Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از هرج و مرج و عملیات نظامی برای غارت سوء استفاده می کردند انجام داد. این دوره از جنگ نامنظم بعدها به عنوان «جنگ مرگ» نامیده شد چرا که تاکتیک های بی رحمانه ای در آن بکار گرفته می شد. در این جنگ نه چریک ها و نه سربازان دولتی اسیر نمی گرفتند بلکه هر کسی که دستگیر می کردند را می کشتند. تنها بعد از اینکه در سال ۱۸۲۲ گروه ویسنته بناویدس از بین رفت منطقه آرام شد. استقلال. در شیلی نبرد متناوب تا سال ۱۸۱۷ ادامه یافت، این نبرد توسط ارتشی به رهبری برناردو اوهیگینز، وطن پرست ترین فرد سرشناس در شیلی، و خوزه د سن مارتین، قهرمان نبرد استقلال آرژانتین، در کوه های آند شیلی با نیروهای اسپانیایی ادامه یافت تا اینکه ارتش امپراتوری اسپانیا شکست خورد. در ۱۲ فوریه ۱۸۱۸، شیلی تحت رهبری اوهیگینز به عنوان یک جمهوری مستقل اعلام موجودیت کرد و به رسمیت شناخته شد.
ایوان پاسر (؛ زادهٔ – درگذشته ۹ ژانویه ۲۰۲۰) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل جمهوری چک بود. او یکی از چهره های شاخص موج نوی چکسلواکی در اواسط دههٔ ۶۰ میلادی است و همکاری نزدیکی با میلوش فورمن در بسیاری از فیلم هایش داشته است. به دنبال تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی در ۱۹۶۸ میلادی، ایوان پاسر با مساعدت های کارلو پونتی از کشور خارج و به غرب آمد و از آن هنگام به بعد، در ایالات متحده آمریکا زندگی می کند. از فیلم هایی که در آن ها نقش داشته می توان به "راه کاتر" "خانه به دوش" اشاره نمود.
پاول یوراچک (؛ – ) فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل جمهوری چک بود. او دانش آموخته دانشکده سینما و تلویزیون آکادمی هنرهای نمایشی پراگ و یکی از چهره های مهمِ «موج نوی چکسلواکی» در اواسط دههٔ ۶۰ میلادی بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بابونه ها" اشاره نمود.
باراندوف استودیوز () مجموعه ای از استودیوهای فیلم سازی مشهور در شهر پراگ جمهوری چک است. این مجموعه، بزرگترین استودیوی فیلم سازی در جمهوری چک و یکی از بزرگترین استودیوهای اروپاست. چندین فیلم از محصولات این استودیو، برندهٔ جایزه اسکار شده اند و در روزگار اخیر به آن لقب «هالیوود اروپا» یا «هالیوود شرق» داده اند. برخی از فیلم های هالیوودی که بخش هایی از آنها، در این استودیو ساخته شده است عبارتند از: "مأموریت غیرممکن، ، هویت بورن، کازینو رویال، ، ، برف شکن، ون هلسینگ، پسر جهنمی، تیرانداز" و "بیگانه علیه غارتگر". رومن پولانسکی کارگردان مشهور فرانسوی-لهستانی، این استودیوها را بهترین استودیوی فیلم سازی جهان می داند. برخی از کارگردانان برجسته ای که با این استودیوها همکاری نزدیک داشته اند عبارتند از: میلوش فورمن، یرژی منتسل، وویکش یاسنی، ویه را خیتیلووا، یان نیمک، المار کلوس، یان کادار، ایوان پاسر و پاول یوراچک از سایر تولیدات این استودیوها می توان به "پت و مت"، "آدلا هنوز شام نخورده"، "آمادئوس"، "زیرزمین"، "کلیا"، "بینوایان"، "استالینگراد"، "بابونه ها"، "فروشگاه در خیابان اصلی"، "زوس یهودی"، "ینتل"، "کافکا" و "از روی
قطارها چشم برندار" اشاره کرد.
رود بی بازگشت () فیلمی در ژانر وسترن به کارگردانی اتو پرمینجر و بازیگری رابرت میچام و مریلین مونرو است که در سال ۱۹۵۴ توسط تکنی کالر ساخته و توسط شرکت فاکس قرن بیستم منتشر شد.
چگونه می توان با یک میلیونر ازدواج کرد () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و کمدی-درام به کارگردانی ژان نگولسکو است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد.
میمون بازی () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی هاوارد هاکس است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. داستان. دکتر بارنابی فولتون (کری گرانت)، یک محقق شیمیدان در شرکت شیمیایی آکسلی، در حال تلاش برای تولید یک اکسیر جوانی است. در این حین یکی از شامپانزه های دکتر فولتون، استر، یک محلول شیمیایی را درون آب سردکن می ریزد و...
زحمت در زدن به خودت نده () فیلمی در ژانر نوآر به کارگردانی روی وارد بیکر است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. خلاصه داستان. جد تاورز خلبانی است که برای ملاقات با دوست دخترش لین لزلی که در یک هتل مجلل خواننده است به نیویورک می آید. لین به جد میگوید که تصمیم دارد به رابطه شان پایان بدهد چرا که جد فردی بی عاطفه و بی احساس است که به اطرافیانش اهمیت نمیدهد. پس از این مشاجره جد به اتاقش در هتل باز میگردد و از پنجره اتاقش دختر زیبایی را در اتاق روبرویی میبیند...
بیا قانونی اش کنیم () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد.
آشیانه عشق () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی جوزف م. نیومن است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به جون هیور، مریلین مونرو، فرانک فی، لیاتریس جوی، و مارتا ونتورت اشاره کرد.
عونی عبدالهادی ()، (زاده ۱۸۸۹ در نابلس – درگذشته ۱۹۷۰ در قاهره) از سیاستمدار ملی عرب بود. زندگی و تحصیلات. عونی عبدالهادی در سال ۱۸۸۲ در نابلس متولد شد. وی بخشی از تحصیلاتش را در استانبول ترکیه و ادامه آن را در دانشگاه سوربن پاریس گذراند. او با تعدادی از همکارانش جمعیت جوانان عرب را پایه گذاری کرد. همچنین او یکی از اعضای کمیته ای بود که دعوت به برگزاری اولین کنفرانس عربی در پاریس بریاست عبدالحمید الزهراوی نمود. فعالیت های سیاسی. عونی در سال ۱۹۳۲ در تأسیس «حزب استقلال عرب» بمثابه اولین حزب قانونی فلسطینی شرکت داشت. در سال ۱۹۳۶ کمیته عالی عربی عونی را به بغداد و سپس به ژنو فرستاد تا نقطه نظرات اعراب در زمینه تقسیم فلسطین را توزیع دهد اما مقامات انگلستان به اتهام وابستگی او به انقلاب بزرگ فلسطین اجازه بازگشت به فلسطین را به او ندادند لذا مجبور به رفتن به قاهره شد و تا سال ۱۹۴۳ در آنجا ماند. او در سال ۱۹۶۴ بریاست اداره قانونی در اتحادیه عرب منصوب و چندین سال در این سمت باقی ماند. او همچنین یکی از پایه گذاران انجمن جوانان عرب بود. درگذشت. سرانجام عونی عبدالهادی در ۱۵ مارس ۱۹۷۰ در قاهره درگذشت و در همان جا به خاک س
پرده شد.
«هیولایی فرا می خواند» () رمانی فانتزی به قلم پاتریک نس است. کتاب بر اثر ایده ای از سیوبان دود است که پیش از اینکه بتواند آن را بنویسد در اثر سرطان درگذشت و پاتریک نس نوشتن کتاب را ادامه داد. کتاب در سال ۲۰۱۱ از سوی انتشارات واکر منتشر شد و با استقبال بالای مخاطبین همراه شد. داستان در مورد پسر نوجوانی است که درگیر مشکلات و پیامدهای بیماری سرطان و مرگ مادرش است که هیولایی قصه گو هر نیمه شب به او سر می زند. اقتباسی سینمایی از اثر با کارگردانی خوان آنتونیو بایونا و بر اساس فیلم نامه ای از خود نس در سال ۲۰۱۶ پخش شد.
ریچارلیسون دِ آندراده (به ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که برای باشگاه تاتنهام و تیم ملی برزیل بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است، می توان به فلومیننزه، واتفورد و اورتون اشاره کرد. وی در سال ۲۰۱۵ فعالیت حرفه ای خود را با آمریکا مینیرو آغاز کرد و در تنها فصل خود قبل از انتقال به فلومینزه، از کامپوناتو برزیلیرو (لیگ سری ب برزیل) به قهرمانی دست یافت. وی در دو سال حضور خود در این باشگاه ۶۷ بازی و ۱۹ گل به ثمر رساند و وقتی در این رقابت ها کامپوناتو کاریوکا ۲۰۱۷ به عنوان برنده تمام شد، در تیم فصل نامگذاری شد. وی سپس برای واتفورد قرارداد امضا کرد و یک سال بعد به اورتون رفت و قرارداد امضا کرد. او بعداً در سال ۲۰۲۲ به تاتنهام هاتسپر پیوست. در سطح بین المللی، ریچارلیسون اولین بازی بزرگسالان خود را برای برزیل در سال ۲۰۱۸ انجام داد. او یکی از اعضای تیمی بود که قهرمان کوپا آمریکا ۲۰۱۹ شد، در کوپا آمریکا ۲۰۲۱ نایب قهرمان شد و در مسابقات المپیک توکیو ۲۰۲۰ مدال طلا گرفت. گل او به صربستان در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۲ به عنوان بهترین گل جام جهانی انتخاب شد. عملکرد باشگاهی. آمریکا مینیرو. ریشارلیسون دِ
آندراده در ۱۰ مه ۱۹۹۷ در نوا ونسیا متولد شد. او در دسامبر ۲۰۱۴ به عضویت مجموعه جوانان آمریکا مینیرو از رئال نوروزته درآمد. در ژوئن سال ۲۰۱۵، وی توسط سرمربی جیوانیلدو الیوویرا به تیم اول معرفی شد. او قبلاً نزدیک بود که در فوتبال حرفه ای خود را تسلیم کند، از سوی چند تیم رد شد و تمام هزینه های خود را برای بلیط یک طرفه ۶۰۰ کیلومتری بلو هورزونته برای محاکمه خود خرج کرد. ریشارلیسون در ۴ ژوئیه ۲۰۱۵ در پیروزی ۳–۱ خانگی مقابل موگی میریم اولین بازی حرفه ای خود را انجام داد. او پس از ورود به عنوان جانشین دیر هنگام برای کریستیانو، آخرین گل مسابقه را به ثمر رساند. هفده روز بعد، او قرارداد خود را تا سال ۲۰۱۸ تمدید کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۵، هنگامی که آمریکا مینیرو با کامپوناتو برزیلیرو در سری آ با ۱–۱ در خانه تساوی رسید، ریشارلیسون در پایان مسابقه به دلیل خطا روی چارلز از بازی اخراج شد. فلومیننزه. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۵، ریشارلیسون با باشگاه دسته اولی فلومیننزه قرارداد ۵ ساله امضا کرد. او اولین بازی خود را در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۱۶ در بازی برگشت مرحله دوم رقابت های کوپا دو برزیل انجام داد و در تساوی ۳–۳ خانگی (در جمع ۶–۳) مقابل فروویاری
ا در تمام گل های تیمش تأثیر داشت. او دو روز بعد اولین بازی خود را در لیگ انجام داد و در یک پیروزی ۱–۰ دور مقابل باشگاه سابق خود آغاز شد. اولین گل او در لیگ در ۲۶ ژوئن به پیروزی رسید، در پیروزی ۲–۱ مقابل رقیب فلامینگو، بازی که در آن او به عنوان یک جایگزین دیرهنگام وارد شد، اما خودش هم مصدوم شد. در کامپنتو کاریوکا در سال ۲۰۱۷، ریشارلیسون در ۱۲ مسابقه ۸ گل به ثمر رساند و در حالی که باشگاهش به عنوان بازنده به فلامینگو به پایان رسید، در تیم این فصل نامگذاری شد. این شامل ۲۲ بازی در ۲۲ آوریل در پیروزی نیمه نهایی ۳–۰ برابر واسکو دا گاما در ورزشگاه ماراکانا بود. در همان سال، ریشارلیسون همچنین در اولین مسابقه قاره ای خود، کوپا سودامریکانا ۲۰۱۷ شرکت کرد. وی در بازی های لیگ برتری ریو دوژانیرو به مرحله یک چهارم نهایی چهار بازی انجام داد و در دو مرحله نخست با پیروزی مقابل لیورپول اروگوئه و یونیورسالاد کاتولیکا اکوادور به پیروزی رسید. واتفورد. ریشارلیسون انتقال خود را به باشگاه لیگ برتری انگلیس واتفورد در ۸ اوت ۲۰۱۷ انجام داد و قرارداد ۵ ساله را با مبلغ ۱۱٫۲ میلیون پوند قرارداد امضا کرد. او اولین بازی خود را برای این باشگاه
به عنوان جایگزین در تساوی ۳–۳ مقابل لیورپول در روز آغاز فصل ۱۸–۱۷ لیگ برتر انجام داد. در بازی بعدی خود، در ۱۹ اوت برابر بورنموث، او اولین گل خود را برای این باشگاه در برد ۲–۰ به ثمر رساند. او تنها بازیکن تیم واتفورد بود که در همه بازی از فصل لیگ برتر انجام داد و در این دوره پنج گل به ثمر رساند. اورتون. ریشارلیسون در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۸ با پرداخت مبلغ نقل و انتقالات از ۳۵ میلیون پوند و به طور بالقوه به ۵۰ میلیون پوند، به باشگاه لیگ برتری اورتون منتقل شد. او با مارک سیلوا، مربی سابق واتفورد به این باشگاه آمد. او در اولین بازی خود در ۱۱ اوت، دو بار در تساوی ۲–۲ در ولورهمپتون واندرز گل به ثمر رساند. دو هفته بعد، او در نیمه اول مسابقه با همان امتیاز دور از خانه به بورنموث به دلیل برخورد سر با آدام اسمیت ارسال شد. به دلیل شکل ضعیف مهاجمان اورتون، ریشارلیسون در بازی اصلی اورتون مقابل لستر سیتی در تاریخ ۶ اکتبر در نقش اصلی خط حمله مستقر شد و در دقیقه ۷ با نتیجه ۲ بر یک به پیروزی رسید. چهار هفته بعد، او دو بار در پیروزی ۳–۱ مقابل برایتون و هو آلبیون گلزنی کرد. ریشارلیسون فصل را به عنوان بهترین گلزن مشترک اورتون به هم
راه گیلفی سیگوردسون با ۱۳ گل لیگ برتر به پایان رساند، در حالی که هر دو در تمامی رقابت ها ۱۴ گل داشتند. در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۱۹، ریشارلیسون قرارداد ۵ ساله جدیدی با اورتون امضا کرد. عملکرد بین المللی. ریشارلیسون در مسابقات زیر ۲۰ سال برزیل برای مسابقات قهرمانی زیر ۲۰ سال آمریکای جنوبی ۲۰۱۷ انتخاب شد. او در این مسابقات هشت بازی انجام داد و دو گل به ثمر رساند. در تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۱۸، وی پس از عقب نشینی پدرو از مصدومیت، اولین دعوت خود را توسط مربی تیته به بازی های دوستانه در برابر ایالات متحده و السالوادور دریافت کرد. او اولین بازی خود را در برابر آمریکایی ها در ۷ سپتامبر در ورزشگاه مت لایف در نیوجرسی انجام داد، به عنوان یک تعویض دقیقه ۷۵ برای روبرتو فیرمینو که با نتیجه ۲–۰ به پایان رسید، و اولین گل های خود را در بازی دوم چهار روز بعد به ثمر رساند، که دو بار گلزنی او باعث نتیجه ۵–۰ شد. در ماه مه ۲۰۱۹، او در ترکیب ۲۳ نفره برزیل برای بازی کوپا آمریکا ۲۰۱۹ در خاک کشورش قرار گرفت. در فینال مقابل پرو در تاریخ ۷ ژوئیه، در ورزشگاه ماراکانا، ریشارلیسون در نیمه دوم از نیمکت تیم به جای فیرمینو آمد و گل نهایی پیروزی ۳–۱ را از ر
وی نقطه پنالتی به ثمر رساند. زندگی شخصی. در ۹ اوت ۲۰۱۵، ریشارلیسون یک قرارداد حمایت سه ساله با شرکت آمریکایی نایک امضا کرد.
شاهدخت فخرالنساء زید (؛ ۱۹۰۱ – ۵ سپتامبر ۱۹۹۱) نقاش و مجسمه ساز اهل ترکیه بود و برای نقاشی های بزرگ انتزاعی خود مشهور است. آثار او آمیخته ای انتزاعی از عناصر هنر اسلامی و بیزانسی است همراه با تأثیری که او از هنر غربی گرفته است. او با یکی از اعضای خانواده سلطنتی عراق از سلسله هاشمی به نام زید بن حسین ازدواج کرد. او مادر شاهزاده رعد بن زید و مادربزرگ زید رعد حسین است.
در خانه یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۶۵ به کارگردانی بیژن بیرنگ و مسعود رسام، می باشد که از شبکه ۲ پخش شد. خلاصه داستان. داستان این سریال دربارهٔ ماجراهای روزمرهٔ زندگی سه پسربچه به نام های جواد، محسن و مرتضی است. خانوادهٔ جواد، در خانهٔ عزیز خانم (با بازی شهلا ریاحی) مستأجرند. محسن و پدرش آقای خورشیدی (با بازی اکبر عبدی) هم همسایهٔ دیوار به دیوارشان هستند. عزیز خانم یک طوطی سخنگو به نام فندق دارد. مرتضی پسرخالهٔ جواد، از شهرستان آمده تا مدتی با آن ها زندگی کند و شیطنت های این سه کودک و واکنش های بزرگترها، محور اصلی داستان های هر قسمت را تشکیل می دهد.
بنای یادبود تیگلاچین ؛ ، یک بنای یادبود برای سربازان اتیوپیایی و کوبایی درگیر در جنگ اوگادن است. این بنا در خیابان چرچیل شهر آدیس آبابا، پایتخت کشور اتیوپی قرار دارد (گاهی به اشتباه «بنای یادبود درگ (Derg Moment)» نامیده می شود، اما این بنا هیچ ارتباطی به «رژیم درگ» ندارد). این بنای یادبود از اِلمان های گوناگونی تشکیل شده است که عبارتند از: مجسمه مرکزی، یک ستون بلند ۵۰ متری، دو دیوار در جلو و کناره ها، و دو میدان که تصویر سربازان کوبایی در آن دیده می شود.
رولف شوبل (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل آلمان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "یکشنبه غم انگیز" اشاره نمود.
جنگ اوگادن, که با نام جنگ اتیوپی-سومالی نیز شناخته می شود (, ), یک درگیری نظامی میان سومالی و اتیوپی بود که از ژوئیهٔ ۱۹۷۷ تا مارس ۱۹۷۸ بر سر کنترل منطقهٔ اوگادن رخ داد. سومالی با حمایت از شورش جبههٔ آزادی بخش سومالی غربی (WSLF) اقدام به تهاجم کرد که به آغاز یک جنگ بین المللی گسترده انجامید. این مداخله با مخالفت اتحاد جماهیر شوروی مواجه شد و در پی آن، شوروی حمایت خود از سومالی را قطع و به جای آن از اتیوپی پشتیبانی کرد. اتیوپی با استفاده از یک پل هوایی گسترده برای انتقال تدارکات نظامی به ارزش یک میلیارد دلار، ورود بیش از ۱۲ هزار سرباز و خلبان کوبایی و همچنین ۱۵۰۰ مشاور شوروی به رهبری ژنرال واسیلی پتروف، توانست از شکست و از دست دادن دائمی قلمرو خود جلوگیری کند. در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۷۸، تیپ های زرهی کوبایی، سنگین ترین تلفات نیروهای سومالی را از زمان آغاز جنگ به آن ها وارد کردند. نیروهای مشترک اتیوپی-کوبا (مجهز به ۳۰۰ تانک، ۱۵۶ قبضه توپخانه و ۴۶ فروند هواپیمای جنگی) در شهرهای هرر و جیجیگا پیروز شدند و به طور نظام مند شروع به عقب راندن سومالیایی ها از اوگادن کردند. در ۲۳ مارس ۱۹۷۸، دولت اتیوپی اعلام کرد که آخرین پاسگاه
مرزی بازپس گرفته شده و جنگ به پایان رسیده است.در طول جنگ، نزدیک به یک سوم سربازان ارتش ملی سومالی، سه هشتم واحدهای زرهی و نیمی از نیروی هوایی این کشور از از بین رفتند. این جنگ ارتش سومالی را به صورت سازمانی ازهم گسیخته با روحیه ای ضعیف درآورد و نارضایتی شدید مردم را برانگیخت. این شرایط به شورشی در ارتش منجر شد که در نهایت به جنگ داخلی سومالی، که همچنان ادامه دارد، تبدیل شد. پیش زمینه. اوگادن یک فلات پهناور است که بیشتر ساکنان آن را مردم سومالیایی تشکیل می دهند و غربی ترین بخش سکونت گاه های سومالیایی ها در شاخ آفریقا به شمار می رود. این منطقه در جنوب و جنوب شرقی فلات اتیوپی قرار دارد. در دوران پیشااستعماری، اوگادن نه تحت حاکمیت اتیوپی بود و نه «سرزمین بی صاحب» (terra nullius) محسوب می شد، بلکه محل سکونت جوامع سازمان یافتهٔ سومالیایی بود. گزارش های تاریخی مستقل همگی نشان می دهند که پیش از نفوذ اتیوپی در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، قبایل سومالیایی از کنترل امپراتوری اتیوپی آزاد بودند. حملات منلیک دوم و پیمان انگلیس و اتیوپی در سال ۱۸۹۷. در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، هم زمان با پیشروی قدرت های استعماری اروپایی در شاخ آفریقا، منلیک د
وم، امپراتور اتیوپی، به منظور گسترش قلمرو امپراتوری اتیوپی، حملاتی به سرزمین های دارای جمعیت سومالیایی آغاز کرد. این تجاوزها عمدتاً بر منطقهٔ اوگادن متمرکز بودند. امپراتوری اتیوپی در این دوره مقدار قابل توجهی سلاح گرم از کشورهای اروپایی وارد کرد و این واردات گستردهٔ سلاح ها به کلی موازنهٔ قدرت میان سومالیایی ها و امپراتوری اتیوپی را برهم زد، چرا که قدرت های استعماری دسترسی سومالیایی ها به سلاح را ممنوع کرده بودند. کنترل اوگادن از طریق یورش ها و لشکرکشی های پراکنده اعمال می شد که هدف آن ها تصاحب دام های مردم سومالی به عنوان خراج بود. در ازای اعطای امتیازات تجاری به بازرگانان بریتانیایی در اتیوپی و بی طرفی منلیک دوم در جنگ مهدی، بریتانیا معاهدهٔ انگلیس-اتیوپی را در سال ۱۸۹۷ امضا کرد. این توافق بخش های بزرگی از سرزمین های سومالی را به اتیوپی واگذار کرد، با وجود اینکه نقض آشکار تعهدات قانونی ناشی از وضعیت تحت الحمایگی بود. بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۹ یورش ها و حملات بی هدف نیروهای امپراتوری علیه سومالیایی ها به ویژه ساکنان دشت های اطراف شهر جیجیگا افزایش شدیدی یافت. افزایش تعداد و شدت خشونت این حملات باعث شد که سوما
لیایی ها در پشت جنبش ضد استعماری درویش به رهبری سید محمد عبدالله حسن متحد شوند. در آغاز قرن بیستم، سلطهٔ اتیوپی بر اوگادن بسیار متزلزل بود و ادارهٔ این منطقه «به شدت ناقص و ابتدایی» توصیف می شد. یورش های پراکندهٔ [مأموران] مالیاتی اغلب با شکست مواجه می شد و مسئولان اداری و نظامی اتیوپی تنها در شهرهای هرر و جیجیگا مستقر بودند. تلاش ها برای اخذ مالیات در این منطقه پس از کشتار ۱۵۰ سرباز اتیوپی در ژانویهٔ ۱۹۱۵ متوقف شد. جنگ دوم ایتالیا–اتیوپی و جنگ جهانی دوم. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به جز اردوگاه های نظامی، هیچ سکونتگاه دائمی یا ادارهٔ اتیوپیایی در اوگادن یا سایر سرزمین های سومالی نشین وجود نداشت. در سال های منتهی به جنگ دوم ایتالیا–اتیوپی در سال ۱۹۳۵، سلطهٔ اتیوپی بر اوگادن همچنان متزلزل بود. به دلیل دشمنی بومیان، این منطقه تقریباً هیچگاه شاهد حضور نیروهای اتیوپیایی نبود تا زمانی که کمیسیون مرزی انگلیس–اتیوپی در سال ۱۹۳۴ تشکیل شد و حادثهٔ «وال وال» در سال ۱۹۳۵ رخ داد. تنها در سال ۱۹۳۴، زمانی که کمیسیون مرزی انگلیس–اتیوپی تلاش کرد مرز را تعیین کند، سومالیایی ها که در پی معاهدهٔ انگلیس–اتیوپی سال ۱۸۹۷ به امپراتوری
اتیوپی واگذار شده بودند، متوجه شدند که تحت حاکمیت حبشه قرار گرفته اند. تا چندین دهه پس از معاهده مذکور، سومالیایی ها از انتقال منطقه شان بی اطلاع مانده بودند، زیرا هیچ گونه نشانه ای از وجود ادارهٔ مؤثر یا اعمال کنترل بر سومالیایی ها که نشان دهد آنان ضمیمهٔ امپراتوری اتیوپی شده اند، وجود نداشت. پس از پایان جنگ دوم ایتالیا–اتیوپی در سال ۱۹۳۷ و آغاز جنگ جهانی دوم، اوگادن همراه با سومالی لند بریتانیا و سومالی لند ایتالیا تحت یک ادارهٔ واحد قرار گرفت. پس از شکست ایتالیا، کنترل این مناطق به ادارهٔ نظامی بریتانیا منتقل شد. وزیر خارجهٔ بریتانیا پیشنهاد داد که پس از جنگ، سرزمین های سومالی متحد باقی بمانند، اما این پیشنهاد از سوی اتیوپی و فرانسه (که آن زمان سومالی لند فرانسه را کنترل می کرد) رد شد؛ زیرا آن ها خواستار بازگشت به وضعیت پیش از جنگ بودند. در ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۴۲، دومین توافق نامهٔ انگلیس–اتیوپی امضا شد که به اشغال نظامی بریتانیا در بیشتر مناطق اتیوپی به جز اوگادن پایان داد. آخرین بخش های منطقه که همچنان تحت کنترل بریتانیا بودند، در سال ۱۹۵۵ به اتیوپی واگذار شد. اکثر مردم اوگادن خود را اتیوپیایی نمی دانست و پیوند
عمیقی با سومالیایی ها کشورهای همجوار داشتند. سومالیایی ها حاکمیت اتیوپی بر اوگادن را نمونه ای از سلطهٔ استعماری بر آفریقا تلقی می کردند. پس از آنکه ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم کنترل خود بر سومالی لند ایتالیا را از دست داد، این مناطق تحت ادارهٔ نظامی بریتانیا قرار گرفت. در همین دوره، هایله سلاسی، امپراتور اتیوپی، علاقهٔ شدیدی به این سرزمین نشان داد و آن را استانی ازدست رفتهٔ قلمداد کرد. او آشکارا بر این مناطق ادعا داشت و اظهار می کرد که منطقهٔ تاریخی ساحلی سومالی، یعنی بنادر (که موگادیشو را شامل می شود) و نوار ساحلی مجاور اقیانوس هند، بر اساس «دلایل تاریخی» به حق متعلق به اتیوپی است. واگذاری اوگادن و هود. پس از جنگ جهانی دوم، رهبران سومالیایی در منطقهٔ اوگادنِ بارها خواستار حق تعیین سرنوشت شدند، اما این درخواست ها هم از سوی اتیوپی و هم از سوی سازمان ملل نادیده گرفته شد. پس از تأسیس سازمان ملل، اتیوپی یادداشتی به این سازمان ارائه داد و ادعا کرد که پیش از دوران استعمار اروپایی، امپراتوری اتیوپی شامل سواحل اقیانوس هند در سومالی لند ایتالیایی بوده است. ملی گرایان سومالی در سازمان ملل تلاش کردند مانع از برقراری
ادارهٔ اتیوپی در اوگادن پس از جنگ جهانی دوم شوند، اما موفقیتی به دست نیاوردند. در سال ۱۹۴۸، ادارهٔ نظامی بریتانیا که پس از شکست ایتالیا در جنگ جهانی دوم کنترل اوگادن را در دست داشت، شروع به عقب نشینی کرد. این گذار با جایگزینی مقامات بریتانیایی با همتایان اتیوپیایی بین ماه های مه و ژوئیهٔ همان سال انجام شد و روند واگذاری مهمی رقم خورد. سپس، در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۸، پس از عقب نشینی نیروهای بریتانیایی و تعیین کمیسرهای منطقه ای اتیوپیایی، بخش های وسیعی از اوگادن در شرق جیجیگا برای اولین بار در تاریخ تحت حکومت اتیوپی قرار گرفتند. تحت فشار متحدان بریتانیا در جنگ جهانی دوم و ناخشنودی سومالیایی ها، بریتانیا هود و اوگادن را بر اساس معاهدهٔ انگلیس–اتیوپی ۱۸۹۷ به اتیوپی واگذار کرد. فردریک ویلی و جیمز جانسون، از جمله نمایندگان پارلمان بریتانیا که واگذاری را از نظر قانونی و اخلاقی نادرست می دانستند، معتقد بودند این انتقال غیرقانونی است. طبق گفته قاضی دیوان بین المللی دادگستری، عبدالقوی یوسف، این انتقال غیرقانونی بود زیرا بریتانیا مالکیت قانونی این سرزمین را در اختیار نداشت و حتی اگر معاهده سال ۱۸۹۷ در ابتدا معتبر بوده باشد، ع
دم پایبندی اتیوپی به تعهدات کلیدی معاهده موجب بی اعتباری معاهده شده است. بریتانیا شرطی تعیین کرده بود که ساکنان سومالی خودمختاری خود را حفظ کنند، اما اتیوپی بلافاصله حاکمیت خود بر این منطقه را اعلام کرد. بریتانیا در تلاش برای اجرای تعهدات خود طبق قراردادهای تحت الحمایگی که با سومالیایی ها امضا کرده بود، در سال ۱۹۵۶ تلاش ناموفقی انجام داد تا سرزمین هایی را که به طور غیرقانونی واگذار کرده بود بازخرید کند. در اواسط دههٔ ۱۹۵۰، اتیوپی برای اولین بار کنترل اوگادن را در دست گرفت و شروع به الحاق آن به امپراتوری کرد. در ۲۵ سال پس از آغاز حکومت اتیوپی، تقریباً هیچ جادهٔ آسفالت شده، خط برق، مدرسه یا بیمارستانی در منطقه ساخته نشد. حضور اتیوپی در اوگادن همواره ماهیتی استعماری داشت و عمدتاً شامل سربازان و مأموران جمع آوری مالیات بود. مردم امهارا، که در جریان فتوحات منلیک به این منطقه یورش برده بودند، هیچگاه با سومالیایی ها رفتار برابری نداشتند و سومالیایی ها به سختی و به صورت بسیار محدود در امپراتوری اتیوپی ادغام شدند. در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و دههٔ ۱۹۵۰، سازمان های مخفی سومالی در اوگادن شروع به فعالیت کردند تا منطقه را از سلطه
ٔ اتیوپی آزاد کنند. قیام ۱۹۶۳ اوگادن و اولین جنگ اتیوپی و سومالی. دههٔ ۱۹۶۰ شاهد تنش های شدید میان جمهوری تازه استقلال یافته سومالی و امپراتوری اتیوپی تحت حکومت هایله سلاسی بود؛ تنش هایی که به ویژه در سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۴ بر سر مناقشهٔ اوگادن، دو کشور را تا آستانهٔ جنگ تمام عیار کشاند. در سال های بعد، چندین درگیری گزارش شده و گزارش نشده میان نیروهای اتیوپی و سومالی رخ داد. در سال ۱۹۶۳، اولین شورش بزرگ پس از جنگ در این منطقه آغاز شد. این جنبش که با نام «نصرالله» یا جبههٔ آزادی بخش اوگادن شناخته می شد، جنگ چریکی برای حق تعیین سرنوشت را دنبال می کرد. این سازمان شورشی با ۳۰۰ نفر شروع به فعالیت کرد و به زودی تعداد اعضای آن به ۳۰۰۰ نفر افزایش یافت. ارتش امپراتوری اتیوپی در تابستان و پاییز ۱۹۶۳ یک عملیات گسترده برای مقابله با شورش به راه انداخت. اقدامات تلافی جویانه دولت اتیوپی در جریان این عملیات، که شامل بمباران گسترده شهرهای سومالی نشین اوگادن با توپخانه بود، روابط بین امپراتوری اتیوپی و جمهوری سومالی را به شدت وخیم کرد و نهایتاً به اولین جنگ میان اتیوپی و سومالی در سال ۱۹۶۴ منجر شد. در تلاش برای کنترل جمعیت منطقه
در جریان شورش ۱۹۶۳، یک لشکر از ارتش امپراتوری اتیوپی مستقر در شهر هرر، روستاهای سومالی نشین را به آتش کشید و به کشتار گستردهٔ دام ها پرداخت. منابع آب با هدف محدود سازی دسترسی عشایر سومالیایی به آب هدف حملات هوایی قرار گرفتند تا در نهایت بتوان آنان را تحت کنترل درآورد. هزاران نفر از ساکنان اوگادن به عنوان پناهنده به سومالی رانده شدند. فعالیت های شورشی در سال های بعد ادامه یافت، اما در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ به دلیل فشار دولت های اتیوپی و سومالی فعالیت آنها کاهش یافت. شورشیان نصرالله، بعدها زمینه ساز تشکیل جبههٔ آزادی بخش سومالی غربی (WSLF) شدند. شورشیان سومالی تا آغاز عملیات های اولیهٔ جبههٔ آزادی بخش سومالی غربی در سال ۱۹۷۴ در مناطق داخلی اوگادن فعال باقی ماندند. کودتای اکتبر و جمهوری دموکراتیک سومالی. در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۹، رئیس جمهور سومالی، شرماکه، در جریان بازدید از شهر شمالی لاسعانود، توسط یکی از محافظانش به ضرب گلوله کشته شد. پس از این ترور، در ۲۱ اکتبر (روز بعد از مراسم خاکسپاری او) یک کودتای نظامی رخ داد و ارتش سومالی بدون روبرو شدن با مقاومت مسلحانه قدرت را به دست گرفت. رهبری کودتا بر عهدهٔ سرلشکر محمد زیادباره
بود، که در آن زمان فرماندهٔ ارتش بود. پس از ترور رئیس جمهور شرماکه، شورای عالی انقلاب (SRC) قدرت را در دست گرفت که توسط سرلشکر محمد زیادباره، سرهنگ صلاد گبیری کدیی و رئیس پلیس جامع علی قورشیل رهبری می شد. کدیی رسماً عنوان «پدر انقلاب» را داشت و باره اندکی بعد به عنوان رئیس شورای عالی انقلاب منصوب شد. سپس شورای عالی انقلاب نام کشور را به جمهوری دموکراتیک سومالی تغییر داد، پارلمان و دیوان عالی را منحل کرد و قانون اساسی را تعلیق نمود. علاوه بر تأمین مالی و ارسال تسلیحات از سوی اتحاد جماهیر شوروی، مصر نیز محموله های تسلیحاتی به ارزش میلیون ها دلار به سومالی ارسال کرد. اگرچه ایالات متحده پیش از تهاجم ۱۹۷۷ پیشنهاد حمایت تسلیحاتی به سومالی داده بود، این پیشنهاد پس از انتشار خبر فعالیت نیروهای سومالی در اوگادن لغو شد. شورش جبههٔ آزادی بخش سومالی غربی. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، سازمان شورشی نصرالله که برای حق تعیین سرنوشت اوگادن می جنگید، شروع به فروپاشی کرد. در پاسخ، شورشیان کهنه کار و نخبگان جوان، که در دههٔ ۱۹۶۰ از اوگادن آواره شده و اکنون بخشی از دولت زیادباره بودند، برای از سرگیری مبارزهٔ مسلحانه فشار می آوردند. پس از