Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرهنگ لبنان و مردم لبنان در طول هزاران سال از تمدن های مختلف پدید آمده است. این کشور خانه فنیقی ها بوده و متعاقباً توسط آشوریان، یونانیان، رومی ها، پارس ها، عرب ها، صلیبیون، ترکان عثمانی و فرانسویان فتح و اشغال شد. این تنوع در جمعیت متنوع لبنان، متشکل از گروه های مختلف مذهبی و ویژگی های آن در جشنواره های این کشور، سبک های موسیقی، ادبیات، غذاهای لبنان و معماری لبنان منعکس شده است. جهانگردی در لبنان با دوره های وقفه در هنگام درگیری رواج دارد. علیرغم تنوع مذهبی و فرقه ای لبنانی ها، همه آنها «یک فرهنگ تقریباً مشترک دارند». بر اساس ماده ۱۱ قانون اساسی لبنان آمده است: «زبان عربی رسمی کشور است. همچنین یک قانون مواردی را که در آن از زبان استفاده می شود تعیین می کند.» صحبت به عربی لبنانی، زبانی است که در زبان عمومی به کار رفته و ترکیبی از زبانهای فرهنگهای مذکور است، غذا، موسیقی و ادبیات ریشه عمیقی «در هنجارهای وسیع مدیترانه و شام» دارند. جغرافیای کوهستانی مدیترانه ای لبنان در شکل گیری تاریخ لبنان و فرهنگ آن نقش داشته است. باستان شناسی لبنان برای کشف گذشته این منطقه انجام می شود. هنرها. در اواخر قرن بیستم، بیروت با بسی
اری از روزنامه ها، مجلات و انجمن های ادبی، با قاهره به عنوان مرکز اصلی اندیشه مدرن عرب به رقابت پرداخت. علاوه بر این، بیروت با تولیدات متنوعی، به یک مرکز مهم رونق فرهنگ ارمنستان تبدیل شد. هنرهای تجسمی. داوود کوروم (۱۹۳۰–۱۹۶۲)، حبیب سرور (۱۹۳۸–۱۹۶۰) و خلیل صالبی (۱۸۷۰–۱۹۲۸) اولین هنرمندان موفق استودیوی حرفه ای در لبنان به حساب می آیند. همه در خارج از لبنان آموزش دیده بودند و کوروم و سرور در آکادمی روم و صالبی در بریتانیا و آمریکا شرکت داشتند. مصطفی فرروخ (۱۹۰۱–۱۹۵۷) یکی از برجسته ترین نقاشان لبنان بین دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۵۰ بود. او که به طور رسمی در رم و پاریس آموزش دیده بود، کار خود را در سالن هایی از پاریس تا نیویورک تا بیروت به نمایش گذاشت. معماری. معماری در لبنان میراث قدرتهای مختلف اشغالگر از جمله رومی ها، فنیقی ها، عثمانی ها و فرانسوی ها و همچنین تحولات پس از استقلال را شامل می شود. هنگامی که عثمانی ها در سال ۱۶۱۳ فخرالدین دوم را به توسکانی ایتالیا تبعید کردند، او با دودمان مدیچی پیمان بست. با بازگشت به لبنان در سال ۱۶۱۸، او نوسازی لبنان را آغاز کرد. وی صنعت ابریشم را توسعه داد و تولید روغن زیتون را به روز
کرد و مهندسین ایتالیایی متعددی را با خود به همراه آورد که شروع به ساخت عمارتها و ساختمانهای عمرانی در سراسر کشور کردند. شهرهای بیروت و سیدون بخصوص به سبک ایتالیایی ساخته شده اند. ادبیات. خلیل جبران (۱۹۸۳–۱۸۸۳)، که در بشاری متولد شد، به ویژه با کتاب "پیامبر" (۱۹۲۳) شناخته می شود که به بیش از بیست زبان مختلف ترجمه شده است. چندین نویسنده معاصر لبنانی از جمله الیاس خوری، امین معلوف، حنان الشیخ و ژرژ شاده نیز به موفقیت های بین المللی دست یافته اند. موسیقی. موسیقی در جامعه لبنان گسترده است. در حالی که موسیقی سنتی عامیانه در لبنان محبوبیت خود را حفظ کرده است، موسیقی مدرن با سبک های عربی غربی و سنتی سازش می کند، موسیقی پاپ و تلفیقی به سرعت در حال محبوبیت هستند. ایستگاه های رادیویی دارای موسیقی متنوعی از جمله آهنگ های سنتی لبنانی، عربی کلاسیک، ارمنی و آهنگ های مدرن فرانسوی، انگلیسی، آمریکایی و لاتین هستند. موسیقیدانان برجسته سنتی عبارتند از فیروز، که به عنوان نمادی در زمان جنگ داخلی است، صباح ملاحم بارکات، وادیه الصافی، مجیدا ال رومی و نجاوا کرم که مخاطبان بین المللی برای این ژانر ایجاد کردند. چهره تاریخی و پیشکسوت مو
سیقی لبنان، لیدیا کنعان، در فهرست کاتالوگ سالن مشاهیر راک اند رول و کتابخانه و بایگانی موزه در کلیولند، اوهایو، ایالات متحده قرار گرفته است. مارسل خلیفه، موسیقیدانی که موسیقی کلاسیک عربی را با صداهای مدرن، می آمیزد دارای محبوبیت بسیار زیاد برای شعر مسائل سیاسی است. هنرمندان برجسته پاپ شامل نانسی عجرم، حیفا وهبه، فضل شاکر، الیسا و میکا هستند. مرکز بین المللی نمایشگاهی بیروت. تأسیساتی چند منظوره بزرگ در مرکز شهر بیروت است. مجموعه های این تأسیسات شامل نمایشگاه ها سالن های کنفرانس و انجمن های موسیقی و کنسرت است. جشن ها. فستیوال های بین المللی مختلفی در لبنان برگزار می شوند که هنرمندان پر آوازه جهان و مردم بسیار از لبنان و کشورهای دیگر را به سوی خود جذب می کنند. مهم ترین آن ها فستیوال های تابستانی در بعلبک، بیت الدین و بیبلوس است. آشپزی. سبکی از آشپزی شامی است که غلات کامل، میوه، سبزیجات، نشاسته، ماهی تازه و غذاهای دریایی به وفور در آن یافت می شود، چربی حیوانی نیز به ندرت در این آشپزی مورد استفاده قرار می گیرد. میزان مصرف ماکیان بیشتر از گوشت قرمز بوده و گوشت استفاده شده نیز، در مناطق ساحلی بره و در مناطق کوهستانی
، بیشتر گوشت بز است. همچنین مقادیر زیادی سیر و روغن زیتون که اغلب با آب لیموترش مزه دار شده، در آشپزی لبنانی مورد استفاده قرار می گیرد. نخود و جعفری نیز از اقلام اصلی غذاهای لبنانی هستند. غذاهای لبنانی مشابه بسیاری از کشورهای حاشیه مدیترانه شرقی مانند سوریه، ترکیه، یونان و قبرس است. کبه ظروف ملی لبنان هستند، که شامل یک پای گوشت ساخته شده از گوشت گوسفند ریز چرخ شده و بلغور (گندم ترک خورده) و تبوله، سالادهای ساخته شده از جعفری، گوجه فرنگی، و می باشد. اراک نوشیدنی ملی لبنان است، که شامل رازیانه قوی جهت طعم دار کردن مشروب ساخته شده و از تخمیر آب انگور به دست می آید و معمولاً با آب و یخ نوشیده می شود. اراک روحی قوی شبیه به اوزون یونانی و راکی ترکی است. غذاهای رستوران لبنانی با طیف گسترده ای از مزه های مختلف شروع می شود - غذاهای کوچک و خوشمزه مانند سالادها و شیرینی ها. به طور کلی وعده های غذایی با قهوه عربی و میوه تازه به پایان می رسد، هرچند که گاهی اوقات انتخابی از شیرینی های سنتی نیز ارائه می شود. مژدهارا، یک خورش غلیظ پیاز، برنج و عدس، و غالباً در اطراف عید توسط مردم خورده می شود. بیروت و اطراف آن حاوی رستورانها
ی زیادی با منشأ ملی مختلف است. در عین حال، شراب از محبوبیت رو به رشدی برخوردار است و هم اکنون تعدادی از تاکستان ها در دره بقاع و جاهای دیگر وجود دارند. آبجو همچنین بسیار محبوب است و لبنان تعدادی از آبجو محلی تولید می کند که آلماز شاید محبوب ترین آنها باشد. غذا در زندگی روزمره. غذاهای لبنانی تحت تأثیر سایر غذاهای مدیترانه ای قرار دارد. نان پیتا یک غذای اصلی است. لبنانی ها از حمص (نخود پخته، روغن زیتون، ارده، آبلیمو و سیر له شده) و سایر غذاهای لوبیایی لذت می برند. برنج تقریباً وعده اصلی است و ماکارونی جز غذاهای محبوب است. ماست ترش در بسیاری از سینی غذاها متداول است. گوشت قرمز و مرغ رایج هستند اما معمولاً به عنوان بخشی از یک سینی غذا میل می شوند. غذا خوردن در لبنان با خانواده گره خورده است: مردم تقریباً هرگز به تنهایی غذا نمی خورند. لبنانی ها خوردن را یک تجربه اجتماعی و تقریباً زیباشناختی می دانند. در طول عید، مسیحیان ظروف گوشتی می خورند و در سنت باربارا، انواع غذاهای مبتنی بر گندم می خورند. لبنان میوه و سبزیجات را به کشورهای همسایه عرب و همچنین ایتالیا، فرانسه و ایالات متحده می فروشد. شراب در بقاع تولید می شود
و به اروپا صادر می شود جامعه. جامعه لبنان با فرهنگهای خاص مدیترانه مشابه است زیرا این کشور از نظر مذهبی منحصر به فرد متنوع است. اغلب به عنوان دروازه اروپا به آسیای غربی و همچنین دروازه آسیا به جهان غرب در نظر گرفته می شود. آموزش. جامعه لبنان مدرن، تحصیلکرده و قابل مقایسه با جوامع اروپایی مدیترانه است. اکثر لبنانی ها دو زبانه هستند و عربی و فرانسه صحبت می کنند. به همین دلیل لبنان عضو سازمان بین المللی کشورهای فرانسوی زبان است. با این حال زبان انگلیسی مخصوصاً بین دانشجویان لبنانی رایج شده است. این کشور نه تنها محل تلاقی مسیحیت با اسلام بلکه دروازه ای است که جهان عرب را به اروپا متصل می کند. لبنان همچنین میزبان دانشگاه های معتبر مختلفی همچون دانشگاه لبنان، دانشگاه آمریکایی بیروت، دانشگاه سینت جوزف (لبنان) و دانشگاه آمریکایی لبنان است.
قطار اندیشه ها، رشته افکار یا مسیر فکری اشاره دارد به ارتباط متقابل رشته ایده های مطرح شده در طی ارتباط اندیشه یا گفتمان، به خصوص در خصوص چگونگی هدایت این رشته از یک ایده به ایده دیگر. هنگامی که یک خواننده یا شنونده «رشته افکارش را گم می کند» (یعنی رابطه بین جملات یا عبارات متوالی را از دست می دهد) درک مطلب از مطالبی که اظهار شده یا هنوز بیان نشده را گم کرده است.
نیکولا مینیار با نام دیگر مینیار آوینیون، (۷ فوریه ۱۶۰۶ (غسل تعمید) – ۲۰ مارس ۱۶۶۸) نقاش فرانسوی بود که به دلیل نقاشی صحنه ها و پرتره های مذهبی و اساطیری معروف بود. او بیشتر عمر فعال خود را در آوینیون گذراند و نقاشی های مذهبی و اساطیری را برای مؤسسات مذهبی و کارگاه های مجسمه سازی خلق کرد اما به عنوان نقاش دربار در پاریس به کار خود پایان داد. زندگی نامه. نیکولا مینیار در سال ۱۶۰۶ در تروا به دنیا آمد. خانواده او صنعتگر بودند. وی برادر بزرگتر پیر مینیار بود که بعدها به یکی از نقاشان برجسته فرانسوی قرن ۱۷ و رقیب شارل لبرون تبدیل شد. وی در آستانه یادبود آلفونس-لوئی دو پلزی، اسقف اعظم و کاردینال لیون و برادر کاردینال ریشلیو به رم سفر کرد. مینیار در سال ۱۶۳۶ پس از اجرای چندین سری چاپ فلزی در رم، عمدتاً پس از آثار آنیباله کاراچی، به آوینیون بازگشت. در آن جا بیشتر برای مؤسسات مذهبی و همچنین تزیینات مربوط به اقامتگاه های ییلاقی نقاشی می کرد. او با مارگریت آوریل ازدواج کرد. پسرش پل مینیار نقاش شد و پسر دیگرش پیر مینیار دوم نقاش و معمار شد. آثار. مینیار صحنه های تاریخی و همچنین پرتره ها را نقاشی می کرد. در حالی که او بیش
تر زندگی خود را در آوینیون گذراند، برادر کوچکترش پیر، در پاریس تا حدودی تحت الشعاع قرار گرفت. پس از مرگ وی، نقاشی های نیکولا مینیار بیشتر در آوینیون یا شهرهای کوچک اطراف آن ماند. در طول انقلاب فرانسه، نقاشی های بسیاری از صاحبان آن ها سلب مالکیت شد. بسیاری از آثار نیکولا که به این ترتیب مصادره شدند بعداً به اشتباه به برادرش پیر منتسب شدند.
سد نویسنده وضعیتی مرتبط با خلق اثر و نوشتن است که طی آن نویسنده توانایی خلق اثر جدید را از دست می دهد یا با افول خلاقیت مواجه می شود. این شرایط از دشواری در یافتن ایده های اصیل، تا عدم توانایی در تولید یک اثر برای سالهای سال، متغیر است. در طول تاریخ، سد نویسنده یک مشکل مشاهده شده و مستند است. علل. مانع نویسنده ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد. برخی از مشکلات مربوط به خلاقیت هستند که از کار خود نویسنده سرچشمه می گیرند. یک نویسنده ممکن است از چشمه الهام خود دور شود، یا به سبب حوادث دیگری تمرکزش را از دست بدهد. یک نمونه تخیلی از این مشکل را می توان در رمان جورج اورول ("به آسپیدیستراها رسیدگی کن") یافت، که در آن شخصیت اصلی گوردون کامستک بیهوده تلاش می کند تا شعری حماسی بنویسد که یک روز در لندن را توصیف می کند: "برای او خیلی بزرگ بود، حقیقت بود. هرگز واقعاً پیشرفت نکرده بود، بلکه به سادگی متلاشی گشته بود. "
کینباکو به معنی «اتصال محکم» است، در حالی که ' به معنای واقعی کلمه به معنای «زیبایی اتصال محکم» است. کینباکو نوعی بانداج ژاپنی یا بی دی اس ام است که شامل بستن شخص با استفاده از الگوهای ساده اما به لحاظ بصری پیچیده می باشد و معمولاً با چند قطعه طناب نازک (اغلب چتایی، کنف یا کتان) و به طور کلی حدود ۶ میلی متر قطر است که گاهی نیز به ۴ میلی متر قطر، و بین ۷–۸ متر طول می رسد). در ژاپنی، این طناب با الیاف طبیعی به عنوان شناخته می شود. این شیوه تلمیحی است از استفاده طناب کنف برای مهار زندانیان به عنوان نمادی از قدرت و از همان روشی که در بی دی اس ام غربی برای بانداج استفاده می شود الهام گرفته شده. کلمه در دهه ۱۹۹۰ در بعضی از نقاط در غرب برای توصیف هنر اسارت کینباکو استفاده شد. ' یک کلمه ژاپنی است که در معنای واقعی کلمه «گره تزئینی» معنی می دهد.
به طور سنتی، زنان در هنگ کنگ در چارچوب خانواده و جامعه چینی رشد می کنند، که در آن با زنان همانند سرزمین اصلی یا زنان تایوانی رفتار می شده است. با این حال، تفاوت های فرهنگی بین شهروندان سرزمین اصلی چین و شهروندان هنگ کنگ وجود دارد. در دوره استعمار انگلیس ظهور فرهنگ غربی (یعنی " غربی شدن ") ترکیبی از فرهنگ سنتی چینی و ارزشهای غربی را ایجاد کرد که یک فرهنگ منحصر به فرد از هنگ کنگ را به وجود آورده است. در کنار توسعه سریع اقتصادی و اجتماعی هنگ کنگ از پایان جنگ جهانی دوم، پیشرفت چشمگیری در وضعیت اجتماعی زنان به وجود آمده است، در حالی که ساختار جامعه غالباً مردانه هنوز در برخی از جنبه های زندگی زنان همچنان پابرجاست. در طول سه دهه گذشته، زنان در هنگ کنگ از نظر اقتصادی مستقل تر، مؤثر و متمرکز بر مشاغل شده اند که ممکن است موجب مقایسه آنها با زنان در سایر کشورهای قابل مقایسه با جنوب شرقی آسیا شود. با افزایش تعداد زنان در سمتهای حرفه ای و مدیریتی در دهه های اخیر، به ویژه از زمان تصویب قوانین ضد تبعیض از اواسط دهه ۱۹۹۰، اصطلاحات "" یا " ابرزن ها " برای توصیف زنان در هنگ کنگ استفاده می شود. تحصیلات. "همچنین به اقتصاد هنگ ک
نگ و آموزش در هنگ کنگ مراجعه کنید ." اجرای آموزش اجباری جهانی در سال ۱۹۷۱، به دنبال آن در سال ۱۹۷۸، بر تعداد زنان نخبه افزوده یافته است. علاوه بر این، تحول در محیط اجتماعی در هنگ کنگ همچنین به افزایش آموزش زنان کمک می کند. در گذشته، اگر یک خانواده پول کافی برای فرستادن هر دو پسر و دختر خود به مدرسه نمی داشت، آنها تصمیم به ادامه تحصیل پسر می گرفتند. با این وجود، با توجه به رشد اقتصادی از دهه ۱۹۶۰، هنگ کنگ با یک تغییر قابل توجه در جمعیت در همان زمان، به یک جامعه ثروتمند تبدیل شده است. میزان تولد در هنگ کنگ به طور پیوسته از ۱۶٫۸ درصد در سال ۱۹۸۱ به ۸٫۶ درصد در سال ۲۰۱۴ کاهش یافته است. این نشان می دهد که ساختار هسته ای خانواده که تنها از یک تا دو فرزند در یک خانواده پیروی می کند مشترک است، که در آن دختران به دلیل داشتن منابع متمرکز تر در خانواده می توانند آموزش بهتری دریافت کنند. مشارکت سیاسی و رهبری. این یک پدیده جهانی است که زنان همواره از مشارکت سیاسی عقب مانده اند و آماری که اتحادیه بین المجالس در سال ۲۰۱۶ بدست آورده است نشان می دهد که تنها ۲۲٫۸ درصد از بین تمام نمایندگان مجلس ملی زنان بودند. سنجش توانمندسازی
جنسیتی (GEM) توسط سازمان ملل متحد (سازمان ملل) برای اندازه گیری برابری جنسیتی از طریق بررسی فرصت های زنان در مشارکت سیاسی و قدرت اقتصادی آنها طراحی شده است. از آنجا که هیچ اطلاعات پارلمانی در هنگ کنگ وجود ندارد، کمیسیون زنان GEM را در سال ۲۰۰۵ با استفاده از تعدادی از اعضای شورای قانونگذاری زن برای جایگزینی تعداد نمایندگان زن پارلمان محاسبه کرد. GEM از هنگ کنگ ۰٫۷۱۷ بود که در رده نوزدهم در بین ۱۰۹ کشور جهان قرار داشت و این نشان می دهد که در مقایسه با سایر کشورهای آسیایی مانند ژاپن (۵۴) و کره جنوبی (۶۴) موقعیت های بیشتری برای زنان در عرصه های سیاسی و اقتصادی وجود دارد. خشونت علیه زنان. خشونت علیه زنان، خشونت مبتنی بر جنسیت است که در زندگی عمومی و خصوصی اتفاق می افتد و به دلیل جنسیت یا نقش های اجتماعی و هدف قرار دادن زنان است و احتمالاً منجر به آسیب های جسمی، جنسی و روانی خواهد شد. بررسی خشونت علیه زنان (IVAWS) نشان داده است که میزان خشونت در هنگ کنگ ۱۹٫۹٪ است که در مقایسه با سایر کشورها مانند استرالیا (۵۷٪) و دانمارک (۵۰٪) کم است. دگرباشان و جنبش های حقوق زنان. از سال ۱۹۹۱، جنبش دگرباش جنسی در هنگ کنگ شروع به
از بین بردن جنایت همجنس گرایی کرد. ائتلاف زنان هنگ کنگ یک سازمانLGBT است که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد. این گروه مسئول تهیه لایحه تبعیض جنسی در دولت در سال ۱۹۹۵ بود. این لایحه از حقوق قانونی، سیاسی و اقتصادی زنان حمایت می کرد.
خاراکْسْ () شهری سلوکی و پارتی بود که در استان راگیانا، در نزدیکی شهر راگا (ری امروزی) واقع شده بود. خاراکس با توجه به نام یونانی خود که به معنی " نرده دفاعی " است، شهری با استحکامات بوده است. بنا به گفته بطلمیوس توسط سلوکی ها بنیان گذاری شده بود و در نزدیکی آپامیا قرار داشت. ("جغرافیا" ۶٫۴٫۴). به گفته ایزیدور خاراکسی، که به عنوان اصلی ترین منبع در نظر گرفته می شود، خاراکس یکی از پنج شهر واقع در راگیانا بود که شهر اصلی آن راگا بود. وی همچنین خاطرنشان می کند که این مکان "در پای کوهی به نام کاسپیوس (...)" واقع شده است که با کوه های البرز انطباق دارد. هنگامی که فرهاد یکم قلمرو اشکانیان را در حدود ۱۷۶ سال قبل از میلاد گسترش می داد، وی قبیله مردم آمارد را شکست داد و بخشی از آنها را به خاراکس برد. بنا به گزارش، این کار به منظور ایجاد مقر مستحکم برای فتح سرزمین ماد انجام شد. مکان واقعی خاراکس مشخص نیست. گزینه های پیشنهادی شامل ایوانکی و اراضی است.
در حالی که زنان در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم به عنوان حقوقی برابر با مردان شناخته شدند، شرایط اقتصادی زنان نامتوازن مانده است. ابتکارات سیاست مدرن برای تشویق مادر و مشارکت در محل کار نتایج متفاوتی داشته است. زنان در ژاپن در سال ۱۹۴۷ حق رأی به دست آوردند. در حالی که وضعیت زنان ژاپنی در دهه های گذشته بهبود یافته است ، انتظارات سنتی از زنان متأهل و مادران به عنوان مانعی برای برابری اقتصادی کامل ذکر شده است. سلطنت کاملاً مردانه است و یک شاهزاده خانم هنگام ازدواج با یک فرد معمولی مجبور است از وضعیت سلطنتی خود دست بکشد. تاریخ فرهنگی. میزان حضور زنان در جامعه ژاپن با گذشت زمان و طبقات اجتماعی متفاوت بوده است. در قرن هشتم، ژاپن دارای امپراطورانی زن بود و در قرن دوازدهم در دوره هین، زنان در ژاپن می توانستند اموال را به نام خود به ارث ببرند و خودشان آن را اداره کنند: "زنان می توانستند اموال داشته باشند، تحصیل کنند. از اواخر دوره ادو وضعیت زنان رو به افول گذاشت. در قرن هفدهم میلادی، " اونا دایگاکو (Onna Daigaku)"، یا "Learning for Women" توسط نویسنده کنفوسیونیست کائیبارا اککن ، انتظارات را برای زنان ژاپنی بیان کرد و اظها
ر داشت که چنین چیزی احمقانه شخصیت اوست ." به ویژه، به عدم اعتماد به نفس و اطاعت از شوهرش " که بر او تحمیل می شود. در دوره میجی، صنعتی سازی و شهرسازی اقتدار پدران و شوهرها را کاهش داد، اما در عین حال قانون مدنی میجی ۱۸۹۸ (به طور خاص معرفی سیستم ie) حقوق قانونی زنان را نفی کرد و آنها را مطیع خواسته های خانواده قرار داد. وضعیت سیاسی زنان. قانون اساسی ژاپن، تهیه شده توسط ایالات متحده و در دوران پس از جنگ به تصویب رسید، چارچوبی قانونی برای پیشرفت برابری زنان در ژاپن فراهم می آورد. در سال ۱۹۴۶ به زنان حق رأی داده شد. این امر به آنها آزادی، برابری بیشتر با مردان و موقعیت بالاتر در جامعه ژاپن را می داد. سایر اصلاحات پس از جنگ، مؤسسات آموزش و پرورش را به روی زنان گشود و زنان را ملزم به دریافت حقوق برابر برای کار برابر کرد. در سال ۱۹۸۶، قانون فرصت اشتغال برابر به اجرا درآمد. از نظر قانونی، موانع اندکی برای مشارکت برابر زنان در زندگی جامعه باقی مانده است. زندگی حرفه ای. در طول قرن بیست و یکم، زنان ژاپنی نسبت به جمعیت زنان شاغل ایالات متحده در ابعاد بالاتری کار می کنند. سطح درآمد بین زن و مرد در ژاپن مساوی نیست. زن ژاپنی
به طور میانگین ۴۰ درصد کمتر از یک مرد درآمد کسب می کند و یک دهم مقام های مدیریتی در اختیار زنان قرار گرفته است. زنان اغلب در مشاغل پاره وقت یا موقت یافت می شوند. ۷۷٪ از این مشاغل توسط زنان در سال ۲۰۱۲ تکمیل شد. در بین زنانی که کار می کنند، اتحادیه های زنان فقط از نظر اندازه و قدرت نسبی اندک هستند. زندگی خانوادگی. نقش سنتی زنان در ژاپن به عنوان «سه مورد تسلیم» تعریف شده است: زنان جوان به پدران خود تسلیم می شوند. زنان متأهل به همسرشان تسلیم می شوند و زنان سالخورده به فرزندان خود تسلیم می شوند. گونه های این چیدمان را می توان در ژاپن معاصر مشاهده کرد، جایی که زنان خانه دار وظیفه آشپزی، تمیز کردن، فرزندآوری و حمایت از همسران خود را برای کار بدون هیچ گونه نگرانی در مورد خانواده و همچنین تعادل در امور مالی خانواده دارند. با این حال، با افزایش تعداد خانواده های دارای درآمد دوگانه، زنان و مردان مشاغل خانگی را به اشتراک می گذارند، و تحقیقات نشان می دهد که این منجر به افزایش رضایتمندی نسبت به خانوارهایی است که کار را به روشهای سنتی تقسیم می کنند. تحصیلات. با پیشرفت جامعه، دختران بیشتر و بیشتر برای دریافت آموزش عالی به
دانشکده ها می روند. امروزه بیش از نیمی از زنان ژاپنی فارغ التحصیلان دانشگاه یا دانشگاه هستند. نسبت محققان زن در ژاپن ۱۴٫۶٪ است. در دوره مبارزات انتخاباتی دوران میجی، آموزش مدرن زنان با جدیت آغاز شد. اولین مدارس برای زنان در طول این زمان آغاز شد، هر چند موضوعات آموزش و پرورش بسیار جنسیتی بودند، زنان هنر کلاس سامورایی، مانند مراسم چای و گل آرایی را یادمی گرفتند. قانون آموزش ۱۸۷۱ تصریح کرد که دانش آموزان باید «بدون هیچ گونه تمایزی از کلاس و جنسیت» آموزش ببینند. با این وجود، پس از سال ۱۸۹۱ دانش آموزان پس از کلاس سوم جدا شدند، و بسیاری از دختران تحصیلات خود را در دوره متوسطه تمدید نکردند. در اواخر دوره میجی، در هر بخش ژاپن یک مدرسه دخترانه وجود داشت که با ترکیبی از مدارس دولتی، مبلغین و خصوصی اداره می شد. تا سال ۱۹۱۰، تعداد بسیار کمی از دانشگاه ها زنان را پذیرفتند. فارغ التحصیلی اطمینان حاصل نمی شد، زیرا اغلب زنان برای ازدواج یا مطالعه «امور عملی» از مدرسه بیرون می کشیدند. سلامتی. امید به زندگی زنان ژاپنی در ۸۷ سالگی طولانی ترین از هر جنسیتی در هر نقطه از جهان است. سقط جنین در ژاپن تحت برخی محدودیت ها قانونی است.
این تعداد در سال از سال ۱۹۷۵ تاکنون ۵۰۰۰۰۰ نفر کاهش یافته است. با این حال، از ۲۰۰۰۰۰ سقط جنین انجام شده در سال، ۱۰٪ زنان نوجوان هستند، که تعداد آنها از سال ۱۹۷۵ افزایش یافته است. زیبایی. صنعت لوازم آرایشی ژاپن دومین کشور بزرگ جهان است که بالغ بر ۱۵ میلیارد دلار در سال درآمد دارد. بازار قدرتمند محصولات زیبایی به ارزشی که در زمینه انضباط و خودسازی در ژاپن قرار دارد، متصل شده است، جایی که بدن از طریق کاتا تسخیر می شود در دوره هی آن، استانداردهای زیبایی زنانه از دندانهای تیره، مقداری چربی بدن و ابروهای رنگ شده در قسمت اصلی (که تراشیده شده بودند) پیروی می کردند. شرکت های زیبایی از زمان میجی در ایجاد استانداردهای معاصر زیبایی در ژاپن نقش داشته اند. به عنوان مثال، شرکت آرایشی و بهداشتی ژاپنی، شیسیدو مجله ای به نام "Hannatsubaki" با توصیه های زیبایی برای خانم ها که بر سبک و مو و سبک معاصر تأکید می کنند ، منتشر کرد. " دختر مدرن " () قبل از جنگ ژاپن دنبال مدهای غربی بود که از طریق این نوع رسانه های ژاپنی فیلتر می شدند. محصولات منعکس کننده چندین نگرانی رایج در بین زنان ژاپنی است. نظرسنجی های متعدد نشان می دهد که زنان نگ
ران «چاقی، اندازه پستان، بی مویی و اندازه باسن» هستند. شکل ایده آل یک زن ژاپنی عموماً شکننده و ریز است. آرمان های زیبایی ژاپنی از ویژگی های کوچک و چهره های باریک طرفداری می کنند. چشمان بزرگ تحسین می شود، به خصوص وقتی که «پلک های مضاعف» دارند. از ویژگی های ایده آل دیگر پوست کم رنگ است. پوست برنزه از لحاظ تاریخی با طبقه کارگر و پوست کمرنگ مرتبط با اشراف همراه بوده است. برای جلوگیری از آفتاب، بسیاری از زنان در ژاپن احتیاط می کنند و برخی از لوسیون ها برای سفیدتر شدن پوست فروخته می شوند. گیشا. گیشا در ژاپن به زنانی گفته می شد که برای رقص و آواز، سرگرمی، حاضرجوابی و پذیرایی تربیت می شدند و یک سرگرم کننده سنتی زن ژاپنی است که به عنوان یک مهماندار عمل می کند و مهارت های آن شامل اجرای هنرهای مختلف ژاپنی از جمله موسیقی کلاسیک، رقص، بازی ها، سرو چای و مکالمه، عمدتاً برای سرگرم کردن مشتریان مرد است. گیشا به عنوان سرگرمی های ماهر بسیار جدی آموزش داده می شود و نباید با روسپی ها اشتباه گرفته شود. برنامه تمرینی از سنین جوانی به طور معمول ۱۵ سال شروع می شود، و می تواند در هر جایی از شش ماه تا سه سال طول بکشد. یک گیشا جوان در
آموزش، زیر ۲۰ سال، یک مایکو (maiko) نامیده می شود. مایکو (به معنای واقعی کلمه "دختر رقصنده") مربی ارشد ژایشه خود یادمی گیرد و همه تعالیمشان را دنبال می کند. سپس در حدود ۲۰ تا ۲۲ سالگی، مایکو در مراسمی به نام اریکای (erikae) به یک گیشای تمام عیار ارتقا می یابد. پیشگیری از بارداری و تمایلات جنسی. در ژاپن، قرص ضدبارداری در سال ۱۹۹۹، خیلی دیرتر از بیشتر کشورهای غربی، قانونی شد. استفاده از آن هنوز هم کم است، به طوری که بسیاری از زوج ها کاندوم را ترجیح می دهند. تمایلات جنسی در ژاپن به طور جداگانه از سرزمین اصلی آسیا شکل گرفته است، و ژاپن دیدگاه کنفوسیایی ها دربارهٔ ازدواج را که در آن عفاف بسیار مورد توجه است، اتخاذ نکرد. با این حال، تولد خارج از ازدواج در ژاپن نادر است.
رضایت در بی دی اس ام زمانی کاربرد دارد که یکی شرکت کنندگان اجازه اِعمال رفتاری خاص یا انواع روابط روی خود را به شریکش می دهد. این امر با مفهوم رضایت آگاهانه بسیار مشترک است و همزمان یک مسئله شخصی، اخلاقی و اجتماعی محسوب میشود. این موضوع در بی دی اس ام توجهات زیادی را به خود جلب می کند و در نتیجه آن مدلهای رضایتمندی مانند ایمن، عاقلانه و اجماع و خطر آگاهانه توافقی ایجاد گشته است. ناظران خارج از جامعه بی دی اس ام نیز در مورد مسئله رضایت در بی دی اس ام اظهار نظراتی کرده اند و گاه به رضایت قانونی اشاره می کنند که یک موضوع جداگانه و تا حد زیادی نامرتبط است. با این حال وجود رضایت صریح در بی دی اس ام غالباً می تواند پیامدهایی برای بی دی اس ام و قانون داشته باشد و پیگرد قضایی مسائل بسته به کشوری که شرکت کنندگان در آن فعالیت می کنند می تواند متغیر باشد.
در بی دی اس ام، بازی مرزی اصطلاحیست برای توصیف فعالیت هایی که اصل «سالم، عاقلانه و مورد رضایت» را به چالش میکشند. اگر کسی از خطرات و عواقب این کار آگاه باشد و باز هم بخواهد آن را انجام دهد آنگاه اقدام فرد خطر آگاهانه توافقی در نظر گرفته می شود. بازی مرزی ممکن است عواقب و آسیب های احتمالی کوتاه مدت یا طولانی مدتی در پی داشته باشد یا حتی منجر به مرگ شود، نمونه آن شامل فعالیت هایی مانند اختناق شهوانی، بازی آتش، بازی چاقو، بازی ترس، بازی دما، شمع بازی و تفنگ بازی را شامل شود.
سلطه گرِ مرد به فعالیتهایی در بی دی اس ام اشاره دارد که شریک سلطه گر در آن مرد است.
سلطه پذیر مذکر یا مِل ساب وضعیتی در بی دی اس ام و سایر فعالیتهای جنسی است که در آن شریک مطیع مرد است.
سلطه پذیر مؤنث فعالیت یا روابطی را توصیف می کند که در آن جنسیت زن گرایش به سلطه پذیری برابر شریک جنسی خود را دارد. ارائه می تواند داوطلبانه و برپایه رضایت باشد، مانند آنچه در روابط بی دی اس ام شکل می گیرد. شریک غالب معمولاً یک مرد است، اما می تواند یک زن دیگر نیز باشد یا ممکن است چندین شریک غالب به طور همزمان وجود داشته باشند. زن مطیع ممکن است لذت جنسی یا رضایت عاطفی را در از دست دادن کنترل و اختیاراتش در درجات مختلف، به یک شریک غالب مورد اعتماد، تجربه کند. بر پایه جنسیت. یک مطالعه در سال ۱۹۸۵ نشان می دهد که حدود ۳۰٪ از شرکت کنندگان در فعالیتهای بی دی اس ام زن هستند. یک مطالعه دیگر در سال ۱۹۹۵ نشان داد که ۸۹٪ از زنان دگرجنسگرا که در بی دی اس ام فعال هستند در عمل بانداج نقش سلطه پذیر-گیرنده را برعهده می گیرند، همچنین ترجیح می دهند تا نقششان را برای یک مرد غالب انجام دهند، علاوه بر این ۷۱٪ از مردان دگرجنسگرا نقش سلطه گر را ترجیح می دهند. در ادبیات و رسانه. سلطه پذیری و سلطه گری بر زنان یک موضوع بسیار رایج در ادبیات سنتی است. اغلب، واقعیتِ جایگاه زن در ازدواج و آسیب پذیری و وابستگی اجتماعی وی منعکس می شود. علت ه
ا. مازوخیسم یک نوع اختلال روانی است. در این نوع اختلال فرد با آسیب رساندن به خود احساس رضایت می کند. البته ممکن است که این آسیب ها روحی یا جسمی باشد. فرد مازوخیست یا آزار طلب برای اینکه به لذت برسد، خود را در موقعیت های خطرناک قرار می دهد. این مسئله دلیل علمی دارد؛ بدن انسان هنگامی که در حال درد کشیدن باشد اندورفین ترشح می کند. اندورفین ضددرد بوده و باعث سرخوشی می شود. ترشح آن باعث می شود فرد حالتی مانند مصرف مورفین پیدا کند. مبتلایان به مازوخیستم به این حالت سرخوشی اعتیاد پیدا می کنند و با صدمه زدن به خود آن را بارها و بارها تجربه می کنند. این اختلال اگر به موقع درمان نشود، عواقب جبران ناپذیری دارد. بنابراین بهتر است فرد یا اطرافیان او به سرعت برای درمان او اقدام کنند. ازنظر فروید تمایلات جنسی زنان به طور غریزی به سمت مازوخیسم یا آزارطلبی جنسی است. این انحراف جنسی به سادگی قابل تشخیص نیست و معمولا فرد مازوخیست بیماری جنسی خود را قبول ندارد و آن را سلیقه شخصی می نامد.