Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چاهک روستایی در دهستان شوسف بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۷ نفر (۹خانوار) بوده است.
ژانر علمی- تخیلی بسیار وسیع و متنوع است و ارائه تعریفی دقیق از آن حتی برای صاحب نظران و شیفتگان این سبک هم راحت نیست. این عدم اجماع را می توان در مباحث مربوط به تاریخ این ژانر، به ویژه در تعیین ریشه های دقیق آن هم دید. دو جریان فکری گسترده وجود دارند که یکی که ریشه های این ژانر را در کارهای تخیلی اولیه مانند "حماسه" سومری "گیلگمش" (نخستین نسخه های متن سومری در حدود ۲۱۵۰–۲۰۰۰ پیش از میلاد) "جستجو می کند". جریان دوم استدلال می کند که داستان های علمی-تخیلی حدوداً بین قرن هفدهم و اوایل قرن نوزدهم و تنها بعد از انقلاب علمی و اکتشافات مهم در زمینه های گوناگون علمی از جمله نجوم، فیزیک و ریاضیات، امکان ظهور یافته اند. منشأ این ژانر به کنار، داستانهای علمی- خیلی در قرن بیستم محبوب و فراگیر شدند و دلیل آن هم درهم تنیدگی علم و اختراعات با در نظر گرفتن زندگی روزمره بود که علاقه افراد به تولیدات ادبی ای که به بررسی رابطه بین فناوری، جامعه و فرد می پرداختند را بیشتر می کرد. محقق رابرت شولز تاریخ داستان های علمی را "تاریخ تغییر نگرش بشر نسبت به فضا و زمان، تاریخ فهم روزافزون ما از جهان و موقعیت گونهٔ ما در جهان "می داند. در
دهه های اخیر، این ژانر متنوع تر شده و تأثیر عمده ای بر فرهنگ ها و عقاید در جهانی گذاشته است.
اتاق یک فیلم در سبک درام، رازآلود و علمی تخیلی به کارگردانی کریستین ولکمن است که در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ در جشنواره بین المللی فیلم فانتزی بروکسل از سوی سینماندو منتشر شد. از بازیگران آن می توان به اولگا کوریلنکو و کوین یانسنس اشاره کرد.
ورود ویروس، اولین مرحلهٔ آلودگی در چرخه زندگی ویروس، هنگامی است که ویروس با سلول میزبان در تماس است و مواد ویروسی را به داخل سلول وارد می کند. مراحل عمده ورود ویروس در زیر نشان داده شده است. با وجود تنوع در بین ویروس ها، چند کلیت مشترک در مورد ورود آن ها وجود دارد. مجاورت با سلول. ویروس شناور در فضای محصور با سلول های میزبان احتمالی با یک مانع بزرگ به نام ترمودینامیک انتشار روبرو می شود. از آنجا که اشیاء با بار خنثی به طور طبیعی دور هم جمع نمی شوند، ویروس باید راهی برای حرکت برای نزدیکی به سلول میزبان پیدا کند. این کار را با اتصال یا جذب - بر روی یک سلول انجام می دهد. سلول دارای گیرنده ای که ویروس می تواند به آن وصل شود. گیرنده های روی پوشش ویروسی به طور مؤثر به گیرنده های مکمل روی غشای سلول متصل می شوند. این پیوست باعث می شود که این دو غشا در مجاورت یکدیگر باقی بمانند و به تعامل بیشتر بین پروتئین های سطحی کمک کند. این عمل همچنین نخستین لازمه ای است که باید پیش از آلوده شدن سلول، اجرا شود. اجرای این لازمه سلول را مستعد و آسیب پذیر می کند. ویروس هایی که این رفتار را نشان می دهند شامل بسیاری از ویروس های پوشش د
ار مانند HIV و ویروس هرپس سیمپلکس هستند. این نظر پایه ای در مورد ویروس های بدون پوشش نیز درست است. نمونه هایی که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته اند ویروس هایی هستند که باکتری ها را آلوده می کنند و با نام باکتریوفاژها (یا صرفاً فاژ) شناخته می شوند. فاژهای معمولی دارای دمهای بلند برای اتصال به گیرنده های سطح باکتری هستند. بررسی اجمالی. پیش از ورود، ویروس باید به سلول میزبان متصل شود. اتصال هنگامی حاصل می شود که پروتئین های ویژه ای روی کپسید یا پوشش ویروس به پروتئین های ویژه ای به نام پروتئین های گیرنده روی غشای سلول هدف وصل شوند. اکنون ویروس باید وارد سلول شود که توسط دو لایهٔ فسفولیپیدی پوشانده شده است. روندی که توسط آن این سد شکسته می شود، بستگی به ویروس دارد. انواع ورود عبارتند از: با استفاده از پروتئین فلورسنت سبز (GFP)، ورود ویروس و عفونت بی درنگ دیده می شود. هنگامی که ویروس وارد سلول می شود، تکثیر فوری انجام نمی شود و البته مدتی طول می کشد (چند ثانیه تا چند ساعت). ورود از طریق آمیزش غشایی. شناخته شده ترین روش ورود ویروس «آمیزش غشایی» است. در ویروس های پوشش دار، گیرنده های ویروس به گیرنده های روی سطح سلول
وصل می شوند و گیرنده های ثانویه ممکن است برای شروع سوراخ کردن غشا یا آمیزش با سلول میزبان وجود داشته باشند. پس از اتصال، پوشش ویروس با غشای سلول میزبان آمیخته و ویروس بدون پوشش را درون سلول خالی می کند. در اصل، پوشش ویروس با غشای سلول میزبان «مخلوط» می شود و محتویات آن را درون سلول آزاد می کند. بدیهی است، این کار فقط با ویروس هایی که پوشش دارند می تواند انجام شود (HIV , KSHV و ویروس هرپس سیمپلکس از جمله این ویروس ها هستند). ورود از طریق درون بری. ویروس های بدون پوشش از طریق درون بری وارد سلول می شوند. آنها توسط سلول میزبان از طریق غشای سلولی بلعیده می شوند. در حقیقت، ویروس به سلول القا می کند که تنها غذا یا ماده ای بی ضرر است. سلول، که به طور طبیعی با اتصال مواد به گیرنده های سطحی و وارد کردن آنها به سلول، منابع محیطی را از آن خود می کند، ویروس را نیز فرو می برد. ویروس بعد از ورود به سلول، باید از وزیکولی که آن را به درون سلول آورده، خارج شود تا بتواند به سیتوپلاسم دسترسی پیدا کند. ویروس فلج اطفال، ویروس هپاتیت C و ویروس بیماری دست، پا و دهان از جمله ویروس هایی هستند که از این روش بهره می برند. بسیاری از ویرو
س های پوشش دار نیز از طریق درون بری وارد سلول می شوند. ورود از طریق آندوزوم، pH پایین و قرار گرفتن در معرض پروتئازهای مورد نیاز برای بازکردن کپسید ویروس و آزاد کردن مواد ژنتیکی موجود در آن را تضمین می کند. علاوه بر این، اندوزوم ها ویروس را در طول سلول منتقل می کنند و اطمینان حاصل می کنند که هیچ اثری از ویروس روی سطح باقی نمانده است، که ممکن است باعث تشخیص ایمنی شود. ورود از طریق تزریق ژن. نمونهٔ سوم و ویژه تر از طریق اتصال به سطح سلول به وسیلهٔ گیرنده های روی سلول و تزریق فقط ژنوم آن به داخل سلول و رها کردن باقی ماندهٔ ویروس روی سطح سلول انجام می شود. این عمل محدود به ویروس هایی است که در آن ها فقط ژن برای آلوده کردن سلول مورد نیاز است (بیشتر ویروس های RNA جهت مثبت و تک رشته زیرا می توانند بلافاصله ترجمه شوند). بهترین نمونه مطالعه شده باکتریوفاژها هستند. به عنوان مثال، وقتی الیاف دم فاژ T2 روی سلول قرار می گیرد، غلاف مرکزی آن غشای سلولی را سوراخ می کند و فاژ DNA را از کپسید بالایی مستقیماً به درون سلول تزریق می کند. نتایج. هنگامی که ویروس در سلول است، می تواند پروتئین ها را فعال کند (به خودی خود یا با استفاده
از میزبان) تا در صورت امکان بتواند کنترل کامل سلول میزبان را به دست بگیرد. مکانیسم های کنترل شامل سرکوب دفاع سلول های درونی، سرکوب هشداردهی سلول و سرکوب رونویسی و ترجمه سلول میزبان است. غالباً این اثرات سمیت سلولی است که منجر به مرگ و زوال سلول آلوده به ویروس می شود. اگر ویروس قادر به ورود به سلول باشد، سلول به عنوان مستعد ابتلا به ویروس طبقه بندی می شود. پس از معرفی ذرات ویروسی، بازگشایی محتویات (پروتئین های ویروس در تگنمونت و ژنوم ویروس از طریق نوعی از اسید نوکلئیک) به عنوان آماده سازی برای مرحلهٔ بعدی از عفونت ویروسی یعنی تکثیر ویروس رخ می دهد.
شوالیه های سئول SK، یک باشگاه بسکتبال حرفه ای در لیگ بسکتبال کره است که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد. این باشگاه در حال حاضر در لیگ بسکتبال کره بازی می کند و تحت مدیریت اس کی تلکام می باشد.
بای راکتس ("به چینی: 八一双鹿电池火箭") یک تیم بسکتبال حرفه ای در نینگبو، چجیانگ، چین می باشد.
سینمای لبنان به تاریخ سینمای لبنان در زمان استعمار فرانسه، سینمای پس از استقلال، بدنه سینمایی، جایزه ها و جشنواره های سینمایی و همچنین به تولید مشترک سینمایی این کشور اشاره دارد. در سینمای جهان عرب سینمای لبنان همواره پس از سینمای مصر در مرتبه دوم قرار داشته و دارای پیشینه پرباری است. از منظر محققان تاریخ سینما مانند روی آرمس، سینمای مصر و سینمای لبنان به معنی حقیقی دارای هویت سینمای ملی هستند. بررسی تاریخ فرهنگ و هنر در لبنان و به تبع آن سینمای لبنان بدون در نظر گرفتن شرایط سیاسی این کشور میسر نیست. بین سال های ۱۵۱۶ تا ۱۹۱۸ این منطقه زیر سلطه امپراتوری عثمانی قرار داشت. با فروپاشی امپراتوری عثمانی بعد از جنگ جهانی اول، فرانسه این منطقه را به ۵ جزء کوچک تر تقسیم کرد که یکی از این اجزا لبنان بود. پس از استقلال در ۱۹۴۵ و تا پیش از جنگ داخلی در سال ۱۹۷۵ لبنان کشوری بسیار آرام و مرفه بود. بیروت پایتخت این کشور به پاریس خاورمیانه شهره شد و سالن های فراوانی برای نمایش فیلم، اجرای تئاتر و اوپرا در آن وجود داشت. پیشینه. تاریخ فیلم در لبنان به دهه ۱۸۹۰ بر می گردد. در سال ۱۸۹۷ برادران لومیر نمایندگانی به بیروت فرستادند
؛ و چند فیلم خبری و مستند کوتاه پس از در این شهر نمایش داده شد. در سال ۱۹۰۹، اولین سالن رسمی سینما در بیروت توسط کمپانی پاته فرانسه تأسیس شد. اقبال فراوان مخاطبان به این سالن سینما و همچنین به فیلم های پخش شده باعث شد تعداد سالن های سینما تا ۱۹۲۵ چند برابر شود. حتی در اواخر دهه ۱۹۲۰، از سینماها در بیروت به عنوان محلی برای گردهمایی های سیاسی استفاده می شد. سینماها آنقدر محبوب شده بودند که در سال ۱۹۳۱، دانشجویان در یک راهپیمایی اعتراضی خواستار کاهش قیمت بلیط های فیلم شدند. اولین فیلم صامت بومی تاریخ سینمای لبنان در سال ۱۹۲۹ به نام "ماجراهای الیاس مابروک" به کارگردانی جوردانو پیودوتی ایتالیایی ساخته شد. این فیلم داستان یک مهاجر لبنانی را نشان می دهد که پس از غیبت طولانی در آمریکا برای جستجوی خانواده اش به لبنان بازمی گردد. فیلم دوم جوردانو پیودوتی کمدی "ماجراهای ابو عبد" بود. این فیلم اولین تولید تمام لبنانی به لحاظ سرمایه گذاری نیز محسوب می شود. در ۱۹۳۶ اولین فیلم ناطق لبنانی به نام "در ویرانه های بعلبک" به کارگردانی مشترک ژولیو د لوکا و کرام بوستانی توسط هرتا گارگور، مدیر استودیوی فیلم سازی لومیر تهیه شد. "در
ویرانه های بعلبک" که با استقبال پرشور مخاطبان روبرو شد"،" داستان عشق ممنوع یک شاهزاده محلی را به تصویر می کشد. این فیلم نخستین فیلم عربی محسوب می شود که به طور کامل در یک کشور عربی تولید شده و با لهجه لبنانی نمایش داده شده است. در سال های پایانی قیمومیت فرانسه بر لبنان، مستندهای کوتاه نیز توسط کارگردان های لبنانی، ایتالیایی و حتی فرانسوی تولید می شد اما موضوع و محتوای ضد استعماری اغلب آنان باعث می شد مقامات فرانسوی نسبت به نمایش این گونه آثار سانسور شدیدی را اعمال کنند. پس از استقلال و آغاز عصر طلایی. پس از استقلال لبنان از فرانسه کم کم سینما در این کشور به چنان پیشرفتی رسید که در سال هایی تنه به تنه سینمای مصر می سائید. استودیوهای کاملاً مجهز در سال ۱۹۵۲، مانند استودیوی هارون متعلق به میشل هارون، راه اندازی شدند و تولید فیلم مشترک با مصر و سوریه رونق گرفت. در این دوران محمد سلمان فیلمساز لبنانی که در مصر دوره کارگردانی را دیده بود با حضور سمیرا توفیق چندین فیلم موفق تولید کرد. اما مهمترین اتفاق سینمای لبنان حضور این کشور در جشنواره های معتبر سینمایی در دهه ۶۰ بود. ژرژ ناصر کارگردان لبنانی با فیلم "غریبه های
کوچک" در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۲ شرکت کرد. همچنین یکی از مهمترین فیلم های تاریخ سینمای لبنان در همین سال توسط یوسف معلوف با نام "بال های شکسته" با اقتباس از نوول جبران خلیل جبران ساخته شد. در این سال ها جغرافیای منحصربفرد لبنان نیز پای شرکت های فیلمسازی اروپایی و آمریکایی را به این کشور باز کرد. اتفاق مهم دیگر در سال ۱۹۶۵ انتخاب شهر بیروت به عنوان رابط سینمای جهان عرب توسط یونسکو بود. ۶ سال پس از آن در ۱۹۷۱ بیروت میزبان فیلم های عرب زبان بود. جشنواره ای بین المللی که اختصاص به سینمای جهان عرب داشت و بسیار مقبول برگزار شد. با این همه سینمای هنری در لبنان در دهه ۷۰ کم کم رو به زوال نهاد. در این دوران فیلم های سراسر رقص و آواز به همراه برهنگی فراوان تولید می شد که جورجینا ریزک ملکه زیبایی لبنان در بسیاری از آن ها حضور داشت. اتفاق مهم سینمایی دیگر در این دهه حضور هاینی سرور با فیلم "ساعت آزادی فرا رسیده است" در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۴ بود. این فیلم اولین اثر از یک فیلمساز زن عرب زبان بود که در این جشنواره به نمایش درآمده بود. جنگ داخلی و جنگ ۱۹۸۲ لبنان. تا ۱۹۷۵ و پیش از جنگ داخلی، ۱۶۱ فیلم، که بیشتر ملودرام های تجاری ر
ا شامل می شد در لبنان ساخته و به سینمای عرب زبان صادر شدند. اما با شروع جنگ داخلی، تولید فیلم به طرز چشمگیری کاهش یافت. علیرغم جنگ داخلی در این دوره بدنه جدید سینمایی لبنان مانند مارون بغدادی، جوسلین صعب، برهان آلوئه پا به عرصه گذاشتند و در این راستا سهم زنان نیز چشمگیر بود. فیلمسازان زن، که در این دوره ظاهر شدند، فیلم های بسیار معتبر و مشهور بین المللی ساختند. در دهه ۷۰ و ۸۰ مضامین فیلم و به ویژه فیلم مستند در لبنان حول محور درگیری های سیاسی که در این کشور در جریان بود متمرکز شد. در این سال ها به تعبیری آثار مارون بغدادی سنگ بنای سینمای لبنان تلقی می شدند. از مهمترین ساخته های او در این سال ها فیلم "جنگ های کوچک" محصول ۱۹۸۲ بود که وی از مشاوره فرانسیس فورد کاپولا در تولید آن بهره برد. "جنگ های کوچک" در بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن ۱۹۸۲ به نمایش درآمد و بعدتر در جشنواره فیلم نیویورک حضور یافت و با استقبال مواجه شد. با پیشرفت دوباره سینمای این کشور با آغاز جنگ ۱۹۸۲ لبنان، جنگی که توسط اسرائیل آغاز شد و نیروهای دفاعی اسرائیل طی مدت کوتاهی با حملات شدید هوایی با پیشروی سریع نظامی تا بیروت و قسمت هایی از آن را ا
شغال نظامی کرد، سینمای لبنان دوباره با افول روبرو شد. سینمای مدرن لبنان. پس از جنگ، بیروت دوباره به عنوان یکی از مراکز تولید رسانه های جمعی در جهان عرب معرفی شد. در حالی که تولید رسانه ها در اطراف تلویزیون متمرکز بود، تلاش هایی برای احیای صنعت فیلم در لبنان، به ویژه از سوی فارغ التحصیلان تازه از مدارس فیلم لبنان انجام شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، ۶ دانشگاه بیروت در رشته های سینما و تلویزیون مدرک تحصیلی ارائه می دادند و این باعث هجوم دانشجویان از کشورهای عربی می شد که علاقه مند بودند برخی یا تمام آموزش های رسانه ای خود را در لبنان بگذرانند. در این سال ها غسان سلهب با فیلمهای "بیرون از زندگی" ۱۹۹۱"،" "روح بیروت" ۱۹۹۸ و "سرزمین ناشناخته" ۲۰۰۲، زیاد دویری با ۲ فیلم "بیروت غربی" ۱۹۹۸ و "توهین" ۲۰۱۷ و بعدتر نادین لَبَکی با فیلم های کارامل ۲۰۰۷، حالا کجا برویم؟ ۲۰۱۱ و "کفرناحوم" ۲۰۱۸ درخشیدند. "کفرناحوم" برای رقابت در کسب نخل طلا هفتاد و یکمین جشنواره فیلم کن انتخاب شد که جایزه هیئت داوران جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد. این فیلم در هفتاد و ششمین مراسم گلدن گلوب و بفتا و سزار نیز نامزد دریافت جایزه بود. او به عنوان اولی
ن زن عرب به عنوان رئیس هیئت داوران بخش اصلی جشنواره کن ۲۰۱۹ انتخاب شد. جایزه ها و جشنواره های سینمایی. سینمای غنی لبنان در دوران عصر طلایی خود توانایی برگزاری جشنواره های سینمایی در قواره بین المللی را داشت اما ناآرامی های سیاسی در دهه ۷۰ باعث عدم چنین روندی شد با این همه در لبنان جشنواره های منطقه ای فیلم از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۵ وجود داشت. طرفه اینکه فیلم های لبنانی در جشنواره های عربی نیز شرکت می کردند. در حال حاضر جشنواره بین المللی فیلم بیروت Beirut International Film Festival یا (BIFF) که از آوریل ۲۰۰۱ شروع به کار کرده مهمترین جشنواره سینمایی این کشور شناخته می شود. از سال ۲۰۱۶ نیز جشنواره بین المللی فیلم زن بیروت Beirut International Women Film Festival یا (BWFF) سرو شکل گرفته است. آمار و ارقام. در حال حاضر در لبنان حدود ۲۰۰ سالن سینمای فعال وجود دارد. سرانه تولید فیلم در این کشور سالیانه ۱۷ فیلم بلند، یک فیلم انیمیشن و ۱۴ فیلم مستند است. جمعیت سینماروی لبنان نیز سالیانه نزدیک به ۳ میلیون نفر برآورد شده است.
مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰–۲۰۱۹ در ۱۸ فوریه آغاز شد و با برگزاری فینال مسابقات در ورزشگاه استادیو دا لوز در لیسبون پرتغال به پایان رسید. ورزشگاه المپیک آتاترک در استانبول ترکیه میزبان اصلی بازی نهایی این رقابت ها بود. ۱۶ تیم در مرحله حذفی به رقابت می پردازند. زمان بر اساس CET/CEST است که توسط یوفا ذکر شده است (زمان محلی در صورت تفاوت، داخل پرانتز قرار دارد). تاریخ بازی ها و قرعه کشی. برنامه به شرح زیر است (کلیه قرعه کشی ها در دفتر مرکزی یوفا در نیون سوئیس برگزار می شود). با شروع دور برگشت بازی های مرحله یک هشتم، این مسابقات به دلیل همه گیری کروناویروس در اروپا به مدت نامعلومی به تعویق افتاد. بازی نهایی، که در ابتدا قرار بود در ۳۰ مه ۲۰۲۰ برگزار شود، به طور رسمی در ۲۳ مارس ۲۰۲۰ به زمان دیگری موکول شد. یک گروه کاری توسط یوفا برای تعیین تقویم باقی مانده فصل تشکیل شد. یادداشت: تیم های راه یافته. مرحله حذفی شامل ۱۶ تیم است که به عنوان سرگروه و تیم دوم از هشت گروه مرحله گروهی به این مرحله راه یافته اند. &lt;section end=Qualified teams/&gt; یک هشتم نهایی. قرعه کشی مرحله یک هشتم نهایی در تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۱۹ ان
جام شد. خلاصه. مسابقات دور رفت این مرحله در تاریخ های ۱۸، ۱۹، ۲۵ و ۲۶ فوریه و مسابقات دور برگشت نیز در تاریخ های ۱۰ و ۱۱ مارس برگزار شد و مسابقاتی که قرار بود در ۱۷ و ۱۸ مارس برگزار شود به دلیل همه گیری جهانی ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس به تعویق افتاد. مسابقات. "پاری سن ژرمن در مجموع ۳–۲ پیروز شد." "منچستر سیتی در مجموع ۴–۲ به پیروزی رسید." "آتالانتا در مجموع ۸–۴ پیروز شد." "اتلتیکو مادرید در مجموع ۴–۲ پیروز شد." "بایرن مونیخ در مجموع ۷–۱ به پیروزی رسید." "بازی در مجموع ۲–۲ شد. لیون با توجه به گل زده در خانه حریف به مرحله بعد صعود کرد." "لایپزیگ در مجموع ۴–۰ پیروز شد." "بارسلونا در مجموع ۴–۲ برنده شد." یک چهارم نهایی. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی در تاریخ ۱۰ اوت ۲۰۲۰ برگزار شد. طبق برنامه مقرر شده بود که بازی های دور رفت در در روزهای ۷ و ۸ آوریل و دور برگشت در ۱۴ و ۱۵ آوریل ۲۰۲۰ برگزار شوند. با شیوع ویروس کرونا و تأخیر در رقابت های لیگ قهرمانان اروپا، این مرحله از بازی ها در بازه زمانی ۱۲ تا ۱۵ اوت و در ورزشگاه های خالی از تماشاگر در کشور پرتغال برگزار شد. تیم های راه یافته خلاصه. بازی های این مرحله در بازه ۱۲ تا ۱۵
اوت ۲۰۲۰ برگزار شد. نیمه نهایی. قرعه کشی مرحله نیمه نهایی در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰ انجام شد (پس از قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی). طبق برنامه اولیه، بازی های دور رفت در تاریخ ۲۸ و ۲۹ آوریل و دور برگشت در ۵ و ۶ مه ۲۰۲۰ برگزار می شد که با وقفه در رقابت های این فصل از لیگ قهرمانان در پی شیوع ویروس کرونا زمان بازی ها تغییر پیدا کرد. برای اولین بار در تاریخ مسابقات، دو تیم فرانسوی موفق به صعود به نیمه نهایی شدند. از فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶، اولین بار بود که هیچ تیمی از اسپانیا موفق به صعود به نیمه نهایی مسابقات نشد. همچنین هیچ تیم انگلیسی یا اسپانیایی موفق به صعود به نیمه نهایی مسابقات نشدند که از فصل ۱۹۹۶–۱۹۹۵ بی سابقه بود و از جام اروپا ۱۹۹۱–۱۹۹۰ برای اولین بار است که هیچ تیم انگلیسی، ایتالیایی یا اسپانیایی به این مرحله نرسیده است. تیم های راه یافته خلاصه. بازی های این مرحله در روز ۱۸ و ۱۹ اوت ۲۰۲۰ برگزار شد. فینال. بازی فینال قرار بود در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۲۰ در ورزشگاه المپیک آتاترک در استانبول برگزار شود. با توجه به شیوع ویروس کرونا در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰، کمیته اجرایی یوفا تصمیم گرفت تا فینال را به لیسبون منتقل کند و ورزشگاه خانگ
ی بنفیکا، استادیو دا لوز در لیسبون را به طور رسمی به عنوان محل برگزاری بازی نهایی انتخاب کرد تا این ورزشگاه برای دومین بار میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا شود. اولین بار و در سال ۲۰۱۴، زمانی که رئال مادرید با غلبه بر اتلتیکو مادرید با نتیجه ۴–۱، دهمین عنوان خود را به دست آورد این ورزشگاه میزبان بازی نهایی بود. این مسابقه اولین فینال از مسابقات جام اروپا / لیگ قهرمانان اروپا بود که یکشنبه برگزار و نیز اولین فینال لیگ قهرمانان بود که پس از ماه ژوئن برگزار می شد. تیم «میزبان» با قرعه کشی اضافی پس از قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی و نیمه نهایی مشخص شد.
حزب دموکراتیک لیبرال روسیه LDPR(روسی: ЛДПР — Либерально-демократическая партия России ،Liberalno-demokratitcheskaïa partiïa Rossii یک حزب محافظه کار اجتماعی، ناسیونالیست، حزب سیاسی مداخله گر اقتصادی در روسیه به رهبری ولادیمیر ژیرینوفسکی از زمان تأسیس آن در ۱۹۸۹ است. این حزب با مخالفت با هر دوی کمونیسم و سرمایه داری نولیبرالی دهه ۱۹۹۰، حزب در انتخابات دوما روسیه در سال ۱۹۹۳ با کسب کثرت آرا موفقیت بزرگی کسب کرد. در انتخابات سال ۲۰۱۶، این حزب ۱۳٫۱۴ درصد آرا و ۳۹ کرسی از ۴۵۰ کرسی در دومای ایالتی را به دست آورد. برخلاف نام این حزب، اغلب «نه لیبرال و نه دموکراتیک» توصیف می شود. این حزب به عنوان یک آمیزه ای از یک ایدئولوژی استبدادی و ملی گرایی افراطی توصیف شده است. ایدئولوژی آن اساساً مبتنی بر عقاید ژیرینوسکی در مورد "تسخیر امپریالیستی" (یک "امپراطوری تجدید شده روسیه") و رؤیای اقتدارگرایانه «روسیه بزرگ» است. تاریخچه. ایجاد. در اواخر دهه ۱۹۸۰ به دنبال اصلاحات میخاییل گورباچف در اتحاد جماهیر شوروی، یک سیستم چندحزبی پدید آمد. قانونی رسمی برای این منظور در اکتبر ۱۹۹۰ به تصویب رسید. در آوریل ۱۹۹۱، حزب لیبرال دموکراتیک ات
حاد جماهیر شوروی (LDPSU)، دومین حزب سیاسی رسمی ثبت شده در این کشور شد. به گفته الکساندر یاکوولف، عضو پیشین پولیت بورو، حزب جدید یک پروژه مشترک از رهبری حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (CPSU) و کا.گ.ب. (KGB) بود. وی توضیح داد که چگونه مدیر کا.گ. ب، ولادیمیر کریوچکوف در جلسه ای با گورباچف پروژه یک حزب عروسکی را ارائه کرد و وی را در مورد انتخاب رهبران و مکانیزم تأمین اعتبار آگاه کرد. ژنرال پیشین KGB فیلیپ بابکوف این سازمان را «شبه حزب زوباتوف تحت کنترل کا.گ.ب. توصیف کرد که منافع و احساسات برخی از گروه های اجتماعی را هدایت می کند». رهبر صریح حزب، ولادیمیر ژیرینوفسکی، مجری مؤثر رسانه ای، در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۱، ۸ درصد آرا را به دست آورد. وی همچنین از تلاش کودتای اوت ۱۹۹۱ حمایت کرد. ۱۹۹۳–۲۰۰۰. در انتخابات دوما در سال ۱۹۹۳، حزب طرفدار اصلاحات حامی رئیس جمهور بوریس یلتسین، انتخاب روسیه، تنها ۱۵٪ آرا و حزب کمونیست جدید فدراسیون روسیه فقط ۱۲٫۴٪ را به دست آورد. حزب لیبرال دموکرات با ۲۲٫۹٪ آراء به عنوان برنده ظاهر شد. در واقع، جمعیت روسیه به کسانی که از اصلاحات یلتسین حمایت می کردند و به کسانی که نمی دادند تقسیم می
شد. این گونه استنباط می شود که محبوبیت ژیرینوفسکی و حزب وی ناشی از نارضایتی رأی دهندگان از یلتسین و تمایل آنها به راه حل غیر کمونیستی بود. ژیرینوفسکی با شناسایی موفقیت آمیز مشکلات توده مردم روسیه و ارائه راه حلهای ساده برای آنها، اعتبار کسب کرد. به عنوان مثال، وی پیشنهاد کرده است که همه رهبران جرایم سازمان یافته باید تیرباران شوند و همه چچن ها از روسیه تبعید شوند. ژیرینوفسکی همچنین خواستار گسترش سرزمینی روسیه شد. بسیاری از نظرات ژیرینوسکی بسیار بحث برانگیز است و موفقیت حزب لیبرال دموکرات در اوایل دهه ۱۹۹۰ ناظران را در داخل و خارج از روسیه شوکه کرد. دوما که در سال ۱۹۹۳ انتخاب شد به عنوان راه حل موقت بود و حکم آن در سال ۱۹۹۵ منقضی شد. در طی دو سال، محبوبیت ژیرینوسکی کاهش یافته و حامیان حزب وی با ۱۱٫۲٪ در انتخابات سال ۱۹۹۵ نصف شد. کمونیست ها با ۲۲٫۳ درصد آرا به عنوان برنده ظاهر شدند. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۶، حزب لیبرال دموکرات ولادیمیر ژیرینوفسکی را به عنوان کاندیدا معرفی کرده است. ژیرینوفسکی در دور اول ۵٫۷ درصد آرا را به دست آورد. در سال ۱۹۹۹، این حزب در انتخابات به عنوان «بلوک ژیرینوفسکی» شرکت کرد.
از آنجا که کمیسیون مرکزی انتخابات در ابتدا حاضر به ثبت نام لیست حزب لیبرال دموکرات که ۶٪ از آرا را به خود اختصاص داده بود، نشد. در سومین دومای ایالتی، ژیرینوفسکی سمت معاون و پست رئیس فراکسیون را که پسرش ایگور لبدف اشغال کرده بود، به عهده گرفت. ۲۰۰۰–۲۰۱۰. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۰، این حزب بار دیگر ولادیمیر ژیرینوسکی را معرفی کرد، که ۲٫۷ درصد آرا را به دست آورد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۳، این حزب ۱۱٫۵٪ آرا را به دست آورد و ۳۶ کرسی را به دست آورد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴، حزب لیبرال دموکرات اولگ مالیشکین را معرفی کرد. ولادیمیر ژیرینوفسکی رهبر حزب در صورت پیروزی ملیشکین در انتخابات، امیدوار بود سمت نخست وزیر را به دست بگیرد. در پایان، مالشکین با از دست دادن انتخابات، ۲ درصد آرا را به دست آورد. در آخرین انتخابات قانونگذاری در سال ۲۰۰۷، حزب لیبرال دموکرات با کسب ۵۶۶۰۸۲۳ رای (۸٫۱۴٪) و ۴۰ کرسی در دوما دریافت کرد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸، ژیرینوسکی دوباره به عنوان کاندیدا معرفی شد و ۹٫۴ درصد آرا را به دست آورد. ۲۰۱۰ - امروز. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۱، این حزب ۱۱٫۷ درصد آرا و ۵۶ کرس
ی را به دست آورد. در دومای ششم، ولادیمیر ژیرینوفسکی به سمت رئیس فراکسیون حزب لیبرال دموکرات بازگشت و پسرش ایگور لبدف سمت معاون رئیس دولت دوما را بر عهده داشته است. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲، مجدداً این حزب توسط ژیرینوفسکی مطرح شد که شعار انتخاباتی اش برای سال ۲۰۱۲ «به ژیرینوفسکی رای دهید، یا اوضاع بدتر می شود» بود. پروشکا، یک الاغ متعلق به ژیرینوفسکی، هنگامی که در یک فیلم تبلیغاتی تبلیغاتی فیلمبرداری شد، در جریان انتخابات ریاست جمهوری برجسته شد. در آخرین قسمت از مناظره با میخائیل پروخوروف درست قبل از انتخابات، ژیرینوفسکی یک رسوایی با تماس با آن افراد مشهور روسیه که حمایت پروخوروف، از جمله پاپ تولید سردسته زنان خواننده اپرا و یک جانباز از صحنه موسیقی پاپ روسیه آلا پوگاچه وا، "روسپی" ("من فکر کردم شما یک شخصیت هنری، سیاستمدار، یک مرد حیله گر هستید، اما شما فقط یک دلقک و روانی هستید؛ و ژیرینوسکی پاسخ داد من همینم که هستم؛ و این جذابیت من است"). در نتیجه، ژیرینوفسکی ۶٫۲ درصد آرا را به دست آورد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۶، حزب در مقایسه با انتخابات قبلی نتیجه خود را بهبود بخشید. حزب لیبرال دموکرات از حزب چپ
گرای فقط روسیه پیروز شد و به سومین حزب بزرگ در دوما ایالتی تبدیل شد. حزب لیبرال دموکرات با کسب ۳۹ کرسی و ۱۳٫۱٪ آرا، به حزب کمونیست با مقام دوم، که ۱۳٫۳٪ آرا و ۴۲ کرسی را به دست آورده بود، نزدیک شد. مرامنامه. حزب لیبرال دموکرات به دنبال «احیای روسیه به عنوان یک قدرت بزرگ» است. این هم با کمونیسم اتحاد جماهیر شوروی و هم با سرمایه داری نئولیبرال مخالف است. این کشور اقتصاد مختلط با مالکیت خصوصی را ترجیح می دهد، اما با نقش مدیریتی محکم که برای دولت محفوظ است. در سیاست خارجی، حزب تأکید جدی بر «تمدنها» دارد. این حزب از احیای مرزه های روسیه (که این حزب معتقد است شامل قفقاز، آسیای مرکزی، بلاروس و اوکراین می باشد) حمایت می کند. حزب لیبرال دموکرات، ایالات متحده، ناتو و تمدن غربی را اصلی ترین تهدیدهای خارجی روسیه می داند. این حزب به شدت از تبعیض علیه اقلیت های قومی روس در کشورهای بالتیک انتقاد کرده و خواستار این است که به آنها تابعیت روسیه داده شود و در برابر قوانین تبعیض آمیز محافظت شود. حزب لیبرال دموکرات همچنین مخالف بزرگنمایی اتحادیه اروپا است و به عنوان یک حزب مخالف اتحادیه اروپا شناخته می شود، و در عوض پان اسلاویسم
را ترجیح می دهد. این حزب همچنین به عنوان امپریالیست روسی در حمایت از احیای امپراتوری روسی و حمایت از امپریالیسم شناخته می شود. پروفسور هنری هیل هیل سیاست اصلی حزب را به عنوان ملی گرایی و تمرکز بر نظم قانون ذکر کرده است. این حزب اگرچه اغلب از لفاظی های مخالف رادیکال استفاده می کند، اغلب به پیشنهادها دولت رأی می دهد. این منجر به گمانه زنی هایی شده است که حزب بودجه خود را از کرملین دریافت می کند. ساختار و عضویت. سازمان حزب تقریباً کاملاً در مرکز رهبر خود ولادیمیر ژیرینوفسکی است. این حزب با چندین حزب در جمهوری های شوروی سابق از جمله ارمنستان، بلاروس، استونی و اوکراین در اتحاد است. در سال ۲۰۰۳، این حزب ۶۰۰۰۰۰ عضو داشت و ۴۷۵۰۰۰ کارت حزب را صادر کرده بود. طبق نظرسنجی در سال ۲۰۰۸ توسط کلتون، هیل و مکفول، ۴٪ از جمعیت روسیه وفادار حزب هستند.