Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دازه گیری میزان جذب و دامنه اشعه هیدروژن و همچنین توسعه پولیونی به عنوان ماده رادیواکتیو جایگزین برای رادیوم متمرکز شده است. اتریش. در اوایل سال ۱۹۲۶، مایر به ایرن ژولیو-کوری نامه نوشت و پیشنهاد کرد که با او همکاری کند تا یاد بگیرد که چگونه آزمایشگاه وی می تواند نمونه های پولونیم خود را بسازد. هنگامی که هانس پترشن قادر به تأمین بودجه برای پرداخت هزینه های رونا بود، ژولیو کوری به وی اجازه داد که بیاید و در جداسازی پولونیم در موسسه کوری در پاریس تحصیل کند. رونا روش پیشرفته ای در تهیه منابع پولونیم و تولید انتشار آلفا (واپاشی آلفا) ایجاد کرد. با به رسمیت شناخته شدن به عنوان یک متخصص در این زمینه، او این مهارت ها را به همراه یک دیسک کوچک پولونیم به مؤسسه رادیوم برگرداند. این دیسک به رونا اجازه می داد نمونه های آزمایشگاهی از پولیون تولید کند، که در بیشتر تحقیقات بعدی مؤسسه مورد استفاده قرار گرفت. مهارتهای وی تقاضای زیادی داشت و همکاری های بسیاری را در وین ایجاد کرد و با اووالد اشمیت در اصلاح روش پل بونت موری از تبخیر پولونیوم همکاری کرد. با ماریتا بلوو در امولسیون های عکاسی پرتوهای هیدروژن. و با هانس پیترسون. در س
ال ۱۹۲۸، پترسون از او خواست که برای تعیین محتوای رادیوم آن، نمونه ای از رسوبات زیر دریا را تجزیه و تحلیل کند. از آنجا که آزمایشگاه او در کار آلوده شده بود، او نمونه ها را به آزمایشگاه اقیانوس شناسی در زمان ایستگاه تحقیقات دریایی برونو در استورا بورن در گلمارسفوردن، سوئد، فرستاد. تجزیه و تحلیلهای او با برتا کارلیک در نیمه عمر پوسیدگی اورانیوم، توریم و اکتینیوم ، زمان سنجی رادیومتری را مشخص کرد و دامنه ذرات آلفا عناصر. در سال ۱۹۳۳، رونا و کارلیک برنده جایزه هایتینجر فرهنگستان علوم اتریش شدند. در سال ۱۹۳۴، رونا در پاریس به تحصیل با ژولیو کوری، که رادیواکتیویته مصنوعی را کشف کرده بود، بازگشت. خیلی زود پس از آن، کوری درگذشت و رونا بیمار شد، اما او توانست در اواخر سال بعد به وین بازگردد تا آنچه را که با گروهی از محققان متشکل از پترسون، الیزابت کارا- میشائیلوا و ارنست فین به دست آورده بود، به اشتراک بگذارد؛ که در آن زمان به عنوان دستیار الن گلدیچ مشغول خدمت بود. مطالعات آنها درمورد تأثیر ناشی از بمباران رادیونوکلئیدها با نوترونها متمرکز شده بود. پس از ۱۹۳۸ آنشلوس، رونا و ماریتا بلو ترک انستیتو رادیوم به دلیل میراث ی
هودی خود و آزار و اذیت های یهودستیزانه را که در آزمایشگاه تجربه کرد. رونا ابتدا به بوداپست بازگشت و در یک آزمایشگاه صنعتی کار کرد، اما در طی چند ماه، این مقام از بین رفت. او از اکتبر تا دسامبر سال ۱۹۳۸ در سوئد مشغول به کار شد، و سپس به مدت یک سال در دانشگاه اسلو، که توسط گلدیچ ارائه شده بود، موقعیت موقت را پذیرفت. رونا تمایلی به ترک خانه خود نداشت، در پایان سال در اسلو، رونا به مجارستان بازگشت. وی در یک بیمارستان سرطان رادیوم در بوداپست منصوب شد و رادیوم را برای اهداف دارویی آزمایش کرد. شغل بعدی. رونا تدریس را تا سال ۱۹۴۶ در ترینیتی ادامه داد. در سال ۱۹۴۷، او شروع به کار در آزمایشگاه ملی آرگون کرد. کار او در آنجا بر واکنش های تبادل یونی متمرکز شد و چندین اثر برای کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا منتشر کرد. در سال ۱۹۴۸، وی به عنوان یک شهروند آمریکا شناخته شد. در سال ۱۹۵۰، او به عنوان شیمیدان و دانشمند ارشد مطالعات هسته ای، کار تحقیقاتی را در دانشگاه های وابسته اوک ریج شروع کرد. در این دوره، او با دانشگاه ای اند ام تگزاس در زمین شناسی رسوبات بستر دریا همکاری کرد، او در سال ۱۹۶۵ از اوک ریج بازنشسته شد و سپ
س به کار در دانشگاه میامی مشغول تدریس در مؤسسه علوم دریایی شد که در آنجا یک دهه کار کرد. رونا برای بار دوم در سال ۱۹۷۶ بازنشسته شد و در اواخر دهه ۱۹۷۰ به تنسی بازگشت و در سال ۱۹۷۸ کتابی را منتشر کرد که به روشهای رادیو اکتیو خود را مربوط می شود. رونا در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۱ در اوک ریج، تنسی درگذشت.
قضا () نخستین سطح تقسیمات کشوری فلسطین زیر قیمومت بریتانیا بود. و در تمام دوران فلسطین تحت قیمومیت یعنی از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۸ وجود داشتند. تعداد و وسعت سرزمینی مناطق در طول زمان و همچنین تقسیمات فرعی آنها متفاوت بود. در عربی، هر ناحیه به عنوان یک "منطقه"(جمع: "مناطق) و در زبان عبری به عنوان «ماخوز»" شناخته می شد. در پایان دوره قیمومت، فلسطین به ۶ ناحیه و ۱۶ ناحیه فرعی تقسیم شد. تقسیمات اداری قبل از سال ۱۹۲۲. در طول دوره عثمانی، فلسطین به استان های مختلفی تقسیم شد که هر کدام حول یک شهر اصلی بودند: صفد، عکا، نابلس، اورشلیم و غزه. این استان ها دارای بخش های فرعی بودند که در اطراف شهرهای استانی متمرکز بودند. به عنوان مثال، در طول قرون ۱۸ و ۱۹، ناحیه فرعی لد، منطقه بین مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر العاد امروزی در شمال و از شرق دامنه های کوهستانی دره لد تا حومه یافا در غرب را در بر می گرفت.. این منطقه زیستگاه هزاران نفر از ساکنان حدود ۲۰ روستا بود که ده ها هزار هکتار زمین کشاورزی مرغوب را در اختیار داشتند. تا ژوئن ۱۹۲۰، فلسطین تحت یک رژیم نظامی رسمی به نام او-ای-تی-ای (جنوب) بود. در ابتدا کشور به ۱۳ ناحیه ادار
ی تقسیم شد که در سال ۱۹۱۹ به ۱۰ منطقه کاهش یافت که هر کدام تحت حکومت یک دولت نظامی بودند. در آغاز سال ۱۹۲۰، ۹ ناحیه وجود داشت: بیت المقدس، یافا، الخلیل، جنین، صفد، عکا، طبریه، طولکرم و بئر السبع، اما این تقسیم بندی تا ماه بعد به بیت المقدس، حیفا، الخلیل، جنین، نابلس، صفد، عکا، طبریه، جلیل، طولکرم و بئر السبع تغییر یافت. این تقسیم پس از اتخاذ یک اداره غیرنظامی در اواسط سال ۱۹۲۰ تجدید نظر شد. در سپتامبر ۱۹۲۰، مناطق بیت المقدس، الجلیل، فنیقیه (حیفا سابق)، سامره، یافا، غزه و بئر السبع بودند.
تیم ملی فوتسال جمهوری ازبکستان نماینده ازبکستان در مسابقات بین المللی فوتسال و یکی از تیم های فوتسال آسیایی است. تیم فوتسال ازبکستان در ١ دوره جام جهانی شرکت کرده است. این تیم نایب قهرمان ۴ دوره مسابقات قهرمانی فوتسال آسیا در سال های ٢٠٠١، ٢٠٠۶، ٢٠١٠ و ٢٠١۶ است.
میادین (به عربی: المیادین) یک منطقهٔ مسکونی در سوریه است که در منطقه میادین واقع شده است. میادین ۴۴٬۰۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تیم ملی فوتسال افغانستان نماینده افغانستان در مسابقات بین المللی فوتسال و یکی از تیم های فوتسال آسیایی است. تیم ملی فوتسال افغانستان توسط فدراسیون فوتبال افغانستان کنترل می شود. تیم ملی فوتسال افغانستان در رده بندی جدید فیفا جایگاه ۳۰ جهان و ششم آسیا را دارد. تیم ملی فوتسال افغانستان برای اولین بار در مسابقات جام ملت های فوتسال آسیا ۲۰۲۴ حضور یافت و در این دوره با شکست تیم ملی فوتسال قرقیزستان مقام پنجم را از آن خود کرد و برای اولین بار به جام جهانی فوتسال ۲۰۲۴ صعود کرد. بازیکنان. فهرست بازیکنان دعوت شده به تیم ملی فوتسال افغانستان برای ملت های فوتسال آسیا جام جهانی ۲۰۲۴ ازبکستان. فهرست بازیکنان در جام جهانی فوتسال 2024 افتخارات. گلزنان در تاریخچه جام ملت های آسیا. ۲ گل ۱ گل گل به خودی ۱ گل گل به خودی ۱ گل ازبکستان): ۲ گل ۱ گل
تتیانا کوچرینا (؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۵۶) بازیکن هندبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
والنتینا لوتایفا (؛ زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۵۶) بازیکن هندبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
واسیلی پرووخین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
رونی چنگ (؛ زادهٔ ) کمدین، و وکیل اهل مالزی است. او هم اکنون با ترور نوآ در برنامه نمایش روزانه در کمدی سنترال همکاری می کند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آسیاییهای خرپول" و دوستان تعطیلات ۲ اشاره کرد و اخیراً در سال ۲۰۲۲ در فیلم ژانر وحشت به نام مگان در نقش دیوید لین مدیر شرکت ایفای نقش داشته است.
ویکتور کورنتسوف (؛ زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ – درگذشتهٔ ۷ آوریل ۲۰۲۱) وزنه بردار اهل شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
ویکتور شامبورکین (; – ) تیرانداز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ولادیمیر گولووانوف (؛ ۲۹ نوامبر ۱۹۳۸ – ۲ اوت ۲۰۰۳) وزنه بردار اهل شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ولادیمیر کوندرا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه والیبال زسکا مسکو اشاره کرد.
تومیریس ، یک فیلم بلند سینمایی به کارگردانی آکان ساتایف است. داستان این فیلم بر اساس یکی از چند روایتی است که پیرامون مرگ کوروش بزرگ روایت شده است. این فیلم روایتی از تاریخ هرودوت است و بخشی از جنگاوری های شخصیتی را به تصویر کشیده که در واقعی بودن آن تردیدهایی مطرح شده است. داستان فیلم پیرامون ملکهٔ ماساگتها یکی از اقوام ایرانی، به نام تَهم رَییش (تومیریس) است که بر طبق روایات در نبردی شاه پارسیان ، کوروش بزرگ را کشته است. این فیلم در شهر نور سلطان، پایتخت قزاقستان، در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. داستان. داستان این فیلم، افسانه ای برگرفته از یکی از چند روایت پیرامون مرگِ کوروش بزرگ از کتاب تاریخ هرودوت است. این روایت در مورد جنگ کوروش بزرگ با ماساگتها (یکی از اقوام ایرانی) و ملکه آن ها تَهم رَییش (تومیریس) است که کوروش بزرگ در این جنگ کشته می شود. تولید. فیلمبرداری از دسامبر سال ۲۰۱۷ آغاز و صحنه هایی در جاهای گوناگون در قزاقستان فیلمبرداری شد. قهرمانان ماساژت به زبان ترکیِ باستان صحبت می کنند، در حالی که قهرمانان پارسی در این فیلم به پارسی باستان صحبت می کنند. این فیلم، اگر بر پایهٔ تحریف تاریخ نباش
د، دست کم برساخته از روایتی است که بیش از تاریخ واقعی، به تاریخ عامیانه یا حتی تاریخ افسانه ای نزدیک است. دربارهٔ کارگردان. آکان ساتایف، فیلمساز ۴۵سالهٔ قزاق، یکی از شناخته شده ترین کارگردانان در منطقهٔ آسیای میانه است. با وجود اینکه عمر استقلال جمهوری قزاقستان از اتحاد جماهیر شوروی هنوز به سی سال نرسیده، سینمای این کشور از قوام بیشتری در مقایسه با دیگر جمهوری های آسیاییِ جدا شده از شوروی برخوردار است. ساتایف سال ۱۳۹۱ و در بخش بین المللِ سی و یکمین جشنوارهٔ فیلم فجر موفق به کسب دو سیمرغ بلورین برای فیلم «Myn Bala» شد. بیشترِ همکاری های او در تولید فیلم با دو کمپانیِ منطقه ای «Kazakhfilm Studios» و «sataifilm» انجام گرفته است. فیلم سینمایی «Road to Mother»، به کارگردانی آکان ساتایف، نمایندهٔ جمهوری قزاقستان در مراسم اسکار سال ۲۰۱۸ خواهد بود. درام تاریخیِ «به سوی مادر» (Road to Mother) ساخته آکان ساتایف به عنوان نمایندهٔ قزاقستان برای شرکت در رقابت بهترین فیلم خارجی زبان اسکار ۲۰۱۸ به آکادمی علوم و هنرهای سینمایی معرفی شد. این فیلم روایتگر ماجرای زندگی چندین نسل از یک خانوادهٔ قزاق از سال های دههٔ ۱۹۳۰ تا امروز
است که از خلال همین داستان، وقایع سرنوشت ساز تاریخ قزاقستان از جنگ تا استقلالِ این کشور را به تصویر کشیده است. پرهزینه ترین فیلم تاریخ قزاقستان. فیلم سینمایی "تومیریس" به سفارش وزارت فرهنگ و ورزش قزاقستان در استودیوی فیلم ملی «قزاق فیلم» ساخته شده است. دو سال پیش آکان ساتایف اظهار تردید کرده بود که بتوان این فیلم را ساخت: «بودجه سینمای قزاقستان تحمل ساخت این فیلم را ندارد، زیرا فیلم باید در قالب هالیوودی ساخته شود.» اما بودجه این فیلم از سوی دولت تأمین شد و به گفتهٔ منابع آگاه، حدود ۱۰ میلیون دلار (بیش از ۳۱۰ میلیارد تومان به نرخ مهر ۱۳۹۹) هزینهٔ ساخت این فیلم تاریخی شده است تا عنوان پرهزینه ترین فیلم تاریخ ۲۸ سالهٔ کشور قزاقستان را به خود اختصاص دهد. آرمان آسینوف رئیس "قزاق فیلم" در نشست خبری فیلم "تومیریس" گفته است: «سینما و دستاورد فرهنگی ما را نباید با بودجه سنجید. تلاش ما بر این است که برای نسل های آینده تاریخ خودمان را روایت کنیم.» به نظر می رسد پس از تمسخر قزاق ها در کمدی هالیوودی «برات ۲۰۰۶»، آن ها مصمم شده اند تصویر متفاوتی از کشور خود ارائه دهند. بازماندن از اسکار – دو دیدگاه متفاوت دربارهٔ "تومیری
س". تارنمای vlast.kz در نقد "تومیریس" نوشته: برای تولید یک فیلم سینمایی تاریخی لازم است به دیدگاه ها و روایت های مختلف تاریخی و ابعاد هنری توجه کرد. فیلم تومیریس آکان ساتایف از لحاظ هنری می تواند در ردیف فیلم های بسیار خوب باشد، فقط همین! اما کارگردان دربارهٔ دوره ای از تاریخ که فیلم مربوط به آن است، دیدگاه خاصی ندارد و فیلمنامه نویس از تمام تکنیک ها و ابزار درام به طور کامل استفاده نکرده است. به هر حال، ساخت اینگونه فیلم ها بیشتر ماهیت راهبردی دارد تا تاکتیکی. همانگونه که سازندگان فیلم اعلام کرده اند، هدف این فیلم گیشه نیست (بازگرداندن بودجهٔ هنگفت فیلم در کشور قزاقستان غیرممکن است) بلکه ایجاد چهرهٔ کشور، ترویج میهن پرستی و حفظ میراث گذشته برای نسل های آینده است. اما منتقد تارنمای time.kz نظر دیگری دارد و معتقد است: تولیدکنندگان «"تومیریس"» اسکار را در نظر داشته اند. اما آرمان آسینوف رئیس "قزاق فیلم" گفته بود: کمیتهٔ اسکار در قزاقستان مستقل از استودیوی ما و وزارت فرهنگ فعالیت می کند. ما فیلم را پیشنهاد می کنیم اما تصمیم نهایی را خود کمیته می گیرد. کسی حق ندارد بر تصمیم این کمیته تأثیر بگذارد. فیلم ها در نتیج
هٔ رأی مخفی انتخاب می شود. سرانجام هم «تاج و تخت طلایی» به کارگردانی رستم عبدراشف به عنوان نمایندهٔ قزاقستان در اسکار ۲۰۲۰ معرفی شد و "تومیریس" از حضور در این رقابت معتبر جهانی بازماند. به همین دلیل، به نظر می رسد تولید این فیلم تاریخی در حالت خوشبینانه با اهداف فرهنگی و در حالت بدبینانه با اهداف سیاسی همراه بوده است. واکنش های انتقادی و جعل تاریخ. این فیلم با انتقادهای بسیاری روبه رو شد. به این دلیل است که نسخهٔ وقایع هرودوت به طور کلّی توسّط مورخان و محققان پذیرفته نمی شود و برخلاف فیلم، ماساگت به عنوان مردم ترک تلقّی می شود، در حالی که مردمان ایرانی هستند. انتقاد هم از طرف مردم قزاقستان و هم ایرانیان مطرح شد. کارگردان فیلم سینمایی «تومروس» که پرهزینه ترین فیلم سینمای قزاقستان لقب گرفته و داستان مرگ کوروش بزرگ به دستِ زنی به نام «تومیریس» را روایت کرده، گفته که برای کوروش احترام قائل است و ایرانیان باید بر تاریخ هرودوت خرده بگیرند، نه بر او. ساتایف اظهار داشته است: «منبع پژوهش تاریخی ما میراث مکتوب هرودوت است. آیا ما قزاق ها با تومیریس ارتباط داریم؟ البتّه که داریم، زیرا این افراد دقیقاً ساکن سرزمین هایی بو
دند که ما اکنون در آن زندگی می کنیم. کشف «مرد طلایی» مصداق این امر است. اسکلت ۲۵۰۰ ساله ای که باستان شناسان سال ۱۹۶۹ میلادی طی عملیات ساختمانی در جنوب شرق قزاقستان کشف کردند و به «مرد طلایی» شهرت دارد. بی شک، این شخصیت یکی از اجداد بزرگ ماست؛ امّا در فیلم هیچ تأکیدی بر مسئلهٔ ملیّت نداریم. این فیلم غیرملّی است. ما احترام فراوانی برای این شخصیت قائل هستیم. امیدوارم از طرف مخاطبان ایرانی فیلم این موضوع درک شود، چرا که تمام پرسش ها باید خطاب به هرودوت به عنوان منبع اصلی مطرح شود.» این فیلم رویکردی ضدایرانی دارد. اوّلین فیلم از سه گانه ای است که قزاق ها با محوریت زندگی و جنگاوری ملکه تومیریس ساخته اند. برای تولید تومیریس حدوداً دو سال وقت صرف شده و بخش عمدهٔ فیلمبرداری در آلماتی و برخی دیگر از شهرهای قزاقستان انجام شده و جالب اینکه برای واقع نمایی اتّفاقات فیلم، نزدیک به شش ماه زمان برای بازسازی شهر باستانی بابل صرف شده است. همچنین به غیر از نماهایی که به صورت رئال گرفته شده، هزینه های زیادی نیز برای تصویرسازی رایانه ای نماهای پرهنرور انجام گرفته است. آکان ساتایف: نظر ایرانیان بعد از دیدن فیلم تامیریس تغییر خواهد
کرد. آکان ساتایف کارگردان فیلم «تامیریس» گفته است که این فیلم بر پایهٔ آثار هرودوت که کمتر کسی او را قبول دارد ساخته شده است. بعد از این بحث ها آکان ساتایف در صفحهٔ اینستاگرام خود نوشت: «دوستان، وقتی که پیش پردهٔ فیلم تومیریس رونمایی شد، ایرانیان اظهارنظر دربارهٔ این فیلم را آغاز کردند. به نظر آن ها ما تاریخ را تحریف می کنیم و معتقدند هرودوت داستان مبارزهٔ پادشاه تومیریس با کوروش دوم را بر پایهٔ خیالِ خود ساخته است. با این فیلم نمی خواهیم کسی را ناراحت کنیم؛ چرا که ما فیلم خوب می خواهیم. افزون بر این، برای کوروش که پادشاهِ بزرگِ زمان خود بوده است، احترام قائلیم.» «آلیا نظربایف» جوان ترین دختر نورسلطان نظربایف رئیس جمهور قزاقستان تهیه کننده و یکی از فیلمنامه نویسان این پروژه سینمایی است. تیمور زاکسیلیکوف (Timur Zhaksylykov) دیگر نویسندهٔ فیلمنامهٔ «تومیریس» است. منطقهٔ ماساگت یا ماساگتیان یک کنفدراسیون عشایری ایرانی بود که ساکنان آن از استِپ های آسیای مرکزی و شمال شرقی دریای خزر به این منطقه کوچ کرده اند. این منطقه امروز شامل ترکمنستان جدید، غرب ازبکستان و جنوب قزاقستان است. فیلم «تومیریس» بر ماجرای لشگرکشی و
نبرد بزرگ ارتش های کوروش و تومیریس تمرکز می کند. به گفتهٔ منابع ایرانی، داستان این فیلم به نوعی تحریف تاریخ است و به ماجرای کشته شدن کوروش بر اساس روایتی از هرودت می پردازد. «تومیریس» ملکهٔ ماساگت ها که از ظلم و ستمِ ایرانیان به ستوه آمده، قیام کرده و با پیروزی بر هخامنشیان موفّق به کشتن کوروش می شود. شایان ذکر است که: تولید تومیریس در حالی رقم خورد که مسعود جعفری جوزانی کارگردان ایرانی از اواخر دههٔ هشتاد به دنبال تولید فیلم «کوروش کبیر» بود و هیچ گاه به نتیجه نرسید. حامد مظفری روزنامه نگار ایرانی با گلایه از تحریف تاریخی در تومیریس متذکر شد: باعث تأسف است؛ با انبوه سرمایه هایی که هر سال صرف تولید ده ها فیلم ارگانی بی مشتری یا کم مشتری می شود، تأمین مالی پروژهٔ سینمایی «کوروش کبیر» انجام نشد تا مسعود جعفری جوزانی بتواند فیلم را بسازد و این چنین باید شاهد تحریف تاریخ توسّط همسایهٔ قزاق باشیم.
ولادیمیر شملیوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار پنج گانه مدرن اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ولادیمیر واسین (؛ زادهٔ ) شیرجه رو اهل شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
وولدماراس نوویسکیس (؛ زادهٔ – ۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲) بازیکن هندبال لیتوانیایی تبار اهل شوروی بود.
یوگنی شارونوف (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
یوری سلیخوف (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل شوروی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال زسکا مسکو اشاره کرد.
بهرام بیضایی (زادهٔ ۱۳۱۷) به آرمان گرایی و زمانه ستیزی نامور بوده است. او عضوِ حزب های سیاسی نبوده و از روابطِ روزمرّهٔ قدرتِ حکومتی، از اجرایی و پارلمانی و قضایی و انتخاباتی و نظامی، در ایران و غیر از ایران برکنار مانده است؛ و، با این همه، واکنش هایی به امورِ سیاسی نشان داده و موضعِ توجّهِ محافلِ قدرت و نهادهای امنیتی و پژوهشگرانِ حقوق و فلسفه و علومِ سیاسی و مدنی بوده است. نگرشِ سیاسیِ بیضایی سخت تحتِ تأثیرِ اندیشهٔ سیاسیِ فردوسی و تا حدّی هم علی بن ابی طالب بوده است؛ و این در کارهای داستانی و غیرداستانیش منعکس است. خویشتن آراییِ سیاسی و اجتماعیِ بیضایی را، روی هم رفته، می شود ذیلِ «آزادی خواهی» و «دفاع از محیطِ زیست» طبقه بندی کرد؛ هرچند نگاهِ جامعش به حال و روزِ ایران هم وجوهِ سیاسیِ بین المللیِ پررنگی داشته است. با این حال، فیلم هایش کمتر به «ملّی» بودن شناخته می شده اند. با آن که بیضایی در کارهای شخصی از مشورتِ حقوقی و وکیل بی بهره نبوده، خود شخصاً، اغلب بی واسطه و بی آن که نهادی غیر از خودش را نمایندگی کند، خواسته هایش را مطرح کرده است. هرچند نه راست و نه چپ نه در تأیید و نه در طردش یکصدا بوده اند، ناق
دانی درستی و درستکاریِ بیضایی را کم مانند شناخته اند. سالِ ۱۳۹۷ «به پاس تلاش فراوان در راه اعتلای فرهنگ ایران» نشانِ عالیِ هنر برای صلح از جشنواره ای به همین نام به بیضایی دادند. چند سال پیش تر، در ۱۳۹۲، خود دربارهٔ گرایشِ سیاسیش گفته بود: پیشینهٔ خانوادگی. ادیب بیضایی، عموی بهرام بیضایی، روابطِ دورادوری با بعضی نزدیکانِ دربارِ رضا شاه، از محمّدتقی بهار و سعید نفیسی تا دیگرانی، داشت. پدرِ بهرام بیضایی، ذکائی بیضایی، نیز در نیمهٔ دوّمِ دههٔ ۱۳۲۰ به فرهنگستانِ ایران رفت وآمد داشت. ولی این مانع نشد از زندانی شدنش (غیرسیاسی) در دوره ای. از ذکائی در مدحِ محمّدرضا شاه پهلوی در "سالنامه کشور ایران" (۱۳۵۲) شعر هست؛ و از ادیب در هجوِ سیّد حسن تقی زاده در دیوانش (۱۳۲۷). با این که بهائیانِ ایران اغلب هوادارِ نوگراییِ فرهنگی و اجتماعیِ سکولارِ رضا شاهی بودند (هرچند از آرمان های مشروطیت که نزدیکی با خواسته های بابیّه داشت دور می شد)، داریوش آشوری خبر داده که در خانوادهٔ بهرام بیضایی «یک نوع سیاست گریزی تبلیغ می شد». پایگاهِ قدرتِ اجتماعی. عالی ترین مقام های اداریِ بیضایی سرپرستیِ گروهِ دوّمِ هنرِ ملّی و مدیریتِ گروهِ آموز
شیِ نمایش در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاهِ تهران و عضویت (ناخواسته و نادانسته) در هیئتِ امنای موزهٔ آبگینه و سفالینه در دههٔ ۱۳۵۰ بوده است. در کتابِ "جلال آل احمد به روایت اسناد ساواک" (۱۳۷۹) بدونِ ذکرِ مدرک این جمله نیز دربارهٔ بیضایی آمده است: «در سال ۱۳۵۶ تقاضای عضویت وی در هیأت امنای مؤسسات آموزش عالی وابسته به وزارت فرهنگ و هنر، مورد موافقت محمدرضا پهلوی قرار گرفت و با حکم وی به این سمت منصوب شد . . . .» آزادی خواهی. هرچند نشود ستایشِ آزادی را مشخّصهٔ اندیشهٔ غالبِ دههٔ ۱۳۴۰ در ایران شمرد، لیبرالیسم، یا دستِ کم صورت هایی از لیبرالیسمِ اجتماعی و فرهنگی، در این زمان در ایران نایاب هم نبود: با این که پس از مرگِ علی اکبر دهخدا نام آوری از حزبِ اجتماعیون اعتدالیون نمانده بود، مجتبی مینوی و محمّدعلی جمال زاده و فریدون آدمیّت در اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ کتاب هایی دربارهٔ آزادی منتشر کردند. صادق رضازاده شفق جان لاک را و محمود صناعی جان استوارت میل را با ترجمهٔ آثارشان شناساندند. همچنین دولت از ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۱ به دستِ نیروهای لیبرال افتاد (و بعدها با رئیسِ همین دولت بود که بیضایی به خاطرِ پژوهش های خود دیدار کرد: علی امینی
). سوسیالیسمِ لیبرال هم، به واسطهٔ آوازهٔ عالمگیرِ برتراند راسل، ناشناخته نبود. ایرج کریمی حتّی بر این باور بوده که «موضع فیلمسازان ایران - پیش از انقلاب - اساساً موضعی لیبرالی بوده است.» و تورج اتابکی بیضایی را «به تعبیری «لیبرال»» می شناخته است. ولی البتّه کتاب های ضدّغرب گرایانهٔ چپ گرایان و اسلام گرایان و ملّی گرایان و ضدّاستعماریان در آستانهٔ انقلاب و بعدتر نیز خوانندگانِ فراوان تری یافت. مشروطیت و آرمان های غرب گرایانه اش رنگ باخت و در اوانِ مرگِ آخرین انقلابیانِ جنبشِ مشروطیت اجتماع دوباره به تدریج حالتِ انقلابی یافت و رهبرِ انقلابی خواست. بیضایی نیز اغلب اهلِ واکنش به گرایش های غالب بوده است؛ و از همان آغازِ کارش در دههٔ ۱۳۴۰: مثلاً پرسشِ محرّکِ اوایلِ دورانِ کارش را سال ها بعد چنین به عبارت درآورد که «چطور می شود که ما همه با استبداد، سانسور و تعصب ها مخالفیم ولی خودمان ریشهٔ آن، پرورش دهندهٔ آن، و فشردهٔ آنیم؟» نمایش در ایران. نظرِ بیضایی به نمایشِ ایرانی در کتابِ "نمایش در ایران" (۱۳۴۴) شاملِ مفصّل ترین و منسجم ترین تبیینِ نگاهِ سیاسیش در قالبِ تاریخِ نمایش همچون پدیده ای اجتماعی و آیینی است. عرصهٔ
غیرنمایشی. اعتراض به بیداد، نه انتظارِ داد. گرایشِ اعتراضیِ بیضایی از آغازِ کارش کم و بیش ناسازگار بوده با اعتراضِ موعودگرایانه: انتظارِ منجی نزدِ بیضایی پسندیده و در آثارش برانگیزندهٔ همدلی نبوده است. نوجوانی و جهانِ سوّم گرایی. نخستین نمونه های معاشرتِ بیضایی با رجالِ سیاسی را در اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ می شود سراغ گرفت: او همراهِ دوستانی چون داریوش آشوری به خانهٔ خلیل ملکی و دفترِ مجلّهٔ "علم و زندگی" رفت وآمد داشت. با این همه، چنین نمی نماید که فعالیتِ سیاسی در حزبِ نیروی سوّم یا جامعهٔ سوسیالیست های نهضتِ ملّیِ ایران داشته بوده. همایون کاتوزیان به یاد آورده که بیضایی در جلساتِ چهارشنبه ها دربارهٔ هنر در خانهٔ ملکی می بوده و داریوش آشوری خبر داده که او در دفترِ مجلّه هم فیلم نمایش می داده و، با این که با ملکی بر سرِ مهر بوده، کارِ حزبی نمی کرده است. آنچه از بیضایی در مجلّهٔ "علم و زندگی" چاپ شده نیز همین را تأیید می کند: مثلاً مقالهٔ «سینمای هند» (۱۳۴۰). ولی، در عین حال که گفته شده بیضایی «در کلیشه های چپ و راست هم دوره ای هایش در دهه ۴۰ گرفتار نشد»، بوده اند ناقدانی که رگه ای سوسیالیستی در آثارِ این دوره اش سر
اغ کرده اند؛ و، با این همه، به عبارتِ داریوش آشوری «بیضایی می خواست هنرمند آزاد باشد و چیزی بر او دیکته و فرموله نشود» و، از این لحاظ و از این رو، «از تعریض ها و طعنه های روشنفکران زمانه برکنار نبود.» یک گزارشِ ساواک در دههٔ ۱۳۴۰ آورده که بیضایی از پایانِ دههٔ ۱۳۳۰ از سیاسیّونِ نزدیک به خلیل ملکی فاصله گرفته است. حتّی در اسفندِ ۱۳۴۳ مقاله ای تند علیهِ "ابرِ زمانه و ابرِ زُلف"ِ محمّدعلی اسلامی ندوشنِ متأثّر از سوسیالیست های معتدلی چون جواهر لعل نهرو منتشر کرد که نمایشنامه ای سراسر سیاسی در تشریحِ نمادینِ اوضاعِ چپِ سوسیالیستی و راستِ لیبرال و جهانِ سوّم بود. زمستانِ سالِ بعد محمّدرضا شاه پهلوی به تماشای "پهلوان اکبر می میرد" نشست؛ آن هم در حالی که، علی رغم کوشش های وزارتِ فرهنگ و هنر، متنِ بیضایی برای نمایش در حضورِ شاه سانسور نشده بود. بر خلافِ گرایشِ یکسره ضدّسیاسیش در انتقاد از نمایشنامهٔ اسلامی ندوشن، سالِ ۱۳۴۵ بیضایی معترضِ برتولت برشت شد که چرا در "ترس و نکبتِ رایشِ سوّم" بلاهای بزرگ تری را نشان نداده که نازی ها بر سرِ «خونهای مورد حمله ی نژاد برتر» آوردند؛ هرچند کلاوس آدلر، مدیرِ تئاترِ مؤسّسهٔ فرهنگیِ
آلمان در تهران، این داوری را از بی خبریِ بیضایی از تاریخِ آلمانِ نازی و نشناختنش برشت را دانست، نه از گرایشِ سیاسیش. با این همه، انتقادِ اساسیِ بیضایی از کارنامهٔ چپ، دستِ کم چپ در ایرانِ دورهٔ پهلوی، را بعدها دیگرانی چون مهدی تدیّنی به رسمیت و اصالت شناختند. آزادیِ بیان و کانونِ نویسندگان. گفت وشنودهای بیضایی در احضارهایش به ساواک نیز غیر از خواهشِ عمومیِ آزادی چیزی، چون وابستگی ای جناحی و مرامی، نشان نمی دهد. بیضایی در ۱۳۴۷ از پایه گذارانِ کانونِ نویسندگانِ ایران بود که حسّاسیتِ حکومتیِ شدیدی برانگیخت؛ ولی، با وجودِ نامه نگاری هایی دربارهٔ آزادیِ بعضی نویسندگان از زندانِ سیاسی و امنیتی، سندی منتشر نشده که نشان دهد بیضایی علیهِ حکومتِ خانوادهٔ پهلوی مبارزهٔ فعّال می کرد. حتّی هنگامی که در شب های شعرِ گوتهٔ ۱۳۵۶ می توانست، هم نوا با بیشترِ سخنرانان، به سانسورِ حکومتی اعتراض کند، وجاهتِ سیاسی را فروگذاشت و از خودِ مستمعان تنزّه طلبید و به ریشه های اجتماعیِ سانسور پرداخت و توده های مردم را مقصّرِ اصلیِ عدمِ آزادی و امکانِ تحقّقش شمرد. محمود دولت آبادی به یاد می آورده که حوالیِ میانهٔ قرن از بیضایی شنیده «مردم ح
افظه تاریخی ندارند.» انقلاب: سرنگونیِ «پادشاهیِ مشروطه» و برآمدنِ «جمهوریِ اسلامی» و «ولایتِ مطلقه». موضعِ بیضایی در نسبت با جنبشِ مشروطهٔ ایران تا حدّی در نمایشنامهٔ "ندبه" پیداست: بدبینی به مستبدّ و مشروطه خواه هر دو. رابطهٔ بیضایی با انقلابیانِ ۱۳۵۷ — به قولِ خودش «مردمِ خُوشباورِ پنجاه وهفت» — نیز بی درگیریِ فکری و مرامی نبود: بسیاری از چپ ها و اسلام گرایان او را از خود نمی دانستند و بیشترِ مبارزانِ انقلابی، از جلال آل احمد تا سعید سلطان پور، به قولِ ناقدی «چپ های دیروز، دست راستی های فردا»، بر اساسِ اندیشه های ژدانفی، مرتجع می شناختندش. با این همه، او طرفدارِ پادشاهیِ پهلوی هم نبود؛ همچنان که «مسئولین حکومتی» هم «اصلاً دید انتقادی بیضایی را قبول نداشتند.» غفّار حسینی در آبانِ ۱۳۵۸ اندیشهٔ سیاسیِ نویسندهٔ "مرگ یزدگرد" را چنین به عبارت درآورد: «طبقه زحمتکش در ایران هنوز به آن مرحله از آگاهی نرسیده است که خود را «مامای» تاریخ بداند.» نویسنده ای انقلابی در ۱۳۶۱ آیندهٔ کارِ بیضایی را چنین پیش بینی کرد که «راهی» را که او می رود «باید بدون نقش توده های مردم طی نماید.» بعدها محسن مخملباف متّهمش کرد که «از هیچ چی