Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، که از نظر زمانی به اظهار علنی رسالت او در باغ رضوان بسیار نزدیک بوده مشحون از آثاریست که در شادباش آن واقعه به رشته تحریر درآمده، اما به پیش بینی روزهای سخت آینده نیز می پردازد: سالهای اولیه در ادرنه (دسامبر ۱۸۶۳-مارس ۱۸۶۶ میلادی). در سالهای اولیه حضور بهاءالله در ادرنه، یعنی از پایان سفر سخت او در میانه زمستان از استامبول در ۱۸۶۳ تا بهار ۱۸۶۶، مشکلات او با میرزا یحیی در حال رسیدن به نقطه عطف خود بود، اما هنوز علنی نشده بود. آثار بهاءالله در این دوره بیشتر بر امتداد رسالت او بعد از رسالت باب و دیگر رسل قبل تأکید دارد. او همچنین مرتباً به عظمت و جلالی اشاره می نماید که هنوز آنگونه که باید به منصه ظهور نیامده: سالهای میانی در ادرنه (مارس ۱۸۶۶ - سپتامبر ۱۸۶۷ میلادی). دوره میانی اقامت بهاءالله در ادرنه و آثار او در این برهه با نگاشتن «سوره امر» آغاز می گردد. سوره ای که از شروع جریان «فصل اکبر»، که منجر به جدایی کامل بهاءالله از میرزا یحیی شد، حکایت می کند. حدود بیش از دو ده پیش از این، در زمان حیات سید باب به دلیل شهرت بهاءالله و از آنجایی که قبلاً یک بار حکم اعدام برای او صادر شده بود، ملاحظات زیادی وجود داشت
تا بهاءالله به عنوان رهبر بابیان در کانون توجه قرار نگیرد. حتی نامه های باب به بهاءالله به برادر کوچکش میرزا یحیی خطاب می شد. بهاءالله، به همراه یکی از منشیان سید باب و میرزا یحیی موافقت کردند تا میرزا یحیی که در آن زمان ۱۸ سال بیش نداشت به عنوان مقام تشریفاتی رهبری جامعه بابی معرفی شده و در خفا به دور از گزند زندگی کند تا توجه ها از بهاءالله دور شود و وی بتواند برای ادامه فعالیتهایش آزادانه تر عمل کند. خطری که آن زمان بهاءالله را تهدید می کرد از جانب امیرکبیر بود. اگر امیرکبیر به نقش کلیدی بهاءالله در جامعه بابی پی می برد حتماً او را به قتل می رساند. بعد از تیرباران باب، بهاءالله جامعه به شدت سرکوب شده بابی را احیاء کرد و به عنوان رهبر برجسته آن شناخته شد. هر چه احترام بابیان به بهاءالله بیشتر می شد بر کینه و حسادت میرزا یحیی که خود دعوی رهبری داشت افزوده می شد. در سالهای پایانی دوره ادرنه انتشار دعوی بهاءالله به عنوان موعود دیانت بابی، یعنی من یظهره الله، مقام میرزا یحیی را تحت الشعاع قرار داد و بر شدت حسادت وی افزود، تا آنجا که حتی در صدد قتل بهاءالله برآمد. این دوره نسبتاً کوتاه اما پر فراز و نشیب با تحری
ر اثری به نام «لوح مباهله» که فصل الخطابی ست بین بهاءالله و میرزا یحیی پایان می پذیرد. در بیشتر این برهه زمانی بهاءالله انزوا اختیار می کند. او در بیشتر آثار خود که در این یک سال و اندی نگاشته شده به این گوشه نشینی اشاره می نماید و همچنین مفصلاً به رد ادعاهای میرزا یحیی می پردازد و از توطئه های او برای قتل خویش پرده برمی دارد. بهاءالله در این دوره از بابیانی که همراه او تبعید شده بودند خواست که بین میرزا یحیی و او یکی را انتخاب کنند. تقریباً همه بابیان بهاءالله را انتخاب کردند، همچنین به صورت فزاینده ای بابیان ایران به وی گرویدند. بهاءالله در این دوره همچنین به گسترش پیام خود به فراسوی جامعه بابی ادامه می دهد. برخی از شناخته شده ترین آثار او در این محدوده زمانی به قرار ذیل است: آخرین سال در ادرنه (سپتامبر ۱۸۶۷ - اوت ۱۸۶۸ میلادی). این سال، که با جدایی نهایی مسیر بهاءالله از میرزا یحیی آغاز و با تبعید او به عکا خاتمه می یابد، یکی از پربارترین سال های رسالت چهل ساله اوست. ده ها اثر از مجموع آثار بیشتر شناخته شده بهاءالله که گستره وسیعی از مواضیع را در بر می گیرند مربوط به همین یک سال است که موضوع هائی از قبیل جد
ایی او از میرزا یحیی، زندگی پس از مرگ، عدالت، تاریخ، کیمیا، و طب را شامل می شوند. به علاوه در همین دوره است که او به طور اخص امپراتور فرانسه، شاه ایران، و صدر اعظم دربار عثمانی را در آثار خطی جداگانه مخاطب قرار می دهد و رسالت خویش را به ایشان اعلان می نماید. آثار عمده این دوره به قرار ذیل است. فصل اثمار بهیّه: عکا (۱۸۶۸–۱۸۹۲ میلادی). دوران اقامت بهاءالله در عکا طولانی ترین دوره رسالت اوست که شاهد بلوغ تدریجی و به ثمر رسیدن نهال این رسالت نیز هست. بلوغی که خود را در آینه وسعت هر چه بیشتر و شمول جهانی دایره آثار او متجلی می سازد. تا بدینجا بهاءالله توانسته بود تا اکثریت جامعه بابی را در صف پیروان خویش درآورد و حال می توانست توجه خود را بیش از پیش به تأثیرات جهانی و فرهنگی آیین جدید التأسیسش معطوف سازد. در این بیست و چهار سال او ابتدا به تکمیل اعلان رسالت خویش به تاجداران و زمامداران عالم پرداخت و سپس فرائض و احکام دیانت بهائی را تشریع نمود و سرانجام برای درانداختن طرحی نو در عالم به تشریح تعالیم اجتماعی جهان شمول آیینش پرداخت. سالهای اولیه در عکا (۱۸۶۸–۱۸۷۳ میلادی). آثار بهاءالله در این سالها، که شامل دو سال او
لی که او و خانواده او در زندان عکا تحت سخت ترین شرایط می زیستند نیز هست، عمدتاً در تکمیل رسائل او خطاب به سلاطین و امرای عالم، که با نگاشتن «سوره ملوک» در ادرنه آغاز شده بود، به رشته تحریر درآمده. نکته قابل ملاحظه در سرتاسر این رسائل این که بهاءالله به صورت تدریجی اما منسجم و با در نظر گرفتن شرایط زمانه و ظرفیت مخاطب مطالبش را در باب حکمرانی بیان می کند تا حکمرانان به صورت تدریجی گام هایی برای حرکت به سوی الگوی ایدئال حکومت بردارند. به عنوان مثال وی ایده دموکراسی را به مرور مطرح می کند تا مورد سوء برداشت قرار نگیرد و رد نشود. از طرف دیگر بهاءالله هیچ کدام از نظامهای سیاسی موجود من جمله نظامهای غربی را به معنی واقعی عادل نمی داند. به عنوان مثال دموکراسی مورد نظرِ بهاءالله رقابت های سیاسی احزاب و پیشبردِ منافعِ خاصِ گروهی توسط منتخبان را رد می کند. لازمه عدالت از دیدگاهِ بهاءالله تحولِ روحانیِ اجتماع و ایجاد تمدنی است که بر اساس آموزه های آئین او بنا شده است. در این فاصله اما او پیشنهاداتی کوتاه مدت برای بهبود شرایط موجود برای جوامع امروزی ارائه می دهد تا بشر را به صلحی سیاسی و عرفی برساند. سالهای میانی تا پایا
ن دوره عکا (۱۸۷۳–۱۸۹۲ میلادی). در طول این دوره بیست ساله از سومین تبعید بهاءالله، او تدریجاً شاهد سختگیری های کمتر و آزادی عمل بیشتری در زندگی بوده است، خصوصاً بعد از سال ۱۸۷۸ میلادی که وی اجازه می یابد تا در حومه شهر عکا سکنا بگزیند. آثار بیشتر شناخته شده او در این دوره غالباً در بسط هر چه بیشتر تعالیم جهان شمول آیینش به رشته تحریر درآمده که در این میان مجموعه زیر از این آثار را می توان شالوده تمامی تعالیم اجتماعی دیانت بهائی محسوب کرد. دیگر آثار بهاءالله در این آخرین دوره از رسالت و زندگانی او بیشتر به شرح مفاهیمی در زمینه الهیات و فلسفه می پردازد که در ادامه این فهرست درج می گردد. بهاءالله در سالهای پایانی زندگانی خود به نگارش سه اثر سرنوشت سازی می پردازد که لازمه تداوم دیانتش در نبود او را فراهم می کنند و انسجام آیین نوظهورش در آینده ایام را تضمین می نمایند. این سه اثر که در ذیل این خطوط درج گردیده اند به نوعی مهر ختمی ست که بهاءالله بر دوران چهل ساله رسالتش نشانده است.
کیم وونسول (, قبل از ۶۶۰–۶۷۵) یک فرمانده نظامی شیلا بود که تحت فرمان سی امین پادشاه شیلا و نخستین پادشاه شیلای متحد، پادشاه مونمو، به شیلا خدمت کرد و پس از آن نقش مهمی در دفاع از پادشاهی در برابر مهاجمان تانگ چین پس از فتح دو کشور امپراتوری گوگوریو و پادشاهی بکجه در سال ۶۶۸ در جنگ شیلا–تانگ داشت. وی دومین پسر ژنرال مشهور شیلایی، کیم یوشین و پسردایی پادشاه مونمو بود. پیشینه. کیم وونسول دومین پسر ژنرال کیم یوشین، و از نسل مستقیم پادشاه سورونگ، بنیان گذار گومگوان گایا بود. کیم وونسول یکی از اعضای طبقه جینگگول بود و پس از سرنگونی امپراتوری گوگوریو در مقابل نیروهای متفق تانگ-شیلا، به رتبه ژنرال پایین مقام ارتقا یافت.
لوری پنی (؛ زادهٔ ) پدیدآور، روزنامه نگار، نویسنده، وبلاگ نویس، و ستون نویس اهل بریتانیا است که برای گاردین و نیو استیتسمن می نویسد. وی چندین کتاب درباره فمینیسم نگاشته است.
اعتبارسنجی متقابل ، که گاهی با نام برآورد دَوَرانی یا آزمون بیرون از نمونه هم شناخته می شود، یک روش ارزیابی مدل است که تعیین می نماید نتایج یک تحلیل آماری بر روی یک مجموعه داده تا چه اندازه قابل تعمیم و مستقل از داده های آموزشی است. این روش به طور ویژه در کاربردهای پیش بینی مورد استفاده قرار می گیرد تا مشخص شود مدل موردنظر تا چه اندازه در عمل مفید خواهد بود. به طور کلی یک دور از اعتبارسنجی ضربدری شامل افراز داده ها به دو زیرمجموعه مکمل، انجام تحلیل بر روی یکی از آن زیرمجموعه ها (داده های آموزشی) و اعتبارسنجی تحلیل با استفاده از داده های مجموعه دیگر است (داده های اعتبارسنجی یا آزمایش). برای کاهش پراکندگی، عمل اعتبارسنجی چندین بار با افرازهای مختلف انجام و از نتایج اعتبارسنجی ها میانگین گرفته می شود. در اعتبارسنجی متقابل K لایه ، داده ها به K زیرمجموعه افراز می شوند. از این K زیرمجموعه، هر بار یکی برای اعتبارسنجی و K-1 تای دیگر برای آموزش بکار می روند. این روال K بار تکرار می شود و همه داده ها دقیقاً یک بار برای آموزش و یک بار برای اعتبارسنجی بکار می روند. در نهایت میانگین نتیجه این K بار اعتبارسنجی به عنوان یک
تخمین نهایی برگزیده می شود. به طور معمول از روش اعتبارسنجی پنج لایه یا ده لایه در پژوهش های مدل سازی و پیش بینی استفاده می شود. هدف اعتبارسنجی متقابل. فرض کنید ما یک مدل با یک یا چند پارامتر ناشناخته داریم و یک مجموعه داده که مدل مناسب است (مدل آموزشی). اگر ما یک نمونه مستقل از داده های اعتبارسنجی از همان جمعیت را به عنوان داده های آموزش در نظر بگیریم، به طور کلی معلوم می شود که این مدل داده های اعتبارسنجی متناسب با داده های آموزش نیست. اندازه این تفاوت احتمالاً بزرگ است، به خصوص اگر اندازه مجموعه داده های آموزشی کوچک باشد یا زمانی که تعداد پارامترهای موجود در مدل بزرگ باشد. اعتبارسنجی متقابل یک راه برای برآورد اندازه این اثر است. در رگرسیون خطی، مقادیر پاسخ واقعی formula_1 و n تا بردار p بعدی واریانس formula_2 را داریم. اجزای هر بردار formula_3 به صورت formula_4 است. اگر ما از کمترین مربعات برای متناسب سازی یک تابع به صورت ابرصفحهٔ formula_5 به داده های formula_6 استفاده کنیم، در واقع از خطای میانگین مربعات استفاده کرده ایم. این خطا برای پارامتر تخمین زده شده a به صورت زیر است: formula_7 اگر مدل به درستی مش
خص شده باشد می توان آن را در زیر فرض های خفیف نشان داد، که ارزش مورد انتظار MSE برای مجموعه آموزشیformula_8 است؛ بنابراین اگر ما مدل را محاسبه کنیم و محاسبات MSE را بر روی مجموعه آموزش انجام دهیم، ما یک ارزیابی دارای اریبی و محرمانه از اینکه چگونه مدل یک مجموعه داده مستقل مناسب خواهد بود، دریافت خواهیم کرد. تخمین اریبی شده را در برآورد نمونه از تناسب می نامند، در حالی که اعتبارسنجی متقابل یک برآورد غیر نمونه است. انواع متداول اعتبارسنجی متقابل. دو نوع متقابل اعتبارسنجی متمایز موجود است، اعتبارسنجی جامع و غیر جامع. اعتبارسنجی جامع. روش های اعتبارسنجی جامع روش های اعتبارسنجی متقابل هستند که تمام روش های ممکن برای تقسیم نمونه اصلی را به یک آموزش و یک مجموعه اعتبارسنجی آزمایش می کنند. اعتبارسنجی خارج از صفحه. اعتبارسنجی خارج از صفحه، شامل استفاده از مشاهدات P به عنوان اعتبارسنجی و مشاهدات باقی مانده به عنوان مجموعه آموزشی است. این امر در تمام روش ها برای کاهش نمونه اصلی در مجموعه اعتبارسنجی مشاهدات و یک مجموعه آموزشی تکرار می شود. این روش نیازمند آموزش و تأیید مدل formula_9 بار است جایی که formula_10 تعداد مشاهدا
ت در نمونه اصلی است و formula_9ضریب دوجمله ای است. برای formula_12 و هر مقدار متوسط بزرگ formula_10 این روش می تواند از نظر محاسباتی غیر عملی باشد. برای مثال با formula_14 و formula_15 صد درصد formula_16. اعتبارسنجی یک طرفه. اعتبارسنجی یک طرفه (loocv) یک مورد خاص از اعتبارسنجی متقابل با formula_17 است. این فرایند شبیه جک نایف است؛ با این حال، با اعتبارسنجی متقابل، آمار روی نمونه سمت چپ را محاسبه می کند، در حالی که جک نایف تنها یک آماره از نمونه های نگه داشته شده را محاسبه می کند. اعتبارسنجی یک طرفه نیازمند زمان محاسباتی کمتری نسبت به اعتبارسنجی متقابل است زیرا تنها به این دلیل وجود دارد که formula_18 به جای formula_19 عبور می کند. اگرچه formula_10 ممکن است هنوز به زمان محاسبات زیادی نیاز داشته باشد، که در این صورت روش های دیگری مانند روش اعتبارسنجی k فولد ممکن است مناسب تر باشد. الگوریتم شبه کد. ورودی. x (بردار طول N با مقادیر x - مقدار نقاط داده) y (بردار طول N با مقادیر y از نقاط داده) خروجی. err (تخمین خطای پیش بینی) مراحل. err ← ۰ برای i ← 1... , N تعریف زیرمجموعه هایی که اعتبارسنجی را تعریف کنید: x_in ←
(x[1]... , x[i − 1], x[i + 1]... , x[N]) y_in ← (y[1]... , y[i − 1], y[i + 1]... , y[N] x_out ← x[i] err ← err + (y[i] − y_out)^2 end for err ← err/N اعتبارسنجی فراگیر. روش های اعتبارسنجی فراگیر، تمام روش های تقسیم نمونه اصلی را محاسبه نمی کنند. این روش ها تقریب هایی از اعتبارسنجی متقابل را نشان می دهند. اعتبارسنجی متقابل k-fold:. در این نوع اعتبارسنجی متقابل، نمونه اصلی به طور تصادفی به زیرنمونه های فرعی با اندازه k تقسیم می شود. از زیرنمونه های فرعی k، یک زیرنمونه منفرد به عنوان داده های اعتبارسنجی برای آزمایش مدل حفظ می شود و زیرنمونه های k - ۱ به عنوان داده های آموزشی استفاده می شوند. سپس فرایند اعتبارسنج متقابل، که k بار تکرار می شود، با هر یک از نمونه های k به طور دقیق یک بار به عنوان داده های اعتبارسنجی مورد استفاده قرار می گیرد. پس از آن نتایج k می تواند برای تولید یک برآورد واحد به طور میانگین قرار بگیرد. مزیت این روش بیش از نمونه گیری تصادفی تکراری است (مراجعه به پایین) و در واقع این است که همه مشاهدات برای هر دو آموزش و اعتبار مورد استفاده قرار می گیرند، و هر مشاهده برای اعتبارسنجی به طور دقیق استف
اده می شود. برای مثال، تعیین k = ۲، در اعتبارسنجی متقابل k-fold برابر ۲ است. در اعتبارسنجی متقابل 2-fold ما به طور تصادفی مجموعه داده ها را به دو دسته formula_21 و formula_22 جابه جا می کنیم. به طوری که هر دو مجموعه با اندازه مساوی باشند. این روش یک اعتبارسنجی متقابل خارج از صفحه است. این دسته ها به گونه ای انتخاب شده اند که مقدار پاسخ متوسط تقریباً در همه دسته ها برابر است. در طبقه بندی دوتایی، این به این معنی است که هر دسته تقریباً شامل نسبت های مشابه دو نوع از برچسب های کلاس می باشد. روش برگزاری:. در روش holdout، ما به طور تصادفی نقاط داده را به دو مجموعه formula_21 و formula_22 اختصاص می دهیم که به ترتیب مجموعه آموزشی و مجموعه آزمایش نامیده می شوند. اندازه هر یک از مجموعه ها اختیاری است اگرچه معمولاً مجموعه آزمایش از مجموعه آموزشی کوچک تر است. در اعتبارسنجی متقابل معمول، چندین دور با هم جمع می شوند؛ در مقابل، روش برگزاری، به تنهایی، شامل یک اجرا است. اعتبارسنجی تصادفی زیرنمونه تکراری. این روش که به عنوان اعتبارسنجی مونت کارلو شناخته می شود، داده ها را به طور تصادفی به آموزش و اعتبارسنجی تقسیم می کند. برای
هر کدام از این تفکیک، مدل متناسب با داده های آموزشی است، و دقت پیش بینی با استفاده از داده های اعتبارسنجی ارزیابی می شود. نتایج پس از آن تقسیم می شود. مزیت این روش این است که نسبت بخش آموزش / اعتبارسنجی به تعداد تکرارها بستگی ندارد. عیب این روش این است که برخی از مشاهدات ممکن است هرگز در اعتبارسنجی زیرنمونه انتخاب نشوند، در حالی که برخی دیگر ممکن است بیش از یک بار انتخاب شوند. به عبارت دیگر، اعتبار مجموعه ها ممکن است همپوشانی داشته باشند. این روش همچنین تغییر مونت کارلو را نشان می دهد، به این معنی که اگر تحلیل با تقسیم تصادفی متفاوتی تکرار شود، نتایج تغییر خواهند کرد. همان طور که تعداد تقسیم تصادفی به بی نهایت نزدیک می شود، نتیجه اعتبارسنجی نمونه گیری تصادفی تکرارشونده به سمت اعتبارسنجی متقابل از متمایل می شود. در یک نوع لایه ای از این روش، نمونه های تصادفی به گونه ای تولید می شوند که مقدار پاسخ میانگین (یعنی متغیر وابسته در رگرسیون) در مجموعه آموزشی و آزمایش برابر است. معیارهای تناسب. هدف از اعتبارسنجی، تخمین سطح مورد انتظار تناسب یک مدل به مجموعه داده است که مستقل از داده هایی است که برای آموزش مدل به کار
رفته است. این روش می تواند برای تخمین هر نوع اندازه گیری کمی مناسب که برای داده ها و مدل مناسب است، استفاده شود. برای مثال، برای مشکلات طبقه بندی دوتایی، هر مورد در مجموعه اعتبارسنجی به درستی یا نادرستی پیش بینی می شود. در این شرایط نرخ خطای طبقه بندی را می توان برای خلاصه کردن تناسب مورد استفاده قرار داد، اگرچه اقدامات دیگری مانند ارزش پیش بینی کننده مثبت نیز می تواند مورد استفاده قرار گیرد. هنگامی که مقدار پیش بینی شده به طور پیوسته توزیع می شود، خطای میانگین مربعات، خطای جذر میانگین مربعات یا میانه قدر مطلق انحراف می تواند برای خلاصه کردن خطاها به کار رود. ویژگی های آماری. فرض کنید که ما یک معیار برای ترکیب F را انتخاب کرده و از اعتبارسنجی متقابل برای تولید برآوردی formula_25 از یک مدل داده های مستقل تنظیم شده از همان جمعیت به عنوان داده های آموزشی استفاده کنیم. اگر ما یک مجموعه آموزشی مستقل چندگانه را پس از توزیع یکسان تصور کنیم مقادیر حاصله برای formula_25 تغییر خواهد کرد. خواص آماری formula_25 از این تنوع حاصل می شود. برآوردکننده اعتبارسنجی (F) تقریباً بدون اریبی برای EF است. دلیل اینکه کمی دارای اریبی
است این است که مجموعه آموزشی در اعتبارسنجی متقابل کمی کوچک تر از مجموعه داده واقعی است. در تقریباً تمام شرایط، تأثیر این اریبی در این حالت محافظه کارانه خواهد بود که تناسب برآورد شده کمی در جهت پیشنهاد تناسب ضعیف متمایل خواهد بود. در عمل، این اریبی به ندرت یک نگرانی محسوب می شود. واریانس formula_25 می تواند بزرگ باشد. به همین دلیل، اگر دو روش آماری بر اساس نتایج اعتبارسنجی مقایسه شود، مهم است که توجه داشته باشید که روش با عملکرد برآورد بهتر، در واقع بهتر از دو روش دیگر نیست. برخی از پیشرفت در ایجاد فاصله های اطمینان حول برآوردهای اعتبارسنجی متقابل انجام شده است، اما این مسئله یک مشکل دشوار در نظر گرفته می شود. مسائل محاسباتی. اکثر فرم های اعتبارسنجی متقابل، تا زمانی که اجرای روش پیش بینی مورد مطالعه موجود باشد، آسان است. به طور خاص، روش پیش بینی می تواند یک " جعبه سیاه " باشد - نیازی به دسترسی داخلی به اجرای آن نیست. اگر روش پیش بینی هزینه بر باشد، اعتبارسنجی متقابل می تواند بسیار کند باشد چون آموزش باید به طور مکرر انجام شود. در برخی موارد از جمله کمترین مربعات و رگرسیون هسته، اعتبارسنجی متقابل می تواند به ط
ور قابل توجهی با استفاده از مقادیر خاص از قبل محاسبه شود که در آموزش یا با استفاده از قواعد روزآمدسازی سریع مانند فرمول شرمن-موریسون نیز مورد نیاز هستند. با این حال باید مراقب باشید که "کل خیره شدن" مجموعه اعتبارسنجی از روش آموزش حفظ شود، در غیر این صورت ممکن است منجر به اریبی شود. محدودیت ها و سوءاستفاده. اگر اعتبارسنجی و مجموعه آموزشی از همان جمعیت کشیده شوند و تنها در صورتی که تعصبات انسانی کنترل شوند، اعتبارسنجی تنها نتایج معنی دار به دست می دهد. در بسیاری از کاربردهای مدل سازی پیشگویانه، ساختار سیستم مورد مطالعه در طول زمان تکامل می یابد. هر دو این ها می توانند تفاوت های سیستماتیک بین آموزش و مجموعه های اعتبارسنجی را معرفی کنند. به عنوان مثال، اگر مدلی برای پیش بینی ارزش های سهام برای یک دوره پنج ساله خاص آموزش داده شود، برای درمان دوره پنج ساله بعدی به عنوان یک رسم از همان جمعیت غیر واقعی است. به عنوان مثال دیگر، فرض کنید یک مدل برای پیش بینی خطر فرد برای تشخیص بیماری خاص در سال آینده داده شده است. اگر مدل با استفاده از داده از یک مطالعه شامل تنها یک گروه خاص جمعیت آموزش دیده باشد (به عنوان مثال جوانان
یا مذکر)، اما بعد از آن برای جمعیت عمومی اعمال می شود، اعتبارسنجی متقابل از مجموعه آموزشی می تواند تا حد زیادی از عملکرد پیش بینی کننده واقعی متفاوت باشد. در بسیاری از کاربردها، مدل ها نیز ممکن است به طور نادرستی مشخص بوده و به عنوان تابعی از تعصبات و/ یا انتخاب های دلخواه متفاوت باشند. هنگامی که این اتفاق رخ می دهد، ممکن است این توهم باشد که سیستم در نمونه های خارجی تغییر می کند، در حالی که دلیل آن این است که مدل یک پیش بینی کننده انتقادی را از دست داده است و / یا یک پیشگویی اشتباه است. شواهد جدید این است که اعتبارسنجی متقابل به خودی خود دارای اعتبار بیرونی نیست، در حالی که یک شکل از اعتبارسنجی تجربی شناخته شده به عنوان نمونه گیری جایگزین که کنترل خطای انسانی را کنترل می کند، می تواند پیش بینی کننده بیشتری از اعتبار خارجی باشد. دلیل موفقیت نمونه گیری جابه جایی یک کنترل داخلی ساخته شده برای اریبی انسانی در ساخت مدل است. در ادامه روش های دیگری که اعتبارسنجی را مورد سوءاستفاده قرار می دهد بیان می کنیم: اعتبار متقابل برای مدل های سری زمانی. از آن جا که ترتیب داده ها مهم است، اعتبارسنجی متقابل ممکن است برای مدل ه
ای سری های زمانی مشکل ساز باشد. یک رویکرد مناسب می تواند استفاده از زنجیره سازی جلوسو باشد. کاربرد. اعتبار متقابل را می توان برای مقایسه عملکرد رویه های مدل سازی پیشگویانه مختلف مورد استفاده قرار داد. برای مثال، فرض کنید که ما به نویسه خوان نوری علاقه مند هستیم و ما در حال بررسی استفاده از هر دو ماشین بردار پشتیبانی و الگوریتم نزدیک ترین همسایگان k هستیم. با استفاده از اعتبارسنجی متقابل، می توانیم این دو روش را به صورت دقیق مقایسه کنیم. اگر ما روش های مبتنی بر نرخ خطای نمونه آن ها را مقایسه کنیم، به نظر می رسد روش KNN بهتر عمل کند. اعتبارسنجی متقابل نیز می تواند در انتخاب متغیر استفاده شود. فرض کنید که ما از سطوح بیان ۲۰ پروتئین برای پیش بینی اینکه آیا یک بیمار سرطانی به یک دارو واکنش نشان می دهد یا خیر استفاده می کنیم. یک هدف عملی تعیین این است که کدام زیرمجموعه از ۲۰ ویژگی باید برای تولید بهترین مدل پیش بینی استفاده شود. برای اکثر روش های مدل سازی، اگر ما از زیرمجموعه های ویژگی با استفاده از نرخ خطا در نمونه مقایسه کنیم، بهترین عملکرد زمانی رخ خواهد داد که تمام ۲۰ ویژگی استفاده شود. با این حال تحت اعتبار مت
قابل، مدل با بهترین تناسب، به طور کلی شامل یک زیرمجموعه از ویژگی هایی است که واقعاً مفید هستند.
جنگ شیلا–تانگ (۶۶۸-۶۷۶ م.) بین سلسله کره ای شیلا و سلسله چینی تانگ که بلافاصله پس از فتح گوگوریو و باکجه توسط تانگ و شیلا رخ داد. پس از اینکه سلسله های تانگ و شیلا برای نابودی بکجه و گوگوریو متحد شدند، توافق کردند که رود ته دونگ را به عنوان مرز بین دو کشور ایجاد کنند و یک اتحاد نظامی تشکیل دادند. با این حال، پس از اینکه سلسله تانگ گوگوریو را نابود کرد، وعده خود را با شیلا زیر پا گذاشت و با طرح تقسیم داخلی شیلا، تلاش کرد تا کل شبه جزیره کره از جمله شیلا را به سلسله تانگ پیوند دهد. در نبرد قلعه مِسو که در سال ۶۷۵ بعد از میلاد در گرفت، ۳٠ هزار تیرانداز و نیزه دار شیلایی به رهبری مونمو بزرگ موفق شدند ۲٠٠،٠٠٠ سواره نظام چینی سلسله تانگ را در یک نبرد تمام عیار شکست دهند. در سپتامبر ۶۷۵ امپراتور گائوزونگ تانگ ۲٠٠ هزار سرباز برای نابودی شیلا فرستاد. در ۲۲ جنگی که بین شیلا و سلسله تانگ اتفاق افتاد ارتش شیلا ۳٠ هزار اسب به غنیمت گرفت و آنها چهار هزار سرباز را کشته و پیروز شدند. پیش زمینه. اتحاد میان شیلا و تانگ از ابتدا یک اقدام عمل گرایانه و موقتی بود که برای از میان برداشتن رقبای مشترک، یعنی بکجه و گوگوریو، شکل گرفت.
شیلا که از هر سو توسط (گوگوریو در شمال، بکجه در غرب و متحد آن، ژاپن وا در شرق) محاصره شده بود، برای بقا و کسب برتری منطقه ای تلاش می کرد. پس از آنکه درخواست کمک شیلا از سوی گوگوریو رد شد، این حاکمیت به عنوان آخرین راه چاره به امپراتوری تانگ روی آورد. از سوی دیگر، تانگ که در تهاجمات پیشین خود به گوگوریو شکست خورده بود، اتحاد با شیلا را یک ضرورت استراتژیک برای گشودن جبهه ای دوم علیه گوگوریو می دید. یکی از دلایل اصلی کینه و اختلاف، نقض توافق اولیه توسط تانگ بود. امپراتور تای زونگ به شیلا وعده داده بود که در ازای همکاری نظامی، سرزمین های جنوب پیونگ یانگ را به این پادشاهی واگذار خواهد کرد. اما پس از پیروزی ها، جانشین او، امپراتور گائوزونگ، این وعده را زیر پا گذاشت و نیات واقعی تانگ برای سلطه کامل بر شبه جزیره را آشکار ساخت. این پیمان شکنی، اعتماد شکننده میان دو متحد را به کلی از بین برد و زمینه را برای رویارویی نظامی فراهم کرد. زیاده خواهی امپراتوری تانگ. بلافاصله پس از سقوط بکجه در سال ۶۶۰ و گوگوریو در سال ۶۶۸، تانگ برای اداره مستقیم سرزمین های فتح شده اقدام کرد. این امپراتوری فرمانداری نظامی اونگجین (熊津都督府) را
در قلمرو سابق بکجه و مهم تر از آن، فرمانداری کل برای آرام سازی شرق (安東都護府) را با مرکزیت پیونگ یانگ برای حکومت بر سرزمین های سابق گوگوریو تأسیس کرد. قلمرو گوگوریو به طور نظام مند به ۹ فرماندهی، ۴۲ بخش و ۱۰۰ شهرستان تقسیم شد. جاه طلبی تانگ به شیلا نیز کشیده شد. در اقدامی که اساساً حاکمیت شیلا را به چالش می کشید، تانگ فرمانداری نظامی گِریم (雞林大都督府) را در خاک شیلا تأسیس کرد و پادشاه مونمو را به عنوان فرماندار کل آن منصوب نمود. این اقدام عملاً با شیلا نه به عنوان یک متحد، بلکه به عنوان یک استان وابسته در نظام اداری تانگ رفتار می کرد. تانگ با ترتیب دادن پیمانی موسوم به پیمان چیریسان (就利山會盟) میان بویو یونگ (شاهزاده ای از بکجه که توسط تانگ به ریاست فرمانداری اونگجین منصوب شده بود) و پادشاه مونمو، خود را به عنوان حاکم و داور نهایی در شبه جزیره معرفی کرد و سلطه خود را بیش از پیش تثبیت نمود. این اقدامات از منظر تانگ، رویه ای استاندارد برای الحاق سرزمین های جدید به امپراتوری بود، همان طور که در آسیای مرکزی نیز اجرا می شد. از دیدگاه جهان بینی چینی تیانشیا (天下) یا همه زیر آسمان، شیلا یک دولت فرعی بود و اداره مستقیم شبه جزی
ره توسط تانگ، امتداد طبیعی رسالت امپراتوری محسوب می شد. اما مقاومت امپراتوری شیلا بر پایه ای متفاوت استوار بود: این ایده که سه هان (گوگوریو، بکجه و شیلا) یک حوزه سیاسی و فرهنگی متمایز را تشکیل می دهند. بنابراین، جنگ شیلا و تانگ در هسته خود یک درگیری ایدئولوژیک بر سر تعریف سیاسی شبه جزیره کره بود: آیا این سرزمین استانی از امپراتوری تانگ است یا یک امپراتوری مستقل و یکپارچه متشکل از شیلا، گوگوریو و بکجه؟ پاسخ راهبردی شیلا. پادشاه مونمو از شیلا با درک این تهدید وجودی، به سرعت از جایگاه متحد تانگ به رهبر یک مقاومت فراگیر در شبه جزیره تغییر موضع داد. راهبرد او، متحد کردن همان نیروهایی بود که به تازگی در شکست دادنشان مشارکت کرده بود. شیلا فعالانه از بقایای ارتش ها و مردم بکجه و گوگوریو حمایت کرد و آن ها را در ساختار نظامی خود ادغام نمود. این یک شاهکار دیپلماسی و کشورداری بود. شیلا به رهبران جنبش احیای گوگوریو مانند گوم موجام و گو یونمو، و بعدها آنسونگ، پناه و پشتیبانی داد و پادشاه مونمو، آنسونگ را به عنوان پادشاه دولت دست نشانده بودوک (보덕국) منصوب کرد. این اقدامات، درگیری را از یک جنگ صرف میان شیلا و تانگ به یک جنگ ا
ستقلال طلبانه گسترده تر علیه اشغالگری تانگ تبدیل کرد. پادشاه مونمو با درک صحیح این موضوع که تهدید سلطه مستقیم چین، ترسی بزرگ تر و متحدکننده تر از رقابت های تاریخی است، توانست بر دشمنی های دیرینه غلبه کند. او با حمایت از چهره هایی مانند آنسونگ، به نخبگان گوگوریو و بکجه راهی برای حفظ جایگاه و مبارزه برای یک هدف مشترک پیشنهاد داد، به جای آنکه توسط تانگ سرکوب یا به اجبار کوچانده شوند. این راهبرد، ارتش شیلا را به یک نیروی چندقومیتی تبدیل کرد که بعدها در ترکیب ۹ لژیون شیلا متحد نیز بازتاب یافت و به این پادشاهی، نیروی انسانی و مشروعیت لازم برای به چالش کشیدن ارتش تانگ را بخشید. شیلا اقدامات خود را تحت ایدئولوژی قدرتمند سام هان ایلتونگ (三韓一統) یا اتحاد سه هان برقرار کرد و خود را به عنوان متحدکننده مشروع مردم کره در برابر یک قدرت خارجی معرفی نمود. این ایدئولوژی، توجیهی حیاتی برای جنگ فراهم آورد و به یکپارچه سازی جمعیت های گوناگون کمک شایانی کرد. نبرد اول. در مرحله نخست جنگ، شیلا ابتکار عمل را به دست گرفت. یک نیروی مشترک ۲۰ هزار نفری از شیلا و گوگوریو، به رهبری ژنرال شیلایی سول او-یو و ژنرال گوگوریویی گو یونمو، از رودخا