Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز سوی دیگر ادعای یونان که آن ناحیه را حوزهٔ تمدنی خود می دانست بر این ناحیه سایه افکند. همچنین صربستان که در جنگ اول بالکان و جنگ دوم بالکان برای این منطقه جانفشانی کرده بود و در خلال نبردهای جبههٔ مقدونیه بین سالهای (۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸) در خلال جنگ جهانی یکم، تعداد ۴۰هزار شهید در برابر بلغارستان داده بود این سرزمین را حق خود می دانست. درست پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، بلغارستان موفق شده بود تا بدون خونریزی و صلحجویانه منطقهٔ دوبرویا جنوبی را طی پیمان کرایووا به خاک خود پیوست کند. در طول جنگ جهانی دوم، در مقاطعی بلغارستان به آلمان نازی کمک هایی کرد و آلمان نازی نیز بخاطر این همکاری ها، برخی از ادعاهای کشور بلغارستان را به رسمیت شناخت و با جانب داری از بلغارستان زمین های مورد مناقشه را بعنوان پاداش به این کشور داد. این زمین های مورد مناقشه با نام های مقدونیهٔ شرقی، تراکیه غربی و واردار مقدونیه (مقدونیهٔ یوگسلاو) شناخته می شدند. . پس از پیروزی متحدین در جنگ جهانی دوم و شکست آلمان نازی و یارانش، بجر دوبرویا، تمام سرزمین های دیگر از دولتهای شکست خورده ستانده شدند و طبق پیمان های پاریس ۱۹۴۷ به کشورهای دیگر سپرده شدند.
ایماتیا (به لاتین: Imathia) یک منطقهٔ مسکونی در یونان است که در مقدونیه مرکزی واقع شده است. ایماتیا ۱٬۷۰۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۰٬۶۱۱ نفر جمعیت دارد. از واحدهای استانی یونان به شمار می رود. یعنی از ناحیه های یونان در مقدونیه مرکزی است. مرکز ایماتیا شهر ورویا است.
شیخلر (به ترکی آذربایجانی: Şıxlar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل آباد واقع شده است. جمعیت. شیخلر ۵۱۷ نفر جمعیت دارد.
واردار مقدونیه که با نامهای مقدونیهٔ یوگسلاو یا مقدونیهٔ بزرگ نیز شناخته می شود، نام ناحیه ای بود که در دوران پادشاهی صربستان و پادشاهی یوگسلاوی به کار برده می شد. این سرزمین امروزه شامل کشور مقدونیه شمالی، بخش بزرگی از شمال کشور یونان، بخش قابل توجهی از جنوب غربی کشور بلغارستان، و نواحی کوچکی از آلبانی و صربستان کنونی است. واردار نام معروفترین رود این ناحیه است و نام این سرزمین را از روی آن رود و محدودهٔ مقدونیه برداشتند. سپس نام آن را "صربستان جنوبی" نامیدند. این نام هم برای این بخش باقی نماند و نام دیگری با عنوان واردار بانو وینا برای آن انتخاب کردند که هرکدام با اندکی تفاوت از دیگری معرفی شدند. امروزه این ناحیه متشکل از بخشهایی از ۵ کشور است.
میدان هاشمیه () در قسمت شرقی شهر امان، اردن در یک مکان میانی در نزدیکی آمفی تئاتر در سال ۱۹۸۶ با مساحتی حدود. ۵۰۰۰۰ متر مربع به عنوان مکانی برای جشن های مردمی تأسیس شد. وجود انواع رستورانها و کافه ها چهره این میدان را از دیگر نقاط شهر متمایز کرده است. نبرد کرامه. جشن اولین پیروزی اعراب و اردن بر اسرائیل در سال ۱۹۶۸، پس از پیروزی ارتش اردن در نبرد کرامه برابر اسرائیل و غنیمت هایی که اردن بدست آورد، در این میدان برگزار شد. امکانات میدان. گذرگاه های بادبان دریایی و چشمه های رقصنده: یک راهرو پوشیده از موزائیک رنگی که چشمه های رقصنده اطراف آن قرار گرفته اند. این راهرو از بالا با چترهای فلزی با طرح های امروز پوشیده شده که سایه خود را روی هر دو طرف باغ، فضای سبز و گل ها می گستراند.
خیرآباد روستایی در دهستان خرمی بخش مرکزی شهرستان خرم بید استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده است.
دانشگاه نظامی () یا آکادمی نظامی، یک مؤسسه آموزشی است، که دانشجویان را برای خدمت نظامی در نیروهای مسلح، آماده می کند. بسته به نوع حاکمیت و اولویت های نظام حاکم بر کشور، نوع آموزش و محیط نظامی این آکادمی ها نیز متفاوت می باشد. به طور معمول ۳ نوع آکادمی نظامی وجود دارد: کالج های نظامی که ارائه کننده دوره های مقدماتی می باشند، موسسات دانشگاهی که مدارک کارشناسی ارائه می نمایند و دانشگاه های افسری که کادرهای نظامی را برای خدمت در نیروهای مسلح، آموزش می دهند. آکادمی های دریایی نیز نوع دیگری از دانشگاه های نظامی می باشند. از آکادمی های نظامی فعال در ایران می توان به: دانشگاه افسری امام علی، دانشگاه فرماندهی و ستاد آجا، دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خمینی و دانشگاه عالی دفاع ملی اشاره کرد.
حاجی آباد یک روستا در ایران است که در دهستان خرمی در شهرستان خرم بید استان فارس واقع شده است.
روز پاکستان () یا روز قطعنامه پاکستان، همچنین روز جمهوری، روز ۲۳ مارس هر سال است که به مناسبت تصویب قطعنامه لاهور جهت تشکیل پاکستان اسلامی در سال ۱۹۴۰ میلادی به تصویب رسیده است، توسط مردم و حکومت پاکستان گرامی داشته و تعطیل رسمی می باشد. با تصویب قانون اساسی پاکستان در تارخ ۲۳ مارس ۱۹۵۶، کشور پاکستان به اولین جمهوری اسلامی جهان، مبدل شد. از زمان تصویب این قطعنامه تا به امروز، همه ساله و در سراسر کشور پاکستان این روز به عنوان تعطیل عمومی، جشن گرفته می شود. مراسم جشن. آیین گرامیداشت روز پاکستان با شلیک ۳۱ گلوله در شهر اسلام آباد (پایتخت) و شلیک ۲۱ توپ در چهار ایالت این کشور آغاز می شود. این رسم برای ادای احترام به شهدای جنبش استقلال پاکستان و افرادی که جان خود را در دوران مبارزه علیه تروریسم در این کشور از دست دادند برگزار می گردد. در ادامه مراسم، نیروهای مسلح پاکستان -اعم از نیروهای زمینی، دریایی و نیروی هوایی ارتش، نیروهای یگان ویژه، پلیس، نیروهای مرزی و یگان کماندوهای ویژه ارتش (SSG) به همراه افسران زن ارتش- در حضور هزاران نفر از مردم این کشور، رژه اجرا می کنند. در این مراسم جنگ افزارها و تسلیحات ارتش پاکستا
ن نیز به نمایش گذاشته می شد. در این مراسم رئیس جمهوری وقت پاکستان سخنرانی خواهد کرد. رژه نیروهای مسلح و سخنرانی های این مراسم به طور مستقیم در تمام پاکستان پخش زنده می شود. از دیگر مراسمات ویژه این جشن، دعوت از سران ارشد یا فرماندهان نظامی کشورهای خارجی برای دیدن رژه می باشد. مردم پاکستان در شهرهای دیگر این کشور ۲۳ مارس، سالروز تصویب قطعنامه موسوم به ایجاد یک کشور مسلمان با نام پاکستان را جشن گرفته و یاد همه افرادی را که برای تأسیس این کشور مستقل اسلامی در شبه قاره هند فداکاری کردند، گرامی می دارند. فرماندهان رژه. از سال ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۸ مأمورین زیر از ارتش، رهبری رژه خدمات مشترک را برگزار می کردند: مهمانان خارجی جشن. از سال ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۹، مقامات خارجی که در رژه شرکت کرده اند عبارتند از:
۲۱ پل () یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن و دلهره آور به کارگردانی برایان کرک با بازی چادویک بوزمن که از سوی کمپانی اس تی اکس انترتینمنت در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. این فیلم داستان دو دزد را روایت می کند که در زمان دزدی مواد مخدر با پلیس هایی فاسد روبرو می شوند و مجبور به کشتن تمام آنها می شوند که این کار باعث می شود آنها در موقعیت های خطرناک قرار گرفته و برای پیدا کردن این دو تمام ۲۱ پل منهتن را مسدود می کنند.
تپه حلاف یک مکان باستان شناسی در حسکه در شمال شرقی سوریه و در نزدیکی مرز ترکیه، درست روبروی جیلان پینار است. قدمت این سایت که به هزاره ششم قبل از میلاد مسیح می رسد، اولین مکانی بود که از یک فرهنگ نوسنگی کاوش شد، بعداً به نام فرهنگ حلاف که با سفالهای لعابدار با نقوش هندسی و حیوانات طراحی شده در ان کشف شده است، نامگذاری شد. در عصر برنز هیتی ها بر شهر حاکم بوده اند و ۱۰ قرن پیش از میلاد محل شهر جوزان از آرامی ها بود. بسیاری از یافته های مجسمه های یادبود که در موزه های مختلف سراسر جهان یافت می شود بیشتر مربوط به دوره های بعدی است. در دوران مدرن، در طول جنگ داخلی سوریه، یگان های حفاظت از مردم کنترل منطقه را به دست گرفتند. کشف و کاوش. این سایت در نزدیکی شهر رأس العین در دره حاصلخیز رودخانه خابور (نهرو الخور)، نزدیک مرز امروزی با ترکیه واقع شده است. کشف. در سال ۱۸۹۹، هنگامی که این منطقه بخشی از امپراتوری عثمانی بود، ماکس فون اپنهایم، دیپلمات آلمانی به نمایندگی از دویچه بانک از طریق بین النهرین به شمال سفر کرد و در آن کار ایجاد مسیر برای راه آهن باگاد را انجام داد. در ۱۹ نوامبر، او این تپه را کشف کرد، پس از داستانهای
ی که توسط اهالی محلی از بتهای سنگی که در زیر شن شنیده شده بودند طی سه روز، چندین قطعه قابل توجه از مجسمه های یادبود، از جمله «الهه نشسته» کشف شد. یک گودال از ورودی «کاخ غربی» پرده برداشت. کاوش های مکس فون اوپنهایم. به گفته باستان شناس یاد شده ارنست هرتسفلد، او در سال ۱۹۰۷ از اوپنهایم خواسته بود تا کاوش حلف را حفاری کند و آنها در آن زمان برنامه های اولیه ای را برای رسیدن به این هدف انجام دادند. در اوت سال ۱۹۱۰، هرتسفلد نامه ای نوشت که در آن از اوپنهایم برای کشف این سایت استفاده می کرد و توسط چندین باستان شناس برجسته مانند تئودور نلدکه یا ایگناز گلدزیهر به امضاء رسیده بود. اوپنهایم با تیمی از پنج باستان شناس، یک طرح حفاری را برنامه ریزی کرد که از ۵ اوت ۱۹۱۱ آغاز شد. مقادیر قابل توجهی تجهیزات از آلمان از جمله قطار بخار کوچک به این منطقه وارد شد. هزینه ها در حدود ۷۵۰٬۰۰۰ مارک و توسط پدر فون اوپنهایم پرداخت شد. با ورود باستان شناسان متوجه شدند که از سال ۱۸۹۹، افراد محلی ها برخی به دلیل خرافات، بخشی از آنها برای به دست آوردن مصالح ساختمانی ارزشمند به شدت به سایت آسیب رسانده اند. فرهنگ حلافی. تپه حلاف محوطه شاخص فره
نگ حلاف است که از دوران نوسنگی III در این مکان به وجود آمده است. این تپه از حدود ۶٬۱۰۰ تا ۵۴۰۰ قبل از میلاد مسیح شکوفا شد، دوره ای که به آن "دوره حلافی گفته می شود". فرهنگ حلاف در شمال بین النهرین توسط فرهنگ عبید به اوج رسید و سپس برای مدت طولانی رها شد. این فرهنگ عمدتاً در منطقه جنوب غرب ترکیه، سوریه، و شمال عراق تا مناطق جنوب غربی ایران مستقر بوده است. هرچند آثار متأثر از این فرهنگ در سراسر میان رودان نیز یافت شده است. فرهنگ حلاف، توسعه ای ادامه دار از اوایل کوزه گری نوسنگی را دربر می گیرد. فرهنگ حلاف در همان اوان، نفوذ خویش را چندان گسترش داده بود که سایر فرهنگ های محلی و ضعیف تر خواه ناخواه تحت تأثیر آن قرار گرفت. گوزانا. در قرن ۱۰ قبل از میلاد، حاکمان پادشاهی کوچک آرامی ها بیت شهر گوزانا را در این محل مجدداً تأسیس کردند و حکومت را به دست گرفتند. پادشاه کاپارا به اصطلاح هیلانی، کاخی به سبک نئو-هیتیت با تزئینات غنی از مجسمه ها و ارتوداست های امدادی را بنا کرد. در سال ۸۹۴ پیش از میلاد، پادشاه آشور ، ادادنیراری دوم، این مکان را به عنوان یکی از ایالت های امپراتوری آشور ثبت کرد. صندلی فرمانداری کاخی در قسمت شر
قی تپه ارگ بود. گوزانا از فروپاشی امپراتوری آشور جان سالم به در برد و تا دوره روم-اشکانی قابل سکونت باقی ماند.
اتحاد کره یا کرهٔ متحد به جنبشی سیاسی گفته می شود که با اندیشهٔ بازپیوندخواهی در راستای ایجاد کشور «کرهٔ بزرگ» می کوشد تا یک کرهٔ یکپارچه و مستقل به دور از وابستگی سیاسی با دیدگاه های ملی گرایانه ایجاد کند؛ اتحاد کره که در آینده محتمل بنظر می رسد، در ماه ژوئن سال ۲۰۰۲ میلادی با قطعنامه دوجانبهٔ کره جنوبی و کره شمالی بدون پادرمیانی کشور سوم صورت پذیرفت. این قطعنامه که به قطعنامه پانزده ژوئن مشهور است، در آوریل ۲۰۱۸ میلادی به مراحل پایانی نزدیکتر شد و با برگزاری یک نشست، قطعنامه دیگری با عنوان پَنمونجوم بین دو کره امضاء گردید. در این قطعنامه کشورهای کره شمالی و کره جنوبی توافق کردند که به صورت صلح جویانه برای اتحاد دوبارهٔ کشور کره گام بردارند.دو ماه پس از امضای این بیانیهٔ دوجانبه و نزدیک شدن دو کره برای اتحاد، دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در ماه ژوئن سال ۲۰۱۸ با کیم جونگ-اون دیدار کرد و با برگزاری نشست ۲۰۱۸ کره شمالی و ایالات متحده تلاش کرد تا کره شمالی را به پذیرش درخواست های آمریکا و خلع سلاح هسته ای مجاب کند. پیشینه. پیش از آغاز جنگ جهانی یکم و دوران استعمار ژاپن، کشور کره یک دولت مرکزی یکپا
رچه بود که در دوران تاریخی بلند مدت با سه نام گوناگون پادشاهی گوریو، پادشاهی چوسان و امپراتوری کره نامیده می شد که همگی حاکم کل شبه جزیرهٔ کره بودند و تنها خاندان ها عوض می شدند. در خلال جنگ جهانی یکم، امپراتوری ژاپن با حمله به کره، این کشور را مستعمرهٔ خود نمود و تا زمان تسلیم ژاپن در جنگ جهانی دوم، کره را زیر سلطهٔ خود نگهداشته بود. ژاپن تنها پس از دریافت بمب اتم در هیروشیما و ناکازاکی در سال ۱۹۴۵ از کره عقب نشینی نمود؛ به گونه ای که کره توانست در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ استقلال خود را بازیابد. پس از جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد میان اندیشهٔ کمونیسم شوروی و کاپیتالیسم آمریکایی، این دو ابرقدرت از دو جناح پشتیبانی کردند. شوروی و چین با پشتیبانی از کرهٔ شمالی و از سوی دیگر آمریکا و غرب با پشتیبانی از کرهٔ جنوبی، هریک تلاش کردند تا دیدگاه خود را به کرسی بنشانند. درواقع ابرقدرتها از اوت ۱۹۴۵ جانب داری را آغاز کردند و این زمینه سازی تا ژوئن ۱۹۵۰ ادامه یافت. در ژوئن ۱۹۵۰ جنگ کره آغاز گردید و کره شمالی با حمله به کره جنوبی، جنگ کره را آغاز کرد که به یک جنگ نیابتی بین شوروی و آمریکا تبدیل شد و پس از تلفات فراوان، جنگ در سال ۱۹۵
۳ در حالتی به پایان رسید که هیچ کدام از طرفین پیروز نشدند و درگیری ها بدون تغییرات در مرز دو ناحیه به پایان رسید. این جنگ تا ژوئیه ۱۹۵۳ به طول انجامید و در نتیجهٔ آن، کشور کره از مرز مدار ۳۸ رسماً از میان دو نیم شد که امروزه با عنوان منطقه غیرنظامی کره از آن یاد می شود. ناحیهٔ کره شمالی در سالهای آغازین جنگ به طور مستقیم توسط جماهیر شوروی اداره می شد و ناحیهٔ کره جنوبی نیز زیر نظر ایالات متحده آمریکا بود. به دلیل بروز این جنگ، دشمنی ها و کینه های قبلی باعث می شد تا روند صلح و اتحاد دوبارهٔ دو کره سخت شود. از سال ۲۰۱۰ تاکنون با گرم شدن روابط میان دو کره و همچنین ورود کاروان المپیک کره شمالی به بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در استان گانگوون کره جنوبی روابط بیش از پیش دوستانه شد. گفتگوها دربارهٔ چگونگی هماهنگ کردن نظام مالیاتی و اقتصادی در سال ۲۰۱۱ انجام گرفت. پیش از آنکه اتحاد کره شکل بگیرد، از آن بعنوان یک اتحاد بزرگ اقتصادی نام برده می شود و آن را با اتحاد آلمان غربی و شرقی مقایسه می کنند. در نهایت در سال ۲۰۱۹ میلادی، رئیس جمهور کره جنوبی مون جه-این پیشنهاد اتحاد دو سرزمین کره را به کره شمالی اعلام کرد که تا س
ال ۲۰۲۵ میلادی انجام خواهد شد. پیامدها. درحالیکه امروزه بسیاری از اقتصاددانان و کارشناسان، پیشاپیش کشور کره جنوبی را بعنوان یک قدرت منطقه ای در آسیا می شناسند، بدون شک اتحاد دو کره نیز تأثیر بسزا و شگرفی بر موازنهٔ قدرت در منطقهٔ شرق آسیا خواهد داشت. در زمینهٔ اقتصادی، اتحاد دو کره موجب می شود که دسترسی به کارگرانی با مُزد کم که بیشترشان ساکنان فقیر کره شمالی هستند برای کشور جدید فراهم شود و همچنین معادن معدنی در کره شمالی که همگی دست نخورده و ناشناخته هستند نیز مورد بهره برداری قرار بگیرند. همچنین کره شمالی دارای زمین های کشاورزی بسیار زیاد است که می تواند نیاز کشاورزی را نیز بخوبی تأمین نماید که با ترکیب این مزیت ها با فناوری پیشرفته و ثروت سرشار در کره جنوبی، یک ابرقدرت اقتصادی به وجود خواهد آمد. بر اساس یک پژوهش از شرکت گلدمن ساکس، اینگونه برآورد شده است که در سال ۲۰۵۰ میلادی، کشور کرهٔ متحد اقتصادی قوی تر از ژاپن خواهد داشت. همچنین در زمینهٔ نظامی نیز قدرت این دو کشور به میزان بسیار قابل توجهی افزایش خواهد داشت و کشور کرهٔ متحد از قوی ترین کشورهای جهان در زمینهٔ نظامی و ارتش سایبری نیز خواهد شد. به گزارش
نشنال اینترست، این احتمال وجود دارد که موشک های هسته ای کره شمالی نیز در کشور جدید باقی بمانند و کرهٔ متحد بعنوان یک ابرقدرت هسته ای نیز لقب بگیرد که با ترکیب ویژگی جنگ افزار هسته ای و فناوری های پیشرفتهٔ کرهٔ جنوبی، روند پیشرفت فناوری هسته ای در این کشور نیز شتاب بیشتری پیدا کند.
غذاهای کره ای سنت ها و شیوه های معمول آشپزی کره آشپزی است. غذاهای کره ای طی قرن ها تحولات اجتماعی و سیاسی به وجود آمده است که از سنت های کشاورزی و عشایری باستان در کره و منچوریای جنوبی گرفته شده اند و از طریق تعامل پیچیده ای از محیط طبیعی و روندهای مختلف فرهنگی تکامل یافته اند. غذاهای کره ای عمدتاً بر پایه برنج، سبزیجات و گوشت است. وعده های غذایی سنتی کره ای به تعداد مخلفات (반찬؛ 飯 饌؛ "banchan") ذکر شده است که همراه با برنج دانه کوتاه پخته شده با بخار است. کیمچی تقریباً در هر وعده غذایی سرو می شود. مواد تشکیل دهنده متداول آن شامل روغن کنجد، "دونجان" (رب لوبیا تخمیر شده)، سس سویا، نمک، سیر، زنجبیل، فلفل تند، "گوچوآنگ" (خمیر فلفل قرمز تخمیر شده) و کلم ناپا است. مواد لازم و ظروف در هر استان متفاوت است. بسیاری از غذاهای منطقه ای ملی شده اند، و ظروف که زمانی منطقه ای بودند، در انواع مختلف در سراسر کشور گسترش یافته است. غذاهای دربار سلطنتی کره زمانی همه غذاهای بی نظیر منطقه را برای خانواده سلطنتی گرد هم آورده بود. غذاها توسط آداب فرهنگی کره تنظیم می شوند. غذا. دانه ها. غلات یکی از مهمترین عناصر در غذاهای کره ای بوده
اند. اسطوره های اولیه و بنیاد پادشاهی های مختلف کره بر روی دانه ها متمرکز شده است. یکی از اسطوره های بنیادی مربوط به جومونگ است، که دانه جو را از دو کبوتر ارسال شده توسط مادرش پس از تأسیس امپراتوری گوگوریو دریافت کرد. با این وجود اسطوره دیگری دربارهٔ سه خدای بنیان گذار جزیره ججو، که باید با سه شاهزاده خانم تامنا ازدواج کنند، صحبت می شود. خدایان بذرهای پنج دانه را که اولین بذرهای کاشته شده بودند، به ارمغان آوردند که به نوبه خود اولین نمونه کشاورزی شدند. برای درست کردن تعداد تعداد زیاد برنج سفید ساده، استفاده می شود. معمولاً در آرد ریخته می شود و برای تهیه کیک برنجی به نام "تتئوک" در بیش از دویست نوع مختلف استفاده می شود. برای پخت کایو "(juk)" یا حریره "(mieum)" که مخلوط با سایر غلات، گوشت، یا غذاهای دریایی است نیز استفاده می شود. کره ای ها همچنین شراب برنج، تولید می کنند. حبوبات. با توجه آثار کشف شده سایت های باستان شناسی در کره جنوبی حبوبات از محصولات زراعی مهم در تاریخ کره و غذاهای کره به شمار می آیند، حفاری در سایت اوکبانگ، جینگجو، استان جیونگانگ جنوبی نشان می دهد که سویا به عنوان یک محصول غذایی "حدود" ۱۰۰
۰ "تا" ۹۰۰ قبل از میلاد مسیح کشت می شده است. و از ان توفو ("dubu") ساخته می شده، در حالی که جوانه سویا به عنوان یک سبزی ("کنگامول") مورد استفاده بوده "است" و کل سویا به عنوان یک چاشنی غذای جانبی استفاده می شود. همچنین از آن شیر سویا می سازند که به عنوان پایه نودل به نام "کنگوکسو استفاده می شود". محصول جانبی تولید شیر سویا "بیجی" یا "کنگ بیجی" است که برای ضخیم شدن خورش و فرنی استفاده می شود. سس سویا چاشنی ها و چاشنی ها. چاشنی ها به انواع تخمیر شده و غیرتخمیری تقسیم می شوند. چاشنی تخمیر شامل "سس سویا"، "doenjang" , "gochujang" و سرکه هستند. چاشنی ها یا ادویه جات ترشی جات شامل فلفل قرمز، فلفل سیاه، سندیفولیا، خردل، راس چینی، سیر، پیاز، زنجبیل، تره فرنگی و پیازچه (پیاز بهار) هستند. گوچوجانگ. گوچوجانگ یا خمیر فلفل قرمز را می توان در بسیاری از نوشته ها یافت. برخی از نوشته ها عبارتند از "Mankiyoram" , "The Three" "State" , "Nonggawolryeongga" , "Gijaejapgi" و "Hyangyak-jipsongbang". "Hyangyak-jipsongbang" که مربوط به حدود سال ۱۴۳۳ در زمان سلسله "چوسون" "است"، و یکی از قدیمی ترین نوشته های ذکر شده گوچوجانگ است. گوچوج
انگ یک خمیر باقلا تخمیری است که دارای پودر فلفل قرمز، پودر سویا و آرد برنج است که به آن اضافه می شود تا یک خمیر تند ایجاد کند. به طور معمول می توان آن را به بیشتر ظروف اضافه کرد. گوچوجانگ را می توان به عنوان یک چاشنی و گاهی به عنوان سس غوطه ور استفاده کرد. گوشت. در دوران باستان، احتمالاً بیشتر گوشت کره از طریق شکار و ماهیگیری حاصل می شد. سوابق باستان نشان می دهد که پرورش دام در مقیاس کمی در دوره سه پادشاهی آغاز شد. در این مدت گوشت بو داده یا سوپ یا خورش مصرف می شد. کسانی که در نزدیکی اقیانوس ها زندگی می کردند توانستند رژیم غذایی خود را با ماهی بیشتری تکمیل کنند، در حالی که کسانی که در فضای مرکزی و شهرهای مرکز کشور زندگی می کردند رژیم غذایی حاوی گوشت بیشتری داشتند. گوشت گاو. گوشت گاو در آشپزی کره ای از همه ارزشمندتر است، چراکه گاوها نقش مهم فرهنگ آشپزی خانگی در کره ای دارند. امروزه گوشت گاو به روشهای مختلفی، از جمله کباب کردن، گریل کردن ("گوی") یا جوشاندن سوپ ها تهیه می شود. گوشت گاو را می توان در "یوکپو"، نوعی از "پو"، مانند غذاهای دریایی به نام "eopo نیز خشک کرد". جوجه. مرغ نقش مهمی را به عنوان تأمین پروتئین
در تاریخ کره ایفا کرده است که گواه آن توسط تعدادی از افسانه هاست. یکی از اسطوره می گوید از تولد کیم الجی، بنیان گذار خانواده کیم از گیونگجو توسط صدای یک مرغ سفید اعلام شد. از آنجایی که همیشه تولد بنیان گذار یک طایفه توسط یک حیوان با خصوصیات پیش از تولد اعلام می شود، این اسطوره به اهمیت مرغ در فرهنگ کره ای می پردازد. مرغ اغلب با سبزیجات یا سوپ ها بو داده شده یا خامه ای سرو می شود. تمام قسمت های مرغ در غذاهای کره ای از جمله سنگدان، کبد و پا استفاده می شود. جوجه های جوان با جینسنگ و سایر مواد موجود در سوپ های دارویی در ماه های تابستان، برای مقابله با گرما به نام "samgyetang خورده می شوند". پای مرغ، به نام "dakbal" (닭발)، اغلب بوداده و با گوچوجانگ به همراه مشروبات الکلی، به خصوص "سوجو" سرو می شود. ماهی و غذای دریایی. ماهی و صدف به دلیل وجود دریاهایی که در مرز شبه جزیره قرار گرفته اند بخش عمده ای از غذاهای کره ای بوده اند. شواهدی از قرن ۱۲ ام نشان می دهد ماهی و صدف ماهی، مانند میگو، صدف دوکفه ای، صدف چروک، صدف آبالون، و لوچ مصرف عمده ای در آشپزی کره ای داشته اند، در حالی که گوسفندان و خوک به طبقه اشراف جامعه اختصا
ص داشته است. سبزیجات. غذاهای کره ای از سبزیجات متنوعی استفاده می کنند، که اغلب آنها را بدون پخت وپز، یا در سالاد یا ترشی، و همچنین در خورش های مختلف، غذاهای سرخ شده و سایر غذاهای گرم تهیه می شود. سبزیجات متداول شامل تربچه کره ای، کلم نپا، خیار، سیب زمینی، سیب زمینی شیرین، اسفناج، جوانه لوبیا، پیازچه، سیر، فلفل های چیلی، جلبک دریایی، کدو سبز، قارچ و ریشه نیلوفر آبی هستند. انواع مختلفی از سبزیجات وحشی، که به طور جمعی به عنوان "چوینامول" شناخته می شوند، یک غذای محبوب است و سایر سبزیجات وحشی مانند شاخه های سرخس "قورچی" ("گوزاری") یا ریشه گل "کلم" کره ای ("doraji") نیز به صورت فصلی برداشت می شوند و مصرف می شوند. گیاهان دارویی، مانند جینسنگ، قارچ جان افزا، گوجی بری، "Codonopsis pilosula" و "Angelica sinensis"، اغلب به عنوان ترکیبات در پخت وپز استفاده می شوند. غذاهای دارویی. غذای دارویی ("boyangshik") طیف گسترده ای از غذاهای خاص است که برای اهداف دارویی تهیه شده و خورده می شود، به خصوص در گرم ترین دوره ۳۰ روزه در تقویم قمری به نام "سمبوک". اعتقاد بر این است که غذاهای گرم مصرف شده باعث بازیابی "چی" و همچنین استقامت ج
نسی و جسمی گم شده در گرمای تابستان می شوند. "غذاهای دارویی که" معمولاً مصرف می "شود" شامل جینسنگ، مرغ، بز سیاه، آبالون، مارماهی، کپور، سوپ های استخوان گاو، کلیه خوک و سگ است. گوشت سگ. امروزه گوشت سگ از محبوبیت کمتری برخوردار است و بیشتر به عنوان نوعی رژیم غذایی مهم تلقی می شود، به ویژه در بین نسل های جوان که سگ ها را به عنوان حیوانات خانگی و حیوانات خدماتی تلقی می کنند. گفته می شود، از نظر تاریخی، مصرف گوشت سگ را می توان به دوران باستان ردیابی کرد. استخوانهای سگ در یک شهرک نوسنگی در شهرستان چانگنیئونگ، استان گئونگسانگ جنوبی حفاری شدند. نقاشی دیواری در مجموعه آرامگاه های گوگوریو در استان هوانگای جنوبی، یک میراث جهانی یونسکو که مربوط به قرن چهارم میلادی است، یک سگ ذبح شده را در یک انبار به تصویر می کشد. سینی غذا. کیمچی. یک خوراک تخمیر شده سنتی کره ای است که از سبزیجات و ادویه جات گوناگون و البته بیشتر اوقات با نوعی کلم چینی به نام "بائچو" ("baechu") و فلفل قرمز درست می شود. کره ای ها به طور معمول و روزمره کیمچی را به عنوان غذای فرعی و مکمل ("banchan") در وعده های غذایی همراه با برنج می خورند. کیمچی همچنین به عن
وان عنصری از خوراک های ترکیبی دیگر نیز به کار می رود. مردم کره بر این عقیده اند که کیمچی باید در هر جایی که یک کره ای حضور دارد وجود داشته باشد. آن چنان که این غذا به همراه نخستین فضانورد تاریخ کره جنوبی (یی سو یئون) با فضاپیمای سایوز به فضا فرستاده شد. آشپزی منطقه ای و متنوع. آشپزی بودایی. نوعی آشپزی است که در آن گوشت بکار نمی رود و به جای آن حبوبات، غلات و سبزیجات استفاده می شود. بر طبق قوانین دین بودا راهبان بودایی از کشتن حیوانات منع شده اند همچنین در یکی از دو شاخهٔ اصلی دین بودا به نام مهایانه خوردن گوشت مجاز نیست. آداب و رسوم. نوشیدنی ها. سوجونوشیدنی تقطیری کره ای است که طعم نزدیکی به ودکا دارد. هرچند طعم آن به واسطه افزودن شکر در مراحل تهیه شیرین تر است. سوجو به طور سنتی از برنج تهیه می شود اما امروزه بیشتر تولیدکنندگان سوجو در کنار برنج، سوجو را با گندم، جو و سیب زمینی نیز تولید می کنند. میزان الکل موجود در سوجو بین ۱۸٫۵٪ تا ۴۵٪ است.
چشم کوچک من () فیلمی در ژانر ترسناک و اسلشر به کارگردانی مارک اِوِنس است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کریس لمکی، لاورا ریگان، جنیفر اسکای و بردلی کوپر اشاره کرد.
رادیکال تری فنیل متیل (که اغلب به صورت رادیکال تریتیل کوتاه می شود) یک رادیکال پایدار و اولین رادیکالیست که در شیمی آلی توصیف شده است. می توان آن را بوسیله همولیز تری فنیل متیل کلرید ۱ با یک فلز مانند نقره یا روی در بنزن یا دی اتیل اتر تهیه کرد . رادیکال ۲ یک تعادل شیمیایی با دیمر کینوییدی ۳ (۳-تری فنیل متیل-۶-دی فنیل متیلیدن-۱٬۴-سیکلوهگزادی ان؛ دیمر گامبرگ است) شکل می دهد. در بنزن غلظت رادیکال ۲٪ است.
بازگشت ها () یک فیلم در ژانر نقیضه به کارگردانی تام بریدی است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد.
قدیمی تر از آمریکا () یک فیلم در ژانر درام است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آدام بیچ، تانتو کاردینال، و وس استودی اشاره کرد.
روز آزادی یا روز استقلال () که همه ساله در ۱۴ اوت گرامی داشته می شود، یک روز تعطیل ملی در کشور پاکستان است. این روز، یادآور روزیست که پاکستان به استقلال رسیده و پس از پایان استعمار انگلیس در سال ۱۹۴۷ به عنوان یک کشور مستقل اعلام شد. این روز به جهت تصادف با روز ۲۷ رمضان که نزد مسلمانان مقدس است، مقدس قلمداد می شود. جشن. مراسم اصلی روز آزادی در اسلام آباد برگزار می شود. مراسم با برافراشته شدن پرچم ملی این کشور و سروده شدن سرود ملی آغاز می شود. پخش ترانه های ملی و مراسم رژه به صورت زنده از تلویزیون پاکستان از جمله اتفاقات این روز است. روز آزادی یکی از شش تعطیلات عمومی پاکستان است و در سرتاسر کشور جشن گرفته می شود. برای تهیه و نهایی کردن برنامه های جشن های روز آزادی، جلساتی در استان های مختلف کشور توسط دولت های محلی برگزار می شود که با حضور مقامات دولتی، دیپلمات ها و سیاستمداران اداره می گردد. سازمان های عمومی، مؤسسات آموزشی و ادارات دولتی، ورزشگاه های ورزشی و فعالان اجتماعی و فرهنگی مسئولین برگزاری این جشن ها هستند. جشن به صورت رسمی در اسلام آباد برگزار می شود و با برافراشتن پرچم ملی در مجلس پارلمان و ریاست جمهو
ری آغاز می شود و به دنبال آن شلیک ۳۱ اسلحه در پایتخت و شلیک ۲۱ اسلحه در پایتخت های استان برگزار می شود. رئیس جمهور و نخست وزیر پاکستان در ارتباطات زنده از کشور سخنرانی می کنند و مقامات دولتی، رهبران سیاسی و افراد مشهور پیام ها یا سخنرانی هایی را در طول راهپیمایی ها، مراسم و رویدادها ارائه می دهند. ساختمان های دولتی از جمله مجلس، دیوان عالی، کاخ ریاست جمهوری و دبیرخانه نخست وزیری با چراغ های رنگی روشن و تزئین می شوند. ارتش، نیروی هوایی و نیروی دریایی در روز آزادی، رژه نظامی اجرا می کنند. در شهرهای سراسر کشور، مراسم برافراشتن پرچم توسط شهردار انجام می شود و در ادارات مختلف دولتی و خصوصی این مراسم توسط یک افسر ارشد آن سازمان برگزار می گردد. دولت ها، رهبران و چهره های بین المللی نیز در این مناسبت، پیام های تبریک صادر می کنند. مقامات کشورهای خارجی در مراسم جشن آزادی، به عنوان میهمان ویژه دعوت می شوند. پرچم های ملی در جاده ها و راه های اصلی مانند شهرا فیصل، شهرا قوایدین و جاده مزار قوید به اهتزاز در می آید که منتهی به آرامگاه جناح در کراچی می شود. مینار پاکستان در لاهور، جایی که قطعنامه پاکستان در سال ۱۹۴۰ در آنجا