Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نمایشگاه هوایی فارن بورو () یک نمایشگاه بین المللی هفت روزه هوافضا و صنایع نظامی وابسته به همراه نمایش هوایی عمومی برگزار می شود. این نمایشگاه در اواسط ژوئیه سال های زوج در فرودگاه فارن بورو در همپشایر انگلستان برگزار می شود. چهار روز اول نمایشگاه تماماً به تجار اختصاص دارد و در سه روز دیگر بازدید برای عموم آزاد است. این نمایشگاه یک رویداد مهم در تقویم صنایع هوافضا و دفاعی محسوب می شود که فرصتی برای نمایش دادن هواپیماهای نظامی و تجاری به مشتریان بالقوه و سرمایه گذاران این حوزه را فراهم می کند. همچنین این نمایشگاه برای اعلام دست آوردهای جدید و سفارش های خرید مشتریان و همچنین پوشش رسانه ای آن ها بکار می رود. این نمایشگاه بعد از نمایشگاه هوایی لو بورژه، دومین نمایشگاه بزرگ هوافضا و صنایع مربوطه قلمداد شده و پس از آن نمایشگاه های هوایی دبی و سنگاپور قرار دارند. نمایشگاه هوایی فارن بورو به وسیلهٔ شرکت فارن بورو اینترنشنال لیمیتد که جزئی از گروه ای دی اس می باشد سازماندهی می شود. در سال ۲۰۱۲ این نمایشگاه موفق به جذب ۱۰۹٫۰۰۰ بازدید کننده تجاری در چهار روز اول و ۱۰۰٫۰۰۰ بازدید کننده عمومی در روزهای پایانی شد که طی آن
قرارداد خرید ۷۵۸ فروند انواع هواپیما به ارزش ۷۲ میلیارد دلار به امضاء رسید. قالب نمایشگاه. نمایش های پروازی در هر ۷ روز نمایشگاه انجام می شود. همچنین بخش نمایش ثابت با نمایش انواع هواپیماها و تجهیزات مختلف صنایع هوافضا در سالن های مختلف نمایشگاه و فضای باز آن قرار دارد. این نمایشگاه جایگزینی برای نمایشگاه هوایی پاریس می باشد که در سال های فرد برگزار می شود. همچنین نمایشگاه فارن بورو و نمایشگاه هوایی برلین در یک سال برگزار می شوند. تاریخچه. آغاز نمایشگاه فارن بورو به نمایشگاه سالانهٔ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا که از ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۷ برگزار می شد بازمی گردد. در ژوئن ۱۹۳۲ انجمن سازندگان هواپیمای بریتانیا نمایشگاهی از ۳۵ هواپیمای ساخت ۱۶ شرکت را در هندون به عنوان نمایشگاهی برای صنعت هوایی بریتانیا برگزار کرد. بعد از جنگ جهانی دوم و تا سال ۱۹۴۸نمایشگاه در ردلت برگزار می شد. از آن زمان به بعد نمایشگاه در محل فعلی آن، فارن بورو، نیو همپشایر و در ۴۸ کیلومتری جنوب غرب لندن برگزار می شود. حوادث. در سال ۱۹۵۲ یک فروند جنگنده دی اچ ۱۱۰ داخل جمعیت سقوط کرد که طی این حادثه ۲۹ بازدید کننده و دو خدمهٔ هواپیما جان باختند.
کیتو (به لاتین: Kitwe) یک شهر در زامبیا است که در استان کوپربلت واقع شده است. کیتو ۵۰۴٬۱۹۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای بایا ماره، دیترویت، بور (صربستان)، شفیلد و پونتا گروسا خواهرخوانده های کیتو (زامبیا) هستند.
حسن بیگ آقایف ()، (تاریخ تولد ۱۸۷۵ در یِلیزاوتپول - شهر گنجه فعلی- تاریخ فوت ۱۹ ژوئیه ۱۹۲۰ در تفلیس)- از چهره های شاخص سیاسی و اجتماعی آذربایجان، روزنامه نگار، دکتر، معلم، نائب رئیس مجلس جمهوری دموکراتیک آذربایجان بود. زندگی نامه. حسن بیگ آقایف سال ۱۸۷۵ در شهر الیزابت پول به دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات در کالج کلاسیک گنجه، در سال ۱۹۰۱ با هزینه حاجی زین العابدین تقی اف از دانشکده علوم پزشکی دانشگاه مسکو فارغ التحصیل شد و با مراجعت به میهن مشغول به فعالیت پزشکی شد. طی سال های ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ ناچار به زندگی در آذربایجان شد. در سال ۱۹۰۷ به ریاست کمیته مرکزی کنگره معلمان مسلمان قفقاز در باکو انتخاب شد و عضو سازمان «دفاعی» بود. فقط چند روز پس از سقوط رژیم سلطنت، در گنجه همراه با چهره های برجسته کمیته ملی گنجه که پیشتر سازمان «دفاعی» را تأسیس کرده بودند- شفیع بیگ رستم بیگلی، خلیل بیگ خاص محمداف، برادران شیخ زمانلی و غیره به رهبری نصیب بیگ یوسف بیگلی نخستین بار «فرقه عدم مرکزیت ترک» که در تاریخ آذربایجان یک حزب به لحاظ کیفی جدید و مقید به ارزش های فرهنگی اروپا بود، را پایه گذاری کرد (۱۹۱۷). وی پس از تلفیق این حزب با حز
ب «مساوات»، به عنوان عضو کمیته مرکزی آن انتخاب گردید. در تاریخ ۲۸ ماه می ۱۹۱۸ حین تصویب اعلامیه استقلال آذربایجان در جلسه شورای ملی آذربایجان در تفلیس، حسن بیگ آقایف معاون محمد امین رسولزاده رئیس شورای ملی بود و شخصاً در این رویداد تاریخی شرکت کرد. اعلامیه استقلال آذربایجان را نخستین بار حسن بیگ آقایف امضا کرد. ۱۶ ژوئن ۱۹۱۸ شورای ملی و حکومت آذربایجان به گنجه انتقال یافت. شورای ملی در جلسه مورخ ۱۷ ژوئن به دلیل وضع موجود فعالیت های خود را به طور موقت به حالت تعلیق درآورد و همه قدرت را به دولت جدید تحویل داد. تا روز افتتاح پرشکوه پارلمان آذربایجان در ۷ دسامبر ۱۹۱۸ در باکو، حسن بیگ آقایف به عنوان پزشک ارشد اداره راه آهن آذربایجان فعالیت داشت. او در ماه دسامبر به عنوان نائب رئیس پارلمان انتخاب شد و بعلت عدم حضور علیمردان بیگ توپچوباش اف رئیس پارلمان در باکو، تا تاریخ ۲ فوریه ۱۹۲۰ سرپرستی ریاست پارلمان را برعهده داشت و پس از سقوط جمهوری دموکراتیک آذربایجان به تفلیس رفت. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۲۰ در تفلیس توسط قاتل استخدام شده ارمنی که فتحعلی خان خویسکی را به قتل رسانده بود، ترور شد. در قبرستان قدیمی مسلمانان در تفلیس (هم ا
کنون محوطه باغ گیاه شناسی) به خاک سپرده شد. روزنامه نگاری. حسن بیگ آقایف همچنین به فعالیت روزنامه نگاری مبادرت داشت. در گنجه روزنامه «قفقاز جنوبی» را منتشر ساخت (۱۹۱۱ الی ۱۹۱۲). او به عنوان رئیس انجمن روشنگری در میان مسلمانان انتخاب شد (۱۹۱۱). در گنجه همراه با خداداد بیگ رفیع بیگلی (۱۸۷۸–۱۹۲۰) یک جامعه پزشکی مشترک تأسیس کرد (۱۹۱۴).
راجا بیربل یا راجه بیربل از مشاوران اکبر کبیر و یکی از اعضای نورتن بود. نام اصلی او مهیش داس تها بوده و پیش از آن که به خدمت اکبر درآید، یک برهمن هندو بود. بیربل پس از تأسیس توحید الهی توسط اکبر، به پیروان این آیین پیوست و تنها پیرو آن بود، که پیشتر هندوئیست بوده. بیربل در سال ۱۵۲۸ میلادی در یکی روستاهای کالپی به دنیا آمد و با زبان های سانسکریت، هندی و فارسی آشنا بود. او از دلقکان معروف عصر خود بود.
هواپیماربایی، از دیرباز در جهان به عنوان یک هدف برای ربایندگان جهت رسیدن به خواسته های سیاسی، اجتماعی و اهداف تلافی جویانه بوده است. ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست و به دفعات مورد هواپیماربایی قرار گرفته است. قبل از انقلاب ۱۳۵۷، سه هواپیماربایی در ایران انجام گرفت که هر ۳ مورد در سال ۱۳۴۹ با اهداف سیاسی صورت گرفت. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نیز در ایران به دفعات هواپیماربایی اتفاق افتاد که فقط پانزده مورد آن در خلال جنگ ایران و عراق حادث شد و آخرین مورد هواپیماربایی در سال ۱۳۷۹ مربوط به پرواز اهواز - بندرعباس بود که ربایندگان در رسیدن به اهداف خود ناکام ماندند. همچنین ۶ مورد هواپیماربایی در جهان به مقصد کشور ایران انجام شد، که ربایندگان با انتقال هواپیمای دیگر کشورها به ایران، در پی دستیابی به اهداف خود بودند. در سال ۱۳۵۳ چند تن از جدایی طلبان کردِ عراقی در مخالفت با دولت حسن البکر هواپیمای مسافربری عراقی را در یکی از پروازهای داخلی ربوده و به ایران آوردند که پس از درگیری خونین با مأموران امنیتی ایران، همگی ربایندگان از پای درآمدند و ماجرا این چنین خاتمه یافت.
آزار یا اسلحه فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی سهیل خان است. در این فیلم بازیگرانی همچون سلمان خان، سانجای کاپور، شیلپا شتی، جانی لور، پارش راوال، ایلا آرون، کیران کومار ایفای نقش کرده اند.
پیروزی (، ) فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی راج کانوار است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانی دیول، سلمان خان، کاریسما کاپور، آمریش پوری، آلوک نات، دالیپ تاهیل، تابو، جانی لور ایفای نقش کرده اند. این فیلم در ایران با نام نغمه توسط مؤسسه رسانه های تصویری دوبله و پخش شده است. خلاصه داستان. داستان فیلم جیت دربارهٔ کاران (سانی دئول) است که کوچک ترین رحمی در وجودش نیست و به دستور خلافکاری بزرگ بنام گاجراج (آمریش پوری) دست به قتل می زند. آشنایی وی با دختری بنام کاجل (کاریشما کاپور) باعث ایجاد تغییراتی در وی می شود و کاران تصمیم می گیرد که اصلاح شود. ولی ازدواج کاجل با راجو (سلمان خان) باعث می شود که کاران دوباره تبدیل به یک آدمکش شود. راجو بخاطر همکاری پدرش با تشکیلات گاجراج با وی وارد مبارزه شده و هنگامی که زندگی راجو و کاجل از سوی گاجراج تهدید می شود، کاران دوباره بازمی گردد تا از زندگی آنها محافظت کند و…
مرگ با شجاعت فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی کی.کی. سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون سلمان خان، دیویا دوتا، آتول آگنیهوتری، آخیلندرا میشرا، فریده جلال، روهینی هاتانگادی، سعید جعفری، کولبوشان کارباندا ایفای نقش کرده اند.
Card scheme شبکه های پرداختی اند که هر بانک یا مؤسسه مالی معتبر می تواند عضوی از آن باشد. با عضویت در یک scheme، عضو می تواند به صدور(issuing) و پذیرش (acquiring) کارت در این شبکه بپردازند. انواع scheme ها. دو نوع اصلی scheme وجود دارد: scheme سه-طرفه (یا scheme بسته) و scheme چهار-طرفه(یا scheme باز). scheme سه-طرفه. scheme سه-طرفه از سه بخش تشکیل شده است که در نمودار نشان داده شده است. در این مدل، صادرکننده(که با دارنده کارت رابطه دارد) و پذیرنده(که با پذیرنده فروشگاهی(merchant) رابطه دارد) هر دو یک موجودیت اند. این بدین معنی است که کارمزد یا شارژی میان صادرکننده و پذیرنده اتفاق نمی افتد. نمونه هایی از این مدل عبارتند از:آمریکن اکسپرس، دیسکاور کارت و Diners Club scheme چهار-طرفه. در اسکیم چهار-طرفه، صادرکننده و پذیرنده متفاوتند و این نوع از اسکیم برای عضویت دیگر موسسات مالی باز است و این موسسات میتوانند به این اسکیم پیوسته و کارت های خودشان را صادر کنند. نمونه هایی از این نوع اسکیم عبارتند از: ویزا، مسترکارت، Verve Card , UnionPay ,RuPay.محدودیتی برای پیوستن به اسکیم و عضویت وجود ندارد و فقط باید نیازمندی ه
ا و قوانین اسکیم را رعایت شود.
باشگاه دیگرز (به انگلیسی: The Digger's Club) دو باغ تاریخی دارد که برای عموم آزاد است، یکی از آن ها به عنوان یک سایت میراث ملی نامیده می شود. باغ ها. هرون ساد. خانه باشگاه دیگرز و هرون ساد در ثبت نام املاک ملی ثبت شده است. همچنین در آکسفورد همنشین باغ به عنوان یکی از تنها چهار باغ در ویکتوریا، همراه با باغ گیاه شناسی ملبورن، (Mawallock و Rippon Lea) فهرست شده است. نخستین استاد حقوق در دانشگاه ملبورن، ویلیام هین، ادوارد لاتروب بتمن را برای ساختن خانه اصلی هرون ساد در سال ۱۸۶۶ طراحی کرد. خانه، که از طرح اصیل گتیک نامتقارن است، در سال ۱۸۷۱ تکمیل شد. در سال ۱۹۹۶ یک کافه به اموال اضافه شد که هدف آن نمایش مواد محلی است. باغ خیابان ارث. در سال ۱۸۵۴ متی راجرز، سنگنورد کورنیش، در سقوط طلا کشف شده در نزدیکی کوه بلوبو در ویکتوریا سیدنی را ترک کرد. در دهه ۱۸۶۰ او یک کلبه ماسه سنگی ساخت و نام آن "StErth" را پس از زادگاهش در کورنوال در حال حاضر بازسازی و تشکیل مرکزی باغ را نیز دارا می باشد.
مسراشمیت بولکوف بلوم () یک تولید کنندهٔ هوافضای آلمانی است که خود نتیجهٔ ادغام چندین شرکت کوچکتر در سال ۱۹۶۰ می باشد. بهترین محصول ساخته شدهٔ آن ام بی بی ۱۰۵ هلیکوپتر سبک دو موتوره است. این شرکت به وسیلهٔ داسا در ۱۹۸۹ خریده شد و اکنون نیز بخشی از ایرباس است.
والتر کروگر (۲۶ ژانویه ۱۸۸۱–۲۰ اوت ۱۹۶۷) یک سرباز و افسر آمریکایی در نیمه اول قرن بیستم بود. او در طول جنگ جهانی دوم به خاطر فرمان ششمین ارتش ایالات متحده در منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام شناخته شده است. او از رده خصوصی به طور کلی در ارتش ایالات متحده افزایش یافت. زندگی نامه. Krueger متولد Flatow در غرب پروس، به عنوان یک پسر به ایالات متحده مهاجرت کرد. او برای خدمت در جنگ اسپانیا-آمریکایی مشغول به کار شد و در کوبا خدمت کرد و سپس برای خدمت در جنگ فلیپین-آمریکایی مجدداً استخدام شد. او در سال ۱۹۰۱ به عنوان یک ستوان دوم انتخاب شد. در سال ۱۹۱۴ او به گارد ملی ارتش پنسیلوانیا فرستاده شد. هنگ او در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۶ بسیج شد و در کنار مرز مکزیک خدمت کرد. پس از اینکه ایالات متحده در آوریل ۱۹۱۷ با آلمان درگیری های خود را آغاز کرد، Krueger به عنوان دستیار فرماندهی نیروی G-3 (عملیات)، و سپس رئیس کارکنان، به جبهه پیاده نظام ۸۴ اعزام شد. در فوریه ۱۹۱۸ او به لانگرز فرستاده شد تا به مدرسه عمومی نیروی اکسپدیشن آمریکا برود و در اکتبر ۱۹۱۸ او رئیس کارکنان سپاه تانک شد. Krueger در بین جنگ ها، در تعدادی از پست های فرماندهی و کارکنان خدم
ت کرده و در درخواست خود به کالج جنگی نیروی دریایی مشغول بود. در سال ۱۹۴۱ او فرماندهی ارتش سوم را به عهده گرفت، که او را در لوئیزیانا مانور کرد. او با توجه به سن او انتظار داشت که جنگ را در سربازان آموزش در خانه انجام دهد اما در سال ۱۹۴۳ او را به عنوان فرمانده ارتش ششم و نیروی الموئی به سرحد داگلاس مک آرتور در جنوب غربی اقیانوس آرام فرستاد و او در یک سری مبارزات پیروز شد علیه ژاپنی ها Krueger به عنوان یک فرمانده ارتش مجبور بود با مشکلات ناشی از فواصل وسیع، زمین های غیرمعمول، آب و هوای نامطمئن و دشمن مستقل و خطرناک روبرو شود. او نیاز به مک آرتور را برای تسریع سرعت عملیات به منظور مبارزات انتخاباتی با روشی محتاطانه تر زیرزمینی که اغلب خود را با تعداد زیادی از نیروهای ژاپنی غیرمنتظره مواجه کرده بود، محاسبه کرد. در نبرد لوزون در سال ۱۹۴۵، بزرگترین، طولانی ترین و آخرین نبرد، او در نهایت توانست ارتش خود را همانند او در سال ۱۹۴۱ در برابر ارتش ژاپن تحت تامیویکی یاماشیات مانور دهد. Krueger به سن آنتونیو، تگزاس بازنشسته شد، جایی که وی یک خانه خریداری کرد و از Down Down به Nippon از حساب کمپین های خود در جنوب غربی اقیانو
س آرام نوشت. بازنشستگی او توسط تراژدی های خانوادگی مضر بود. پسرش جیمز در سال ۱۹۴۷ از ارتش اخراج شد تا یک افسر و یک نجیب زاده ناپدید شود. سلامت همسر او در سال ۱۹۵۶ بدتر شد و او در سال ۱۹۵۶ از سرطان فوت کرد. دخترش Dorothy شوهرش را در سال ۱۹۵۲ به قتل رساند. او توسط یک دادگاه ارتش به زندان محکوم شد، اما توسط دادگاه عالی در سال ۱۹۵۷ آزاد شد. آموزش و پرورش و زندگی زودهنگام. والتر کروگر در Flatow، پروس غرب، و سپس بخشی از امپراتوری آلمان متولد شد اما در حال حاضر بخشی از لهستان است. او پسر جولیوس کریگر، مالک زمین پروس بود که به عنوان افسر در جنگ فرانکو-پروس و همسرش آنا، که قبلاً Hasse بود، خدمت کرده بود. بعد از مرگ جولیوس، آنا و سه فرزندش به ایالات متحده مهاجرت کردند تا در نزدیکی عمویش در سنت لوئیس، میسوری زندگی کنند. والتر هشت ساله بود. آنا در سنت لوئیس، امیل کارل اشمیت، یک وزیر لوتری را ازدواج کرد. خانواده پس از آن در مدیسون، ایندیانا مستقر شدند. Krueger در دانشکده تربیت بدنی در مدیسون و دبیرستان فنی سینسیناتی در سینسیناتی، اوهایو تحصیل کرد. به عنوان یک نوجوان، او می خواست به یک افسر دریایی تبدیل شود، اما زمانی که م
ادرش اعتراض کرد تصمیم گرفت به جای آن تبدیل به یک متلرز شود. خدمت سربازی. در ۱۷ ژوئن ۱۸۹۸، Krueger همراه با بسیاری از دانش آموزان دبیرستانش، برای دومین پیاده نظام داوطلب برای خدمت در جنگ اسپانیا-آمریکایی به خدمت گرفت. چند هفته پس از نبرد سن جون هیل به سانتیاگو دو کوبا رسید و هشت ماه آنجا را در وظایف شغلی سپری کرد و به مقام سربازی رسید. در فوریه ۱۸۹۹ از داوطلبان خارج شد و به خانه اوهایو بازگشت و برنامه ریزی برای تبدیل شدن به مهندس عمران شد. با این حال، بسیاری از رفقای خود را برای خدمات در جنگ فیلیپین آمریکایی دوباره مجدداً و در ماه ژوئن 1899 Krueger دوباره به عنوان خصوصی در شرکت M از پیاده نظام ۱۲ دوباره ثبت نام کرد. به زودی او در راه مبارزه با Insurrectos امیلیو آگینالدو به عنوان بخشی از ژنرال آرتور مک آرتور، جیمز دومین بخش پیاده نظام بود. او در پیشبرد از Angeles City به Tarlac City، سرمایه Aguinaldo شرکت کرد. اما آگینالدو فرار کرده بود و پیاده نظام ۱۲ پیرو او را به وسیله دشت مرکزی لوزون به شهر داگپان پی برد. در حالی که خدمت در یک واحد پیاده در فیلیپین، او به سرباز ارتقا یافت. در ۱ ژوئیه ۱۹۰۱، او یک ستاد دوم ر
ا سفارش داد و به پیاده نظام ۳۰ در Marinduque ارسال شد. Krueger در دسامبر ۱۹۰۳ با پیاده نظام ۳۰ در ایالات متحده به ایالات متحده بازگشت. هنگ به قلمرو کروک، نبراسکا منتقل شد. در سپتامبر ۱۹۰۴، او ازدواج گریس آیلین نورول، که او در فیلیپین ملاقات کرده بود. آن ها سه فرزند داشتند: جیمز نورول، متولد ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۵؛ والتر جور، متولد ۲۵ آوریل ۱۹۱۰؛ و دوروتی جین، که در ۲۴ ژانویه ۱۹۱۳ متولد شد. هر دو جیمز و والتر جونیور در آکادمی نظامی ایالات متحده شرکت کردند، جیمز با کلاس ۱۹۲۶ فارغ التحصیل شد و والتر جرنس با کلاس ۱۹۳۱. دوروتی با یک افسر ارتش، اوبری اسمیت، از کلاس ۱۹۳۰ ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۴، Krueger حضور داشت و از مدرسه پیاده نظام سواره نظام در فورت لاینورورت، کانزاس فارغ التحصیل شد. این در سال ۱۹۰۷ توسط کالج فرماندهی و ستاد دنبال شد. سپس به پیاده نظام پیوستن ۲۳ در فورت انتاریو، نیویورک پیوست. پس از دومین تور در فیلیپین، او در ماه ژوئن ۱۹۰۹ به ایالات متحده بازگشته و به زبان فرانسوی در فورت لیننورث به عنوان مربی اسپانیایی، فرانسوی و آلمانی اختصاص داده شد، که به صورت روان صحبت می کرد. او همچنین افسران گارد ملی را در اردوگا
ه بنجامین هریسون، ایندیانا و پین کمپ، نیویورک تدریس کرد. او ترجمه چندین متن نظامی ارتش آلمان، به ویژه تاکتیک ویلیام بلک را منتشر کرد. این کتاب توجه رئیس ستاد ارتش ایالات متحده، سرلشکر ژنرال لئونارد وود را جلب کرد و به طور گسترده ای خوانده شد. جنگ جهانی اول. با شروع جنگ جهانی اول در اوت ۱۹۱۴، Krueger پست به عنوان ناظر با ارتش آلمان ارائه شد، اما مجبور شد آن را با توجه به تعهدات خانوادگی از بین ببرد. در عوض، او به پیاده نظام ۱۰ سپاه پاسداران ملی پنسیلوانیا فرستاده شد. این هنگ در تاریخ ۲۳ ژوئن ۱۹۱۶ بسیج شد و در طول مرز مکزیکی به مدت پنج ماه به عنوان بخشی از مأموریت قصاص مسیحی تحت سرپرست ژنرال جان جان Pershing خدمت کرد، اما هیچ یک از گارد ملی گارد مهاجم را نبرد. این واحد در اکتبر ۱۹۱۶ جمع آوری شد. سپس Krueger با گارد ملی باقی ماند. او واحدهای را آموزش داد و به ایجاد یک مدرسه برای افسران در دانشگاه پنسیلوانیا کمک کرد. در یک مقاله در مجله پیاده نظام، او خواستار یک ارتش بزرگ ملی، ارتش مستبد شبیه به کشورهای اروپایی است، که این امر با ارزش های دموکراتیک آمریکا مطابقت دارد. پس از اینکه ایالات متحده در آوریل ۱۹۱۷ علیه آ
لمان اقدامات خصمانه ای علیه آلمان آغاز کرد، Krueger به عنوان دستیار فرمانده ستاد G-3 (عملیات) به بخش حمل و نقل ۸۴ کمپ Zachary Taylor اعزام شد. او به عنوان رئیس کارکنان، با درجه اصلی از تاریخ ۵ اوت ۱۹۱۷ تبدیل شد. در فوریه ۱۹۱۸، او را به لانگرز، فرانسه، برای حضور در مدرسه عمومی نیروی اکسپدیشن آمریکایی فرستاده شد. تمام افسران از بخش هایی که تحت فرمان فرمانداری نبودند دستور داده شدند که در ماه مه ۱۹۱۸ به خانه بازگردند، اما Krueger به عنوان G-3 در بخش ۲۶ پیاده نظام باقی ماند. ارتش فرانسوی درخواست کرد که Krueger به دلیل مهاجرتش به آلمان فرستاده شود و Krueger دوباره به بخش ۸۴ منتقل شد، اما او به زودی به فرانسه بازگشت، به عنوان بخش ۸۴ برای فرانسه در ماه اوت ۱۹۱۸ آغاز شد. در ماه اکتبر، او تبدیل شد رئیس از کارکنان سپاه تانک. پس از اینکه ارتش آلمان با نبرد در نوامبر ۱۹۱۸ به پایان رسید، او دستیار فرماندهی نیروهای شش و چهارم در وظیفه اشغال شد و به سمت سرهنگ موقت دست یافت. برای خدمت خود در جنگ، مدال خدمات معروف در سال ۱۹۱۹ اهدا شد. سالهای بین سالهای جنگ. با پایان جنگ، Krueger در ۲۲ ژوئن ۱۹۱۹ به ایالات متحده بازگشت و در ابت
دا به مدرسه پیاده نظام در فورت بنینگ، جورجیا فرستاده شد. در سال ۱۹۲۰، او در کمپ فوستون، کانزاس، فرماندهی پنجم پیاده نظام را به عهده گرفت. او در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۲۰ به مقام دائمی خود در کاپیتان بازگشت اما در روز بعد به مقام دائمی اصلی اعطا شد. او در کالج ارتش ارتش شرکت کرد و در سال ۱۹۲۱ فارغ التحصیل شد و برای یک سال به عنوان مربی باقی ماند، جایی که او چنین کلاس هایی را به عنوان «هنر فرماندهی» تدریس کرد. او در سال ۱۹۲۲ به عنوان بخشی از بخش تاریخی دانشکدهٔ جنگ به مدت ۴ ماه به آلمان سفر کرد و طی آن اسناد مربوط به جنگ جهانی اول را در بایگانی جنگ آلمان مورد بررسی قرار داد. این سخنان خود را در مورد جنگ اعلام کرد و او استدلال کرد که بیشتر اثربخشی ارتش آلمان مربوط به سیستم فرماندهی غیرمتمرکز است. Krueger خواستار آن شد که فرماندهان آمریکایی در این زمینه باید در جهت انجام سفارش ها خود درجهٔ وسیعتری قرار دهند. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، Krueger در بخش برنامه جنگ نظامی ستاد مشترک نظامی در واشینگتن دی سی خدمت کرد. Krueger در برنامه های جنگ های رنگی ایالات متحده، به ویژه War Plan Green، برای جنگ دیگری با مکزیک و War Plan Blue برای جنگ
داخلی دیگر در ایالات متحده کار می کرد. او در ژانویه سال ۱۹۲۳ به منطقه کانال پاناما سفر کرد تا گزارش وضعیت دفاع را در آنجا داشته باشد. پس از بازگشت، او به کمیته برنامه ریزی ارتش و نیروی دریایی مشترک، یک عضو ارشد شورای نظامی و نیروی دریایی مسئول هماهنگی طرح های جنگ بین دو سرویس اختصاص داده شد. در حالی که با کمیته مشترک برنامه ریزی، او در جنگ برنامه نارنجی، برنامه جنگ با ژاپن و جنگ پلان تان، برای جنگ با کوبا کار می کرد. [16] Krueger مسائل مربوط به همکاری های بین سرویس را در نظر گرفت. به درخواست خود او در سال ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶ در کالج جنگ نیروی دریایی در نیوپورت، رود آیلند حضور یافت. او ادامه داد: ماهیت فرمان را حفظ می کند. او نوشت "دکترین" "تمام اجزای نیروی نظامی را با هم در اوراق قرضه های فکری می خرد" Krueger متوجه شد که چشم انداز ارتقاء در پیاده نظام بسیار ضعیف است و در سال ۱۹۲۷ تلاش کرد تا به سپاه پاسداران نیروی هوایی ایالات متحده منتقل شود. او در مدرسه پرواز اولیه ایرباس هوایی در بروکس فیلد، تگزاس بود، اما در ناحیه راست او حمله نوریت را تجربه کرد و مربی پرواز او، لئونتن کلر لی چننو، او را شکست داد. او در دسامبر ۱
۹۲۷ موقعیتی را به عنوان مربی در کالج جنگی نیروی دریایی ارائه داد و در آنجا به کلاسهای جنگ جهانی اول و عملیات مشترک پرداخت. در ژوئن ۱۹۳۲، Krueger فرمانده ۶ سپاه پیاده نظام در جفرسون باراکس، میسوری شد، جایی که او در روز ۱ اوت ۱۹۳۲ به عنوان سرهنگ ارتقا یافت. اکنون در سن ۵۱ سالگی به عنوان سرهنگ بازنشسته شد، اما در سال ۱۹۳۴ او به بخش برنامه جنگی بازگشت، تبدیل به رئیس بخش در ماه مه ۱۹۳۶ شد و در اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان سرپرست موقت ارتقا یافت. در سپتامبر ۱۹۳۸، Krueger به عنوان فرمانده تیپ پیاده نظام ۱۶ جورج فورت جورج میاد، مریلند رفت. او در فوریه ۱۹۳۹ به عنوان سرلشکر موقت معروف شد و زمانی که فرماندهی دومین پیاده نظام در فورت سم هوستون، تگزاس شد. دومین بخش پیاده نظام در حال حاضر به عنوان آزمایش جدید مفهوم تقسیم بندی مثلثی ارتش آمریکا مورد استفاده قرار گرفت. به عنوان یک نتیجه، Krueger مجموعه ای از پیشنهادها خود را در مورد چگونگی بهبود سازمان می دهد. او علاقه مند به امکانات مکانیزاسیون و جنگ مدرن سریع بود که در بخش مانور آزمایش می شد. سربازان او خود را "Blitzkruegers" نامیده اند. جنگ جهانی دوم. آموزش در ایالات متحده. Kruege
r در یدلایمخیرات ۱۹۴۰ ژانویه ۳۱ فرمانده سپاه IX شد. این سپاه برای کنترل واحدهای ارتش سوم که در سالهای ۱۹۴۰ در مانورهای گسترده فعالیت می کردند، ساخته شد. در آن، Corps IX Krueger یک سری از جنگ های فریبنده را علیه والتر کمپ های IV انجام داد. در ۲۷ ژوئن، Krueger فرمانده سپاه ۸ شد. در ۱۶ می ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده ارتش سوم به عنوان معاون کل ارتش آزاد شد. او همچنین فرماندهی فرماندهی دفاع جنوب در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۱ شد. Krueger خواسته و دستیار کلون دوایت D. آیزنهاور به عنوان رئیس خود را به عنوان کارمند اختصاص داده است. لوئیزیانا مانورها ارتش سوم Krueger را در برابر ارتش دوم سرهنگ دوم بن لیر کشتند. مانورها یک زمین تست برای آموزه و تجهیزات بود و فرماندهان ارشد را در مانور ساختگی های خود تجربه کردند. در مرحله اول، Krueger به سرعت خود را ثابت کرد که بیشتر مدرن است. او به طرز وحشیانه ای به وضعیت نبرد تغییر داد، با حرکت مجدد جلوی خود را از شمال شرقی به شمال غربی، و قادر به ایجاد یک سری تغییرات در نیروهای لیل شد. [۲۹] در مرحله دوم، Krueger دارای نیروی برتر بود و مجبور بود که در Shreveport، لوئیزیانا پیشرفت کند. نیروهای ل
یل یک خروج خشونت آمیز داشتند، پل ها را تخریب کردند تا بتوانند کروگر را به آرامی ببندند. Krueger با فرستادن ژنرال جورج پاتون، جورج پاتون، دومین جناح زره پوش جیمز در یک مانور گسترده ای از طریق تگزاس پاسخ داد. بعد از آن، آیزنهاور به ریاست بخش برنامه های جنگ تبدیل شد و سرهنگ آلفرد م. گرونتر جایگزین شد. Krueger بعد از اینکه او نیز منتقل شد، او را با سرهنگ جورج بون هونن جایگزین کرد. Krueger به یک دوست نوشت که: چیزی نیست که من بخواهم بهتر از اینکه یک فرمان در جلو داشته باشم. من باید دوست داشته باشم که رومل رومل را امتحان کنم. با این حال، مطمئن هستم که مردان جوان برای انجام وظایف این نوع، در واقع برای تمام دستورها مبارزه انتخاب شده اند. من ۶۲ ساله این ژانویه آینده هستم [۱۹۴۳]، و اگرچه من در سلامت کامل هستم، می توانم سختی های زیادی را پشت سر بگذارم و به من بگویم که من ده سال جوانتر به نظر می رسم، من خودم را گول می زنم. ارتش ششم. بنابراین، هنگامی که Krueger مطلع شد که یک فرمانده تئاتر از خدمات خود درخواست کرده بود، به عنوان یک شگفتی آمد. ژنرال داگلاس مک آرتور، فرمانده عالی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام (SWPA)، گفت که او
به دلیل پیوستن طولانی و صمیمانه او با «Krueger به شدت مریض است». این نیز به Krueger تعجب آور بود؛ در حالی که این دو نفر به مدت ۴۰ سال یکدیگر را شناخته بودند و Krueger رئیس بخش برنامه های جنگ بود، زمانی که مک آرتور رئیس کارکنان بود، این دو تا کنون نبوده اند. اداره جنگ تصویب کرد Krueger انتقال به SWPA، اما درخواست مک آرتور برای ستاد ارتش سوم را تصویب نمی کند. تنها سه تقسیم بندی آمریکایی در SWPA وجود داشت: بخش ۳۲ پیاده نظام در Rockhampton، کوئینزلند، ۴۱ قسمت پیاده نظام در منطقه بونا در پاپوآ، و بخش اول دریایی در ملبورن، ویکتوریا. بخش اول سواره نظام و ۲۴ قسمت پیاده نظام قرار بود در سال ۱۹۴۳ وارد شوند و بخش های دیگر در سال ۱۹۴۴ پیروی می کردند، اما در حال حاضر نیروهای نظامی بسیار کمتر از ارتش به طور معمول کنترل می شد؛ بنابراین گروه جنگی نیازی به یک ستاد ارتش کامل ندارد. در عوض، Krueger مجبور بود با او کارکنان اسکلت یک ارتش ششم جدید که در ژانویه ۱۹۴۳ فعال بود، با کمتر از نصف نیروی استقراری یک ستاد ارتش انجام دهد. Krueger با او تعداد زیادی از اعضای کلیدی کارکنان سوم ارتش، از جمله سرتیپ جورج هونن به عنوان رئیس کل کار
کنان، سرهنگ جورج H. داکر به عنوان معاون کارکنان، سرهنگ جورج S. قیمت به عنوان دستیار رئیس کارکنان G-1 (Personnel)، سرهنگ هورتون و وایت به عنوان دستیار رئیس کارکنان، G-2 (هوش)، کلاید ادلمن به عنوان دستیار رئیس کارکنان، G-3 (عملیات) و سرهنگ کنت پیرس به عنوان دستیار کارکنان، G-4 (عرضه) هونن مشکلات بهداشتی داشت و قبل از اینکه در ۱۸ ژوئن به منزل برسد، بسیاری از آوریل، مه و ژوئن ۱۹۴۳ در بیمارستان بستری شدند. او توسط Brigadier General Adwin D. Patrick جایگزین شد، که در خدمت کارمندان آدمیرال ویلیام F. Halsey در منطقه اقیانوس آرام جنوبی بود. پاتریک با Krueger یا بقیه کارکنان ششم ارتش هماهنگی نداشته و در ماه مه ۱۹۴۴ پاتریک برای فرماندهی تیم مبارزات رزمی ۱۵۸ منصوب شد و دککر رئیس کارکنان شد. فرماندهی در منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام پیچیده بود. به جای عملیات توسط ارتش ششم، مقر آن برای آنچه که نیروی الامو تبدیل شد استفاده شد. به عنوان یک نیروی کار، نیروی Alamo به طور مستقیم تحت MacArthur مستقر شد، نه در زیر نیروهای زمینی متحد. Krueger اشاره کرد که «مشکلات ذاتی مواجه با ستاد دوگانه من در برنامه ریزی و اداره توسط تنظیم فرماند