Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حادثه ساکورادامون به حادثه ترور ای نائوسوکه ۱۸۱۵–۱۸۶۰) در ۲۴ مارس سال ۱۸۶۰ توسط رونین ها و سامورایی های قلمروی میتو در بیرون از دروازه ساکورادا در قلعه ادو اشاره دارد. ای نائوسوکه مهمترین و تأثیرگذارترین مشاور شوگون بود. ای نائوسوکه یکی از دو دایمیویی بود در سال ۱۸۳۵ در پاسخ استعلام شوگون سالاری از سیاست ترک انزوای ژاپن (ساکوکو) هواداری کرده بود. زمینه. در سال ۱۸۵۸ پس از مرگ شوگون سیزدهم توکوگاوا ایه سادا و نامشخص بودن موضوع جانشینی او، روجو (مشاوران عالی یا هیئت حاکم) و دایمیوهای فودای به رهبری ای نائوسوکه هوادار جانشینی توکوگاوا یوشیتومی امیر و ارباب ولایت کی بودند، اما بخش دیگری از دایمیوها خواستار جانشینی توکوگاوا یوشینوبو (کِی کی هم نامیده می شود) از قلمروی میتو بودند. یوشینوبو پسر توکوگاوا ناری آکی از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بود. ناری آکی که طرفدار شوگونی پسرش بود در صدد جلب حمایت دربار برآمد و به این ترتیب وارد جریانی شد که مسئله داخلی شوگون سالاری بود. ای نائوسوکه در مقام مشاور اعظم یا «تای رو» به رهبری سیاسی شوگون سالاری گماشته شد تا دسته بندی را از میان بردارد. ای نائوسوکه که طرفدار پایان انزوای
ژاپن بود در ۲۹ ژوئیه ۱۸۵۸ بدون توجه به منع امپراتور کومی و اعتراض جناح مخالف دستور امضای پیمان تجاری با آمریکا را داد و در طی چند ماه آتی قراردادهایی نیز با چهار کشور روسیه، هلند، انگلیس و فرانسه امضا شد و بیش از دو قرن انزوای ژاپن پایان یافت. قلع و قمع مخالفان. ای نائوسوکه برای از میان بردن جبهه بندی در ادو و مخالفت در کیوتو چند نفر از مقام های شوگون سالاری را که با او مخالفت داشتند را برکنار کرد. او هوتا ماسایوشی و یکی دیگر از اعضای شورای عالی را از کار برداشت و گناه عقد پیمان با آمریکا را به گردن آنها انداخت. ناری آکی و پسرش توکوگاوا یوشینوبو را نیز در خانه هایشان حبس کرد. چندین دایمیو (ارباب) از جمله اربابان قلمروی اُواری، قلمروی توسا و قلمروی ساتسوما را بازداشت کرد و منتقدان تندروی شوگون سالاری یوشیدا شواین و هاشیموتو سانای را اعدام کرد. این تصفیه مخالفان تصفیه آنسی نام گرفت. آرامش ظاهری برای مدتی برقرار شد و مخالفان به فعالیت پنهانی واداشته شدند اما تلاش هایی که برای بهبود اوضاع اقتصادی انجام می شد بیهوده بود. ترور. با ورود دیپلمات ها به ادو و آغاز اقامت خارجی ها در یوکوهاما احساسات ضد خارجی با تمایلات
شدید مخالف شوگون سالاری (باکوفو) در هم آمیخت و به بهای جان ای نائوسوکه تمام شد. در ماه مارس ۱۸۶۰ گروهی از مردان سامورایی قلمروی میتو ناراضی از رفتار او با اربابشان و ناخشنود از سیاست خارجی او، ای نائوسوکه را در طی حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) در یکی از دروازه های قلعه ادو کشتند. قتل او ضربه سختی به نظام باکوفو و روحیه دولتمردان آن زد. مرگ او پایان استبداد حکومت شوگون بود و باکوفو دیکتاتوری را که با بی رحمی و خشونت خود توانسته بود حکومت شوگون سالاری را بر پا نگه دارد از دست داد. با این وجود شماری از نویسندگان تصمیم ای نائوسوکه را در گشودن دروازه های ژاپن ستایش کردند به سبب اینکه این امر در ده سال آینده گرایش ها و سیاست هایی بار آورد که در جریان تحول ژاپن اهمیت حیاتی داشت.
اسکار دومینگز (؛ زاده – درگذشته ) نقاش و مجسمه ساز جنبش هنری فراواقع گرایی اهل اسپانیا بود.
مارسل دوامل (؛ – ) هنرپیشه، ناشر، مترجم، و فیلم نامه نویس طرفدار جنبش هنری فراواقع گرایی اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جرم موسیو لانگه"، "آب سنگ های مرجانی" اشاره کرد.
کورت اشترمیر (; – ) نقاش سبک فراواقع گرایی اهل آلمان بود.
پادشاهی در اسکاتلند برای اولین توسط کنت مک آلپین در سال ۸۴۳ میلادی پایه گذاری شد و تا سال ۱۷۰۷ میلادی که مصوبه های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند امضا شد ادامه یافت. فهرست پادشاهان. خاندان آلپین (۸۴۸–۱۰۳۴). † Eochiad was a son of Run, King of Strathclyde, but his mother was a daughter of Kenneth I. بازگشت استوارت ها به سلطنت (۱۶۶۰–۱۷۰۷). For the British monarchs see فهرست فرمانروایان بریتانیا.
استبان فرانسس (؛ ۱۹۱۳ – ۱۹۷۶) نقاش فراواقع گرایی اهل اسپانیا بود.
سورتمه لنگرود در منطقه گردشگری آبچالکی و لیلاکوه احداث شده و طول مسیر این سورتمه ۱۲۰۰ متر است. منظره این سورتمه از بالا به شهرهای لنگرود، املش، رودسر، رحیم آباد، شلمان و چمخاله مشرف است. عملیات احداث این سورتمه از ۸ سال پیش آغاز اما به دلیل پرونده قضایی افتتاح آن بارها به تأخیر افتاد. البته این سورتمه بارها توسط لاهوتی نماینده لنگرود در مجلس شورای اسلامی افتتاح شده است. این مجموعه گردشگری شامل پروژه تله کابین نیز می باشد و عملیات احداث آن هم آغاز شده است. مکان این مجموعه فرهنگی-گردشگری در نقشه گوگل را از اینجا مشاهده کنید
حدود یک سوم آلمانی ها در دهه ۱۹۳۰ کاتولیک بودند. کلیسای آلمان در مقابل ظهور نازیسم مخالفت خود را نشان دادند، اما حزب مرکزی کاتولیک در ۱۹۳۳ از بین رفت و ممنوع شد. آدولف هیتلر و چندین نازی کلیدی کاتولیک بودند، اما در جوانی علیه کلیسا شدند. در حالی که ماده ۲۴ پیمان حزبی NSDAP خواستار به رسمیت شناختن مسیحیان و پیمان Reichskonkordat 1933 با واتیکان بود که خواهان تضمین آزادی مذهب کاتولیک ها بود، نازی ها اساساً با مسیحیت دشمنی داشتند و کلیسای کاتولیک در آلمان نازی با آزار و اذیت روبرو شد. مطبوعات، مدارس و سازمان های جوانان بسته شد، اموال مصادره شد. سلسله مراتب کلیسا در تلاش بود تا با دولت جدید همکاری کند، اما در سال ۱۹۳۷ میلادی، پانتئون انیسیلیک متی بلرنندر دولت را به «خصومت اساسی» با کلیسا متهم کرد. حزب مرکزی کاتولیک یک نیروی اجتماعی و سیاسی در آلمان بود که غالباً پروتستان بودند. این حزب به شکل دادن قانون اساسی وایمار در پایان جنگ جهانی اول کمک کرد و در دولت های مختلف ائتلافی جمهوری وایمار (۱۹۳۳–۱۹۳۳ / ۳۴) شرکت کرد. با متحدان سوسیال دموکرات و حزب دموکرات از حزب چپ آلمان همکاری داشتند، در سال ۱۹۳۲، این حزب به عنوان
یک حزب شناخته شده بود.
گروه توسا کیننو ; به معنای تحت الفظی گروه وفاداران به امپراتور در (قلمروی) توسا یک انجمن در قلمروی توسا در ژاپن بود. اساس فعالیت این حزب بر سون نو جوای به معنی حرمت گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی قرار گرفته بود. سون نو جوای نوعی فلسفه سیاسی و جنبش اجتماعی برخاسته از آئین کنفوسیوسی بود که به شکل شعار سیاسی در دههٔ ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ در طی باکوماتسو، دوران پایانی شوگون سالاری توکوگاوا در ژاپن رایج شد. این حزب توسط تاکچی هانپیتا در سال ۱۸۶۱ در قلمروی توسا تشکیل شد. در ماه نهم همان سال ساکاموتو ریوما که بتازگی از ادو بازگشته بود به عضویت این گروه درآمد. این اقدام اولین قدم ریوما در زمینه سیاست به شمار می آید. تاکچی هانپیتا دوست دوران کودکی ریوما بود. سال پس از آن با وجود مخالفت ریوما این گروه یوشیدا تویو یکی از دولتمردان بانفوذ را در قلمروی توسا ترور کرد. ریوما به علت اینکه این گروه به راه های افراطی و خشن رو آورده بود این گروه را ترک کرد. تاکچی هانپیتا به پیشنهاد پذیرفتن شغلی در دولت توسا جواب رد داد و توسا کیننو از این پس نیز یکی پس از دیگری مخالفان خود را به قتل رساند. در سال ۱۸۶۵ تاکِچی به دستور فرماندار توسا یامائو
چی یودو به جرم کشتن یوشیدا تویو مجبور به هاراکیری شد.
ویفردو لام (؛ ۸ دسامبر ۱۹۰۲ –۱۱ سپتامبر ۱۹۸۲(سن ۷۹))، نقاش سبک فراواقع گرایی اهل کوبا بود.
فیلیپ لامانتیا (؛ – ) شاعر، و نویسنده فراواقع گرایی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اتحاد ساتچو یا اتحاد ساتسوما و چوشو، اتحاد سیاسی و نظامی بین قلمروهای فئودالی قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو بود. این توافقنامه در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ در کیوتو در منزل کوماتسو کیوکادو از اهالی ساتسوما امضا شد. این اتحاد در جهت سلسله تلاش های مربوط به بازگرداندن قدرت به امپراتور و از بین بردن شوگون سالاری توکوگاوا بود. قلمروی ساتسوما قبل از این اتحاد طرفدار کوبو گاتای یا هماهنگی بین قدرت شوگون سالاری و امپراتور ژاپن بود، پس از آن خواستار اصلاحات در دولت شوگون سالاری شد اما قلمروی چوشو که از قبل خواستار سرنگونی شوگون سالاری بود عزم خود را در این جهت قوی تر کرد. قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمروی ساتسوما با کمک قلمروی آیزو قلمروی چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (حادثه کینمون) توانسته بود سربازان قلمروی چوشو را که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در سال های دهه ۱۸۶۰، ساتسوما تمایل داشت موقعیت ممتاز خود
را در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف چوشو به قیام با هدف سرنگونی حکومت تبدیل شده بود. ساکاموتو ریوما(قلمروی توسا) (استان کوچی کنونی) از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی (کاتسورا کوگورو) از قلمروی چوشو را گرد هم آورد. اگر چه این دو قلمرو به طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آنها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده است و موافقت کردند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. همچنین قلمروی چوشو به شدت به سلاح های مدرن نیاز داشت، اما ارتباطات بسیار محدودی با قدرت های غربی داشت. از طرف دیگر، قلمروی ساتسوما، یک تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق توماس بلیک گلاور، یک اسکاتلندی، وابسته به شرکت جاردین ماتسون برقرار کرده بود. با پیشنهاد ساکاموتو ریوما، سایگو توافق کرد که سلاح مورد نیاز قلمروی چوشو برای مبارزه با شوگون سالاری توکوگاوا را تأمین کند. علی رغم این کمک، هنوز هم میان دو قلمرو اختلاف نظر وجود دارد. در ۱ مارس ۱۸۶۶، شوگون سالاری خواستار بازنشستگی و محکومیت دایمیوی چوشو موری تاکاچیکا و کاهش درآمد
قلمرو شد. این موضوع رهبری چوشو را خشمگین کرد و منجر به یک توافق رسمی با شش اصل با ساتسوما شد. حوزه این توافقنامه نسبتاً محدود بود. ساتسوما موافقت کرد که به چوشو جهت تقاضای عفو از امپراتور کومی که مخالف تندروی های چوشو و موافق حمله به این قلمرو بود کمک کند. اگر این طرح شکست خورد و شوگون سالاری مورد حمله قرار گرفت، ساتسوما ۲۰۰۰ نفر به کیوتو نیرو اعزام کند. با این حال، ساتسوما موافقت کرد که تنها در صورتی وارد جنگ با شوگون سالاری شود که قلمروی کووانا، ایزو یا محافظان شخصی توکوگاوا یوشینوبو تلاشی جهت جلوگیری از دسترسی و تماس ساتسوما با امپراتور انجام دهند. این اتحاد برای حمایت از چوشو جهت مقاومت در برابر عملیات تنبیهی دومین اردوکشی چوشو که در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون سالاری انجام شد، بسیار مؤثر بود، و منجر به شکست کامل شوگون سالاری در برابر قلمروی چوشو شد. تأثیر بر شینسنگومی. شینسنگومی که در حادثه ایکه دایا و حادثه کینمون به شهرت رسید، به گروه بزرگی متشکل از کمی کمتر از ۲۰۰ نفر تبدیل شد و مقر خود را از روستای میبو به معبد نیشی هونگانجی منتقل کرد. این گروه همچنین در ادو عضوگیری کرد و برخی از افسران ستاد آینده آن
، مانند ایتو کاشیتارو، به گروه پیوستند. این دوران اوج گروه بود. با این حال، اوضاع به سرعت در حال تغییر بود و شوگون سالاری یک لشکرکشی نظامی معروف به اولین اردوکشی چوشو را آغاز کرد. در پاسخ به این، قلمرو چوشو تسلیم خود به شوگون سالاری را نشان داد و با انجام سپوکو توسط سه نفر از ملازمان ارشد خود، مسئولیت حادثه کینمون را بر عهده گرفت و رده های بالاتر که به عنوان «جناح زوکورون» (گروهی از سامورایی ها که به دودمان و جایگاه اجتماعی اهمیت می دادند) شناخته می شدند، قدرت واقعی را در قلمرو به دست گرفتند و جایگزین جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی شدند. با این حال، تاکاسوگی شینساکو و کاتسورا کوگورو علیه رده های بالای جامعه که سعی در پیروی از شوگون سالاری داشتند، شورش کردند. در دسامبر ۱۸۶۴ (دوره گنجی ۱)، تاکاسوگی شینساکو رهبری کیهیتای را بر عهده گرفت و ارتشی را در شیمونوسکی گرد هم آورد و در ژانویه ۱۸۶۵ (گنجی ۲)، موفق شد قدرت واقعی را در این قلمرو به دست گیرد. این نیرو پیوندهای محکمی با بازرگانان ثروتمند، کشاورزان و مقامات روستایی در داخل حوزه برقرار کرد و نظر حوزه را از «اطاعت مطلق» به «اطاعت مسلحانه» تغییر داد و از طریق اص
لاحات نظامی شروع به تقویت قدرت نظامی خود کرد.در پاسخ، شوگون سالاری در ماه مه ۱۸۶۵ (اولین سال دوران کیئو) دستور دومین اردوکشی چوشو را داد که با نام «فتح دوم چوشو» شناخته می شود. شینسنگومی نیز در آماده سازی برای این نبرد، دستخوش تغییرات سازمانی عمده ای شد، اما با شروع انتظار و مشاهده توسط قلمروهای مختلف، اوضاع به بن بست رسید.این واقعیت که خاندان ساتسوما، که ایدئولوژی اش از اخراج بیگانگان به گشودن کشور تغییر کرده بود، تأثیر عمده ای بر سایر خاندان ها گذاشت. در پشت این امر، جنبش اتحاد ساتسوما-چوشو قرار داشت که با میانجیگری سامورایی های فراری قلمرو توسا، ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، صورت گرفت.این اتحاد در ژانویه ۱۸۶۶ (کیئو ۲) منعقد شد. تحقق این اتحاد نظامی که توسط سایگو تاکاموری از قلمرو ساتسوما (استان کاگوشیما امروزی) و کاتسورا کوگورو ایجاد شد و بیان می کرد که «در صورت جنگ، هر دو طرف با یکدیگر همکاری خواهند کرد»، سرنوشت شینسنگومی را تا حد زیادی تغییر داد.
والنتین هوگو (؛ – ) هنرمند، نویسنده، نقاش و تصویرگر فراواقع گرایی اهل فرانسه بود. او ولنتاین ماری آگوستین گروس، تنها دختر آگوست گروس و زلی دملین، در بولون-سور-مر به دنیا آمد. او بیشتر به خاطر کارش با باله روسی و با سوررئالیست های فرانسوی شناخته شده است. هوگو در پاریس درگذشت. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "عصر طلایی" اشاره کرد. وی جزو هنرمندان شاخص فرانسه قلمداد می شود. زندگی نامه. ولنتاین در بولون-سور-مر فرانسه متولد شد. پدر هوگو عاشق تئاتر و موسیقی بود، و تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۳، ولنتاین را در دستیابی به علایقش همراهی کرد. پس از مرگ هوگو، همسرش زلی، دخترش را به تنهایی بزرگ کرد. ولنتاین هوگو تا سال ۱۹۰۷ در بولون-سور-مر تحصیل و جوایز متعددی را برای موفقیت در طراحی دریافت کرد، و در آن زمان وارد مدرسه هنرهای زیبا در پاریس شد. در آنجا او در استودیو آکادمی هامبرت مشغول به کار شد و در سالن هنرمندان فرانسوی در سال ۱۹۰۹ و بار دیگر در ۱۹۱۱ اقدام به برگزاری نمایشگاه نمود. در سال ۱۹۰۸، ولنتاین هوگو با هنرمندی به نام ادموند امان ژان ملاقات کرد، که پرتره او را در سال ۱۹۰۹ ترسیم و
فعالیت های هنری هوگو را تشویق کرد. کار هوگو با باله روس، او را با ژان کوکتو آشنا کرد که باعث آشنایی او با چندین چهره مهم زندگی اش شد، از جمله همسر آینده اش، هنرمند فرانسوی ژان هوگو (۱۸۹۴–۱۹۸۴) که نوه ویکتور هوگو بود. در سال ۱۹۱۹ با ژان هوگو ازدواج کرد. مشارکت او با باله فرصت های زیادی برای هوگو برای پیشرفت آثار هنری اش فراهم کرد. او اغلب طرح هایی از رقص باله می کشید و شیفتگی خاصی به واسلاو نیژینسکی رقصنده و طراح رقص داشت. در سال ۱۹۱۳ او نقاشی های خود را در تئاتر شانزلیزه در اولین نمایش "«آیین بهار»" به نمایش گذاشت. هوگو و کوکتو برای اجرای "رژه" باله، که در ۱۸ مه ۱۹۱۷ نمایش داده شد، همکاری کردند. هوگو میزبان سالن هایی با هنرمندان، نویسندگان و نوازندگان بسیاری در پاریس، از جمله رهبران آوانگارد مانند پابلو پیکاسو، آندره برتون و پل الوارد بود. ولنتاین و سوررئالیست ها. هوگو در سال ۱۹۱۷، قبل از شروع سوررئالیسم، با برتون در یکی از خوانش های کوکتو آشنا شد. دوستی او با برتون و الوارد، باعث آشنایی او با سوررئالیست ها از جمله سالوادور دالی و ماکس ارنست شد. این سه، همراه با دیگر اعضای جنبش در سال های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ با هم س
فر می کردند. هوگو تنها عضو گروه بود که وسیله نقلیه داشت و همراهانش را به مقصد می برد. ولنتاین و ژان در سال ۱۹۲۶ زندگی جدا از هم را آغاز کردند و در نهایت در سال ۱۹۳۲ از هم جدا شدند. جدایی او از شوهرش به هوگو آزادی بیشتری برای ارتباط بیشتر با گروه سوررئالیست داد. او در ماه مه ۱۹۳۲ به همان ساختمانی نقل مکان کرد که الوار و برتون در آن زندگی می کردند.
مدافعان حقوق بشر یا بنیاد بین المللی حمایت از مدافعان حقوق بشر، یک سازمان حقوق بشری در جمهوری ایرلند است که در سال ۲۰۰۱ بنیان گذاری شد تا از مدافعان حقوق بشر در معرض خطر محافظت کند.
ژان هوگو (; – ) هنرمند، نقاش، طراح تئاتر و نویسنده اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است. زندگی نامه. ژان هوگو در ۱۹ نوامبر ۱۸۹۴ در پاریس متولد شد و در ۲۱ ژوئن ۱۹۸۴ در خانه خود در نزدیکی لونل، فرانسه، درگذشت. او نوه بزرگ ویکتور هوگو بود و در یک محیط هنری پر جنب و جوش به صورت خودآموز طراحی و نقاشی را فراگرفت و از سنین جوانی کار نویسندگی مقالات و شعر را شروع کرد. ژان هوگو عمدتاً به خاطر نقاشی های کوچک وساده اش با رنگ روغن و گواش شناخته می شود. او همچنین در طول سال های فعالیت خود به تصویرگری کتاب، طراحی صحنه، نقاشی های دیواری پرداخت. او بخشی از محافل هنری بود، شامل: ژان کوکتو، ریمون رادیگه، پابلو پیکاسو، ژرژ اوریک، اریک ساتی، بلز ساندرار، پل الوار، فرانسیس پولنک، شارل دولن، لویی ژووه، کولت، مارسل پروست، ژاک ماریتن، ماکس ژاکوب، کارل تئودور درایر، ماری بل، لوئیز دو ویلمورن، سیسیل بیتون و تعدادی دیگر.
توسعه دهنده پی ال/اس کیوال یک محیط توسعه یافته یکپارچه (IDE) برای کار کردن با دستورها SQL در پایگاه داده اورکل است.
گروه ویشگراد () یا گروه وی۴ یک گروه فرهنگی و سیاسی در اروپای مرکزی با عضویت ۴ کشور جمهوری چک، مجارستان، لهستان و اسلواکی است. این گروه در سال ۱۹۹۱ برای گسترش همکاری های نظامی، فرهنگی، اقتصادی و انرژی تأسیس شده است.
اتحاد ساتسوما-توسا، پیمان ساتسودو ، همکاری ساتسودو یک اتحاد سیاسی بین قلمروهای فئودالی ولایت ساتسوما و قلمروی توسا بود که در سال ۱۸۶۷ صورت گرفت. این اتحاد در جهت سلسله تلاش های مربوط به بازگرداندن قدرت به امپراتور و از بین بردن شوگون سالاری توکوگاوا انجام شد.
تحریک انصاف پاکستان از احزاب پاکستان است که در سال ۱۹۹۶ توسط عمران خان کاپیتان سابق تیم ملی کریکت این کشور تأسیس شده است. این حزب بیشترین رشد را در میان احزاب پاکستان دارد و سیستمی سه حزبی در این کشور به وجود آورده که در آن با هر دوی احزاب چپ «مردم پاکستان» و محافظه کار «مسلم لیگ پاکستان (ن)» مقابله می کند. هدف حزب ایجاد دولت رفاه است، که در آن دولت مسؤول آموزش، سلامت و اشتغال شهروندان باشد. حزب از آزادی اندیشه، محو مالیات بر درآمد و برچیدن تبعیض دینی در پاکستان حمایت می کند. حزب خود را مخالف وضع موجود و حاوی مساوات خواهی می داند. مدعای آن این است که تنها حزب بدون خویشاوندسالاری در میان احزاب جریان اصلی پاکستان است.
هشت طرح از درون کشتی ، هشت اصل از درون کشتی در سال ۱۸۶۷ میلادی ساکاموتو ریوما، یک برنامه هشت بندی را به پانزدهمین شوگون و آخرین حکمران شوگون سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو ارائه داد و از او خواست تا استعفا دهد تا جنگ داخلی صورت نگیرد. رد واقعیت داشتن سندی به نام هشت طرح از درون کشتی. هیچ اشاره ای به حقایق مربوط به «هشت سیاست در کشتی» در خاطرات موتسو مونه میتسو و گوتو شوجیرو یا در دفتر خاطرات ناگائوکا کنکیچی در آن زمان نشده است. چینو نوشت: «داستانی که ساکاموتو ریوما پیشنهاد بازگرداندن حکومت امپراتوری به گوتو شوجیرو را داده بود، چندین بار نقل شده و به عنوان سندی که به عنوان «هشت سیاست در کشتی» شناخته می شود، به واقعیت پیوسته و به یک واقعیت تاریخی تبدیل شده است.» مبتکر آن ساکاموتو نائو (تاکاماتسو تارو) بوده است و آن را بر اساس «هشت سیاست برای یک دولت جدید» (که در آن زمان برای عموم آزاد نبود، اما نائو می توانست آن را نشان دهد و محتوای آن را توضیح دهد) بنا کرد. چینو گمانه زنی کرد که این تلاشی برای بازگرداندن پیشنهاد احیای حکومت امپراتوری است که توسط کایئنتای ابداع شده و توسط ریوما به گوتو شوجیرو ارائه شده بود.
آکیهیرو ماچیدا، محقق تاریخ باکوماتسو، در کتاب خود در سال ۲۰۱۹ نوشت که تحقیقات چینو ایده «هشت سیاست در کشتی» را «رد» می کند. ریوما و استدلال برای احیای حکومت امپراتوری. این واقعیت که «هشت سیاست روی کشتی» وجود نداشته است، لزوماً به این معنی نیست که ساکاموتو ریوما هیچ ارتباطی با پیشنهاد تایسی هوکان نداشته یا محتوای آن با نظریه خود ریوما بی ارتباط بوده است. فومیا چینو اظهار داشته است که «پیشنهاد تایسی هوکان» ایده اصلی ریوما نبوده است، بلکه ریوما بحث ها را دیده و شنیده بود و به احتمال زیاد آن را به گوتو پیشنهاد داده است. آکیهیرو ماچیدا اظهار داشته است که ریوما به احتمال زیاد در اتحاد ساتسوما-توسا و «اصول بزرگ» (مقررات مربوط به احیای حکومت امپراتوری و استعفای شوگون برای بازگشت به یکی از اربابان فئودال) که گوتو قبل از اتحاد با تأیید سایر مشاوران قبیله توسا به قلمرو ساتسوما ارائه داد، نقش داشته است و به ویژه «اصول بزرگ» احتمالاً ایده ریوما بوده است.
شکار برای اکتبر سرخ () (عنوان جایگزین روسی روی پرده: «Красный октябрь») یک فیلم زیردریایی جاسوسی دلهره آور آمریکایی محصول سال ۱۹۹۰ است که به کارگردانی جان مک تیرنان، تهیه کنندگی مِیس نیوفِلد و با بازی شون کانری، الک بالدوین، اسکات گلن، جیمز ارل جونز و سم نیل ساخته شد. این فیلم اقتباسی از تام کلنسی و رمان پرفروش او در سال ۱۹۸۴ است. این فیلم نخستین قسمت از مجموعه فیلم جک رایان است که شخصیت جک رایان در آن حضور دارد. داستان در اواخر جنگ سرد رخ می دهد و دربارهٔ یک ناخدای شوروی است که قصد دارد به همراه افسرانش و با پیشرفته ترین زیردریایی موشک های بالستیک نیروی دریایی شوروی، که نسخه ای داستانی از زیردریایی های کلاس تایفون است، به ایالات متحده آمریکا پناهنده شود. یک تحلیلگر سیا انگیزهٔ او را درست حدس می زند و باید پیش از آنکه درگیری خونینی میان ناوگان سرخ شوروی و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از کنترل خارج شود، نظریه اش را ثابت کند. این فیلم به طور مشترک توسط پارامونت پیکچرز، «مِیس نیوفِلد پروداکشنز» و «نینا ساکسون فیلم دیزاین» ساخته شد. پخش سینمایی آن توسط پارامونت و توزیع رسانهٔ خانگی توسط پارامونت هوم ویدئو انج
ام گرفت. پس از اکران گسترده، فیلم نامزد دریافت چند جایزه شد و برخی را نیز برد. در شصت و سومین دوره جوایز اسکار، فیلم اسکار بهترین تدوین صدا را برد و برای بهترین صداگذاری و بهترین تدوین نیز نامزد شد. در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۰ موسیقی متن اصلی فیلم با آهنگسازی و رهبری بازیِل پولدوریس توسط ام سی ای رکوردز منتشر شد. «شکار اکتبر سرخ» نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد و ششمین فیلم پرفروش سال در آمریکا شد و ۱۲۲ میلیون دلار در آمریکای شمالی و بیش از ۲۰۰ میلیون دلار در جهان فروش داشت. داستان. در نوامبر ۱۹۸۴، ناخدای زیردریایی شوروی «مارکو رامیوس» فرماندهی ، یک زیردریایی موشک های بالستیک کلاس تایفون با موتور کاترپیلار را بر عهده می گیرد که آن را تقریباً برای سونار غیر فعال غیرقابل شناسایی می کند. رامیوس در دریا، افسر سیاسی ایوان پوتین را مخفیانه می کشد و دستورهای جعلی به خدمه می دهد که قرار است در سواحل شرقی آمریکا مانور موشکی انجام دهند. زیردریایی تهاجمی آمریکایی یواس اس «دالاس» که «اکتبر سرخ» را تعقیب می کرد، پس از به کار افتادن موتور کاترپیلار، رد آن را گم می کند. تحلیلگر سازمان سیا و تفنگدار پیشین، جک رایان، که در لندن مستقر است،
به واشینگتن بازمی گردد. او پس از مشورت با دریابُد جیمز گریر، معاون سیا، مقامات دولتی را از تهدید «اکتبر سرخ» آگاه می کند. با توجه به اعزام بخش عمدهٔ نیروی دریایی شوروی به اقیانوس اطلس برای یافتن و نابود کردن زیردریایی، ستاد ارتش آمریکا گمان می کند که رامیوس قصد حملهٔ هسته ای سرخود دارد. اما رایان استدلال می کند که رامیوس، که لیتوانیایی تبار و بی وابستگی شخصی به شوروی است، در واقع قصد پناهندگی به آمریکا را دارد. مشاور امنیت ملی جفری پِلت به رایان سه روز فرصت می دهد تا نظریه اش را ثابت کند، وگرنه به نیروی دریایی آمریکا دستور داده خواهد شد «اکتبر سرخ» را نابود کند. رایان راهی دیدار با یک ناو هواپیمابر در اقیانوس اطلس می شود. یک خرابکار ناشناس باعث از کار افتادن موتور کاترپیلار «اکتبر سرخ» هنگام عبور خطرناک از یک درهٔ زیرآبی باریک می شود. در «دالاس»، افسری به نام «جونزی» با نرم افزار صوت شناسی زیرآب راهی برای شناسایی «اکتبر سرخ» پیدا می کند و مسیر رهگیری را تنظیم می کنند. پس از انتقال خطرناک رایان به «دالاس»، او می کوشد فرمانده بارْت مانکوزو را قانع کند با رامیوس تماس بگیرد و نیت واقعی اش را دریابد. سفیر شوروی ب
ه پلت اطلاع می دهد که رامیوس قصد حملهٔ موشکی به آمریکا دارد و درخواست کمک برای غرق کردن «اکتبر سرخ» می کند. این دستور به نیروی دریایی آمریکا ابلاغ می شود، از جمله به «دالاس» که دوباره زیردریایی شوروی را پیدا کرده بود. رایان همچنان بر این باور است که رامیوس قصد پناهندگی دارد و سرانجام مانکوزو را قانع می کند تا با او تماس بگیرد و پیشنهاد کمک بدهد. رامیوس، شگفت زده از اینکه آمریکایی ها نقشه اش را درست حدس زده اند، پیشنهاد را می پذیرد. او سپس با صحنه سازی یک «حادثهٔ رآکتور هسته ای»، دستور می دهد زیردریایی به سطح بیاید و خدمه آن را ترک کنند. با نزدیک شدن یک ناوچهٔ آمریکایی، رامیوس دوباره زیرآب می رود و خدمه را در قایق های نجات باقی می گذارد. رایان، مانکوزو و جونزی با یک زیردریایی نجات کلاس میستیک وارد «اکتبر سرخ» می شوند و رامیوس زیردریایی را به آمریکایی ها تحویل می دهد و برای خود و افسرانش تقاضای پناهندگی می کند. «اکتبر سرخ» سپس توسط یک زیردریایی کلاس آلفا به نام «و.ک. کونوالوف» تحت فرمان شاگرد پیشین رامیوس، کاپیتان توپولِف، مورد حمله قرار می گیرد. هنگام مانور دو زیردریایی، یکی از آشپزها به نام لوگینوف خود را به
عنوان خرابکار معرفی می کند. او روی پل تیراندازی می کند و افسر اول واسیلی بوردین را می کشد و سپس به سمت محفظهٔ موشکی می رود تا موتور موشکی را شعله ور کند. رایان و رامیوس او را دنبال می کنند، و رامیوس زخمی می شود اما لوگینوف به دست رایان کشته می شود. هم زمان «کونوالوف» با شلیک اژدر به «اکتبر سرخ» حمله می کند که «دالاس» با فریب آن به وسیلهٔ طعمهٔ صوتی و بالاست زدایی اضطراری آن را منحرف می کند. سرانجام مانور مانکوزو باعث می شود اژدر به «کونوالوف» برخورد کند و آن را نابود کند. خدمهٔ «اکتبر سرخ» که به ناو آمریکایی منتقل شده اند، انفجار زیرآب را می بینند و چون از وجود زیردریایی دوم خبر ندارند، می پندارند رامیوس خود را قربانی کرده و زیردریایی را غرق کرده است. رامیوس و رایان در پنهان کاری کامل، «اکتبر سرخ» را به رود پنابسکات در ایالت مین هدایت می کنند. رایان با وجود ترس از پرواز، در پرواز بازگشت به لندن در کنار خرس عروسکی دخترش به خواب می رود.
عهدنامه مودت، روابط اقتصادی و حقوق کنسولی ، همچنین شناخته شده به نام پیمان دوستی، عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و کنسولی ایران و آمریکا در سال ۱۳۳۴ در زمان ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور و نخست وزیری حسین علاء امضا شد. این دوره با آغاز جذب سرمایه گذاری خارجی از سوی دولت ایران و تصویب «قانون جلب و حمایت از سرمایه گذاری خارجی» همزمان بود. عهدنامه مودت ایران و آمریکا شامل یک مقدمه و ۲۳ ماده، متضمن مقررات توسعه روابط بازرگانی و تنظیم روابط حقوقی و کنسولی دو کشور با تأکید بر صلح و دوستی پایدار میان دو کشور است. عهدنامه در ۲۳ مرداد ۱۳۳۴ (یا ۱۵ اوت ۱۹۵۵) (کمتر از یک هفته تا دومین سالگرد کودتا علیه دولت مصدق) توسط مصطفی سمیعی معاون وزارت امور خارجه ایران و سلدن چاپن سفیر کبیر فوق العاده آمریکا در تهران امضا شد و در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۳۶ (۱۶ مه ۱۹۵۷) پس از آنکه اسناد آن در تهران مبادله شد، وارد مرحله اجرایی شد و عملاً از این سال تاکنون مهمترین چارچوب حقوقی دوجانبه میان ایران و آمریکا باقی مانده است. بند ۲ ماده ۲۱. بر اساس بند ۲ از ماده ۲۱ عهدنامه مودت، هر اختلافی میان ایران و آمریکا در مورد تفسیر یا اجرای این عهدنامه که از طری