Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ئیس اف. للویر، ژاک میلر، یان والدنستروم ۱۹۶۷ – کریستیان دُدوو، مارشال دبلیو. نیرنبرگ، جورج ای. پالاده، جولیوس اکسلرود، سیدنی اودنفرند، دی. هارولد کوپ، ایان مَک اینتایر، پیتر جوزف مولونی، جی. فریزر ماسترد ۱۹۶۸ – بروس چاون، جیمز ال. گاونز، جورج اچ. هیچینگز، ژاک اودن، جی. ادوین سیگمیلر ۱۹۶۹ – فرانک جی. دیکسون، جان پی. مریل، بلدینگ اچ. اسکرایبنر، رابرت بی. سالتر، ارل دبلیو. ساترلند، ارنست ای. مک کالوک، اف. میسن سونس، جیمز ای. تیل ۱۹۷۰ – وینسنت پی. دول، ریچارد اس. دال، رابرت ای. گود، نیلز کی. یِرنه، رابرت بی. مری فیلد ۱۹۷۱ – چارلز بست، راشمئیل لوین، فردریک سنگر، دونالد اف. استاینر، سولومون ای. برسن، روزالین اس. یالو ۱۹۷۲ – سونه برگستروم، بریتون چنس، اوله هورنیکیویچ، رابرت راسل ریس، روت سنگر ۱۹۷۳ – راسکو او. بردی، دنیس پی. برکیت، جان چارنلی، کیمیشیگه ایشیزاکا، تروکو ایشیزاکا، هارولد ای. جانز ۱۹۷۴ – دیوید بالتیمور، هاوارد ام. تمین، هکتور اف. دلوکا، روژه گویمن، اندرو وی. شالی، هانس جی. مولر-ابرهارد، یودا کوستل ۱۹۷۵ – ارنست بویتلر، باروخ اس. بلومبرگ، آنری جی. هرس، هیوج ای. هاکسلی، جان دی. کیت، ویلیام تورنتون ماسترد ۱۹
۷۶ – گادفری ان. هاونسفیلد، توماس آر. داوبر، ویلیام بی. کانل، یوگن پی. کندی، جورج کلاین، جورج دی. اسنل ۱۹۷۷ – کی. فرانک آستن، سیریل ای. کلارک، ژان دوسه، هنری جی. فریسن، ویکتور ای. مک کاسیک ۱۹۷۸ – سیدنی برنر، ژان-پیر شانژو، دونالد اس. فردریکسون، ساموئل او. فریدمن، فیل گولد، ادوین جی. کربس، الیزابت سی. میلر، جیمز ای. میلر، لارس ترنیوس ۱۹۷۹ – جیمز دبلیو. بلک، جورج اف. کاهیل جونیور، والتر گیلبرت، الوود وی. ینسن، فردریک سنگر، چارلز آر. اسکریور ۱۹۸۰ – پل برگ، اروینگ بی. فریتز، هار گوویند خورانا، افریم راکر، جسی راث، مایکل سلا ۱۹۸۱ – مایکل اس. براون، جوزف ال. گلدشتاین، وای یو چونگ، جری اچ.-سی. وانگ، جورج جی. کولر، سزار میلستین، الیزابت اف. نیوفلد، سائول روزمن، بنگت ساموئلسون ۱۹۸۲ – گیلبرت اشول، گونتر بلوبل، آروید کارلسون، پل یانسن، مانفرد ام. مایر ۱۹۸۳ – دونالد ای. هندرسون، بروس ان. ایمز، جرالد دی. اورباخ، جان ای. کلمنتس، ریچارد کی. گرشون، سوسومو تونگاوا ۱۹۸۴ – جی. مایکل بیشاپ، هارولد ای. وارموس، آلفرد جی. گیلمن، مارتین رودبل، یوت وای کان، کرسمیر کرنجویچ، رابرت ال. نوبل ۱۹۸۵ – استنلی کوهن، پل سی. لاوتر بر، ریموند یو.
لمیو، مری اف. لیون، مارک پتشنی، چارلز یانفسکی ۱۹۸۶ – ژان-فرانسوا بورل، جیمز ای. دارنل، فیلیپ ای. شارپ، آدولفو جی. د بولد، تی. جفری فلین، هارالد زوننبرگ، پیتر سی. دوهرتی، رولف ام. زینکرناگل، مایکل اسمیت ۱۹۸۷ – رنه جی. فاوَلورو، رابرت سی. گالو، لوک مونتانیه، والتر جی. گهرینگ، ادوارد بی. لوئیس، اریک آر. کانل، مایکل جی. راسمن ۱۹۸۸ – آلبرت جی. آگایو، مایکل جی. بریج، یاسوتومی نیشیزوکا، توماس آر. چچ، مایکل ای. اپستین، رابرت جی. لفتکویتز ۱۹۸۹ – مارک ام. دیویس، تاک دبلیو. مک، ژان-ماری گیوزن، لوئیس ام. کونکل، رونالد جی. وورتون، اروین نهر، برت زاکمان ۱۹۹۰ – فرانسیس اس. کالینز، جان آر. ریوردان، لپ-چی تسویی، ویکتور لینگ، الیور اسمیتیس، ادوین ام. ساوترن، ای. دانال توماس ۱۹۹۱ – سیدنی برنر، جان ای. سالستون، یودا فولکمن، رابرت اف. فرشگوت، دیوید اچ. مک لنان، کری مالیس ۱۹۹۲ – لیلند اچ. هارتول، یوشیو ماسویی، پل ام. نرس، ریچارد پیتو، برت فوگلستاین، رابرت ای. واینبرگ ۱۹۹۳ – ماریو آر. کاپکی، الیور اسمیتیس، الوَن فاینستین، استنلی بی. پروزینر، میشل ام. تر-پوگوسیان ۱۹۹۴ – پاملا جی. بیورکمن، دان سی. وایلی، تونی هانتر، آنتونی جی. پوسون
، دونالد متکالف ۱۹۹۵ – بروس آلبرتس، آرتور کورنبرگ، راجر تسین، پیتر دوهرتی ۱۹۹۶ – رابرت اس. لنگر، بری جی. مارشال، جیمز ای. راثمن، رندی دبلیو. شکمن، جانت راولی ۱۹۹۷ – کوری گودمن، ارکی رووسلاتی، ریچارد او. هاینز، آلفرد جی. نادسون ۱۹۹۸ – الیزابت بلکبرن، کارول دبلیو. گرایدر، جوزپه آتاردی، والتر نویپرت، گوتفرید شاتز ۱۹۹۹ – آورام هرشکو، الکساندر جی. ورشاوسکی، رابرت هوروویتز، اندرو ویلی ۲۰۰۰ – جک هیرش، راجر دی. کورنبرگ، رابرت جی. روئدر، آلن تاونسند، امیلی اونانو ۲۰۰۱ – کلی آرمسترانگ، برتیل هیله، رودریک مک کینن، مارک کیرش نر ۲۰۰۲ – فیل گرین، اریک لندر، مینارد وی. اولسون، جان ای. سالستون، جی. کریگ ونتر، مایکل اس. واترمن، رابرت واترستون، ژان ویسن باخ، فرانسیس اس. کالینز (جایزه شایستگی)، جیمز دی. واتسون (جایزه شایستگی) ۲۰۰۳ – ریچارد اکسل، لیندا بی. باک، وین هندریکسون، سئیجی اوگاوا، رالف ام. استاینمن ۲۰۰۴ – سیمور بنزر، آر. جان الیس، اف. اولریش هارتل، آرتور ال. هورویچ، جورج ساکس ۲۰۰۵ – جفری ام. فریدمن، داگلاس ال. کولمن، کریگ سی. ملو، اندرو زد. فایر، برندا میل نر، اندل تولویگ ۲۰۰۶ – رالف ال. برینستر، رونالد ام. اوانز، آلن ه
ال، توماس دی. پولارد، جوآن ای. استایتز ۲۰۰۷ – سی. دیوید آلیس، کیم ای. ناسمیث، دنیس جی. اسلَیمون، هری اف. نولر، توماس ای. استایتز ۲۰۰۸ – ویکتور آمبروس، گری رووکان، هارالد زور هاوزن، ناحوم سوننبرگ، ساموئل وایس ۲۰۰۹ – پیتر والتر، کازوتوشی موری، لوسی شاپیرو، ریچارد لوزیک، شینیا یاماناکا ۲۰۱۰ – ویلیام ای. کاترال، پیر شامبون، ویلیام جی. کلینر جونیور، پیتر جی. رتکلیف، گرگ ال. سمنزا ۲۰۱۱ – آدریان پیتر برد، هوارد سدر، اهارون رازین، ژولس ای. هافمن، شیزوو آکیرا ۲۰۱۲ – جفری سی. هال، مایکل روزباش، مایکل دبلیو. یانگ، توماس جسل، جفری وی. روتچ ۲۰۱۳ – هاروی جی. آلتر، دانیل دبلیو. بردلی، مایکل هوتون (جایزه رد شد)، استفان جوزف الیج، گرگوری وینتر ۲۰۱۴ – جیمز پی. آلیسون، تیتیا د لانگ، مارک فلدمن، راویندر نات ماینی، هارولد اف. دورواک، ناپولئونه فرارا ۲۰۱۵ – لوئیس سی. کانتلی، مایکل ان. هال، لین ای. ماکوات، یوشینوری اوهسومی، شیمون ساکاگوچی ۲۰۱۶ – فنگ ژانگ، جنیفر دودنا، امانوئل شارپنتیه، فیلیپ هوروات، رودولف بارانگو ۲۰۱۷ – آکیرا اندو، دیوید جولیوس، آنتوان هاکیم، لوئیس ای. کی، رینو راپولی، هدی زغبی ۲۰۱۸ – عظیم سورانی، داور سُلتر، ادوا
رد بویدن، کارل دایسروث، پیتر هگمان ۲۰۱۹ – جان اف. اکس. دیفلی، رونالد ویل، تیموتی ای. اسپرینگر، بروس استیلمن، سوزان بند هورویتز ۲۰۲۰ – رول نوسه، رولف کملر، مینا جی. بیسل، ماساتوشی تاکیچی، الین فوکس ۲۰۲۱ – دنیل دراکر، جوئل فرانسیس هابنر، ینس یول هولست، مری-کلر کینگ ۲۰۲۲ – پیتر کولیس، جان ادگار دیک، کاتالین کاریکو، درو وایسمن، استوارت اورکین ۲۰۲۳ – دمیس هاسابیس، جان ام. جامپر، بانی ال. باسلر، ای. پیتر گرینبرگ، مایکل آر. سیلورمن ۲۰۲۴ – پاسکال مایر، شانکار بالاسوبرامانیان، دیوید کلنرمن، میشل سادلان، زلیگ اشخار ۲۰۲۵ – اسپیروس آرتاوانیس-تساکوناس، ایوا گرینوالد، گری استرول، مایکل ولش، پل نگولسکو
"تمام شب (به انگلیسی: All Night Long) فیلمی آمریکایی در ژانر کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۸۱ است که به کارگردانی ژان-کلود ترامون ساخته شده است. بازیگران اصلی آن شامل جین هکمن، باربرا استرایسند، دایان لد، دنیس کواید، کوین دابسن و ویلیام دنیلز هستند. فیلم نامه را دبلیو. دی. ریختر نوشته است. داستان. «جورج داپلر»، مردی متأهل در آستانهٔ میانسالی، پس از عصبانیت شدید در محل کار (و پرتاب صندلی به بیرون از پنجرهٔ دفتر رئیسش)، تنزل رتبه می گیرد و به عنوان مدیر شیفت شب یک داروخانه / فروشگاه شبانه روزی مشغول به کار می شود. پسر ۱۸ سالهٔ او، «فردی»، با زنی متأهل که چهارمین دخترعمویش هم هست، رابطه دارد. جورج به فردی هشدار می دهد که این رابطه را پیش از دردسر قطع کند، اما فردی می گوید شاید عاشق او شده است. یک شب در فروشگاه، جورج سرانجام با آن زن، «شرل»، آشنا می شود؛ زنی بی استعداد در آواز و ترانه نویسی که همسرش «بابی» آتش نشان تندمزاجی است. شرل به جورج علاقه نشان می دهد و پس از مدتی، این علاقه دوطرفه می شود. جورج برای پس دادن فندک شرل به خانه اش می رود. شرل به او پیشنهاد می دهد که رنگ آمیزی ای را که فردی در اتاق خوابش انجام داده،
ببیند. آن دو در آستانهٔ رابطه ای صمیمی هستند که فردی برای دیداری دیگر از راه می رسد. جورج پیش از آن که فردی او را ببیند، فرار می کند، اما شرل تصمیم می گیرد حقیقت رابطه اش با پدر فردی را به او بگوید. روز بعد، وقتی جورج در تلاش است بخوابد و همسرش «هلن» کلاس زبان فرانسوی دارد، فردی سراغ پدرش می آید و با او درگیر می شود. هلن از ماجرا باخبر می شود و جورج خانه را ترک می کند. وقتی هلن درخواست طلاق می کند، جورج می پذیرد. جورج از کارش استعفا می دهد و یک اتاق کار اجاره می کند تا رؤیای مخترع شدنش را دنبال کند. او به مهمانی سالگردی می رود که همهٔ آشنایانش در آن حضور دارند، ازجمله خانواده اش، شرل و بابی. جورج متوجه می شود که بابی از رابطهٔ او با شرل خبر دارد. او شرل را از مهمانی و از کنار شوهرش دور می کند. با اینکه شرل عاشق جورج است، احساس می کند که جورج برای او زیادی خوب است. شرل برای صحبت با بابی به ایستگاه آتش نشانی می رود. بابی با دادوفریاد به او می تازد و در آستانهٔ کتک زدن اوست که زنگ هشدار حریق به صدا درمی آید. بابی و دیگر آتش نشان ها ایستگاه را ترک می کنند، و مشخص می شود که گزارش آتش سوزی دروغین را جورج داده بوده
است. در پایان، شرل به خانهٔ جورج نقل مکان می کند. فردی با موقعیت کنار آمده و به او در اسباب کشی کمک می کند، نشانه ای از اینکه او و پدرش آشتی کرده اند.
بوریس ویکتورویچ توماشفسکی (؛ ۲۹ نوامبر ۱۸۹۰، سن پترزبورگ ۲۴ اوت ۱۹۵۷، گورزف) منتقد ادبی فرمالیست روسی، نظریه پرداز شعر، تحلیل گر متن، مورخ ادبیات روسی، پژوهشگر آثار پوشکین، مترجم و نویسنده بود. وی عضو حلقهٔ زبانی مسکو و اتحادیه نویسندگان شوروی بود. زندگی. توماسفسکی در سال ۱۹۰۸ دبیرستان را به پایان رساند اما نتوانست وارد انستیتو پلی تکنیک شود. وی در زمینه آماری و مهندسی برق در لیژ و پاریس آموزش دید و در سوربن هم کلاس هایی را گذراند. پس از بازگشت به روسیه، اولین انتشارات خود را با موضوع مهندسی و مضامین ادبیات در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد. وی با حلقه اجتماعی مرتبط با مجله آپولو در ارتباط بود. وی در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در جبهه اتریش از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ جنگید. در پایان جنگ او در مسکو کار می کرد. پس از مهاجرت به پتروگراد، او در سال ۱۹۲۱ به انستیتوی تاریخ هنر پیوست اما بعداً به خانه پوشکین نقل مکان کرد، جایی که وی مدیریت نسخه خطی را در سالهای ۱۹۴۶–۵۷ و بخش مطالعات پوشکین را در سال ۱۹۵۷ مدیریت کرد. وی شروع به ارائه یک مجموعه سخنرانی در زمینه تحلیل متن، تئوری ادبیات و کارهای پوشکین در انستیتوی دولتی تاریخ هنر کرد. از سا
ل ۱۹۲۴ در گروه ادبیات روسی در دانشگاه لنینگراد تدریس کرد. او در گورزف درگذشت و به خاک سپرده شد.
گنجشک اشی مشی یک کتاب کودک فارسی نوشتهٔ ناصر یوسفی بر پایهٔ متل گنجشک اشی مشی است که در سال ۱۳۸۸ منتشر شد. این کتاب برندهٔ نهمین دورهٔ کتاب فصل شد و نامزد نهایی جشنواره حبیب غنی پور بود. نقد و بررسی. حامد هاتف به بررسی نقش عناصر بینامتنی در این داستان با استفاده از دیدگاه های ولادیمیر پراپ و بوریس توماشفسکی پرداخته است. مهدی عصاره هم در مقاله ای ساختار و مضمون روایت داستان گنجشک اشی مشی را در این کتاب بررسی کرده است و نکات برجستهٔ داستان را انتخاب یک پرندهٔ آزاد به عنوان شخصیت اصلی داستان، تغییر چهره و رنگ به رنگ شدنِ او و تقابل رنگ ها با رنگ های جواهرات پادشاه می داند.
پیمان بخارست بین امپراتوری عثمانی و امپراتوری روسیه، در ۲۸ مه ۱۸۱۲ در مسافرخانه مانوک در بخارست امضا شد و در ۵ ژوئیه ۱۸۱۲، در پایان جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۰۶–۱۸۱۲) تصویب شد. عثمانی ها در جنگ ضعیف عمل کرده بودند. باب عالی بیش از هر چیز می خواست از درگیری قریب الوقوع بین فرانسه ناپلئون و روسیه دور بماند. روس ها خواهان جنگ در دو جبهه نبودند، بنابراین صلح کردند تا برای جنگ آتی با فرانسه آزاد باشند. عثمانی ها خود را از یک جنگ بالقوه فاجعه بار با از دست دادن جزئی قلمرو نجات داده بودند. این پیمان مبنای مناسبات آینده روسیه و عثمانی شد. طبق شرایط آن، بودجاک و نیمه شرقی شاهزاده نشین مولداوی، بین رودهای پروت و دنیستر، با وسعت ، (بیسارابیا)، توسط امپراتوری عثمانی (که مولداوی دست نشانده آن بود) به روسیه واگذار شد. همچنین، روسیه حق تجارت در دانوب را به دست آورد. در قفقاز جنوبی، عثمانی ها با پذیرش الحاق پادشاهی ایمرتی به روسیه در سال ۱۸۱۰ از ادعاهای خود در مورد بیشتر مناطق غربی گرجستان صرف نظر کردند.در عوض، آنها کنترل آخالکالاک، پوتی و آناپا را که قبلاً در جریان جنگ به تصرف نیروهای روسی-گرجستانی درآمده بودند، حفظ کردند. علاوه
بر این، آتش بس (ماده ۸ پیمان) با صربهای شورشی امضا شد و خودمختاری به صربستان داده شد. پیمان بخارست که توسط فرمانده روس میخائیل کوتوزوف امضا شد، ۱۳ روز قبل از حمله ناپلئون به روسیه توسط الکساندر یکم، امپراتور روسیه تصویب شد. در ۱۷ آوریل ۲۰۱۱، اقدام ۲۰۱۲، ائتلافی از سازمان های حامی اتحاد بین مولداوی و رومانی، تأسیس شد. نام این ائتلاف از سال ۲۰۱۲ که مصادف با دویستمین سالگرد معاهده بخارست بود، گرفته شده است.
اوداری (; حدود ۵۴۰ – ۵ سپتامبر ۵۹۰) پادشاه لمباردها از ۵۸۴ میلادی تا زمان درگذشتش بود. اوداری فرزند کلف، پادشاه لمباردها بود. هنگامی که پدرش در سال ۵۷۴ میلادی درگذشت، اشراف لومبارد از انتصاب جانشین امتناع ورزیدند و در نتیجه برای ده سال منجر به دوره موسوم به دوره حکومت دوک ها انجامید. در سالهای ۵۷۴ و ۵۷۵ میلادی لمباردها به پرووانس حمله کردند، سپس بخشی از پادشاهی بورگوندی ها را مورد حمله قرار دادند. گونترام پادشاه بورگوندی با همدستی خواهرزاده خود پادشاه اوسترازیا، شیلدبرت دوم با حمله به ایتالیای شمالی به این حمله پاسخ داد. ارتش او از دره آدیجه پایین آمد و ترنتو را در دست گرفت. امپراتور بیزانس، تیبریوس دوم، شروع به مذاکره برای اتحاد با فرانک ها کرد، و بنابراین لمباردها، از ترس، پادشاه دیگری را برگزیدند. در سال ۵۸۴، آنها دوک اوداری را انتخاب کردند و به عنوان پایتخت پاویا و همچنین نیمی از دامنه های دمنه را نیز به او واگذار کردند. وی تمام سلطنت خود را در جنگ با فرانک ها، بیزانس ها و شورشیان لومبارد گذراند. اولین آزمایش عمده وی، برکناری دوک شورشی دورکتولف بود که با رومیان متحد شده و دره پو را اداره می کرد. وی با اخر
اج دوک، بیشتر شش سال دیگر به پادشاهی خود ادامه داد و با پادشاهان راوانا، اسماراگدوس یا پادشاهان مروونژی جنگید. گوترام و شیلدبرت هنوز از موفقیت های خود در ایتالیا راضی نبودند و بارها و بارها تهدیدهای خود را ادامه دادند. در ۵۹۰، عمو و برادرزاده دو ارتش خود را متحد و به سمت آلپ حرکت کردند، فرانکها در عملیاتشان موفقیت نسبی به دست آوردند. اوداری در ۱۵ مه ۵۸۹ در ورونا با تئودلیندا، دختر دوک باواریایی گاریبلد اول ازدواج کرد. او که یک کاتولیک بود، بخاطر فضایلش، در لمباردها تأثیر زیادی داشت. پل دیوون مورخ قرن هشتم شرح مفصلی از این موضوع را بعدها در کتابش شرح داده است و بیان نموده است که این ازدواج نوعی اتحاد سیاسی بود که به منظور تحکیم موقعیت سلطنتی اوداری طراحی شده بود. علاوه بر این، تئودلیندا به دلیل روابط دیرینه بین لمباردها و باواریایی ها و همچنین خصومت متقابل آنها با فرانک ها انتخاب شد. او همچنین ادعای پیوستگی با خط سلطنتی باستانی لومباردها را داشت. اوداری در سال ۵۹۰ میلادی در پاویا بعد از این که به وی سم خورانیدند درگذشت.
ژان کلود ترامونت (انگلیسی: Jean-Claude Tramont) متولد (۵ مه ۱۹۳۰–۲۷ دسامبر ۱۹۹۶) یک نویسنده، تهیه کننده و کارگردان بلژیکی بود که به دلیل ازدواجش با نماینده معروف هالیوود سو سو منگرز و کارگردانی فیلم "تمام طول شب (فیلم ۱۹۸۱)" مشهور بود.
بی خوابی در نیویورک () یک فیلم در ژانر مستند به کارگردانی کریستین فرای است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به هلن فیشر اشاره کرد.
فوبیای تماس تلفنی به هر نوع واهمه یا اضطرابی که از برقراری تماس تلفنی برای شخص اتفاق می افتد گفته می شود. این ترس از پاسخ دادن یا تماس گرفتن را شامل می شود. کسانی که اختلال اضطراب اجتماعی ندارند هم ممکن است از برقراری تماس تلفنی ترس داشته باشند؛ آنها ممکن است در تعاملات مستقیم اجتماعی راحت تر باشند، شاید به این دلیل که تنظیمات چهره به چهره، آنها را قادر می سازد که نشانه های غیر کلامی مانند علامت چهره را بخوانند. با این حال، افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی به وضوح از سوی دیگران رنج می برند.
فینال جام باشگاه های تهران ۱۳۴۸ یک مسابقه فوتبال بود که برای تعیین تیم قهرمان مسابقات جام باشگاه های تهران ۴۸–۱۳۴۷ بین دو تیم پاس و تاج و به میزبانی ورزشگاه امجدیه در ۱۲ شهریور ۱۳۴۸ برگزار شد. قهرمان این مسابقات مجوز حضور در مسابقات باشگاهی قهرمانی آسیا ۱۹۷۰ را نیز به دست می آورد. تاج توانست این بازی را با نتیجه ۴–۱ ببرد تا علاوه بر کسب قهرمانی تهران مجوز حضور در رقابت های آسیایی را نیز به دست آورد. پیشینه. این نخستین بازی پاس در فینال جام باشگاه های تهران بود و تیم تاج پیش از این ۴ مرتبه در فینال جام باشگاه های تهران حاضر شده بود. این تنها مرتبه ای بود که قهرمان مسابقات باشگاه های تهران به عنوان نماینده ایران در بازی های آسیایی حاضر می شد و همین امر حساسیت این بازی را دو چندان کرده بود. ورزشگاه. امجدیه که در آن زمان بزرگ ترین ورزشگاه فوتبال ایران بود و میزبانی بیشتر بازی های ملی و باشگاهی ایران را بر عهده داشت به عنوان ورزشگاه میزبان این بازی برگزیده شده بود. مسیر تا فینال. بازی های مرحله دسته بندی برای تعیین دسته های باشگاه های تهران در آذر و دی ۱۳۴۷ با حضور ۵۸ تیم برگزار شد. بازی های مرحله گروهی و حذفی در
تابستان ۱۳۴۸ به انجام رسید. شرح بازی. در دقیقه ۱۲ غلامحسین فرزامی با ضربه سر و در پی اشتباه محرز حسین آقایی تیم تاج را یک بر صفر پیش انداخت. هنوز پنج دقیقه از گل اول تاج نگذشته بود که داریوش مصطفوی با یک شوت سنگین از زاویه ای بسته دروازه تیم پاس را گشود تا نتیجه بازی ۲ بر صفر به سود تاج شود. در دقیقه ۳۰ بازی پرویز قلیچ خانی در داخل محوطه جریمه تیم تاج مرتکب خطایی شد که عبدالرضا موزون به نشانه پنالتی سوتش را به صدا درآورد. محمود یاوری پشت توب ایستاد و گل اول تیم پاس را به ثمر رساند تا بازی در نیمه اول ۲ بر ۱ به پایان برسد. در دقیقه ۳۵ اکبر افتخاری از روی ضربه ایستگاهی دروازه تیم تاج را گشود که داور این گل را مردود اعلام کرد. در دقیقه ۵۰ علی جباری با یک نفوذ به سمت دروازه پاس موفق به زدن گل سوم برای تیم تاج شد. اکبر افتخاری در دقیقه ۸۸ با شوتی سنگین از سمت راست زمین دروازه تیم پاس را گشود. در به ثمر رسیدن این گل کارو حق وردیان نقش بسزایی داشت. جزئیات مسابقه. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
مؤسسه ساندنس () یک سازمان غیرانتفاعی است که توسط رابرت ردفورد تأسیس شده و متعهد به رشد هنرمندان مستقل است. این موسسه با برنامه های خود است که فیلمسازان مستقل، هنرمندان تئاتر و آهنگسازان را از سراسر جهان کشف و پشتیبانی کند. این موسسه در پارک سیتی، یوتا لس آنجلس و نیویورک واقع شده است. برنامه های موسسه ساندنس شامل جشنواره فیلم ساندنس، یک جشنواره قابل توجه و قابل تحسین فیلم در ایالات متحده است که به عنوان سکویی برای فیلمسازان مستقل، داستان نویسان و آهنگسازان فعالیت می کند.
لولا ون وگنن (به انگلیسی: "Lola Van Wagenen"؛ زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۳۸) تاریخ نگار و کنشگر آمریکایی است. او در سال ۱۹۷۰ سازمان غیرانتفاعی «اقدام مصرف کننده اکنون» (Consumer Action Now) را بنیان گذاشت و در ۱۹۹۵ نیز «» (Clio Visualizing History, Inc.) را برای ترویج آموزش تاریخ تأسیس کرد. ریشه نام خانوادگی او هلندی است و تلفظ اصلی هلندی این نام «فان واخنن» است. زندگی نامه. ون وگنن در پرووو، یوتا زاده شد. او در خانواده ای مورمون پرورش یافت اما در بزرگسالی به سراغ منابع دیگر اندیشهٔ دینی و فلسفی رفت. او در سال ۱۹۵۷ در لس آنجلس با رابرت ردفورد آشنا شد و در ۹ اوت ۱۹۵۸ با او ازدواج کرد. آن ها چهار فرزند داشتند که یکی در کودکی درگذشت. این زوج به طور عمومی جدایی یا طلاق را اعلام نکردند، اما از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ گزارش هایی دربارهٔ زندگی جداگانهٔ آن ها منتشر شد. برخی منابع تاریخ طلاق را ۱۹۸۵ ذکر کرده اند. ون وگنن در ۱۹۸۲ کارشناسی خود را از کالج ورمانت گرفت، در ۱۹۸۴ کارشناسی ارشد تاریخ عمومی را از دانشگاه نیویورک دریافت کرد و ده سال بعد دکترای تاریخ آمریکا را از همان دانشگاه به پایان رساند. رسالهٔ دکتری او با عنوان "Sister-Wive
s and Suffragists: Polygamy and the Politics of Woman Suffrage 1870–1896" در ۲۰۰۳ منتشر شد. او در سال ۲۰۰۲ با جرج بورریل، بنیان گذار شرکت بین المللی توسعهٔ ARD ازدواج کرد. بورریل کنسول افتخاری نیوزیلند در ورمانت است. آن دو «بورس تحصیلی آمریکاییان نو» را در کالج چمپلین بنیان گذاشتند. فعالیت حرفه ای. ون وگنن نخستین بار به عنوان همسر ردفورد مورد توجه رسانه ای قرار گرفت. اما او خود نیز تهیه کنندهٔ اجرایی چند مستند بود، از جمله "Miss America: A Documentary Film" (۲۰۰۲) و "The State of Marriage" (۲۰۱۵). انتشارات او شامل کتاب "Sister-Wives and Suffragists" و مقالهٔ «In Their Own Behalf: The Politicization of Mormon Women and the 1870 Franchise» است. کنشگری. در سال ۱۹۷۰ (با نام لولا ردفورد)، او سازمان غیرانتفاعی «اقدام مصرف کننده اکنون» (CAN) را در نیویورک بنیان گذاشت و ۱۰ سال ریاست مشترک آن را بر عهده داشت. این گروه برنامه های آموزشی زیست محیطی و مصرفی ایجاد کرد و در تصویب قوانینی همچون «قانون کنترل مواد سمی» (۱۹۷۶) نقش داشت. او همچنین پروژه های متعددی در زمینهٔ انرژی خورشیدی و آموزش عمومی زنان در حوزهٔ انرژی در دهه
ٔ ۱۹۷۰ راه اندازی کرد. فیلم کوتاه "The Solar Film" (۱۹۸۰) که بخشی از این فعالیت ها بود، نامزد جایزهٔ اسکار شد. فعالیت های علمی و فرهنگی. پس از اخذ دکترا، ون وگنن «کلیو: تاریخ تصویری» را توسعه داد و نمایشگاه های آنلاین تاریخ و پروژه هایی دربارهٔ عکاسی زنان و انقلاب فمینیستی فراهم آورد.
جان نیکولز (؛ زادهٔ - درگذشته ۲۷ نوامبر ۲۰۲۳) رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
انفجاری از گذشته فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی هیو ویلسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون برندن فریزر، آلیسیا سیلورستون، کریستوفر واکن، سیسی اسپیسک، دیو فولی، داگلاس اسمیت، جوی اسلوتنیک، دیل رائول، رکس لین، ناتان فیلیون، جنیفر لوئیس و هیو ویلسون ایفای نقش کرده اند.
سلمان حسام (زاده۹آذر ۱۳۲۶) پرتابگر سابق دیسک و بازیگر سینما اهل ایران است. زندگی نامه. سلمان حسام متولد بندرانزلی سال ها عضو تیم ملی دو و میدانی ایران بود.او دو فرزند دارد،به نامهای علی و امیر. وی نماینده ایران در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ بود و در بازی های آسیایی تهران (۱۹۷۴) در رشتهٔ پرتاب دیسک برندهٔ مدال برنز شد. او بعدها به بازیگری روی آورد و در چند فیلم ایرانی به ایفای نقش پرداخت.
شرکت وایلد وود () یک شرکت تولید در بخش فیلم و تلویزیون است که توسط گارگردان رابرت ردفورد و تهیه کننده بیل هولدمن تأسیس شد. گاهی نیز با نام South Fork Pictures شناخته می شود.
شوالیه سبز () فیلمی در ژانر حماسی و فانتزی تاریخی به نویسندگی، تهیه کنندگی، تدوین و کارگردانی دیوید لاوری است که در ۳۰ ژوئیه سال ۲۰۲۱ (۸ مرداد ۱۴۰۰) اکران شد. از بازیگران آن می توان به دو پتل، آلیسیا ویکاندر، بری کیوگن، ساریتا چودری، شان هریس، و رالف اینسون اشاره کرد. این فیلم بر اساس منظومه آرتورین در قرن چهاردهم با نام "سر گاواین و شوالیه سبز" ساخته شده است. داستان. این فیلم داستان قرون وسطایی سر گاوین و شوالیه سبز را بازگو می کند، دربارهٔ مردی جوان که باید با موجودی بزرگ روبرو شود که….
جیسون ایکس فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی جیمز آیزاک است. در این فیلم بازیگرانی همچون لکسا دویگ، لیسا رایدر، چاک کمبل، کین هادر، پیتر منسا، آماندا بروگل، یانی گلمن، دیوید کراننبرگ، بوید بنکس و داو تیفنباک ایفای نقش کرده اند.
گرچن ویتمر (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا و ۴۹مین فرماندار ایالت میشیگان است. او به عنوان یک دموکرات از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ در مجلس نمایندگان ایالتی میشیگان و از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۵ در سنای ایالتی میشیگان حضور داشت. ویتمر با شرکت در انتخابات فرمانداری میشیگان در ۲۰۱۸، بیل ساشه رقیب جمهوری خواه خود را شکست داد و از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان فرماندار شروع به کار کرد.
آشاغی امیرخان لی (به لاتین: Aşağı Əmirxanlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده است.
نحشیه (در یونانی Naasseni، احتمالاً از נָחָשׁ نَخَش در عبری به معنای مار)یکی از فرقه های مسیحیت گنوسی بود که تنها از طریق نوشته های هیپولیتس رم شناخته می شد که برای مبارزه با این گروه و نابود کردن ان ها اصول اعتقادی شان را در کتاب های خود معرفی می کند تا استدلال و رد نماید. تمام گروه های گنوسیان به مرور مغلوب گروه های راست پندار (ارتدوکس) شدند و از بین رفتند. اعتقاد نحشیه بر این بود که سلسله عرفان شان از طریق ماریامن، به یعقوب البار می رسد. استفاده از کلمه عبری مار به عنوان نماد تقدس، نشان می دهد که اندیشه ای بر ضد روحانیت یهودی هستند و لذا در دسته بندی های عرفانی قرار می گیرند. هیپولیتس مدعی است آن ها اولین کسانی هستند که گنوسی به معنای اهل معرفت خوانده شده اند و معتقد بودند به عمق معرفت دست یافته اند.
آسترومایسین (INN) (که اغلب در مقالات علمی به عنوان ترکیبات فورتیمایسین A/B نیز ذکر می شود.) یک آنتی بیوتیک آمینوگلیکوزیدی است. این ماده از "Micromonospora olivasterospora" سنتز می شود. منابع. Wikipedia contributors, "Astromicin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Astromicin&amp;oldid=912404222 (accessed April 1, 2020).
امیرخان لی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
سیمون ووئه (; ۹ ژانویه ۱۵۹۰ – ۳۰ ژوئن ۱۶۴۹) یک نقاش فرانسوی بود که قبل از فراخوانده شدن توسط لوئی سیزدهم به عنوان نخستین نقاش پادشاه فرانسه، در ایتالیا تحصیل می کرد. او و هنرجویان کارگاه اش، نقاشی های مذهبی و اساطیری، پرتره ها، نقاشی های دیواری، نقاشی آبرنگی روی گچ و نقش های تزئینی گسترده ای را برای شاه و ولی نعمت های ثروتمند از جمله کاردینال ریشلیو خلق کردند. در این مدت، ووئه بدون شک هنرمند پیشرو در پاریس بود. وی در معرفی سبک نقاشی باروک ایتالیایی به فرانسه بسیار تأثیرگذار بود. او همچنین بدون تردید یکی از طراحان برجسته قرن هفدهم، هم تراز با آنیباله کاراچی و جووانی لانفرانکو بود. حرفه. سیمون ووئه در ۹ ژانویه ۱۵۹۰ در پاریس به دنیا آمد. پدرش لوران نقاش در پاریس بود و نکات مهم هنر را به او آموزش می داد. برادر سیمون، اوبین ووئه نیز نقاش بود، هم چنین همسر سیمون، ویرجینیا دا وتزو، پسرش لوئی-رنه ووئه، دو دامادشان، میشل دورینی و فرانسوا تورتبا و پسر آن ها لودوویکو دوریونی همگی نقاش بوند. سیمون کار خود را به عنوان نقاش پرتره آغاز کرد. در ۱۴ سالگی برای نقاشی یک پرتره مأموریت پیدا کرد تا به انگلستان سفر کند و در سال ۱۶۱
۱ بخشی از همراهان بارون دو سانسی، سفیر فرانسه در امپراتوری عثمانی، به همین منظور بود. از قسطنطنیه در سال ۱۶۱۲ به ونیز رفت و تا سال ۱۶۱۴ در روم بود. او تا سال ۱۶۲۷ در ایتالیا ماند و بیشتر در رم که در آن جا سبک باروک حاکم بود. وی مستمری از پادشاه فرانسه دریافت کرد و حامیان وی شامل خانواده باربرینی، کاسیانو دال پوتزو، پائولو جوردانو اورسینی و وینچنتزو جوستینیانی بودند. وی هم چنین از مناطق دیگر ایتالیا بازدید کرد: ونیز؛ بولونیا (جایی که خانواده کاراچی آکادمی خود را داشتند)؛ جنوا (جایی که، از سال ۱۶۲۰ تا ۱۶۲۲، برای شاهزادگان دوریا کار کرد). و ناپل. موفقیت بی حد و حصر ووئه در رم منجر به انتخاب وی به عنوان رئیس آکادمی سن لوکا ("Accademia di San Luca") در سال ۱۶۲۴ شد. برجسته ترین کمیسیون رسمی اش در ایتالیا، ایجاد یک اثر هنری، به ویژه نقاشی روی چوب، در بالا و پشت محراب برای سن پیتر در رم بود (۱۶۲۶–۱۶۲۵) که در برخی از زمان پس از ۱۷۲۵ نابود شد (هر چند قطعات باقی مانده است) در پاسخ به احضار سلطنتی، ووئه در سال ۱۶۲۷ به فرانسه بازگشت، جایی که او به عنوان نقاش برتر پادشاهی برتر شناخته شد. لوئی سیزدهم مأموریت نقاشی پرتره ها،