Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادو تا ماه آوریل سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۶۷ فروند آر ۹۶ تولید کرد. تا پایان ماه ژوئن دو کارخانه ۹۲ فروند دیگر هم تولید کردند. تا این زمان آگه اُ بیشتر از آرادو درگیر تولید آر ۹۶ بود؛ چرا که در گزارش فروش سالانه آرادو تا پایان سال ۱۹۴۰، تولید تنها ۷۷ فروند برای سفارش روز ۱ آوریل ثبت شده بود. به هر صورت شرکت آرادو از محل فروش هواگردهای آر ۹۶ مبلغی بالغ بر ۴٫۷ میلیون رایشس مارک حاصل کرد. مدل اصلی تولید آر ۹۶ب بود که سال ۱۹۴۰ سفارش شد. همچنان تعداد بسیار کمی از این هواگردها در کارخانه آرادو تولید می شد. آگه اُ ماه اوت سال ۱۹۴۰ شروع به تحویل ۵۲ فروند آر ۹۶ب-۱ کرد. شرکت "کْلِم" نیز سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ در تأمین و تولید قطعات یدکی شریک بود. شرکت "آویا" در پراگ اواخر سال ۱۹۴۰ نخستین گروه از ۴۰ فروند آر ۹۶ را پس از تولید تحویل داد. طبق اسناد تحویل، بین روزهای ۱ ژانویه تا ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۴۱ سهم شرکت آرادو از تولیدات فقط ۶۹ فروند بود. این درحالی بود که شرکت های آویا و آگه اُ تا روز ۱۵ دسامبر سال ۱۹۴۱ مجموعاً ۱٬۰۰۰ فروند تولید کردند. شرکت آویا خود به تنهایی سال ۱۹۴۱ توانست ۳۳۷ فروند و سال بعد ۳۱۶ فروند تولید کند. برنامه شماره
۲۲/۱، تولید ماهانه ۲۵ فروند از این هواگرد را تا ماه مارس سال ۱۹۴۳ پیش بینی می کرد که تا ماه ژوئن آن سال می بایست به ۴۰ فروند در ماه می رسید. آویا تا سال ۱۹۴۵ مجموعاً ۱٬۸۲۵ فروند آر ۹۶ تولید کرد. با مشارکت آگه اُ در تولید اف و ۱۹۰، تولید آر ۹۶ب از ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به شرکت های دیگری در چک منتقل شد. از ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ ۵۵۰ فروند از خط تولید شرکت "لتوف" در چک خارج شد. شرکت "سیپا" در پاریس هم ۲۳ فروند تولید کرد. تولیدات آر ۹۶ بسیار بیشتر از دیگر هواگردهای آموزشی "لوفت وافه" بود. مجموعاً ۲٬۲۷۹ فروند تا ماه دسامبر سال ۱۹۴۴ تحویل "لوفت وافه" شد. مجموع تولیدات احتمالاً بسیار بیشتر و چیزی در حدود ۳٬۰۸۱ فروند بود. برآورد می شود از مجموع ۱۱٬۵۴۶ فروند هواگرد آموزشی تولید شده در مدت سال ۱۹۳۹ تا پایان جنگ حدود یک سوم مربوط به آر ۹۶ بوده است. تولیدات پس از جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۸ در چکسلواکی ادامه داشت. تاریخچه عملیاتی. آر ۹۶ به عنوان یک هواگرد چندمنظوره طراحی شد. امکان استفاده از آن برای آموزش، پرواز شبانه، حرکات نمایشی، تیراندازی با دوربین هدف گیری خودکار، شناسایی هوایی با انواع دوربین ها و انداختن بمب
وجود داشت. با این حال، از آر ۹۶ غالبا به برای آموزش خلبان جنگنده استفاده می شد. در مواردی هم به عنوان نامه بر به کار رفت. نخستین هواگردهای آر ۹۶ب-۱ زمستان سال ۱۹۳۹–۱۹۴۰ به "لوفت وافه" تحویل شدند. گفته می شود فیلدمارشال روبرت ریتر فون گرایم که در آخرین لحظات حیات آدولف هیتلر از جانب او به فرماندهی کل "لوفت وافه" منصوب شد، به وسیله یک هواگرد آر ۹۶ به همراه همسر خود، هانا رایچ، از محاصره نیروهای ارتش سرخ به خارج از برلین پرواز کرد. مشخصات فنی. "مدل ب-۲":
آرادو آر ۶۸ یک هواگرد جنگنده دوباله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود که اوایل دهه ۱۹۳۰ طراحی و به عنوان یکی از نخستین جنگنده ها در آغاز تسلیح مجدد آلمان و نقض محدودیت های پیمان ورسای وارد خدمت در "لوفت وافه" شد. آر ۶۸ آخرین جنگنده دوباله این نیرو بود. طراحی و توسعه. هواگرد دوباله چرخ دم آرادو آر ۶۸ توسط والتر بلوم، کهنه سرباز جنگ جهانی اول به عنوان جانشین آرادو آر ۶۵ به صورت متعارف با بدنه فولادی و بال های چوبی طراحی شد. قسمت های جلو و عقب بدنه با صفحات فلزی و بال ها با پارچه پوشیده شده بودند. بال بالا سه تکه و بال پایین دو تکه بود. اتاقک خلبان سر باز و ارابه فرود آن ثابت بود. چرخ های هواگرد همانند سایر هواگردهای هم عصر برای بهبود وضعیت آیرودینامیک پوشیده تعبیه گردید. اندازه بال ها که با میله هایی به شکل حرف N و سیم به یکدیگر متصل و با بزرگ تر بودن بال بالایی با یک دیگر متفاوت بودند. نخستین پیش نمونه تحت عنوان آر ۶۸آ سال ۱۹۳۴ به پرواز درآمد و نمایشی قابل تحسینی از خود ارائه کرد. با وجود این که شرکت آرادو نتوانسته بود برای نخستین پیش نمونه موتور قابل اتکایی انتخاب کند اما نهایتاً موتور ب ام و ۶
با توان ۶۴۰ اسب بخار بدین منظور تعیین گردید. اگر چه این تصمیم تقریباً زمانی اتخاذ شد که با توجه به اهمیت موضوع، تصمیم به لغو کلیت پروژه گرفته شده بود. انتخاب موتور به دسترسی آن بستگی داشت همان طور که در پیش نمونه دوم (آر ۶۸ب) از موتور یونکرس یومو ۲۱۰ با توان ۶۱۰ اسب بخار استفاده گردید و در نمونه های بعدی موتورهای دیگری به کار برده شد. برای بهبود عملکرد آن آلمانی ها دست به ارتقای موتور هواگرد خود زدند که حاصل آن مدل های آر ۶۸ایی با موتور یومو ۲۱۰ب با توان ۶۱۰ اسب بخار، آر ۶۸اف با موتور ب ام و ۶ با توان ۶۷۵ اسب بخار و آر ۶۸گه با موتور ب ام و ۶ با توان ۷۵۰ اسب بخار بود. یک مدل آزمایشی نیز با عنوان آر ۶۸ها با موتور شعاعی تقویت شده ب ام و ۱۳۲ خنک شونده با هوا و اتاقک تماماً سر بسته طراحی شد. تولید از همان سال ۱۹۳۴ آغاز شد. مدل اصلی تولید آر ۶۸ایی بود. در مجموع ۵۱۴ فروند از این هواگرد تولید گردید. تاریخچه عملیاتی. این هواگرد که می توانست در نقش بمب افکن سبک و هواگرد شناسایی نیز مورد استفاده قرار گیرد، اواخر تابستان سال ۱۹۳۶ به عنوان آخرین جنگنده دوباله وارد خدمت در "لوفت وافه" شد و در نخستین یگان های آن در پروس شر
قی مستقر گشت. آر ۶۸ به زودی برای حضور در نبردگاه جنگ داخلی اسپانیا راهی این کشور شد که با وجود عملکرد نسبتاً قابل قبول، در مقابل جنگنده های به مراتب برتر همچون جنگنده تک باله پر سرعت تر پولیکارپوف آی-۱۶ شوروی با ضعف مواجه شد. این هواگرد پیش از جایگزینی با مسرشمیت ب اف ۱۰۹، بین سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ جنگنده اصلی آلمانی ها بود و پس از آن نیز آخرین نمونه های آن تا اوایل سال ۱۹۴۰ به عنوان جنگنده شبانه و تا سال ۱۹۴۴ در نقش جنگنده آموزشی به کار برده شد.
آرادو آر ۶۵ یک هواگرد جنگنده دوباله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. این هواگرد با وجود طراحی در دوره جمهوری وایمار، نخستین جنگنده وارد شده به "لوفت وافه" پس از به قدرت رسیدن حاکمیت رایش سوم نام گرفت. طراحی و توسعه. هواگرد آر ۶۵ سال ۱۹۳۱ توسط والتر رتل، مهندس شرکت آرادو، به عنوان یک جنگنده تک سرنشین دوباله، بر مبنای هواگرد پیشین آر ۶۴، با اندکی تفاوت، طراحی شد. تولید مخفیانه این جنگنده در تخلف از محدودیت های پیمان ورسای بود که تولید هواگرد رزمی را برای آلمان ممنوع کرده بود. بدنه آر ۶۵ مقداری طولانی تر بود و برای نخستین بار هر دو بال آن شهپر داشت. بال بالایی جلوتر از بال پایینی بود و بال ها با یک جفت پایه به یکدیگر متصل بودند. در ساخت این هواگرد به شکل متعارف در بدنه از صفحات فلزی جوش خورده و در بال ها از چوب با پوشش پارچه ای استفاده شد. نصب موتور خطی جدید ب ام و ۶ که در تعدادی از مدل های آر ۶۴ آزمایش شده بود، عملکرد بسیار بهتری برای آر ۶۵ ایجاد کرد. این موتور با توان ۷۵۰ اسب بخار، هواگرد را به حداکثر سرعت غیر معمول ۲۸۲ کیلومتر بر ساعت می رساند. تسلیحات شامل دو مسلسل هماهنگ شده ام گه ۱۵/۰۸ یا
محفظه عمودی شش بمب ۱۰ کیلوگرمی بود. نخستین پیش نمونه آر ۶۵ نخستین پرواز خود را همان سال ۱۹۳۱ در فرودگاه خود شرکت آرادو در وارنموده در نزدیکی روستوک انجام داد. پنج پیش نمونه دیگر هم تولید شد. آر ۶۵ به عنوان یکی از آخرین هواگردهای آلمانی، مراحل آزمایش خود را به صورت مخفیانه سال ۱۹۳۳ در شوروی گذراند. شش مدل از آر ۶۵ تولید شد که جز بهبودهای جزئی در بدنه، تفاوت کمی با یکدیگر داشتند. تولید. با توجه به این که شرکت آرادو هنوز ظرفیت تولیدی کافی نداشت، ۱۲ فروند از هواگردهای آر ۶۵ به صورت تحت لیسانس در شرکت "اِرلا" تولید شد. شرکت خروجی ۱۵۷ فروند تا روز ۳۰ آوریل سال ۱۹۳۶ را پیش بینی می کرد؛ با این حال در این مدت ۱۷۱ فروند تحویل شد. تولید ماه اکتبر سال ۱۹۳۶ متوقف شد. تاریخچه عملیاتی. آر ۶۵ نخستین هواگرد جنگی بود که به شکل مخفیانه اواخر سال ۱۹۳۳ وارد خدمت در "لوفت وافه" شد. این هواگرد خدمت خود را در کنار مدل قدیمی تر آر ۶۴، در دو گروه شکاری آغاز کرد اما تنها دو سال بعد، از سال ۱۹۳۵ با پدیداری هواگردهای بهتری همچون هاینکل هائی ۵۱، تنها برای مقاصد آموزشی به کار برده شد. ماه مارس سال ۱۹۳۵ هواگردهای آر ۶۵ در رزمایش بزرگ مقابله
با حمله هوایی در برلین مشارکت کردند. در جریان بازنظامی سازی راینلند در سال ۱۹۳۶ سه اسکادران از هواگردهای آر ۶۵ از جناح ۱۶۵ بمب افکن شیرجه ای آماده دخالت در صورت ورود قدرت های خارجی به درگیری با آلمان بر سر این موضوع، بودند. به هر صورت هیچ درگیری پدید نیامد. در مجموع ۸۵ فروند آر ۶۵ تولید شد که ۱۲ فروند از آن تحویل نیروی هوایی بلغارستان گردید که با ایفای نقش هواگردی آموزشی تأثیر زیادی در بازسازی نیروی هوایی این کشور داشت. از مدل ارتقا یافته آر ۶۵اف تا سال ۱۹۴۰ به عنوان هواگرد آموزشی استفاده شد. مشخصات فنی. "آر ۶۵ایی":
کرکیا (به ایتالیایی: Corchia) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در برچتو واقع شده است.
فراسینه (به ایتالیایی: Frassine) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در مونته روتوندو ماریتیمو واقع شده است. فراسینه ۵۳ نفر جمعیت دارد و ۱۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
هالائزا (به ایتالیایی: Alesa Arconidea) یک شهر و محوطه باستانی در ایتالیا است که در توسا، سیسیل واقع شده است.
گوآراتو (به ایتالیایی: Guarrato) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تراپانی واقع شده است. گوآراتو ۱٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کوآدرنی (به ایتالیایی: Quaderni) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در ویلافرانا دی ورونا واقع شده است. کوآدرنی ۱٬۶۱۸ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرادو آر ۶۶ یک هواپیمای دوباله دو سزنشین از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان بود که از آن در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم نیز جهت حمایت هوایی به کار برده شد. هواگرد آرادو آر ۶۶ که توسط والتر رتل، مهندس آلمانی طراحی شده بود، نخستین پروازش را در ۱۹۳۲ انجام داد. طراحی و توسعه. کار طراحی آر ۶۶ در سال ۱۹۳۱ توسط والتر رتل آغاز شد اما با انتقال او به شرکت مسرشمیت، والتر بلومه به عنوان طراح ارشد جدید شرکت فرایند توسعه را ادامه داد. نیرو محرکه این هواپیما را موتور Argus As 10 با توان تقریبی ۲۴۰ اسب بخار تأمین می کرد. بدنه آن به صورت بیضوی و با جوش دادن قطعات فلزی به یکدیگر ساخته و با پارچه پوشش داده شده بود. طول هر دو بال بالا و پایین چوبی (پوشیده با پارچه)، با طول یکسان و با ۸ درجه زاویه ساخته شده بود. بخش شهپر در هر دو بال بالا و پایین وجود داشت. در طراحی دم از مدل مرسوم و قطعات فلزی استفاده شد. آر ۶۶ دارای دو جایگاه برای استاد و کارآموز به صورت پشت سر هم در کابین روباز بود که ادوات کنترل برای هر دو قرار داده شده بود. تاریخچه عملیاتی. آرادو آر ۶۶ در سال ۱۹۳۳ وارد خدمت در نیروی هوایی آلمان نازی ش
د و تا پایان جنگ دوم جهانی به عنوان پر کاربردترین هواپیمای آموزشی استفاده گردید. همچنین مدلی نیز با قابلیت فرود بر سطح دریا طراحی ساخته شده بود. در دو سال آخر جنگ با اصلاح قریب به ۲۰۰۰ فروند برای افزودن قابلیت حمل بمب، از این هواپیما برای عملیات های شبانه حمایت نیروی زمینی استفاده شد.
ماکیا (به ایتالیایی: Macchia) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در جیاره واقع شده است. ماکیا ۱۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میلانو دوئه (به ایتالیایی: Milano 2) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در سگراته واقع شده است. میلانو دوئه ۶٬۰۸۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرادو آر ۲۴۰ یک جنگنده سنگین چند منظوره دو موتوره دو سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ انجام داد اما ادامه توسعه آن در پی مشکلات اساسی در طراحی در مرحله پیش نمونه متوقف شد. طراحی و توسعه. آرادو آر ۲۴۰ (پروژه ایی ۲۴۰) بر مبنای سفارش وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد دو موتوره پر سرعت ایجاد شد. به شکل همزمان، شرکت آگ اُ بر روی آاُ ۲۲۵ و شرکت مسرشمیت بر روی ام ایی ۲۱۰ بدین منظور کار می کردند. طرح هواگرد اواخر سال ۱۹۳۸ به وزارت هوانوردی ارائه گردید. شرکت آرادو روز ۲ آوریل سال ۱۹۳۹ سفارش اولیه برای سه پیش نمونه آزمایشی دریافت کرد. کار توسعه با راهبری والتر بلومه و ویلهلم فن نس صورت گرفت. پیش از آن که نخستین پیش نمونه آرادو به هوا برخیزد، سفارش به ده فروند افزایش یافت. آر ۲۴۰ به صورت هواگرد تک باله بال میانی با دو موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۱آ با توان ۱٬۰۷۵ اسب بخار (۸۰۲ کیلووات) و ملخ سه تیغه کاملاً قابل تنظیم طراحی شد. بخش مرکزی بال های مستطیل شکل و بخش بیرونی آن ها ذوزنقه شکل بود. ساختار بال ها دو تیرک اصلی داشت. برای ایحاد نیروی بالابری کافی، در تمامی لبه پش
تی بال ها برآافزای نوع فولِر نصب و برای نخستین بار شپهرها در آن ترکیب شد. این ترکیب اختراع در حال ثبت آرادو بود. در دو پیش نمونه نخست لبه حمله بال ها هوازه خودکار داشت. چهار مخزن سوخت سوخت درون هر بال بود که مجموعا گنجایش ۲٫۳۰۰ لیتر داشتند. این مخازن به سامانه جدید خود مسدود کننده مجهز گشتند و با لایه های نازک تر، فضای بیشتری برای حمل سوخت فراهم شد. این مسئله کار نگهداری مخازن را سخت تر می کرد؛ بدین جهت قطعات بال قابل جداشدن طراحی گردید که بر پیچیدگی حفظ یک پارچگی پوسته و ساخت هواگرد افزود و موجب افزایش وزن آن شد. علاوه بر این یک مخزن سوخت نیز درون بدنه قرار گرفت. همانند طراحی سایر هواگردهای چند منظوره آلمانی، لازم بود که این هواگرد نقش بمب افکن شیرجه ای را به خوبی ایفا کند. قطعات ضخیم پوسته بال این هواگرد موجب می شد ترمزهای معمول شیرجه برای آن مناسب نباشد. بدین جهت نوع دیگری از ترمز هوایی در انتهای بدنه نصب شد که تا حدودی موجب شباهت آن به دورنیه دو ۲۱۷ گشت. هواگرد دو خدمه شامل خلبان و تیربارچی دم/بیسیم چی داشت که پشت به پشت می نشستند. اتاقک خلبان تحت فشار و به صورت یک پارچه با سازه بدنه هواگرد ساخته شد جهت ح
فظ فشار اتاقک مسلسل با استفاده از سامانه هدایت از راه دور، خارج از اتاقک در انتهای بدنه قرار گرفت. همه این موارد به افزایش وزن هواگرد انجامید که با توجه به بال های کوچک فشار زیادی (۳۳۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) در مقایسه با سایر جنگنده های تک سرنشین (۱۰۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) به آن ها وارد می کرد. ارابه فرود آر ۲۴۰ در قسمت جلو و دم به صورت جمع شونده به طرف عقب و در هر کدام به صورت دو چرخ طراحی شد. قسمت دُم دو تثبیت گر عمودی داشت. پیش نمونه نخست (فاو-۱) روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ به پرواز درآمد. هواگرد در اثر گرم شدن بیش از حد موتور و ناپایداری در هر سه محور پروازی مشکلات جدی داشت و پرواز با آن دشوار بود. با تغییر پوسته موتور و نصب دیگر خنک کننده های روغن به زیر محفظه های موتور مسئله گرم شدن برطرف گشت. برای رفع مشکل عدم تعادل، تغییرات عمده ای در طراحی بدنه اعمال شد. طول بدنه ۱٫۲۵ متر افزایش یافت و قسمت متحرک بال نسبت به ضخامت آن در پیش نمونه دوم بیشتر شد. پیش نمونه دوم (فاو-۲) نخستین بار روز ۶ آوریل سال ۱۹۴۱ به هوا برخاست. فاو-۲ تنها مسلح به دو توپ خودکار ۲۰ میلی متری ام گه ۲۰/۱۵۱ در دماغه و دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی متری
ام گه ۱۷ در ریشه بال ها بود. در نتیجه مشکلات فرایند توسعه، مسلسل هدایت از راه دور دُم در دو پیش نمونه نخست نصب نشد. برای بهبود عملکرد پروازی، اتاقک خلبان از پیش نمونه سوم به دماغه منتقل گشت و دنباله مخروطی جدید دُم با باله های کوچک جایگزین ترمز دم پیشین شد. همچنین، هوازه های خودکار از لبه حمله بال ها حذف شد چرا که در سرعت پایین مزیتی نداشت. پیش نمونه سوم (فاو-۳) بهار سال ۱۹۴۱ پرواز کرد. این نخستین هواگرد بود که دو برجک دفاعی نوع اف آ ۱۳ مقرر شده توسط وزارت هوانوردی، داشت. در هر یک از این برجک ها یکی در سقف و دیگری در پشت کف اتاقک، یک جفت مسلسل ام گه ۸۱ست نصب شد. به هر صورت این سامانه تسلیحاتی چندین بار اصلاح گردید تا قابل استفاده شود. هنگام ارزیابی عملیاتی با اسکادران ۳ گروه شناسایی هوایی فرماندهی عالی "لوفت وافه" در تابستان سال ۱۹۴۱، مسلسل ها از برجک های دفاعی فاو-۳ باز و به جای آن دو دوربین نصب شد. پیش نمونه چهارم (فاو-۴) نخستین هواگرد با ترمز شیرجه عملیاتی، روز ۱۹ ژوئن به پرواز درآمد. در این هواگرد از دو موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۳آ با توان ۱٬۷۵۰ اسب بخار (۱٬۳۰۵ کیلووات) استفاده شد. پیش نمونه های پنجم (فاو-
۵) و ششم (فاو-۶) نیز به ترتیب نخستین پرواز خود را در ماه های دسامبر سال ۱۹۴۱ و ژانویه سال ۱۹۴۲ انجام دادند. در این دو پیش نمونه از سامانه ارتقا یافته اف آ ۱۳ با دو مسلسل ام گه ۱۳۱ با توان آتش بسیار بهتر، استفاده شد. مدل آر ۲۴۰ب مجهز به موتور دایملر-بنتس دی ب ۶۰۵ بود. مدل آر ۲۴۰سی طول بال بلندتر و ترکیب های مختلفی از تسلیحات داشت. آرادو آر ۴۴۰ بر مبنای آر ۲۴۰ طراحی شد. پیش نمونه هر یک از آن ها تکمیل گردید و به پرواز درآمد. تولید. پس از تکمیل چند هواگرد پیش تولید، کارخانه آگ اُ در اوشرسلیبن موظف به تولید ۴۰ فروند دیگر از هواگرد آر ۲۴۰ شد. مدل آر ۲۴۰آ سال ۱۹۴۱ آماده تولید انبوه بود اما این فرایند به تاخیر افتاد. در این حال نخستین هواگردهای جت پا به عرصه گذاشتند. بدین شکل، ماه دسامبر سال ۱۹۴۲ برنامه تولید آر ۲۴۰ که دیگر ادامه کار بر روی آن مورد توجه نبود، به جهت تداوم مشکلات توسعه متوقف شد. آرادو مستقلانه پیش نمونه های هفتم تا دوازدهم را تا سال ۱۹۴۳ تولید کرد که موفقیت چندانی به دست نیاورد. بدین ترتیب آر ۲۴۰ هیچگاه فرا تر از مرحله پیش نمونه نرفت. با این حال که آر ۲۴۰ هیچگاه به صورت گسترده تولید نشد اما از برخی نو
آوری های آن از جمله تسلیحات دفاعی پیش نمونه های آخر بهره برداری شد. تاریخچه عملیاتی. استفاده رزمی از آر ۲۴۰ بسیار محدود بود. با این حال چند هواگرد به شکل غیررسمی در یگان های خط مقدم خدمت کردند. از پیش نمونه های سوم، پنجم و ششم بدون تسلیحات برای انجام عملیات شناسایی بر فزار انگلستان که هیچ هواگرد دیگری در آن زمان قادر به آن نبود، استفاده شد. چند هواگرد پیش تولید در یگان های رزمی همچون جناح ۵ شکاری در شمال فنلاند، خدمت کردند و پروازهای شناسایی در شوروی و ایتالیا انجام دادند. مشخصات فنی. "آر ۲۴۰آ":
آرادو آر ۶۴ یک جنگنده دوباله تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان بود که با این حال که در جمهوری وایمار طراحی شده بود جزو اولین جنگنده هایی نام گرفت که با نقض قرارداد ورسای در دوره زمامداری نازی ها کار ساخت آن به پایان رسید. هواگرد آرادو آر ۶۴ نخستین پروازش را در بهار سال ۱۹۳۰ انجام داد. در مجموع حداقل ۴۰ فروند از این هواگرد ساخته شد. طراحی و توسعه. آر ۶۴ حاصل ادامه کار بر روی جنگنده های آرادو اس دی ۲ و آرادو اس دی ۳ بود که در پی درخواست وزارت جنگ رایش جهت جانشینی برای جنگنده فوکر دی.۱۳ به صورت مرسوم از ترکیبی از قطعات فلزی جوش خورده و چوب، پوشیده شده با پارچه طراحی شد. این هواپیما نخستین جنگنده ساخت آرادو بود که از مرحله طراحی فراتر رفت. بال های این هواپیما یک اندازه نبوده و بال بالایی مقداری بزرگ تر از بال پایینی در نظر گرفته شده بود. مدل های D و E جنگنده آر ۶۴ نخستین جنگنده هایی بودند که پس از جنگ اول جهانی در آلمان به صورت متعدد تولید شدند. محل تفاوت این دو مدل در این جا بود که مدل D دارای اَرّاده فرود اصلاح شده و ملخ چهار تیغه (با جوش زدن دو ملخ دو تیغه به هم) به همراه مدل دنده ای موتور ژوپیت
ر ۶ بود اما مدل E از ملخ دو تیغه و موتور دایرکت درایو (بدون تسمه و دنده) ژوپیتر ۶ استفاده می کرد. اَرّاده فرود همگی مدل ها به صورت ثابت و جمع نشونده قرار داده شده بود. در تابستان ۱۹۳۲ بیست فروند از این هواپیما جهت استفاده در دانشکده های خلبانی سفارش داده شد. با وجود ورود به ارتش در پی پا به عرضه نهادن هواپیمای توانمند تر آرادو آر ۶۵، این هواپیما نتوانست جایی در خط مقدم پیدا کند. از آنجایی که آلمان تحت قرارداد ورسای حق داشتن نیروی هوایی نداشت، هواپیماهای خود از جمله آر ۶۴ را در ابتدا به صورت مخفیانه و در شوروی مورد آزمایش قرار می داد. شوروی نیز از جهت آشنایی با این هواپیما ۲۴ فروند برای خرید سفارش داد که نهایتاً تا سال ۱۹۳۶ تنها ۱۹ فروند آن تحویل داده شد.
آرادو آر ۷۶ یک جنگنده تک باله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان بود. شرکت آرادو در پاسخ به اعلام نیاز وزارت هوانوردی رایش سوم به یک جنگنده سبک، در رقابت با سایر شرکت ها از جمله هنشل و فوکه-وولف اقدام به طراحی آرادو آر ۷۶ کرد که با وجود پیروزی نهایی جنگنده اف دبلیو-۵۶ ساخت شرکت فوکه-وولف، آر ۷۶ توانست با جلب نظر وزارت هوانوردی در مقیاس کم وارد خط تولید شود. آر ۷۶ به صورت تک باله و بال چتری با ارابه فرود ثابت واقع در بخش دم و به شکل متعارف با بال های چوبی و بدنه فولادی پوشش یافته با پارچه توسط والتر بلومه مهندس آلمانی طراحی شده بود. هواگرد آرادو آر ۷۶ نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۴ انجام داد و در سال ۱۹۳۶ رسماً وارد خدمت در ارتش گردید. در مجموع، تعداد ۱۸۹ فروند از این هواگرد ساخته شد.
آرادو آر ۹۵ یک هواگرد دوباله تک موتوره دو سرنشین شناسایی و گشت زنی هوایی ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. هواگرد آرادو آر ۹۵ نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۷ به انجام رساند. طراحی و توسعه. آر ۹۵ در سال ۱۹۳۵ به عنوان یک هواگرد آب نشین در نقش گشت ساحلی، عملیات شناسایی و هواگرد تهاجمی سبک، توسط والتر بلومه، مهندس آلمانی طراحی شد. نخستین پیش نمونه به صورت دو سرنشین دوباله تمام فلزی با استفاده از موتور شعاعی ۹ سیلندر ب ام و ۱۳۲ با توان ۸۸۰ اسب بخار، در سال ۱۹۳۷ به پرواز درآمد. بال پایین هواگرد ضخیم تر و پهن تر از بال بالای آن بود. این حالت غیر معمول به جهت دسترسی راحت تر از ریشه بال پایین به اتاقک صورت گرفت. نازکی بال بالا نیز میدان دید بهتری بر فراز هواگرد تأمین می کرد. دو شناور با میله هایی به بدنه و بخش مرکزی بال ها اتصال داشت. اتاقک سرنشینان دو قسمتی و با یک آسمانه کشویی تمام سرپوشیده بود. انتهای این اتاقک جهت به کارگیری یک مسلسل دفاعی باز بود. بدنه آر ۹۵ از فلز سبک و دارای شاسی یکپارچه بود. بال های هواگرد به پشت جمع می شدند. در دومین پیش نمونه موتور ۱۲ سیلندر یونکرس یومو ۲۱۰ با توان ۶۹۰ اسب بخار به کار برده شد. پس ا
ز آن که مشخص شد عملکرد موتور ب ام و ۱۳۲ در این هواگرد بهتر است، شش فروند آر ۹۵ مجهز به این موتور برای آزمایش های بیشتر همراه لژیون کوندور جهت حضور در جنگ داخلی اسپانیا به این کشور فرستاده شد. بعدها پیش نمونه سومی نیز با سه سرنشین ساخته شد. از آر ۹۵ به عنوان پایه طراحی هواگرد اژدرافکن آرادو آر ۱۹۵ که جهت عملیات بر عرشه ناو هواپیمابر در حال ساخت "گراف سپلین" ساخته شد، استفاده گردید. تاریخچه عملیاتی. آر ۹۵ در رقابت با هواگرد فوکه-وولف اف و ۶۲، در ابتدا مورد پذیرش نیروهای مسلح آلمان واقع نشد؛ به همین جهت از دو نسخه آب نشین و خشکی نشین آن با ارابه فرود ثابت، برای صادرات استفاده گردید. شش فروند آر ۹۵اِل خشکی نشین با ارابه فرود پوشیده و ثابت توسط نیروی هوایی شیلی سفارش داده شد که پیش از آغاز جنگ جهانی دوم به این کشور تحویل گردید. ترکیه نیز سفارشی برای دریافت آر ۹۵و آب نشین ارائه کرد که با آغاز جنگ، تحویل آن محقق نشد و هواگردهای تولید شده بدین منظور تحت عنوان آر ۹۵آ به "لوفت وافه" تحویل گردیدند. "لوفت وافه" در سال ۱۹۴۱ چندین فروند از هواگردهای آر ۹۵ را جهت مقاصد آموزشی و انجام عملیات های شناسایی ساحلی در دریای بالتیک
و خلیج فنلاند سفارش داد که تا سال ۱۹۴۴ مورد استفاده قرار گرفت. مشخصات فنی. "آرادو آر ۹۵ آ-۱":
رتنیو (به ایتالیایی: Retegno) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان لودی واقع شده است.
آرادو آر ۱۹۷ یک جنگنده دو باله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان بود که برای انجام عملیات های دریایی بر عرشه ناو هواپیمابر گراف زپلین (که هیچگاه ساخت آن به پایان نرسید) به صورت تمام فلزی (به جز بال بالا) طراحی شده بود. هواگرد آرادو آر ۱۹۷ به عنوان آخرین هواپیمای دوباله در آلمان نازی نخستین پروازش را در بهار سال ۱۹۳۷ انجام داد. در مجموع تنها ۳ نمونه از این هواگرد ساخته شد و پروژه آن به نفع مدل T جنگنده مسرشمیت ب اف ۱۰۹ و بی وی ۱۵۵ کنار نهاده شد. طراحی و توسعه. در پی بروز نیاز جهت ساخت جنگنده قادر به انجام عملیات بر عرشه ناو هواپیمابر، بنابه درخواست وزارت هوانوردی رایش سوم پروژه ساخت آر ۱۹۷ آغاز شد. بدین منظور از مدل H جنگنده آرادو آر ۶۸، نخستین جنگنده با اتاقک کاملاً محصور به عنوان پایه طراحی آر ۱۹۷ استفاده گردید. در نخستین مدل آر ۱۹۷ (V1) از موتور خطی خنک شونده با مایعات DB 600A دایملر-بنز و ملخ سه تیغه استفاده شد اما برای انجام عملیات های دریایی آماده نبود. نمونه دوم (V2) مشابه نمونه اول بود اما از موتور شعاعی ب ام و ۱۳۲ با توان ۸۱۵ اسب بخار استفاده می کرد و تجهیزات عملیات دریایی از
جمله قلاب نگهدارنده در دم و قرقره پرتاب در آن تعبیه شده بود. هر دو مدل اول و دوم در بهار سال ۱۹۳۷ نخستین پرواز خود را انجام دادند. در تابستان همین سال ساخت سومین مدل (V3) به پایان رسید. در این نمونه از موتور شعاعی مشابه اما قدرتمندتر دیگری با توان ۸۸۰ اسب بخار ساخت شرکت ب ام و استفاده گردید و به عنوان اولین نمونه تسلیحات تهاجمی یعنی دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی متری و یک توپ خودکار ۲۰ میلی متری در آن تعبیه شد. همچنین زیر بدنه این مدل جایگاهی برای حمل چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی، مخزن سوخت کمکی یا مخزن تولید دود قرار گرفت. در این هواپیما همچنین قابلیت پرتاب اَرّاده فرود ثابت جهت تسهیل فرود بر سطح آب قرار گرفته شده بود. تاریخچه عملیاتی. مدل سوم برای انجام مراحل آزمایش انتخاب شد اما با آغاز کار بر روی نمونه های جدیدتر تک باله برای ورود به خط تولید مورد تأیید واقع نگردید. با توجه به کندی فرایند طراحی و ساخت این هواپیما، هنگامی که قرار بود ساخت گراف ژپلین تقریباً به پایان برسد، هواپیمای های دو باله همچون آر ۱۹۷ خارج از رده به حساب می آمدند. در سال ۱۹۳۹ مدل T جنگنده مسرشمیت ب اف ۱۰۹ جایگزین آر ۱۹۷ شد و در سال ۱۹۴۱ بی وی ۱۵۵ جای آن
را گرفت.
کمپو کارلو مانیو (به ایتالیایی: Campo Carlo Magno) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در پینتزولو واقع شده است. کمپو کارلو مانیو ۱٬۷۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرادو آر ۶۷ یک جنگنده دوباله ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان بود. ساخت این هواپیما به صورت متعارف صورت گرفت به شکلی که در بدنه آن از قطعات جوش داده شده فولاد، در بال هابش از چوب و در پوشش کابین آن از پارچه استفاده گردید. آرادو آر ۶۷ که جانشین آرادو آر ۶۵ (نخستین جنگنده لوفتوافه) شده بود، به صورت قابل ملاحظه ای کوچک تر و سبک تر از سلف خود بود و طراحی جدید بخش دم آن ارتقا خاصی در مانورپذیری آن ایجاد نموده بود. این هواپیما نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. با توجه به این که آرادو آر ۶۸ که به صورت همزمان طراحی و ساخته شده بود، با عملکردی بهتر برای تولید ترجیح داده شد، در مجموع تنها یک نمونه از آرادو آر ۶۷ ساخته شد. یکی از مهم ترین دلایلی که تولید آرادو آر ۶۷ ادامه پیدا نکرد این بود که رولز-رویس کسترل VI موتور به کار برده شده در آن ساخت بریتانیا بود و از این جهت دسترسی به آن می توانست در مواقع حساس مشکل ساز شود.
آرادو آر ۷۹ یک هواپیمای تک باله آموزشی تک موتوره دو سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان بود. اَرّاده فرود این هواپیما جمع شونده، بال هایش از تخته چندلا و بدنه از فلز پوشیده با پارچه ساخته شده بود. ویژگی ساختاری این هواپیما باعث کاهش وزن و سبکی فوق العاده آن شده بود. این هواپیما چند رکورد سرعت را در زمان خود شکست.
آرادو ئی. ۳۸۱ یک هواگرد از نوع پارازیتی و هواپیمای جنگنده ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان است. در مجموع، تعداد ۴ فروند از این هواگرد ساخته شده است.
آرادو ئی. ۵۵۵ یک هواپیمای بمب افکن راهبردی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک ورک در آلمان است که برای بُرد بلند طراحی شده بود. این پروژه حتی به مرحلهٔ پیش نمونه هم نرسید. این پروژه در اواخر سال ۱۹۴۴ میلادی، لغو شد. درخواست پروژه. درسال ۱۹۴۲ میلادی، وزارت هوانوردی آلمان نازی درخواست ساخت یک بمب افکن برد بلند را به صنایع دفاع خود ارائه کرد که توانایی رسیدن به ایالات متحده آمریکا را داشته باشد. درنهایت از میان بمب افکن های زیادی که ارائه شدند، تنها هاینکل ۱۷۷ به تولید انبوه رسید که درنهایت با پایان جنگ به دست نیروهای متحد افتاد و بمب افکن کانویر بی-۳۶ با الهام گیری از آن ساخته شد.