Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارتیکا جاجا (؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۸۰) با نام هنری تیکا، هنرپیشه، خواننده مستقل و کنشگر مشکلات جنسی و جنسیتی اهل اندونزی است. در سال ۲۰۱۶ نام وی به عنوان یکی از زنان اثرگذار و الهام بخش در سراسر جهان، در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی قرار گرفت. زندگی شخصی. جاجا در جاکارتا، اندونزی، در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۰ به دنیا آمد. او دارای مدرک از مؤسسه هنر سیاتل است. فعالیت. ترانه های او همیشه دارای مضامین سیاسی بوده است، اما مشارکت جاجا در فعالیت های اجتماعی در سال ۲۰۱۳ بیشتر بر مسائل جنسیتی و جنسی متمرکز شد. او بخش اندونزی جنبش جهانی One Billion Rising را با فعالان دیگر سازمان داد. در همان سال، او اعلام کرد که یک بازمانده از خشونت جنسی است، و در نتیجه بسیاری از زنان به طور عمومی به او پیوستند تا تجربیات مشابهی را به اشتراک بگذارند. جاجا از موسیقی مرخصی گرفت تا به یک مراقب اجتماعی برای قربانیان خشونت مبتنی بر جنسیت از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ تبدیل شود. در اوت ۲۰۱۵، او و دکتر ربکا مور پروژه Yayasan Bersama را تأسیس کردند، بنیادی با هدف ترویج عدالت جنسیتی از طریق رسانه های موسیقی، هنر و فرهنگ پاپ. کارتیکا همچنین یکی از اعضای فعال گروه زنانه Ko
lektif است. دیگر فعالیت ها. جاجا یک کارآفرین، نویسنده و بازیگر است. او صاحب یک کافه به نام KEDAI است که فضای داخلی آن از مواد بازیافتی ساخته شده است. این کافه به تبلیغ قهوه محلی اندونزی اختصاص دارد و در نشریاتی مانند CNN به نمایش درآمده است. به عنوان یک نویسنده مستقل، قطعات او در چندین رسانه چاپی در اندونزی و سایر کشورها منتشر شده است. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، او یک ستون هفتگی به نام استریت اسمارت در جاکارتا پست داشت. جاجا همچنین در فیلم های بلندی به کارگردانی پل آگوستا و جوکو انوار و در یک تئاتر به نام SUBVERSIF که اقتباسی از دشمن دولت ایبسن بود بازی کرده است.
مولیر (نام روسی: ) نمایشنامه ای روسی نوشتهٔ میخائیل بولگاکف است. محور نمایشنامهٔ "مولیر"، زندگی نمایشنامه نویس فرانسوی، ژان باپتیست پوکلن، مشهور به مولیر، با تمرکز بر سه سال آخر زندگی وی است. وی به خاطر نوشتن "تارتوف"، "دن ژوان" و "مردم گریز" مورد خشم کلیسا قرار گرفت و به دست حاکمان کلیسا کشته شد. خلاصه داستان. نمایشنامهٔ "مولیر" (نام روسی: ) به سه سال آخر زندگی مولیر، کمدین فرانسوی، می پردازد. مولیر به خاطر نوشتن نمایشنامه های "تارتوف"، "دن ژوان" و "مردم گریز" مغضوب حاکمان کلیسا واقع می شود و اسقف اعظم پاریس و پیروانش در مقابل وی که در اوج محبوبیت است، می ایستند. آن ها یک گروه مخفی تشکیل می دهند که با تفسیر به رأی انجیل به نتیجه می رسند که مولیر به دلیل نوشتن کمدی های پیش از این گفته شده، مرتد به شمار آمده و مستحق مرگ است. آن ها ازدواج مولیر با هنرپیشه جوان گروهش را بهانه و دستاویزی قرار می دهند و بدین سبب همسر سابق مولیر را که او هم هنرپیشه گروه است به اعتراف علیه مولیر مجبور می کنند. مولیر که در استخدام پادشاه است از او انتظار حمایت و پشتیبانی دارد. لویی چهاردهم ابتدا جانب مولیر را می گیرد و اهمیتی به بدگو
یی های اسقف اعظم پاریس نمی دهد، اما در نهایت پشت او را خالی می کند و او را به کلیسا تسلیم می کند. نقد و تحلیل. بولگاکف در نمایشنامهٔ مولیر با زیبایی و رندی سه قدرت صاحب نفوذ جامعه یعنی دربار، کلیسا و هنر را رو در روی هم قرار می دهد. نتیجهٔ این کشمکش و مبارزه، قربانی شدن مولیر است. بولگاکف در ساختن فضای حاکم بر عصر لویی چهاردهم نیز ماهرانه عمل می کند. تصویری که او خلق می کند، تصویر جامعه ای است که زیر سلطهٔ حکومتی مطلقه است و در آن طنز واقعی مجالی برای رشد نمی یابد. کمدی تنها می تواند در حیطهٔ فکاهیات و لودگی گام بردارد و اگر غیر از این باشد سر صاحبش را بر باد می دهد. با این حال مولیر کوتاه نمی آید و در عین حالی که در خدمت پادشاه است، آزادگی اش را از دست نمی دهد، در مقابل او زانو نمی زند و به تملق و چاپلوسی متوسل نمی شود. پیش از آن که به وصف پادشاه بپردازد در حضور وی ابتدا از خود به عنوان بازیگر حرف می زند، سپس به تئاتر محبوبش پاله رویال می پردازد و از نقش اجتماعی کمدی می گوید. تنها زمانی که اشراف حاضر در تئاتر از جسارت او ابراز شگفتی می کنند، اشعارش را به افتخار پادشاه فرانسه به پایان می برد. بولگاکف در همان
ابتدای نمایش، مولیر را در پشت صحنه نشان می دهد و با نمایش حساسیت اجرا در حضور پادشاه، درگیری خانوادگی مولیر و روابط شخصی اش ماهرانه گره افکنی می کند و با ظرافت و سادگی مولیر را به عنوان بازیگر و نمایشنامه نویسی نابغه معرفی می کند و در مرکز اثر خود به حرکت درمی آورد. کنش دراماتیک، انگار که از درون تحت فشار باشد، باز می شود و گسترش می یابد. در ادامه تلاطم زندگی مولیر بیشتر و بیشتر می شود؛ زندگی خانوادگی اش به هم می ریزد؛ رابطه اش با کلیسا به تیرگی می گراید و حمایت پادشاه را از دست می دهد. نمایشنامهٔ "مولیر" از دو منظر دیگر نیز حائز اهمیت است: یکی از لحاظ تیپ های متنوعی که بولگاکف با حوصله و دقت ساخته و پرداخته، دیگر از نظر طرح و توطئه های سرگرم کننده و جذابی که تماشاگر را تا انتهای نمایش نگه می دارد. طرح و توطئه در "مولیر" دارای مفهومی درونی است، در خدمت کشش دراماتیک است و آن را تقویت می کند. زندگی شخصی و حرفه ای_اجتماعی مولیر در هم تنیده می شود و روابط خانوادگی اش به هم می ریزد. مادلنا بژار، هنرپیشهٔ مستعد گروه که بیست سال وفادارانه با مولیر زندگی کرده، اکنون از او روی گردانده و در صحنهٔ اعتراف در برابر شارون،
زیر فشار روانی، اعترافی می کند که موجب تکفیر مولیر می شود و در نهایت به قیمت جانش تمام می شود. رویارویی مولیر با شارون، نقطهٔ اوج نمایشنامه است. بولگاکف در این جا با زیرکی دو نیروی اجتماعی را روبه روی هم قرار می دهد و مفهومی نمادین را به ذهن متبادر می سازد. این دو نیرو نه به خاطر زندگی بخشیدن، که به خاطر فنا کردن رو در روی هم ایستاده اند. بولگاکف علاوه بر این، از تراژدی نخبه کشی در جهت بذله گویی سیاسی نیز استفاده می کند. او مولیر نابغه را در برابر پادشاه ظالم قرار می دهد و کاری می کند که نبوغ او سرانجام باعث نابودی اش می شود. بولگاکف بر ریاکاری لویی چهاردهم تمرکز می کند و عظمت ساختگی و متکبرانهٔ او را آشکار می سازد. لویی ابتدا از در لطف و مرحمت درمی آید تا مولیر نابغه را رام کند، اما تضاد میان آن دو جدی تر از آن است که با این ترفندها رنگ ببازد و از میان برود؛ چنان که نمی رود و در پردهٔ چهارم نمایشنامه آشکار می شود. پادشاه لطف خود را از مولیر دریغ می کند، او را که بیمار و تنها شده، از طریق اسقف اعظم و پیروانش متوقف می کند، و مولیر، مأیوس و ناامید، در حالت نیمه دیوانگی، پادشاهی را که ولی نعمتش بود و پیش از آن
وی را «آفتاب فرانسه» نامیده بود، ترک می کند. همچنان مولیر نام یک نمایشنامه نویس فرانسوی نیز هست.
دونگالا (به لاتین: Donggala Regency) در استان سولاوسی مرکزی اندونزی واقع شده است. پایتخت دونگالا، باناوا است که در فاصله ۳۰ دقیقه (۳۴ کیلومتری) شمال پالو پایتخت استان قرار دارد. دونگالا ۱۳٬۵۹۳٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۷٬۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
الیزابت یریکو-باومن (؛ ۲۱ نوامبر ۱۸۱۹ – ) نقاش لهستانی-دانمارکی بود. او در ژولیبوژ از تقسیمات کشوری ورشو متولد شد. پدرش فیلیپ آدلف باومن که نقشه کش بود و مادرش یوان فردریک ریر، هردو آلمانی بودند. او با ینس آدلف یریکو ازدواج کرد. در نوزده سالگی به مدرسه هنر دوسلدورف رفت که در آن زمان یکی از مهم ترین مراکز هنری اروپا به شمار می آمد. در آن جا به نقاشی از زندگی اسلواک ها پرداخت. او پیرو مکتب نقاشی دوسلدورف بود. از این زمان به برپایی نمایشگاه دست زد و از ۱۸۴۴ توجه ها را به خود جلب کرد. پس از این که به رم رفت، سوژه اصلی نقاشی هایش را زندگی محلی تشکیل می داد. در ۱۸۵۲ برخی از نقاشی هایش در لندن به نمایش درآمد و ملکه ویکتوریا درخواست یک نمایش خصوصی از آثار او را در کاخ باکینگهام داد. در میان این آثار، پرتره او از هانس کریستیان آندرسن نیز قرار داشت که در ۱۸۵۰ تکمیل شده بود. او در سال های ۱۸۷۰-۱۸۶۹ و یک بار با همراهی پسرش هارالد در ۱۸۷۵-۱۸۷۴ به مدیترانه شرقی و خاورمیانه سفر کرد. او چون تحت حمایت خاندان سلطنتی دانمارک بود و معرفی نامه ای از الکساندرای دانمارک (پرنسس ولز آینده) داشت، توانست موافقت مصطفی فاضل پاشا را به دس
ت بیاورد و توسط دختر پاشا، نازلی فاضل به حرم سرای عثمانی راه یابد و از زندگی در آن جا از نگاه خودش، نقاشی کند. او در نامه ای به همسر و فرزندانش در مورد نازلی نوشت: «دیروز عاشق یک شاهزاده زیبای ترک شدم.»
دن کیشوت (نام روسی: дон кихот) نمایشنامه ای روسی نوشتهٔ میخائیل بولگاکف براساس رمان مشهور دن کیشوت شاهکار سروانتس است. بولگاکف در اقتباس از "دن کیشوت" به دو دلیل بسیار آزادتر عمل می کند، اول این که متن اصلی "دن کیشوت" به زبانی غیر از زبان بولگاکف نوشته شده، دوم آن که دیالوگ های اندکی دارد و توصیف محور است. پس برخلاف اقتباس بولگاکف از "جنگ و صلح" تالستوی که عیناً دیالوگ های رمان تالستوی را در اقتباسش آورده، در این جا ناچار بوده گفتگوی اشخاص نمایش را خود بنویسد. حاصل کار اثری مستقل و زیباست که مثل کارهای دیگر بولگاکف امضای او را دارد، مخصوصاً پایان تراژیک نمایشنامه که اقتباس بولگاکف را به تراژیکمدی تأثیرگذاری تبدیل می کند. این نمایشنامه در سال ۱۳۹۲ با ترجمهٔ عباس علی عزتی در انتشارات افراز منتشر شده است. ترجمهٔ مذکور در هشتمین دورهٔ انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران در پاییز ۱۳۹۶ به عنوان ترجمهٔ برگزیده انتخاب شد. خلاصه نمایشنامه. آلونزو کیشانو ملقب به دن کیشوت که با خواهرزاده اش آنتونیا و خدمتکار بداخلاقش در روستای لامانچا زندگی می کند، در اثر خواندن کتاب های پهلوانی دچار توهم می شود و پس از مدت ها شیفتگی ب
ه آیین شوالیه گری روزی تصمیم می گیرد سفر پرماجرای خود را برای یافتن معشوق و گستردن عدل و داد در جهان آغاز کند. کیشانو ملبس به زرهی پوسیده و مسلح به نیزه و سپری زنگ زده بر اسبی لنگ سوار می شود تا به جستجوی ماجراهای شوالیه ای برود. او برای این سفر به دو چیز احتیاج دارد؛ بانویی که خودش را وقف او کند و یک خدمتکار که هر دو مهیاست. دن کیشوت همراه با غلامش سانچو پانزا سفر پرماجرای خود را آغاز می کند و در راه رسیدن به مقصد اسیر توهمی که دامنش را گرفته خود را دچار بلایای متعددی می کند و در نهایت درگیر نبردی سرنوشت ساز با پهلوانی گمنام و مجهول الهویه می شود و شرط پهلوان را می پذیرد که اگر در مبارزه مغلوب شد باید اطاعت کند و دست از سفر پهلوانی ماجراجویانه اش بکشد و به خانه اش در لامانچا برگردد. دن کیشوت در این مبارزه شکست می خورد و ناچار می شود به قول خود عمل کند و به خانه برگردد. او بعد از رسیدن به خانه می میرد. نقد و تحلیل. بولگاکف در شخصیت پردازی دن کیشوت، قهرمان اصلی نمایشنامه، برخلاف اقتباس های نمایشی و سینمایی دیگر که عموماً شخصیتی یک بعدی از این قهرمان به نمایش گذاشته اند و بیشتر بر جنبهٔ کمیک شخصیت دن کیشوت تأکی
د کرده اند، شخصیتی چند وجهی خلق می کند که جنبه های طنز، کمیک و تراژیک قهرمان سروانتس را همزمان داراست و مانند رمان سروانتس در فضایی از همدردی و دلسوزی به حرکت درمی آید؛ پهلوانی رمانتیک که با خیال پردازی و اعتقاد راسخش باعث شکل گیری کنش های نمایش می شود. شخصیت دن کیشوت در نمایش نامهٔ بولگاکف هم آمیخته با طنز و شوخی است. او دن کیشوت را پهلوانی بی باک و غیرقابل سرزنش توصیف می کند و حرف های حکیمانه ای در دهانش می گذارد، ولی در عین حال بر ناهنجاری تخیل او تأکید می کند. واقعیت گرایی و خیال پردازی در نمایشنامهٔ بولگاکف یکدیگر را تکمیل می کنند و اصالت خاصی به آن می دهند. بولگاکف نمایشنامهٔ خود را با خیال بافی های دن کیشوت و حرکت او به قصد ماجراجویی های پهلوانی آغاز می کند. ماجراهای دن کیشوت و سلاح دارش سانچو پانزا محور کنش های نمایش است. این ماجراها عمدتاً کمیک و خنده دارند؛ ماجراهایی چون مبارزهٔ دن کیشوت با آسیاب های بادی، درگیری با راهب ها و چاروادارها، و استراحت در کاروان سرا. در کاروان سرا با تمسک به معجون شفابخش به گسترش کنش ها می پردازد و مایه های شاد و مردم پسند اثر را غنی تر می سازد. بولگاکف شوخی های فرح بخش
رمان را، که مشخصهٔ بارز کار سروانتس است، حفظ می کند و با دیالوگ های جان دار و بانشاط خود آن ها را گسترش نیز می دهد. جنبه های عامه پسند رمان سروانتس در شخصیت سانچو پانزا، سلاح دارند و صداقت دن کیشوت، حفظ می شود و با مهارت در صحنه های قضاوت سانچو، بعد از دست یابی به حکمرانی جزیره، به نمایش گذاشته می شود. قضاوت حکیمانهٔ سانچوی بی ریا در ماجرای قرض گیرندهٔ متقلب، و زن و خوک چران، و لذت و سرخوشی مردم از نتیجهٔ کار، ادای احترام نویسنده به ارزش ها و خصلت های پاک و زیبای انسانی است. وقتی سانچو پانزا عطای حکمرانی را به لقایش می بخشد و به دوستی با الاغ دوست داشتنی اش قناعت می کند، با این جمله بدرقه می شود که «شما از همهٔ حاکم های این جزیره پاک تر و بهتر بودید.» بولگاکف در نمایشنامهٔ خود، تصویر واقع گرایانهٔ دقیقی از زندگی مردم در اسپانیای قرن شانزدهم به دست می دهد و همچون نقاشی چیره دست به نشان دادن راهب ها، چاروادارهای تر و فرز، قاطرچی رند، دوک خوش گذران و تنوع طلب، قصر دوک، کاروان سرا و خانهٔ محقر دن کیشوت می پردازد. بولگاکف در این نمایشنامه همزمان رمانتیست و رئالیست است. او نشان می دهد که اشتیاق دن کیشوت به پهلوانی
به خاطر اجرای عدالت است، و در این راه از هیچ مانعی نمی هراسد، حتی اگر این مانع دیوهایی با بازوان استخوانی مهیب باشند. اما این شوق پهلوانی و خیال بافی های جنون آمیز دن کیشوت تناقض آشکاری با واقعیت دارد. بی خبری دن کیشوت و توهم مقدسش شالودهٔ موقعیت های کمیک نمایشنامه اند. پهلوانی زورکی دن کیشوت در نمایشنامهٔ بولگاکف با اشاره و کنایه به تمسخر گرفته می شود، اما در عین حال تأثیر کمیک کنش های نمایشی را احساس شاعرانه ای که زاییدهٔ تنهایی قهرمان است، در بر می گیرد. شخصیت خود دن کیشوت به مثابهٔ شخصیتی با نیات و تلاش های خیرخواهانه رشد می کند و به الگو بدل می شود. سخنان پرمایهٔ دن کیشوت دربارهٔ عدالت، درستکاری و عصر زرین، و ستایش او از زیبایی معشوقش دولسینیه دِ توبوزو تصویر مثبتی از این شخصیت در ذهن ایجاد می کند. دن کیشوت بولگاکف، رمانتیک تر از قهرمان سروانتس است و در سخنانش مفاهیم فلسفی بیان می شود. تأکید بر تضاد بین واقعیت و ایده ال را آشکارا می توان در سخنان او مشاهده کرد. بولگاکف با تمام توان بر جنبه های مثبت و رمانتیک شخصیت دن کیشوت نور می اندازد و در صحنه های پایانی نمایشنامه، با پررنگ کردن ویژگی های شخصیتی او نش
ان می دهد که دن کیشوت بدون رؤیای زیبایی و پهلوانی قادر به ادامهٔ زندگی نیست. بولگاکف دست به ابتکار می زند و در نمایشنامهٔ خود، سانسون کاراسکوی دانش آموخته را عاشق آنتونیا خواهرزادهٔ دن کیشوت می کند تا در پایان نمایش با رشد تند و جهشی داستان، نیرنگ و واقعیت را با هم پیوند بزند، اما واقعیت همچنان دست بالا را دارد. دن کیشوت مجبور می شود دست از رؤیای خود بردارد و خانه نشین شود، و همین او را می کُشد و از بین می برد. بولگاکف با زیرکی و ابتکار به بسط کنش نمایشی می پردازد. آنتونیا به سانسون، دانش آموختهٔ دانشگاه سالامانک، که نماد عقلانیت و دانش است، التماس می کند جنون دن کیشوت را معالجه کند. سانسون قبول می کند و به نیرنگ متوسل می شود. او لباس پهلوانی می پوشد و در هیئت پهلوانی ناشناس به مبارزه با دن کیشوت می رود. پهلوانی صادقانهٔ دن کیشوت و نیرنگ سانسون در قلعهٔ دوک با هم رو در رو می شوند. نماد عقلانیت پیروز می شود و از مجنونِ مغلوب می خواهد شرط مبارزه را بپذیرد و برای همیشه به خانه اش در لامانچا برگردد، فکر پهلوانی را از سرش بیرون کند و به هیچ جا سفر نکند. دن کیشوت اما پهلوان است، نمی تواند پا روی قول خود بگذارد و از
پذیرش شرط مبارزه سر باز زند، هرچند قلباً بر عقیده های خود استوار می ماند. صحنهٔ پایانی نمایشنامه، که دن کیشوت مغلوب نیرنگ پهلوان دروغین شده، با غم تراژیکی همراه است. دن کیشوت با دست زخمی و کمر خمیده، در حالی که به عصا تکیه داده، به خانهٔ محقر خود برمی گردد. دیدش بهتر شده و همه چیز را به شکل واقعی می بیند، ولی عقلش از کار افتاده، اراده اش در هم شکسته و کلامش سرشار از احساس مرگ است. بولگاکف تأکید می کند که معالجهٔ دن کیشوت در گرو تحقق آرزوهای اوست، اجازهٔ تلاش برای تحقق آرمان های پهلوانی بهترین پاداشی است که به نیک خواهی و صداقت او می توان داد. دن کیشوت بدون جنون مقدسش قادر به ادامهٔ زندگی نیست، برای همین وقتی شرط سانسون را می پذیرد و به خانه برمی گردد، پیش از آن که پای در خانه بگذارد، غروب غم انگیز آفتاب زندگی اش را تماشا می کند و چندی بعد درحالی که یار دیرینش سانچو پانزا را به کمک می طلبد، می میرد. شخصیت های نمایشنامه. آلونزو کیشانو، که همان دن کیشوت لامانچایی است. آنتونیا، خواهرزادهٔ دن کیشوت سرایدار دن کیشوت سانچو پانزا، سلاح دار دن کیشوت پی یرو پرز، کشیش روستا نیکلاس، سلمانی روستا آلدونزا لورنزو، زن روستا
یی سانسون کاراسکو، دانش آموختهٔ دانشگاه پالومک لِوشا، صاحب کاروان سرا ماریتورنز، خدمتکار کاروان سرا قاطرچی تِنوریو اِرناندز پدرو مارتینز، مسافر کاروان سرا خدمتکار مارتینز کارگر کاروان سرا دوک دوشس پدر مقدس پیشکار دوک دکتر آگوئرو ندیمه رودریگز نگهبان دوک خوک چران زن پیرمرد اول پیرمرد دوم راهب ۱ راهب ۲ خدمتکار ۱ خدمتکار ۲ دوازده چاروادار ملازمان دوک
لیلا سودآور دیبا ()، مشهور به لیلا دیبا، نمایشگاه گردان، موزه دار و پژوهشگر قرون ۱۸ و ۱۹ و معاصر هنر ایرانی است. زندگی نامه. موزه نگارستان. لیلا دیبا، از ابتدای تأسیس موزه نگارستان در سال ۱۹۷۵، با سمت مدیر، عوض مؤسس و کیوریتور ارشد این موزه مشغول به کار شد. تحت مدیریت او، تعداد آثار موزه از چند صد اثر به بیش از سه هزار اثر هنری افزایش یافت. این موزه که به دستور شهبانو فرح پهلوی جهت ترویج هنر ایرانی مربوط به قرون ۱۸ و ۱۹ تأسیس شده بود در جریان انقلاب ۱۳۵۷ ایران (۱۹۷۹) تعطیل شد. سایر فعالیت ها. پس از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۹۷۹، بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ به عنوان کیوریتور هنر اسلامی در موزه هنر بروکلین خدمت کرد. در دوران حضورش، نمایشگاه «نقاشی های سلطنتی ایرانی: دوران قاجار (۱۷۸۵–۱۹۲۵)» (عنوان اصلی: Royal Persian Paintings: The Qajar Epoch (1785-1925)) را برگزار کرد، که اولین نمایشگاه بزرگ بین المللی هنر و فرهنگ ایرانی قرن هجدهم و نوزدهم بود. لیلا دیبا، به عنوان مشاور هنری در موزه متروپولیتن نیویورک فعالیت داشت. وی اکنون در آمریکا زندگی می کند و یکی از اعضا هیئت امنا دانشنامه ایرانیکا می باشد. او همچنین م
شاور ارشد بنیاد فرهنگ، موزه گوگنهایم ابوظبی و موقوفه ملی علوم انسانی است. در سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ او به همراه فرشته دفتری، نمایشگاه «ایران مدرن» را در انجمن آسیا در نیویورک کیوریت و کتابی با همین عنوان، به مناسبت این نمایشگاه به همراه فرشته دفتری تألیف کرد. تحصیلات. لیلا سود آور دیبا، مدرک کارشناسی هنر خود را از کالج ولزلی و کارشناسی ارشد هنر و دکترای هنرهای زیبا را از دانشگاه نیویورک دریافت نمود.
شیرانا شهبازی (زاده ) عکاس زادهٔ ایران مقیم سوئیس است. کارهای وی بیشتر شامل تصاویر بزرگ مفهومی از زندگی روزمره و آثاری از گونهٔ چیدمان هستند. شهبازی در سال ۱۹۷۴ در تهران متولد شده و در ۱۹۸۵ به آلمان مهاجرت کرد، وی بین سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ در دانشگاه هنر و علوم کاربردی شهر دورتموند به تحصیل در زمینهٔ عکاسی و طراحی پرداخت. از سال ۹۷ تا ۲۰۰۰ شهبازی به فعالیت تخصصی عکاسی در دانشگاه هنر زوریخ مشغول بود.
لوکا مدونا () نقاشی رنگ روغن اثر نقاش هلندی پیشگام، یان وان آیک است که در حدود سال ۱۴۳۷ کشیده شده است. این نقاشی مریم را نشان می دهد که روی تختی چوبی نشسته، تاجی بر سر دارد و در حال شیر دادن به عیسی است. نجاری آن نشان می دهد که زمانی، لته میانی از یک نقاشی سه لته ای بوده است در حالی که اندازه کوچک آن حاکی از آن است که هدف آن، نمایش خصوصی بوده. نقاشی جزئی از مجموعه موزه اشتادل در فرانکفورت است. علت نام گذاری آن به مدونای لوکا این است که در اوایل سده نوزدهم میلادی متعلق به مجموعه چارلز دوم دوک پارما و لوکا بوده است. سوژه این پرتره همسر نقاش، مارگارتا شناسایی شده که ون آیک از او پرتره ای غیرمذهبی نیز پرداخته است. پیکرنگاری. مریم بر روی تخت چوبی که چهار مجسمه شیر کوچک برنجی در اطراف او قرار دارد با تاجی بر سر در کنار یک تاقچه نشسته، این صندلی شبیه به تخت سلیمان است که دارای دوازده شیر در اطراف آن می باشد. پیکرنگاری سبک پیشین "مدونا پرستار" را همراه با"تاج حکمت" تشبیه می کند. همچون آینه ای که رستگاری انسان را بیان می کند: "تخت واقعی سلطنت سلیمان مبارک ترین برای مریم مقدس است تا عیسی مسییح برای فضیلت واقعی بر آن جل
وس کند."
موزه اشتادل () موزه ای هنری واقع در فرانکفورت است و یکی از مهم ترین مجموعه های هنری آلمان به حساب می آید. این موزه مالک ۲٬۷۰۰ نقاشی (که ۶۰۰ تای آن ها به نمایش درآمده اند) و مجموعه ای شامل ۱۰۰٬۰۰۰ طراحی، اثر چاپ شده و ۶۰۰ مجسمه است. این موزه حدود ۴٬۰۰۰ مترمربع فضای نمایش دارد و کتاب خانه اش ۱۰۰٬۰۰۰ کتاب و ۴۰۰ نشریه دارد. اشتادل در سال ۲۰۱۲ از سوی اتحادیه منتقدان آلمان (ای آی سی ای) موزه سال شناخته شد. در همین سال، موزه رکورد بالاترین بازدیدکنندگان تاریخ خودش را با ۴۴۷٬۳۹۵ بازدیدکننده، شکست.
حمله میزان ۱۳۹۵ کابل یک حمله مسلحانه در مسجد زیارتگاه سخی در شهر کابل افغانستان بود که حدود ساعت ۸ شب ۲۰ میزان/مهر ۱۳۹۵ هنگام حضور مردم در مسجد زیارتگاه سخی برای عزاداری عاشورا رخ داد. در این حمله ۱۸ تن کشته و دست کم ۵۸ تن دیگر زخمی شدند. قربانیان این حمله از مردم هزاره و شیعیان بودند و در بین قربانیان زنان و کودکان نیز حضور داشتند. جزئیات. حمله حوالی ساعت ۸ شب ۲۰ میزان/مهر ۱۳۹۵ و هنگام عزاداری مردم در مسجد زیارتگاه سخی رخ داد. به گفته شاهدان و مقامات ۳ یا ۴ مهاجم با لباس یونیفرم پلیس ابتدا سه خدمه زیارتگاه را کشته و بمبی منفجر کردند سپس وارد محوطه مسجد شده و به افراد غیرنظامی حمله کردند. مهاجمان افراد درون مسجد را به گروگان گرفته و با نیروهای پلیس درگیر شدند و طی این درگیری تمامی مهاجمین از پای درآمدند. دستگیری عاملین حمله. اداره امنیت ملی افغانستان در ماه قوس/آذر همان سال با انتشار بیانیه ای اعلام کرد یک شبکه تروریستی ۱۰ نفره که در حمله به زیارتگاه سخی کابل دست داشته اند را دستگیر کرده است. مسئولیت. هرچند داعش مسئولیت حمله به این مسجد را بر عهده گرفته است اما برخی منابع از دست داشتن شبکه حقانی در این حمله ب
ه رسانه ها خبر می دهند.
تاره فارِسْ مدل عراقی و ستارهٔ شبکه های اجتماعی بود. او بنا به اطلاعیهٔ وزارت کشور عراق روز پنج شنبه ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۸ در پی شلیک های متعدد دو فرد موتورسوار در بغداد به قتل رسید. فارس که ۲۲ سال داشت در رقابت های دختر شایسته عراق از شانس بسیاری برخوردار بود. وی پیش از این نیز دختر شایستهٔ بغداد شده بود. به دنبال این حادثه حیدر عبادی، نخست وزیر عراق، روز جمعه دستور به تحقیق و تفحص داد.
پری روان (زادهٔ ) هنرمند سورئالیست و نقاش اهل ایران است. وی تحصیلاتش را در دانشگاه هنر تهران آغاز و در سن ۱۷ سالگی به کشور آلمان مهاجرت کرده و در دانشگاه هنرهای کاربردی شهر ماینتس به ادامه تحصیل پرداخت. روان برنده جوایز بین المللی متعددی در کشورهای ایران، آلمان، فرانسه، ایتالیا، چین و ژاپن شده است.
ژان ژیرو (؛ – ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "خسیس" و "سوپ کلم" اشاره کرد.
توما بانگلتر (؛ ) موسیقی دان، تهیه کننده موسیقی، ترانه سرا، خواننده، آهنگساز و کارگردان فیلم اهل فرانسه است. وی از پدیدآورندگانِ گروهِ دفت پانک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "برگشت ناپذیر" اشاره نمود.
تست تحمل گلوکز خوراکی (به انگلیسی: glucose tolerance test) یک آزمون پزشکی است که در آن گلوکز به بیمار داده می شود، و سپس نمونه خون گرفته می شود. و سرعت پاک سازی آن از خون در آن بررسی می شود. از این تست معمولاً برای تشخیص دیابت، مقاومت به انسولین و اختلال سلول های بتا استفاده می شود.
ایستگاه توکیو اسکای تری یک ایستگاه قطار وابسته به خط توبو اسکای تری است که در سومیدا-کو، توکیو در توکیو قرار دارد.
خط توبو اسکای تری یک خط راه آهن ژاپنی وابسته به شرکت راه آهن توبو است. این شرکت ایستگاه آساکوسا در توکیو را به ایستگاه توبو-دوبوتسو-کوئن در استان سایتاما متصل می کند.
مارچلو باچرلی (؛ ۱۶ فوریه ۱۷۳۱ – ) نقاش لهستان-ایتالیایی اواخر دوره های باروک و نوکلاسیسیسم بود. مارچلو در دوره ای در ورشو زندگی کرد و به دلیل توجه ویژه ای که پادشاه زمان به او داشت به مدیریت آکادمی هنرهای ورشو و چندین ساختمان پادشاهی دیگر درآمد.
پیوتر بولوتنیکوف (؛ – ) دونده دو استقامت، مربی (ورزش)، و ورزشکار دو و میدانی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
لودوویکو فراری (۲ فوریه ۱۵۲۲ – ۵ اکتبر ۱۵۶۵) ریاضی دان ایتالیایی بود. او در بولونیا به دنیا آمد البته پدربزرگ او از میلان اخراج شد و لودوویکو در بولونیان ساکن شد. او به خدمتکاری جرلامو کاردانو درآمد که به دلیل استعدادی که از خود نشان داد کاردانو به او ریاضیات آموخت. فراری در حل معادله درجه دو و سه به کاردانو کمک کرد و در حل درجهٔ چهار بار اصلی بر دوش او بود. نتایج را کاردانو منتشر کرد. او در هنگامی که هنوز نوجوان بود پس از استعفای کاردانو به سفارش خود او یک شغل تدریس سطح بالا در روم بدست آورد او در ۴۲ سالگی بازنشسته شد و به بولونیا بازگشت درحالی که ثروتمند شده بود. او اندکی پس از زندگی در بولونیا به دلیل مسمویت از آرسنیک سفید از دنیا رفت. احتمالاً عامل این مسمومیت خواهر او بود.
بارتولومئوس فن در هلست (؛ ۱۶۱۳، هارلم – 1670 (buried 16 December)) نقاش اهل هلند بود. هلست یکی از نقاشان پیشرو در زمینهٔ کشیدن پرتره در دوران طلایی هلند بود. او علاوه بر پرتره گاهی تصاویری از رویدادهای تاریخی و محتویات کتاب ها هم می کشید. پیوند به بیرون. [[رده:پرتره نگاران اهل هلند]] [[رده:درگذشتگان ۱۶۷۰ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۶۱۳ (میلادی)]] [[رده:نقاشان زندگی روزمره اهل هلند]] [[رده:نقاشان مرد هلندی]] [[رده:نقاشان هلندی عصر طلایی]] [[رده:هنرمندان اهل آمستردام]] [[رده:هنرمندان اهل هارلم]] [[رده:تاریخ آمستردام]]
الساندرو مانیاسکو (; , جنوا – , جنوا) نقاش اواخر باروک ایتالیا بود که بیشتر در میلان و جنوا فعالیت کرده بود. او در زمینهٔ منظره نگاری و نورپردازی مناسب به تصاویر مهارت داشت.
مارتن فن همسکرک (؛ ۱ ژوئن ۱۴۹۸ – ) نقاش اهل هلند بود. همسکرک یک نقاش مذهبی بود و بیشتر عمرش را در هارلم گذرانده بود. او شاگرد یان فن اسکورل بود و در کارهایش از او تأثیر گرفته بود. او چهار سال از عمرش از ۱۵۳۲ را در ایتالیا گذراند و نقاشی های بسیاری کشید که مشهورترین شان نقاشی عجایب جهان است.
دانشگاه استرالیای غربی به اختصار UWA، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در پرث واقع در ایالت استرالیای غربی کشور استرالیا است که در سال ۱۹۱۱ میلادی بنیان نهاده شده است. در سال های اخیر دانشگاه استرالیای غربی به طور کلی یا در نیمه پایین یا در خارج از ۱۰۰ دانشگاه برتر جهان رتبه بندی می شود. این دانشگاه دارای سه (Crawley ,Claremont, Albany) پردیس است. پردیس Crawley در کنار رودخانه swan در Crawley قرار دارد یکی از زیباترین دانشگاه ها در استرالیا محسوب می شود. در UWA شما فضاهای سبز پر برگ با حیاطهای باز احاطه شده اید، این دانشگاه دارای اتاق و سالن های زیاد برای مطالعه و رسیدن به درسهایتان در اختیار دارید همچنین برای استراحت نیز می توانید از هوای معتدل Perth استفاده کنید. پردیس Claremont تنها چند دقیقه از پردیس اصلی crawley فاصله دارد. این پردیس مرکز آموزش زبان انگلیسی، مؤسسه آموزش و مهارت های بین المللی در زمینه سلامتی، مؤسسه کنفوسیوس و بورد امتحان موسیقی استرالیا (AMEB) می باشد. پردیس Albany دانشگاه استرالیای غربی که در ساحل جنوبی آلبانی که ۴٫۵ ساعت با ماشین از Perth فاصله دارد، است. رتبه بندی (رنکینگ). طبق رتبه بندی QS