Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یب کرده و او را می بیند. در بازگشت به خیابان بیکر، تیم نیلسون خانم هادسون را به عنوان گروگان می گیرد، اما شرلوک نیلسون را سرکوب کرده و او را از پنجره بیرون می اندازد. ماه ها بعد، آیرین در خیابان بیکر ظاهر می شود و فاش می کند که هنوز تحت تعقیب است. او از شرلوک می خواهد که کدی را که از یک عضو وزارت دفاع دزدیده شده است، رمزگشایی کند. شرلوک این کد را به شماره صندلی های هواپیما فاش می کند و متوجه می شود که این کد مربوط به پروازی است که فردا از فرودگاه هیترو می رود. آیرین این اطلاعات را به طور مخفیانه به موریارتی منتقل می کند، که به مایکرافت می نالد و می گوید که حالا نقشه آنها را می داند. یک مقام دولتی شرلوک را به فرودگاه هیترو می برد. مایکرافت تأیید می کند که دولت قصد داشت یک هواپیما پر از اجساد ارسال کند تا از هشدار دادن به تروریست ها مبنی بر اینکه آنها می دانستند که هواپیما قرار است بمب گذاری شود، جلوگیری کند، که این به افسانه کانوینگتون شباهت دارد. با این حال، چون شرلوک ناخواسته به آیرین (و به تبع آن موریارتی) کمک کرده بود تا کد را بشکند، این طرح شکست خورد. آیرین ظاهر می شود و فهرستی از خواسته ها را به مایکرافت
می دهد، از جمله حفاظت، در ازای محتوای تلفن خود. با این حال، شرلوک رمز عبور تلفن را «SHER» حدس می زند، بنابراین صفحه نمایش نوشته «I AM SHER-LOCKED» را نشان می دهد. بدون داشتن اهرم فشاری، آیرین برای دریافت حفاظت التماس می کند، اما شرلوک و مایکرافت او را رد می کنند. چند ماه بعد، مایکرافت تلفن آیرین را به جان می دهد و به او می گوید که - هرچند قصد دارد به شرلوک بگوید که او وارد برنامه حفاظت از شاهدان در آمریکا شده است - در واقع او توسط تروریست ها کشته شده است. در آپارتمانشان، شرلوک از جان می خواهد تلفن آیرین را بدهد و می گوید که آخرین پیامکش به او «خداحافظ، آقای هلمز» بوده است، که مرگ او را نشان می دهد. پس از رفتن جان، در فلش بک نشان داده می شود که شرلوک به عنوان جلاد مبدل شده و آیرین را نجات داده بود.
سگ های باسکرویل () دومین قسمت از فصل دوم سریال شرلوک می باشد.
روابط ایران و اندونزی () روابط دو جانبه بین جمهوری اسلامی ایران و اندونزی می باشد و همواره روابط دو کشور گرم و دوستانه بوده است. روابط ایران و اندونزی به طور خاص دارای اهمیت زیادی است زیرا هر دو کشور از کشورهای با اکثریت مسلمان بوده و علیرغم اختلاف در مذهب هر دو کشور مسئول ارائه جهان اسلام به صورت سراسری می باشند. اندونزی با ۲۴۲ میلیون پرجمعیت ترین کشور اسلامی است در عین حال بزرگ ترین جمعیت سنی در جهان را دارد در حالی که ایران بزرگ ترین جمعیت شیعه در جهان را داراست. روابط دیپلماتیک دو کشور از سال ۱۹۵۰ شروع شد. اندونزی یک سفارت در تهران دارد و ایران نیز یک سفارت در جاکارتا. هر دو کشور عضو سازمان جهانی تجارت (WTO), جنبش عدم متعهد (OIC) و دی هشت می باشند. بر اساس گفته سرویس جهانی بی بی سی، ۳۶ درصد مردم اندونزی نسبت به نفوذ ایران نظر منفی داشته و ۳۴درصد نظر مثبت دارند. پیشینه. دو کشور ایران و اندونزی در سال ۱۳۳۰ (۱۹۵۱ میلادی) در سطح وزیر مختار روابط دیپلماتیک خود را برقرار کردند و در سال ۱۳۳۹ این رابطه سیاسی به سطح سفیر ارتقاء پیدا کرد. در طول سالیان مقامات عالی رتبه دو کشور در سفرهای مختلف با یکدیگر دیدار و رایز
نی داشته اند. بعد از انقلاب اسلامی ایران، اندونزی یکی از پهنه های فعالیت ارگان های مذهبی ایران مانند سازمان فرهنگ ارتباطات اسلامی، رایزنی فرهنگی، تقریب مذاهب در این کشور بوده است. همچنین همکارهای بین دو کشور اندونزی و ایران در مجامع و سازمان های بین المللی مانند سازمان ملل، جنبش عدم تعهد، سازمان همکاری اسلامی و دی هشت دوستانه و نزدیک بوده است. همچنین ایران با کشورهای اتحادیه منطقه ای «آ سه آن» که اندونزی نیز عضو آن است دارای روابط تجاری و اقتصادی می باشد و همواره مشوق گسترش رابطه بین اکو و آسه آن بوده و در اجلاس های مشترک این دو اتحادیه شرکت فعال دارد. روابط سیاسی. در اردیبهشت سال ۱۳۸۵ رئیس جمهور وقت ایران، محمود احمدی نژاد، به اندونزی سفر کرد و در این سفر ۶ سند همکاری در زمینه سیاسی، اقتصادی به امضاء رسید. در پاسخ به این سفر، رئیس جمهور اندونزی در اسفند ۱۳۸۶ در رأس یک هیئت بلندپایه به ایران سفر کرد و با سید علی خامنه ای و احمدی نژاد دیدار و گفتگو کرد. همچنین احمدی نژاد در آبان ۱۳۹۱ برای شرکت در پنجمین نشست مجمع دموکراسی بالی به اندونزی سفر کرد و با رئیس جمهور اندونزی، یودیونو ملاقات داشت. در اردیبهشت ۱۳۹۴ حس
ن روحانی، رئیس جمهور ایران برای شرکت در اجلاس سران آسیا - آفریقا به اندونزی سفر کرد و علاوه بر شرکت در اجلاس با رئیس جمهور اندونزی نیز دیدار و گفتگو کرد. در اردیبهشت ۱۳۹۵ اوکاناونیو علی مودین سفیر جدید اندونزی استوارنامه خود را تقدیم رئیس جمهور ایران، روحانی کرد. حسن روحانی در این دیدار گفت که ایران آمادگی دارد تا در بخش های مختلف مانند انرژی، ساخت سد، نیروگاه و پالایشگاه سرمایه گذاری بکند. در دیماه ۱۳۹۴ بعد از وقایع حمله به سفارت عربستان در تهران و مشهد که باعث قطع رابطه عربستان با ایران شد، وزیر دینی اندونزی، لقمان حکیم، به منظور رفع تنش بین دو کشور پیشنهادهایی ارائه کرد که عربستان از آن استقبال نکرد و راه به جایی نبرد. در خردادماه ۱۴۰۲ سید ابراهیم رییسی، رئیس جمهور ایران به این کشور سفر کرد و علاوه بر دیدار با رئیس جمهور این کشور پیمان نامه های مهمی برای ارتقای روابط دو کشور امضا شد. روابط اقتصادی. در اردیبهشت ۱۳۹۵ علی طیب نیا وزیر امور اقتصادی و دارایی ایران در سفر به جاکارتا با بامبانگ بروچونگورو وزیر دارایی اندونزی راه های توسعه روابط دو کشور را مورد بحث و تبادل نظر قرار داد. شرکت نفت دولتی اندونزی در خ
رداد سال ۱۳۹۵ با انعقاد قراردادی اقدام به خرید ۸۰ هزار تن گاز مایع از ایران کرد. در اسفند ۱۳۹۵ دارمین ناسوتیون وزیر هماهنگی و اقتصاد اندونزی که به ایران سفر کرده بود با وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات ایران «محمود واعظی» دیدار کرد. در این دیدار دو طرف در رابطه با حمایت از بخش خصوصی، گسترش روابط فرهنگی، تجارت، توسعه روابط گمرکی، افزایش حجم در بخش انرژی تبادل نظر و به رایزنی پرداختند. روابط فرهنگی. انجمن فرهنگی ایران و اندونزی که یک مؤسسه غیردولتی است در اندونزی در زمینه های فرهنگی، هنری، علمی، فنی و … فعالیت می کند. سایر فعالیت های فرهنگی ایران در اندونزی عبارتند از : انتشار مجله اندونزیایی یوم القدس که توسط سفارت ایران منتشر می شود، برگزاری نمایشگاه های متعدد فرهنگی در جاکارتا، اهدای مجموعه کتب مرجع شیعی به کتابخانه ها و تأسیس رادیو ملایو در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. هر ساله جمهوری اسلامی ایران در جشنواره اسلامی جاکارتا در آستانه ورود به ماه رمضان به صورت گسترده ای شرکت می کند. در این جشنواره نمایشگاه و فروشگاه اقلام فرهنگی و اقتصادی از برخی کشورهای اسلامی به نمایش گذاشته می شود که اساساً اسلامی است، ما
نند مسابقات قرائت قرآن، سمینارهایی در مورد بانکداری اسلامی، صنعت حلال، بررسی سیستم بهداشت تغذیه در ماه رمضان. مرکز فرهنگی جاکارتا که توسط یک روحانی بنام حکیم الهی در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده به عنوان یک مرکز غیردولتی توسط شیعیان این کشور اداره می شود. این مرکز اقدام به ترجمه کتاب های دینی شیعه و برگزاری جلسات مذهبی می کند. دفتر خامنه ای و مجمع جهانی اهل بیت از این مرکز حمایت و پشتیبانی می کنند. همچنین سازمان اهل بیت اندونزی در ژوئیه ۲۰۰۰ توسط فردی بنام جلال الدین رحمت در شهر یاندوگ تأسیس و فعالیت خود را در بیش از ۳۰ شعبه در شهرهای مختلف اندونزی گسترش داده است. سایر مؤسسات شیعه که در اندونزی فعالیت دارند و توسط نهادهای ایرانی حمایت و پشتیبانی فرهنگی و مالی می شوند عبارتند از: مبارزه با قاچاق مواد و انسان در اندونزی. در مهر ۱۳۸۸ مقامات دولتی اندونزی اعلام کردند که دو زن و ۸ مرد ایرانی را که با پروازهای مختلف به جاکارتا پرواز کرده اند را دستگیر کرده و از آن ها نزدیک به ۱۰ میلیون و هفتصد هزار دلار مواد روی گردان کشف کرده اند. این مواد شامل ۲۶٫۸ کیلوگرم کریستال و ۲۲٫۸ لیتر مواد روی گردان بوده است. در ۱۵ تیر ۱۳۹۲ پلیس ان
دونزی ۷۱ ایرانی را که قصد داشتند از طریق آب های اندونزی خود را به استرالیا برسانند دستگیر کرد. در فروردین ۱۳۹۵ پلیس اندونزی یک ایرانی را به اتهام ۵۴ کیلوگرم مواد مخدر که در بطری های چسب جاسازی شده بود دستگیر شد پلیس اندونزی گفت که تحقیقات نشان می دهد که این مواد از ایران به اندونزی قاچاق شده است. در آبان ۱۳۹۶ مأموران گمرک اندونزی ۱۰ ایرانی شامل ۸ زن و ۲ مرد را که از ۴ کشور وارد جاکارتا شده بودند را دستگیر کردند. این افراد مواد مخدر همراه خود را ظروف غذا و بسته های لوازم بهداشتی جاسازی کرده بودند که میزان آن بیش از ۱۰ میلیون دلار ماده مخدر آنفیتامین و هروئین بود.
تسلیمی یک نام خانوادگی ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
آبشار رایخنباخ () (می تواند «فروپاشی در رایخنباخ» نیز معنا دهد (با توجه به داستان اصلی)؛ نام گذاری، الهام گرفته ای از روی داستان اصلی بوده و «آبشارهای رایخنباخ» (مکانی در سوئیس) که مکان مرگ شرلوک و موریارتی در داستان اصلی بوده با توجه به ژانر نئونویر فیلم، در قالب معمای تابلوی «آبشار رایخنباخ» خلاصه گردیده است.) سومین قسمت از فصل دوم مجموعه تلویزیونی شرلوک می باشد.
نعش کش خالی () اولین قسمت از فصل سوم مجموعه تلویزیونی شرلوک می باشد.
سه نشانه () دومین قسمت از فصل سوم مجموعه تلویزیونی شرلوک می باشد. این قسمت بعد از قسمت اول فصل سوم یعنی «نعش کشِ خالی» و قبل از قسمت سوم فصل سوم یعنی «آخرین عهدِ او» پخش شده است. خلاصه داستان. این قسمت ماجرای روز عروسی جان و مِری را روایت می کند. جان، شرلوک را به عنوان ساقدوش و سخنران مجلس انتخاب می کند. شرلوک در بین سخنرانی یکی از پرونده هایش را حل می کند که باعث می شود دوستِ قدیمیِ جان، یعنی سرگرد جیمز شُولتو، از مرگ به وسیله عکاس عروسی نجات پیدا کند. عبارتِ «سه نشانه» به این منظور است که شرلوک با توجه به حرکات مِری، سه نشانه را می یابد که به معنای بارداری مِری است. او همچنین در این قسمت با دوستِ مِری، یعنی جِنین، آشنا می شود. جِنین منشیِ دفترِ مگنسون است.
آخرین سوگند او () سومین قسمت از فصل سوم مجموعه تلویزیونی شرلوک می باشد.
شهروندان سوری در خارج به مهاجرین سوری در طول قرن ۱۹ و پس از آن اطلاق می شود که به انتخاب خود یا به اجبار وطن خود سوریه را ترک کردند و در حال حاضر در دیگر کشورها به عنوان مهاجر یا به عنوان پناهندگان جنگ داخلی سوریه زندگی می کنند. تاریخچه. مهاجرت شهروندان سوری به بسیاری از مناطق دنیا بعد از مواجه شدن سوریه با بحران های اقتصادی در حکومت عثمانی ها از سال ۱۸۲۰ شروع شد، کشورهایی که شامل این مهاجرت بودند از اساس شامل مصر، آمریکا، آمریکای جنوبی بودند، بعد از جنگ جهانی اول تعدادی از سوری ها به آلمان و ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند، در جریان استعمار فرانسه بر سوریه تعدادی از سوری ها به فرانسه برای تحصیلات مهاجرت کردند و در همان جا باقی ماندند و بعد از جنگ جهانی دوم تعداد زیادی به کشورهای آمریکای جنوبی و اروپا مهاجرت کردند، همچنین بعد از دوران صادرات نفت و وضعیت خوب زندگی، تعدادی به کشورهای عربی خلیج مهاجرت نمودند این موضوع به سال های ۱۹۷۰ بر می گردد کما اینکه در همان سال ها تعدادی به کشورهای استرالیا و چین و اندونزی مهاجرت کردند. جمعیت سوری ها در خارج در قرن ۱۹. تعداد سوری هایی که اصلیتشان نیز از سوریه بود در کشورها
ی عربی بجز سوریه و لبنان نزدیک به ۲٫۷۵۰٫۰۰۰ بود و همین عدد در مورد سوری هایی که در کشورهای اروپایی مقیم شدند به ۵٫۰۰۰٫۰۰۰ نفر می رسید، اما این عدد در آمریکا و کانادا به دو قسمت تقسیم می شد: تعدادی که در جامعه این دو کشور حل شدند و ازدواج کردند و هویت سوری بودن خود را از دست دادند عدد آن ها به ۸٫۰۰۰٫۰۰۰ می رسد، کما اینکه تعدادی هستند که هنوز در این کشورها هستند ولی هویت سوری خود را حفظ کردند و اصلیت سوری خود را حفظ کردند و عدد آن ها به ۴٫۰۰۰٫۰۰۰ می رسد تعداد سوری هایی که در آمریکای جنوبی مستقر شدند و هویت خود را در این کشورها از دست داده و با جامعه آنجا یکی شدند و ازدواج کردند به ۱۲٫۰۰۰٫۰۰۰ می رسد و در این میان کسانی که هویت و اصلیت خود را حفظ کرده اند به ۱۱٫۰۰۰٫۰۰۰ می رسد، علت این اختلاف به مهاجرتهای بعد از سال ۱۸۲۰ بر می گردد، به همین دلیل سوریهایی که در مورد حفظ هویت خود سختگیر نبودند مناصب بالایی را نیز اشغال کردند از جمله رئیس جمهور سابق آرژانتین کارلوس منم اصلاً یک فرد سوری بود (جد و پدر و مادر او سوری و مسلمان بودند) سوریهای مقیم در کشورهای آمریکای جنوبی عموماً از گروه های تجار و افراد بلند مرتبه شغلی ب
ودند بیشترین تعداد سورهایی که پناهنده شدند در برزیل می باشند و عدد این مهاجرین به ۷٫۰۰۰٫۰۰۰ می رسد و ساکنان قبلی دو شهر حمص و لاذقیه بودند و تحت عنوان پناهنده در آرژانتین و آمریکا پذیرفته شدند. رانده شده های بعد از بحران سوریه در ۲۰۱۱. پناهندگان مربوط به بحران سوریه. پناهندگان بحران سوریه یا پناهندگان سوری: شهروندان سوری با بالا گرفتن بحران در سوریه از کشور خود فرار کردند، در مه سال ۲۰۱۳ عدد ثبت شده در مورد پناهندگان سوری به ۱٫۲۰۰٫۰۰۰ در کشورهای همجوار سوریه به طور خاص در اردن، لبنان وترکیه رسید و علاوه بر آن ده ها هزار نفر نیز پناهندگانی بودند که عدد آن ها ثبت نشده است، و حدوداً ۲۲۷٫۰۰۰ نفر نیز بودند که در انتظار ثبت اسامی خود بودند. پناهندگان سوری در ترکیه. برای اولین بار دولت ترکیه قوانین جدید پناهندگی برای تعریف حقوق قانونی پناهندگان سوریه در کشور خود وضع کرد، براساس قانون مصوب نوامبر در شورای وزیران ترکیه پناهندگان دارای کارت هویت جدید شدند و براساس قانون تصویب شده در اکتبر این پناهندگان از خدمات درمانی و آموزشی برخوردار شدند و با قانون پناهندگی به شماره ۲۲، دولت ترکیه اقدام به بنا کردن اردوگاه های پناهن
دگی کرد که به پناهندگان سوری خوش آمد می گفت کرد و به این ترتیب دولت ترکیه بیشترین عدد پناهندگان سوری را در خود پذیرفت، در حال حاضر تعداد پناهندگان سوری مورد استقبال قرار گرفته در کشور ترکیه به ۱٫۶۰۰٫۰۰۰ می رسد، در این کشور پناهندگان سوری را به لقب مهمان توصیف می کنند. پناهندگان سوری در خارج در ۲۰۱۵. تعداد مردم سوریه در خارج از سوریه حدود ۱۳ میلیون نفر است که تقریباً نیمی از جمعیت این کشور است. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد گزارش می دهد که ۴٫۹ میلیون پناهنده جهانی در سال ۲۰۱۵ شهروندان سوری بودند. تحت قانون ملی بودن در حال حاضر، مردم سوریه سوریه حق بازگشت خود به سوریه ندارند.
استقلال برزیل () شامل مجموعه ای از رویدادهای سیاسی و نظامی است که در سال های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۴ بوقوع پیوسته است. بیشتر این رویدادها بدنبال اختلافاتی رخ داد که میان برزیل و پرتغال بر سر استقلال امپراتوری برزیل وجود داشته است. جشن استقلال برزیل. سالگرد استقلال برزیل در تاریخ ۷ سپتامبر هر سال یعنی روز برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۸۲۲ جشن گرفته می شود. پرنس پدروی دوم استقلال برزیل از پرتغال را در این روز اعلام کرد. در اواخر سال ۱۸۲۵ بعد از به رسمیت شناخته شدن رسمی برزیل، توافقی میان این کشور و پرتغال به امضا رسید. پیشینه. سرزمینی که هم اکنون برزیل نامیده می شود در آوریل سال ۱۵۰۰، مورد ادعای پرتغال بود. پرتغالی هایی که وارد خاک برزیل شدند با بومی هایی مواجه شدند که اغلبشان با زبان توپی گارانی صحبت می کردند. اگرچه اولین استقرار نیروهای پرتغالی در خاک برزیل در سال ۱۵۳۲ انجام گرفت ولی مستعمره سازی این سرزمین در سال ۱۵۳۴ آغاز شد، زمانی که پادشاه جان سوم خاک برزیل را به پانزده فرمانداری موروثی تقسیم کرد. این سازماندهی با این حال مشکل ساز بود. در سال ۱۵۴۹ پادشاه یک فرماندار کل را منصوب کرد تا تمامی مستعمره ها ی پانز
ده گانه را اداره کند. پرتغالی ها برخی از قبایل بومی را جذب کردند. در حالی که بسیاری از بومیان دیگر به تدریج در جنگ های طولانی یا در اثر بیماری نابود شدند. تجارت شکر. در اواسط قرن شانزدهم، با توجه به بالا رفتن تقاضای بین المللی شکر، این محصول به مهم ترین صادرات برزیل تبدیل شد. برای به دست آوردن سود از چنین شرایطی بود که تا سال ۱۷۰۰ قرن هفدهم، بیش از ۹۶۳٬۰۰۰ برده آفریقایی از کشورهای حوزه اقیانوس اطلس برای کار در برزیل آورده شد. در پایان قرن هفدهم، صادرات شکر شروع به کاهش کرد اما با شروع دهه ۱۶۹۰ کشف طلا توسط جویندگان در منطقه میناس گراییس در معادن عمومی که در حال حاضر ماتو گروسو، گوییاس و ایالت میناس گرایس نامیده می شود، این مستعمره را از فروپاشی قریب الوقوع نجات داد. از سراسر برزیل و همچنین از پرتغال، هزاران مهاجر به معادن یاد شده آمدند. گسترش استعمار. نیروهای نظامی پرتغال با جنگ علیه فرانسوی ها، به آرامی سرزمین هایشان را به جنوب شرقی گسترش دادند و در سال ۱۵۶۷ ریو دو ژانیرو و در سال ۱۶۱۵ سائو لوئیس در شمال غرب این کشور را تصرف کردند. آن ها نیروهای نظامیشان را به جنگل آمازون فرستادند و مواضع انگلیسی ها و هلندی
ها را فتح کردند و از سال ۱۶۶۹روستاها و قلعه های خودشان را در آنجا ساختند. در سال ۱۶۸۰، آن ها به جنوب رسیده و ساکرامنتو در کرانه ریو دلا پلاتا، (اوروگوئه کنونی) را تأسیس کردند. اسپانیایی ها سعی کردند از گسترش پرتغال به قلمروی متعلق به آن ها جلوگیری نمایند و موفق شدند که در سال۱۷۷۷ این پیشروی را در منطقه باندا اورینتال متوقف کنند. افول استعمار. پس از آنکه ارتش ناپلئون در سال ۱۸۱۵ شکست خورد، به منظور حفظ سرمایه هایش در برزیل و ترس از بازگشت به وضعیت مستعمراتی، پادشاه پرتغال، به جای یک حکومت مستعمره، دولتی متشکل از پادشاهی برزیل، پرتغال و الغرب را تشکیل داد. این پادشاهی زیر نظر فرمانروایی مشترک اداره می شدند. پادشاهی متحد پرتغال، برزیل و الغرب در ۱۸۱۵ میلادی به دنبال فرار خاندان سلطنتی پرتغال به برزیل، تشکیل گردید و هفت سال بعد به دنبال استقلال برزیل در ۱۸۲۲ میلادی، فرو پاشید. پرتغال نیز سرانجام در ۱۸۲۵ استقلال برزیل و تشکیل امپراتوری برزیل را به رسمیت شناخت. راه استقلال. در سال ۱۸۲۰ در پرتغال انقلاب مشروطه رخ داد. جنبشی که توسط مشروطه خواهان لیبرال آغاز شد، منجر به نشست کورت ها (یا مجلس مؤسسان) شد، که باید اولین
قانون اساسی پادشاهی را تدوین کند. مجلس مؤسسان خواستار بازگشت پادشاه جان ششم شد که از سال ۱۸۰۸ در برزیل زندگی می کرد. او در ۷ مارس ۱۸۲۱ پسرش شاهزاده پدرو را منصوب کرده بود که بر برزیل حکومت کند. پادشاه در ۲۶ آوریل به اروپا رفت. در حالی که دم پدرو در برزیل با کمک وزرای پادشاهی مانند وزرای جنگ، دریایی و دارایی، باقی ماند. افسران ستاد فرماندهی ارتش پرتغال مستقر در برزیل با جنبش مشروطه در پرتغال موافق بودند. رهبر اصلی افسران پرتغالی، ژنرال جورج دویلیز ززاره دسوسا تاارس شاهزاده را مجبور کرد تا نخست وزیر و وزیر دارایی را اخراج کند. هر دو این وزیران متحدان وفادار پدرو بودند که برای ارتش به عنوان یک پشتوانه بحساب می آمد. در ۳۰ سپتامبر ۱۸۲۱، مجلس مؤسسان حکمی را تصویب کرد که بر اساس آن استان های برزیل مستقیماً به پرتغال مرتبط می شدند. شاهزاده پدرو فرماندار تمام عیار ریو دو ژانیرو شد. او دستور داد دادگاه های قضایی که در سال ۱۸۰۸ توسط خوائو ششم تشکیل شده منحل شود. نارضایتی از مجلس مؤسسان در میان اکثر ساکنان برزیل (هم برزیلی و هم پرتغالی) فراگیر شد. دو گروه که مخالف اقدامات مجلس مؤسسان بودند شامل لیبرال ها به رهبری جواکیم
گونزالوس لدو (که توسط فراماسون ها حمایت می شدند) و شبه نظامیان تحت رهبری خوزه بونیفاسیو آندراادا پا به صحنه تضعیف دولت گذاشتند. هر دو جناح یادشده با هم نقاط مشترکی نداشتند. تنها نقطه مشترک آن ها این بود که می خواستند برزیل با پرتغال یک پادشاهی مستقل باشد. جنگ استقلال. از فوریه سال ۱۸۲۲جنگ بین برزیل و پرتغال آغاز شد و در نوامبر ۱۸۲۳، زمانی که آخرین سربازان پرتغالی تسلیم شدند این جنگ ادامه داشت. در این جنگ نیروی دریایی و زمینی، نیروهای شبه نظامی منظم و نامنظم هر دو طرف درگیر بودند. در ارتش و نیروی دریایی تازه تأسیس، مجوز سربازگیری اجباری گسترده بود بحدی که این سربازگیری مهاجران خارجی را نیز دربر گرفت. برزیل همچنین از بردگان به عنوان شبه نظامی استفاده می کرد و نیز با آزادی بردگان آن ها را وارد صفوف ارتش و نیروی دریایی می کرد. مناطق مختلفی از جمله سرزمین هایا، سیس پلاتینا، ریو دو ژانیرو و مارانیائو شاهد جنگ های زمینی و دریایی بود. در سال ۱۸۲۲ جنگ میان شبه نظامیان در خیابان های شهرهای اصلی این مناطق در جریان بود. در روی زمین بر خلاف اینکه نیروهای تقویتی از پرتغال به صحنه جنگ فرستاده شدند نتوانستند در مقابل نیروها
ی بومی و چریک های برزیلی در برخی از شهرها مانند سالوادور، مونته ویدئو و سائو لوئیس دوام بیاورند. در سال ۱۸۲۳، ارتش برزیل نیروهایش را بیشتر کرد و تلفاتش را نیز جایگزین کرد. نیروهای باقی مانده پرتغال هم که با کمبود نفر و سلاح روبرو بودند مجبور شدند تا در مناطقی مانند مونته ویدئو، سالوادور و سائو لوئیس دامنه حضورشان را محدود کنند. تا سال ۱۸۲۳ نیروی دریایی برزیل دیگر ترمیم شده بود. این نیرو با وارد کردن بردگان، سفیدپوست هایی که سربازگیری اجباری شده بودند و مزدوران خارجی (انگلیسی ها و آمریکایی ها) کمبود نیروهایش را برطرف کرد و موفق شد تا سواحلش را از سربازان پرتغالی پاکسازی کند و بخشی از آن ها را نیز به محاصره خود درآورد. تا پایان سال ۱۸۲۳، آن ها نیروی دریایی استعماری باقی مانده در سراسر اقیانوس اطلس را تا ساحل پرتغال پاکسازی کردند. تلفات در جنگ های استقلال. تا امروز هنوز هیچ آمار قابل تکیه ای در مورد تلفات این جنگ در دست نیست. با این حال بر پایهٔ گزارش هایی که وجود دارد در طول ۲۲ ماه جنگ برزیل تعداد کشته ها در هر دو طرف بین ۵۷۰۰ تا ۶۲۰۰ نفر تخمین زده می شود. معاهده صلح و پیامدهای آن. آخرین سربازان پرتغالی در سال
۱۸۲۴ برزیل را ترک کردند. در تابستان ۱۸۲۵، یک پیمان صلح توسط برزیل و پرتغال امضا شد. بر اساس این توافق استقلال برزیل به رسمیت شناخته شد.
تاریخ کوزوو با تاریخ کشورهای هم سایه اش در هم تتنیده است. نام کوزوو از دشت کوزوو گرفته شده است که نبرد کوزوو در آنجا به وقوع پیوست. قرون وسطی. امپراتوری عثمانی. کوزوو در آغاز بخشی از آلبانی بود. در سال ۱۳۸۹ میلادی توسط مراد یکم به امپراتوری عثمانی پیوست شد. بعدها در حکومت عثمانی جزئی از "استان آلبانی" گشت. سپس از استان آلبانی جدا شده و به امپراتوری صرب ها داده شد. پیش از شکست عثمانی در میان جنگ جهانی اول، آلبانی و کوزوو به یکدیگر ملحق شده و تحت قیومیت ایتالیا قرار گرفتند. صرب ها در قرن ۷ میلادی به سرزمین کوزووی امروزی مهاجرت کردند ولی به علت عدم اتحاد بسیار آسیب پذیر بودند، نبرد کوزوو (Battle of Kosovo) در سال ۱۳۸۹ میلادی به وقوع پیوست که در جریان این جنگ عثمانی ها بر صرب ها غلبه کردند که این حادثه منجر به حاکمیت عثمانی ها بر این منطقه به مدت بیش از ۵ قرن شد. عثمانی ها بسیاری از ترک ها و آلبانیایی تبارها را به این منطقه منتقل کردند. صرب ها به دنبال از دست دادن حاکمیت، به تدریج اکثریت نژادی را نیز از دست دادند و آلبانیایی ها گروه نژادی عمده در کوزوو شدند. پس از پنج قرن، طی جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲ صربستان با
ر دیگر کوزوو را تحت کنترل خود درآورد. تاریخ معاصر. پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ دولت جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی، کوزوو را با نام استان خودمختار سوسیالیستی کوزوو به عنوان بخشی از جمهوری سوسیالیستی صربستان، به رسمیت شناخت. پس از چهار دهه، آلبانیایی تبارهای کوزوو تبلیغات وسیعی را به منظور خودمختاری بیشتر ترتیب دادند. در سال ۱۹۷۴ از جانب دولت یوگسلاوی، وضعیتی برابر با یک جمهوری به کوزوو اعطا شد. با وجود اعطای قانون گذاری به آلبانیایی تبارهای کوزوو، ناسیونالیست های آلبانیایی پا را از این نیز فراتر گذاشتند و در دههٔ ۸۰ میلادی با برگزاری شورش های خیابانی، خواستار استقلال کوزوو از یوگسلاوی شدند. ناسیونالیست های صرب کوزوو به رهبری اسلوبودان میلوسویچ، با تظاهرکنندگان آلبانیایی تبار درگیر شدند و این درگیری ها به خشونت کشیده شد. در سال ۱۹۸۹ و تحت رهبری میلوسویچ، صربستان قانون اساسی را به تصویب رساند که خودمختاری کوزوو به حداقل رسید. در سال ۱۹۹۱ نیز رهبران آلبانیایی کوزوو در پاسخ با برگزاری یک همه پرسی استقلال خود را از صربستان اعلام کردند. میلوسویچ که در آن زمان به رهبری یوگسلاوی نیز رسیده بود، سرکوب گسترده ای را
علیه دولت غیررسمی کوزوو که در آن زمان بر عهدهٔ ابراهیم روگووا بود و همچنین آلبانیایی تبارهای کوزوو آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲ ابراهیم راگوا، رئیس حزب اتحاد دموکراتیک کوزوو، دولت در سایهٔ کوزوو را تشکیل داد. دولت غیررسمی روگووا تلاش های منفعلانه ای را به منظور به دست آوردن حمایت های بین المللی و استقلال انجام داد. کوزوو اعلام استقلال کرد در سال ۱۹۹۹ با حمله ناتو به (صربستان و مونته نگرو) نیروهای صرب در ژوئن ۱۹۹۹ از کوزوو عقب نشینی کردند و در کوزوو یک حکومت موقت ایجاد شد که تحت نظارت سازمان ملل قرار گرفت. در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸، مجمع ملی کوزوو رسماً استقلال خود را از صربستان اعلام کرد. قانون اساسی کوزوو در ۹ آوریل ۲۰۰۸ تصویب و در ۱۵ ژوئن قابلیت اجرایی پیدا کرد. دین. اسلام و مسیحیت ادیانِ اصلی در کوزوو هستند.
جنگ استقلال آنگولا () به عنوان قیام علیه کشت اجباری پنبه آغاز شد و به مبارزه چند حزبی برای کنترل آنگولای پرتغال، یکی از مستعمرات سابق کشور پرتغال در بین سه جنبش ملی گرایانه و یک جنبش جدایی طلب تبدیل شد. این جنگ همچنین به بخشی از جنگ های برون مرزی پرتغال نیز اطلاق می شود که طی آن جنگ استقلال گینه بیسائو و موزامبیک نیز روی داده است. جنگ استقلال آنگولا جنگی چریکی بود که در مناطق وسیع و کم جمعیت آنگولا میان گروه های مسلح و نیروهای پرتغالی روی داد. در این جنگ نیروهای درگیر مرتکب جنایاتی نیز شدند. در آنگولا، پس از این که پرتغال جنگ را متوقف کرد، در میان جنبش های ملی گرایانه، درگیری های مسلحانه رخ داد. این جنگ رسماً در ژانویه ۱۹۷۵، زمانی که دولت پرتغال، اتحاد ملی برای استقلال کل آنگولا (UNITA)، جنبش آزادیبخش آنگولا (MPLA) و جبهه آزادیبخش ملی آنگولا (FNLA) توافقنامه Alvor را امضا کردند، به پایان رسید.
کبریت سوخته فیلمی به کارگردانی کاظم معصومی و به نویسندگی زامیاد سعدوندیان محصول سال ۱۳۹۱ است. داستان فیلم. کاوه با عابر پیاده ای تصادف می کند و به زندان می رود. او به طور غیرمنتظره ای توسط پدر همسرش حاجی توسلی با قید ضمانت آزاد می شود. کاوه بعد از آزادی متوجه می شود برادرش کشته شده و…
من نه منم یک مجموعهٔ تلویزیونی محصول سال ۱۳۸۵ ه .ش به کارگردانی بهروز خلجی، نویسندگی علی خودسیانی و تهیه کنندگی داریوش باباییان می باشد که از شبکهٔ دو پخش شد و در هنگام پخش با سانسور بسیاری مواجه گردید، به طوری که قسمت آخر آن کلاً داستان دگرگونه ای یافت و هیچ پیوندی با قسمت پیشین خود نداشت. این مجموعه در ۲۶ قسمت تهیه شده بود. «من نه منم»، قصهٔ یک دایی و خواهرزاده است که از راه کلاهبرداری زندگی خود را می گذرانند.
این زمینی ها یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۷۹ به کارگردانی مسعود شاه محمدی، نویسندگی مسعود شاه محمدی و تهیه کنندگی ایرج محمدی می باشد که از شبکه تهران پخش شد.
آشتی کنان یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۸۱–۱۳۸۲ به کارگردانی مجید صالحی، نویسندگی شهاب عباسی، علی اختیاری و علیرضا مسعودی و تهیه کنندگی مهران رسام می باشد که از شبکه سه پخش شد. این مجموعه در ۳۶ قسمت ۴۳دقیقه ای تهیه می شود.
خانه ای روی تپه یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۹۱–۱۳۹۲ به کارگردانی داریوش یاری، نویسندگی جابر قاسمعلی و تهیه کنندگی بهروز مفید می باشد که از شبکه دو پخش شد. این مجموعه در ۱۵ قسمت ۴۵ دقیقه ای تهیه شد.
این صفحه فهرستی از ماموریت های دیپلماتیک جمهوری دومینیکن به ازای مراکز کنسولگری این کشور در سراسر جهان را نشان می دهد. جمهوری دومینیکن قسمت بزرگ شرقی جزیره هیسپانیولا را تحت سلطه دارد.
اشک و سکوت فیلمی به کارگردانی و تهیه کنندگی اصغر نصیری محصول سال ۱۳۹۰ است. خلاصه داستان. یک مادر و دختر به نام پوران و ترانه در خارج از کشور زندگی می کنند. پوران برای دیدن مادرش که پیرزنی مریض است و در ایران زندگی می کند همراه با دخترش به ایران می آیند، او به دلیل اصرار زیادی که دارد مایل نیست کسی از آمدن آن ها به میهن آگاه شود اما ناخودآگاه یکی از همسایه های قدیمی آن ها را می بیند و ... بازیگران. لیلا بوشهری در نقش : پوران زهرا اویسی در نقش : ترانه کامران باختر در نقش : ایرج مینا جعفرزاده در نقش : مادر پوران محمدرضا نیک سرشت در نقش : سعید هما خاکپاش در نقش : مادر سعید میترا تبریزی در نقش : خاله ایرج ملیکا شعبان