و مانند هم عصیان اندیشمند خود به نوشته های ارسطو و بسیاری از متفکران عصر باستان رجوع کرد، ولی مدتی بعد متوجه شد که مشکلات ایتالیای عصر او با مشکلات آنان متفاوت است. ایتالیا در آن زمان دولت واحدی نداشت و مارسیلیوس معتقد بود که عمدهٔ مشکلات دولت شهرها ایتالیا ناشی از ادعای اسقفهای روم مبنی بر ولایت مطلق بر کل عالم است و شرایط ایت
الیا باعث شده تا این اسقفها در آن جا بیشترین نفوذ و دخالت را داشته باشند. زندگی. اصل و نسب و زندگانی. مارسیلیوس پادوایی (به لاتین :Marsilius Patavinus) با نام اصلی مارسیلیو د مایناردینی ــ خاندان از طبقات بالا در جمهوری پادوا ــ در حدود سال ۱۲۷۵. م در پادووا، ایتالیا به دنیا آمد. پدر وی، مانماتئو د مایناردینی، و عمویش، کورادو د ماریناردینی، سردفتردار دانشگاه پادووا، و بردارش جیوانی نیز در شهر پادوا قاضی بود. بای این حال در باب دوران کودکی مارسیلیوس اطلاعاتی زیادی دسترس نیست. وی در شهر محل تولدش، که در واقع یک شهر دانشجویی بود، تحصیلات ابتدایی و اولیه خود را گذراند و در ادامه در رشته طب به تحصیل پرداخت و احتمالاً درجه صناعت های آزاد و حتی یک درجه پزشکی را نیز از دانشگاه پادوا دریافت کرد. وی در ادامه تحصیلات خود را در شهر پاریس گذارند. در این زمان وی به مطالعه منطق، اصول اخلاق، متافیزیک و فلسفه طبیعی ارسطو پرداخت. مارسیلیوس پس از اخذ مدرک ارشد خود، در دانشکده هنر به تدریس مشغول شد، از سپتامبر ۱۳۱۲. م تا می ۱۳۱۳. م به ریاست دانشگاه پاریس منصوب شد. همزمان با اقامت وی در پاریس، مارسیلیوس با دو تن از مشهورترین ابن
رشدیان آن زمان یعنی ژان ژاندون (فیلسوف) و پتروس آبانویی (پزشک) آشنا شد. هر دو متفکر مستقل بودند و در جریان تحول فلسفی خود به دیدگاه هایی رسیدند که از منظر کلیسا بدعت آمیز بود. پیتر ــ که خود از اهالی پادوا و تقریباً یک نسل از مرسیلیوس بزرگتر بود ــ احتمالاً آموزگار مارسیلیوس بوده است، و از سال ۱۳۱۳. م تا پایان سال ۱۳۱۵. م به همراه پتروس آبانویی به مطالعه فلسفه طبیعی پرداخت. وی نیمی از زندگانی و تحصیلات خود را در پاریس و مابقی را در پادوا گذرانده بود. ژاندون نیز دوست صمیمی مارسیلیوس بود که هر دو تقریباً هم سن و از یک نسل بودند. تقلا برای معاش و مشارکت سیاسی. در زمان تحصیل الهیات در پاریس، مارسیلیوس با سوالات و ابهاماتی در رابطه با الهیات در ذهن وی وجود داشت که ناشی از تناقض های موجود میان پیش زمینه های فکری گذشته و فعلی وی بود. با این حال در این زمان نگاه وی نسبت به پاپ و دستگاه وی منفی و خصمانه نبود. پاپ ژان بیست ودوم او را به مقام قاضی شرع کلیسای پادووا منصوب کرد، اقدامی که پاپ را شاید بعدها متأسف کرد، در سال های ۱۳۱۶. م و ۱۳۱۸. م براساس فرمان های پاپ ظاهراً به او در پادووا موقوفات داده شده است. او همکار ویل
یام اکام بود. لودویگ چهارم به پیروی از نظر مارسیلیوس در سال ۱۳۲۸. م خود را امپراتور خواند و مارسلیوس در مراسم تاج گذاری لویی به مانند امپراتور در میلان شرکت کرد، پس از تاج گذاری امپراتور، مارسیلیوس را به عنوان جانشین خود در امور ارشاد معنوی منصوب کرد. در سال ۱۳۲۸. م با لودویگ باوارایی به رم رفت و پس از درگیری های لودویگ باوارایی و پاپ جان بیست و دوم، لویی پاپ را از مقامش عزل و به جای او نیکلاس پنجم را که فردی مخالف پاپ ها بود را گمارد و نیکلاس، مارسیلیوس را به مقام نایب التولیگی امپراتوری گمارد. اطلاعات دربارهٔ زندگی شخصی مارسیلیوس بسیار اندک است. محکومیت. از آنجا که مارسیلیوس نخستین نظریه پرداز منتقد ولایت مطلقه پاپ و کلیسا بود. پس از آنکه نگارش مدافع صلح را به پایان رساند، پاپ یوانس بیست و دوم این نوشته را تأیید نکرد و در سال ۱۳۲۷. م مارسیلیوس و ژان ژاندون را مرتد معرفی کرد. از دیدگاه پاپ رسالهٔ مدافع صلح تحریک آمیز است. اعلام شده بود که در این اثر دویست و چهل مورد ارتداد و بدعت گذارانه شناسایی شده است. مفسران بیان کردند که نگاه مارسیلیوس تحت تاثیر شرایط شهرهای ایتالیایی بود که او نخستین تجربه های سیاسی اش
را در همان جا به دست آورده چرا که پادووا دولت شهر شمالی ایتالیا بود که این دولت شهر به خاطر حفظ استقلالش امپراتوری مقدس روم را رودررو نظام پاپی قرار داد، یا اینکه او تحت تأثیر دانشگاهی که ریاستش را برعهده داشت بود، چرا که دانشگاه مورد نظر کرسی حکومت برای کمک به تمرکز بخشیدن به سلطنت کاپتین در فرانسه را در اختیار داشت. اواخر حیات و مرگ. مارسیلیوس به همراه لودویگ چهارم مجبور شد رم را ترک کند و به آلمان سفر کنند، چرا که ماندن لودویگ در رم نیازمند تأیید افراد سرشناس بود و همین افراد که در ابتدا از لودویگ چهارم استقبال کرده بودند در پی بالا گرفتن اختلافات لودویگ را تأیید نکردند در نتیجه لودویگ چهارم مجبور به ترک و فرار از رم شد. مارسیلیوس در پایان عمر یک پناهندهٔ فراری از دستگاه پاپ و مقیم دربار لویی باواریایی محسوب می شد. مارسیلیوس در اواخر سال ۱۳۴۷. م در باواریا درگذشت. تأثیر عقاید فیلسوفان گذشته بر عقاید مارسیلیوس. تاریخ تفکرات سیاسی، تاریخ بازآفرینی ایده ها و اندیشه های اندیشمندان گذشته در چارچوب و قالب جدید است، پس نباید تعجب کرد اگر با مطالعهٔ نوشته ها مارسیلیوس به شباهت خلقی با اندیشه های ارسطو برخورد می کن
یم، یا اگر چه نمی توان رابطه دقیق اندیشه مارسیلیوس با ابن رشد را شناخت اما او به طور واضح تحت تأثیر ابن رشد بود. ارسطو. ارسطو برای مارسیلیوس حکم مارکس برای لنین را داشت. اصول عقاید مارسیلیوس دربارهٔ مقدمات و مقصد فعالیت های سیاسی اقتباسی از افکار ارسطو استاو مانند ارسطو دولت را لازمهٔ زندگی اجتماعی می داند و مانند ارسطو معتقد است میل به اجتماع و اشتراک از غرایز بشری است. مارسیلیوس همان طور که هیچ گاه در مورد درستی مکاشفات مسیح شک نکرد دربارهٔ درستی برهان های سیاسی ارسطو نیز تردیدی نکرد. او برای رها کردن ارسطو از چنگال توماس گرایی دست به استدلال های در مورد برتری قدرت دنیوی بر قدرت کلیسایی زده است، چرا که طبق گفته توماس اکویناس آموزش های مسیح و ارسطو اساساً در سازش با هم هستند، پس مارسیلیوس در ابتدا همهٔ تفاوت های سیاسی بین آموزش های سیاسی کلیسا مسیحی و آموزش های سیاسی ارسطو را مورد مطالعه قرار می دهد و در این زمینهٔ تفاوت های بسیاری پیدا می کند، او با پیگیری همین موضوع سوالاتی را مطرح می کند، درواقع او از ارسطو مانند منبعی برای ارائه دلیل علیه پاپ ها استفاده می کند. شاید اگر مارسیلیوس را یک ارسطوی نصف و نیم ب