Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شورش، یهودیان، «که عمدتاً از پایگاه های سرزمینی، اجتماعی و سیاسی ناسیونالیسم خود محروم بودند»، مجبور شدند «هویت و امید بقای خود را نه بر اساس سیاسی، بلکه بر اساس فرهنگی و قدرت اخلاقی." این شورش بر محیط اقتصادی و اجتماعی یهودی ها و همچنین تا حدی بر جهان یهودی به طور کلی تأثیر گذاشت. با هجوم زائران و ثروت از امپراتوری های روم و اشکانی ، که ثروت عظیمی را در اورشلیم متمرکز کردند، معبد دوم تا قرن اول به یک اقتصاد عظیم تبدیل شد، اما تخریب شهر و معبد به این امر پایان داد. علاوه بر این، به گفته یوزفوس و دیگر محققان، رومیان تمام زمین های یهودی یا تمام زمین هایی را که در اختیار یهودیانی بود که در قیام شرکت کرده بودند مصادره و به حراج گذاشتند. یوسفوس گزارش می دهد که در سال ۷۰ پس از میلاد، رومیان اموال یهودیان در یهودی ها را برای فروش مجدد تصرف کردند. محققان بر این باورند که این مصادره عمدتاً حامیان شورش را تحت تأثیر قرار داد که بسیاری از آنها مالکان زمین در یهودی ها بودند. نخلستان های خرما و بلسان جریکو و ان گدی، همراه با دیگر «زمین های سلطنتی» سنتی، در املاک شخصی وسپاسیان گنجانده شدند. بسیاری از بازماندگان به عنوان کش
اورزان مستاجر در زمین هایی که توسط روم تصرف شده بود، کار کردند. تحمیل Fiscus Judaicus. پس از تخریب معبد اورشلیم، رومیان مالیات جدیدی به نام وضع کردند. ، بر تمام یهودیان در سراسر امپراتوری. این مالیات یهودیان را ملزم به پرداخت سالانه دو درهم می کرد که جایگزین نیم مثقال شد. قبلاً به معبد اهدا شده بود. این بودجه به بازسازی و نگهداری معبد مشتری Capitolinus در رم، که در طول جنگ داخلی سال ۶۹ پس از میلاد ویران شده بود، هدایت شد. با گذشت زمان، مالیات به مالیات گسترده تری بر یهودیان تبدیل شد و به طور ضمنی همه یهودیان - چه در یهودیه و چه در دیاسپورا - را مسئول شورش می دانست، حتی اگر بیشتر آنها هیچ نقشی در درگیری نداشتند. همانطور که سوتونیوس اشاره کرد، در زمان دومیتیان ، اجرای مالیات حتی شدیدتر شد. شواهد در رسیدهای یافت شده در مصر با سوابق مربوط به سالهای ۷۰ تا ۱۱۶ پس از میلاد نگهداری می شود. این مالیات در مصر در جریان شورش دیاسپورا متوقف شد، که منجر به سرکوب گسترده و نابودی تقریباً کامل یهودیان مصر شد. ایجاد پادگان ها و مستعمرات رومی. پس از شورش، ویرانه های اورشلیم توسط Legio X Fretensis که نزدیک به دو قرن در آنجا مستق
ر بود، نگه داری شد. همراه با لژیون، نیروهای رومی شامل سواره نظام و پیاده نظام بودند. تنها تعداد کمی از یهودیان در منطقه اورشلیم باقی ماندند، در حالی که امپراتور کنترل زمین را به دست گرفت، که توسط شبه مستأجران کار می شد، و پلینی بزرگ از حومه اطراف آن به عنوان توپارکی اورین یاد کرد. این حضور نظامی چشمگیر باعث تغییر در ساختار اداری استان شد که مستلزم انتصاب فرماندار بود ( از درجه پراتورین سابق. در اوایل قرن دوم، لژیون دیگری به یهودی ها منتقل شد، که قدرت نظامی روم را افزایش داد و نیاز به کنسول سابق برای نظارت بر استان داشت. شهروندان رومی، که بسیاری از آنها سربازان سابق بودند، خود را در یهودیه مستقر کردند. وسپاسیان همچنین ۸۰۰ کهنه سرباز رومی را در موتزا اسکان داد که به یک شهرک رومی معروف به تبدیل شد. یا . او با اعطای وضعیت مستعمره به قیصریه، مرکز استان، کنترل روم بر استان را مستحکم کرد و آن را تغییر نام داد. اسکان بسیاری از جانبازان در آنجا. به گفته جان ملالاس وقایع نگار بیزانسی، یک اودئون بزرگ در شهر در محل یک کنیسه سابق با استفاده از غنایم شورش ساخته شد. شهر بندری یافا ، که در طول جنگ ویران شده بود، بازسازی شد،
و شهر جدیدی به نام فلاویا نئاپولیس در ساماریتیس تأسیس شد و وضعیت شهر به آن اعطا شد. در دیاسپورا. شورش یهودی ها تأثیر عمیقی بر روابط یهودی ها و رومیان گذاشت و منجر به لغو بسیاری از امتیازات شد. پس از شورش، مقامات رومی تلاش های خود را برای سرکوب هرگونه قیام بالقوه در جوامع یهودی دیاسپورا تشدید کردند و افرادی را هدف قرار دادند که در مصر و سیرنائیکا [۳۱۰] به عنوان اغتشاشگر شناخته می شدند، که هزاران پناهنده و شورشیان را از یهودیه جذب کرده بودند. به گفته یوزفوس، گروهی از سیکاری به این مناطق گریختند، جایی که سعی کردند با اصرار به وفاداری به خدا به عنوان خداوند، شورش یهودیان را تحریک کنند و حتی در زیر شکنجه از پذیرفتن سزار به عنوان "ارباب" خودداری کردند. در سال ۷۲ پس از میلاد، معبد یهودی ها در لئونتوپولیس - که دو قرن قبل از آن توسط اونیاس چهارم به دنبال از دست دادن مقام کشیشی او در اورشلیم تأسیس شد، توسط مقامات رومی بسته شد، که نشان می دهد اکنون مؤسسات یهودی دیده می شوند. به عنوان منابع بالقوه شورش در سال ۷۳ پس از میلاد، اشراف یهودی در سیرنائیکا قتل عام شدند، و در حالی که وسپاسیان مستقیماً این اقدام را نپذیرفت، تلویح
اً با رفتار ملایمانه با فرماندار رومی مسئول آن را تأیید کرد. پس از سقوط اورشلیم، تیتوس در جنوب سوریه و یهودی ها «هزینه نمایش های گران قیمت را تأمین کرد و از اسیران یهودی به عنوان نمایشی برای نابودی خود استفاده کرد». به گفته ناتانائل آندراده، این رویدادها در خدمت متحد کردن جمعیت های متنوع قومی و فرهنگی شهرهای یونان بود، در حالی که به طور همزمان یهودیانی را که تهدیدی برای سبک زندگی یونانی تلقی می شدند، به حاشیه راندند. علاوه بر این، این نمایش ها باعث شد که یونانیان رومیان را مدافعان خود در برابر قیام یهودیان بدانند. به محض ورود به انطاکیه پس از پیروزی در اورشلیم، تیتوس با جمعیتی روبرو شد که خواستار اخراج یهودیان بودند. زمانی که در تئاتر در مقابل آنها حاضر شد، درخواست آنها را رد کرد. سپس جمعیت خواستار حذف امتیازات یهودی از کتیبه های عمومی شدند، اما تیتوس یک بار دیگر نپذیرفت. جان ملالاس ، وقایع نگار بیزانسی قرن ششم، می نویسد که کنیسه ای در دافنه ، در نزدیکی انطاکیه، در طول جنگ ویران شد و وسپاسیان با یک تئاتر جایگزین شد، کتیبه ای که ادعا می کرد «از غنایم یهودیه» بنا شده است. او همچنین دروازه ای از کروبیان را در ان
طاکیه توصیف می کند که توسط تیتوس از غنایم معبد ساخته شده است. بر اساس "زندگی آپولونیوس" فیلوستراتوس ، تیتوس از پذیرفتن تاج گل پیروزی که توسط گروه های همسایه یهودی ها ارائه شده بود، خودداری کرد، به این دلیل که او فقط ابزار خشم الهی بوده است. ساموئل روکا می نویسد که در پی شورش، هزاران برده یهودی ها به شبه جزیره ایتالیا آورده شدند. سنگ قبری از پوتئولی ، در نزدیکی ناپل ، از زنی اسیر از اورشلیم به نام کلودیا استر نام می برد که گمان می رود آستر از استر گرفته شده باشد. شاعر رومی مارسیال به برده ای یهودی خود اشاره می کند که منشأ آن را «اورشلیم ویران شده در آتش» توصیف می کند. برده های یهودی که پس از جنگ به ایتالیا آورده شده اند نیز با گرافیتی در پمپئی و مکان های دیگر در کامپانیا ، و همچنین احتمالاً توسط هابیناس ، شخصیتی که احتمالاً یهودی بوده است، در "Satyricon" پترونیوس نشان داده شده اند. مشابه یوسفوس، سوابقی از یهودیان دیگری وجود دارد که "" «فلاویوس» را دارند، که احتمالاً نشان دهنده تبار یهودیانی است که در جریان شورش دستگیر شده و متعاقباً آزاد شده اند. گلن باورسوک می نویسد که شورش و ویرانی اورشلیم یهودیان را به شبه
جزیره عربستان آورد و منجر به ایجاد شهرک هایی در جنوب یمن، در امتداد سواحل حضرموت و به ویژه در شمال غربی حجاز ، به ویژه در یثرب (بعدها) شد. آنها نمایندگان برجسته توحید شدند تحولات مذهبی. تخریب معبد دوم، که در مرکز زندگی مذهبی و ملی یهودیان قرار داشت و به عنوان نمادی از حضور خدا عمل می کرد، خلأ مذهبی و اجتماعی عمیقی ایجاد کرد. این رویداد نشان دهنده پایان مراسم قربانی کردن در مرکز پرستش یهودیان بود و به طور ناگهانی به نسب کاهن اعظم پایان داد. پس از شورش، فرقه گرایی یهودی نیز ناپدید شد. صدوقیان، که اقتدارشان نزدیک به معبد بود، به دلیل از دست دادن پایگاه قدرت خود، نقش آنها در شورش، مصادره زمین و فروپاشی حکومت خودمختار یهودیان، به عنوان یک گروه متمایز منحل شدند. به همین ترتیب، اسن ها، که جوامع آنها - مانند قمران - در طول جنگ نابود و منحل شد، نیز به نظر می رسد ناپدید شده اند. در مقابل، فریسیان ، که عمدتاً با شورش مخالف بودند، زنده ماندند و به عنوان نیروی مسلط در شکل دهی مجدد و متحد کردن یهودیت ظاهر شدند. در قرن های بعد، خاخام ها در غیاب معبد، با تمرکز بر نقش سنت شفاهی به عنوان مکمل تورات مکتوب ، به شکل گیری رویه یهو
دیان ادامه دادند. این تلاش ها با تدوین میشنا (تدوین شده در اوایل قرن سوم) و بعداً تلمود به عنوان منابع اولیه قوانین یهودی و راهنمایی مذهبی به اوج خود رسید. پس از تخریب معبد، کنیسه - که قبلاً قبل از ۷۰بعد از میلاد تأسیس شده بود - به عنوان مرکز زندگی مذهبی و جمعی یهودیان اهمیت فزاینده ای پیدا کرد. تصویر: خرابه های کنیسه اربل: کنیسه ، که قبل از تخریب معبد ایجاد شد، به تدریج به عنوان مکان مرکزی برای عبادت و زندگی مشترک یهودیان اهمیت یافت. ادبیات خاخامی، کنیسه را به عنوان یک «مقدس شده» توصیف می کند. و بر اعتقاد به حضور الهی تأکید می کند در آنجا اقامت دارد، به ویژه هنگام نماز یا مطالعه. با گذشت زمان، دعاها، مناسک و آداب و رسومی که زمانی در معبد انجام می شد برای استفاده در کنیسه اقتباس شد. اشکال سنتی عبادت کنیسه، از جمله خطبه ها و خواندن کتاب مقدس، حفظ شد، در حالی که عبادت های جدید، مانند (شعر عبادی) و دعای سازمان یافته، توسعه یافت. با این حال، دستورالعمل خاخامها بر این باور بود که برخی از اعمال باید منحصر به معبد باقی بماند. میشنا دستور داد که دعاها به سمت اورشلیم هدایت شود و بیشتر کنیسه ها به جای اینکه جهت آن را م
نعکس کنند، به سمت مکان معبد می روند. این نشان دهنده این ایده است که کنیسه ها به عنوان کپی از معبد نبودند، بلکه بیشتر گسترش های دور از تقدس آن بودند. پاسخ به تخریب. بر اساس ادبیات ربانی ، به دنبال تخریب معبد، برخی از یهودیان از خوردن گوشت و نوشیدن شراب به عنوان یک عمل عزاداری خودداری کردند و اندوه خود را از دست دادن ابراز کردند. یوسفوس تخریب معبد را نشانه ای از روی آوردن خداوند به رومیان به دلیل گناه یهودیان تفسیر کرد و خواستار تسلیم شدن در برابر حکومت روم شد. با این حال، او معتقد بود که عهد بین خدا و اسرائیل معتبر باقی می ماند و بازسازی آن به توبه یهودیان بستگی دارد، دیدگاهی مشابه دیدگاه ارمیا و نویسندگان کتاب مقدس تاریخ تثنیه در مورد تخریب معبد اول در سال ۵۸۷/۶ قبل از میلاد. برخی از جوامع یهودی سال تخریب معبد را به عنوان نقطه مرجع برای رویدادهای زندگی پذیرفتند. به عنوان مثال، سنگ قبرهای یهودی از گورستان زواره به طور یکسان تاریخ این رویداد را محاسبه می کند. سوگواری بر سر ویرانی معبد، همراه با توضیحات مشابه، در آثار آخرالزمانی دوران پس از ویرانی، از جمله "اسدراس چهارم" و "آخرالزمان باروخ" نیز دیده می شود. این
متون مستعار، تخریب معبد دوم را در چارچوب تخریب معبد اول قرار می دهند. هر دو اثر تخریب را به عنوان حکم و اجرا توسط خدا به تصویر می کشند، اما در مقصر دانستن آنها با هم تفاوت دارند: "چهارم عزرا" آن را به گناهکاری ذاتی بشر نسبت می دهد، در حالی که "آخرالزمان باروخ" منحصراً بر گناهان اسرائیل تمرکز دارد. علیرغم رنج، هر دو متن سقوط معبد را به عنوان نشانه مشیتی از نزدیک شدن به اوج زمان، با تخریب نشان دهنده نقشه پنهان خدا می دانند. "چهارم عزرا" با اعلام قوی ادامه اعتبار عهد به پایان می رسد، در حالی که "آخرالزمان باروخ" تأکید می کند که، علی رغم تخریب معبد، یهودیان هنوز تورات را در اختیار دارند. شواهد بیشتری از واکنش یهودیان به ویرانی اورشلیم در "اوراکلس سیبیلی" یافت می شود، مجموعه ای از پیشگویی های منسوب به پیشگویان یونانی و نوشته شده توسط نویسندگان مختلف برای انتقال دیدگاه های خود به جهان یونانی-رومی از طریق صدایی محترم و معتبر. کتاب۴"اوراکلس" ، که احتمالاً توسط یک نویسنده یهودی احتمالاً پس از فوران کوه وزوویوس در سال 79 پس از میلاد ساخته شده است، به تخریب در کنار اشاره دارد. پیشگویی می کند که "یکی از رهبران روم به سور
یه خواهد آمد، که معبد اورشلیم را با آتش خواهد سوزاند، مردان بسیاری را سلاخی خواهد کرد، و سرزمین بزرگ یهودیان را با جاده های گسترده اش ویران خواهد کرد" و بازگشت نهایی نرون را پیشگویی می کند. - به طور گسترده ای در آن زمان معتقد بودند که به جای خودکشی به شرق گریخته است - به عنوان ابزار خشم الهی علیه رومیان به طور کلی و فلاویان بیشتر به طور خاص این تخریب ممکن است به جدایی تدریجی مسیحیت از یهودیت کمک کرده باشد و احتمالاً مسیحیان اولیه را وادار به فاصله گرفتن از یهودیان کرده است. به نظر می رسد اناجیل ، و به دنبال آن نوشته های پاتریستیکی بعدی، رنج یهودیان را به عنوان مجازاتی شایسته برای طرد عیسی به تصویر می کشد. واکنش تکاملی خاخام ها به شورش و پیامدهای آن از طریق داستان ها، سنت ها، نوشته های تفسیری، و گونه های دیگر بیان می شود که در طول چندین قرن در ادبیات خاخام ادغام شده است. این متون تخریب اورشلیم و معبد را به مجازات الهی برای گناهان اسرائیل در کنار شکست های اجتماعی و اجتماعی نسبت می دهند. آثاری مانند تلمود بابلی بر فقدان رهبری قوی، اختلافات داخلی، استفاده نادرست از ثروت و عدم مراقبت جمعی به عنوان عوامل اصلی این ف
اجعه تأکید دارند. یک داستان قابل توجه، کامسا و بار کامسا ، ضیافتی را روایت می کند که در آن میزبان به اشتباه بار کامسا را به جای کامسا دعوت می کند. زمانی که بار کامسا با محرومیت از صندلی مورد بی احترامی قرار می گیرد، او به اطلاع رومی ها تبدیل می شود و زنجیره ای از وقایع را رقم می زند که منجر به جنگ می شود. در داستانی دیگر، رهبران انقلابی در اورشلیم پس از اطلاع از اینکه خاخام ها تلاش کرده اند با رومی ها به توافق برسند، آذوقه ای را که سه مرد ثروتمند به نام های بن کلبع سابوع، نقدیمون بن گوریون و بن سیسیت هاکست جمع آوری کرده بودند، نابود کردند. ، اجازه می دهد تا شهر را به مدت۲۱ سال حفظ کند. متون ربانی همچنین به بازدید از شهر ویران شده اشاره می کنند و چهره های الهی و فرشتگان را در سوگ ویرانی به تصویر می کشند. تأسیس مرکز ربانی در یاونه. بر اساس منابع خاخام ، ' خاخام یوهانان بن زکای یک حکیم برجسته فریسایی، توسط شاگردانش از اورشلیم محاصره شده در تابوت خارج شد. او پس از پیش بینی به سلطنت رسیدن وسپاسیان، از امپراتور آینده اجازه تأسیس یک مرکز خاخام در یاونه را گرفت. در حالی که بررسی جزئیات فرار بن زکای دشوار است، توضیحات
مختلفی برای تأسیس یاونه به عنوان مرکز جدید معنویت یهودی ارائه شده است. ' قابل توجه، این روایت با روایت یوسفوس از فرار و پیش بینی های خود، با وجود برخی ناسازگاری ها، شباهت هایی دارد. نوشته های ژوزفوس تأیید می کند که چندین شخصیت بلندپایه در طول محاصره از اورشلیم گریختند و این امر به فرار بن زکای قابل قبول است. تأسیس مرکز در یاونه امکان توسعه یک سیستم متشکل و معتبر علم ربانی را فراهم کرد، که مبنای پیدایش یهودیت ربانی به عنوان شکل غالب یهودیت در قرون بعدی شد. تحت رهبری بن زکای و بعداً جانشین او جمالیل دوم ، پسر شمعون بن جملیل ، یاونه به یک مرکز برجسته خاخامانی تبدیل شد که در آن اجراهای مختلف ( '&lt;/link&gt; ) برای تغییر شکل زندگی یهودیان و تطبیق آن با واقعیت پس از ویرانی صادر شدند. این اقدامات شامل تطبیق شیوه های مربوط به معبد برای انجام مراسم در خارج از معبد بود. مثلا ' از مصرف به تمام هفت روز سوکوت در همه جا تمدید شد، که قبلا فقط در معبد مشاهده می شد. او همچنین اجازه ' را داد&lt;/link&gt; زمانی که سال نو با شبات مصادف می شود، به جای محدود کردن آن به دادگاه های معبد، همانطور که قبلاً رواج داشت، در هر حیاطی به
صدا درآید. جمالیل با بازدید از جوامع خارج از کشور و استقبال از بازدیدکنندگان یاونه برای مطالعه و مشاوره، سعی در حفظ روابط با دیاسپورا داشت. علاوه بر این، عبادت نماز ، از جمله ' ، رسمی شد که مقرر شد روزانه سه نوبت به عنوان جایگزین قربانی خوانده شود. این شورش آغاز جنگ های یهودی و رومی بود که شرق مدیترانه را به شدت تغییر داد و تأثیر مهمی بر تاریخ یهودیان و توسعه امپراتوری روم داشت. با وجود شکست یهودیان در جنگ، تنش ها در منطقه ادامه یافت. در سال۱۱۵ پس از میلاد، قیام های یهودیان در مقیاس وسیع، معروف به شورش دیاسپورا ، تقریباً به طور همزمان در چندین استان شرقی از جمله قبرس ، مصر، لیبی و بین النهرین با فعالیت محدود در یهودیه رخ داد. علل شورش پیچیده و نامشخص است، اما می توان آنها را به تخریب معبد و تحمیل مالیات یهودیان پس از جنگ اول یهودی-رومی نسبت داد. اعتقاد بر این است که پناهندگان و بازرگانان یهودیه - از جمله "" که در حدود سال پس از میلاد به مصر و سیرنائیکا گریختند عقایدی را که ریشه در شورش اول داشت، گسترش داده اند، همانطور که کشف سکه از آن شورش در این مناطق نشان می دهد. . این قیام ها با خشونت شدید مشخص شد و دو سا
ل طول کشید تا رومیان سرکوب شوند، که منجر به تلفات سنگین و پاکسازی قومی تقریباً کامل جوامع یهودی در قبرس، مصر و لیبی شد. سومین و آخرین درگیری در جنگ های یهود و روم، معروف به شورش بار کوخبا ، در سال۱۳۲ در یهودیه شروع شد و در یهودیه اصلی و به رهبری سیمون بار کوخبا متمرکز شد. تأسیس Aelia Capitolina ، یک مستعمره رومی در ویرانه های اورشلیم - اقدامی که گودمن آن را «راه حل نهایی برای سرکشی یهودیان» توصیف می کند - دو سال قبل، به عنوان یک کاتالیزور مستقیم عمل کرد. قبل از شورش، یهودیان به طور استراتژیک مجتمع های مخفی متعددی را ساختند که نشان دهنده آمادگی در مقیاس بزرگ است. بار کوخبا که در ابتدا موفق شد، دولتی کوتاه مدت را تأسیس کرد و سکه هایی با نمادها و شعارهای اعلام استقلال یهود، شبیه به شورش سال های۶۶ تا ۷۳ پس از میلاد، ضرب کرد . با این حال، نیروهای رومی تحت فرمان امپراتور هادریان در نهایت شورش را سرکوب کردند. نتیجه سطحی از ویرانی و مرگ بود که به عنوان نسل کشی یهودیان توصیف شد. یهودیه با کاهش قابل توجهی از جمعیت روبرو شد و تعداد زیادی از یهودیان به بردگی فروخته شدند و به مناطق دیگر منتقل شدند. پس از سقوط بطار و مرگ ب
ار کوخبا در حدود سال ۱۳۵ پس از میلاد، مجازات هادریان شامل ممنوعیت یهودیان از اورشلیم و نواحی اطراف آن و تغییر نام استان از یهودیه به سوریه Palaestina بود. هادریان همچنین قوانینی را وضع کرد که اعمال یهودیان را هدف قرار می داد، مانند مراسم شبات و ختنه،&lt; با هدف از بین بردن ناسیونالیسم یهودی. این شورش همچنین سرنوشت معبد اورشلیم را مهر و موم کرد و از بازسازی آن برای آینده قابل پیش بینی جلوگیری کرد.&lt;اگرچه مرگ هادریان در سال۱۳۷ برخی از محدودیت ها و آزار و اذیت را کاهش داد، جمعیت یهودیان در منطقه به شدت کاهش یافته بود. یهودیان باقی مانده عمدتاً در جلیل، جولان و شهرهای دشت ساحلی، با جوامع کوچکتر در امتداد حاشیه یهودیه و چند منطقه دیگر متمرکز بودند. شکست این شورش پایان تلاش های سازمان یافته یهودیان برای بازیابی استقلال ملی بود. تاثیر برای رم. به قدرت رسیدن وسپاسیان، به دنبال دوره ای از درگیری های داخلی و فاقد اعتبار سلسله جولیو-کلودین ، از پیروزی بر یهودیان به عنوان ابزاری مرکزی برای تأمین شکوه رم و منحرف کردن توجه از مبارزات داخلی استفاده کرد. امپراتور جدید که یک سناتور نسل اول با پیشینه ای متوسط بود، از پیروزی
سرمایه گذاری کرد و در پیام خود بر بازگرداندن صلح تأکید کرد. سلسله فلاویان که او تأسیس کرد - که تحت فرمان پسرانش تیتوس و دومیتیان تا زمان مرگ پسرش در سال ۹۶ پس از میلاد ادامه یافت - از این پیروزی برای تثبیت ادعای خود برای حکومت امپراتوری استفاده کردند. در تابستان ۷۱ پس از میلاد، یک سال پس از تصرف اورشلیم، یک پیروزی در رم به نشانه پیروزی برگزار شد، - رویدادی منحصر به فرد در تاریخ روم، زیرا این تنها پیروزی بود. جشن انقیاد جمعیت یک استان موجود. شرح ژوزفوس از پیروزی، که در کتاب هفتم "جنگ یهودیان" یافت شد، طولانی ترین و مفصل ترین گزارش باقی مانده از هر پیروزی از دوره امپراتوری را ارائه می دهد. این پیروزی، که از پردیس مارتیوس آغاز شد و در تپه کاپیتولین به پایان رسید، تخمین زده می شود که صدها هزار نفر شاهد این پیروزی بوده اند. وسپاسیان و تیتوس سوار بر یک جفت ارابه پیروزمندانه شدند که دومیتیان به طور جداگانه در کنار آنها دنبال می شد. در این راهپیمایی گنجینه ها و آثار هنری متعددی از جمله ملیله های رنگارنگ ارغوانی، قالی های گلدوزی شده، سنگ های قیمتی، مجسمه های خدایان، و حیوانات آراسته دیده می شد. به گفته یوزفوس، اسرای ی
هودی "برای نمایش تخریب خود" راهپیمایی شدند. داربست های متحرک، حدود سه یا چهار طبقه، قاب های طلایی، کاردستی های عاج و ملیله های طلایی را به نمایش می گذاشتند، صحنه هایی از جنگ مانند شهرهای ویران، قلعه های ویران شده، دشمنان شکست خورده و ژنرال های اسیر را به تصویر می کشیدند. در میان گنجینه هایی که در این راهپیمایی حمل می شد، میز معبد ، میز طلایی ، احتمالاً نان نمایشی ، و «قانون یهودیان»، احتمالاً متون مقدس یهودی که از معبد گرفته شده بودند، بود. سیمون بار گیورا، رهبر شورشیان یهودی، در این راهپیمایی رژه رفت و پس از پایان آن در تپه کاپیتولین، تازیانه زد، به زندان مامرتین برده شد و طبق قوانین روم به دار آویخته شد. جان گیسکالا به حبس ابد محکوم شد. سلسله فلاویان یک سری سکه های گسترده با عنوان "" ("یهودا فتح شده است") را به یاد فتح و انقیاد استان منتشر کردند. این یک نمونه نادر از شکست استانی است که به طور برجسته در ضرب سکه رومی جشن گرفته می شود. این سکه ها که طی یک دوره ۱۰ تا۱۲ ساله منتشر شدند، نقش مهمی در استراتژی تبلیغاتی فلاویان در سراسر امپراتوری داشتند. جلوی آن پرتره هایی از وسپاسیان یا معمولاً تیتوس را نشان می داد
، در حالی که پشت آن تصاویر نمادین را نشان می داد: زنی عزادار، به نمایندگی از قوم یهود، نشسته زیر نخل خرما ، نماد استان یهودا. تغییرات شامل تصویری از زن به صورت بسته، زانو زده یا چشم بسته در برابر نایک (یا ویکتوریا )، که مظهر پیروزی است. به نظر می رسد که ضرابخانه قیصریه تصاویر را برای کاهش توهین احتمالی به یهودیان یهودیه تغییر داده است و نقش های تحریک آمیزتری مانند اسیری نیمه برهنه را حذف کرده است. در زمان فلاویان، مرکز شهر رم با بناهای یادبود پیروزی تغییر کرد، شامل دو طاق پیروزی : طاق تیتوس در Via Sacra ، که پس از مرگ تیتوس در سال ۸۱ پس از میلاد تکمیل شد، و دیگری در Circus Maximus ، که زودتر به پایان رسید. همان سال به طور گسترده تصور می شود که اولین مورد توسط دومیتیان ساخته شده است و همانطور که در کتیبه آن آمده است، سنا و مردم رم به وسپاسیان و تیتوس الهی تقدیم شده است. قابل توجه، دو نقش برجسته برجسته است: یکی سربازانی را نشان می دهد که غنایم معبد را حمل می کنند و دیگری نشان می دهد که تیتوس را در چهارگوشه در طول پیروزی خود نشان می دهد. طاق دوم، که در یکی از مکان های تفریحی مهم رم قرار داشت، بر اساس کتیبه اش جش
ن می گرفت که تیتوس «مردم یهودی را تحت سلطه خود درآورد و شهر اورشلیم را ویران کرد، چیزی که یا همه سرداران، پادشاهان و مردمان قبل از او بیهوده به دنبال آن بودند. به طور کامل امتحان نشده است." این ادعا به فتوحات قبلی شهر، از جمله تسخیر ژنرال رومی پومپیه یک قرن قبل، نادیده می گیرد. غنایم معبد اورشلیم، از جمله منورای معبد و میز نان پیشوایی، در معبد تازه ساخته شده صلح ، در کنار شاهکارهای هنر یونانی به نمایش گذاشته شد. این معبد که در حدود سال ۷۵ پس از تکمیل شد و به Pax، الهه صلح رومی تقدیم شد، نماد بازگرداندن صلح در سراسر امپراتوری روم بود. درآمد حاصل از "" برای بازسازی معبد مشتری Optimus Maximus در تپه کاپیتولین ، که در طول جنگ داخلی ویران شده بود، استفاده شد. علاوه بر این، کولوسئوم ، که توسط وسپاسیان آغاز شد و تحت دوره تیتوس تکمیل شد، " تامین مالی شد.(از غنایم جنگی)، همانطور که در کتیبه ای ذکر شده است که به طور ضمنی بودجه آن را به جنگ یهودیان گره می زند. منابع. منبع اصلی شورش یهودیان یوسفوس (۳۷/۳۸–حدود ۱۰۰ پس از میلاد "" ) است متولد شد. مورخ یهودی تبار کاهنی و اهل بیت المقدس. او که در اوایل جنگ به فرماندهی جلیل من
صوب شد، پس از محاصره یودفت در سال 67 پس از میلاد به غاری پناه برد و به پیمان خودکشی پیوست که بعداً زمانی که تنها یک شرکت کننده دیگر زنده ماند، آن را رها کرد. او تسلیم وسپاسیان شد و با پیشگویی ظهور وسپاسیان به امپراتوری جان خود را تضمین کرد. به مدت دو سال زندانی ماند و از نزدیک شاهد بسیاری از اتفاقات بود. پس از اینکه وسپاسیان توسط سپاهیانش امپراتور اعلام شد، پیشگویی یوسفوس را به یاد آورد و به او آزادی داد. پس از آزادی، یوسفوس به وسپاسیان و تیتوس پیوست و در اواخر سال ۶۹ با آنها به اسکندریه سفر کرد و سپس با تیتوس به یهودیه بازگشت، جایی که شاهد محاصره و ویرانی اورشلیم و معبد آن در سال ۷۰ پس از میلاد بود. در بهار سال ۷۱، ژوزفوس با تیتوس به رم رفت، جایی که او در کاخ سابق وسپاسیان به عنوان مورخ تحت حمایت امپراتوری زندگی کرد و همه آثار او را تألیف کرد. به او حقوق بازنشستگی، کتب مقدس و زمین در یهودیه اعطا شد و چندین بار ازدواج کرد و چندین فرزند داشت. به عنوان بخشی از وضعیت جدید خود، نام فلاویوس ژوزفوس را به نام حامی که به او تابعیت رومی اعطا کرد، داده شد. اولین اثر ژوزفوس، و شرح اولیه شورش یهودیان، "جنگ یهودی" بود که
نوشتن آن را اندکی پس از پایان جنگ آغاز کرد و تا تابستان۷۹ پس از میلاد به پایان رساند. در ابتدا به زبان مادری خود، احتمالاً آرامی ، ژوزفوس این اثر را به زبان یونانی با کمک همکاران بازنویسی کرد. این کتاب به هفت جلد تقسیم شده است: جلد اول به عنوان یک پیش درآمد عمل می کند و دو قرن قبل از شورش را پوشش می دهد، در حالی که جلدهای باقی مانده به خود جنگ می پردازد و با عواقب پس از آن به اوج خود می رسد. ژوزفوس ادعا کرد که هدفش از نوشتن این اثر تصحیح گزارش های مغرضانه و نادرست منتشر شده در آن زمان، و بازدارندگی افراد تسخیر شده از شورش علیه رومیان بود. این کار اساساً از مشاهدات دست اول ژوزفوس به عنوان یک شرکت کننده و شاهد عینی در طول سال های اول شورش، تکمیل شده توسط گزارش های فراریان یهودی، و تکیه بر خاطرات و تفاسیر نظامی برای رویدادهای بعدی است. مسئولیت جمعی قوم یهود را برای شورش به حداقل می رساند، آن را به یک اقلیت سرکش نسبت می دهد، فساد، سوء حکومت و وحشیگری فرمانداران رومی، و خواست خدا. از این طریق، یوسفوس در واکنش رومیان به یهودیان اعتدال را ترغیب کرد، و آنها را ذاتاً عصیانگر نشان نمی داد، در حالی که به طور همزمان به ی
هودیان یهودیه و دیاسپورا نسبت به شورش یا انتقام علیه روم هشدار می داد. او همچنین از متن استفاده کرد تا اقدامات و مواضع خود را مثبت نشان دهد و در عین حال به تمجید از خود و تحقیر مخالفان خود پرداخت. ژوزفوس به دریافت تأییدیه رسمی از طرف حامیانش، وسپاسیان و تیتوس، به دلیل دقت نوشته هایش افتخار می کرد. او احتمالاً مجبور شده بود که حساب خود را به گونه ای ارائه کند که با پیام های آنها همسو باشد یا حداقل با آنها در تضاد نباشد. دومین اثر عمده یوسفوس، "آثار باستانی یهودیان" ، که او در دهه ۸۰میلادی آغاز کرد و تا سال ۹۴/۹۳ پس از میلاد تکمیل شد، تاریخ جامعی از قوم یهود را ارائه می دهد که منشأ آنها را از زمان آفرینش تا آغاز پوشش می دهد. از شورش در حالی که با "جنگ یهودیان" در پوشش دوره ۱۷۵ قبل از میلاد تا ۶۶پس از میلاد همپوشانی دارد، که به عنوان زمینه ای برای فوران شورش عمل می کند، "آثار باستانی" جزئیات بیشتری را در مورد این دوران ارائه می دهد، ' که از چندین جنبه متفاوت است، از جمله تأکید بیشتر آن بر داخلی. درگیری های یهودی ها به جای روابط یهودی و رومی. ' یکی دیگر از آثار یوسفوس مربوط به جنگ، متن زندگی نامه ای متأخر او « "ز