Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رسید؛ عدهٔ بسیاری از مسلمانان ایرانی یمن و بحرین نیز در این نبرد و علیه ساسانیان حضور داشتند و در کنار آنان تعدادی مجرم، مانوی و مزدکی که از کشور فرار کرده بودند به سپاه اسلام پیوستند و این راه را بهترین راه برای رسیدن به اهدافشان دانستند. گفته شده اعراب سلاح چندانی نداشتند و ایرانیان تیرهای آنان را با نام دوک می خواندند، آنان شمشیرهایشان را با پوست درخت خرما به کمرهایشان آویزان می کردند و اغلب اعراب فاقد زره بودند و از پالان شتر به جای سپر بهره می جستند و البته که همین نقص در سلاح ها و ابزارها باعث چالاکی و سبکی سپاه عرب شده بود. در این جنگ زن های عرب نقش چشمگیری داشتند، آنان که هزاران نفر بودند به سپاهیان سعد آب می رساندند، مجروحان را یاری می کردند، کشته شدگان را دفن می کردند، در مقابل مجروحان سپاه ایران را می کشتند و غارتشان می کردند. سپاه یزدگرد سوم. براساس گفتهٔ ابو طایل سپاه ایران حدود سی هزار نفر بوده است؛ اما طبری سپاه یزدگردی را به سه بخش تقسیم می کند: بدین صورت که مقدمه ای با چهل هزار نفر به فرمان رستم فرستاده می شوند و خود با شصت هزار تن دیگر به حرکت درمی آید و دنباله ای بیست هزار نفره سپاه را همرا
هی می کردند و در ادامه این چنین می نویسد: سپس از زبان یک سرباز اسیر شده پارسی می گوید: «سپاه ایران دارای هفتاد هزار نیرو بوده است.» که این رقم در ناسخ التواریخ نیز تکرار شده است و بعد از زبان شعبی می گوید: «سپاه ایران دارای سی فیل بوده است که چهار هزار نفر هر فیل را همراهی می کردند و در مجموع ایرانیان صد و بیست هزار نفر بوده اند.» بلاذری که از سپاه ایران به عنوان کافران یاد می کند نیز در مورد نفرات سپاه رستم، نظری همانند شعبی دارد و براساس روایات نیمی از سپاه ایران را خدمه و پیاده نظام های روستایی که نه تعلیم دیده بودند و نه سلاح داشتند، تشکیل داده بود و ابن اثیر در نوشته های خود تعداد فیل های سپاه ایران را سی و سه فیل ذکر کرده است. در این نبرد سپاه ایرانی به گونه ای سامان یافته بود که رستم فرخزاد در قلب آن قرار گرفته بود و هرمزان در جناح راست و مهران رازی در جناح چپ حضور داشت، فیروزان نیز امیر پیادگان بود و گلینوش مقدمهٔ سپاه را فرماندهی می کرد و همراه با بهمن جادویه پیشاپیش سپاه حرکت می کرد. سپاه دارای سی و سه فیل بود که فیل سفیدی پیشاپیش باقی فیل ها قرار داشت، هجده فیل در قلب سپاه و نزدیک به رستم قرار گرفت
ه بودند و هشت فیل در جناح راست و هفت فیل هم در جناح چپ بودند. هر فیل تختی را حمل می کرد و بر هر تخت تعدادی تیرانداز، تبردار و زوبین افکن سوار بودند. همچنین براساس روایات افراد در هر صف با زنجیر به یکدیگر متصل شده بودند و به این ترتیب دشمن نمی توانست به درون صف ها نفوذ کند. در این نبرد ایرانیان تنوع زیادی در سلاح داشتند و از ابزارهای بسیار استفاده می کردند که این ابزار عبارت بودند از: زره، کلاهخود، بازوبند، زانوبند، موزه و سپر، شمشیر دو لبه، نیزه، تیر و کمان، تیرهای پنچگان، گرز، تبرزین و در آخر سلاحی که به آن «کمند» می گفتند؛ سپاهیان ماهر آن را بر روی دشمن می انداختند و توسط قلاب آن را می کشیدند تا فرد کشته شود. دیلمیان. در آغاز نبرد قادسیه، چهار هزار سوار دیلمی با سپاه رستم همراه شدند؛ اما هیچ کدام از آنان در نبرد شرکت نکردند. آنان سپاه مخصوص خسرو پرویز بودند و توسط خود او انتخاب شده بودند. هنگامی که خسرو پرویز کشته شد غم و ناراحتی بر آن ها چیره شد و حس بیگانگی در آن ها جریان یافت. هنگامی که رستم روانهٔ قادسیه شد، با او همراه شدند اما در حین نبرد ایرانیان را یاری نکردند و تنها به تماشای جنگ ایستادند. این عمل
دیلمیان موجب تعجب سعد و دیگر مسلمانان شد، پس مغیرة بن شعبه که با زبان پارسی آشنا بود به سوی آن ها رفت و علت شرکت نکردن آن ها را در جنگ جویا شد و در جواب، آنان خود را بی پناهانی خواندند که خواستار اسلام هستند و خود را از دیگر ایرانیان متفاوت دانستند، آن ها بر این باور بودند که در بین ایرانیان دیگر نیکنام نیستند. هنگامی که سعد این سخنان را از مغیرة شنید، آنان را پذیرفت و پس از آن که دیلمیان مسلمان شدند با انتخاب خود به قبیلهٔ تمیم پیوستند و پس از آن در جنگ های دیگر بین مسلمانان و ایرانیان در سپاه اسلام جنگیدند که از جملهٔ این نبردها می توان به جنگ مدائن و نبرد جلولا اشاره کرد. موقعیت نبرد. بر اساس اسناد، قادسیه شهر کوچکی بوده است در عراق که در حدود پانزده فرسنگی شهر کوفه قرار داشته است. ابوالفداء در تقویم البلدان اینگونه بیان کرده است: به گفته او، قادسیه شهری کوچک در حاشیهٔ بیابان و کنار سواد عراق بوده است که در قسمت شرقی آن نخلستان قرار داشته است. طبری در نوشته های خود به نامه ای از زبان سعد بن ابی وقاص به خلیفهٔ مسلمانان عمر، اشاره می کند که در آن قادسیه را محلی در میان خندق و عتیق به تصویر کشیده است و بیان د
اشته که در سمت چپ آن رودی سبز قرار دارد که درون آن قابل مشاهده است و تا حیره امتداد می یابد و در سمت راست آن نیز مردابی قرار دارد. قادسیه یک شهر عرب نشین بود که فرات در غرب آن جریان داشت. اعراب به توصیهٔ مثنی بن حارث شیبانی در خاک ایرانیان با آنان روبه رو نشدند و در نزدیک ترین صحرای عرب نشین به آنان نبرد را آغاز کردند تا در صورت شکست، راه فرار داشته باشند. در دیگر منابع نوشته شده است، قادسیه شهر کوچکی در پنجاه مایلی کوفه بوده و موقعیتی مرزی داشته است و در فاصلهٔ چهار تا شش مایلی آن محلی به نام عذیب قرار داشته که محل اردوگاه سپاه سعد بن ابی وقاص بوده است. علت آغاز نبرد. از نظر ایرانیان به ویژه رستم فرخ زاد علت حملهٔ اعراب به سرزمین های ایرانی چیزی جز تنگی روزگار و گرسنگی نبود و به همین خاطر هنگامی که فرستادگان عرب وارد اردوگاه ایرانیان شدند، رستم فرخزاد به آنان پیشنهاد داد که برای اعراب خرما و غلات و آذوقه بفرستند. اما اعراب گسترش دین اسلام را دلیل حملهٔ خود به خاک ایران می دانستند و در صورتی که ایرانیان اسلام را نمی پذیرفتند باید جزیه می پرداختند، در غیر این صورت باید آمادهٔ جنگیدن می شدند. عده ای نیز بر این
باورند که حمله سپاه ابوبکر، برای گسترش اسلام نبوده و برای کسب ثروت این حملات انجام شده است. نمایندگان عرب در دربار یزدگرد سوم. همزمان با فتح شهر دمشق در سوریه توسط اعراب، تعلل رستم در حمله به سپاه سعد موجب شد، تعدادی از بزرگان قبایل عرب که از اشراف محسوب می شدند به عنوان نمایندگان سعد به دربار شاه فرستاده شوند و بر اساس برخی روایات این عمل با اجازهٔ رستم فرخزاد صورت گرفت. نعمان بن مقرن، عطارد بن حاجب، جریر بن عبدالله بجلی، مغیرة بن زراره، طلیحة بن خویلد، اشعث بن قیس، حنظلة بن الربیع، حارث بن حسان، عاصم بن عمرو، فرات بن حیان، مغیره بن شعبه، عدی بن سهیل، مثنی بن حارثه و عمرو بن معدیکرب، افرادی بودند که از سپاه اعراب جدا و راهی دربار یزدگرد سوم شدند و با وجود آن که ظاهر آنان موجب تمسخر مردم شده بود، یزدگرد آنان را با احترام به حضور خود پذیرفت و وزرا و درباریان را به همراه مترجم احضار کرد و مجلسی شاهانه ترتیب داد. هنگامی که آنان به دربار رسیدند مدتی برای ورود توسط دربان و حاجب معطل شدند و در این مدت، سادگی، خشونت آنان و از طرفی دیگر اسب ها و لباس هایشان باعث تجمع مردم شده بود، هر سوار تازیانه ای در دست داشت و اسب
ها بیش از اندازه معمول شیهه می کشیدند. هنگامی که به بارگاه یزدگرد راه یافتند نعمان بن مقرن با موافقت همراهانش شروع به سخن گفتن نمود و در جواب سؤال یزدگرد در مورد حملات و غارت های اعراب در سرزمین ایران، از رحمت خداوند و پیامبری که برایشان فرستاده بود و دعوت به دین اسلام گفت و سپس اینگونه ادامه داد: پس یزدگرد زبان به تحقیر اعراب گشود، آنان را زبون و سیه روز خواند و از آنان خواست غرور خود را کنار بگذارند و امیدوار باشند که به آنان رحم کند، مغیرة تمام سخنان او را در مورد اعراب تأیید کرد و خود نیز از بیچارگی های عرب سخن گفت؛ وی سپس سخن خود را با شرح بعثت پیامبر ادامه داد و در آخر با زبانی تند و ناخوشایند سه پیشنهاد را بازگو کرد، نخستین پیشنهاد، آن بود که با خفت به دادن جزیه تن دهند، پیشنهاد دوم جنگ و سومین پیشنهاد قبول اسلام بود. این سخنان موجب غضب شاه شد، پس یزدگرد با بیان آن که اگر نماینده و فرستاده نبودند و اگر کشتن سفیر ممکن بود، خون آن ها را می ریخت آنان را با این سخن که «هیچ چیز نزد من ندارید، برخیزید و بروید.» از بارگاه خود بیرون راند، سپس دستور داد یک بار خاک آورده و بر دوش بزرگ ترین نمایندگان بگذارند و ا
و را با خفت از دروازهٔ مدائن بیرون کنند. نمایندگان از دربار ایران خارج شدند و به سوی قوم خود حرکت کردند و زمانی که به نزدیکی اعراب رسیدند رستم فرخزاد از حال آنان باخبر شد و شخصی را فرستاد تا خاک را از آنان پس بگیرد، اما نماینده به آنان نرسید و آنان خاک را نزد سعد برده و سخنان یزدگرد را بازگو کردند. رستم این عمل ایرانیان را، یعنی دادن خاک به دست اعراب را به فال بد گرفت؛ اما سعد آن را فالی نیک پنداشت و رو به اعراب گفت ما خاک آنان را گرفتیم. بر اساس روایتی دیگر، عمر که از عاقبت جنگ با ایرانیان هراس داشت با نوشتن نامه ای به سعد امر کرد نماینده ای به سوی یزدگرد و فرماندهٔ کل سپاه ایران فرستاده و با پیشنهاد اسلام یا جزیه، صلح را برقرار کنند. سعد نیز مغیرة بن شعبه را نزد رستم فرستاد اما رستم در جواب دعوت به اسلام او سخن از تنگدستی آنان و بخشیدن آذوقه به میان آورد، پس مغیره اینگونه به او پاسخ داد: رستم با شنیدن این سخن خشمگین گشت و کشتن تمامی آنان را وعده داد. پس از آن سعد دو تن از سران عرب را نزد رستم فرستاد و آنان خواستار حضور در دربار یزدگرد شدند و با موافقت رستم نزد یزدگرد رفتند، اما دعوت یزدگرد توسط اعراب به اسل
ام موجب خشم او شد، پس فرستادگان را با این جمله که اگر سفیر نبودید دستور قتل شما را می دادم، از بارگاه خود بیرون راند. شرح نبرد. بر اساس روایات، یزدگرد سوم از طریق مشورت با ستاره شناسان دربار، زمان این نبرد را تعیین کرده بود. ۱۸ ماه پس از فتح نخیله، سپاه اسلام به فرماندهی سعد بن ابی وقاص و سپاه ایران به فرماندهی رستم فرخزاد، والی خراسان به سوی قادسیه حرکت کردند تا در برابر یکدیگر قرار گیرند، اما هراس عمر از عاقبت جنگ و نارضایتی رستم از این نبرد موجب شد که دو سپاه مدتی در اردوگاه خود باقی بمانند و از حمله خودداری کنند. در این مدت سعد با پیشنهاد جزیه یا اسلام، سعی داشت که صلح را برقرار کند؛ اما سرانجام پس از چهار ماه گفتگو این نبرد در ژوئن سال ۶۳۷ م/جمادی الاولی سال ۱۶ ه .ق اتفاق افتاد. ایرانیان با پر کردن رود عتیق به دستور رستم قدم به خاک قادسیه گذاشتند و نبرد قادسیه را آغاز کردند، این نبرد چهار روز طول کشید که آن را مهم ترین و بزرگ ترین نبرد بین ایرانیان و سپاه اسلام دانسته اند و اعراب مطابق عادتشان برای هر روز نامی برگزیدند. آنان نخستین روز جنگ را یوم ارماث گفتند و یوم اغواث نامی بود که بر روی روز دوم نبرد گذ
اشتند، روز سوم را یوم عماس و روز چهارم را نیز یوم القادسیه نامیدند. اعراب علاوه بر آن که چهار روز نبرد را نامگذاری نمودند، شب سوم نبرد را نیز لیلة الهریر نامیدند. روز اول. روزی که نبرد قادسیه آغاز شد را «یوم ارماث» می گویند. جنگ با رجزخوانی های دو طرف و درگیری های تن به تن آغاز شد و تا پاسی از شب ادامه یافت. سپاه ایران فیل های خود را وارد صحنهٔ نبرد کرده بود و فیل ها به جناح راست و چپ هجوم بردند، نیروها را پراکنده کردند و به قلب سپاه نیز آسیب سختی وارد کردند؛ اما زمانی که اعراب تصمیم به گریختن گرفته بودند، سعد با کمک گرفتن از ایرانیان داخل سپاه اسلام و همچنین یاری افراد قبیلهٔ تمیم توانست سپاه خود را نجات دهد. طبری این چنین می نویسد: به این ترتیب کمک و راهنمایی ایرانیان، موجب حملهٔ مسلمانان به فیل داران شد و فیل ها نیز زخمی و فلج شدند و از طرف دیگر عاصم بن عمرو و افراد قبیله اش که سوارکارانی شجاع و آموزش دیده بودند به درخواست سعد، از پشت به فیل ها حمله کردند و کمانداران سپاه نیز تمام فیل سواران را هدف قرار دادند و هنگامی که فیل سواران مشغول دفاع از خود بودند عاصم و همراهانش با بریدن بند تخت ها، سواران را سرنگ
ون کردند. فیل های زخمی به دنبال شاپور مجروح، از صحنهٔ جنگ گریختند و در این حین آسیب زیادی به سپاه ایران وارد کردند. با این وجود بهمن جادویه و گلینوش توانستند اعراب را شکست داده و سوارانشان را فراری دهند. سپس تیراندازان ایرانی آنان را تیرباران کردند، اتمام جنگ نزدیک بود که سعد برای چهارمین بار تکبیر کرد و فریاد الله اکبر او موجب تجدید حیات افرادش شد و این گونه آنان به سختی به پایداریشان ادامه دادند و چند ساعت پس از آغاز شب هر دو سپاه به اردوگاه های خود بازگشتند. گفته شد در روز ارماث، پانصد نفر تنها از قبیلهٔ بنی اسد که پیشرو سپاه اسلام بودند کشته شدند، گویا در روز اول نبرد اعراب تلفات زیادی داشتند و در همان روز فعالیت زنان نیز در جنگ آغاز شد و زخمی ها برای مراقبت کردن و مردگان برای دفن شدن به آنان سپرده شدند. روز دوم. اعراب روز دوم را با امید به رسیدن نیروی کمکی آغاز کردند و آن را «یوم اغواث» نامیدند، ابی عبیده فرمانده سپاه اسلام پس از فتح دمشق به دستور عمر، سپاه خود را به فرماندهی هاشم بن عتبة بن ابی وقاص و مقدمهٔ سپاه را به فرماندهی قعقاع بن عمرو به سوی سپاه تحت فرمان سعد فرستاد تا به آنان یاری برسانند. افرا
د سعد که به صحت این خبر اطمینان نداشتند با رسیدن مقدمهٔ سپاه و قعقاع نیرو یافتند و به مبارزه پرداختند. قعقاع که فردی شجاع و با تدبیر بود، نیروهای خود را به دسته های ده نفری تقسیم نمود و با ورود هر دسته به میدان نبرد، فریاد الله اکبر، به نشان شادی برمی خواست. نزدیک ظهر بود که هاشم و سپاه اصلی رسیدند و بی تعلل وارد میدان شدند و در این هنگام بین اعراب این سخن تکرار می شد: قعقاع درخواست مبارزهٔ تن به تن کرد و بهمن جادویه گام جلو نهاد و هنگامی که با او روبه رو شد، قعقاع او را شناخت و فریاد انتقام و خونخواهی سر داد و در آخر موفق به کشتن بهمن جادویه شد. قتل جادویه، سردار بزرگ ایران توسط قعقاع موجب نیرو یافتن سپاه اسلام و تضعیف سپاه رستم شد، پس از مرگ او فیروزان و بندوان، برادران رستم برای جنگ تن به تن آماده شدند و حارث بن ظبیان نیز به قعقاع پیوست. بندوان در نبرد به دست حارث کشته شد اما در مورد مرگ فیروزان اختلاف نظر وجود دارد، برخی معتقدند او همان جا و به دست قعقاع کشته شد و برخی همچون عمرو بن شاس بر این باورند که او فرار کرده است و پس از مدتی در واقعه ای دیگر کشته شده است. ایرانیان در روز دوم نیز از فیل ها استفاده
کردند؛ اما مسلمانان با انتخاب تعدادی شتر جسور و پوشاندن آنان با پالان و باجل، به آنان ظاهری ترسناک دادند، هر شتر را تعدادی پیاده نظام محافظت می کرد، سپس آن ها را روانه سپاه ایران و به سواران ایرانی حمله کردند و نتیجهٔ مطلوبی نیز دریافتند. زنان عرب در روز دوم نیز به دفن کردن مسلمانان کشته شده پرداختند و در نتیجه در صحنهٔ جنگ تنها اجساد سپاه رستم دیده می شدند که این باعث دلگرمی سپاه اسلام و از سوی دیگر باعث ناامیدی سپاه ایرانی می شد؛ زیرا آنان مدام همرزمان و دوستان خود را زیر سم اسبان و کشته شدگان می دیدند. روز سوم. در روز سوم، که «یوم عماس» گفته می شود جنگ شدیدتر و سخت تر از قبل بود، ایرانیان در روز سوم نیز از فیل ها استفاده کردند و آن هایی که تقریباً نیرو داشتند را وارد میدان نبرد کردند و اطراف هر فیل تعدادی سواره نظام و پیاده قرار دادند تا از آن ها مراقبت کنند و همین کار باعث شد که اسب های مسلمانان رم نکنند و حضور فیل ها در نبرد بی فایده و تقریباً بی اثر شد؛ سپس قعقاع بن عمرو چشم شاپور، فیل سفید سپاه ایران را کور کرد و باعث عقب نشینی آن شد. سپاه ایران در این زمان از سلاحی استفاده کرد که اعراب به آن «حسک» می
گفتند، ایرانیان حسک را که مهره هایی آهنین و خاردار بودند، در میدان نبرد و بین سواران می ریختند و به این ترتیب مهره ها در سم اسب ها فرورفته و مانع پیشروی یا حملهٔ آنان می شدند. اعراب که آنان را مانع خود می دیدند اقدام به جمع آوری مهره ها نمودند. از طرفی در مدت این سه روز، اعرابی که در سپاه رستم بودند، او را ترک کرده، گریخته یا به مسلمانان پیوسته بودند، همچنین پیادگان و موالی نیز یا کشته شده بودند یا راه اعراب را در پیش گرفته بودند و تنها وفاداران به رستم و آنان که دفاع از سلطنت ساسانی را دفاع از وطن می دانستند باقی مانده بودند. جنگ در روز سوم، شکل فجیعی به خود گرفته بود و دو هزار نفر از سپاه اسلام کشته و مجروح شدند و تعداد به قدری زیاد بود که زنان نتوانستند به تمام کشته شدگان و مجروحان رسیدگی کنند و ده هزار کشته و مجروح ایرانی نیز در میدان نبرد افتاده بودند. در این روز خود هاشم بن عتبه به سپاه سعد پیوست که اگر حمایت او نبود اعراب به احتمال زیاد شکست میخوردند. لیلةالهریر. نبرد پس از آغاز شب نیز ادامه یافت و شب سوم در جنگ قادسیه «لیلةالهریر» نام گرفت، جنگجویان خسته و زخمی بودند با این وجود از جنگیدن دست نمی کشید
ند و صدای نفس هایشان، فریادهایشان و سم اسبان سکوت شب را مانند زوزهٔ سگ ها و دیگر جانوران می شکست، به همین خاطر آن شب را لیلةالهریر نامیدند. در منابع دیگر آمده است که سعد در این شب قصد داشت که افراد خود را که بیشترشان تازه کار بودند، از میدان نبرد دور کند تا کمی استراحت کنند؛ اما تعدادی از ایرانیان به سوی سعد رفته او را باخبر کردند و او نیز در شب لیلةالهریر به ایرانیان شبیخون زد و جنگ از سر گرفته شد. برخی نیز از این شب با عنوان «لیلةالقادسیه» یاد می کنند. روز چهارم. در روز چهارم که همان «یوم القادسیه» است، شانس با سپاه اسلام یار شد و تندباد و طوفانی شروع به وزیدن کرد، گرد و خاک به سمت سپاهیان رستم وزید، در این هنگام موقعیت سپاه اسلام به گونه ای بود که گرد و خاک به پشت آنان اصابت می کرد اما مستقیم به روی ایرانیان برخورد می کرد؛ مشاهده و مبارزه برای آنان سخت شده بود و آنان را از جای خود کنده و به عقب می راند. باد خیمهٔ رستم را کند و قعقاع به سوی چادر او راه افتاد، اما پیش از آن رستم برای فرار از گرد و خاک در پناه شتری که زر حمل می کرد نشست؛ در این هنگام هلال بن علقه التیمی برای غارت بار شتر آمد و با شمشیر آن را
برید و بار بر روی رستم افتاد و مهره های کمر او را شکست. رستم افتان و خیزان با کمر شکسته شده خود را به رود رسانید، اما هلال او را دنبال کرده و از آب بیرون کشید و بدون آنکه او را بشناسد، رستم را کشت و آنگاه با به مشام رسیدن بوی عطرش فهمید که او فرمانده سپاه ایران است. پس با خوشحالی به سوی تخت رستم رفت و فریاد زد: «به خداوند کعبه سوگند که من رستم را کشتم.» اعراب در اطراف تخت جمع شدند، اما از شدت گرد و خاک قادر به دیدن یکدیگر نبودند و در آخر رستم را زیر سم اسبان و آغشته به خون یافتند. در این بین سپاه ایران آشفته شد و عده ای کشته و عده ای نیز به دنبال گلینوش که به فرار مشهور بود، وارد آب شدند و غرق گشتند؛ درفش با ارزش کاویانی نیز که توسط یزدگرد به رستم داده شده بود به دست مسلمانان افتاد و سپاه یزدگرد شکست خورد. غنائم جنگی. در این نبرد درفش کاویانی که در جنگ ها همراه فرماندهٔ لشکر حمل می شد، به دست فردی به نام ضرار بن الخطاب نخعی افتاد و آن را به قیمت سی هزار درهم فروخت. درفش که مزین به جواهرات گرانبها بود نزد عمر فرستاده شد و بعد پاره پاره و تقسیم شد. علل شکست سپاه ایران. در کنار هم قرار گرفتن مجموعه ای از شرایط م
وجب شکست ایرانیان در برابر مسلمانان شد که این شرایط عبارتند از: عوامل مؤثر در پیروزی مسلمانان در برابر ایرانیان. در حملاتی که مسلمان به سرزمین های ایرانی داشتند نیز عواملی چند به یاری آنان رسید و موجب پیروزی مسلمانان شد که عبارتند از: رخدادهای پس از نبرد قادسیه. اعراب پس از پیروزی در نبرد قادسیه، با بی دفاع دیدن زمین های حاصلخیز سواد عراق، آن ها را تصرف کردند و ارمنی های ساکن ایران که اعراب را نجات بخش خود می دیدند، تحت فرمان مسلمانان درآمدند. با پیروزی در این نبرد، ساحل چپ فرات به دست مسلمانان افتاد. یزدگرد در این هنگام به فکر آن افتاد که پایتخت خود را استخر یا شهری دیگر اعلام کند؛ اما روحانیون زرتشتی که معتقد بودند این کار به معنای ترس از اعراب است و موجب جرئت گرفتن مسلمانان می شود با او مخالفت کردند و دو ماه پس از این پیروزی بود که مسلمانان به دستور خلیفه به سوی پایتخت ساسانیان تاختند. سقوط مدائن. مدائن با توجه به معنی که دارا است تشکیل شده از هفت شهر، تیسفون، به اردشیر، سلوکیه، رومیه، درزیجان، ساباط و اسبانبر بود؛ اطراف این شهرها دیوارهای بلندی به صورت حصار قرار داشت. پادشاه ساسانی در کاخ سفید واقع در تیس
فون سکونت داشت و ایوان مدائن در شهر اسبانیر قرار داشت. محاصره کردن بخش های غربی مدائن نخستین اقدام مسلمانان پس از پیروزی در نبرد قادسیه بود. گفته شده است مدت محاصره به قدری طولانی بود که اعراب دو بار خرمای تازه خوردند. ساکنان مدائن گرفتار قحطی شدند به گونه ای که مردم ساباط خواستار صلح با اعراب شدند و با قبول پرداخت جزیه خود را از سختی رها کردند. مردم رومیه، شهر را ترک کردند و هنگامی که اعراب وارد شهر شدند از آنجا می توانستند کاخ سفید تیسفون را مشاهده کنند و با مشاهدهٔ آن اعراب تکبیر گفتند. با ورود اعراب به تیسفون که نگهبانان شهر آنان را دیو می خواندند، یزدگرد به همراه نزدیکان و گنج هایش شهر را ترک کرد و گریخت؛ بدین ترتیب دروازه های مدائن به روی مسلمانان و اعراب گشوده شد. گفته شد که به هر یک از سپاهیان سعد، دوازده هزار درهم غنیمت رسید و در این زمان تعداد سپاهیان او شصت هزار نفر بوده است و سعد چون به کاخ رسید هشت رکعت نماز شکر به جا آورد.
قوزی () غذایی مبتنی بر برنج و محبوب در کشورهای عربی خلیج فارس است. این غذا با گوشت بره بسیار آهسته پخته شده، آجیل بوداده و کشمش تهیه شده و برروی برنج سرو می شود. قوزی یکی از غذاهای ملی عراق است و توسط اعراب مهاجر به ترکیه وارد شده است.
آشپزی بنگلادشی ()، آشپزی ملی بنگلادش است. تنوع تاریخی و خط رودخانه جغرافیای بنگلادش به آشپزی آن شکل داده است. اقلیم موسمی نیز تأثیر فراوانی در این آشپزی داشته است. تاریخچه. عادات غذایی بنگلادش به شدت تحت تأثیر آشپزی و فرهنگ تاریخ سلطنت مغول قرار گرفته است. داکا پایتخت مغول ها در صوبه بنگال و یک مرکز تجاری بزرگ در جنوب آسیا بود. بازرگانان، مهاجران و بازدیدکنندگان سبک های آشپزی از سرتاسر جهان را به این شهر آوردند که بر آشپزی آن تأثیر گذاشت. پس از اینکه داکا به پایتخت بنگال شرقی تبدیل شد، غذاهای تحت تأثیر آشپزیهای فارسی، ترکی و عربی محبوب شدند. فلفل سیاه و "چوی جال" برای افزودن تندی قبل از معرفی فلفل از آمریکا استفاده می شد. سبک آشپزی و تأثیرات. برنج غذای اصلی بنگلادش است، در حالی که ماهی رایج ترین منبع پروتئین در بنگلادش محسوب می شود. در آشپزی بنگلادشی ۲۵۰ ماده گیاهی وجود دارد. استفاده از روغن خردل نیز رایج است. تخصص ها بر اساس منطقه. داکا. آداب و رسوم آشپزی پایتخت کشور تحت تأثیر آشپزی مغولی، آسیای مرکزی، ارمنی، پارسی و آشپزی بومی بنگالی قرار گرفته است. آشپزی این شهر همچنین دارای غذاهای محلی منحصر به فردی است.
نواب داکا آشپزی مغولی را به بنگال آوردند. آشپزی مغولی معمولاً مجلل و گران قیمت است و برای بسیاری از مردم در طول قرن ها در دسترس نبود، اما با رشد اقتصاد بنگلادش، این نوع آشپزی بیشتر رواج یافت. این آشپزی با استفاده از مواد گوشتی و لبنی مانند بره، گوشت گوسفند، گوشت گاو و ماست به همراه ادویه های ملایم مشخص می شود. غذاهای آن شامل کباب، نان های پر شده، "کچچی بریانی"، بره، مرغ و مرغابی کبابی، "پاتی سپتا"، چای کشمیری و "کُرما" است که هنوز در مناسبت های ویژه مانند عید فطر و در عروسی ها سرو می شود. "بازار چوک" در داکای قدیم یک بازار غذایی چند صد ساله است و در ماه رمضان به عنوان نقطه کانونی برای افطار پس از غروب آفتاب شناخته می شود. "پاراتای دکاهی" نانی چند لایه است که در کلکته محبوبیت پیدا کرد، زمانی که پس از تقسیم هند مهاجران از داکا آن را به آنجا معرفی کردند. "حاجی بریانی" یک غذای برنجی است که از رستورانی در داکا به همین نام نشأت گرفته است. این غذا شامل برنج، گوشت بز و ادویه جات است. "باکر خانی" نانی ضخیم و ادویه دار از آشپزی مغولی است که معمولاً با چای سرو می شود. داکی باکرخانی گونه ای که در داکا پیدا می شود و قرن ه
است که تهیه می گردد. "مرغ پلو" یکی از غذاهای خاص شهر است، یک پلوی معطر با مرغ. بخش چیتاگونگ. در چیتاگونگ و مناطق اطراف، خورشت ها معمولاً بسیار ادویه دار هستند و اغلب شامل گوشت گاو می شوند. "مجبانی گوشت" یک خورشت گوشت گاو برای مناسبت های خاص است؛ یک "مجبان" یا "میزبان" یک جشن عمومی است. غذاهای گوشتی در بین مسلمانان بنگالی محبوب هستند و اغلب در جشن های مجبانی سرو می شوند، جایی که نشان دهنده رونق هستند. هندوها معمولاً به جای گوشت گاو با ماهی به طبخ غذا می پردازند. جامعه هندو در چیتاگونگ هر سال جشن های مجبانی را به عنوان «چیتاگونگ پریشاد» برگزار می کند که شامل خورشت های ماهی و سبزیجات است. "کالا بونا"، گوشت گاو سیاه شده، یکی از غذاهای چیتاگونگ است که از گوشت سردست گاو تهیه می شود و با ادویه جات پخته می شود تا تیره و نرم گردد. "دوروس کُرا" یا "دوروس" یک غذاست که شامل یک مرغ کامل است که در آبگوشت غلیظ پخته می شود و با برنج، چه به صورت پلو یا خیچوری سرو می گردد. این غذا همچنین بخشی از آشپزی روهینگیا است. "آخنی"، که به طور معمول به عنوان "بریانی اوروشر" شناخته می شود، یک گونه بریانی است که با برنج "چینیگورا" (برنج مع
طر و دانه کوتاه) تهیه می شود. این غذا شامل گوشت گاو یا بز خد شده به شکل مکعبی به همراه سیب زمینی و میوه های خشک است. چیتاگونگ نزدیک به سواحل است و غذاهای متعددی از ماهیان دریایی دارد، از جمله "روپچندا" (ماهی نقره ای) و "لویتا" (ماهی بمبئی). "شُتکی"، "لویتا"ی خشک و پخته شده است که یک خوراک خوش طعم و خاص این منطقه است. "چوری" (ماهی ریبون) خشک شده که سپس با فلفل و پیاز پخته می شود. "کُرال/بِتکی" (ماهی باراماندی) و میگوهای ببری بزرگ از خلیج بنگال در مناطق ساحلی خورده می شود. خوراک های گوشت گاو در بین مسلمانان بنگالی محبوب هستند و اغلب در جشن های مزبان سرو می شوند، جایی که نشان دهنده رونق هستند. هندوها تمایل دارند به جای گوشت گاو با ماهی آشپزی کنند. جامعه هندو در چیتاگونگ هر ساله جشن های مزبان را به عنوان «چیتاگونگ پریشاد» برگزار می کند که شامل انواع کاری ماهی و سبزیجات است. "کالا بهونا"، گوشت گاو سیاه شده، یک خوراک از چیتاگونگ است که از گوشت سردست گاو تهیه می گردد و با ادویه جات پخته می شود تا تیره و نرم شود. "دوروس کوره" یا "دوروس" یک خوراک است که شامل یک مرغ کامل پخته شده در آبگوشت غلیظ است و با برنج، چه به صور
ت پلاو و چه خیچوری سرو می شود. این خوراک همچنین بخشی از آشپزی روهینگیایی ها نیز هست. "اخنی"، که به طور معمول به عنوان "بریانی اوروشر" شناخته می شود، یک نوع بریانی است که با برنج "چینیگورا" (برنج معطر و دانه کوتاه) تهیه می شود. این خوراک شامل تکه های مکعبی گوشت گاو یا بز به همراه سیب زمینی و میوه های خشک است. چیتاگونگ نزدیک ساحل است و غذاهای مختلفی با ماهی دریایی دارد، از جمله "روپچاندا" (ماهی پامفرت نقره ای) و "لویتا" (اردک بمبئی). "شوتکی" نوعی "لویتای" خشک و عمل آوری شده است که یک غذای لذیذ و تند مخصوص این منطقه محسوب می شود. "چوری" (ماهی نواری) خشک شده و سپس با فلفل چیلی و پیاز پخته می شود. "میگوهای کورال/بهتکی" (باراموندی) و میگوهای ببری غول پیکر از خلیج بنگال در مناطق ساحلی خورده می شوند. مناطق تپه چیتاگونگ. منطقه تپه های چیتاگونگ خانه قبایلی است که فرهنگ و آشپزی خاص خود را دارند. آشپزی چکما از "سیدول"، خمیر تهیه شده از میگوها و ماهی های تخمیر شده، و "سگونی"، میگو یا ماهی خشک شده، استفاده می کند. در غذاهای آنها بیشتر از گیاهان کوهستانی استفاده می شود تا ادویه های رایج در غذاهای بنگالی. مواد اولیه فصلی مهم