Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارها دسته های خاص خنجر را درست می کردند و بعضی دیگر روی درب ها برای تزیین آن منبت کاری انجام می دادند. منبت کاران در بغداد ذوق و سلیقه بالا بلند و صبر زیبایی در حین انجام کار داشتند، مهارت آن ها در این کار زیاد بود برای اینکه درست یک قطعه منبت کاری شده نیاز به تلاش و کار مشقت بار و سنگینی داشت تا آماده شود، باید اذعان کرد که منبت کاری یک هنر بود که از یک قطعه چوب می توانست اشکال بسیار زیبایی را خلق کند. کلک. کلک در قدیم یکی از وسایل حمل و نقل بسیار معروفی بوده است، کلک وسیله ای بوده است که در عراق قدیم برای جنگ و تجارت و سفر از آن استفاده می شده است، مردم در قدیم وقتی که می خواستند مسیر طولانی را در دجله طی کنند از کلک برای اینکار استفاده می کردند، در قدیم مردم با کلک از موصل یا تکریت مواد زراعی مختلف یا وسایل تجاری را به قسمت های دیگر در امتداد دجله منتقل می کردند. مردم در بغداد از این وسیله استفاده های زیادی، منجمله برای عبور از نهر دجله یا در جنگ هایشان در نهرها و رودها می کردند، استفاده از کلک تا نیمه قرن بیستم در عراق رایج بود ولی بعد از آن دیگر از این وسیله استفاده نمی شود. ریسندگی و بافندگی. صنعت ریس
ندگی و بافندگی نیز یکی از مشهورترین کارها در عراق بوده است، این کار در عراق از عهد سومری ها در این منطقه رایج بوده است و بر کار نساجان و بافندگان از طرف حکومت مستمر نظارت می شده است، می توان در تاریخ قدیم عراق نیز کسانی مانند نول نساج که در عهد و دوره بابلی ها در عراق به این کار مشغول بوده است، بعد از اینکه بغداد ساخته شده صنعت ریسندگی و بافندگی اوج جدیدی گرفت و شکوفا شد به طور خاص در قرن دهم میلادی رشد و شکوفایی بالایی داشت. در منطقه کرخ در قدیم محله العتابیه به عالی بودن منسوجات و بافته هایش شهرت داشت، در قدیم مقررات بسیاری برای نساجان و بافندگان وجود داشت و هرکس مراعات نمی کرد از طرف داروغه و دیگر مأموران حکومتی مورد حسابرسی قرار می گرفت. در قدیم در بغداد ۲۰۰ کارگاه کوچک به این کار یعنی ریسندگی و بافندگی و دوخت لباس در رنگ های مختلف مشغول بودند. در بغداد قدیم و به طور خاص در قرن هفتم دو منطقه الاعظمیه و الکاظمیه به این کار معروف بوده و شهرت داشتند. چاقو تیزکن ها. از مواردی که مردم در بغداد در قرن بیستم به آن عادت کرده بودند مشاهده تعدادی از مردان بود که هر روز صبح خانه شان را ترک می کردند، در حالی روی کولش
ان ادوات و وسایل تیز کردن چاقو را حمل می کردند و در محله های مختلف بغداد در تلاش برای به دست آوردن رزق و روزی خود در حال کوشش و تلاش بودند، یکی از اوراق تاریخی که مربوط به سال های ۱۸۵۴ و ۱۸۵۵ میلادی است و مربوط به حقوق روزانه و ماهانه شغل های مختلف مردم در بغداد است اسمی از این شغل برده نشده است و مشخص است که این شغل در بغداد جدیداً ایجاد شده است و در قدیم اینکار برعهده آهنگران بوده است. ملا (معلم) و کودکان. ملاها (معلمان) در بغداد قدیم به کسانی گفته می شد که به فرزندان ساکنان بغداد آموزش خواندن و نوشتن عربی می دادند. در دوره خلفای عباسی ملاها دارای مدرسه های بزرگی بودند که گاهی تعداد دانش آموزان هر ملا بالغ بر سه هزار نفر می شد، برای همین وی محتاج یک خری بود که برآن سوار شده و بین طلاب به گردش بپردازد تا بتواند مسیر درست درس خواند دانش آموزانش را چک کند و براخلاق و رفتار آن ها نظارت و اشراف داشته باشد. در دوران اشغالگری مغول معلمان در بغداد در وضعیت نامطلوب اقتصادی قرار داشتند. شهرزاد در قصه های هزار و یک شب گفته است که معلم شخصی است که کاری جز درس دادن برای به دست آوردن یک لقمه نان و سیر کردن شکمش بلد نیست،
در دوره عثمانی و بعد هم در دوره اشغالگری انگلیس ملا یا معلم بغدادی به شدت در گوشه های مساجد یا در حجره های تاریک و تنگ منزوی شد در حالی که از فقر رنج می برد. در قدیم ملا به دانش آموزان درس خواندن و نوشتن و چهار عمل اصلی حساب را یاد می داد، دانش آموزان مجبور بودند از طلوع خورشید تا غروب خورشید در کلاس های ملا شرکت کنند، با احداث مدارس جدید دانش آموزان از این زندان و فشار خارج شدند. سفیدگری. بعد از اینکه در دوره خلفای عباسی وسایل پخت وپز خانگی تکامل پیدا کرد، شغل سفیدگری در بین شغل ها ظاهر شد و برای خودش در میان شغل های مردمی جایی باز کرد، این شغل برای رسیدگی به وسایل خانگی بود که با مس درست شده بود. سفیدگران در بغداد دارای دکان ها خاص خودشان در مناطق آهنگران و مسگران بودند. در هر دکان یک حفره ای وجود داشت که سفیدگر وسیله را در آن می گذاشت و با استفاده از یک نوع ماسه و سرکه و گردش پاهایش در وسیله گردشی داده شده به صورت نیم دایره به چپ و به راست و بدین وسیله آثار اکسید را از بین می برد. از موادی که سفیدگر برای کارش استفاده می کرد می توان از نشادر و قیر نام برد؛ ولی امروز به دلیل اینکه ظروف منزلی دیگری جایگزین ظ
روف مسی شده است این شغل در بازارهای بغداد از بین رفته است. فرفره. فرفره یک اسباب بازی شبیه به پنکه است که در قدیم اطفال در بغداد آن را درست می کردند و با آن در محله ها و کوچه ها می دویدند تا حرکت کند. این بازی یک بازی است که بغدادی ها از اجداد عرب خود به ارث برده اند، این بازی در عصر جاهلیت نیز بازی شهرت بالایی داشته است. بادبزن دستی. از خیر و برکت درخت خرمان در بغداد می توان از بادبزنهایی که با برگ این درخت درست می شده است نام برد، زنان هنرمند عراقی در بغداد با استفاده از برگ خرما بادبزن درست می کردند و آن را با قیمت های ارزان می فروختند. در زمان خلفای عباسی فروشندگان این بادبزن ها شهرت بسیاری پیدا کردند، ولی در دوران استیلای مغول این شغل به کسادی گرایید. فروشندگان بادبزن ها گاهی با استفاده از شعر و خواندن آن با صدای بلند به فروش این وسیله می پرداختند. مردم در بغداد قدیم در قهوه خانه ها یا در بازارها وقتی که در تابستان هوا بسیار گرم می شد از این وسیله استفاده می کردند. این وسیله باعث جلب توجه سیاح ها و توریست ها نیز شده بود بطوریکه این وسیله را برای موزه هایشان یا برای استفاده در خانه هایشان در کشورهای خودشا
ن خریداری می کردند. جشن عروسی. یکی دیگر از آداب و سنن مردم در بغداد آداب و سنن ازدواج بود که روش خاص خودشان را برای اینکار داشتند، بنا بر فرهنگ هر کشور این آداب جلوه های مختلفی در بغداد داشته است. درست کردن جلد برای کتابها. بعد از رشد فرهنگی که در عهد خلفای عباسی در بغداد به وجود آمد هنر درست کردن جلد کتاب نیز از رونق بالایی برخوردار شد. در آن زمان تزیین و رنگ آمیزی جلد کتاب ها به وسیلهٔ نقاشی یا طلاکاری و با نوشتن نوشته های مختلف با انواع خطها رونق بسیاری پیدا کرده بود. خیلی از نویسندگان قبل از اینکه تألیف یا کتاب خود را به خلیفه یا وزاری وی هدیه کنند، ابتدا جلد کتاب را درست کرده و هدیه می کردند. حتی امروز کتاب و جلد کتاب بغدادی باعث زیبایی موزه ها و افتخار برای کتابخانه های عمومی و خصوصی است. این حرفه و صنعت رشد بسیاری کرده است و همراه با تکامل وسایل درست کردن جلدهای زیبا هنوز در دنیا از جایگاه بالایی برخوردار است. بافندگی. شغل بافندگی اولین بار در مناطق فقیرنشین بغداد ظاهر شد و خودش را نشان داد، زنان خانه دار و سرپرست خانواده با این کار در کنار دیگر کارهایشان به دنبال به دست آوردن یک لقمه نان برای خودشان و
فرزندانشان بودند. ابتدا آنان پشم را می خریدند و شستشو می دادند و بعد از شستشوی کامل آن را رنگ می کردند و بعد از آن ابتدا نخ را به وسیله چرخ نخ ریسی می ریسیدند، بعد از آن یا خودشان اقدام به درست کردن البسه می کردند یا به بافندگان می فروختند تا آن ها با استفاده از این نخ ها لباس درست نمایند. امروزه اما با رشد صنعت و درست شدن کارخانجات ریسندگی و بافندگی این شغل دستی در بین مردم بغداد به چشم نمی خورد. مسگری. مسگری نیز در ایام خلفای عباسی در عراق و در بغداد رواج پید اکرد. این صنعت برای رفع و برآورده کردن هر آنچه از وسایل پخت وپز که هر خانواده نیاز داشت مانند وسایل پخت وپز، بشقاب، کتری و لیوان و… در عراق به سرعت رشد و رواج پیدا کرد. امروزه بازار مسگرها در بغداد همچنان فعال است و در زمره کارهای دستی این کشور قرار دارد که بیانگر این است که همچنان مردم این کشور به این شغل و صنعت وابستگی دارند. اجاره دادن حیوان به مسافران. مردم در بغداد از لفظ المجاری برای کسانی استفاده می کردند که برای حمل و نقل مسافران یا بار آن ها خرشان را در مقابل مبلغی از پول کرایه می دادند یا خودشان هم همراه حیوان حرکت می کردند و مسافر را به مقص
د می رساندند و بابت اینکار میزانی پول دریافت می کردند. بعضاً نیز حیوان خود برای شرکت در قافله ها برای حمل بار یا مسافر کرایه می دادند، این شغل تا قبل از ساخته شدن و اختراع وسایل نقلیه جدید شغل رایجی در عراق و در نزد مردم بغداد بوده است اما امروز با پیشرفت و تکامل در صنعت و ساخته شدن وسایل نقلیه جدید از بین رفته است.
روز یاپ یک تعطیلات رسمی در آبخوست یاپ، ایالت یاپ، ایالات فدرال میکرونزی است. این مراسم، هر سال در روز نخست ماه مارس بر پایه فرهنگ سنتی مردم یاپ برگزار می شود. رقص محلی و مسابقه، از فعالیت های معمول در این زمان است. تاریخ. در ۱۹۶۸ کنگره ایالت یاپ برای حفظ فرهنگ یاپ، «روز منطقه یاپ» را پایه گذاشت. روز یکم مارس انتخاب شد زیرا به خاطر خشک بودن این وقت سال، دلپذیرترین فصل بود. در مارس ۱۹۷۹ نام این روز به «روز یاپ» تغییر کرد. رویدادها. گذشته. در ۱۹۹۰ فعالیت های روز یاپ، دو، دوچرخه سواری، ژانگولربازی، مسابقه طناب کشی، خرد کردن نارگیل، سبدبافی و پنج شیوه رقص بودند. امروز. هر سال یکی از روستاهای تومیل، میزبان مراسم و فراهم کننده خوراک سنتی و غربی است. پیش از مراسم اصلی، رقص ها تمرین می شوند. رقص روز یاپ، شیوه ای داستان سرایی است. بیگانه های خارجی، حق شرکت در مراسم را داشته ولی حق شرکت در رقص را ندارند. رقابت ها شامل خال کوبی سنتی، مسابقه، و بازی های سنتی می شوند. «انجمن ناوبری سنتی یاپ» مسابقه ساخت و برگزاری کانوهای سنتی را برگزار می کند. در روز پایانی، «دفتر بازدیدکنندگان یاپ» مراسم خوش آمدگویی به آبخوست یاپ را برگزا
ر می کند.
عبدالله عیسی (؛ زادهٔ: ) شاعر، روزنامه نگار، علوم سیاسی، تهیه کننده فیلم اهل دولت فلسطین است. او دبیر اول سفارت دولت فلسطین، تحلیلگر سیاسی، تهیه کننده و کارگردان فیلم های متعدد، برنده تعداد زیادی جایزه ادبی همچون شعر عربی است و به عنوان یک شاعر ملی و نماینده شعر نو در عربی شناخته شده است. زندگی نامه. شروع زندگی و تحصیلات. عبدالله عیسی در کمپ یرموک در نزدیکی دمشق در سوریه متولد شد، او در بین سیزده خواهر و برادر خانواده خود بزرگ ترین پسر این خانواده بود، والدین وی محمود و فوزیه سابقه و شجره شان به اقوام کرد و به سلطان صلاح الدین ایوبی برمی گردد. خانواده وی در زمان جنگ بین اعراب و اسراییل در سال ۱۹۴۸ و بعد از تسلط اسراییل بر روستای پدر و مادر وی مجبور به ترک فلسطین و رفتن به تبعید در سوریه شدند. وی تعلیم و فراگیری را با قرآن و شعر عربی کلاسیک شروع کرد (در کمپ یرموک که برای آموزش فقط دو کتاب بیشتر وجود نداشت یکی قرآن کریم و دیگری مجموعه ای از قصیده ها که توسط شاعر محمود درویش نگارش شده بود)، عبدالله عیسی وقتی که در سال ۱۹۷۶ یاسر عرفات از این کمپ بازدید کرد تحت تأثیر شدید وی قرار گرفت. به همین دلیل وی کتاب های زیا
دی از خودش را به عرفات هدیه کرد. بعد از اینکه تحصیلات دبیرستانی خودش را در دمشق در سال ۱۹۸۲ به پایان رساند به کالج اقتصاد رفت و در حین تعلیم و آموزش در قسمت فرهنگ و ادب مجله آزادی عربی (الحریه العربیه) مشغول به کار شد. جایزه. در سال ۱۹۸۴ برنده جایزه شعر عربی جدید شد، در سن ۲۱ سالگی اولین مجموعه قصیده های خودش را به زبان عربی منتشر ساخت، وی از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ رئیس نویسندگان مجله فردای جدید (الغد الجدید) بود، وی در سال ۱۹۸۶ برنده جایزه از طرف اتحادیه نویسندگان کشورهای عربی شد. پدر وی در سالن شهر در دمشق کار می کرد، او در سال ۱۹۸۷ در جنگ داخلی بین نیروهای فلسطینی به دست تعدادی فلسطینی به قتل رسید، عبدالله عیسی بعد از ترور و قتل پدرش سرپرست خانواده خودشان شد. نقل مکان به روسیه. در سال ۱۹۸۹ وی به روسیه نقل مکان کرد و در این کشور زبان روسی را در دوره های آمادگی که دانشگاه حکومتی روسیه ترتیب داده بود فراگرفت. در سال ۱۹۹۱ اتحاد دموکراتیک فلسطینی را تحت فرماندهی سازمان آزادیبخش فلسطین رهبری کرد. وی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳ رئیس هیئت نویسندگان برنامه فرهنگی در شرکت و مؤسسه رادیو و تلویزیونی صدای روسیه را برعهده داشت که
برنامه هایی را در رابطه با فرهنگ روسی و عربی تألیف می نمود. در سال ۱۹۹۴ در مجله ادبی شاعران نویسندگی می کرد، در سال ۱۹۹۵ از انستیتوی ماکسیم گورکی در زمینه ادب و شعر فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۱ از تز خودش در انستیتو و مؤسسه کشورهای آسیایی و آفریقایی دربارهٔ تعبیر هنری از «شعر عربی جدید» نیمه دوم قرن بیستم دفاع نمود، در سال ۲۰۰۲ استاد آکادمی اوراسیا در یونسکو شد. ازسال ۱۹۹۸ به عنوان دبیرکل اتحادیه بین المللی روزنامه نگاران و نویسندگان عرب انتخاب گردید. در سال ۲۰۰۴ دستگاه امنیتی روسیه از وی برای مذاکرات با مهاجمان مسلح مدرسه بیسلان درخواست کمک نمود که در این امر وی توانست تعدادی از گروگان ها را آزاد نماید و در نهایت منجر به یک سلسله فیلم های مستند بنام فیلم های مستند بیسلان شد. تهیه فیلم های مستند. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ اقدام به تهیه یک سلسله فیلم های مستند برای شبکه الجزیره با نام ذخیره او و تاریخ ما و جمعیت در تبعید نمود. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ وی رئیس هیئت نویسندگان دفتر روسی خبرگزاری عربی آنا را برعهده گرفت. در سال ۲۰۱۰ اقدام به تهیه یک فیلم سریالی بنام اسبیتانی سمرتیو به کارگردانی ولادیمیر ناخابتسف نمود، این ف
یلم عبارت بود از زندگی افسر اطلاعاتی اتحاد جماهیر شوروی سابق الکسی کوزولوف با بازیگری اولیغ تاکتاروف، وی در همین سال تهیه یک سریال دیگر بنام قصه حقیقی تهران -۴۳ به کارگردانی ولادیمیر ناخابتسف را برعهده گرفت. از سال ۲۰۱۲ تا سال ۲۰۱۳ مدیر پروژه فیلم مستند مسلمین به روسیه افتخار می کنند بود که هدف این پروژه عبارت بود از اینکه بگوید هیچ تعارضی بین مسلمان و یک ملی گرای روسی وجود ندارد. در سال ۲۰۱۳ اقدام به تهیه و کارگردانی یک فیلم مستند دربارهٔ محاصره غزه و فلسطین نمود. مناصب. در سال ۲۰۱۵ وی دبیر اول سفارت دولت فلسطین در روسیه شد و به دریافت بالاترین جایزه از طرف دولت فلسطین بخاطر کارهایش در زمینه فرهنگ و هنر و دانش در سطح مبتکر و نوآور نائل آمد.
دبلیودبلیوئی ۲کی۱۹ یک بازی ویدئویی کشتی حرفه ای است که با همکاری دو شرکت ویژوال کانسپت و دیگری یوکس توسعه یافته است و توسط شرکت ۲کی اسپورتس عرضه شده است. بازی در تاریخ ۹ اکتبر ۲۰۱۸، برای مایکروسافت ویندوز، اکس باکس وان و پلی استیشن ۴ در سراسر جهان منتشر شد. این بازی دنباله ای بر نسخهٔ "دبلیودبلیوئی ۲کی۱۸" محسوب می شود و همچنین بیستمین قسمت در مجموعه بازی های "دبلیودبلیوئی" به شمار می رود. این بهترین نسخه بازی کشتی کج تا به امروز است. Showcase : در بخش داستانی بازی روایت کریر دنیل برایان از مبتدی تا حرفه ای را شاهد هستیم از مسابقه اول که مقابل جان سینا قرار می گیرد تا زمان قهرمانی سنگین وزن در رسلمنیا سال ۲۰۱۴. تعداد سوپراستار بسیار بالا_کیفیت بازی عالی می باشد بازی wwe 2k19 و wwe 2k16 به ترتیب بهترین عناوین رستلینگ هستند
یوریپیک یک آب سنگ حلقوی از سه آبخوست باختری جزایر کارولین در اقیانوس آرام است. این آب سنگ حلقوی، یک منطقه شهرداری در ایالت یاپ، ایالات فدرال میکرونزی نیز هست. مساحت کلی آن تنها یا است. اما با این مساحت کم، یک تالاب داخلی به مساحت را در بر می گیرد. به خاطر وزش نسیم از جنوب باختر، در دو طرف آب سنگ حلقوی، موج شکن وجود دارد. همه آبخوست های یوریپیک از درخت های نارگیل پر شده اند. در گذشته، پنج آبخوست در یوریپیک وجود داشت اما در سال های پایانی دهه ۱۹۷۰ (میلادی)، دو آبخوست بر اثر موج های طوفان شسته شدند. آب سنگ حلقوی یوریپیک در فاصله جنوب باختری آب سنگ حلقوی ولئای قرار دارد. جمعیت آب سنگ حلقوی یوریپیک در سال ۲۰۰۰، ۱۱۲ نفر بود. بسیاری از مردم یوریپیک معمولاً برای کار موقت به آبخوست اصلی یاپ می روند. تاریخ. در ۱۸۹۹ امپراتوری استعماری آلمان، بر همه آبخوست های جزایر کارولین ادعای مالکیت کرد. پس از جنگ جهانی اول، این آبخوست ها به کنترل امپراتوری استعماری ژاپن در آمدند. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده آمریکا کنترل این آبخوست ها را به عهده گرفت. از ۱۹۴۷ آب سنگ حلقوی یوریپیک به عنوان بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام
مدیریت شد و در ۱۹۷۹ بخشی از ایالات فدرال میکرونزی شد.
محمد الشریف مساعدیه (؛ زادهٔ اکتبر ۱۹۲۴ – درگذشته ۱ ژوئن ۲۰۰۲) عضو فعال حزب جبهه آزادیبخش ملی و رئیس سابق مجلس ملت یکی از چهره های مؤثر و اثرگذار در حزب جبهه آزادیبخش ملی و دولت الجزایر بود. زندگی نامه. محمد الشریف مساعدیه در اکتبر سال ۱۹۲۴ در تیفاش، ناحیه مداوروش، استان سوق اهراس متولد شد. وی مبارزات خود را در جنبش و مبارزات ملی مردم الجزایر در سال ۱۹۴۲ در حزب خلق الجزایر و جنبش برای پیروزی آزادی های دموکراتیک شروع کرد. وی در دانشگاه الزیتونه در ابتدای دهه ۵۰ قبل از پیوستن به عنوان یک افسر به همراه شاذلی بن جدید به ارتش آزادیبخش الجزایر در منطقه و قرارگاه شرقی این ارتش در مرز بین تونس و الجزایر به تعلیم و فراگیری پرداخت. در نوامبر سال ۱۹۵۸ در زمان توطئه سرهنگ لعموری که تلاش کرد علیه حکومت موقت الجزایر کودتا کند وی توسط حکومت موقت دستگیر و زندانی و شکنجه شد، در سال ۱۹۶۰ از زندان آزاد و به مرز بین الجزایر و مالی فرستاده شد. بعد از استقلال. بعد از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ محمد الشریف مساعدیه مسئولیت حفاظت جبهه آزادیبخش ملی در کولومب را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۶۳ در همین موضع مسئولیت و منصب بود، در سال ۱۹۶۴ و
ی در استان ساوره معاون مجلس ملی خلق بود. وی از سال ۱۹۶۴ یکی از اعضای هیئت مرکزیت حزب جبهه آزادیبخش ملی الجزایر بود، بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷ وی مسئولیت اداره تبلیغات را در هیئت مرکزیت جبهه قبل از انتخاب وی به عنوان هماهنگ کننده و اداره کننده هیئت مرکزیت جبهه، بر عهده داشت. وی در دوره حکومت و ریاست هواری بومدین نقش و مسئولیت تعیین کننده ای نداشت و اینهم به خاطر این بود که وی در کودتا و درگیری های ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵ از کسی طرفداری نکرد و یک موضع بی طرف اتخاذ کرد، وی در این دوران بر اجتماعات حزبی در سطح ملی نظارت داشت، وی به دلیل تسلطش بر تعدادی از سازمان های مردمی مانند اتحادیه زنان، اتحادیه جوانان، اتحادیه کارگران و کشاورزان، جمعیت هلال احمر الجزایر و … توانست حزب را سمت و سو بدهد و موقعیت خود را در حزب مستحکم نماید کما اینکه در طی تمام این مدت مسئولیت تبلیغات را در حزب جبهه آزادیبخش ملی الجزایر بر عهده داشت. حکومت شاذلی بن جدید. مساعدیه در ابتدای حکومت شاذلی بن جدید به عنوان وزیر مجاهدین در سال ۱۹۷۹ انتخاب گردید، ولی اوضاع در حزب در تاریخ ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۸۰ به سرعت تغییر کرد و محمد الصالح یحیاوی تلاش کرد جانشین شاذل
ی بن جدید گردد، در خلال عملیات بازسازی تشکیلات حزب جبهه آزادیبخش الجزایر وی به عنوان عضو دائمی دبیرخانه هیئت مرکزی این جبهه انتخاب گردید و این منصب و مسئولیتی بود که وی ۸ سال متمادی تا شعله ور شدن حوادث و اتفاقات ۵ اکتبر ۱۹۸۸ که یکی از قربانیان این حوادث بود، بر عهده داشت. در دهه ۸۰ رئیس شاذلی بن جدید به وی مأموریت بررسی و نگارش پرونده های اتفاقات و حوادث جنگ مرتبط با نبرد آزادیبخش ملی را داد. محمد الشریف با شناختی که از قانون اساسی و دو ماده ۱۲۰ و۱۲۱ داشت توانست عناصر وابسته به حزب کمونیست الجزایر و حزب سوسیالیستی پیشرو از سازمان های مردمی حزب را تصفیه نماید. وی مخالف طرح اصلاحات استثنایی که شاذلی بن جدید و عبدالحمید ابراهیمی ارائه کرده بودند، بود. در همین دوره مشاهده شد که دو نشریه حزب دو موضع متفاوت داشتند، مجله انقلاب آفریقا از مشی سوسیالیستی محافظه کارانه حمایت می کرد در صورتی که روزنامه جزائر الاحداث از اصلاحات لیبرالی جدید پشتیبانی می کرد. در زمان مساعدیه در حزب یک نبرد و مبارزه غیر علنی وجود داشت که شاذلی بن جدید تلاش می کرد بین این دو جریان توازن برقرار نماید، تا اینکه اتفاقات و حوادث اکتبر ۱۹۸۸ رخ د
اد و مساعدیه و نظریات و برنامه اش به حاشیه رانده شدند و محمد الشریف مساعدیه مجبور به استعفا گردید و نسل اصلاحات برهبری مولود حمروش در صحنه ظاهر شد. بازگشت به فعالیت سیاسی. با تمام این اتفاقات وی به عنوان عضو هیئت مرکزیت حزب جبهه آزادیبخش ملی تا پایان سال ۱۹۹۸ باقی ماند، وی کماکان نظریات سوسیالیستی محافظه کارانه خودش را داشت و در این رابطه محمد الصالح یحیاوی از وی حمایت می نمود ولی به دلیل التزام تام و تمام در دوران عبدالحمید مهری وی هیچ فعالیت بارزی نداشت، تا اینکه در سال ۱۹۹۹ مجدداً به صحنه فعالیت های سیاسی برگشت و در این دوران در بسیج انتخاباتی عبدالعزیز بوتفلیقه شرکت کرد و تعداد زیادی تجمع و میتینگ مردمی را در این زمان برگزار و سازماندهی کرد. بعد از انتخاب عبدالعزیز بوتفلیقه، او محمد الشریف مساعدیه را مأمور رسیدگی به اوضاع در بیرون از کشور و کشورهای دیگر نمود، وی در ۴ ژانویه ۲۰۰۱ به کشور برگشت و در انتخابات مجلس شرکت نمود و به عنوان یک نماینده انتخاب گردید، وی بعد از آن به عنوان جانشین رئیس کمیته دوم مجلس برگزیده شد. درگذشت. محمد الشریف مساعدیه در ۱ ژوئن ۲۰۰۲ دو روز بعد از اعلام نتایج انتخابات مجلس که در آ
ن حزب جبهه آزادیبخش ملی دارای بیشترین کرسی ها در پارلمان گردید و جبهه بعد از مدت ها به صحنه سیاسی کشور برگشت، در یک بیمارستان آمریکایی در پاریس درگذشت و در یک مقبره به خاک سپرده شد.
اِلاتو یک آب سنگ حلقوی از سه آبخوست در جزایر کارولین میانی در اقیانوس آرام است. این آب سنگ حلقوی، یک منطقه شهرداری در ایالت یاپ، ایالات فدرال میکرونزی نیز هست. آب سنگ حلقوی یوریپیک در فاصله نزدیک به باختر آب سنگ حلقوی لاموترک قرار دارد. در سال ۲۰۰۰، ۹۶ نفر در مساحت زندگی می کردند. جغرافیا. آبخوست الاتو از دو آب سنگ حلقوی پدید آمده که شکل آن را مانند عدد هشت "8" در زبان انگلیسی کرده است. درازای کلی آن و پهنای آن است. بخش شمالی "اِلاتو" نام دارد که از دو تالاب داخلی و سه آبخوست کوچک پدید آمده است. آبخوست الاتو با یک یال نازک به آبخوست جنوبی که «لامولیور» نامیده می شود وصل شده است. لامولیور دو آبخوست کوچک دارد. الاتو و لامولیور هر دو بخشی از یک آبکوه هستند. مساحت خشکی کل هر دو بخش، تنها است. مدیریت آب سنگ حلقوی «الیمارائو» بر عهده الاتو است. تاریخ. در ۱۸۹۹ امپراتوری استعماری آلمان، بر همه آبخوست های جزایر کارولین ادعای مالکیت کرد. پس از جنگ جهانی اول، این آبخوست ها به کنترل امپراتوری استعماری ژاپن در آمدند. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده آمریکا کنترل این آبخوست ها را به عهده گرفت. از ۱۹۴۷ آب سنگ حلقوی الاتو ب
ه عنوان بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام مدیریت شد و در ۱۹۷۹ بخشی از ایالات فدرال میکرونزی شد.
اژدهاکُشی: وجوهی از سخن شناسیِ هندواروپایی کتابی است از کالورت واتکینز که سال ۱۹۹۵ در انگلیس به طبع رسید.
پانیذ فریوسفی (زادهٔ ۴ مهر) نوازنده، موسیقی دان، مدرس ویلن و آهنگساز اهل ایران است. زندگی نامه. پانیذ فریوسفی در خانواده ای هنرمند در تهران متولد شد. مقدمات موسیقی را نزد پدر شهریار فریوسفی و مادر فهیمه اسماعیلی فرا گرفت و پس از آن به هنرستان موسیقی تهران راه یافت. از استادان او در هنرستان می توان به سیاوش ظهیرالدینی و ابراهیم لطفی اشاره نمود. وی تحصیلات موسیقی خود را در «کنسرواتوار کمیتاس» کشور ارمنستان زیر نظر استادانی چون: سورن حق نظریان، روبن کاسمیان، روبن الکساندرویچ، سورن هایرا پتویچ، وچسلاوپترویچ و آرام تالالیان پی گرفت و با دیپلم قرمز (کارشناسی ارشد) فارغ التحصیل شد. از دیگر استادان او می توان به والودیا تارخانیان، محمدسعید شریفیان، آرام قارابیگیان و … اشاره کرد. او همچنین چندین مسترکلاس نوازندگی ویولن با استادان اروپایی گذرانده است و دوره ای در خصوص رهبری ارکستر و نوازندگی ویلن به مدت ۲ سال نزد آرام قارابیگیان در کنسرواتوار ارمنستان سپری کرده است. برادر وی پدرام فریوسفی نیز از نوازندگان و مدرسان ویلن است. فعالیت های هنری. برخی از فعالیت های هنری پانیذ فریوسفی به شرح زیر است: همکاری با ارکستر فیلارمون
یک تهران، مدیر اجرایی و کنسرت مایستر ارکستر فیلارمونیک تهران، سرپرست گروه کوارتت زهی نواک، نوازندگی در ارکستر فیلارمونیک نیویورک با دعوت رسمی این ارکستر، اجرای دوئت ویلن و ویولا در سی و یکمین جشنوارهٔ موسیقی فجر به همراه ستاره بهشتی، تدریس در دانشکده موسیقی هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تدریس در دانشگاه جامع علمی کاربردی، تدریس در هنرستان موسیقی دختران، رهبری ارکستر زهی هنرستان موسیقی دختران، همکاری با گروه موسیقی «ذاستا» با آهنگسازی فردین خلعتبری و سرپرستی بهنام ابوالقاسم، سرپرستی و نوازندگی در گروه «دوئت و تریو ویلون و پیانو» - رتبه سوم بخش موسیقی کلاسیک بیست و پنجمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر، سرپرستی و نوازندگی در گروه «دوئت و تریو ویلون و پیانو» - رتبه دوم بخش موسیقی کلاسیک بیست و چهارمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر، سرپرستی و اجرا با گروه «کوارتت زهی» در جشنواره ملی جوان ایرانی، سرپرستی و اجرا در کنسرت موسیقی «شب شومان» به همراه خاچیک باباییان، سرپرست گروه سازهای زهی نمایش موزیکال «شهر نغمه ها»، سرپرست کوارتت زهی «آرمیران»، همکاری با گروه کر و ارکستر «نامیرا»، تکنوازی در کنسرت موسیقی آثار علیرضا مشا
یخی به مناسبت بیستُمین سال تأسیس گروه موسیقی «تهران»، همکاری با ارکستر مجلسی نیاوران، همکاری با ارکستر مجلسی ارمنستان به رهبری لوریس چکناواریان آثار. از جمله آثار موسیقی که پانیذ فریوسفی در اجرای آنان حضور داشته است به موارد زیر می توان اشاره نمود:
بیمارستان نوری () در وسط شهر دمشق سوریه در الحریقه واقع شده است. این بیمارستان را شاه عادل نورالدین زنکی برای درمان بیماران ناتوان و فقیر بنا نمود، ولی در طول زمان این بیمارستان تبدیل به یکی از مشهورترین بیمارستان ها و مدارس آموزش علم طب و داروشناسی در کشورهای اسلامی گردید به طوری که در این بیمارستان، بسیاری از بزرگان علم طب هم درس دادند و هم درس فراگرفتند، مانند ابن سینا و الزهراوی. موقعیت جغرافیایی. این بیمارستان در قلب و وسط شهر دمشق در الحریقه، جنوب غربی مسجد اموی و شرق بازار الحمیدیه قرار دارد. تاریخچه. بیمارستان نوری یکی از مهم ترین بناهای تاریخی در شهر دمشق و یکی از سه بیمارستان مشهوری است که در این شهر بنا شده است. اولین بیمارستان که قبل از النوری ساخته شده و در قدیم به نام بیمارستان الدقاقی بود که بعداً به نام بیمارستان عتیق خوانده شد، دومین بیمارستان ساخته شده در دمشق بیمارستان نورالدین (النوری) می باشد و سومین بیمارستان که در منطقه الصالحیه ساخته شده است که به نام بیمارستان القیمری نامیده می شود. بیمارستان نوری را شاه عادل نورالدین محمود الزنکی در سال ۵۴۳ هجری قمری برابر با ۱۱۵۴ میلادی بنا نمود و ش
رط کرد که آن را وقف رسیدگی به بیماران ناتوان و فقیر نماید، شاه نورالدین تعداد بسیار زیادی کتاب های طبی و پزشکی را به این بیمارستان نیز اهدا نمود. این بیمارستان گنجایش ۱۳۰۰ تخت را داشت و پزشکان و اطباء زیادی به صورت هیئت های علمی از همه نقاط دنیا برای کار و آموزش به این بیمارستان می آمدند. با اینکه بیمارستان برای فقرا وقف شده بود ولی از ورود اغنیا ممانعت نمی شد، هر نوع دارویی که ممکن بود در جای دیگری بوفور یافت نشود در این بیمارستان وجود داشت، خوردن شراب در این بیمارستان ممنوع نبود و هرکس وارد می شد می توانست شراب بنوشد هرکسی که بود فرقی نداشت مسلمان و غیرمسلمان، هنگامی که شاه نورالدین برای سرکشی به بیمارستان وارد شد برای او شراب آوردند و وی نوشید و گفت که این حلال است بر من و بر همه مسلمانان مانند من. بعضی از منابع تاریخی در رابطه با ساختن این بیمارستان روایتی را نقل می کنند که می گوید: یکی از پادشاهان اروپا را شاه نورالدین به اسارت گرفت، در مجلس مشورتی اعیان با شاه نورالدین به این اتفاق نظر رسیدند که همه اسیران و خود پادشاه اروپایی را در مقابل پرداخت فدیه برای ساختن یک بیمارستان برای عرضه دوا و درمان آزاد نم