Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بعدها نویسندگان آنارشیستی که شامل آنارشیست آلمانی و ایتالیایی اریکو مالاتستا و لویئجی گالیانی از تبلیغ اعمال حمایت کردند. برای گوستاو لانداور، تبلیغ اعمال به معنای ایجاد اشکال و جوامع اجتماعی آزادیخواه بود که به دیگران القاء می کنند تا جامعه را تغییر دهند. در مقاله «دولتمردان ضعیف، مردم ضعیف»، او نوشت که دولت چیزی نیست «که برای نابود کردن می تواند آن را خراب کند. دولت رابطه بین انسان ها است … کسی می تواند آن را از بین ببرد که وارد رابطه دیگران شود.» اریکو مالاتستا. در مقابل، اریکو مالاتستا تبلیغ اعمال را به مثابه شورش های جمعی خشونت آمیز توصیف کرد که هدف آن ها احیای انقلاب قریب الوقوع بود. با این حال، مالاتستا استفاده از تروریسم و نیروی جسمی خشونت آمیز را محکوم کرد و در یکی از مقالات خود اعتراف کرد که: لوئیجی گالیانی. از سوی دیگر، لوئیجی گالیانی آنارشیست، که شاید مدافع ترین فرد «تبلیغ اعمال» از شروع قرن بیستم تا پایان جنگ جهانی اول بوده است، وی غرور خود را مخفی نکرده و در توصیف خود به عنوان یک تبعیض آمیز و تبلیغ گر انقلابی، از سرنگونی خشونت آمیز دولت و موسسات ایجاد شده با استفاده از «اقدام مستقیم» یعنی بمب گ
ذاری و ترور حمایت کرد. گالیانی از خشونت و تروریسم نه تنها علیه نمادهای دولت و نظام سرمایه داری، مانند دادگاه ها و کارخانه ها حمایت کرد، بلکه همچنین از قتل مستقیم «دشمنان مردم» یعنی سرمایه داران، صنعتگران، سیاستمداران، قضات و پلیس نیز حمایت کرد. او علاقه ویژه ای به استفاده از بمب داشت، تا آنجا که فرمول نیتروگلیسیرین انفجاری را در یکی از جزوات خود که از طریق مجله ماهانه او به نام کروناکا سوورسیا منتشر کرد. به هر حال، گالیانی سخنرانی بسیار مؤثر و طرفدار سیاست عمل خشونت آمیز بود و تعدادی از پیروان آنارشیست که ایتالیایی و آمریکایی بودند و خود را گالیانیست می نامیدند، را جذب کردند. کارلو بودا، برادر یک بمب ساز گالیانیست به نام ماریو بودا راجع به او چنین گفت: «شما صحبتهای گالیانی را شنیدید و آماده برای شلیک به اولین پلیس هستید».
یاسین رامین (زاده ) مدیر پیشین مرکز دارویی «رشد» و متهم یکی از پرونده های فساد مالی در ایران است. یاسین همسر مهناز افشار هنرپیشه سینما و فرزند محمدعلی رامین مشاور مطبوعاتی محمود احمدی نژاد است. زندگی شخصی. همسر نخست یاسین رامین دختر یک مقام بلندپایه نظامی امنیتی بوده و خطبه آنها را سید علی خامنه ای خوانده بود. خطبه عقد او با مهناز افشار را سید محمد خاتمی خوانده است. محکومیت ها. واردات دارو و تجهیزات پزشکی. او در مرداد ۱۳۹۵ با شکایت جمعیت هلال احمر ایران بازداشت و در اسفند همان سال با وثیقه آزاد شد. او متهم شد که دو میلیون یورو از جمعیت هلال احمر برای واردات دارو و تجهیزات پزشکی دریافت کرده، اما این مبلغ را به فروشنده تحویل نداده است. رامین در دادگاه بدوی به ۱۷ سال حبس محکوم شد که ۷ سال آن قابل اجرا است. یاسین رامین در سال ۱۳۹۸ در مصاحبه ای با بی بی سی فارسی این اتهام ها را تکذیب کرد و گفت پرونده او به دلیل اختلاف حساب میان شرکت های زیرمجموعه هلال احمر بوده و رقم آن حدود ۸۰۰ هزار دلار است. او پس از تغییر دولت به ابراهیم رئیسی و قاضی پرونده در آبان ۱۴۰۰ تبرئه شد. در اردیبهشت ۱۴۰۳ دیوان عالی ایران با نقض حکم تبر
ئه یاسین رامین، او را به سه سال زندان و ۸۷۳ هزار یورو جریمه محکوم کرد. یاسین رامین در واکنش گفت او و وکلایش از فرایند رسیدگی و رای بی خبر بوده اند و این حکم تاوان عدم سکوت او است. مهناز افشار همسر او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت «تبرئه یاسین رامین را شکستند تا طرفداران رژیم را راضی کنند». شیر خشک. یاسین رامین در رسانه ها به واردات و توزیع شیرخشک آلوده متهم شد. سوابق کاری. مدیر عامل پیشین شرکت رشد در آلمان متعلق به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران
سینمای کلمبیا به صنعت فیلم در کشور کلمبیا اشاره دارد. سینمای کلمبیا در سال ۱۸۹۷ آغاز به کار کرد و اوایل شامل فیلم های صامت، انیمیشنی و بعضاً آثاری بین المللی می شد. پشتیبانی دولت شامل حمایت هایش در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی برای توسعه شرکت دولتی توسعهٔ سینماتوگرافی (به اسپانیولی: Compañia de Fo mento Cine matográfico یا به طور خلاصهً: "FOCINE")، به تولید برخی از فیلم ها کمک کرد لیکن تلاش برای حفظ خود به لحاظ مالی قابل قبول مبود. FOCINE نهایتاً در سال ۱۹۹۳ نابود شد. در سال ۱۹۹۷ کنگره کلمبیا قانون ۳۹۷ ماده ۴۶ معروف به "قانون کلی فرهنگ" را با هدف حمایت از توسعه صنعت سینمای کلمبیا تصویب کرد و به ایجاد یک صندوق حمایتی و تبلیغاتی به نام "Corporación PROIMAGENES en Movimiento" همت گماشت.در سال ۲۰۰۳ کنگره همچنین "قانون سینما" را تصویب کرد که به بازسازی صنعت سینما در کلمبیا کمک کرد. تاریخچه. سابقه سینمای کلمبیا در سال ۱۸۹۷ آغاز شد، زمانی که اولین سینماتوگراف در کشور، دو سال پس از اختراع سینما توسط برادران لومیر (آگوستو و لوئیز) در پاریس، وارد کشور شد. در ابتدا ابداع جدید وارد بندر کُلُن (در کشور پانامای امروزی که آن زمان جزئی
از کلمبیا بود) و سپس بارانکیلا، بوکارامانگا و نهایتاً بوگوتا شد. در اوت همان سال برای نخستین بار در یک سالن تئاتر (که بعدها تخریب شده) یک فیلم نمایشی روی صحنه رفت. سال های نخستین. به زودی پس از معرفی فیلمبرداری در کلمبیا، کشور وارد جنگ داخلی شد که به عنوان جنگ هزار روزه منجر به تعلیق تمامی تولیدات سینمایی شد. اولین فیلم های ضبط شده معمولاً طبیعت و لحظات زندگی روزمرهٔ مردم کلمبیا را نشان می دهند. این فیلم های ابتدایی توسط برادران دی دومینیکو، که برای سالن المپیا در بوگوتا کار می کردند، ضبط شده است. برادران دومینیکو همچنین نخستین فیلم مستند خود با نام "El drama del quince de Octubre" (به معنی: درام نیمهٔ اکتبر) را منتشر کردند که به گرامیداشت صدمین سالگرد نبرد بویاکا و همچنین ترور سیاستمدار سرشناس، Rafael Uribe Uribe، به تصویر کشیده شد. بر سر تاریخ اولین انتشار این اثر اختلاف نظر وجود دارد. فیلم های صامت. در طول سال های اولیه تولید فیلم های سینمایی کلمبیا تقریباً موضوع فیلم ها به طور انحصاری طبیعت و زندگی روزمره مردم بود. تا آن که در سال ۱۹۲۲، اولین فیلم داستانی به نام "ماریا" (هیچ نسخه ای از این فیلم وجود ندارد
) منتشر شد. این فیلم توسط "مکسیمو کالوو اولمدو"، مهاجر اسپانیایی که به عنوان توزیع کننده فیلم در پاناما کار می کرد، کارگردانی شد. او این فیلم را در شهر کالی و بر اساس رمانی از جرج اسحاق با نام "ماریا" کارگردانی و مدیریت می کرد. یکی دیگر از پیشگامان سینمای کلمبیا، آرتورو آستوودو والارینو، تهیه کننده و تهیه کننده تئاتر از بخش انتیوکیا بود که در بوگوتا زندگی می کرد. بعد از معرفی فیلم های خارجی و شگفتی که در کلمبیا ایجاد می کردند، تئاترها دیگر به همان اندازهٔ قدیم سودآور نبودند، بنابراین آستوودو تصمیم گرفت تا یک شرکت تولید فیلم با نام "Acevedo Hijos" (پسران آستوودو) را بسازد. کمپانی پسران آستوودو پایداری خوبی داشت و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۶ فعالیت می کرد و از تنها شرکت هایی بود که در رکود بزرگ دههٔ ۱۹۳۰ میلادی جان سالم به در برد. این کمپانی فیلم های "La tragedia del silencio" (تراژدی سکوت) در سال ۱۹۲۴ و "Bajo el Cielo Antioqueño" (زیر آسمان انتیوکیا) در سال ۱۹۲۸ را ساخت. زیر آسمان انتیوکیا توسط "Gonzalo Mejia" (گنزالو مخیا) کارگردان محلی تهیه شد. این فیلم به خاطر نخبه سالاری مورد انتقاد قرار گرفت ولی در میان عموم مردم
پذیرفته شد. فیلم ها در کلمبیا عمدتاً بر مبنای تم هایی مانند طبیعت، فولکلور و ناسیونالیسم و در برخی موارد استثنایی پایه های ادبی شکل می گرفتند. در سال ۱۹۲۶ فیلم سینمایی "Garras de oro" (کلاغ های طلا) پخش شد، که بر پایهٔ مضامین سیاسی بود و به جدایی پاناما از کلمبیا و دخالت های ایالات متحده آمریکا در مسائل مرتبط با کلمبیا انتقاد می کرد. دوران رکود دههٔ ۱۹۳۰ میلادی. در سال ۱۹۲۸ کمپانی کلمبیایی سینه کلمبیا استودیوهای فیلم دی دومینیکو را خرید و وعدهٔ نمایش فیلم های بین المللی را، به خاطر فروش بالایشان، داد. فیلم های بین المللی بیش از فیلم های کلمبیایی مورد پذیرش مردم قرار گرفتند. بدین ترتیب، از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ آلبرتو سانتا (Alberto Santa) تنها یک فیلم در کلمبیا تولید کرد: "Al son de las guitarras" (به ریتم گیتار) که آن هم در تئاتر هرگز نشان داده نشد. کلمبیایی ها بیشتر علاقه مند به فیلم های «هالیوود» بودند. علاقه مندان به صنایع فیلم کلمبیا پول، تکنولوژی و لوازم توسعه سینمای ملی را نداشتند. در حالی که فیلم های کلمبیایی هنوز صامت بودند، صنعت بین المللی در حال حاضر از فیلم های رنگی و ناطق بهره برداری می کرد و در نتیج
ه سینمای کلمبیا به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. در دهه ۱۹۴۰ یک بازرگان بوگوتایی، به نام اسوالدو دوپرلی، شرکت "Ducrane Films" را تأسیس کرد و فیلم های متعددی را به این نام تولید کرد و با وجود رقابت شدید سینمای آرژانتین و مکزیک بعد از سال ۱۹۳۱، به جایگاه سوم در اولویت کلمبیایی ها قرار گرفت و فیلم های متعددی را تولید کرد. تنها کمپانی که از دوران رکود سینمای کلمبیا جان به در برد، پسران آستوودو بود که آن هم بعدها پایان کار خویش را دید. طی دههٔ ۱۹۵۰ میلادی گابریل گارسیا مارکز و انریکه گرائو تلاش کردند صنعت فیلم کشور را دوباره بازسازی کنند. در سال ۱۹۵۴ این دو هنرمند، که یکی نویسنده و دیگری نقاش بودند، یک فیلم کوتاه سورئالیستی به نام "La langosta azul" (خرچنگ آبی) ساختند. گارسیا مارکز فعالیت هایش در صنعت سینما را به عنوان فیلمنامه نویس ادامه داد، در حالی که گرائو به ادامه نقاشی پرداخت. پورنومیسریا. "پورنومیسریا" (که نامش ترکیبی از porno و misery، پورن و بدبختی، است) در طول دهه ۱۹۷۰ به فیلم هایی با محتوای شدیدی از فقر و بدبختی انسان هایی که برای پول درمانده بودند، شناخت بین المللی به دست آورد. این اصطلاح در کشورهای همسایه
مثل ونزوئلا و برزیل نیز مورد استفاده قرار گرفت و هدف از انتخاب این نام برایش انتقاد از اخلاق فیلمسازانی بود که رویکرد جنسی داشتند. در این عصر فیلم هایی که مخاطبان و منتقدان آن ها را مورد توجه قرار داده بودند، عمدتاً در فستیوال های فیلم اروپایی نیز مورد توجه قرار گرفتند و واقعیت های آمریکای لاتین را به نمایش گذاشتند. فیلم هایی مانند "گیمین" (۱۹۷۸) توسط کیورو دران که فیلمی مستند دربارهٔ کودکان خیابانی بود، به این سبک تعلق دارند و شامل نظراتی هستند که ناشناخته بودند یا تحقیقات جدی در مورد مشکلات اجتماعی آن ها تصویر می کردند، وجود نداشت. این نوع فیلم سازی توسط گروه کالی، گروهی از فیلمسازان که عمدتاً توسط "کارلوس مایولو" و "لوئیس اسپینا" شکل گرفته بود، به نقد گرفته شد و اثر "Agarrando Pueblo" (1978) در مایهٔ کمدی این نوع فیلم ها را مورد تمسخر قرار داد. منتقدان Pornomiseria ادعا می کنند که این فیلم ها موضوعات خود را عمیق و ژرف در نظر نمی گیرند و رویکردی سطحی برای این مسائل را به ارمغان می آورد. با این حال سینمای Pornomiseria به خصوص در کلمبیا و برزیل محبوب بود. FOCINE. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۸ Compañia de Fomento Cinematog
ráfico" (FOCINE)" برای اداره صندوق فاینانس سینمایی که در سال ۱۹۷۷ ایجاد شده بود، تأسیس شد. FOCINE برای اولین بار در وزارت ارتباطات کلمبیا تصمیم گرفت که در یک دوره ده ساله از ۲۹ فیلم و تعدادی از فیلم های کوتاه و مستند حمایت کند؛ منتهی فساد در مدیریت آن منجر به بسته شدن FOCINE در سال ۱۹۹۳ شد. در طول این دوره، کارهای کارلوس مایولو فرم های جدیدی از فیلم سازی به سینمای کلمبیا ارائه داد. گوستاو نیتئو نیز به ایجاد سبکی از کمدی با تأثیر از سینمای مکزیک کمک کرد. در اواخر دههٔ قرن بیستم دولت کلمبیا FOCINE را تحت فشار قرار داد که فیلمسازان را مجبور به تولید فیلم هایی مشترک با کشورهای دیگر و استفاده از سرمایه گذاران اروپایی و سرمایه گذاران خصوصی کند. با وجود این، بعضی از محصولات مهم مانند "La estrategia del caracol" (استراتژی حلزون) توسط سرجیو کابررا، موفق به کسب جایزه های متعدد بین المللی شده و توانستند منافع ملی را در زمینه فیلم های ملی توجیه کنند. از دیگر فیلم های موفق کارهای کارگردان و تهیه کنندهٔ سرشناس، بیکتور گاویریا، بود که "La vendedora de rosas" (رُز فروش) را ساخت و جوایز مختلفی برای آن کسب کرد. همچنین "Bolívar
soy yo" (من بولیوار هستم، ۲۰۰۲) توسط خرخه الی تریانا فیلم موفقی در این دوره بود. قانون سینما. در سال ۲۰۰۳، دولت کلمبیا قانون سینما را تصویب کرد تا به کمک به تولید فیلم های محلی اقدام شود. فیلم های متعددی توسط دولت حمایت شدند. به طور مثال "Soñar no Cuesta Nada" توسط رودریگو تریانا توانست ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ مخاطب را به تماشا بنشاند که در آن زمان یک رکورد محسوب می شد یا فیلم "El colombian dream" توسط فلیپه الخوره (به معنای «رؤیای کلمبیایی» که در تقارن با نام «رؤیای آمریکایی» ساخته شد) تکنیک ها و شیوه های بدیعی در صنعت فیلم را به فیلمسازان کلمبیایی معرفی کرد. قانون ۸۱۴ در سال ۲۰۰۳, که با نام قانون سینما در کلمبیا شناخته می شود، پس از بحث دوم در سنای کلمبیا تصویب شد. سنا تأمین مالی سینمای کلمبیا را از طریق مالیات جمع آوری شده از توزیع کنندگان، غرفه داران و تولیدکنندگان فیلم تأسیس کرد. مجموعهٔ این اقدامات به منظور حمایت از تولیدکنندگان فیلم، مستندها، فیلم های کوتاه و پروژه های مشابه دیگر تعیین شده است. بودجه جمع آوری شده توسط صندوق تولید فیلم سینمایی PROIMAGENES اداره می شود. در دورهٔ دوم ریاست جمهوری الوارو اوریبه دولت اص
لاحات مالیاتی را برای کاهش بودجهٔ قانون سینما ارائه کرد، که به این اقدام رئیس جمهور انتقاد شد اما وزیر فرهنگ، الویرا کوووو د جرامیلو، در وزارت مالیه برای جلوگیری از تداوم این قانون از تأثیرات مالی منابع سینمای کلمبیایی دفاع کرد. وزیر دارایی نیز موافقت کرد که از مزایای صنعت فیلم حمایت کند. رقابت های بین المللی. سینمای کلمبیا در رقابت های سینمایی جهانی خیلی موفق نبوده است. با این حال برخی آثار موفق خصوصاً در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به جوایزی دست یافتند؛ مثلاً "Chircales" (۱۹۷۲) توسط مارتا رودریگوئز و خرخه سیلوا. در طول دهه ۱۹۹۰، فیلم "La estrategia del caracol" (استراتژی حلزونی) از سیلوا و فیلم های بیکتور گاویریا و "Rodrigo D: No futuro" (۱۹۹۰) و "La vendedora de rosas" (۱۹۹۸), برای دریافت نخل طلا در جشنواره بین المللی فیلم کن نامزد شدند. در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی کاتالینا ساندینو مورنو برای فیلم تولید مشترک آمریکا-کلمبیا با نام "ماریا سرشار از برکت" نامزد یک جایزه اسکار شد. او همچنین جایزهٔ بهترین بازیگر زن در جشنواره بین المللی فیلم برلین در سال ۲۰۰۴ بود که برای بازی در شارلیز ترون موفق به کسب این جایزه هم شد. فیلم مستند.
تولید مستند در کلمبیا با کیفیت متفاوت جریان دائمی داشته. با این وجود، به دلیل موانعی که صنعت فیلم در ارتباط با نمایشگاه و توزیع مواد در اختیار دارند، توزیع گسترده ای نداشته اند. بینندگان علاقه مند به نزدیک شدن به این موارد سمعی و بصری نادر هستند. در طول دهه ۱۹۷۰، در شهر کالی یک «رونق» بسیار خوبی در فیلم سازی نه تنها در فیلم های مستند، بلکه در کل هنر وجود داشت. در آن زمان "Grupo de Cali" تشکیل شد که شامل کارلوس مایولو، لوئیس اسپینا، آندرس کیکدو، اسکار کامپو و سایر برنامه نویسان و مدیرانی بود که از طریق کار خود حس خاصی از واقعیت را نشان می دادند. در همان زمان، مستندسازانی مانند مارتا رودریگز و جورج سیلوا یک سری از مستند تولید کردند که به انسان شناسی نزدیک شده و تصویری از زندگی و واقعیت های ناشناخته بسیاری را نشان می دهد. پویانمایی. توسعهٔ پویانمایی در کلمبیا، مانند بقیه آمریکای لاتین، آهسته و نامنظم بوده است و تنها در سال های اخیر انیمیشن شروع به اهمیت نمود. ابتکارات در کشور در دهه ۱۹۷۰، به خصوص در تولید آگهی های تبلیغاتی تلویزیونی بود. با این وجود، در پایان دههٔ گذشته، فرناندو لاورده، پیشگام انیمیشن در کلمبیا
بوده،که از روش های تجربی و منابع محدود برای ایجاد قطعات متحرک استفاده کرد که در سطح ملی و بین المللی شناخته شده. کارلوس سانتا، اصالتاً بوگوتایی، جهان فیلم متحرک را به عنوان هنرهای زیبا مورد بررسی قرار داده و به عنوان پدر انیمیشن تجربی در کلمبیا شناخته شده است. با حمایت FOCINE سانتا در سال ۱۹۸۸ فیلم "El pasajero de la noche" (مسافر شب), و در سال 1994 "La selva oscura" (جنگل تاریک) را ساخت و به جشنوارهٔ فیلم کاراکاس فرستاد. هر دو فیلم به خاطر شایستگی های هنری و رواییشان شناخته شده اند. کارلوس سانتا در سال ۲۰۱۰ نخستین فیلم متحرک بلند خود، "Los Extraños Presagios de León Prozak" (رازهای اسرارآمیز لئون پروزاک)، که در جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی برنده شده بود را پخش کرد. در دهه ۲۰۰۰ فعالیت انیمیشنی کلمبیا به دلیل علاقهٔ نسل جدید به این ژانر و ظهور تکنولوژی جدید رشد کرد. در سال ۲۰۰۳، فیلم انیمیشن "بولیوار: یک قهرمان" منتشر شد و جشنواره انیمیشن و بازی های ویدئویی LOOP تأسیس شد، جایی که کارهای انیماتورهای کلمبیایی و آمریکای لاتینی تشویق می شود. جشنواره ها. بسیاری از جشنواره های فیلم در کلمبیا برگزار می شود،
اما مهم ترین آن ها جشنواره فیلم کارتاگنا، است که هر ساله از سال ۱۹۶۰ فعالیت می کند و جشنواره سینمایی بوگوتا، که از سال ۱۹۸۴ هر ساله فعالیت می کند و فیلم های آمریکای لاتین و سینمای اسپانیا را نمایش می دهد. البته رقابت های دیگری نیز در طول سال در شهرهای مختلف کشور برگزار می شوند که اهمیت دو جایزهٔ فوق را ندارند. نمایش و توزیع. در کلمبیا چهار کانال بزرگ تجاری در سینما وجود دارد: سینم کلمبیا، سینه مارک، پروسینال و رویال فیلمز. بسیاری نیز از سینمای مستقل حمایت می کنند.
ابی استین (زاده ) وب نویس آمریکایی است. او یک زن ترنس است.
سِر بدویر یکی از شوالیه های میز گرد است که شمشیر اکس کالیبور را به بانوی دریاچه بازگرداند. بدویر همان شخصی است که آرتور را با قایق به آوالون برد. از او به عنوان سریع ترین شوالیه میز گرد و فرمانده ارتش آرتور پس از خیانت لنسولات نام برده شده به همین دلیل دارای فرنام "روح باد" هم بوده است و او وفادارترین شوالیه آرتور بود. طبق اطلاعات بدست آمده او سر لنسولات را کشته و انتقام آرتور، گاوین و سرگرت را گرفته است. همچنین او بانو گنویر را نیز به خاطر خیانت به آرتور کشته است. نویسنده:امیرعلی حیدری
یکی از این شب ها چهارمین آلبوم استودیویی از گروه ایگلز می باشد که در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۷۵ در سبک های راک، کانتری و فولکلور منتشر شد. این آلبوم در همان سال موفق شد به عنوان بهترین آلبوم ماه ژوئیه دست یابد. این آلبوم با چهار میلیون نسخه فروش توانست نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال شود. همچنین آهنگ چشمان ریاکار توانست نامزد جایزه گرمی برای بهترین ضبط سال شود. برای نخستین بار گروه ایگلز توانست جایزه گرمی برای بهترین اجرای پاپ را کسب کند. یکی از این شب ها آخرین آلوم از گروه ایگلز است که برنی لیدن گیتاریست در آن حضور دارد، کسی که جو والش جای او را بعدها گرفت. لیدن پس از کنسرت یکی از این شب ها این گروه را ترک کرد. این آلبوم یک موفقیت تجاری برای گروه بود، آنه ا را به ستاره های بین المللی و به عنوان گروه شماره یک آمریکا تبدیل کرد. آن ها برای تبلیغ آلبوم به یک تور جهانی رفتند. جوایز. !scope="row" rowspan="4"|۱۹۷۶
چاک () در زبان کلاسیک مایا و قوم مایا، عنوان خدای باران را دارد، چاک دارای یک تبر آذرخش بود. در افسانه ها عنوان شده که با تبر آذرخش به ابرها می کوبید تا رعد و به دنبال آن باران تولید کند. همچنین وی را خدای خالق حاصلخیزی و خدای چهار ربع هم می دانند. همانند دیگر خدایان و ایزدان مایا، چاک نیز دوگانه و چندگانه است. ۴ چاک مستقر در مسیرهای (جهت ها) اصلی هستند و رنگ های جهت دار بر آنها پوشانده شده. در سده ۱۶ و در یوکوتان، چاک اصلی شرق به نام "سرخ مرد چاک" شناخته می شد و سوای این رنگ، تنها سه رنگ دیگر برای خدایان بازمانده (چاک های دیگر) وجود داشت.
پاتو هافمن (زاده ) بازیگر بولیویایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم اشاره کرد.
استیو ریویس (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم و "جاده به پالوما" اشاره کرد.
سر آنتونی داگلاس کرگ (متولد ۹ آوریل ۱۹۴۹) مجسمه ساز اهل بریتانیا است. زندگی نامه. تونی کرگ زادهٔ سال ۱۹۴۹ در لیورپول، مدت کوتاهی پس از دریافت مدرک دیپلم اش، به عنوان دستیار در آزمایشگاه بیوشیمی کار می کرد؛ تجربهٔ مهمی که بعدها بر درک او از اشکال و ساختارهای طبیعی و مصنوعی تأثیر بسزایی گذاشت. همچنین هنگام فعالیتش در «مؤسسهٔ پژوهشی تولید کائوچوی طبیعی» نخستین طرح ها و دیدگاه های وی از کائوچو و تودهٔ مواد ترکیبی شکل گرفتند. بعد از دو سال کار در آزمایشگاه، کرگ عزمش را جزم کرد تا تمام توجه و تلاشش را به هنر معطوف کند و بی درنگ، در دوره های پایهٔ آموزش هنر نقاشی در کالج هنر و طراحی گلاسترشیر در چلتنهاموند وابسته به مدرسهٔ هنر ویمبلدون شرکت کرد؛ و به دنبال آن، کرگ در سال ۱۹۷۳در کالج سلطنتی هنر در لندن نام نویسی کرد و در آنجا تا سال ۱۹۷۷ مجسمه سازی و هنرهای تجسمی خواند. هنگام تحصیل در لندن، ایده اصلی (کانسپت) هنری همکلاسی اش ریشارد لونگروسن بر کارهای اولیه اش تأثیر گذاشت. او هم زمان الهامات خود از هنر بومی انگلیسی و هنر پرفورمنس را آفرید و در آن زمان، جذب یافتن مواد و فرم در کارش شد. پس از آن کارهای روی سطح و مجسمه ه
ای ساخته شدهٔ وی از مواد حاضر-آمادهٔ برهم انباشته، فشرده و شکل داده شده از نخاله های ساختمانی، پاره های مواد صنعتی، زباله یا اسباب و اثاث خانه به وجود آمدند. در این دوره، هنرمند، مواد مستعمل ساخته شده یا کارشدهٔ دست انسان را از بافت اولیه و اصلی شان جدا می کند، اشیاء را از معنا و کارکرد اولیه شان تهی می سازد و به آن ها شکلی تازه و رها می بخشد. «کلیدهای سنگوارهٔ گذشته» کرگ، بدل به رسانه های انتقال به زمان حال شدند و در این میان، بیان ها و تعابیر تازه ای را شکل دادند. در آن زمان دیگر کرگ ماتریالیستی بود که امروزه همچنان در آثار تجسمی اش به دیدارمان می آید. در پایان سال های ۱۹۷۰، کرگ مجموعه کارهای تازه اش را معرفی کرد؛ کولاژهایی کنار هم چیده از بتون و پاره های متنوع رنگ کاری شدهٔ در قالب موزاییک، بر سطح زمین یا روی دیوار. کارهای زمینی اش یادآور مکان های حفاری باستانشناسی هستند که با زباله های تمدن پر شده اند. هنرمند عامدانه می کوشد، تأثیر انسان ها بر طبیعت را مورد بررسی قرار دهد، تا حدی که گاهی فقط مواد حاضرآمادهٔ صنعتی را از کنار ساحل جمع می کند و برای دیوارنگاره های فیگوراتیو و اجراهای (اینستلیشن ها) اش از آن
ها بهره می برد. هنرمند از این رهگذر، ما را متوجه ولع تکان دهندهٔ مصرف در زمانهٔ اکنون و نیز تأثیرات عدیده اش بر طبیعت می کند. کرگ، قصد و نیت نهفته در آثار هنری اش را به گونهٔ زیر توضیح می دهد: «استفاده از اشیاء و ساخته های معمول پیش پاافتاده، و درک و بازشناسی این مسئله که هر شیئی از دل جهانی از تداعی ها و خط و ربط ها مشتق می شود، همواره اهمیت شایانی دارد». کرگ در اواخر سال های دههٔ ۱۹۸۰، به ساختن مجموعه ای از آثار ریختگری اش به نام «فرمهای زودهنگام (اولیه)» بنا کرد. او مجموعهٔ متنوعی از فرم های تجسمی منحصربه فردی را بسط داد که آن ها را از انواع مختلف ظروف و بشکه ها می ساخت، از فلاکونها (عطردانهای) عهد عتیق گرفته تا شیشه های راگن، شیشه های مربا و بطری های مواد شوینده که او همه را تبدیل به فرمی تازه می کرد و آن ها را با هم پیوند می داد. کرگ کاملاً عامدانه در عنوان «فرمهای آغازین (اولیه)» خود گوشهٔ چشمی به نسخه راهنماهای نوشته بر ظروف قدیمی باستانشناسی می زند. تونی کرگ از سال های ۱۹۸۰، بنا کرد به استفاده از تکنیک های سنتی طراحی، و پیکره سازی از چوب و برنز. مجسمه های اغلب در ابعاد بزرگش، با الهام از فرم های ارگان
یک، اندام وار و گیاهی و همچنین از فیگورهای انسانی شکل گرفته اند و با نوعی زیبایی شناسی (استتیک) و حس بخشی مسحورکننده و تداعی گر ما را به وجد می آورند. در پیشزمینهٔ کارها، همواره مصالح و ماتریال قرار دارد، به مثابه گونه ای حامل بیان و تعبیر اصلی هر مجسمه. در فرایند طولانی تکوین فرم یابی، صورتبندی، و کار روی مواد و سطوح، کارها از نظر فرمی در فضا شکل می گیرند و رشد می کنند. مجسمه ها و پیکره های لرزان، محدب و به جلو آمده، منحنی و خمیده یا بیرون جسته، یادآور ساختارهایی تا بینهایت رو به رشد و تکامل هستند که روی هم، کم و بیش همه شان، خصلت و منشی بنیادین دارند. دگرگونی دائمی، یکی از شاخصه های اساسی در آثار تونی کرگ است. با وجودی که فرم ها، بسیار پیچیده و در هم گره خورده شکل گرفته اند، مدام با سبکباری مطلق شان بیننده را وسوسه می کنند. پیکره ها و مجسمه هایش، از رهگذر گرایش و میلی که به همه جانبه نگری دارند، ما را متقاعد وتحت تأثیر خود قرار می دهند. آثارش گویی فرم هایی هستند که باید از هر طرف به آن ها نگریست، زیرا در هر وضعیت تازه و متفاوت، بیانگر اثر هنری متفاوتی هستند. همین قضیه در مورد مجموعه کارهای «سکرتشنز» (ترشحات
)، وی صادق است. در اینجا گویی هزاران قطعهٔ حجمی سفید، مانند مولکول ها، در کنار هم، تبدیل به یک ابژهٔ زنده و ارگانیک می شوند. سطح بازتابی قطعات، نه فقط پیکره را استحاله می کند، بلکه محیط اطراف خود را هم مسخ می سازد. در سالیان گذشته، کرگ اغلب اوقات، سرها و چهره ها را در مجسمه های عظیم با ابعاد بزرگش، بن مایهٔ اصلی قرار می دهد. از دلِ برهم انباشتن ها، لایه لایه سازی ها و پیچش ها، چشم اندازی از پیکره هایی پدید می آیند، که حالتی پوزیتیو و نگاتیو می سازند. کرگ، اشکال خودش را از میان «رسوبات نگارگرانه ای تکامل می بخشد که به نظر می رسد هر کدام در مقطع زمانی متفاوتی ریشه دارند.» (اوا ماریا اشتادلر، ۲۰۰۸). تونی کرگ در سال ۱۹۸۰ در آکادمی هنر دوسلدورف تدریس می کرد و در سال ۲۰۰۱ در دانشگاه هنرهای برلین شهرت و آوازه ای یافت. او در سال ۲۰۰۹ سرانجام به دوسلدورف بازگشت، همانجایی که از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ در مقام جانشین مارکوس لوپرتس، ریاست آکادمی هنر آنجا را بر عهده داشت. تقریباً در هر کلان شهری در جهان یک اثر از تونی کرگ را می بینید. او تا کنون، کم و بیش تمام افتخارات ممکن در عرصهٔ هنر در سراسر جهان را کسب کرده است و هر ساله، شمار
زیادی از بازدیدکنندگان مسحور نمایشگاه های عظیم و باشکوهش مثلاً در موزهٔ لوور در پاریس، در مؤسسهٔ هنر شیکاگو یا در � می شوند. یکی از نقطه اوج های دیگر وی در زندگی، بوستان پیکره های متعلق به خود وی به نام «صلح جنگلی» در ووپرتال است، که هنرمند در سال ۲۰۰۸ هم با آثار خودش و هم با نمایشگاه هایی از مجسمه های سایر هنرمندان معاصر سامان داده است. تونی کرگ اکنون در ووپرتال زندگی و کار می کند. جوایز و نشانها. ۲۰۱۷/جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری در جشنوارهٔ هنرهای تجسمی معاصر، مرکز بین المللی هنرهای تجسمی، ۲۰۱۳/جایزهٔ بزرگ فرهنگی بنیاد فرهنگی صندوق های پس انداز منطقهٔ راین، آلمان ۲۰۱۲/ نشان درجه یک لیاقت جمهوری فدرال آلمان، آلمان مدال هنرمندان ممتاز آرمیتاژ، موزهٔ دولتی آرمیتاژ، سن پترزبورگ، روسیه؛ جایزهٔ هنرهای زیبای کلن، آلمان ۲۰۰۹/ دکتری افتخاری کالج سلطنتی لندن، انگلیس، ۲۰۰۸/ حلقهٔ افتخاری شهر ووپرتال، ووپرتال آلمان؛ عضویت دائمی آکادمی اروپایی، زالتسبورگ، اتریش ۲۰۰۷/ جایزهٔ سلطنتی بنیاد هنر ژاپن، ژاپن ۲۰۰۵/ جایزهٔ اول بهترین مجسمه، بینال پکن، پکن، چین ۲۰۰۲/ جایزهٔ پیپنبروک برای مجسمه هایش، برلین، آلمان؛ ریاست قراردادهای
هنری امپراتوری بریتانیا، انگلیس ۲۰۰۱/ جایزهٔ شکسپیر بنیاد آلفردتوپفر، برلین، آلمان، اشتغال در آکادمی هنرهای برلین، آلمان ۱۹۹۲/ شوالیهٔ هنر و نویسندگی، فرانسه ۱۹۸۹/جایزهٔ فرهنگی فون در هیدت، ووپرتال، آلمان ۱۹۸۸/ پروفسور در آکادمی هنرهای دوسلدورف، آلمان ۱۹۸۸/ جایزهٔ تورنر، گالری تیت، لندن، انگلستان گزیدهٔ نمایشگاه های انفرادی. ۲۰۱۷/ پارک آثار تجسمی یورکشایر، یوکشایر، بریتانیا؛ مودام، لوگزامبورگ، موزهٔ هنرهای معاصر تهران ۲۰۱۶/ «مجموعهٔ غیرطبیعی» موزهٔ ایالتی دارمشتات، آلمان؛ مرکز هنرهای تجسمی لهستان، اورنسکو، لهستان؛ موزهٔ فون در هیدت، ووپرتال، آلمان؛ موزهٔ دولتی آرمیتاژ، روسیه ۲۰۱۵/گوتبرگ، سوئد؛ آ.د.آ.آ. نیویورک، آرمیکا؛ اکسپو میلان؛ ایتالیا؛ موزهٔ بناکی، آتن، یونان؛ کنیسهٔ اشتوملن، کلن، آلمان. ۲۰۱۴/ موزهٔ هنرهای مدرن سنت اتین، سنت اتین، فرانسه؛ پارک میدان مدیسون، نیویورک، امریکا؛ بنیاد زالتسوبرگ، اتریش؛ مجموعهٔ ویلا روفولوپیاتزلا نیمایر، ایتالیا؛ مرکز حیدرعلی اف، باکو، آذربایجان. ۲۰۱۳/موزهٔ ملی هنرهای زیبای تایوان، تایچونگ، تایوان؛ موزهٔ لمبروک دویسبورگ، آلمان؛ پالما دو مایروکا، اسپانیا؛ موزهٔ هنرهای مدرن سنت