Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرامه یک شهر در آلمان است که در وولفنبوتل واقع شده است. کرامه ۹۹۴ نفر جمعیت دارد.
کروتندورف یک شهر در آلمان است که در ارتسگبیرگسکرایس واقع شده است. کروتندورف ۴٬۵۶۴ نفر جمعیت دارد.
کونوالد یک شهر در آلمان است که در باوتسن واقع شده است. کونوالد ۵٬۴۳۹ نفر جمعیت دارد.
شام یک ناحیه در آلمان است که در فالتس علیا واقع شده است. شام ۱۳۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
دستور دفع کشتی های خارجی یک قانون بود که توسط شوگون سالاری توکوگاوا در سال ۱۸۲۵ صادر شد. بر اساس این قانون تمامی کشتی هایی که به آب های ژاپن نزدیک می شدند باید پس راندن می شدند. برای نمونه در سال ۱۸۳۷ در حادثه موریسون یک کشتی تجاری مورد حمله قرار گرفت. این قانون در سال ۱۸۴۲ لغو شد.
توکوگاوا ناری آکی ; – ) سیاستمدار و دایمیو از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا در دوره باکوماتسو بود. وی نهمین ارباب قلمرو میتو امروزه استان ایباراکی بود. پدر او توکوگاوا هاروتوشی نام داشت. پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، هفتمین پسر توکوگاوا ناری آکی بود. با این حال، توکوگاوا یوشینوبو از خانواده ای متفاوت از توکوگاوا ناری آکی در نظر گرفته می شود، زیرا او توسط خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا به فرزندی پذیرفته شد و به عنوان پانزدهمین شوگون منصوب شد. او از طرفداران اصلاحات در ژاپن بود. او می خواست امپراتور و اربابان فئودال را توانمند سازد، ملت را متحد کند، تکنیک های نظامی و صنعتی غربی را برای تقویت دفاع ملی اتخاذ کند و بیگانگان را از ژاپن دور نگه دارد. در سال ۱۸۲۹، ناری آکی رئیس قلمرو میتو شد و یک برنامه اصلاحات را اجرا کرد که امور مالی و اداری تیول را سازماندهی مجدد کرد، کارهای عمومی انجام داد، صنایع آهن و کشتی سازی را آغاز کرد و تکنیک های نظامی غربی را معرفی کرد. در سال ۱۸۵۳، هنگامی که دریاسالار متیو سی. پری از نیروی دریایی ایالات متحده به ژاپن رسید، دولت از ناری آکی نظرخواهی کرد. ناری آکی خواستار عدم اعطای امتیاز
شد. پس از امضای پیمانی با پری در سال بعد، ناری آکی رئیس یک گروه بانفوذ شد که خواستار اصلاح شوگون سالاری بودند. وقتی دولت بدون رضایت امپراتور، معاهده ای برای برقراری تجارت بین ایالات متحده و ژاپن منعقد کرد، ناری آکی آن را خیانت به سنت ژاپنی خواند و به آن حمله کرد. شوگون این را به عنوان نافرمانی تلقی کرد و به ناری آکی و گروهش دستور بازنشستگی داد. زندگی. توکوگاوا ناری آکی، معروف به «ارباب خشمگین»، نهمین رئیس خاندان میتو توکوگاوا بود. خاندان میتو توکوگاوا یکی از گوسانکه های توکوگاوا» (سه خاندانی که پس از خاندان شوگون در دوره ادو، دومین رتبه عالی را داشتند: خاندان میتو توکوگاوا، خاندان اوواری توکوگاوا و خاندان کیشو توکوگاوا) بود. جد خاندان توکوگاوا توکوگاوا یوریفوسا، یازدهمین پسر توکوگاوا ایه یاسو بود. توکوگاوا ناری آکی سومین پسر توکوگاوا هاروتوشی، هفتمین رئیس خاندان میتو توکوگاوا بود. در حالی که برادرانش به فرزندی پذیرفته شده بودند، توکوگاوا ناری آکیِ که بسیار باهوش بود دوران کودکی خود را به تنهایی و به عنوان هم خانه پسر ارشد، توکوگاوا ناریتومو، هشتمین رئیس خانواده میتو توکوگاوا، گذراند. توکوگاوا ناری آکی در سال
۱۸۰۰ (کانسی ۱۲) به عنوان سومین پسر توکوگاوا هاروتوشی، هفتمین ارباب قلمرو میتو (استان ایباراکی امروزی) متولد شد. تصمیم گرفته شد که ارباب بعدی قلمرو، برادر بزرگتر، توکوگاوا نارینوبو، باشد و دو برادر دیگر توسط خانواده های دیگر به فرزندی پذیرفته شدند. در سال ۱۸۲۹ (بونسی ۱۲)، پس از فراز و نشیب های فراوان، او نهمین ارباب شد. او بلافاصله اصلاحاتی را در حکومت قلمرو آغاز کرد. اولین کاری که توکوگاوا ناری آکی انجام داد تأسیس مدارس هان، کودوکان (میتو) (شهر میتو، استان ایباراکی) بود. این مدرسه صرف نظر از جایگاه اجتماعی، برای همه آزاد است و فرصت هایی را برای تسلط بر هنرهای رزمی و تحصیلات علمی فراهم می کند و افراد با استعدادی را پرورش می دهد که می توانند در اداره قلمرو مشارکت داشته باشند. او همچنین کایراکوئن (واقع در میتو، استان ایباراکی) را ساخت و آن را به عنوان مکانی برای آموزش معنوی و آرامش، به روی مردم قلمرو خود گشود تا در کنار کودوکان، بر اساس ایده «ایشیچو ایشی» (سفت و شل کردن) از آن استفاده کنند. علاوه بر این، توکوگاوا ناری آکی افراد را بر اساس توانایی هایشان منصوب می کرد و افرادی مانند فوجیتا توکو، محقق میتوگاکو را ا
نتخاب کرد. او سیستم پرسنلی خود را با هدف احیای مناطق روستایی اصلاح کرد. نگرانی برای دفاع ساحلی و سرکوب بودیسم. در حالی که توکوگاوا ناری آکی سخت تلاش می کرد تا حکومت حوزه را اصلاح کند، علاقه زیادی به دفاع دریایی برای مقابله با قدرت های غربی نیز نشان می داد. محرک این امر حادثه ای در سال ۱۸۲۴ (بونسی ۷) بود که در آن یک کشتی شکار نهنگ از انگلستان در ساحل حوزه میتو پهلو گرفت. پس از آن، توکوگاوا ناری آکی یک توپ ریخت و آن را در ناکامیناتو نصب کرد. با این حال، حتی هنگام ریختن این توپ، شخصیت خشن توکوگاوا ناری آکی کاملاً نمایان بود. توکوگاوا ناری آکی در اصل پیرو مکتب فکری میتو بود که طرفدار «احترام به خدایان و لغو بودیسم» بود و بودیسم را دوست نداشت. به همین دلیل، او ۱۹۰ معبد را در قلمرو خود ویران کرد و ناقوس ها و سایر مواد مورد نیاز برای ساخت توپ ها را مصادره کرد. در همان زمان، معابد بدون کاهنان ارشد را نیز لغو کرد. توکوگاوا ناری آکی به دلیل سرکوب شدید بودیسم، خشم راهبان را برانگیخت و همچنین توسط قدرت های موجود به عنوان دشمن تلقی می شد، زیرا او به دلیل انجام مکرر آموزش های نظامی در مقیاس بزرگ، توسط شوگون سالاری ادو به خ
یانت مظنون بود. علاوه بر این موارد، توکوگاوا ناری آکی بارها به شوگون سالاری شکایت کرده بود و در سال ۱۸۴۴ (تنپو ۱۵/دوره کوکا ۱)، دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه یوشی، دستور داد که او را در حصر خانگی قرار دهند. در این زمان، توکوگاوا ناری آکی مقام اربابی قلمرو را به پسر ارشدش، توکوگاوا یوشی آتسو، واگذار کرد و از اداره قلمرو بازنشسته شد. توکوگاوا ناری آکی، که در اخراج بیگانگان پشتکار داشت، به قهرمانی برای مردم عادی تبدیل شد. با این حال، تنها قدرت های موجود مانند شوگون سالاری بودند که از توکوگاوا ناری آکی خوششان نمی آمد و اکثر ساکنان قلمرو از او حمایت می کردند. به ویژه، دهقانانی که از طریق نقشه برداری از زمین و سایر اقدامات انجام شده به عنوان بخشی از اصلاحات قلمرو از فقر رهایی یافته بودند، نتوانستند در مورد رفتار نامناسب توکوگاوا ناری آکی سکوت کنند و جنبشی خواستار بازگشت او گسترش یافت. به لطف این، توکوگاوا ناری آکی در سال ۱۸۴۶ از تعلیق آزاد شد (کوکا (دوره) ۳) و در سال ۱۸۴۹ اجازه یافت به حکومت قلمرو بازگردد (کائی ۲). در آن زمان، توکوگاوا ناری آکی به طور فعال با اربابان فئودال جوان تر، مانند شیمازو ناری آکیرا، یازدهمی
ن ارباب قلمرو ساتسوما (استان کاگوشیما امروزی)، در مورد اخراج بیگانگان و دفاع ساحلی تبادل نظر می کرد. او در این زمینه ها پیشگام بود و چهره ای مورد اعتماد به شمار می رفت. مخالفت با ورود خارجیان. پس از ورود متیو سی. پری آمریکایی در سال ۱۸۵۳ (کائی ۶)، توکوگاوا ناری آکی دادخواستی را به شوگون سالاری ادو ارائه داد و در آن خواستار بیرون راندن کشتی های سیاه شد. او همچنین توپ ها و مهمات را نیز اهدا کرد. در نتیجه، شوگون سالاری، توکوگاوا ناری آکی را به عنوان «مشاور دفاع ساحلی» منصوب کرد. شهروندان ادو که از ورود مرموز کشتی های سیاه شوکه شده بودند، خوشحال شدند. توکوگاوا ناری آکی، که پس از انتصاب به شورای دفاع دریایی به یک قهرمان تبدیل شده بود، در سراسر ادو در چاپ های نیشیکی-ای به سبک ژوگه کونگ مینگ، استراتژیست نظامی مشهور چینی، به تصویر کشیده شده بود. این حکایت نشان می دهد که توکوگاوا ناری آکی حضوری اطمینان بخش برای مردم و همچنین شخصیتی کاریزماتیک داشت. توکوگاوا ناری آکی، که از حامیان سرسخت اخراج بیگانگان بود، با ای نائوسوکه، که ارباب قلمرو هیکونه (استان شیگای امروزی) بود و همچنین به عنوان مشاور ارشد شوگون سالاری خدمت می ک
رد، بر سر موضوع جانشینی شوگون سیزدهم، توکوگاوا ایه سادا، و موضوع تحریم امپراتوری (چوکیو: اجازه از امپراتور) پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن، درگیر شد. پس از آن، به دلیل ظلم و ستم شوگون سالاری که به پاکسازی آنسی معروف است، در سال ۱۸۵۹ (آنسی ۶) به او دستور داده شد که در میتو در حصر خانگی دائمی زندگی کند. در سال ۱۸۶۰ (هفتمین سال [آنسی/اولین سال مانئن)، توکوگاوا ناری آکی در میتو درگذشت. گمان می رود که علت مرگ او سکته قلبی بوده باشد. علاقه به گوشت گاو. توکوگاوا ناری آکی به دلیل شخصیت خشنش به عنوان «ارباب خشن» شناخته می شد، اما این نیز درست است که به دلیل همین شخصیت، او ابتکار عمل و مهارت برجسته ای در اداره قلمرو نشان داد و به عنوان «حاکم بزرگ» مورد ستایش قرار گرفت. گفته می شود که دستاوردهای باورنکردنی توکوگاوا ناری آکی ممکن است تا حدی به دلیل عشق بی رقیب او به گوشت بوده باشد. اگرچه خوردن گوشت در دوره ادو تابو بود، اما توکوگاوا ناری آکی به طور فعال گوشت گاو می خورد. شاید به این دلیل که او از طریق خوردن گوشت استقامت خود را افزایش داده بود، می توانست به عنوان ارباب میتو با قدرت حرکت کند. گوشت گاو همچنین ب
اعث نزاعی بین توکوگاوا ناری آکی و ای نائوسوکه شد. خانواده ایی عادت داشتند گوشت گاو خوابانده شده در میسو را به شوگون سالاری توکوگاوا و توکوگاوا گوسانکه، از جمله خانواده میتو توکوگاوا، هدیه دهند، اما وقتی ای نائوسوکه، که یک بودایی معتقد بود، به مقام فئودالی رسید، این رسم منسوخ شد. در پاسخ، توکوگاوا ناری آکی بارها نامه هایی به قلمرو هیکونه فرستاد و از آنها خواست که هر سال گوشت گاوی را که مشتاقانه منتظرش بود برایش بفرستند، اما ای نائوسوکه حرف او را جدی نگرفت. یک داستان جایگزین وجود دارد که ادعا می کند کینه گوشت گاو منجر به حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) شد، که در آن سامورایی میتو، ای نائوسوکه را در سال ۱۸۶۰ (سال هفتم آنسی/سال اول مان آن) ترور کرد. البته، علت اصلی این حادثه درگیری با جناح سوننو جوی به رهبری قلمرو میتو بود. با این حال، این حکایت در مورد گوشت گاو در کتاب «جنگ حزب قلمرو میتو» که توسط یک سامورایی سابق قلمرو میتو در سال ۱۸۹۳ نوشته شده است (میجی ۲۶) نیز ثبت شده است. اگرچه این حادثه علت مستقیم حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) نبود، اما وقتی سامورایی های قلمرو میتو که زیردست توکوگاوا ناری آکی بودند از آن مطلع شدند، ممک
ن است خشم آنها را علیه ای نائوسوکه بیشتر کرده باشد. فرزندخواندگی پسر هفتم. در سال ۱۸۴۷ بود که شوگون سالاری توکوگاوا به قلمرو میتو، یکی از گوسانکه (سه شاخه اصلی خاندان توکوگاوا)، نزدیک شد، با این ایده که شیچیرومارو (هبعدها با نام یوشینوبو شناخته شد) برای فرزندخواندگی در نظر گرفته شده، تا جانشین و وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا شود. در آن زمان، هم شوگون سالاری توکوگاوا و هم خانواده هیتوتسوباشی از نوادگان خاندان کی توکوگاوا بودند که از زمان هشتمین شوگون، توکوگاوا یوشیمونه، از بین اعضای آنها انتخاب می شد. توکوگاوا ایه یوشی که شهرت هوش شیچیرومارو را شنیده بود، می خواست او جانشین خانواده هیتوتسوباشی شود که جایگاه ریاستشان خالی بود. پدرش، ناری آکی، از این رویکرد شوگون سالاری شگفت زده و گیج شده بود. ناری آکی نظر مثبتی نسبت به توانایی های شیچیرومارو داشت و می خواست او را نزدیک خود نگه دارد تا در صورت بروز هرگونه اتفاقی برای ارباب میتو (که در آن زمان پسرش توکوگاوا یوشی آتسو بود) از او محافظت کند. با این حال، او نمی توانست خواسته های شوگون را رد کند، بنابراین در اوت همان سال، شیچیروماروی ۱۱ ساله، میتو را به مقصد ادو ت
رک کرد تا به خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بپیوندد. در اول اکتبر، شیچیرومارو برای اولین بار با شوگون ایه شی ملاقات کرد. مادر واقعی شیچیرومارو، همسر ناری آکی، شاهدخت یوشیکو بود که از خانواده امپراتوری کیوتو بود. پدر یوشیکو شاهزاده آریسوگاوا و خواهر کوچکتر یوشیکو، همسر شوگون توکوگاوا ایه یوشی بود. به عبارت دیگر، همسر شوگون خالهٔ شیچیرومارو بود. در اولین ملاقاتشان، ایه یوشی از شیچیرومارو دربارهٔ چگونگی کشاورزی در میتو، کتاب هایی که خوانده و غیره پرسید که شی چیرومارو با صراحت پاسخ داد. پس از این دیدار ایه یوشی به شی چیرومارو علاقه زیادی پیدا کرد.
آبه ماساهیرو ; – ) مشاور ارشد (روجو) در شوگون سالاری توکوگاوا در دوره باکوماتسو در ژاپن در هنگام ورود متیو سی. پری به خلیج توکیو به منظور گشودن ژاپن به جهان خارج بود. آبه در امضای نهایی عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۴ نقش مهمی داشت. آبه خود این معاهده را امضا نکرده یا شخصاً در مذاکرات شرکت نکرد؛ بلکه این کار توسط نمایندهٔ تام الاختیار او هایاشی آکیرا انجام شد. عنوان رسمی دیگر او ایسه نو کامی بود. سفر پری و عواقب بعدی. در سال ۱۸۵۲، افسر فرمانده دریایی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ناخدا متیو سی. پری توسط سیزدهمین رئیس جمهور آمریکا میلارد فیلمور (۹ ژوئیه ۱۸۵۰ – ۴ مارس ۱۸۵۳) به فرماندهی یک اسکادران ناوهای جنگی به ژاپن فرستاده شد. پرزیدنت فیلمور، پری را در مورد تهدید یا استفاده از زور منع کرده بود. به عنوان یک وکیل، فیلمور اعتقاد داشت که شوگون سالاری توکوگاوا پاسخ منطقی به نگرانی های آمریکا در مورد غرق شدن دریانوردان آمریکایی در سواحل ژاپن و نیاز به بازگرداندن ماهیگیران ژاپنی غرق شده در سواحل آمریکا خواهد داد. هنوز هم پری، که یک نظامی بود و خودش در اثر شرکت در جنگ سخت گیر شده بود، تصمیم گرفت تا از تاکتیک های بلوف
با نقض آشکار خواسته های فیلمور استفاده کنند. عصر ۸ ژوئیه ۱۸۵۳ پری با چهار کشتی جنگی وارد اوراگا، کاناگاوا، در دهانه خلیج ادو (خلیج توکیو) شد. پس از امتناع از درخواست های ژاپن مبنی بر ادامه راه خود به بندر ناگاساکی، بندر تعیین شده برای ارتباط خارجی، و پس از تهدید به ادامه مسیر مستقیم به سمت ادو، ر و سوزاندن پایتخت کشور در صورت لزوم، به وی اجازه داده شد در ۱۴ ژوئیه در نزدیکی کوریهاما، یوکوسوکا پهلو بگیرد و نامه خود را تحویل ژاپن دهد. علیرغم سال ها بحث در مورد سیاست انزوای ژاپن، سفر پری بحث و جدال بزرگی را در بالاترین سطوح شوگون سالاری توکوگاوا ایجاد کرد. شوگون وقت، توکوگاوا ایه یوشی، چند روز پس از عزیمت پری درگذشت و پسر کوچک بیمار او، توکوگاوا ایه سادا جانشین وی شد، و دولت مؤثر را به دست شورای بزرگان (روجو) به رهبری آبه ماساهیرو سپرد. آبه احساس کرد که در حال حاضر مقاومت ژاپن در برابر خواسته های آمریکا با نیروی نظامی ژاپن غیرممکن است و با این حال در چنین شرایط بی سابقه ای تمایلی به اقدام بر پایه نظر خود نداشت. آبه در تلاش برای مشروعیت بخشیدن به هر تصمیمی که اتخاذ شود، از همه دایمیو ها (اربابان فئودالی) نظرخواهی
کرد. این اولین باری بود که شوگون سالاری توکوگاوا اجازه می داد یک تصمیم گیری مورد بحث عمومی قرار گیرد که نشان از ضعیف و بلاتکلیفی شوگون سالاری داشت. نتایج این نظرسنجی همچنین نتوانست پاسخی قاطع به آبه بدهد، از ۶۱ پاسخ دریافت شده، ۱۹ موافق پذیرش خواسته های آمریکا و ۱۹ مخالف بودند. از بقیه، ۱۴ پاسخ مبهم بوده و از جنگ احتمالی ابراز نگرانی کردند، هفت پیشنهاد دادن امتیازات موقت و دو نفر نیز توصیه کردند که آنها به سادگی با هر آنچه تصمیم گرفته شود همراه خواهند بود. پری بار دیگر در ۱۳ فوریه ۱۸۵۴ با نیروی بیشتر ۸ کشتی جنگی بازگشت و به صراحت اعلام کرد که تا زمانی که پیمانی امضا نشود ژاپن را ترک نخواهد کرد. مذاکرات از ۸ مارس آغاز شد و حدود یک ماه ادامه داشت. طرف ژاپنی تقریباً به همه خواسته های پری تن دادند، به استثنای یک توافق نامه تجاری که از معاهدات قبلی آمریکا با چین الگوبرداری شده بود و پری موافقت کرد آن را به بعد موکول کند. بحث اصلی در مورد انتخاب بندر برای گشودن بود و پری قاطعانه بندر ناگاساکی را رد کرد. عهدنامه کاناگاوا در ۳۱ مارس در کاناگاوا-جوکو، مجاور شهر آینده یوکوهاما امضا شد. آبه خود معاهده را امضا نکرده یا
شخصاً در مذاکرات شرکت نکرد. این کار توسط نماینده تام الاختیارش هایاشی آکیرا انجام شد. به زودی معاهدات مشابه با امپراتوری روسیه، پادشاهی هلند و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند منعقد شد.
نبرد تنگه شیمونوسکی یک نبرد دریایی بود که در ۱۶ ژوئیه ۱۸۶۳ مابین یواس اس وایومینگ (۱۸۵۹) متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و دایمیوی قلمروی چوشو بنام موری تاکاچیکا در شیمونوسکی، یاماگوچی در جنوب ژاپن درگرفت. زمینه. در سال ۱۸۶۳، امپراتور ژاپن، امپراتور کومی، با شکستن قرن ها سنت امپراتوری و ناراضی از گشودن ژاپن به ایالات متحده و اروپا، شروع به ایفای نقش فعال در امور دولت کرد و در دستوری که در ۱۱ مارس و ۱۱ آوریل، ۱۸۶۳ صادر شد، فرمان اخراج اجنبی ها را داد. قلمروی چوشو تحت فرمانروایی خاندان موری بود و تنگه شیمونوسکی در این قلمرو قرار داشت، خاندان موری این دستور را پیروی کرده و شروع به اقدام برای اخراج همه خارجی ها تا تاریخ تعیین شده، ۱۰ مه در تقویم قمری گاه شماری قمری برابر با اول ماه ژوئیه سال ۱۸۶۳ میلادی کردند. خاندان موری به طور آشکارا از شوگون سالاری توکوگاوا سرپیچی کرد و به نیروهای خود دستور داد بدون هشدار به تمام کشتی های خارجی که از تنگه شیمونوسکی بین هونشو عبور می کنند بدون اخطار شلیک کنند.
توماس فرانسیس (؛ – ) دانشمند در زمینه ویروس شناسی و همه گیرشناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پژوهش پزشکی بالینی لسکر-دی بیکی شده است.
یوزف کارل پیتر نکرمان (زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۱۲ – درگذشتهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۲) یک سوارکار مرد اهل کشور آلمان و قهرمان المپیک بود. او در چهار المپیک ۱۹۶۰، ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ موفق به دریافت مدال شد. بعدها نکرمان یکی از اعضای کمیتهٔ ملی المپیک آلمان غربی شد. وی همچنین مؤسس و مالک شرکت پست آلمان به نام نکرمان "آگ" در سال ۱۹۳۸ بود. همچنین دختر نکرمان اوا ماریا پراخت و همین طور نوه اش مارتینا پراخت نیز سوارکاران المپیکی بودند.
شورش میتو یا شورش تنگوتو یک جنگ داخلی بود که در قلمرو میتو مابین مه ۱۸۶۴ تا ژانویه ۱۸۶۵ رخ داد. این شورش به پیروی از سوننو جوئی (حرمت گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی) و ضد شوگون سالاری توکوگاوا بود. درگیری داخلی در قلمرو میتو که در سال ۱۸۶۴ آغاز شد، به جنگ تبدیل شد و یوشینوبو، هفتمین پسر توکوگاوا ناری آکی که توسط خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا به فرزندی پذیرفته شده بود، مجبور به انتخاب دشواری شد. زمینه. ظهور گروه های افراطی که طرفدار بازگرداندن امپراتور و اخراج بیگانگان بودند. از زمان ورود کشتی های سیاه، تهدیدهای کشورهای خارجی در سراسر ژاپن شنیده می شد. شعاری که در آن زمان توسط میهن پرستان سر داده می شد «سوننو جوئی» بود. این ایده ای بود که از قلمرو میتو سرچشمه گرفته بود. ارباب قلمرو میتو، توکوگاوا ناری آکی، و محقق قلمرو میتو، فوجیتا توکو، که نظریه سوننو جوئی را در کتاب ها و سایر رسانه ها موعظه می کرد، به نمادهای جنبش سوننو جوئی تبدیل شدند. این روند منجر به ظهور یک گروه رادیکال به نام حزب تنگو در قلمرو میتو شد. نظریه های مختلفی وجود دارد، اما گفته می شود که حزب تنگو اصطلاحی تحقیرآمیز به معنای «تازه واردانی که متکب
ر هستند» بوده است. به عبارت دیگر، این نام یک حزب واحد نبود، بلکه به طور کلی به «کسانی که تنگو شده اند» اشاره داشت. از سوی دیگر، در میان میهن پرستان درون حزب تنگو، گفته می شود که این اصطلاح به معنای «کسانی که اعمال قهرمانانه ای فراتر از آنچه از یک انسان انتظار می رود انجام می دهند» بوده است. شخصیت اصلی در میان میهن پرستانی که به عنوان حزب تنگو شناخته می شدند، پسر چهارم توکو فوجیتا، فوجیتا کوشیرو بود. او با میهن پرستان طرفدار امپراتوری و ضد خارجی در سراسر کشور تعامل داشت و برای کمپین ها و جمع آوری کمک های مالی در مکان های مختلف سخت تلاش کرد. او همچنین شروع به برنامه ریزی برای تشکیل ارتش علیه قلمرو چوشو کرد و به تدریج رادیکال تر شد. در همین زمان، او دو بار با ایچی شیبوساوا، که بعدها پدر سرمایه داری مدرن ژاپن شد، ملاقات کرد. ایچی شیبوساوا، فوجیتا کوشیرو را «مردی خردمند که از شنیدن یک چیز، ده چیز می داند» توصیف کرد. شوننو جوئی در قلمرو میتو. قلمرو میتو شاید برجسته ترین قلمرویی باشد که تاریخ اواخر دوره ادو را رهبری کرده است. به عنوان قلمرویی که میتوگاکو، بزرگ ترین منبع حمایت از امپراتور و اخراج بیگانگان، را در بر م
ی گرفت، نقشی تاریخی در رهبری جنبش سوننو جوئی ایفا کرد. در نتیجه، توکوگاوا ناری آکی، ارباب قلمرو میتو، و محقق کنفوسیوسی مورد اعتماد او، فوجیتا توکو، مورد احترام میهن پرستان سوننو جوئی در سراسر کشور قرار گرفتند، اما در واقعیت آنها تضاد و هسته درگیری بزرگی را در درون قلمرو پنهان کرده بودند. توکوگاوا ناری آکی ارباب قلمرو میتو بود که اصلاحات سیاسی معروف به اصلاحات تنپو را انجام داد. در طی این فرایند، او سامورایی های رده بالا را از طبقات اشرافی برکنار کرد و در عین حال به سامورایی های رده پایین ارتقاء شغلی زیادی داد. با این حال، این تغییر پرسنل باعث ایجاد اصطکاک در درون قلمرو میتو شد و سامورایی های منتقد اصلاحات، سامورایی های ارتقا یافته را با «تِنگُو» خطاب کردن، مسخره می کردند. بسیاری از اصلاح طلبان، سامورایی های رده پایین بودند و آنها را به خاطر تازه به دوران رسیده هایی که مغرور و متکبر شده اند، مورد انتقاد قرار می دادند. اگرچه قلمرو میتو درگیری های داخلی داشت، اما با ابتکار عمل قوی توکوگاوا ناری آکی، تاریخ پایان دوره ادو را رهبری کرد. با این حال، بر سر مسئله جانشینی شوگون و تأیید امپراتوری معاهده تجاری، با رقیب س
یاسی، تایرو (مقامی معادل نخست وزیر امروزی) ای نائوسوکه، وارد درگیری شدیدی شد. در نتیجه، توکوگاوا ناری آکی در اوت ۱۸۵۹ (آنسی ۶) با حصر خانگی دائمی به شدت مجازات شد. این واقعه به عنوان پاکسازی آنسی شناخته می شود. در اوت سال بعد، ۱۸۶۰، توکوگاوا ناری آکی بدون عفو درگذشت، اما قلمرو میتو به دو گروه تقسیم شد: زمانی که او توسط دایمیوهای مرتبط و دایمیوهای خارجی (جناح هیتوتسوباشی) که به دنبال پیشرفت در حکومت شوگون سالاری بودند، به عنوان جانشین شوگون توصیه شد. از سوی دیگر، دایمیوهای فودای که تا آن زمان مسئول دولت شوگون سالاری بودند، از توکوگاوا یوشیتومی، ارباب قلمرو کیشو (جناح نانکی) حمایت می کردند. مبارزه بر سر جانشینی با پیروزی جناح نانکی پایان یافت و یوشیتومی، که اکنون با نام توکوگاوا ایه موچی شناخته می شود، چهاردهمین شوگون شد، اما درگیری بین دو جناح پایان نیافت و منجر به پاکسازی آنسی شد. یوشینوبو هرگز نمی خواست شوگون شود، اما درگیر عواقب آن شد و به او دستور بازنشستگی و حبس خانگی داده شد. پس از ترور ای نائوسوکه در بیرون دروازه ساکورادامون، یوشینوبو از بازداشت خانگی آزاد شد، اما از نظر سیاسی قدرت به او بازگردانده نشد.
با این حال، با حمایت قلمرو ساتسوما، که با حمایت اقتدار دربار امپراتوری (فرستادگان امپراتوری) در امور پرسنلی شوگون سالاری مداخله می کرد، او در ژوئیه ۱۸۶۲ به عنوان سرپرست شوگون منصوب شد و دوباره وارد صحنه سیاسی شد. در آن زمان، یوشینوبو دوباره خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا را به ارث برده بود و هم در ظاهر و هم در واقعیت به خدمت فعال بازگشته بود. در آن زمان، دربار امپراتوری به شدت از شوگون سالاری می خواست که معاهده ها را نقض کرده و بیگانگان را اخراج کند. شوگون سالاری برای کسب اجازه از امپراتور کومی، که فردی ضدبیگانه بود، برای اینکه خواهرش، شاهدخت کازونومیا، را به همسری توکوگاوا ایه موچی درآورد، قول داده بود که معاهدات تجاری منعقد شده با قدرت های غربی را نقض کرده و بیگانگان را اخراج کند. قلمرو چوشو با استفاده از این وعده به عنوان سپر، شوگون سالاری را به شدت ترغیب کرد که بیگانگان را اخراج کند و موقتاً رهبری اوضاع سیاسی را به دست گرفت. دلایلی که کیکی از نقض پیمان و اخراج خارجی ها حمایت می کرد. هنگامی که قلمرو چوشو در کودتای ۱۸ اوت ۱۸۶۳ قدرت را از دست داد، اربابان فئودالی که قصد ورود به سیاست ملی را داشتند، از جمله قلم
رو ساتسوما که مغز متفکر کودتا بود، به توکیو آمدند. آنها قصد داشتند به جای قلمرو چوشو، رهبری اوضاع سیاسی را در دربار امپراتوری به دست بگیرند. یوشینوبو که در زمان کودتا در ادو بود نیز به کیوتو آمد. یوشینوبو در ابتدا با حمایت قلمرو ساتسوما (پدر ارباب قلمرو، شیمازو شیگه هیسا) به قدرت بازگردانده شده بود، اما او نسبت به تلاش های هیسامیتسو و افرادش برای پیشرفت در سیاست ملی محتاط شد. از آنجایی که یوشینوبو همچنین عضوی از خانواده توکوگاوا بود، نمی خواست دایمیوهای توزاما در سیاست ملی شرکت کنند. در آن زمان، بزرگ ترین مسئله سیاسی هنوز مسئله نقض پیمان و اخراج بیگانگان بود. اگرچه قلمرو چوشو از قدرت کنار گذاشته بود، اما سیاست نقض پیمان و اخراج بیگانگان که شوگون سالاری به امپراتور وعده داده بود، همچنان پابرجا بود. با این حال، یک درک مشترک بین شوگون سالاری و خاندان های مختلف وجود داشت که این امر واقع بینانه نیست، زیرا می تواند منجر به جنگ با سایر کشورها شود. کِیکی در نهایت جرئت کرد و از شکستن پیمان و اخراج بیگانگان حمایت کرد زیرا این چیزی بود که امپراتور به شدت آرزویش را داشت و راهی مناسب برای جلب اعتماد او بود. کِیکی خود علاق
ه زیادی به تمدن غرب داشت و چیزی جز حامی گشودن کشور نبود. یوشینوبو که با حمایت از نقض پیمان و اخراج بیگانگان، اعتماد امپراتور را جلب کرده بود، در ۲۵ مارس ۱۸۶۴ از سمت خود به عنوان سرپرست شوگون استعفا داد و توسط دربار امپراتوری به عنوان فرمانده کل گارد امپراتوری، بالاترین مقام در حفاظت از کاخ امپراتوری کیوتو، منصوب شد. می توان گفت که اعتماد امپراتور به یوشینوبو در این نقطه به اوج خود رسید. قیام حزب تنگو و حادثه کینمون. در ۲۷ مارس ۱۸۶۸، در قلمرو میتو، زادگاه خانواده یوشینوبو، جناح سوننو-جوئی، معروف به حزب تنگو، به رهبری سامورایی قلمرو میتو، فوجیتا کوشیرو (پسر چهارم فوجیتا توکو)، ارتشی را در کوه تسوکوبا گرد هم آوردند. هدف آنها تشویق شوگون سالاری به اخراج بیگانگان بود. حزب تنگو به معبد نیکو توشوگو، مکانی مقدس برای خانواده توکوگاوا، رفتند تا برای اخراج بیگانگان دعا کنند و سعی کردند از نیکو به کل کشور متوسل شوند تا اخراج بیگانگان را اجرا کنند. با این حال، پشت سر آنها قلمرو چوشو قرار داشت که در یک آشوب سیاسی برکنار شده بود و به دنبال بازپس گیری قدرت از دست رفته خود بود. گفته می شود که آنها بودجه نظامی را نیز تأمین می
کردند. شوگون سالاری به حوزه های مختلف در شمال کانتو دستور داد تا شورش را سرکوب کنند، اما سامورایی های قلمرو میتو که با تنگوتو مخالف بودند به نیروهای سرکوب پیوستند و قلمرو میتو وارد وضعیت جنگ داخلی شد. میدان های نبرد فراتر از قلمرو حوزه میتو به ولایت های ولایت هیتاچی و ولایت شیموتسوکه گسترش یافت و شمال کانتو بیش از شش ماه در آشوب بود. در همین زمان، افرادی در قلمرو خاندان هیتوتسوباشی در منطقه کانتو سفر می کردند تا رونین ها (روشی) را که می توانست در نیروی رزمی خاندان هیتوتسوباشی مفید باشد، جمع آوری کنند. این افراد شیبوساوا ایچی (Shibusawa Eiichi) و پسرعمویش شیبوساوا سیچیرو (Shibusawa Seiichiro) بودند که به تازگی به عنوان ملازمان یوشینوبو منصوب شده بودند. ایچی و رفقایش سفر خود را در اواخر ژوئن آغاز کردند، اما آنها نتوانستند به اندازه ای که امیدوار بودند، افراد را جمع آوری کنند. دلیل این امر پیوستن بسیاری از آنها به حزب تنگو بود. در همین زمان، اوضاع در کیوتو، جایی که یوشینوبو در آن بود، نیز آشفته بود. در ۵ ژوئن، شینسنگومی به میهن پرستان سوننو جوئی حمله کرد (حادثه ایکه دایا). قلمرو چوشو که از کیوتو اخراج شده بود، ب
سیاری از ملازمانش را به کیوتو نفوذ داد و به آنها اجازه داد تا وارد عمارت های اشراف و سایر خاندان ها شوند و برای بازگرداندن قدرت خود تلاش می کردند. حادثه ایکه دایا جرقه ای بود که منجر به حادثه کینمون شد، که حدود یک ماه و نیم بعد رخ داد. هیرائوکا انشیرو، که به عنوان دستیار نزدیک کیکی شناخته می شد و از ملازمان ارشد خاندان هیتوتسوباشی بود که شیبوساوا را به عنوان ملازم کیکی ارتقا داده بود، نیز در شب ۱۶ ژوئن در کیوتو ترور شد. کیکی حامی کشورگشایی بود و قصد اخراج بیگانگان را نداشت، اما سامورایی های قلمرو میتو که از طرفداران فرقه سوننو جوئی بودند و هرگز چنین چیزی را تحمل نمی کردند، و با دیدی خصمانه به کیکی می نگریستند و معتقد بودند دلیل اینکه او حاضر به شکستن پیمان و اخراج بیگانگان نیست، این است که توسط هیرائوکا انشیرو، که طرفدار کشورگشایی بود، به دام افتاده است. آنها فرض کردند که هیرائوکا خائن است و او را ترور کردند، به این امید که یوشینوبو سپس پیمان را بشکند و بربرها را اخراج کند. در ۱۹ ژوئیه، قلمرو چوشو سرانجام به کیوتو (حادثه کینمون) یورش بردند. آنها به کاخ امپراتوری که امپراتور در آن بود نزدیک شدند، اما یوشینوبو،