Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۰۹۶ م به حومهٔ قسطنطنیه رسیدند. امپراتور بیزانس، آلکسیوس یکم، با مشاهدهٔ عدم آمادگی و قدرت نظامی صلیبیون پیشنهاد داد تا زمان رسیدن ارتش شاهزادگان و تیول داران منتظر بمانند اما درخواست از جانب صلیبیون رد شد و با عبور از تنگه بسفر وارد خاک آسیای صغیر شدند. تا نیمهٔ سپتامبر صلیبیون فرانسوی با پیش رفتن تا دروازه های نیقیه، پایتخت قلج ارسلان سلجوقی، به غارت روستاها و آبادی های اطراف و کشتار ساکنان آن ها که مسیحی بودند دست زدند. به فاصلهٔ اندکی، شش هزار تن از ژرمن ها و ایتالیایی ها نیز به فرماندهی رینالد لومباردی دژ مستحکم زریگوردون را که جزو قلمرو سلجوقیان بود، تصرف کردند و آن را قرارگاه خود ساختند. در پی این تجاوز آشکار، قلچ ارسلان با سپاهی مجهز، به مقابله برخاست و قلعه را پس از هشت روز محاصره، بازپس گرفت و ژرمن ها را قلع و قمع کرد و رینالد و شمار زیادی را به اسارت گرفت. پیتر زاهد، به قسطنطنیه رفت تا از امپراتور کمک گیرد اما هرگز بازنگشت. ترکان سپس تله هایی در کنار رود و روستای دراکون برای سپاهیان والتر و سایر لشکریان عوام قرار دادند و بیشتر آنان از جمله والتر در ۲۱ اکتبر ۱۰۹۶ م کشته شدند. بازماندگان این گروه با
کمک کشتی های بیزانسی به قسطنطنیه بازگشتند و در حومهٔ شهر اسکان یافتند. بدین ترتیب، حملهٔ عوام با تلفات انسانی بسیار، به شکست انجامید. پیش زمینه. دلایل وقوع جنگ های صلیبی و به طور ویژه نخستین جنگ صلیبی به صورت گسترده ای میان مورخان مورد گفتگو قرار گرفته است. در حالی که ممکن است در مورد کم و کیف وقوع این جنگ ها بین مورخان اختلاف باشد اما آنچه روشن است این است که وقوع نخستین جنگ صلیبی ناشی از ترکیبی از عوامل مؤثر در اروپا و خاورمیانه است که منشأ آن وضعیت سیاسی دنیای مسیحیِ کاتولیک از جمله وضعیت سیاسی و اجتماعی در اروپای سدهٔ یازدهم میلادی، پیدایش جنبش اصلاحی در نهاد پاپ و کلیسا، و نیز رودررویی نظامی و مذهبی مسیحیت و اسلام در شرق تحت تأثیرِ بسیار زیادِ شکست بیزانس در نبرد ملازگرد است. مسیحیت در دورهٔ ژوستینین در سراسر امپراتوری روم پذیرفته شد و رسمیت یافت، اما در سدهٔ هفتم تا هشتم میلادی با ظهور و قدرت یابی خلافت راشدین و خلافت اموی که منجر به فتح سوریه، مصر و شمال آفریقا — که قسمت بزرگی از امپراتوری مسیحی بیزانس بود — و همچنین تسخیر اسپانیا — که تحت فرمانروایی پادشاهی ویزیگوت بود — زمینه های برخورد اولیه با حکو
مت های مسیحی فراهم آمد. اما با ضعف دولت اسلامی، سرانجام امپراتوری اموی در شمال آفریقا فروریخت و تعدادی پادشاهی کوچکِ مسلمان پدیدار شدند، مانند حکومت اغلبیان که در سدهٔ نهم میلادی به تحرکات خود علیه دُوَلِ اروپایی–مسیحی ادامه دادند. دول پیزا، جنوا و شاهزاده نشین کاتالونیا در جواب تهاجمات نیروهای مسلمان، نبردهایی را برای کنترل حوضهٔ مدیترانه علیه این پادشاهی های مسلمان آغاز کردند که برای نمونه می توان از لشکرکشی به مهدیه و نبرد در مایورکا و ساردینیا نام برد. ترکان سلجوقی پس از شکست دادن بیزانس در نبرد ملازگرد در ۱۰۷۱ م بخش اعظمی از آناتولی را تسخیر کردند که این مناطق توسط فرماندهان کنترل می شد. این شکست سبب سقوط جایگاه قدرتمند بیزانس در شرق اروپا شد. در میانهٔ دههٔ ۱۰۹۰ م، امپراتوری بیزانس به طور گسترده ای به بالکان در اروپا و شمال غربی آناتولی محدود شده بود؛ و رویارویی با دشمنان نورمن در غرب و ترکان در شرق اهمیت داشت. در پاسخ به شکست در ملازگرد و شکست های بعدی بیزانسی ها در آناتولی در ۱۰۷۴ م، پاپ گریگوری هفتم طی فراخوانی، شوالیه ها و سربازان مسیحی را برای کمک و یاری به بیزانس، فراخواند که این درخواست نادیده گر
فته شد و حتی توسط فئودال ها رد شد. علت این کار این بود که با اینکه شکست در ملازگرد هولناک بود ولی اهمیت زیادی نداشت و مشکلات بزرگی، حداقل در کوتاه مدت برای امپراتوری بیزانس به وجود نمی آورد. سلجوقیان پس از جنگ ملازگرد و در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیدند و امپراتوری بیزانس نیز تا هنگامی که صلیبی ها برسند به نبرد با سلجوقی ها و دیگر امارت های ترک برای کنترل آناتولی و سوریه ادامه داد. اما درست پس از مرگ آلب ارسلان و ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م اوضاع در میان ترکان سلجوقی که مسلمانانی سنی مذهب و متعصب بودند، رو به آشفتگی نهاد و ترکان سلجوقی را درگیر جنگی داخلی گرداند، که منجر به تقسیم حکومت و امپراتوری بزرگ سلجوقی شد. شورای کلرمونت. امپراتور بیزانس، اَلکسیوس یکم — که نگران پیشروی سلجوقیان به سمت غرب تا نیقیه در پی شکست در نبرد ملازگرد بود — در مارس ۱۰۹۵ م فرستادگانی را به شورای پیاچِنزا فرستاد، تا علیه ترکان از پاپ درخواست یاری نماید. پاپ اوربان دوم به این درخواست پاسخ مثبت داد؛ شاید امید داشت انشقاقی را که چهل سال بین کلیسای شرق و غرب به وجود آمده بود، از بین ببرد و بار دیگر وحدت دینی را در سراسر اروپا برقرار کند. اَ
لکسیوس و اوربان، پیش از این و در سال ۱۰۸۹ م تماس های نزدیکی با یکدیگر برقرار کرده بودند و آشکارا در مورد موضوع یکپارچگی کلیسای مسیحی به گفتگو پرداخته بودند که نشانه های قابل توجهی از همکاری میان قسطنطنیه و رم در سال های پیش از آغاز جنگ صلیبی وجود داشته است. در ژوئیهٔ ۱۰۹۵ م، پاپ به زادگاه خود در فرانسه بازگشت، تا به جمع آوری نیرو برای اردوکشی مشغول شود. اوج سفر او در شورای کِلِرمونت در ماه نوامبر رخ داد؛ جایی که او موعظه ای شورانگیز را برای تعداد زیادی شنونده از طبقهٔ اشراف و روحانیون ایراد کرد. پنج نسخه از این موعظه توسط افرادی که احتمالاً در شورا حضور داشتند (بالدریک دُل، گیبرت نوژان، رابرت راهب و فلوچر شارتر)، یا کسانی که به جنگ رفته بودند (نویسندهٔ ناشناس "جستا فرانکوروم") و همچنین نسخه هایی از رویدادنگاران بعدی (مانند ویلیام مالمزبوری و ویلیام صوری) ثبت شده است. همهٔ این نسخه ها پس از تسخیر اورشلیم به نگارش درآمده اند؛ بنابراین دانستن اینکه دقیقاً در شورا چه چیزی گفته شده و چه چیزی پس از نخستین نبرد صلیبی روی داده، بسیار سخت است. تنها سوابق مربوط به همان دوره، مربوط به چندین نامهٔ نوشته شده به وسیلهٔ خود
پاپ اوربان در سال ۱۰۹۵ م است. پنج نسخهٔ مختلفِ نوشته شده از این سخنرانی، در نگرش به جزئیات رویدادها با یکدیگر تفاوت هایی دارند، اما همهٔ نسخه ها بجز "جستا فرانکوروم" موافق این نکات هستند که پاپ در مورد خشونت اروپایی ها و لزوم حمایت از برقرار کردن صلح بین مسیحیان؛ کمک کردن به یونانی ها که درخواست کمک کرده بودند؛ جرایم و جنایت ها علیه مسیحیان در شرق؛ و دربارهٔ نوع جدیدی از جنگ، زائران مسلح، که پاداش آن در بهشت داده خواهد شد و بخشوده شدن گناهان شان صحبت کرده است. هیچ یک از نسخه ها به اورشلیم به عنوان هدف نهایی مدنظر اوربان اشاره نمی کنند. هرچند این نکته که پاپ ممکن است در موعظهٔ دیگری، هدف خود از این اردوکشی را فتح اورشلیم بیان کرده باشد، بین رویدادنگاران مورد اختلاف است. برطبق یکی از نسخه ها جمعیت مشتاق حاضر پس از سخنرانی در پاسخ به پاپ، فریاد دئوس وولت (خدا [این را] می خواهد) سردادند. برپایی جهاد. اگرچه پاپ اوربان تاریخ ۱۵ اوت ۱۰۹۶ م مصادف با روز عروج مریم را برای عزیمت به سوی نخستین جنگ صلیبی قرار داده بود، اما نجیب زادگان بلندپایهٔ فرانسوی و سپاه شوالیه های آموزش دیدهٔ آنان نخستین گروهی نبودند که به سوی اور
شلیم عازم شدند. چندین ماه پیش از روز موعود، شمار غیرمنتظره ای از عوام الناس و نجیب زادگان دون پایه، با اختیار خودشان عازم اورشلیم شدند. تهیه تدارکات برای این سپاه بزرگ در کنار املاک شوالیه های مسیحی در شهرهای بیزانسی هم با شتاب زیاد در جریان بود زیرا امپراتوری بیزانس مکانی بود که هزاران سرباز صلیبی از آن عبور می کردند. نخستین جنگ صلیبی بزرگ ترین و بلند پروازانه ترین عملیات نظامی ای بود که از زمان امپراتوری روم از سوی اروپای غربی آغاز می گشت و نیاز به هزینه های بسیاری برای تأمین منابع و نیروی انسانی داشت. بسیاری از مردم از این تهیه تدارکات و برنامه ریزی برای این جنگ مقدس شگفت زده شدند زیرا در جهان بینی قرون وسطا، این درستکاری و ایمان بود که باعث ایجاد قدرت می شد. در سال ۱۰۹۵ نسبت به جنگ خوشبینی شدیدی حاکم بود و هزاران نفری که قصد عزیمت به سوی محل رستاخیز مسیح را داشتند احتمال کمی را برای شکستشان متصور بودند. از نظر بسیاری این تلاش کلیسا و اشراف برای تهیه تدارکات و مقدمات جنگ زائد و برخلاف ایمان به خداوند بود. این دیدگاه توسط پیتر زاهد که یکی از محبوب ترین واعظان جنگ صلیبی بود، در میان مردم پخش می شد. شش ماه پس
از سخنرانی پاپ و به دستور وی، عده ای از کشیشان و راهبان در غرب اروپا شروع به تبلیغ و تهییج و تشویق مردم برای شرکت در جنگ کردند. مشهورترین آن ها کشیشانی دون پایه به نام های، پیتر زاهد و رابرت آربرسیلی بودند. به گمان بسیار پیتر دخالتی در شورای کلرمونت نداشته است و همچنین واعظی رسمی از سوی پاپ نبوده است و اختیاراتی نیز از سوی پاپ و در شورای کلرمونت دریافت نکرده بود، ولی دارای قدرت زیادی در سخنوری بود تا مردم را برانگیزاند و در میان پیروانش، شور و هیجان افسارگسیختهٔ مذهبی شدیدی را به وجود آورد. با این حال پیتر پیش از آغاز سال ۱۰۹۶ م به دعوت مردم برای جنگ صلیبی مبادرت ورزید. او حرکتش را از بِری آغاز کرد و پس از گذر از شهر آخِن در شنبه مقدس یعنی ۱۲ آوریل ۱۰۹۶ م به کُلن رسید و عید پاک را هم در آنجا گذراند. او پیروانی را که گردآورده بود برای تبلیغ جهاد به نقاط مختلف اعزام نمود. از نخستین پیروان او می توان به والتر سَن آویِر اشاره کرد. این واعظ ژنده پوش با الاغ خود از شهری به شهر دیگر می رفت و با سخنرانی های آتشین و احساسی خود، مردم را محصور و مجذوب خود می نمود. در طول مسیر او توانست با به نمایش گذاشتن معجزاتی همانند
جن گیری، شفای بیماران و به راه راست هدایت کردن گناهکاران نظر بسیاری را به خود جلب کند. عموم مردم اعتقاد پیدا کردند که پیتر نامه ای را با خود به همراه دارد که از بهشت فرستاده شده و در آن خداوند همه مسیحیان را تشویق می کند تا به سرعت علیه ترک ها حرکت کرده تا بتواند از آنها انتقام بگیرند. موعظه پیتر هزاران نفر را به جنگ صلیبی کشاند. به هر کوی و برزنی که او و نمایندگانش قدم می گذاشتند، عدهٔ بسیاری خانه و زندگی شان را رها کرده و به دنبال شان به راه می افتادند. پیروان او در هنگام ورود به کُلن، ۱۵ هزار نفر بودند که در آلمان نیز به این تعداد افزوده گشت. کامیابی و اقبال گستردهٔ مردم که نصیب پیتر گشت، ناشی از عوامل زیادی بود که در آن هنگام سرزمین های اروپایی را فراگرفته بود. از این علت ها می توان به رشد جمعیت بالا، تاخت و تازهای نروژی ها، بایر شدن بسیاری از زمین های کشاورزی در اثر عوامل مختلف و درگیری و اختلافات نجیب زادگان و اشراف دون پایه و قدرتمند و نیز رواج وحشتناک طاعون، خشکسالی و قحطی سال ۱۰۹۴ م اشاره نمود. مردم با هدفِ بخشیده شدن گناهان شان و با خیال نزدیکی ظهور دوبارهٔ عیسی مسیح، آزادسازی سرزمین مقدس را کاری ل
ازم می دانستند. پاپ امید داشت این جمعیت بزرگ خود را به قسطنطنیه رسانده و در آنجا در انتظار رسیدن سپاه اصلی صلیبی و نمایندهٔ پاپ بمانند. در همین هنگام سپاه الکسیوس که به تازگی از جنگ به ترکان فارغ شده بود نیازمند استراحت بود. الکسیوس که خود تقاضای کمک از غرب را به انجام رسانده بود با شنیدن خبر حرکت سیل بی شماری از نیروهای غربی نگران گشته بود و شروع به فراهم کردن آذوقهٔ مورد نیاز آنان کرد تا از غارت شهرها و آبادی ها به وسیلهٔ صلیبی ها جلوگیری نماید. پس از گذشت یک سده، پیتر زاهد به شخصیتی افسانه ای بدل گشت. ویلیام صوری بر این باور بود که این پیتر بود که نقشه و ایدهٔ جنگ صلیبی را در اندیشهٔ پاپ اوربان ایجاد کرد (که به عنوان واقعیت تاریخی تا سدهٔ نوزدهم میلادی به وسیلهٔ تاریخ نگاران مورد پذیرش قرار گرفته بود). باور رایج بر این است که پیروان پیتر، گروه بزرگی از افراد غیرورزیده و تعلیم ندیده و روستایی های عامی و بیسواد بودند که حتی دیدگاهی در مورد اینکه اورشلیم در کجا قرار دارد هم نداشتند؛ اما در واقع تعداد اندکی شوالیه نیز در میان این تودهٔ عوام حضور داشتند. سفر به سوی قسطنطنیه از دو راه امکان پذیر بود راه نخست از
بلگراد به سوی نیش، صوفیه و جنوب شرقی می رفت و راه دوم از بندر دراج آغاز و پس از گذر از تِسالونیکی به پایتخت منتهی می گردید. الکسیوس با توجه به سابقهٔ سفر زائران از مسیر دوم، همهٔ توجه خود را معطوف آن نمود و خواربار کافی به دراج ارسال نمود و در همهٔ شهرهای این مسیر اقدامات لازم را به انجام رساند. همچنین چندین کشتی جنگی به سواحل آدریاتیک فرستاد تا پیش از رسیدن صلیبی ها، نزدیک شدن شان را به اطلاع فرماندار دراج و نیروهای انتظامی پیش بینی شده برسانند. ناگهان در اواخر ماه مهٔ ۱۰۹۶ م، پیکی تیزپا از شمال به پایتخت رسید و خبر ورود سپاه بزرگ صلیبی از مرز مجارستان و حرکتش به سوی بلگراد را به اطلاع الکسیوس رساند. قسطنطنیه در تابستان ۱۰۹۶ م شاهد ورود سیل عظیمی از این زوارِ بدون نظم و سرپرست گردید که در ادامهٔ راه شان به سوی شرق، به آنجا رسیده بودند. به سوی قسطنطنیه. پیتر در هنگام اقامتش در کلن با مشکلاتی که یک سپاه با آن روبرو می شود آشنا شد. سپاه او از مردمانی مختلف و ملت های گوناگونی تشکیل یافته بود و حتی عده ای، زنان و کودکان خود را نیز به همراه آورده بودند. این جمعیت بیشتر از روستاییان تشکیل شده بود ولی عده ای شهرنشین
و تعداد اندکی از نجیب زادگان و حتی عده ای از راهزنان و جنایتکاران نیز همراهی اش می نمودند. پیتر قصد داشت مدت بیشتری در کلن مانده و به موعظه های بیشتر و گردآوری شمار زیادتر از افراد اقدام نماید که با ناخشنودی فرانسوی ها روبرو گردید. والتر سن آویر با چند هزار نفر فرانسوی، دو روز پس از عید پاک و بدون درنگ در کلن، در امتداد رود راین و دانوب به سوی مجارستان به راه افتاد و در ۸ مه به مرز مجارستان رسید. آن ها با موافقت شاه کالمان و بدون هیچ پیشامد ناخوشایندی از مجارستان گذشته و در پایان همین ماه با رسیدن به سِلمین و پس از گذر از رود ساوا به خاک امپراتوری بیزانس در بلگراد قدم گذاشتند. فرماندار نظامی بلگراد با مشاهدهٔ صلیبی ها غافلگیر شده و به سرعت پیکی روانهٔ نیش و حاکم ایالت بلغارستان نمود. حاکم نیش هم که در این مورد فرمانی دریافت نکرده پیکی به سوی قسطنطنیه فرستاد تا خبر ورود سپاه والتر را رسانده و دستورهای لازم را دریافت نماید. در همین هنگام والتر از فرماندار بلگراد برای سپاهش درخواست آذوقه نمود که به علت کمبود آذوقه در پادگان شهر و نیز عدم جمع آوری محصولات کشاورزی پاسخی دریافت نکرد و در نتیجه او و سپاهش دست به غا
رت آبادی های اطراف شهر زدند. در همین میان شانزده تن از افراد والتر که در سِلمین جا مانده بودند دست به سرقتی زده و پس از دستگیری لباس هایشان را از حصار شهر آویزان کرده و آنان را عریان رهسپار بلگراد نمودند. این رویداد والتر را خشمگین نمود. در نبردی که بین سپاه والتر و فرماندار بلگراد درگرفت شمار زیادی از صلیبی ها کشته و گروهی نیز زنده در یک کلیسا به آتش کشیده شدند. سرانجام والتر سپاه را حرکت داده و به سوی شهر نیش به راه افتاد. حاکم نیش توانست آذوقهٔ مورد نیاز والتر را فراهم کرده و حرکات آنان را تا رسیدن فرمان الکسیوس کنترل نماید. پس از رسیدن دستور از پایتخت، سپاه والتر به همراه نگهبانان مسلح امپراتوری حرکت به سوی قسطنطنیه را آغاز نمود و در میانهٔ ماه ژوئیه به آن شهر وارد گشت. حاکم نیش که از حرکت سپاه پیتر در پشت سپاه والتر خبر یافته بود خود را به بلگراد رساند و با فرماندار مجار شهر سلمین نیز ارتباط برقرار نمود. پیتر در ۲۰ آوریل از کلن خارج شده و به سوی قسطنطنیه به راه افتاده بود. در راه هزاران تن از ژرمن ها به او پیوسته و شمار پیروانش به ۲۰ هزار تن رسید. او از همان راهِ والتر حرکتش را ادامه داد. دسته ای از یارا
ن پیتر تصمیم گرفتند راه را با قایق و از رود دانوب ادامه دهند اما خود پیتر و بیشتر پیروانش به سوی جنوب رفتند و در شپرن وارد مجارستان شدند. شاه کالمان به پیتر و یارانش که بیشترشان پیاده بودند، همانند والتر اجازه داد از مجارستان بگذرند و همچنین به آن ها برای پیامدهای هرگونه دزدی و جنایت هشدار داد. در اوایل ژوئن سپاه پیتر از مجارستان گذر کرده و پس از پیوستن آن عده ای که با قایق آمده بودند به سپاه اصلی، در ۲۰ ژوئن به سلمین رسیدند. صلیبی ها که ماجرای پیش آمده برای والتر را شنیده بودند به شدت بدبین بوده و فرماندار شهر نیز که از ترکان غز بود و از شمار زیاد سپاه پیتر نگران بود، به سخت گیری بر صلیبی ها پرداخت. در همین هنگام که سپاهیان پیتر از مشاهدهٔ لباس و اسلحهٔ شانزده تن یاران والتر بر حصار شهر خشمگین بودند، نزاعی بر سر فروش یک کفش درگرفت و این نزاع بدل به نبردی خونین گردید. شماری از سپاه پیتر بر دیوارهای شهر یورش برده و از آن گذشتند. چهار هزار نفر از ساکنان مجار شهر کشته شده و غنائم زیادی به چنگ سپاهیان پیتر افتاد. آنان از ترس انتقام شاه مجارستان به سرعت از رود ساوا گذشتند. حاکم نیش که در بلگراد حضور داشت سعی نمود
به روند عبور سپاه پیتر از رود نظم بخشد ولی هنگامی که دید توانایی این کار را ندارد، بلگراد را به مقصد نیش ترک کرد. مردم شهر نیز که رفتن او را دیدند به کوهستان های اطراف گریختند. سپاه صلیبی در ۲۶ ژوئن از رود گذشته و سربازانِ حاکمِ نیش را به قتل رسانده و اسیر کردند و پس از وارد شدن به شهر، آن را غارت کردند و به آتش کشیدند و پس از هفت روز راهپیمایی در ۳ ژوئیه به نیش رسیدند و سریعاً از حاکم نیش درخواست آذوقه نمودند. حاکم شهر که در انتظار دستورهای الکسیوس بود با اینکه پادگانی نیرومند در شهر داشت ولی صلاح نمی دید این سپاه بزرگ را در شهر نگه دارد؛ بنابراین از آنان خواست تا فراهم شدن آذوقه، چند گروگان نزد او گذاشته و به ادامهٔ راه شان بپردازند. در بامداد روز بعد سپاه پیتر به سوی صوفیه حرکت نمودند. چندین تن از سپاهیان پیتر به انتقام نزاعی در روز قبل چند آسیاب را به آتش کشیدند. حاکم شهر با شنیدن این رویداد، گروهی از سربازانش را مأمور حمله به دنبالهٔ سپاه والتر کرد تا از آنان چندین اسیر بگیرند. پیتر سوار بر الاغش یک مایل جلوتر راه می پیمود که این خبر به وی رسید. او شتابان بازگشت تا با حاکم نیش مذاکره کرده و با پرداخت خون
بها اسیران را آزاد نماید. در همین هنگام که خبر این خیانت در سراسر سپاه پیتر پیچیده بود، گروهی از افراد خودسرانه به برج و باروی شهر یورش بردند که به وسیلهٔ پادگان شهر عقب رانده شدند. پیتر تلاش داشت از کارهای افرادش جلوگیری به عمل آورد و همچنان می کوشید با حاکم نیش ارتباط برقرار سازد که ناگهان عده ای دیگر از سربازان پیتر دوباره یورش را آغاز نمودند و حاکم شهر با تمام نیروهایش بر آنان تاخت. سپاه پیتر گسسته شد، بسیاری کشته شدند و شمار زیادی از زنان و کودکان نیز به اسارت رفتند. در همین میان صندوق های پول پیتر نیز از دست شان رفت و او به همراه پانصد تن دیگر به کوهستان گریختند. در بامداد روز بعد هفت هزار تن دیگر به آنان پیوسته و در طول حرکت فهمیدند که یک چهارم نیروهایشان در رویداد نیش کشته شدند. آنان در ۱۲ ژوئیه به صوفیه رسیده و با نگهبانان و مأموران امپراتور که برای استقبال آنان آمده بودند برخورد نمودند. آنان مسیرشان را بدون به وجود آمدن مشکل دیگری تا قسطنطنیه ادامه دادند و در میان راه دریافتند امپراتور اشتباهات شان را بخشیده و معتقد است آنان به اندازه کافی رنج و سختی متحمل شده اند. پیتر و سپاهش در یکم اوت به قسطنطن
یه وارد شده و یاران والتر و گروه دیگری از ایتالیایی ها که به تازگی به آنجا رسیده بودند به او پیوستند. در آغاز پیتر و امپراتور روابطی صمیمانه را در پیش گرفتند و امپراتور اعلام کرد که حمایتی همه جانبه را از سپاه پیتر به عمل خواهد آورد، ولی هنگامی که شماری از سپاهیان پیتر دست به غارت و دزدی دارایی های شهر زدند، امپراتور ناچار گردید تا آنان را هرچه سریعتر از شهر دور سازد. در نتیجه سپاه پیتر در ۶ اوت از تنگه بسفر عبور داده شدند. نبرد با تُرکان. سپاه پس از گذر از بسفر و تا هنگام رسیدن به شهر نیکومدیا، هر آنچه از مزارع، خانه ها و کلیساها یافتند تاراج نمودند. در نیکومدیا که از هنگام چپاول ترکان در پانزده سال پیش، متروک گشته بود، میان فرانسوی ها از یکسو و ژرمن ها و ایتالیایی ها از سوی دیگر، درگیری هایی به وجود آمد. در این میان آلمان ها و ایتالیایی ها شخصی به نام رینالد را به فرماندهی گرفتند و از پیتر جدا شدند. این دو سپاه در امتداد خلیج نیکومِدیا پیش رفته و به سوی اردوگاه سپاهیان مزدور الکسیوس در نزدیکی هِلِنوپُلیس به راه افتادند. این اردوگاه که از سوی صلیبی ها سِویتِت خوانده می شد، در موقعیت خوبی قرار داشته و می توان
ست آذوقهٔ مورد نیاز سپاه را از مزارع اطراف و از راه دریا و قسطنطنیه تأمین نماید. پیتر سفارش امپراتور برای درگیر نشدن با ترکان و صبر کردن تا رسیدن سپاه اصلی صلیبی را به خاطر داشت اما سخنانش در سپاهیانش اثر نمی گذارْد. ژرمن ها و ایتالیایی ها همراه با رینالد و فرانسوی ها به فرماندهی جفری بول بدون درنگ شروع به غارت آبادی های عیسوی نشین اطراف نمودند. پس از این رویداد، آنان به آرامی در خاک ترکان پیش رفته و در سر راه شان تمام روستاهای عیسوی نشین را تاراج نمودند. گروهی از فرانسوی ها در میانهٔ سپتامبر به اطراف دروازه های نیقیه رسیدند. نیقیه در این هنگام پایتخت قلج ارسلان، سلطان سلجوقی روم بود. این دسته پس از غارت و تاراج هولناک آبادی ها همراه با غنائمی که به دست آورده بودند به سویتت بازگشتند تا آنان را به بازرگانان یونانی بفروشند. این غنائم، حسادت ژرمن ها را برانگیخته و آنان در پایان سپتامبر با شش هزار نفر شروع به غارت و چپاول نمودند. این سپاه از نیقیه هم فراتر رفته، دژی به نام زریگوردون را نیز تصرف نموده و آن را پایگاه خود برای غارت هرچه بیشتر آبادی های اطراف قرار دادند. سلطان سلجوقی نیز که بر این رویدادها آگاه شده ب
ود، سپاهی برای بازپس گیری دژ فرستاد. ترکان در ۲۹ سپتامبر به دژ رسیده و با شکست دادن سربازان رینالد، کنترل منابع آب قلعه که در خارج از آن واقع شده بود را در دست گرفتند و دورتادور دژ را محاصره نمودند. پس از گذشت هشت روز بی آبی و فشار تشنگی، سرانجام رینالد تسلیم شد و درهای دژ را گشود. کسانی که تغییر دین دادند از جمله رینالد، زنده مانده و به عنوان اسیر به انطاکیه، حلب و حتی خراسان فرستاده شدند و همهٔ آنانی که بر دین خود ماندند از دم تیغ گذشتند. در روزهای نخستِ ماهِ اکتبر خبر گشودن دژ زریگوردون به اردوی سِویتِت رسید و شایعه شد که ژرمن ها نیقیه را نیز تصرف نموده اند. این اخبار موجی از شور و اشتیاق برای پیوستن به ژرمن ها را برانگیخت اما اندکی بعد که سپاهیان از رویداد واقعی و کشتار ژرمن ها آگاه شدند بسیار برآشفتند و شور و اشتیاق جایش را به بیم و نگرانی داد. در این هنگام پیتر که نفوذش در میان سپاه کاهش یافته بود، برای دریافت هدایا و کمک های امپراتور به قسطنطنیه رفته و قرار بود که تا هشت روز دیگر به سویتت بازگردد اما هیچگاه بازنگشت. با رسیدن خبر نزدیک شدن سپاه ترک، شورای سپاه تصمیم به مقابله با ترکان گرفت. سرانجام در ب
امداد ۲۱ اکتبر، صلیبی ها کودکان و افراد ناتوان را به جای گذاشته و به سوی سپاه ترک حرکت نمودند. آنان در دره ای واقع در سه مایلی راه سویتت به سوی نیقیه در کمین ترکان گرفتار شده و به سختی شکست خوردند. پس از مدتی همهٔ صلیبی ها به سوی اردوگاه گریخته و ترکان نیز تعقیب شان می کردند. ترکان و فراریان به اردوگاه ریخته و کشتاری وحشتناک از زنان و کودکان و سربازان به راه افتاد. تنها دسته ای اسیر شده و سه هزار تن دیگر نیز به سوی دژی متروک گریختند و توانستند در آنجا پایداری بورزند. والتر سن آویر نیز در این نبرد کشته شد. با تاریکی هوا خبر به الکسیوس رسید و او سپاهی را روانهٔ سویتت نمود. ترکان نیز با اطلاع از نزدیکی سپاه امپراتور عقب نشسته و آن دسته از بازماندگان به همراه ناوگان امپراتور به قسطنطنیه منتقل گردیدند و در اطراف شهر سکنی گزیدند. پیامدها. در سطح محلی، موعظه های نخستین جنگ صلیبی باعث برپایی و ارتکاب کشتار راینلاند علیه یهودیان شد. برخی از مورخان از این واقعه به عنوان «نخستین هلوکاست» یاد می کنند. در پایان سال ۱۰۹۵ و آغاز سال ۱۰۹۶ م و ماه ها پیش از حرکت و برپایی رسمی جنگ صلیبی، در ماه اوت حمله هایی به جوامع یهودی در
فرانسه و آلمان روی داد. در مهٔ ۱۰۹۶ م اِمیچو فلونهایم همراه با ۱۵ هزار نفر، به یهودیان در اِشپیر و وُرمس حمله کرد. در اواخر مهٔ ۱۰۹۶ م، صلیبیونِ غیررسمیِ دیگری از شوابِن، همراه با فرانسوی ها، انگلیسی ها، لوتارنژی ها و داوطلبان فلامان و ویلیام نجار، همراه با عده ای از محلی ها، به امیچو پیوسته و او را در انهدام جامعهٔ یهودیان ماینتس، یاری رساندند. در ۲۷ مه و در پی گشوده شدن دروازه های شهر ماینتس بر روی امیچو و بی نتیجه ماندن درخواست امان خواستن یهودیان از اسقف اعظم و امیچو، نبرد میان نیروهای امیچو و یهودیان شروع شد و کشتار یهودیان تا دو روز ادامه یافت. پس از این، یاران امیچو در کُلن و دیگران در تِری یِر، مس و دیگر شهرها به اقدامات شان علیه یهودیان ادامه دادند. پیتر زاهد ممکن است که در این خشونت ها علیه یهودیان شریک بوده باشد. کمی دورتر از آلمان، در شرق بوهم نیز سپاهی ۱۲ هزار نفری که به وسیلهٔ کشیشی به نام فولکمار هدایت می شد در ۳۰ ژوئن به یهودیان پراگ حمله کردند. گوتشالک، از مریدان پیتر نیز با سپاهی پانزده هزار نفری به کشتار یهودیان رگنسبورگ مبادرت ورزید. سپاه امیچو و فولکمار و گوتشالک، هر کدام جداگانه به سوی م
جارستان حرکت نموده و به وسیلهٔ سپاه کالمان پادشاه مجارستان درهم شکسته شدند و پیروان شان پراکنده گردیدند. گرچه امیچو خودش به خانه بازگشت اما برخی از آنان برای پیوستن به سپاهیان اصلی صلیبی به راه افتادند. پس از پایان جنگ صلیبی عوام، پاپ از شاهزادگان و بزرگان غرب اروپا برای شرکت در جنگ صلیبی و برای فتح سرزمین مقدس دعوت کرد و پس از مدتی چهار ارتش برای حرکت به سمت شرق آماده شد. چهار سپاه اصلی صلیبی طبق زمان تعیین شده، در اوت ۱۰۹۶ م، اروپا را ترک کردند. آن ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون از دیوارهای شهر و در میان نوامبر ۱۰۹۶ و آوریل ۱۰۹۷ م، گرد آمدند؛ هیو، کنت ورماندو، نخستین کسی بود که به آنجا رسید، پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند. در این هنگام، امپراتور الکسیوس از آمادگی بیشتری در مقابل صلیبی ها برخوردار بود و همچنین حوادث خشونت بار کمتری در طول مسیر روی داد. سپاه صلیبی ها در طول نیمهٔ نخست سال ۱۰۹۷ م، از تنگه بسفر گذشته و به آسیای کوچک منتقل شدند و در آنجا پیتر زاهد نیز به آنان ملحق شد. «این سپاه، موج دوم از صلیبیونی بود که از میان آسیای کوچک گذر کردند و انطاکیه را در
۱۰۹۸ م تصرف نموده و سرانجام اورشلیم را در ۱۵ ژوئیه ۱۰۹۹ م تسخیر کردند.» سپاه شاهزادگان و نجیب زادگان نیز همانند سپاه عوام الناس، فاقد رهبرانی همچون پادشاهان اروپایی بود. تعداد این دو سپاه از صلیبیون روی هم رفته، ۶۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود.
هیروتوگو آکایکه (؛ ۵ نوامبر ۱۹۲۷ – ) ریاضی دان، و آماردان اهل ژاپن بود.
ولادیمیر لونشتین (; – ) دانشمند در زمینه ریاضیات کاربردی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال ریچارد همینگ مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک شده است.
بن اشنایدرمن (؛ زادهٔ ) دانشمند رایانه آمریکایی، استاد برجسته دانشگاه در گروه علوم رایانه دانشگاه مریلند و مدیر مؤسس (۱۹۸۳-۲۰۰۰) آزمایشگاه تعامل انسان و رایانه دانشگاه مریلند بوده است. او تحقیقات اساسی در زمینه تعامل انسان و رایانه انجام داد، ایده ها، روش ها و ابزارهای جدیدی مانند رابط دستکاری مستقیم و هشت قانون طراحی خود را توسعه داد. سنین جوانی و تحصیل. اشنایدرمن در نیویورک متولد شد، در دبیرستان علوم برانکس تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۸ مدرک کارشناسی ریاضی و فیزیک را از کالج شهری نیویورک دریافت کرد. سپس به تحصیل در دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک ادامه داد و در سال ۱۹۷۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم رایانه دریافت کرد و در سال ۱۹۷۳ با مدرک پی اچ دی فارغ التحصیل شد. حرفه. اشنایدرمن کار آکادمیک خود را در دانشگاه ایالتی نیویورک در فارمینگدیل در سال ۱۹۶۸ به عنوان مدرس در بخش پردازش داده ها آغاز کرد. در آخرین سال قبل از فارغ التحصیلی، او مدرس بخش علوم رایانه دانشگاه استونی بروک (که در آن زمان دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک نامیده می شد) بود.