Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میرزا محمد انواری (زاده ۱۲۹۸ در یزد – درگذشته خرداد ۱۳۸۱ در بندرعباس) روحانیِ مجتهد ایرانی و نماینده استان هرمزگان در مجلس خبرگان رهبری در دوره های اول، دوم و سوم بود. زندگی. پدرش محمد باقر انواری از علما و روحانیون برجسته ی شهر یزد بود. او مقدمات علوم دینی را نزد پدرش فراگرفت، سپس در یزد و قم دوره های سطح و خارج فقه و اصول را تا اخذ درجهٔ اجتهاد، نزد هاشم قزوینی، سید محمدتقی خوانساری، سید محمد حجت کوه کمری و سید حسین طباطبایی بروجردی طی کرد. در ۱۳۴۴ش به نمایندگی از سوی سید محسن حکیم برای تبلیغ دینی و امور شرعی به بندرعباس رفت. در سال های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ در جریان انقلاب اسلامی فعالیت داشت و پس از انقلاب مدتی امام جمعهٔ بندرعباس بود. وی در ۱۳۵۸ از سوی مردم استان هرمزگان به نمایندگی مجلس بررسی نهایی قانون اساسی برگزیده شد و در سال های ۱۳۶۱، ۱۳۶۹ و ۱۳۷۷ نیز سه دوره از همین استان به مجلس خبرگان رهبری راه یافت. وی در خرداد ۱۳۸۱ درگذشت. در پی درگذشت محمد انواری، سیدعلی خامنه ای پیام تسلیتی خطاب به نعیم آبادی امام جمعه ٔ وقت بندرعباس صادر کرد.
مدل دامنه () در مهندسی نرم افزار، مدلی مفهومی از دامنه است، که داده ها و رفتار آن را در خود جای می دهد. در مهندسی شناخت، (یا مهندسی هستی شناسی) مدل دامنه، بازنمودی از یک حوزه دانش با مفاهیم، نقش ها، داده های اطلاعاتی، افراد و قوانینی است، که با یک منطق توصیفی، پایه گذاری شده باشد. مدل دامنه، سیستمی انتزاعی است، که جنبه های منتخب، تأثیرگذاری و فعالیت در حوزه دانش را توصیف می کند و از این مدل می توان برای حل مشکلات مربوط به دامنه، استفاده نمود. مدل دامنه نمایانگر مفاهیم معنی دار از دامنه، در دنیای واقعی می باشد، که باید در نرم افزار مدل شوند. در زبان مدل سازی یکپارچه، از نمودار کلاس برای نشان دادن مدل دامنه استفاده می شود.
آکادمیا یک شبکه اجتماعی است برای انتشار مقالات علمی توسط دانشجویان، محققان و استادان دانشگاه که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده است. اعضای این وبسایت می توانند علاوه بر انتشار مقاله خود تعداد مشاهدات و بارگیری آن را پیگیری کرده و فعالیت های علمی دیگر محققان در رشته های مورد علاقه را نیز دنبال کنند. تا کنون ۹۸ میلیون کاربر در این وبسایت ثبت نام کرده اند و ۲۳ میلیون مقاله در آن به اشتراک گذاشته شده است.ثبت نام در این وبسایت رایگان است. آکادمیا پس از آن که ایمیل هایی به کاربران ارسال کرد که در آن پیشنهاد می شد در ازای پرداخت پول تحقیقاتشان را تبلیغ کنند مورد انتقاد قرار گرفت.
کلوتو () آنزیمی است که آن را ژن کی.ال در انسان ها رمزگذاری میکند. این ژن نوعی پروتئین غشایی را رمز گذاری می کند که با بتا گلوکوروندیاز ارتباط دارد. کاهش تولید این پروتئین در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه (CRF)مشاهده شده است، که ممکن است یکی از عوامل نهفته در فرایندهای دژنراتیو (به عنوان مثال، آرتریوسکلروز، پوکی استخوان و آترروفی پوست) در نارسایی مزمن کلیه باشد. همچنین، جهش های درون این پروتئین با سالمندی، کاهش استخوان و مصرف الکل مرتبط بوده اند. موش های تراژنتیکی که کلوتو درآنها بیشتر بیان می شود طول عمری بیشتری از موش های وحشی زندگی دارند. نام این ژن از کلوتو یکی از ایزدبانو های اساطیر یونانی برگرفته شده است.
قلاویزان نام ارتفاعاتی است واقع در استان ایلام ایران در امتداد مرز با عراق. قلاویزان در جنوب غربی شهر مهران، منطقه ای ناهموار و شبه کوهستانی است که پس از کوه «چکه موسی»، با طول تقریبی ۲۲ کیلومتر در امتداد یال های دامنه غربی کبیرکوه از سمت شرق به غرب واقع شده است. بلندترین نقطه قلاویزان قله ۲۶۵ است که در خاک ایران قرار دارد، در خاک عراق نیز قله ۲۲۳ در نزدیکی فرورفتگی خط مرزی جنوب مهران (شیار میگ سوخته) واقع شده است. سایر بلندی های مهم قلاویزان تپه های ۲۵۴، ۲۴۴، ۲۴۹، ۲۲۵ و ۱۷۵ هستند که به صورت نواری هلالی شکل از جنوب شرق تا جنوب غرب مهران گسترش یافته اند. این منطقه با وجود پستی و بلندی های تپه ماهوری شکل، از موقعیت مهم نظامی برخوردار است به طوری که با استقرار بر روی بلندی های اصلی آن، کیلومترها دشت، آبادی و شهرهای پیرامونی مانند مهران، زرباطیه و بدره عراق در سیطره دید قرار می گیرد. قلاویزان از آوردگاه های مهم دوران جنگ ایران و عراق به شمار می رفت که عملیات های مختلفی از جمله والفجر ۳، والفجر ۵ و کربلای یک در این منطقه به وقوع پیوست. اهمیت این ارتفاعات همچنین در این بود که به نوعی نزدیک ترین جبهه جنگی به بغداد م
حسوب می شد. بیش از ۶ هزار رزمنده در عملیات های مختلف از سراسر ایران در مهران و این منطقه کشته شدند. ارتفاعات قلاویزان نهایتاً پس از ۶ سال با اجرای عملیات کربلای ۱ در ۱۰ تیر ماه سال ۶۵ از سوی نیروهای ایرانی آزاد شد. یادمان کشته شدگان ایرانی جنگ ایران و عراق (یادمان شهدای قلاویزان) در ۶ کیلومتری جنوب غرب مهران و در مجاورت مرز و ارتفاعات غربی قلاویزان قرار دارد.
روی استرایکر (; – ) عکاس، کتابدار، اقتصاددان، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از جمله افرادی که توسط وی در سازمان تأمین امنیت زراعت (FSA) استخدام شدند می توان به دوروتا لنگ، گوردون پارکس، جک دلانو، ماریون پووست ولکات، جان واشون، بن شان و واکر ایوانز اشاره کرد.
نبردهای حرورا و مذار به طور پشت سرهم و در نیمه دوم سال ۶۸۶ و به ترتیب در اطراف بصره و کوفه روی دادند که در جنوب عراق واقع اند. این نبردها میان نیروهای مصعب بن زبیر فرماندار بصره، از سوی برادرش خلیفه اول حکومت آل زبیر عبدالله بن زبیر، و احمر بن شمیط از سوی مختار ثقفی، حاکم کوفه از حامیان خاندان علی روی داد. جایگاه نبرد. مذار شهری بود که در راه نظامی میان کوفه و بصره و در امتداد یکی از شاخه های فرعی رود دجله قرار گرفته بود. این شهر در ۳۲۰ کیلومتری جنوب شرقی کوفه و در ۶۵ کیلومتری شمال بصره واقع گردیده بود. حرورا نیز روستایی کوچک نزدیک به کوفه بوده است. تاریخ نگاران بر اساس توضیحات جغرافیایی یاقوت حموی در سدهٔ سیزدهم میلادی، جایگاه حرورا را در ۳ کیلومتری جنوب کوفه تخمین زده اند. طبق منابع قرون وسطی، در دوران پیش از اسلام و در سده هفتم میلادی، حرورا در کنار فرات یا یکی از آبراهه های منشعب از آن قرار داشت. ولی محل آن در سدهٔ نهم، درون بیابان توصیف شده است. تاریخ نگار لئورا وچا ولیری بیان نموده است که احتمالاً سیستم آب نگاری منطقه دچار دگرگونی شده است. پیش زمینه. در میان دومین جنگ داخلی مسلمانان (۶۸۰–۶۹۲)، اصلی ترین
مخالف با خلافت اموی در سوریه، از سوی خلیفه خودخوانده، عبدالله بن زبیر و به مرکزیت مکه صورت می پذیرفت. برادر جوانتر ابن زبیر، مصعب فرمانداری بصره که یکی از مهمترین پادگان شهرهای عراق بود را در اختیار داشت. در سال ۶۸۵، یکی از حامیان خاندان علی به نام مختار ثقفی، به پشتوانهٔ هواداران عرب و "مَوالی" (غیرعرب های مسلمان شده) قیام نمود و فرماندار زبیری را از کوفه بیرون کرد و فرمانروای بیشتر نواحی عراق گشت. کوفه دیگر پادگان شهر بسیار مهم در عراق آن روزی بود. در نتیجه فرمانروایی زبیریان به عربستان و بصره محدود گشت. در شورش مختار، "مَوالی" همان غیرعرب های ارمنی و ایرانی بودند. آنان در طول نخستین فتوحات مسلمانان اسیر شده و بعدها به اسلام گرویده بودند یا از قشر دهقانان و صنعتگران به مختار گرویده بودند. مطابق آداب و رسوم عرب های آن دوره، هر یک از مسلمان شدگان غیرعرب به یکی از قبیله های عربی وارد می شدند اما از احترام و رتبه پایین تری نسبت به دیگر اعضا بهره می بردند و نام موالی بر آنان گذاشته می شد. اما در عمل آنان همانند بردگان اشراف قبایل عرب بودند. سیاست مورد علاقهٔ مختار در رفتار با "موالی" منجر به اعطای آزادی به آنان
گردیده بود و بدست آوردن جایگاه های اجتماعی و نظامی همسان باعرب ها از سوی "موالی" جرقهٔ شورشی نظامی از سوی اشراف کوفه علیه مختار را زد. این شورش شکست خورد و موالی دست به شکار اربابان پیشین خود زدند. پیرامون ده هزار نفر به بصره گریختند و خانه های آنان در کوفه بدست سربازان مختار منهدم گردید. برجسته ترین چهره ها میان فراریان، شبث بن ربعی و محمد بن الاشعث بودند، که از مصعب درخواست یاری نموده و او را متقاعد کردند که به رویارویی با مختار بپردازد. مصعب باتجربه ترین فرمانده اش، مهلب بن ابی صفره که در حال نبرد با خوارج بود را احضار کرده و تهاجم اش به سوی کوفه را آغاز نمود. در این هنگام روابط مختار با یکی از نیرومندترین افرادش یعنی ابراهیم بن مالک اشتر به تیرگی گراییده بود. ابن اشتر فرمانداری موصل و مناطق شرقی جزیره (بین النهرین علیا) را در دست داشت. ممکن است یکی از عوامل این جدایی، مصعب بوده باشد. نبرد مذار. مصعب جاسوسان خود را روانه کوفه نمود تا با جذب هوادارانی، نیروی مختار را در مرکز فرماندهی اش کاهش دهد. سپاه مصعب به پنج گروه تقسیم شدند که هر کدام قبیله ای از قبایل بصره را نمایندگی می کردند. قبیله بکر بن وائل به و
سیلهٔ مالک بن مسمع بکری، قبیله عبدالقیس به وسیلهٔ مالک بن منذر، قبایل ساکنان جبال به وسیلهٔ قیس بن هیثم سلمی، قبیلهٔ أزد به وسیلهٔ زیاد بن عمرو و بنی تمیم توسط احنف بن قیس فرماندهی می شدند. فرماندهی جناح چپ برعهدهٔ مهلب بن ابی صفره قرار گرفت، و جناح راست به عمر بن عبیدالله سپرده شد. پیاده نظام او به وسیلهٔ عباد بن حصین فرماندهی می شد. علاوه بر سربازان بصره ای، فراریان اهل کوفه نیز در سپاه مصعب حضور داشتند. مختار با آگاهی یافتن از تحرکات مصعب، اهالی کوفه را گردآورد و به آنان وعدهٔ پیروزی در مذار را داد. سپاه او به وسیلهٔ احمر بن شُمیط فرماندهی می شد. برخی از سربازان مختار که همراه با ابن اشتر در موصل بودند پس از آنکه ابن اشتر به نامه های مختار بی توجهی نمود به سوی مختار بازگشتند. جناح راست سپاه ابن شمیط به وسیلهٔ عبدالله بن کامل شاکری و عبدالله بن وهب جناح چپ سپاه او را فرماندهی می کردند. فرماندهی پیاده نظام برعهدهٔ خطیر بن اسماعیل کندی و فرماندهی سواره نظام به عبدسلولی واگذار گردید. فرماندهی "موالی" برعهدهٔ محافظ مخصوص مختار یعنی کیسان ابوعمره قرار داشت. ابن شمیط به سوی بصره حرکت نمود و در مذار اردو زد و کمی
بعد مصعب به رویارویی با او شتافت. با آنکه نیروهای "موالی" سوار بر اسب بودند اما فرمانده جناح چپ سپاه ابن شمیط یعنی عبدالله بن وهب، که احتمالاً از "موالی ها" بیزار بود، پیشنهاد داد از آنجایی که آنان ضعیف هستند و در صورت حمله احتمال دارد که از جنگ بگریزند، بنابراین بهتر است که پیاده به میدان بروند. ابن شمیط این پیشنهاد را پذیرفت و به "موالی" دستور داد تا از اسب پیاده شوند. پیش از نبرد، هر دو سوی نبرد نیروهایشان را احضار نمودند تا از آنان بر اقتدار و فرمانبرداری از رهبرانشان یعنی ابن زبیر و مختار گواهی بگیرند. حملهٔ سواره نظام عباد با شکست روبرو گردید. سپس، مهلب به جناح راست کوفی ها که به وسیلهٔ ابن کامل شاکری فرماندهی می شد، حمله کرد و آنان را شکست داد. جناح راست سپاه بصره به جناح چپ کوفی ها حمله برد و آنان را شکست داد. کمی بعد فرمانده کل نیروهای کوفی یعنی احمر بن شُمیط شکست خورد و کشته شد. مهلب به سواران خود دستور داد بر پیاده نظام کوفی ها بتازند که باعث گریختن کوفی ها گردید. سپس مصعب، محمد بن اشعث را همراه با سوارانش اعزام نمود تا بر فراریان یورش برند و به آنان گفت: «انتقامتان را بگیرید [از "موالی ها"]!» بسیا
ری از سوارهای کوفی توانستند بگریزند ولی بیشتر پیاده نظام کوفی کشته شدند یا به اسارت درآمدند. همهٔ اسیران به دست کوفی های مهاجر در سپاه مصعب کشته شدند. برخلاف پیش بینی ابن وهب، "موالی" مقاومت شدیدی از خود نشان دادند و شمار زیادی از آنان کشته شدند. رهبر آنان ابوعمره کیسان نیز احتمالاً در همین نبرد کشته شد زیرا پس از این رویداد دیگر در منابع از او یاد نشده است. بازماندگان سپاه مختار به کوفه عقب نشستند و خبر شکست شان را به مختار رساندند. این اخبار حیثیت مختار را لکه دار نمود. با توجه به وعدهٔ او در مورد پیروزی، "موالی های" تحت امرش که به میدان نرفته بودند، گفتند: «او این بار دروغ گفت». مختار اظهار کرد: «به خداوند از غلامان ["موالی"] کشتاری کرده اند که هرگز مانند آن را کسی نشنیده». منابع تاریخی تاریخ دقیق این رویداد را ذکر نکرده اند ولی تاریخ نگاران امروزی تخمین زده اند که این واقعه احتمالاً در میانهٔ سال ۶۸۶ م اتفاق افتاده باشد. نبرد حرورا. مصعب دست به تعقیب فراریان کوفی زد؛ و از آنجایی که قصد داشت سریعاً خود را به کوفه برساند، سواره نظام را از راه زمین و پیاده نظام و تدارکات مورد نیاز را از راه قایق و فرات به سو
ی کوفه راهی نمود. مختار با آگاهی از این رویداد استحکامات کاخ کوفه را بهبود داد و به جمع آوری تدارکات مبادرت ورزید و کوفه را تحت فرماندهی عبدالله بن شداد قرار داد. سپس او به سلیحین رفت، این مکان میان حیره و قادسیه واقع گردیده بود. او در اینجا بر روی فرات سد زد و آب آن را به کانال هایی که به قادسیه و حیره منتهی می شد هدایت نمود در نتیجه قایق های مصعب به گل نشستند؛ بنابراین سربازان مصعب مجبور گردیدند که پیاده ادامه راه را طی کنند در همین حال مصعب و سواران تحت امرش به سد حمله کردند و آن را از بین بردند و به سوی کوفه تاختند. مختار اردوی خود را به حرورا منتقل نمود تا از ورود مصعب به کوفه جلوگیری نماید. مصعب خیلی زود به حرورا رسید. فرماندهی سپاه کوفیان همراه او برعهدهٔ محمد بن اشعث قرار داشت. مهلب در جناح راست و جناح چپ به وسیلهٔ عمر بن عبیدالله فرماندهی می شدند. فرماندهی پیادگان نیز به مقاتل بن مسمع بکری واگذار گردید. مختار، عبدالله بن قراد خثعمی را به فرماندهی "شرطه هایش" منصوب نمود. جناح راست و چپ سپاه او به ترتیب به وسیلهٔ سلیم بن یزید کندی و سعید بن منقذ ثوری فرماندهی می شدند. فرماندهی سواران و پیادگان نیز به ت
رتیب به عمر بن عبدالله نهدی و مالک بن عمر نهدی واگذار گردید. مالک بن عمر یکی از کهنه سربازانی بود که در نبرد صفین سال ۶۵۷ نیز حضور داشت. هنگامی که دو سپاه به نزدیکی یکدیگر رسیدند، مختار به سوی هر یک از پنج قسمت سپاه مصعب، دسته ای از نیروهایش را روانه نمود و خودش در میان سربازانش ماند. نیروهای مختار توانستند در برابر نیروهای بصره ای بکر و عبدالقیس موفقیت هایی کسب کنند و آنان را عقب برانند. سپس آنان موفق شدند یک پنجم اهل جبال را نیز عقب زنند و به مصعب نزدیک شوند. در همین هنگام مصعب همراه با سربازانش بر جایگاه مرتفعی سنگر گرفته و به سوی سربازان مختار تیراندازی می نمود. در همین میان و با نهیب مصعب، مهلب همراه به سربازان ازدی و تمیمی به نیروهای مختار یورش بردند و ضربات سختی به آنان وارد نمودند گرچه نبردی سخت تا هنگامهٔ غروب به درازا انجامید. از میان کشته شدگان می توان به عمر بن عبدالله، مالک بن عمرو، سعید بن منقذ و ۷۰ تن از سوارانش، سلیم بن یزید و ۹۰ تن از سوارانش و محمد بن اشعث و بیشتر سوارانش اشاره نمود. مختار که همراه شرطه هایش می جنگید، که حداقل سه تن از آنان نیز کشته شدند. مختار در میان کوچه شبث در ورودی جنوب
ی کوفه به مقاومت پرداخت ولی سرانجام مجبور گردید همراه با سایر محافظانش که زنده مانده بودند به درون کاخ کوفه عقب بنشیند. بز طبق جمع بندی تاریخ نگار جرالد هاثینگ، «برتری بدست امده» توسط زبیریان در مذار باعث تضعیف و شکست نیروهای مختار در حرورا گردید. پیامد. نیروهای مصعب تلاش کردند تا وارد کوفه شوند و مختار را درون کاخش به محاصره دربیاورند. مدافعان مختار مقاومت اندکی دربرابر سپاه مصعب نشان دادند و آنان وارد شهر گشتند. در نتیجه محاصره چهار ماه به درازا انجامید. در هنگام محاصره مختار و ۲۰۰ تن از مدافعان یکبار به حمله کنندگان یورش بردند و ۱۰۰ تن از آنان را پراکنده کردند. آنان به درون کاخ بازگشتند و محاصره ادامه یافت. سرانجام مختار به همراه نوزده تن از یارانش کاخ را ترک و در آخرین رویارویی شان به سپاه مصعب، کشته شدند. این رویداد در ۳ آوریل ۶۸۷ میلادی به وقوع پیوست. مصعب تحت فشار اشراف کوفه که در اردوی او بودند همانند عبدالرحمن پسر محمد بن اشعث، تضمین نمود که از طرفداران و پشتیبانان مختار در کوفه، کشتار گسترده ای به راه بیندازد. به گفتهٔ شرق شناس هنری لمنس، مصعب «به همان تعداد که یاران مختار از نیروهای او کشته بودند ا
ز اسیرانشان اعدام نمود». براساس روایت های ابومخنف، عبدالله بن عمر بن خطاب، مصعب را به قتل ۷۰۰۰ نفر از اهالی کوفه متهم کرد اگرچه برطبق روایت واقدی بیان می کند که مصعب جنگجویان تسلیم شدهٔ مختار درون قصر را که دربرگیرندهٔ ۷۰۰ عرب و همهٔ موالی بودند را اعدام کرد و پس از آن ۶۰۰۰ نفر از اهالی کوفه که طرفدار مختار بودند را نیز گردن زد. با از میان برداشتن مختار و پیوستن ابن اشتر به زبیریان، مصعب کنترل همهٔ عراق را بدست آورد و به سواد و جبال که از توابع کوفه بودند، افرادی فرستاد تا خراج آنان را جمع آوری نمایند.
کارمن آریستگی (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار اهل مکزیک است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی دانش آموخته دانشگاه مستقل ملی مکزیک است. در آنجا وی نخست به مطالعات جامعه شناسی پرداخت اما در ادامه به علوم ارتباطات تغییر زمینه داد. آریستگی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی و جایزه انداس شده است.
روبلاگ نوواژه ای برای بلاگ یاخته شده توسط روبات و بدون دخالت انسان است. روبلاگ ها توسط نسل جدیدی از روبات ها ساخته می شوند که قادر به نوشتن متن و آپلود تصاویر باشند. نخستین روبلاگ در اواخر سال ۲۰۰۵ میلادی ایجاد شد.
میستر گلوبال یک جشنواره زیبایی سالانه مردانه است که در سال ۲۰۱۴ تأسیس شده است. این جشنواره متعلق به شرکت "Mister Global Company Limited" است. از زمان نخستین برگزاری آن، بیش از ۶۰ کشور جهان نمایندگان خود را به این مسابقه اعزام کرده اند. اولین نسخه از جشنواره زیبایی آقای جهانی، در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۴ در پاک چونگ، تایلند برگزار شد. میستر گلوبال حال داومیر کوریلا از فیلیپین است.
آنالوگ زمین، که گاهی به آن سیاره یا قمرِ زمین مانند نیز گفته می شود؛ (هرچند که این اصطلاح می تواند به هر سیاره که دارای شباهت هایی با زمین است نیز اشاره داشته باشد و نباید با سیاره زمین سان اشتباه شود)، یک سیاره فراخورشیدی یا قمری در هر سامانه ستاره ای است، که انتظار می رود در یک موقعیت و شرایط محیطی شبیه به وضعیت موجود کرهٔ زمین؛ در ناحیهٔ کمربند حیات ستارهٔ خود قرارگرفته باشد. بر اساس این باور که؛ هرچه وضعیت یک سیاره شباهت بیشتری با زمین داشته باشد، احتمال وجود زیست پیچیدهٔ فرازمینی در آن بیشتر است، اخترزیست شناسان و اخترشناسان این احتمال را مورد توجه ویژه قرار داده اند. مدت هاست که گمانه زنی هایی بر این پایه صورت گرفته و به صورت موضوعی در علوم، فلسفه، داستان های علمی–تخیلی و نیز فرهنگ عامه ارائه و ابراز شده است. مدافعان اکتشاف و دسترسی و بهره گیری از فضا مدت هاست که به دنبال یافتن یک "آنالوگ زمین" به عنوان «خانه دوم» او هستند، در حالی که طرفداران فضا و بقا چنین سیاره ای را «خانه جدید» بالقوه برای بشریت می دانند. پیش از آغاز کاوش های علمی برای یافتن و بررسی سیاره های فراخورشیدی، بحث امکان وجود آن ها از راه
فلسفه و داستان های علمی مطرح بود. بر پایهٔ اصل میانه پذیری سیاره های مانند زمین بایستی در جاهای دیگر گیتی نیز متداول باشند، در حالی که فرضیهٔ بی همتایی زمین نشان می دهد که این گونه سیاره ها بسیار نادر هستند. هزاران سیستم ستاره ای دارای سیارهٔ فراخورشیدی که تا کنون کشف شده با سامانه خورشیدی ما تفاوت زیادی دارند و فرضیهٔ "زمین نادر" را پشتیبانی می کنند. به باور فلاسفه، اندازهٔ گستردگی جهان به گونه ای است که سیاره ای کم و بیش یکسان با زمین بایستی در جایی وجود داشته باشد. در آیندهٔ بسیار دور، ممکن است بشر با استفاده از توان فناوری خود "آنالوگ زمین" را زمینی سازی کند. بر پایهٔ فرضیه چندجهانی نیز یک آنالوگ زمین می تواند در جهان دیگری وجود داشته باشد یا حتی زمین خود نسخهٔ دیگری از چنین سیاره ای در یک جهان موازی باشد. در ۴ نوامبر ۲۰۱۳، اخترشناسان، بر اساس داده های ماموریت فضایی کپلر، گزارش دادند که در حدود ۴۰ میلیارد سیاره زمین سان می تواند در مدارهای قابل سکونت ستاره های خورشیدمانند و ستاره های کوتوله سرخ در کهکشان راه شیری در گردش باشند. تخمین زده می شود ۱۱ میلیارد از این سیاره ها در حال گردش به دور ستاره های خورشی
د مانند هستند. نزدیکترین سیاره می تواند ۱۲ سال نوری فاصله داشته باشد. یافته های علمی دهه های ۱۹۹۰ تا کنون بر گسترش دامنهٔ زمینه های اخترزیست شناسی، مدل های زیست پذیری سیاره ای و جستجوی هوش فرازمینی (SETI) تأثیر زیادی داشته است. دانشمندان تخمین می زنند که ممکن است میلیاردها سیاره به اندازه زمین در کهکشان راه شیری موجود باشند. پیشینه. بین سال های ۱۸۵۸ و ۱۹۲۰ بسیاری، و از جمله برخی از دانشمندان بر این باور بودند که مریخ سیاره ای بسیار شبیه زمین باشد، تنها خشک تر و با جوی ضخیم، شیب محوری، مدار و فصل های مشابه و همچنین تمدن مریخی که کانال های مریخی بزرگی برای مقابله با خشکی ساخته بودند. این نظریه ها توسط جووانی اسکیاپارلی، پرسیوال لوول و دیگران گسترش داده شدند. به این ترتیب، در داستان های تخیلی، سیارهٔ سرخ سیاره ای شبیه زمین اما با چشم اندازهای صحرایی مانند نقش زده شده بود. با این حال، نگاره ها و داده های مربوط به برنامه فضایی مارینر (۱۹۶۵) و کاوشگرهای فضایی وایکینگ (۱۹۷۵–۱۹۷۵) سیاره را جهانی بی ثبات و ناخوشایند نشان داد. با این حال، با ادامهٔ یافته ها، برخی از مقایسه ها با زمین باقی ماندند. به عنوان مثال، فرضیه ی
اقیانوس مریخ که منشأ آن در مأموریت های وایکینگ بود و در دههٔ ۱۹۸۰ رواج یافت. با امکان وجود آب در گذشتهٔ مریخ، این احتمال به وجود آمد که آغاز زندگی در مریخ بوده و بار دیگر تصور شبیه زمین بودن بیشتر شد. بر همین روال، تا دههٔ ۱۹۶۰، باور بسیاری از جمله برخی دانشمندان، بر این بود که زهره، نسخهٔ گرمتری از زمین با جو غلیظ و گرم و غبارآلود یا مرطوب با ابرها، آب و اقیانوس ها است. زهره در داستان ها، اغلب با شباهت هایی با زمین به تصویر کشیده شده است و بسیاری در مورد تمدن ناهید گمانه زنی کردند. این باورها در دههٔ ۱۹۶۰ به دلیل نخستین کاوشگرهای فضایی که اطلاعات علمی دقیق تری را در مورد کرهٔ زمین فراهم کردند، از بین رفتند و دانسته شد که زهره دنیایی بسیار گرم است و دمای سطح آن در حدود ۴۶۲ درجه سانتیگراد (۸۶۴ درجه فارنهایت) [۱۳]در فضایی اسیدی با فشار سطحی ۹٫۲ مگاپاسکال (1330 psi) [۱۴] است. under an acidic atmosphere with a surface pressure of . از سال ۲۰۰۴، برنامه های کاسینی-هویگنس آغاز به فاش سازی یافته های خود از قمر زحل: تیتان کرد تا یکی از شبیه ترین جاهای زمین مانند را در خارج از منطقهٔ قابل سکونت معرفی کند. با دارا بودن
یک ترکیب شیمیایی به طرز چشمگیری متفاوت، تأیید وجود دریاچه های تایتانی، رودخانه ها و فرایندهای رودخانه ای در سال ۲۰۰۷، دامنهٔ مشابهت ها با زمین گسترش یافت. مشاهدات بیشتر، از جمله پدیده های آب و هوایی، به درک بیشتر فرایندهای زمین شناختی که ممکن است در یک سیاره شبیه زمین عمل کنند کمک کرده است. تلسکوپ فضایی کپلر از سال ۲۰۱۱ رصد عبور سیاره های بالقوه زمین مانند را در منطقه های قابل سکونت منظومه های فراخورشیدی آغاز کرد. اگرچه این فناوری وسیلهٔ مؤثرتری برای شناسایی و تأیید وجود چنین سیاره هایی را فراهم کرده است، اما نتوانسته به طور قطعی نتیجه گیری کند که سیاره های کاندیدای زمین مانند بودن در واقع چگونه سیاره ای هستند. در سال ۲۰۱۳، چندین نامزد کپلر با شعاع کمتر از ۱٫۵ برابر زمین در منطقه قابل سکونت در مدار ستارگان تأیید شدند. تا سال ۲۰۱۵ به طول انجامید تا وجود نخستین سیارهٔ کاندیدای به اندازهٔ کرهٔ زمین، در حال گردش بر گرد یک ستارهٔ کاندیدا، به نام کپلر-452b، اعلام شد. ویژگی ها و معیارها. احتمال یافتن "آنالوگ زمین" بیشتر به ویژگی هایی که انتظار می رود مشابه باشند بستگی دارد و این ها به گونهٔ گسترده ای بسار متفاوت ان
د. به طور کلی تصور بر این است که سیاره ای زمین سان وجود خواهد داشت و بررسی های علمی گوناگونی با هدف یافتن چنین سیاره هایی تاکنون انجام شده است. معیارهایی مانند اندازهٔ سیاره، گرانش سطح، اندازهٔ ستاره و نوع آن (یعنی آنالوگ خورشیدی)، فاصله مداری و پایداری، شیب و چرخش محوری، جغرافیای مشابه، اقیانوس ها، شرایط هوا و آب و هوا، مغناطیس سپهری قوی و حتی حضور حیات شبیه زمینی و در صورت وجود زندگی پیچیده، که البته تعداد آن ها به این معیارها محدود نمی شود. اگر زندگی هوشمندانه ای وجود داشته باشد، برخی از جنگل ها می توانند قسمت اعظم زمین را پوشانده باشند و برخی از قسمت های زمین را شهرها پوشش دهند. همچنین برخی از عواملی که در مورد چنین سیاره ای فرض گرفته می شود ممکن است به سبب دیگر بودن تاریخ خود زمین با گذشتهٔ آن ها دگرگونه باشد. به عنوان مثال، جو زمین همیشه غنی از اکسیژن نبود و این خود یک ردپای زیستی از ظهور زندگی فتوسنتزی در آن جاست. شکل گیری، حضور، و تأثیرگذاری ماه بر این ویژگی ها؛ (مانند تأثیر نیروهای کشندی جزر و مد) نیز ممکن است در پروسهٔ یافتن "آنالوگ زمین" مشکل ایجاد کند. اندازه. بیشتر تصور می شود که اندازهٔ یک سیاره
خود عامل مهمی است، زیرا سیاره هایی با اندازهٔ زمین احتمالاً ماهیتی زمینی دارند و قادر به حفظ جوی مانند کرهٔ زمین هستند. فهرستی که نام چنین پیکرهایی را؛ با عنوان این مقاله (زمین مانند)، دربردارد شامل سیاره هایی در محدودهٔ ۰٫۸ تا ۱٫۹ برابر جرم زمین است. پیکرهای کوچک تر ار این محدوده عموماً به عنوان زیرزمین طبقه بندی می شوند و برای اندازه های بالاتر از سقف یاد شده به عنوان ابرزمین طبقه بندی شده اند. علاوه بر این، فقط سیاره های شناخته شده در محدودهٔ شعاعی ۰٫۵ تا ۲٫۰٫۰ برابر آن؛ (بین نیم تا دو برابر شعاع زمین) در این طبقه بندی قرار می گیرند.
سعیدآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کارواندر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۰۵ نفر (۳۱ خانوار) بوده است.
موتور حبیب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کارواندر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۶ خانوار) بوده است.
فرخ آباد روستایی در دهستان اسماعیلی بخش اسماعیلی شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۲۲ نفر (۴۰خانوار) بوده است.
حاجی آباد روستایی در دهستان مسکون بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۸ نفر (۱۱خانوار) بوده است.
ریگ آباد روستایی در دهستان مسکون بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۸۶ نفر (۳۰خانوار) بوده است.
علی آباد روستایی در دهستان رضوان بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان این روستا بدون جمعیت بوده است.
دربیدان روستایی در دهستان رضوان بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۴۶ نفر (۵۳خانوار) بوده است.
گلدان روستایی در دهستان رضوان بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۵۶ نفر (۱۰۵خانوار) بوده است.
سرجنگل روستایی در دهستان رضوان بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۰۴ نفر (۷۳خانوار) بوده است.
مسمومیت کوکائین عبارت است از اثرات فوری و آسیبرسان مصرف کوکائین بر بدن. اعتیاد به کوکائین و مسمومیت کوکائین می توانند هر دو در یک نفر روی دهند با این حال این دو نشانه های متفاوتی دارند. نشانه ها. کوکائین می تواند سطح هشیاری را بالا برد به فرد احساس خوب، خوشحالی، انرژی و رضایت دهد، فرد را اجتماعی تر و از نظر جنسی فعال تر کند. اثرات جانبی معمول مصرف کوکائین عبارتند از: نگرانی، افزایش دمای بدن، پارانوئید، بی استراحتی و لرزش دندان ها روی هم. اگر کوکائین به صورت بلندمدت مصرف شود می تواند باعث بی خوابی، کاهش وزن، بی اشتهایی، تاکی کاردی، توهم و هذیان شود. اثرات مرگبار احتمالی عبارتند از: بالا رفتن ضربان قلب، ضربان نامرتب قلب، بالا رفتن دمای اندام های درونی بدن، تشنج، لرزش، نارسایی کلیه، حملهٔ قلبی، سکته و نارسایی قلبی شود. افرادی که مصرف بالا دارند ممکن است دچار افسردگی ناشی از افکار خودکشی شوند.
امیرآباد روستایی در دهستان سغدر بخش جبالبارز شهرستان جیرفت استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۳ نفر (۸خانوار) بوده است.