Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی لرزد. همان طور که جک تایر (مسافر درجه یک) توصیفش کرد: «گهگاه صدایی خفه شده یا انفجاری در داخل کشتی شنیده می شد. حالا، بدون هیچ هشداری به نظر می رسید که او به جلو و با زاویه حدود ۱۵ درجه به داخل آب حرکت کرد. این حرکت با هجوم آب به سمت ما با صدای غرشی همراه با انفجار های خفه تر بود. مثل ایستادن زیر یک پل راه آهن فولادی بود در حالی که یک قطار سریع السیر از بالای سرش می گذرد که با سر و صدای یک کارخانه فولاد فشرده و شکستگی گسترده چین در هم آمیخته شده بود.» شاهدان عینی در حالی که کشتی در آب به سمت پایین کج می شد، پاشنه کشتی را دیدند که در هوا به سمت بالا می رفت. گفته می شود که به زاویه ۳۰ تا ۴۵ درجه رسیده است، همانطور که لارنس بیزلی بعداً بیان کرد: «ظاهراً حول مرکز جاذبه دقیقاً در انتهای میان کشتی ها می چرخد.» بسیاری از بازماندگان صدای بزرگی را توصیف کردند که برخی آن را به انفجار دیگ های بخار نسبت دادند. بیزلی آن را به عنوان «تا حدودی ناله، تا حدودی لرزش و تا حدودی در هم کوبیدن و یک غرش ناگهانی که مانند انفجار نبود؛ پی در پی برای چند ثانیه، احتمالاً ۱۵ تا ۲۰ ثانیه» ادامه یافت. او آن را به این نسبت داد که «موتورها
و ماشین آلات از پیچ و مهره ها و یاتاقان هایشان شل می شوند و از میان محفظه ها می افتند و همه چیز را در سر راهشان خرد می کنند». پس از ۱ دقیقه دیگر، چراغ های کشتی یک بار چشمک زدند و سپس برای همیشه خاموش شدند و تایتانیک را در تاریکی فرو برد. جک تایر به یاد می آورد که «گروه هایی متشکل از ۱,۵۰۰ نفر را دیده است که هنوز سرنشین بودند و به صورت دسته ها یا دسته هایی مانند زنبور های ازدحامی به هم چسبیده بودند؛ فقط برای سقوط دسته جمعی، جفت یا منفرد به عنوان قسمت بزرگ پاشنه کشتی، ۲۵۰ فوت (۷۶.۲ متر) از آن به آسمان بلند شد.» آخرین لحظات تایتانیک. تایتانیک در معرض نیرو های مخالف شدید قرار گرفت (سینه کشتی او را به پایین می کشید، در حالی که هوای داخل پاشنه کشتی او را به سطح آب نگه می داشت) که در ناحیه دریچه موتورخانه که یکی از ضعیفترین نقاط ساختار کشتی بود، متمرکز شده بود. مدت کوتاهی پس از خاموش شدن چراغ ها، کشتی از هم جدا شد. سینه کشتی غرق شده ممکن است برای مدت کوتاهی به وسیله صفحه های آهن ته کشتی به پاشنه کشتی چسبیده باشد، پاشنه کشتی را قبل از جدا شدن تا زاویه بالایی کشیده و پاشنه کشتی را برای چند لحظه بیشتر به حالت شناور ره
ا کرده است. قسمت جلوی پاشنه کشتی خیلی سریع آب گرفته و باعث کج شدن آن می شود و سپس برای مدت کوتاهی ته نشین می شود تا غرق شود. کشتی در ساعت ۲:۲۰ بامداد (۲ ساعت و ۴۰ دقیقه پس از برخورد با کوه یخ) از دید ناپدید شد. جک تایر گزارش داد که روی سطح آب می چرخد و «به تدریج عرشه اش را از ما دور می کند، گویی می خواهد این منظره وحشتناک را از دید ما پنهان کند… سپس، با سر و صدای بی جان شده ناشی از ترکیدن چند دیوارپوش بزرگ آخرش، او بی سر و صدا از ما دور شد و به دریا رفت.» افسران بازمانده تایتانیک و برخی از بازماندگان برجسته شهادت دادند که کشتی به صورت یک تکه غرق شده است، اعتقادی که توسط تحقیقات بریتانیا و آمریکا در مورد فاجعه تأیید شد. آرچیبالد گریسی که همراه با گروه روی عرشه تفرجگاه بود، اظهار داشت که «عرشه های تایتانیک در زمان غرق شدن دست نخورده بود و وقتی من با او غرق شدم، بیش از هفت شانزدهم کشتی در زیر آب بود و هیچ نشانه ای از شکست قریب الوقوع عرشه یا کشتی وجود نداشت.» رابرت بالارد استدلال کرد که بسیاری از گزارش های بازماندگان دیگر نشان می دهد که کشتی در حین غرق شدنش به دو نیم شده است. از آنجایی که اکنون مشخص شده است که م
وتورها همراه با بیشتر دیگ های بخار در جای خود باقی مانده اند، «صدای بزرگ» شنیده شده توسط شاهدان و نشست لحظه ای پاشنه کشتی احتمالاً ناشی از شکسته شدن کشتی بوده است تا شل شدن اتصالاتش یا انفجارات دیگ بخار. دو نظریه اصلی در مورد اینکه چگونه کشتی به دو قسمت تقسیم شد وجود دارد؛ نظریه «از بالا به پایین» و نظریه «منگوت» که به نام خالق آن، روی منگوت نامگذاری شده است. نظریه محبوب تر «از بالا به پایین» بیان می کند که فروپاشی بر روی نقطه ضعف ساختاری در ورودی اولین اتاق دیگ بخار متمرکز بود و این فروپاشی ابتدا در عرشه های بالایی قبل از ساقط شدن صفحه های آهن ته کشتی شکل گرفت. فروپاشی، کشتی را کاملاً تا دو کف جدا کرد که به عنوان یک لولا عمل می کرد و سینه کشتی و پاشنه کشتی را به یکدیگر متصل می کرد. از این جهت، سینه کشتی می توانست تا زمانی که دو کف کشتی شکست خورد و در نهایت هر دو بخش کشتی از هم جدا شدند، پاشنه کشتی را پایین بکشد. نظریه «منگوت» فرض می کند که کشتی از نیرو های فشاری شکسته است و نه تنش شکست که منجر به شکستگی از پایین به بالا می شود. در این مدل، ابتدا دو کف کشتی از کار افتاد و مجبور شد به سمت بالا در عرشه های پایی
نی بچسبد؛ زیرا شکستگی به عرشه های بالایی می رسید. کشتی توسط عرشه B که دارای ۶ صفحه دوبلور بزرگ بود، قطعات فولادی ذوزنقه ای که برای جلوگیری از ایجاد شکاف در دودکش در دریا بود که به عنوان حائل عمل می کرد و شکستگی ها را دور می کرد، نگه داشت. همانطور که محتویات بدنه از کشتی بیرون ریخت، عرشه B از کار افتاد و باعث شد تا برج عقب کشتی و روبنا های برج جلوی کشتی از پاشنه کشتی جدا شوند؛ زیرا سینه کشتی آزاد شد و غرق شد. پس از فرو رفتن آنها به زیر، سینه کشتی و پاشنه کشتی تنها حدود ۵ تا ۶ دقیقه طول کشید تا ۳,۷۹۵ متر (۱۲,۴۵۱ فوت) غرق شوند و ردپایی از ماشین آلات سنگین، تن ها زغال سنگ و مقادیر زیادی زباله از داخل تایتانیک ریخته شود. دو قسمت کشتی با فاصله حدود ۶۰۰ متری (۲,۰۰۰ فوت) از هم بر روی یک ناحیه موج دار ملایم از بستر دریا فرود آمدند. بخش کارآمد سینه کشتی تقریباً با زاویه ای که روی سطح گرفته بود، به پایین آمدن خود ادامه داد و با سرعت تخمینی ۲۵ تا ۳۰ مایل بر ساعت (۴۰ تا ۴۸ کیلومتر بر ساعت) از جلو با زاویه ای کم عمق به کف دریا برخورد کرد. حرکت آن باعث شد که یک گودال عمیق در بستر دریا حفر کند و قبل از اینکه ناگهان متوقف شود
، آن قسمت را تا عمق ۲۰ متری (۶۶ فوت) در رسوب مدفون کرد. کاهش ناگهانی سرعت باعث شد ساختار سینه کشتی دقیقاً جلوتر از پل، چندین درجه به سمت پایین خم شود. عرشه ها در انتهای عقب بخش سینه کشتی که قبلاً در طول شکست ضعیف شده بودند، یکی روی دیگری فرو ریخت. به نظر می رسد که بخش پاشنه کشتی تقریباً به صورت عمودی پایین آمده است، احتمالاً هنگام سقوط می چرخد. مخازن خالی و بستاب ها در حین پایین آمدن منفجر شدند، ساختار را پاره کردند و دنده های فولادی عرشه پاشنه کشتی را به عقب تا کردند. این بخش با چنان قدرتی فرود آمد که خود را در عمق ۱۵ متری (۴۹ فوت) روی سکان مدفون کرد. عرشه ها روی هم قرار گرفتند و روکش بدنه به طرفین پخش شد. پس از غرق شدن کشتی تا چند ساعت خرده هایش در بستر دریا سقوط می کردند. مسافران و خدمه در آب. بلافاصله پس از غرق شدن کشتی، صدها نفر در اقیانوس یخی مانده بودند که توسط خرده های کشتی احاطه شده بودند. متلاشی شدن تایتانیک در هنگام فرود او به بستر دریا باعث شد که خرده های شناور آن از جمله تیر های چوبی، در های چوبی، مبلمان، صفحه ها و تکه های چوب پنبه از دیوارها با سرعت به سطح آب بروند. اینها تعدادی از شناگران را مج
روح و احتمالاً کشته اند. دیگران از این خرده ها برای شناور نگه داشتن خود استفاده کردند. با دمای -۲ درجه سلسیوس (۲۸ درجه فارنهایت)، آب به طور کشنده ای سرد بود. غوطه ور شدن ناگهانی در آب یخ زده معمولاً در عرض چند دقیقه به دلایلی از جمله ایست قلبی، تنفس غیر قابل کنترل، شوک سرما و هیپوترمی منجر به مرگ می شود؛ تقریباً همه آنها در آب به دلیل ایست قلبی یا سایر واکنش های بدن به یخ زدن آب در عرض ۱۵ تا ۳۰ دقیقه جان خود را از دست دادند. تنها به ۱۳ نفر از آنها کمک شد تا وارد قایق های نجات شوند، با اینکه این قایق ها برای ۵۰۰ نفر بیشتر جا داشتند. کسانی که در قایق های نجات بودند از شنیدن صدای چیزی که لارنس بیزلی می گفت، وحشت زده شدند: «من مطمئنم هر احساس ممکن از ترس انسانی، ناامیدی، عذاب، رنجش شدید و خشم کور با نوت هایی از تعجب بی نهایت آمیخته شد، گویی هر یک از آنها می گفتند: چطور ممکن است که این اتفاق وحشتناک برای من بیفتد که در این تله مرگ گیر بیفتم؟» جک تایر آن را با صدای «ملخ در یک شب تابستانی» مقایسه کرد، در حالی که جورج ریمز که لحظاتی قبل از غرق شدن تایتانیک پرید، آن را این گونه توصیف کرد: «صدای ناله تاسف باری که هرگز
فراموش نخواهم کرد، صدای آن بیچاره هایی که در اطراف شناور بودند و درخواست کمک می کردند؛ هولناک، مرموز و ماوراء طبیعی بود.» صدای جیغ و داد و فریاد مردم در آب، شوک بزرگی برای سرنشینان قایق های نجات بود که بسیاری از آنها تا آن لحظه معتقد بودند که همه قبل از غرق شدن کشتی فرار کرده اند؛ همانطور که بیزلی بعداً نوشت: «فریادها به صورت رعد و برق، غیر منتظره، غیر قابل تصور و باورنکردنی آمدند. هیچ کس در هیچ یک از قایق هایی که در فاصله چند صد یاردی ایستاده بودند، نمی توانست از شوک فلج کننده دانستن اینکه در فاصله ای کوتاه، یک تراژدی باورنکردنی در عظمتش در حال اجرا بود، فرار کند؛ ما که درمانده بودیم، به هیچ وجه نتوانستیم جلوی آن را بگیریم یا از آن بکاهیم.» از آنهایی که در آب بودند، تعداد کمی زنده ماندند. در میان آنها آرچیبالد گریسی، جک تایر و چارلز لایتولر بودند که خود را به قایق تاشو واژگون شده B رساندند. حدود ۱۲ خدمه از این قایق بالا رفتند و آنهایی را که می توانستند، نجات دادند تا اینکه حدود ۳۵ مرد به طور نامطمئنی به بدنه واژگون شده چسبیده بودند. آنها با درک خطر غرق شدن قایق توسط انبوه شناگران در اطرافشان، به آرامی پارو ز
دند و درخواست های ده ها شناگر برای اجازه ورود به قایق را نادیده گرفتند. گریسی در گزارش خود از تحسینی که برای کسانی که در آب بودند نوشت: «در هیچ موردی، خوشحالم که بگویم، آیا هیچ کلمه سرزنشی از یک شناگر به دلیل امتناع از اعطای کمک نشنیدم... [یک امتناع] با صدای مردانه مرد قدرتمندی مواجه شد... خیلی خوب بچه ها، موفق باشید و خدا به شما برکت دهد.» گریسی از مردانی از جمله هری سینیور (متصدی سوخت کوره) و آیزاک مینارد (آشپز غذای اصلی) در قایق تاشو B شنیده است که کاپیتان اسمیت در آب نزدیک قایق بوده است. والتر هرست (آتش نشان) گفت که او فکر می کند مردی که فریاد زد: «بسیار خوب بچه ها، موفق باشید و خدا به شما برکت دهد»، اسمیت است. هرست گفت که اسمیت با گفتن «پسران خوب! بچه های خوب!»، سرنشینان را با «صدای اقتدار» تشویق کرد. هرست که به شدت تحت تأثیر شجاعت شناگر قرار گرفته بود، با پارو به او رسید؛ اما او مرده بود. چند شناگر دیگر به قایق تاشو A که عمودی بود و تا حدودی غرق شده بود، رسیدند. سرنشینان آن مجبور بودند ساعت ها در ارتفاع ۱ فوت (۳۰.۴۸ سانتی متر) آب یخ زده بنشینند و بسیاری از آنها در طول شب بر اثر هیپوترمی جان خود را از دس
ت دادند. دورتر، ۱۸ قایق نجات دیگر که بیشترشان صندلی های خالی داشتند، به سمت محل غرق شدن کشتی حرکت کردند. قایق شماره ۴ که در ۵۰ متری (۱۶۰ فوت) محل غرق شدن کشتی باقی مانده بود، به نظر می رسد نزدیکترین بوده است؛ این باعث شده بود که ۲ نفر قبل از غرق شدن کشتی به داخل قایق بیفتند و ۱ نفر دیگر را از آب بگیرند. پس از غرق شدن، ۷ مرد دیگر از آب بیرون کشیده شدند، هرچند ۲ نفر از آنها بعداً جان باختند. قایق تاشو D یک مسافر مرد را که در آب پرید و بلافاصله پس از پایین آمدن قایق به سمت آن شنا کرد، نجات داد. در تمام قایق های دیگر، سرنشینان در نهایت تصمیم گرفتند که از بازگشت خودداری کنند که احتمالاً از ترس واژگون شدن آنها در تلاش بود. برخی اعتراضات خود را به صراحت بیان می کنند؛ رابرت هیچنز که مسئول قایق نجات شماره ۶ بود، به زنان سوار بر قایقش گفت که بازگشت فایده ای ندارد، زیرا «فقط تعداد زیادی سرمازده در آنجا وجود دارد». پس از حدود ۲۰ دقیقه، فریادها محو شدند؛ زیرا شناگران در بیهوشی و مرگ فرو رفتند. هارولد لو (افسر پنجم تایتانیک و مسئول قایق نجات شماره ۱۴) قبل از تلاش برای نجات کسانی که در آب بودند، «منتظر بود تا داد و فریادها
فروکش کند تا مردم نازک شوند». او ۵ قایق نجات را گرد هم آورد و سرنشینان را بین آنها منتقل کرد تا فضایی را در قایق نجات شماره ۱۴ آزاد کند. او سپس خدمه ای متشکل از ۷ خدمه و ۱ مسافر مرد را که داوطلب کمک بودند، برد و به محل غرق شدن کشتی بازگشت. کل عملیات حدود ۳ ربع ساعت (۴۵ دقیقه) طول کشید. زمانی که قایق نجات شماره ۱۴ به محل غرق شدن رسید، تقریباً همه کسانی که در آب بودند مرده بودند و فقط چند صدا هنوز شنیده می شد. لوسی دف-گوردن (همسر کاسمو دف-گوردن)، پس از فاجعه به یاد می آورد که «آخرین فریاد از یک مردی بود که با صدای بلند می گفت: خدای من! خدای من! به شکلی کسل کننده و ناامیدکننده فریاد می زد. برای ۱ ساعت تمام تا این فریاد آخر که من از آن صحبت می کنم، صدای جیغ های هولناکی شنیده می شد که به تدریج در حال ناله ای ناامیدکننده بود. سپس همه ساکت شدند». برای برخی از بازماندگان، سکوت مرده ای به دنبال داشت که حتی از فریاد کمک هم بدتر بود. هارولد لو و خدمه اش ۴ مرد را پیدا کردند که هنوز زنده بودند؛ یکی از آنها اندکی بعد جان خود را از دست داد. در غیر این صورت، تنها چیزی که می توانستند ببینند «صدها جسد و کمربند نجات» بود. مرده
ها «به نظر می رسید که در اثر سرما از بین رفته اند، زیرا همه دست و پاهایشان منقبض شده بود». در قایق های دیگر، بازماندگان هیچ کاری نمی توانستند بکنند جز اینکه منتظر رسیدن کشتی های نجات باشند. هوا به شدت سرد بود و چند تا از قایق ها آب گرفته بودند. بازماندگان نتوانستند غذا یا آب آشامیدنی در قایق ها پیدا کنند و بیشتر آنها هیچ چراغی نداشتند. وضعیت مخصوصاً در قایق تاشو B که فقط توسط یک محفظه هوای رو به کاهش در بدنه واژگون شده شناور بود، بد بود. با نزدیک شدن به سپیده دم، باد بلند شد و دریا به طور فزاینده ای متلاطم شد و کسانی که در قایق تاشو بودند، مجبور شدند برای حفظ تعادل آن بایستند. عده ای که از این مصیبت خسته شده بودند، به دریا افتادند و غرق شدند. برای بقیه به طور پیوسته سخت تر می شد که تعادل خود را روی بدنه حفظ کنند، زیرا امواج از سراسر بدنه عبور می کردند. آرچیبالد گریسی بعداً نوشت که چگونه او و سایر بازماندگانی که روی بدنه واژگون نشسته بودند، تحت تأثیر «درماندگی مطلق موقعیت ما» قرار گرفتند. نجات و خروج. بازماندگان تایتانیک حوالی ساعت ساعت ۴:۰۰ صبح روز ۱۵ آوریل توسط کشتی آر ام اس کارپاتیا که در طول شب با سرعت زیا
د و با خطر قابل توجهی بخارپز شده بود، نجات یافتند؛ زیرا کشتی باید از کوه های یخ زیادی در مسیر عبور می کرد. چراغ های کارپاتیا برای اولین بار حوالی ساعت ۳:۳۰ صبح مشاهده شد که به شدت بازماندگان را تشویق کرد، اگرچه چندین ساعت بیشتر طول کشید تا همه به کشتی بیایند. سرانجام بیش از ۳۰ مرد در قایق تاشو B موفق شدند سوار ۲ قایق نجات دیگر شوند، اما یکی از بازماندگان درست قبل از انتقال جان خود را از دست داد. قایق تاشو A نیز دچار مشکل بود و اکنون تقریباً غرق شده بود. بیش از نیمی از مسافران یک شبه مرده بودند. بازماندگان باقیمانده از قایق تاشو A به قایق نجات دیگری منتقل شدند و ۳ جسد را در آن قایق به جا گذاشتند که به حال محو شدن رها شد. ۱ ماه بعد توسط یکی از کشتی های مسافربری وایت استار لاین به نام آر ام اس اوشنیک در حالی که اجساد هنوز در قایق بودند، کشف شد. کسانی که در کارپاتیا بودند، از صحنه ای که هنگام طلوع خورشید از آنها استقبال کرد، مبهوت شدند: «زمین های یخی که مانند نقاطی از منظره، اهرام بی شماری از یخ بر روی آنها قرار گرفته اند.» کاپیتان آرتور روسترون از کارپاتیا، یخ را در اطراف دید؛ از جمله ۲۰ کوه یخ بزرگ به ارتفاع ۲۰
۰ فوت (۶۱ متر) و تعداد زیادی کوه یخ کوچکتر و همچنین تکه های یخ و خرده های تایتانیک. برای مسافران کارپاتیا به نظر می رسید که کشتی آنها در وسط دشت سفید وسیعی از یخ قرار دارد که با کوه های یخی که مانند تپه هایی در دوردست ظاهر می شوند، پوشیده شده است. هنگامی که قایق های نجات در کنار کارپاتیا جمع شدند، بازماندگان با وسایل مختلف سوار کشتی شدند. برخی به اندازه کافی قوی بودند که از نردبان طنابی بالا بروند؛ دیگران را در زنجیرها و بچه ها را در کیسه های پستی بلند کردند. آخرین قایق نجاتی که به کشتی رسید، قایق شماره ۱۲ لایتولر با ۷۴ سرنشین در یک قایق بود که برای حمل ۶۵ نفر طراحی شده بود. همه آنها تا ساعت ۹:۰۰ صبح در کارپاتیا بودند. زمانی که خانواده ها و دوستان دوباره به هم پیوستند، صحنه های شادی داشت، اما در بیشتر موارد امیدها از بین رفتند؛ زیرا عزیزانشان دوباره ظاهر نشدند. در ساعت ۹:۱۵ صبح، دو کشتی دیگر به نام اس اس مونت تمپل و اس اس کالیفرنیا رسیدند که سرانجام با بازگشت اپراتور رادیویی او به خدمت، از فاجعه مطلع شدند؛ اما تا آن زمان دیگر هیچ بازمانده ای برای نجات وجود نداشت. کارپاتیا عازم شهر فیومه واقع در اتریش-مجارستان
بود، اما از آنجایی که آن کشتی نه فروشگاه و نه امکانات پزشکی برای رسیدگی به بازماندگان داشت، روسترون دستور داد که یک دوره برای بازگشت به نیویورک، جایی که بتوان از بازماندگان به مراقبت کرد، محاسبه کنند. کارپاتیا منطقه را ترک کرد و سایر کشتی ها را برای جستجوی نهایی و بی ثمر ۲ ساعته رها کرد. تلفات و بازماندگان. تعداد تلفات این فاجعه به دلایل مختلفی مشخص نیست؛ از جمله سردرگمی در لیست مسافران که شامل اسامی افرادی بود که در آخرین لحظه سفر خود را لغو کردند و اینکه چندین مسافر به دلایل مختلف با نام مستعار سفر کرده اند و در لیست تلفات، مضاعف محسوب می شدند. تعداد قربانیان بین ۱,۴۹۰ تا ۱,۶۳۵ نفر اعلام شده است. ارقام زیر از گزارش هیئت تجارت بریتانیا در مورد این فاجعه است: کمتر از یک سوم مسافران تایتانیک از این فاجعه جان سالم به در بردند. برخی از بازماندگان اندکی پس از آن جان باختند؛ صدمات و اثرات قرار گرفتن در معرض بیماری باعث مرگ چند نفر از کسانی شد که به کارپاتیا آمده بودند. از گروه های نشان داده شده در جدول، ۴۹ درصد از کودکان، ۲۶ درصد از زنان و ۸۰ درصد از مردان جان باختند. این ارقام تفاوت های فاحشی را در میزان بقای بی
ن مردان و زنان و طبقات مختلف کشتی تایتانیک به ویژه در میان زنان و کودکان نشان می دهد. اگرچه کمتر از ۱۰ درصد از مسافران زن درجه یک و دو از دست رفتند، ۵۴ درصد از مسافران زن درجه سه جان باختند. به طور مشابه، ۵ کودک از ۶ کودک درجه یک و همه کودکان درجه دو زنده ماندند، اما ۵۲ کودک از ۷۹ کودک درجه سه جان باختند. تنها کودک درجه یک که از بین رفت، لورین آلیسون ۲ ساله بود. به تناسب، سنگین ترین تلفات را مردان درجه دو متحمل شدند که ۹۲ درصد از آنها جان باختند. از میان حیوانات خانگی که به کشتی آورده شدند، ۳ نفر از غرق شدن جان سالم به در بردند.
کارلو دولچی (کارلینو دولچی) (۲۵ مه ۱۶۱۶ تا ۱۷ ژانویه ۱۶۸۶) یک نقاش ایتالیایی دورهٔ باروک بود که بیشتر در فلورانس کار می کرد او به دلیل بسیاری از نقاشی های مذهبی که در نسخه های گوناگون کشیده بود مشهور بود. زندگی. دولچی در فلورانس به دنیا آمد پدربزرگ مادری او نیز نقاش بود برپایهٔ گفته های زندگی نامه نویس او، دولچی با اینکه در دوران کودکی از خود استعداد نشان داده بود اما ممکن بود هفته ها بر سر کشیدن یک پا وقت بگذارد. روش او در نقاشی باعث شد تا کارهای حجیم و بزرگ به او سپرده نشود. کارهای او بیشتر محدود به چهره ها و چیزهای مقدس است و معمولاً در ابعاد بسیار کوچک اند. همچنین او بیشتر یک ترکیب را در نسخه های گوناگون نقاشی می کرد. دختر او نیز به نقاشی روی آورد و کارهای پدر را تقلید می کرد. برخی آثار او در نگارخانه ملی لندن و برخی در کاخ پیتی نگهداری می شود.
ژلازوا ولا (به لاتین: Żelazowa Wola) یک روستای مسکونی در لهستان است که در گمینا سوخاچو واقع شده است. در شرق مرکزی لهستان می باشد که در کنار رودخانه اوتراتا در غرب ورشو است. این روستا به محل تولد موسیقیدان لهستانی- فرانسوی فریدریک شوپن معروف است؛ که مناظری بسیار چشمگیر و در میان تپه ها محصور می باشد.
جورج یانگر (؛ ۱۳ اکتبر ۱۸۵۱ – ۲۹ آوریل ۱۹۲۹) سیاست مدار و کارآفرین اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۲ نماینده مجلس عوام بریتانیا بوده است.
جورج یانگر (; زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ وزیر دفاع بریتانیا و از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۲ نماینده مجلس عوام بریتانیا بوده است.
بی عدالتی فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی عزیز سجاوال است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجی دات، شاتورگان سینها، شبانه اعظمی، آنیتا راج، گلشن گروور، پارش راوال، شاکتی کاپور، آسرانی، کیران کومار ایفای نقش کرده اند.
نور درخشان او () یک رمان زندگی نامه ای نوشتهٔ دانیل استیل است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد و در لیست پرفروش ترین کتاب های غیرداستانی قرار گرفت. داستان واقعی زندگی پسر دانیل استیل به نام نیک ترینا و کشمکش هایش با بیماری روانی ست که در سن ۱۹ سالگی بر اثر بیش مصرفی مواد مخدر درگذشت.
مایکل هسلتاین (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل بریتانیا است.
جان نات (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۲۰۲۴) سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ وزیر بازرگانی بریتانیا و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ وزیر دفاع بریتانیا بوده است. جان نات در ۶ نوامبر ۲۰۲۴، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
ترس یا ترور (به انگلیسی: "The Terror") مجموعه ای تلویزیونی درام ترسناک آمریکایی است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته دن سیمونز ساخته شده است. این مجموعه به روایت ماجرای سفر دو کشتی اکتشافی بریتانیا به قطب شمال می پردازد. در این سریال بازیگرانی مثل جرد هریس، توبیاس منزیس، آدام ناگایتیس و پل ردی بازی کرده اند. پخش این مجموعه از ۲۵ مارس ۲۰۱۸ از شبکهٔ ای ام سی آغاز شد. خلاصه داستان. داستان سریال در سال ۱۸۴۵ می گذرد. داستان حول محور دوکشتی اکتشافی متعلق به نیروی دریایی بریتانیا، «ارباس(EREBUS)» و «ترور(TEROR)» به فرماندهی سر جان فراکلین است که عازم قطب شمال هستند. اما این سفر، یک سفر معمولی نیست چون در آنجا با اتفاقات عجیب و غیرعادی روبرو می شوند؛ اتفاقاتی که ترس به جان آنها میندازد.
ماهور فیلمی از مجید نیامراد و به تهیه کنندگی اصغر پورهاجریان محصول سال ۱۳۹۸ می باشد. خلاصه داستان. ماهور؛ عاشقانه ایست بر بستر رخدادهای اجتماعی و جنگ با بن مایهٔ موسیقی «بیایید به جهانی بیندیشیم: که دیگر بمبی در آن منفجر نگردد؛ کاشانه ای به ویرانه مبدل نگردد؛ سفیر گلوله تن کودکی را نلرزاند و خاک را مأوای او نکند؛ بیایید اشک از دیده گان به زداییم؛ تا بتوانیم با سمفونی صلح در نوای ماهور به جهانیان بگوییم، چرا جنگ؟»
روی میسون (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ وزیر دفاع بریتانیا و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ وزیر قدرت بریتانیا بوده است.
یان گیلمور (; زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی از ژانویه تا مارس ۱۹۷۴ وزیر دفاع بریتانیا و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۹۲ نماینده مجلس عوام بریتانیا بوده است.
پیتر تورنیکرافت (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۷ رئیس خزانه بریتانیا و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ وزیر دفاع بریتانیا بوده است.
طلال عبدالکریم عقلان () سیاست مدار و از 1 مارس 2016 تا ۴ اکتبر ۲۰۱۶ به عنوان نخست وزیر حکومت انصارالله یمن فعالیت داشته است. بین سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ میلادی او عضو شورای عالی انقلابی یمن بود.
استوره آلن (۳۱ دسامبر ۱۹۲۸ – ۲۰ ژوئن ۲۰۲۲) زبان شناس رایانشی و استاد بازنشسته دانشگاه یوتبری سوئد بود. او در سال ۱۹۸۰ به عضویت آکادمی سوئد انتخاب شد و کرسی شماره ۳ این آکادمی را دراختیار گرفت. در فاصله بین سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۹ او دبیری آکادمی سوئد را بر عهده داشت.
فراست پانک یک بازی ویدئویی به سبک استیم پانک، شهرسازی و بقاست که توسط استودیو ۱۱ بیت توسعه و عرضه شده است. این بازی در اوت ۲۰۱۶ معرفی و برای عرضه روی ویندوز برنامه ریزی شد. توسعه دهندگان در ابتدا تاریخ عرضه بازی را در سه ماهه سوم سال ۲۰۱۷ اعلام کردند، اما بازی تأخیر خورد و برای عرضه در سه ماهه اول ۲۰۱۸ برنامه ریزی شد. در ۹ مارس ۲۰۱۸، تاریخ عرضه نهایی بازی، ۲۴ آوریل ۲۰۱۸ (۴ اردیبهشت ۱۳۹۷) معرفی شد. داستان. در سال ۱۸۸۶ توفان های یخی و برف شدید باعث نابودی محصولات و مرگ میلیون ها نفر شده است. بازیکن رهبری گروهی از مردم را بر عهده می گیرد که از گرسنگی و سرما فرار کرده اند تا یک مولد گرما پیدا کنند. بازیکن باید آنان را به گونه ای مدیریت کند که موفق شوند مولد را روشن کنند و برای برطرف کردن نیازهای پایه ای شان، شهری بسازند. بازتاب ها. "فراست پانک" «به طور کلی نقدهای مطلوبی» دریافت کرد و به امتیاز ۸۷ در وبگاه متاکریتیک رسید. یوروگیمر ایتالیا به آن نمره ۹ از ۱۰ داد و گفت: «"فراست پانک" یک بازی شهرسازی و بقای افسانه ای است که در ارائه گیم پلی بهینه و بهبود آن با یک محیط قابل باور و ترسناک و یک داستان همه جانبه موفق بود
ه. یک شاهکار برجسته که مانند "این جنگ من"، عنوان قبلی این استودیو، به کیفیت بالایی می رسد.» کریستوفر لیوینگستون از پی سی گیمر هم به بازی نمره ۸۹ داد و دربارهٔ آن نوشت: «"فراست پانک" یک بازی سبک بقا و مدیریتی استرس زا، زیبا و اعتیادآور است که با انتخاب های فوق العاده دشوار پر شده است.»
ریور پارک (به انگلیسی: River Park) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنت لوسی، فلوریدا واقع شده است. ریور پارک ۶٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۲۲۲ نفر جمعیت دارد.
ریو گراندی (به انگلیسی: Rio Grande) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کیپ می، نیوجرسی واقع شده است. ریو گراندی ۶٫۴۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۷۰ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رینکان (به انگلیسی: Rincon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دونیا آنا، نیومکزیکو واقع شده است. رینکان ۲٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ریج مارک (به انگلیسی: Ridgemark) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سن بنیتو، کالیفرنیا واقع شده است. ریج مارک ۶٫۶۵۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۰۱۶ نفر جمعیت دارد و ۱۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ریچ ویل (به انگلیسی: Richvale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بیوت، کالیفرنیا واقع شده است. ریچ ویل ۲٫۴۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۴ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ریچ گروو (به انگلیسی: Richgrove) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان تولار، کالیفرنیا واقع شده است. ریچ گروو ۱٫۱۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۸۸۲ نفر جمعیت دارد و ۱۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رایس ویل (به انگلیسی: Riceville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در پنسیلوانیا واقع شده است. رایس ویل ۱٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸ نفر جمعیت دارد و ۴۱۳٫۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ریپابلیک (به انگلیسی: Republic) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در پنسیلوانیا واقع شده است. ریپابلیک ۱٬۰۹۶ نفر جمعیت دارد.
رلمپاگو (به انگلیسی: Relampago) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایدالگو، تگزاس واقع شده است. رلمپاگو ۳٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رینرتون-اوروین-میور (به انگلیسی: Reinerton-Orwin-Muir) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سچویلکیلل، پنسیلوانیا واقع شده است. رینرتون-اوروین-میور ۳٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۳۷ نفر جمعیت دارد.
ریفتون (به انگلیسی: Reiffton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در پنسیلوانیا واقع شده است. ریفتون ۴٬۱۷۸ نفر جمعیت دارد.
رید هوپ کینگ (به انگلیسی: Reid Hope King) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کمرون، تگزاس واقع شده است. رید هوپ کینگ ۰٫۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸۶ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ردان (به انگلیسی: Redan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دیکلب، جورجیا واقع شده است. ردان ۲۴٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رد لیک (به انگلیسی: Red Lake) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بلترامی، مینه سوتا واقع شده است. رد لیک ۱۳٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد و ۳۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ربرزبرگ (به انگلیسی: Rebersburg) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنتر، پنسیلوانیا واقع شده است. ربرزبرگ ۳٫۵۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹۴ نفر جمعیت دارد و ۳۹۳٫۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.