Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قضات و وکلا» در کنگره بین المللی انجمن جهانی حقوق رویه ارائه شد. ۲۰۰۰: اعضای انجمن در مطالعه قدرت اختیاری قاضی، در پنجاهمین سالگرد انجمن بین المللی حقوق رویه، دانشگاه گنت مشارکت داشتند. ۱۹۹۹–۲۰۰۹: اعضای این انجمن در پروژه فرهنگ صلح و در سازمان های مذهبی برای صلح بین المللی شرکت کردند و کنفرانس هایی را در سراسر جهان ترتیب دادند. ۲۰۰۸، کراکوف ۲۰۰۸، کمبریج ۲۰۰۹، یوتا ۲۰۱۰، وین ۲۰۱۱، هنگ کنگ ۲۰۱۲ و گنت ۲۰۱۲ از حداقل استانداردهای استقلال قضایی در ۱۹۸۲ که در سال ۱۹۸۲ برگزار شد. همایش ها. این انجمن و اعضای آن کنفرانس های متعددی را در سراسر جهان برپا کرده اند. در دهه گذشته، این انجمن کنفرانس هایی را در گنت ، بلژیک (اکتبر ۲۰۱۲)، شهر هنگ کنگ، هنگ کنگ (مارس ۲۰۱۲)، وین، اتریش (۲۰۱۱)، سالت لیک سیتی، ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۰)، کمبریج، انگلیس (۲۰۰۹)، کراکوف، لهستان (نوامبر ۲۰۰۸)، اورشلیم، اسرائیل (مارس ۲۰۰۸)، وادوز، لیختنشتاین (دسامبر ۲۰۰۷) و اورشلیم، اسرائیل (ژوئن 2007). یک کنفرانس در اوت ۲۰۱۳ در دانشگاه سن دیگو برگزار شد و با تمرکز بر روی استقلال قضایی صلح جهانی و حاکمیت قانون آخرین همایش در مسکو (۲۹ مه - ۱ ژوئن ۲۰۱۴) ب
رگزار شد و توسط دیمیتری مگونیا برگزار شد، دیمیتری مالشین و ایرینا رشتنیکوا. حداقل استانداردهای استقلال قضایی. قانون دهلی نو در سال ۱۹۸۲ ضمانت های لازم از استقلال قضایی را در جنبه های زیر فراهم کرد: استقلال شخصی و اساسی رفتار قضایی استقلال جمعی استقلال داخلی قضات و مجریان امنیت تصدی قضایی قوه مقننه و قضات استانداردهای انتخاب قضایی استانداردهای بین المللی Mount Scopus. استانداردهای بین المللی Mount Scopus 2008 بر اهمیت حفاظت از قانون اساسی استقلال قضایی و تأمین استقلال قضایی از جنبه های مختلف از جمله: استقلال جمعی قوه قضاییه، استقلال داخلی قاضی در مقابل همکاران و معاونان اداری وی، تأکید کرد. تأمین امنیت دادگستری منعکس کننده تمام بخشهای جامعه و اهمیت تأمین منابع آموزشی برای دستگاه قضایی برای انجام وظایف خود و تفکیک کامل اختیارات بین عملکردهای قضایی و مسئولیتهای اجرایی. انتشارات. Shimon Shetreet and Jules Deschenes، استقلال قضایی: بحث معاصر (۱۹۸۵ مارتینوس نیژوف). Shimon Shetreet و Christopher Forsyth، فرهنگ استقلال قضایی: مبانی مفهومی و چالش های عملی.
قبه یخ () توده یخ معمولاً گنبدی شکل است که به وضوح دارای ارتفاع بیشتری از یخ تاق پیرامون خود بوده و چند صد متر بالاتر از آن قرار دارد. قبه یخ زمانی شکل می گیرد که یخ تاق به دلیل بالاآمدن بستر دریا به آن برخورد کرده ولی همچنان در زیر سطح آب باقی می ماند. (در مقابل، زمانی که بالا آمدن بستر دریا باعث بالاتر قرار گرفتن آن نسبت به سطح دریا شود، جزیره شکل می گیرد) یخ تاق بر روی بستر دریا قرار گرفته و آن را به طور کامل با یخ می پوشاند و بدین ترتیب قبه یخ را به وجود می آورد. افزایش تنش ناشی از این فرایند باعث تشکیل یخ کافت در اطراف قبه یخ می شود. اگر یک جزیره به طور کامل با یخ تاق پوشیده شده باشد، ممکن است همانند قبه یخ به نظر برسد؛ در این وضعیت مطالعات و اندازه گیری های دقیق برای تفکیک این دو عارضه جغرافیایی لازم است. با وجود این که قبه یخ ها معمولاً در محدوده یخ تاق ها وجود دارند، ولی گاهی می توان آن ها را در دریاهای آزاد نیز مشاهده کرد. در حال حاضر قبه یخ ها فقط به همراه یخ تاق های جنوبگان دیده می شود و مساحت بزرگ ترین آن ها از ۱۰۰۰۰ کیلومتر مربع (ابعاد ۵۰ در ۲۰۰ کیلومتر) بیشتر است. برخی از قبه یخ ها به اشتباه جزی
ره نامیده می شوند و همچنین برخی از جزایری که کاملاً با یخ پوشیده شده و دارای یخ تاق هستند نیز به اشتباه قبه یخ نامیده شده اند.
امتیاز نهایی (به ) یک فیلم مستند تایلندی محصول سال ۲۰۰۷ به کارگردانی ثریا ناگاسووان و تهیه شده توسط جیرا مالیگوول است. این فیلم چهار دانشجوی متاتوم را مدت یک سال دنبال می کند که امتحانات ورودی دانشگاه را می گذرانند.
انجمن بین المللی دادستان ها (IAP) (به انگلیسی: International Association of Prosecutors) تنها سازمان مردم نهاد دادستان ها است که در سال ۱۹۹۵ توسط سازمان ملل متحد تأسیس شد. این سازمان حدود ۲۰۰٬۰۰۰ عضو از بیش از ۱۲۰ کشور دارد. هم اکنون بیش از ۱۴۵ عضو سازمان از بیش از ۹۶ حوزه قضایی مختلف، نماینده از همه قاره ها دارد. از اعضای سازمان IAP انتظار می رود که به استانداردهای مسئولیت حرفه ای و بیانیه وظایف و حقوق اساسی دادستان ها بپردازند که توسط IAP در سال ۱۹۹۹ به تصویب رسید. عضویت مزایا و فرصت های بسیاری از جمله فرصت حضور در کنفرانس سالانه را به همراه می آورد. همایش های سالانه و همچنین بحث و گفتگوی پر جنب و جوش و جالب در مورد سؤالاتی که مورد نگرانی عملی دادستان ها قرار گرفته است، فرصت های عالی برای شبکه سازی و آشنایی با همکاران کشورهای دیگر را فراهم می کند. همایش های سالانه هر سال در سالن های مختلف برگزار می شود. کنفرانس های منطقه ای در آفریقا، آمریکای لاتین، اروپای غربی، اروپای شرقی / آسیای میانه، آمریکای شمالی و کارائیب و منطقه آسیا و اقیانوسیه اکنون رویدادهای عادی در IAP هستند. اطلاعات مربوط به این رویدادها و سایر
رویدادها را می توان در وب سایت یافت. انجمن همچنین خبرنامه های منظمی را تهیه می کند که به اعضا توزیع می شود. علاوه بر این، مقدار قابل توجهی از اطلاعات در وب سایت فقط در دسترس اعضا از جمله مجمع اعضا است که در آن اعضا می توانند اطلاعات و تجربیات را تبادل کنند. یک شبکه جهانی دادرس الکترونیکی دادستان ها از طریق وب سایت قابل دسترسی است و حاوی اطلاعات زیادی در مورد جرایم سایبری برای دادستان ها است. به همین ترتیب، "انجمن عدالت کیفری بین المللی" نیز برای افرادی که به دنبال اطلاعات و تماس در آن منطقه هستند، از طریق وب سایت قابل دسترسی است.
کنسرسیوم حقوق بین الملل تجارت (IBLC) خود را وابسته به شرکتهای حقوقی مستقل، مشاوران امور مالیاتی و حسابرسی و متخصصان مربوطه می داند که برای ارتقاء خدمات حرفه ای و کارآمد و هدایت مشاغل در جامعه جهانی، دانش های حقوقی فراملی را پرورش می دهند. IBLC در سال ۱۹۹۶ تحت حمایت مرکز مطالعات حقوقی بین المللی به عنوان ابزاری برای کمک به شرکتهای حقوقی وابسته به مرکز برای مشارکت و پیشرفت برنامه های این مرکز تأسیس شد و این مزایا را برای تحول حقوقی فرامرزی ترجمه کرد. خدمات. هدف سابق با مشارکت اعضا در پروژه های تحقیقاتی مرکز و گسترش شرایط ویژه برای مشارکت آنها در برنامه های آموزشی حقوقی و توسعه حرفه ای آن ترویج می شود. IBLC به اعضا ارتباطات تجاری بین المللی و بستری می دهد تا از طریق آن بتوانند دانش قانون تجارت بین المللی را مدیریت کنند و بدانند چگونه. این کمک می کند تا آنها را برای ایجاد مؤثرترین سازوکارها برای خدمت به جامعه تجاری بین المللی فراهم کند. IBLC می کوشد عضویت خود را در بنگاه های دارای حرفه ای بی عیب و نقص محدود کند. در سال ۲۰۰۶، بیش از ۱۰۰ شرکت در اروپا، شمال، مرکزی و آمریکای جنوبی، آسیا و اقیانوس آرام و خاورمیانه عض
و IBLC بودند. IBLC تأکید می کند که این شبکه به معنای متعارف نیست، اما اعضای آن با هدف دستیابی جهانی و تخصص محلی برای مشتریان خود همکاری می کنند.
پروپاگاندای حزب نازی آلمان در سال های رو به سوی رهبری آدولف هیتلر و در سال های رهبری او در آلمان (۱۹۳۳–۱۹۴۵) وسیله ای حیاتی برای به دست آوردن و حفظ قدرت و برای اعمال سیاست های نازی بود. استفاده فراگیر از پروپاگاندا توسط نازی ها به طور گسترده ای مسبب این است که خود کلمه "پروپاگاندا" معانی ضمنی منفی کنونی اش را داشته باشد. زمینه. پروپاگاندای نازی ها با اهریمن سازی از دشمنان حزب نازی، به ویژه یهودیان و کمونیست ها، ایدئولوژی نازی را ترویج می کرد، این پروپاگاندا حتی شامل سرمایه داران و روشنفکران هم می شد. در این پروپاگاندا ارزش های مورد تأکید و حمایت نازی ها، از جمله مرگ قهرمانانه، Führerprinzip (اصل رهبر)، Volksgemeinschaft (جامعه مردمی)، Blut und Boden (خون و خاک) و تعصب به و غرور به نژاد آلمانی (نژاد برتر) را تبلیغ می شد. همچنین در این پروپاگاندا حفظ کیش شخصیت پیرامون رهبر نازی ها، آدولف هیتلر، و برای ترویج کمپین های اصلاح نژادی و الحاق مناطق آلمانی زبان مورد استفاده قرار گرفت. آنها همچنین از روش بدنام کردن کشورهایی نظیر بریتانیا که آن را دشمن می دانستند هم استفاده می کردند. تاریخچه. در طول تاریخ، مبلغان دوران
جنگ همواره استفاده از خشونت را از منظری اخلاقی توجیه پذیر، قابل دفاع و لازم الاجرا دانسته اند؛ چرا که در غیر این صورت، به باور آنها، روحیهٔ مردم و اعتمادشان به حکومت و نیروهای نظامی از بین خواهد رفت. نبرد من (۱۹۲۵). آدولف هیتلر دو فصل از کتاب خود را در سال ۱۹۲۵ به نام "نبرد من" که خود یک ابزار پروپاگاندا بود، به مطالعه و تمرین تبلیغات اختصاص داد. او ادعا کرد که ارزش تبلیغات را به عنوان یک پیاده نظام جنگ جهانی اول که در معرض تبلیغات بسیار مؤثر بریتانیا و آلمان قرار داشت، آموخته است. این استدلال که آلمان جنگ را عمدتاً به دلیل تلاش های تبلیغاتی بریتانیا شکست داد، که به طور مفصل در "نبرد من" توضیح داده شد، منعکس کننده ادعاهای ملی گرایانه رایج آلمان در آن زمان بود. اگر چه خلاف واقع بود - تبلیغات آلمان در طول جنگ جهانی اول از انگلیسی ها پیشرفته تر بود - ولی به لطف استقبال هیتلر از آن به عنوان حقیقت رسمی در آلمان نازی تبدیل شد. حزب نازی اولیه (۱۹۱۹–۱۹۳۳). هیلتر نظرات خود را در نشریه فولکیشر بئوباختر که توسط حزب نازی منتشر می شد، به استماع بقیه می رساند. این نشریه از سال ۱۹۲۰ به بعد منتشر می شد. در بیشتر دورانی که نا
زی ها در موضع قدرت نبودند و در موضع گروه مخالف حکومت قرار داشتند، ابزار تبلیغاتی آنها محدود بود. با دسترسی اندک به رسانه های جمعی، حزب تا سال ۱۹۲۹ به شدت به هیتلر و چند نفر دیگر که در جلسات عمومی سخنرانی می کردند، متکی بود. در آوریل ۱۹۳۰، هیتلر گوبلس را به عنوان رئیس پروپاگاندای حزب منصوب کرد. گوبلز، روزنامه نگار سابق و افسر حزب نازی در برلین، به زودی مهارت های خود را ثابت کرد. از جمله اولین موفقیت های او، سازماندهی تظاهرات آشوبگرانه بود که موفق شد فیلم ضد جنگ آمریکایی «همه آرام در جبهه غربی» را در آلمان ممنوع کند. در زمان قدرت (۱۹۳۳–۱۹۳۹). سنگ بنای سیاسی و ایدئولوژیک اصلی سیاست نازی ها اتحاد همه آلمانی نژادهایی بود که در خارج از مرزهای رایش (مثلاً در اتریش و چکسلواکی) زیر یک آلمان بزرگ زندگی می کردند. هیتلر در کتاب نبرد من درد و بدبختی آلمان نژادهای خارج از آلمان را محکوم کرد و رؤیای یک سرزمین مشترک را اعلام کرد که همه آلمانی ها باید برای آن بجنگند. در سراسر کتاب نبرد من، او آلمانی ها را در سراسر جهان تحت فشار قرار می داد تا مبارزه برای قدرت سیاسی و استقلال را کانون اصلی خود قرار دهند، که این پدیده با سیاست
هایم اینس رایش که در سال ۱۹۳۸ شروع شد، رسمی شد. تجلیل تصویر هیتلر در پروپاگاندا. هدف اصلی پروپاگاندا نازی «تجلیل هیتلر» بود - که بخشی از پرستش شخصیت هیتلر محسوب می شد. نازی ها تلاش کردند تا در میان مردم پرستش برای هیتلر به عنوان یک خدا ایجاد کنند. پروپاگاندا نازی هر فرصتی را برای القای این اسطوره به ذهن آلمانی ها می گرفت که او مردی از میان توده های مردم، یک سرباز ساده در خندق های جنگ جهانی اول بود که تجسم ماهیت ملت آلمانی را نمایندگی می کرد. اسطوره فوهرر به عنوان یک انسان ساده، عاشق کودکان، دارای عشق معنوی به اپرا و موسیقی واگنر، که موفق شد ملت را از خواب بیدار کند و آن را از پستی که پیمان ورسای به آن تحمیل کرده بود، نجات دهد. کمپین تبلیغاتی نازی ها برای تجلیل شخصیت هیتلر شامل پایان یافتن گفتگوهای خصوصی و نامه های شخصی با درود "هایل هیتلر"، ظاهر شدن هیتلر تقریباً در تمام تمبرهای پستی، و همچنین حضور مستمر او در پوسترها، پخش رادیویی و فیلم های تبلیغاتی سینمایی بود. این کمپین تبلیغاتی پافشاری و فشرده، به همراه موفقیت های رژیم در عرصه های داخلی و سیاست خارجی، و پیروزی های نظامی تا سال ۱۹۴۱، باعث ایجاد باوری شبه ع
رفانی در آلمانی های عادی نسبت به قدرت و توانایی هیتلر، و او بودن یک انسان خوب و خیرخواه که می داند ملت آلمان باید چه مسیری را طی کند، شد. شخصیت یهودی در پروپاگاندا. دومین موتیف برجسته در پروپاگاندای نازی، معرفی یهودی به عنوان یک دون انسان، دشمن و کسی که باید نابود شود، بود. موتیف تکرارشونده، نمایش یهودی به عنوان یک حیوان مضر - مانند موش یا میکروبی که باعث بیماری های واگیر می شود، بود. این پروپاگاندا، دل ها را برای نابودی ملت یهود در هولوکاست آماده کرد. در این زمینه، روزنامه در «اشتورمر» که توسط یولیوس اشترایشر ویرایش می شد، پیشگام بود. این روزنامه در صفحات نخست خود، چهره یهودی با بینی خمیده، طماع، قاتل و متجاوز را به تصویر می کشید. به عنوان بخشی از رویکرد یهودستیزی تهاجمی این روزنامه، آن شعار هاینریش فون ترایچکه را که می گفت: «یهودیان مصیبت ما هستند!» (به آلمانی: Die Juden sind unser Unglück) را به عنوان شعار خود پذیرفت. این شعار در پایین صفحه نخست روزنامه در هر نشریه از سال ۱۹۲۷ درج می شد و نازی ها نیز از آن در کنفرانس های رسمی خود استفاده می کردند. پس از به قدرت رسیدن نازی ها در سال ۱۹۳۳، این هفته نامه نه ن
شریه ویژه را نزدیک به کنگره های حزب در نورنبرگ منتشر کرد که به موضوعاتی چون قتل برای آداب مذهبی توسط یهودیان، جنایت یهودیان و دیگر اتهامات دروغین اختصاص داشت. در اوج این روزنامه، تیراژ آن به یک میلیون و نیم نسخه رسید. اشترایخر در دادگاه های نورنبرگ به اتهام ارتکاب جنایات علیه بشریت به اعدام محکوم شد. نمایشگاه «یهودی ابدی» بزرگترین نمایشگاه ضد یهودی در سال های قبل از جنگ جهانی دوم بود. این نمایشگاه در ۸ نوامبر ۱۹۳۷ در مونیخ افتتاح شد و در ادامه سال ۱۹۳۸ نیز به وین و برلین نقل شد. این نمایشگاه بیش از ۴۰۰،۰۰۰ بازدیدکننده (بیش از ۵،۰۰۰ نفر در هر روز) داشت. در این نمایشگاه پروپاگاندایی یهودستیزی، موضوعات و محتوای بسیار توهین آمیز و نژادپرستانه ای به نمایش گذاشته شد. از جمله مدل های بزرگ و مضحکی از اندام های بدن یهودیان که به گونه ای تحقیرآمیز و غیرانسانی آنها را به تصویر می کشید. همچنین عکس های بزرگ از چهره ها و حرکات بدنی وجود داشت که به زعم نازی ها «مشخصه نژاد یهود» بود و به شکلی کاملا تعصب آمیز و توهین آمیز، ویژگی های ظاهری یهودیان را مضحک جلوه می داد. علاوه بر این، بخش هایی از این نمایشگاه به نقش یهودیان در حو
زه های مختلف اجتماعی و فرهنگی اختصاص داشت, مانند بخش هایی با عناوین «یهودیان در سیاست»، «یهودیان در فرهنگ»، «یهودیان در تجارت» و «یهودیان در سینما». سینمای آلمان نیز یهودی را به عنوان یک دون انسان که باید نابود شود، به تصویر می کشید. دو فیلم معروف در زمینه ضدیهودی سمی، فیلم «یهودی زیس» (۱۹۴۰) ساخته فایت هارلان و فیلم «یهودی ابدی» (۱۹۴۰) ساخته فریتس هیپلر بودند. این فیلم ها موجی از یهودستیزی را در هر جایی که به نمایش درآمدند، به راه انداختند و ابزاری برای آماده سازی دل ها برای کشتار جمعی در هولوکاست بودند. «یهودی ابدی» شامل تصاویری بود که در گتوهای لهستان فیلمبرداری شده بود و در آن یهودیان به شکلی تحقیرآمیز به تصویر کشیده شده بودند. یهودی در پروپاگاندای نازی به عنوان دشمن بشریت معرفی شد و در مقابل آلمانی، آریایی قرار گرفت که پیشرفت و توسعه دهنده بشریت است. آلمانی ملی گرا، کارگر، خالق است، در حالی که یهودی انگل، بین الملل گرا، تغذیه کننده از زحمات دیگران است. بر اساس پروپاگاندای آلمانی، دو دشمن کارگر آلمانی، سرمایه داری که از او سوءاستفاده می کند، و کمونیستی که می خواهد او را برده کند، دو چهره از یک دشمن قدیمی
هستند - یهودی. از پروپاگاندا به طور خاص برای پنهان کردن وحشت های هولوکاست استفاده شد. در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴، نازی ها به هیئتی از صلیب سرخ اجازه دادند تا از گتوی ترزینشتات بازدید کنند تا شایعات درباره سرنوشتی که در انتظار ساکنان اردوگاه بود را رد کنند. این اردوگاه تنها ایستگاه انتقال برای یهودیان غرب اروپا در مسیر نابودی در آشویتس و تربلینکا بود، اما کسانی که مدتی در آن ماندند پیش از اینکه به قطارهای هولوکاست منتقل شوند، شرایط سختی از گرسنگی، تحقیر و رفتار غیرانسانی را تجربه کردند. با تلاش هماهنگ، فروشگاه ها و کافه های تقلبی ایجاد شدند تا رفاهی که یهودیان در آن زندگی می کردند، در مقابل نظام سهمیه بندی که آلمانی ها در پایان جنگ با آن روبرو بودند، نشان داده شود. نازی ها تصور می کردند که این جعل به قدری موفقیت آمیز بود که تصمیم گرفتند فیلم پروپاگاندایی بسازند. فیلم، «پیشوا به یهودیان شهری می بخشد»، از اوت ۱۹۴۴ فیلمبرداری شد. کارگردان، کورت گرون، کارگردان یهودی معروف بود. هدف فیلم نشان دادن چگونه رژیم هیتلر به یهودیان خوب رفتار کرده است بود. پس از فیلمبرداری فیلم، اکثر بازیگران، اعضای تیم و حتی کارگردان به مرگشان در ارد
وگاه نابودی آشویتس فرستاده شدند. فیلم هرگز نمایش داده نشد، اما بخش هایی از آن در پروپاگاندای نازی استفاده شد و برخی از آنها باقی مانده اند. این پروپاگاندا که شامل نمایشگاه و فیلم ها بود، نقش مهمی در تشدید تنفر از یهودیان و آماده سازی افکار عمومی برای جنایات علیه بشریت در هولوکاست داشت.
مرداویج بن بسّو یا مرداویج بن بشو دیلمی از فرماندهان نظامی و امرای قرن پنجم هجری در خراسان بود. او ابتدا در خدمت سلاطین غزنویان بود ولی با شکست سلطان مسعود از سلجوقیان ، او در سال ۴۳۲ هجری به لشکریان طغرل بیک پیوست. پس از فتح طبرستان و جرجان توسط طغرل، این نواحی به مرداویج بن بسو سپرده شد. او با قبول باج سالیانه و حاکمیت خلیفه عباسی و سلطنت طغرل، از آن پس قدرت داشت. مرداویج برای آن که در داخل قلمرو خود نیز مشروعیت کسب کند، با مادر انوشیروان زیاری ازدواج کرد و تا زمان مرگ فرمانروای طبرستان ماند. برخی منابع از فردی به نام جستان نام برده اند که شاید فرزند او باشد. طغرل با حکومت جستان مخالفت نمود و امیر دیگری را جایگزین کرد.
جزیره برکنر () که قبه یخ برکنر و جزیره هابلی نیز نامیده می شود، یک قبه یخ در سرزمین جنوبی است که بستر سنگی دریا در زیر سطح آب باعث تشکیل یک گنبد توسط یخسار پیرامون آن شده است. اگر کلاهک یخی این گنبد ذوب شود، جزیره در زیر آب قرار خواهد گرفت. جزیره برکنر به طور کامل با یخ پوشیده شده و با طول ۳۲۰ و عرض ۱۵۰ کیلومتری، حدود ۴۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. جزیره برکنر با یخ تاق فلیشنر–رن احاطه شده و شمالی ترین نقطه آن در فاصله ۲۰ کیلومتری دریای آزاد قرار دارد. این جزیره در محل هم پوشانی قلمروهای ادعایی جنوبگان آرژانتین و قلمرو جنوبگان بریتانیا قرار دارد.
سازمان بین المللی انکشاف حقوق یک سازمان جهانی بین دولتی است که در راستای ترویج حاکمیت قانون به هدف تامین صلح و انکشاف پایدار کار می کند. سازمان آیدلو در راستای توانمندسازی مردم برای درخواست حقوق شان از دولت ها و در عین حال ، تقویت نهادهای دولتی و غیردولتی برای اصلاح قوانین، حاکمیت قانون، ترویج عدالت، تامین صلح، انکشاف پایدار و ایجاد فرصت های اقتصادی فعالیت می کند. آیدلو، کشورهای در حال توسعه و کشورهایی با درآمد متوسط را تقویت می کند تا ظرفیت های حقوقی شان را بالا برده؛ نظالم حقوقی شان را اصلاح و موثر سازند و از این طریق به انکشاف پایدار رسیده؛ در کشورهای شان فرصت های اقتصادی ایجاد شوند. سازمان آیدلو یگانه سازمان جهانی بین دولتی است که به طور کامل خود را وقف حاکمیت قانون و در سراسر جهان نموده است و تجربه ی فعالیت در بیش تر از ۹۰ کشور جهان با نظام های حقوقی متفاوت را دارد. سازمان آیدلو هم چون یک سازمان جهانی بین دولتی در سال ۱۹۸۸ تاسیس شد و رد سال ۲۰۰۱ بر علاوه ی سایر فعالیت هایش هم چون ناظر فعالیت های سازمان ملل متحد تعیین گردید. IDLO با دفتر مرکزی در رم، ایتالیا و دارای شعبه ای در لاهه و یکی از نهادهای ناظر م
جمع عمومی سازمان ملل متحد است. سازمان بین المللی انکشاف حقوق در ده ها کشور مستقل با تمرکز بر ایجاد نهادها و توانمندسازی قانونی مشغول به کار بوده است، شبکه فارغ التحصیلان آن شامل بیش از ۲۰٬۰۰۰ حرفه ای حقوقی در ۱۷۵ کشور و ۴۶ انجمن فارغ التحصیلان مستقل است. سازمان بین الملل انکشاف حقوق تفاهم نامه هایی را با آژانس های سازمان ملل، دولت ها، دانشگاه ها و نهادهای دیگر امضا کرده است. کمک های مالی عمده به IDLO از آژانس انکشافی بین المللی استرالیا، بنیاد گیتس، مرکز تحقیقات بین المللی جنگل داری، بانک اروپایی بازسازی و توسعه، اتحادیه اروپا، بنیاد فورد، دویچه گلسلشفت ، صندوق بین المللی انکشاف کشاورزی، مؤسسه پزشکی، صندوق کویت برای توسعه اقتصادی عرب، صندوق توسعه بین المللی اوپک، برنامه انکشافی سازمان ملل و یونیسف و همچنین کشورهای بی شماری از جمله کانادا، چین، دانمارک، فرانسه، ایرلند، ایتالیا، هلند، سوئد، سوئیس، انگلستان و ایالات متحده جان بیگل مدیر کل سازمان بین الملل انکشاف حقوق است. تاریخچه. سازمان بین المللی انکشاف حقوق در سال ۱۹۸۳ به عنوان یک سازمان غیردولتی (که پس از این سازمان بین المللی انکشاف حقوق نامیده می شد) ایجاد
شد و توسط سه مشاور حقوقی آژانس های همکاری در مصر تأسیس شد: ل. مایکل هاجر (ایالات متحده)، ویلیام تی. لوریس (ایالات متحده) و ژیل بلانچی (فرانسه) با یک هیئت مدیره به ریاست ابراهیم شیهاتا (بنیانگذار صندوق توسعه بین المللی اوپک و معاون ارشد و مشاوران عمومی بانک جهانی از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۸). هیئت مدیره همچنین، در میان دیگران، رنه دیوید را نیز شامل می شد. دولت های ایالات متحده و ایتالیا پول راه اندازی را تأمین کردند و توافق نامه تأسیس ستاد در سال ۱۹۸۸ در رم به امضا رسید. این مؤسسه در سال ۱۹۹۱ پس از اولین مجمع کشورهای عضو در ۱۹۹۰، به یک سازمان بین دولتی تغییر یافت. پس از سقوط دیوار برلین، افزایش آموزش و کمک در زمینه اصلاحات قضایی و قضایی در کشورهای در حال توسعه و در حال گذار. در نیمه دوم دهه ۹۰، توجه بیشتر به توسعه پایدار و جامعه مدنی نیز صورت گرفت و در سال ۲۰۰۲، این موسسه به سازمان بین الملل انکشاف حقوق تغییر نام داد. سازمان آیدلو در سال ۲۰۰۱ هم چون ناظر دایمی ای سازمان ملل موظف گردید. در سال ۲۰۱۴، IDLO یک دفتر شعبه در لاهه افتتاح کرد. دولت های عضو سازمان آیدلو. به عنوان یک سازمان بین دولتی، عضویت در این سازمان از ام
ضاکنندگان توافقنامه تأسیس سازمان بین الملل انکشاف حقوق تشکیل شده است. سی و هفت طرف موافقت نامه تأسیس عبارتند از: عدالت غیررسمی. سازمان بین الملل انکشاف حقوق چندین بار از جمله در سازمان ملل متحد، بر اهمیت همکاری با سیستم های غیررسمی یا عدالت عرفی تأکید کرده و نیز سه جلد کتاب در مورد عدالت غیررسمی منتشر کرده است.
اسفین (حقوقدانان امور مالی اسلامی) ISFIN یک بستر جهانی برای شرکت های حرفه ای و متخصص در امور مالی اسلامی، سرمایه گذاری در جهان اسلام و صنعت حلال است. دفتر مرکزی در بروکسل واقع شده است. این سازمان در سال ۲۰۱۱ توسط لورن ماریلایر تأسیس شد. اسفین متخصصان شرکتهای همکار مستقل از بسیاری از کشورها را با پوشش در بیش از ۶۵ کشور هدف جمع آوری می کند، و این امکان را فراهم می کند تا به هر شرکتی توصیه های جهانی (اما محلی خاص) را در همه جنبه های مالی اسلامی ارائه دهد (سرمایه گذاری های شرعی و معاملات متعارف سازگار با شرع). اهداف سازمان اسفین کمک به سرمایه گذاران اسلامی است که در کشورهای غربی سرمایه گذاری می کنند و سرمایه گذاران غربی که در کشورهای اسلامی سرمایه گذاری می کنند از جمله مشاوره در مورد ساختار مالیاتی است. اسفین همچنین به دولتهای غربی کمک می کند تا مقررات مالیاتی خود را تنظیم کنند تا بتوانند سرمایه گذاری اسلامی را در کشورهای خود ترویج دهند. جوایز. اسفین توسط فایننشال تایمز بعنوان ابتکاری ترین پروژه در بخش «استراتژی شرکت» در سال ۲۰۱۲ شناخته و معرفی شد.
ایوس لابوریس یک مؤسسه حقوقی است که در زمینه های مربوط به قانون اشتغال، مزایای کارمندان و حقوق بازنشستگی تخصص دارد. از سال ۲۰۱۵، این شبکه بیش از ۱٬۴۰۰ وکیل مدافع حقوق منابع انسانی مستقر در حدود ۵۰ کشور در سراسر اروپا، آمریکا، خاورمیانه و آسیا داشت. تخصص. ایوس لابوریس در زمینه حقوق اشتغال متخصص است. در سال ۲۰۰۱ توسط گروهی از حقوق دانان کار و اشتغال از بلژیک، فرانسه، اسپانیا، لوکزامبورگ و ایتالیا تأسیس شد. از سال ۲۰۱۵، این شبکه دارای ۱۴۰۰ وکیل مدافع حقوقمنابع انسانی در ۴۹ کشور در بیش از ۱۶۰ شهر به عنوان بخشی از یک اتحاد شبکه ای است که به مشاغل چند ملیتی برای تدوین سیاست های استاندارد انسانی با انعطاف پذیری برای تحقق الزامات قانونی در کشورهای مختلف کمک می کند. اعضای این شبکه در مورد حقوق استخدام فردی، حقوق بازنشستگی، تبعیض، بازسازی، جبران خسارت و مزایا و بهداشت و ایمنی شغلی، مشاوره حقوقی در مورد قوانین اشتغالزایی و فرهنگ در کشورهای مربوطه ارائه می دهند.
لکس موندی یک شبکه خدماتی حرفه ای است که این شبکه در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. از سال ۲۰۱۵، این شرکت بیش از ۱۶۰ شرکت عضو و بیش از ۲۱٬۰۰۰ وکیل داشت. این شبکه اطلاعاتی را در مورد تحولات قانون محلی و جهانی در اختیار اعضای خود می گذارد. هر شرکت عضو موظف است طیف کاملی از خدمات حقوقی تجاری را ارائه دهد. رهبری لکس مندی شامل شش مدیر و یک هیئت مدیره است. بنیاد غیرانتفاعی Lex Mundi Pro Bono، وابسته به لکس موندی، جایزه طرفداری را به کارآفرینان اجتماعی در سراسر جهان خدمات حقوقی را ارائه می دهند، هماهنگ می کند.
تد اریسون (؛ – ) یک نظامی، کارآفرین، بانکدار، بازرگان و نیکوکار بریتانیایی اسرائیلیتبار بود، که در سال ۱۹۷۲ ابرشرکت کارنیوال را تأسیس کرد. این ابرشرکت هم اکنون به عنوان بزرگترین شرکت خدمات کشتیرانی جهان محسوب می شود.
شایستگی در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد، یک است که متشکل از شرکت های شبکه حقوقی قانون شراکت هستند که سابقاً با نام های تجاری شناخته می شدند. در سال ۲۰۱۹، عضویت این انجمن شامل بیش از ۱۹۰ مؤسسه حقوقی در ۹۷ کشور با بیش از ۷۵۰۰ وکیل در سراسر جهان بود. Meritas یک شرکت غیرانتفاعی است که مقر آن در مینیاپولیس، مینه سوتا است. عضویت فقط با دعوت تمدید می شود و اعتبار مجدد توسط همه بنگاه ها در هر سه سال یک شرط عضویت است. کارکنان حدود ۱۵ نفر هستند که اداره امور سازمان را کنترل می کنند و ارجاعات را بررسی می کنند تا از حفظ استانداردهای سازمان اطمینان حاصل شود. عضویت. جنیفر مک پی، که برای "وکیل کانادایی" (Canadian Lawyer) مطلب می نویسد، شایستگی (Meritas) را به عنوان یکی از «شبکه های حقوقی شده تثبیت شده که قبل از انتخاب دقیق یک شرکت در حوزه قضایی، تحقیقات گسترده ای انجام می دهد» توصیف کرده است. "شرکت هفتگی" همچنین نوشت، «شایستگی مراکز تجاری و اقتصادی قابل توجهی را تعیین می کند که در آن مشتری های شرکت های عضو ممکن است به مشاور محلی کمک کنند»، و اینکه "... همه شرکت های عضو به Meritas خدمات ارائه می دهند. گزارش های ارجاع سه ماهه، لیست کلیه
مراجعه های مربوط به Meritas که برای مدت اعلام شده به شرکت و از شرکت بکار رفته و در ارزیابی امور خاص همکاری می کند. " اگر یک شرکت نمرات خوبی را دریافت نکند، ممکن است عضویت آن در سازمان فسخ شود.
مولتی لاو یکی از موسسات حقوقی مستقل شبکه خدماتی حرفه ای بین المللی می باشد. در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد و بیش از ۹۰ شرکت عضو در بیش از ۱۰۰ کشور جهان را شامل می شود. در مارس ۲۰۱۷، در وکیل (مجله)، مولتی لاو به عنوان "شبکه جهانی سال ۲۰۱۷" معرفی شد. مولتی لاو همچنین به عنوان یک شبکه نخبگان برای ششمین سال اجرا توسط Chambers Global Guide 2020 رتبه بندی شد. شرکت های عضو. بنگاه های عضو چند ضلعی به طور جداگانه برای پذیرش انتخاب می شوند و کلیه شرکت های عضو هر سه سال یکبار ارزیابی می شوند. مولتی لاو به دلیل «روابط تجاری و شرکتی که اغلب ترکیبی از تغییرات در حال تغییر ملل، قاره ها، فرهنگ ها، زبان ها و قوانین را شامل می شود» به رسمیت شناخته است. اداره مؤسسه. مولتی لاو توسط یک کمیته مدیریت و یک هیئت مدیره متشکل از نمایندگان سه منطقه: EMEA، آسیا اقیانوس آرام و آمریکا با آدام کوک به عنوان مدیر اجرایی اداره می شود. مولتی لاو از دفتر مرکزی جهانی خود در لندن، بریتانیا فعالیت می کند. کرمو سوزا ماچادو از لیسبون، پرتغال در حال حاضر رئیس مولتی لاو است، پس از «لیو» بانکوک، تایلند،