Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استفاده می شد ("موسیقی فِرِیلیش "در زبان ییدیش به معنای "موسیقی شاد" است). اولین استفاده از اصطلاح "کلزمر" برای اشاره به موسیقی که توسط کلزموریم(ها) نواخته می شد در آلبومهای "عروسی به سبک شرق - ۱۹۷۷" و "خیابانی از طلا - ۱۹۷۸" بود و سپس «اندی استاتمن» و «زِو فلدمن» در اثر "کلزمر، موسیقی یهودیان - ۱۹۷۹" از این اصطلاح سود جستند. سبک. کلزمر به راحتی توسط مشخصه های ملودیکش - که آوای انسانی، صدای خنده انسان یا صدای گریستن را تداعی می کند - شناخته می شود. این مشخصه های ملودیک در کلزمر تصادفی نیستند چرا که این سبک موسیقی دارای مشترکات فراوانی با حذان و آوازهای کلیسایی سنتی است. اصطلاح دیگری که در موسیقی کلزمر وجود دارد، "دِرِیدلِخ (dreydlekh)" به معنای آرایه (موسیقی) به کار رفته در کلزمر است و معمولاً با تکنوازیهای ویولون که "کِرِختز (krekhts)" نامیده می شوند همراه است. انواع مختلفی از سبک های موسیقی تحت تأثیر کلزمر قرار داشته و دارند. شاید شاخص ترین آن ها موسیقی فولکلور رومانی باشد. همچنین کلزمر تأثیر به سزایی در رقصهای فولکلور شبه جزیرهٔ بالکان نظیر هوراس(Horas)، دویناس (Doinas)، سیرباس (Sirbas) و بولگارس (Bulgars)
داشته است. تاریخچه. پیدایش. در کتاب مقدس چندین روایت، شرح و تفسیر مختلف برای سازها، لاویان و ساخت موسیقی آمده است. اما پس از تخریب معبد دوم اورشلیم در سال ۷۰ م، بسیاری از خاخام ها از نواختن موسیقی و کار با آلات موسیقی دلسرد شدند. اما اهمیت شادمانی در عروسیها و مراسمهای مختلف مناسبتی بود که باعث شکل گیری هسته های نخستین کلزمر گردید. نخستین کلزموریم. یعقوب بن یعقوب در قرن دوم میلادی، نوازندهٔ آلوس (ساز بادی باستانی) نخستین نوازندهٔ ثبت شده در تاریخ سبک کلزمر بود. وی در کرانه باختری رود اردن می زیست. نخستین قطعهٔ ثبت شده به سبک کلزمر مربوط به قرن پانزدهم میلادی است. هر چند که مختصات و ویژگی هایی که امروزه در سبک کلزمر تجلی یافته اند تا پیش از قرن نوزدهم میلادی و در بیسارابیا در هیچ جا ثبت نشده است. تأثیرپذیری و تأثیرگذاری. کلزمر یک سبک موسیقی غیر وابسته به مذهب و دین خاصی است و به همین سبب می توان آن را تا حدودی سکولار دانست و با وجود اشتراکات، منفک از موسیقی کنیسه به ویژه حذان دانست. کلزموریمها اغلب در سفر بودند و در واقع به دلیل سبک زندگی با کولیها قرابت زیادی داشتند. کلزموریمها هم نوازندگان دوره گردی بودند ک
ه در اکثر مناطق شبه جزیرهٔ بالکان یافت می شدند و به همین دلیل با کولیهای منطقه دارای برهمکنش فرهنگی موسیقایی و زبانی قابل ملاحظه ای بودند (به ییدیش: klezmer argot). محدودیت های حکومتی. کلزموریمها خود را محدود به نواختن در سبک کلزمر نمی کردند، آن ها در کلیساها و مهمانیهای اشراف می نواختند. همچنین از تدریس موسیقی کلاسیک نیز روی برنمی تافتند. کلزموریمها نیز مانند بسیاری دیگر از نوازندگان حرفه ای به وسیلهٔ حکومتها محدود می شدند به عنوان مثال در اوکراین تا قرن ۱۹ میلادی از نواختن با صدای بلند در محیطهای عمومی منع شده بودند. به همین دلیل هم کلزموریمها سازهایی نظیر ویولن، سیمبالوم (سنتور رومانی) و سایر سازهای زهی را برگزیدند. نخستین نوازندهٔ کلزمر که در کنسرتهای اروپایی می نواخت، جوزف گوسیکوف بود، وی در اجراهایش از نوعی زیلوفون چوبی شبیه به سنتور که خودش ابداع کرده بود استفاده می کرد. وی نام این ساز ابداعی را «ساز چوب و نی» نهاده بود. این ساز یک سیمبالوم بود و به نظر متخصصانی نظیر فلیکس مندلسون بسیار مناسب بود. بعد از سال ۱۸۵۵ میلادی در زمان سلطنت الکساندر دوم روسیه محدودیتهای قانونی علیه موسیقی رفع شدند و از این تا
ریخ به بعد مشارکتهای سنجهای برنجی و کلارینت در موسیقی کلزمر را شاهدیم. در همین دوران بود که کلزمر در موسیقی نظامی هم وارد شد. نقاشیهای به جا ماندهٔ زیادی از «خاییم گلدبرگ» وجود دارد که یهودیان چپگرای اهل اروپای شرقی را - که در واقع کلزموریم هستند - در حال نواختن سبک کلزمر نشان می دهد. دوران مدرن و شکوفایی. در اوایل قرن بیستم کلزمر در سراسر جهان در حال گسترش بود. ایالات متحده، کانادابا مکزیک و آرژانتین میزبان نوازندگان کلزمر دوره گردی بودند که به واسطهٔ آزار و اذیت حکومتهای روسیه و اروپای شرقی مهاجرت کرده بودند. در اوایل قرن بیستم میلادی واژهٔ کلزمر در آثار و نوشته ها برای اشاره به نوعی موسیقی یهودی کاربرد داشت اگر چه در آن زمان نیز گاهی به جای استفاده از اصطلاح کلزمر برای این یادکرد از اصطلاح "موسیقی فِرِیلیش" (Freilech music) استفاده می شد ("موسیقی فِرِیلیش "در زبان ییدیش به معنای "موسیقی شاد" است). اولین استفاده از اصطلاح "کلزمر" برای اشاره به موسیقی که توسط کلزموریم(ها) نواخته می شد در آلبومهای "عروسی به سبک شرق - ۱۹۷۷" و "خیابانی از طلا - ۱۹۷۸" بود و سپس "اندی استاتمن" و "زِو فلدمن" در اثر "کلزمر، موسیقی
یهودیان - ۱۹۷۹" از این اصطلاح سود جستند. «دیوید تراسِ» کلارینت نواز، «نافتول براندوین»، «هانکوس نتسکی» و چندین تن دیگر از نوازندگان این دوره آشکارا خود را کلزموریم می نامیدند. «مویشه برگوفسکی» بیان کرده که هنرمندان بومی (مانند عموم هنرمندان) هرگز از عناصر فُرمال ساختاری صرفاً به خاطر خودشان استفاده نمی کنند. در این زمینه، «جوئل رابین» تجسم سنت موسیقی کلزمر شرق اروپاست: موسیقیدانی که عمیقاً در فرهنگی رخنه کرده است که دیگر وجود ندارد. این استاد موسیقی کلزمر، «مکس اپشتاین رابین» را «وارث بی چون وچرا» ی نوابغی همچون نافتول براندوین و دیو تاراس می خواند. آنسامبل موسیقی یهودی جوئل رابین در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد و امروز تنها آنسامبلی است که مختص رپرتوار و سبک «عصر طلایی» موسیقی سازی ایدیش (کلزمر) است. این نغمه ها میراث به جا مانده از میشا اِلمان و جاشکا هایفتز و الهام بخش موسورگسکی و ریمسکی کورساکف و همچنین آهنگسازان دانشکده ملی یهود سن پطرزبورگ همچون ژوزف اکرون و جوئل آنجل بودند. با این همه، بخش زیادی از گنجینه های موسیقی غنی یهود شرق اروپا همچنان ناشناخته مانده اند (بر خلاف شهرت سنت ادبی آن که شولم آلایشم مندل و پیرتز
نمایانگر آن هستند). در نیمهٔ اول قرن بیستم، شرکت کلمبیا رکوردز چندین اجرای «ایزابل یاکوولونا کِرِمِر» خوانندهٔ یهودی روس تبار سوپرانو را در تالار کارنگی و چند سالن بزرگ دیگر در ایالات متحده ضبط و منتشر نمود. اگرچه کلزمر یک موسیقی فولکلور یهودیان اشکنازی بود اما آهنگسازان بزرگی نظیر لئونارد برنستاین و آرون کوپلند تحت تأثیر شدید آن قرار داشتند. همچنین آشنایی گوستاو مالر و جورج گرشوین (به ویژه خلق اثر راپسودی در بلو) با کلزمر باعث می شود تا بیش از پیش به تأثیرگذاری مستقل کلزمر پی ببریم. همچنین آثار بزرگان جازی نظیر بنی گودمن و آرتی شاو را می توان الهام گرفته از ویژگی های کلزمر دانست. همچنین آهنگسازانی غیر یهودی نظیر دیمیتری شوستاکوویچ شاهکارهای موسیقی مجلسیِ خود را تحت تأثیر کلزمر ساخته اند. کلزمر در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۷۰ در ایالات متحده و اروپا به رهبری گیورا فیدمن، زِو فلدمن، اندی استاتمن با ضبط آلبومها و ساخت فیلم های مستند و آموزشی توسط آن ها به شکوفایی رسید. در سال ۱۹۸۵ «هنری اسپوزنیک» و «آدرین کوپر» گروه «کلزکمپ» را تأسیس کردند. دههٔ ۱۹۸۰ شاهد موج دوم احیای کلزمر با غیر یهودیان در ایالات متحده و آلماناس
ت. نوازندگان شاخص در این سبک جوئل روبین، خِوریزا، بودوویتس، ییل استورم و گروه کلزمر شیکاگو، گروه کلزمر خیابان ماکسول، گروه ویولونیستهای استیون گرینمن با الیسیا استیوگال و گروه کلزماتیک هستند. نوازندگان جاز آوانگارد مانند جان زورن نیز دارای علاقه های شدید به کلزمر هستند. اروپایی ها در سال ۲۰۰۸ بودجه ای را برای تحقیق میدانی پیرامون کلزمر و ریشه های آن در اروپا تخصیص دادند که انجام آن به گروهی تحت رهبری «آلن برن» و محقق «زِو فلدمن» در مولداوی سپرده شد. این گروه در حال حاضر در حال انجام این تحقیق است. کلزمر در اسرائیل هم به طور جداگانه در حال پیشرفت است. «موشه برلین» (کلارینت نواز) و «آوروم لیب برستین» از سرشناسان این سبک در اسرائیل هستند. ریتم. کلزمر در طول تاریخ خود همواره به صورت زنده اجرا می شد و به علت استفاده در محافل و بزمها خصوصاً همراهی با رقصِ رقاصان از ریتم و قاعدهٔ خاصی در ریتم پیروی نمی کرد. رقصهای فولکلوری که در برخی از موارد شاد و طربناک و در برخی موارد حزن آلود و گاهی هم ترکیبی از این دو حالت بودند. عدم پیروی از ریتم در کلزمر به شدت تحت تأثیر انس و الفت کلزموریمها با موسیقی کولی های شبه جزیرهٔ بال
کان و موسیقی پیشا مدرن روسیهٔ تزاری بوده است. همین ویژگی کلزمر باعث شد تا در مواجهه با موسیقی جاز به سرعت جذب یکدیگر شوند هر چند که موسیقی جاز در مقام مقایسه با کلزمر یک موسیقی ریتمیک و قانون مند تلقی می شود. خصوصاً جاز مدرن به شدت پیرو ریتم و قواعد است. مُدها. تمامی مدهای موسیقی کلزمر برگرفته از نامهای اختصاصی دعاها و اورادی است که یهودیان یونانی، ترکی، جنوب شرقی و مرکزی اروپا در مراسم مذهبی خود در کنیسه هایشان می خواندند. احوا ربّوح (Ahava Rabboh). احوا ربوح به معنی "عشق فراوان " در زبان عبری است و الهام گرفته از نام یک دعای روزانهٔ صبح ("shacharis") در یهودیت است. ساختار آن به شکل زیر است: AHAVA RABBOH in D (Nominal Mode): (B C) D Eb F# G A Bb C D این مد شبیه به مقام عربی حجاز است. می شِبِیراخ (Mi Shebeirach). می شِبِیراخ در زبان عبری به معنی «او کسیست که برکت می دهد» دعایی است که پس از خواندن تورات خوانده می شود. این مد تشابه بسیاری با مد "دوریان" دارد(D E F G A B C D). آدوین یمولوخ (Adoyn-y Moloch). آدوین یمولوخ به معنی «حاکمیت پروردگار» در زبان عبری است؛ و در مزامیر از آن یاد شده است. این مد شبیه به مد
غربی "میکسولیدیان (Mixolydian)" است (G A B C D E F G). موگن اوویس (Mogen Ovoys). موگن اوویس به معنی «سپر محافظ اجداد ما» در زبان عبری است. و بر گرفته از دعای شبات است. این مد شبیه "گام مینور ملودیک" است (A B C D E F# G# A G F E D C B A). ییشتاباخ (Yishtabach). ییشتاباخ به معنی «مرا آن ده که آن به» در زبان عبری است که از متن یک دعای روزانه برگرفته شده است. این مد شبیه "گام مینور ملودیک" است با این تفاوت که در برگشت درجهٔ دوم و درجهٔ پنجم آن به میزان نیم پرده کم شده است (A B C D E F# G# A G F Eb D C Bb A).
امیل آتلاسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. تیم ملی. وی سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایسلند را در کارنامه خود دارد.
ترس (آلمانی: Angst) فیلمی تریلر روان شناختی و زندگی نامه ای به کارگردانی جرارلد کارگل محصول سال ۱۹۸۳ اتریش می باشد. این فیلم توسط زبیگنیف ریپچینسکی فیلمبرداری و تدوین شده است. داستان واقعی فیلم در بارهٔ کشتار جمعی سادیسمی ورنر کنیسه است. داستان. یک جانی سادیسمی (اروین لدر) به تازگی بعد از ده سال از زندان آزاد می شود و به دنبال پیدا کردن طعمه است… انتشار. فیلم در سال ۱۹۸۳ به دلیل خشونت آشکار در تمام اروپا ممنوع شد. سر انجام در سال ۲۰۱۲ به صورت بلوری در فرانسه و آلمان منتشر شد. همچنین فیلم در سال ۲۰۱۵ در ایالات متحده و کانادا پخش شد و سپس به صورت بلو-ری منتشر شد. موسیقی. موسیقی معروف فیلم توسط موسیقیدان سرشناس آلمانی کلاوس شولتز ساخته شده است.
خیابان تامانیان () یک پیاده راه در ایروان ارمنستان است. این خیابان که ۲۰۰ متر طول متر از سمت شمال به کاسکاد ایروان متصل می شود و از مناطق گردشگری شهر ایروان محسوب می شود، نام این خیابان برگرفته از نام آلکساندر تامانیان معمار ارمنی است.
فیلم کوتاه داستانی طبق عادت همیشگی در سال ۱۳۹۴ در تهران ساخته شد. این فیلم بیستمین ساخته کوتاه محمد حمزه ای از فیلمسازان حوزه فیلم کوتاه است. خلاصه فیلم. این فیلم کوتاه داستان پسربچه ای به نام پرهام را روایت می کند که می خواهد یک روز را با مادر و مادربزرگ خود بگذراند اما آنها هرکدام دغدغه ها و روزمرگی خاص خود را دارند.
چارچوب حقوق پنج گانه () موسوم به IRights مجموعه ای از پنج حق برای حفاظت و توانمند سازی کودکان در اینترنت است که مطابق پیمان نامه حقوق کودک عمل می کند. سازمان ها. این چارچوب از طریق یک ائتلاف شامل چند جمعیت طراحی و پیشنهاد شد که عبارتند از: این سازمان با شیلینگز برای ارزیابی قانونی که در ۳ ژوئن ۲۰۱۵ در مجلس لردها ارائه شد، همکاری می کند. حقوق پنج گانه. حق حذف. این حق به فرد اجازه می دهد هرگونه عملی مربوط به قبل از ۱۸ سالگی و در زمان نابالغ بودن را به رسمیت نشناسد و به او این دست باز را می دهد که بر اعمال گذشته چشم بپوشد، اعمالی که مدتها فراموش شده، و مشمول زمان شده باشد، اما ممکن است که علیه فرد در ایام پیری استفاده شود. حق شناخت. شناخت کامل و اشراف و توان رسیدگی بر اینکه چگونه از اطلاعات آنها استفاده می شود و برای چه منظوری استفاده می شود و شناخت روشن و فهم اینکه افشای اسرار آنها به چه معنی خواهد بود. حق ایمنی و حمایت. کودکان باید از جانب پدر و مادر حمایت و حفاظت شوند تا بسهولت از فعالیت آنلاین و عواقب آن فهم پیدا کنند. حق آگاهی و انتخابهای آگاهانه. کودکان باید آگاه و قادر به فعالیت یا عدم فعالیت آزادانه با ب
خش خلاقانه و مشارکتی اینترنت را داشته باشند تا در این زمینه پیشرفت نموده و خود را حفاظت کنند. حق دانش دیجیتالی. کودکان باید نسبت به نحوه مصرف و تولید محتوای دیجیتالی همانند مدیریت شخصیت دیجیتال، آزادانه و بشیوه ایمن آموزش داده شوند. در انگلستان. قانون چارچوب پنج حق فوق در انگلستان توسط قانون iRights UK پذیرفته شده است. یکی از این ابتکارات جستجو از سایت Youth Juryاست و با جمع آوری اطلاعات، در می یابند که چگونه جوانان به نیازهای خود دسترسی و حریم خصوصی خود را حفظ کنند. iRights سایت Net-Aware.org.uk را حمایت می کند و دستورالعملها و اطلاعات ضروری را در شبکه های اجتماعی برای والدین و مربیان در دسترس می گذارد.
جغتایی (همچنین تاجیک جغتایی) یکی از مردمان تاجیک در ازبکستان است. جغتایی ها در ولایت سرخان دریا در جنوب شرق ازبکستان و در جنوب تاجیکستان زندگی می کنند. نفوس آنها در سال های ۱۹۲۴–۱۹۲۵ (میلادی) حدود ۶۳٬۵۰۰ نفر بودند. جغتایی ها همراه با خردوری ها از گروه های قوم تاجیک استند که دارای هویت متمایز می باشند. منشأ این مردم ناشناخته است گرچه نام این قوم از منشأ مغولی جغتای خان پسر چنگیز خان است. زبان. زبان این مردم ترکی خراسانی می باشد
مارکوس خاویر آکُنیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که برای باشگاه فوتبال سویا بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به راسینگ کلوب، اسپورتینگ و سویا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
امیلیانو آریل ریگونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ایندپندینته، زنیت سن پترزبورگ، آتالانتا و سمپدوریا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
خرمان آلخو پسلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به ریور پلاته، بتیس و فیورنتینا اشاره کرد.
چیدوزی کالینز آوازیم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به پورتو، نانت، چای کار ریزه اسپور و لگانس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
ماتیاس وسینو فالرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه ورزشی لاتزیو در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ناسیونال، فیورنتینا، کالیاری، امپولی و اینتر میلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی اروگوئه بازی کرده است. افتخارات. باشگاهی. ناسیونال اینتر میلان
گل پانه (به پشتو: ګل پاڼه)، (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۸۹ در پیشاور)، خواننده پشتو زبان اهل پیشاور است. او به واسطهٔ اجرای دونفره اش با عاطف اسلم در فصل هشتم کوک استودیو به شهرت رسید. پایگاه هواداران او ایالت خیبر پختونخوا و در افغانستان است. گل پانه در دانشگاه پیشاور تحصیل کرده است. آهنگ های او بیشتر به زبان های پشتو، اردو، و دری است.
شهرک شهید مدنی، شهرکی از توابع بخش مرکزی استان همدان است جمعیت. این شهرک در دهستان حومه همدان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن 40000 نفر (۳۴۳ خانوار) بوده است.
تلمبه خانه سبزاب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اندیمشک در استان خوزستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
ده ایجی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اندیمشک در استان خوزستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴۹ نفر (۶۹خانوار) بوده است.
گاوداری جهاد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اندیمشک در استان خوزستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
گیلانشاه آخرین فرد شناخته شده در دودمان زیاریان است که حدوداً میان سال های ۴۸۳ تا ۴۸۶ هجری قمری (برابر با ۱۰۸۷ تا ۱۰۹۲ میلادی) امیر موروثی این سلسله بود. کتاب "قابوس نامه" خطاب به او نوشته شد و پدرش، عنصرالمعالی کیکاوس بن اسکندر، در این کتاب نصیحت هایی به او نموده است. خود گیلانشاه هنگامی که کتاب نوشته می شد، نزد پدر نبود. از گیلانشاه اطلاعات بسیار اندکی در منابع موجود است و "قابوس نامه" تنها مرجع معاصر اوست که نامش را آورده است. بعضی بر این باورند که امارت او پس از درگذشت کیکاووس آغاز شده و تا هجوم اسماعیلیان الموت ادامه داشته و در سال ۴۸۶ هجری به پایان رسیده است. زمینه ها. نیمهٔ نخست قرن پنجم هجری گرچه در ادبیات و علوم عصر طلایی اسلام است ولی جنگ های زیادی در این دوره میان دودمان های گوناگون اسلامی درمی گرفت. سلجوقیان با شورش علیه خلافت عباسی باعث ایجاد ترس در جامعه شده بودند، بوییان به دوران افول خود نزدیک بودند، جنگ های مسلمانان و مسیحیان به وقوع می پیوست و اسماعیلیان الموت با تکیه بر ترور در قلعه هایی پراکنده با دیگران در ستیز بودند. در چنین شرایطی دولت های مختلف با یکدیگر درگیر شده و بی نظمی شدیدی در ول
ایات اسلامی به وجود آمده بود. یک قرن پیش از گیلانشاه، مرداویج پسر زیار (سردار گیلانی) در کرانه های خزر در طبرستان، حکومت مستقل زیاریان را بنیان نهاده بود. این دودمان در نیمه اول قرن پنجم هجری در سراشیب سقوط قرار گرفت. امیران زیاری ابتدا ناگزیر به قبول تابعیت و خراج گزاری از سلطان محمود غزنوی شدند و در سال ۴۳۳ هجری قریب به اتفاق قلمرو آنان توسط سلجوقیان تسخیر شد. نام و نسب. گیلانشاه تنها پسر شناخته شده از کیکاووس زیاری است. "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی" به اشتباه نام او را «گیلان» ثبت کرده و نویسنده چنین پنداشته که «شاه» عنوان اوست و جزء نام اصلی فرد نمی باشد؛ حال آن که با دقت در متن کتاب "قابوس نامه" می توان این ادعا را رد کرد و دریافت که گیلانشاه، حداقل در زمان نگارش کتاب، چنین عنوانی نداشته است. همچنین آندره گدار و ادوارد فون زامباور، بدون ارائهٔ هیچ منبعی، نام او را به صورت «جهانشاه» ثبت کرده اند. نام «گیلانشاه» در تاریخ طبرستان و گیلان، پیش از این هم مسبوق به سابقه بوده است. با توجه به کتاب "قابوس نامه"، جای شکی نمی ماند که گیلانشاه پسر کیکاووس است ولی ابن اسفندیار در بخشی از "تاریخ طبرستان" او را اشتباهاً ب
رادر انوشیروان و پسر منوچهر معرفی کرده است. ملکه ملک زاده بیانی در روایتی که مشخص نیست از چه منبعی نقل کرده، جهانشاه را پدر گیلانشاه و پسر کیکاووس معرفی می کند و می گوید پس از کیکاووس ابتدا در سال ۴۶۲ هجری جهانشاه به قدرت رسید و پس از هشت سال، در ۴۷۰ هجری، فرزند او، گیلانشاه، حاکمیت یافت؛ این در حالی است که سال های نامبرده با دیگر اطلاعات تاریخی هماهنگی نداشته و نام جهانشاه در منبع معتبر دیگری قید نشده است. کیکاووس، پدر گیلانشاه، در جوانی در دربار غزنویان زیست و هشت سال ندیم سلطان مودود بن محمود بود و آنجا با یکی از دختران سلطان محمود غزنوی ازدواج کرد. گیلانشاه حاصل این ازدواج بود. کیکاووس زیاری در نخستین صفحات کتاب و مقدمهٔ "قابوس نامه"، خطاب به پسرش نوشته است: هدف کیکاووس از برشمردن خاندان های حاکمی که پسرش از تبار آن هاست، صرفاً به عنوان منبع قدرت نبود؛ بلکه او قصد داشت این گونه سطح انتظاراتش از رفتار گیلانشاه و نسل های پس از او را به آن ها تحمیل نماید. حکومت. اسکندر بن قابوس (پدربزرگ گیلانشاه) از امیرزادگانی است که احتمالاً در دربار سلطان محمود غزنوی می زیست. مورخان معاصر دربارهٔ حکومت یافتن اسکندر اختلاف
نظر دارند و موافقان نظریهٔ حکومت او، از جمله به "قابوس نامه" استناد می کنند که کیکاووس در آن، پدرش را «امیر» و «امیر ماضی» خوانده است. کیکاووس و پسرش گیلانشاه، آخرین اعضای خاندان زیاری هستند که در تاریخ شناخته شده اند؛ اما مشخص نیست که آیا آن ها همچنان امارتی هرچند کوچک، در کوهستان های البرز داشتند یا خیر. نظرات مورخان در این باره بسیار متفاوت و گوناگون است. بنا بر "دانشنامه اسلام"، کیکاووس در سال ۴۴۱ هجری (برابر با ۱۰۴۹–۵۰ میلادی) بر تخت امارت زیاری نشست و این امارت، هرچند محدود و تابع سلاطین سلجوقی، تا پایان عمر کیکاووس وجود داشت و به گیلانشاه ارث رسید و پس از آن توسط اسماعیلیان الموت منقرض گردید. "دانشنامهٔ عربی موجز" نوشته است از آنجا که پیش تر طغرل توانسته بود قلمرو زیاری را فتح کند، گیلانشاه تنها در نواحی کوهستانی حکومت داشت و توسط ملکشاه سلجوقی حکومت او ابقا شده و در سال ۴۷۰ هجری درگذشت. رابینو هم حکومت حداقلی برای گیلانشاه قائل شده است. ظهیرالدین مرعشی در "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" مدت حکومت گیلانشاه را ۷ سال ذکر کرده و برخی از منابع جدیدتر، همچون اعتماد السلطنه و هُوار حکومت او را ۸ سال، بین
۴۶۲ تا ۴۷۰ هجری، ثبت کرده اند. ملک زاده بیانی سال ۴۷۰ هجری را تاریخ درگذشت گیلانشاه دانسته؛ حال آن که میترا مهرآبادی این مطالب را خلاف واقع دانسته و بنا بر قدیمی ترین نسخهٔ خطی "قابوس نامه"، می گوید گیلانشاه اقلاً تا ۴۸۳ هجری زنده بوده است زیرا کاتب این نسخه به دوام روزگار کیکاووس دعا می کند. سعید نفیسی در مقدمه ای که بر "قابوس نامه" نوشت، می گوید: «سلطنت اسکندر و کیکاووس و گیلانشاه، به هیچ وجه اساسی ندارد و در سراسر تاریخ ایران، مطلبی که دال بر شهریاری ایشان باشد، نتوان یافت. اگر در باب اسکندر، اندک شکی باشد، در باب کیکاووس و پسرش گیلانشاه به هیچ وجه شک نیست.» نفیسی پس از آن برای اثبات ادعای خود به مواردی اشاره می کند؛ او معتقدست که در کتاب "قابوس نامه"، از فحوای کلام کیکاووس چنین به نظر نمی رسد که پدرش فرمانروای جایی بوده باشد. همچنین می پرسد که چگونه ممکن است کیکاووس که حاکم زیاریان بوده، هشت سال از عمرش را در دربار غزنویان هند و مدتی را در دربار شدادیان در اران و سپس مسافرتی به حج را گذرانده باشد؟ نفیسی در پایان اندرزها و نصیحت هایی که کیکاووس به پسرش خطاب کرده را مد نظر قرار داده می گوید در این نصایح، ن
ویسنده جایگاه پادشاهی یا شاهزادگی برای فرزندش قائل نیست و صریحاً به او می گوید که اگر بازرگان، طبیب یا منجم شدی، چنین و چنان کن و آداب شغل های مختلف را به او می آموزد. میترا مهرآبادی در کتاب "تاریخ سلسله زیاری"، دلایل سعید نفیسی را رد کرده است؛ او به عنوان «امیر ماضی» در "قابوس نامه" تأکید می کند که کیکاووس در اشاره به پدرش، اسکندر، آورده است. همچنین هشت سال حضور کیکاووس در دربار غزنویان را پیش از رسیدنش به جایگاه امارت دانسته و حضورش در جنگ های میان «مسلمانان و کفار» و مراسم حج را متعارض با جایگاه امیری کیکاووس نمی پندارد. او همچنین آموزش فنون و پیشه های گوناگون به شاهزادگان را امری متداول در آن روزگار تلقی کرده و دلیل آن را ناپایداری سیاسی-نظامی حکومت های وقت بیان کرده است. او در اثبات مدعای آخر به فرازهایی از "قابوس نامه" ارجاع می کند؛ من جمله این گفتاورد از کیکاووس که می گوید: «…از حوادث عالم، ایمن نتوان بود و نتوان دانست که بر سر مردمان چه گذرد، هر هنری و فضلی روزی بکار آید، پس در فضل و هنر آموختن تقصیر نباید کردن.» مهرآبادی سپس پیرامون معنای «شاه» و «حاکمیت مستقل» در این دورهٔ تاریخی، مطالبی نوشته است؛
او از سفرنامهٔ مسعودی به کرانه های دریای مازندران در قرن چهارم هجری، نقل می کند که «جبل قبخ کوهی بزرگ است… در این کوهستان هفتاد و دو قوم هست که هر قوم، شاه و زبانی جدا دارد.» مهرآبادی بنابرین می گوید شاهان می توانستند حاکم بر سلسله یا ایالت ها باشند. گاه شاهی که در قدرت بود، مناطق وسیعی را فرمانروایی می کرد و گاه تنها بر منطقه ای محدود، ولو یک کوهستان، حکم می راند. استقلال حکومت های محلی، چه بومی یا غیر بومی، در این دوره چندان معنایی نداشت و همگی در نهایت تابع دستگاه خلافت عباسی بودند. با این حال، مهرآبادی قائل به حکومت گیلانشاه نیست و در "دانشنامه جهان اسلام" می گوید: «پس از مرگ کیکاووس، پسرش گیلانشاه مجال حکومت نیافت. گسترش حاکمیت سلجوقیان و روی کار آمدن شاخه جدید باوندیه و تصرف چند قلعه در قلمرو زیاریان به دست اسماعیلیان، سبب شد که حاکمیت زیاریان پایان یابد.» محمدعلی مفرد نیز، در کتاب "ظهور و سقوط آل زیار"، نسبت به فرمانروایی گیلانشاه ابراز تردید می کند. او حدس می زند بسیاری از منابعی که قائل به حکومت گیلانشاه شده اند، تنها از روی "قابوس نامه" و با مشاهدهٔ نام گیلانشاه، چنین حکومتی را در نظر گرفته باشند. م
فرد در ادامه حکومت محتمل گیلانشاه را معاصر با قدرت گیری روزافزون باوندیان در طبرستان و حسن صباح در قلعه الموت می داند و معتقدست با وجود این دو حکومت، جایی برای بازماندگان آل زیار نمی ماند و حتی اگر احتمال ضعیفی برای حکومت گیلانشاه در نظر بگیریم، نهایتاً محدود به یک یا دو قلعه در مناطق کوهستانی طبرستان، و آن هم به صورت خراج گزار باوندیان، بوده است. در هیچ یک از منابع نامی از جانشینان گیلانشاه نیست و باید چنین پنداشت که این زمان، پایان دوران واپسین امیران زیاری است. در قابوس نامه و دیگر منابع. عنصرالمعالی کیکاووس در مقدمهٔ کتابش، "قابوس نامه"، هدف اصلی نگارش کتاب را پند و اندرز به فرزندش (گیلانشاه) دانسته و می گوید که خودش هم واقف بر این هست که جوانان معمولاً به توصیه های بزرگترها توجه نمی کنند، اما اضافه می کند که حتی اگر پسر خودش به سخنان او گوش ندهد، ممکن است این اثر برای دیگران مفید باشد. در مقدمه، همچنین به تبار سلطنتی این خانواده تأکید شده است که با شجره نامه ای اساطیری به تعدادی از اجدادش که حاکمان محلی بودند و پادشاهان ساسانی بازمی گردد. این محتوا می توانست برای گیلانشاه ارزشمند باشد تا اگر به فرمانروای
ی رسید یا اگر مجبور بود به دنبال شغل درخور دیگری بگردد، از آن بهره جوید. ویژگی خاص "قابوس نامه" به عنوان یک منبع تاریخی، نگارش آن توسط یک امیر زیاری است. در خلال حکایت ها و روایت ها، نکته های بسیاری دربارهٔ نسب و پیوندهای سببی زیاریان، حقایقی از روزگار امیران این دودمان، نحوهٔ تربیت خود کیکاووس و همچنین دیدگاه و نگرش او به چشم می خورد. منابع متأخرتری که نام گیلانشاه را در جرگهٔ امیران زیاری ذکر کرده اند، بنا بر نوشته های "قابوس نامه" این کار را کرده اند. گرچه "تاریخ طبرستان" اثر ابن اسفندیار معتبرترین تاریخ محلی طبرستان است، ولی دربارهٔ دوران پایانی زیاری تا حد زیادی مسکوت مانده است. در این کتاب اشتباهاتی وجود دارد که نیازمند تصحیح دقیق است و جلد دوم آن عمدتاً الحاقی تعیین می شود. گویا فردی تاریخ دوران قابوس تا باکالیجار را عیناً از روی ترجمهٔ "تاریخ یمینی" رونویسی کرده و از آن پس چنان درهم آمیختگی و روایت اشتباه دارد که در هر صفحه چندین غلط مشاهده می شود. ظهیرالدین مرعشی نیز با اعتماد به این کتاب، مطالب را عیناً بازگو کرده است. منابع عمومی نیز دربارهٔ امیران پایانی زیاری گزارش خاصی نیاورده اند.
گریگوری مکرتچیان (؛ ۳ ژانویه ۱۹۲۵ – ۱۴ فوریه ۲۰۰۳) یک بازیکن ارمنی تبار هاکی روی یخ که در لیگ هاکی شوروی بازی می کرد و در بازی های المپیک و مسابقات جهانی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
مثل یک زن خدمت کردم فیلم مستندی محصول سال ۲۰۱۷ دربارهٔ شرکت چند کهنه سرباز زن در مسابقهٔ 'دختر شایسته سرباز آمریکا' است و نگاهی دارد به زندگی پس از جنگ و رویارویی شان با چالش هایی نظیر اختلال استرسی پس از آسیب روانی، بی خانمانی، بیماری، طلاق و سوءاستفاده جنسی نیروی نظامی.