Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اصل حداکثر آنتروپی بیان می نماید توزیعی که با توجه به اطلاعات داده شده یا داده های مورد آزمایش بهترین حالت را نشان می دهد، توزیعی است که حداکثر آنتروپی را دارا می باشد. آنتروپی در نظریه اطلاعات معیاری عددی از میزان اطلاعات یا میزان تصادفی بودن یک متغیر تصادفی است. به بیان دقیق تر آنتروپی یک متغیر تصادفی، امیدریاضی میزان اطلاعات حاصل از مشاهدهٔ آن است. همچنین آنتروپی یک منبع اطلاعات، حد پایین امید بهترین نرخ فشرده سازی بدون اتلاف داده ها برای آن منبع است. شرح اصل. از اصل حداکثر آنتروپی زمانی استفاده می گردد که یک سری اطلاعات دربارهٔ یک توزیع احتمال وجود دارد، ولی این اطلاعات به اندازه ای کافی نمی باشند که با استفاده از آن ها بتوانیم توزیع را مشخص نماییم. نخست در زیر به ارائه مفهوم آنتروپی پرداخته و سپس به شرح این اصل می پردازیم. آنتروپی یک مشخصه از توزیع احتمال است که میانگین شگفتی کلیه پیشامدها را نشان می دهد. شگفتی یک پیشامد مقدار شگفت زدگی ما در صورت رخداد آن پیشامد است!برای مثال یک فضای نمونه از formula_1 پیشامد را که احتمال رخداد پیشامد formula_2برابر با formula_3است را در نظر بگیرید.شگفتی رخداد پیشامد fo
rmula_2برابر با formula_5تعریف می شود. بنابر این شگفتی از بی نهایت شروع شده و به صفر کاهش می یابد. یعنی اگر formula_3برابر با صفر باشد شگفتی رخداد پیشامد برابر با بی نهایت و اگر برابر با یک باشد شگفتی رخداد پیشامد برابر با صفر می باشد. آنتروپی برابر با امیدریاضی تمامی شگفتی ها می باشد که فرمول آن در زیر آورده شده است. formula_7 اصل حداکثر آنتروپی بیان می کند بهترین توزیعی که می توان از یک سری اطلاعات داده شده به دست آورد، توزیعی است که بیشترین آنتروپی را دارا می باشد، یا به عبارتی میزان غیرقابل پیش بینی بودن آن نسبت به دیگر توزیع هایی که با اطلاعات موجود می توان ساخت بیشتر می باشد. برای مثال فرض کنید از یک توزیع احتمالاتی تنها میانگین و واریانس آن را داریم. با استفاده از اطلاعات داده شده بی نهایت متغیرتصادفی قابل تولید است. اما متغیرتصادفی را انتخاب می نماییم که حداکثر آنتروپی را دارا می باشد. محدوده کاربرد. اصل حداکثر آنتروپی تنها زمانی کاربرد دارد که ما با اطلاعات سنجش پذیر سروکار داریم. اطلاعات سنجش پذیر دسته ای از اطلاعات دربارهٔ توزیع احتمالی می باشند که درستی یا غلطی آن به طور مشخص تعریف شده باشد. برای
مثال امید ریاضی X برابر با ۲.۷۸ باشد و formula_8 باشد فرضیاتی از اطلاعات سنجش پذیر می باشند. با اطلاعات سنجش پذیر داده شده، روند پیدا کردن حداکثر آنتروپی شامل پیدا کردن توزیعی که بیشترین آنتروپی اطلاعات را دارا باشد می باشد. ارتباط با فیزیک. اصل حداکثر آنتروپی ارتباطی با فرضی کلیدی از نظریه جنبشی گازها که به عنوان هرج ومرج مولکولی شناخته می شود دارد. ادعا می شود ذراتی که وارد برخورد می شوند را می توان با استفاده از اصل حداکثر آنتروپی مشخص نمود. اگرچه این بیانیه می تواند به عنوان یک نظریه فیزیکی شناخته شود، ولی می توان آن را به عنوان فرضیه ای مبتنی بر محتمل ترین پیکربندی ذرات پیش از انجام برخورد دانست. در واقع پیش از برخورد،ذرات آرایشی را به خود می گیرند که بیشترین آنتروپی ممکن را دارا باشند.
پادشاه هی (حکومت ۸۱۲ تا ۸۱۷) هشتمین پادشاه بالهایی بود. دوران سلطنت. او پسر پادشاه گانگ و برادر کوچکتر پادشاه جونگ بود. او به طور فعال با امپراتوری تانگ ارتباط برقرار کرد و بسیاری از جنبه های فرهنگ تانگ و سیستم حکومت داری آنها را وارد بالهایی کرد. او در سال ۸۱۷ در گذشت. بعد از مرگش گان به پادشاهی رسید.
یورما کاوکونن (؛ زادهٔ ) گیتارنواز بلوز، فولک و راک اهل ایالات متحده آمریکا است که از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او بیشتر با عضویت در گروه های جفرسن ایرپلین و هات تیونا شناخته می شود.
هلال قسمت سوم ماه فیلمی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی بالو ماهندرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، سری دوی، سیلک سمیتا ایفای نقش کرده اند.
لورنتسو ماتوتی (؛ زادهٔ ) تصویرگر و کمیک ساز اهل ایتالیا است. آثارش در مجلاتی همچون "کازموپولیتن"، "وگ"، "نیویورکر"، "لو موند" و "ونتی فر" منتشر شده است. ماتوتی برای رمان گرافیکی اش، "دکتر جکیل و مستر هاید" برندهٔ جایزه آیزنر شده است.
در دانش باستانی و قرون وسطایی اثیر () یا اتر یا عنصر پنجم جوهری است که گیتی را فرای مرزهای زمینی (بر فراز کرهٔ هوا) پر می کند و عناصر چهارگانه (آب، هوا، خاک و آتش) را در کنار هم نگه داشته است. از مفهوم اثیر در نظریه های بسیاری برای توضیح پدیده های طبیعی استفاده شده است. در کتاب ایلیاد اثر هومر ترجمه سعید نفیسی آمده است که؛ همچنان که آتش ویران کننده ای جنگل پهناوری را برفراز کوه در بر می گیرد، فروغ آن از دور می درخشد، پرتو تابناک سلاح های آهنین لشکریان آخائی نیز، هنگامی که راه می پیمودند از اثیر می گذشت و تا به آسمان ها بالا میرفت. در شاهنامه فردوسی نیز ماجرای اثیر به صورت شعری بلند و زیبا در ابتدای کتاب گفته شده.
مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ دومین دوره مسابقات قهرمانی کشتی زیر ۲۳ سال جهان بود که از ۱۲ تا ۱۸ نوامبر در پلی والنت، بخارست، رومانی برگزار گردید.
سروزیر فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی اس شانکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرجون سارجا، مانیشا کویرالا، راغوواران، کوچین هانیفا، سوشمیتا سن و لیلا ایفای نقش کرده اند.
مونی ۲ فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی راغاوا لارنس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آر.ساراتکومار، راغوا لارنس، رائی لاکشمی، کوای سارالا، دودارشنی، سیمران، بابو آنتونی ایفای نقش کرده اند. این فیلم دنباله فیلم مونی می باشد.
داستان ملودی نلسون آلبومی مفهومی از سرژ گنزبور است که سال ۱۹۷۱ منتشر شد. این آلبوم شبه خودزندگینامه ای، تصادف خودروی رولز-رویس سیلور گوستِ گینزبورگِ میانسال با دوچرخهٔ ملودی نلسون و اتفاقات عاشقانهٔ لولیتایی متعاقبش را دنبال می کند. بسیاری از منتقدان و کارشناسان موسیقی "داستان ملودی نلسون" را برترین و تأثیرگذارترین آلبوم سرژ گنزبور، و یکی از برجسته ترین آلبوم های فرانسوی زبان موسیقی عامه پسند دانسته اند.
در ریاضیات، طول و عرض به ترتیب به مؤلفه ی اول و دوم مختصات یک نقطه در دستگاه مختصات گفته می شود. طول یک نقطه با تصویر کردن این نقطه بر محور اولیه و عرض آن با تصویر نمودن آن بر محور ثانویه به دست می آید؛ معمولاً این دو محور، متناظر به محور افقی (خوابیده) و محور عمودی (ایستاده) در دستگاه مختصات دکارتی هستند. یک زوج مرتب به شکل formula_1 متشکل از دو جمله است که می تواند متناظر به مختصات یک نقطه در فضایی متعامدِ دوبُعدیِ مستطیلی مانند دستگاه مختصات دکارتی در نظر گرفته شود.
«بتی سیاهه» ترانه ای از نوع آواز کار با سال ساخت نامعلوم است که قدمت آن به دههٔ ۱۹۳۰ میلادی برمی گردد و به لید بلی منتسب شده است، هرچند اجراهای قدیمی تری از نسخهٔ او وجود دارد. هنرمندان مختلف نسخه های متعددی از این ترانه اجرا کرده اند.
غالب مفسران و پژوهشگران قرآن، به خصوص در میان طیف سنتی و همچنین محققان غربی، «ذوالقرنین» مذکور در سورهٔ کهف قرآن را، یکی از القاب اسکندر سوم مقدونی می دانند، که وی را تحت عنوان اسکندر کبیر (انگلیسی: Alexander the great) یا اسکندر ذوالقرنین می شناسند. اسکندر افسانه ای. از زمان باستان، تصویرسازی های مختلف زیادی از اسکندر کبیر وجود داشته است، شامل ارجاعاتی در کتاب مقدس عبری (تنخ) در سِفر مکابی اول و در کتاب دانیال. اسکندر کبیر در فرهنگ های کلاسیک و پسا-کلاسیک مدیترانه و خاورمیانه شخصیتی به شدت محبوب بود. تقریباً بلافاصله پس از مرگش در ۳۲۳ قبل از میلاد دسته ای از افسانه ها دربارهٔ استثمارها و زندگی اش شروع به فراهم آمدن کردند، که در طول قرن ها، به طور فزاینده ای تخیلی و همچنین تمثیلی گشتند. این سنت ها مجتمعا "رمانس اسکندر" نامیده می شود و برخی ریسنشن ها اپیزودهای پرشور و تکاپویی را از خود به نمایش می گذارند، مانند از طریق هوا به بهشت صعود کردن اسکندر، سفر به کف دریا در یک حباب شیشه ای، و سفر به درون سرزمین تاریکی در جستجوی آب زندگانی (چشمه جوانی). قدیمی ترین نسخه های خطی یونانی از "رمانس اسکندر"، آن طور که بقا یا
فته اند، نشانگر این هستند که در قرن ۳ میلادی در اسکندریه نگاشته شده اند. متن اصلی از دست رفته است اما منبع حدود هشتاد نسخه مختلف که به بیست و چهار زبان مختلف نوشته شده اند بوده است. همان طور که "رمانس اسکندر" در طول قرن ها از لحاظ محبوبیت تداوم داشت، توسط مردمان مختلف همسایه به خود بسته و تقلید شد. موردی که از اهمیت بخصوصی برخوردار است به کارگیری آن در روایات افسانه ای یهودیان و مسیحیان بعدی است. در روایات یهودی، اسکندر در ابتدا یک شخصیت طنز است، که حاکم غره و طماعی را نشان می دهند که نسبت به حقایق معنوی بزرگ تر جاهل است. با این حال اعتقاد آنان به خدایی عادل و قدرتمند تمام، مفسران یهودی روایت اسکندر را مجبور کرد تا با موفقیت این دنیایی غیرقابل انکار اسکندر به سازش و توافق برسند. چرا خدایی عادل و قدرتمند تمام باید چنین لطفی را به یک حاکم ناپارسا نشان بدهد؟ این نیازمندی تئولوژیک به علاوه فرهنگ پذیری از هلنیسم به تفسیر یهودی مثبت تری از میراث اسکندر منجر شد. این امر در خنثی ترین شکل خود، به این گونه که اسکندر نسبت به مردمان یهودی یا نمادهای آیین آن ها حرمت و احترام نشان بدهد نمادسازی شد. با برخورداری از این که ف
اتح بزرگ، بدین گونه به درستی بنیادی سنن مذهبی، فکری، یا اخلاقی یهودیان اذعان کند، پرستیژ اسکندر در جهت آرمان قوم مداری یهودی مهار و استفاده شد. بالاخره نویسندگان یهودی تقریباً به طور کل اسکندر را به اصطلاح به عنوان هم قطار پذیرفتند، و او را به عنوان یک غیر یهودی پارسا یا یکتاپرستی مؤمن، به تصویر کشیدند. مردم مسیحی گشته خاور نزدیک، وارثانِ اجزای متشکله هلنیستی و همچنین یهودی "رمانس اسکندر"، اسکندر را پیش تر تئولوژیزه کردند تا جایی که در برخی داستان ها او به عنوان یک قدیس به تصویر کشیده شده بود. افسانه های مسیحی، اسکندر سوم، فاتح یونانی را تبدیل کردند به "«شاه مؤمن»"، که تلحویا این معنی را می رساند که وی فردی معتقد به یکتاپرستی بود. در نهایت عناصر "رمانس اسکندر" با افسانه های کتاب های مقدس مانند گوگ و ماگوگ (یاجوج و ماجوج در عربی) ترکیب شد. در طول دوره ای از تاریخ که در طی آن "رمانس اسکندر" نوشته شده بود، از آن جا که تاریخ فتوحاتش به شکل فولکلور و افسانه ها حفظ شده بود. چیز کمی دربارهٔ اسکندر کبیر تاریخی شناخته شده بود. تا پیش از رنسانس (۱۳۰۰–۱۶۰۰ میلادی) نبود که تاریخ حقیقی اسکندر سوم کشف دوباره شد: تاریخ گذار
ی و سرچشمه های افسانه های اسکندر. مطالب اسکندر افسانه ای از همان اوایل زمانه دودمان بطلمیوسی (۳۰۵–۳۰ پیش از میلاد) سرچشمه گرفته است و مؤلفان ناشناس گاهی اوقات تحت عنوان "سودو-کالیستنس" (با کالیستنس اهل اولینثوس که مورخ رسمی اسکندر بود اشتباه گرفته نشود) مورد ارجاع قرار می گیرد. قدیمی ترین نسخه خطی به جا مانده از "رمانس اسکندر" که ریسنشنِ آلفا نامیده می شود را می توان به قرن ۳ میلادی تاریخ گذاری کرد و در اسکندریه به یونانی نوشته شده بود. گونه های یونانی "رمانس اسکندر" به تکامل ادامه دادند تا این که، در قرن ۴ میلادی، افسانه یونانی توسط ژولیوس والریوس الکساندر پولمیوس به لاتین ترجمه شد (که در لاتین به آن "Res gestae Alexandri Magni" گفته "می شود") و از لاتین به تمام زبان های محلی عمده اروپا در قرون وسطی پخش شد. در همین حوالی ترجمه اش به لاتین، متن یونانی همچنین به زبان سریانی ترجمه شد و از سریانی به فرهنگ ها و زبان های شرقی تا دورافتاده ترین نقاط مانند چین و آسای جنوب شرقی گسترش یافت. افسانه سریانی منبع گونه عربی که "قصص ذوالقرنین" نامیده می شود، گونه ای فارسی که "اسکندرنامه" نامیده می شود، و ترجمه های ارمنی و ا
تیوپیایی (زبان گعز) می باشد. نسخه ای که به سریانی ثبت شده است از اهمیت به خصوصی برخوردار است چرا که در خاورمیانه در طول دوره نوشتن قرآن در جریان بوده است و به عنوان چیزی که به خاستگاه های ادبی و زبان شناختی داستان ذوالقرنین در قرآن به طور نزدیکی مرتبط است نگاه می شود. افسانه سریانی آن طور که بازمانده است از پنج نسخه نسخه خطی متمایز تشکیل شده است، شامل یک افسانه مذهبی مسیحی سریانی در رابطه با اسکندر و همچنین خطابه ای دربارهٔ اسکندر که به شاعر-الهی دان سریانی یعقوب سروجی (۴۵۱–۵۲۱ میلادی، همچنین Mar Jacob نامیده می شود) منسوب گشته است. افسانه مسیحی سریانی روی سفر اکسندر به آخر دنیا تمرکز می کند، جایی که "دروازه های اسکندر" را بنا می کند تا ملل شرور گوگ و ماگوگ (یاجوج و ماجوج) را محصور کند، حینی که خطابه سفر وی به سرزمین تاریکی را به منظور کشف "آب حیات" (چشمه جوانی) شرح می دهد. این افسانه های در رابطه با اسکندر، به طرز چشمگیری به داستان ذوالقرنین که در قرآن یافت می شود شبیه هستند. یکی از پنج نسخه خطی سریانی، که به قرن ۱۸ میلادی تاریخ گذاری شده اند، نسخه ای از افسانه سریانی را با خود دارد که قدمتش به طور کلی به ما
بین ۶۲۹ الی ۶۳۶ میلادی تاریخ گذاری شده است. در افسانه «دانش "پس بینی" از حمله خزر به ارمنستان در ۶۲۹ میلادی» گواهی ای وجود دارد که حاکی از این است که این افسانه باید حول و حوش ۶۲۹ میلادی با اضافاتی توسط یک ویراستار سربار شده باشد. این افسانه به نظر می رسد که به عنوان پروپاگاندایی در حمایت از امپراتور هراکلیوس (۵۷۵–۶۴۱ میلادی) مدت کمی پس از این که وی ایرانیان را در جنگ ایران و روم شرقی در ۶۲۸–۶۰۲ میلادی شکست داد نگاشته شده باشد، قابل توجه است که این نسخه خطی از ذکر فتح اورشلیم در ۶۳۶ میلادی توسط جانشین محمد (۵۷۰–۶۳۲ میلادی)، یعنی خلیفه عمر (۵۹۰–۶۴۴ میلادی) ناتوان است. این واقعیت یعنی افسانه ممکن بوده است پیش از «رویداد سهمگین و بزرگ» که فتح شام به دست مسلمانان بوده است و منجر به تسلیم اورشلیم در نوامبر ۶۳۶ میلادی شد، ثبت و ضبط شده باشد. این که این افسانه پس از ۶۳۶ میلادی نوشته می شد، جنگ های اعراب و بیزانس در افسانه مورد ارجاع قرار می گرفت، توسط این واقعیت پشتیبانی می شود که در ۶۹۲ میلادی یک مورد اقتباس مسیحی سریانی از "رمانس اسکندر" تحت عنوان "آپوکالیپس سودو-متودیوس" به واقع به عنوان پاسخی به تهاجمات مسلمانان
نوشته شده است و کاذبا به قدیس متودیوس (؟ –۳۱۱ میلادی) منسوب شده بود؛ این "آپوکالیپس سودو-متودیوس" ملل شرور یاجوج و ماجوج را با مسلمانان متجاوز همسان کرده است و برای قرن ها تصوری فرجام شناسانه را از "عالم مسیحی" شکل داد. نسخه های خطی همچنین حاوی شواهدی از متون از دست رفته هستند. برای مثال، از یک نسخه عربی پیشا-اسلامی از ترجمه که تصور می شود به عنوان واسطه ای بین ترجمه های مسیحی سریانی و مسیحی اتیوپیایی بوده باشد، شواهدی وجود دارد. همچنین شواهدی وجود دارد که ترجمه سریانی مستقیماً بر اساس نسخهٔ یونانی نبوده، بلکه بر اساس یک واسطهٔ از دست رفتهٔ پارسی میانه بوده است. مناقشه مذهبی. ذوالقرنین فرمانروایی با اخلاق و درستکار بوده است و بنابراین با توجه به شخصیت ولنگار و دور از اخلاق اسکندر نمی تواند بر او تعلق گیرد هر چند به دلیل اینکه در طول دوره ای که مسیحیان و یهودیان خودشان اسکندر کبیر را به عنوان شخصیتی مذهبی انتخاب کردند و به میان خود آوردند، توسط برخی عالمان کلاسیک اسلامی با اسکندر برابر دانسته شده است. مع هذا، این واضح است که اسکندر کبیر تاریخی یک "پاگان" یونانی بوده است. (برای نمونه، گفته می شود که مادر اسکند
ر یعنی المپا عضوی مؤمن از فرقه مار-پرستی ارجیانه دیونیسوس بوده است، و شاید با مارها خوابیده باشد). چنین واقعیت های تاریخی ای دربارهٔ اسکندر کبیر فقط پس از دوره رنسانس (۱۳۰۰–۱۶۰۰ میلادی) به خوبی شناخته شده گشت، زمانی که "آناباسیس" "الکساندری" اثری از آریان (۸۵–۱۶۰ میلادی) بازکشف شد. در پرتوی دیدگاه های مدرن از اسکندر کبیر، همانندی او با ذوالقرنین به مسئله مناقشه برانگیز بزرگی برای مسلمانان تبدیل گشته است. در واکنش، تئوری های جایگزینی توسط برخی علمای مسلمان دربارهٔ هویت ذوالقرنین جلو برده می شود. برای مثال، پیشنهاد شده است که ذوالقرنین می توانست کوروش بزرگ باشد (نوشتار کوروش بزرگ در قرآن را ببینید). حساسیت مسلمانان ضد اسکندر اغلب با ارجاع به عقاید مذهبی چندخدایی (مشرکانه) و (اخیراً) روابط شخصی وی، در رساله های اسلامی بازتاب یافته است (برای نمونه، «برخی [عالمان مسلمان] می گویند این اسکندر کبیر بوده است، که از ۳۵۶ پیش از میلاد الی ۳۲۳ پیش از میلاد زندگی می کرد، اما این به شدت غیر محتمل است، با توجه به این که اسکندر یک بت پرست بوده است.»). ذوالقرنین در متون اسلامی. قرآن. ذوالقرنین («دارنده دو شاخ») شخصیتی است که د
ر قرآن، متن مقدسی که مسلمانان اعتقاد دارند توسط الله به محمد وحی شده، توصیف شده است. داستان ذوالقرنین در هفده آیهٔ کوتاه از قرآن، مشخصاً در آیات ۸۳–۹۹ در سورهٔ کهف ظاهر می شود. ذوالقرنین فقط در یک جای قرآن ذکر شده است، بر خلاف دیگر داستان بیش تر آشنا که در سراسر متن تکرار شده اند (برای مثال، عیسی در ۹۳ آیه در ۱۵ سوره مختلف قرآن ذکر شده است). داستان قرآنی مردی را که ذوالقرنین (یعنی «دارنده دو شاخ») نامیده می شود، تشریح می کند، کسی که از قبل برای ساکنان منطقه آشنا بوده است. با قدرت شگرفی که الله به او عطا می کند، به دورترین نقطه غرب و به دورترین نقطه شرق، و آن گاه به شمال دور سفر می کند، جایی که دیواری می سازد تا ملل یاجوج و ماجوج را محصور کند: سیره. قدیمی ترین ذکر از ذوالقرنین در خارج از قرآن در کارهای پیشینی ترین مورخ و قدیس نگار مسلمان، ابن اسحاق (؟ –۷۶۱ میلادی) یافت می شود، که مجموعه اصلی متون سیره (زندگی نامه دینی) را تشکیل می دهند. سیره ابن اسحاق گزارش می دهد که سورهٔ هجدهم قرآن (که شامل داستان ذوالقرنین است) به حساب برخی سوالاتی که توسط ربای ها بر محمد عرضه شده بود توسط خدا به محمد وحی شد. آیه در طول دور
ه مکی زندگی محمد وحی شد. به گفته ابن اسحاق، قبیله محمد، قریش قدرتمند، به شدت دربارهٔ هم قبیله ای خویش که ادعای نبوت می کرد نگران بودند و می خواستند تا به دانش برتر ربای های یهودی از متون مقدس و دربارهٔ پیامبران و خدا، رجوع کنند. دو مرد قریش، هم قبیله ایش خویش، محمد را، برای عالمان یهودی وصف کردند. ربای ها به مردان گفتند از محمد سه سؤال بپرسند: داستان معروف موجود در سیره نقل می کند که وقتی محمد از سه سؤال مطرح شده از سوی ربای ها مطلع گشت، اعلام کرد که صبح پاسخ ها را خواهد داشت. مع هذا، محمد صبح پاسخ ها را نداد. برای پانزده روز، محمد سؤال را جواب نداد. شک به محمد در میان مردم مکه شروع به رشد کرد. آن گاه، پس از پانزده روز، محمد وحی را که "سوره کهف" («غار») است دریافت کرد، هجدهمین سوره قرآن. "سوره کهف" «مردمان غار» را ذکر می کند، داستانی عجیب دربارهٔ یک سری مرد جوان در دوران کهن که در غاری برای سال ها خوابیدند (که معادل اسطوره سریانی مسیحی هفت خواب رونده افسوس می باشد). سوره کهف به الرِّیَاح (بادها) اشاره می کند (مرتبط با واژه روح، آیه ۴۵). در نهایت، این سوره همچنین «مردی که مقدار زیادی سفر کرد و به شرق و به غرب
زمین رسید» را نیز ذکر می کند—به نام ذوالقرنین. اگرچه ابن اسحاق خودش صریحاً نام اسکندر را ذکر نمی کند، وی نقل می کند که نقالی به او گفت که ذوالقرنین یک یونانی-مصری بوده است (وصفی دقیق از اسکندر): مردی که داستان های سرزمین های بیگانه را تهیه می کرد، [داستان هایی] که پشت در پشت به میان آنان رسیده بود، به من گفت که ذوالقرنین یک مصری بوده است که که نامش مرزبان بن مرزبة یونانی بوده است. اثر اصلی ابن اسحاق از دست رفته است، اما تقریباً به طور کامل در ابن هشام (؟ –۸۳۳ میلادی) ضمیمه شده است، که مورخ پیشین مسلمان دیگری است. ابن هشام سیره ابن اسحاق را جمع آوری کرد و حواشی خودش را به آن افزود؛ ابن هشام در رابطه با ذوالقرنین حاشیه نوشته که: در میان علمای مسلمان، این تم هویت یابی ذوالقرنین با اسکندر کبیر، به نظر می رسد که در این جا سرچشمه گرفته. این که چرا ابن هشام این تشخیص هویت را انجام داده است تماماً روشن نیست. اشعار عربی پیش از اسلام. ابن اسحاق اشعار عربستانی پیش از اسلامی زیادی را در سیره ثبت کرده است، شامل شعری دربارهٔ ذوالقرنین که وی ادعا می کند توسط یک شاه پیشا-اسلامی از یمن باستان به نام "تبع أسعد أبو کرب الحمیری"
تصنیف شده است (از تبع عموماً به عنوان اولین از چندین پادشاه عربستان یاد می شود که به یهودیت گروید): ارجاع شعر به «فرزانه ای فاضل»، کسی که ذوالقرنین از او طلب دانش کرد می تواند ارجاعی به داستان ذوالقرنین و خضر باشد. همچنین دیگر اشعار عربی پیشا-اسلامی دربارهٔ ذوالقرنین در متون سیره گزارش شده اند: یک مورد شعر از حسان ابن ثابت به این صورت است: تفسیر. اسکندر در تفاسیر قرآنی که توسط عالمان پیشین اسلامی نوشته شده ذکر شده است. به طور قابل توجهی، اسکندر کبیر در تفسیر جلالین، یک "تفسیر" سنی به خوبی شناخته شده قرآن از قرن ۱۵ میلادی ذکر شده است. این "تفسیر" ذکر می کند که نام ذوالقرنین اسکندر بوده است و همچنین حاکی است از این که ذوالقرنین یک پیامبر "نبوده" است: مفسران قرآن بر سر این که آیا ذوالقرنین پیامبری در اسلام بوده است یا نبوده است جدل کرده اند؛ برخی نتیجه گیری کرده اند که وی پیامبری نبوده است اما یک مرد مقدس یا «دوست خدا» بوده است از آن جا که او به طرز مطلوبی در قرآن ذکر شده است. در اسلام این که آیا ذوالقرنین پیامبری تمام عیار بوده است یا نه مبهم است. همچنین فخرالدین رازی (۱۱۴۹–۱۲۰۹ میلادی)، در "تفسیر کبیر" توضیح
می دهد که ذوالقرنین "اسکندر مقدونی" است. او توجیه گنگی را ارائه می کند، می گوید که این ذوالقرنین که در قرآن ذکر شده است به شرق و همچنین به غرب سفر کرد و به پیروزی ها نائل شد و پس او بایستی اسکندر باشد: دیگر متون اسلامی. فیلسوفان ارسطویی مسلمان، همچون ابویوسف کندی (۸۰۱–۸۷۳ میلادی)، فارابی (۸۷۲–۹۵۰ میلادی)، ابن سینا (۹۸۰–۱۰۳۷ میلادی)، به طور مشتاقانه ای این مفهوم که ذوالقرنین شاهی از یونان باستان باشد را با میل پذیرفته اند. آنان ذوالقرنین را به عنوان شاه فیلسوفی یونانی به تصویر کشیده اند. ابن تیمیه (۱۲۶۳–۱۳۲۸ میلادی) به این تعیین هویت بر این اساس اعتراض کرد که اسکندر یک بت پرست پاگان بوده است، و فلاسفه ارسطویی مسلمان همچون ابن سینا را متهم به این کرد که تعیین هویتی «اشتباهی» انجام می دهند: مورخ مصری تقی الدین مقریزی (۱۳۶۴–۱۴۴۲ میلادی) در کتابش "الخطط" مدعی شد که ذوالقرنین سلطانی یمنی به نام Sa'b بوده و می نویسد: عارف ابن عربی (۶۳۸–۱۲۴۰ میلادی) به طور تمثیلی شخصیت ذوالقرنین را آن قلبی تفسیر کرده که سمت های چپ و راست بدن را کنترل می کند. در دوره های اخیر، عبدالله یوسف علی (۱۸۷۲–۱۹۵۳ میلادی) این برداشت از ذوالقرنی
ن که او اسکندر کبیر باشد را پذیرفته و دانشی مفصل از افسانه های مرتبط با اسکندر را نشان داده است:ابوالاعلی مودودی (۱۹۰۳–۱۹۷۹ میلادی) در تفسیر خود از قرآن خاطرنشان می کند که به لحاظ تاریخی غالب علمای مسلمان بر تعیین هویت ذوالقرنین به عنوان اسکندر کبیر صحه گذاشته اند، اما مفسران اخیر تئوری جایگزینی را ابراز کرده اند که ذوالقرنین کورش بزرگ است: شواهد متن شناختی. متن شناسان، که افسانه های مسیحی کهن دربارهٔ اسکندر کبیر را مطالعه می کنند، به این نتیجه رسیده اند که داستان های قرآن دربارهٔ ذوالقرنین به طوری تنگاتنگ با افسانه های بخصوصی دربارهٔ اسکندر کبیر که در نوشته های مسیحی و هلنیستی باستانی یافت می شود نظیر به نظیر است. برای هسمان دانستن لقب عربی «ذوالقرنین» با اسکندر کبیر، یک سری شواهد سکه شناختی به شکل سکه های باستانی وجود دارد. سرانجام، نسخه های خطی سریانی و اتیوپیک رمانس اسکندر از خاورمیانه یافت شده است که به طور تنگاتنگی با داستان داخل قرآن همانندی دارند. این به این نتیجه گیری از لحاظ تئولوژیک مناقشه برانگیز منجر می شود که قرآن با ذکر ذوالقرنین به اسکندر ارجاع دارد. دارنده دوشاخ. ترجمه واژه به واژه عبارت عربی
«ذوالقرنین» همان طور که در قرآن نوشته شده است، «دارنده دوشاخ» می باشد. اسکندر مقدونی در تصویرسازی های یونان باستانی از اسکندر با دو شاخ به تصویر کشیده شده است: خدای مصری آمون-را با شاخ های قوچ به تصویر کشیده می شد. شاخ های قوچ به علت فحلیت (دوران حرارت جنسی پستانداران به ویژه نرها) به عنوان نمادی از مزدانگی به حساب می آمدند. همچنین ممکن بوده شاخ های آمون شرق و غرب زمین را نشان بدهد، و یکی از القاب آمون «دارنده دوشاخ» بوده است. اسکندر در نتیجه فتح مصر باستان در ۳۳۲ پیش ازمیلاد، با شاخ های آمون به تصویر کشیده شد، جایی که روحانیت او را به عنوان پسر خدا آمون پذیرا شد، که این خدا توسط یونانیان باستان با زئوس، شاه خدایان، همسان دانسته می شد. در اساطیر یونان باستان الهه ترکیبی، زئوس-آمون، شخصیتی متمایز بود. بنا به گفته پنج مورخ دوران باستان (آریان، کورتیوس، دیودور، ژوستین، پلوتارک)، اسکندر از وخشور آمون در سیوا در صحرای لیبی بازدید کرد و شایعاتی پخش شد که وخشور برملا کرده است که پدر اسکندر، الهه آمون بوده است نه فیلیپ. اسکندر خودش را به شکل پسر زئوس-آمون مدل داد و حتی خواستار این شد که به عنوان یک خدا پرستیده شود:
مسکوکات یونان باستان، مثلاً سکه هایی که توسط جانشین اسکندر لوسیماخوس (۳۶۰–۲۸۱ پیش ازمیلاد) ضرب شده اند، حاکم را با شاخ های خاص و متمایز آمون بر سرش به تصویر می کشند. باستان شناسان تعداد زیادی از انواع مختلف سکه های باستانیان را یافته اند که اسکندر کبیر را با دو شاخ به تصویر می کشند. یک "تترادراخمای" نقره ("چهار دراخما") متعلق به قرن ۴ پیش ازمیلاد، اسکندری به رتبه خدایی رسانده شده را همراه با دوشاخ نشان می دهد، که جایگزین "تترادراخمای" نقره آتنی قرن ۵ پیش ازمیلاد می شد (که الهه آتنا را به تصویر کشیده بود) به عنوان رایج ترین سکه در دنیای یونان. پس از فتوحات اسکندر، "دراخما" در پادشاهی های هلنیستی زیادی در خاورمیانه، از جمله در پادشاهی بطلمیوسیان در اسکندریه مورد استفاده قرار گرفت. واحد عربی ارز تحت عنوان "درهم"، که از دوران پیشا-اسلامی تا حال حاضر شناخته شده است، نامش را از "دراخما" به ارث برده است. در قرن ۲ پیش ازمیلاد، سکه های نقره ای که اسکندر را با شاخ های قوچ به تصویر می کشند، به عنوان مسکوکاتی اصلی در عربستان مورد استفاده قرار گرفتند و توسط حاکمی عرب به نام Abi'el که در منطقه جنوب شرقی شبه جزیره عربستان ح
کم می راند صادر شدند. در ۱۹۷۱ میلادی، باستان شناس اوکراینی B.M. Mozolevskii یک کورگان (تل انبار تدفین) باستانی سکایی را یافت که دفینه های بسیاری را دارا بود. این محل دفن در قرن ۴ پیش ازمیلاد نزدیک شهر پوکروف ساخته شده و به آن نام "Tovsta Mohlya" داده شده بود (نامی دیگر "Babyna Mogila" است). در میان مصنوعات استخراج شده در این سایت چهار "فالر" نقره کاری شده (مدال های ارتشی روم باستان) وجود داشتند. دو تا از چهار مدال با هم یکسان بودند و سر مردی ریش دار با دو شاخ را به تصویر می کشیدند، در حالی که دو مدال دیگر که آن ها هم یکسان بودند سر مردی ریش تراشی شده را با دو شاخ نشان می دادند. بر حسب یک تئوری اخیر، شخص ریش دار با دو شاخ در واقع زئوس-آمون است و شخص ریش تراشی شده کس دیگری نیست جز اسکندر کبیر. اسکندر همچنین از دوران کهن با شخص شاخ دار عهد عتیق در پیشگویی "دانیال ۸" مطابقت داده می شد، کسی که شاهان سزمین ماد و ایران را سرنگون کرد. در پیشگویی، دانیال نسبت به قوچی با دو شاخ دراز که شاهان ماد و پارس را برمی اندازد، بصیرت دارد و آیه ۲۰ توضیح می دهد که "«قوچی که دیده ای دو شاخ دارد [نشان گر] شاهان ماد و ایران است»". ن
سخه مسیحی سریانی از "رمانس اسکندر"، در موعظه ای توسط یعقوب سروجی، اسکندر را به عنوان آن که به او دو شاخ آهنی از سوی خدا داده شده است وصف می کند. این افسانه اسکندر را (به عنوان شاهی مسیحی) که در نیایش ها سر خود را فرود می آورد و این را می گوید وصف می کند: در افسانه های مسیحی که بین قرون ۱۴ و ۱۶ میلادی به زبان گعز (یک زبان سامی جنوبی کهن) نوشته شده اند، اسکندر کبیر همیشه صریحاً با لقب «دارنده دوشاخ» مورد ارجاع قرار می گیرد. مطلبی از افسانه مسیحی اتیوپیک که فرشته پروردگار را در حال فراخواندن اسکندر با این نام وصف می کند: ارجاعات به شاخ های مفروض اسکندر در متونی از زبان های مختلف گرفته تا مناطق و قرون مختلف، یافت می شود: به این دلایل، در کنار باقی موارد، لقب عربی قرآنی «ذوالقرنین»، که به معنی واقعی کلمه به معنی «فرد دارنده دو شاخ» می باشد، به عنوان ارجاعی به اسکندر کبیر تفسیر می شود. دیوار اسکندر. داستان قرآن ذوالقرنین را در ساخت حائلی بزرگ به منظور محصور کردن قوم های گوگ و ماگوگ که «در زمین فساد بزرگ می کنند» وصف می کند. داستانی مشابه دربارهٔ اسکندر در "رمانس اسکندر" یافته شده است و منشأ داستان می تواند تا ۳۲۹ م