Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد. در طی جنگ جهانی دوم، دولت های آمریکا، چین و بریتانیا به مردم کره وعده استقلال دادند. نیروهای استقلال طلب کره ای در سراسر چین پخش شدند و در سال ۱۹۴۲ میلادی به ژاپن اعلام جنگ دادند. این نیروها با نیروهای متفقین در کره همکاری کرده و تا زمان تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی به جنگ ادامه دادند. تقسیم کره. تقسیم کره به کره شمالی و جنوبی از پیروزی متفقین در جنگ دوم جهانی در سال ۱۹۴۵ و پایان ۳۵ سال سلطهٔ ژاپن بر کره نشأت گرفت. در طرحی که قریب به اتفاق کره ای ها باآن مخالف بودند، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که قیمومت موقت کشور را از محل مدار ۳۸ درجه، برعهده گیرند. هدف از طرح قیمومت کمک به ایجاد یک دولت موقت کره ای بود که «در موعدی مقرر مستقل و آزاد» شود. اما اگرچه تاریخ برگزاری انتخابات هم مشخص شده بود، اتحاد جماهیر شوروی از همکاری با برنامه های سازمان ملل متحد برای برگزاری انتخابات آزاد و عمومی در دو کره سر باز زد و در نتیجهٔ آن، یک دولت کمونیست تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی به طور دائم در شمال تأسیس شد و یک دولت طرفدار غرب در جنوب. دو ابرقدرت از رهبران متفاوتی جانبداری کردند. دو دولت مجزا در
کشور برقرار شد که هر یک مدعی زمامداری تمام شبه جزیره بودند. در نتیجهٔ جنگ کره (۵۳–۱۹۵۰) دو کرهٔ مجزا بر جا ماند که از زمان جنگ سرد تا امروز پابرجاست. کره شمالی یک دولت کمونیستی ست - هرچند آخرین موارد به کار بردن کلمهٔ کمونیسم از قانون اساسی این کشور در سال ۲۰۰۹ حذف شد- که اغلب آن را استالینیست و انزواگرا توصیف می کنند. اقتصاد کره شمالی در ابتدا از رشد قابل توجهی برخوردار بود اما در دههٔ ۹۰ (بر خلاف همسایهٔ کمونیست خود جمهوری چین) سقوط کرد. کره جنوبی پس از چند دهه حکومت استبدادی اکنون به یک دولت دموکراتیک لیبرال و کاپیتالیست تبدیل شده است. از دههٔ ۱۹۹۰، با لیبرالتر شدن دولت های کره جنوبی و مرگ بنیان گذار کره شمالی کیم ایل سونگ و جانشینی پسرش کیم جونگ ایل، دو طرف گام های نمادین کوچکی برای الحاق احتمالی دو کره برداشته اند. هم اکنون این احساس در کره جنوبی رایج است که حضور نظامی آمریکا مانع اتحاد دو کره می شود. استقلال. کره شمالی در سال ۱۹۴۵ مستقل شده و روز ملی آن نهم سپتامبر روز تأسیس حکومت در سال ۱۹۴۸ است. تا اواسط سال ۱۹۴۹ میلادی سربازان خارجی از هر دو کره خارج شده بودند. کره شمالی دارای حکومت کمونیستی به رهبر
ی کیم ایل-سونگ شد که پس از مرگ او پسرش کیم جونگ-ایل رهبری کره را به عهده گرفت و پس از مرگ پسرش، هم اکنون کوچکترین نوه اش رهبری این کشور را بر عهده دارد. جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳). با پشتیبانی نیروهای سازمان ملل متحد به رهبری ایالات متحده و جمهوری دمکراتیک خلق کره (کره شمالی) با پشتیبانی چین و کمک نظامی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ با ورود نیروهای تحت فرمان حکومت کمونیستی کیم ایل سونگ به بخش جنوبی آغاز شد و در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ با پیمان آتش بس به حالت ترک مخاصمه به پایان رسید. این جنگ نتیجه تقسیم کره پس از جنگ جهانی دوم بود. این کشور از سال ۱۹۰۵ تا پایان جنگ جهانی دوم در تصرف ژاپن بود. با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم نیروهای آمریکایی وارد بخش جنوبی شبه جزیره کره و نیروهای شوروی وارد بخش شمالی آن شدند و خط معروف به مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد. تلاش ها برای برگزاری یک انتخابات آزاد در سراسر شبه جزیره کره بی نتیجه ماند و این موضوع تنش ها بین دو طرف را افزایش داد. یک حکومت دست راستی متحد آمریکا در بخش جنوبی و یک حکومت کمونیستی متحد شوروی در بخش شمالی به قدرت رسید که هر دو مدعی حکومت بر کل
شبه جزیره کره بودند و طرف مقابل را هیچگاه رسمیت نشناخته اند. جنگ کره در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ با گذشتن نیروهای تحت فرمان کیم ایل سونگ رهبر کره شمالی از مدار ۳۸ درجه آغاز شد. دو روز بعد شورای امنیت ملل متحد به پیشنهاد آمریکا قطعنامه ای را برای کمک نظامی به کره جنوبی به تصویب رساند. شوروی که در شورای امنیت صاحب حق وتو بود در آن هنگام جلسات شورا را در اعتراض به وضعیت کرسی چین در این سازمان تحریم کرده بود (کرسی چین با وجود تصرف تمام خاک اصلی این سرزمین توسط جمهوری خلق چین به رهبری مائو در سال ۱۹۴۹ همچنان در اختیار حکومت جمهوری چین بود) و در نتیجه این قطعنامه بدون حضور شوروی به امضا رسید. در مجموع ۳۴۱ هزار سرباز برای کمک به کره جنوبی به جنگ اعزام شدند که ۸۸ درصد آنان آمریکایی و بقیه از ۲۰ کشور دیگر بودند. نیروهای کمونیست کره شمالی که از نظر تجهیزات نظامی برتری مطلق بر همسایه جنوبی داشتند، مراحل اولیه جنگ را با موفقیت طی کرده و تقریباً تمام کره به جز شبه جزیره بوسان در جنوب شرقی را اشغال کردند، اما با ورود نیروهای سازمان ملل که فرماندهی آن ها را داگلاس مک آرتور فرماندار نظامی آمریکا در ژاپن بر عهده داشت، ورق برگشت. در ۱۵ س
پتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آبی-خاکی آمریکا در بندر اینچه اون ۱۶۰ کیلومتر پشت خطوط ارتش کره شمالی پیاده شده و این شهر را به تصرف خود درآوردند و ۱۰ روز بعد سئول دوباره به دست قوای کره جنوبی افتاد. در ۱ اکتبر قوای سازمان ملل از مدار ۳۸ درجه گذشته و در ۱۹ اکتبر پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی به تصرف آن ها درآمد. نیروهای سازمان ملل سپس تا رود یالو در مرز چین و کره پیشروی کرده و تقریباً تمام شبه جزیره را اشغال کردند. اما در این مرحله ورود میلیون ها سرباز چینی، تحت عنوان قوای داوطلب، وضعیت را تغییر داده و نیروهای کره شمالی و چین مجدداً تا سئول پیش رفتند. هرچند نیروهای سازمان ملل دوباره سئول را اشغال و نیروهای کره شمالی و چین را تا مدار ۳۸ درجه عقب راندند. از ژوئیه ۱۹۵۱ جنگ به حالت مغلوبه درآمده و مذاکرات آتش بس بین دو طرف آغاز شد، این مذاکرات دو سال بعد، پس از شکست دموکرات ها در آمریکا و آغاز ریاست جمهوری آیزنهاور در ژوئیه ۱۹۵۳ به پیمان آتش بس انجامید و مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد. این پیمان هنوز اعتبار خود را حفظ کرده و هنوز معاهده صلحی میان دو کشور امضا نشده است. آغاز جنگ با حمله کره شمالی. در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۵۰
میلادی کره شمالی به کره جنوبی حمله ور شد. هفت لشکر پیاده و یک تیپ تانک عملیات را آغاز کردند. سازمان ملل متحد دست به کار شد و در همان روز شورای امنیت سازمان ملل متحد بدون حضور شوروی که جلسه را به دلیل دادن کرسی چین به تایوان تحریم کرده بود قطعنامه ای را تصویب کرد که طی آن خواستار توقف جنگ و عقب نشینی کره شمالی به شمال مدار ۳۸ درجه شد. در ۲۷ ژوئن ۱۹۵۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد به پیشنهاد آمریکا تصویب کرد که نیروهای چند دولت عضو آن سازمان جهت مقابله با حمله کره شمالی به کره جنوبی بشتابند. به دنبال این تصمیم آمریکا و ۱۵ کشور دیگر نیروهای نظامی خود را برای شرکت در جنگ اعزام داشتند. ارتشبد داگلاس مک آرتور تا سال ۱۹۵۱ فرماندهی نیروهای سازمان ملل را به عهده داشت. در این مدت نیروهای کره شمالی با سرعت زیادی در حال پیشروی در خاک کره جنوبی بودند. ورود غرب به جنگ. در روز ۲۸ ژوئن سئول به دست آنان سقوط کرد. پنج روز پس از حمله تردیدی باقی نماند که شکست نهایی از آن نیروهای کره جنوبی و متحدانش به خصوص آمریکا است. از این رو آمریکا سواحل کره را محاصره کرده و شروع به بمباران مناطق صنعتی و مسکونی کره شمالی نمود. در تمام این مدت
تلفات سنگینی به متحدین وارد می شد تا اینکه نیروهای تازه نفس وارد جنگ شدند. در هفته های آغاز جنگ، نیروهای کره جنوبی و آمریکا به اطراف شهر بوسان در منتهای جنوب شرقی شبه جزیره کره عقب رانده شده بودند. به تدریج میزان نیروهای آمریکایی افزوده شد تا حدی که ورق به ضرر کره شمالی برگشت. در روز پانزدهم سپتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آمریکایی در اینچئون واقع در ساحل غربی کره جنوبی پیاده شده و طی حمله ای برق آسا شهر سئول را اشغال کردند. سایر قوای متحدین نیز دست به تعرض زده و کمونیست ها به سوی شمال عقب نشینی کردند. قوای سازمان ملل به سوی نواحی شمالی پیش رفتند و در روز ۱۰ اکتبر شهر پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی به دست آنان افتاد. در شانزدهم اکتبر نیروهای کره جنوبی به مرز منچوری یا همان رود یالو رسیدند و ظاهراً پیروزی برای آنان تکمیل شده بود. ورود چین به جنگ. چین کمونیست به عنوان دفاع از مرزهای خود و به دلیل این که خود هدف بعدی نباشد در صحنه نبرد به نفع کره شمالی وارد شد. سربازان چینی در آغاز به صورت داوطلب در جبهه ها حضور داشتند اما لشکرهای منظم آنان بعدها وارد عمل شدند و در ماه نوامبر ۱۹۵۰ ضربات شدیدی بر نیروهای آمریکایی وارد آوردند.
از همین ماه عقب نشینی سپاهیان سازمان ملل آغاز شد و ادامه یافت. تا روز سوم دسامبر ۱۹۵۲ سئول بار دیگر به دست نیروهای چینی و کره شمالی افتاد. حمله متقابل نیروهای آمریکایی سرانجام موجب تسلط دوباره آنان در بیست و هفتم آوریل سال ۱۹۵۲ بر سئول شد. در این میان، ارتشبد مک آرتور از فرماندهی متحد برکنار شد و ارتشبد متیو ریجوی جانشین وی شد (دلیل این عمل طرح مک آرتور برای بمباران اتمی مرز چین با کره شمالی به خاطر جلوگیری از ورود سیل سربازان چینی بود). به دنبال آخرین حمله تعرضی کمونیست ها که در ۱۶ مه ۱۹۵۳ صورت گرفت و سئول سقوط کرد نیروهای سازمان ملل به حمله نهایی دست زده و سئول را دوباره اشغال کردند. از ماه ژوئن تلاش برای مذاکره میان طرفین آغاز شد. با این حال جنگ های کوچکی همچنان در جریان بود که تلفات سنگینی بر جای نهاد. در این مدت تنها سربازان چین به یک حمله شدید دست زدند. مذاکرات. مذاکرات ترک مخاصمه ادامه یافت و سرانجام در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ پیمان آتش بس جنگ کره امضاء شد. لازم است ذکر شود که هیچ گاه پیمان صلحی میان این دوکشور امضا نشد و دو کشور تا به امروز در حالت جنگ هستند. خسارات. وضع دو کره نسبتاً به همان وضع سابق ماند. ای
ن جنگ، خرابی ها و خسارات و تلفات فراوان به بار آورد و بسیاری از تأسیسات صنعتی و شهرها در ضمن آن ویران شد. تلفات نیروهای سازمان ملل و کره جنوبی به ۷۴۰۰۰ کشته (۵۴۲۴۶ آمریکایی) و ۲۵۰۰۰۰ زخمی (۱۰۳۲۸۴ آمریکایی) و ۸۳۰۰۰ (اکثر آمریکایی) مفقودالاثر و اسیر رسید. تعداد کشته شدگان و زخمیان چینی ۹۰۰۰۰ تن و کره شمالی نیز ۵۲۰۰۰ تن بوده است. در ضمن حدود ۴۰۰۰۰۰ غیرنظامی نیز در طی این جنگ کشته شدند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ، دولت کره شمالی با استفاده از منابع سرشار این سرزمین دست به اجرای برنامه های وسیعی برای صنعتی سازی و ترمیم کشور زد. با کمک چین و شوروی، ترابری ریلی و کارخانه ها از نو ساخته شدند. برنامه پنج ساله ای که در سال ۱۹۵۸اعلام شد با مشکلاتی رو به رو شد. در سال ۱۹۶۰ برنامه ای برای صنعتی کردن بیشتر کشور اعلام شد. در ۱۹۶۱ کره شمالی پیمان های نظامی با شوروی و چین منعقد ساخت. کره شمالی بارها به علت حضور سربازان آمریکایی در کشور کره جنوبی، پیشنهاد برای مذاکرات اتحاد دو کره را رد کرده است.
روان شناسی ریاضی رویکردی برای تحقیقات روانشناختی است که مبتنی بر مدل سازی ریاضی فرایندهای ادراکی، تفکری، شناختی و حرکتی و برپایی قوانینی قانون مانند است که ویژگی های محرک کمی را با رفتار کمی تعیین می کند. رویکرد ریاضی با هدف استخراج فرضیه های دقیق تر مورد استفاده قرار می گیرد و در نتیجه اعتبارسنجی تجربی سخت تر به دست می آید. رفتار کمی که معمولاً توسط کارکرد اجرایی تشکیل می شود. کاربرد ریاضیات در روان شناسی می تواند حداقل به قرن هفدهم بازگردد، هنگامی که دانشمندان مانند کپلر و گالیله در حال بررسی قوانین فرایند ذهنی بودند. در آن زمان، روان شناسی حتی به عنوان یک موضوع مستقل از علم شناخته نشده بود. کاربردهای ریاضیات در روان شناسی تقریباً به دو بخش تقسیم می شود: یکی مدل سازی ریاضی تئوریهای روانشناختی و پدیده های تجربی که منجر به روان شناسی ریاضی می شود، دیگری رویکرد آماری شیوه های سنجش کمی در روان شناسی که منجر به روان سنجی می شود. در روان شناسی ریاضی پنج حوزه اصلی تحقیق وجود دارد: یادگیری و حافظه، ادراک و روان شناسی ، انتخاب و تصمیم گیری، زبان و تفکر و اندازه گیری و مقیاس بندی. از آنجا که کمیت رفتار در این تلاش اس
اسی است، نظریه اندازه گیری یک موضوع اصلی در روان شناسی ریاضی است؛ بنابراین، روان شناسی ریاضی ارتباط نزدیکی با روان سنجی دارد. با این حال، در جایی که روان سنجی به تفاوت های فردی (یا ساختار جمعیت) در اکثر متغیرهای ایستایی مربوط می شود، روان شناسی ریاضی بر مدل های فرایندی فرایندهای ادراکی، شناختی و حرکتی تمرکز دارد که از «فرد عادی» استنباط می شود. علاوه بر این، در جایی که روان سنجی ساختار وابستگی تصادفی بین متغیرهایی را که در جمعیت مشاهده شده است، مورد بررسی قرار می دهد، روان شناسی ریاضی تقریباً منحصراً بر الگوسازی داده های به دست آمده از پارادایم های آزمایشی متمرکز است و بنابراین حتی بیشتر با روان شناسی تجربی، روان شناسی شناختی و روان شناسی مرتبط است. نظریه علوم روان شناسی محاسباتی و اقتصادسنجی و نظریه روان شناسی ریاضی اغلب از بهینه آماری به عنوان یک اصل راهنما استفاده می کند، با فرض اینکه مغز انسان برای حل مشکلات به روش بهینه تکامل یافته است. روانشناسان ریاضی در بسیاری از زمینه های روان شناسی به ویژه در روان شناسی، احساس و ادراک، حل مسئله، تصمیم گیری، یادگیری، حافظه و زبان فعال هستند، که به صورت کلی به عنوان ر
وان شناسی شناختی و تجزیه و تحلیل کمی رفتار شناخته می شوند. همچنین در روان شناسی بالینی، روان شناسی اجتماعی و روان شناسی موسیقی هم کاربرد دارند. مجلات و سازمانها. مجلات مرکزی ژورنال "روان شناسی ریاضی" و "مجله انگلیسی روان شناسی ریاضی و آماری هستند". سه کنفرانس سالانه در این زمینه وجود دارد، نشست سالانه "انجمن روان شناسی ریاضی" در ایالات متحده، نشست سالانه گروه روان شناسی ریاضی اروپا در اروپا و کنفرانس "روان شناسی ریاضی استرالیا".
جهانی سازی در چین بحثی است پیرامون تاریخ جهانی شدن در کشور چین که تأثیرات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی که در میان جامعه مردم چین نهادینه شده است را شامل می شود. دودمان های اولیه و جاده ابریشم. نخستین نمونهٔ تاریخی از اشتغال چین در بین المللی گرایی در طول فرمانروایی دودمان هان نمود یافت. در زمان آغاز دودمان هان، هون ها در حال حمله به مرزهای هان بودند و سعی داشتند ثروت ها را غارت کنند. امپراتور وو هان تصمیم گرفت تا اتحاد کشوری به نام دایوژی را به دست آورد تا این دو کشور به همراه هم بتوانند در مقابل هون ها مبارزه کنند. امپراتور وو برای دستیابی به این اتحاد چانگ چیان را به غرب اعزام کرد تا ارتباطاتی اقتصادی و فرهنگی برقرار کند. در تاریخ ثبت شده است که در طول دودمان هان، چهار مسیر ارتباطی میان چین و اروپا وجود داشته است. این مسیرها شامل مسیر زمینی شمالی، مسیر زمینی مرکزی، مسیر دریای جنوبی، و مسیر دوردست دریای جنوبی بودند. مشهورترین مسیر در میان این مسیرها، مسیر زمینی مرکزی یا همان جاده ابریشم باستانی است. این مسیر دربرگیرندهٔ شبکه ای از جاده های کشیده شده از شمال غربی چین تا دروازه های سوریه و دریای سیاه بود که از می
ان آبادی های ترکستان و شمال پارس عبور می کرد. جادهٔ ابریشم برای امپراتورهای چینی قابل توجه بود، چرا که امکان تسلط بر آسیای مرکزی را به واسطهٔ توسعهٔ منابع، و همچنین امکان دستیابی به بازاهایی برای صادرات ارزشمندترین منابع چین را برای آنان فراهم می کرد. در خلال دودمان تانگ، عصر جدیدی از شهری سازی و تجارت دریایی ظهور کرد. به عنوان مثال، توسعهٔ چانگ آن، پایتخت دودمان تانگ، این شهر را به یکی از بزرگ ترین شهرها در آن زمان تبدیل کرد. تا سال ۷۴۲ میلادی جمعیت این شهر تقریباً به دو میلیون نفر رسید و سرشماری ها نشانگر این بودند که ۵٬۰۰۰ فرد خارجی در این شهر زندگی می کنند: ترک ها، ایرانی ها، هندی ها و ملت های دیگری که در طول جادهٔ ابریشم زندگی می کردند. دودمان سونگ تمرکز جادهٔ ابریشم را از تکیه بر تجارت بومی به تکیه بر سازگاری صلح آمیز تغییر داد. تجارت در آن زمان به واسطهٔ یک ناوگان بازرگانی بزرگ پشتیبانی می شد و وظیفهٔ دفاع از این ناوگان بر عهدهٔ یک نیروی دریایی امپراتوری بود؛ مسیرهای طولانی دوردست به سمت خاورمیانه، هند و سواحل آفریقا اکنون با راحتی بیشتری در دسترس بودند. در طول این دوران، حکومت با توجه به تهدیدهای نظام
ی در مرز شمالی، شروع به وضع قوانین سخت گیرانه ای برای تجارت خارجی کرد. جهت پایش روند گردش کالاها در تجارت بین المللی، دیوان کشتیرانی بازرگانی جهت دریافت مالیات از کشتی های بازرگانی که از منطقه گذر می کردند، تشکیل شد. علاوه بر این، تمرکز تجارت بین المللی بر مبادلات فرهنگی کمتر شد و به جای آن به عنوان یک ضرورت برای رشد اقتصاد چین در نظر گرفته شد. چین مدرن. سده بیستم میلادی. تلاش های چین برای برقراری تعادل میان امور تحصیلی در زمینه های اقتصادی و سیاسی-اجتماعی خود ریشه در کشمکش های اواخر دودمان چینگ، تحت تهدید تهاجم خارجی مدرن سازی و بقای ملی دارد. این وضعیت دشوار در طول زمان استقرار جمهوری چین (۱۹۱۲–۴۹) و جمهوری خلق چین، و سپس در میان وارثان آن ها و دوران مدرن ادامه یافت. جوامع قدیمی تر ناچار بودند تا مؤسسات و دیدگاه های جهانی خود را جهت انطباق با مدل های مدرن سیستم دولت ملی، به طور اساسی مورد بازبینی قرار دهند؛ این تنظیم مجدد در چین پس از سال ۱۹۴۹ در درون این کشور صورت گرفت. پس از اعتراضات میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹، دولت چین در حالی که همزمان به فرونشاندن روند ازدیاد عقاید دموکراتیک در کشور مشغول بود، اصلاحا
ت متعددی را برقرار کرد که با هدف افزایش رشد اقتصادی شکل گرفته بودند. از نظر حزب کمونیست چین (CCP یا CPC)، دموکراسی به بی ثباتی سیاسی منجر می شد که مانعی برای توسعهٔ اقتصادی محسوب می شود؛ بسیاری از مردم چین به این نظر باورمند هستند. در سال ۱۹۸۹ چین دارای بیشترین جمعیت در جهان بود، اما تولید ناخالص داخلی آن تنها در جایگاه نهم جهان قرار داشت؛ و حتی پس از گذشت بیست و پنج سال، اقتصاد این کشور موفق شد تنها به ردهٔ دوم دست یافته و پس از ایالات متحده آمریکا قرار گیرد. این افزایش عظیم در توسعهٔ اقتصادی بدون هزینه نبوده است، زیرا با وجود اینکه اصلاح اقتصادی و جهانی سازی، ثروت بی سابقه ای را برای چین به همراه داشت، اما انتشار مهیب آلاینده های کربن دی اکسید را هم برای این کشور در پی داشت. سده بیست و یکم میلادی. چین از سال ۲۰۰۵ بیش از ۵۶ میلیارد دلار در آفریقای سیاه هزینه کرده و سرمایه گذاری های قابل توجهی در صنایع نفتی، پلاتینیوم، مس، نیکل و منگنز، و همچنین سایر صنایع استخراجی داشته است. تجارت دوجانبهٔ چین با کشورهای آفریقایی از ۱۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۰ به ۱۲۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته است و در آن زمان بنا
بوده است که تا سال ۲۰۱۵ به ۳۰۰ میلیارد دلار رسیده و از ایالات متحده به عنوان بزرگ ترین شریک تجاری آفریقا پیشی بگیرد. تجارت چین با آمریکای لاتین نیز با افزایش ۱٬۵۰۰ درصدی بین سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ به واسطهٔ وام ها و سرمایه گذاری های مستقیم خارجی، به طور چشم گیری افزایش یافته است. از آنجا که چین با خرید روزانه ۴۰۰٫۰۰۰ بشکه نفت از ایران، و پرداخت هزینه ها با ارز یوان جهت بالا بردن ردهٔ ارز یوان در مقابل دلار آمریکا، امکان تبدیل شدن ایران به بزرگ ترین شریک تجاری خود را در اختیار ایران قرار داده است، در نتیجه این کشور یکی از برندگان اصلی تحریم های غرب علیه ایران بوده است. نخستین گام برای انضمام چین به سیستم مالی جهانی به واسطهٔ راه اندازی «اتصال سهام شانگهای-هنگ کنگ» و «اتصال سهام شن ژن-هنگ کنگ» برداشته شد. شواهد پیشرفت چین پس از پیوستن به سیستم مالی جهانی بسیار است و فراز و نشیب های فراوانی را هم برای کشور چین، و هم برای جهان غرب به دنبال داشته است. در هنگ کنگ به این علت که افزایش جهانی سازی روند افزایش در «چینی سازی» را نیز به همراه داشته است، مبارزات سیاسی متعددی به جریان افتاده است. گسترش تجارت جهانی و پایش یکپ
ارچهٔ پروسه سیاسی، باعث تضعیف استقلال و قدرت جوامع داخلی می شود و این همان چیزی است که کتاب "جهاد در مقابل مک ورلد" به آن می پردازد. هرچه جوامع با سرزمین اصلی چین بیشتر ادغام می شوند، به کامیابی بیشتری نیز دست پیدا می کنند؛ اما بیشتر این مزایا نصیب بازرگانان سرمایه دار و سرآمدان شرکت های مختلفی می شود که می توان آن ها را به عنوان نمونه ای برای سیر صعودی نابرابری درآمد در چین در نظر گرفت. دگرگونی های اقتصادی. از سال ۱۹۸۰، چین متحمل یک سری از سیاست های اصلاحی با هدف تبدیل سیستم اقتصادی این کشور از اقتصاد برنامه ریزی شده به یک اقتصاد بازار-محور، به واسطهٔ ترکیب برنامه ریزی سیستم های اقتصادی بر پایه جامعه گرایی با یک سازوکار بازاری بر پایه سرمایه داری بوده است. در کنار این دگرگونی، چهار منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی نیز خلق شدند؛ این چهار منطقه، مناطقی از این کشور هستند که تحت تأثیر قوانین متناسب تجاری با هدف افزایش مبادله، سرمایه گذاری و ایجاد شغل قرار دارند. پیشگام این روند دنگ ژیائوپینگ بود که برای تبدیل چین به یک کشور آزاد در زمینهٔ اقتصاد شروع به کار کرد، و اقدامات او به این آزادسازی و جهانی سازی قابل توجه جدید و امر
وزی انجامید. در طول دوران میان سال های ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۲، تولید ناخالص داخلی چین حدود ۹٫۸٪ رشد سالانه را تجربه کرد و حجم تولید ناخالص داخلی آن در طول این دوره ۲۲٫۵ برابر بیشتر شد؛ در حالی که سرانهٔ تولید ناخالص داخلی این کشور نیز با نرخ رشد سالانهٔ ۸٫۵ درصد در طول همین دوره ۱۵ برابر بیشتر شد. تا سال ۲۰۱۰ با گذر از ژاپن به دومین اقتصاد بزرگ جهان بدل شد و همزمان موفق شد در زمینهٔ حجم صادرات از آلمان نیز پیشی گرفته و به بزرگ ترین کشور جهان در این زمینه تبدیل شود. از آنجا که درآمد مردم چین هر ۱۰ سال به میزان دو برابر یا حتی تا چهار برابر افزایش یافته است، افزایش عظیم تولید ناخالص داخلی در چین به بالا رفتن استانداردهای زندگی برای مردم چین منجر شد. در میان این انفجار اقتصادی، توزیع درآمد در چین به طرز چشمگیری افزایش یافت و چین را از یک کشور جامعه گرای نسبتاً برابر، به یک کشور بسیار نابرابر تبدیل کرد. جهانی شدن اقتصاد چین، اولویت های سیاست های ملی این کشور را تغییر داد، و این سؤال را برای سایر کشورهای جهان به وجود آورد که مقاصد واقعی آن ها در بهترین حالت چه خواهد بود. پیشگام تلاش ها برای بالابردن آزادسازی اقتصاد چین کشور
ایالات متحده آمریکا بود که با توجه به پیشرفت اقتصادی سریع این کشور، با بازخوردهای متفاوتی روبرو شد. طبیعت تلخ و شیرین ترقی چین به عنوان یک قدرت اقتصادی منجر به مطرح شدن این سؤال شد که آیا این کشور از نظام امور بین المللی کنونی حمایت خواهد کرد یا آن را به چالش خواهد کشید. مقایسهٔ ارز کم ارزش یوان چین در مقابل دلار آمریکا پرسش هایی را به وجود آورد که آیا گذار به یک نرخ تبادل منعطف تر برای اقتصاد چین سودمند خواهد بود یا خیر، و بیشتر متخصصان استدلال کردند که هیچ تغییر قابل توجهی در نرخ تبادل لازم نیست و بخش اقتصاد داخلی نیازمند توجه سیاست گذاری بیشتری نسبت به بخش بین المللی است.
مردم تایلند، که در ابتدا در امپراتوری خمر زندگی می کردند، طی یک دوره از قرن های متمادی به سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی مهاجرت کردند. کلمه "سیام" ( ) ممکن است از پالی ("suvaṇṇabhūmi"، "سرزمین طلا") گرفته شده باشد، که احتمالاً همان ریشه شان و Ahom است. ژیانلو نام پادشاهی شمالی با محوریت استان سوکوتای و ساوانکالوک بود، اما برای خود تایلندی ها، نام این کشور همیشه "مونانگ تایلند بوده است". پس از فتح مالاکا در سال ۱۵۱۱، پرتغالی ها یک مأمور دیپلماتیک را به آوتیتایا اعزام کردند. یک قرن بعد، در ۱۵ اوت ۱۶۱۲، "گلوب"، بازرگان شرکت هند شرقی که نامه ای از پادشاه جیمز اول داشت، وارد «کشتی گاه سیام» شد. پادشاهی های هندوستان مانند مون، امپراتوری خمر و ایالت مالایی شبه جزیره مالایی و سوماترا بر این منطقه حاکم بودند. تایلندیها ایالتهای خود از جمله جینیانگ، پادشاهی سوخوتای، پادشاهی چیانگ مای، لان نا و پادشاهی آیوتایا را تأسیس کردند. این ایالت ها با یکدیگر جنگیدند و مورد تهدید مداوم خمرها، برمه و ویتنام قرار گرفتند. پس از پایان سلطنت مطلق در سال ۱۹۳۲، تایلند شصت سال از قدرت نظامی تقریباً دائمی را قبل از استقرار یک سیستم منتخب دولت
دموکراتیک تحمل کرد. در سال ۲۰۱۴، یک کودتای دیگر در این کشور رخ داد. تایلند ماقبل تاریخ. پیش از مهاجرت انسان به سمت جنوب اقوام تای از یون نان در قرن ۱۰، سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی هزاران سال خانه ای برای جوامع مختلف بومی بوده است. کشف فسیل های انسان راست قامت مانند مرد لمپنگ نمونه ای از هومینیدهای باستانی است. بقایای آنها برای اولین بار هنگام حفاری در استان لامپانگ کشف شد. این یافته ها تقریباً از ۱۰۰۰٬۰۰۰–۵۰۰٬۰۰۰ سال پیش در پلیستوسن قدمت یافته است. آثار باستانی سنگی به قدمت ۴۰۰۰۰ سال پیش از مناطق، از جمله تام لود راشلتر در مائه هونگ سون و لانگ رونگرین راکشتتر در کرابی، شبه جزیره تایلند به دست آمده است. داده های باستان شناسی بین ۱۸۰۰۰–۳۰۰۰ سال پیش در درجه اول از مکان های پناهگاه غارها و صخره ها ناشی می شود. تمدنهای باستانی. دراواتی. رود چائو پرایا در تایلند که امروزه در مرکز آن قرار دارد، زمانی خانه فرهنگ مون دوارواتی بود که از قرن هفتم تا قرن دهم رواج داشت. وجود تمدن ها در تایلند مدت ها به فراموشی سپرده شده بودند که ساموئل بیل از بین نویسندگان چینی در آسیای جنوب شرقی متنی با عنوان "Duoluobodi" پیدا کرد. در ا
وایل قرن بیستم باستان شناسان به سرپرستی جورج کوئد در آنچه که در حال حاضر استان ناکون پاتوم است، حفاری هایی انجام داده و آن را به عنوان مرکز فرهنگ دوارواتی در نظر گرفتند. نام ساخته شده دوارواتی توسط یک کتیبه دوران سانسکریت حاوی نام "Dvaravati" تأیید شده است. سی کوتابون. در آسان مدرن، پادشاهی هندوستان، سی کوتابون، با پایتخت ناخون فانوم قیام کرد. قلمرو سی ختابون عمدتاً شامل شمال ایسان و لائوس مرکزی بود. تایلند کلاسیک. از حدود قرن ۱۰ تا قرن ۱۴ میلادی، تایلند از طریق یافته های باستان شناسی و تعدادی افسانه محلی شناخته می شود. در این دوره تسلط خمر بر بخش بزرگی از حوضه چائو فرایا و ایسان دیده می شد. گسترش قبایل تای و فرهنگ آنها به سمت جنوب نیز در دوره کلاسیک اتفاق افتاد. دوران جدید. کودتای ۲۰۱۴ تایلند. در روز ۲۲ مه ۲۰۱۴، نیروهای نظامی سلطنتی تایلند، به رهبری پرایوت چان-او-چا، فرمانده ارتش پادشاهی تایلند (RTA) "کودتایی" را ترتیب دادند که ۱۲امین کودتا در تاریخ معاصر این کشور بود. این اتفاق پس از آن رخ داد که حکومت موقت تایلند، در پی شش ماه بحران سیاسی در کشور حکومت را به دست گرفته بود. بمب گذاری ۲۰۱۵ بانکوک. در ۱۷ اوت
در معبد هندوها جایی که مجسمه فرا فرام خدای هندوها در آن قرار دارد در تقاطع راچا برسانگ و در ناحیه پاتام وان، بانکوک، تایلند رخ داد. این بمب گذاری ۲۰ نفر کشته و ۱۲۵ زخمی برجای گذاشت. بنابر گزارش پلیس تایلند دو مظنون دستگیر شدند، که دومین مظنون به بمب گذاری اعتراف کرد، اما بعدها اعتراف خود را رد کرد.
لینولئوم (به انگلیسی: Linoleum) یا مشمع کف یک نوع روکش کف است که برای پوشش کف ساختمان و همچنین چاپ هنری یا انتقال طرح بر روی سطوح مختلف استفاده می شود و از موادی مثل روغن بزرک (لینوکسین)، کلوفان کاج، خاک چوب پنبه، خاک اره به عنوان ماده اصلی و موادی مثل کلسیم کربنات عمدتاً در زمینه کرباس به عنوان پرکننده ساخته می شود. تاریخچه. لینولئوم اتاق توسط فردریک والتون انگلیسی اختراع شد. در سال ۱۸۵۵ میلادی، والتون به طور اتفاقی متوجه پوست لاستیکی و انعطاف پذیر روغن بزرک (لینوکسین) شد که روی قوطی رنگ روغنی تشکیل شده بود و فکر کرد که ممکن است جایگزینی برای لاستیک هندی باشد.
بحرین محل اصلی تمدن باستانی دیلمون بود. موقعیت استراتژیک بحرین در خلیج فارس حاکمیت و تأثیر اکثریت ایرانیان، سومری ها، آشوری ها، بابلی ها، پرتغالی ها، اعراب و انگلیس را به همراه داشته است. در حالیکه این کشور برای طولانی ترین زمان با هندی ها یا آسیای جنوبی نزدیک ترین روابط اقتصادی داشت. از قرن ششم پیش از میلاد تا قرن سوم پیش از میلاد، بحرین بخش مهمی از امپراتوری ایرانی هخامنشیان، بود. از قرن سوم پیش از میلاد تا ورود اسلام در قرن هفتم پس از میلاد، بحرین تحت کنترل دو سلسله ایرانی دیگر، اشکانیان و ساسانیان بود. در حدود ۱۳۰ قبل از میلاد، سلسله اشکانیان خلیج فارس را تحت کنترل خود درآوردند و نفوذ خود را تا عمان گسترش دادند. از آنجایی که اشکانیان به کنترل مسیر تجاری خلیج فارس نیاز داشتند، پادگان هایی را در امتداد سواحل جنوبی خلیج فارس ایجاد کردند. در قرن سوم پس از میلاد، ساسانیان جانشین اشکانیان شدند و این منطقه را تا زمان ورود اسلام چهار قرن بعد در دست داشتند.اردشیر، اولین فرمانروای سلسله ایرانی ساسانی، به عمان و بحرین لشکر کشید و سنتروق (یا ساتیران)، احتمالاً والی اشکانی بحرین را شکست داد. او پسرش شاپور اول را به عن