Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بارانک خاکستری، دیو آلبالو نام یک گونه از سرده بارانک است.درختچه و یا درختی است کوچک و از قفقاز و ایران تا ترکستان و پامیر پراکنده است. این گیاه در شمال، شمال شرقی و غرب ایران (کرمانشاه و بخشهایی از زاگرس) و در دامنه های جنوبی البرز، در پس قلعه و توچال تا ارتفاع 3000 متری از سطح دریاهای آزاد، وجود دارد. بلندی دیو آلبالو 3 تا 5 متر است. شاخه های جوان آن صاف و براق و به رنگ ارغوانی تیره و شاخه های مُسِتر خاکستری رنگ هستند. برگها تخم مرغی پهن تا بیضی کشیده و به درازای 5 تا 10 سانتی متر و پهنای 3 تا 7 سانتی متر هستند. حاشیه برگها دندانه دار است و در بخش انتهایی آن، 4 تا 7 لوب مثلثی تا تخم مرغی دیده می شود. روی برگها صاف و براق و پشت آن ها پوشیده از کرکهای نقره ای رنگ است. هر برگ 5 تا 6 رگبرگ دارد. گلهای دیو آلبالو کوچک و سفیدرنگ اند و در بهار شکوفا می شوند. میوه ها تخم مرغی شکل به درازای 10 تا 15 میلیمتر و به رنگ زرد متمایل به نارنجی هستند. قاعده میوه ها پوشیده از کُرکهای آردی – نَمَدی است.
سیاست نوآوری عنوان یکی از موضوعات کلیدی مورد توجه در توسعه اقتصادی به سیاست هایی گفته می شود که فرایند ترجمه دانش به برنامه های تجاری را تحریک و تشویق می کنند. در نگاه اول بخش عمده ای از سیاست فناوری (اما نه همه آن)، معطوف به تشویق تجاری سازی و به کارگیری نوآوری های فناورانه است؛ از این رو همپوشانی زیادی میان سیاست فناوری و مفهوم «سیاست نوآوری» وجود دارد. در مفهوم محدود آن، اما از آنجا که اصطلاح نوآوری محدود به نوآوری های فناورانه نیست، سیاست نوآوری نیز در بیشتر موارد، مفهوم گسترده تری دارد. به طور کلی نوآوری را می توان توسعه و به کارگیری راه های جدید و بهبود یافته برای پاسخگویی به نیازها و خواسته های اجتماعی و اقتصادی بشر دانست و سیاست نوآوری را مجموعه ای از تصمیمات و اقدامات برای افزایش کارایی و اثربخشی و میزان فعالیت های نوآورانه، اعم از خلق، تطابق و بومی سازی و به کارگیری محصولات، خدمات و فرایندهای جدید یا بهبود یافته. جاکوب ادلر در مقاله سیاست نوآوری: چیستی، چرایی و چگونگی به توجه فزاینده سیاست گذاران به نقش نوآوری در عملکرد اقتصادی و راهکارهایی برای چالش هایی که ظهور نموده اند می پردازد و از همین منظر ظ
هور مفهوم سیاست نوآوری را مورد بحث قرار می دهد. از دید ادلر هر چند این مفهوم در ادبیات سیاست گذاری عمومی مفهوم جدیدی به شمار می آید اما با نرخ شتابانی در حال رشد بوده و هر روزه توجه سیاست گذاران، دولتمردان و پژوهشگران جدیدی به این حوزه جلب می گردد. البته ادلر توضیح می دهد که جدید بودن این مفهوم به معنای آن نیست که پیش از این چیزی به نام سیاست نوآوری وجود خارجی نداشته است، امّا اگر سیاست نوآوری را آن دسته از موضوعاتی که بر نوآوری (حداقل در سطح بنگاه یا مرزهای توسعه صنعتی و اقتصادی یک کشور) تأثیر دارند (یا تأثیر می پذیرند) بدانیم، این مفهوم همچنان که در نوشته های مورد بحث قرار گرفته مفهوم جدیدی و تازه واردی نیست. انواع سیاست های نوآوری سیاست نوآوری در برنامه های کاری سیاست گذاران موضوعی نسبتاً جدید است. از اصطلاح سیاست نوآوری طی چند دههٔ گذشته استفادهٔ چندانی نمی شد. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ به بعد این اصطلاح در میان کاربران محبوب شده است. آیا این بدان معنی است که سیاست های نوآوری پیش از این زمان وجود نداشته اند؟ پاسخ به این پرسش به منظور ما از سیاست نوآوری بستگی دارد. اگر سیاستی برای داشتن شرایط لازم ناچار به داشتن
برچسب نوآوری باشد (همانند سیاست نوآوری)، احتمالاً پاسخ مثبت است؛ اما اگر سیاست نوآوری را در حکم سیاست هایی بدانیم که تأثیر مهمی بر نوآوری دارند، همان گونه که ادکوئیست (۲۰۱۱; ۲۰۰۴) نیز بیان کرده، پاسخ کاملاً متفاوت است. درحقیقت، اگرچه امروز از اصطلاح نوآوری بیشتر از گذشته استفاده می شود، نوآوری پدیده ای است که تاریخی به قدمت بشریت دارد. از این منظر، سیاست های نوآوری (سیاست هایی که بر نوآوری اثرگذارند) برای قرن ها مطرح بوده اند. همچنین پاسخ به این پرسش به برداشت ما از اصطلاح نوآوری نیز بستگی دارد. اصطلاح نوآوری اغلب با کارکنان بسیار مجرب، کار در محیط های پیچیده و بهره برداری از آخرین پیشرفت های علمی همراه است. اگر این تفسیر درست باشد، فقط بخش کوچکی از جمعیت جهانی که بیشتر در کشورهای با درآمد بالا هستند، در نوآوری و گاهی در بسیاری از زمینه ها، که آثار اقتصادی محدود است، سهیم اند. بااین حال، مطالعات معاصر نوآوری دیدگاه بسیار گسترده تری را در مورد نوآوری به کار می گیرند (برای مثال، بنگرید به: Fagerberg et al. , 2004). از این منظر، نوآوری به منزلهٔ معرفی راه حل های جدید در پاسخ به مشکلات، چالش ها یا فرصت های برخاست
ه از محیط اجتماعی و اقتصادی درنظر گرفته می شود. در ادبیات مطالعات نوآوری، نوآوری ای که نتیجهٔ «ترکیبات جدیدِ» (Schumpeter, 1934) دانش، توانایی ها و منابع موجود است، در حکم منبع اصلی تغییر در تمامی فعالیت های اقتصادی در کشورهای فقیر و غنی (Fagerberg et al. , 2010)، در فناوری های پایین و فناوری های بالا (von Tunzelmann and Acha, 2004)، در خدمات و تولید (Gallouj and Djellal, 2011; Rubalcaba et al. , 2012)، در بخش عمومی (Osborne and Brown, 2013) و بخش خصوصی درنظر گرفته می شود. جوزف شومپتر، بنیان گذار نظریهٔ نوآوری، تمایز میان اختراع (ایدهٔ بدیع برای چگونه اجراکردن کارها) و نوآوری (پیش بردن ایده در عمل) را مطرح کرد. این دیدگاه به دو جنبهٔ نوآوری اشاره می کند: تازگی و پیاده سازی. تازگی الزاماً به معنای «جدید برای جهان» نیست، بلکه تازگی می تواند به مسائلی اشاره کند که برای تولیدکنندگان یا استفاده کنندگان نوآوری نیز جدیداند. همچنین لزومی ندارد تازگی از نوع رادیکالی باشد که قابلیت های جدیدی ارائه می دهد یا شیوه های موجود را به چالش می کشد (مانند ماشین بدون راننده)، بلکه تازگی می تواند به بهبود تدریجی هر فرایند یا محصو
ل (مانند موتور جدیدی که در مصرف انرژی ۱۰ درصد کارآمدتر است) نیز اشاره کند. به باور شومپتر، علت اصلی تمایز میان اختراع و نوآوری این است که آنچه به لحاظ اقتصادی و اجتماعی اهمیت دارد به خودی خود ایده نیست، بلکه بهره برداری از آن در نظام اقتصادی و اجتماعی مهم است. از این رو، اگر بخواهیم سهم نوآوری در تغییر اقتصادی و اجتماعی را به حداکثر برسانیم، تمرکز بر آنچه وقوع تازگی را تشریح می کند کافی نیست، بلکه به درکی کامل از پذیرش نوآوری و بهره برداری متعاقب آن نیز نیاز است. ناتان روزنبرگ، تاریخ نگار اقتصادی و پژوهشگر نوآوری، بر اهمیت مرحلهٔ بهره برداری تأکید و اشاره می کند و می گوید: مهم ترین نوآوری ها نیز در طول عمر خود تغییرات زیادی را تجربه می کنند، تغییراتی که اغلب نیز رخ می دهد و درنهایت اهمیت اقتصادی آن ها را دگرگون می کند. بهبودهایی که پس از معارفهٔ اولیهٔ اختراع در آن دیده می شود بسیار مهم تر از دسترسی اولیه به فرم اصلی آن اختراع است (Kline and Rosenberg, 1986: p. 283). روزنبرگ اذعان می کند که بسیاری از این بهبودها در مرحلهٔ انتشار و از راه تعامل با بخش های گوناگون درگیر، همچون مشتریان و تأمین کنندگان رخ می دهند
. براساس این دیدگاه، سیاست نوآوری به تمرکز بر ارائهٔ راه حل های جدید و همچنین بهره برداری و انتشار آن ها، از جمله بازخوردهای فراوان به جلو و عقب، که میان مراحل گوناگون فرایند نوآوری به وقوع می پیوندد، نیاز دارد. دیدگاه های گوناگونی درمورد نوآوری ارائه شده که در سیاست گذاری نیز منعکس شده است؛ مثلاً دیدگاه محدودی وجود دارد که فقط اختراع را درنظر می گیرد و دیدگاه وسیع تر و کل نگرتری که بر اهمیت توجه به کل چرخهٔ نوآوری از خلق ایده های جدید تا پیاده سازی و انتشار آن ها تأکید می کند. همچنین این پرسش مطرح است که آیا باید تجزیه وتحلیل را به سیاست هایی محدود کرد که صریحاً برای تأثیرگذاری بر نوآوری طراحی شده اند یا می توان سیاست هایی را نیز درنظر گرفت که نخست برای مقاصد دیگری اتخاذ شده اند، اما ممکن است تأثیر چشمگیری در عملکرد نوآوری داشته باشند. براساس این تمایزها سه نوع سیاست نوآوری اصلی مشخص شده است: ۱. سیاست های مأموریت گرا: هدف از سیاست های مأموریت گرا (Ergas, 1986) ارائهٔ راه حل های جدید ـ که در عمل مؤثر واقع می شوند ـ برای مسائل خاصی است که در دستور کار سیاسی قرار دارد. ازآنجاکه راه حل پیشنهادی باید در عمل مؤثر
واقع شود، سیاست گذاران موظف اند هنگام طراحی و پیاده سازی سیاست، تمامی مراحل فرایند نوآوری را درنظر بگیرند (رویکرد گسترده)؛ مثلاً مدت ها پیش از آن که سیاست نوآوری یا حتی نوآوری به بخشی از واژگان استاندارد آن ها تبدیل شود، سیاست گذاران سال ها چنین سیاست هایی را با عناوین گوناگون برای اهداف دفاعی اتخاذ کرده اند. بسیاری از نوآوری های مهم، که تأثیرات اقتصادی فراوانی داشته اند (مانند اینترنت)، دستاورد چنین سیاست هایی بوده اند (Mowery, 2011; Mazzucato, 2013; Mazzucato and Semieniuk, 2017). امروز با توجه به آنکه جمعیت جهانی در معرض خطر گرم شدن کرهٔ زمین قرار دارد، چنین سیاست هایی می تواند به همان اندازه مناسب باشد (Fagerberg et al. , 2016)[z.tehrani1] [A2]. ۲. سیاست های اختراع گرا: این سیاست ها تمرکز محدودتری دارند، به این معنی که بر مرحلهٔ تحقیق و توسعه/ اختراع تمرکز می کنند و امکان بهره برداری از اختراع و انتشار آن را در اختیار بازار قرار می دهند. در آن زمان سیاست گذاران بر این نظر بودند که پیشرفت های علم و فناوری برای جامعه در حکم یک کل (Bush, 1945) مفید است. این نظر موجب تقویت سیاست های اختراع گرا می شد که در اوا
یل دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم در بسیاری از کشورها محبوب شده بودند. همچنین این نظر، به ویژه از دههٔ ۱۹۶۰ به بعد، به منظور هدایت چنین حمایتی به بنگاه ها و سازمان های گوناگون تحقیقاتی دولتی به تأسیس سازمان های عمومی جدید، همانند شوراهای پژوهشی (فنی) منجر شد. این گونه حمایت ها در گذشته معمولاً در حکم بخشی از سیاست تحقیق و توسعه، پژوهش یا سیاست علم در نظر گرفته می شدند، اما امروز اغلب به منزلهٔ سیاست نوآوری دسته بندی می شوند. ۳. سیاست های سیستم گرا: سیاست های سیستم گرا منشأ و کانون جدیدتری دارند و بر ویژگی های سطح سیستم، همانند درجهٔ تعامل میان بخش های گوناگون سیستم، میزان نیاز برخی از اجزای حیاتی سیستم به بهبود یا قابلیت های بازیگران مشارکت کننده تمرکز می کنند. توسعهٔ این قبیل سیاست های سطح سیستم، به ظهور رویکرد «نظام ملی نوآوری» (NIS) در حدود سال ۱۹۹۰ و پذیرش متعاقب این رویکرد در مشاوره و ارزشیابی های سیاستی سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) مربوط می شود. بنابراین سیاست نوآوری (سیاست های مؤثر بر نوآوری) شامل گستره ای از سیاست ها و ابزارهای سیاستی است که در زمان های گوناگون، با انگیزه های متفاوت و با عناوین متع
دد –همچون عنوان سیاست نوآوری که روز به روز نیز شیوع پیدا کرده است- معرفی شده اند. برخی از این سیاست ها دچار تغییرات اصطلاحی شده اند (Lundvall and Borrás, 2004; Boekholt, 2010)؛ مثلاً بسیاری از آن هایی که امروز سیاست نوآوری نامیده می شوند در گذشته با عناوین گوناگونی همچون سیاست صنعتی، سیاست علم، سیاست پژوهش یا سیاست فناوری بوده اند.. تاریخچه سیاست نوآوری. ادبیات سیاست نوآوری از سال های ۲۰۰۰ میلادی به بعد کم کم رواج یافت و در حوزه آن، دربارهٔ دو محور پراهمیت که در قبل هم کم و بیش مورد بحث واقع می شد، اما هرگز به طور عمیق مورد چالش و اندیشه ورزی قرار نمی گرفت، مباحثات زیادی درگرفت. لاندوال و بوراس (۲۰۰۵) می گویند در سیاست نوآوری دو نکته پراهمیت شد، نخست خردمایه های دخالت دولت در امور عمومی و سپس راهبری نظام نوآوری. هر دو محور به مباحث مرتبط با کارکرد و نقش دولت متعلق هستند و تأکید بر آنان، گرایش نوین ورود به حوزه سیاست گذاری عمومی را نوید می دهد. لاندوال در سخنرانی اجلاس یازدهم گلوبالیک می گوید که ادبیات سیاست علم و سیاست فناوری پس از یک دوره تأمل در مورد موضوعات تکنیکی، در یک چرخش به مباحث اجتماعی و موضوعات عام
سیاست گذاری عمومی علاقه مند شده و به آن تمایل نشان می دهد.
دولت فدرال بلژیک () قوه مجریه در پادشاهی بلژیک را اعمال می کند. این مجموعه متشکل است از وزیران، استانداری ها و معاونین وزرا که در شورای وزیران حضور پیدا نمی کنند و احزاب سیاسی که دولت ائتلافی را تشکیل می دهند. دولت فدرال توسط نخست وزیر بلژیک هدایت می شود و او وزیران و وزارتخانه های دولت را هدایت می کند. وزیران با هم شورای وزیران را تشکیل می دهند که ارگان اجرایی عالی دولت یا هیئت دولت به شمار می رود. به طور رسمی، قدرت اجرایی به پادشاه بلژیک واگذار می شود که به طور رسمی وزرا را منصوب می کند. با این حال، طبق قانون اساسی بلژیک، پادشاه به لحاظ سیاسی قدرت اعمال سیاست گذاری را ندارد، و قدرت او باید از طریق یک وزیر اعمال شود؛ بنابراین، در عمل، وزرا به طور واقعی نقش روز به روز کار را بر عهده دارند. وظایف و عملکرد. در سطح فدرال، قدرت اجرایی توسط دولت فدرال اداره می شود، در حالی که نخست وزیر، رئیس دولت است. هر وزیر یک وزارتخانه را برعهده دارد و وزیر امور خارجه، به عنوان معاون وزیر، به این وزارتخانه ها کمک می کند. دولت منعکس کننده وزن احزاب سیاسی است که دولت ائتلافی وقت را تشکیل می دهند. هیچ حزب یا احزاب خانواده به تنهای
ی نمی توانند در مذاکره با سایر احزاب اکثریت مطلق کرسی ها در پارلمان را به دست بیاورند. تحولات سیاسی اخیر. در انتخابات سال ۲۰۱۴، برای تکرار نشدن توافقات ناپایدار توافق سیاسی به وجود آمد، و دولت میشل نسبتاً سریع به ویژه برای از بین بردن سوسیالیست ها و از جمله ناسیونالیست فلاندر N-VA تشکیل شد. دولت کنونی. دولت میشل، از دسامبر ۲۰۱۸، یک کابینه ائتلافی اقلیت بود که شامل ۱۲ وزیر در ائتلافی از احزاب هلندی VLD و CD &amp; V و حزب فرانسوی MR شکل گرفت.
نظام نوآوری فناورانه مفهومی توسعه یافته در حوزه مطالعات نوآوری است که توضیح ماهیت و نرخ تغییرات فناورانه را هدف قرار می دهد. یک نظام نوآوری فناورانه را می توان شبکه ای پویا از بازیگران و عواملی تعریف نمود که در یک ناحیه اقتصادی یا صنعتی تحت زیرساخت های نهادی خاص با یکدیگر در تعامل بوده و در تولید، انتشار و بهره برداری از فناوری سهیم هستند. این رویکرد ممکن است در حداقل سه سطح تحلیل اعمال گردد: به یک فناوری به معنای یک حوزه دانشی، به یک محصول یا مصنوع یا به یک مجموعه مرتبط از محصولات و مصنوعات با هدف کسب رضایت یک کارکرد (اجتماعی) خاصی. با توجه به آخرین مورد، این رویکرد به صورت ویژه ای کاربرد خود را در توضیح دادن چرایی و چگونگی موفقیت (یا عدم توفیق) توسعه و انشار فناوری های (انرژی) پایدار در جامعه اثبات نموده اند.
بارهنگ کوهسری، بارهنگ تیره رنگ یکی از گونه های سرده بارهنگ است.
محمود تاجبخش (زادهٔ ۱۳۰۳ - درگذشتهٔ ۲۷ خرداد ۱۳۷۸) موسیقی دان و نوازنده ویلن و سه تار اهل ایران بود. زندگی هنری. محمود تاجبخش در سال ۱۳۰۳ متولد شد. از سن ۸ سالگی نزد عموی خود «کریم تاجبخش» که از شاگردان «درویش خان» بود فراگیری سه تار را آغاز کرد. در دوران دبیرستان با ساز ویلن آشنا شد و به هنرستان موسیقی ملی راه یافت. او آموزش متُد ویلنِ «علینقی وزیری» را نزد «اسماعیل زرین فر» که مدرس و معاون هنرستان موسیقی شبانه بود، پی گرفت. وی در مدت کوتاهی توانست غیر از آموختن متد وزیری، تعدادی از قطعات اسماعیل زرین فر و همچنین ردیف «علی رضا چنگی» را که نوازندگان کمانچه بود، بنوازد. در سال ۱۳۲۳ توسط اسماعیل زرین فر به «روح الله خالقی» معرفی شد. نوازندگی ویلن او بسیار مورد توجه روح الله خالقی قرار گرفت و از همان زمان، هفته ای یک روز در رادیو به نوازندگی می پرداخت. وی از اوایل سال ۱۳۲۳ به کلاس «ابوالحسن صبا» نیز راه یافت. مدتی هم از آموزش های «مهدی برکشلی»، «لطف الله مفخم پایان»، «حسین یاحقی» و «حسین تهرانی» بهره برد. او همچنین نزد «موسی معروفی» ردیف های موسیقی ایرانی را آموخت. در فروردین ۱۳۳۳ به عنوان ریاست بانک کشاورزی ملا
یر منصوب شد. در ملایر برای اولین بار با «احمد عبادی» آشنا شد. خود او در این باره می نویسد: شیوه نوازندگی تاج بخش را نزدیک ترین شیوه به نوازندگی احمد عبادی می دانند. «علی تجویدی» دربارهٔ نوازندگی او چنین گفته است: او با موسیقی دانانی همچون غلامحسین بنان، علینقی وزیری، حسین قوامی و احمد ابراهیمی در ارکسترهای مختلف همکاری داشته است. وی جدا از فعالیت های هنری، کارمند عالی رتبه بانک کشاورزی بود و سرپرستی و ریاست بانک کشاورزی در برخی شهرستان ها از جمله منطقه گرگان، رشت، استان های گیلان و اصفهان را بر عهده داشته است. او در سال ۱۳۵۴ از خدمات بانکی بازنشسته شد. وی دارای گواهینامه درجه یک هنری از شورای ارزشیابی هنرمندان کشور بود. فعالیت های هنری. از جمله فعالیت های هنری محمود تاجبخش به موارد زیر می توان اشاره نمود: ویلن نوازی در ارکسترهایی نظیر: ارکستر انجمن موسیقی ملی، ارکستر شماره ۱ رادیو، ارکستر شماره ۴ (هنرهای زیبای سنتی)، ارکستر شماره ۱ هنرهای زیبا، تدریس سه تار در هنرستان موسیقی ملی و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران، تدریس ویلن در هنرستان موسیقی ملی و هنرستان آزاد موسیقی به مدیریت محمدعلی امیر جاهد، معاونت سازمان ب
رنامه های موسیقی ایرانی در تالار رودکی، تأسیس یک کلاس موسیقی به نام «ترانه» در سال ۱۳۲۶ (استادان این کلاس ظاهراً این هنرمندان بوده اند: جواد بدیع زاده (آواز)، حسین تهرانی (تمبک)، حسینعلی وزیری تبار (قره نی)، حسین صبا (سنتور)، نصرالله زرین پنجه (تار) و…)، عضویت در شورای موسیقی صدا وسیما آثار هنری. از جمله آثار هنری محمود تاجبخش به موارد زیر می توان اشاره نمود: درگذشت. محمود تاجبخش در تاریخ ۲۷ خرداد سال ۱۳۷۸ در سن ۷۵ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
خوش شانسی لوئی () یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت آمریکایی است که توسط لوئی سی.کی. ساخته شده است. این مجموعه از سال ۲۰۰۶ در اچ بی او آمریکا پخش شد. این سریال یک فصل هم در کانادا انتشار یافت.
بارهنگ استوانه ای یکی از گونه های سرده بارهنگ است.
شورای عالی اشتغال طبق قانونی به همین نام که در تاریخ ۱۳۷۷/۶/۱ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیده و در تاریخ ۱۳۷۷/۶/۱۱ توسط شورای نگهبان تأیید شد، تشکیل گردید. این شورا می بایست هر ۶ ماه یکبار تشکیل جلسه داده و جلسات آن با شرکت ۲/۳ اعضا رسمیت می یابد. جلسات این شورا به ریاست رئیس جمهور تشکیل می شود و اهداف اعلام شده آن از جمله شامل بررسی عرضه و تقاضای بازار کار و ایجاد تعادل میان آنهاست. دبیرخانه این شورا در ابتدا در سازمان برنامه و بودجه کشور مستقر بود که در سال ۱۳۸۵ با تصویب شورای عالی اداری به وزارت کار و امور اجتماعی منتقل شد.
بارهنگ مفروش، بارهنگ گل سپاسی یکی از گونه های سرده بارهنگ است.
یحیی شمشادیان (زاده ۱۰ بهمن ۱۳۳۲ – درگذشته ۱۵ مهر ۱۳۶۱) خلبان بالگرد هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران بود. عمده سرشناسی وی جدای از مهارت ویژه در پرواز، حضور فعال و تأثیرگذار بیست و سه ماهه در جریان جنگ ایران و عراق و نحوه کشته شدن اوست. زندگی نامه. یحیی شمشادیان در ۱۰ بهمن سال ۱۳۳۲ در خانواده ای یارسان در شهرستان قصر شیرین در استان کرمانشاه زاده شد. تحصیلات دوره ابتدایی، راهنمایی و هنرستان خود را در شهر کرمانشاه پشت سر گذاشت و در سال ۱۳۵۲ با دیپلم برق در هوانیروز استخدام شد. دوره نظامی و زبان را در تهران به اتمام رساند و پس از آن برای آموزش پرواز با هلیکوپتر به دانشکده مرکز آموزش هوانیروز اصفهان اعزام شد. دوره های پرواز با هلیکوپتر کبرا و موشک تاو را به پایان رساند و سپس با درجه ستوان سومی به هوانیروز کرمانشاه منتقل شد. فعالیت ها. عمده عملیات هایی که یحیی شمشادیان در آنها حضور داشت مربوط به غرب ایران بود. شمشادیان بارها پادگان ابوذر و شهرستانهای سرپل ذهاب و گیلانغرب را از سقوط نجات داد. او نقش بسزایی در عقب راندن احزاب مسلح کرد در دوران جنگ هشت ساله داشت. مقاومت او در جبهه های سومار و سرپل ذهاب آنچنان از لحا
ظ نظامی حائز اهمیت بود، که با ۱۸ سال ارشدیت درجه تشویقی دریافت کرد. وی در عملیاتهای مسلم بن عقیل، فتح و میمک فرماندهی تیم پرواز را بر عهده گرفت که به همراه دیگر اعضای تیم در ارتفاعات ۴۰۲ و دیگر مناطق عملیاتی موفق شدند ۱۳ تانک ارتش عراق را منهدم کنند و شمار زیادی از نیروهای بعثی را از بین ببرند. کشته شدن. روز ۱۵ مهر ۱۳۶۱، یحیی شمشادیان به همراه یک تیم، با ۳ فروند هلیکوپتر در ارتفاع ۴۰۲ به سمت سومار حرکت کردند. شمشادیان و تیمش در این عملیات که به منظور دفاع و پشتیبانی از نیروهای زمینی طرح ریزی شده بود، در ابتدا موفق شدند با سرکوب پاتک تلفات سنگینی به ارتش عراق وارد کنند. در همان عملیات یحیی شمشادیان به همراه هم پروازش خلبان یدالله واعظی در ۱۴:۳۰ دقیقه بعد از ظهر پس از ساعت ها درگیری، در ارتفاع ۴۰۲ هدف شلیک مستقیم گلوله تانک قرار گرفتند. در اثر اصابت گلوله مستقیم تانک، یحیی شمشادیان در حالی که یک پایش قطع می شود بلافاصله جان خود را از دست می دهد. او با درجه سرلشگری در «گلزار شهدا» ی گورستان باغ فردوس کرمانشاه به خاک سپردند.
در دامنهٔ هیمالیا () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مانوج کومار و مالا سینها اشاره کرد.
بارهنگ پاگربه ای، بارهنگ کپه ای یکی از گونه های سرده بارهنگ است.
دوستی () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سنجای خان اشاره کرد.
بارهنگ بلندسنبل، بارهنگ کوه کمره ای یکی از گونه های سرده بارهنگ است.
مسلسل کلت-برونینگ ام۱۸۹۵ نام یک مسلسل بود که در ۱۸۸۹ میلادی بر اساس طرح جان برونینگ و متیو اس برونینگ ساخته شد. این مسلسل نخستین مسلسل موفق دارای مکانیزم مسلح شدن با گاز باروت بود. این مسلسل را به علت ساختار نامتعارفش "Potato digger" (ماشین برداشت کنندهٔ سیب زمینی) می خواندند. منابع. Wikipedia contributors, "M1895 Colt–Browning machine gun," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=M1895_Colt–Browning_machine_gun&amp;oldid=875119374 (accessed December 28, 2018).
کنسولگری پاکستان در زاهدان کنسولگری رسمی جمهوری اسلامی پاکستان در شهر زاهدان است. اطلاعات بیشتر. وبگاه رسمی کنسول گری پاکستان در ایران، زاهدان شماره تلفن: ۵۴۳۳۸۹۳۳۲۲-+۹۸
کتابخانه تصویری پایتون یک کتابخانه اوپن سورس برای خواندن بازکردن، دستکاری و ذخیره تصویر با فرمت های متنوع است که برای ویندوز مک و لینوکس قابل دسترس می باشد. نام کتابخانه مربوطه Pillow می باشد و با دستور $ pip install pillow قابل دسترسی و استفاده در زبان پایتون است.
کنسولگری پاکستان در مشهد کنسولگری رسمی جمهوری اسلامی پاکستان در شهر مشهد است. اطلاعات بیشتر. وبگاه رسمی کنسول گری پاکستان در ایران، مشهد شماره تلفن: ۰۰۹۸۵۱۱۲۲۲۹۸۴۵
کنسولگری افغانستان در مشهد کنسولگری رسمی جمهوری اسلامی افغانستان در شهر مشهد است. اطلاعات بیشتر. وبگاه رسمی کنسول گری افغانستان در ایران، مشهد شماره تلفن: 05138597551
ورزشگاه مونومنتال لسیدرو رومرو کاربو ()، یک ورزشگاه فوتبال در گوایاکیل، اکوادور است و ورزشگاه اختصاصی باشگاه بارسلونا اکوادور است. تاریخچه. این ورزشگاه در ۲۷ دسامبر ۱۹۸۷ افتتاح و اولین بازی که در آن انجام شد بین تیم های بارسلونا اکوادور و بارسلونا اسپانیا بود که با نتیجه ۱ بر ۰ به سود بارسلونا اکوادور پایان یافت. بسیاری از بازیکنان مشهور آمریکایی جنوبی مانند پله (بازیکن فوتبال) در مراسم افتتاحیه این ورزشگاه حضور داشتند.
ایمن الخلیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده است.
نظریه کلاسیک آزمون (به انگلیسی: Classical Test Theory) یک شاخه از روان سنجی است که نتایج تستهای روان شناسنه را پیش بینی می کند، این نظریه بر این استوار است که نمره ای که یک فرد بدست می آورد مجموعه جوابهای حقیقی و خطا روان سنجی می باشد. در کل هدف این است که اعتبار تست های روان شناسی را بسنجیم. این نظریه شاخه ای از علوم آماری است که برای تفسیر، بررسی و پیش بینی نتایج یک آزمون روانشناختی یا تربیتی استفاده می شود. نظریه کلاسیک آزمون به نام نظریه امتیاز حقیقی (به انگلیسی: True Score Theory) نیز شناخته می شود. نظریه کلاسیک آزمونی که امروزه می شناسیم ابتدا توسط (۱۹۰۳–۱۹۹۶) مطرح شد.
رصدخانه شهری (Urban Observatory) مفهومی جدید در نظام مدیریت شهری است که بر پایه آمار و اطلاعات بنا می شود و امکان رصد فعالیت ها و تحولات شهری را بر پایه داده ها فراهم می سازد. مرکز اسکان بشر ملل متحد، رصدخانة شهری را چنین تعریف کرده است: «رصدخانة شهری، شبکه ای از ذینفعانی است که مسئول تولید، تحلیل و انتشار داده ها در مجموعه ای معنادار از شاخص ها هستند که به طور جمعی در اولویت بندی مسائل مربوط به توسعة پایدار انعکاس می یابند. منابع داده و اطلاعات تولید شده توسط شبکة محلی، برای حمایت از تصمیم گیری و شکل گیری سیاست های آگاهانه تر استفاده می شوند. بنابراین، رصدخانة شهری، نقطه ای کانونی برای پایش شهری در سطح محلی، ملی یا منطقه ای است» . رصدخانه اصطلاح فراگیری است که برای نشان دادن طیف گسترده ای از ساختارهای مختلف استفاده می شود که مفهوم محوری آنها رصد کردن و استفاده از فنون پایش (monitoring) است . رصدخانه های شهری در سطوح محلی، ملی و منطقه ای تشکیل می شوند. سطوح رصدخانه های شهری. مرکز اسکان بشر ملل متحد، بر اساس قلمروی جغرافیایی، رصدخانه های شهری را در سه سطح محلی، ملی و منطقه ای به شرح زیر دسته بندی نموده است و ر
صدخانه شهری جهانی (Global Urban Observatory) به عنوان رابط میان سایر رصدخانه های شهری در پایش جهانی دستورالعمل اسکان بشر فعالیت می کند . رصدخانه شهری منطقه ای (Regional Urban Observatory (RUO)). رصدخانه های شهری منطقه ای در سازمان های منطقه ای یا دانشگاهی میزبانی می شوند تا به ارائه خدمات فنی به NUO و LUO از طریق بومی سازی ابزارهای پایش، ظرفیت سازی و همچنین هدایت خط مشی ها با استفاده از دانش مبتنی بر شواهد بپردازند. رصدخانه شهری ملی (National Urban Observatory (NUO)). شبکه رصدخانه های شهری محلی به وسیله رصدخانه های شهری ملی در صورت لزوم تسهیل می شوند. رصدخانه های ملی شهری مساعدت های مربوط به ظرفیت سازی را هماهنگ کرده و به گردآوری و تحلیل داده های شهری برای پایش روندها و تدوین سیاست های ملی می پردازند. رصدخانه شهری محلی (Local Urban Observatory (LUO)). رصدخانه های شهری محلی عموماً نهادهای غیردولتی، مراکز پژوهشی و یا موسسه های آموزشی هستند که در آنها ابزارهای پایش از طریق فرایندهای مشورتی برای سیاست گذاری تولید و استفاده می شود. یک رصدخانه شهری محلی برای یک شهر یا شهرستان، نقطه کانونی برای تدوین و برنامه ریزی س
یاست های شهری است که در آن همکاری میان سیاست گذاران، کارشناسان فنی و نمایندگان گروه های همکار مورد حمایت و تقویت قرار می گیرد. نمونه های رصدخانه شهری. رصدخانه شهری مشهد. شهر مشهد به عنوان دومین کلانشهر کشور، بر اساس مطالعات پایه 1395 هجری شمسی که توسط دانشگاه فردوسی مشهد به سرپرستی آقای دکتر سعید عربان و تحت نظارت دکتر علی قهرمانی به انجام رسیده بود، عملیات اجرایی پروژه رصدخانه شهری مشهد را از آذرماه 1399 آغاز نمود و در آبان ماه 1402 افتتاح گردید و به بهره برداری رسید. رصدخانه شهری اصفهان. رصدخانه شهری اصفهان در راستای گردآوری اطلاعات درست، دقیق و بهنگام به عنوان سیستم پشتیبان تصمیم و با هدف تسهیل تصمیم گیری مبتنی بر شواهد در سطح محلی (کلانشهری) شکل گرفته و اهداف آن به شرح زیر است : از جمله خروجی های رصدخانه شهری اصفهان می توان به داشبورد شاخص های شهری، گزارش های موضوعی رصدی و گزارش های تصویری اشاره نمود .
مسجد بیت المکرم (بنگالی: বায়তুল মোকাররম؛) یک مسجد اسلامی واقع در داکا، پایتخت بنگلادش می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۹۶۸ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری اسلامی طراحی شده است. این مسجد گنجایش ۳۰٬۰۰۰ نفر را دارد و این مسجد را دهمین مسجد بزرگ جهان می دانند. با این حال، مسجد از ازدحام دائمی به ویژه در طی ماه رمضان رنج می برد. در نتیجه، دولت بنگلادش با گسترش آن، ظرفیت این مسجد را حداقل به ۴۰٬۰۰۰ نفر افزایش داده است. معماری. این مسجد چندین ویژگی معماری مدرن دارد، در حالی که همزمان اصول سنتی معماری مغول را حفظ کرده که برای مدتی در شبه قاره هند رایج بوده است. شکل بزرگ مکعبی آن مشابه مکه مدل سازی شده است که آن را به یک ساختار قابل توجه برخلاف هر مسجد دیگری در بنگلادش تبدیل کرد. طراحی بیرونی. طراحی مسجد در سطح بسیار بالایی قرار دارد. ساختمان مسجد ملی بیت المکرم هشت طبقه و ۹۹ فوت ارتفاع از سطح زمین است. براساس طرح اصلی، ورودی اصلی مسجد در سمت شرقی قرار داشت. در شرق ۲۹٬۰۰۰ متر مربع با مکان وضو در کناره های جنوبی و شمالی آن است. وقتی ساخت بیت المکرم آغاز شد، محل وضو قسمت مهمی را دربر گرفت. عدم وجود یک گنبد