Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یوند این پیروزی ها را با افتخارات اعطا شده توسط سنا به تصویر می کشد. بالاتر از این پایه نمادین، ستون با 29 بلوک مرمر لونا (25 تا 77 تنی) قد برافراشته و داستان فتوحات را در نقش برجسته های مارپیچی کم عمق خود روایت می کند . این روایت بصری با بیش از 100 صحنه و 326 سازه معماری، نه تنها جزئیات جنگ های داسیان را نشان می دهد، بلکه از طریق عناصر تکراری مانند درخت انجیر و مجسمه مارس یاس، وحدت روایی ایجاد می کند . در این تصاویر، تضاد عمدی بین معماری رومی (70% سنگی با طاق ها و ستون بندی) و معماری داسی (56% چوبی با تخته بندی) به وضوح دیده می شود که نمادی از برتری تمدنی روم است. این نمادگرایی در جزئیات معماری به اوج می رسد: دژهای رومی با بلوک های سنگی منظم در مقابل سکونت گاه های چوبی داسی ها قرار گرفته اند . همین تمایز در تاج های قرنیز نمای جنوبی باسیلیکا و کلونادها که به صورت کنسولی بیرون زده اند ، و در صحنه های خاصی مانند «نقش بدهی» که پرایتورین ها را در حال سوزاندن اسناد دشمن نشان می دهد، ادامه یافته است . شخصیت های این صحنه ها، با حالت های استانداردی مانند دست راست خمیده و صورت چرخیده به چپ، به صورت نمادین طراحی شده ان
د. اوج این نمادگرایی در مرکز میدان دیده می شود، جایی که پیکره تراژان سوار بر اسب، نمادهای جنگ و پیروزی را بالا گرفته است . این تصویر در کنار مجسمه های داسی های اسیر که تاج های قرنیز را حمل می کنند (شکل ۱۱)، و ارابه های زراندود پیروزی بر طاق های ورودی، پیام روشنی درباره سرنوشت محتوم دشمنان روم و برتری بی چون وچرای این امپراتوری را منتقل می کنند. کتیبه های "EX MANUBIIS" که بر تأمین هزینه های میدان از غنایم دشمن تأکید دارند ، آخرین حلقه این زنجیره نمادین هستند که قدرت روم را هم در میدان جنگ و هم در میدان معماری و هنر به رخ می کشند. مجسمه ها:. سلسله مراتب نمایشی در مجسمه ها مجسمه های میدان تراژان از سلسله مراتب دقیقی پیروی می کردند. در طبقات بالایی ایوان ها، تصاویر مدالی از امپراتورها و خویشاوندانشان در کنار اسیران داسی به نمایش گذاشته شده بودند. این چیدمان هوشمندانه، هم برتری روم و هم نظم سلسله مراتبی قدرت را به نمایش می گذاشت. دو تالار کوچک تر و حیاط ستون دار که ستون تراژان در آن قرار داشت، این نمایش قدرت را تکمیل می کردند. مجسمه های اسیران داسی و معماری پیروزی میدان تراژان با انبوهی از مجسمه های اسیران داسی تز
یین شده بود که به صورت هدفمند در نقاط مختلف معماری جای گرفته بودند. چهار طاقچه در طاق نصرت ورودی میدان، هر یک مجسمه هایی را در خود جای داده بودند که بر شکوه این فضای پیروزی تأکید داشتند. این مجسمه ها در کنار تندیس های متعدد اسیران داسی که ستون ها، سرستون ها و طبقه بالایی بناها را آراسته بودند، نمایشی باشکوه از قدرت روم به شمار می رفتند. بازیلیکای اولپیا در شمال غرب میدان نیز با نماهای پیکره سازی شده اش، این پیام نمادین را تکمیل می کرد. اکووس تراژان: نقطه کانونی نمادین در میان این همه مجسمه، تندیس عظیم "اکووس تراژان" (تراژان سوار بر اسب) جایگاهی ویژه داشت. این اثر هنری اگرچه از نظر فیزیکی دقیقاً در مرکز میدان قرار نداشت - بلکه نزدیک به خروجی جنوبی فوروم واقع شده بود - اما به دلیل ابعاد بزرگ و موقعیت استراتژیکش، به عنوان نقطه کانونی بصری میدان عمل می کرد. تأثیر این مجسمه به حدی بود که حتی سال ها بعد، کنستانتیوس اول و همراهانش را به شگفتی واداشت. آناغلیف ها و ارتباط با مجسمه ها کشف آناغلیف ها در سال 1872 در نزدیکی محل احتمالی مجسمه مارس یاس و درخت انجیر مقدس، ارتباطی نمادین بین نقش برجسته ها و مجسمه های میدان را
نشان می دهد. این تخته سنگ های ترکیبی که احتمالاً از مکان اصلی خود جابجا شده بودند، به همراه مجسمه های پورفیری که به "ایوان پورفیروجنتیک" نسبت داده می شدند، بر غنای هنری این فضای عمومی تأکید داشتند. کارکرد تبلیغاتی مجسمه ها تمامی این عناصر مجسمه ای در کنار هم، سیستمی نمادین را تشکیل می دادند که نه تنها به زیبایی بصری فضا کمک می کرد، بلکه پیام سیاسی روشنی درباره قدرت و شکست ناپذیری امپراتوری روم را به بینندگان منتقل می ساخت. فضای داخلی. معماری داخلی مجموعه تراژان: سازماندهی و نمادگرایی ساختار اصلی مجموعه. مجموعه تراژان شامل چند بخش کلیدی بود: یک میدان ستون دار با اکسدرا در شمال و جنوب (بازتابی از فوروم آگوستوس)، یک باسیلیکا، دو کتابخانه با ستون تراژان در میان آنها و معبد تراژان الهی شده در انتها. بازار تراژان در شمال این مجموعه قرار داشت که پس از تسطیح جزئی تپه کوئیرینال ساخته شد. ورودی اصلی مجموعه از طریق دروازه ای با سه دهانه شبیه طاق نصرت طراحی شده بود. باسیلیکای اولپیا. باسیلیکای اولپیا با طرحی غیرمعمول عرضی ساخته شده بود که ورودی های اصلی آن در اضلاع طولانی قرار داشتند. فضای داخلی این باسیلیکا شامل: - یک
شبستان اصلی بزرگ - دو راهرو جانبی - دو محراب در انتهای کوتاه بنا: * محراب شمالی با مجسمه آزادی (محل آزادسازی بردگان) * محراب جنوبی احتمالاً به پرستش امپراتور اختصاص داشت کتابخانه. در ادامه مجموعه، دو کتابخانه مجزا برای آثار لاتین و یونانی قرار داشتند که ستون تراژان را در میان گرفته بودند. فضای موسوم به «پلاتئا تراژانا» توسط ساخت وسازهای مسکونی قرن دوم تا چهارم محصور شده بود و احتمالاً به عنوان منطقه ای آموزشی با قابلیت برگزاری سخنرانی ها و درس ها استفاده می شد. معبد تراژان. معبد تراژان در انتهای شمال غربی مجموعه قرار داشت و ویژگی های خاصی داشت: - طراحی غیرسنتی به صورت حیاط ستون دار مقدس با ستون تراژان در مرکز - کتیبه های اختصاص یافته به «divus Traianus» و «diva Plotina» - نمای ساخته شده از مرمر سفید - موقعیت مورب که توجه را به سمت خود جلب می کرد بازار تراژان. بر اساس کتیبه روی پایه آن، ارتفاع ستون تراژان برابر با عمق خاک برداشته شده از تپه کوئیرینال برای آماده سازی فوروم و بازار مجاور تراژان بود. این مجموعه تجاری بزرگ، با حداقل شش طبقه، در عمیق ترین بخش برش تپه، درست در شمال اکسدرای شمالی میدان فوروم (و از نظ
ر فیزیکی جدا از آن) قرار دارد (شکل ۲۳.۱۹). بیش از ۱۷۰ اتاق و تالار در آن به طور سنتی به عنوان مغازه ها و دفاتر برای تجارت مواد غذایی و فعالیت های دولتی شناسایی شده اند. مواد غذایی فروخته شده شامل ادویه هایی مانند فلفل (از این رو نام خیابان، ویا بیبراتیکا، که از سطح سوم می گذرد) و ماهی (حوضچه های ماهی کشف شده اند) بود. تالار بزرگ باسیلیکایی مجاور ویا بیبراتیکا به عنوان یک خلاقیت مهم در انقلاب معماری رومی شناخته می شود. این تالار از بتن ساخته شده و شامل یک شبستان بلند با پنجره های بالای دیوار است که توسط هفت طاق متقاطع (طاق های جناغی) که روی پایه هایی قرار گرفته اند، پوشیده شده است - ویژگی ای که در ساختمان های حمام بزرگ امپراتوری بعدی تکرار می شود. دو طبقه مغازه در دو طرف شبستان قرار داشتند. تالار بازار، و در واقع کل این مجموعه، با طرح چندطبقه نامتقارن پیچیده اش، در تضاد با طراحی محافظه کارانه هم دوره آگوستوسی فوروم تراژان است. هر دو رویکرد در معماری امپراتوری پایتخت ارزش خود را داشتند. حمام تراژان. حمام های عمومی یکی از ویژگی های اساسی شهرهای رومی بودند، همان طور که پیش تر در پمپئی مشاهده شد. در پایتخت با جمعی
ت زیادش، حمام ها مکرراً ساخته می شدند و به لطف ویژگی های بتن، می توانستند بزرگ و با فضاهای عظیم پوشیده از طاق باشند. امپراتوران دوران بعدی، مشتاق به نمایش سخاوت خود، اغلب مجموعه حمام ها را به عنوان روشی مناسب برای ارائه خدمات عمومی و نمایش عظمت امپراتوری انتخاب می کردند. حمام های تراژان گامی مهم در عظیم سازی مجموعه های حمام بودند. اصول حمام های عمومی پیش تر در دوران جمهوری روم پایه گذاری شده بود، با اتاق هایی با درجات مختلف گرما و یک استخر آب سرد. اگرچه این حمام ها از طراحی حمام های پیشین در پایتخت امپراتوری، به ویژه حمام های تیتوس، پیروی می کردند، اما ساختمان حمام تراژان سه برابر بزرگ تر از حمام تیتوس بود و نه تنها شامل امکانات استحمام، بلکه اتاق هایی برای اهداف اجتماعی و تفریحی مختلف مانند سالن های سخنرانی، کتابخانه ها، اتاق های جمع های عمومی و باغ ها نیز می شد. این طرح الگویی برای مجموعه حمام های چند قرن بعد، مانند حمام های کاراکالا و دیوکلتیان، شد. این حمام ها بر روی تپه اپیوس (شیب جنوبی اسکوئیلین) و بر روی سکویی در بالای ویرانه های دوموس آورئا ساخته شدند و کار آپولودوروس دمشقی بودند. ساختمان حمام در مرکز
یک سکوی بزرگ به ابعاد ۲۵۰ متر در ۲۱۰ متر قرار داشت. اضلاع شرقی و غربی این سکو با اتاق های کوچکی احاطه شده بودند؛ در میان آن ها و در سه طرف ساختمان اصلی، باغ هایی قرار گرفته بودند. اتاق های اصلی که ورودی آن ها از سمت شمال بود، در امتداد یک محور شمالی-جنوبی قرار داشتند و اتاق های فرعی به صورت متقارن در دو طرف چیده شده بودند. پس از ورود، ابتدا به استخر شنا می رسیدند که از سه طرف با رواق های ستون دار محصور شده بود و در سمت جنوب آن یک اکسدرا قرار داشت. در دو طرف استخر، اتاق های کوچکی با ابعاد یکسان و دو روتوندا با طاقچه هایی وجود داشتند که احتمالاً به عنوان فریجیداریوم (اتاق آب سرد) استفاده می شدند. با ادامه مسیر پس از استخر، به یک تالار مرکزی می رسیدند که در شرق و غرب آن پالائستراها یا حیاط های مستطیل شکل برای ورزش، همراه با نیم دایره هایی الحاق شده بودند. سپس اتاق های استحمام و در نهایت، در جنوبی ترین نقطه برای بهره گیری از نور خورشید، کالداریم (اتاق آب گرم) قرار داشت که دارای سه بخش طاق دار با طاقچه های مستطیل شکل و اپس های نیم دایره ای بود. ستون تراژان. معماری و تزئینات ستون تراژان بر پایه ای مکعبی بنا شده که
نمای خارجی آن با نقوش برجسته تجهیزات نظامی و زره های جنگی تزئین شده است. در بخش فوقانی، چهار عقاب در چهار گوشه قرار دارند که تاج گل هایی از برگ بلوط بین آنها آویزان است. وجه جنوب غربی پایه حاوی دو پیکره نیکه در حال نگهداری لوحی با کتیبه ای مهم است. در زیر این کتیبه، دری به دهلیز کوچکی منتهی می شود که از طریق پلکانی به دو اتاق متوالی راه پیدا می کند (شکل ۲). کارکرد و هدف ساخت بر اساس منابع تاریخی (کاسیوس دیو 68.16.3؛ ائوترپیوس 8.5.2؛ اپی تومه ی قیصرها 13.11)، جیاکومو بونی اتاق داخلی را محل دفن تراژان و احتمالاً همسرش پلوطینا شناسایی کرده است. این اتاق ها از ابتدا در طراحی گنجانده شده بودند، هرچند بر پایداری سازه تأثیر منفی گذاشتند. تحلیل های اخیر نشان می دهد ستون ابتدا به عنوان بنایی افتخاری توسط مجلس سنا تصویب شده بود ، در حالی که زانکر (1970) معتقد بود تراژان از ابتدا قصد داشته آن را به عنوان آرامگاه نهایی خود طراحی کند. ویژگی های منحصر به فرد در پایه ستون، اتاق کوچکی وجود دارد که احتمالاً به مشکلات مهندسی پیشین پیچیدگی افزوده است (شکل ۶). پنجره ای مستطیلی با شیب داخلی، نور را به سمت محراب و کف هدایت می کرد
. این اتاق ممکن است ابتدا محل قربانی های نیایشی یا نگهداری اشیای نذری بوده باشد، قبل از تبدیل شدن به آرامگاه در سال 117. ارتباطات معماری طراحی مجموعه ارتباطات معناداری با بناهای پیشین داشت: - محور شمالی-جنوبی ادامه محور معبد صلح بود - موقعیت ستون ها از معبد ونوس ژنتریکس در میدان قیصر الهام گرفته بود - مجموعه به صورت تصویری وارونه از معبد صلح طراحی شده بود مواد و تزئینات فضاهای داخلی با مواد متنوعی آراسته شده بودند: - سنگ فرش مرمر صورتی «پورتا سانتا» در تالارهای بزرگ - ستون های گرانیت خاکستری مصری - تزئینات از جنس «جیالو آنتیکو» و «پاوناستتو» - تاج قرنیزهای تزئینی سبک معماری تشابهی میان پایه ستون و محراب های تدفینی رومی وجود دارد که معمولاً با درهای دوگانه و تزئیناتی مانند عقاب ها همراه بودند (شکل ۷) . ستون تراژان ترکیبی از دو عنصر تدفینی سنتی - محراب و ستون - است. چالش های طراحی با وجود مقیاس بزرگ، دیدن پیکره های کوچک و پرتعدد دشوار بود. نزدیکی ستون به ساختمان های اطراف مانند کتابخانه اولپیا نیز مانع دید کافی می شد. طراحی مارپیچی نوار نقش برجسته، دنبال کردن روایت را دشوار می ساخت. سناریوهای ممکن برای هدف ساخت
1) ستون ابتدا به عنوان یادمان افتخاری ساخته شده و پس از مرگ تراژان به آرامگاه تبدیل شده باشد. 2) در مراحل ساخت تغییر کاربری داده و به آرامگاه افزوده شده باشد. 3) از ابتدا به عنوان آرامگاه طراحی شده باشد. دیدگاه غالب امروزی نظریه زانکر (1970) است که معتقد به طراحی اولیه ستون به عنوان آرامگاه بوده است. بخش سازه. مصالح ساختمانی. مصالح ضروری مانند طناب باکیفیت، الوار، آهک، پوزولانا، آجر و تراورتن از مناطق اطراف رم با استفاده از رودخانه های تیبر یا آنیو در صورت امکان یا در برخی موارد از مکان های دورتر تأمین می شدند. قاب بندی شده توسط ایوان های منحنی، معبد تراژان آخرین و باشکوه ترین تجلیِ این الگوست. استفاده گسترده از سنگ مرمرهای رنگی، قدرت امپراتوری را برجسته می کرد - قدرتی که توان سازماندهی منابع انسانی عظیم برای تأمین این مصالح گرانقیمت خارجی را داشت. انعکاس نور بر سطح های صیقلی و طرحدار این سنگ ها، جلوه بصری ساختمان هایی را که در آن ها به کار رفته بودند غنا می بخشید، و رنگ های آنها عناصر معماری مهم را برجسته می ساخت. بدنه ستون ها در ساختمان های اطراف میدان و پیکره های عظیم الجثه اسیران داسی بر بالای طبقه بالای
ی بازیلیکا اولپیا، از سنگ مرمر سفید بنفشرگهدار ترکی ای به نام «پاوناستتو» بودند. پله هایی که به سازه های مختلف فوروم می رسیدند، از سنگ مرمر طلایی بنفشرگهدار تونسی، یعنی «جیالو آنتیکو» ساخته شده بودند و چارچوبی زیبا برای میدان مرکزی، که با سنگفرش های مستطیلی از سنگ مرمر سفیدِ خنثیِ بصری پوشیده بود، فراهم می کردند. در گزارش منتشر شده از کاوش های سال ۱۹۰۶ در حیاط ستون، بونی اشاره کرد که فونداسیون بتنی ستون از میان لایه زیرسازی ۷۰ سانتی متری (متشکل از پپرینو، سلکه، تراورتن، مرمر و سنگ آهک) عبور کرده است که به عنوان پایه برای سنگفرش مرمرین حیاط ستون قرار داده شده بود. شیار (به عرض ۱۲-۲۰ سانتی متر) بین لبه لایه زیرسازی و فونداسیون ستون سپس با مخلوطی از سلکه و ملات ساخته شده با پوزولانای قرمز پر شد. رابطه بین پرکننده و فونداسیون به این معنی گرفته شده است که ستون یک فکر بعدی بوده و بخشی از طرح اولیه نبوده است. با این حال، باید توجه داشت که تنها بقایای سنگفرش مرمرین سفید در امتداد ضلع غربی حیاط و دور از فونداسیون یافت شده است. بونی هرگز پیشنهاد نکرد که فونداسیون ستون از سنگفرش نهایی حیاط عبور کرده باشد. در واقع، هیچ م
درکی وجود ندارد که نشان دهد سنگفرش مرمرین قبل از افزودن فونداسیون ستون قرار داده شده باشد. لایه زیرسازی صرفاً یک سطح پایدار و تراز ایجاد می کرد تا کارگران و مصالح به راحتی به محل ساخت دسترسی داشته باشند. وجود سازه های قبلی در این منطقه آماده سازی زیادی را قبل از شروع کار سنگین ساخت ستون می طلبید. بنابراین فونداسیون ستون را نباید به عنوان یک «فکر بعدی» تفسیر کرد: بلکه باید آن را به عنوان بخشی از توالی منطقی ساخت وساز در یک محل دشوار و پیچیده دید. ردیف های ستون ها درون بازیلیکا، چشماندازهایی رازآلود و دوردست تولید می کردند که در فضاهایی تاریک فرو می رفتند و با نور روز که از منابع مخفی وارد می شد برجسته می شدند. و ستون های «جیالو آنتیکو» در سه ایوان بازیلیکا اولپیا از ایوان «پاوناستتو»ی نمای جنوبی اش برجسته تر بودند. درون بازیلیکا اولپیا، تناوب منظم ستون های «جیالو آنتیکو»، «پاوناستتو»، و «آفریکانو» — سنگ مرمر بنفش ملایم و سیاه ترکی ای — رنگ های ایوان ها، نیم دایره ها، و میدان بیرونی را بازتاب می داد. همین مصالح در کتابخانه ها نیز به کار رفته بودند، و فضای داخلی شان را با ساختمان های همجوار مرتبط می ساختند. اگرچ
ه از نظر بصری با این سنگ های مرمر رنگی و عناصر هندسی ساده یکپارچه شده بود، میدان احتمالاً برای بازدیدکنندگان باستانی بسیار پیچیده به نظر می رسیده است. هنگام نگاه به یکی از ایوان های جانبی از میدان روشن، آن ها تنها به طور مبهم صف منظم پیلسترهایی را مشاهده می کردند که دیوار پشتی را به دهانه هایی تقسیم می کرد، و در مرکز، فضای روشن تر و بلندتری از نیم دایره نمایان بود. این نیم دایره ها و ردیف های منظم ستون ها درون بازیلیکا، چشماندازهایی دوردست و رازآلود ایجاد می کردند که به فضاهای تاریک عقب می نشستند، و با نور روزی که از منابعی ماهرانه پنهان شده بود وارد می شد، برجسته می شدند. سیستم سازه ای. فوروم تراژان به عنوان یکی از شاهکارهای مهندسی رومی، از مصالح ساختمانی باکیفیت و تکنیک های پیشرفته ساخت بهره می برد. برای مثال ستون تراژان این عمدتاً از 29 بلوک مرمر لونا ساخته شده که مجموعاً بیش از 1100 تن وزن دارند. مرمر لونا (از معادن کارارای کنونی ایتالیا) به دلیل استحکام و زیبایی ظاهری انتخاب شد که امکان ایجاد نقوش برجسته با جزئیات دقیق را فراهم می کرد. ویژگی های مصالح و روش های ساخت: 1. سیستم زیرسازی آجری کاوش ها نشان می
دهد از قالب های آجری غیرمعمولی در زیرساخت های طاق دار استفاده شده که به عنوان تقویت کننده برای طاق های حامل بلوک های ستون عمل می کرده اند. این آجرها با دقت انتخاب شده بودند تا وزن عظیم بلوک های مرمری را تحمل کنند. 2. دستگاه بالابری برای جابجایی بلوک های مرمرین از دستگاه های بالابری پیچیده ای استفاده می شد که شامل: - داربست های چوبی محکم - طناب های مقاوم ساخته شده از الیاف طبیعی - وینچ های بزرگ با مکانیزم پیشرفته این سیستم بر اساس محاسبات دقیق ظرفیت تحمل مصالح طراحی شده بود. 3. ملات و اتصالات - از ملات های مخصوص برای استحکام بخشیدن به اتصالات بین بلوک ها استفاده می شد - برخی بلوک ها با بست های فلزی به هم متصل می شدند - سطح بلوک ها با دقت پرداخت می شد تا نقوش برجسته به خوبی نمایان شوند 4. انتقال مصالح بلوک های مرمرین از معادن کارارا با کشتی به رم منتقل می شدند. موقعیت محل ساخت در نزدیکی رود تیبر، انتقال این مصالح سنگین را تسهیل می کرد. این بنا گواهی بر مهارت رومیان در انتخاب مصالح مناسب و به کارگیری تکنیک های نوین ساخت وساز است. ترکیب مرمر باکیفیت، سیستم های آجری تقویتی و دستگاه های بالابری پیشرفته، امکان ایجا
د چنین بنای عظیمی را در قلب شهر رم فراهم کرده بود. رابطه ی فرم و سازه. ۱. طراحی فضایی و تجربه بصری. میدان تراژان با ترکیب دقیق هندسه و پیچیدگی های بصری طراحی شده بود که تجربه ای منحصر به فرد برای بازدیدکنندگان ایجاد می کرد. این مجموعه معماری شامل چندین لایه کشف تدریجی بود: سلسله مراتب بصری: بازدیدکنندگان تنها پس از ورود به حیاط ستوندار اطراف ستون تراژان می توانستند آن را به طور کامل مشاهده کنند (شکل ۱) . این طراحی هوشمندانه، پیاده روی ساده در میدان را به مجموعه ای از کشف های بصری تدریجی تبدیل می کرد. نورپردازی و فضاسازی: بازی نور و سایه از طریق ایوان ها، همیسایکل ها و ستون بندی های متوالی خلق می شد. وقتی بازدیدکننده از منطقه روشن میدان به ایوان های جانبی نگاه می کرد، به سختی می توانست صف منظم پیلسترهای تقسیم کننده دیوار پشتی را تشخیص دهد. نقاط کانونی: سه طاق نصرت در دیوار جنوبی، با مجسمه عظیم زراندود تراژان (با تاج پیروزی) در طاق مرکزی، نقطه کانونی اولیه مجموعه را تشکیل می دادند و نگاه بازدیدکنندگان را به خود جلب می کردند. ۲. الگوهای تکرارشونده و توسعه معماری. معماری میدان از الگوی «موضوع اوج دار و تنوع» پیرو
ی می کرد که در سراسر مجموعه قابل مشاهده بود: الگوی پایه: ترکیب نیمدایره ها و فضاهای مستطیلی در مقیاس های مختلف تکرار و توسعه: این الگو در ایوان های شرقی و غربی (شکل های ۱.۶ و ۹)، اپس های بازیلیکا اولپیا (شکل های ۱.۴ و ۵) و کتابخانه ها (شکل های ۱.۲ و ۳) تکرار شده بود. پیشرفت تدریجی: هر تکرار الگو با افزایش اندازه و پیچیدگی همراه بود ۳. نمادگرایی سیاسی و عملکرد عمومی. میدان تراژان هم به عنوان فضای عمومی و هم ابزار تبلیغات سیاسی عمل می کرد: تقابل مفهومی: دو میدان روبروی هم نماد جنگ و صلح امپراتوری بودند نماد قدرت: مجسمه تراژان به عنوان محور مرکزی، عظمت و قدرت امپراتوری را نمایش می داد طراحی هوشمندانه: عناصر معماری هم عملکرد عمومی داشتند و هم نظم و قدرت امپراتوری را تبلیغ می کردند ۴. جزئیات ساختاری و فناوری ساختمان. رواق های احاطه کننده سه طرف حیاط ستون بر روی زیرساخت های طاق دار بتنی قرار گرفته بودند که نشان دهنده تلاش فوق العاده برای آماده سازی محل بود. یک ویژگی غیرمعمول، استفاده از دنده های آجری بایپدالیس برای تقویت طاق زیرساخت رواق شمالی بود که احتمالاً برای تحمل وزن بلوک های مرمرین ستون طراحی شده بود. ۵. عمل
کردهای چندگانه. بر اساس شواهد باستان شناسی و متون تاریخی: - طاقچه های دیوارهای داخلی و ارجاعات متنی نشان می دهند برخی تالارها ممکن است به عنوان کتابخانه استفاده می شدند - طراحی فضایی امکان برگزاری مراسم عمومی و آیین های مذهبی را فراهم می کرد این مجموعه معماری با ترکیب عملکرد عمومی، نمادگرایی سیاسی و نوآوری های فنی، نمونه بی نظیری از معماری رومی در اوج قدرت امپراتوری به شمار می رود.
انجمن سامانهٔ جهانی ارتباطات سیار، جی اس ام اِی که معمولاً با کوته نوشت GSMA شناخته می شود و در آغاز Groupe Spécial Mobile نام داشت، یک ساختار تجاری است که منافع اپراتورهای شبکه های بی سیم را در سراسر جهان نمایندگی می کند. تقریباً ۸۰۰ اپراتور بی سیم عضو کامل "انجمن سامانهٔ جهانی ارتباطات سیار" هستند و ۳۰۰ شرکت دیگر در گسترده ارتباطات بی سیم نیز عضو وابسته این انجمن هستند. انجمن سامانهٔ جهانی ارتباطات سیار نمایندگان خود را از طریق ایجاد برنامه های صنعتی، گروه های کاری و طرح های حمایت از این صنعت نمایندگی می کند. همچنین این سازمان بزرگترین نمایشگاه و کنفرانس سالانه ارتباطات سیار، کنگرهٔ جهانی ارتباطات سیار و چندین رویداد دیگر را سازماندهی می کند. ستاد انجمن سامانهٔ جهانی ارتباطات سیار در لندن قرار دارد و کارهای آن با دفترهای منطقه ای در آتلانتا، هنگ کنگ، شانگهای، بارسلونا، بروکسل، برازیلیا، نایروبی و دهلی نو اداره می شوند. مدیرکل فعلی انجمن سامانهٔ جهانی ارتباطات سیار ماتس گراندری است. تاریخچه. جی اس ام ای (GSMA) در سال ۱۹۹۵ با نام «انجمن تفاهم نامه جی اس ام» (GSM MoU Association) تأسیس شد تا از اپراتورهای تلفن
همراهی که از استاندارد جی اس ام (سامانه جهانی ارتباطات سیار) برای شبکه های سلولی استفاده می کنند، حمایت و آن را ترویج کند. ریشه ی تاریخی این انجمن به تفاهم نامه ای بازمی گردد که در سال ۱۹۸۷ توسط ۱۳ اپراتور از ۱۲ کشور امضا شد و آن ها متعهد شدند که برای خدمات موبایل از فناوری جی اس ام استفاده کنند.
بهرام پورمند، که بیشتر با نام هنری خود بهرام جی (Bahramji) شناخته می شود (متولد ۱۹۵۲ در کرمانشاه) یک موسیقیدان کرد سبک نیو ایج از ایران است. زندگی. او در کودکی ملودی های قدیمی صوفی را که الهام بخش موسیقی او بوده، شنیده است. او در سن ۱۳ سالگی سنتور آموخت و به زودی چندین اجرا در شهر خود به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۷۷ او ایران را ترک کرد، و برای تحصیل به هند رفت و بعد به اروپا سفر کرد. پس از زندگی و کار خلاقانه خود در هند، جایی که او مدتها باقی ماند، جزیره ایبیزا را در اسپانیا در سال ۲۰۰۳ کشف کرد. در آنجا او بسیاری دیگر از نوازندگان، دی جی ها و تولیدکنندگان را ملاقات کرد که الهام بخش او برای گسترش سبکش بود. سبک موسیقی. او با ساختن موسیقی برای فرهنگ های مختلف، سبک خود را که تحت تأثیر موسیقی سنتی ایرانی قرار گرفته است تغییر داده و بنابراین سبک خود را پیدا کرده است. به ویژه موسیقی او اینطور است که آهنگ های قدیمی را به صورت جدیدی می سازد. او می خواهد از طریق موسیقی اش فضای تفکری برای آرام گرفتن روح و روان ایجاد کند. او می گوید «من می خواهم که همه به موزیک من گوش بدهند و آن را درک بکنند». ساز بهرام سنتور ایرانی است که ی
ک ساز سنتی است که گفته می شود می تواند صدای خلأ را ایجاد کند. علاوه بر سنتور، او شروع به نواختن سه تار و نی کرد. به زودی پس از آن، او شروع به آواز خواندن کرد: او اغلب نقل قول های شعر و حکمت شاعران عرفانی مانند مولوی را اجرا می کند. موسیقی او یک ترکیبی ویژه بین قدیمی و سنتی، ترکیبی از اشعار معنوی مولوی با ریتم های مدرن و فنی است که دعوت به مراقبه می کند. همجوشی بین معنویت و ریتم های مراقبه ای با ترکیبی از سازهای سنتی ایرانی مانند سنتور، اثر هیپنوتیزمی دارد.
برترین بازیکن سال فوتبال ملی انگلستان () عنوان جایزه ای است که از سوی اتحادیه فوتبال انگلستان و از سال ۲۰۰۳ به بهترین بازیکن سال در رده ملی اهدا می گردد. برترین بازیکن بزرگسال. بازیکن برتر (مرد سال)، یک جایزه فوتبال است که توسط اتحادیه فوتبال انگلستان به برجسته ترین بازیکنان تیم ملی انگلیس اهدا می شود. این جایزه در پایان سال تقویمی داده می شود و توسط طرفداران انگلستان در وبسایت اتحادیه تصمیم گیری می شود.
پاتریسا اشلی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سلام دی جی () یک فیلم در سبک کمدی رمانتیک به کارگردانی جان جاکوبز است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شارلوت لویس و تینا وایزمن اشاره کرد.
هانای آزاد () یک فیلم در سبک درام و رمانتیک به کارگردانی وندی جو کارلتون است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به شارون گلس و تیلور میلر اشاره کرد.
شاری لاپنا (زاده ۱۹۶۰) رمان نویس کانادایی است که بیشتر برای رمان مهیج سال ۲۰۱۶ خود با عنوان "زوج همسایه" که رمانی پرفروش در کانادا و سایر کشورها بوده، شهرت یافته است. لاپنا قبل از شروع پیشهٔ نویسندگی، وکیل و معلم انگلیسی بوده است. او نخستین رمان خود را با عنوان «"چیزهایی که پرواز می کنند"»، در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. این رمان در فهرست آثار راه یافته به مرحلهٔ نهایی جایزهٔ سانبرست در سال ۲۰۰۹ قرار داشت. رمان دوم او نیز با عنوان «"اقتصاد شادمانی"» در زمرهٔ آثار راه یافته به مرحلهٔ نهایی جایزهٔ استیون لیکاک در سال ۲۰۱۲ قرار داشت.
اصلاح اصلاحات بیانیه ای است که از سوی ۱۰۰فعال سیاسی اصلاح طلب ایران، به جهت استمرار راه اصلاحات صادر گردیده است و در آن برای به تبیین آینده و حیات اصلاحات می پردازد. این بیانیه توصیه هایی به سید محمد خاتمی رهبر اصلاحات می کند. بازخوردها. رادیکال شدن جوانان اصلاح طلب در حالیکه فضای عمومی در حال گذار از اصلاحات است این خطر را به همراه دارد که بار دیگر آنان را در برابر راس حاکمیت قرار دهداین نامه همچنین می تواند فرصتی برای ایجاد تشکل یا گروهی جدید از جوانان باشد. هرچند که در آن صورت حفظ نقش منتقد و در عین حال بازی در چارچوب سیاست های درون نظام جمهوری اسلامی کاری دشوار خواهد بود. اصلاحات به قفا بنگرد و راه طی شده را یکبار مرور و آن را نقد کند. ما حتماً نیاز داریم در سه زمینه گفتمان، تشکیلات و راهبرد دست به ابتکارهای جدید بزنیم و به قول شما پوست اندازی کنیم. البته معتقدم پس از انتخابات ۸۸ پوست اصلاحات را کنده اند پس، ابتدا باید صبر کنیم تا پوست جدید در بیاید و بعد پوست اندازی کنیم اخیر چرا حالا نوشته شده است می گوید: بعد از انتخابات سال ۸۸ به وجود آمد و بسیاری از فعالین سیاسی اصیل از صحنه سیاسی حذف شدند. فعالیت اح
زاب اصلاح طلب نیز متوقف شد. در این دوره فترت ما به اجماعی نیاز داشتیم که بتوانیم از آن فضای امنیتی به یک فضای نسبتاً سیاسی عبور کنیم. این اجماع و ائتلاف بر روی کارگزاران حکومتی، نتایج بسیار مثبتی داشت، اما آفاتی که پیش تر به آنها اشاره کردم را داشته است. حالا به نظر می رسد این مسیر دیگر قابل تداوم نیست. شورای عالی اصلاحات بعد از انتخابات شوراهای شهر کارش به پایان رسید. اما آقایان عارف و موسوی لاری در تلاشند مجموعه جدیدی را ایجاد کنند که تکرار همان وضعیت است که جای نگرانی دارد. آقای خاتمی هم تحت فشار این جریان قرار دارد. دلیل انتشار این نامه در این تاریخ هشداری برای آن است که تکرار موقعیت این افراد در چنین شورایی دیگر قابل تحمل نیست. اصلاح اصلاحات مدتی است مطرح شده است و باید به آن این طور نگاه کنیم که جریانی که معتقد به اصلاح است و می خواهد ساختار و فرایندهای حکومت را اصلاح کند، نباید نسبت به اصلاح خود بی تفاوت باشد. در واقع اصلاح اصلاحات به این معناست که اصلاح طلبان نباید فقط به فکر اصلاحات بیرون باشند و خود را مبری از هرگونه ضعف یا عیب و لزوم اصلاح بدانند. اصولاً تفکر اصلاح طلبی شامل خود جریان اصلاحات و اصل