Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امبر ۱۸۳۵ به سمت جزایر گالاپاگوس حرکت کرد، داروین در مورد ضروریات اساسی نظریه اش در مورد تشکیل آب سنگ های حلقوی فکر کرده بود. در حالی که دیگر تشکیل شدن آب سنگ های حلقوی در روی آتشفشانهای زیر آب را باور نداشت، برخی از نکات موجود در این جزایر-۱۶ دهانهٔ آتشفشانی شبیه آب سنگ حلقوی در یک طرف اندکی بیشتر بالا آمد، و ۵ تپه تقریباً با ارتفاع یکسان پدیدار شدند. - را که از آن نظریهٔ حمایت می کرد مورد توجه قرار داد. سپس موضوع نبودن صخره های مرجانی در جزایر گالاپاگوس را مطرح کرد که با هر دو نظریه سازگار بود. یک احتمال نبود موادآهکی در اطراف جزایر بود، اما پیشنهاد اصلیش، که فیتزروی به او پیشنهاد داده بود، سرد بودن زیاد دریاها بود. همان طور که آرام حرکت می کردند، داروین در مورد رکورد درجه حرارت دریا که در ژورنال آب و هوای کشتی نگهداری می شد یاداشت برمی داشت. داروین در ۹ نوامبر اولین بار هنگام عبور از طریق مجمع الجزایر توآموت به آب سنگ حلقوی مرجانی پوکا پوکا نگاهی اجمالی انداخت. با رسیدن به تاهیتی در ۱۵ نوامبر، داروین مشاهده کرد که جزیره با آب سنگ مرجانی جداشده از ساحل بوسیلهٔ کانال ها و حوضچه هایی که هنوز آب دارند احاطه شد
ه است. او از تپه های جزیرهٔ تاهیتی بالا رفت و به شدت تحت تأثیر چشم انداز رو به جزیزهٔ موئورئا قرار گرفت. این جزیره جایی بود که ناگهان کوه ها از دریاچهٔ شیشه ای که از همه طرف توسط یک خط مشخص تعریف شده ازموج شکن ها از دریای آزاد جدا شده است، بیرون می آمدند.
کارل مارکس، متفکر آلمانی قرن نوزدهمی، بنیان گذار و نظریه پرداز اصلی مارکسیسم، نگرشی پیچیده و ضد و نقیض نسبت به دین داشت. وی در وهلهٔ اول دین را «افیون توده ها» و «روحِ شرایط بی روح» می دانست که برای طبقهٔ حاکم مفید است، زیرا هزار سال بود که به طبقهٔ کارگر امیدهای دروغین می داد. در عین حال، مارکس دین را به عنوان نمودی از اعتراض طبقهٔ کارگر نسبت به وضعیت اقتصادی نامناسب و ازخودبیگانگی شان، در نظر می گرفت. در تعبیر مارکسیست-لنینیستی از نظریهٔ مارکسیستی، که بخشی عمده از آن توسط گرجستانی انقلابی و رهبر شوروی جوزف استالین، توسعه یافته است، به دین، به صورت مانعی که پیشرفت بشری را کند می کند نگریسته می شود. به همین دلیل، تعدادی از حکومت های مارکسیست-لنینیست قرن بیستمی، از جمله شوروی پس از ولادیمیر لنین و جمهوری خلق چین تحت رهبری مائو تسه تونگ، بی خدایی حکومتی را در دستور کار قرار دادند. نگرش کارل مارکس به مذهب. دیدگاه های کارل مارکس به مذهب، موضوع تفسیرهای بسیاری بوده اند. او در بخشی مشهور از «"نقد فلسفه حق هگل"» می نویسد: رنج مذهبی، در آن و عین حال، تجلی رنج حقیقی و اعتراضی به رنج حقیقی است. دین آهِ مخلوق مظلوم، قلب
دنیایی سنگ دل، و روح شرایط بی روح است. [دین] افیون توده هاست. نابودی دین، که بانی خرسندی دروغین توده هاست، خواسته ای در راستای [تحقق] خرسندی حقیقی آن هاست. دعوت آنان به دست کشیدن از توهمات دربارهٔ وضعیت خود، همانا فراخوانی برای رهایی از وضعیتی است که وهم لازمهٔ آن است. بدین ترتیب نقد دین، در نطفهٔ آن، نقد اشک های دروغینیست که دین هالهٔ مقدس آن است. نقد [دین] گُل های خیالی نشسته بر زنجیر آن را پرپر کرده، نه از آن رو که انسان باید آن زنجیر را بدون [وجود] وهم و تسلی بخشی با خود بکشد، بلکه مگر زنجیر را به دورافکنده و گل های حقیقی از شاخه برچیند. نقد مذهب، انسان را از وهم دین رها می کند تا بیندیشد، عمل کند، تا واقعیتش را همچون شخصی به خود آمده و خودبازیافته برنشاند، تا بر گِرد خویش، و بر گرد خورشید راستین خویش بگردد. دین، تنها خورشید دروغینیست که که بر گرد انسان می گردد، مادامی که وی بر گرد خود نگردد. به اذعان هاوارد زین، دیدگاه مارکس نسبت به دین، «همیشه به شکل عبارتی مانند «دین افیون خلق است»، منفی نبود، بلکه نظر مثبت وی به دین در جایی که از آن به عنوان «آهِ مخلوق به تنگنا درآمده»، «جان جهان شقاوت بار» و «روح او
ضاع بی روح» یاد می کند، قابل مشاهده است. این به فهم محبوبیت گستردهٔ شارلاتان ها مذهبی در تلویزیون، و همچنان تأثیر الهیات آزادی بخش در پیوند زدن روحیهٔ مذهبی به انرژی جنبش های انقلابی در کشورهای بسیار فقیر کمک می کند». برخی تحقیقات جدید بر این نظراند که عبارت «افیون توده ها» خود استعاره ای دیالکتیکی ست؛ یک «اعتراض» [به] و یک «تجلی» [از] رنج. نگرش ولادیمیر لنین به مذهب. برخورد ولادیمیر لنین با دین بسیار منتقدانه بود، او در کتابش "دین" می گوید: آتئیسم، بخشی طبیعی و جدانشدنی از مارکسیسم و همچنین بخشی طبیعی و جدانشدنی از سوسیالیسم علمی در عمل است. لنین در "نگرش حزب کارگران به دین" چنین می نویسد: دین افیون توده ها است؛ این گفتهٔ مارکس یکی از اساسی ترین قسمت های نگرش مارکسیسم به دین است. تمامی ادیان و مذاهب معاصر و تمامی سازمان های دینی و مذهبی از دید مارکسیسم چیزی بیش از ارگان هایی ارتجاعی و بورژوا نیستند و در عمل کاربردی به جز دفاع از استثمار شدن کارگران ندارند. با این که دید لنین به دین انتقادی بود، او به طور مشخص در "برنامه ما" دین را شامل نکرد: در هیچ شرایطی ما نباید سؤال دین را به صورت چکیده، ایده آلیست و به ص
ورت سؤالی «روشنفکرانه» که هیچ ارتباطی به طبقه کارگر ندارد جلوه دهیم، به شکلی که دموکرات های رادیکال بورژوازی این سؤال را جلوه داده اند. احمقانه است اگر فکر کنیم در جامعه ای که بنیادش استثمار و ستم کارگران است، تعصب های دینی فقط از طریق تبلیغات از بین خواهند رفت. کوته فکری ای بورژوا می بود، اگر فراموش می کردیم که بار سنگین دین برای بشریت محصول و انعکاس بار سنگین اقتصاد در جامعه هست. اگر نبرد علیه نیروهای اهریمنی سرمایه داری فکر پرولتاریا را روشن نکند، هیچ چیز نمی تواند فکرش را روشن کند. اتحاد در این نبرد انقلابی ستم دیدگان برای ساخت بهشت بر روی زمین، برای ما مهم تر است تا اتحاد برای باور در بهشت آسمانی. نگرش نیکولای بوخارین و ایوگنی پروبراژنسکی به مذهب. در کتاب تأثیر برانگیزشان "الفبای کمونیسم"، نیکولای بوخارین و ایوگنی پروبراژنسکی چنین نوشتند: «دین با کمونیسم ناسازگار است.» گرچه، تأکید بر سکولاریسم و برخورد غیر خشونتی علیه دین گذاشته شد: اما کمپین علیه عقب ماندگی توده ها در موضوع دین، باید با صبر و حساسیت پیش رود، همان طور که با انرژی و استقامت پیش می رود. جامعه به هر چیزی که به احساساتش ضربه می زند، بسیار حس
اس است. تحمیل کردن آتئیسم بر توده ها و مسخره کردن عرف های مذهبی، نه تنها به گسترش آتئیسم کمکی نمی کند، بلکه جلوی آن را نیز می گیرد. اگر کلیساها محکوم شوند، [این امر] موجب ایجاد همدردی میان توده ها خواهد شد، چراکه یک محاکمه، توده ها را به یاد روزهایی می اندازد که بین دین و دفاع ملی اتحادی وجود داشت؛ چنین عملی یهودی ستیزی را تقویت می کند و در مجموع برای ایده ای که اکنون در حال مرگ است، بسیج فراهم می کند. مذهب در دولت های خودخواندهٔ «مارکسیست». مذهب در اتحاد جماهیر شوروی. از زمان انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷، دو مورد از مهم ترین و در عین حال کمتر درک شده تأثیر فرهنگی این انقلاب، فلسفه و دین بوده است. این تأثیر البته نه تنها در اتحاد جماهیر شوروی بلکه بعد از جنگ جهانی دوم در اروپای شرقی که تحت سلطه شوروی بود نیز عظیم بوده است. آثار کمونیسم برای فلسفه و دین در سراسر مدار اتحاد جماهیر شوروی به دور از کم پرداختن است و توسط کلیشه های مارکسیسم یکپارچه و پی درپی و خردکننده به کلیسا و ایمان شیطانی حمله شده است. بدون تردید مارکسیسم فلسفه حاکم در سراسر اروپای شرقی است. در اتحاد جماهیر شوروی، مارکسیسم-لنینیسم یا ماده گرایی دیالکتیک
ی فلسفه رسمی و تنها تحمل پذیر است و بسیاری از کشورهای اروپای شرقی از نظر شوروی در فلسفه مانند سایر زمینه ها پیروی می کنند. اما در کشورهای مارکسیسم تنها پس از جنگ جهانی دوم تحمیل شد و گسترش آن همیشه از مدل شوروی کپی برداری نکرده است. متفکران اصیل در یوگسلاوی، چکسلواکی، لهستان و مجارستان از طریق نوشته های مارکس و پیروان او راه خود را اندیشیده اند و به مواضع مارکسیستی رسیده اند که به نظر می رسد اغلب با یکدیگر با تفسیرهای اتحاد جماهیر شوروی مغایرت داشته باشد - به علاوه در سال های اخیر (در آن سال های اخیر نوشتن کتاب، سال ۱۹۷۴) خود فیلسوفان شوروی نتوانسته اند دیدگاه های مطرح شده توسط شرق شوروی تأثیر گذاشته غرب را نادیده بگیرند. اتحاد جماهیر شوروی یک دولت بی خدا بود که در آن، مذهب به شدت پرهیز شده و با پیروان ادیان، گاهی با شدت برخورد می شد. براساس منابع مختلف در شوروی و غرب، بیش از یک سوم مردم این کشور اعتقادات مذهبی خود، مسیحیت و اسلام با بیشترین تعداد پیروان، را حفظ کرده بودند. مسیحیان از فرقه های مختلف بودند: ارتدوکس ها با بیشترین تعداد پیروان، کاتولیک ها، تعمیدیون و سایر فرقه های پروتستان در رده های بعد. اکثریت
مسلمانان، سنی بودند و یهودیت نیز پیروان فراوانی داشت. سایر ادیان مانند بودایی و شمن باوری پیروان به مراتب کمتری داشتند. با این حال باید توجه داشت که پس از ۱۹۴۱ و در دوران استالین، آزار و تبعیض مذهبی به شدت کاهش یافت. دولت استالین برای به دست آوردن حمایت توده ها در جریان جنگ جهانی دوم، هزاران معبد را بازگشایی و انجمن رزمنده های آتئیست را منحل کرد. در طول حکومت خروشف، آتئیست ها پروپاگاندای خودرا به طور محدودی از سرگرفتند و در طول سال های برژنف روش ملایم تری را اتخاذ کردند. نقش دین در زندگی روزمرهٔ شهروندان شوروی بسیار متفاوت بود، با این حال دو سوم جمعیت شوروی غیر مذهبی بودند. حدود نیمی از مردم، از جمله اعضای حزب کمونیست حاکم و مقامات بلندپایهٔ دولتی، اذعان به بی خدایی داشتند. در نظر اکثر شهروندان شوروی، مذهب غیرضروری شناخته می شد. تا پیش از فروپاشی در اواخر سال ۱۹۹۱، آمار رسمی مذهب در اتحاد جماهیر شوروی در دسترس نبود. بی خدایی دولتی در شوروی با عنوان "gosateizm" شناخته می شد. مذهب در آلبانی. انور خوجه آلبانی را دولتی بی خدا اعلان کرد. در دورهٔ نو شکوفایی ملی، دین از سوی دولت آلبانی، در راستای منافع ملی گرایانه
تشخیص داده شده و ملی گرایی نیز، تهدیدی از جانب بیگانگان نسبت به فرهنگ آلبانی به حساب می آمد. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که آلبانی تبدیل به یک کشور شد، به منظور متحد و یکپارچه کردن هر چه بهتر مردم، ادیان سرکوب شدند. همچنین ملی گرایی نیز برای توجیه مواضع کمونیستی دولت آتئیست حاکم در سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۱ مورد استفاده قرار گرفت. این سیاست به صورتی بنیادی در درون مرزهای آلبانی محسوس و تأثیرگذار بود و در انتها نیز منجر به بی دینی قشر عظیمی از جامعهٔ آلبانیایی ها شد. مذهب در جمهوری خلق چین. جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ میلادی تأسیس شد و در بخشی اعظم از تاریخچهٔ ابتدایی آن، نسبت به مذهب، که به دید نشانه ای از فئودالیسم و استعمار خارجی نگریسته می شد، برخوردی خصمانه داشت. عبادتگاه ها از جمله معابد، مساجد و کلیساها، به ساختمان های غیرمذهبی با کاربردهای سکولار تبدیل شدند. با این حال، این مواجههٔ خصمانه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و با پایان برنامهٔ انقلاب فرهنگی، به شکلی قابل ملاحظه تعدیل شد. قانون اساسی مصوب در سال ۱۹۷۸ جمهوری خلق چین، «آزادی مذهبی» را در کنار محدودیت هایی اندک تضمین کرد. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ یک برنامه گسترده برای
بازسازی معابد بودایی و تائویی در چین، که در زمان انقلاب فرهنگی تخریب شده بودند، به راه افتاد. با این حال، حتی امروزه نیز حزب کمونیست چین صریحاً بی خدا است، مذهب تحت کنترلی سخت گیرانه قرار دارد و تنها کلیساها، مساجد و معابد دولتی خاص دارای مجوز هستند. مذهب در کامبوج. جمهوری کامبوج. پل پوت رهبر رژیم خمرهای سرخ، مذهب بودایی کامبوجی را سرکوب کرد؛ راهبان خلع لباس شده و معابد و سازه ها، از جمله مجسمه های بودا، نابود شدند و مردمانی که تمایلات مذهبی دیگری داشته یا آن ها را ابراز می کردند، اغلب کشته می شدند. جوامع مسلمان و مسیحی نیز در میان گروه هایی بودند که بیشترین میزان آزار و اذیت را متحمل شدند. کلیسای جامع کاتولیک رومی در پنوم پن نیز نابود شد. خمرهای سرخ، مسلمانان را مجبور به خوردن گوشت خوک می کردند، گوشتی که تغذیه آن در شریعت مسلمانان حرام است، و بیشتر افرادی که از این عمل اجتناب می کردند، مانند کشیش های مسیحی و روحانیون مسلمان اعدام می شدند. جمهوری خلق کامپوچیا. پس از سرنگونی خمرهای سرخ، یک دولت سوسیالیستی، که بیشتر بازتاب دهندهٔ ارزش های مشترک با ویتنام و متحدان اتحاد جماهیر شوروی بود، در کامبوج تشکیل شد. سرکو
ب گروه های مذهبی تقریباً به پایان رسید و روابط بین گروه های مذهبی و جمهوری خلق کامپوچیا در طول موجودیتش، تا یک دهه بعدتر و زمان استقرار مجدد سلطنت، بسیار خنثی تر بود. مذهب در لائوس. در مقایسه با سرکوب خشن سانگا (فرقه های بودایی) در کامبوج، دولت کمونیست لائوس هرگز به طور جدی به مخالفت یا سرکوب مذهب بودایی در لائوس نپرداخت، بلکه از همان روزهای نخستین، مقامات کمونیستی پاتت لائو به دنبال استفاده از نفوذ و احترام به روحانیت بودایی برای رسیدن به اهداف سیاسی بودند، چرا که کمرنگ و بی اثر کردن مذهب، برای اهداف مارکسیستی زیان آور شناخته شده بود. از همان ابتدای دهه ۱۹۵۰، اعضای پاته لئو با ایجاد اتحاد بین اعضای فرقهٔ بودایی لائوس و جبهه مقاومت کمونیست، سعی در ترغیب حمایت از جنبش کمونیستی داشتند. با وجود مخالفت دولت سلطنتی لائوس، این تلاش ها نسبتاً موفقیت آمیز بود و منجر به افزایش حمایت از پاتت لائو، به ویژه در جوامع روستایی شد. کمونیسم و ادیان. کمونیسم و مسیحیت. هیچ چیز ساده تر از آن نیست که به پرهیزکاری مسیحی رنگ و لعابی سوسیالیستی بدهیم. مگر مسیحیت خطابه های پرشوری علیه مالکیت خصوصی، علیه ازدواج و علیه دولت سر نداده؟ م
گر به جای این ها، مردم را به صدقه و فقر، تجرد و ریاضت جسمی، زندگی رهبانی و کلیسای مادر موعظه نکرده؟ سوسیالیسم مسیحی چیزی نیست جز آب مقدسی که کشیش به وسیلهٔ آن خشم و حسادت اشراف را تقدیس می کند. کمونیسم مسیحی را می توان به نوعی، فرم رادیکال سوسیالیسم مسیحی دانست. این نظریه، یک نظریهٔ الهیاتی و سیاسی بر اساس تعالیم عیسی مسیح است که مسیحیان را تهییج می کند تا از کمونیسم، به عنوان نظام اجتماعی ایدئال، حمایت کنند. گرچه در مورد تاریخ دقیق پایه گذاری کمونیسم مسیحی اتفاق نظری وجود ندارد، اما بسیاری از کمونیست های مسیحی مدعی اند شواهدی برگرفته از کتاب مقدس حاکی از آنند که نخستین مسیحیان، از جمله حواریون، جوامع کوچک کمونیستی خود را در سال های پس از مرگ و رستاخیز مسیح، تشکیل دادند. بدین ترتیب، بسیاری از حامیان کمونیسم مسیحی استدلال می کنند که این نظریه جزو تعالیم مسیح بوده و توسط حواریون نیز به اجرا درآمده است. فریدریش انگلس در کتاب "تکامل سوسیالیسم از تخیل به علم" به مقایسهٔ سیستم اشتراکی اتوپیاییِ برخی جوامع مسیحی ابتدایی با جنبش کمونیستی دوران مدرن می پردازد؛ یک جنبش کمونیستی علمی، به نمایندگی از پرولتاریا در این دور
ه و دگرگونی هایی تاریخی-جهانی جامعه آن. انگلس به برخی شباهت ها و تفاوت ها میان این دو اشاره می کند. الهیات آزادی بخش. در دهه های پنجاه و شصت میلادی، الهیات آزادی بخش عرف سیاسی الهیات دانان آمریکای لاتین بود که از میان آن ها می توان گوستاو گوتیرز (از پرو)، لئوناردو بف (از برزیل)، خوان لوئیس سگوندو (از اروگوئه) و جان سابرینو (از اسپانیا) را نام برد که عبارت «حق انتخاب برای فقرا» را مطرح کردند. الهیات آزادی بخش، شامل تلفیقی از الهیات مسیحی و تحلیل های اجتماعی و اقتصادی است که بر نگرانی اجتماعی برای فقرا تأکید دارد و از آزادی بخشی ستمدیدگان حمایت می کند. الهیات آزادی بخش علاوه بر این که یک مضمون الهیاتی است، اغلب با کنش سیاسی پایا، در پیوند بوده است. در حالی که الهیات آزادی بخش بیشترین تأثیر را در آمریکای لاتین به جای گذاشت، به بخش های دیگر جهان نیز بسط داده شد که از میان آن ها می توان به الهیات سیاه در آمریکا و آفریقای جنوبی، الهیات آزادی بخش فلسطینی، الهیات دالیت در هند و الهیات مینجونگ در کره جنوبی اشاره کرد. کمونیسم و یهودیت. در طول جنگ داخلی روسیه، به یهودیان به چشم طرفداران کمونیست ها نگاه می شد و هزاران نف
ر از آنان در نوعی پوگروم، توسط ارتش سفید قتل عام شدند. در دههٔ ۵۰ میلادی، طی دوران وحشت سرخ در ایالات متحده آمریکا، نماینده کمیته یهودیان آمریکا به کمیته قدرتمند فعالیت های غیرآمریکایی اطمینان داد که یهودیت و کمونیسم کاملاً ناسازگارند. از سوی دیگر، برخی یهودیان ارتدوکس، از جمله تعدادی از شخصیت های برجسته مذهبی، به شکلی فعال حامی نسخه های آنارشیستی یا مارکسیستی از کمونیسم، بوده اند. افرادی مانند: خاخام یهودا اشلگ، هوادار صریح کمونیسم لیبرترین، ایزاک استینبرگ، رهبر انقلابی و یهودی سرزمین خواه روس و خاخام ابراهیم بیک، فعال کمونیست آمریکایی. کمونیسم و اسلام. در فاصلهٔ میان سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰، کمونیست ها و اسلام گرایان به منظور مقابله با استعمار و رسیدن به استقلال ملی، گاهی با یکدیگر متحد می شدند. حزب کمونیست توده ایران، در جریان شورش سرانجام موفقیت آمیز علیه محمدرضا پهلوی با اسلام گرایان متحد بود، هرچند پس از سرنگونی شاه، اسلام گرایان به متحدان سابق خود پشت کردند. با این حال حزب کمونیست اسلام گرای تبعیدی سازمان مجاهدین خلق ایران که از مخالفان جمهوری اسلامی است، همچنان در مرکز فرماندهی خود در اردوگاه تیرانا، تاح
دودی صاحب قدرت است. فیلسوف کمونیست میر سعید سلطان قالی یئو، از شاگردان ژوزف استالین در کمیساریای خلق در امور ملیت ها (نارکومنتس) بود و در ژورنال نارکومنتس، "زندگی ملل"، مقالاتی می نوشت. کمونیسم و بهائیت. شباهت ها و تفاوت های بسیاری میان این دو مکتب فکری وجود دارد، اما از بزرگ ترین اشتراکات، دورهٔ زمانی ای است که هر دو ایدئولوژی در آن پایه گذاری شده اند. همچنین از دیگر شباهت های این دو می توان به بعضی از دیدگاه های اجتماعی و اقتصادی اشاره کرد. کتابی توسط انجمن مطالعات بهائی، به صورت دیالوگ میان دو مکتب به تحریر درآمده است. تحقیقات نشان می دهد که بهائیت، به عنوان یک مانیفست تعلیمی و جامعه ای متأخراً سازمان یافته، حائز ماهیتی دربرگیرنده عناصر فکری خاصی است که در برخی مباحث، مشابهت هایی با خطوط فکری مارکسیستی، آنارشیستی و لیبرترینیسم نوین، در آن دیده می شود. بعضی این عناصر عبارتند از: فقدان روحانیت و تم های ایدئولوژیک مشابه با مکاتب فکری موتوالیسم (همیاری متقابل)، سوسیالیسم لیبرترین و فدرالیسم دموکراتیک. کمونیسم و بودیسم. برخی بودیسم و کمونیسم را با یکدیگر سازگار دانسته اند، چون می توان نتیجه گرفت هر دو خداناباور
انه اند و دیدگاه های مشابهی نسبت به دنیای طبیعت و ارتباط ذهن و ماده دارند. با این وجود، بوداییان در حکومت های کمونیستی، خصوصاً در چین، مغولستان و کامبوج در زمان خمرهای سرخ، همچنان هدف آزار و اذیت بوده اند. بسیاری از طرفداران ویت کنگ، بوداییانی بودند که شدیداً از وحدت ویتنام هواداری می کردند. علت مخالفت خیل عظیمی از آن ها با ویتنام جنوبی، آزار بوداییان به دستور رئیس جمهور سابق ویتنام جنوبی، نگو دین دیم، در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بود. به رغم فشارهای بسیاری که دولت چین، پس از ظهور مائو تسه تونگ و اجرای برنامه انقلاب فرهنگی بر مردم تبّت وارد کرده است، دالایی لامای فعلی، تنزین جیاتسو، نظرات مثبتی نسبت به مارکسیسم ابراز می کند. نقد دینی به کمونیسم. عده ای کمونیسم را به خاطر ماهیت ظاهراً خداناباورانه اش به سرکوب ادیان متهم می کنند؛ درحالی که عده ای بر این باورند که کمونیسم، خود یک دین است. کمونیسم بی خدا. در طی دوران وحشت سرخ دوم، هراس از «کمونیست های بی خدا» به یک اپیدرم مبدل شد و همچنین تهدیدی برای ایالات متحده در یک جهان در حال تغییر به حساب می آمد. با بیشتر شدن نگرانی ها نسبت به تهدید سبک زندگی آمریکایی از سوی ک
مونیست های بی خدا و ماتریالیسم، «انتخاب بین آمریکانیسم و کمونیسم ضروری بود، بدون هیچ محلی برای سازش.»
پروژهٔ ایمیج نت () یک پایگاه داده تصویری بزرگ است که برای استفاده در تحقیقات تشخیص نرم افزاری اشیا طراحی شده است. بیش از ۱۴ میلیون نشانی اینترنتی به وسیله ایمیج نت برچسب گذاری شده اند؛ حداقل یک میلیون تصویر، دارای کادر محیطی نیز ارایه شده است. ایمیج نت بیش از ۲۰ هزار گروه دارد؛ یک گروه معمولی، مانند «بادکنک» یا «توت فرنگی»، شامل چند صد تصویر است. پایگاه داده ایمیج نت نشانی اینترنتی تصاویر وبگاه های دیگر را ارائه می دهد به نحوی که مالکیت تصاویر به ایمیج نت تعلق ندارد. از سال ۲۰۱۰، پروژه ایمیج نت یک رقابت نرم افزاری سالانه را اجرا می کند که در آن برنامه های نرم افزاری برای طبقه بندی صحیح اشیا و صحنه ها به رقابت می پردازند. مسابقه ایمیج نت بر پایهٔ یک فهرست مختصرتر که هزار گروه دارد و همپوشانی ندارند، برگزار می شود. در سال ۲۰۱۲ طی چالش ایمیج نت روش یادگیری عمیق تدوین شد که انقلاب دهه ۲۰۱۰ محسوب می شود که باعث شد توجه جوامع صنعتی به هوش مصنوعی و به خصوص یادگیری عمیق معطوف گردد. تاریخچه. این پروژه در سال ۲۰۰۶ توسط فی-فی لی، استاد دانشگاه استنفورد آغاز شد. انگیزه انجام این پروژه به گفته خود فی-فی لی، مشکل بیش برازش
الگوریتم های بینایی ماشین بود. پس از ۳ سال جمع آوری عکس، همکاری با کریستی ان فلبام (استاد دانشگاه پرینستون و از سازندگان وردنت) و با استفاده عمده از سرویس Mechanical Turk آمازون برای برچسب گذاری به پایان رسید. این پایگاه داده برای اولین بار به عنوان یک پوستر در کنفرانس سال ۲۰۰۹ در «کنفرانس بینایی کامپیوتر و شناخت الگو تصویری» به اختصار (CVPR) در فلوریدا توسط محققانی از بخش علوم کامپیوتر دانشگاه پرینستون ارائه شد. امروزه این پایگاه داده هنوز به عنوان یکی از مراجع اصلی برای تشخیص اشیاء به کار می رود. نسخه ای از این پایگاه داده که برای مسابقه های بینایی ماشین استفاده می شود در سالهای بعد با عنوان چالش تشخیص بصری مقیاس بالای ایمیج نت (ILSVRC) با تعداد ۱۰۰۰ دسته معرفی شد.
دوقلوهای الهی افسانک هایی در میان دین مردمان نیا هند و اروپایی بوده است. نمونه. "لادا و لادو" اسلاو، زن و مردی تجسم یکدیگر که نشان از زیبایی و باروری بودند. گاه همسر و گاه مادر-فرزند دانسته شده اند. در ناحیه یوروبا "اریشا-ایبجی" و در هائیتی "Marassa Jumeaux" نمونه های مشابهی هستند که در خارج از قلمرو فرهنگی هند و اروپایی رشد یافتند.
گرهارد گد بک (۳۰ ژوئن ۱۹۲۳–۲۴ ژوئن ۲۰۱۲) آموزگار، نویسنده، فعال مدنی، عضو مقاومت و بازمانده هولوکاست بود. زندگی و حرفه. گرهارد بک در برلین آلمان همراه با خواهر دو قلویش مارگوت فرزند «هدویگ» (موسوم به Kretschmar) و «هاینریش بک» به دنیا آمد. پدرش یهودی و مادرش آلمانی اصیل و پروتستان بود که یهودی شده بود. این خانواده در بخش یهودیان مهاجر شهر زندگی می کردند. در سن پنج سالگی او و خانواده اش به منطقه وایسنزه مهاجرت کردند که در آنجا او در مدرسه ابتدایی مشغول به تحصیل شد و از طرف همکلاسی هایش هدف آزار یهودستیزی قرار گرفت. در سال ۱۹۳۴ او وارد یک مدرسه یهودی شد ولی بعدها مجبور به ترک مدرسه شده و در یک فروشگاه مشغول به کار شد. وی با عقبه ای نیم یهودی ("Mischling" در ادبیات نازی ها) همراه دیگر آلمانی ها اخراج نشد و در عوض در برلین ماند. او در اتوبیوگرافی اش می گوید که یونیفرم جوانان هیتلر را از یکی از همسایگانش قرض کرده و در رژه سال ۱۹۴۲، قبل از تبعیدش شرکت کرده است. در آنجا وی با معشوقش، منفرد لوین آشنا شده و دستگیر و بازداشت می شود. وی از یکی از فرماندهان درخواست می کند که این جوان را برای ساخت و ساز آزاد کنند که با در
خواست او موافقت می شود. در بیرون از سالن، لوین این درخواست را رد می کند و می گوید: «گد، من نمی توانم با تو بیایم. خانواده ام به من احتیاج دارد و اگر از آنها جدا شوم، هیچ وقت آزاد نخواهم شد» با این جمله این دو بدون خداحافظی از یکدیگر جدا شدند. «گد به یاد می آورد که در آن ثانیه ها، که او می رفت، بزرگ شده است.» لوین و تمامی اعضاء خانواده اش در آشویتس به قتل رسیدند. بک به یک گروه زیرزمینی که برای یهودیان فراری از سوئیس بی طرف آب و غذا فراهم می کردند پیوست. در اوایل سال ۱۹۴۵ یک جاسوس گشتاپو به او و دوستانش خیانت می کند. بالاخره او هم به کمپی در برلین منتقل می شود. پس از جنگ جهانی دوم، بک، گروهی تشکیل داد که بازمانده های یهودی را به فلسطین امروزی منتقل کنند. او خودش در سال ۱۹۴۷ به فلسطین مهاجرت کرد. در آنجا وی مسئول مرکز آموزش بزرگسالان یهودی در برلین بود. در سال ۲۰۰۰، بک و تنی چند از بازمانده های گی هولوکاست در مستندی به نام پاراگراف ۱۷۵ توسط شرکت اچ بی او حضور داشتند. همچنین در سال ۲۰۰۰، اتوبیوگرافی سال ۱۹۹۵ بک به نام زندگی زیرزمینی: خاطرات یک همجنسگرای یهودی در برلین نازی منتشر شد که به عنوان یک کتاب موفق در تور
آمریکا شرکت کرد. فیلم مستندی بر اساس زندگی وی ساخته شد اما مورد توجه قرار نگرفت. مرگ. بک در ۲۴ ژوئن سال ۲۰۱۲، در خانه سالمندانی در برلین در سن ۸۸ سالگی فوت کرد.
در پزشکی زایمان اصطلاح دیسترس یا اضطراب جنینی اشاره به نشانه هایی در یک زن باردار —قبل یا در طی زایمان—دارد که ممکن است بیانگر بروز مشکلاتی برای جنین باشد. علایم و نشانه ها. برخی از این علایم پیش بینی کننده قابل اطمینان تری نسبت به سایر علایم هستند. به عنوان مثال، در کاردیوتوکوگرافی احتمال مثبت کاذب بالا است. اسیدوز متابولیک پیش بینی کننده قابل اطمینان تری است اما همیشه در دسترس نیست. درمان. احیای داخل رحمی می تواند به زنده نگه داشتن جنین کمک نماید. توصیه به زایمان سریع از طریق زایمان ابزاری ویا سزارین می شود. جستارهای وابسته. سندروم زجر تنفسی نوزادان
مهدی حاجتی ( در نورآباد ممسنی) کنشگر سیاسی است. او عضو شورای پنجم اسلامی شهر شیراز و رئیس کمیسیون حقوق شهروندی و نایب رئیس کمیسیون برنامه، بودجه، امور حقوقی و املاک شورای اسلامی شهر شیراز بود. بازداشت و دادگاه. مهدی حاجتی در فعالیت های خود بیشتر بر مبارزه با فساد و تقویت حقوق شهروندی متمرکز بود. در مهر ۱۳۹۷ خبرگزاری ها اعلام کردند او به دلیل حمایت از بهائیان بازداشت و پس از آن با قرار وثیقه موقتاً از زندان آزاد شده است. بازداشت حاجتی باعث ایجاد اعتراضاتی در داخل و خارج ایران شد. او که متأهل و دارای دو فرزند است، در تاریخ ۱۲ خرداد ۱۳۹۸ برای اجرای حکم دادگاه انقلاب زندانی شد. حاجتی هشت ماه بعد در ۳ بهمن ۱۳۹۸ و پس از پذیرش درخواست اعاده دادرسی توسط مرجع قضایی، از زندان عادل آباد شیراز آزاد شد. او در ۱۸ آبان ۱۴۰۰ با انتشار تصویر احضاریه دادگاه انقلاب برای گذراندن باقی ماندهٔ دوران محکومیتش، در توییتر خبر داد که از ایران خارج شده است. فعالیت ها. نامه اصلاح طلبان جوان به محمد خاتمی. در خرداد ۱۳۹۷ حاجتی به همراه صد تن دیگر از جوانان اصلاح طلب در نامه ای به محمد خاتمی خواستار تغییر ترکیب شورای سیاستگذاری اصلاح طلبان
و تشکیل نهاد ملی اصلاحات شدند. آن ها در این نامه هشدار دادند در صورت بی توجهی به این توصیه بیم آن می رود که حتی نام و اعتبار خاتمی در انتخابات آینده برای جذب آرای مردم مؤثر نیافتد. به عقیدهٔ امضاکنندگان این نامه فشارها به جریان اصلاحات و برخی ناکارآمدی های درونی این جریان باعث شدند که در میان بخش هایی از مردم این تصور ایجاد شود که اصلاحات دیگر توان ایجاد تغییر در زیست اجتماعی ایشان را نداشته و باید در جستجوی راه های دیگری برای تغییر بود. در مرداد ۱۳۹۷ حاجتی در نامه ای سرگشاده خطاب به جوانان اصلاح طلب، آنها را موتور محرکه تحولات آینده خواند و خواستار ساماندهی مجدد و ایجاد وحدت نظری و عملی در میان اصلاح طلبان شد. حمایت از بهائیان. ۵ مهر ۱۳۹۷ مهدی حاجتی به اتهام حمایت از بهاییان به خاطر انتشار توییت حمایتی از بهائیان بازداشت شد. او از سوی شعبه ۱ دادگاه انقلاب شیراز به ریاست قاضی محمود ساداتی به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام مقدس جمهوری اسلامی به یک سال زندان و ۲ سال تبعید به بیرجند محکوم شد. مهدی حاجتی در توییتی از تلاش برای آزادی دو دوست بهایی نوشته بود. کنفرانس ایران بهمن ۱۴۰۰. در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ اتحادیهٔ ملی برا
ی دموکراسی در ایران کنفرانس ایران را برگزار کرد که مهدی حاجتی یکی از سخنرانان آن بود. شکایت از ابراهیم رئیسی و درخواست غرامت. در شهریور ۱۴۰۱ حمید بابایی، کایلی مور گیلبرت، و مهدی حاجتی در یک دادخواست ۳ نفره از ابراهیم رئیسی به دلیل نقش او به عنوان رئیس قوه قضائیه در به زندان افتادن و شکنجه آنها به دادگاه ناحیه ای ایالات متحده آمریکا برای ناحیه جنوبی نیویورک شکایت کرده و از اموال بلوکه شده ایران در آمریکا درخواست غرامت کردند. این شکایت بر پایه قانون قربانیان شکنجه تنظیم شد. دستگیری برادر. در ۲۵ آبان ۱۴۰۱ از دستگیری برادر خود خبر داد. او دلیل این کار را فشار جمهوری اسلامی بر خود به دنبال خیزش ۱۴۰۱ ایران مطرح کرد.
انفجار بی نظم عبارت است از انفجاری که در آن واکنشگرها دچار دگرگونی های بزرگی می شوند در حالی که گرمای چندانی تولید نمی شود. تجزیه شیمیایی تری استون تری پراکسید نمونه ای از این نوع انفجار است.