Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار زیاد است. زانتان گام که یک پلی ساکارید طبیعی است، با اضافه شدن به محلول ها حتی به مقدار بسیار کم می تواند سبب افزایش ویسکوزیته به صورت چشم گیری شود.معمولا غلظت مجاز مورد استفاده از آن بین 0.1 تا 1 درصد گزارش شده است و به عنوان یک ضخیم کننده در انواع لوسیون ها، شامپوها، کرم هاو سایر محصولات بهداشتی استفاده می شود. در یک ظرف شامل گلوکز و نمک های مغذی که به یک منبع تامین هیدروژن وصل است، باکتری های تولید کننده زانتان گام را اضافه می کنند. با گرما دادن ظرف واکنش، باکتری ها از بین می روند و زانتان گام به وجود می آید. مواد تولید در این واکنش، زانتان گام و ایزوپروپیل است که با گذشت زمان، الکل تبخیر می شود و پلیمر خشک به دست می آید. مضرات زانتان گام سازمان دارویی جهانی این ماده را در شمار مواد بی خطر برای انسان دسته بندی کرده است. مقدار مصرف این ماده توسط انسان بسیار زیاد است. به همین دلیل، نگرانی های بسیاری برای خطرات این ماده وجود دارد. البته باید خاطر نشان کرد که تا کنون، هیچ گونه مشکل خاصی از این ماده برای انسان گزارش نشده است.
عثمان هونگ (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده-ترانه پرداز اهل هنگ کنگ است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "اقامت دائم"، "عشق در واقع… چیز مزخرفی است!" و "امور دوزخی" اشاره نمود.
عشق در واقع… چیز مزخرفی است! () یک فیلم هنگ کنگی است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به عثمان هونگ اشاره کرد. عنوان این فیلم بازی طنزآمیزی با نام فیلم کمدی-رمانتیک "در واقع عشق" محصول سال ۲۰۰۳ است، چرا که هر دو به روابط پیچیده و درهم تنیده می پردازند. این فیلم در اکتبر ۲۰۱۱ در چهل وهفتمین دورهٔ جشنواره بین المللی فیلم شیکاگو به نمایش درآمد. فیلم به شکلی بی پروا و خلاف عرف به چندین موضوع می پردازد که در جامعه هنگ کنگ به طور سنتی «تابو» تلقی می شوند، و شامل صحنه های مکرر برهنگی کامل مردانه و زنانه است. این اثر، چهارمین فیلم از میان هفت فیلمی است که اسکاد به صورت عمومی منتشر کرده است. شش فیلم دیگر عبارت اند از: «"شهری بدون بیسبال"» در سال ۲۰۰۸، «"اقامت دائم"» در ۲۰۰۹، «"آمفتامین"» در ۲۰۱۰، «"سفر"» در ۲۰۱۳، «"آرمان شهریان"» در ۲۰۱۵، و «"سی سال آدونیس"» در ۲۰۱۷. هشتمین فیلم، «"حواریون"»، در سال ۲۰۲۲ ساخته شد، همان طور که نهمین فیلم، «"کارگاه بدن"»، نیز در همان سال تولید شد. دهمین و آخرین فیلم، «"ملت های برهنه: قبیله هنگ کنگ"»، در سال ۲۰۲۴ ساخته شده است. این فیلم از رویدادهای واقعی الهام گرفته
شده و با ضیافت عروسی ای دراماتیک آغاز می شود. این فیلم مجموعه ای از داستان ها درباره عشق های نافرجام را روایت می کند: رابطه نامشروع میان یک خواهر و برادر، نقاش متأهلی که دل به مدل مرد جوانش می بازد، معلم مدرسه رقصی که با یکی از شاگردان ارشد خود وارد رابطه می شود، زوجی لزبین که نقش بازی می کنند، و یک مثلث عشقی پیچیده. فیلم بر این باور پای می فشارد که زندگی یعنی عشق.
اسکاد (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل هنگ کنگ است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "آمفتامین" و "عشق در واقع… چیز مزخرفی است!" اشاره نمود.
کیو () یک فیلم درام اِروتیک فرانسوی است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ژوان لیبرو اشاره کرد. این فیلم در ایالات متحده آمریکا با نام هوس منتشر شد.
لوران بونیک (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و نویسنده اهل فرانسه است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کیو" و "بیست و چهار ساعت از زندگی یک زن" اشاره نمود.
میرزا محمدعلی فطن السلطنه (۱۲۷۵ قزوین - ۱۳۵۵ تهران) که نام خانوادگی مجد برگزید، دولتمرد دوران پهلوی بود. او نخستین کسی است که در ایران عهده دار معاونت وزارت صنایع شده است. پدرش شیخ محمد شالی اهل محال قزوین بود. خودش در قزوین و تهران درس خواند و دوره مدرسه سیاسی را گذراند و وارد وزارت فوائد عامه شد. مدتی منشی عبدالمجید میرزا عین الدوله نخست وزیر بود و عین الدوله برای او لقب فطن السلطنه گرفت. در سال ۱۳۰۹ که وزارت فوائد عامه منحل و به دو وزارتخانه طرق و شوارع (راه) و اقتصاد ملی تقسیم شد، مجد به وزارت اقتصاد ملی رفت. در خرداد ۱۳۱۰ که وزارت اقتصاد ملی به سه اداره کل صناعت، فلاحت و تجارت تقسیم شد، به اداره صناعت انتقال یافت تا اینکه این اداره در هشتم مهر ۱۳۱۶ وزارتخانه شد و مهدی فرخ وزیر صناعت او را در ۲۵ مهر به عنوان معاون خود به مجلس معرفی کرد. مجد در سمت معاون وزارت صناعت مأمور خرید کارخانه ذوب آهن شد و به آلمان رفت. در سال ۱۳۱۷ کارخانه ذوب آهن ۵۳ هزار تنی از شرکت کروپ آلمان خریداری شد و تا شهریور ۱۳۲۰ که ایران اشغال شده بود، هشت هزار تن از این ماشین آلات به کارخانه ای رسید که در کرج در حال ساخت بود. ساختمان کار
خانه نیز در دست احداث بود. اما با اشغال ایران و به اسارت گرفتن مهندسان آلمانی شاغل در کارخانه، عملیات متوقف شد و تنها ساختمان بخشی از کارخانه که قرار بود ماشین آلات در آن انبار شود ادامه یافت. با نیمه کاره ماندن این مأموریت، مجد استاندار گیلان (استان یکم) شد که استان های زنجان، قزوین و مرکزی کنونی را به اضافه شهرستان تنکابن نیز در بر می گرفت. مجد با استفاده از موقعیت خود، پس از شهریور ۱۳۲۰ و کناره گیری رضا شاه از سلطنت، املاکی را که در زمان رضا شاه از او گرفته شده و به جای آن در جای دیگری ملک داده شده بود، دوباره تصرف کرد، املاکی را نیز که به عوض به او داده شده بود، حفظ کرد و اجاره داد. این در حالی بود که در تعویض املاکش نه تنها زیانی نبرده، بلکه سود نیز برده بود. مجد سپس استاندار مازندران شد و در سال ۱۳۲۲ به نمایندگی قزوین به مجلس شورای ملی رفت (دوره چهاردهم). در ۱۵ خرداد ۱۳۲۹ دوباره استاندار گیلان شد. در دوره دوم مجلس سنا در سال ۱۳۳۲ نیز سناتور انتخابی قزوین بود. محمدعلی مجد در جوانی با دختر امیر انتصار برادرزاده محمدولی خان سپهسالار تنکابنی ازدواج کرد. امیر انتصار از ثروتمندان بزرگ ایران بود که یک پسر و دو
دختر داشت. پسر او در جوانی درگذشت و او که پس از مرگ پسر مکدر بود و مرگ خود را نزدیک می دید تمام دارایی خود را به دامادش مجد انتقال داد. یکصد قطعه آبادی و متجاوز از پنج هزار قنات و چندین میلیون متر زمین به مجد انتقال یافت و او یکی از ثروتمندترین مردان ایران شد. تمام زمین های امیرآباد شمالی و تیغستان شمیران متعلق به او بود، ولی همه آنها بتدریج از دست رفت به طوری که در اواخر عمر وضع خوبی نداشت و با وام گرفتن از بانکها روزگار می گذراند. مجد در آرامگاهی که در شاهزاده حسین قزوین بنیاد نهاده بود به خاک سپرده شد. او زندگی نامه خود را در کتابی به نام "گذشت زمان" نوشته است.
گاندو () یک فیلم مستقل فیلم هنری و درام هندی به کارگردانی کوشیگ موکرجی است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. فیلم پیش از نمایش عمومی ابتدا در دانشگاه ییل به نمایش درآمد و سپس در «جشنوارهٔ فیلم جنوب آسیا» در شهر نیویورک اکران شد. این فیلم همچنین برای نمایش در جشنواره بین المللی فیلم برلین انتخاب شد. این فیلم بابت صحنه های حاوی برهنگی و سکس مورد بحث بوده و عده ای از تماشاگران هنگام نمایش این صحنه ها، سالن را ترک کردند. به خاطر همین حواشی، فیلم تا مدتی در هند اکران عمومی نشد و سرانجام در «جشنواره فیلم اوسیان» در سال ۲۰۱۲ به نمایش درآمد.
کوشیگ موکرجی (؛ ؛ زادهٔ ) مشهور به کیو (Q) کارگردان و تهیه کننده فیلم اهل هند است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها کارگردانی کره است می توان به "گاندو" و "نامان برهمن" اشاره نمود.
ری سن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "گاندو" اشاره کرد.
جاناتان نوسیتر (؛ زادهٔ ۱۹۶۱ میلادی) تهیه کننده یهودی تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کمدی سکسی ریو" و یکشنبه اشاره نمود.
میان پرده های دلسوز یک مجموعه تلویزیونی به کارگردانی محمدرضا پاسدار است که در دههٔ ۶۰ از شبکه یک پخش شد. این مجموعه شامل میان پرده های طنزآمیز دربارهٔ آب، برق، نان و مسائل روزمره دیگر بود.
فرایند ۱ میکرومتر به سطح فناوری فرایند نیم رسانا ماسفت که در بازه زمانی زمانی ۱۹۸۴–۱۹۸۶ تجاری شده بود، و توسط شرکت های پیشرو نیم رسانا مانند: اینتل، نیپون تلگراف اند تلفن (NTT)، ان ای سی، و آی بی ام تجاری سازی شد، اشاره می کند. این اولین فرایندی بود که سیماس متداول بود (بر خلاف اِن ماس). اولین ماسفت با طول کانال ان ماس ۱ میکرومتر توسط یک تیم تحقیقاتی به سرپرستی رابرت اچ دنارد، هووا-نین یو و اف اچ گنزلن در مرکز تحقیقات تی جی واتسون آی بی ام در سال ۱۹۷۴ ساخته شد.
میرزا علی نقی خان حکیم الممالک (درگذشته ۱۳۲۱ قمری) همچنین ملقب به مشاورالسلطان و معروف به والی پزشک، نویسنده، مترجم و دولت مرد دوره قاجار و از نزدیکان ناصرالدین شاه بود. زندگی. پدربزرگ او میرزا ملابابا کلیمی اصفهانی و پدرش آقا اسماعیل جدیدالاسلام بود. آقا اسماعیل از رجال دربار و پیشخدمت باشی سلام و رئیس تشریفات مراسم سلام فتحعلی شاه، محمدشاه و ناصرالدین شاه بود که از خانواده یهودی بودند که به اسلام گرویده بودند و به همین دلیل جدیدالاسلام نامیده میشدند. میرزا علی نقی نیز در شانزده سالگی به پیشخدمت حضوری رسید. او در دارالفنون به تحصیل پرداخت و از فارغ التحصیلان اولین دوره پزشکی دارالفنون بود. او عضو هیاتی بود که در سال ۱۲۷۲ قمری به سرپرستی فرخ خان امین الدوله (سفیر فوق العاده ایران در انگلستان و فرانسه) برای انجام مذاکراتی که به عقد عهدنامه پاریس انجامید، به فرانسه رفتند و در این مأموریت سمت نیابت دوم سفارت را داشت. اما از آن جا که شوق بسیاری به ادامه تحصیل داشت، با صلاحدید میرزا آقاخان نوری از امور اداری کناره گرفت و به فراگیری طبابت و کارآموزی در بیمارستان های پاریس پرداخت. پس از چند سال با اخذ دیپلم پزشکی به
ایران بازگشت و پزشک مخصوص ناصرالدین شاه شد. در سال ۱۲۸۴ قمری و با شیوع وبا، به همراه دکتر تولوزان مأمور رسیدگی به امور بهداشتی پایتخت شد. او به عنوان پزشک مخصوص و پیشخدمت ، یکی از نزدیکان همیشگی ناصرالدین شاه بود و ناصرالدین شاه را در بسیاری از سفرهایش همراهی کرد. در سفر خراسان به سال ۱۲۸۴ قمری مأمور نوشتن سفرنامه شاه شد و در همین سفر لقب «حکیم الممالک» گرفت. در سفرهای ناصرالدین شاه به گیلان (۱۲۸۶ ق) عتبات (۱۲۸۷ ق) و سفرهای اول و دوم شاه به اروپا حضور داشت. در سفر اول موقتاً به منصب ایشیک آقاسی (رئیس تشریفات) ارتقا یافت و در طول بازدیدهای سلطنتی چندین نشان افتخار از دربارهای اروپایی دریافت کرد. در سال ۱۲۸۸ قمری «ناظم دفترخانه مبارکه» شد و در سال ۱۲۹۲ قمری ریاست «اداره ملبوس نظام» و «مخزن تدارکات سپاه» به او واگذار شد. در صفر ۱۲۹۳ قمری به حکومت بروجرد و عراق عجم منصوب شد. در صفر ۱۲۹۶ قمری پس از بازگشت از سفر دوم شاه به اروپا، بار دیگر حاکم عراق عجم گشته و ریاست سپاه ولایت خمسه هم به او واگذار شد و رتبه «میرپنجی» دریافت کرد. در سال ۱۲۸۹ قمری به وزارت معادن و عضویت دارالشوری کبری منصوب شد، اما در رمضان همان سال
مورد غضب ناصرالدین شاه واقع شده و معزول گردید. در سال ۱۳۰۲ قمری برای بار سوم حاکم عراق عجم شد. در سال ۱۳۰۶ قمری حکومت گلپایگان، خوانسار و کمره به او واگذار گردید و در جمادی الاول ۱۳۰۹ قمری برای چهارمین بار حاکم عراق عجم شد. در این مأموریت لقب «والی» گرفت. در سال ۱۳۱۰ قمری به حکومت ثلاث (ملایر، تویسرکان و نهاوند) منصوب شد. در زمان مظفرالدین شاه به سال ۱۳۱۵ قمری به عنوان کارپرداز به بغداد رفت. آخرین منصب او حکومت قم از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰ قمری بود. حکیم الممالک در ۱۹ محرم سال ۱۳۲۱ قمری در حدود هشتادسالگی در تهران درگذشت. حکیم الممالک روستای چاهک را در شرق تهران که از املاک میرزا محمد لواسانی وزیر بود خریداری کرده و پس از اقدامات عمرانی از قبیل احداث باغ و قنات آن را حکیمیه نامید که در حال حاضر یکی از محلات شرق تهران است و با همین نام شهرت دارد. آثار. حکیم الممالک علاوه بر نگارش سفرنامه ناصرالدین شاه به خراسان، مترجم یکی از تالیفات یاکوب ادوارد پولاک به فارسی است. او این ترجمه را به "زبده الحکمه" موسوم کرد. حکیم الممالک همچنین یکی از نویسندگان روزنامه های دولتی زمان ناصرالدین شاه بود. از این رو یکی دیگر از آثاری ک
ه به او نسبت داده می شود، داستانی با سبکی شبه مدرن به نام «درک بهار» است که در شماره های ۱۸ تا ۲۰ روزنامه ملت سنیه ایران (ذی الحجه ۱۲۸۴ تا صفر ۱۲۸۵) به نام او به چاپ رسیده است. هرچند ادوارد براون نویسنده "تاریخ ادبی ایران" نویسنده واقعی این داستان را ناصرالدین شاه می داند. به نوشته براون: «نویسنده این روزنامه، ناصرالدین شاه خودش بوده است. اگرچه شاه به شوخی آن را منتسب به حکیم الممالک می کرده و به امضای مشارٌ الیه انتشار می یافته است. به هر حال سه شماره از این روزنامه منتشر شده است و هر سه به قلم ناصرالدین شاه نگارش یافته است. در یک شماره احساسات جوانی بیان شده است که در یک صبحدم نوبهار به قصد تمتع و التذاذ از فصل بهار از خانه بیرون می آید، در شماره دیگر احساسات پیرمردی بیان شده است که وی نیز از بهار برخوردار می شود، در سومی معراج حکیم الممالک حکایت شده است که چگونه از کفر به ایمان هدایت یافته و سخن قطع شده است. این سه ورقه (شماره) بسیار خنده آور می باشد. اطلاعات اخیر از یک نامه جناب آقای اعتمادالسلطنه استخراج شده است.» این اثر در بهار ۱۳۸۵ از سوی مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران با عنوان «حکایت پیر و جوان» به
چاپ رسید. در این چاپ نیز ناصرالدین شاه به عنوان نویسنده اثر معرفی شده است. در نگاه دیگران. حکیم الممالک مانند پدرش آقا اسماعیل یکی از رجال مورد احترام و درستکار دربار قاجار است. برای نمونه حاج سیاح که او را در دوران حکومتش در عراق عجم ملاقات کرده است، دربارهٔ او چنین می گوید: «جناب حکیم الممالک به نوعی با مردم به مهربانی و خوبی سلوک کرده بود که مردم تعجب می کردند. زیرا حکام را همیشه جز درنده ای ندیده بودند. حکیم الممالک مدرسه ای برای ایتام و اطفال بی کس دایر کرده معاش می داد و تعلیم می شدند. خودش به عیادت مریضان و معالجه ایشان مجانا می پرداخت.» دکتر فوریه در کتاب "سه سال در دربار ایران" دربارهٔ ملاقاتی با حکیم الممالک در نزدیکی قم می نویسد: «در میان راه حاکمی سوار با اسب با یک عده سوار مجلل رسید. چون نزدیک آمد قیافه خوش نمای حکیم الممالک را شناختم. از این حسن تصادف و از اینکه یکی از همکاران با محبت و دوست داشتنی خود را در اینجا یافته ام، کمال مسرت به من دست داد. حکیم الممالک در همان ایامی که یحیی خان در فرانسه تحصیل می کرد، در آنجا به تکمیل معلومات مشغول بوده و هر دو آن ها زبان فرانسه را به خوبی یادگرفته اند
و از منبع مهر و محبت و مناعت و از خودگذشتگی مخصوص فرانسه بهره ای وافر برده اند. حکیم الممالک بعد از بیرون آمدن از مدرسه متوسطه به کار تحصیل طب پرداخته و طبیب بیرون آمده است، ولی این هنر چندان به سعادت و اقبال او کمک نکرده، چه اگر شاه غیر از طبابت شغل دیگری به او در دربار یا در ولایات رجوع کرده بود، گذران زندگی او دچار اختلال می شد. با این حال بازهم همه وقت کار او از این بابت خوب بود.» محمدحسن خان اعتمادالسلطنه در کتاب "خلسه" او را از کنایات و انتقادات خویش در امان نگذاشته و به این شرح معرفی می کند: «میرزا علی نقی حکیم الممالک پسر حاج اسمعیل مردی است طبیب و امینی حبیب، رفیقی شفیق و مهربان و نزدیک به دل و خوش زبان. چنان که در تملق و مداهنه مشهور است و اسمش در طومار خوش گویان مذکور. برای خدمتگزاری هر کسی از اعلی تا ادنا و برای هر خدمت از علیا تا سفلی حاضر است. از جاروکشی تا رتبه امارت و مقام صدارت هرچه به او رجوع شود حرفی ندارد و آن کار به وجهی می گذارد. دشمن ترین مردم به شخص وی خود اوست، چه از بی مبالاتی به قدری کارش تو در تو است که با مواجب گزاف و دخل کلی هرگز نشده است که چیزی داشته باشد. در تحصیل نقود در هر ر
اه می دود و هر کاری می کند که با وجود این اغلب گرسنه و پریشان است و احتیاج او را به انجام کارهای ناشایسته وامی دارد. از بیچارگی برخلاف آداب و رسوم انسانیت راه می رود و هر بیوه زن متمولی را برای خوردن مال خواستگار است و هر یتیم و بیمار بامکتنی را پدر و پرستار.» خانواده. آقا رضا خان اقبال السلطنه عکاس معروف دوره قاجار برادر حکیم الممالک است. حکیم الممالک چهارده فرزند، نه دختر و پنج پسر، داشت. یکی از دختران او با عبدالعلی سپهر ملقب به مورخ السلطنه ازدواج کرد که پسر آن ها احمدعلی سپهر (مورخ الدوله) نویسنده و سیاستمدار اواخر دوره قاجار و پهلوی است. دختر دیگرش با میر سید محمد فرخ ازدواج کرد که مهدی فرخ فرزند آن ها است. سایر دختران نیز با امیرسیف الدین میرزا جهانبانی (پدر محمدحسین جهانبانی)، فاخرالدوله سمیعی، میرزا رضا خان مؤیدالسلطنه (گرانمایه)، میرزا جعفرخان یمین الممالک (اسفندیاری)، حاج آقا مصطفی پسر آقا محسن عراقی، و سید شمس الدین سجادی (پسر دیگر آقامحسن) ازدواج کردند. آخرین دختر او عفت الدوله بود که همسر عبدالله امیرعلائی شد. پسران او به شرح زیر بودند:
نئوپلاسم های دستگاه گوارش تومورهایی هستند که بر دستگاه گوارش تأثیر می گذارند. از انواع آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:
ویکتور جورجیویویچ پوگاچف ، زاده ۸ اوت ۱۹۴۸ در شهر تاگانروگ روسیه و افسر بازنشسته نیروی هوایی روسیه و خلبان آزمایشی شوروی سابق است. زندگی نامه. او اولین کسی است که مانور کبرا یا به اصطلاح مانور کبرای پوگاچف را طراحی و اجرا نمود. پوگاچف در سال ۱۹۷۰ از مدرسه هواپیمایی نیروی هوایی فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۰ مدال طلای قهرمان اتحاد جماهیر شوروی به وی اعطاء شد. در سال ۱۹۷۸ از مدرسه خلبانی نیروی هوایی و در سال ۱۹۸۰ از انستیتوی خلبانهای آزمایشی شوروی فارغ التحصیل شد. پس از دو سال همکاری با مؤسسه تحقیقات پروازی گروموف به مؤسسه او کی بی سوخو (OKB Sukhoi) پیوست و در آنجا به تست هواپیماهای سوخو-۹، سوخو-۱۵، سوخو-۲۴، سوخو-۲۵ و سوخو-۲۷ پرداخت. در سال ۱۹۸۹ پوگاچف برای اولین بار در تاریخ اتحاد جماهیر شوروی موفق به فرود با سوخو-۲۷ بر روی ناو هواپیمابر شد. پوگاچف در سال ۱۹۸۹ با اجرای اولین مانور کبرای جهان توسط یک فروند سوخو-۲۷ در نمایشگاه هوایی پاریس به شهرت جهانی رسید. همچنین او برای اولین بار موفق به نشستن و برخاستن عمودی از ناو هواپیمابر کوزنتسف شده است. وی در حال حاضر در شهر ژوکوفسکی زندگی می کند و به عنوان طراح اصلی در د
فتر طراحی سوخو مشغول به فعالیت است.
تأسیس الشیعه الکرام لعلوم الاسلام یکی از آثار سید حسن صدر است که در زمینه معرفی خدمات علمی شیعیان نگاشته شده است. این کتاب در نقد سخنی از جرجی زیدان تألیف شده و توانسته است جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی و کتاب سال حوزه را کسب نماید. این اثر را یکی از مهمترین منابع پژوهشی در تشریح نقش شیعیان در تولید و نشر علوم اسلامی معرفی شده است. نام اثر. آقابزرگ تهرانی و سید حسن صدرعاملی نام این کتاب را «تأسیس الشیعه الکرام لفنون الاسلام» ذکر کرده اند. اما خود سید حسن صدرعاملی در مقدمه چاپ دوم همان کتاب، نامش را «تأسیس الشیعه الکرام لکل علوم الاسلام» و در جای دیگر با کلمه «کل» آن را «تأسیس الشیعه الکرام لعلوم الاسلام» یاد کرده است. این کتاب در عصر حاضر با تصحیح، پژوهش و تعلیقات محمدجواد محمودی و سید عبدالستار حسنی به همت انتشارات مؤسسه کتابشناسی شیعه با شمارگان هزار نسخه و در ۱۵۲۰ صفحه (دو مجلد) منتشر شده است. در این چاپ ناشر پیوستی با نام «خلاصه ای از کلام بزرگان و اندیشمندان شیعه از صدر اسلام» به قلم سیدعبدالحسین شرف الدین به آن اضافه کرده است. شرح اثر. کتاب تأسیس الشیعه الکرام لعلوم الاسلام، از مشهورترین آثار سید حسن صدر
است که جایگاه و نقش شیعیان در تعالی و پیشرفت علوم مختلف، از جمله «نحو»، «صرف»، «لغت شناسی»، «معانی، بیان و بدیع»، «عروض»، «فنون و روش های شعر»، «تاریخ و سیره»، «حدیث»، «تأسیس علم حدیث و رشد آن»، «فقه»، «اصول فقه»، «علوم قرآنی»، «کلام» و «علم اخلاق» را مورد بررسی قرار داده، در ۱۴ فصل به چاپ رسیده است. نویسنده این کتاب را در روز یکشنبه ۱۸ جمادی الثانی ۱۳۲۸ ه .ق در شهر کاظمین به پایان رساند. از جمله مواردی که در کتابش مورد توجه قرار گرفته است، اولین مفسر قرآن را «سعید بن جبیر» و مؤسس دانش نحو را «ابواسود دوئلی» معرفی کرده است که از شیعیان بوده اند. این اثر، علاوه بر پژوهشی در زمینه تاریخ شیعه، نقش شیعیان در تدوین و تأسیس علوم اسلامی، به معرفی اندیشمندان و آثار برجای مانده از آنان در این علوم نیز پرداخته است. در این اثر ضمن ارایه تاریخچه ای ظهور شیعه از صدر اسلام و فراز و نشیب های تاریخی آن از لحاظ علمی و فرهنگی، به بحث در مورد پیشتازی شیعه در زمینه تأسیس و پیشرفت انواع علوم و فنون به ویژه علوم و معارف اسلامی، مانند علوم حدیث، تفسیر قرآن، علم کلام و عقاید، علم رجال و درایه و ادبیات پرداخته شده است. نویسنده. سید
حسن صدر (۱۲۷۲–۱۳۵۴ ه .ق) فقیه، مفسر و محدث شیعی که به محدث کاظمینی شهره است، از شاگردان میرزا حبیب الله رشتی، محمد ایروانی، ملاحسینقلی همدانی و عبدالنبی نوری طبرسی، بوده و شاگردانی چون محمدجواد بلاغی، مرتضی آل یاسین کاظمی و میرزا حسین فقیه سبزواری تربیت نموده و پس فوت میرزای شیرازی، مرجعیت شیعیان را عهده دار شده است. وی از مهمترین چهره های خاندان صدر است. وی بیش از ۸۰ عنوان اثر علمی داشته است. هدف از تألیف. پس از آنکه جرجی زیدان، در کتاب تاریخ آداب اللغة العربیه خویش دربارهٔ مذهب تشیع چنین نوشت که: «شیعه طایفه ای کوچک بود که آثار قابل اعتنایی نداشت و اکنون شیعه ای در دنیا وجود ندارد.» سید حسن صدر با هم پیمان شدن با آقابزرگ تهرانی و محمدحسین کاشف الغطاء، بر آن شد تا پاسخ این کلام را داده و در نقد آن کتاب تأسیس الشیعه الکرام لعلوم الاسلام را در سال ۱۳۲۸ ه .ق تألیف و به سال ۱۳۷۰ به چاپ رساند. آقابزرگ تهرانی نیز به تألیف کتاب الذریعه پرداخت و آثار و تالیفات شیعه را در علوم مختلف، معرفی نمود. محمدحسین کاشف الغطا نیز نقدی بر کتاب آداب اللغة العربیه نگاشت. نشر و ترجمه. مؤسسه تحقیقاتی امام موسی صدر در توصیف این کتاب
می نویسد: «این کتاب با تصحیح، پژوهش و تعلیقات محمدجواد محمودی و سید عبدالستار حسنی به همت انتشارات مؤسسه کتابشناسی شیعه با شمارگان هزار نسخه و در ۱۵۲۰ صفحه (دو مجلد) منتشر شده است. در این چاپ ناشر پیوستی با نام «خلاصه ای از کلام بزرگان و اندیشمندان شیعه از صدر اسلام» به قلم سیدعبدالحسین شرف الدین به آن اضافه کرده است.» تحقیق این اثر با مقدمه ای مفصل از شرح حال نویسنده آغاز و تصحیح آن بر مبنای نسخه دست نویس مؤلف صورت گرفته است. تصحیح و تحقیق این کتاب، با ارائه فهرست های جامع و فنی در پایان کتاب، در دو جلد سامان یافته است. همچنین این اثر توسط مرتضی میرسجادی مورد تحقیق و پژوهش قرار گرفته و به عنوان تلخیصی از کتاب اصلی با عنوان الشیعه و فنون الاسلام تألیف نموده است که توسط انتشارات سبطین در قم منتشر شده است. محقق در این کتاب، دانش و فنون را بر مبنای اهمیت و شرافت دسته بندی کرده است. شایان ذکر است که از اولین چاپ های این کتاب در عراق به سال ۱۳۵۴ ه .ق صورت گرفته است و در انتشارات اعلمی تهران نیز تجدید چاپ شد. همچنین از دیگر انتشاراتی که این کتاب را نشر کرده اند می توان به انتشارات ذوی القربی در شهر قم اشاره کرد که
کتاب را در سال ۱۳۹۲ شمسی در قطع وزیری و ۴۴۲ صفحه به چاپ رسانده است. جوایز. کتاب تأسیس الشیعه الکرام لعلوم الاسلام به چاپ و نشر مؤسسه کتاب شناسی شیعه، در نوزدهمین همایش کتاب سال حوزه به عنوان اثر برگزیده شناخته شد. همچنین در سی و پنجمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی، این اثر به عنوان اثر برگزیده در حوزه دین، معرفی شد.
ترس آفرینان فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی پیتر جکسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل جی. فاکس، ترینی آلوارادو، پیتر دابسن، جان آستین، دی والاس، جفری کمبس، جیک بیوزی، شای مک براید، جیم فایف، تروی اوانز و آر. لی ارمی ایفای نقش کرده اند.
سِنتینِلی ها قبیله ای ناشناخته در جزیره کوچک و دور افتاده سنتینل شمالی در غرب جزایر آندامان و نیکوبار هستند که تخمین زده می شود که زندگی در جزیره خود را برای ۶۰٬۰۰۰ سال ادامه داده اند. زبان آنها به طور قابل توجهی متفاوت حتی از زبان های دیگر در جزایر آندامان است که نشان می دهد که آنها برای هزاران سال، قبایلی منزوی از بقیه مردمان آن ناحیه بوده اند؛ بنابراین مردم جزیره سنتینل به عنوان منزوی ترین مردمان جهان شناخته می شوند. دولت محلی جزایر آندامان و نیکوبار اعلام کرده است که هیچ قصدی برای دخالت در شیوه زندگی یا عادات مردم سنتینلی ندارند. در طول سرشماری سال ۲۰۰۱ هند، یک گروه مشترک اعزامی در دو دسته به جزیره سنتینل شمالی اعزام شدند که منجر به برخورد با ۳۱ و ۳۹ نفر از آنها شد. اگرچه این جزیره از سونامی دسامبر ۲۰۰۴ آسیب جدی دید، زنده ماندن سنتینلی ها چند روز پس از این واقعه که یک هلیکوپتر دولت هند تعدادی از آن ها را مشاهده کرد که به سمتشان تیر پرتاب می کردند تأیید شد. مقامات مسئول محلی در آندامان و نیکوبار در مواجه به ساکنان جزیره سنتینل سیاست دخالت حداقل همراه با نظارت را در پیش گرفته اند تا اطمینان حاصل شود که هیچ
شکارچی به منطقه وارد نمی شود. یک پروتکلی برای این منظور در مشورت با دولت هند تهیه شده است. سیاست رسمی دولت تضمین می کند که سنتینلی ها استقلال و حاکمیت خود را در جزیره خود را به عنوان یک منطقه خودمختار در چارچوب دولت مرکزی هند و دولت محلی به صورت دفاکتو حفظ کنند، هرچند این کار با هیچ معاهده رسمی صورت نگرفته است. تاریخچه. تاریخچه اولیه. اُنگ ها از وجود جزیره سنتینل شمالی آگاه بوده اند و نام سنتی آن ها برای این جزیره "چیاداک ووکویه" می باشد. اُنگ ها همچنین شباهت فرهنگی بسیاری به سنتینلی های مشاهده شده از راه دور دارند. با اینحال اُنگ هایی که توسط بریتانیایی ها در قرن نوزدهم به آنجا آورده شده بودند زبان آن ها را متوجه نمی شدند بنابراین مدت زمان جدایی آنها قابل توجه به نظر می رسد. اکتشافات انگلیسی ها. اولین مشاهده ثبت شده از جزیره سنتینل شمالی توسط نقشه بردار بریتانیایی جان ریچن در سال ۱۷۷۱ صورت گرفته است. وی «نورهای بسیاری» را از داخل یک کشتی نقشه برداری متعلق به کمپانی هند شرقی به نام "دیلیجنت" به هنگام عبور از کنار جزیره مشاهده نمود. هامفرای نیز در مارس ۱۸۶۷ به این جزیره سفر کرد. در همان سال یک کشتی تجاری هندی
به نام "نینوا" بر روی یک تپه مرجانی نزدیک جزیره غرق شد. ۱۰۶ مسافر و خدمه نجات یافته توسط قایق در ساحل پیاده شده و با حمله سنتینلی ها مواجه شدند. آن ها سرانجام توسط بخش نجات نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا پیدا شدند. سفری به رهبری موریس ویدال پورتمن یک مدیر دولتی که امیدوار بود مطالعاتی در مورد بومی ها و سنت های آن ها داشته باشد، در ژانویه ۱۸۸۰ با ورود موفق به خشکی به انجام رسید. این گروه یک مسیر شبکه ای و چند روستای متروکه را پیدا کردند. بعد از چندین روز شش سنتینلی (یک زوج سالخورده و چهار کودک) ربوده شده و به پورت بلر انتقال یافتند. افسر حکومتی مسئول آدم ربایی نوشته است که کل این گروه «به سرعت بیمار شدند و پیرمرد و همسرش جان باختند؛ بنابراین چهار کودک به خانه خود بازگردانده شدند.» دومین ورود پورتمن به این جزیره در ۲۷ اوت ۱۸۸۳ بعد از فوران کراکاتوآ انجام شد. این فوران با شلیک اشتباه گرفته شد و به عنوان سیگنال خطر از یک کشتی تفسیر شد. از این رو یک گروه جستجو در جزیره وارد خشکی شدند. پورتمن چندین بار دیگر جزیره را بین ژانویه ۱۸۸۵ و ژانویه ۱۸۸۷ مورد بازدید قرار داد. تاریخچه اخیر. گروه های اکتشافی هندی با دستور برقر