Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنتونیو اَسکاری (زادهٔ در بونفرارو، ایتالیا، درگذشتهٔ در پاریس، فرانسه) قهرمان مسابقات اتومبیل رانی گراند پری اهل ایتالیا بود. اسکاری، که فرزند یک تاجر ذرت بود، در منطقهٔ ونتوی ایتالیا، و در نزدیکی منتووا متولد شد. او شرکت در بالاترین سطوح مسابقات اتومبیل رانی را در سال ۱۹۱۹ با استفاده از یک خودروی فیات ارتقاء یافتهٔ مدل ۱۹۱۴ در ایتالیا آغاز کرد. اسکاری در کنار انزو فراری در اولین مسابقهٔ تارگا فلوریو که پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۹ برگزار شد، شرکت کرد، اما با توجه به تصادف و سقوط به یک درهٔ عمیق، که به شکستن استخوان اگن او منجر شد، موفق نشد تا این مسابقه را به پایان برساند. بدشانسی او در سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱ نیز ادامه داشت، تا اینکه در سال ۱۹۲۲ موفق به کسب یک مقام چهارم شد. در آوریل ۱۹۲۳، اسکاری که با یک خودروی آلفا رومئو برای ویتوریو جانو در مسابقات تارگا فولیو مسابقه می داد، با کسب مقام دوم و واگذاری مقام قهرمانی مسابقه به هم تیمی خود در تیم آلفا رومئو، یوگو سیووچی، باخت ملایمی را تجربه کرد. با این حال در ماه بعد در کرمونا او موفق شد اولین قهرمانی گراند پری خود را بدست آورد. در سال ۱۹۲۴، و در اولین مسابق
هٔ خودروهای پی۲، او دوباره برندهٔ مسابقهٔ کرمونا شد، و سپس به مونتزا رفت و در آنجا نیز برندهٔ گراند پری ایتالیا شد. سال ۱۹۲۵ برای آنتونیو سال خوبی بود؛ خودروی خودروی او پیشتاز رقابت در پیست اسپا-فرانکورشان بود و او در نهایت برندهٔ مسابقهٔ افتتاحیهٔ شد که اولین مسابقهٔ برگزار شده در پیست اسپا بود. مرگ. آنتونیو اسکاری در سن ۳۶ سالگی، و در حالی که با یک خودروی آلفا رومئو پی۲ در پیست جدید مونتیری در جنوب پاریس پیشتاز گراند پری ۱۹۲۵ فرانسه بود، کشته شد. او در راه بیمارستان در پاریس، از شدت جراحات وارده درگذشت. آلبرتو فرزند آنتونیو اسکاری، که در زمان مرگ او هفت ساله بود، بعداً و در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به یکی از ستارگان مسابقات فرمول یک بدل شد.
سیمای جنگ یک نقاشی اثر هنرمند فراواقع گرای اهل اسپانیا، سالوادور دالی است. این نقاشی در دوره کوتاهی که هنرمند در کالیفرنیا زندگی می کرد، کشیده شد. شوک و تصویر جنگ الهام بخش بسیاری از آثار دالی بوده است. این نقاشی بین پایان جنگ داخلی اسپانیا و آغاز جنگ جهانی دوم کشیده شد. نقاشی یک سر بی بدن را نشان می دهد که در بیابانی خشک در هوا شناور است. چهره اش مانند چهره مردگان چروکیده و پژمرده شده و حالت آن نشان از درماندگی و اندوه دارد. در حفره دهان و چشم هایش چهره هایی همسان قرار دارند و درون این چهره های کوچک نیز چهره های دیگری وجود دارد، به نظر می رسد این روند تا بی نهایت تکرار می شود. مارهای گزنده در اطراف سر قرار دارند. در گوشه سمت راست نقاشی رد دستی وجود دارد که به گفته دالی جای دست خودش است.
اینسِل ( ؛ تکواژی چند وجهی از تبتل ورزان ناخواسته (involuntary celibates)) اصطلاحی است مرتبط با یک زیرفرهنگ اینترنتی که عمدتاً شامل مردان دگرجنس گرا است که خود را ناتوان از یافتن یک رابطهٔ عاشقانه یا شریک جنسی می دانند، با آنکه خواهان چنین رابطه ای هستند. این افراد اغلب زنان و دختران را مقصر می دانند، آنان را شیءانگارانه می بینند و تحقیر می کنند. این اصطلاح در ابتدا حدود سال ۱۹۹۷ با شکل «invcel» توسط یک دانشجوی زن کوئیر کانادایی به نام آلانا ساخته شد، اما تا سال ۱۹۹۹ به شکل «incel» تغییر یافت، و در دههٔ ۲۰۱۰، پس از تأثیر تروریست های زن ستیز مانند تیراندازی در آیلا ویستا در سال ۲۰۱۴ و حادثهٔ ون تورنتو در سال ۲۰۱۸ به شهرت رسید. گفتمان آنلاین این زیرفرهنگ با تندخویی، خصومت، شیءانگاری جنسی، زن ستیزی، مردم ستیزی، خودخوری و خودبیزاری، نژادپرستی، حس استحقاق به رابطهٔ جنسی، سرزنش زنان و افراد موفق در روابط جنسی برای وضعیت خودشان (که اغلب به عنوان تعین گرایی ناشی از جبرگرایی زیستی، ژنتیک تکاملی یا یک بازی ناعادلانه تلقی می شود)، هیچ انگاری، فرهنگ تجاوز و حمایت از خشونت جنسی و غیرجنسی علیه زنان و افراد دارای روابط جنسی
توصیف شد ه است. جوامع اینسل به طور فزاینده ای از سوی پژوهشگران، مقامات دولتی و دیگران به دلیل زن ستیزی، ترویج و تشویق خشونت، و افراط گرایی مورد انتقاد قرار گرفته اند. در گذر زمان، این زیرفرهنگ با افراط گرایی و تروریسم پیوند خورده است و از سال ۲۰۱۴ تاکنون، چندین کشتار جمعی، عمدتاً در آمریکای شمالی، توسط افرادی که خود را اینسل معرفی می کردند انجام شد ه است، همچنین موارد دیگری از خشونت یا تلاش برای اعمال خشونت نیز رخ داده است. مرکز حقوقی فقر جنوبی این زیرفرهنگ را «بخشی از اکوسیستم آنلاین برتری طلبی مردانه» توصیف کرده که در فهرست گروه های نفرت پراکن این مرکز قرار دارد. انجمن جهانی اینترنت برای مقابله با تروریسم بیان کرد ه است که «جامعهٔ اینسل دارای ایدئولوژی زن ستیزانه ای است که زنان را از نظر ژنتیکی پایین تر از مردان می داند، چرا که میل جنسی آن ها را به تولیدمثل با مردان از نظر ژنتیکی برتر سوق می دهد و به همین دلیل، مردان نامطلوبی همچون خود اینسل ها را کنار می گذارد»؛ این دیدگاه «تمام نشانه های یک ایدئولوژی افراطی را داراست». همچنین، ترکیب آرزوی بازگشت به گذشته ای افسانه ای که در آن همهٔ مردان حق رابطهٔ جنسی با
زنان فرودست را داشتند، همراه با احساس شکست از پیش تعیین شده و هیچ انگاری، این جهان بینی را خطرناک می سازد. برآوردها از اندازهٔ کلی این خرده فرهنگ بسیار متفاوت است و از چند هزار تا چند صد هزار نفر متغیر گزارش شد ه است. تاریخچه و سازمان. نخستین وب سایتی که از اصطلاح «اینسل» استفاده کرد، پروژه ای به نام «پروژهٔ تجرد ناخواستهٔ آلانا» بود که در سال ۱۹۹۷ توسط آلانا، دانشجویی در کانادا، برای گفتگو دربارهٔ نداشتن فعالیت جنسی خود با دیگران راه اندازی شد. برخی رسانه ها به اشتباه تاریخ آغاز آن را سال ۱۹۹۳ دانسته اند، که در واقع مربوط به تجربه ای شخصی است که بعدها الهام بخش طراحی این صفحه شد. این وب سایت به محلی برای افرادی از تمام جنسیت ها و گرایش جنسی ها تبدیل شد تا افکار و تجربیات خود را به اشتراک بگذارند. آلانا در همان سال ۱۹۹۷ یک لیست پست سپاری در این زمینه راه اندازی کرد که از سرواژهٔ INVCEL استفاده می کرد. این واژه بعداً به «incel» کوتاه شد و به معنای «هر فردی از هر جنسیتی که احساس تنهایی می کرد، هرگز رابطهٔ جنسی نداشته بود یا برای مدت طولانی وارد رابطه ای نشده بود» به کار می رفت. در دوران دانشگاه و پس از آن، آلا
نا دریافت که دوجنس گرا است و به تدریج با هویت خود احساس راحتی بیشتری پیدا کرد. حدود سال ۲۰۰۰، او مشارکت در پروژهٔ آنلاینش را متوقف و وب سایت را به فردی ناشناس واگذار کرد. آلانا در سال ۲۰۱۸ دربارهٔ پروژه اش گفت: «این واقعاً یک مشت مرد نبودند که زنان را مقصر مشکلاتشان می دانستند. این تصویر غم انگیزی از پدیده ای است که امروز می بینیم. طی ۲۰ سال گذشته خیلی چیزها تغییر کرده اند». وقتی آلانا دربارهٔ تیراندازی در آیلا ویستا خواند و دید که بخش هایی از زیرفرهنگ اینسل، عامل حمله را ستایش می کنند، نوشت: «مثل دانشمندی هستم که چیزی اختراع کرده که نهایتاً به سلاح جنگی تبدیل شده؛ نه می توانم این واژه را از نو اختراع نکرده باشم، و نه می توانم استفاده از آن را محدود به آدم های خوب تر و نیازمندتر کنم». او از تغییر معنای واژه نسبت به نیت اولیه اش ابراز تأسف کرد؛ نیتی که هدفش ایجاد «جامعه ای فراگیر» برای افرادی از همهٔ جنسیت ها بود که به دلیل مهارت های اجتماعی پایین، محرومیت اجتماعی یا اختلال روانی از رابطهٔ جنسی محروم مانده بودند. در سال ۲۰۰۳، تابلوی پیام love-shy.com راه اندازی شد تا محلی برای افرادی باشد که احساس می کردند دائ
ماً طرد می شوند یا در برقراری ارتباط با شریک احتمالی بسیار خجالتی اند و می خواستند دربارهٔ وضعیت خود گفتگو کنند. این وب سایت نسبت به نمونهٔ دیگر آن یعنی IncelSupport که آن نیز در دههٔ ۲۰۰۰ راه اندازی شده بود، نظارت سخت گیرانه تری نداشت. در حالی که IncelSupport از زنان و مردان استقبال می کرد و پست های زن ستیزانه را ممنوع کرده بود، کاربران love-shy.com عمدتاً مرد بودند. در طول دههٔ بعد، ترکیب اعضای love-shy.com و جوامع حاشیه ای راست گرای آنلاین مانند ۴چن به طور فزاینده ای با هم همپوشانی یافت. در دههٔ ۲۰۰۰، جوامع اینسل به تدریج رادیکال تر شدند، چرا که رفتارهایی را پذیرفتند که در انجمن هایی مانند ۴چن و ردیت رایج بود؛ جایی که پست های افراطی برای کسب توجه تشویق می شدند. به گفتهٔ بروس هافمن و همکارانش، هم زمان با فراگیر شدن اظهارنظرهای «لب مرز» و افراطی در جوامع اینسل، ترول گری افراطی و «شت پستینگ» نیز در این فضا رشد کرد. انجمن r/incels در ردیت، به یکی از فعال ترین جوامع اینسل در اینترنت تبدیل شد. این انجمن به عنوان محلی شناخته می شد که مردان در آن، زنان را مقصر وضعیت تجرد ناخواستهٔ خود می دانستند، گاهی از تجاوز جنس
ی یا اشکال دیگر خشونت حمایت می کردند، و مطالب زن ستیزانه و اغلب نژادپرستانه منتشر می نمودند. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷، ردیت این انجمن را در پی اجرای سیاست جدیدی که در اکتبر همان سال تصویب شده بود مسدود کرد؛ این سیاست انتشار «محتوایی که به خشونت یا آسیب فیزیکی علیه فرد یا گروهی از مردم تشویق، تجلیل یا تحریک کند یا خواستار آن باشد» را ممنوع می کرد. در زمان مسدودسازی، این جامعه حدود ۴۰٬۰۰۰ عضو داشت. جامعهٔ اینسل پس از بسته شدن r/incels، به فعالیت خود در سایر زیرردیت ها در ردیت ادامه داد، از جمله در زیرردیت r/braincels. با اینکه لحن این انجمن مشابه r/incels بود، مدیران r/braincels اعلام کردند که آن ها از خشونت یا افراد خشونت طلب حمایت نمی کنند و آن را تجلیل نمی نمایند؛ و این تفاوت را دلیل بقای اولیهٔ انجمن خود در مقایسه با سلف آن دانستند که به دلیل محتوای خشونت آمیز مسدود شده بود. با این حال، در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹، زیرردیت r/braincels نیز پس از آن که ردیت سیاست های ممنوعیت خود را گسترش داد، مسدود شد. در پی این اقدامات، جوامع اینسل شروع به ترک پلتفرم های عمومی کردند و به جای آن، به استفاده از انجمن های بسته و اختصاصی برای مو
ضوعات خود روی آوردند. در دههٔ ۲۰۱۰، این زیرفرهنگ با مسدودسازی r/incels و همچنین وقوع مجموعه ای از کشتارهای جمعی که توسط مردانی انجام شد که یا خود را عضو این زیرفرهنگ می دانستند یا ایدئولوژی مشابهی داشتند، توجه عمومی بیشتری را به خود جلب کرد. افزایش توجه به جوامع اینسل به احساس «استحقاق آسیب دیده» در میان برخی مردان نسبت داده شده است؛ مردانی که احساس می کنند از حقوقی که شایستهٔ آن هستند محروم شده اند و زنان را به خاطر نداشتن رابطهٔ جنسی مقصر می دانند. از حدود سال ۲۰۱۹، برخی از اینسل هایی که خود را چنین معرفی می کنند، تلاش کرده اند دیدگاه های خود را به گونه ای بازتعریف کنند که بیشتر با جریان اصلی جامعه هماهنگ به نظر برسد؛ از طریق نوشتن پست های وبلاگی و مقالات در ویکی ها و انجمن های موضوع محور. این مطالب معمولاً بیان های آشکار زن ستیزانه را در بخش هایی از زیرفرهنگ اینسل رد می کنند، بر ناهمگونی در میان جوامع اینسل تأکید دارند، و اینسل ها را نه به عنوان یک زیرفرهنگ اینترنتی، بلکه به عنوان افرادی در یک وضعیت زیستی مشترک معرفی می کنند؛ وضعیتی که ممکن است حتی شامل افرادی شود که عضو این زیرفرهنگ نیستند. در سال ۲۰۲۱، م
. کلی در مؤسسهٔ پژوهشی همکاران پژوهشی سیاسی نوشت که این تلاش ها برای بازتعریف هویت اینسل با نحوهٔ خودتعریفی و شیوه های مدیریت درون گروهی آن ها در تضاد است؛ زیرا در این جوامع کاربران مدام مشروعیت دیگر اعضا را به عنوان «اینسل واقعی» به چالش می کشند، اما در عین حال افرادی را که پیش تر تجربهٔ جنسی داشته اند، در صورتی که ایدئولوژی سیاسی مشابهی داشته باشند، به عنوان عضو می پذیرند. افراط گرایی. از اواخر دههٔ ۲۰۱۰، جوامع اینسل افراط گراتر شدند و تمرکز بیشتری بر خشونت پیدا کردند. این تحول به عوامل مختلفی نسبت داده شده است، از جمله تأثیر گروه های نفرت پراکن اینترنتی هم پوشان، و ظهور گروه های راست گرایی آلترناتیو و برترپنداری نژاد سفید. خطاب های زن ستیزانه و خشونت طلبانهٔ برخی از اعضای این جوامع باعث شد که وب سایت ها و میزبان های اینترنتی بسیاری این گروه ها را مسدود کنند. جوامع اینسل همچنان در پلتفرم های آسان گیرتری مانند ۴چن، 8chan، و گب فعال هستند، همچنین در انجمن های اینترنتی ای که به طور خاص برای این موضوع ایجاد شده اند. اینسل هایی که افراط گراتر هستند و خود را چنین معرفی می کنند، به طور فزاینده ای به فضاهای پنهان ت
ری مهاجرت کرده اند، از جمله به خدمات گفت وگوی مرتبط با بازی های رایانه ای (مانند دیسکورد) و دارک وب، تا از مسدودسازی سایت ها و همچنین خودسانسوری که در برخی جوامع اینسل برای دوری از توجه نهادهای امنیتی یا ارائه دهندگان خدمات اینترنتی شکل گرفته، دور بمانند. از سال ۲۰۱۸ و در طول دههٔ ۲۰۲۰، ایدئولوژی اینسل از سوی دولت های آمریکای شمالی و پژوهشگران به عنوان تهدیدی تروریستی توصیف شد ه است، و نیروهای امنیتی در مورد این زیرفرهنگ هشدارهایی صادر کرده اند. در ماه مهٔ ۲۰۱۹، یک مرد آمریکایی به دلیل تهدید تروریستی به حداکثر پنج سال زندان محکوم شد. او در شبکه های اجتماعی نوشته بود: «قصد دارم به یک مکان عمومی تیراندازی کنم... هر دختری را که ببینم خواهم کشت». در سپتامبر ۲۰۱۹، نیروی زمینی ایالات متحدهٔ آمریکا به سربازان دربارهٔ احتمال وقوع خشونت در سالن های نمایش فیلم "جوکر" هشدار داد، پس از آن که «گفت وگوهایی نگران کننده و بسیار مشخص» در میان اینسل هایی که در دارک وب فعالیت می کردند، کشف شد. در گزارشی که در ژانویهٔ ۲۰۲۰ از سوی ادارهٔ ایمنی عمومی تگزاس منتشر شد، جنبش اینسل به عنوان یک «تهدید نوظهور تروریسم داخلی» توصیف شده بود
که «ممکن است به زودی با سطح مرگ باری سایر انواع تروریسم داخلی برابری کند یا حتی از آن فراتر رود». در مقاله ای که در سال ۲۰۲۰ توسط بروس هافمن و همکارانش در نشریهٔ "مطالعات در تعارض و تروریسم" منتشر شده، نتیجه گیری شده است که «تجلی های خشونت آمیز این ایدئولوژی تهدیدی جدید در زمینهٔ تروریسم به شمار می رود که نباید از سوی نهادهای مجری قانون داخلی نادیده گرفته یا کم اهمیت تلقی شود». جان هورگان، استاد روان شناسی در دانشگاه ایالتی جورجیا که در سال ۲۰۱۹ یک کمک هزینهٔ ۲۵۰٬۰۰۰ دلاری از وزارت امنیت داخلی ایالات متحدهٔ آمریکا برای مطالعهٔ زیرفرهنگ اینسل دریافت کرده بود، توضیح داد که چرا ایدئولوژی اینسل با تروریسم هم ارز دانسته می شود: «این که اینسل ها در پی تغییر شرایط در سطحی بزرگ تر و ایدئولوژیک تر هستند، از نظر من دقیقاً همان چیزی است که آن را به یک نمونهٔ کلاسیک از تروریسم تبدیل می کند. این به معنای آن نیست که همهٔ اینسل ها تروریست اند. اما اقدامات خشونت آمیز اینسل ها، بی تردید، از نظر من تروریسم است». در فوریهٔ ۲۰۲۰، حمله با قمه در تورنتو (۲۰۲۰) که گفته می شد با انگیزهٔ ایدئولوژی های اینسل انجام شده، به نخستین مورد
از این نوع خشونت تبدیل شد که به عنوان تروریسم تحت پیگرد قرار گرفت. پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا اعلام کرد که زیرفرهنگ اینسل را جنبشی از نوع «افراط گرایی خشونت آمیز با انگیزهٔ ایدئولوژیک» تلقی می کند. در سال ۲۰۲۱، جیکوب وِر در نشریهٔ "روندها و تحلیل های ضدتروریسم" نوشت که تحلیل های مربوط به اینسل عمدتاً بر ایالات متحده و کانادا متمرکز بوده اند، چرا که بیشترین حملات با انگیزهٔ اینسل در این کشورها رخ داده است. در مارس ۲۰۲۲، سرویس مخفی ایالات متحدهٔ آمریکا از طریق مرکز ملی ارزیابی تهدید، مطالعهٔ موردی ای با عنوان «هات یوگا تالاهسی: مطالعه ای موردی از افراط گرایی زن ستیزانه» منتشر کرد تا به بررسی تیراندازی در تالاهسی ۲۰۱۸ در یک استودیوی هات یوگا بپردازد و توجه ها را به «تهدید خاص ناشی از افراط گرایی زن ستیزانه» جلب کند. تالارهای گفتگو. در سال ۲۰۱۷، بزرگ ترین انجمن اینسل توسط یکی از مدیران پیشین زیربخش r/incels در ردیت بنیان گذاری شد. این انجمن تا اکتبر ۲۰۲۲ نزدیک به ۱۵٬۰۰۰ عضو داشت. ساختار آن از تالارهای گفتگوی عمومی و ثبت نامی تشکیل شده است که افراد خودمعرفی شده به عنوان اینسل می توانند در آن دربارهٔ تجربیات شخ
صی شان گفتگو کنند. مدیران این انجمن زنان و افراد ال جی بی تی را از عضویت منع کرده اند و اعلام کرده اند که این فضا برای افراد دگرجنس گرا طراحی شده است. در سال ۲۰۲۰، تالیا لاوین در کتاب خود با عنوان "جنگ سالاران فرهنگی" فرهنگ حاکم بر این وب سایت را ترکیبی از «ادعاهای رقابتی»، «لاف زنی های میخانه ای» و محتوای شوک آور توصیف کرد. در سال ۲۰۲۳، "رولینگ استون" فرهنگ این سایت را انتقام جویانه توصیف کرد و نمونه ای از آن را این گونه گزارش داد: یکی از مدیران پیشین انجمن که وارد رابطهٔ عاشقانه ای شد، از سوی کاربران دیگر به عنوان «اینسل قلابی» طرد شد. در سال ۲۰۱۹، "واکس" گزارش داد که فرهنگ حاکم بر این سایت شامل ستایش از عاملان کشتارهای جمعی است و مدیران سایت با این موضوع برخوردی جدی ندارند. این وب سایت از زمان راه اندازی، از چندین دامنهٔ سطح بالا استفاده کرده است؛ زیرا یکی از ثبت کننده های دامنه به دلیل محتوای خشونت آمیز و زن ستیز، آن را معلق کرد، و ثبت مجدد آن نیز توسط ثبت کننده ای دیگر رد شد. مالکان این وب سایت همچنین یک ویکی نیز اداره می کنند، که پژوهشگرانی که در نشریهٔ "رسانه های نوین و جامعه" منتشر کرده اند، آن را به
دلیل گلچین کردن منابع دانشگاهی برای تبلیغ دیدگاه های زن ستیزانه نقد کرده اند. ارتباط با انجمن های خودکشی. در سپتامبر ۲۰۲۲، مرکز مقابله با نفرت دیجیتال مستقر در بریتانیا گزارشی دربارهٔ بزرگ ترین انجمن اختصاصی اینسل ها (بر پایهٔ بازدید ماهانه) و شبکه ای از وب گاه های مرتبط منتشر کرد که توسط دو فرد با نام مستعار اداره می شوند. "واشینگتن پست"، "نیویورک تایمز"، و مرکز مقابله با نفرت دیجیتال این دو نفر را دیه گو خواکین گالانته، ساکن اروگوئه، و لامارکوس اسمال، ساکن ایالات متحده، معرفی کردند. در دسامبر ۲۰۲۱، "نیویورک تایمز" گزارش داد که ۴۵ نفر را به صورت جداگانه شناسایی کرده که مرگشان با وب گاه «خودکشی مجاز» مرتبط بوده است، و تخمین زد که عدد واقعی احتمالاً بسیار بیشتر است. گزارشگران "تایمز" دریافتند که گالانته و اسمال، وب گاه خودکشی را در کنار چندین انجمن اینسل ایجاد و اداره کرده اند. مرکز مقابله با نفرت دیجیتال همچنین گزارش داد که این دو نفر انجمن هایی برای جوامع آنلاین مرتبط با تصویر بدنی و بیکاری نیز مدیریت می کنند. ایدئولوژی. بسیاری از جوامع اینسل با رنجش و نفرت، خودترحمی، نژادپرستی، زن ستیزی و انسان گریزی شناخته
می شوند. گفت وگوها اغلب بر این باور متمرکزند که مردان حق دارند از رابطهٔ جنسی برخوردار باشند. دیگر موضوعات رایج شامل تنبلی، تنهایی، ناراحتی، خودکشی، بدل جنسی و تن فروشی است، همچنین ویژگی هایی که به باور آنان، جذابیت فرد را به عنوان شریک عاطفی افزایش می دهد، مانند ظاهر، درآمد یا شخصیت. جامعهٔ اینسل دارای نوعی هویت قربانی مشترک است که در آن افراد به شکلی تقدیرگرایانه شکست های خود را گرامی می دارند و یکدیگر را از تلاش برای موفقیت عاطفی بازمی دارند. مخالفت با فمینیسم و حقوق زنان در میان اینسل ها رایج است. برخی کاربران، جنبش آزادی بخش زنان را عامل ناتوانی خود در یافتن شریک عاطفی می دانند. برخی بر این باورند که زمانی دوران طلایی وجود داشته که در آن زوج ها در سنین پایین ازدواج می کردند، به شدت تک همسر بودند و به نقش جنسیتی سنتی پایبند می ماندند. به باور آنان، در آن زمان ظاهر نقش کم تری در شکل گیری روابط عاشقانه داشت و «حق» مردان برای رابطهٔ جنسی با زنان هرگز زیر سؤال نمی رفت. طرفداران این باور اغلب در تعیین دقیق زمان آن دوران اختلاف نظر دارند، اما در این که این نظم پیشین به تدریج به دست فمینیسم، انقلاب جنسی، آزادی
زنان و پیشرفت فناوری از میان رفت، هم عقیده اند. ، یکی از چهره های برجسته در میان جوامع روسی اینسل و ضدفمینیسم، نظریه ای با عنوان «واژینوکاپیتالیسم» (ترکیبی از واژن و سرمایه داری) مطرح کرده است که در آن ادعا می کند زنان، مردان را از حق رابطهٔ جنسی محروم می کنند و همهٔ مردان مجبورند به نوعی برای رابطهٔ جنسی «بها» بپردازند. نژادپرستی به طور کلی در انجمن های اینسل رایج تلقی می شود، هرچند برخی پژوهشگران در مورد میزان شیوع آن ابراز تردید کرده اند. در سال ۲۰۱۹، جاکی و همکارانش برآورد کردند که ۳ درصد از نظرات ثبت شده در انجمن های اینسل حاوی واژگانی از فهرست واژه های نژادپرستانهٔ شناسایی شده از سوی پژوهشگران بوده است. برخی پژوهشگران نسبت به استفاده از توصیف زبانی به عنوان روش اصلی برای مطالعهٔ این خرده فرهنگ ابراز تردید کرده اند و توصیه کرده اند که پژوهشگران آینده از روش های کیفی مانند مصاحبه های فردی بهره بگیرند تا دیدی دقیق تر به دست آورند و نتایج تحت تأثیر شیوع شوخی های بی ربط و شت پستینگ در انجمن های اینسل قرار نگیرد. باورها و دیدگاه های یهودستیزانه به طور منظم در انجمن های اینسل دیده می شود و برخی کاربران تا آن ج
ا پیش می روند که ظهور فمینیسم را نتیجهٔ توطئه ای از سوی یهودیان برای تضعیف جهان غرب می دانند. "بلک پیل". اصطلاح «بلک پیل» (به معنای «قرص سیاه») معمولاً به مجموعه ای از باورها اشاره دارد که عمدتاً در جوامع اینسل رواج دارند و شامل تعین گرایی زیستی، سرنوشت باوری و شکست طلبی برای افراد کم جذابیت است. باورمندان به این دیدگاه، «بلک پیل شده» خوانده می شوند. در انجمن پیشین اینسل در ردیت به نام r/braincels، واژهٔ «بلک پیل» برای میم هایی به کار می رفت که زنان را خودخواه، بی رحم و سطحی نگر توصیف می کردند. زاک بیوشامپ، خبرنگار وب سایت "ووکس"، «بلک پیل» را چنین توصیف کرده است: «ایدئولوژی ای عمیقاً جنسیت زده که... در اصل، انکار بنیادین آزادی جنسی زنان است؛ و زنان را موجوداتی سطحی، بی رحم و خودخواه معرفی می کند که اگر آزادی انتخاب داشته باشند، تنها سراغ جذاب ترین مردان می روند». این اصطلاح نخستین بار در وبلاگ «شورش باکرهٔ امگایی » رایج شد، جایی که نشان دهندهٔ این باور بود که کل نظام اجتماعی دچار اختلال است و جایگاه فرد در این نظام چیزی نیست که بتوان با تلاش شخصی آن را تغییر داد. کسی که «بلک پیل را خورده» یعنی به این باور رس
یده است که هیچ امیدی برای او وجود ندارد و ناکامی اش در روابط عاطفی و جنسی، پایدار و تغییرناپذیر است، حتی اگر در ظاهر، شخصیت یا ویژگی های دیگر خود تغییر ایجاد کند. بسیاری از اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند، باورهایشان را با ارجاع به مطالعات علمی در حوزه هایی چون روان شناسی، جامعه شناسی، زیست شناسی فرگشتی، روان شناسی فرگشتی و علم اقتصاد تقویت می کنند. گردآورده هایی از پژوهش هایی که گمان می رود این باورها را تأیید می کنند، گاه «بلک پیل علمی» نامیده می شوند. برخی پژوهشگران روان شناسی فرگشتی، برداشت اینسل ها از مطالعات این حوزه—مانند فرضیهٔ چندگانگی راهبردی یا «راهبرد جفت گیری دوتایی»—را به چالش کشیده اند. پژوهشگران مؤسسهٔ گفت وگوی راهبردی توسل اینسل ها به علم را بخشی از راهبردی با عنوان «استدلال با فرسایش» دانسته اند، که در آن «تعداد زیادی ارجاع با کیفیت مشکوک برای پشتیبانی از ادعاهایی پرسش برانگیز مطرح می شود». اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند، به طور منظم از ایده هایی مانند «هایپرگامی زنانه»، برتری ژنتیکی مردان بر زنان، و «قاعدهٔ ۸۰/۲۰» (کاربردی از اصل پارتو که بر اساس آن اینسل ها ادعا می
کنند ۸۰٪ از زنان تنها به ۲۰٪ از جذاب ترین مردان علاقه مندند) حمایت می کنند. همچنین، در میان مردان غیرسفیدپوست این خرده فرهنگ، نظریه ای با عنوان «فقط سفید باش» رایج است که معتقد است قفقازی ها با کم ترین موانع در مسیر برقراری رابطه و رابطهٔ جنسی مواجه اند. اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند، همچنین بر این باورند که افرادی که به دنبال شریک عاطفی یا جنسی هستند، درگیر نوعی انتخاب جنسی بی رحم، سودجویانه و داروینی هستند؛ انتخابی که در آن اینسل ها به لحاظ ژنتیکی نامناسب اند و زنان به دلایلی چون فمینیسم یا استفاده از لوازم آرایشی دست بالا را دارند. اینسل ها ممکن است ناکامی خود در روابط جنسی را به عواملی چون کم رویی، محیط های کاری تفکیک شده از نظر جنسیتی، تصویر منفی از بدن، اندازهٔ آلت تناسلی، یا ظاهر فیزیکی نسبت دهند. آنان اغلب باور دارند که تنها چیزی که از ظاهر برای افزایش جذابیت مردان مهم تر است، ثروت است. برخی نیز باورهای خود را بر پایهٔ آثار پژوهشگران حاشیه ای مانند روان شناس اجتماعی برایان گیل مارتین و روان شناس بالینی جردن پیترسون توجیه می کنند. «قرص قرمز». «قرص قرمز» یک تلمیح رایج در جوامع مرتبط با من
وسفیر است و در برخی جوامع خارج از منوسفیر نیز دیده می شود. این اصطلاح از دوراهی ای در فیلم "ماتریکس" گرفته شده است که شخصیت اصلی باید میان ماندن در جهانی خیالی (با خوردن قرص آبی) یا دیدن واقعیت جهان آن گونه که هست (با خوردن قرص قرمز) یکی را انتخاب کند. در میان جوامعی که از این اصطلاح استفاده می کنند، «قرص قرمز» معمولاً به مجموعه باورهای بنیادی آن جامعه اشاره دارد، و افرادی که «قرص قرمز خورده اند» یا «ردپیل شده اند» کسانی هستند که آن باورها را پذیرفته اند. در جوامع منوسفیر، مانند گروه های مدافع حقوق مردان، و به گفتهٔ برخی پژوهشگران در جوامع اینسل نیز، «قرص قرمز خوردن» به معنای دیدن جهانی است که در آن فمینیسم قدرت زیادی به زنان داده و برتری مردانه وجود ندارد. «بلک پیل» یا قرص سیاه، گسترش یافته ای از استعارهٔ قرص قرمز و قرص آبی است. میان پژوهشگران و روزنامه نگاران بر سر این که کدام باورها ذیل «قرص قرمز» و کدام ذیل «قرص سیاه» قرار می گیرند، و اینکه آیا ایدئولوژی بلک پیل یکی از ویژگی های تمایزبخش اندیشهٔ اینسل ها است یا اینکه اینسل هایی نیز وجود دارند که به باورهای بلک پیل اعتقاد ندارند، اختلاف نظر وجود دارد. برخی
پژوهشگران و روزنامه نگاران از اصطلاح «قرص قرمز» برای اشاره به مجموعه باورهای رایج در میان فعالان حقوق مردان استفاده می کنند، و «قرص سیاه» را خلاصه ای از کل ایدئولوژی اینسل ها می دانند. در سال ۲۰۲۰، هافمن و همکارانش نوشتند که «خوردن قرص سیاه» بخش اساسی از هویت اینسل است، زیرا به معنای پذیرش «اینسل بودن» به عنوان وضعیتی دائمی است. آجا رومانو نیز در سال ۲۰۱۸ در وب سایت "ووکس" نوشت: «آن چه همهٔ اینسل ها را به هم پیوند می دهد چیزی است که با عنوان قرص سیاه شناخته می شود». در سال ۲۰۱۹، پژوهشگران اتحادیهٔ ضدافترا نوشتند که برخی اینسل ها به قرص قرمز باور دارند و برخی دیگر به قرص سیاه. کسانی که بر این باورند که می توانند شانس خود را نزد زنان بهبود دهند، پیرو قرص قرمز هستند، در حالی که اینسل هایی که باور دارند هیچ قدرتی برای تغییر موقعیت خود در جامعه یا نزد زنان ندارند، بلک پیل شده اند. بنا بر گزارش اتحادیهٔ ضدافترا، باورهایی که در قالب «قرص قرمز» خلاصه می شوند، بر این ایده استوارند که فمینیسم تعادل جامعه را بر هم زده و قدرت بیش از حدی به زنان داده است. اینسل های قرص قرمز معتقدند هنوز فرصت مبارزه با این نظام ناعادلانه
را دارند و می کوشند با جذاب تر شدن برای زنان با آن مقابله کنند. در مقابل، اینسل های بلک پیل کسانی هستند که معتقدند هیچ راهی برای تغییر وضعیت خود ندارند. اتحادیهٔ ضدافترا می نویسد: «در این جا است که جنبش اینسل ویژگی های یک فرقهٔ مرگ محور را به خود می گیرد». به گفتهٔ اتحادیهٔ ضدافترا، کسانی که قرص سیاه را خورده اند با گزینه های اندکی روبه رو هستند: کنار کشیدن از زندگی (که در زبان اینسل ها با عبارت اختصاری «LDAR» به معنای «دراز بکش و بپوس» شناخته می شود)، خودکشی یا ارتکاب به خشونت دسته جمعی. ترویج خشونت. برخی از بحث ها در جوامع اینسل، خشونت علیه زنان فعال جنسی و مردان موفق تر از نظر جنسی، همچنین آزار و اذیت زنان، و خودکشی را تأیید می کنند. به گفتهٔ اتحادیهٔ ضدافترا، اینسل ها خشن ترین جامعه در میان گروه های منوسفیر را تشکیل می دهند. در برخی جوامع اینسل، پست هایی که به خشونت اینسل های شناخته شده مانند الیوت راجر (عامل تیراندازی در آیلا ویستا) و الک میناسیان (عامل حادثهٔ ۲۰۱۸ ون تورنتو) پرداخته و آن را ستایش می کنند، رایج است. همچنین، از کسانی که به باور آنان ایدئولوژی مشابهی داشته اند، مانند مارک لپین (عامل کشتار