Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روستای آبکله سر بزرگ یکی از روستاهای شهرستان تنکابن از توابع استان مازندران در شمال ایران است.این روستا در بخش جنوبی کمربندی اصلی شهرستان مذکور واقع شده است و دسترسی سریع و نزدیک به مرکز شهر و خرم آباد و دریا دارد، این مکان از شمال با منطقه سنگسرک همجوار است و در حاشیه جنوبی خود به بخش خرم آباد (تنکابن) متصل می گردد. در جوار شرقی و غربی این روستا نیز، روستاهای آبکه سر کوچک(حاجی محله)، پلهمدشت، لشکرک، گیل محله و اکبر آباد قرار دارند. شغل. شغل و حرفه اصلی مردم روستا از دیرباز باغداری، زراعت بوده که به دلیل مهاجرت های جمعیتی مردم روستا به سمت شهرها،تنها در بخش هایی از روستا،کشاورزی همچنان ادامه دارد.در این بین محصول عمده تولیدی توسط کشاورزان کیوی و برنج است که در اقلام هاشمی،طارم،دیلمانی،مسلم بج و ...کشت می شود.باغ های روستا نیز عموماً از محصولاتی همچون انواع مرکبات،کیوی و خرمالو مشحون است.
آدونائیک (Adûnaic) یا زبان مردمان غرب یک زبان خیالی از مجموعه نوشته های جی. آر. آر. تالکین است. سخنوران این زبان، انسان های نومنور در دورهٔ دوم بودند. شمار واژه هایی که اصالتاً مال زبان آدونائیک باشند بسیار اندک است و بیشتر به نام ها اختصاص دارد این زبان در میان بسیاری از مردمان سرزمین میانی به عنوان زبان میانجی بود.
مونس الاحرار با نام کامل تر مونس الاحرار فی دقایق الاشعار کتابی است از محمد بن بدر جاجرمی به زبان فارسی از اشعار منتخب نزدیک به دویست تن از شاعران فارسی زبان تا سده هشتم. این کتاب که خود نویسنده آن را «مجموعه» خوانده است ۳۰ باب دارد و به ترتیب موضوع گردآوری گردیده است. موضوع بابها، شامل انواع شعر، صنایع ادبی، انواع ادبی و بسیاری موضوعات پراکنده دیگر، مانند مربعات، تشبیهات، مراثی، لغز و معمیات و … است. در این اثر رباعیات سیزده گانه ای از خیام نقل شده و در پایان کتاب رباعیات فردریش روزن رونویسی و در برلین چاپ شده است.
استان قزوین دارای ۶ شهرستان می باشد. شهرستان قزوین پرجمعیت ترین شهرستان استان است. این استان در سال ۱۳۹۵ دارای ۱۲۷۳۷۶۴ نفر جمعیت بوده است. شهرستانهای استان قزوین بر پایه سرشماری سال های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۵ خورشیدی بدین شرح است:
دوران زندگی یک شاه () یک فیلم به کارگردانی جیک گلدبرگر است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کوبا گودینگ جونیور اشاره کرد.
ترسکوالی (آلمانی: Treskowallee) یک خیابان شلوغ در جنوب شرق برلین واقع در منطقه لیشتنبرگ است. این خیابان که از میان منطقه کارلزهورست گذشته و لیشتنبرگ را به ترپتو-کپنیک متصل می کند یک شاهراه برای این منطقه به شما می آید که در قرن ۱۹ میلادی بنا گذاشته شده است. در این خیابان ۵۰ یادمان تاریخی وجود دارد. محل و نام گذاری خیابان. این خیابان ابتدا در قرن ۱۸ میلادی جاده ای برای کپنیک به شما می رفت و در میانه قرن ۱۸ ساختمان های در اطراف آن ساخته شد. در همین سال ها به دلیل اینکه خیابان، بخشی از مزارع کارل ون ترسکو را در بر می گرفت، خیابان را ترسکو نامیدند.
پارلمان کوزوو (; ) مجلسی است که توسط سازمان ملل متحد دولت موقت مأموریت در کوزوو در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد تا موقتاً به شکلی دموکراتیک حکومتی خودی پدید آید. در ۱۷ فوریه سال ۲۰۰۸ نمایندگان مردم کوزوو اعلام کردند که کوزوو مستقل از صربستان است و پس از آن تصویب یک قانون اساسی را در تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸ به پایان بردند. مجلس جمهوری کوزوو تنظیم کننده قانون اساسی کوزوو و دارای ۱۲۰ عضوست؛ که از این تعداد ۱۰۰ نفر به طور مستقیم راه یافته و الباقی بدین شکل در مجلس هستند:
پارک طبیعت بارنیم (آلمانی: Naturpark Barnim) یک پارک طبیعت واقع در دو ایالت براندنبورگ و برلین آلمان است. این پارک به مساحت ۷۵۰ کیلومتر مربع در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ به عنوان پارک ملی به ثبت رسید. بررسی اجمالی. این پارک در شمال برلین و مناطق شمالی و مرکزی ایالت براندنبورگ و در بین شهرهای اورانینبرگ، لیبن والده، ابرسوالده و برنااو واقع شده است. این پارک طبیعت ۷۵۰ کیلومتر مربع را تحت پوشش قرار می دهد که ۵۵ درصد جنگل، ۳۲ درصد مزارع کشاورزی و ۳ درصد آن را آب تشکیل می دهد. دریاچه آرکنبرگر باگرزی نیز بخشی از این منطقه است. این پارک تنها پارک طبیعت برلین است.
رئیس جمهور کوزوو ( صربستان: ) رئیس دولت و نماینده جمهوری کوزوو در داخل و خارج از کشور است. رئیس جمهور به طور غیرمستقیم توسط مجلس کوزوو در یک رأی مخفی و با اکثریت دو-سوم از همه نمایندگان تعیین می شود. اگر هیچ یک از کاندیداها به دو سوم اکثریت در سومین رای گیری دست نیافتند، کسی که اکثریت ساده را کسب کند، رئیس جمهور می شود. رای گیری در مجلس باید یک ماه قبل از پایان وقت کار رئیس جمهور قبلی انجام شود، هر پنج سال رای گیری جدید صورت می گیرد. لیست رؤسای جمهور. جمهوری کوزوو. LDK اداره کوزوو توسط سازمان ملل متحد. LDK
آلبانی بزرگ یک الحاق گرایی برای مردمان آلبانیایی تباری است که در مناطق مختلفی از بالکان هستند. این الحاق گرایی می تواند بر پایه نواحی آلبانیایی نشین امروزی یا نواحی تاریخی آنان باشد. علاوه بر آلبانی، طرفداران این ایده خواهان مناطقی چون کوزوو و دره پرشوسکا در صربستان، نواحی جنوبی مونته نگرو، شمال غرب یونان و بخش هایی از غرب جمهوری مقدونیه هستند. تاریخچه. تحت امپراتوری عثمانی. همچنین ببینید: لیگ پریزرن پیش از جنگ های بالکان در آغاز قرن بیستم، آلبانیایی ها تابع امپراتوری عثمانی بودند . جنبش استقلال آلبانی در سال ۱۸۷۸ با اتحادیه پریزرن (شورایی مستقر در کوزوو) ظهور کرد که هدف آن خودمختاری فرهنگی و سیاسی برای آلبانیایی های قومی در چارچوب امپراتوری عثمانی بود. با این حال، عثمانی ها آماده اعطای خواسته های اتحادیه نبودند. مخالفت عثمانی با اهداف فرهنگی اتحادیه در نهایت به تبدیل آن به یک جنبش ملی آلبانیایی کمک کرد. ملی گرایی آلبانیایی در مجموع واکنشی به فروپاشی تدریجی امپراتوری عثمانی و پاسخی به جنبش های ملی بالکان و مسیحی بود که تهدیدی برای جمعیت آلبانیایی عمدتاً مسلمان محسوب می شدند. تلاش ها معطوف به ادغام ولایات با ج
معیت آلبانیایی در یک استان خودمختار واحد آلبانیایی بزرگتر در داخل دولت عثمانی بود، در حالی که آلبانی بزرگ در اولویت قرار نداشت. ملی گرایی آلبانیایی در اواخر دوران عثمانی با جدایی طلبی که هدف آن ایجاد یک دولت-ملت آلبانیایی بود، عجین نشده بود، اگرچه ملی گرایان آلبانیایی یک آلبانی بزرگ مستقل را در نظر داشتند. ملی گرایان آلبانیایی عمدتاً بر دفاع از حقوقی متمرکز بودند که اجتماعی-فرهنگی، تاریخی و زبانی در کشورهای موجود بودند، بدون اینکه به یک حکومت خاص متصل باشند. جنگ های بالکان و استقلال آلبانی (۱۹۱۲–۱۹۱۳). قریب الوقوع بودن فروپاشی حکومت عثمانی از طریق شکست نظامی در طول جنگ های بالکان، آلبانیایی ها به نمایندگی از اسماعیل جمالی را وادار به اعلام استقلال (28 نوامبر 1912) در ولوره از امپراتوری عثمانی کرد. انگیزه اصلی استقلال، جلوگیری از الحاق سرزمین های مسکونی آلبانیایی بالکان به یونان و صربستان بود. ایتالیا و اتریش-مجارستان به دلیل نگرانی از اینکه صربستان با ساحل آلبانی، قدرتی رقیب در دریای آدریاتیک و در معرض نفوذ متحد خود روسیه باشد، از استقلال آلبانی حمایت کردند. جدا از منافع ژئوپلیتیکی، برخی از قدرت های بزرگ به د
لیل نگرانی از اینکه آلبانی تنها کشور تحت سلطه مسلمانان در اروپا باشد، تمایلی به الحاق سرزمین های مسکونی آلبانیایی بالکان عثمانی به آلبانی نداشتند. پیشنهادهای روسیه و فرانسه برای یک آلبانی کوچک شده بر اساس آلبانی مرکزی با جمعیت عمدتاً مسلمان بود که مورد حمایت صربستان و یونان نیز قرار گرفت، چرا که معتقد بودند فقط مسلمانان می توانند آلبانیایی باشند. با افزایش تعداد آلبانیایی هایی که به عضویت کشورهای صربستان و یونان درآمدند، محققان آلبانیایی با دیدگاه های ملی گرایانه، اعلام استقلال را به عنوان یک پیروزی نسبی برای جنبش ملی گرایی آلبانی تفسیر کردند. جنگ جهانی دوم. همچنین ببینید: پادشاهی آلبانی (۱۹۳۹–۱۹۴۳) و جنگ جهانی دوم در آلبانی در 7 آوریل 1939، بنیتو موسولینی، رهبر ایتالیا ، پس از علاقه طولانی مدت و نفوذ گسترده در طول دوره بین دو جنگ، به آلبانی حمله کرد . فاشیست های ایتالیایی مانند کنت گالئاتزو چیانو، الحاق آلبانیایی را دنبال می کردند و معتقد بودند که این امر حمایت ایتالیا را در بین آلبانیایی ها جلب می کند و در عین حال با هدف جنگی ایتالیا برای فتح بالکان همسو می شود. الحاق کوزوو به آلبانی توسط ایتالیا در بین آلب
انیایی های هر دو منطقه محبوب بود. بخش غربی مقدونیه شمالی نیز به آلبانی تحت الحمایه ایتالیا ضمیمه شد . در این سرزمین ها، همه (از جمله غیرآلبانیایی ها) موظف بودند در مدارس آلبانیایی که برنامه درسی ناسیونالیستی و فاشیستی تدریس می کردند، شرکت کنند. همه مجبور به استفاده یا پذیرش نام ها و نام های خانوادگی آلبانیایی بودند. نخبگان، مانند زمین داران و ملی گرایان لیبرال مخالف کمونیسم، سازمان Balli Kombëtar را تشکیل دادند . آنها و دولت همدست آنها در پی حفظ آلبانی بزرگ بودند. بسیاری از آلبانیایی های کوزوو مشغول بیرون راندن جامعه صرب ، به ویژه استعمارگران صرب و مونته نگرویی پس از سال 1919 بودند ، که اغلب در املاک مصادره شده آلبانی ساکن می شدند. آلبانیایی ها حکومت صربستان و یوگسلاوی را بیگانه می دانستند، و به گفته رامت، آنها احساس می کردند که هر چیزی بهتر از شوونیسم، فساد، هژمونی اداری و استثماری است که تحت نظر مقامات صرب تجربه کرده بودند. آلبانیایی ها به طور گسترده با اشغالگران محور که به آنها آلبانی بزرگ وعده داده بودند، همکاری کردند. فروپاشی حکومت یوگسلاوی منجر به اقدامات انتقام جویانه ای از سوی آلبانیایی ها شد، برخی از
آنها به شبه نظامیان محلی "وولنتاری" پیوستند که شهرک های صرب را آتش زدند و صرب ها را کشتند، در حالی که استعمارگران صرب و مونته نگرویی بین دو جنگ به قلمرو فرمانده نظامی در صربستان اخراج شدند . هدف از این اقدامات ایجاد یک کشور همگن آلبانی بزرگ بود. مقامات ایتالیایی در کوزوو اجازه استفاده از زبان آلبانیایی را در مدارس، آموزش دانشگاهی و ادارات دادند. همان عناصر ملی گرا و آلبانیایی که از آلبانیایی های کوزوو در یک کشور بزرگ استقبال کردند، علیه ایتالیایی ها نیز فعالیت کردند و آنها را اشغالگران خارجی می دانستند. تلاشی برای پیوستن آلبانیایی های کوزوو به مقاومت، جلسه ای در بویان (1943-1944)، شمال آلبانی، بین اعضای بالی کومبتار و کمونیست های آلبانیایی که با آرمان مشترک و حفظ مرزهای گسترش یافته موافق بودند، تشکیل شد. این توافق با مخالفت پارتیزان های یوگسلاوی مواجه شد و بعداً لغو شد که منجر به اشتیاق محدود در بین سربازان آلبانیایی کوزوو شد. برخی از اعضای بالی کومبتار مانند شعبان پولوژا با این دیدگاه که کوزوو بخشی از آلبانی خواهد شد، پارتیزان شدند. در پایان جنگ، برخی از آلبانیایی های کوزوو با بازگشت به حکومت یوگسلاوی احساس
خیانت کردند و برای چندین سال، ملی گرایان آلبانیایی در کوزوو هم در برابر پارتیزان ها و هم بعداً در برابر ارتش جدید یوگسلاوی مقاومت کردند. ملی گرایان آلبانیایی، الحاق خود به یوگسلاوی را به عنوان یک اشغال تلقی می کردند. حزب فاشیست آلبانی در سال 1939 به حزب حاکم در آلبانیِ تحت الحمایه ایتالیا تبدیل شد و نخست وزیر شِفقت وِرلاچی اتحاد اداری احتمالی آلبانی و ایتالیا را تصویب کرد، زیرا او خواستار حمایت ایتالیا برای اتحاد کوزوو ، چامریا و دیگر "ادغام های آلبانیایی" در "آلبانی بزرگ بود" . در واقع، این اتحاد پس از اشغال یوگسلاوی و یونان توسط محور از بهار 1941 محقق شد. فاشیست های آلبانی در ماه مه 1941 ادعا کردند که تقریباً تمام سرزمین های مسکونی آلبانیایی به آلبانی پیوسته اند. بین ماه مه ۱۹۴۱ و سپتامبر ۱۹۴۳، بنیتو موسولینی تقریباً تمام سرزمین های ساکن آلبانیایی تبارها را تحت کنترل یک دولت دست نشانده آلبانیایی قرار داد. این شامل بخش هایی از کوزوو، بخش هایی از واردار مقدونیه و برخی مناطق مرزی مونته نگرو می شد . در چامریا ، یک کمیسر عالی آلبانیایی، ژمیل دینو ، توسط ایتالیایی ها منصوب شد، اما این منطقه تحت کنترل فرماندهی نظ
امی ایتالیا در آتن باقی ماند و بنابراین از نظر فنی منطقه ای از یونان باقی ماند . وقتی آلمانی ها منطقه را اشغال کردند و جای ایتالیایی ها را گرفتند، مرزهای ایجاد شده توسط موسولینی را حفظ کردند. با این حال، پس از جنگ جهانی دوم ، متفقین مرزها را به وضعیت پیش از جنگ خود بازگرداندند. جنگ های یوگسلاوی. مقالات اصلی: شورش در کوزوو (۱۹۹۲–۱۹۹۸) ، جنگ کوزوو ، شورش در دره پرشوو ، و شورش ۲۰۰۱ در مقدونیه ارتش آزادیبخش کوزوو (KLA) یک سازمان شبه نظامی قومی-آلبانیایی بود که در دهه 1990 به دنبال جدایی کوزوو از یوگسلاوی و در نهایت ایجاد "آلبانی بزرگ" ، شامل کوزوو، آلبانی و اقلیت قومی آلبانیایی مقدونیه همسایه بود . KLA از حمایت اخلاقی و مالی زیادی در میان دیاسپورای آلبانیایی برخوردار بود. سلیمان سلیمی فرمانده ULA اصرار داشت: "عملاً" یک ملت آلبانیایی وجود دارد . تراژدی این است که قدرت های اروپایی پس از جنگ جهانی اول تصمیم گرفتند آن ملت را بین چندین کشور بالکان تقسیم کنند. ما اکنون برای متحد کردن ملت، برای آزادسازی همه آلبانیایی ها، از جمله آلبانیایی های مقدونیه، مونته نگرو و سایر نقاط صربستان، می جنگیم. ما فقط یک ارتش آزادی بخش بر
ای کوزوو نیستیم.تا سال 1998، عملیات KLA به یک شورش مسلحانه قابل توجه تبدیل شده بود. طبق گزارش USCRI ، "ارتش آزادیبخش کوزوو ... حملات خود را با هدف تلاش برای "پاکسازی" کوزوو از جمعیت قومی صرب انجام داد." کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد این رقم را 55000 پناهنده که به مونته نگرو و صربستان مرکزی گریخته بودند ، تخمین زد که اکثر آنها صرب های کوزوو بودند . عملیات آن علیه نیروهای امنیتی، پلیس، افسران دولتی و روستاهای صرب نشین یوگسلاوی ، سرکوب نظامی گسترده ی یوگسلاوی را تسریع کرد که منجر به جنگ کوزوو در سال های 1998-1999 شد. مداخله ی نظامی نیروهای امنیتی یوگسلاوی به رهبری اسلوبودان میلوسویچ و شبه نظامیان صرب در کوزوو باعث مهاجرت آلبانیایی های کوزوو و بحران پناهندگان شد که در نهایت باعث مداخله ی نظامی ناتو برای متوقف کردن آنچه که به طور گسترده به عنوان یک عملیات پاکسازی قومی مداوم شناخته می شد، شد . جنگ با پیمان کومانوو پایان یافت و نیروهای یوگسلاوی موافقت کردند که از کوزوو عقب نشینی کنند تا راه را برای حضور بین المللی باز کنند. ارتش آزادی بخش کوزوو اندکی پس از این منحل شد و برخی از اعضای آن برای UÇPMB در دره
پرشوو جنگیدند و برخی دیگر در جریان درگیری های قومی مسلحانه در مقدونیه به ارتش آزادی بخش ملی (NLA) و ارتش ملی آلبانی (ANA) پیوستند . دهه ۲۰۰۰ تا کنون. احزاب سیاسی که طرفدار و مایل به مبارزه برای آلبانی بزرگ بودند، در طول دهه 2000 در آلبانی ظهور کردند. آنها جبهه آزادیبخش ملی آلبانیایی ها (KKCMTSH) و حزب وحدت ملی (PUK) بودند که هر دو در سال 2002 با هم ادغام شدند و جبهه متحد ملی آلبانی (FBKSh) را تشکیل دادند که به عنوان سازمان سیاسی گروه شبه نظامی ارتش ملی آلبانی (AKSh) عمل می کرد و متشکل از برخی از اعضای ناراضی KLA و NLA بود. این دو که در سطح بین المللی به عنوان تروریست شناخته می شوند، هر دو به فعالیت های زیرزمینی روی آورده اند و اعضای آن در حوادث خشونت آمیز مختلفی در کوزوو، صربستان و مقدونیه در طول دهه 2000 دست داشته اند. در اوایل دهه 2000، ارتش آزادیبخش چامریا (UCC) یک تشکیلات شبه نظامی گزارش شده بود که قصد داشت در منطقه اپیروس در شمال یونان فعال باشد . احزاب سیاسی فعال تنها در صحنه سیاسی وجود دارند که دیدگاه ملی گرایانه ای دارند، از جمله حزب سلطنت طلب جنبش قانونیت (PLL)، حزب وحدت ملی (PUK) در کنار حزب جبهه مل
ی آلبانی (PBKSh)، حزبی که از آستانه انتخاباتی عبور کرده و وارد پارلمان شده است. این احزاب سیاسی که برخی از آنها طرفدار آلبانی بزرگ هستند، عمدتاً ناچیز بوده اند و در حاشیه صحنه سیاسی آلبانی باقی مانده اند. مسئله کوزوو جذابیت محدودی در بین رأی دهندگان آلبانیایی دارد که عموماً علاقه ای به انتخاب احزابی که از مرزهای ترسیم شده جدید برای ایجاد آلبانی بزرگ حمایت می کنند، ندارند. جشن های صدمین سالگرد استقلال آلبانی در سال 2012 باعث ایجاد تفسیرهای ملی گرایانه در میان نخبگان سیاسی شد که نخست وزیر سالی بریشا از سرزمین های آلبانی به عنوان سرزمین هایی که تا پروزا ، شمال یونان و پرشوو ، جنوب صربستان امتداد دارند، یاد کرد و همسایگان آلبانی را خشمگین کرد. در کوزوو، یک جنبش ملی گرای چپ برجسته که به حزب سیاسی Vetëvendosje (حق تعیین سرنوشت) تبدیل شده است، ظهور کرده است که از روابط نزدیک تر کوزوو-آلبانی و حق تعیین سرنوشت پان آلبانیایی در بالکان حمایت می کند. یکی دیگر از احزاب ملی گرای کوچک تر، حزب بالی کومبتار کوزوو (BKK) خود را وارث سازمان اصلی جنگ جهانی دوم می داند که از استقلال کوزوو و اتحاد پان آلبانیایی حمایت می کرد. آلبانی
بزرگ عمدتاً در حوزه لفاظی های سیاسی باقی مانده است و آلبانیایی های بالکان، ادغام اتحادیه اروپا را راه حلی برای مبارزه با جرم و جنایت، حکومت ضعیف، جامعه مدنی و گرد هم آوردن جمعیت های مختلف آلبانیایی می دانند. در 19 ژوئیه 2020، دوا لیپا، خواننده آلبانیایی تبار، پس از به اشتراک گذاشتن تصویری از یک بنر مرتبط با حامیان ملی گرایی افراطی آلبانیایی ، با واکنش های منفی مواجه شد . همین بنر در بازی فوتبال صربستان و آلبانی در سال 2014 جنجال به پا کرده بود . این بنر نقشه الحاق طلبانه آلبانی بزرگ را نشان می دهد، در حالی که عنوان آن « بومی » است. در پاسخ، کاربران توییتر ، که بسیاری از آنها مقدونی ، یونانی ، مونته نگرویی و صرب بودند ، این خواننده را به ملی گرایی قومی متهم کردند . فلوریان بیبر، دانشمند علوم سیاسی، توییت لیپا را «ملی گرایی احمقانه» توصیف کرد. در فوریه 2021، در مصاحبه ای با یورونیوز ، آلبین کورتی ، نخست وزیر سابق کوزوو ، گفت که شخصاً به اتحاد آلبانی و کوزوو رأی خواهد داد . الحاق کوزوو به آلبانی. در نوامبر ۲۰۱۸ نخست وزیران آلبانی و کوزوو اعلام کردند که این دو کشور تا سال ۲۰۲۵ یکی خواهند شد و در این فاصلهٔ زمانی
بایستی اوضاع سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و غیره بین دو کشور همگام سازی گردد. همچنین نخست وزیر آلبانی گفت گرچه صربستان و دیگران سعی در توقف این اتفاق خواهند کرد، لیکن برای پیوستن به اتحادیه اروپا این رخداد لازم است. نخست وزیر این دو کشور همچنین در یک پیام در شبکه های اجتماعی تصویری را به اشتراک گذاشتند که با دست هایشان نماد «عقاب آلبانی» را نشان می دهند که سمبل ملی گرایی در کوزووست.
داگلاس مک آرتور دوم (; – ) دیپلمات آمریکایی بود. در طی فعالیت دیپلماتیک خود، او به عنوان ، ، و ایران و نیز دستیار امور قانونگذاری وزیر امور خارجه آمریکا فعالیت کرد. مک آرتور فرزند کاپیتان آرتور مک آرتور سوم بود. او به افتخار عمویش ارتشبد داگلاس مک آرتور نامگذاری شد. مک آرتور، سوژهٔ مطلب روی جلد شمارهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۶۰ مجله تایم بود.
پترا کالینز (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۹۲) عکاس و هنرمندی اهل تورنتوی کانادا است. کالینز در تورنتو پرورش یافت و در Rosedale Heights School of the Arts آموزش دید. همان جا و در سن ۱۵ سالگی بود که کالینز شروع به فعالیت در هنرِ عکاسی کرد. کالینز هم اکنون در «دانشکدهٔ هنر و طراحی انتاریو» مشغول به تحصیل است.
بازی ریپلی (انگلیسی: Ripley's Game) یک فیلم جنایی و معمایی به کارگردانی لیلیانا کاوانی است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام به نوشتهٔ پاتریشا های اسمیت خالق اصلی شخصیت ریپلی، جلوی دوربین رفت. موسیقی فیلم توسط انیو موریکونه ساخته شد. داستان. داستان حول محور شخصیت ریپلی (جان مالکوویچ) می چرخد که قصد دارد مردی که به او توهین کرده (دوگری اسکات) را بازی بدهد. ریپلی شخصیتی خونسرد، کینه ای، هنر دوست و فریب دهنده است. بازخورد. راجر ایبرت منتقد فقید سینما این فیلم را در لیست فیلم های شاهکار قرار داد و آنرا بهترین برداشت از کارکتر ریپلی بین چهار فیلم (ظهر بنفش، دوست آمریکایی، آقای ریپلی بااستعداد (فیلم) و بازی ریپلی (فیلم)) دانست.
چایناتاون منهتن یا محله ی چینی های منهتن، محله ای در منهتن جنوبی، نیویورک، هم مرز با لوئر ایست ساید در شرق خود، لیتل ایتلی در شمال آن، سیویک سنتر در جنوب، و ترایبکا در غرب آن است. چایناتاون بزرگترین سکونت گاه مردمی چینی در نیم کره غربی است. با حدود ۹۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر چینی، منهتن نیز یکی از قدیمی ترین سکونت گاه مردمی چینی است. چایناتاون منهتن یکی از نه محله چایناتاون در شهر نیویورک و همچنین یکی از دوازده منطقه شهری نیویورک است که شامل بزرگترین جمعیت قومیت چینی در خارج از آسیا است.
حزب آزادی کردستان به اختصار پاک ، یک حزب سیاسی ملی گرای کُرد است که علیه ایران به فعالیت مسلحانه می پردازد. اخیرا حوزه فعالیت آن در شهر های مرزی استان کرمانشاه، استان کردستان و استان ایلام بوده است. حزب آزادی کردستان، میل به استقلال کردستان و برچیدن نهاد های ملی مدافع ایرانی تباران، پان ایرانیسم و ایرانی گرایی از استان های آذربایجان غربی و کردستانو در نتیجه تشکیل دولت کردستان و برافراشتن پرچم کردستان را هدف اصلی خود می داند. تاریخچه. در سال ۱۳۷۰ اعضای کمیتهٔ کردستان سازمان چریک های فدایی خلق ایران – پیرو برنامه هویت به رهبری سعید یزدان پناه از این سازمان جدا شده و سازمانی به نام اتحاد انقلابیون کردستان را تشکیل دادند. پس از ترور سعید یزدان پناه این سازمان دچار انشعاب شد. جناح چپ سازمان با همان نام سابق به فعالیت خود ادامه داد، اما جناح راست تحت رهبری حسین یزدان پناه در سال ۱۳۸۵ با برگزاری کنگرهٔ مؤسس خود حزب آزادی کردستان را تشکیل داد. فعالیت ها. این حزب چند بار دست به انجام عملیات مسلحانه زده است. از جمله اقدامات مسلحانهٔ این گروه «حمله به خودروی حشمت الله فلاحت پیشه نماینده اسلام آباد غرب و قتل دو نفر از مح
افظان وی»، «حمله به کلانتری سنندج در سال ۲۰۱۶»، «حمله به کلانتری بوکان» و «حمله به واحدهای ارتش در سنندج» بوده است. این حزب در نبرد علیه داعش شرکت کرد و در جناح اقلیم کردستان عراق جنگید. تا سال ۲۰۱۹ گمان می رفت که نیروی مسلح این حزب، جمعاً ۷۰۰ الی ۲۰۰۰ نفر نیروی مسلح دارد. در ۷ مرداد سال ۱۳۸۷ افراد مسلح حزب پاک در ایوان با تیراندازی هایی که از نیمه شب تا ساعت ۶ صبح ادامه داشت، ۱ نفر را کشتند. عنوان سازمان تروریستی. جمهوری اسلامی ایران حزب پاک را طی سال های اخیر در فهرست گروه های تروریستی خود قرار داده است. حملات ایران به پاک. محمد پاکپور فرماندهٔ نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ۱ آذر ۱۴۰۱ اعلام کرد که نیروهای قرارگاه حمزه سیدالشهدا سپاه به مقرهای حزب آزادی کردستان (پاک) در منطقهٔ «پردی» در عمق اقلیم کردستان عراق حمله کرده و آن ها را منهدم کرده است. حمایت مالی. پاک در ژوئیه ۲۰۱۶ اعلام کرد که کمک های بین المللی به آن ها کمک خواهد کرد تا «نفوذ ایران در منطقه» را متوقف کنند. همچنین این حزب مستقیماً از عربستان سعودی درخواست کمک کرده است. طبق تحلیل های استراتفور ممکن است درخواست کمک آنها از سوی عربستان پ
ذیرفته شده باشد. در سپتامبر ۲۰۱۶، پاک اعلام کرد که آموزش نظامی، سلاح و مواد منفجره از ایالات متحده دریافت کرده است. همچنین ببینید. اقلیم کردستان کومله سازمان کردستان حزب کمونیست ایران حزب کارگران کردستان سازمان خبات انقلابی کردستان ایران
آبی مثل دریا (با نام قبلی: "چهره ها") یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۸۱ به کارگردانی و نویسندگی ابوالقاسم معارفی و تهیه کنندگی محمود فلاح می باشد که از شبکه تهران پخش شد. داستان در مورد پسری با بازی (شهرام پور اسد) می باشد که طی حادثه ای نابینا می شود و مجبور می شود که با شرایط جدید خودش را وفق دهد، اما تحمل نابینای را ندارد و افسرده می گردد. در این میان آشنایی مادر او با مادر دختری که وی نیز همسن پسرش است و از کودکی نابینا بوده است باعث ایجاد رابطه خانوادگی بین آنها می شود و در این میان پسر با همصحبتی با دختر شرایطش را می پذیرد و زندگی جدیدی را آغاز می کند.
صدف و مروارید یک مجموعه تلویزیونی محصول ۱۳۷۷ به کارگردانی محسن شهابی، می باشد که از برنامه کودک و نوجوان شبکه دو پخش شد. این مجموعه در ۲۲ قسمت تهیه شد.
زنگ بیداری مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۶۷–۱۳۶۶ به کارگردانی هرمز هدایت، علیرضا خمسه، سیما ایلخان، نویسندگی هرمز هدایت، جمشید سپاهی، علیرضا خمسه و تهیه کنندگی سعید نیک پور است که از برنامه کودک و نوجوان شبکه یک پخش شد. تولید و نمایش. «زنگ بیداری» نام یک مجموعهٔ تلویزیونی بود که به گونهٔ چند بخشی (جُنگ) برای گروه کودک و نوجوانِ شبکه یک، نوشته و کار شد. دوست و همکلاسی دبیرستانی «سعیدنیکپور» تهیه کنندهٔ آن بود و از من خواست که در نوشتن و کارگردانی و بازی در این برنامه، او را همراهی کنم. در دو بخش از این کار همکاری بیشتری داشنم. یکی داستان گذشتهٔ نوجوانی بود که خود، دیرتر و در جوانی آنرا بازگو می کند و «جمشید سپاهی» آنرا نوشته بود. نگارنده (هرمز هدایت) با یاری «سیما ایلخان» آنرا کارگردانی کرد. هرمز هدایت، آزاده پورمختار، مهین شهابی، هوشنگ بهشتی، حمید مهرآرا، فخرالدین صدیق شریف، کاوه هدایت و گروهی دیگر در آن بازی می کردند. این مجموعه در پاییز ۱۳۶۷ از شبکهٔ یک تلویزیون پخش شد. دومی، کاری آموزشی و سرگرم کننده درگونه ای شاد و سرشار از رَنگ و «فُرم» بود که بیشتر برای بینندهٔ خردسال آماده شده بود، این بخش را نگارنده (ه
رمز هدایت) کار کرده بود، و با بازی سوسن مقصودلو، حسن دادشکر، غلامحسین بهرامی، اصغر فریدی ماسوله و …، نمایشی «خوش رنگ و آب و شاد» از کار درآمد و انگار همین ویژگی ها، بانی هرگز پخش نشدن این بخش از برنامه شد.
سیروس اسنقی (زاده ۴ بهمن ۱۳۵۰ در تهران) بازیگر تئاتر ، سینما و تلویزیون اهل ایران است. کارشناس ارشد بازیگری مدرس دانشگاه و موسسات سینمایی زندگی نامه. مدرس دانشگاه و موسسات سینمایی
در شبکه های رایانه ای و مخابراتی به نشاندهنده وضعیت که توانایی یا تمایل به برقراری ارتباط را از سوی شریک ارتباطی (communication partner) می رساند اطلاعات حضور گفته می شود. کارخواه کاربران از طریق ارتباط شبکه با یک سرویس حضور قادر است اطلاعات حضور (وضعیت حضور) را به دست می آورد که در دسترس بودن شخصی وی (که Presentity نامیده می شود) را ضبط می کند و ممکن است این اطلاعات به منظور دسترسی برای برقراری ارتباط به سایر کاربران (که watchers نامیده می شوند) داده شود. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
ابو صغر عبدالعزیز بن عثمان بن علی القبیسی (به لاتین Alchabitius یا Alcabitius)، (درگذشتهٔ ۹۶۷ میلادی) ریاضی دان، ستاره شناس، طالع بین به سبک ریاضی دانان اسکندرانی و فرقهٔ هرمس تریسمجیستوس، اهل عراق بود که به حلب رفته در دربار سیف الدوله حمدانی خدمت می کرد. آثار. ۱- القبیسی به خاطر رساله اش در طالع بینی نجومی بنام مقدمه ای بر فن قضاوت ستارگان، شهرت دارد که به امیر حلب، سیف الدوله حمدانی ، تقدیم کرد و بیست و پنج نسخه خطی عربی، و بیش از دویست نسخه خطی از ترجمه لاتین آن، و دوازده نسخه چاپی لاتینی از آن باقی مانده است. متن عربی حداقل سه نوع ترجمه لاتین داشته که هر یک تفسیرهای مختلفی را دارند و به بسیاری از زبان های اروپایی ترجمه شده بود. ۲-القبیسی همچنین کتابی در حساب به نام «رساله فی انواء العدد» نوشت که در آن اعداد کامل اقلیدس و قضیه ثابت بن قره درباره اعداد متحابه را مورد بحث قرار داده است. ۳-رساله فی الابعاد و الاجرام (رساله فواصل و اجسام). ۴-کتاب فی ثبوت صنعات احکام النجوم (در تأیید فن طالع بینی)؛ ۵-حل الزیجات (حل جداول نجومی); ۶-رساله فی امتحان المنجمین (رساله ای برای امتحان منجمین) ۷-شکوک المجسطی (شبهات در
کتاب المجست)
مهندسی بهداشت حرفه ای یا مهندسی بهداشت حرفه ای و ایمنی کار OHS یا HSE (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Occupational Hygiene Engineering/ Occupational Health /Engineering / Occupational Hygiene and Safety Engineering / Industrial Hygiene Engineering&lt;/bdi&gt; ) فردی است که به کار مهندسی اندازه گیری، برنامه ریزی، طراحی، ساخت، حفظ و ایجاد زیرساخت ها، حفاظت از سلامت عمومی و محیط کار یا بهبود زیرساخت های کنونی می پردازد. در واقع مهندس بهداشت حرفه ای ضمن شناسائی، ارزیابی و ارزشیابی مواجهه شغلی کارگران با عوامل زیان آور شغلی و ریسک های ایمنی به طراحی وسایل،سیستم ها و روش هایی برای حذف،جایگزینی و کنترل این عوامل می پردازد. تخصص. مهندسان بهداشت حرفه ای در مقاطع تحصیلات تکمیلی معمولاً در تخصص های ویژه ای کار می کنند. از قبیل مهندسی ایمنی و ارزیابی ریسک، مهندسی آکوستیک ،مهندسی روشنایی، تهویه صنعتی و ... برخی از مهندسان بهداشت حرفه ای به طور ویژه برای نهادهای دولتی کار می کنند که به عنوان بازرس بهداشت حرفه ای یا بازرسان کار و یا کارشناسان یا مدیران ایمنی و بهداشت حرفه ای صنایع و وزارت خانه های مختلف شناخته می شوند. تعریف رشته م