Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اشد، بنابراین هیچ "قبل"ی برای بررسی وجود ندارد.» هاوکینگ در این باره از قیاس قطب جنوب استفاده می کند: همان گونه که در زمین چیزی فراتر از قطب جنوب نیست، پیش از مهبانگ نیز زمانی نبوده است). پس از بررسی ناهمگنی ها در تابش زمینه کیهانی که ماهوارهٔ WMAP آن را اندازه گیری کرد، کتاب نتیجه می گیرد که: «پس با دقت به نقشهٔ آسمان ریزموج نگاه کنید. این نقشه نقشهٔ اولیه همهٔ ساختارهای موجود در جهان است. ما حاصل نوسان های کوانتومی در جهان نخستین هستیم. خدا واقعاً تاس می ریزد.» هاوکینگ همچنین معتقد بود که ممکن است جهان روزی به پایان برسد، یا با «فروپاشی کیهانی» یا «گسترش بیش از حد». و در این میان، «همهٔ ما مسافران زمان هستیم که با هم به آینده سفر می کنیم. اما بیایید آینده ای بسازیم که دلمان بخواهد به آن سفر کنیم»، احتمال سفر در زمان («پرسیدن اینکه آیا سفر در زمان ممکن است، پرسشی کاملاً جدی است که دانش کنونی ما آن را رد نمی کند»)، و خدا («دانستن ذهن خدا یعنی دانستن قوانین طبیعت ... پیش بینی من این است که ما تا پایان این قرن، ذهن خدا را خواهیم شناخت»؛ همچنین «اگر بخواهید، می توانید قوانین علم را "خدا" بنامید، اما این "خدا" یک
خدای شخصی نیست که با او گفت وگو کنید ... با این حال، ساده ترین توضیح این است که خدایی وجود ندارد و برای زندگی پس از مرگ هیچ شاهد قابل اعتمادی در دست نیست، هرچند انسان ها می توانند از راه تأثیر اجتماعی و ژن هایشان به زندگی خود ادامه دهند»). دربارهٔ نیاز به وجود خدا برای آغاز مهبانگ، هاوکینگ می گوید: «قوانین طبیعت خود به ما می گویند که نه تنها ممکن است جهان بدون هیچ دخالتی و مانند یک پروتون ناگهان پدیدار شود، بلکه ممکن است هیچ علتی برای مهبانگ وجود نداشته باشد. هیچ چیز.» هاوکینگ در کتاب می گوید که آموزش و علم «بیش از هر زمان دیگری در معرض خطرند»، و جوانان را ترغیب می کند: «به ستارهها نگاه کنید، نه به پاهایتان ... تلاش کنید بفهمید چه می بینید و دربارهٔ اینکه چه چیزی باعث وجود جهان شده است شگفت زده شوید ... مهم این است که تسلیم نشوید. تخیلتان را آزاد کنید. آینده را بسازید.» نقدها. مارسلو گلیزر، فیزیک دان، در نقدی برای ان پی آر نوشت: «استیون هاوکینگ از آن چهره های نادری است که زندگی اش نماد بهترینِ آن چیزی است که انسانیت می تواند ارائه دهد... [این کتاب از جمله آثاری است] که هر فرد اندیشمندی که نگران آیندهٔ بشریت
است باید بخواند... اگر یک موضوع متحدکننده در سراسر کتاب وجود داشته باشد، ایمان عمیق هاوکینگ به توانایی علم در حل بزرگ ترین مسائل بشری است... پاسخ های او به پرسش های بزرگ، باورش به عقلانیت طبیعت و توانایی ما در کشف رازهای آن را نشان می دهد. خوش بینی اش در هر صفحه موج می زند... گرچه هاوکینگ به منشأ جهان، فیزیک سیاه چاله ها و برخی دیگر از موضوعات مورد علاقه اش می پردازد، دغدغهٔ اصلی اش در این کتاب فیزیک نیست، بلکه بشریت و آیندهٔ جمعی آن است... او در کتاب بر سه پرسش مرتبط تمرکز می کند: آیندهٔ سیاره مان، استعمار سیارات دیگر، و ظهور هوش مصنوعی – و راهبرد خود برای نجات ما از خودمان را ترسیم می کند... هاوکینگ استدلال می کند که تنها علم می تواند ما را از اشتباهات مان نجات دهد... او باور دارد که رسالت تکاملی بشریت، گسترش در کهکشان به عنوان نوعی باغبان کیهانی است که در مسیر خود بذر حیات می کارد. او باور دارد که رابطه ای مثبت با ماشین های هوشمند خواهیم ساخت و با همکاری آن ها، سرنوشت کنونی جهان و گونهٔ انسانی را بازطراحی خواهیم کرد.» به نوشتهٔ تیم ردفورد، ویراستار علمی برنده جایزه، در نشریهٔ "گاردین"، کتاب هاوکینگ «به راح
تی آموزنده، جذب کننده، به روز، و در جای خود، شوخ طبع است». ردفورد از هاوکینگ نقل می کند: «اگر کل جهان به هیچ بیانجامد، دیگر نیازی به خدا برای آفرینش آن ندارید. جهان، ناهار مجانی نهایی است»؛ «بدترین اشتباه ما در تاریخ» [اگر هوش مصنوعی را دست کم بگیریم]؛ «آیندهٔ ما رقابتی است میان قدرت روزافزون فناوری و خردی که با آن از آن استفاده می کنیم. باید کاری کنیم که خرد پیروز شود» و «اگر قرار است انسانیت یک میلیون سال دیگر هم ادامه یابد، آیندهٔ ما در آن است که جسورانه به جایی برویم که هیچ کس پیش تر نرفته [از راه اکتشاف فضایی سرنشین دار بیشتر]». ردفورد می نویسد: «کسانی که خواهان آموزش خوب برای همگان، نظام سلامت ملی با بودجه مناسب، و سرمایه گذاری جدی در پژوهش هستند، او را دوباره به عنوان دوستی خواهند یافت.» آبیگیل هیگینز، منتقد در وبگاه "Vox"، یادآور می شود که هاوکینگ در این کتاب «شوخ طبع و خوش بین است، حتی هنگامی که هشدار می دهد هوش مصنوعی احتمالاً از ما پیشی خواهد گرفت، ثروتمندان ممکن است به گونه ای مافوق بشر تبدیل شوند، و سیاره در حال حرکت به سوی غیرقابل سکونت شدن کامل است... این کتاب در نهایت، داوری ای است دربارهٔ آین
دهٔ بشریت. در نگاه نخست، حکم این است که ما محکوم به فنا هستیم. اما اگر عمیق تر نگاه کنیم، چیز دیگری هم در آن هست: ایمانی که خرد انسانی و نوآوری می تواند نابودی ما را متوقف کند، حتی وقتی خودمان به طور وسواس گونه ای در حال تحقق آن هستیم.» بر پایهٔ نقد ماتین دورانین، روزنامه نگار علمی و سردبیر کنونی مجلهٔ "Physics World"، «هاوکینگ همهٔ ایده های بزرگی را که انتظار می رود در یکی از کتاب هایش بیاید، مرور می کند: نسبیت عام، مه بانگ، تورم کیهانی، پیدایش کهکشان ها، امواج گرانشی... این کتاب همچون مانیفست هاوکینگ باقی خواهد ماند. خوش بینانه، شاداب و آینده نگرانه، و علمی بودن و درک علمی را حیاتی برای آیندهٔ بشریت می داند.» انتقادها. به نوشتهٔ جان هوگان، روزنامه نگار علمی در "وال استریت ژورنال"، هاوکینگ در این کتاب، نظریه ریسمان را به عنوان روشی برای توضیح «نظریه همه چیز» (که او پیش بینی می کند تا «پایان این قرن» حل شود) ترجیح می دهد و بر پایهٔ مکانیک کوانتومی، خلأ را پر از ذرات مجازی می داند که «پدید می آیند و از میان می روند»، و پیشنهاد می دهد که کل جهان ما یکی از همین ذرات بوده که آغاز شده است؛ همچنین او کیهان ما را «ف
قط یک حباب کوچک در اقیانوسی بی پایان، یا همان چندجهانی» می داند. در این باره، هوگان به نگرانی سابینه هوسنفیلدر، فیزیک دان آلمانی، در کتاب ۲۰۱۸ خود گم شده در ریاضیات: چگونه زیبایی، فیزیک را به انحراف می برد اشاره می کند که «فیزیک دانانی که روی ریسمان ها و چندجهانی ها کار می کنند، در واقع دیگر مشغول فیزیک نیستند» و از قول هوسنفیلدر می نویسد: «دیگر مطمئن نیستم آنچه ما در بنیادهای فیزیک انجام می دهیم، علم باشد». با این حال، افرَت لیونی، در نوشته ای برای Quartz، به باور هاوکینگ اشاره می کند که قوانین طبیعت به تنهایی برای توضیح پیدایش جهان در مهبانگ کفایت می کنند و نیازی به عمل آفرینش از سوی خدا نیست. جان کریستین، در مقاله ای برای "Futurism" که در "Science Alert" منتشر شده، یادآور می شود که هاوکینگ در این کتاب پیش بینی های متعددی از جمله دربارهٔ ویرایش ژن (CRISPR), هوش مصنوعی و دین مطرح می کند که برخی از آن ها مورد پذیرش کامل همهٔ کارشناسان نیستند. همچنین، زایان گوئدیم در وبگاه "EdgyLabs" می نویسد: «این کتاب گردآوری نهایی از همهٔ آثار این دانشمند بزرگ نیست و کشفیات تازه ای نیز ارائه نمی کند. اما اهمیت آینده، 'پرسش
های بزرگ' و نیاز فزایندهٔ مراقبت از سیاره مان را به ما یادآور می شود.»
زندگی ۳٫۰: انسان بودن در عصر هوش مصنوعی یک کتاب از کیهان شناس سوئدی آمریکایی مکس تگمارک استاد MIT است. "زندگی"۳٫۰دربارهٔ هوش مصنوعی (AI) و تأثیر آن بر آینده زندگی روی زمین و فراتر از آن است. این کتاب در مورد انواع مختلف مفاهیم اجتماعی بحث می کند، چه کاری می تواند برای به حداکثر رساندن شانس نتایج مثبت و آیندهٔ بالقوه برای بشریت، فناوری و ترکیب آن ها انجام دهد. این کتاب در ایران توسط نشر نو و نشر مازیار به چاپ رسیده است.
۲۱ درس برای قرن بیست و یک کتابی است که توسط نویسنده پرفروش یووال نوح هراری نوشته شده است و در اوت ۲۰۱۸ توسط اسپیگل و گرا در ایالات متحده و توسط جاناتان کیپ در انگلستان منتشر شده است. با توجه به گذشته دور در ' (۲۰۱۱) و با آینده دور در ' (۲۰۱۶)، هاراری در "۲۱ درس" بر زمان حال تمرکز کرده است. در مجموعه ای از مقالات آزاد، بسیاری بر اساس مقالاتی که قبلاً منتشر شده است، تلاش می کند تا مشکلات تکنولوژیکی، سیاسی، اجتماعی و وجودی که انسان ها با آن روبرو هستند، حل کند.
چالش موز و اسپرایت، چالشی است که در آن شرکت کننده باید دو موز و یک لیتر نوشابه اسپرایت را به سرعت بخورد، بدون اینکه استفراغ کند. نمونه های دیگری نیز از این چالش وجود دارد، اما فرضیه ای که باعث به وجود آمدن این چالش شده، این است که بدن نمی تواند دو ماده غذایی را به طور همزمان هضم کند. واکنش استفراغ، یک واکنش شیمیایی معمول بین دو ماده غذایی است که ممکن است با خوردن مقدار زیادی ماده غذایی یا مایع در یک مدت زمان محدود به وجود آید. متخصص تغذیه، هدر بولین می گوید که معده انسان فقط گنجایش حدود دو فنجان مایع را دارد و می گوید: «اگر مقدار زیادی مواد غذایی یا مایع در معده شما وجود داشته باشد، و معده شما گنجایش آنها را نداشته باشد، ممکن است باعث استفراغ شما گردد». بنابراین، واکنش استفراغ احتمالاً ناشی از عدم توانایی معده در نگهداری مواد است.والبته می توان چنین در نظر گرفت که کل ماجرا ترفندی باشد برای فروش بیشتر این نوشیدنی و تشویق به خرید و مصرف این نوشیدنی
بارونِس روث هنیگ (؛ زادهٔ ) تاریخ نگار، و استاد دانشگاه اهل بریتانیا است. او همچنین در سال ۱۹۹۲ نامزد حزب کارگر برای کرسی لانکاشر در مجلس بریتانیا (که قبلاً به همسر او تعلق داشت) شد ولی رقابت را با تنها ۳۰۰۰ رأی به نامزد حزب محافظه کار باخت. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
خط هادسِن () یکی از خط های مترو-راه آهن شمال در ایالت نیویورک، آمریکا است. این خط دارای ۲۹ ایستگاه و ۱۱۹ کیلومتر طول است و در شهر نیویورک و شهرستان های وستچستر، پوتنام و داچس ایستگاه دارد.
معجزهٔ رود هان به دوره ای گفته می شود که کرهٔ جنوبی توانست پس از جنگ کره (۱۹۵۳-۱۹۵۰) به رشد اقتصادی سریع دست یابد. کره جنوبی در این دوره توانست از یک کشور در حال توسعه به کشوری توسعه یافته تبدیل شود. دوران بازسازی و توسعهٔ کره جنوبی در نیمهٔ دوم سده بیستم میلادی با رویدادهایی نظیر میزبانی موفقیت آمیز المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و میزبانی مشترک جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ همراه بود. همچنین در این دوران شرکت های خانوادگی بزرگ یا چایبول ها مثل سامسونگ، ال جی و هیوندای رشد کردند. اصطلاح معجزهٔ رود هان برگرفته از اصطلاح معجزه رود راین که به تولد دوبارهٔ اقتصاد آلمان غربی پس از جنگ جهانی دوم گفته می شود گرفته شده است. این قیاس نخستین بار توسط چانگ میون نخست وزیر جمهوری دوم کره جنوبی در سخنرانی سال نو (۱۹۶۱) انجام شد. وی در آن زمان از مردم کره جنوبی خواست همچون مردم آلمان غربی سختی ها را تحمل کنند تا به موفقیت های مشابه دست یابند. برخی بر این باورند که تشبیه پیشرفت کره جنوبی به معجزه درست نیست و با این کار سختکوشی کارگران کره ای نادیده گرفته می شود. پس از پیشرفت های معجزه آسای کره جنوبی، این کشور به عنوان مدل اقتصادی برخی کشورها
ی در حال توسعه انتخاب شد. کره جنوبی پس از حدود ۶۰ سال سختکوشی در نوامبر ۲۰۱۰ به گروه ۲۰ پیوست و پاداش بازسازی و نوسازی خود را گرفت. تاریخچه. پیش زمینه. کره در میان سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵ یکی از مستعمرات امپراتوری ژاپن بود. با سرمایه گزاری های ژاپنی ها در این شبه جزیره به ویژه در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی مراحل صنعتی سازی، نوسازی و رشد اقتصادی آغاز شد. کمک های خارجی و سود مبادلات ارزی در طول استعمار ژاپن موجب تأسیس هشت شرکت بزرگ و رشد شرکت های کوچک گردید. با این حال ثمرات این رشد اقتصادی به ساکنان ژاپنی کره می رسید و بیشینهٔ کره ای ها فقیر باقی ماندند. اقتصاد کره با وقوع جنگ اقیانوس آرام ضعیف شد چون ژاپن از منابع اقتصادی و انسانی کره در این جنگ استفاده می کرد. ژاپنی ها در این زمان کره ای ها را مجبور به تلفیق در فرهنگ خود کرده و کره یکی از فقیرترین ملل عالم شد. ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰: جمهوری نخست و جنگ کره. تقسیم شبه جزیره کره به دلیل وقوع جنگ کره باعث شد قیمت املاک ۲۵٪ سقوط کند. جمهوری نخست کره جنوبی پس از جنگ تأسیس شد و تحت مدیریت ایسونگمن ری تا ۱۹۶۰ ادامه یافت. اقتصاد کره جنوبی در این زمان تا حد زیادی متکی بر کشاورزی ب
ود. دولت نظامی ارتش آمریکا در کره با تصویب قانون اصلاح اراضی کشاورزی در سال ۱۹۵۰، زمین هایی را که پیش از آن در اختیار ژاپنی ها بود بین کره ای ها توزیع کرد و بدین شیوه نسلی از صندوق های خصوصی به وجود آمد. ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱: جمهوری دوم. دومین جمهوری کره جنوبی تنها یک سال دوام آورد اما سیاست ها و ایدئولوژی آن تأثیر هنگفتی بر تاریخ و اقتصاد این کشور گذاشت. چانگ میون که نخست وزیر کره جنوبی در این زمان بود به همراه حزب دموکراتیک کره (همانند جمهوری نخست) موضع سختی علیه کمونیسم داشتند اما در عین حال سیاست اقتصادی دولت را مبتنی بر سرمایه داری و توسعهٔ مودت و همکاری های اقتصادی با ژاپن بنا نهادند. ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳: شورای عالی بازسازی کشور. در سال ۱۹۶۱ کودتایی در کره جنوبی به فرماندهی تیمسار پارک چونگ هی داد و حزب دموکراتیک از قدرت کنار زده شد. در نتیجه یک هیئت نظامی تحت نظارت شورای عالی بازسازی کشور اداره امور را در دست گرفت. در همین زمان بود که نخستین برنامه پنج ساله کره جنوبی نوشته و اجرا شد. این برنامه یکی از پایه های مهم معجزهٔ رود هان بود. هدف از این برنامه، توسعهٔ اقتصاد کشور از طریق گسترش کشاورزی و صنایع تولید انرژی مثل
زغال سنگ و نیروی برق؛ توسعهٔ صنایع پایه مثل کودهای شیمیایی، سیمان، پالایشگاه های نفت، آهن و فولاد؛ توسعهٔ سرمایه های بالاسری اجتماعی مثل جاده ها، راه آهن و بنادر؛ بهره برداری کامل از منابع بی کار از قبیل افزایش اشتغال؛ حفاظت و بهره برداری از زمین؛ تشویق به صادرات به منظور بهبود تراز پرداخت ها؛ و تشویق علم و فناوری بود. هر چند برنامهٔ پنج سالهٔ نخست نتوانست تغییرات سریعی در خودکفایی اقتصادی کره جنوبی ایجاد کند اما شرایطی را از لحاظ رشد و نوسازی ایجاد کرد که نوید موفقیت اقتصادی و اصلاحات اساسی در آینده را می داد. گفته می شود شعار تیمسار پارک مبنی بر «رفتار با کارمندان بمثابهٔ خانواده» باعث شد تا بهره وری نیروی کار کره جنوبی افزایش یابد و به موفقیت اقتصادی این کشور کمک کند. این در حالی است که منتقدان امروزی او را یک دیکتاتور نظامی می دانند که ناقض سیستماتیک حقوق بشر و طرفدار سانسور (بیشتر در مواجهه با افکار کمونیستی) بود. در نظام تک حزبی شورای عالی بازسازی کشور، حزب حاکم به اقلیت کوچکی از نظامیان حاکم پاسخگو بود و بازسازی اقتصادی کره جنوبی در این زمان بیش از هر چیز وابسته به نقض حقوق بشر از طریق بکارگیری ارزان ن
یروی کار تحقق یافت. قوانین اخلاقی که در این زمان تصویب شدند محدودیت های حکومت نظامی و مقرراتی در خصوص البسه و موسیقی برقرار کردند. در طرحی تحت عنوان "یوشین کاهیوک" (اصلاحات زندگی نو) که توسط حکومت پیاده شد، سینمای کره وارد تاریک ترین دورهٔ خود گردید. پارک بر این باور بود که کره جنوبی هنوز آمادهٔ دموکراسی و آزادی نیست. وی گفته بود: «نمی توان بدون انقلاب اقتصادی به دموکراسی رسید». پارک بر این باور بود که فقر ملت آن را آسیب پذیر می سازد و بنابراین برقرار دموکراسی ضروری ترین تکلیف حکومت نیست بلکه نابودی فقر باید در اولویت باشد. سرویس اطلاعات ملی کره جنوبی در دوران او تبدیل به نهادی هولناک شد و مخالفان حکومت را دائماً به زندان می انداخت. پارک چونگ هی در ۲۶ اکتبر ۱۹۷۹ توسط کیم جای گیو رئیس سرویس امنیتی کره کشته شد و حکومتش به پایان رسید. ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۲: جمهوری سوم. کره جنوبی در طول جمهوری سوم ۸۰۰ میلیون دلار تحت عنوان ادعاهای ارضی از ژاپن دریافت کرد. کره در این دوره بیش از هر چیز به کمک خارجی نیازمند بود. بیشتر این کمک ها از سوی ایالات متحده به کره جنوبی داده می شد تا جبران کمک های این کشور به آمریکا در جنگ ویتنام را
کرده باشد. حکومت از این کمک های مالی برای ایجاد یک اقتصاد خودپشتیبان استفاده کرد و جنبش سِمال اوندونگ (جنبش روستای نو) را راه انداخت تا از طریق آن مناطق روستایی را توسعه دهد. در این زمان رهبری مقتدرانهٔ دولت (با وجود آنکه امروزه از آن انتقاد می شود) و همچنین بکارگیری مؤثر نیروی کار ارزان از عوامل مؤثر در رشد اقتصادی کره جنوبی در این دوره بودند. ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۱: جمهوری چهارم. حکومت کره جنوبی در طول جمهوری چهارم از شکوفایی صنایع سنگین، فولاد و الکترونیک پشتیبانی کرد. یکی از مزایای حمایت دولتی از این بخش ها این بود که صاحبان این صنایع هیچ قید و بندی در هزینه ها احساس نمی کردند چون می دانستند که حکومت از رشد آنها حمایت می کند. با رشد اعتماد مصرف کننده به صنایع سنگین، متعاقباً پول به اقتصاد سرازیر شد. ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۷: تغییر ساختار بازارها. کره جنوبی در انتهای سال ۱۹۹۵ توانسته بود خود را به رتبهٔ یازدهمین اقتصاد جهان برساند و از چشم انداز تیره و تاری که پس از جنگ برای آن پیش بینی می شد کاملاً دور شود. با این حال مشکلات ساختاری همچنان در نظام مالی و سیاسی این کشور وجود داشت. پیش از آن هر گاه مشکلات اقتصادی پیش می آمد، نظ
امیان حاکم به ثرومتندان فشار می آوردند تا پروژه ها را تأمین مالی کنند. دولت نظامی کره گروهی از افراد با درآمد بالا را که ثروتشان از طریق روابط فسادآلود با ایسونگمن ری به دست آمده بود را گرد هم آورده بود. این افراد را در آن زمان تحت عنوان «سودبرندگان نامشروع» می شناختند. اما در این زمان وقتی مشکلات بسیار بالا گرفتند رابرت رابین وزیر خزانه داری ایالات متحده و دیگر سران آن کشور تصمیم گرفتند کمکی به میزان ۵۷ میلیارد دلار در ازای تغییر ساختار اساسی در بازارهای کره در اختیار دولت کره بگذارند. کره جنوبی تحت فشار قرار گرفت تا بخش مالی را شفاف تر، بازارمحورتر و با مدیریت بهتر اداره کند کند، شرکت ها و کارخانجات نیز مکلف شدند طوری خود را اصلاح کنند که سازمان های بین المللی اجازه حسابرسی از آن ها را پیدا کنند. کیم یانگ سام رئیس جمهور کره در دسامبر ۱۹۹۶ اعلام کرد که کره جنوبی با پیوستن به سازمان همکاری و توسعه اقتصادی توانسته به عنوان اقتصادی موفق به رسمیت شناخته شود. وی در این زمان قانون جدید کار را ابلاغ کرد. در این قانون فدراسیون اتحادیه های تجاری کره که یک اتحادیهٔ بزرگ تجاری بزرگ با مدیریت دولتی بود و تنها اتحادیه در
نوع خود بود که به رسمیت شناخته می شد به مدت پنج سال دیگر حفظ شد و کنفدراسیون اتحادیه های تجاری مستقل به رسمیت شناخته نشد. ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹: بحران صندوق بین المللی پول. کره جنوبی در سال ۱۹۹۷ دچار فاجعهٔ اقتصادی شد که تحت تأثیر بحران مالی آسیا شکل گرفته بود. ذخیره ارزی این کشور به ۶ میلیارد دلار کاهش پیدا کرد و بخش اعظم آن قرار بود در دوره بعد خرج شود. کیم یانگ سام که نخستین رئیس جمهور غیرنظامی کره در طول سی سال بود نتوانست اقتصاد را از آن وضع نجات دهد و به جای او کیم دای جونگ زمام قدرت را در دست گرفت. رئیس جمهور جدید به روشنی با چایبول ها یا شرکت های خانوادگی عظیم و نظام دولتی و مالی آن زمان مخالفت می ورزید. او پس از انتخاب توانست با کمک مردم و دریافت کمک ۵۸ میلیارد دلاری صندوق بین المللی پول بدهی های کشور را تصفیه نماید و بر مشکلات فائق آید. بحران مالی کره جنوبی هر چند شدید بود اما زمان آن نسبت به دیگر همسایگان کمتر طول کشید.
حوادث بین المللی اقدامات یا درگیری های به ظاهر جزئی و ناچیزی هستند که به مناقشه بین دو یا چند دولت ملی منجر می شوند. این حوادث ممکن است از اقدامات غیرعمدی شهروندان یا مقامات دولتی و نظامی یک کشور نشئت گیرند و این امکان هم وجود دارد که ریشهٔ آن ها در تحریکات عمدی ولی خرد مأموران جاسوسی یک کشور یا گروه های تروریستی باشد. حوادث بین المللی معمولاً در زمان صلح نسبی روی می دهند و حداقل در ظاهر غیرمنتظره اند. یکی از اهداف دیپلماسی در دنیای امروزی جلوگیری از تبدیل حادثهٔ بین المللی به جنگ است. سازمان ملل متحد، و پیش از آن جامعهٔ ملل، با فراهم آوردن حکمیت تلاش دارند تا حوادث بین المللی را بدون استفاده از زور رفع کنند.
عزم کشتار (به انگلیسی: Out for Kill) یک فیلم ویدئویی آمریکای محصول سال ۲۰۰۳ در ژانر فیلم اکشن به کارگردانی مایکل اوپلویتز با بازی استیون سیگال است. داستان. پروفسور رابرت بورنز, باستان شناسی است که هنگام حفاری های خود اشیاء و ظروف را از خاک بیرون آورده متوجه می شود شبکه مافیای چین از این ظرف گران قیمت برای قاچاق مواد مخدر استفاده می کنند و … تولید. فیلمبرداری در اروپای شرقی از ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۲ آغازشد.
آشپزخانه بی رحم یک سریال آشپزی با مجری گری آلتون براون است که از ۱۱ اوت ۲۰۱۳ تا۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷ در شبکه فود نت ورک پخش شده است. در این برنامه، ۴ آشپز در یک مسابقه ۳ مرحله ای حذفی شرکت می کنند. شرکت کنندگان در مزایده هایی مشارکت می کنند که با بردن آن ها، می توانند شانس هایی را بخرند تا کار یکدیگر را خراب کنند. در ابتدای مسابقه، به هر آشپز ۲۵۰۰۰ دلار داده می شود؛ آخرین نفری که باقی می ماند، برندهٔ همهٔ پولی که در مزایده ها خرج نکرده می شود. این سریال در فصل ۱۵ خود، که در ژوئیه ۲۰۱۷ پخش شد، به اتمام رسید.
کارتل ها (به انگلیسی: Cartels) یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ با بازی لوک گاس و استیون سیگال به کارگردانی کئونی واکسمن است. این اثر در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ به صورت محدود به نمایش درآمد و در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۷ به صورت فیلم ویدئویی منتشر شد.
خط نیو هیون () یکی از خط های مترو-راه آهن شمال در ایالت نیویورک و کنتیکت، آمریکا است. این خط دارای ۳۰ ایستگاه اصلی و ۱۷ ایستگاه در شاخه ها و ۲۱۲٫۷ کیلومتر طول است و در شهر نیویورک و شهرستان های وستچستر، فیرفیلد و نیو هیون ایستگاه دارد.
ایندیاویژن یک شبکه خبری ۲۴ ساعته به زبان مالایی بود که دفتر مرکزی آن در ایالت کرالا در جنوب کشور هند واقع شده بود. تاریخچه. ماهواره ارتباطی ایندیاویژن در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۳، پرتاب و فعال شد. در سال ۲۰۱۱ از مقام هیئت مدیره استعفا داد و سکان مدیریت شبکه را به عهده گرفت. و جمال الدین فراوکی را به مدیریت تحریریه برگزید. دومین کانال این شبکه به نام بله ایندیاویژن(YES Indiavision) که در موارد (جوانان، سرگرمی و ورزش) فعالیت خود را در ۱۴ فوریه ۲۰۰۷ شروع نمود. با توجه به مشکلات داخلی، کانال در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ از ادامه فعالیت بازماند. این شرکت دو بار در سال ۲۰۱۴ سر تیتر اخبار شد به دلیل اینکه تیم تحریریه آن در مورد عدم پرداخت حقوق، اعتصاب کردند. بار دیگر این شبکه در ۴ مارس ۲۰۱۵ خبر ساز شد و مدیر وقت شبکه جمال الدین فاروقی و ادیتور آن کوچی به دلیل فرار از مالیات بازداشت شدند. با شکایت ارناکولام در ۱۱ مارس سال ۲۰۱۴، پلیس کرالا پرونده ای علیه کانال ایندیاویژن و برخی از سازمان های رسانه ای دیگر، برای درخواست امضا تومار متهم به توهین به احساسات مذهبی شد. دلایل این شکایت قوانین داخلی هند بود.
ساموئل فلگ بیمِس (; – ) تاریخ نگار و زندگی نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او برای سال ها در دانشگاه ییل تدریس کرد و رئیس انجمن تاریخی آمریکا بود. بیمس را یکی از پایه گذاران رشتهٔ تاریخ دیپلماسی می دانند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است و دو بار (۱۹۲۷ و ۱۹۵۰) جایزه پولیتزر را برده است.
خط پاسکاک ولی () یکی از خط های مترو-راه آهن شمال در ایالت نیویورک، نیوجرسی آمریکا است. این خط که دارای ۱۸ ایستگاه است از هابوکن، نیوجرسی شروع و در شهرستان راکلند، نیویورک به پایان می رسد.
خط پورت جرویس () یکی از خط های مترو-راه آهن شمال در آمریکا است. این خط دارای ۲۶ ایستگاه و ۱۴۰٫۸ کیلومتر طول است و در ایالت های نیویورک و نیوجرسی ایستگاه دارد.
امنیت دسته جمعی را می توان تمهیدی دانست که در آن دولت های حاضر در نظام سیاسی، منطقه ای، یا جهانی می پذیرند که امنیت هر عضو به همهٔ اعضاء نظام مربوط است و از این رو متعهد می شوند در برابر تهدیدها و تجاوزها به صلح واکنشی دسته جمعی نشان بدهند. امنیت دسته جمعی از سازمان اتحادهای نظامی بلندپروازانه تر است، چرا که در آن همهٔ کشورهای یک نظام شرکت دارند و همچنین در آن تلاش می شود دامنه ای گسترده از تهدیدها را پیش بینی کرد. بااینکه آرمان امنیت دسته جمعی سابقه ای طولانی در تاریخ دارد، اجرای آن در عالم واقع دشوار نموده است. برای اینکه امنیت دسته جمعی امکان ظهور یابد، نیاز به پیش زمینه هایی است که از جمله می توان از آمادگی مقابله با تجاوز به دیگر کشورها، همدلی در ارزش های امنیتی و آرمان ها دربارهٔ نظم جهانی، و توان نادیده گرفتن منافع ملی در جهت دفاع از امنیت مشترک نام برد. جامعه ملل و سازمان ملل متحد دو سازمانی هستند که برای واقعیت بخشیدن به آرمان امنیت دسته جمعی جهانی تأسیس شده اند.
زن پوشالی فیلمی در ژانر جنایی دلهره آور به کارگردانی بیزیل دی یردن محصول بریتانیا است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد.
موریس هنکی (؛ – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. او دستیار اول نخست وزیر دیوید لوید جرج بود و نقش مهمی در هدایت امور جنگی بریتانیا در جنگ جهانی اول داشت.
تنفس نایدیسی یا تنفس تراشه ای نوعی تنفس و شیوه ای برای تبادل گازها است. این نوع تنفس در بی مهرگان خشکی زی مانند حشرات (مانند مگس و زنبور) و صدپایان (مانند هزارپا) وجود دارد. برخی از مارمولک ها نیز به این شیوه تنفس می کنند. در این جانداران دستگاه گردش مواد (همولنف)، نقشی در انتقال گازهای تنفسی ندارد؛ بلکه در این جانداران ساختارهایی به نام نایدیس ها، وظیفهٔ تبادل گازها را بر عهده گرفته اند که با انشعابات خود به "تمام" سلول های زندهٔ درون بدن جاندار دسترسی دارد. در حشرات، هوا از راه روزنه های خارجی به نام روزنک وارد دستگاه تنفسی می شود این روزنه های خارجی مانند شیرهای ماهیچه ای عمل می کند که هوا را به دستگاه تنفسی داخلی می رساند؛ این دستگاه شبکه ای چگال از لوله هایی به نام نای است. نایدیس ها ساختاری جهت بستن منافذ دارند که مانع هدر رفتن آب بدن می شود. نایدیس ها با کیتین مفروش شده اند که به انشعابات کوچک تری تقسیم می شوند. انشعابات پایانی که در کنار سلول های بدن قرار می گیرد، بن بست بوده و فاقد کیتین اما دارای مایعی ست که تبادلات گازی را ممکن می کند. حشرات سامانهٔ تنفسی نایدیسی دارند. در این سامانه، نایدیس ها، لو
له های منشعب و مرتبط به هم هستند که از طریق منافذ تنفسی به خارج راه دارند. ساختار نایدیس. نایدیس ها لوله های منشعب تنفسی هستند که به هم مرتبط اند. این ساختارها از طریق منافذ تنفسی سطح بدن جاندار به خارج راه دارند و معمولاً ساختاری جهت بستن منافذ دارند که از هدر رفتن رطوبت بدن جاندار جلوگیری کند و تنها در زمان تنفس، باز هستند. جنس اکثر آن ها نیز از کیتین است. کارکرد نایدیس. در هنگام تنفس هوا از طریق منافذ تنفسی سطح بدن وارد نایدیس ها می شود. هوا هرچه از سطح بدن دور شود به انشعابات کوچک تری از نایدیس ها می رسد تا به نایدیس های انتهایی برسد. نایدیس های انتهایی که به طور متوسط تنها چند میکرون با سلول ها فاصله دارند، بن بست بوده و دارای مایعی است که تبادلات گازی از طریق انتشار را ممکن می سازد.
بازدید () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی دیوید کراس است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مت والش اشاره کرد.
موزه مردم شناسی سردرود یکی از موزه های استان آذربایجان شرقی است که در شهر سردرود احداث شده است. این موزه در سال ۱۳۹۴ افتتاح شد. مشخصات فیزیکی موزه سردرود. موزه سردرود به زیر بنای ۲۵۰ متر مربع در پارک مره خونی این شهر بنا شده است و زیر نظر شهرداری شهر سردرود فعالیت می کند. اشیا و آثار نگهداری شده. بخش اسناد این موزه شامل اسناد آب مربوط به دوره ناصرالدین شاه و فتحعلی شاه، وصیتنامه ها، اسناد جهاز، دفاتر نسیه، برگه هایی از علوم ماوراءالطبیعی که مورد استفاده فالگیران بوده و کارت های پایان خدمت را داراست. در این موزه سنگ هایی قیمتی با خاصیت درمانی از جمله عقیق، یاقوت، زمرد، مرجان، سنگ خون، فیروزه، نگین ماداگاسکار، کوارتز سفید، سنگ پاد زهر و کهربا نگهداری می شود. در بخش مردم شناسی موزه کارگاه خیاطی که کل لوازم قدیمی خیاطی، چرخ خیاطی دستی، اتوی زغالی و پوشش های قدیمی مردم منطقه با قدمت ۱۵۰ سال از قبیل آلاچرشاب، جلیقه پول، پارچه های گلدوزی، لباس های هیئت عزاداری مثل چفیه و کمر با آینه های قدیمی نگهداری می شود. در کنار این لباس ها، زیورآلات قدیمی و وسایل آرایش زنان هم چون سرمه دان، بیکوده، جعبه جواهرات، انواع گردانبند،