Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرآت الزمان فی تاریخ الاعیان کتابی است که ابوالمظفر یوسف بن قیزاوغلی ملقب به سبط ابن جوزی، در قرن هفتم این اثر را تألیف کرده است. اثر مورد نظر در زمینهٔ تاریخ عمومی، با خلقت آدم آغاز می شود و با مرگ مؤلف پایان می پذیرد. اهمیت آن نیز بیشتر به گزارش اتفاقات معاصر نویسنده است. همچنین بخش مربوط به نیمهٔ دوم قرن پنجم ه .ق به علت دربرداشتن غرس النعمه و عیون التواریخ محمد بن هلال الصابی، از اهمیت والایی برخوردار است. اطلاعات ارائه شده پیرامون طغرل بیک، آلب ارسلان و ملکشاه در این اثر، بی نظیر است و علاوه بر آن، فعالیت امیران سلجوقی در آناتولی، سوریه و فلسطین نیز به طور مفصل شرح داده شده است. این کتاب در میان مهم ترین آثار مربوط به سلاجقهٔ بزرگ قرار دارد.
زبده الفکره فی تاریخ الهجره اثری از بیبرس منصوری است که در قرن هفتم یا هشتم ه .ق تألیف شده و با نام تاریخ بیبرس نیز شناخته می شود. این اثر در حوزهٔ تاریخ عمومی اسلام جای دارد و در ده جلد، حوادث تا سال ۷۲۳ ه .ق/۱۳۲۳ م را تشریح می کند. نویسنده آگاهی های با اهمیتی در باب وضعیت سیاسی و جغرافیای آناتولی و روابط سلاجقه، مغول و ممالیک با یکدیگر و همچنین اطلاعات گسترده به همراه جزئیات را دربارهٔ تصرف آناتولی و تاریخ سلاجقهٔ آن، پس از نیمهٔ دوم قرن هفتم ه .ق ارائه می دهد.
کنز الدرر و جامع الغرر نام کتابی است. ابن آیبک الدواداری این کتاب را در قرن هفتم یا هشتم توسط تألیف کرده است. این اثر با موضوع تاریخ اسلام در نه جلد نگارش یافته و حاوی اطلاعات گسترده و دست اول در میان منابع عربی پیرامون روابط سلاجقه، مغولان و ممالیک است. در هر صورت علی تهامی پور مداح اهل بیت است، این اثر با وجود تشابهات قابل توجه اش با کتاب سیرت ملک منصور، تفاوت هایی نیز با آن دارد و اطلاعات دست اول ارزشمندی در اختیار خوانندگان قرار می دهد.
السلوک لمعرفة دول الملوک اثری از تقی الدین مقریزی است که در سده نهم تألیف شده است. این کتاب دربردارنده رویدادهای تاریخی از سال ۵۶۷ه .ق/۱۱۷۱م تا ۵۸۴ه .ق/۱۴۴۱م است. موضوع کلی آن نیز مصر کهن و تاریخ ممالیک می باشد، اما نکتهٔ مهم این کتاب در این است که بخش کوچکی از آن به شرح حکومت سلاجقه از آغاز تا سرانجام پرداخته است.
تاریخ الخلفا اثری از جلال الدین سیوطی می باشد که احتمالاً در سده نهم نوشته شده است. این اثر جزو منابع مرجع در باب روابط سلجوقیان با دستگاه خلافت می باشد.
نصره الفتره و عصره الفطره اثری است که در قرن ششم ه .ق توسط عمالدین کاتب اصفهانی تألیف شده است. نویسنده با ترجمهٔ فتور زمان الصدور به عربی و افزودن بخش هایی به آن از جمله، رویدادهای مربوط به عهد سلجوقیان تا مرگ آلب ارسلان به ابتدای کتاب و وقایع مربوط به سلجوقیان عراق و ایران در زمان خود به انتهای کتاب، اثری تازه خلق کرده است که تا سال ۵۶۹ ه .ق/۱۱۷۴ م را پوشش می دهد و از مهم ترین منابع تاریخ سلجوقیان به شمار می آید.
تاریخ شهر مرو و ذیل بغداد کتابی است که در قرن ششم ه .ق توسط ابوسعید عبدالکریم بن محمد السمعانی الموری تألیف شده است. مؤلف تاریخ مرو را که از جایگاه ویژه ای در نزد سلجوقیان برخوردار بوده است، در ۲۰ جلد تألیف کرده که در آن آگاهی هایی دربارهٔ خراسان و ترکستان یافت می شود و نکتهٔ مهم آن در این است که این اثر مرجعی مهم برای عصر تأسیس سلجوقیان و دوران رشد و گسترششان و فرهنگ و تمدن آن زمان به شمار می آید. علاوه بر آن ذیلی ۱۵ جلدی نیز برای تاریخ بغداد ۴۰ جلدی خطیب البغدادی تألیف نموده است.
اغراض السیاسه فی اعراض الریاسه اثری از محمد بن علی کاتب سمرقندی می باشد که در قرن ششم ه .ق تألیف شده است. این کتاب شامل زیست نامهٔ حکمرانان مختلف تا سلطان سنجر و خود او، می باشد و اکثر آن دارای قالب حکایت و داستانی است و از حیث گزارش وقایع عصر قلیج طمغاج خان، دارای اهمیت بسیاری است.
مشارب التجارب و غوارب الغرایب اثری از ابن فندق بیهقی می باشد که در قرن ششم ه .ق تألیف شده است. این متن طبق نظر تاریخ نگاران پس از او همانند ابن اثیر، جوینی و حمدالله مستوفی، منبع بسیار مهمی برای دوران زندگانی نویسنده و به خصوص عصر نخستین حاکمیت سلجوقیان بوده است.
نظام التواریخ کتابی از قاضی بیضاوی می باشد که در قرن هفتم ه .ق به نگارش درآمده است. این اثر تاریخی عمومی است که در آن پس از تاریخ پیامبران و خلفا، به امویان، عباسیان، صفاریان، سامانیان، غزنویان، دیلمیان، سلجوقیان، سلغریان و خوارزمشاهیان پرداخته شده است. این اثر همچنین اطلاعات وسیعی پیرامون مغولان دارد و از نظر تاریخ سلجوقیان فارس و اتابکان، دارای اهمیت است.
العراضه فی الحکایه السلجوقیه اثری از سید شمس الدین محمد یزدی بن سید رکن الدین محمد بن نظام الحسینی الیزدی است که در قرن هشتم نگارش یافته است. این اثر تلخیص راحه الصدور است و اکثر اطلاعات آن پیرامون سلاجقهٔ بزرگ می باشد. همچنین قانون شش ماده ای منسوب به ملکشاه که در این کتاب آمده، بر اهمیت آن بسیار افزوده است.
شاهنامهٔ سلجوقیان اثری از احمد بن محمد الطوسی ملقب به قانعی می باشد که در قرن هشتم ه .ق تألیف شده است. این شاهنامه همچون دیگر آثار معاصر خویش، به تاریخ ایران باستان، تاریخ پیامبران و دوره های مختلف تاریخ اسلام به طور مفصل پرداخته است و پس از شرح غزنویان و سلجوقیان بزرگ، به تاریخ سلجوقیان آناتولی پرداخته و آگاهی های وسیعی در این زمینه ارائه کرده است.
مَجْمَع التواریخ با عنوان کامل مجمع التواریخ السلطانیه، یک کتاب با موضوع تاریخی به قلم حافظ ابرو، تاریخ نگار برجستهٔ روزگار شاهرخ تیموری است، که گزیده ای از تاریخ بشریت را از زمان آدم ابوالبشر، تا سال ۸۳۰ ه .ق به زبان فارسی شرح می دهد. نگاشتن این اثر را حافظ ابرو در سال ۸۲۶ ه .ق به سفارش بایسنغر میرزا، پسر شاهرخ آغاز کرد و آن را در چهار جلد، به سرانجام رساند. مجمع التواریخ، برجسته ترین و واپسین اثر تاریخ پژوهانهٔ حافظ ابرو محسوب می شود. مجمع التواریخ، همان طور که از نامش پیداست، مجموعه ای حاصل از گردآوردن شماری از نوشته های تاریخی پیشین است، که نویسنده، آن را با افزودن مطالبی از روزگار خودش تکمیل کرده است. او به برخی از منابع مورد استفادهٔ خودش، از جمله تاریخ طبری، شاهنامه، الکامل فی التاریخ، طبقات ناصری، جامع التواریخ و تاریخ گزیده اشاره و یاد نیز داشته است. واسیلی بارتلد، خاورشناس اهل روسیه، مقصود از نگارش مجمع التواریخ را در درجهٔ اول، جلوگیری از فراموشی مطالب مورخان پیشین دانسته، ولی با استناد به نسخه های معدود و پراکندهٔ این اثر، می افزاید که خود مجمع التواریخ به دنبال بی توجهی نسل های بعدی در معرض نابود
ی قرارگرفته است. درهرحال، این کتاب، جزو منابع مرجع نیمهٔ دوم سدهٔ نهم و نیمهٔ نخست سدهٔ دهم ه .ق به شمار می رفت و مطالبش مورد استفاده و استناد مورخانی چون عبدالرزاق سمرقندی، میرخواند و غیاث الدین خواندمیر بوده است. مجمع التواریخ را می توان یک تقلید تیموری از جامع التواریخ ایلخانی به شمار آورد؛ هرچند از لحاظ گستردگی مطالب، این اثر، حدوداً چهار برابر حجیم تر و بزرگ تر از سلف ایلخانی خود است. جلدها. نویسندهٔ مجمع التواریخ، خود صراحتاً بیان داشته که کتابش در چهار ربع (جلد) به ترتیب زیر بخش بندی شده است: نثر کتاب. ذبیح الله صفا راجع به نثر حافظ ابرو در آثارش نوشته است: تصحیح ها. به علت گستردگی کتاب و همچنین از جهت آن که بخش عمدهٔ این اثر، به جز جلد چهارم، عملاً تکرار مطالب منابع پیشینِ دردسترس است، تا کنون تنها چند تصحیح گزینشی، برروی این اثر به انجام رسیده است. بخش مربوط، به تاریخ فاطمیان و اسماعیلیان الموت، از سومین جلد این اثر را محمد مدرسی زنجانی، سال ۱۳۶۴، به عنوان نخستین بخش تصحیح شدهٔ آن به چاپ رساند. سید کمال حاج سیدجوادی در سال ۱۳۷۲، نیمهٔ دوم از جلد چهارم این کتاب را که از مرگ تیمور گورکانی، تا سال ۸۳۰ ه
.ق را دربرمی گیرد در دو جلد به تصحیح و چاپ رسانید، و در سال ۱۳۸۰ نیمهٔ نخست را هم تصحیح کرده و تمام جلد چهارم را تحت عنوان «زبدةالتواریخ» در چهار جلد به انتشار رساند. نیمهٔ دوم، از تصحیح سیدجوادی را محسن فاتحی، در سال ۱۴۰۰، با اصطلاحاتی و افزودن شرح کامل مجدد به چاپ رساند. جلد اول مجمع التواریخ را محمد روشن به همراه تاریخ اسلام جامع التواریخ، سال ۱۳۹۲ در سه جلد، و با نام «جامع التواریخ (تاریخ ایران و اسلام)» به نشر رساند. با وجود این که هدف تصحیح یادشده بخشی از جامع التواریخ بود، ولی به سبب درآمیختگی مطالب مجمع التواریخ با جامع التواریخ در نسخهٔ اساس، سهواً جلد اول مجمع التواریخ نیز به تصحیح و چاپ رسید.
روضه الصفا فی سیره الانبیاء و الملوک و الخلفا اثری از میرخواند حمیدالدین محمد بن خاوند شاه بن محمود البلخی است که در قرن نهم نگارش یافته است. این اثر در قالب تاریخ عمومی تألیف شده است و مشتمل بر هفت جلد می باشد که از آغاز آفرینش آغاز گشته و با تاریخ پیامبران ادامه می یابد. در ادامه تاریخ امویان و عباسیان روایت می شود و سپس دولت های مستقر در عهد عباسی را بیان می کند. بخشی از این قسمت، اختصاص به سلجوقیان دارد که با وجود کوتاه بودن، به علت استفاده از گزارش هایی از بین رفته همچون ملک نامه، پیرامون تاریخ سلجوقیان دارای اهمیت ویژه ای است.
تحفه الملوک اثریست که نویسنده و تاریخ نگارش آن ناشناخته است و دربرگیرنده شمار زیادی لطایف تاریخی می باشد و در باب سلجوقیان نیز، حکایت هایی پیرامون طغرل، سنجر و ملکشاه در آن بیان شده است و حدس بر این است که در آناتولی به نگارش درآمده است.
ایالات متحده آمریکا روابط دیپلماتیک رسمی با بسیاری از کشورها دارد. این شامل همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد به جز بوتان، ایران، کره شمالی و سوریه است. علاوه بر این، آمریکا نیز با اتحادیه اروپا و سریر مقدس روابط دیپلماتیک دارد. اقیانوسیه. آسه آن، یک همکار مهم از نظر اقتصادی و ژئواستراتژیک برای ایالات متحده است. آسیا. غرب آسیا. ایالات متحده متحدان مهمی در منطقه خاورمیانه بزرگ دارد. این متحدان، ترکیه، عربستان سعودی، مراکش، اردن، افغانستان، اسرائیل، مصر، کویت، بحرین و قطر هستند. اسرائیل و مصر دریافت کنندگان کمک های خارجی ایالات متحده هستند که در سال ۲۰۱۰ به مبلغ ۲٫۷۷۵ میلیارد دلار و ۱٫۷۵ میلیارد دلار دریافت می کنند. ترکیه از طریق عضویت خود در ناتو، متحد ایالات متحده است. ایالات متحده حکومت صدام حسین را در حمله ۲۰۰۳ به عراق سرنگون کرد. ترکیه میزبان ۹۰ بمب ب۶۱ در پایگاه هوایی اینجرلیک است. حدود ۳٬۵۰۰ نیروی نظامی آمریکایی در قطر مستقر هستند. همچنین ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در بحرین استقرار دارند. اروپا. روابط آمریکا با اروپای شرقی تحت تأثیر میراث جنگ سرد است. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی دو
لت های بلوک کمونیسم در اروپا به تدریج به دموکراسی و سرمایه داری انتقال یافتند. بسیاری نیز به اتحادیه اروپا و ناتو پیوستند، روابط اقتصادی را با دنیای غرب گسترده کردند و حمایت نظامی از ایالات متحده را از طریق پیوستن به ناتو به دست آوردند.
داریوش یزدی (زادهٔ ۲۶ شهریور ۱۳۴۹ مسجدسلیمان) بازیکن بازنشسته و مربی فوتبال اهل ایران است. وی پیش تر هدایت تیم فوتبال استقلال خوزستان را برعهده داشت. در تابستان سال ۹۷، مسئولان باشگاه استقلال خوزستان پس از گفتگو و مذاکره با یزدی، برای مربی گری این تیم در لیگ هجدهم، با وی به توافق رسیده و قرارداد همکاری بستند. وی سابقهٔ مربیگری در باشگاه فوتبال شاهین اهواز، باشگاه فوتبال ملی حفاری اهواز، باشگاه فوتبال نفت مسجدسلیمان و باشگاه فوتبال نفت و گاز گچساران را نیز دارد.
کشتی یکی از ورزش های بازی های آسیایی ۲۰۱۸ است که از ۱۹ تا ۲۲ اوت ۲۰۱۸ برگزار شده است. این مسابقات در سه بخش کشتی آزاد و فرنگی مردان و آزاد زنان در جاکارتا کنوانسیون سنتر، جاکارتا، اندونزی انجام شده است. کشورهای شرکت کنندگان. در مجموع ۲۴۹ کشتی گیر از ۲۹ کشور در این دوره از مسابقات حضور دارند.
آموزش صلح روند کسب ارزش ها و دانش و پرورش نگرش و مهارت ها و رفتارهایی است که فرد برا"ی" به زندگی در هماهنگی با خود و با دیگران و با محیط زیست نیاز دارد. سازمان ملل متحد اعلامیه های متعددی دربارهٔ اهمیت آموزش صلح دارد. بان کی مون، دبیرکل سابق سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۳ را به عنوان سال بین المللی صلح نامگذاری کرده است تا تفکر عمومی و بودجه لازم را به اهمیت آموزش صلح به عنوان وسیله ای برای رسیدن به فرهنگ صلح جلب کند.دبیرکل سابق یونسکو، کیوچیرو ماتسورا، نوشته است آموزش صلح «اهمیت اساسی در رسالت یونسکو و سازمان ملل متحد دارد.» تعریف. یان هریس و جان سینوت آموزش صلح را به عنوان یک سری از موقعیت های تعلیمی تعریف کرده اند که در آن اشتیاق فرد به صلح تقویت می شود، گزینه های غیرخشونت بار برای مدیریت تنش می یابد و مهارت های تفکر انتقادی برای نقد ساختارهایی که بی عدالتی و نابرابری را ترویج می دهند در او پرورش می یابد. اغلب نظریه یا فلسفه آموزش و پرورش صلح بیان نشده باقی مانده. یوهان گالتونگ در سال ۱۹۷۵ اشاره کردکه هیچ نظریه برای آموزش صلح وجود ندارد و نیاز فوری به چنین نظریه ای است. اخیراً تلاش هایی برای طرح ریزی چنین نظریه
ای صورت گرفته است. یوکائیم جیمز کالیا پیشنهاد کرده است که یک بنیان فلسفی برای آموزش صلح ممکن است در مفهوم کانتی وظیفه یافت شود. از اوایل قرن ۲۰ «آموزش صلح» در برنامه های مختلف در سراسر جهان به موضوعاتی از جمله مسئولیت زیست محیطی، مهارت های ارتباطی، مهارت های حل تعارض، دموکراسی و آگاهی از حقوق بشر، پذیرش تنوع، همزیستی و برابری جنسیتی پرداخته است. جستارهای وابسته. آموزش
اِستاکاتو () یا مقطع، یک شکل از جمله بندی یا «آرتیکولاسیون» در موسیقی است که با قرار دادن نقطه ای در بالا یا پایینِ یک یا چند نت، ارزش زمانی آن را به نصف کاهش می دهد. در این شیوه ابتدا نیمی از ارزش زمانی نتِ داده شده اجرا و نیمی دیگر به سکوت تبدیل می شود. اجرای اِستاکاتو در ریتم موسیقی تغییری ایجاد نمی کند و نقطهٔ مقابل حرکتِ متصل یا لگاتو محسوب می شود. استاکاتیسیمو. اِستاکاتیسیمو () شکلی دیگر از نُتِ مقطع و شدیدتر از اِستاکاتو است. در این شیوه که با علامتی عمودی و به شکلِ میخک در بالا یا پایینِ یک نت یا نت هایی قرار داده می شود و یک چهارم ارزشِ زمانی نتِ داده شده اجرا و بقیه به سکوت تبدیل می شود. مثال از استاکاتیسیمو: سمفونی در ر مینور اثر: آنتوان بروکنر
شمشیربازی یکی از ورزش های بازی های آسیایی ۲۰۱۸ است که از ۱۹ تا ۲۴ اوت ۲۰۱۸ برگزار شده است. این مسابقات در سه ماده اپه، فلوره و سابر و دو بخش زنان و مردان در جاکارتا کنوانسیون سنتر، جاکارتا، اندونزی انجام شده است.
پرویز شیخان از سروان های ارتش شاهنشاهی ایران بود که طی سال های ۱۳۲۸ تا ۱۳۵۷ مدیریت باشگاه فوتبال تاج تهران را نیز بر عهده داشت. فعالیت ورزشی. وی در سال ۱۳۴۰ توسط پرویز خسروانی مالک وقت باشگاه فوتبال تاج تهران به عنوان مدیر عامل این باشگاه منصوب شد و تا سال ۱۳۵۷ و پیروزی انقلاب ایران، ایران را ترک کرد و هم اکنون در آمریکا ساکن است.
تانیا مالیارچوک (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) نویسندهٔ اوکراینی است که به اوکراینی، و به تازگی آلمانی، می نویسد. او در وین زندگی می کند. پیشه. تانیا مالیارچوک کارش را با چندین جلد داستان کوتاه و رمان کوتاه آغاز کرد. اولین رمان او، "زندگینامهٔ یک معجزهٔ اتفاقی"، در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. مالیارچوک از سال ۲۰۱۴ نوشتن به زبان آلمانی را آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۸ برای "قورباغه ها در دریا"، متنی منتشرنشده که در جشنوارهٔ ادبیات آلمانی زبان خوانده بود، برندهٔ جایزهٔ اینگه بورگ باخمن شد. آثار اوکراینی او از سال ۲۰۰۹ به زبان آلمانی ترجمه شده اند. برخی نیز به زبان انگلیسی ترجمه شده اند.
پارادوکس سیب زمینی یک محاسبهٔ ریاضی است که مغایر با شهود عادی انسان هاست. این به اصطلاح پارادوکس از طریق خشک کردن مقداری سیب زمینی قابل بیان است، که نتیجهٔ به دست آمده از آن به شدت خارج از حد انتظار است. توضیحات. این تناقض به شکل زیر توضیح داده می شود: "شما باید ۱۰۰ پوند سیب زمینی که ۹۹ درصد جرم آن آب است داشته باشید. بگذارید آنها آب خود را از دست بدهند تا ۹۸٪ جرم آن متشکل از آب شود. اکنون جرم کل سیب زمینی چقدر است؟" "کتاب جهانی ریاضیات" این مسئله را به شکل زیر طرح کرده است: توضیح ساده این مسئله. روش اول. در مدرسه ی 100 دانش آموز وجود دارد که تنها یک دانش آموز پسر است.(1 درصد) بعد از مدتی مدیر مدرسه می خواهد بدون اینکه پسری جدیدی به دانش آموزان مدرسه اضافه کند درصد دانش آموز پسر را به دو درصد برساند برای این کار باید 50 دانش آموز دختر را از مدرسه اخراج کند.( برای افزایش یک درصدی دانش آموز پسر دو روش وجود دارد روش اول که در ابتدا گفته شد که پسر جدیدی به مدرسه آورده نشود در عوض 50 دختر از مدرسه اخراج شود و روش دوم این است که یک دختر را از مدرسه اخراج و جایش یک پسر به مدرسه آورده شود البته لازم به ذکر است در هر
دو روش بالا فرض بر این است که مدیر مدرسه نمی خواهد تعداد کل دانش آموزان از 100 نفر بیشتر گردد) روش دوم. یک توضیح برای این مسئله به این صورت است که در ابتدا ماده خشک سیب زمینی دارای جرم ۱ پوند است که ۱٪ از ۱۰۰ پوند است. پس از آن یکی می پرسد: ۱ پوند ۲ درصد از چه مقدار جرم است؟برای اینکه این درصد دو برابر شود جرم کل باید نصف شود. روش سوم. ۱۰۰ پوند سیب زمینی ۹۹٪ آب (جرمی) بدان معنی است که ۹۹ پوند آب وجود دارد و ۱ پوند ماده ی خشک. نسبت ۱ به ۹۹ است. اگر آب به ۹۸ ٪ کاهش پیدا کند پس مواد جامد شامل ۲٪ جرم نهایی خواهد بود. نسبت ۲ به ۹۸ در واقع نسبت ۱ به ۴۹ است. از آنجا که مواد جامد هنوز هم جرم ۱ پوند دارد پس آب باید جرم ۴۹ پوند را داشته باشد که در مجموع جرم کل سیب زمینی ها به ۵۰ پوند می رسد.
رَبعِ مَرو؛ بخش شمالی خراسان؛ یکی از چهار بخش خراسان؛ که با تطبیق بر جغرافیای امروز، بخش شرقی کشور ترکمنستان و حدی از مناطق پیرامونی آن، از جمله بخش جنوبی ازبکستان را در بر می گیرد. کرسی و مرکز این ناحیه، شهر مرو بوده است. نام شناخت. اوستا، کهن ترین نوشتاری است که از مرو در میان شانزده ناحیه از ایران و به نام "مورو" (Muru) یا "مورگو" یاد کرده است. در وندیداد آمده است: "مورگو" یکی از کشورهای آریا است که اهورامزدا بیافرید. این نام در نوشتار اوستایی کتیبه بیستون دوران هخامنشی به صورت "مرگوا" (یا مرگوش) آمده که یکی از یکی از استان های آبادان و برجستهٔ سرزرمین هخامنشیان بوده است. برخی "مرگوئی ها" را تیره ای از اقوام آریایی دانسته اند که در بخشی از فلات ایران، سکنی گزدیدند. نام مرو در زبان یونایان، "مرگیانا" است که بخشی از ساتراپ پارت و گاهی نیز سرزمینی جداگانه به شمار می رفته است. می توان گمان داشت که واژه "مرگیانا" (Margina) به سرزمینی که آن را رود "مرغاب" یا "مرگوش" سیراب می کرده و "مرگوش" یا "مرگوشی" نیز نام های یونانی رودهای یادشده هستند که بر این ناحیه نیز گفته می شدند. همچنین، کتاب های تاریخ از بازسازی شهری
به دست اسکندر خبر می دهند که وی نام آن را "اکساندریا مارگیانا" یا "الکساندریا مارژیانا" (= مروِ اسکندر) گذاشت. همچنین در یکی از متون چینی مربوط به سال های ۲۲ تا ۴۲ پس از میلاد، از یکی از نواحی مرزی چین به نام "آن-سی" برده شده که به "مو-لو" می رسیده است و این "مولو" همان است که در وندیداد، "مورو" یاد شده و ساتراپی آن، سرزمین های حوزهٔ "رود مرغاب" را در بر می گرفته است. ناحیهٔ مرو. ربع مرو. ناحیهٔ مرو، بر پایهٔ نوشتهٔ دفتر "وندیداد" نسک کهن "اوستا"، در شمار شانزده ناحیهٔ بویژه در شمال شرقی و شرق ایران است. این ناحیه همچنین، یکی از استان ها و نواحی شناخته شده در قلمرو هخامنشیان، سلوکیان، اشکانیان و ساسانیان بوده است. در دورهٔ ساسانیان؛ خراسان، یکی از چهار استان مهم کشور به شمار می آمد؛ این استان، به چهار بخش تقسیم می شد و این بخش ها عبارت بودند از: مرو، نیشابور، هرات و بلخ. در اوایل دورهٔ اسلامی و در دورهٔ امویان، در زمان امارت زیاد بن ابیه، وی با الگوگیری از روش ساسانیان در ادارهٔ خراسان، آن منطقه را به چهار بخش، تقسیم نمود؛ مرو، نیشابور، فاراب و هرات، و هر منطقه را به یکی از سردارانش سپرد. احمد بلاذری (قرن۲و۳
قمری)، خراسان را دربرگیرندهٔ چهار ربع (بخش) دانسته و می گوید: خراسان، چهار ربع دارد. ربع اول، ایرانشهر است و آن دربرگیرندهٔ نیشابور و قهستان و هرات و توس است. ربع دوم، دربرگیرندهٔ مروان (دو مرو) و سرخس و نسا و ابیورد و طالقان و خوارزم است. ربع سوم، دربرگیرندهٔ جوزجانان و بلخ و صغانیان است و ربع چهارم، دربرگیرندهٔ ماوراءالنهر است. ابن فقیه (قرن ۳ هـ. ق) نیز به نقل از بلاذری، خراسان را در چهار ربع (= بخش) یاد کرده و ربع دوم را در برگیرندهٔ مرو شاهجهان، سرخس، نسا، باورد، مروالرود، طالقان، خوارزم آمل -که در بالادست رود بلخ قرارد دارند - و بخارا دانسته است. محمد مقدسی (نوینده کتاب جغرافیایی احسن التقاسیم)؛ همراه با یادکرد ربع دوم خراسان (شامل: "دو مرو" ("مرو شاهجان" و "مروالرود")، "سرخس"، "نسا"، "ابیورد"، "طالقان" و "خوارزم") با اشاره به گفتار بلاذری، اما با استدلال توجه به نزدیکی نقاط یک منطقه (از دیدگاه جغرافیا، آداب و رسوم، زبان و فاصله)؛ مناطق خراسان را به هشت خوره و نه ناحیه دسته بندی نموده و مرو را یکی از خوره های نه گانه خراسان؛ ناحیه "مروالرود" را تابع این ناحیه؛ و "نسا" و "ابیورد" را از توابع خورهٔ نیشابو
ر و "سرخس" را ناحیه ای مستقل دانسته است. توابع مرو. مقدسی (جغرافیدان قرن چهارم هجری) از منطقهٔ ربع مرو، به نام مرو شاهجان یاد کرده؛ شهر مرو را قصبه (شهر مرکزی) آن دانسته است و "خرق"، "هرمز فرّه"، "باشا"، "سنجان"، "سوسقان"، "صهبه"، "کیرنک"، "سنگ عبادی" و دندانقان را از شهرهای آن؛ و مروالرود (شامل شهرهای طالقان، "قصر احنف"، "حسه" و "لوکر") را ناحیهٔ آن دانسته است. اصطخری (جغرافیدان)، از توابع مرو؛ "کُشمَیهَن"، "هرمزفره"، "سوسقان"، "سنج"، "جِیرَنج"، "دندانقان"، "قَرینَین" و "باشان" را نام برده که دارای منبر بوده است و در جایی دیگر از "کوشک احنف"، "دِزَه" (دره) و "مرورود" در ناحیه مرورود یاد کرده و در ادامه هرچند به نقاط یا مناطقی همچون "طالقان"، گوزگانان (جوزجان، که مرکز آن جهودستان یا یهودیه است)، شبورقان (که قصبه آن "کُنددرم" یا "کندرم" است) و انبار پرداخته است. در تقسیم بندی اصطخری، اشاره روشنی به تابعیت این مناطق نسبت به مرو دیده نمی شود و حتی پیش از این ها، نام "مرورود" و "گوزگانان" در میان کوره هایی (از دیدگاه اصطخری) جدا از ربع های اصلی خراسان یعنی "نیشابور" و "هرات" و "مرو" و "بلخ"، دیده می شود. گفتنی اس
ت که اصطخری، "خوارزم" را از توابع دیار ماوراءالنهر و خارج از حوزهٔ "خراسان" برشمرده است.
بمب گذاری ۲۰۰۶ بازار مسکو () در ۲۱ اوت به وسیله انفجار یک بمب دست ساز ساعتی یا بمب کنارجاده ای که حامل یک کیلوگرم ماده انفجاری تری نیتروتولوئن بود رخ داد. اغلب کسانی که در این بازار مورد حمله قرار گرفتند آسیایی و اهل قفقاز بودند که ۱۳ نفر آنان در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۶ درگذشتند و از این میان شش نفر تبعه تاجیکستان، دو نفر تبعه روسیه و سه نفر اهل ازبکستان بودند و یک زن از بلاروس و یک تبعه اهل چین و هشت نفر هم در صحنه مصدوم شدند یا برخی از مجروحان نیز به بیمارستان انتقال یافتند.
کنترل غیرنظامی نیروهای نظامی دکترینی در علوم سیاسی و علوم نظامی هست که تصمیم گیری نهایی امور استراتژیک یک کشور را در اختیار رهبری غیرنظامی و سیاسی و خارج از محدوده نظامیان حرفه ای قرار می دهد. حالت معکوس آن که نظامیان حرفه ای، سیاست یک کشور را تعیین کنند، دیکتاتوری نظامی نامیده می شود. عدم کنترل بر نظامیان ممکن هست که به وضعیت دولت در درون دولت منجر شود. به عبارت دیگر، کنترل غیرنظامی نیروهای نظامی، تبعیت کامل نیروی نظامی حرفه ای در امور سیاستگذاری از رهبری غیرنظامی هست. کنترل غیرنظامی اغلب یک پیش شرط لیبرال دموکراسی پایدار شمرده می شود. این اصطلاح عموماً در مطالعه علمی دموکراسی با مقامات انتخابی به کار می رود. هرچند، تبعیت نظامی از غیرنظامیان منحصر به دموکراسی ها نیست و به عنوان مثال، در جمهوری خلق چین، بنا به گفته مائو تسه تونگ «اصل این است که حزب به تفنگ دستور می دهد و تفنگ هرگز نباید به حزب فرمان دهد» که این منعکس کننده اولویت حزب کمونیست چین (و احزاب کمونیست به طور کلی) به عنوان تصمیم گیرندگان در تئوریهای مارکسیست–لنینیست و تئوری مائوئیست سانترالیسم دموکراتیک است. به اعتقاد ریچارد کوهن، استاد دانشگاه کارو
لینای شمالی در چپل هیل "کنترل غیرنظامی یک واقعیت نیست بلکه یک پروسه هست". کنترل غیرنظامی در عمل در سطوح متفاوتی قراردارد. در یک سطح از رهبران نظامی انتظار می رود که سیاست های کلی را به عملیات نظامی ترجمه کنند، در سطح دیگر، سیاستمداران غیرنظامی مستقیماً اهداف عملیات نظامی را تعیین می کنند. رهبران ملی با تجربه محدود در مسائل نظامی اغلب چاره ای جز تکیه بر مشاوره حرفه ای فرماندهان نظامی آموزش دیده در هنر و علم جنگ ندارند؛ در چنین مواردی نیروهای نظامی ممکن است برای حمایت یا مخالفت از سیاستی، وارد عرصه کشورداری شوند و باعث کم رنگ شدن مرز بین کنترل نظامی و غیرنظامی شوند. منطق. طرفداران کنترل غیرنظامی پیرو دیدگاه کارل فون کلاوزویتس به جنگ هستند که بر ماهیت سیاسی جنگ تأکید دارد. به گفته ژرژ کلمانسو جنگ جدی تر از آن هست که تماماً بر عهده نظامیان گذاشته شود. با توجه به این که تصمیمات استراتژیک مهم مانند اعلام جنگ، شروع حمله یا پایان جنگ تأثیر عمده ای بر روی شهروندان یک کشور دارد، طرفداران کنترل غیرنظامی بهترین هدایت را ازآن مردم، بیان شده توسط نمایندگان سیاسی خود، در مقابل سپردن آن به یک گروه نخبه از کارشناسان نظامی می
دانند. نیروهای نظامی اعضای یک سازمان دولتی هستند که وظیفه آن سازمان "پیاده سازی سیاستهاست و نه تدوین و فرموله کردن" تصیمات سیاسی. کوهن این فلسفه را چنین خلاصه می کند:خلاصه کنترل غیرنظامی این هست که نیروهای امنیتی و نظامی را تابع اهداف اساسی یک ملت کند نه برعکس آن. هدف نیروهای نظامی یک جامعه دفاع از آن جامعه هست نه تعیین سرنوشت آن.استفاده مؤثر یک دولت از زور (خشونت)، از نگرانی های بزرگ رهبران ملی هست که باید به نیروهای نظامی برای این جنبه از قدرت تکیه کنند. خطر اعطای خودمختاری کامل به رهبران نظامی این هست که آن ها ممکن است از فرایند تصمیم گیری دموکراتیک چشم پوشی کنند و از خشونت فیزیکی یا تهدید استفاده از خشونت فیزیکی برای رسیدن به نتایج مورد نظر خود استفاده کنند؛ این مسئله در بدترین موارد ممکن است منجر به کودتا یا دیکتاتوری نظامی شود. یک خطر مرتبط نیز استفاده از ارتش برای سرکوب داخلی مخالفان سیاسی از طریق ارعاب یا کاربرد مستقیم خشونت فیزیکی یا دخالت در برگزاری آزاد و عادلانه انتخابات به عنوان یک بخش کلیدی از فرایند دموکراتیک هست. از طرف دیگر پرسنل نظامی به دلیل ماهیت کار خود، در مقایسه با غیرنظامیان، به استفاد
ه از خشونت برای حل و فصل اختلافات تمایل بسیار بیشتری دارند، زیرا آموزش پرسنل نظامی برای جنگ حرفه ای، بر این روش برخورد تأکید می ورزد. از طرفی سازمانهای نظامی سلسله مراتبی بوده و در آن ها بحث و دگراندیشی منع و بر اطاعت محض از فرمانهای فرماندهان تأکید می شود. (یادآور جمله مشهور: "ارتش چرا ندارد"). نظریه لیبرال پدران بنیانگذار آمریکا. بسیاری از پدران بنیانگذار ایالات متحده به ارتش ثابت بدبین بودند. در این زمینه ساموئل آدامز در ۱۷۶۸ نوشت: «حتی هنگامی در یک کشور ضرورت وجود نیروی نظامی وجود دارد، مردم آن کشور باید عاقلانه و با دقت کامل آن را زیر نظر داشته باشند». به عقیده البریج جری، یکی از نمایندگان حاضر در مجمع تدوین قانون اساسی آمریکا، «ارتش ثابت در زمان صلح در تضاد با اصول جمهوری خواهی دولتهاست، برای آزادیهای مردم خطرناک است و موتور مخربی برای ایجاد استبداد هست.» در مقالات فدرالیست شماره هشت که ایده های پدران بنیان گذار ایالات متحده را منتشر می کرد، الکساندر همیلتون ابراز نگرانی کرد که نگهداری یک ارتش ثابت، خطرناک و پرهزینه است. با استفاده از تجربه منفی اروپا و تجربه مثبت بریتانیا، او ایده محافظت از کشور بدون ن