Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گویگه (به اسپانیایی: Güigüe) یک شهر در ونزوئلا است که در Carlos Arvelo واقع شده است. گویگه ۱۱۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پورتو پیریت (به اسپانیایی: Puerto Píritu) یک شهر در ونزوئلا است که در Fernando de Peñalver واقع شده است. پورتو پیریت ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لا گریتا (به اسپانیایی: La Grita) یک شهر در ونزوئلا است که در Jáuregui واقع شده است. لا گریتا ۹۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چیواکوا (به اسپانیایی: Chivacoa) یک شهر در ونزوئلا است که در یاراکوی واقع شده است. چیواکوا ۴۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۹٬۰۵۹ نفر جمعیت دارد و ۲۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پدرنالس (به اسپانیایی: Pedernales) یک شهر در ونزوئلا است که در دلتا آماکورو واقع شده است. پدرنالس ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کارورا (به اسپانیایی: Carora) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در Torres واقع شده است. کارورا ۱۱۲٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آراوری (به اسپانیایی: Araure) یک شهر در ونزوئلا است که در ایالت پورتوگسا واقع شده است. آراوری ۱۴۴٫۱۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۹۰۸ نفر جمعیت دارد و ۱۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زارازا (به اسپانیایی: Zaraza) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در Pedro Zaraza واقع شده است. زارازا ۲٬۴۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۸٬۶۴۲ نفر جمعیت دارد و ۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماچیکویس (به اسپانیایی: Machiques) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در Machiques de Perijá واقع شده است. ماچیکویس ۱۲۲٬۷۳۴ نفر جمعیت دارد.
جوان گریکو (به اسپانیایی: Juan Griego) یک شهر در ونزوئلا است که در Marcano واقع شده است. جوان گریکو ۲۸٬۲۵۶ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پمپاتار (به اسپانیایی: Pampatar) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در نوئوا اسپارتا واقع شده است. پمپاتار ۳۵٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سان آنتونیو د لوس آلتوس (به اسپانیایی: San Antonio de Los Altos) یک شهر در ونزوئلا است که در Los Salias واقع شده است. سان آنتونیو د لوس آلتوس ۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷۴٬۴۲۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
جمعیت ضد اسلام هراسی در فرانسه (CCIF) یک موسسهٔ غیردولتی و غیرانتفاعی فرانسوی است که در سال ۲۰۰۳ بنیانگذاری شده است؛ که نام قانونی دقیق آن ADDH-CCIF (انجمن دفاع از حقوق بشر - جمعیت ضد اسلام هراسی در فرانسه) می باشد. هدف این جمعیت مبارزه با اسلام هراسی است. از منظر آنان اسلام هراسی چنین تعریف شده است: «مجموعه فعالیت هایی به منظور طرد یا تبعیض اجتماعی، یا خشونت علیه اشخاص حقوقی یا حقیقی به دلیل وابستگی واقعی یا فرضی به دین اسلام». برای نیل به این مقصود، CCIF اقدامات اسلام هراسی را شناسایی و تحلیل می کند. جمعیت از سال ۲۰۰۴ به صورت منظم هر سال یک گزارش سالانه منتشر می کند، این گزارش ها به زبان فرانسه و از طریق وبگاه رسمی جمعیت قابل دسترس است. CCIF رویدادهایی را با موضوع اسلام هراسی ترتیب می دهد و از قربانیان حمایت حقوقی، روانی و معنوی می کند. فعالیت های آن ها، هم از نظر ماهوی و هم از لحاظ شکل بحث برانگیز و جنجالی است. آن ها به دلیل تعریف شان از رفتارهای اسلام هراسانه، ارزش داده های آماری، نزدیکی آن با اسلام گرایان (از جمله اخوان المسلمین) یا ایجاد یک رویکرد رقابت قربانی (یعنی با ایجاد فضای اجتماعی و رسانه ای قربا
نیان _بالفعل و واقعی یا بالقوه و ذهنی_ تشویق به واکنش اجتماعی می شوند)، مورد انتقاد هستند. با این همه این مؤسسه مدام از سوی "کمیسیون ملی بررسی حقوق بشر" پذیرفته می شود به دلیل اصل آزادی فعالیت های آنها مفید ارزیابی می شود. معرفی. تأسیس ADDH-CCIF در سال ۲۰۰۳ بود که به طور خاص به دنبال اظهارات کلود آمبرت (بنیانگذار و ویراستار روزنامه لو پوان در کانال خبری LCI شروع و ادامه یافت: «باید رو راست باشیم، من خودم تا حدودی اسلام هراس هستم و از گفتن آن ابایی ندارم». بنیانگذار و رئیس انجمن سمی دباح است. به گفته سیلوین موییارد و برنادت سوواجت (به نقل از روزنامه لیبراسیون) او قبلاً یک واعظ تبلیغ بوده به نظر وی «اخوان المسلمینی بودن، جرم نیست، ولی من اخوانی نیستم». در سال ۲۰۱۱، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد به انجمن جایگاه مشورتی ویژه اعطا کرد. مشارکت ADDH-CCIF در فعالیت های مطابق منشور سازمان ملل متحد، موضوع گزارش چهار ساله ای است که به ECOSOC ارسال شده است، و آن را برای تجزیه و تحلیل به کمیته سازمان های غیردولتی ارسال می کند. اولین گزارش در ساله ۲۰۱۵ فرستاده شد. این گزارش از جمله متذکر می شود که ADDH-CCIF «...در
نشست های خصوصی با سازمان های مردم نهاد دیگر و دفتر ژنو سازمان ملل از ۲۰ تا ۲۳ مارس ۲۰۱۴ شرکت کرده، همچنین یک تظاهرات هماهنگ با کمیسیون حقوق بشر اسلامی ترتیب داده است. سازمان در نشست سطح عالی شورای حقوق بشر، در ژنو، از یکم تا چهارم آوریل ۲۰۱۴ شرکت کرده است.» CCIF همه ساله توسط سازمان امنیت و همکاری اروپا دعوت می شود. سیاست. نیکلاس سارکوزی در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲ اعلام کرد که جمعیت ضد اسلام هراسی در فرانسه و طارق رمضان متفق هستند که به فرانسوا اولاند رأی بدهند، این ادعا از سوی اولاند یک دروغ اعلام شد و از سوی رمضان نیز تکذیب شد. بر اساس یک گزارش داخلی پلیس، در همایشی که در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۱۲ در لیون فرانسه به میزبانی گروه های حامی فلسطین برگزار شد، -در حالی که اکثریت حاضران مسلمان بودند- حاضران تشویق شده اند که به فرانسوا اولاند رأی بدهند و یا به کاندیدایی که نسبت به اسلام موضع متعادل تری دارد. همچنین به گزارش فیگارو کمپین اولاند در مساجد فرانسه نیز برای اولاند تبلیغ کرده اند. به گزارش پایگاه خبری آتلانتیکو نیز جلسه ای با موضوع "عدالت اجتماعی، فلسطین و اسلام هراسی" در جمعه ۲۳ مارس ۲۰۱۲ برگزا
ر شد که در این جلسه طارق رمضان، یوسف براکینی و مروان محمد از جمعیت ضد اسلام هراسی فرانسه، اعلام کردند که یا به فرانسوا اولاند رأی بدهید یا به حزبی که (حقوق) اسلام را نگه دارد. این گزارش آتلانتیکو به استناد گزارش اطلاعات داخلی پلیس محلی عنوان شده است.
سن سباستین (به اسپانیایی: San Sebastián de los Reyes) یک شهر در ونزوئلا است که در ایالت آراگوآ واقع شده است. سن سباستین ۳۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر سنلوکار د برامدا خواهرخواندهٔ سن سباستین (آراگوا) هست.
لیگ فوتبال استرالیایی ( یا به صورت مخفف: AFL) لیگ حرفه ای فوتبال استرالیایی است که از سال ۱۸۹۷ تاکنون در کشور استرالیا برگزار می شود. باشگاه های کارلتون و ایسندون با ۱۶ قهرمانی پرافتخارترین باشگاه های تاریخ این لیگ محسوب می شوند.
توکوییتو (به اسپانیایی: Tocuyito) یک شهر در ونزوئلا است که در Libertador واقع شده است. توکوییتو ۱۷۳٬۴۵۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مامپورال (به اسپانیایی: Mamporal) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در Buroz واقع شده است.
سانتا ریتا (به اسپانیایی: Santa Rita) یک شهر در ونزوئلا است که در ایالت آراگوآ واقع شده است. سانتا ریتا ۱۳۴٬۲۳۳ نفر جمعیت دارد و ۴۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ال کونسکو (به اسپانیایی: El Consejo) یک شهر در ونزوئلا است که در ایالت آراگوآ واقع شده است. ال کونسکو ۴۱٬۷۴۸ نفر جمعیت دارد و ۵۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماکوتو (به اسپانیایی: Macuto) یک شهر در ونزوئلا است که در وارگاس واقع شده است.
سن دیگو (به اسپانیایی: San Diego) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در San Diego واقع شده است. سن دیگو ۲۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸۷٬۲۱۵ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر کالتاجرونه خواهرخواندهٔ سن دیگو (کارابوبو) هست.
ساناره (به اسپانیایی: Sanare) یک شهر در ونزوئلا است که در Andrés Eloy Blanco واقع شده است. ساناره ۴۸٬۷۶۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کوخیدز (به اسپانیایی: Cojedes) یک شهر در ونزوئلا است که در Anzoátegui واقع شده است. کوخیدز ۱۴٬۰۴۴ نفر جمعیت دارد.
گواسیپاتی (به اسپانیایی: Guasipati) یک منطقه مسکونی در ونزوئلا است که در ایالت بولیوار واقع شده است. گواسیپاتی ۶٬۱۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱٬۱۶۵ نفر جمعیت دارد و ۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اونوتو (به اسپانیایی: Onoto) یک شهر در ونزوئلا است که در Juan Manuel Cajigal واقع شده است. اونوتو ۱٬۷۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۳۵۸ نفر جمعیت دارد.
۲۳ د آنرو (به اسپانیایی: Parroquia 23 de Enero) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در Libertador واقع شده است. ۲۳ د آنرو ۸۴٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
کلارینز (به اسپانیایی: Clarines) یک شهر در ونزوئلا است که در Manuel Ezequiel Bruzual واقع شده است. کلارینز ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر Guanape خواهرخواندهٔ کلارینز هست.
سان ماتئو (به اسپانیایی: San Mateo) یک شهر در ونزوئلا است که در ایالت آراگوآ واقع شده است. سان ماتئو ۳۸٬۰۶۲ نفر جمعیت دارد و ۵۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ال کوبره (به اسپانیایی: El Cobre) یک منطقه مسکونی در ونزوئلا است که در José María Vargas Municipality واقع شده است. ال کوبره ۲٬۱۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سن جوزه د بارلوونتو (به اسپانیایی: San José de Barlovento) یک شهر در ونزوئلا است که در Andrés Bello واقع شده است. سن جوزه د بارلوونتو ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ال دورادو (به اسپانیایی: El Dorado) یک منطقه مسکونی در ونزوئلا است که در Sifontes واقع شده است.
دلیچیاس (به اسپانیایی: Delicias) یک منطقه مسکونی در ونزوئلا است که در ایالت تاچیرا واقع شده است. دلیچیاس ۶٬۲۲۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میشلینا (به اسپانیایی: Michelena) یک شهر در ونزوئلا است که در ایالت تاچیرا واقع شده است. میشلینا ۱٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شهر بزرگ کاراکاس (به اسپانیایی: Gran Caracas) یک منطقه کلان شهری در ونزوئلا است که در کاراکاس واقع شده است. شهر بزرگ کاراکاس ۵٬۲۹۷٬۰۲۶ نفر جمعیت دارد.
سانتا باربارا دل زولیا (به اسپانیایی: Santa Bárbara del Zulia) یک شهر در ونزوئلا است که در Colón واقع شده است. سانتا باربارا دل زولیا ۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سانتو دومینگو (به اسپانیایی: Santo Domingo) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در ایالت تاچیرا واقع شده است.
کلان شهر آلتوس میراندینوس (به اسپانیایی: Altos Mirandinos) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در میراندا واقع شده است. کلان شهر آلتوس میراندینوس ۴۵۴٬۹۲۹ نفر جمعیت دارد.
بارسلونا پورتو لاکروز (به اسپانیایی: Gran Barcelona) یک منطقهٔ مسکونی در ونزوئلا است که در ایالت آنسوآتگی واقع شده است. بارسلونا پورتو لاکروز ۸۰۱٬۰۷۱ نفر جمعیت دارد.
اتحادیه بسکتبال آمریکا (ای بی ای) () (ABA) یک لیگ حرفه ای بسکتبال بود که به مدت نه فصل از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۶ فعالیت می کرد. این لیگ در طول حیات خود به طور مستقیم با «اتحادیه ملی بسکتبال» (ان بی ای) که لیگی تثبیت شده تر بود، رقابت می کرد. ای بی ای دومین لیگ از دو لیگی بود که در دههٔ ۱۹۶۰ پس از لیگ بسکتبال آمریکا (ABL) تأسیس شد و در مقایسه، رقیب موفق تری برای ان بی ای محسوب می شد. ای بی ای و ان بی ای از سال ۱۹۷۰ مذاکرات ادغام را آغاز کردند، اما یک دادخواست انحصارشکنی از سوی اتحادیه بازیکان ان بی ای، این طرح را برای چند سال متوقف کرد. ای بی ای با اجرای طرح پرداخت مستمری، ستارگانی مانند ریک بری و بیلی کانینگهام را از ان بی ای جذب کرد و حتی داوران معتبر ان بی ای را به لیگ خود آورد. در سال های پایانی لیگ، ستارگان جدیدی مانند آرتیس گیلمور، جرج گروین و جولیوس اروینگ ظهور کردند. تا پایان فصل ۷۶–۱۹۷۵، ای بی ای تنها به هفت تیم کاهش یافته بود که فقط شش تیم تا زمان مذاکرات ادغام دوام آوردند. ادغام ای بی ای و ان بی ای در سال ۱۹۷۶ منجر به پیوستن چهار تیم (پیسرز، ناگتس، اسپرز و نتس) به ان بی ای شد. بازی نهایی ای بی ای در ۱۳ مه
۱۹۷۶ با پیروزی نیویورک نتس برابر دنور ناگتس به پایان رسید. در سال ۱۹۷۹، ان بی ای با الهام از ای بی ای، پرتاب سه امتیازی را معرفی کرد. تیم ایندیانا پیسرز با ۳ قهرمانی پرافتخارترین تیم این لیگ محسوب می شود.
اسمر شیندلر (۲۱ دسامبر ۱۸۶۷–۱۹ ژوئن ۱۹۲۷) نقاش آلمانی تربیت شده و متعلق به مدرسه هنرمندان درسدن (Dresden) بود. آثار او ترکیبی از امپرسیونیسم محسوب می شود. زندگی. اسمر شیندلر در ۲۲ دسامبر ۱۸۶۷ در روستای بورکهاردتسدورف متولد شد، اما در شهر کوچک بیشوفزوردا آلمان در ۳۳ کیلومتری شرق دردن رشد کرد. پدر اسمر وقتی او بسیار کوچک بود از دنیا رفت. در نوجوانی با حمایت عمویش در آکادمی هنر درسدن که در آن زمان اساتیدی مانند فردیناند پاولز و لئون پوله داشت به تحصیل پرداخت. از هم دوره ای های او در این مدرسه می توان به ساسا اشنایدر، هانس اونگر و ریچارد مولر اشاره کرد. آثار. آثار او بیشتر شامل مناظر، صحنه های تاریخی، فیگور و همچنین دکوراسیون داخلی ساختمانهای مختلف است. جنجال. یکی از آثار شیندلر "مسخره کردن مسیح" به کلیسای فیشرهود اهدا شد اما مرکز بحث و جدال در مورد یهودستیزی قلمداد شد.
نیلز شومن (؛ زادهٔ ) دونده دو ۸۰۰ متر اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ناتالیا نازارووا (؛ زادهٔ ) دونده زن اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
کارنام مالسواری (؛ زادهٔ ) وزنه بردار زن اهل هند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
یولیا نستسیارنکا (؛ زادهٔ ) دونده دو سرعت اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده است.
کیت آلن (؛ زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۷۰) ورزشکار ورزش سه گانه اهل اتریش است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
اینتا رادویچا (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل لتونی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
میک کونلی سینیور (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه گام اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
نوولن ویلیامز-میلز (؛ زادهٔ ) دونده زن اهل جامائیکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۸ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
دیک کواکس (; – ) دونده دو نیمه استقامت اهل نیوزیلند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
بنجامین بوکپتی (؛ زادهٔ ) قایقران کایاک اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
یواکیم بی. اولسن (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل دانمارک است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
ویم روسکا (; – ) جودوکار اهل هلند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
اداره ریاست پلیس سازمانی است که فرماندهی پلیس فرانسه آنرا مدیریت می کند. اداره ریاست پلیس وابسته به دولت فرانسه و بخشی از پلیس ملی (فرانسه) است که نیروی پلیس را برای یک یا برخی دپارتمان های فرانسه فراهم می کند. در سال ۲۰۱۲ (میلادی) دو اداره ریاست در فرانسه وجود دارند:
نئومرکانتالیسم یک رژیم سیاست گذاری است که صادرات را تشویق، واردات را منع، جابجایی سرمایه را کنترل، و تصمیم گیری های ارزی را در دست حکومت مرکزی، متمرکز می کند. آرمان سیاست گذاری نئومرکانتالیسم افزایش ذخیره های ارزی حکومت مرکزی است که به آن، اجازه سیاست پولی و سیاست مالی موثرتر می دهد.
مت گالا یک مراسم سالانه برای هنرمندان و طراحان دنیای مد برای جمع آوری کمک های مالی برای انستیتو طراحی لباس (Costume Institute) است که در موزهٔ هنر متروپولیتن نیویورک برگزار می شود. مت گالا در سال ۱۹۴۸ به عنوان راهی برای جمع آوری پول برای مؤسسه جدید لباس تأسیس شد و افتتاحیه نمایشگاه سالانه آن بود. اولین گالا شام نیمه شب بود و بلیط ها هر کدام پنجاه دلار بود. بر اساس میراثی که دایانا وریلند، سردبیر سابق "وگ" به عنوان «مشاور ویژه» در مؤسسه لباس به جا گذاشتند، از سال ۱۹۷۳ مت گالا به عنوان یک رویداد لوکس و پرفروش شناخته شده است و «جواهری در تاج اجتماعی شهر نیویورک» محسوب می شود. مت گالا به عنوان یکی از برجسته ترین و منحصر به فردترین رویدادهای اجتماعی در جهان شناخته می شود. همچنین یکی از بزرگ ترین شبهای جمع آوری کمک در شهر نیویورک است، با ۹ میلیون دلار در ۲۰۱۳ جمع آوری شده و رکورد ۱۲ میلیون دلار در سال بعد. مت گالا یکی از برجسته ترین منابع تأمین مالی برای این مؤسسه است، با مشارکت های پیش بینی شده در مجموع پس از رویداد ۲۰۱۹ از زمان تصدی آنا وینتور در سال ۱۹۹۵ از ۲۰۰ میلیون دلار فراتر می رود. تاریخچه. مراسم مت گالا مه
م ترین رویداد در بخش مد و فشن است. این مراسم اولین بار در سال ۱۹۴۸، توسط النور لمبرت (Eleanor Lambert)، روزنامه نگار مد و از مدیران این مجموعه، با هدف جمع آوری و کمک به حفظ لباس های تاریخی انستیتو طراحی لباس برگزار شد. آنا وینتور، سردبیر "وگ" و رئیس هیئت مدیره رویداد گالا از سال ۱۹۹۵ (به جز سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸) بر کمیته مزایا و فهرست مهمانان نظارت می کند، و کارکنان "وگ" فهرست دعوت شدگان را گردآوری می کنند.در سال ۲۰۱۴ قیمت هر بلیط برای کسانی که خارج از فهرست مهمانان رسمی بودند برای افزایش انحصاری بودن این رویداد از $۱۰٬۰۰۰ به $۳۰٬۰۰۰ آمریکا افزایش یافت. فهرست سالیانه مهمانان حدوداً به ۶۵۰ یا ۷۰۰ نفر محدود می شود. مت گالای ۲۰۲۰ به دلیل همه گیری کرونا لغو شد. این جشن در سال ۲۰۲۱ از سر گرفته شد اما به جای ماه مه، در سپتامبر برگزار شد. زمان و مکان مراسم. مراسم مت گالا هر سال در اولین دوشنبه ماه مه برگزار می شود. مهمانان این جشن خیریه که بیشتر بازیگران، خوانندگان، سلبریتی ها، افراد ثروتمند و گاهی نیز سیاست مداران هستند، توسط آنا وینتور (سردبیر مجله "وگ") انتخاب و تأیید می شوند. شرکت کنندگان با دعوت نامه یا خرید بلی
ط مراسم، با لباس ها و اشیای تزیینی مرتبط با موضوع تعیین شده برای مهمانی در موزه حاضر می شوند. جشن مؤسسه لباس مت یک مزیت بزرگ برای جمع آوری کمک های مالی است که به عنوان جشن افتتاحیه نمایشگاه سالانه مُد مؤسسه عمل می کند. پس از این رویداد، نمایشگاه به مدت چند ماه ادامه دارد. به عنوان مثال، نمایشگاه ۲۰۱۴ قرار بود از ۸ مه تا ۱۰ اوت ۲۰۱۴ برپا شود. این رویداد، با حضور شخصیت هایی از هنر، مد، جامعه بالا، فیلم و موسیقی، از سال ۱۹۴۸ در مت برگزار شد و به عنوان اولین رویداد سالانه فرش قرمز صنعت مد در نظر گرفته می شود. مدهای فرش قرمز آن به طور گسترده ای عکس، بررسی، نقد و تقلید می شود.این موزه در اولین دوشنبه ماه مه به دلیل برگزاری مراسم جشن برای عموم مردم بسته است. تم مراسم. تم مراسم هر سال ۶ ماه پیش از تاریخ برگزاری این مراسم، از طرف موسسه تعیین و اعلام می شود. و میهمانان با لباس هایی متناسب با تم اعلام شده آن سال در فرش قرمز این مراسم شرکت می کنند.
گنادی کوروتکویچ (، Hienadź Karatkievič، ؛ متولد ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۴)، یک برنامه نویس مسابقه ای بلاروسی که از ۱۱ سالگی برنده مسابقات بین المللی و کشوری بزرگی شده است. دستاوردهای وی شامل شش مدال طلای پیاپی در المپیاد جهانی کامپیوتر و همچنین قهرمانی جهان در فینال جهانی مسابقه بین المللی برنامه نویسی دانش جویی ۲۰۱۳ و ۲۰۱۵ است. در دسامبر سال ۲۰۱۸، گنادی بالاترین امتیاز را در سایت های معتبر کدشف، کدفورسز، تاپکدر، اتکدر و هکررنک داشته است. او به طور گسترده ای به عنوان بزرگترین برنامه نویس مسابقه ای تاریخ شناخته می شود. زندگی نامه. کوروتکویچ در گومل (هومیل) در جنوب شرقی بلاروس به دنیا آمد. والدین وی، ولادیمیر و لیودمیلا کوروتکویچ، در دپارتمان ریاضیات دانشگاه دولتی فرانسیسک اسکارنا هومیل به عنوان برنامه نویس مشغول بوده اند. در ۶ سالگی به کارهای والدینش علاقه مند شد. هنگامی که ۸ ساله بود، پدرش یک بازی کودکانه را طراحی کرد که می توانست از آن برای یادگیری برنامه نویسی استفاده کند. مادرش با همکارش در دپارتمان، میخائیل دالینسکی مشورت کرد و او کتاب کوچکی برای مطالعه به گنادی داد. دالینسکی، یکی از استادان برتر علوم کامپیوتر در ب
لاروس، گفته است: «یک ماه گذشت و پس از آن یک ماه دیگر… اما هیچ خبری از گنا نیست. بالاخره لیودمیلا آمد و یک دفترچه برنامه نویسی برای من آورد: وقتی تابستان و فوتبال به پایان رسید، پسرش پشت کامپیوتر نشسته بود. او به عنوان یک کلاس دومی، در یک رقابت کشوری مقام دوم را کسب کرده بود که باعث ورود او به دانشگاه فنی بدون نیاز به آزمون ورودی شد. او به طریقی مسئلهٔ جسم غوطه ور در آب را حل کرده بود درحالی که از اصل ارشمیدس خبری نداشت.» کوروتکویچ برای اولین بار توجه ها را در ۱۱ سالگی به خود جلب کرد، زمانی که برای المپیاد جهانی کامپیوتر (IOI) در ۱۱ سالگی اعزام شد، که این خود شکستن یک رکورد بزرگ در سال ۲۰۰۶ بود. او در نخستین تجربهٔ IOI خود در سال ۲۰۰۶ مدال نقره گرفت و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ شش بار مدال طلای IOI را کسب کرد. تا به امروز وی موفق ترین شرکت کننده در تاریخ IOI است. در IOI ۲۰۰۹ در پلوودیف، کوروتکویچ ۱۴ ساله در مورد موفقیت های خود گفت: «من راه کارهای مختلف را برای حل یک مسئله امتحان می کنم، چون می دانم حتماً یکی از آن ها درست است. من نابغه نیستم من در امتحان کردن راه کارهای مختلف خوب هستم.» وی گفت که او روزانه بیش از سه
تا چهار ساعت را پشت کامپیوتر نمی گذراند و سرگرمی های موردعلاقه وی فوتبال و تنیس روی میز هستند. در پاییز ۲۰۱۲، وی برای تحصیل در دانشگاه ایتمو به روسیه نقل مکان کرد. در تابستان سال ۲۰۱۳، او به ایتمو کمک کرد تا دانشگاه جیائو تونگ شانگهای و دانشگاه توکیو را در ۳۷امین دوره مسابقه بین المللی برنامه نویسی دانش جویی که در سن پترزبورگ برگزار شد، شکست بدهد. او همچنین در سال های ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ برنده گوگل کد جم شد. کوروتکویچ در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۴ گفت که از برنامه های شغلی خود پس از فارغ التحصیلی مطمئن نیست. وی گفت: «آنچه در آینده برای من اتفاق می افتد هنوز تصمیم گیری نشده است.» او گفت: «من هیچ برنامهٔ مشخص یا بلندمدتی ندارم. من فقط سال دوم دانشگاه را به پایان رسانده ام. برای من مهم است که ابتدا آموزش های لازم را ببینم و سپس در مورد کار تصمیم بگیرم. شاید وارد علوم نظری بشوم. اما باز هم می گویم، من واقعاً هنوز تصمیمی نگرفته ام.» کوروتکویچ در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۷ گفت: «من چندین بار پیشنهادهای شغلی از گوگل و یاندکس دریافت کرده ام، اما آنها را قبول نکردم. . . من در ایتمو فوق لیسانس علوم کامپیوتر می گی
رم، سپس فکر کنم به سراغ آن کارها خواهم رفت.»
سورنگو یکی از بخش های سوئیس در منطقه لوگانو از کانتون تیچینو در جنوب این کشور است. زبان اهالی این منطقه ایتالیایی می باشد. این شهر در منطقه لوگانو، در ارتفاعات بین دریاچه های لوگنو و لاگو دی موتزانو واقع شده است.
لاگو دی موتزانو نام دریاچه ای در کانتون تیچینو سوئیس است. این دریاچه با شهرهای سورنگو، موتزانو و کولینا دورو هم مرز است. مساحت آن ۲۳ هکتار است و به دریاچه لوگانو ریخته می شود.
غارتگری نازی () اشاره به دزدی آثار هنری از سوی نازی ها در راستای غارت سازمان یافته کشورهای اروپایی طی حکمرانی رایش سوم توسط مأموران حزب حاکم نازی در کشور آلمان عمل می کردند، دارد. این غارتها از سال ۱۹۳۳ تا پایان جنگ جهانی دوم بخصوص توسط یگانهای نظامی موسوم به کونس شوتس اتفاق افتاد، البته بخش عمده سرقت ها در زمان جنگ صورت گرفت. در کنار سرقت طلا، نقره و ارز سرقت های فرهنگی بسیاری شامل نقاشی، سرامیک، کتاب و گنجینه های مذهبی اتفاق افتاد. علی رغم این که تلاش های بسیاری از سوی مأموران حافظ آثار تاریخی برای بازگرداندن این آثار صورت گرفت اما بخش عمده ای از این آثار همچنان مفقود شده باقی مانده. تلاش های بین المللی برای شناسایی غارتگران نازی و بازگرداندن اموال مسروقه به کشورها یا خانواده هایی که از آنها سرقت شده، صورت گرفته است که بخش عمده آن همچنان حساب نشده باقی مانده. پیش زمینه. آدولف هیتلر هنرمندی ناموفق بود که در ورود به آکادمی هنرهای زیبای وین ناموفق ماند. او اما خود را به عنوان یک هنرمند تصور کرد و در نبرد من بشدت به هنر مدرن تاخت و با منسوخ خواندن مکاتبی چون، کوبیسم ،فوتوریسم و دادائیسم، آنها را محصول جامعه منح
ط قرن بیستم قلمداد کرد. در سال ۱۹۳۳ هنگامی که هیتلر صدر اعظم آلمان شد آرمان های زیبایی شناسانه خود را بر کشور اعمال کرد. عمده هنرهایی که مورد علاقه حزب نازی بود، پرتره ها و مناظر کلاسیک نقاشی شده توسط استادان قدیم نقاشی، به ویژه هنرمندان با ریشه آلمانی بود. هنر مدرن که با این ایدئولوژی مطابقت نداشت، توسط رایش سوم به عنوان هنر منحط تصور می شد بابت همین هم همه آنچه در موزه های ایالتی آلمان یافت می شد یا فروخته می شد یا از بین می رفت. هدف پیشوا تأسیس موزه هنر اروپایی در لینتس بود.
بحران ۲۰۱۹–۲۰۲۰ خلیج فارس، افزایش تنش نظامی بین نظام جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه بود. در ماه مه و ژوئن، چندین کشتی تجاری و نفتکش از سوی منبعی نامشخص مورد حمله قرار گرفت و آسیب دید. ایالات متحده آمریکا و متحدانش ایران را متهم کردند، درحالی که ایران هرگونه مداخله را تکذیب کرد. در ۲۰ ژوئن پهپاد نورثروپ گرومن آر کیو-۴ گلوبال هاوک توسط ایران سرنگون شد. ایران این پهپاد را متهم به ورود غیرقانونی به فضای هوایی کشور کرد. این موضوع ایران و آمریکا را تا آستانه مواجهه نظامی پیش برد. مدتی بعد، جمهوری اسلامی ایران به تلافی بازداشت یک فروند کشتی نفتکش حامل نفت ایران توسط بریتانیا در جبل الطارق به اتهام حمل نفت برای سوریه، یک کشتی بریتانیایی را تصرف و ملوانانش را بازداشت کرد. در پی آن بریتانیا به نیروهای آمریکایی در خلیج فارس پیوست. با این حال دیگر کشورهای اروپایی، امارات متحده عربی و عربستان سعودی راه حل دیپلماتیک را ترجیح دادند. ایالات متحده، در پاسخ به این وقایع، یک نهاد بین المللی امنیت دریایی موسوم به سامانه امنیت بین المللی دریایی ایجاد کرد تا به گفته وزیر دفاع این کشور «نظارت و امنیت در آبرا
ه های کلیدی در خاورمیانه افزایش یابد.» در ۱۹ مهر ۱۳۹۸ ()، یک نفت کش متعلق به جمهوری اسلامی ایران با نام سابیتی در آب های دریای سرخ و در فاصلهٔ از بندر جده واقع در عربستان سعودی منفجر شد. وزارت امور خارجه ایران ضمن «حمله» خواندن این انفجار، اعلام کرد که این انفجار بر اثر دو بار هدف قرار گرفتن این نفتکش رخ داده است؛ اما منشأ حمله مشخص نبوده است. دبیر شورای عالی امنیت ملی نیز در ۲۴ مهر ماه ناامنی در آبراه های بین المللی را به عنوان یکی از عوامل خطرناک ایجاد بحران در منطقه نام برد و تصریح کرد: پاسخ پشیمان کننده ای به عوامل حمله به کشتی ایرانی در دریای سرخ که در صدد ایجاد موج جدیدی از تشنج آفرینی در منطقه هستند خواهیم داد وی هرگونه تجاوز و تحمیل جنگ به کشورهای منطقه را اقدامی در راستای سیاست های ناامن کنندهٔ آمریکا و رژیم صهیونیستی در منطقه عنوان و خاطرنشان کرد: مردم رنج دیده کشورهایی که سال ها درگیر جنگ و خونریزی بوده اند دیگر تحمل پذیرش بحران های جدید را ندارند. خبرگزاری بلومبرگ با انتشار سرمقاله ای گفت در هفته های اخیر، ایران به همسایگان خود تاخته، برنامه هسته ای خود را تشدید کرده، به طور خشونت باری بازرگانی من