Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را را تأسیس کرد. در همین حال، در سال ۱۱۸۹ (سال پنجم بونجی)، هوجو یوشیتوکی در نبرد اوشو شرکت کرد که بین خاندان اوشو فوجیوارا و دولت کاماکورا درگرفت. دولت کاماکورا در این نبرد پیروز شد و ولایت موتسو و ولایت دیوا (منطقه توهوکو کنونی) را که قلمروهای خاندان اوشو فوجیوارا بودند، تحت کنترل شوگون سالاری کاماکورا درآورد. به این ترتیب میناموتو نو یوریتومو تمام ژاپن را به طور کامل فتح کرد. در سال ۱۱۹۰، میناموتو نو یوریتومو سرانجام به کیوتو رفت و با امپراتور بازنشسته امپراتور گوشیراکاوا ملاقات و گفتگو داشت. در این زمان، هوجو یوشیتوکی به عنوان یکی از هفت سرباز همراه میناموتو نو یوریتومو انتخاب شد. در سال ۱۱۹۲ (کنکیو سال سوم)، میناموتو نو یوریتومو توسط دربار امپراتوری به عنوان سی تایشوگون مورد انتظار منصوب شد و به عنوان اولین شوگون از شوگون سالاری کاماکورا، او هم از نظر نام و هم در واقعیت حاکم کشور شد. در همان سال، هوجو یوشیتوکی، با وساطت میناموتو نو یوریتومو، از هیمه نو مائه، دختر هیکی تومومونه، ملازم بانفوذ شوگون سالاری کاماکورا، به عنوان همسر اصلی خود استقبال کرد. به این ترتیب، هوجو یوشیتوکی در بازدید خود به کیوتو به عن
وان یکی از تنها هفت سرباز، همراه با میناموتو نو یوریتومو بود. این نیز به این دلیل است که او از میناموتو نو یوریتومو خواسته بود مقدمات ازدواج او را با هیمه نو مائه فراهم کند که گفته می شد زیباترین زن آن زمان بود. در این زمان استعداد او به عنوان یک ملازم شناخته شده بود. سیستم شورای ۱۳ نفره. میناموتو نو یوریتومو به طور ناگهانی در ۱۳ ژانویه ۱۱۹۹ (سال دهم کنکیو/سال اول شوجی) از دنیا رفت و با شدت گرفتن مبارزه برای قدرت در میان حفظ کنندگان شوگون سالاری، هوجو یوشیتوکی به تدریج به شهرت رسید. در ۲۶ ژانویه همان سال، میناموتو نو یوری ایه، پسر ارشد میناموتو نو یوریتومو و هوجو ماساکو، جانشین پدرش میناموتو نو یوریتومو به عنوان دومین شوگون شد. او در آن زمان تنها ۱۸ سال داشت؛ بنابراین، دست نشاندگان خاندان میناموتو با هدف حمایت از میناموتو نو یوری ایه جوان و مهار استبداد او، یک سیستم رهبری متشکل از ۱۳ نگهدارنده قدرتمند، به اصطلاح سیستم شورای ۱۳ نفره ایجاد کردند. هوجو یوشیتوکی به همراه پدرش هوجو توکیماسا در این شورا شرکت کرد. تقریباً سه ماه پس از اینکه میناموتو نو یوری ایه سمت شوگون را به عهده گرفت، این ۱۳ نگهدارنده تأثیرگذار ا
و را از رسیدگی مستقیم به دعاوی منع کردند. مسیر و جهت شوگون سالاری کاماکورا نه تنها توسط شوگون بلکه توسط ۱۳ ملازم در سیستم شورای ۱۳ نفره تعیین شد. حذف ملازمان قدرتمند همراه با پدرش توکیماسا هوجو. نمی توان گفت ملازمان با نفوذی که در این سیستم شورای ۱۳ نفره حضور داشتند، لزوماً با یکدیگر همکاری می کردند. به عنوان نمونه، دختر هیکی یوشیکازو با شوگون دوم، میناموتو نو یوری ایه، ازدواج کرد و قدرت خود را به عنوان یکی از بستگان مادری خانواده شوگون تقویت کرد و نسبت به ظهور خاندان هوجو محتاط بود. هنگامی که میناموتو نو یوری ایه در ژوئیه ۱۲۰۳ بیمار شد (سال سوم کنین)، شورایی متشکل از ۱۳ عضو تصمیم گرفتند که زمینی را که میناموتو نو یوری ایه در اختیار داشت، بدون رضایت میناموتو نو یوری ایه، بین فرزندانش تقسیم کنند. با شنیدن این خبر، میناموتو نو یوری ایه خشمگین شد و به پدرزنش هیکی یوشیکازو دستور داد تا هوجو توکیماسا را مطیع خود کند. هوجو توکیماسا با احساس این حرکت، هیکی یوشیکازو را در ۲ سپتامبر همان سال به خانه خود دعوت کرد و او را به قتل رساند. او همچنین پسر بزرگ میناموتو نو یوری ایه، میناموتو نو ایچیمان را که از دختر هیکی یوشیک
ازو به دنیا آمد، کشت و خاندان هیکی را نابود کرد. این همان چیزی است که به شورش هیکی یوشیکازو معروف است. سپس، هوجو توکیماسا، میناموتو نو یوری ایه را به شوزنجی (شهر ایزو، استان شیزوئوکا) تبعید کرد. او سپس منصب «ماندوکورو بتتو» را که یک موقعیت مهم در شوگون سالاری بود به عهده گرفت و شروع به حفظ قدرت واقعی کرد. پس از آن، میناموتو نو یوری ایه که در شوزنجی زندانی بود توسط ارتش فرستاده شده توسط هوجو یوشیتوکی ترور شد. درگیری با پدر، هوجو توکیماسا و انتصاب به عنوان شیکن دوم. با شروع حادثه هیکی یوشیکازو، هوجو یوشیتوکی و پدرش هوجو توکیماسا، نگهدارنده های قدرتمند را یکی پس از دیگری حذف کردند، اما پدر و پسر به تدریج با هم درگیر شدند. گفته می شود که یکی از محرک ها شورش هاتاکه یاما شیگه تادا در سال ۱۲۰۵ (سال دوم گنکیو) است که در آن هاتاکه یاما شیگه تادا، ملازم با نفوذ ولایت موساشی، شکست خورد. جرقه کوچک این جنگ داخلی در آوریل ۱۲۰۴ (سال چهارم کنین / سال اول گنکیو) بود، زمانی که داماد همسر دوم هوجو توکیماسا، ماکی نو کاتا، هیراگا توموماسا و هاتاکه یاما شیگه یاسو پسر هاتاکه یاما شیگه تادا در یک مهمانی مشروب خوری در کیوتو مشاجره کر
دند. بعداً، هیراگا توموماسا به مادرزنش، ماکی نو کاتا، گفت که توسط هاتاکه یاما شیگه یاسو مورد تهمت قرار گرفته است و وقتی ماکی این را شنید، شوهرش، هوجو توکیماسا، را علیه پدر و پسر هاتاکه یاما تحریک کرد و عنوان کرد که آنها قصد شورش دارند. هاتاکه یاما شیگه تادا توسط اطرافیانش به عنوان یک فرمانده نظامی شایسته شناخته می شد که از دوران میناموتو نو یوریتومو به شوگون سالاری کاماکورا کمک کرده بود. او همچنین داماد هوجو توکیماسا و دوست صمیمی هوجو یوشیتوکی به عنوان برادر زن بود. به همین دلیل، هنگامی که هوجو یوشیتوکی با پدرش، هوجو توکیماسا، در مورد اینکه آیا او باید به خاندان هاتاکه یاما حمله کند یا نه، مشورت کرد، او با آن مخالفت کرد و گفت: «هیچ امکانی وجود ندارد که هاتاکه یاما شیگه تادا طرحی برای شورش داشته باشد.» با این حال، هوجو توکیماسا، پدر و پسر هاتاکه یاما را به عنوان شورشی متهم کرد. به دستور او ملازم قدرتمند میئورا یوشیمورا، هاتاکه یاما شیگه یاسو را در صبح زود ۱۰ ژوئیهٔ ۱۲۰۵، در ساحل یوئیگاهاما در کاماکورا کشت. هوجو توکیماسا همچنین پدرش هاتاکه یاما شیگه تادا را که از این موضوع مرگ پسرش که در همان روز اتفاق افتاده ب
ود بی خبر بود فریب داد و به او گفت که در کاماکورا اغتشاشی در جریان است و زمانی که او با گروه کوچکی از سربازان از ولایت موساشی به سمت کاماکورا برای کمک حرکت کرد، توسط ارتشی به رهبری هوجو یوشیتوکی مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. روز بعد، هوجو یوشیتوکی به کاماکورا بازگشت و به پدرش، هوجو توکیماسا، گزارش داد که ارتش شیگه تادا هاتاکه یاما تنها حدود ۱۵۰ نیرو دارد و هیچ مدرکی دال بر برنامه ریزی او برای شورش وجود ندارد. علاوه بر این، گفته می شود که وقتی هوجو توکیماسا این را شنید، بدون اینکه چیزی برای دفاع از خود بگوید گفت که «وقتی سر هاتاکه یاما شیگه تادا را دیدم، نتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم». دلیل کشتن هاتاکه یاما شیگه تادا توسط هوجو توکیماسا. حدس زده می شود که دلیل حمله هوجو توکیماسا به هاتاکه یاما شیگه تادا، خلع میناموتو نو سانه تومو، سومین شوگون شوگون سالاری کاماکورا، و تبدیل دامادش توموماسا هیراگا به شوگون بعدی بود. با این حال، در این زمان، هوجو توکیماسا یکی از اعضای سیستم شورای ۱۳ نفره بود و او قبلاً با توصیه نوه خود، میناموتو نو سانه تومو، به عنوان شوگون و به عهده گرفتن سمت شیکن، که دستیار او بود، قدرت واقعی
را به دست گرفته بود. علاوه بر این، کمی غیرطبیعی است که فرض کنیم او قصد داشت هیراگا توموماسا را به عنوان شوگون تبلیغ کند. نظریه دیگر این است که بین هاتاکه یاما شیگه تادا و هوجو توکیماسا بر سر کنترل ولایت موساشی درگیری وجود داشته است. ولایت موساشی یک مکان کلیدی برای دفاع از کاماکورا بود و گروه های سامورایی زیادی در کشور وجود داشتند و هاتاکه یاما شیگه تادا مسئولیت رهبری گروه های سامورایی را بر عهده داشت. او همچنین یک ملازم با نفوذ بود که بسیار مورد توجه بود که میناموتو نو یوریتومو پیش از مرگ، به او وصیت کرد تا از فرزندان او محافظت کند. در این زمان، فرماندار ولایت موساشی (کوکوشی: یک مقام محلی که مسئول امور سیاسی کشورهای مختلف بود که توسط دولت مرکزی اعزام شده بود) هیراگا توموماسا بود که به کیوتو رفت تا وظایف کیوتو شوگو را بر عهده بگیرد. هوجو توکیماسا به عنوان جانشین وی منصوب شد. همچنین حدس زده می شود که این آغاز درگیری بین هوجو توکیماسا و هاتاکه یاما شیگه تادا بر سر حق حکومت بر ولایت موساشی بود. کنار گذاشتن پدر از قدرت. هوجو یوشیتوکی معتقد بود که دلیل اینکه پدرش هوجو توکیماسا، هاتاکه یاما شیگه تادا (مرگ ۱۰ ژوئیهٔ
۱۲۰۵) را به عنوان یک خائن معرفی کرد و او را کشت، این بود که همسر دوم هوجو توکیماسا، ماکی نو کاتا، که نامادری هوجو یوشیتوکی بود، پدرش را برای انجام این کار تحریک کرده بود. به همین دلیل، هوجو یوشیتوکی واهمه داشت که فرد بعدی که پس از هاتاکه یاما شیگه تادا از قدرت خلع شود، خودش، فرزند همسر سابق ماکی نو کاتا باشد؛ بنابراین، هوجو یوشیتوکی و خواهرش هوجو ماساکو قصد اخراج پدرشان هوجو توکیماسا را گرفتند. در آن زمان، هوجو توکیماسا و ماکی نو کاتا در حال نقشه کشیدن برای کشتن شوگون میناموتو نو سانه تومو بودند تا دامادشان هیراگا توموماسا را به عنوان شوگون منصوب کنند. وقتی هوجو یوشیتوکی و هوجو ماساکو از این موضوع مطلع شدند، محل زندگی میناموتو نو سانه تومو که در عمارت هوجو توکیماسا زندگی می کرد را از او جدا کردند. در آن زمان، هوجو توکیماسا محبوبیت خود را پس از کشته شدن هاتاکه یاما شیگه تادا که یک قهرمان سامورایی محبوب بود، از دست داده بود و بسیاری از گوکه نین ها در کنار هوجو یوشیتوکی و هوجو ماساکو قرار گرفتند. هوجو توکیماسا و ماکی که تنها و بدون حمایت رها شدند، راهب شدند. روز پس از آن هوجو یوشیتوکی توکیماسا و ماکی را به ولای
ت ایزو تبعید کرد و در آنجا آنها را زندانی کرد. گفته می شود که این کار با هدف منحرف کردن نفرت گوکه نین های کاماکورا، که به هوجو یوشیتوکی به دلیل انقیاد هاتاکه یاما شیگه تادا بی گناه، به سمت هوجو توکیماسا و ماکی هدایت شده بودند، انجام شد. شش روز بعد، داماد آنها هیراگا توموماسا ملازم کیوتو، به دستور شوگون سالاری کاماکورا به قتل رسید. هوجو یوشیتوکی سپس برادر ناتنی خود هوجو توکیفوسا را به عنوان ملازم و کوکوشی ولایت موساشی در غیاب هاتاکه یاما شیگه تادا و هیراگا توموماسا منصوب کرد. علاوه بر این، او موقعیت ماندوکورو بتتو (رئیس) را که پدرش هوجو توکیماسا داشت، به ارث برد. به این ترتیب هوجو یوشیتوکی پدرش را اخراج کرد و دومین شیکن شوگون سالاری کاماکورا شد و موقعیت خود را مستحکم کرد. سبک حکومت شیکن توسط هوجو یوشیتوکی. یوشیتوکی هوجو، که سمت شیکن دوم شوگون سالاری کاماکورا را بر عهده گرفت، خواهر بزرگترش هوجو ماساکو و میناموتو نو سانه تومو را در معرض دید عموم قرار داد، در حالی که در پشت صحنه امور سیاسی را به عنوان مدیر اجرایی واقعی کاماکورا شوگون سالاری اداره می کرد. هوجو یوشیتوکی این واقعیت را در نظر می گرفت که پدرش، هوجو تو
کیماسا، قدرت را در انحصار خود درآورده بود، و باعث مخالفت بسیاری از ملازمان شد، بنابراین او تمایل داشت به درخواست های آنها با انعطاف پاسخ دهد. یکی از این موارد لغو موقت اسنادی به نام ججیجو است. شیموچیجو سندی است که عمدتاً توسط خانواده های سامورایی برای انتقال دستورها به زیردستان خود استفاده می شد و تا آن زمان فقط هوجو توکیماسا آن را صادر می کرد. به عبارت دیگر می توان گفت شیمو چیجو مدرکی بر دیکتاتوری هوجو توکیماسا بود. علاوه بر این، هوجو یوشیتوکی قول داد که در اصل، قلمرویی را که از دوران میناموتو نو یوریتومو به ملازمانش داده شده بود، مصادره نخواهد کرد، مگر اینکه آنها مرتکب جنایت بزرگی شده باشند. او با این کار توانست بر قلب ملازمان خود مسلط شود و وفاداری آنها را افزایش دهد. به این ترتیب، یوشیتوکی هوجو، پدرش، هوجو توکیماسا را سرمشق خود قرار داد و در عین حال، ملازمان تأثیرگذاری مانند پدرش را نیز حذف کرد تا سیستم نایب نشین خاندان هوجو را بیشتر تقویت کند. شناخته شده ترین آنها وادا یوشیموری است که با میناموتو نو یوریتومو در تشکیل ارتش در جنگ گنپی همراهی کرد. در ماه مه ۱۲۱۳، وادا یوشیموری از تحریک هوجو یوشیتوکی استفاد
ه کرد و با میئورا یوشیمورا، یکی از اعضای همان خاندان، گروهی را برای سرنگونی خاندان هوجو تشکیل داد و آنچه را نبرد وادا نامیده می شود را راه اندازی کرد. آنها شورشی را آغاز کردند. با این حال، میئورا یوشیمورا در آخرین لحظه به سود خاندان هوجو تغییر جهت داد و خاندان وادا را با کمبود نیرو مواجه کرد. با این حال، خانواده وادا یوشیموری به کاخ کاماکورا شوگون حمله کردند. اگرچه آنها سخت جنگیدند، اما شکست خوردند و خاندان وادا از بین رفت. پس از آن، هوجو یوشیتوکی منصب «سامورایی-دوکورو بتتو» را به عهده گرفت، که این موقعیت در اختیار وادا یوشیموری بود. او مناصب مهم سیاسی را در انحصار خود درآورد. قتل شوگون سوم. در زمستان سال ۱۲۱۹، در مراسم انتصاب شوگون سوم میناموتو نو سانه تومو به عنوان وزیر راست که در معبد تسوروگائوکا هاچیمانگو (شهر کاماکورا، استان کاناگاوا) برگزار شد. میناموتو نو سانه تومو توسط پسر یتیم شوگون دوم میناموتو نو یوری ایه، کوگیو (راهب) ترور شد. در نتیجه این حادثه خط مستقیم شوگون های گنجی که ۳ نسل به مدت ۲۷ سال ادامه داشت به پایان رسید. تئوری هایی وجود دارد مبنی بر اینکه این حادثه توطئه ای از هوجو یوشیتوکی بوده زیرا
نظر خوبی نسبت به میناموتو نو سانه تومو که شروع به علاق مندی به سیاست کرده بود نداشت. تئوری هایی وجود دارد که حامیان کاماکورا، از جمله میئورا یوشیمورا، برای انجام این قتل تبانی کرده بودند و اینکه هشتاد و دومین امپراتور، امپراتور بازنشسته گوتوبا، که به شدت خواهان سرنگونی شوگون سالاری کاماکورا و بازگرداندن قدرت به دربار امپراتوری بود، در پشت پرده این قتل بوده است اما تاکنون حقیقت انجام این قتل روشن نشده است. در هر صورت، موضوع جانشینی برای میناموتو نو سانه تومو، که هیچ فرزند بیولوژیکی نداشت، مطرح شد. در واقع، از سال قبل از ترور میناموتو نو سانه تومو، ایده انتصاب شاهزاده امپراتوری بازنشسته گوتوبا به عنوان شوگون بعدی در دست بررسی بود. برای فرونشاندن هرج و مرج ناشی از حادثه ترور که در آن زمان رخ داد و حفظ سیستم شیکن شوگون سالاری کاماکورا و خاندان هوجو، لازم بود یک شخص درباری یا اشرافی به عنوان شوگون منصوب شود که همه با آن موافق باشند. پس از ترور میناموتو نو سانه تومو، شوگون سالاری کاماکورا به دربار امپراتوری درخواست کردند تا یک شاهزاده امپراتوری را طبق برنامه به کاماکورا منتقل کنند، اما توسط امپراتور بازنشسته گوتوب
ا رد شد. در نهایت، شوگون سالاری کاماکورا از شوگون خاندان امپراتوری منصرف شد و فوجیوارا نو یوریتسونه را به عنوان شوگون چهارم منصوب کرد. او از خانواده خاندان های سکه (سکانکه) (خانواده اشرافی عالی رتبه ای که مناصب مهمی در دربار امپراتوری داشت) و با میناموتو نو یوریتومو مرتبط بود. با این حال، در آن زمان، فوجیوارا نو یوریتسونه تنها یک نوزاد یک یا دو ساله بود. هوجو ماساکو که خود نمی توانست به طور رسمی شوگون شود، به عنوان سرپرست یوریتسونه امور شوگون سالاری را در واقع اداره می کرد و یوشیتوکی با کمک به خواهرش، هوجو ماساکو، موفق به ادامه تسلط خاندان هوجو شد. تصمیمی که سامورایی ها مجبور به گرفتن آن شدند. موضوع جانشینی شوگون باعث تعمیق درگیری بین امپراتور بازنشسته گوتوبا شد که از تبدیل شاهزاده امپراتوری به عنوان یک شوگون خودداری کرد و شوگون سالاری کاماکورا به این ترتیب قادر به تعیین یک شوگون از خانواده امپراتوری نبود. طبق یک نظریه، هوجو یوشیتوکی در همین زمان آگاه بود که خانواده امپراتوری، از جمله امپراتور بازنشسته گوتوبا، و دربار امپراتوری به طور فزاینده ای تمایل به سرنگونی شوگون سالاری داشتند. سپس در ۱۴ مه ۱۲۲۱ (سال سوم
جوکیو)، امپراتور بازنشسته گوتوبا سرانجام ارتشی را برای سرنگونی شوگون سالاری کاماکورا تشکیل داد که نتیجه آن شورش جوکیو بود. امپراتور بازنشسته گو-توبا برای سامورایی ها از نواحی مختلف اعلامیه ای صادر کرد تا هوجو یوشیتوکی را تحت سلطه خود درآورند و به آنها دستور داد که فوراً به یاری امپراتور بازنشسته گو-توبا بروند. سامورایی هایی که این اعلامیه را دریافت کردند تکان خوردند. این به این دلیل است که اگرچه آنها به شوگون سالاری کاماکورا خدمت می کردند، اما همچنان مانند قبل از دوره کاماکورا به اقتدار امپراتور و دربار امپراتوری احترام می گذاشتند. با صدور اعلامیه امپراتور بازنشسته علیه شوگون سالاری، سامورایی ها می ترسیدند که اگر از شوگون سالاری کاماکورا پیروی کنند، چوتکی (دشمن دربار ژاپن) شوند. به همین دلیل، احتمال زیادی وجود داشت که بسیاری از ملازمان شوگون سالاری کاماکورا در کنار امپراتور بازنشسته گو-توبا قرار بگیرند. در این زمان هوجو یوشیتوکی در بزرگ ترین بحران زندگی خود قرار گرفت اما بسیاری از سامورایی ها پس از ایراد سخنرانی خواهرش هوجو ماساکو در جبهه شوگون سالاری جمع شدند و گفتند: «ما نباید لطف شما را فراموش کنیم اکنون
زمان اتحاد است.» وضعیت شورش جوکیو و نتایج آن. حتی در داخل شوگون سالاری کاماکورا، استدلال هایی برای احتیاط در رویارویی با ارتش امپراتوری وجود داشت، اما بر اساس توصیه اوئه نو هیروموتو که گفت: «اگر روی دفاع تمرکز کنیم، یک بار دیگر سامورایی های مناطق شرقی را ناراحت خواهیم کرد.» آنها تصمیم گرفتند که یک نبرد سرنوشت ساز کوتاه داشته باشند. هوجو یوشیتوکی پسرش هوجو یاسوتوکی را به عنوان فرمانده کل و برادر ناتنی خود هوجو توکیفوسا را به عنوان معاون ژنرال منصوب کرد و ارتش شوگونی کاماکورا را از سه جاده اصلی توکایدو، توساندو و هوکوریکودو رهبری کرد و به سمت کیوتو حرکت کرد، جایی که امپراتور بازنشسته گوتوبا در آن قرار داشت. ارتش شوگون سالاری کاماکورا ۱۹۰۰۰۰ نفر بود. ارتش امپراتوری در کنار رود کیسو مستقر شد و تفاوت قدرت نظامی بین آنها و ارتش شوگون آشکار بود. نبرد تنها در یک ماه به پایان رسید و شورش جوکیو با پیروزی قاطع ارتش شوگون به پایان رسید. مجازات ارتش امپراتوری. پس از سرکوب شورش جوکیو، هوجو یوشیتوکی به هوجو یاسوتوکی و هوجو توکیفوسا دستور داد تا با وضعیت پس از جنگ مقابله کنند. در سال ۱۲۲۱، به دلیل شورش جوکیو، تلاش ناموفق امپ
راتور گو-توبا برای به دست گرفتن قدرت واقعی، شوگون سالاری کاماکورا افراد خانواده امپراتوری را که از امپراتور گو-توبا تبار بودند کاملاً از تخت پادشاهی ژاپن کنار گذاشتند. به این ترتیب امپراتور چوکیو را وادار به کناره گیری کرد. پس از جنگ گنپی، امپراتور گو-هوریکاوا به عنوان نوه امپراتور تاکاکورا که همچنین برادرزاده امپراتور بازنشسته آن زمان گو-توبا و پسر عموی اول چوکیو بود، بر تخت نشست. او از ۲۹ ژوئیه ۱۲۲۱ تا ۲۶ اکتبر ۱۲۳۲ حکومت کرد. به این ترتیب هوجو یاسوتوکی و هوجو توکیفوسا، هشتاد و پنجمین امپراتور امپراتور چوکیو، نوه قانونی امپراتور بازنشسته گوتوبا را که رهبر شورش جوکیو بود، خلع کردند و هشتاد و ششمین امپراتور، امپراتور گو-هوریکاوا را که نگرش مشابهی نشان نداده بود، جایگزین کردند. هدف از این کار جدا کردن کامل افرادی از حکومت مرکزی بود که از خویشاوندان خونی امپراتور بازنشسته امپراتور گو-توبا بودند و از سرنگونی شوگون سالاری حمایت کردند. پس از آن، هوجو یاسوتوکی و دیگران امپراتور بازنشسته گوتوبا را به جزایر اوکی (استان شیمانه کنونی) و امپراتور هشتاد و چهارم، امپراتور جونتوکو را به جزیره سادو (در حال حاضر شهر سادو، نی
گاتا، استان نیگاتا) به تبعید فرستادند. علاوه بر این، هشتاد و سومین امپراتور، امپراتور تسوچیمیکادو، که مخالفت خود را با طرح سرنگونی شوگون سالاری ابراز کرده بود، به درخواست خود به ولایت توسا (استان کوچی کنونی) تبعید شد. این یک اتفاق بی سابقه بود که یکی از اعضای خانواده امپراتوری توسط یک سامورایی مجازات شود و مردم شوکه شدند و اعتبار امپراتور و دربار امپراتوری به سرعت کاهش یافت. هوجو یوشیتوکی با تحمیل بی ترسانه مجازات بر خانواده امپراتوری به مردم ژاپن اعلام کرد که مواضع شوگون سالاری کاماکورا و دربار امپراتوری کاملاً معکوس شده است. پس از آن، هوجو یوشیتوکی روکوهارا تاندای را تأسیس کرد، یک نهاد شعبه ای که به جای کیوتو شوگو قبلی بر دربار امپراتوری نظارت می کرد. علاوه بر این، او تقریباً ۳۰۰۰ قلمرو متعلق به اشراف دربار و سامورایی ها را در منطقه سایگوکو مصادره کرد و آنها را بین ملازمانی که در طول شورش جوکیو با شوگون سالاری طرف شده بودند توزیع کرد. این ملازمان سپس به سمت «شینپوجیتو» منصوب شدند که مسئولیت مدیریت فیف های مربوط به خود را بر عهده داشتند. به این ترتیب، هوجو یوشیتوکی کنترل سراسری را به دست آورد و پایه های حکوم
ت شیکن خاندان هوجو را بنا نهاد. پایان زندگی. روزنامه نگار علمی ایشیدا ماساهیکو می نویسد. سه سال پس از سرکوب شورش جوکیو، در ۱۳ ژوئن ۱۲۲۴، چون هوشیاری خود را از دست داد و در حالت مرگ بود، در ساعت ۴ صبح وارد معبد بودایی شد و در ساعت ۱۰ صبح (یا ۸ صبح) در سن ۶۲ سالگی درگذشت. به گفته آزوما کاگامی که توسط خاندان هوجو در اواخر دوره کاماکورا نوشته شده است، علت مرگ بری بری بوده است. بر اساس این توصیف، تنها گمان بر دلیل مرگ یوشیتوکی هوجو تا مدت ها بری بری بود. با این حال، در میگتسوکی، دفتر خاطراتی که فوجیوارا نو تیکا (۱۲۴۱–۱۱۶۲)، اشراف و شاعر درباری، از سن ۱۸ تا ۷۴ سالگی نوشته است، مدخلی به تاریخ سه سال پس از مرگ یوشیتوکی وجود دارد، که او توسط همسرش ایگا نو کاتا با دارویی که به او داد، مسموم و کشته شده است. پس از مرگ یوشیتوکی، ایگا با برادرش و میئورا یوشیمورا متحد شد و نقشه ای برای شیکن شدن پسرش هوجو ماسامورا (۱۲۷۳–۱۲۰۵) طراحی کرد، اما این کار شکست خورد و او تبعید شد (حادثه ایگا). مقبره هوجو یوشیتوکی در محوطه معبد هوجوجی واقع در شهر ایزونوکونی، شیزوئوکا امروزی در استان شیزوئوکا واقع شده است و گفته می شود که توسط پسرش هو
جو یاسوتوکی که سومین شیکن شد، ساخته شده است. خانواده. همسران. طبق اسناد تاریخی دو نفر هستند که همسر اصلی هوجو یوشیتوکی شدند، اما گفته می شود که او زنان غیراصلی دیگری نیز داشته است که یکی از آنها زنی بود که در کاخ شوگون در کاماکورا به نام آوا نو تسوبونه کار می کرد. علاوه بر این، هوجو یوشیتوکی یک خواهر به نام آوا نو تسوبونه دارد، اما او فردی متفاوت با همین نام است. آوا نو تسوبونه هوجو یاسوتوکی را در سال ۱۱۸۳ به دنیا آورد (سال دوم جوئی)، اما منشأ خانوادگی او به طور دقیق مشخص نیست؛ بنابراین حدس زده می شود که وی از وضعیت پایینی برخوردار بوده و سوکوشیتسو بوده است. زنی که به هیمه نو مائه معروف است اولین همسر اصلی یوشیتوکی هوجو شد. گفته می شد که شاهزاده خانم فرزند یا خواهر ندیمه دوران کودکی میناموتو نو یوریتومو، هیکی نو آما بود و به گفته آزوما کاگامی، او یک زن بسیار زیبا بود. هوجو یوشیتوکی برای اولین بار این شاهزاده خانم را دید و بیش از یک سال به ارسال نامه برای او ادامه داد، اما او به نامه های او پاسخی نداد و یوشیتوکی تنها با کمک نفوذ اربابش، میناموتو نو یوریتومو بود که توانست با او وارد یک رابطه زناشویی شود. پس از
ازدواج آنها دو پسر و یک دختر داشتند، اما روابط بین خاندان هوجو و خاندان هیکی بدتر شد و زمانی که حادثه هیکی یوشیکازو رخ داد، هوجو یوشیتوکی نقش مهمی در نابود کردن خاندان همسرش را داشت. آن دو مجبور به طلاق شدند و هیمه نو مائه دوباره با میناموتو نو توموچیکا، یک اشراف زاده پایتخت ازدواج کرد و چهار سال بعد درگذشت. پس از آن، هوجو یوشیتوکی زنی از خاندان ایگا، «ایگا نو کاتا» را که از نوادگان فوجیوارا نو هیده ساتو بود، به عنوان زن اصلی خود انتخاب کرد. ایگا یک دختر با هوجو یوشیتوکی داشت که بعداً همسر اصلی هوجو ماسامورا شیکن هفتم شد. فرزندان. هوجو یوشیتوکی از حداقل چهار زن فرزند داشت. او فرزندان بسیاری داشت که تعداد و نام تمامی آنان به طور دقیق مشخص نیست.
هوجو ساداتوکی (؛ ۱۴ ژانویه ۱۲۷۲ – ) نهمین شیکّن در شوگون سالاری کاماکورا، توکوسو و رهبر شاخه اصلی خاندان هوجو اهل ژاپن بود. وی پسر ارشد هشتمین شیکن هوجو توکیمونه بود.
شاخه ناگوئه خاندان هوجو (; به یک شاخه از خاندان هوجو در دوره کاماکورا گفته می شود که توسط هوجو توموتوکی دومین پسر دومین شیکّن هوجو یوشیتوکی بنیانگذاری شده بود. مادر توموتوکی از خاندان هیکی بود. شوگو یا فرمانداری ولایت های منطقه هوکوریکو (شمال غربی ژاپن) و کیوشو (جنوب ژاپن) برعهده این خاندان بود. این شاخه پس از شاخه اصلی خاندان هوجو که توکوسو نام داشت، قدرت را در کشور در دست داشت اما مقام های شیکّن، رنشو و تاندای را شاخه اصلی در انحصار خود گرفته بودند و حتی یک نام نیز از این خاندان در بین این مقام ها وجود ندارد. در آن دوره این خاندان تنها خاندانی یود که توانایی رقابت و مقابله با شاخه اصلی یا توکوسو را داشت به همین علت چندین بار درگیری بین این دو شاخه رخ داد و شاخه ناگوئه سرکوب و مجبور به اطاعت شد. هوجو توموتوکی برادر کوچکترِ هوجو یاسوتوکی سومین شیکن و از شاخه ناگوئه بود، اما پس مرگ برادرش، نوه وی هوجو تسونه توکی از شاخه اصلی خاندان هوجو جانشین وی و چهارمین شیکن شد.
تاندای در دوره کاماکورا و دوره موروماچی عبارت مصطلح برای هر یک از مقامات بسیار مهم دولتی، قضایی یا نظامی در یک منطقه مشخص است. در طول دوره کاماکورا نمونه هایی از تندای در شرق کشور شیکن و رنشو، در غرب کشور و در روکوهارا تاندای و «چینزای بوگیو»، همچنین «چینزای تندای» نامیده می شود. در طول دوره موروماچی نمونه هایی از چینزای بوگیو، همچنین به نام «کیوشو تندای»، اوشو ولایت موتسو «اُوشو تندای»، و ولایت دوا «اوشو تندای» هستند.
سوکه یک اصطلاح به معنی سر خانواده (خانه) است. در قلمرو هنرهای سنتی ژاپن، به صورت مترادف با واژه ایه موتو است؛ بنابراین، اغلب برای نشان دادن «سرپرست» (یا بعضی اوقات به عنوان «سر خانواده» یا حتی «استاد بزرگ») استفاده می شود.
تیم های ملی فوتبال ایران و چین تاکنون ۲۶ بار در مقابل یکدیگر قرار گرفته اند. حاصل این بازیها، ۱۴ پیروزی برای ایران، ۵ پیروزی برای چین و ۷ تساوی بوده است در این بازیها جمعاً ۶۶ گل به ثمر رسیده است که سهم ایران ۴۵ گل و سهم چین ۲۱ گل می باشد دو بار در بازیهای جام ملتهای آسیا تکلیف برنده در ضربات پنالتی مشخص شده است که یکبار ایران و یکبار چین برنده ضربات پنالتی بوده است اما با توجه به قوانین فدراسیون بین المللی فوتبال نتیجه هر دو بازی در امار فیفا تساوی قید شده است. اولین بازی. اولین بازی بین این دو تیم در تاریخ ۲۱ خرداد ۱۳۵۵ از سری مسابقات جام ملت های آسیا ۱۹۷۶ برگزار شد که با برد ۲ بر ۰ تیم ملی ایران به پایان رسیدتیم چین در بازی چهارم موفق به کسب اولین بردش در برابر ایران شد بهترین برد. بهترین برد تیم ملی ایران در برابر تیم ملی چین کسب نتیجه ۴ بر ۰ می باشد که دو بار تکرار شده است برای اولین بار در چهارم بهمن ۱۳۶۳ در مسابقات نهرو کاپ هند و برای بار دوم در سی دی ۱۳۷۹ در مسابقات جام تمدن ها در تهران به دست آمده است ایران در بازیهای رسمی نیز برد با نتیجه ۴ بر ۱ در برابر چین را کسب کرده است بهترین برد تیم ملی چین در
برابر ایران کسب نتیجه ۲ بر ۰ می باشد که در سال ۱۳۶۸ به دست آمده است فاصله بین بردها. بیشترین فاصله ای که بین دو برد تیم ملی چین افتاده است ۱۰ بازی می باشد (۸ برد و ۲ مساوی برای ایران) بیشترین فاصله ای که بین دو برد تیم ملی ایران افتاده است ۳ بازی می باشد (بار اول: دو مساوی و یک برد برای چین – بار دوم: هر دو برد و یک مساوی برای چین) تیم ملی ایران تجربه کسب برد در پنج بازی متوالی در برابر تیم ملی چین را دارد گلزنان. کلا ۲۰ بازیکن ایرانی با پیراهن تیم ملی ایران موفق به زدن گل به تیم ملی چین شده اند که کریم باقری با زدن ۴ گل بهترین گلزن ایران در تاریخ جدالهایش با تیم ملی چین است برای تیم ملی چین نیز ۲۰ بازیکن مختلف در برابر تیم ملی ایران گلزنی کرده اند که شائو جیایی با زدن ۲ گل بهترین گلزن چینی ها در برابر تیم ملی ایران می باشد گلزنان ایران. ۴ گل: کریم باقری ۳ گل: علی دایی – غلامرضا فتح آبادی ۲ گل: مهدی طارمی – علی اصغر مدیرروستا – مهدی مهدوی کیا – فرشاد پیوس ۱ گل: کریم انصاری فرد – سردار آزمون – محمد غلامی – آندرانیک تیموریان – مازیار زارع – آرش برهانی – پژمان نوریمهدی سیدصالحی – جواد نکونام – فریدون زندی – محم
د علوی – علیرضا واحدی نیکبخت – محمدرضا مهدوییدالله اکبری – علی موسوی – علیرضا منصوریان – علی افتخاری – محسن گروسی – عبدالعلی چنگیزضیا عربشاهی – ناصر محمدخانی – بهتاش فریبا – حمید علیدوستی – محمود ابراهیم زاده – عبدالرضا برزگریحسن روشن – علیرضا خورشیدی گلزنان چین. ۲ گل: شائو جیایی ۱ گل: گائو لین – هوانگ بوون – مائو ژیان کینگ – لی ژین یو – مائو یی ژونفان ژی – لی مینگ – هوی ژی جون – چائو مای – مای لینگوان جیا ژی – ون ژنگ ژیائو – لی هوی – لیو های گوانگ – ژئو بوچین جین ژنگ – چین شانگ بین – گوانگ مینگ گو – شانگ بین چی