Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تریل یا تری یا غَلت (به انگلیسی: Trill، به فرانسوی: Trille، به ایتالیایی: Trillo) از اصطلاحات موسیقی با علامت اختصاری «tr» نشانه ای است که اگر روی یک نت گذاشته شود، آن نت و نت بالاترش به صورت پی در پی و نسبتاً تُند به اندازه طول زمانی نت اصلی اجرا می شوند. اگر بخواهیم نت بالایی تریل را تغییر دهیم (با استفاده از علائم تغییر دهنده نظیر بمل b) علامت تغییر را در بالای تریل می نویسیم. گاه خط مواجی بعد از نشانه تریل تا ابتدای نت بعدی کشیده می شود. نکاتی در مورد تریل. آغاز تریل امروزه از نت اصلی می باشد اما در گذشته (تا زمان هایدن و موتسارت) تریل از نت بالاتر شروع می شده است. در حال حاضر اگر آهنگساز بخواهد اجرای تریل از نت بالاتر آغاز شود، نت کوچکی (نُتِ پیشای کوتاه یا آپوجیاتورا) پیش از نت اصلی می نویسد. تریل معمولاً با نت اصلی به پایان می رسد. گاه در انتهای تریل یک «گروپتو»، نت اصلی را به نت پس از آن پیوند می دهد. تعداد نت های اصلی و بالایی در تریل بستگی به سلیقه اجراکننده و میزان درک او از مفهوم بیانی قطعه موسیقی دارد. واضح است که یک نت کشیده با سرعت (تمپو) کُند، تناوبِ بیشتری می طلبد تا یک نت کوتاه با سرعتِ تُند
هلال جرئت (، به اختصار "HJ") دومین بالاترین جایزهٔ افتخاری نظامی دولت پاکستان بعد از نشان حیدر است. این جایزه در ۱۶ مارس ۱۹۵۷ (میلادی) پس از تبدیل شدن نظام پاکستان به جمهوری اسلامی ایجاد شد. این جایزه بر اساس جرئت و شجاعت در جنگ به افراد داده می شود.
جنگ صلیبی ۱۱۰۱ یک جنگ صلیبی کوچک و یکی از سه جنبش جداگانه ای بود که در سال های ۱۱۰۰ و ۱۱۰۱ و در پی پیروزی نخستین جنگ صلیبی، شکل گرفتند. این جنگ همچنین با نام جنگ صلیبی ضعیف النفس ها نیز شناخته می شود زیرا تعدادی از شرکت کنندگان آن از افرادی بودند که نخستین جنگ صلیبی را در نیمهٔ راه رها کرده بودند. درخواست برای نیروهای کمکی از سوی پادشاهی تازه تأسیس اورشلیم، و پاسکال دوم، جانشین پاپ اوربان دوم (کسی که پیش از فهمیدن نتیجهٔ جنگ صلیبی ای که برپا کرده بود درگذشته بود)، باعث برانگیختن یک اردوکشی جدید شد. او به ویژه کسانی که عهد صلیب را پذیرفته بودند، ولی هرگز حرکت نکرده بودند و آنانی که در میانهٔ حرکت به سوی اورشلیم، بازگشته بودند را برانگیخت. برخی از این افراد در آن زمان و در خانه مورد اهانت های بزرگی قرار گرفته بودند و برای بازگشت به شرق با فشار بزرگی روبرو بودند؛ آدلا بلوآ، همسر استفان،کنت بلوآ، کسی که در جریان محاصره انطاکیه در ۱۰۹۸ گریخته بود، از کار همسرش بسیار شرمنده بود و اجازهٔ اقامت در خانه اش را به همسرش نمی داد. نخستین جنگ صلیبی. اندکی پس از شورای کلرمونت و سخنرانی پاپ اوربان دوم، در سال ۱۰۹۵ م، سپاهیان
نخستین جنگ صلیبی به سوی شرق رهسپار شدند، از آسیای صغیر عبور کردند، به انطاکیه رسیدند و آن جا را به تصرف درآوردند. آنگاه در دو مسیر ساحلی و داخلی (روج–معره نعمان–شیزر–مصیاف–اکراد) حرکت کردند، بار دیگر در طرابلس به یکدیگر پیوستند و از آن جا راه شان را به سوی بیروت و صیدا تا قیساریه و سپس به سوی اورشلیم ادامه دادند. پس از تسخیر اورشلیم، صلیبی ها به سازمان دادن دولت های خود پرداختند و پادشاهی اورشلیم و شاهزادنشین انطاکیه و کنت نشین اِدسا را — که حکومت هایی خودمختار بودند — شکل دادند. برخی از شهرها همانند معره نعمان در مقابل تهاجم صلیبی ها مقاومت کردند ولی حاکمان برخی دیگر از شهرها مثل حماه، شیزر، طرابلس و حمص ترجیح دادند با مهاجمان از در صلح درآیند؛ اما کشتارهای صلیبی ها، پس از رسیدن به آسیای صغیر، در طول مسیر و هنگام رسیدن به انطاکیه و در ادامه در اورشلیم و دیگر شهرهای فلسطین سبب خشم مسلمانان شد و این چنین خود را آمادهٔ نبرد با صلیبی ها کردند. در این دوران بود که امارت های پراکندهٔ شام تضعیف شده و قدرت مقابله با مبارزطلبی صلیبی ها را نداشتند. در شمال، قلیچ ارسلان از رهبران سلاجقه توان پایداری نداشت و پایتختش، ن
یقیه توسط صلیبی ها اشغال شد و در نتیجه قدرتِ خود را از دست داد. آناتولی نیز تحت سیطرهٔ دانشمندیه بود که از نیرومندترین امارت های سلاجقه در بخش شمال شبه جزیرهٔ آسیای صغیر به شمار می رفت. امیر دانشمندی، ملک غازی که با پیروزی بر صلیبی ها شهرت فراوانی کسب کرد، توانست بوهمند را در نبرد ملطین به اسارت درآورد و در شمار نخستین رهبران مسلمان قرار گیرد که بر یک سپاه صلیبی پیروز شده است. جنگ ۱۱۰۱. در اواخر سال ۱۰۹۹ و پس از درگذشت پاپ اوربان دوم، اخبار پیروزی سپاه صلیبی به اروپا رسید و باعث شادی مردم گردید. تا زمستان سال بعد بیشتر جنگجویان صلیبی به اروپا بازگشتند و در آنجا از لزوم یاری رساندن به همرزمانشان که در سرزمین مقدس باقی مانده و همچنین ثروت زیاد و زمین های فراوان در شرق سخنانی بسیار سردادند. سپاه صلیبی تازه که بیشتر آن از مردم لمباردی تشکیل شده بود در سپتامبر ۱۱۰۰ به سوی شرق به راه افتاد. اسقف اعظم میلان آنسلم بویی نامدارترین فرد این سپاه بود. پیش از این مردم لمباردی به سپاه ژرمن های پیتر زاهد پیوسته بودند و همراه دیگران شکست خورده و در جنگ نخست نتوانسته بودند کاری از پیش ببرند. کنترل این سپاه انبوه که شامل شمار
زیادی از زنان و کودکان هم می شد برای اسقف اعظم و فرمانده سپاه، کنت بیاندرت، کاری بسیار مشکل بود. در پاییز ۱۱۰۰ لمباردی ها از میان خاک مجارستان سپاه خود را گذرانده و در بلگراد به سرزمین های بیزانس وارد شدند. این سپاه در خاک بیزانس برای کنترل و آذوقه رسانی راحتتر به سه دسته تقسیم گردیدند. این سه دسته هر کدام در بیرون شهرهای فیلیپوپولیس (امروزه پلوودیف)، ادرنه و رودستو (امروزه تکیرداغ) اردو زدند ولی با این وجود دست به غارت و چپاول آبادی ها، انبارهای غلات و حتی کلیساهای اطراف زدند. در نهایت امپراتور الکسیوس در ماه مارس این سه گروه را جمع کرده و به اردوگاهی بیرون شهر قسطنطنیه منتقل کرد تا به سرعت آنان را از بسفر گذرانده و به آناتولی منتقل کند. در همین میان اخباری مبنی بر رسیدن سپاهی دیگر از مسیحیان به این اردوگاه رسید و باعث گردید که آنان در مورد حرکت تجدید نظر کرده و در آنجا صبر کنند اما امپراتوری که بر حرکت آنان پافشاری می ورزید، جیره غذایی اردوگاه را قطع نمود. بلافاصله پس از این رویداد صلیبیون به دیوارهای شهر یورش برده و خود را به کاخ بلاکرنای رساندند و یکی از شیرهای دست آموز امپراتور را کشتند و سعی در شکستن در
های قصر نمودند. سرانجام اسقف انسلم و کنت بیاندرت توانستند که مهاجمان را بیرون رانده و به اردوگاه بازگردانند و از امپراتور دلجویی کنند. با میانجگری ریموند که زمستان را در قسطنطنیه و در دربار الکسیوس گذراند بود و از احترام و اعتماد کامل امپراتور برخوردار بود این اختلاف فرونشست و لمباردی ها راضی شده و به سوی آسیا حرکت کردند. آنان در روزهای پایانی آوریل در نزدیکی نیکومدیا (امروزه ازمیت) اردو زده و برای رسیدن دیگر صلیبیون به انتظار نشستند. استفان کنت بلوا که سپاه نخست صلیبی را در میانه راه رها کرده بود همواره مورد سرزنش همسرش کنتس آدلا دختر ویلیام فاتح قرار می گرفت. نهایتاً او در بهار سال ۱۱۰۱ تصمیم گرفت برای جبران، یکبار دیگر عازم سرزمین مقدس گردد. با پخش شدن خبر حرکت او، شماری دیگر از اشراف و شوالیه های فرانسوی همانند استفن کنت بورگوندی، هوگ بروائی نیز به او پیوسته و با حرکت از میان ایتالیا و گذر از دریای آدریاتیک، سرانجام در ماه مه به قسطنطنیه وارد شدند. در میان راه شماری از مردم ژرمن به فرماندهی ژنرالی از سوی هاینریش چهارم به نام کنراد به این دسته از صلیبیون پیوستند. با پیشنهاد امپراتور و استقبال و شادمانی فرا
نسوی ها و پذیرش لمباردی ها، ریموند نقش فرماندهی و سپهسالاری این سپاه صلیبی تازه را عهده دار شد. با نزدیک شدن به پایان ماه مه هنگام حرکت سپاه فرا رسید و همهٔ سپاه شامل لمباردی ها، فرانسوی ها و ژرمن ها به همراهی گروهی از بیزانسیان و گروهی از سربازان مزدور ترک از نکومدیا به سوی دورلیوم به راه افتادند. هدف صلیبیون در این جنگ که پشتیبانی امپراتور را نیز به همراه داشت، تصرف مناطقی از آسیای صغیر و در نهایت رسیدن به سرزمین مقدس بود. با توجه به این هدف و به پیشنهاد استفان، کنت بلوآ و موافقت ریموند بنابراین بود تا سپاه از همان مسیر نخستین جنگ یعنی دورلیوم و قونیه بگذرد که با مخالفت اکثریت سپاه یعنی لمباردی ها روبرو شدند. در همین هنگام بوهموند که به اسارت دانشمندیان درآمده بود و در قلعه نیکسار زندانی بود. بوهموند برای لمباردی ها قهرمانی بزرگ بود و لمباردی ها یقین داشتند تا با رهبری او به پیروزی دست خواهند یافت برای همین تصمیم گرفته بودند تا برای آزاد کردن او از اسارت به سوی سرزمین دانشمندیان حرکت کنند. علیرغم مخالفت استفان و ریموند با این تصمیم لمباردی ها، کنت بیاندرت و آنسلم، اسقف میلان از این تصمیم پشتیبانی کردند و نه
ایت تصمیم به سود لمباردی ها گرفته شد. سپاه صلیبی از نکومدیا به سوی آنکارا که در اختیار قلج ارسلان سلطان سلجوقی بود به راه افتادند و این شهر که از دفاع خوبی برخوردار نبود با حمله برق آسای صلیبیون به دست آنان افتاد و صلیبیون کنترل شهر را به نمایندگان امپراتور واگذار کرده و آنجا را به سوی چانقری ترک کردند. در مسیر به سوی شمال شرقی که به دورلیوم و نیکسار می رسید وضعیت برای سپاه صلیبی سخت شد. قلج ارسلان در هنگام عقب نشینی در برابر صلیبیون، روستاها و آبادی های را می سوزاند تا منابع غذایی را از میان ببرد. در همین میان ملک غازی با قلج ارسلان پیمان دوستی بست و از رضوان امیر حلب درخواست کمک کرد. صلیبیون در اوایل ماه ژوئیه به چانقری که دارای پادگانی از نیروهای توانمند سلجوقی رسیدند و از تسخیر آن بازمانده و با غارت آبادی های اطراف شهر برای یافتن غذا، حرکت خود را با گرسنگی و در گرمای زیاد فلات آناتولی از سر گرفتند. با تصمیم ریموند و موافقت سپاه مسیر حرکت به سوی قلعه قسطمونی که از قلعه های بزرگ منطقه بود تغییر کرد. ریموند قصد داشت با تسخیر این قلعه موجب خوشحالی امپراتور شده و در ضمن سپاه را به نواحی تحت کنترل بیزانس در کنا
ره دریای سیاه برساند. در طی این مسیر سپاه صلیبی دائماً در معرض کمین و حملات گاه و بیگاه ترکان قرار می گرفت و سختی راه و کمبود اب نیز وضعیت را برای صلیبیون وخیمتر کرد. با نزدیک شدن به شهر لمباردها تغییر رویه داده و خواستند مسیر به سوی شرق دوباره از سر گرفته شود و مابقی سپاه نیز به علت تعداد کمتر و خطر جدا شدن از آنان، به ناچار موافقت کرده و از رود هالس گذشته، وارد خاک دانشمندیان شدند. آنان پس از غارت منطقه ای مسیحی نشین به شهر مرزیفون که در میان رود و آماسیه واقع شده بود رسیدند. آنان در این مکان مورد کمین ترکان قرار گرفته و چند صد نفر از نیروهای آلمانی کشته شدند. با این رویداد و مشخص شدن حمله قطعی ترکان، ریموند سپاه را برای جنگ آماده کرد. با آغاز نبرد دسته های سواران ترک با سمت صلیبیون تاخته و با رها کردن تیرهای خود عقب می نشستند و در همان حال دسته ای دیگر به سوی صلیبیون می رفتند و این کار را تکرار می کردند. این نوع شیوه جنگی ترکان باعث گردید که توانایی صلیبیون در جنگ تن به تن ناکارآمد بماند و روحیه سربازان لمباردی درهم شکسته شده و همراه با فرمانده خود یعنی کنت بیاندرت از میدان نبرد بگریزند. فرار اینان باعث گر
دید مزدوران ترک همراه سپاه نیز فرار را بر قرار ترجیح دهند و ریموند را که همراه آنان می جنگید در نبرد تنها بگذارند. در آخر ریموند و سربازان اندکش توانستند با مقاومت در منطقه ای سنگی به دست استفان بلوایی و استفان بورگوندی از مهلکه خارج شده به اردوگاه بازگردد. ریموند با تاریک شدن شب به همراه پروانسی ها و سربازان بیزانسی به سمت کرانه های دریای سیاه گریخت و مابقی سپاه نیز که از این رویداد مطلع شدند با رها کردن اردوگاه و شماری از افراد همراه سپاه تا پیش از طلوع خورشید رو به فرار گذاشتند. سپاه ترکان پس از قتل عام اردوگاه به تعقیب فراریان دست زد و تمام نیروهای پیاده آنان از جمله لمباردی ها را از دم تیغ گذراندند. در این نبرد چهار پنجم نیروهای صلیبی کشته یا به اسارت گرفته شدند و مقادیر زیادی اسلحه و پول و برده نصیب ترکان گردید. ریموند به همراه افراد همراهش خود را به سوی دهانه رود هالیس حرکت کرده و در آنجا و بندر کوچکی که در کنترل بیزانسی ها بود با یک کشتی به سوی قسطنطنیه رفتند. مابقی سواران صلیبی نیز که موفق به فرار از مهلکه شده بودند با گذر از رود خود را به کناره های دریا و قلمروهای بیزانسی رسانده و از راه ساحلی حرکت
نموده و در اوایل پاییز به قسطنطنیه وارد شدند. این حرکت صلیبیون برای امپراتور که در سودای برقرار امنیت در سرزمین های جنوب آناتولی و برقراری راه مواصلاتی به شام بود، خوشایند نبود و باعث گردید تا از آنان با دلسردی استقبال کند. حرکت صلیبیون به سوی قلمروی دانشمندیان مذاکرات آزاد سازی بوهموند از اسارت را که امپراتور در پیش گرفته بود از بین برد. با پیروزی ترکان آبرو و اعتماد به نفس آنان که در حملات ابتدایی از بین رفته بود، بازیابی شد و سلطان سلجوقی توانست مناطق از دست رفته در آناتولی مرکزی را دوباره تحت کنترل خود درآورده و پایتخت خود را به قونیه منتقل کند. اهمیت قونیه از آن جهت بود که بر سر راه قسطنطنیه به شام قرار داشت و باعث بسته شدن راه زمینی صلیبیون و بیزانسی ها از اروپا به شام گردید. همچنین امیر غازی نیز به ادامه حملاتش به سوی جنوب توانست در برابر کنت نشین ادسا به پیروزی هایی دست یابد. این وقایع باعث به تیرگی گراییدن روابط بین بیزانسی ها و صلیبیون شد و هر کدام، دیگری را باعث و بانی این اتفاقات قلمداد می کردند. نوری ها. لشکری نوری به رهبری ویلیام دوم کنت نور چند روز پس از حرکت لمباردی ها از نیکومدیا به قسطنطنیه
رسید. ویلیام که حرکت خود را در ماه فوریه آغاز کرده بود پس از گذر از فرانسه و ایتالیا از دریای آدریاتیک عبور و به قسطنطنیه رسیده بود. عبور منظم و با انضباط این سپاه از مقدونیه باعث گردید تا امپراتور به گرمی از کنت استقبال کند. ویلیام که قصد داشت خود را به سپاه دوک بورگوندی و لمباردی ها برساند در قسطنطنیه درنگ نکرده و به سوی نیکومدیا راهی گردید. او پس از رسیدن به نیکومدیا اخبار حرکت سپاه به سوی آنکارا را شنید و در اواخر ماه ژوئیه به آنجا رسید ولی چون در آنجا نتوانست اثری از سپاه یا جهت حرکت آنان بیابد به سوی قونیه تغییر مسیر داد و علیرغم مشکلات راه و کمبودهای غذایی توانست نظم سپاهش را حفظ کند. پادگان ترکان در قونیه توانست در برابر حملهٔ ناگهانی ویلیام مقاومت کرده و آنان را پس بزند. ویلیام که امیدی برای تسخیر شهر نداشت بدون اتلاف وقت حرکت خود را از سر گرفت. در همین هنگام بود که سپاه لمباردی ها از ملک غازی و قلج ارسلان شکسته خورده بودند و سپاه ترک که اخبار سپاه دیگری از دشمن را دریافت کرده بودند خود را پیش از سپاه ویلیام به هرقله رساندند. سپاه نوری که در مسیر برای تأمین آذوقه به مشکل خورده بود و چاه های آب در مسی
ر را نیز پر شده می یافت به سختی خود را به هرقله رساند و در آنجا خود را در محاصره سپاه ترکان یافت. سپاه ترکان که از نظر تعداد نسبت به نوری ها بسیار زیاد بودند توانستند در نبردی کوتاه سپاه نوری ها را درهم بکوبند و تنها ویلیام و شماری از سواران شوالیه توانستند از مهلکه گریخته و پس از چند روزی از میان کوه های توروس خود را به جرمانیقیه رسانده و سپس با سختی های بسیار موفق شدند خود را به انطاکیه برسانند. فرانسوی ها و آلمانی ها. ویلیام نهم، دوک آکیتن سپاهی صلیبی گرد آورده و عازم سرزمین مقدس شده بود. هوگ کنت ورماندوآ که جزو نخستین صلیبیون بود ولی جنگ را نیمه کاره رها کرده بود نیز برای ادای سوگند خود برای رسیدن به اورشلیم همراه این سپاه شده بود. این سپاه از صلیبیون حرکت خود را در ماه مارس آغاز کرده و تصمیم گرفتند تا با گذر از فرانسه، آلمان و مجارستان خود را به قسطنطنیه برسانند. در میان راه و در آلمان، ولف، دوک باواریا به همراه اسقف اعظم سالزبورگ و مارگرافین ایدا که بیوهٔ لئوپولد دوم بود به همراه نیروهای خود به این سپاه صلیبی ملحق شدند. این سپاه تازه ملحق شده آلمانی کاملاً مجهز و شامل نیروهای پیاده و سواره نظام بود. سپا
ه متحد صلیبیون فرانسوی و آلمانی با گذر از خاک مجارستان در راستای رود دانوب به بلگراد رسیدند و از شاهراه بالکان به سوی آدریانوپل حرکت کردند. آنان که در حین حرکتشان فاقد هرگونه نظم و انضباط بودند در آدریانوپل تا سر حد نبرد با قوای پچنگ و کومان بیزانسی ها پیش رفتند. در این میان با پادرمیانی و ضمانت ولف و ویلیام اجازه طی شدن ادامه مسیر به سوی قسطنطنیه با همراهی نیروهای بیزانسی داده شد. الکسیوس از این سپاه استقبال کرد و ترتیبی داد تا این سپاه هرچه سریع تر از بسفر گذر کنند و شماری از غیرنظامیان همراه سپاه را با کشتی مستقیماً به فلسطین منتقل کرد. این سپاه از صلیبیون فرانسوی و آلمانی زمانی به قسطنطنیه رسیده بودند که سپاه نوری ها در حال گذر از بسفر بود. بهم پیوستن این سپاه و سپاه نوری ها امکان پذیر بود ولی کنت نور قصد داشت تا به قوای کنت بورگوندی بپیوندد و رقابت و کینه ورزی میان ویلیام دوک آکتین که رقیب سیاسی ریموند کنت تولوز محسوب می گردید به همراه اختلافات و دشمنی موجود میان ولف و کنراد مانع از این رویداد گردید. در حالی که سپاه کنت نور به سرعت آنجا را ترک می کرد، آنان به مدت پنج هفته در کناره بسفر اردو زدند و سپس به
آهستگی از میان شاهراهی که به دورلیوم و قونیه منتهی می شد به راه افتادند. این سپاه زمانی به دورلیوم رسید که تنها چند روز از ترک سپاه نووری ها از آنجا به سوی قونیه گذشته بود. گذر از این مسیر که تمام خوراکی ها و آذوقه های میان راهش توسط نوری ها جمع آوری شده بود و چاه های آبش توسط ترکان مسدود شده بود، کار را برای آکتینی ها و آلمانی بسیار سخت و مشکل کرد و آنان مشکل تأمین آذوقه را به گردن بیزانسی ها انداختند. سپاه صلیبیون، شهر فیلوملیوم که پیش از رسیدن آنان تخلیه و متروک بود را تاراج کردند. پادگان قونیه پس از مقاومت در برابر نوری ها در برابر این سپاه تازه تصمیم به تخلیه شهر گرفت و پیش از ترک شهر تمامی خواربار و میوه های باغات اطراف شهر را جمع آوری کرده، چیزی برای صلیبیون باقی نگذاشت. صلیبیون گرسنه و تشنه پس از ترک قونیه با سختی فراوان در اوایل سپتامبر خود را به هرقله رساندند و با شهری متروک همانند قونیه روبرو شدند. در طی مسیر سواران ترک در اطراف سپاه آنان را تیرباران می کردند و مانع از آن می شدند تا پیش آهنگ هایی برای یافتن آب و آذوقه به مناطق اطراف بروند. صلیبیون با گذر از شهر به رودی رسیدند و جنگجویان تشنه با دی
دن آب آرایش و نظم سپاه را برهم زده به سوی رود حمله ور شدند با نزدیکتر شدن صلیبیون به رود، سربازان ترک که در علفزارهای حاشیه رود به کمین نشسته بودند بیرون آمده بر سپاه درهم ریخته صلیبیون حمله ور شدند. در نبردی که درگرفت سپاه صلیبیون که در محاصره قرار گرفته و ده دست ترکان درهم کوبیده شد. دوک آکتین و یکی از خدمتکارانش و هوگ کنت ورماندوآ که زخمی شده بود به همراه چند تن از نیروهایش هر کدام جداگانه توانستند راهی برای فرار بیابند و خود را از راه کوهستان به طرسوس برسانند. هوگ در هجدهم اکتبر در طرسوس درگذشت. ولف دوک باوریا هم توانست با چند تن از خدمتکارانش از نبرد خارج شده و چند هفته بعد خود را به انطاکیه برساند. اسقف اعظم تیمو پس از اسارت کشته شد و مارگرافین ایدا به سرنوشتی نامعلوم دچار شد. فرجام. شکست هر سه سپاه صلیبی ۱۱۰۱ بر کل جنبش صلیبی که پاپ آغاز کرده بود اثر گذاشت. تنها دست آورد این جنگ این بود که چند تن از رهبران خشن و پرخاشگر که شکستشان باعث بی آبرو شدن و نابودی سپاهشان شده بود خود را به سرزمین های صلیبی شرق برسانند. ترکان سلجوقی با پیروزی در این جنگ انتقام شکستشان در نبرد دورلیوم را گرفتند و جایگاه خود در آ
ناتولی را مستحکم کردند. راه خشکی برای عبور و رسیدن به شام ناامن شد و به هدف حملات دائمی ترکان بدل شد و صلیبیون دیگر جز با سپاهیانی انبوه از آن استفاده نکردند. تنها راه باقی مانده برای سفر به سرزمین مقدس از راه دریا بود که آن هم نیازمند به هزینه های زیادی بود و از توان بسیاری خارج بود. این شکست و بسته شدن راه زمینی باعث گردید تا شهرهای ایتالیایی با تکیه بر توان دریانوردی و کشتی هایشان، راه نفوذ و قدرت را برای خود باز ببینند و در ازای همکاری خود از امتیازات بازرگانی برخوردار شوند. ارمنی های کیلیکیه و توروس از این شرایط شادمان شدند زیرا نفوذ و سلطه بیزانسی ها بر خود را از بین رفته و احیای آن را کاری بسیار دشوار می دیدند در صورتی که شرایط برای ارمنی های سرزمین های شرقی تر رو به وخامت بیشتر رفت زیرا با این پیروزی بر جاه طلبی های امیر دانشمندی افزوده شده بود و او برای دست اندازی به سرزمین های آنان مصمم تر و تشویق گردید. جانشین بوهموند در انطاکیه یعنی تانکرد از این شرایط استفاده کرد و دولت خود را در برابر بیزانسی ها و امپراتور، یکپارچه و مستحکم ساخت. رهبران سپاه متحد لمباردها و فرانسوی که در قسطنطنیه به سر می بردند
به همراه ریموند در اواخر سال ۱۱۰۱ تصمیم به حرکت به سوی شام گرفتند. امپراتور آنان را با کشتی عازم شام کرد و آنان در روز سال نو به بندر سنت سیمون رسیدند و برای دیدار با تانکرد به انطاکیه رفتند. تنها کشتی ریموند در میانه راه از بقیه جدا شد و در بندر طرسوس به خشکی رسید و به محض پیاده شدن در خشکی توسط شخصی به نام برنارد غریب به جرم خیانت و فرار از جنگ مرسیوان دستگیر شده و او را همراه با نگهبانانی به سوی انطاکیه فرستادند.
شنندوا فارمز (به انگلیسی: Shenandoah Farms) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، ویرجینیا واقع شده است. شنندوا فارمز ۲۹٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۰۳۳ نفر جمعیت دارد و ۲۴۳٫۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شنندوا شورز (به انگلیسی: Shenandoah Shores) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وارن، ویرجینیا واقع شده است. شنندوا شورز ۹۳۴ نفر جمعیت دارد.
سیگلرویل (به انگلیسی: Siglerville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان میفلن، پنسیلوانیا واقع شده است. سیگلرویل ۱۰۶ نفر جمعیت دارد.
سیلکورس (به انگلیسی: Silkworth) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لوزرن، پنسیلوانیا واقع شده است. سیلکورس ۹٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۸۲۰ نفر جمعیت دارد.
سمیز (به انگلیسی: Sims) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرنت، ایندیانا واقع شده است. سمیز ۲٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲۶۲٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سینگک (به انگلیسی: Singac) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لیتل فالز، نیوجرسی واقع شده است. سینگک ۱٫۲۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۶۱۸ نفر جمعیت دارد و ۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اسمیت میلر (به انگلیسی: Smith Mills) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بریستول، ماساچوست واقع شده است. اسمیت میلر ۱۲٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۷۶۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
امهرست جنوبی (به انگلیسی: South Amherst) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان همپشر، ماساچوست واقع شده است. امهرست جنوبی ۱۱٫۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۹۹۴ نفر جمعیت دارد و ۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داکسبری جنوبی (به انگلیسی: South Duxbury) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پلیموث، ماساچوست واقع شده است. داکسبری جنوبی ۱۱٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۳۶۰ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رویالتون جنوبی (به انگلیسی: South Royalton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در رویالتن واقع شده است. رویالتون جنوبی ۳٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۶۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱۴۹٫۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یارموت جنوبی (به انگلیسی: South Yarmouth) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برنستبل، ماساچوست واقع شده است. یارموت جنوبی ۲۰٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ساوترن گتوی (به انگلیسی: Southern Gateway) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان استفورد، ویرجینیا واقع شده است. ساوترن گتوی ۲٬۸۰۵ نفر جمعیت دارد.
ساوتورتس (به انگلیسی: Southworth) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کیتساپ، واشینگتن واقع شده است. ساوتورتس ۲٬۱۸۵ نفر جمعیت دارد.
اسپاتسویل (به انگلیسی: Spottsville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هندرسون، کنتاکی واقع شده است. اسپاتسویل ۱٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲۵ نفر جمعیت دارد و ۱۲۱٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سنت جانز (به انگلیسی: St. Johns) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مریکوپا، آریزونا واقع شده است. سنت جانز ۴۷۶ نفر جمعیت دارد.
استوارتسویل (به انگلیسی: Stewartsville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در گرینویچ، نیوجرسی واقع شده است. استوارتسویل ۰٫۳۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۹ نفر جمعیت دارد و ۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
استونراستون (به انگلیسی: Stonerstown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بدفورد، پنسیلوانیا واقع شده است. استونراستون ۰٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۶ نفر جمعیت دارد.
استونیبروک (به انگلیسی: Stonybrook) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان یورک، پنسیلوانیا واقع شده است. استونیبروک ۴٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۳۸۴ نفر جمعیت دارد.
تمغا جرئت (، به اختصار "TJ") چهارمین جایزهٔ افتخاری ارتش پاکستان است. این جایزه برای نظامی های است که آنان درگیر جنگ مسلحانه با دشمن جمهوری اسلامی پاکستان است. این جایزه در ۱۶ مارس ۱۹۵۷ (میلادی) بعد از تبدیل شدن نظام پاکستان به جمهوری اسلامی ایجاد شد.
اسکایلند استیتز (به انگلیسی: Skyland Estates) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وارن، ویرجینیا واقع شده است. اسکایلند استیتز ۸۳۰ نفر جمعیت دارد.
مرکز توماس و مک () یک سالن سرپوشیده چندمنظوره در پارادایس، نوادا، ایالات متحده آمریکا است. این سالن که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شده برای مسابفات ورزش هایی همچون بسکتبال، بوکس و فوتبال داخل سالن و همچنین برگزاری کنسرت های موسیقی مورد استفاده قرار می گیرد.
کولوسئوم سیزرز پالاس () یک سالن نمایش در پارادایس، نوادا، ایالات متحده آمریکا است. این سالن که متعلق به سیزرز پالاس می باشد در سال ۲۰۰۳ تأسیس شده و دارای ۴٬۲۹۸ نفر ظرفیت است.
بلوار لاس وگاس () یکی از مشهورترین خیابان های جهان در شهر لاس وگاس، ایالات متحده آمریکا است. این خیابان که ۸۲.۷ کیلومتر طول دارد بیشتر به دلیل وجود قمارخانه و کازینوهای آن همچون هتل و کازینوی مندلی بی و سیرکوس سیرکوس لاس وگاس شناخته میشود.
سیرکوس سیرکوس لاس وگاس () یک هتل و کازینو در وینچستر، نوادا، لاس وگاس استریپ ایالات متحده آمریکا است. این هتل که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شده دارای ۳٬۷۷۳ اتاق و ۱۱٬۵۱۳٫۳ مترمربع مساحت می باشد. در فرهنگ عامه. در سال ۱۹۶۹، سیرکاس سیرکاس به عنوان محلی برای قسمتی از «شوی اد سالیوان» مورد استفاده قرار گرفت. همچنین در فیلم سال ۱۹۷۰ به نام «گرس هاپر» ظاهر شد. در رمان خبری سال ۱۹۷۱ به نام «ترس و وحشت در لاس وگاس»، نویسنده هانتر اس. تامپسون نوشت: «سیرکاس-سیرکاس همان چیزی است که تمام دنیای هپ در شب جمعه انجام می دهد اگر نازی ها جنگ را ببرده باشند. این ششمین رایش است. طبقه زیرین پر از میزهای شرط بندی است، مانند سایر کازینوها… اما این مکان حدود چهار طبقه بلند است، به سبک یک چادر سیرک، و انواع عجیب و غریب از دیوانگی ها و کارناوال های لهستانی در این فضا در حال اتفاق افتادن است.» زمانی که این رمان در سال ۱۹۹۸ به فیلم اقتباس شد، سیرکاس سیرکاس به عنوان «سیرکاس بازوکو» به عنوان نمایشگاهی که به ندرت به عنوان نمایشگاه سیرکاس اجازه داده بشود برای فیلمسازان به عنوان محل فیلمبرداری شد. که اجازه فیلمبرداری در املاک خود را رد کرده بود. نمای