Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه پنجمین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۰ تبدیل شد، در حالی که ۲۰۰ میلیون دلار بودجهٔ ساخت آن بوده که "تنت" را به یک بمب گیشه تبدیل می کند. مهم ترین دلیل شکست فیلم در گیشه، نمایش آن در زمان همه گیری کرونا اعلام شد. این فیلم برندهٔ جایزه اسکار بهترین جلوه های تصویری شد. داستان. یک مأمور سیا، «پروتاگونیست (قهرمان)»، در عملیات استخراج سازی یک دست سازه در اپرای ملی اوکراین شرکت می کند و پس از تصاحب آن، توسط مزدورانی اسیر و شکنجه شده و بعد از خوردن قرص خودکشی به هوش می آید اما متوجه می شود که قرص خودکشی در واقع یک آزمون وفاداری بود و همچنین این که دست سازه گم شده است. پروتاگونیست توسط سازمانی به نام تنت استخدام می شود و یک دانشمند در مورد گلوله هایی با آنتروپی «وارونه» به او توضیحاتی می دهد، به این معنی که این گلوله ها در طول زمان به عقب حرکت می کنند. پروتاگونیست از طریق یک رابط سیا با راهنمای خود، «نیل»، ملاقات می کند و پس از ردگیری گلوله های وارونه شده به پریا سینگ، دلال اسلحه در بمبئی می رسند. آن ها درمی یابند که پریا یکی از اعضای تِنِت است و گلوله های او توسط الیگارشی روسی به نام «آندری ساتور» خریداری و وارونه شده است. پر
وتاگونیست با «کت»، همسر ساتور که در حال حاضر با او قطع رابطه کرده روبرو می شود. کت به عنوان یک ارزیابی کنندهٔ آثار هنری به اشتباه صحت اصالت نقاشی جعلی «گویا» را تأیید می کند. پروتاگونیست به او می گوید که ساتور نقاشی را از جاعلی به نام «آرپو» خریداری کرده است و از این طریق قصد باج گیری از کت برای نگه داشتن او در رابطه را دارد. پروتاگونیست و نیل نقشه می کشند تا نقاشی را از انبار بندر آزاد روتاس در فرودگاه اسلو بدزدند. آن ها در آنجا با دو مرد نقابدار که از دستگاهی بیرون می آیند درگیر می شوند. پس از این اتفاق، پریا توضیح می دهد که این دستگاه در واقع به عنوان یک «درگاه» عمل می کند و می تواند آنتروپی اشیاء و افراد را وارونه کند و افراد نقابدار همان اشخاصی بودند که در جهت های مختلف در طول زمان در حال حرکت بودند. کت پروتاگونیست را به ساتور معرفی می کند و متوجه می شود که نقاشی صدمه ندیده است. ساتور قصد دارد پروتاگونیست را بکشد، اما پروتاگونیست جان ساتور را درحالی که کت در تلاش برای غرق کردن اوست، نجات می دهد. ساتور و پروتاگونیست برای بازیابی کیفی که ظاهراً حاوی پلوتونیوم ۲۴۱ است، با یکدیگر همکاری می کنند. در تالین، پر
وتاگونیست و نیل به یک کاروان شبیخون زده و کیف را می دزدند. این کیف در واقع حاوی دست سازهٔ گمشده در شهر کیف است. ساتور [در دنیای] وارونه درحالی که کت را گروگان گرفته، به آن ها شبیخون می زند. پروتاگونیست کیف خالی را به ساتور می دهد، و او پس از گرفتن آن عقب نشینی می کند. پروتاگونیست کت را نجات می دهد اما خیلی زود گیر می افتد و به وسیلهٔ درگاه به یک انبار منتقل می شود. در انبار، ساتور وارونه به کت با یک گلوله معکوس شلیک می کند و از او محل دقیق دست سازه را می پرسد. مأموران تنت به رهبری آیوز سر می رسند و در حالی که ساتور از طریق درگاه فرار می کند، پروتاگونیست را نجات می دهند و زخم کت را به وسیلهٔ درگاه درمان می کنند. پروتاگونیست که اکنون وارونه شده است، در زمان به عقب رفته و به محل کمینگاه می رود تا دست سازه را پس بگیرد اما موفق نشده و ساتور آن را می گیرد. ماشین پروتاگونیست توسط ساتور واژگون شده و آتش می گیرد، اما نیل او را نجات می دهد. پروتاگونیست، نیل و کت به عقب و به بندر آزاد در اسلو برمی گردند. پروتاگونیست با خود گذشته اش مبارزه می کند، وارد درگاه می شود و به همراه نیل و کیت بازمی گردند. کمی بعد، پریا توضیح می
دهد که ساتور در حال جمع آوری دست سازه ها برای کنار هم گذاشتن «الگوریتمی» است که می تواند به طور فاجعه باری آنتروپی کرهٔ زمین را وارونه کند. کت فاش می کند که ساتور به خاطر سرطان لوزالمعده در شرف مرگ است. آن ها عقیده دارند که ساتور از "کلید مرد مرده" برای ارسال محل الگوریتم به آینده استفاده می کند. کت معتقد است که ساتور به گذشته سفر می کند تا در تعطیلات خود در ویتنام خودکشی کند. پروتاگونیست، نیل، کت و مأموران تنت به آن روز در گذشته بازمی گردند تا کت به عنوان خود گذشته اش ساتور را به مدت کافی زنده نگه دارد تا مأموران تنت بتوانند الگوریتم را به دست بیاورند. تنت رد الگوریتم را می گیرد و به شهر زادگاه ساتور که به شدت محافظت می شود، می رسند. آن ها همزمان با نیروهای وارونه و غیر وارونه به صورت گازانبری به آن جا حمله می کنند. ساتور فاش می کند که مردم در آینده، به امید اینکه بتوانند اثرات تغییرات آب و هوایی را وارونه کنند، از او می خواهند تا قطعات الگوریتم را پیدا و جمع آوری کند. یک سرباز وارونه که یک آویزهٔ سرخ رنگ بر تن دارد، خود را برای نجات پروتاگونیست و آیوز که در حال تلاش برای دستیابی به الگوریتم هستند، فدا می ک
ند. در همین حال، در ویتنام، کات ساتور را می کشد و امیدوار است تیم تنت توانسته باشد به الگوریتم دست پیدا کند. پروتاگونیست، نیل و آیوز، الگوریتم را از بین برده و از هم جدا می شوند. پروتاگونیست متوجه می شود که نیل آویزهٔ سرخ رنگی بر تن دارد. نیل فاش می کند که در گذشته توسط پروتاگونیست استخدام شده بود. از آنجا که کت بیش از حد می دانست، پریا تلاش می کند تا او را از بین ببرد، اما پریا توسط پروتاگونیست کشته می شود و در آخر به این نتیجه می رسیم که پروتاگونیست در واقع مغز متفکر پشت تنت است. ساخت. در ژانویهٔ ۲۰۱۹ اعلام شد که کریستوفر نولان ساخت فیلم جدید خود را آغاز کرده است. نولان بیش از پنج سال روی فیلم نامهٔ این فیلم علمی تخیلی کار کرده بود. او پیش از این به مدت بیش از یک دهه در مورد ایده های اصلی این فیلم بررسی دقیقی انجام داده بود. سپس اعلام شد که فیلم در تاریخ ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نمایش داده خواهد شد. در مارس ۲۰۱۹ اعلام شد که رابرت پتینسون، جان دیوید واشینگتن و الیزابت دبیکی به عنوان بازیگران اصلی فیلم به پروژه پیوسته اند. فیلم برداری فیلم از مهٔ ۲۰۱۹ آغاز شد. "تنت" در هفت کشور از جمله بریتانیا، هند، دانمارک و ایتالیا
جلوی دوربین رفت. در مهٔ ۲۰۱۹، عنوان "تنت" برای فیلم اعلام شد و سپس خبر رسید که کنت برانا، دیمپل کاپادیا، آرون تایلر-جانسون، کلیمانس پوزی و مایکل کین به گروه بازیگران فیلم اضافه شدند. نولان این فیلم را نیز همچون آثار قبلی خود با دوربین ۷۰ میلی متری آی مکس که بسیار به آن علاقه دارد، فیلم برداری کرده است. موسیقی. بعد از "پرستیژ" و "بی خوابی" این سومین فیلم نولان است که هانس زیمر ساخت موسیقی آن را برعهده ندارد. وظیفهٔ آهنگسازی این فیلم برعهدهٔ لودویگ گورانسون است که در سال ۲۰۱۸ برای ساخت موسیقی فیلم "پلنگ سیاه" برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم شد.
اورِر، نشریه مستقل ارمنیان اروپا (; ) در سپتامبر ۱۹۹۹ در پراگ بنیانگذاری شد. ناشر این نشریه مرکز اطلاعاتی قفقاز و شرق اروپا، یک سازمان بین المللی غیردولتی به سردبیری هاکوب آساتریان می باشد. مجله دوماهانه اورر نه تنها زندگی ارمنی های ساکن جمهوری چک بلکه زندگی اجتماعی ورزشی و فرهنگی ارمنیان در بیش از ۳۰ کشور اروپایی بعلاوه رویدادهای جاری در ارمنستان را تحت پوشش قرار می دهد مجله اورر در ۲۵ کشور اروپایی از جمله؛ جمهوری چک، آلمان، لهستان، مجارستان، اسلواکی، ایتالیا، یونان، فرانسه، روسیه، بریتانیا، سوئد، سوئیس، اسپانیا، قبرس، هلند، بلژیک و غیره. توزیع می شود.
کلئوپا مسیا ; (زاده ۴ ژانویهٔ ۱۹۳۱ – درگذشته ۷ مه ۲۰۲۵) یک سیاستمدار اهل تانزانیا بود. وی در بین سال های ۱۹۸۳–۱۹۸۰ و ۱۹۹۵–۱۹۹۴ نخست وزیر این کشور بود. کلئوپا مسیا در ۷ مه ۲۰۲۵، در سن ۹۴ سالگی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت.
مردم کاناک (نیز کانک و کنک) (انگلیسی: Kanak، املای تا سال 1984: Canaque) گروهی از بومیانی ملانزی ساکن در کالدونیای جدید هستند، یک جمع در خارج از کشور از فرانسه در جنوب غربی اقیانوس آرام محسوب می شوند. با توجه به سرشماری سال ۲۰۱۴، آنها ۳۹٫۱ درصد کل جمعیت کالیدونیای جدید را با حدود ۱۰۴٬۰۰۰ نفر تشکیل می دهند. اگرچه سابقه سکونت مردم مالانزی در نیو کالیدونیابه فرهنگ لاپیتا Lapita بر می گردد ولی منشأ مردم کاناک نامشخص است. تحقیقات مردمشناسی نشان داده است که دریانوردان پلینزی در طول قرن ها با کاناک ها ازدواج کرده اند. مردمان کاناک به ساکنان اروپایی کالدونیای جدید با عنوان کالدوش Caldoches نام می برند. کالدونیای جدید در سال ۱۸۵۳ به فرانسه پیوست و در سال ۱۹۵۶ به قلمرو خارج از فرانسه تبدیل شد. جنبش استقلال طلبانه در سال ۱۹۶۷ به یک شورش شکست خورده منجر شد ولی در سال ۱۹۸۴ دوباره با هدف استقلال کامل نیوکالیدونیا از فرانسه آغاز شد. ژان ماری جیبائو، رهبر جنبش کانک ها، پیشنهادی برای تأسیس مرکز فرهنگی کاناک ها (ADCK) ارائه داد ولی در سال ۱۹۸۹ ترور شد. . فرانسوا میتران، رئیس جمهور فرانسه پس از ترور جیبائو در سال ۱۹۸۹، دستور دا
د که یک مرکز فرهنگی بر اساس پیشنهادها جیبائو در نومئا، پایتخت کالدونیای جدید تأسیس شود؛ این آخرین اقدام از پروژه های بزرگ میتران بود. مرکز فرهنگی Jean-Marie Tjibaou به طور رسمی در ماه مه ۱۹۹۸ تأسیس شد. اگر چه قدمت سفالینه های باستانی Lapita به ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد، و مردم این جزیره به مدت طولانی در حوزه هنر فعالیت می کرده اند؛ از زمان تأسیس ADCK، هنر و صنایع دستی مردمان کاناک در کالدونیای جدید محبوب تر شده است. موسیقی، رقص و آواز بخشی از بسیاری از نمایش های کاناکهاست که با هدف ایجاد روابط درون قبیله و اجداد انجام می شود. علم اشتقاق لغات. کلمه "Kanak" از "[./https://en.wikipedia.org/wiki/Kanaka_maoli kanaka maoli]" "کاناکا مائولی" گرفته شده که یک عبارت به زبان هاوایی و به معنی "فرد معمولی" است که در یک زمان به طور تبعیض آمیز توسط کاشفان، معامله گران و مبلغان اروپایی در اقیانوسیه در هر جزیره اقیانوس آرام غیر اروپایی مورد استفاده قرار گرفت. پیش از تماس اروپا، در کالدونیای جدید هیچ ایالت متحدی وجود نداشت و هیچ نام تبعیضی برای اشاره به ساکنان آن استفاده نمی شد. تاریخ. اصل و نسب. تاریخ شکونت در گراند ترر
حداقل تا زمان فرهنگ لاپیتا قدمت دارد. با این حال، منشأ مردم Kanak مشخص نیست. برخی از محققان ادعا کرده اند که شواهدی از زندگی انسان جدید کالدونیایی که از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد (قبل از فرهنگ لاپیتا تا ۱۵۰۰ سال پیش) وجود دارد، در حالی که دیگران ادعا می کنند سفال قبل از لاپیتا را پیدا کرده اند. در چهارمین کنفرانس Lapita که در ماه ژوئن سال ۲۰۰۰ در کانبرا استرالیا برگزار شد، این سؤال مطرح شد: آیا لاپیتا کاناک یا لاپاتا قدیمیترین و اولین اجداد فرهنگ بعدی است که Kanak نامگذاری شده است؟ هنوز مسئله دیگری در تعیین مبدأ و تاریخ اولیه مردم کانک وجود دارد این است که تفسیر باستان شناسی با دیدگاه های مردم کانک که پس از حکومت استعماری شکل گرفته اند سیاسی شده است. حکومت استعماری اولیه. اولین تاریخی که اروپائیان به جزایر کالیدونیای جدید وارد شدند، زمانی بود که کاپیتان کوک از پادشاهی بریتانیا در این جزایر در ۱۷۷۵ در زمانی که ۷۰٬۰۰۰ کاناک زندگی می کردند لنگر انداخت. کوک به این جزایر نام «کالدونیای جدید» داد که به دنبال نام جزایر کالدونیایی، سرزمین اسکاتلندی خود، به این جزایر اعزام کرد. در طول دوره استعماری، در قرن نوزدهم، کانک ه
ا استخدام یا به بردگی گرفته شدند تا بیگاری کنند در مکان هایی مانند استرالیا، کالیفرنیا، کانادا، شیلی و فیجی (با تجارت برده بین آسیایی به هند، ژاپن، آفریقای جنوبی و اکنون مالزی) در طول ۳۰۰۰ سال که Kanaks در جزایر دورافتاده زندگی می کردند، آنها برای ورود ویروس ها و باکتری های اروپایی آمادگی نداشتند. کاناک ها از سرزمین مادری شان منقطع شدند و برای کار اجباری در مزارع، کارخانه ها و کارهای عمومی کار می کردند. شورش. هنگامی که کانک ها مجبور شدند به مناطق رزرو جزیره، نزدیک به کوه ها کوچ کنند، آنها تنها ۱۰ درصد از قلمرو قلمرو اجداد خود را اشغال کردند، به طوری که جمعیت آنها به علت بیماری به طرز چشمگیری کاهش یافت و شرایط زندگی آنها بسیار سخت بود. این وضعیت ناشی از تحریک ۲۰٬۰۰۰ مجرم توسط دولت فرانسه بین سالهای ۱۸۶۴ و ۱۸۹۷ بود، که اکثر آنها به طور دائم در کشور مستقر شدند و از سال ۱۸۷۵ تاکنون در استخراج نیکل (آغاز سال ۱۸۶۴) و مس استخدام شده اند. این باعث خشم شدیدی در میان کانک ها شد که در سال ۱۸۷۸ علیه حکومت استعماری فرانسوی که توسط فرانسوی ها که مسلح تر بودند، سرکوب شد. رهبر کاناک سرنگون شد و سرش در موزه تاریخ طبیعی نمایش
داده شد. پس از جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم، جنبش استقلال کاناک پس از آنکه سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۶ کالدونیای جدید را در فهرست کشورهای رهاشده از استعمار قرار داد، دوباره جان گرفت. پیشرفت عمده ای که رخ داد این بود که کاناک ها و مهاجران فرانسوی در کشور در سال ۱۹۵۱ حق رأی را کسب کرداند، درست قبل از اینکه در سال ۱۹۵۶ به قلمرو خارج از کشور تبدیل شود. سپس کاناک ها نیز مجاز به حرکت از مناطق ذخیره خود شدند. این به دنبال ایجاد مجمع عمومی در سال ۱۹۵۷ بود، اما این موضوع مدت کوتاه بود؛ شارل دوگل پس از آنکه در سال ۱۹۵۸ رئیس جمهور فرانسه شد این امتیازات را لغو کرد. اتحادیه کالدونیایی، یکی از احزاب سیاسی گروه استقلال طلب FLNKS در سال ۲۰۱۰، فراخوانی برای تشکیل کمیته ملی برای ارزیابی پیشرفت و آماده سازی کالدونیای جدید برای تغییر رهبری قبل از برنامه رفراندم در سال ۲۰۱۴، داد. جمعیت. جمعیت شناسی. کالدونیای جدید یا "Territoire des Nouvelle Caledonie et Dependances"، در فاصله حدود ۱۲۰۰ کیلومتری (۷۵۰ مایل) در ساحل شمال شرقی استرالیا قرار دارد. از بین ۵۰۰ جزیره این کشور، پنج جزیره اصلی مسکونی هستند. در سال ۲۰۰۹، مردم کاناک
ملانزیایی با داشتن ۴۰ درصد (۹۹٬۰۷۸ نفر) جمعیت از ۲۴۵٬۵۸۰ نفر جمعیت در کالدونیای جدید، گروهی اقلیت در سرزمین اجدادی خود بودند. گروه های دیگر شامل اینها بودند: اروپایی ها (عمدتا فرانسوی ها) با ۲۹ درصد، والسین ۹ درصد، مردم عادی مخلوط (۸ درصد) و گروه های دیگر از جمله مردمان پلی نزیایی، اندونزیایی، ویتنامی و کسانی که (به نظر می رسد که عمدتاً نژاد اروپایی هستند) به عنوان "Caledonian" شناخته می شدند. زبان ها. زبان مردم کاناک بسیار متنوع است، اما به عنوان زبان رسمی کالدونیای جدید عمل می کند. ۲۸ زبان مختلف کاناک، و همچنین گویش های مختلف، از ۱۲۰۰ زبان ملانزی در سراسر اقیانوس آرام وجود دارد. آنها متقابلاً غیرقابل درک هستند. این زبانها همه بخشی از زبانهای خانواده آسترونزیایی هستند. همه آنها متعلق به زیر گروه گروه کالیدونیای جدید هستند به غیر از زبان Fagauvea، که در جزیره اوویا صحبت می شود که ریشه لهستانی دارد. زبان کالدونی جدید به چندین گروه تقسیم می شود. گروه زبان شمالی مربوطه به آهنگ صدا است و شامل ۱۲ زبان: CAAC , Cemuhî، Fwâi , Jawe , Kumak , Nemi را، Paicî، Pije , Pwaamei , Pwapwa , Yalayu و Yuaga. تقریباً ۶۰٬۰۰۰ ساک
نان کالدونیای جدید حداقل یکی از زبانهای کاناک را صحبت می کنند. اکثر این زبان ها تنها در قالب گفتاری هستند. هیچ یک زبان مشترک در میان کانکاها وجود ندارد؛ با این حال، بزرگترین گروه Kanaks صحبت Drehu. فرهنگ. باورهای سنتی و دین. کاناک ها نیاکان خود را پرستش می کردند. عبادت در آرامگاه، سنگ های مقدس، و قبر های اختصاصی که در آن قربانی ها ارائه می شد، تجسم می یافت. امروزه اکثر کانک ها مسیحی هستند. دین جنبهٔ مهمی از زندگی کاناک هاست. کانکس در کلیسای کاتولیک در Nouméa حضور دارد؛ و آن ها تقریباً ۵۰٪ از جمعیت کاتولیک ها در کالدونیای نو را تشکیل می دهند که بعد فقط به اروپایی ها می رسد. با توجه به باورهای سنتی مردم Kanak، دریا مقدس است زیرا «ماهی برای غذا» به مردم می دهد. غذا. گوشات Kلی توسط بسیناری اتز Kبزیجات ریشه های بریده شده ساخته شده است که ممکن است شامل تارو، مانویکم ،یو یام و شیر نارگیل باشد. گوشت خوک، مرغ یا غذاهای دریایی ممکن است در پر شدن استفاده شود که پس از پخته شدن بر روی سنگ های داغ در یک اجاق گاز زمینی، در برگ های موز قرار می گیرد. دیگر مواد محلی که در آشپزی Kanak استفاده می شود شامل "Rousettus" (روباه پروا
ز) و گوزن محلی است؛ گونه های دریایی مانند ماهی های دریایی و مرجان (از جمله داوا)، و همچنین خرچنگ و خرچنگ. لوبیا Paita به طور محلی رشد می کند haricots، در حالی که custard سیب، آهک و زعفران دیگر مواد محلی است. هنرهای زیبا. هنر کانال ا جسم س، رقص، موسیقی و تئاتر از دهه ۱۹۹۰ بش تل اش آژانس توسعه فرهنگ Kanak ADCK محبوب تر اشکاله ه هانری در فرهنگ کانک عبارتند از: گیاهان باستانی Lapita باستان به سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد می رسند. عمدتاً صنایع دستی زنان، سفال به طور کلی تزئین شده با الگوهای هندسی و چهره های سبک انسانی است، هر چند که بین سفال شمالی و جنوبی Caledonian تفاوت وجود دارد. دستگیره های مختلف و لعاب ها دارای طرح های ساخته شده از شانه های دندان ساخته شده اند. سفالگری از رسوبات رس در جزایر ساخته شده است.
سینما و ادبیات یا دوماهنامهٔ سینما و ادبیات دوماه نامه ای فرهنگی، ادبی و هنری از نشریات دوره ایِ ایران بود که به زبان فارسی منتشر می شد و به موضوع سینما و ادبیات می پرداخت. نخستین شمارهٔ مجلهٔ سینما و ادبیات در ۳۱ شهریور ۱۳۸۳ منتشر شد. از آن تاریخ تا آخرین شمارهٔ این نشریه که در ۱۰ تیر ۱۳۹۹ منتشر شد ۷۸ شماره از این مجله انتشار یافت. با مرگ همایون خسروی دهکردی مدیرمسئول سینما و ادبیات فعالیت نشریه نیز به حالت تعلیق درآمد. عوامل. این ماهنامه به صاحب امتیازی و مدیر مسئولی همایون خسروی دهکردی و سردبیری نیلوفر نیاورانی در تهران منتشر می شد. تاریخچه. این مجله به سینما و ادبیات در کنار هم می پرداخت و شامل مقاله هایی در نقد و بررسی سینمای ایران و جهان بود.
ابو پسر آدم فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی سلیم احمد است. در این فیلم بازیگرانی همچون سلیم کومار، زارینا وهاب، موکش، کالاباوان مانی ایفای نقش کرده اند.
هویت فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی ماهش مانجرکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون تابو، ساچین خدکار، موهنیش باهل، راویندرا مانکانی، اسمیتا جایکار، نامراتا شیرودکار ایفای نقش کرده اند.
آنانیا بازیگر و خواننده هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم ای بیا، حکیم بزرگ و دکتر لاو اشاره کرد.
آنوپاما پارامیسواران (زاده۱۸ فوریه سال ۱۹۹۶) یک بازیگر هندی است که به طور عمده در فیلمهای تلوگو و مالایالم ظاهر شده است. وی بیشتر به خاطر نخستین ظهورش در فیلم پرمام (۲۰۱۵) در نقش مری جورج معروف است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم ای بیا و عشق اشاره کرد. زندگی ابتدایی و تحصیلات. آنوپاما در ۱۸ فوریه سال ۱۹۹۶، در ارینجالاکدا، بخش تریسور، کرالا از پدر و مادری به نام سونیتا پارامیسواران و ارکات پارامیسواران زاده شد. وی برادر کوچکتری به نام آکشی دارد. او در کالج کوتایام کرالا، در رشته زبان انگلیسی ارتباط اجتماعی مشغول به تحصیل بود تا اینکه به خاطر دنبال کردن حرفه بازیگری، ادامه تحصیل در کالج را رها نمود.
محمد حکیم تورسن یا عبدالحکیم تورسن (متولد ۱۳۳۳) سیاستمدار افغان و نامزد انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال های ۱۳۸۸ و ۱۳۹۸ است. او تاریخ ادبیات فارسی را در دانشگاه کابل خواند و از ۱۳۵۲ با عضویت در حزب وطن وارد عرصهٔ سیاست شد. او که معاون نظامی محمد نجیب الله بود، پس از سقوط حکومت کمونیستی و آغاز جنگ های داخلی، مجبور به ترک افغانستان شد. با سقوط طالبان به افغانستان بازگشت و پس از مدتی اشتغال به تجارت، دوباره به سیاست روی آورد. تورسن در بسیاری از انتخابات های افغانستان از جمله انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ و نیز انتخابات ولسی جرگه ۱۳۸۴ و ۱۳۸۹ به عنوان نامزد مستقل یا احزاب چپ حضور یافته ولی در تمامی آن ها ناکام مانده است. تورسن در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸ افغانستان نیز نامزد و با اظهارات جنجالی خبرساز شده است. در تکت انتخاباتی او، محمد نادرشاه احمدزی و شفیع الله قیصاری به حیث معاونان اول و دوم حضور دارند. او گفته است که در صورت پیروزی، محمداشرف غنی و عبدالله عبدالله در دولتش جایی نخواهند داشت و هر دو را محاکمه خواهد کرد. زندگی و تحصیلات. تورسن در ۱۳۳۳ در سرک «عاشقان و عارفان» شهر کهنهٔ کابل در خانواده ای از ق
وم ازبیک متولد شد. پدرش محمد عظیم نام داشت. او سه برادر و چهار خواهر همگی از یک مادر داشته است. او همچنین یک زن، سه فرزند (دو بچه و یک دختر)، و سه نواسه دارد. تورسن در رشتهٔ ادبیات فارسی از دانشگاه کابل مدرک لیسانس گرفته است. او در زمینهٔ استخبارات در کشورهای ازبیکستان، روسیه و آلمان تحصیل کرده است. رتبهٔ نظامی اش تورن جنرال است. او از ۱۳۵۱ خود را «تورسن» می نامد که واژه ای ترکی است به معنای «برخیز، آماده باش، استوار باش، پایدار باش». تورسن به گفتهٔ خودش «کوسه» است و هیچ گاه ریش نداشته است. فعالیت های سیاسی. تورسن از ۱۳۵۲ عضو حزب وطن بوده است. در زمان در قدرت بودن حزب دموکراتیک خلق افغانستان، از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۷۱ در پست های مختلف امنیتی و نظامی از جمله معاون نظامی محمد نجیب الله مشغول بود. با بروز جنگ های داخلی (۱۳۷۱ تا ۱۳۷۵)، ابتدا به هندوستان گریخت و سپس در روسیه و آلمان اقامت کرد. پس از سقوط طالبان، در ۱۳۸۲ به افغانستان بازگشت و به تجارت مشغول شد و به گفتهٔ خودش یک میلیون دالر در افغانستان سرمایه گذاری کرده است. پس از بازگشت به افغانستان، مدتی عضو حزب متحد ملی به رهبری نورالحق علومی بود. در ۱۳۸۶ عضو شورای ا
جرایی جبههٔ ملی افغانستان به رهبری برهان الدین ربانی بود و مسئولیت روابط خارجی و بین المللی آن را بر عهده داشت. انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸. تورسن در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ افغانستان نامزد شد. نصرالله زیارمَل (پشتون، اهل ولایت زابل) و سید محمد یاسین علوی (شیعه، اهل ولایت میدان وردک) را به عنوان معاونان اول و دوم خود انتخاب کرده بود. تورسن در شمار ۲۴ نامزدی بود که به شرایط نابرابر انتخاباتی اعتراض داشتند و شمار دیگری از نامزدان را به استفاده از «زر و زور» متهم کردند. شورای ۲۴ نفره موسوم به «شورای تشریک مساعی نامزدها»، آن نامزدان را به برگزاری مهمانی های مجلل و پرداخت پول و هدیه به مهمانان متهم کرد. شورا همچنین اَعمال برخی والیان را خلاف قانون اعلام کرد و خواستار برکناری ایشان شد. با وجود این، تورسن در آخرین روز رقابت های انتخاباتی به نفع حامد کرزی کنار کشید. انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸. تورسن شنبه ۱۵ جدی ۱۳۹۷ در سومین روز نام نویسی برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸ ثبت نام کرد. معاونان او به ترتیب عبارتند از: شعار انتخاباتی این تکت انتخاباتی «عمل می کنیم، شعار نمی دهیم» است. تورسن اولین نفری بود که برای ثبت نا
م در انتخابات اقدام کرد، ولی به سبب لغو شدن پرواز معاون دومش، شفیع الله قیصاری، نتوانست پنج شنبه و در اولین روز مهلت نام نویسی، پروسهٔ ثبت نام را با موفقیت تکمیل کند. لطیف پدرام همان روز با موفقیت ثبت نام کرد. بنابراین، تورسن از لحاظ زمان ثبت نام در جایگاه دوم قرار گرفت. در مجموع ۱۸ نفر با موفقیت ثبت نام کردند. بنا بر قرعه کشی ۵ ثور ۱۳۹۸ در حضور نمایندگان نامزدها، رسانه ها و ناظران بین المللی، مقرر شد نام و تصویر تورسن در ردیف دهم برگه های رأی قرار گیرد. نشان انتخاباتی او در برگه های رأی، لامپ است. برای ثبت نام در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، ارائه حداقل ۱۰۰ هزار تذکره از حامیان ضروری است. تورسن در انتخابات ۱۳۹۸ تعداد ۱۸۸ هزار تذکره ارائه کرد. تورسن در هنگام ثبت نام به خبرنگاران در دفتر کمیسیون مستقل انتخابات گفت که «در قدم اول یگانه تلاش من در این است که علیه غاصب، فاسد، مفسد، و جاسوس مبارزه کنم». کارزار انتخاباتی تورسن به دلیل کمبود «بودجه» در کل کمرنگ بود. حکیم تورسن در شمول ۱۲ نامزد ریاست جمهوری بود که در لویه جرگه مشورتی صلح افغانستان شرکت نکردند و آن را «بی موقع، غیرضروری و ضیاع منابع دولتی» دانستند
. به عقیدهٔ او «این جرگه در تناقض با تلاش ها برای صلح است» و این دست اقدامات در آستانهٔ انتخابات نوعی کارزار انتخاباتی است. او همچنین جزو ۱۲ نفر شورای نامزدان ریاست جمهوری بود که از ارگ خواستند با توجه به اتمام دورهٔ پنج سالهٔ ریاست جمهوری محمداشرف غنی و به تعویق افتادن انتخابات، دولت وحدت ملی در اول جوزا پایان یابد و حکومت سرپرست در چارچوب نظام جمهوری اسلامی افغانستان تشکیل شود و تا زمان تعیین رئیس جمهور جدید زمام امور را در دست گیرد که با مخالفت ارگ مواجه گشت. پیشتر ستره محکمهٔ افغانستان حکم کرده بود که ادامهٔ کار دولت غنی تا بعد از انتخابات قانونی است. سایر. تورسن در انتخابات ۱۳۸۴ ولسی جرگه افغانستان نیز نامزد بوده است و به رأی دهندگان وعده می داده که او و دیگر طرفداران محمد نجیب الله، رهبر کمونیست سابق افغانستان، برای مردم عادی و علیه مقامات فاسد و جنگ سالاران بی رحم به پا خواهند خواست. او به نمایندگی از حزب متحد ملی در رقابت ها حضور یافت که برای آن انتخابات بیش از ۲۰۰ نامزد در سراسر افغانستان معرفی کرده بود. تورسن به لس آنجلس تایمز گفت که «دکتر نجیب الله جایگاه محترمی در قلب مردم افغانستان دارد. او [نجیب
الله] همیشه می گفت که "اگر من دولت را ترک کنم، اتفاقات وحشتناکی برای شما پیش خواهد آمد" که دقیقاً همین طور هم شد.» تورسن در انتخابات ۱۳۸۹ ولسی جرگه افغانستان به صورت مستقل از حوزهٔ ولایت کابل نامزد شد در این انتخابات که به روش تک رأی انتقال ناپذیر برگزار شد، تورسن با کسب تنها ۶۴ رأی ناکام ماند. ۲۴ کرسی به مردان و ۹ کرسی به زنان اختصاص یافته بود. در میان مردان، محمد محقق با کسب ۱۶٬۲۳۳ رأی اول و عبدالحفیظ منصور با کسب ۲۹۰۳ رأی بیست وچهارم شد. تعداد آرای تورسن ۵۰ بار کم تر از آخرین مرد راه یافته به شورا بود. تورسن در سال ۱۳۹۷ به طلوع نیوز گفت که در حال مذاکره با طالبان است و شماری از آنان نیز خود را به او تسلیم کرده اند. پس از بروز تنش بین محمداشرف غنی و عبدالرشید دوستم که در نتیجهٔ آن دوستم به ترکیه رفت، تورسن رهسپار ترکیه شد تا دوستم را به افغانستان برگرداند. مواضع و عقاید. تورسن در ۱۳۸۸ در مصاحبه با رادیو آزادی گفت که طرفدار سیستم پارلمانی (صدارتی) است. با وجود این، در ۱۳۹۸ به طلوع نیوز گفت که به شرط حذف سمت ریاست اجرایی، از نظام ریاستی کنونی حمایت می کند. تورسن در مصاحبه با دویچه وله گفت که در صورت پیروزی د
ر انتخابات، مشی مصالحهٔ ملی را پی خواهد گرفت و عفو عمومی اعلام خواهد کرد تا جنگ با طالبان پایان پذیرد. او بر این باور است «ریشه های تروریزم در داخل افغانستان نیست . . . افغانستان بیشترین رنج تروریزم را می برد». تورسن معتقد است هرچه بیشتر جامعهٔ جهانی به پاکستان فشار آورد، هم به نفع افغانستان خواهد شد و هم به نفع خود پاکستان، چون از یک طرف خود را «از بدنامی که دامنگیرش است نجات» می دهد و از طرف دیگر، خود متحمل بیشترین آسیب ها و حملات انتحاری بوده است. اما تورسن به احزاب سیاسی خوش بین نیست. به گفتهٔ او احزاب سیاسی از جمله جمعیت اسلامی، وحدت اسلامی، و حزب اسلامی تا بن دندان مسلح اند و تهدیدی خطرناک تر از طالبان متوجه مردم افغانستان می کنند. تورسن موافق مجازات اعدام است و خواستار اعدام مسئولان قبلی افغانستان در ملأ عام پس از اثبات مجرمیت در محکمه شده است. او همچنین خواستار بزرگ شدن دولت و استخدام ۵۰۰ هزار نفر کارمند جدید است و در عین حال معتقد است که مالیات دریافتی از مردم باید کاهش یابد. اظهارات جنجالی. تورسن حلقه هایی از حکومت و تعدادی از سیاستمداران افغانستان را فاسد و وابسته به خارجیان می داند و به طلوع نیوز
گفته است که در صورت پیروزی در انتخابات، اشرف غنی و عبدالله عبدالله در دولت او هیچ منصبی نخواهند داشت، حتی در حد «شاگرد چاینکی پز». او وعده محاکمهٔ آنان را نیز داده است. او همچنین گفته است قبل از جلوس بر کرسی ریاست جمهوری و ادای سوگند، ۳۰ فیصد صلح با طالبان را تأمین خواهد کرد. تورسن مدعی است که محمداشرف غنی، عبدالرشید دوستم، محمد محقق، و صلاح الدین ربانی از او خواسته اند که به حیث معاونان او در تکت انتخاباتی اش باشند، ولی او این درخواست ها را رد کرده است. حکیم تورسن گفته است: «مبارزه با پیراهن و تنبان و خشتک های کشال در صدر کارهای من قرار دارد، تمام اعضای کابینه و کارمندان دولتی باید دریشی به تن کنند». هرچند تورسن بخش اول این گفته را تکذیب کرد و گفت که پیراهن و تنبان از مدت ها پیش در افغانستان بوده اند، ولی بر بخش دوم جمله اش صحه گذاشت و از حامد کرزی، رئیس جمهور اسبق افغانستان، به خاطر یخن پاکستانی وی انتقاد کرد. تورسن در برنامهٔ "کاکتوس" تلویزیون یک گفت که برقع «جفا در حق زن» است و از ایران به افغانستان آمده. او در همین برنامه از آریانا سعید حمایت کرد. اظهارات و مواضع تورسن از سوی رقبای سیاسی و تحلیلگران و من