Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهانه گوسس بلاف () یا تنورالا ()، نامی که مردمان آرنده غربیِ ساکنِ ناحیهٔ پیرامون دهانه بدان داده اند، بازماندهٔ فرسوده ای از یک دهانه برخوردی است.. این دهانه در جنوب قلمرو شمالی استرالیا، جایی نزدیک به مرکز استرالیا، در فاصلهٔ غرب آلیس اسپرینگز و شمال شرقی اولورو (صخرهٔ آیرز) جای گرفته است.
قانون مصوب تولیدات دفاعی ۱۹۵۰ () یک قانون فدرال ایالات متحده آمریکاست که در ۸ سپتامبر ۱۹۵۰ در پاسخ به آغاز جنگ کره تصویب شد و بخشی از تلاش گسترده تر و بسیج نیروها در شرایط جنگ سرد بود. دونالد ترامپ در ۸ فروردین ۱۳۹۹، در مقابله با شیوع ویروس کرونا با یک فرمان اجرایی در استناد به این قانون از جنرال موتورز خواست که دستگاه تنفس مصنوعی تولید کنند.
سوناریکا بهادریا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "برای عشقم جان می دهم"، "تند و تیز" اشاره نمود.
آنوپریا گوئنکا (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پادماواتی"، "جنگ" و "خاک سرزمین من" اشاره کرد.
تیونینگ (به انگلیسی Tuning) در لغت به معنای تنظیم است. کاربرد این لغت در بحث مکانیک به معنای تنظیم بالانس تونینگ و بالانس برای رسیدن به بهترین عملکرد است. به طور خلاصه تیونینگ خودرو به معنای ارتقا مشخصات فنی و ظاهری یک خودرو است. پیشینه تیونینگ را می توان در اواسط قرن بیستم میلادی یعنی حدود نیم قرن قبل جستجو کرد. اگر چه از همان ابتدای تولید خودروها و وسایل نقلیه چهار چرخی که مبتنی بر نیروی موتورهای احتراقی طراحی شده بودند، تیونینگ این وسایل نقلیه توسط مهندسان انجام می شد، اما تیونینگ به عنوان یک واژه مستقل و یک عملیات یا کار حرفه ای در دهه ۶۰ میلادی بود که باب شد. در آن زمان بیش از آن که تغییر شکل ظاهری خودروها یا به اصطلاح تیونینگ بدنه آنها باب شود، تغییر در توان موتور و مشخصات فنی خودروها بود که گسترش یافت. در واقع پیش از آن که مهندسان کاربلد یا تکنسین های ماهر به تیونینگ بدنه خودرو بپردازند، به تیونینگ اجزای داخلی و مشخصات فنی خودروها روی آوردند. عملی که تحت عنوان تیون آپ نیز شناخته می شود. اما به تدریج تیونینگ خودرو از یک عمل فردی و غیر استاندارد به یک کار جمعی و برنامه ریزی شده تبدیل شد. به عبارت بهتر با
رواج یافتن بحث تیونینگ در بین خودرو دوستان، بسیاری از شرکت های فعال در صنعت تولید خودرو اقدام به تأسیس شرکت های جانبی متمرکز بر امر تیونینگ نمودند. به این ترتیب بحث حفظ ایمنی خودرو و سرنشینان آن در حین عملیات تیونینگ به شکل جدی تری توسط مهندسان حرفه ای دنبال شد. چرا که تا پیش از آن معمولاً صاحبان خودرو خود اقدام به طراحی قطعات جدید و قدرتمند برای خودرو ها یا ارتقا توان فنی قطعات آنها می نمودند. امری که گاه خطرات متعددی را در حین راندن خودروهای ارتقا یافته و تیون آپ شده برای رانندگان ایجاد می کرد. در حال حاضر نیز عملیات تیونینگ خودروها توسط مراکز معتبر انجام این کار صورت می گیرد. در واقع هم اکنون شرکت های مختلف و ریز و درشتی وجود دارند که تمرکز اصلی آنها روی عمل تیونینگ خودروهای گوناگون قرار گرفته است. نمایشگاه و بازار قطعات یدکی، لوازم جانبی و قطعات بخصوص وسایل نقلیه موتوری و تحت عنوان (SEMA) که همه ساله در هفته اول ماه نوامبر در شهر لاس وگاس برگزار می شود بزرگترین رویداد برای وسایل نقلیه تیونینگ شده و شرکت های تیونر است.
اسکانک ورکس نام مستعار رسمی برای برنامه های توسعه پیشرفته لاکهید مارتین (ADP) است که مسئولیت طراحی تعدادی از هواپیماها که در نیروهای هوایی چندین کشور استفاده می شود را برعهده داشت از جمله U-2، Lockheed SR-71 Blackbird، Lockheed F-117 Nighthawk، Lockheed Martin F-22 Raptor و Lockheed Martin F-35 Lightning II. نام آن از کارخانه Moonshine در داستان مصور Li'l Abner گرفته شده است. عبارت اسکانک ورکس به طور گسترده در زمینه های تجاری، مهندسی و فنی برای توصیف یک گروه در یک سازمان با درجه بالایی از استقلال و بدون موانع بوروکراتیک و با وظیفه ی کار در پروژه های پیشرفته یا مخفی، استفاده می شود. تاریخچه. مشاهدات متناقضی در مورد منشأ Skunk Works وجود دارد.بن ریچ و کلی جانسون منشأ آن را ژوئن سال ۱۹۴۳ در بوربانک، کالیفرنیا معرفی کردند. داستان رسمی Lockheed Skunk Works به شرح زیر است:فرماندهی سرویس تاکتیکی هوایی (ATSC) نیروی هوایی ارتش برای بیان نیاز خود به یک جنگنده جت با شرکت هواپیمایی لاکهید دیدار کرد. تهدید جت آلمانی که به سرعت در حال رشد بود، به لاکهید فرصتی داد تا یک بدنه هواپیما پیرامون قدرتمندترین موتور جت که نیروهای م
تفقین به آن دسترسی داشتند، توسعه دهد؛ British Goblin. لاکهید به دلیل علاقه قبلی به توسعه جت و قراردادهای قبلی خود با نیروی هوایی برای توسعه جت انتخاب شد. یک ماه پس از جلسه ATSC و لاکهید، مهندس جوان کلارنس. ال «کلی» جانسون و سایر مهندسین دانشیار، پیشنهاد اولیه XP-80 را به ATSC تحویل دادند. دو روز بعد، دستور شروع کار به لاکهید داده شد تا شروع به توسعه کند و Skunk Works متولد شد که کلی جانسون در راس آن بود. قرارداد رسمی XP-80 تا ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳ به لاکهید نرسید یعنی حدود چهار ماه بعد از شروع به کار که ثابت می کند این، یک عمل متداول در Skunk Works است. بسیاری از مواقع مشتری با یک درخواست به Skunk Works می آید و بدون قرارداد رسمی، پروژه شروع می شود و هیچ روند تسلیم رسمی هم صورت نمی گیرد. کلی جانسون و تیم XP-80، Skunk Works را تنها در ۱۴۳ روز طراحی کردند و ساختند، هفت روز کمتر از آنچه لازم بود.
آرچانا () بازیگر اهل هند است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تولد" و "پیروزی خاطرات" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر جنوب و جایزه ناندی شده است. او دو مرتبه هم برندهٔ جوایز فیلم ملی هند شده است.
فرست وییِنا اف سی یک باشگاه فوتبال اتریشی است که در منطقه دوبلینگ شهر وین مستقر است. این تیم در ۲۲ اوت سال ۱۸۹۴ تأسیس شده و قدیمی باشگاه اتریش است. فرست وینا در تاریخ فوتبال این کشور نقش برجسته ای داشته و آن را با نام انگلیسی "وینا" می شناسند. تاریخچه. در دوران رایش سوم آلمان که باشگاه های اتریشی و آلمانی در کنار هم در مسابقات لیگ (لیگ قهرمانی آلمان) و جام حذفی (جام قهرمانی آلمان) شرکت می کردند، باشگاه فرست وینا توانست جام قهرمانی فوتبال آلمان (جام حذفی) سال ۱۹۴۳ را به دست بیاورد. که یکی از بزرگترین افتخارات این باشگاه است. افتخارات. باشگاه فرست وینا اتریشی بوده و در دوران رایش سوم آلمان که اتریش به آلمان بزرگ پیوسته بود در لیگ آلمان بازی می کرده، این باشگاه ۱ جام حذفی گرفته است.
دیدیه بزاس (; زاده – درگذشته ) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دزد کوچک"، "دزدی ها"، "وزیر، و "کنار آمدن با مردگان" اشاره کرد.
رنه الکساندر (; – ) هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "گوژپشت نتردام" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) شده است.
آلفرد آدام (; – ) هنرپیشه، فیلم نامه نویس، و بازیگر سینما اهل فرانسه بود. وی بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بوته آزمایش"، "گذران زندگی"، "بیگانه، و "رئیس جمهور" اشاره کرد. آلفرد آدام در 74 سالگی در فرانسه درگذشت.
توت فرنگی () یک فیلم ترسناک هندی است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به آوانی مودی اشاره کرد.
آوانی مودی () بازیگر و مدل اهل هند است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "توت فرنگی" و "دختران تقویم" اشاره نمود.
ویلیام آبادی (؛ زادهٔ ۱۹۷۷) بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل فرانسه است. وی بیشتر به خاطر نقش هایی در فیلم هایی مانند "" (۲۰۰۷)، "پلنگ صورتی" (۲۰۰۶) و "بی وفا" (۲۰۰۲) شناخته شده است. در سال ۲۰۱۳، او در مجموعه تلویزیونی " "میهن" " آلن برنارد بازی کرد.
شمارهٔ سلامت ۱۴۵۰ اتریش - با عنوان "وقتی درد واقع می شود!"- به عنوان اولین نقطه تماس برای پاسخ به سوالات مربوط به سلامتی شهروندان در اتریش محسوب می شود. متخصصان آموزش دیده در این سازمان مشغول به کار هستند که به افراد تماس گیرنده مشاورهٔ تلفنی می دهند. اگر تماس گیرندگان نمی دانند که به دلیل امراض خود به چه کسی مراجعه کنند، کارکنان آموزش دیده با طرح سؤالات خاص با استفاده از یک سیستم پرس و جو پزشکی - با در نظر گرفتن محل فعلی آنها، توصیه های پزشکی و رفتاری را ارائه می دهند. با این وجود می توان بار کاری شماره تماس های اضطراری دیگر نظیر ۱۴۴، نقاط پذیرش در کلینیک های سرپایی و پزشکان بخش خصوصی را در سطح زیادی کم کرد. خط تلفن مشاورهٔ پزشکی به عنوان یک پروژه آزمایشی "TeWeb" (خدمات و مشاوره تلفنی و اینترنتی) در ۷ آوریل ۲۰۱۷ در وین، اتریش سفلی و فورآرلبرگ شروع و در ۴ نوامبر ۲۰۱۹ در سرتاسر اتریش راه اندازی شد. این شماره تماس بصورت شبانه روزی و همچنین در آخر هفته ها نیز آماده پاسخگویی به تماس گیرندگان می باشد. ایالت های فدرال، سازمان چتر موسسات بیمه های اجتماعی و وزارت امور اجتماعی، بهداشت، پرستاری و حمایت از مصرف کننده مس
ئولیت خدمات مشاوره سلامت تلفنی را بر عهده دارند. بیماری همه گیر COVID-19. این شماره به ویژه با شروع بیماری همه گیر کرونا COVID-19 در اتریش شناخته تر شد زیرا افراد آلوده به بیماری کرونا هرگز نباید مستقیماً به پزشک یا کلینیک سرپایی مراجعه کنند تا خطر همه گیری کاهش یابد. حدود ۷۰ برابر تعداد تماس در اواسط ماه مارس به دلیل شیوع ویروس کورنا رخ داده است. با توجه به تعداد زیاد سوالات و پاسخگویی در مورد این بیماری درخواست می شود که افراد واقعاً در صورت بروز مشکل سلامتی تماس بگیرند. برای سؤالات کلی در مورد ویروس کرونا در ۲۷ ژانویه سال ۲۰۲۰، آژانس بهداشت و امنیت غذایی (AGES) خط تلفن اطلاعاتی ویژه ای را تحت شماره ۰۸۰۰/۵۵۵۶۲۱ تنظیم کرد.
ریموند آیموس (؛ ۴ فوریه ۱۸۸۹ – ۲۲ اوت ۱۹۴۴ (aged 55)) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "روز باستیل"، "بندر مه آلود"، "زیر بام های پاریس"، "آن ها پنج نفر بودند، و "اولتیماتوم" اشاره کرد.او علیرغم آینده ای که در کسب و کار ساعت سازی و جواهرات پدرش انتطاز می رفت، نمایش را ترجیح داد." وقتی آیموس به یک بازیگر محبوب تبدیل شد، همیشه متواضع باقی ماند و هرگز با ثروت خود فخرفروشی نکرد. برای او ثروت واقعی در داشتن روابط انسانی مانند داشتن دوستان خوب بود. مرگ. آیموس به عنوان یک مبارز FFI در جریان آزادی پاریس مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد.
تمدن کُورا–آرس، که با نام های فرهنگ کُورا–آراکِس، فرهنگ متکواری–آراکِس، فرهنگ پیشین قفقاز جنوبی یا فرهنگ شنگاویتی نیز شناخته می شود، یک فرهنگ باستان شناختی بود که تقریباً از ۴۰۰۰ پیش از میلاد تا حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد در منطقهٔ قفقاز رواج داشت. بر پایهٔ شواهد، این فرهنگ در ابتدا در دشت آرارات ظهور یافت و تا حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد به مناطق شمالی قفقاز گسترش پیدا کرد. با این حال، در برخی مناطق، نشانه های زوال این فرهنگ از حدود ۲۶۰۰ تا ۲۷۰۰ پیش از میلاد دیده می شود. این فرهنگ مساحتی به وسعت حدود ۱۰۰۰×۵۰۰ کیلومتر را در بر می گرفت و مناطق امروزی قفقاز جنوبی (به جز غرب گرجستان)، شمال غربی ایران، قفقاز شمال شرقی، شرق ترکیه و بخش هایی از شمال سوریه را شامل می شد. نام این فرهنگ از درهٔ دو رودخانهٔ کورا و آراکِس گرفته شده است. برخی گونه های محلی آن با نام هایی چون شنگاویتی، «کاراز» (ارزروم)، «پولور» و «یانیک تپه» (در آذربایجان غربی ایران، نزدیک دریاچه ارومیه) شناخته می شوند. این فرهنگ، پایه گذار فرهنگ خیربت کرک در شام و فرهنگ تریالتی در قفقاز جنوبی و فلات ارمنستان بود و در منطقهٔ نخجوان با فرهنگ نخجوان دنبال شد. اقتصاد
این تمدن بر پایهٔ کشاورزی یک جانشینی بود و بیش از هزار سکونتگاه را در دره های حاصلخیز، فلات های مرتفع و مناطق کوهستانی قفقاز جنوبی پوشش می داد. این سکونتگاه ها گاه بر روی تپه های مصنوعی ساخته می شدند و دارای ساختارهای پیچیده ای بودند که در برخی موارد تا ده ها متر گسترش می یافتند. تاریخ اولیه. فرآیندهای شکل گیری مجموعه فرهنگی کُورا–آراکِس و تاریخ و شرایط ظهور آن مدت ها مورد بحث و جدل بوده است. فرهنگ شولاوری-شومو پیش از فرهنگ کُورا–آراکِس در این منطقه وجود داشت. تفاوت های زیادی بین این دو فرهنگ وجود داشت, بنابراین ارتباط آن ها واضح نبود. بعدها پیشنهاد شد که فرهنگ سیونی در شرق گرجستان ممکن است نمایانگر یک انتقال از فرهنگ شولاوری به مجموعه فرهنگی کُورا–آراک باشد. در بسیاری از سایت ها، لایه های فرهنگ سیونی به عنوان واسطه ای بین لایه های شولاوری-شومو-تپه و لایه های کُورا-آراکِس دیده می شوند. این نوع استراتیگرافی جایگاه زمانی فرهنگ سیونی را در حدود ۴۰۰۰ پیش از میلاد تأیید می کند. برخی از محققان مناطق کارتلی و کاخِتی را به عنوان نقاط کلیدی برای شکل گیری نخستین فاز فرهنگ کُورا–آراکِس می دانند. به طور کلی، این فرهنگ ب
ه نظر می رسد که یک فرهنگ بومی در قفقاز باشد که طی یک دوره طولانی شکل گرفته و در عین حال تحت تأثیرات فرهنگ های خارجی قرار گرفته است. برخی شواهد (مانند شواهد موجود در ارسلان تپه) نشان دهنده هم پوشانی زمانی فرهنگ های کُورا-آراکِس و فرهنگ اوروک است؛ چنین تماس هایی حتی ممکن است به دوران میانه اوروک بازگردد. برخی محققان پیشنهاد کرده اند که نخستین نمود پدیده کُورا-آراکِس باید حداقل به ربع آخر هزاره پنجم پیش از میلاد تاریخ گذاری شود. این پیشنهاد بر اساس داده های جدید از اوچولار تپه، یک سکونتگاه پوسنگی پایان دور در نخجوان در کنار رود آرپاجای است. گسترش. عناصر فرهنگ کُورا–آراکِس به سرعت به سمت غرب به دشت ارزروم، جنوب غرب به کیلیکا و جنوب شرق به منطقه دریاچه وان و پایین تر از حوضه ارومیه در ایران، مانند تپه گودین پیشروی کردند. در نهایت، این فرهنگ به سوی سوریه و حتی به اسرائیل گسترش یافت. سرزمین فرهنگ کُورا-آراکِس بخش های وسیعی از ارمنستان، آذربایجان، چچن، داغستان، گرجستان، اینگوش، اوستیای شمالی و بخش هایی از ایران و ترکیه امروزی را شامل می شود. در سوس هویک، در استان ارزروم، ترکیه، اشکال اولیه سفال های کُورا-آراکِس همراه
با سرامیک های محلی به تاریخ ۳۵۰۰–۳۳۰۰ پیش از میلاد کشف شدند. در دوره برنز اولیه در ۳۰۰۰–۲۲۰۰ پیش از میلاد، این سکونتگاه بخشی از پدیده کُورا-آراکِس بود. در ارسلان تپه ترکیه، حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد، آتش سوزی و تخریب وسیعی رخ داد و پس از آن سفال های کُورا-آراکِس در منطقه ظاهر شدند. به گفته جفری سامرز، حرکت مردم کُورا-آراکِس به ایران و منطقه وان که او آن را بسیار ناگهانی تفسیر می کند، درست قبل از ۳۰۰۰ پیش از میلاد آغاز شد و ممکن است ناشی از «تضعیف دوره اوروک» (پایان دوره اوروک) باشد که در پایان فاز چهارم اوروک (حدود ۳۱۰۰ پیش از میلاد) رخ داد. سایت های ایرانی. بسیاری از سایت های مهم کُورا-آراکِس در امتداد رودخانه آراکِس واقع شده اند که جنوب آن ایران امروزی است. گل تپه، نخجوان، در جمهوری خودمختار نخجوان نزدیک به رودخانه آراکِس، برای مدت طولانی شناخته شده است. در ایران، کاوش ها به ویژه در قرن ۲۱ شتاب گرفته است. گل تپه جلفا، یک سایت مرتبط، به عنوان دروازه ای مهم برای فرهنگ کُورا-آراکِس در مسیر خود به سمت جنوب به منطقه دریاچه ارومیه شناخته می شود. تجارت و توزیع ابسیدین باستانی ارتباطات فرهنگی را به خوبی نشان می دهد و
گل تپه جلفا یک نقطه ترانزیت مهم برای حرکت ابسیدین قفقازی به سایت های ایرانی بوده است. این تجارت احتمالاً توسط گروه های چوپانان مهاجر از ایران انجام می شده است. همچنین در ایران در پایین دست رودخانه آراکِس، دو سایت دیگر از همان دوره به تازگی کاوش شده اند، کهنه پاسگاه و کهنه تپه سی. بسیاری از سایت های ایرانی دیگر اخیراً کشف شده اند و به طور کامل کاوش شده اند. ارتباطات فرهنگی. فرهنگ کُورا–آراکِس ارتباط نزدیکی با فرهنگ مایکوپ در قفقاز شمالی دارد. به نظر می رسد این دو فرهنگ بر یکدیگر تأثیر گذاشته اند. اقتصاد. اقتصاد بر پایه کشاورزی و دام پروری (به ویژه گاو و گوسفند) بوده است. آن ها غلات و محصولات باغی می کاشتند و شناخته شده اند که از ابزارهایی برای تولید آرد استفاده می کردند. آن ها گاو، گوسفند، بز، سگ و در مراحل بعدی، اسب پرورش می دادند. قبل از دوره کُورا-آراکِس، استخوان های اسب در قفقاز پیدا نشده بود. اما بعد از حدود ۳۳۰۰ پیش از میلاد، اسب ها به طور گسترده ای رایج شدند و نشانه هایی از اهلی سازی آن ها وجود دارد. شواهدی از تجارت با میان رودان و آسیای صغیر وجود دارد. با این حال، این فرهنگ عمدتاً بومی قفقاز محسوب می
شود و نسخه های اصلی آن (طبق نظر تاریخ نگار قفقاز امجد جایموقه) فرهنگ های بزرگ بعدی در این منطقه را مشخص کرده است. در این دوره بود که سیستم های آبیاری ساخته شده در دامنه های آراگاتس و کوه های گغام شکل گرفتند و در منابع کانال ها، استخرهای مصنوعی و چشمه ها، سنگ های اژدها (ویشاباکار) ساخته شده از سنگ بازالت یکپارچه نصب شدند. یکی دیگر از پیش نیازهای توسعه اقتصادی بی سابقه، تولید مس بود. تعداد زیادی از سلاح ها و ابزارهای ساخته شده از برنز آرسنیکی توسط یافته های نزدیک به ایروان و قالب های سنگی و سفالی که در سایت های باستانی مختلف تمدن شنگاویت (شنگاویت، مارگاهوویت و غیره) پیدا شده اند، تأیید می شود. در سایت باستانی شنگاویت، استانداردهای وزنی مشابه با آن هایی که در مشرق زمین استفاده می شد، پیدا شده است که گواهی بر مشارکت ارمنستان در روابط تجاری بین المللی نوظهور در اوایل عصر برنز است. این سلاح ها که پیدا شده اند، شامل تیرها، خنجرها، تبرهای جنگی، نیزه ها و دیگر سلاح هایی هستند که از ابسیدین، فلینت، استخوان و برنز ساخته شده اند. سکونتگاه ها. شواهد باستان شناسی از ساکنان فرهنگ کُورا-آراکس نشان می دهند که سکونتگاه های باس
تانی در امتداد رودخانه هرازدان قرار داشتند، این موضوع را نقاشی های موجود در یک منطقه کوهستانی در غاری نزدیک به آن اثبات می کنند. ساختارها در سکونتگاه ها تفاوت زیادی نداشتند و تفاوت قابل توجهی از نظر اندازه یا ویژگی ها بین سکونتگاه ها مشاهده نمی شود، که این واقعیت ها نشان می دهند که احتمالاً در بخش بزرگی از تاریخ خود، این فرهنگ هرم اجتماعی پیشرفته ای نداشته است. برخی از سکونتگاه ها، دیوارهای سنگی داشتند. در میان سکونتگاه هایی با مساحت ۱ تا ۱۰ هکتار، سکونتگاه های مرکزی با دیوارهای سنگی و دیوارهای گل چینی احاطه شده بودند و حوضچه های مصنوعی در نزدیکی آن ها وجود داشته است. در دژ شنگاویت دیوارها با پایه های سنگی تقویت شده و دیوارهای مستطیلی و گذرگاه مخفی کاشی کاری شده به رودخانه هرازدان منتهی می شوند. مناطق شهری مرکزی، که با ساخت وساز فشرده مشخص می شوند (شنگاویت، موخرابلور و غیره)، با خانه های دیگر احاطه شده بودند. کُورا-آراکس ها خانه های گل چینی می ساختند که ابتدا دایره ای شکل بودند، اما بعدها به طراحی های نیم مستطیلی تبدیل شدند که شامل ساختمان هایی با یک یا دو اتاق، چندین اتاق در اطراف فضایی باز یا طرح های خطی بو
دند. گل چینی از خاک رس شنی ساخته می شد و با استفاده از قالب ها در آفتاب خشک می شد. این ماده اصلی ساختمانی بود که از آن ۱۰ تا ۱۱ دیوار، معبد، ساختمان های مسکونی و اقتصادی و سازه های هیدرولیکی ساخته می شد. بنیادهای خانه ها از سنگ های رودخانه ای، سنگ های ترک خورده یا بازالت غیرپردازش شده ساخته می شدند که دیوارهای گل چینی بر روی آن ها ساخته می شد. ساختمان های دایره ای با قطر ۴ تا ۱۰ متر و پلان مستطیلی رایج بودند. این ساختمان ها سقف های مسطح از چوب داشتند و ساختمان های دایره ای سقف های ابتدایی از نوع "هزاراشن" داشتند که با آجرهای گل چینی پوشانده شده و با نی پوشانده شده بودند و یک سوراخ در وسط سقف برای نور و تهویه در نظر گرفته شده بود. کف ها از خاک فشرده بودند. همچنین کف هایی با گچ پوشانده شده تا ۱۰ سانتیمتر ضخامت داشتند و کف های قرمز رنگ یافت شده اند. نمونه هایی از تلاش ها برای زنده کردن دیوارهای خاکی یکنواخت با دکوراسیون و ترتیب شکل دار آجرهای رنگی مختلف و تزئین ظاهر یکنواخت دیوارها با رنگ های مختلف نیز در شنگاویت، موخرابلور در نخجوان، یانیک تپه و غیره یافت شده است. در یک برهه از زمان، سکونتگاه ها و گورستان های ا
ین فرهنگ از دره های رودخانه ای پست به نواحی کوهستانی گسترش یافتند. اگرچه برخی از محققان پیشنهاد کرده اند که این گسترش نشان دهنده تغییر از کشاورزی به پرورش دام است و ممکن است دلیلی بر ورود گسترده هندواروپایی ها باشد، واقعیت هایی مانند اینکه سکونت در مناطق پست به طور مستمر ادامه داشت، تنها نشان می دهد که مردم این فرهنگ در حال تنوع بخشیدن به اقتصاد خود بودند تا کشاورزی محصولات و پرورش دام را در بر بگیرد. شنگاویت یکی از مهم ترین سایت های فرهنگ کُورا-آراکس در منطقه کنونی ایروان در ارمنستان است. این منطقه از حدود ۳۲۰۰ پیش از میلاد (تقریبی) تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد (تقریبی) مسکونی بوده است. در دوران برنز میانه، این مکان به صورت نامنظم استفاده می شد تا حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد. این شهر مساحتی بالغ بر شش هکتار را اشغال کرده بود که برای سایت های کُورا-آراکس بزرگ به حساب می آید. متالورژی. در نخستین مرحله فرهنگ کُورا–آراکس، فلزات کمیاب بودند. در مقایسه، سنت فلزکاری فرهنگ پیشین فرهنگ لیلاتپه بسیار پیشرفته تر بود. به ویژه پس از ۳۰۰۰ پیش از میلاد، استفاده از اشیای فلزی در سایت های کُورا-آراکس به طور چشمگیری افزایش یافت. همچنین تن
وع آلیاژهای مس در این زمان افزایش یافت. قبر غنی یک زن در کواتسخه لا نمونه خوبی از این تغییرات است که شباهت زیادی به قبر شاهانه از آرسلان تپه دارد. استفاده از یک جزء آرسنیکی تا ۲۵٪ در اشیای مسی موجب تولید رنگ خاکستری براق و نقره ای شده بود؛ بنابراین ممکن است این آلیاژهای آرسنیکی بالا به منظور تقلید از نقره بوده باشند. فرهنگ کُورا–آراکس توسعه متالورژی پیشرفته ای نشان داد که به شدت بر مناطق اطراف تأثیر گذاشته است. آنها مس، آرسنیک، نقره، طلا، قلع و برنز را پردازش می کردند. محصولات فلزی آنها به طور گسترده ای توزیع شده بود، از سیستم های رودخانه ای ولگا، دنیپر و دون-دونتس در شمال تا سوریه و فلسطین در جنوب و آناتولی در غرب. سفالگری. سفالگری آنها متمایز بود. گسترش سفالگری آنها در امتداد مسیرهای تجاری به فرهنگ های اطراف، بسیار چشمگیرتر از هر یک از دستاوردهای داخلی شان بود. سفال ها به رنگ سیاه و قرمز رنگ آمیزی می شدند و از طرح های هندسی استفاده می کردند. نمونه هایی از این سفال ها تا جنوب سوریه و اسرائیل و تا شمال داغستان و چچن یافت شده است. گسترش این سفال ها، همراه با شواهد باستان شناسی، نشان می دهد که مردم کُورا-آراکس
ممکن است از خانه های اصلی خود به بیرون مهاجرت کرده باشند و قطعاً دارای ارتباطات تجاری گسترده ای بوده اند. آمجاد جیموکا معتقد است که گسترش آنها به جنوب عمدتاً به میتانی و هوری ها مربوط می شود. بر اساس گفته های جولیویو پالمی (۲۰۰۸)، سفال های قرمز-سیاه معمول در فرهنگ کُورا–آراکس از آناتولی شرقی نشأت گرفته و سپس به منطقه قفقاز منتقل شده است. اما این تأثیرات فرهنگی دوباره به آناتولی بازگشت و با سایر عناصر فرهنگی از قفقاز مخلوط شد. روض یک سایت باستان شناسی بزرگ کُورا-آراکس در ایران است که در نزدیکی مرز ترکیه واقع شده است. این منطقه در دره ای باریک با ارتفاع ۱۹۰۵ متر از سطح دریا قرار دارد و در سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ حفاری شد. این سایت در مسیر تجاری بین ایران و آناتولی قرار داشت. موکاری. موکاری و شراب سازی از دوران های اولیه در این منطقه به طور گسترده ای انجام می شد. حتی موکاری به فرهنگ پیشین فرهنگ شولاوری-شومو بازمی گردد. اولین شواهد از انگورهای اهلی شده در جهان در گادچریلی گورا، نزدیک به روستای ایمیری، در شهرداری مارنولی در جنوب شرقی جمهوری گرجستان پیدا شده است؛ تاریخ گذاری کربنی به حدود ۶۰۰۰ پیش از میلاد اشاره دارد.
هسته های انگور که به هزاره های چهارم-پنجم پیش از میلاد تعلق دارند، در شولاوری پیدا شدند؛ سایر هسته ها که به هزاره چهارم پیش از میلاد تعلق دارند نیز در خیزانات گورا پیدا شده اند—همه اینها در همان منطقه «شولاوری» در جمهوری گرجستان قرار دارند. نظریه ای توسط استفان باتیوک مطرح شده است که ممکن است مردم کُورا-آراکس تکنولوژی کاشت انگور و شراب سازی را به هلال حاصل خیز—بین بین النهرین و مدیترانه شرقی—منتقل کرده باشند. گسترش فرم جام شراب، مانند نمونه هایی از خربت کرک، به وضوح با این مردم مرتبط است. همین امر در مورد ظروف سرامیکی بزرگ مورد استفاده برای تخمیر انگور نیز صدق می کند. مذهب. دست اندرکاران فرهنگ شنگاویت سیستم دینی پیچیده ای داشتند. در بخش مرکزی افق ساخت وساز سوم سکونتگاه موخرابلور، یک ساختار فضایی-حجمی کشف شد: یک برج با نقشه مستطیلی (۷٫۴×۵٫۵ متر) که با توف سخت ساخته شده بود، در بخش شرقی آن یک محراب بازالتی یکپارچه به طول ۳٫۹ متر قرار داشت. در نزدیکی این ساختار سنگی، ساختمان های گلی و گودال های خاکستر کشف شد که در آن ها خاکسترهای آتشگاه های مقدس جمع شده بود. بسیاری از بت های توفی و آتشگاه های گلی در سکونتگاه شن
گاویت کشف شدند. در سال ۲۰۱۲، یک سیستم مذهبی پیچیده کشف شد—اتاقی با نقشه مستطیلی که به طور خاص برای مراسم های مذهبی طراحی شده بود، در داخل آن یک محراب گلی با تزئینات برجسته در قسمت جلویی کشف شد. یک مجسمه بت در محراب قرار داشت و جام هایی برای قربانی کردن در جلوی آن گذاشته شده بود. در سمت راست از پله ها، که به اتاق نیمه زیرزمینی معبد منتهی می شد، دو حوض گلی کشف شد که در آن ها خاکسترهای آتش های مقدس نگهداری می شد. یک آویز بت مانند با نماد فالووسی در معبد پیدا شد که نماد شناسایی کشیش ها بود. اتاق مجاور این مجموعه، فعالیت های خانگی زمان را نشان می دهد. یک مجموعه مذهبی مشابه در سایت باستانی پولور (ساکیول) پیدا شد. در داخل سازه های مذهبی، آتشگاه های مذهبی از جنس سرامیک که مختص فرهنگ شنگاویت بودند، در جلوی محراب ها قرار داشتند. این آتشگاه ها قطرهایی تا یک متر داشتند، به طوری که لبه های فضای داخلی آن ها به شکل دماغه کشتی تقسیم می شد و پلتفرم های بالایی با رنگ قرمز نقاشی شده و با طرح های هندسی تزئین شده بودند. مجسمه های زنان و مردان و حیوانات پرستش شده مانند اسب ها، گاوها و قوچ ها در نزدیکی این آتشگاه ها پیدا شدند. معاب
د سیار به شکل هلال با پروتوم های قوچ، پایه های سه پایه و مجسمه های آویز به شکل فالووسی نیز ماهیت مذهبی داشتند. آداب خاک سپاری. یکی از حوزه های عمل مذهبی، مراسم خاک سپاری بود. خارج از سکونتگاه ها، قبرستان هایی در نزدیکی آن ها شکل گرفت. هم قبور فردی با دیوارهای خاکی و کاشی کاری، و هم قبور خانوادگی وسیع با دیوارهای سنگی کشف شد که در آن ها مردگان از خانواده های طبقات بالا به صورت متوالی دفن شده بودند. در مرحله نهایی این تمدن، دفن های جمعی انجام می شد که شامل قربانی های انسانی بود. این قبور حاوی تعداد زیادی آثار باستانی بودند که نشانه ای از طبقاتی شدن اجتماعی بودند. رسم دفن ترکیبی است. قبور مسطح پیدا شده اند، اما قبور کُرگان قابل توجهی نیز وجود دارند که ممکن است توسط دولمن ها احاطه شده باشند. این امر به یک جمعیت قومی-زبانی ناهمگن اشاره دارد. با تجزیه و تحلیل وضعیت در دوره کُورا-آراکس، ت.آ. آخمُدُف از عدم وحدت در بناهای جنایزی سخن می گوید، که او آن را در چارچوب یک فرهنگ واحد بسیار عجیب می داند؛ زیرا آداب خاک سپاری پایه های عمیق فرهنگ ساز را منعکس می کنند و تأثیر کمی از آداب خارجی می پذیرند. در این دوره، قبور غیرکُر