Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
CJRT-FM که چهار حرف اول آن مخفف C Journalism Radio Technology است و بیشتر با نام «JAZZ.FM91» شناخته می شود، یک شبکهٔ رادیویی عمومی کانادایی است که بر روی باند ۹۱٫۱ اف ام پخش می شود و تمرکز اصلی اش بر موسیقی جاز است. ساختمان مرکزی و استودیوی این رادیو در خیابان پاردی در محلهٔ «لیبرتی ویلج» در شهر تورنتو واقع است و امواج آن از برج سی ان به سایر نقاط شهر مخابره و ارسال می شود. این رادیو همچنین از طریق بل تی وی (کانال ۹۶۰)، رادیو کابلی اف ام و رادیو-تلویزیون دیجیتال قابل دسترس است. این شبکهٔ رادیویی در سال ۱۹۴۹ میلادی و در قالب یک پروژهٔ آزمایشیِ پخش اف ام، توسط دانشگاه متروپولیتن تورنتو راه اندازی شد و نشانه تماس آن یعنی JRT، مخفف واژه های «روزنامه نگاری، رادیو و تکنولوژی» است. این رادیو بیشتر به پخش برنامه های مربوط به موسیقی جاز، موسیقی فولکلور و موسیقی کلاسیک می پردازد؛ اما برنامه های ویژه کودکان، آموزشی، درام، مستند و اخبار کوتاه هم دارد. این شبکهٔ رادیویی از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۳ میلادی، با همکاری دانشگاه یورک و دانشگاه متروپولیتن تورنتو دوره های آموزش از راه دور رادیویی در چندین رشته ارائه نمود که از سال ۲۰۱۳ ب
ه بعد، این دوره ها به صورت بسته های اینترنتی، قابل پرینت و رسانه های از پیش ضبط شده درآمد. JAZZ.FM91 یک موسسه خیریه ثبت شده است
میرعبدالحمید یا میرعبدالرحیم دکنی ملقّب به معصوم علیشاه، از مریدان شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) بوده است. محلّ و تاریخ تولّد وی تنها در تذکرهٔ "شمس التواریخ" تألیف اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصرعلی) درج شده و در این تذکره آمده است: «مولدش حیدرآباد دکن و سال تولّدش را لفظ ذوالقرنین گفته اند که ۱۱۴۷ [قمری] باشد.» در سال ۱۱۹۴ قمری از طرف قطب سلسله نعمت اللهی شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) با منصب شیخ المشایخ مأمور عزیمت به ایران و دستگیری طالبان این دیار گردید. پس از عزیمت به ایران چندی در شیراز اقامت کرد و در همان شهر فیض علیشاه و نورعلیشاه اول به حلقهٔ اردتمندانش پیوستند و پس از چندی با اجازه ای که از طرف شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) داشت نورعلیشاه اول را به عنوان جانشین خود و شیخ المشایخ شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) برگزید و مسئولیت امور ایران را به وی محوّل کرد. پس از اندک زمانی به سعایت برخی افراد، از طرف کریم خان زند نفی بلد شد و به همین دلیل به همراه چند تن از ارادتمندانش به اصفهان رفت. دوران اقامتش در اصفهان نیز به طول نینجامید و از آنجا به همراه برخی از دوستداران به خراسا
ن و زیارت بارگاه امام علی بن موسی الرضا رفت. سپس به هرات و از آنجا به زابل و کابل و هندوستان عزیمت کرد و پس از مدّتی به ایران بازگشت و از ایران به نجف و از آنجا به کربلا مهاجرت کرد و در این شهر ساکن شد. باز به دلیل اغوای عدّه ای مجبور به ترک کربلا شد و قصد سفر مشهد کرد. در راه خراسان وقتی به کرمانشاه رسید به دستور آقا محمدعلی بهبهانی محبوس شد. پس از چندی به نیروی ابراهیم خان شیرازی و همکاری حاکم کرمانشاه وی را در سال ۱۲۱۲ قمری به روایتی در رود قره سو غرق کردند. البته حاج زین العابدین شیروانی مستعلیشاه صاحب کتاب "بستان السیاحه" در خصوص کیفیّت شهادت معصوم علیشاه و محلّ دفن وی در ادامه می نویسد: «[...] از جمعی معتبران کرمانشاهان و غیره استماع نموده و بعضی از ایشان که ملازم آقامحمّدعلی بودند بیان می نمودند که آن حضرت را در باغ عرش برین شهید کرده[،] در همان جا که اکنون عمارتست مدفون کردند و در این باب اصرار داشتند و می گفتند که دفن آن حضرت در مقام مذکور شبهه نیست.» نام و بعضاً شرح حال معصوم علیشاه دکنی در برخی از تذکره ها و متون عرفانی پس از قاجار، نظیر "بستان السیاحه" اثر حاج زین العابدین شیروانی مستعلیشاه، "ریاض
العارفین" تألیف رضاقلی خان هدایت، "طرایق الحقایق" اثر نایب الصّدر شیرازی و "شمس التواریخ" اثر شیخ اسدالله ایزدگشسب در ضمن ذکر بزرگان سلسله نعمت اللهی آمده است.
تاب آوری (به انگلیسی: Resilience) ظرفیت بازگشتن از دشواری پایدار و ادامه دار و توانایی در ترمیم خویشتن است. تاب آوری یعنی اینکه فرد بتواند قوام و سلامت روانشناسی خود را در مواجهه با سختی ها حفظ کند. این ظرفیت انسان می تواند باعث شود تا او پیروزمندانه از رویدادهای ناگوار بگذرد و علی رغم قرار گرفتن در معرض تنش های شدید، شایستگی اجتماعی، تحصیلی و شغلی او ارتقا یابد. تاب آوری به معنای توانایی مقابله با شرایط دشوار و پاسخ انعطاف پذیر به فشارهای زندگی است، به افراد قدرت می دهد تا با مشکلات پیش رو مواجهه سالم داشته باشند، بر سختی ها فائق آیند و با جریان زندگی حرکت کنند، با موقعیت های غیر منتظره کنار بیایند. تاب آوری نوعی ویژگی است که از فردی به فردی دیگر متفاوت است و می تواند به مرور زمان رشد کند یا کاهش یابد و بر اساس تلاش فرد در جهت اصلاح فکری و عملی، در روند آزمون و خطای زندگی شکل می گیرد. تاب آوری پدیده ای صرفا ذاتی نیست. تاب آوری حاصل تعامل ویژگی های شخصیتی فرد و محیط است و از طریق آموزش، یادگیری، تمرین و تجربه حاصل می شود. مفهوم تاب آوری از روانشناسی مثبت گرا به مفاهیم روانشناسی افزوده شده است. مارتین سلیگمن ب
نیان گذار روانشناسی مثبت گرا می گوید بدبینی میراث نامطلوب والدین برای فرزندان است.تاب آوری گذر از بحران را پشتیبانی و به موفقیت کمک می کند. یعنی دستیابی به موفقیت بدون تاب آوری ممکن نیست و تاب آوری مقدم است بر هر موفقیتی. همین تعریف کوتاه نشان می دهد که تعاریف غیرتخصصی موجود از تاب آوری که آن را حمل بر صبر و تحمل شرایط می کند، اشتباه است. با این اوصاف تاب آوری نه تنها افزایش قدرت تحمل و سازگاری فرد در برخورد با مشکل، بلکه مهم تر از آن حفظ سلامت روانی و حتی ارتقای آن است. تاب آوری صبوری نیست اما صبر در بطن فرایند تاب آوری نهفته است. تاب آوری افراد را توانمند می سازد تا با دشواری ها و ناملایمات زندگی و شغلی رو به رو شوند، آسیب کمتری ببینند و حتی از این موقعیت ها برای شکوفایی و رشد شخصیت خود استفاده کنند. تاب آوری از میزان ظرفیت هر شخص در تحمل مسائل گوناگون در جامعه صحبت می کند. با احیای مهربانی و سازش در جامعه می توانیم به توسعه و تقویت تاب آوری در دنیای امروز بپردازیم. تاب آوری که اولین بار توسط روانشناسی به نام امی ورنر استفاده شد، در واقع توانایی مواجه شدن با رویدادها و بحران ها، قبول و یا تحمل آنها و برگشت
سریع به مرحله قبل از این حوادث است. در واقع این به معنای بی حس بودن در مقابل حوادث نیست بلکه مهارتی است که در طی زمان به دست می آید و در بین افراد مختلف متفاوت است. تاب آوری مستلزم سطح عمیقی از پذیرش (روان شناسی) است. تاب آوری به این معناست که چنانچه اتفاقاتی بیافتد که زندگی ما را به معنای واقعی تکان داده و تحت شعاع خود قرار دهد و ما را در هم بشکند، به معنای اتمام یافتن کار و زندگی ما نباشد. همان گونه که بدن ما در برابر بیماریها تاب می آورد، ذهن و فرآورده های آن نیز در برابر بحران های موجود قدرت تاب آوری داشته باشد. به همین ترتیب که در برابر انواع بیماریها تاب می آوریم و پس از مدتی بهبود می یابیم، می توانیم در برابر بحرانهای عاطفی، اجتماعی و روانی نیز تاب بیاوریم. هرچند که ذکر این نکته ضروری است که تاب آوری به معنای خطاناپذیری نیست بلکه به معنای تعهد به خویشتن و افزایش ظرفیت شفا و تداوم بهبودی است. مؤلفه های تاب آوری. ایجاد تاب آوری در افراد مستلزم تلاش هایی در جهت آموختن و پرداختن به مؤلفه های مهم و اساسی تاب آوری می باشد. ایجاد تاب آوری همچون عضله سازی، نیازمند تلاش آگاهانه و مستمر برای تقویت چهار مؤلفه مهم
است. این چهار مولفه عبارتند از : خودآگاهی، خودمراقبتی، اندیشه ورزی و حفظ دیدگاه وسیع تر افراد تاب آور چه ویژگی هایی دارند؟. عواملی همچون عدم برآورده شدن نیازهای اولیه، ناکامی، استرس (بیولوژیکی)، یادگیری، مسائل اجتماعی و رسانه های گروهی و… از عمده ترین تأثیرگذاران بر بهداشت روانی هستند. افراد تاب آور در مواجهه با موانع، آگاهانه و هوشیارانه عمل می کنند. خودآگاهی دارند، یعنی احساسات و هیجان های خود را می شناسند، و از علت این احساسات نیز باخبرند و هیجان های خود را به شیوهٔ سالم مدیریت می کنند. از سوی دیگر همدلی دارند یعنی احساسات و رفتارهای اطرافیانشان را نیز درک می کنند، و در نتیجه بر خود، محیط و اطرافیانشان تأثیر مثبتی می گذارند. می پذیرند که موانع بخشی از زندگی هر انسان است و می دانند زندگی پر از چالش است. از طرف دیگر داشتن برخی از ویژگی های فردی از قبیل ااعتماد به نفس، حمایت های اجتماعی و خانوادگی، توانایی در حل مسئله، توانایی برقراری رابطه با نزدیکان و صحبت کردن در مورد مشکلات سخت، توانایی درخواست به موقع و صحیح کمک و کمک کردن به دیگران جزو ویژگی هایی است که اگر افراد برخوردار از آنها باشند، می توانند در مو
قعیت های پراسترس با موفقیت بیرون آمده و حتی از این شرایط سخت و بغرنج دستاوردهای مفیدی نیز کسب کنند. تاب آوری از جمله این ویژگی های بسیار مهم است که می تواند در بالاترین سطح بهداشت روانی افراد تأثیر به سزایی داشته باشد. افراد تاب آور منبع کنترل درونی دارند، خود را مسئول شرایط خویش می دانند و برای هر مشکل یا شکست، منابع بیرونی را سرزنش نمی کنند. آنها سهم خود را در امور زندگی، همراه با مسئولیت، پذیرفته اند و بر این باورند که هر عملی که انجام می دهند بر زندگیشان بازتاب پیدا می کند. آموزش تاب آوری. با توجه به استرس های دنیای کنونی و اهمیت حفظ سلامت روان انسانها، خانواده ها و جامعه، آموزش تاب آوری از کودکی تا بزرگسالی امری حیاتی و پراهمیت است. از طرف دیگر آموزش مهارت تاب آوری به انسانها در جهت مواجهه یا مقابله با هرگونه ناملایمات یاری می رساند.آموزش تاب آوری جوامع را برای مقابله مطلوب با بلایا و حوادث غیرمترقبه آماده ساخته و موجب کاهش و تعدیل آثار مخرب بلایای طبیعی می گردد. آموزش تاب آوری بر چهار حوزه شامل تاب آوری عاطفی، شناختی و ذهنی، جسمی و معنوی تمرکز دارد. تاب آوری آموختنی است و از طرق آموزش قابل فراگیری می با
شد. چگونه تاب آور شویم؟. فرد تاب آور، نحوهٔ استدلال و نگرش متفاوتی در مواجهه با شرایط ناگوار اتخاذ می کند و به جای فاجعه ساختن از مشکل و گرفتار شدن در تبعات آن، به خود و توانایی هایش توجه بیشتری می کند؛ به طور مثال، چنین شخصی ممکن است یک موقعیت پرمخاطره را یک فرصت در نظر بگیرد نه یک تهدید و در دشواری ها به جای اضطراب، موفقیت را تجربه کند؛ بنابراین تاب آوری موجب سازگاری مناسب در مواجهه با مشکلات می شود و این، چیزی بیش از اجتناب ساده از پیامدهای منفی است. عزت نفس نقش مهمی در کنار آمدن با استرس های زندگی دارد. چنانچه فرد به توانمندی های خود باور داشته باشد، در مقابله با مشکلات بسیار مؤثرتر عمل می کند. در زندگی خود معنا و هدف داشته باشیم. افرادی که در زندگی هدف مشخصی ندارند و معنای مهمی برای زندگی خود پیدا نکرده اند، با هر سختی و مشکلی، از هم می پاشند و انگیزهٔ خود را از دست می دهند. ارتباطات خود را توسعه بدهیم. داشتن روابط عاطفی و اجتماعی محکم، عامل بسیار مهمی در سلامت روان انسان به شمار می رود و هنگام بروز بحران های زندگی پشتوانهٔ بسیار مفیدی محسوب می شود؛ بنابراین روابط دوستانه و خانوادگی خود را تقویت کنید. نس
بت به تغییرات انعطاف پذیر باشید. زندگی یعنی تغییر ، اگر نسبت به تغییرات زندگی منعطف نباشید، همواره در بیم و هراس باقی می مانید و توانایی مواجه شدن با آن را از دست می دهید. مهارت های سالم برای مقابله با مشکلات را بیاموزیم و تمرین کنیم. در فرزندپروری تحمل شکست را به فرزندانمان بیاموزیم. سبک زندگی سالم را سرلوحهٔ خود قرار دهیم. مقابله های مسئله مدار و هیجان مدار سالم را بیاموزیم. خوشبین باشیم. نگاه واقع بینانه توأم با مثبت اندیشی سبب می شود درک مناسبی از مسئله داشته باشیم و به شیوه ای متناسب عمل کنیم. دلبستگی های مثبت ایجاد کنیم. تلاش کردن به حفظ روحیهٔ ما کمک می کند؛ و تلاش و چالش برای حفظ سلامت روان و احساس شادکامی و رضایت از زندگی لازم است.
دوقطبی اقیانوس هند پیامدی از اندرکنش های هوا-دریا در اقیانوس هند می باشد. وقتی دمای سطح آب در جنوب شرقی اقیانوس هند و در منطقه استوا سردتر از معمول بوده و متعاقباً دمای سطح آبدر غرب اقیانوس هند در استوا گرمتر باشد، فرایند همرفت گرمای آب در سراسر اقیانوس هند شرقی رخ داده و حوضه آب گرم در نواحی غربی پدید می آید و شدت بادهای شرقی قویتر از حالت معمول خواهد بود. از پیامدهای این پدیده می توان به بارش باران سنگین در سراسر شرق آفریقا و بخش هایی از جنوب شرق ایران، خشکسالی شدید و آتش سوزی جنگلی در سراسر منطقه اندونزی و … اشاره کرد؛ بنابراین شرق آفریقا، تا حدودی شمال آفریقا و همین طور جنوب شرق ایران دوره ای مرطوبتر را خواهند داشت. این حالت را که قطب گرم در غرب و قطب سرد در شرق واقع می شوند، فاز مثبت دوقطبی اقیانوس هند می گویند. در فاز مثبت دوقطبی اقیانوس هند، بادها در لایه های پایینی جو، شرقی خواهند بود و فرارفت رطوبت به سمت غرب اقیانوس هند است. در این هنگام بارش ها در غرب این ناحیه شامل شرق آفریقا و بخش هایی از جنوب شرق ایران افزایش می یابد.
آزمایش مدار باز () آزمایشی است در مهندسی برق که در آن میزان امپدانس ترانسفورماتور در حالت بی باری بررسی می شود. هدف از این آزمایش تعیین مقادیر المنهای مربوط به شاخه موازی مدار معادل است. شرح انجام آزمایش به این صورت است که دو طرف سیم پیچ ثانویه ترانسفورماتور از بار جدا می شود. وات متر و آمپرمتر در سمت سیم پیچ اولیه قرار داده می شود. در این روش با یک تقریب ناچیز تلفات هسته ترانسفورماتور قابل محاسبه است. از این آزمایش اینچنین نتیجه گرفته می شود که تلفات آهنی ترانسفورماتور جزء تلفات ثابت ترانسفورماتور است. روش. مطابق تصویر دو طرف ثانویه ترانسفورماتور از بار جدا شده است و طرف اولیه به ولتاژ نامی شبکه متصل می شود. ولتاژ اعمالی به ترانسفورماتور باعث مغناطیس شدن هسته ترانس و عبور جریان بی باری از سیم پیچ اولیه می شود. چونکه جریان سیم پیچ ۲ تا ۶ درصد جریان نامی است می توان از تلفات سیم پیچ اولیه چشم پوشی کرد. با این تقریب قدرت ورودی که واتمتر نمایش می دهد همان توان تلف شده در هسته ترانس است که به آن تلفات آهنی می گویند.
محمّدعلی طبسی ملقب به نورعلیشاه اول، فرزند میرزا عبدالحسین طبسی(فیض علیشاه) و از مریدان شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) بود که به همراه پدرش توسّط معصوم علیشاه قدم در وادی سلوک نهادند و هر دو مورد توجّه خاصّ معصوم علیشاه بودند و از سوی وی اجازهٔ ارشاد یافتند. نورعلیشاه اوّل شیخ المشایخ دوم در زمان قطبیّت شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) است. زندگی نامه. اجداد نورعلیشاه غالباً صاحب علم و کمالات بوده اند. تاریخ ولادتش را تنها شیخ اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصرعلی) در نور الابصار با بررسی منابع مختلف تخمین زده و آن را در حدود سال ۱۱۷۱ نوشته است. دکتر جواد نوربخش در مقدمه کتاب مجموعه ای از آثار نورعلیشاه اصفهانی در سن جناب نورعلیشاه چنین می نویسد: "ضمن مطالعه ای که در تصحیح دیوان اشعار انجام شد، حدس ما به اینجا رسید که سن آنجناب از چهل متجاوز و به حدود پنجاه سال هم رسیده است و این بیت دلیل این مدعا است: به پنجه سال، سامانی سرانجام نشد، این پنج روزه کی توانی با توجه به اینکه این بیت در دیوان نوریه است و می دانیم در اواخر عمر زمانی که آنجناب در سر پل ذهاب اقامت داشته، سروده است، چنین می توان پنداشت که سن آ
ن حضرت مسلما از پنجاه سال هم گذشته است. با در نظر گرفتن تاریخ وفات ایشان که به سال ١٢١٢ هجری اتفاق افتاده، با این گمان تاریخ تولد ایشان را می توان در حدود سال ١١٦٠ هجری دانست." درخصوص محلّ تولّد پدرش، عبدالحسین بن ملّا محمّدعلی طبسی ملقّب به فیض علیشاه و خود نورعلیشاه نیز بین تذکره ها اختلاف است. چنان که حاج زین العابدین شیروانی(مستعلیشاه) در بستان السیاحه اجداد نورعلیشاه را از اهالی خراسان می داند و بیان می دارد که جدّش به اصفهان مهاجرت کرد و پدرش پس از این مهاجرت متولّد شد و وی نیز متولّد اصفهان است. رضاقلی خان هدایت در ریاض العارفین خاندان وی را اصالتاً از اهالی طبس معرّفی کرده است و بیان می دارد که وی به همراه پدر در جستجوی راه حقیقت به اصفهان و شیراز مهاجرت کردند. نایب الصدر شیرازی در طرایق الحقایق در ضمن بیان شرح حال فیض علیشاه (پدر نورعلیشاه) می نویسد: «[...]امام جمعهٔ طبس بوده و بعضی گویند مولد فیضعلی اصفهان بوده و تحقیق آن است که از برای علوم مصطلحه به اصفهان آمد و همان جا متوطّن و متأهّل شده[...].» شیخ اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصرعلی) نیز در شمس التواریخ بیان می دارد که نورعلیشاه و پدرش در زمان حکوم
ت کریم خان زند به اصفهان مهاجرت کرده اند. محمّدباقر سلطانی نیز خاندان وی را از تون(فردوس کنونی) و نورعلیشاه و پدرش را متولّد اصفهان می داند. نورعلیشاه در روزگار جوانی به تحصیل علوم متداول زمان پرداخت و پس از فوت پدرش در سال ۱۱۹۹ قمری، معصوم علیشاه با اجازه ای که از طرف قطب سلسله نعمت اللهی شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) داشت وی را به عنوان جانشین خود و شیخ المشایخ شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی) انتخاب کرد. پس از قتل معصوم علیشاه به اغوای آقا محمدعلی بهبهانی، نورعلیشاه در بسیاری از بلاد مسافرت کرد و در هر دیار بود به سبب استقبال بسیار از او مورد آزار مخالفان عرفان و تصوّف واقع می شد. عاقبت در عتبات عالیات سکونت گزید و برای زائران سقّایی می کرد. پس از مدّتی در کربلا مورد آزار عدّه ای واقع شد و به بغداد مهاجرت کرد و در بغداد مورد احترام احمد پاشا حاکم آن شهر قرار گرفت. رضاقلی خان هدایت در ریاض العارفین آورده که نورعلیشاه مثنوی جنات الوصال را در ایّام اقامت در بغداد سروده است امّا در بستان السیاحه، حدائق السیاحه و شمس التواریخ علی رغم اشاره به این اثر به محلّ سروده شدن آن اشاره ای نشده است. حاج زین
العابدین شیروانی مستعلیشاه در بستان السیاحه و حدائق السیاحه می نویسد که در دوران اقامت نورعلیشاه در کربلا به دسیسه چینی عدّه ای دو بار به وسیلهٔ زهر به جانش سوءقصد شد ولی کارگر نیفتاد و مرگ وی را مطابق لفظ غریب به سال ۱۲۱۲ قمری نقل می کند. ایزدگشسب در شمس التواریخ سوءقصد به جان نورعلیشاه را سه بار و هر سه بار را در موصل بیان کرده و نقل نموده که آخرین بار منجر به شهادت وی شده است. امّا در تاریخ و محلّ درگذشت نورعلیشاه تقریباً تمام منابع متّفق اند و این واقعه را در موصل و به سال ۱۲۱۲ قمری آورده اند. نورعلیشاه پیش از درگذشت خود در حضور عدّه ای از بزرگان سلسله نعمت اللهی، امور مورد تفویض به خود را به محمدحسین اصفهانی ملقّب به حسینعلیشاه محوّل می نماید. پس از درگذشت نورعلیشاه در سال ۱۲۱۲، قطب وقت سلسله نعمت اللهی شاه سیّد علیرضا دکنی (رضاعلیشاه دکنی)، محمدحسین اصفهانی حسینعلیشاه را به جانشینی خود و قطبیّت سلسله نعمت اللهی انتخاب می کند. نام و بعضاً شرح حال نورعلیشاه در برخی از تذکره ها و متون عرفانی پس از قاجار، نظیر بستان السیاحه، حدائق السیاحه و ریاض السیاحه از آثار حاج زین العابدین شیروانی مستعلیشاه، ریاض العار
فین تألیف رضاقلی خان هدایت، طرایق الحقایق اثر نایب الصّدر شیرازی و شمس التواریخ اثر شیخ اسدالله ایزدگشسب در ضمن ذکر بزرگان سلسله نعمت اللهی آمده است. نور الابصار در شرح حالات نورعلیشاه. نور الابصار عنوان کتابی از شیخ اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصرعلی) است در شرح زندگی نورعلیشاه اوّل. مؤلّف در این کتاب علاوه بر شرح حال جامعی که از منابع مختلف جمع آوری کرده، شرح کوتاهی از زندگی میرزا عبدالحسین طبسی فیض علیشاه (پدر نورعلیشاه) و منتخبی از آثار نظم و نثر نورعلیشاه را نیز نقل و مختصری از زندگی برخی از ارادتمندان وی را نیز آورده است. ملاقات سید محمدمهدی طباطبائی بحرالعلوم با نورعلیشاه. در منابع سلسله به دیدار بین سید بحرالعلوم با وی اشاره شده است که برخی آنرا مورد تردید دانسته اند.
هیلی فیث نگرین (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پگ + پیشی" اشاره نمود.
بیلی آرنسون () نمایشنامه نویس و ترانه سرا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه پرینستون و مدرسه درام دیوید گفن در دانشگاه ییل است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پگ + پیشی" اشاره نمود.
پورت کردیت (به انگلیسی: Port Credit) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در میسیساگا واقع شده است. تا سال ۱۹۴۷ پورت کردین یک شهرک مجزا بود. در آمارگیری سال ۲۰۰۱ میلادی، این منطقهٔ شهری ۱۰٬۲۶۰ نفر جمعیت داشت.
دواین هیل (؛ زادهٔ ) صداپیشه و بازیگر اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و ۲ مرتبه نامزد دریافت جایزه جمینی شده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پگ + پیشی" اشاره نمود.
دی. دی. جکسون (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و آهنگ ساز اهل کانادا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پگ + پیشی" اشاره نمود.
دیوید زلاگ گودمن (؛ – ) نمایشنامه نویس و فیلم نامه نویس یهودی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سگ های پوشالی" اشاره نمود.
الیزابت فریمن باروس اوسهر (؛ – ) یک مبلغ مسیحی و شاهد نسل کشی ارمنی ها بود. شرح حال او در سال ۱۹۱۶ توسط پدر او، جان استیس باروس منتشر شد. همسرش، کلارنس اوسهر، یک پزشک مسیحی بود. زندگی و کار. الیزابت فریمن باروس اوسهر در ۲۰ اکتبر ۱۸۷۳ در شهر کایسری امپراتوری عثمانی، در یک خانواده مسیحی متولد شد. با توجه به وضعیت سلامت بدنی برادرش، زمانی که الیزابت دو سال داشت، به همراه خانواده اش به مانیسا نقل مکان کردند. خانواده او امیدوار بودند که این تغییر محیط، برای کودک مفید باشد. خانواده باروس، در مانیسا، به همراه عده دیگری که در آنجا مستقر بودند، ماندند؛ و پس از بهبود برادر الیزابت، خانواده فریمن باروس، به قسطنطنیه رفتند، در قسطنطنیه، آن ها موفق به پیدا کردن یک خانه در بشیکتاش، حومه شهر شدند. وقتی الیزابت هفت ساله بود، خانواده او به ایالات متحده رفته و در نیو انگلند ساکن شدند. این خانواده در نهایت در اتکینسون، نیوهمپشایر مستقر شدند و در سن یازده سالگی، الیزابت در کلیسا تعمید گرفت. خانواده باروس سپس به Newington, Connecticut نقل مکان کرد، جایی که الیزابت تحصیلات ابتدایی او را دریافت کرد. او در سال ۱۸۸۸ در سن چهارده سالگی
تحصیل خود را با واعظ انجیلی دوایت لو مودی ادامه داد. باروس ها به مدرسه مذهبی وارد شدند و به مدت سه سال در آنجا تحصیل کردند. پس از بازگشت به محل اقامت خانواده اش در کنتیکت، او به عنوان یک معلم، در یک مدرسه محلی مشغول به کار شد. در سال ۱۸۹۵، پس از تقریباً یک سال تحصیل، او در کالج گوچر در بالتیمور، مریلند پذیرفته شد. او توسط همکلاسی هایش به عنوان «بث» شناخته شد و معاون رئیس کلاس او انتخاب شد. یکی از همکلاسی های او در مورد او نوشت: الیزابت پس از فارغ التحصیلی از معارف، تصمیم گرفت به همراه خانواده، به امپراتوری عثمانی بازگردد و به عنوان یک مبلغ مذهبی در آن منطقه فعالیت کند. او در ۱۸ اکتبر ۱۸۹۹ از بوستون، ماساچوست به قسطنطنیه رفت. در آنجا، او پنج روز باقی ماند و سپس قایق را به ترابوزان برد. الیزابت از ترابوزان، به ارزروم، و در طول مسیرش، به شهر وان نیز سفر کرد. در وان، توسط کلارنس، آصرف، و سایر مبلغین با او دیدار کردند. در همین زمان، یک دستور از قسطنطنیه صادر شد و به علت فعالیت انقلابی ارمنی، خواستار احضار باروس ها به پایتخت شد. این سوء ظن بر اساس یک تلگراف فرستاده شده از شاخه انگلستان انجمن امداد ارمنی است که نشا
ن می دهد که او از یتیمان ارمنی مراقبت می کند. طریق مداخله کنسول های آمریکایی در ارزروم، در نهایت، اجازه داده شد. الیزابت، در ۱۹۲۶ ژوئن ۲۶ در کلیسا در وان با کلارنس اوسهر که یک پزشک مسیحی بود، ازدواج کرد. این ازدواج، اولین مراسم رسمی ازدواج آمریکایی در شهر وان بود و در این مراسم، بسیاری از مقامات عثمانی و اعضای برجسته جامعه ارامنه حضور داشتند. نام خانوادگی الیزابت، پس از ازدواج، الیزابت اوسهر، شد و به شغل معلمی در مدرسه دخترانه در وان مشغول، و رئیس بخش موسیقی هم بود. او همچنین کتاب مقدس مسیحی را در مدارس مختلف دیگر در این منطقه تدریس کرد و بخشی از انجمن مسیحی جوانان در وان بود. او کمک کرد تا پناهگاه یتیمان و بیوه ها را فراهم کند و هنر و صنایع دستی را نیز آموخت. بسیاری از اقلام تولید شده توسط یتیمان و بیوه ها در سراسر جهان فروخته شد. پس از چند سال تحصیل، تصمیم گرفت تا در سال ۱۹۰۸ به ایالات متحده بازگردد و از خانواده اش در شهر استونینگتون، کانکتیکات دیدن کرد. پس از گذراندن یک سال، اوسهر تصمیم گرفت تا از ۲۴ نوامبر ۱۹۰۹ از بوستون به بوتو نقل مکان کند. بعد از اینکه در انتهای تفلیس توقف کردیم، اوسهر به اچمیادزین ارم
نستان رفت و در آنجا شاهد قتل عام کاتولیک ها بود. سپس از اچمیادزین خارج شد و در ایگدیر متوقف شد و در نهایت به وان رسید. چند سال بعد، با این حال، جنگ جهانی اول شروع شد. نسل کشی ارمنی ها. در طول مدت نسل کشی ارمنی ها، الیزابت اوسهر در شهر وان حضور داشت. در این زمان، او وقایع وحشتناکی که در حال وقوع بود را به صورت روزانه، در دفتر خاطرات خود نوشت. همین نوشته های دفتر خاطرات الیزابت به همراه شرح کامل رویدادها توسط پدر او، جان استیس باروس در سال ۱۹۱۷ منتشر شد و در کتابی تحت عنوان «در سرزمین آرارات» طرح زندگی الیزابت فریمن باروس اوسهر منتشر شد. در این یادداشت ها همچنین آمده است که کمپینی از سوزاندن اقامتگاه ها و منازل های ارامنه و خانواده ها در مناطق مختلف منطقه انجام شده است. در ۲۱ آوریل، اوسهر شرایط شوم اقامت خود را در یک خانه تابستانی در کنار دریاچه وان اینطور توضیح داد: الیزابت در این یادداشت ها به مقاومت مردمی ارامنه در روز ۳ ماه مه، اشاره کرده است؛ و در تاریخ ۵ ماه مه افزاید: "بیش از دو هفته از آغاز جنگ در شهر آغاز شده و ویلی در هنوز موفق نشده که آنها را در سه روز از بین ببرد. " با این حال، در یک روزنامه در همان
روز، او همچنین متوجه شد که قتل عام به شیوه ای نظام مند و سیستماتیک علیه ارمنی ها که اتفاق می افتد و عده ای را به ولایت وان و عده دیگری از آن ها را در استانبول به کشتارگاه فرستادند: الیزابت یادآور می شود که "بسیاری از سربازان عثمانی با این قتل عام مخالف هستند"، و پس از غارت کردها، هیچ کاری به عنوان انجام وظیفه، انجام نمی دهند". اوسهر در همین جا توضیح می دهد که بدن های زنان و کودکانی که "با گلوله های ترک های عثمانی" کشته یا زخمی شده اند، به بیمارستان منتقل شده اند تا از آن ها مراقبت شوند. و چگونه حدود ۲۰۰۰ نفر که در صومعه واراگاوانک، پناه گرفته بودند، پس از به آتش کشیدن صومعه، توسط مقامات ترک، همه آن ها سوخته و ساخنمان صومعه نیز ویران شده است. مرگ. الیزابت و همسرش به شدت درگیر بحران پناهندگان در منطقه بودند. آن ها یک پناهگاه در محل اقامت خود دایر کرده بودند که یک صد خانواده را در آنجا نگهداری می کردند. در روز ۸ ماه مه، الیزابت خانه اش را به این صورت توصیف کرد: پس از تلاش برای ازبین بردن بیماری تیفوس در بین پناهندگان، الیزابت موفق شد این بیماری را که در میان پناهندگان شیوع یافته بود، از بین ببرد. او در ۱۴ ژوئیه
ٔ ۱۹۱۵ در سن ۴۱ سالگی درگذشت و در وان دفن شد. همسرش که به علت ابتلا به بیماری تیفوس به کما رفته بود، جان سالم به در برد. اما مدتی بعد به دلیل ابتلا به همین بیماری درگذشت.
ایستگاه راه آهن دورود یک ایستگاه راه آهن در شهر دورود، ایران است. این ایستگاه در تاریخ سوم شهریور ۱۳۱۷ جزئی از راه آهن سراسری ایران افتتاح شده است.
عزیزآباد، روستایی در دهستان قاضی بخش سملقان شهرستان مانه و سملقان در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۰۴ نفر (۱۶۰ خانوار) بوده است.
عزیزآباد روستایی در دهستان آب بر بخش مرکزی شهرستان طارم استان زنجان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۹۳ نفر (۲۷خانوار) بوده است.
عزیزآباد روستایی در دهستان نازیل بخش نوک آباد شهرستان تفتان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۳ نفر (۴خانوار) بوده است.
عزیزآباد روستایی در دهستان خدابنده لو بخش مرکزی شهرستان صحنه استان کرمانشاه ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۳ نفر (۱۶خانوار) بوده است.