Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیش زمینه. پس از شکست فرانسه از ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم، این کشور به دو قسمت تقسیم شد. قسمتی از فرانسه تحت اشغال آلمان باقی ماند و قسمت دیگر تحت حکومت ویشی اداره می شد. طبق قرارداد متارکهٔ جنگ قرار شد که فرانسوی ها کشتی های جنگی خود را بدون سلاح و سوخت در بنادر خود نگهداری کنند. همان طور که قبلاً هم اشاره کردیم چرچیل گمان می کرد که امکان دارد آلمان این کشتی ها را به نیروی دریایی خود ملحق کند و از آنجا که فرانسه در آن زمان یک قدرت دریایی بزرگ بود این کار می توانست تعادل را در دریاها به ضرر متفقین به هم بزند. به همین دلیل بود که بریتانیا در نبرد مرسی الکبیر ناوگان فرانسه را در این بندر به توپ بست. در روز هشتم نوامبر ۱۹۴۲ متفقین تحت یک عملیات آبی-خاکی (عملیات مشعل) وارد خاک آفریقای شمالی شدند تا از آنجا به عنوان یک سکوی پرش برای حمله به جنوب اروپا استفاده کنند. آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین در اروپا، یک توافق محرمانه با دریاسالار دارلان، فرماندهٔ نیروی دریایی ویشی در شمال آفریقا، انجام داد که تحت آن دارلان به همراه ناوگانش به متفقین بپیوندد. هنگامی که جاسوسان هیتلر این خبر را به او دادند او بلافاصله تصمیم گر
فت تا تمامی خاک فرانسه را اشغال کند و کشتی های فرانسه را تحت کنترل خود بگیرد. مذاکرات سیاسی. مذاکرات بین دولت ویشی و رایش در روز ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ آغاز شد. طبق توافقهای صورت گرفته قرار شد تا بندر تولون به عنوان یک دژ دفاعی ویشی تحت حکومت ویشی باقی بماند. دریاسالار رایدر، فرماندهٔ نیروی دریایی هیتلر، فکر می کرد که افسران فرانسوی به خاطر غرور وطن پرستی خود اجازه نمی دهند که کشتی هایشان به دست متفقین بیفتد. او قصد داشت تا احساسات ضد انگلیسی را بین ملوانهای فرانسوی گسترش بدهد اما هیتلر قصد داشت که ابتکار عمل را در دست بگیرد و تمام ناوگان فرانسه را به غنیمت بگیرد. بعضی از افسران آلمانی با این نقشه مخالف بودند اما به هرحال دستورات اجرای آن در روز ۱۹ نوامبر صادر شد. واقعه ترسناکی که چرچیل از آن می ترسید در حال شکل گرفتن بود. تولون به محاصرهٔ سربازان آلمانی و ایتالیایی درآمد و دریاسالار آیفان، وزیر دریاداری حکومت ویشی، دستور داد تا از ورود آن ها به داخل تأسیسات نظامی ممانعت به عمل آید. او دستور داد تا خدمهٔ کشتی ها آماده باشند تا اگر سربازان محور وارد کشتی ها شدند خدمهٔ کشتی ها آن ها را غرق کنند. جنبه های فنی. در آن زما
ن ناوگان مستقر در تولون تحت فرمان دریاسالار ژان لابورد (۳۸ کشتی) و دریاسالار آندره مارکیز (۱۳۵ کشتی) بود. بر طبق قرارداد آتش بس بین فرانسه و آلمان قرار بود که کشتی ها در بندر بدون سوخت باشند اما ملوان های فرانسوی با دستکاری نشاندهندهٔ مخازن سوخت، آنقدر سوخت زده بودند تا کشتی ها بتوانند خود را تا سواحل آفریقا برسانند. به علت کمبود نفرات، ملوان ها ناچار بودند تا توپهای دفاع ساحلی و ضدهوایی را هم کنترل کنند که این مسئله جمع کردن ملوانان برای فراری دادن کشتی ها را مشکل ساخته بود. عملیات لیلا. نقشهٔ هیتلر این بود که با استفاده از لشکر هفتم زرهی، لشکر دوم زرهی اس. اس و چند واحد دیگر کنترل تمام کشتی های فرانسوی را یکجا به دست بگیرد تا آن ها نتوانند به متفقین ملحق شوند. قرار شد تا یک گروه رزمی مهندسی از نیروی دریایی به همراه گروه حمله باشد تا از غرق شدن کشتی ها توسط خدمهٔ آن ها جلوگیری کند. نقشهٔ آلمان ها یک حملهٔ گاز انبری ۳ شاخه بود. یک گروه باید از سمت شرق وارد تولون می شد تا سرفرماندهی دریاسالار مارکیز و انبار مهمات موریلون را اشغال کند. گروه دیگر از غرب وارد تولون می شد تا انبار مهمات اصلی و دفاع ساحلی را تسخیر
کند. نیروی دریایی آلمان هم باید در ساحل مستقر می شد تا از فرارکردن کشتی های فرانسوی به دریا جلوگیری کند و دهانهٔ بندر را مین ریزی کند. گروه رزمی اول در ساعت ۴ صبح روز ۲۷ نوامبر وارد بندر شدند ولی با مقاومت چندانی روبرو نگشتند. نیم ساعت بعد دریاسالار مارکیز دستگیرشده بود اما فرماندهٔ ستاد وی، دریادار رابین، توانست دیگر همکاران خود را از حمله با خبر کند. حملهٔ آلمان ها کاملاً غافلگیرکننده بود. دریادار دورنون توانست به دریاسالار لابورده، که بر روی عرشهٔ ناو سرفرماندهی استراسبورگ بود، خبر حملهٔ آلمان ها را برساند. لابورده به خدمهٔ کشتی ها پیغام داد که کشتی هایشان را غرق کنند و به هر آلمانی که قصد وارد شدن به کشتی ها را دارد شلیک کنند. بیست دقیقه بعد آلمان وارد مقر زیردریایی ها شدند و آن ها را به مسلسل بستند. بعضی از زیردریایی ها حرکت کردند تا در آب های عمیق تر خود را غرق کنند. نیروی اصلی آلمان ها یک ساعت از برنامهٔ اصلی عقب افتاده بود و زمانی که به دروازه های پایگاه رسیدند دژبانهای فرانسوی سعی کردند آن ها را بیشتر معطل کنند. در ساعت ۵:۲۰ تانک های آلمانی بالاخره وارد پایگاه شدند و استراسبورگ به بقیهٔ کشتی ها فرمان
غرق شدن را اعلام کرد. انفجار بمب و بازکردن دریچه های ورود آب در داخل کشتی ها آغاز شد. در ساعت ۶:۴۵ درگیری در نزدیک شناورهای استراسبورگ و فوش شروع شد که در نتیجه یک افسر و ۵ ملوان فرانسوی کشته شدند. فرانسوی ها توپهای شناورهای را به سمت تانک های آلمانی گرفتند و در نتیجه آلمان ها درخواست مذاکره کردند. آن ها از لابورده خواستند که تسلیم شود و کشتی خود را تحویل دهد اما او جواب داد که کشتی اش قبلاً غرق شده است. در نهایت آلمان ها توانستند ۳ ناوشکن و ۴ زیردریایی، ۳ کشتی غیرنظامی و چند کشتی از رده خارج شده را به غنیمت بگیرند. پی آمدها. عملیات لیلا به منظور در اختیار گرفتن ناوگان فرانسه توسط آلمان نازی به بن بست خورد. فرانسوی ها توانستند ۷۷ فروند شناور از جمله ۳ فروند نبردناو، ۷ فروند رزمناو، ۱۵ فروند ناوشکن، ۱۳ فروند قایق اژدرافکن، ۶ فروند کرجی، ۱۲ فروند زیردریایی، ۹ فروند قایق گاردساحلی، ۱۹ فروند کشتی کمکی، ۱ فروند کشتی آموزشی، ۲۸ فروند یدک کش را غرق کند. تعدادی از نبردناوهایی که غرق شدند از به روزترین کشتی های جنگی آن زمان به حساب می آمدند. ۳۹ فروند کشتی کوچک توسط آلمانی ها تسخیر شد که بیشتر آن ها قبلاً از کار افتاد
ه بودند. بعضی از کشتی ها تا چند روز در آتش می سوختند. سوخت کشتی ها چنان به دریا ریخته بود که تا ۲ سال بعد کسی نمی توانست در ساحل تولون شنا کند. تعدادی از زیردریایی های فرانسوی سعی کردند تا خود را به سواحل شمال آفریقا برسانند. زیر دریایی های کازابلانکا و مراسوین به الجزیره رسیدند، گلوری به اوران رسید. اریس به بارسلون رفت و ونوس در ورودی بندر غرق شد. یکی از شناورها به نام لئونور فرسنل نیز فرار کرد و به الجزیره رفت. دو گل فرماندهان نیروی دریایی ویشی را به خاطر اینکه اجازه ندادند تا کشتی ها به الجزیره فرار کنند نکوهش کرد. حکومت ویشی اقتدار و ناوگانش را از دست داد و قدرت چانه زنی خود در قبال آلمانی ها را را از دست داد. منابع. ویکی پدیا انگلیسی
بُت زبروچ یا سویاتُوید ("Worldseeker", , ، ) نام یک اثر قرن نهمی است که مجسمه ای از خدایان اسلاوی قدیم است. این بت یکی از معدود آثار قبل از مسیحیت در میان باورهای اسلاوی است. این ستون گاه مرتبط با خدای سوتوید در نظر گرفته شده ولی معنا و منظور دقیق آن هنوز مشخص نیست. تصور بر این است که سه ردیف از نقش برجسته نشان دهنده سه سطح از جهان اموات، دنیای فانی، آسمان، بزرگترین جهان که دنیای خدایان آسمانی است، باشد.
جین لابچنکو (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. متخصص در علم محیط زیست و اقیانوس و بوم شناسی که در دانشگاه ایالتی اورگن استاد و محقق است. علایق تحقیقاتی او، شامل فعل و انفعالات بین محیط زیست و رفاه انسانی، تنوع زیستی، تغییر آب و هوا و استفاده پایدار از اقیانوس ها و سیاره می باشد. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، او به عنوان رئیس اداره ملی اقیانوس و جوی تحت نظارت دبیر بازرگانی اقیانوس ها و اتمسفر عمل کرد. پس از استعفا از این اداره او اولین بازدیدکننده دانشگاه استنفورد در (مارس تا ژوئن ۲۰۱۳) بود. در ژوئن ۲۰۱۳، او به دانشگاه ایالتی اورگن بازگشت و قبل از اینکه توسط رئیس جمهور اوباما برای خدمت به تیم علوم او دعوت شود، در هیئت علمی قرار گرفت. زندگی نامه. لابچنکو در ۴ دسامبر ۱۹۴۷ در دنور، کلرادو به دنیا آمد و بزرگ شد. پدرش مایکل لابچنکو، جراح اهل کارولینای جنوبی، از نژاد اوکراینی، فرانسوی، انگلیسی، اسکاتلندی و ایرلندی بود و مادرش، لام تا دال لابچنکو، پزشک اطفال از داکوتای شمالی و مینه سوتا بود. لابچنکو در آکادمی سنت مریز (روستای چری هیلز)، یک دبیرستان دخترانه کاتولیک، تحصیل کرد. او دوران دانشگاهی خود را در کالج ک
لرادو و در کلرادو اسپرینگز، کلرادو سپری کرد و در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی خود را کسب کرد. در طول کالج، یک کلاس تابستانی در جانورشناسی بی مهرگان گذراند و در آزمایشگاه بیولوژی نیروی دریایی در جنگل وودز در ماساچوست، فعالیت کرد و علاقه خود را به بیولوژی و تحقیقات دریایی نشان داد. او در مدرسه فارغ التحصیلان دانشگاه ایالتی واشینگتن، جایی که او روش های تجربی و تکاملی را به اکولوژی دریایی پیوند داد و پایان نامه خود در مورد رقابت بین ستارگان دریایی را نوشت. لابچنکو با مدرک کارشناسی ارشد در سال ۱۹۷۱ و بعد از آن، دکترای خود را در سال ۱۹۷۵ در اکولوژی دریایی از دانشگاه هاروارد کسب کرد. فعالیت دانشگاهی. پس از اخذ دکتری. در سال ۱۹۷۵، لابچنکو به عنوان استادیار در دانشگاه هاروارد استخدام شد. در سال ۱۹۷۷، او و همسرش به دانشگاه ایالتی اورگان (OSU) در کوروالیس، اورگان نقل مکان کردند، جایی که او استادیار (۱۹۷۷–۱۹۸۲)، دانشیار (۱۹۸۲–۱۹۸۸) و استاد تمام (۱۹۸۸–۲۰۰۹، ۲۰۱۳ تا کنون) بود.
عباس علی داداش بیگ (۱۱۹۳ – ۵ آذر ۱۲۵۶) پدر رضاشاه و پدربزرگ محمدرضا پهلوی بود. وی پیش از تولد فرزند سی و دوم و واپسین خود، رضاشاه، درگذشت و از دیدار او محروم ماند. زندگی نامه. عباس علی داداش بیگ فرزند مرادعلی خان سلطان از بزرگان منطقه سوادکوه مازندران بود و در روستای آلاشت در یک خانواده پرجمعیت متولد شد. مرادعلی خان پدر بزرگ رضاشاه در سال ۱۲۱۰ قمری و در اوایل سلطنت آقامحمدخان قاجار در آلاشت بدنیا آمد و بعدها در فوج سوادکوه مشغول به خدمت شد و در سال ۱۲۷۲ هجری قمری (۱۲۳۵ خورشیدی) در جنگ هرات که با انگلیسی ها می جنگند، کشته می شود. سه پسر و شش دختر از او باقی ماند. چراغعلی خان، فضل الله خان، عباسعلی خان یاور نام پسرهای اوست. عباسعلی خان ۲ برادر و ۶ خواهر داشت. عموی وی آخوند عباسعلی نام داشت که از علمای دوران آقامحمدخان و فتحعلی شاه قاجار بود، پیش از آن که ازدواج کند فوت می کند و مرادعلی خان به یاد برادر نام فرزند خود را عباسعلی می گذارد و خانواده پدری هم وی را داداش بیگ به معنای آقا داداش نام می نهند. پدر وی به گفته برخی منابع در جنگ هرات (افغانستان) حضور داشت و در این جنگ کشته می شود. عباس علی در دوران جوانی به
تهران رفت و چون اجدادش به حرفه سپاهی گری روی آورد. وی ابتدا با درجه نایبی در فوج سوادکوه مشغول خدمت شد و با درجه یاوری (سرگرد) بازنشسته شد و با عنوان یاور عباسعلی خان به همراه برادر بزرگترش چراغعلی خان، ریاست فوج سوادکوه در دوره حکومت ناصرالدین شاه قاجار را به عهده داشت. وی و اجدادش که همگی از پهلوانان خطه مازندران و سوادکوه بودند خدمات بسیاری به قاجاریان کردند و در دفاع از امنیت و مرزهای ایران تلاش نمودند. عباسعلی مانند بسیاری از اهالی منطقه سوادکوه در فوج سوادکوه به حرفه سپاهی گری اشتغال داشت. پدر و برادران و بسیاری دیگر از نزدیکان عباسعلی خان نیز نظامی بوده و در همان فوج سوادکوه خدمت می کردند. عباسعلی خان با درجه یاور (معادل سرگرد) و همانند بسیاری از سوادکوهی های دیگر بازنشست شد و به روستایش در آلاشت بازگشت تا در قطعه زمینی که خریده بود به کشت و زرع بپردازد و در اثر کشاورزی و دامداری و کارهای جنگلی متمول شده بود و املاکی در آلاشت و بابل و دیگر نقاط داشت. خانه اصلی عباسعلی در منطقه سیتاق آلاشت بود که در ابتدا متعلق به پدرش مرادعلی خان سلطان بود. او مدتی از سوی فوج سوادکوه به عنوان رئیس تأمینات یا نظمیه در
بخش بابل کنار منصوب می شود و به همین خاطر چند سالی را در درازکلا به همراه همسرانش به سر می برد. در برخی منابع آمده است که وی چهار بار ازدواج کرد و از همسر اولش ۴ پسر (فتح الله، عبدالله، اسماعیل، عنایت الله) و ۳ دختر (خورشید، بهار، خاور) و از همسر دوم به نام «خانم کوچک» ۲ پسر (نامدار، جواد) و ۳ دختر (درّی جهان، نبات، حکیمه) داشت، ولی در کتاب رضاشاه از تولد تا سلطنت نوشته سید رضا نیازمند ذکر شده که وی دو بار ازدواج کرد، مرتبه اول با یکی از بستگان خود در سوادکوه و مرتبه دوم با نوش آفرین آیرملو دختری ۱۶ ساله از مهاجران قفقازی در تهران که بعد از ازدواج در آلاشت ساکن شدند. وی هنگامی که دومین همسرش باردار بود، برای مداوای بیماری خود به تهران رفت و در سن ۶۴ سالگی در تهران بر اثر بیماری درگذشت. چهل روز پیش از مرگ وی، نوش آفرین در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ پسری به دنیا می آورد که بعدها با نام رضاشاه سلسله قاجار را برانداخت و دودمان پهلوی را بنیان گذاری کرد. وی از همسر اول خود سه فرزند دختر به نام های (خورشید خانم، دُدُرخانم و نبات خانم) داشت. محمدرضا پهلوی در کتاب مأموریت برای وطنم اینچنین آورده است: «پدرم در سال ۱۲۵۶ در استان ماز
ندران که نزدیک بحر خزر است، پا به عرصه وجود گذاشت. او برخلاف پادشاهان قاجار که چنان که گفتم از نژاد ترک بودند، از خانواده ای اصیل ایرانی بود و پدر و جدش در ارتش ایران با سمت افسری خدمت کرده بودند. جد او در یکی از جنگ های ایران و افغانستان از خود شجاعت و رشادت مخصوصی نشان داده و پدرش فرماندهی هنگی را که در استان مازندران ساخلو داشت، عهده دار بود.» برروی سنگ قبر این نوشته ها حک شده است که بعضاً با سطربندی اشتباه می باشد: "وفات مرحوم مغفور رضوان جا یگاه داداش بیک یاور فوج سوادکوه ولدمر حرم مرادعلی سلطان تاریخ ذی الحجة الحرام ۱۲۹۵" اصل و نسب و تبارنامه. مجله «پیام بهارستان» متعلق به مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی سندی به دست آمده از کتابی متعلق به شیخ آقابزرگ تهرانی را در سال ۱۳۸۸ انتشار داد که تبارنامه رضا شاه را بیان می کند. این سند توسط فهرست نگار مجلس شورای اسلامی سید محمد منصور طباطبایی بهبهانی اولین بار به دست آمد. شیخ آقابزرگ تهرانی صاحب دانشنامه الذریعه و از بزرگ ترین کتابشناسان ایران بوده است. در این شجره نامه که به زبان عربی نگاشته شده، نویسنده، پدر ملا عباس علی و مرادعلی سلطان را که پدر بزرگ رضاشاه است ب
ا عبارت «... السوادکوهی» نام می برد. پس از «... السوادکوهی» که نام کوچک آن ذکر نشده است به دو فرزندش اشاره شد. ملاعباس علی که محمدحسن اعتمادالسلطنه از او با عنوان «آخوند ملا عباسعلی سوادکوهی آلاشتی» نام می برد و از علمای عهد آغامحمد خان بود که در اوایل عصر فتحعلی شاه فوت کرد و مرادعلی سلطان که از سرکردگان نظامی بود در جنگ هرات کشته شد. از فرزندان او چراغعلی خان است که در کتابچه جمع و خرج مازندران در سال ۱۳۱۶ قمری با عنوان «چراغعلی خان سوادکوهی» آمده است و دیگری پدر رضاشاه عباسعلی داداش بیگ است. از دیگر افراد سرشناس این شجره نامه امیر اکرم است که در دوران مشروطیت به سالار حشمت ملقب بود و پس از کودتای ۳ حوت ۱۲۹۹ به امیر اکرم ملقب شد و چون نوه عموی رضاخان سردار سپه بود، حکمران مازندران شد. در دوران سلطنت رضاشاه مدتی پیشکار ولیعهد بود و در سال ۱۳۰۹ خورشیدی فوت کرد. سالار حشمت و برادرش ابوالحسن خان صمصام در دوران مظفری و عصر مشروطه از سران فوج سوادکوه بودند. همسران و فرزندان. عباسعلی در طول زندگی خود، پنج بار ازدواج کرده است. حاصل این ازدواج ها ۳۲ فرزند بوده که از این تعداد ۲۰ تن از فرزندان وی در بدو تولد از دنیا
رفته اند. چهار تن از همسران وی، اهل سوادکوه و از بستگانش بوده اند، همسر پنجم او نوش آفرین آیرملو بود که حدود ۴۶ سال از او کوچکتر بود. نوش آفرین اصالتاً از مهاجرین مسلمان قفقاز (گرجستان) بود که بعدها به تهران مهاجرت کرده بودند. حاصل ازدواج عباسعلی و نوش آفرین، فرزندی به نام رضا (همان رضاشاه) بود که واپسین فرزند عباسعلی بود. عباسعلی پیش از به دنیا آمدن رضا از دنیا رفت و هرگز واپسین فرزند خود را ندید. سه فرزند اول عباسعلی خان هر سه دختر بودند. خورشید خانم که همسر یکی از روحانیون مازندران شد و پسری داشت که او را علی خان می خواندند که در دوران سلطنت رضاشاه پیشخدمت او بود. خورشید خانم در قریه گنج افروز بابل زندگی می کرد و رضاشاه هر زمان که به مازندران می رفت با او دیدار می کرد. او در میانه سلطنت رضاشاه بیمار شد و به تهران رفت و در تهران درگذشت. دُدُر خانم خواهر دوم رضاشاه بود که در مازندران می زیست و در جوانی فوت کرد. نبات خانم معروف به حسنی خانم سومین خواهر رضاشاه بود که با خانواده شاهرخی ازدواج کرده و در روستای دراز کلای بابل زندگی می کرد، بعدها به تهران آمده و مدتی سنگلج و سرای قیصریه نزدیک پامنار که محله مازندر
انی ها بود زندگی کرد، سپس به مازندران بازگشته و در قریه گنج افروز بابل مقیم شد. آشنایی و ازدواج با نوش آفرین آیرملو مادر رضاشاه. آشنایی عباسعلی خان با نوش آفرین آیرملو به زمانی بازمی گردد که در سال های آخر عمرش بیمار شده و برای درمان به تهران نزد علی خان حکیم باشی و طبیب دستگاه کامران میرزا نایب السلطنه آمد. علی خان از مهاجران گرجی بود که بعدها وارد قزاق خانه شده و به علی خان دکتر معروف شده بود. عباسعلی خان در خانه علی خان بستری شد. نوش آفرین آیرملو که خواهر علی خان دکتر بود، در مدت بیماری عباسعلی خان از او پرستاری می کرد. عباسعلی خان دلبسته او شد و برغم ۴۶ سال اختلاف سنی، نوش آفرین شانزده ساله را به همسری گرفت. عباسعلی خان زمانی که یاور (معادل ستوان) فوج سوادکوه بود به دلیل ابتلا به بیماری درمان ناپذیر به ناچار قشون را رها کرده و با همسر جدیدش به آلاشت رفت. در آلاشت چندان به نوش آفرین خوش نمی گذشت چون زبان مازندرانی نمی دانست و خانواده عباسعلی خان و اهالی سوادکوه مازندرانی زبان بودند و تازه عروس قادر به صحبت کردن در میان خانواده شوهر نبود و خانواده و بستگان عباسعلی خان به واسطه گرجی بودن نوش آفرین بنای بدرفت
اری با او می گذاشتند. عباسعلی خان نیز متوجه دشمنی خانواده اش با نوش آفرین شده بود و برای همین علی آقا (در منبع دیگر حسین) برادر نوش آفرین را که جوانی ۱۹ ساله بود برای مراقبت از همسرش از تهران به سوادکوه می آورد. در قدیم مازندرانی ها ازدواج با غیر مازندرانی را خلاف سنت و امری نکوهیده می دانسته و از پسر یا دختری که همسر غیر مازندرانی بستاند، خوششان نمی آمد و بر اساس سنت های منطقه، از مردان انتظار می رفت فقط با زنان و دختران محلی ازدواج کنند. بیماری عباسعلی خان شدت گرفت و بناچار نوش آفرین که باردار بود را به دختر سومش نبات خانم که روابط بهتری با نوش آفرین داشت سپرد و به تهران رفت و در سال ۱۲۵۶ شمسی در تهران درگذشت. نوش آفرین که در دیگر منابع دیگر از او با اسامی سکینه و زهرا یاد کرده اند، پس از مرگ عباسعلی ماندن در سوادکوه را صلاح نمی دید. پس از تولد رضاشاه در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ سوادکوه را به مقصد تهران ترک کرد. خواهران ناتنی رضا هر از گاهی به او و مادرش در تهران سر می زدند و مواد غذایی و کمک مالی برای او از سوادکوه می آوردند ولی جدای این، رضا و مادرش را از دارایی های عباسعلی خان محروم کرده بودند که سرانجام رضاشاه پس
از چهل سال زمانی که به مقام سردار سپه رسید به سوادکوه رفت و ارثیه اش را گرفت. خسرو معتضد نیز در این موضوع عقیده دارد که نوش آفرین قفقازی بود و بعد از کشته شدن همسر اولش قزاقخانه یک مستمری برای نوش آفرین خانم تعیین می کند و بعد عباسعلی خان او را به زنی می گیرد. از همسر پیشین خود دو اولاد به نام های مریم خانم و علی خان داشت. علی خان معین پزشک بود و تا درجه سرهنگی در قزاقخانه و ارتش پیش می رود و از دوستان امین الملک مرزبان بود و عباسعلی خان را به عنوان یکی از نیروهای نظامی "فوج" در سوادکوه معرفی می کند و حکاکی موجود بر سنگ قبر وی نیز تأیید می کند که وی در زمان فوت یاور (سرگرد) فوج سوادکوه بوده است. قدیمی ترین سندی که وی را از طایفه پالانی به معنی پهلوانی که در زبان مازندرانی به صورت پاهلونی و سپس مخفف شده و پالانی تلفظ شده، معرفی می کند گزارشی است که سفارت فرانسه در تهران برای وزارت خارجه ان کشور نگاشته است. تصویر میرزا رضای کرمانی. خبرگزاری ایسنا در سال ۱۳۹۱ و برخی رسانه های دیگر؛ با انتشار تصویری از عکس معروف میرزا رضا کرمانی ضارب ناصرالدین شاه قاجار مدعی شدند که امنیه سیه چرده ای که سر زنجیر بسته شده به میرزا
رضای کرمانی را در دست دارد، همان یاور عباسعلی خان پدر رضاشاه پهلوی است که از مهاجران باکو و جزء سپاه قزاق بود که به ایران آمد ولی بعداً به علت اعتیاد به مواد مخدر از قشون قزاق اخراج شد و بعداً به عنوان امنیه دولتی به خدمت کامران میرزا نایب السلطنه درآمد؛ و در مدت ۵۴ سال سلطنت پهلوی هیچ تاریخ نگار و نویسنده ای حق اشاره به این موضوع را نداشت و برای همین است که هیچ عکسی از پدر رضا شاه در آن دوران منتشر نشد. در مقابل گفته شده است ناصرالدین شاه در سال ۱۲۷۵ به دست میرزا رضای کرمانی ترور شد. در صورتی که پدر رضاخان در سال ۱۲۵۷ و ۱۸ سال قبل از این واقعه درگذشته بود و در ضمن پیشینه اجداد رضاخان بیانگر این واقعیت است که پدر وی اصالتاً سوادکوهی بود و هیچگاه جزء قوای قزاق نبوده است. بریگاد قزاق در سال ۱۲۵۸ بدستور ناصرالدین شاه تشکیل شد که یکسال پس از مرگ یاور عباس علی خان می باشد.
گشتن بین کانال ها عملی است که در آن فرد کانال های مختلف تلویزیونی یا رادیویی را برای پیدا کردن چیزی جالب برای تماشای و یا گوش دادن پشت سر هم و تند-تند عوض می کند. با زیاد شدن تعداد کانال های تلویزیونی که برنامه های تبلیغاتی پخش می‎کردند، این اصطلاح به صورت "Channel surfing "در امریکا به وجود آمد.
تاسوکو هونجو (؛ زادهٔ در کیوتو) ایمنی شناس برنده جایزه نوبل اهل ژاپن است. او در سال ۲۰۱۸ به همراه جیمز پی. الیسن، برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شد. از دیگر جوایز او می توان به جایزه تانگ و جایزه روبرت کخ اشاره کرد. کرونا. تاسوکو هونجو هرگز نگفته و ننوشته که عامل دنیاگیری کروناویروس، یک ویروس ساخت انسان است. این ادعا شایعه و دروغ است.
بازی های گرسنگی یا عطش مبارزه رمانی در یک پادآرمان شهر است که توسط نویسنده آمریکایی، سوزان کالینز، در سال ۲۰۰۸ نوشته شد. این کتاب به صورت روایتی اول شخص از دختر ۱۶ ساله ای به نام کتنیس اوردین در آینده ای پسارستاخیزی است که در کشور پانم در آمریکای شمالی زندگی می کند. کاپیتول کلانشهری بسیار پیشرفته است که کنترل سیاسی دیگر مناطق این کشور را به دست دارد. بازی های گرسنگی یک رویداد سالانه است که در آن یک پسر و یک دختر با سن ۱۲ الی ۱۸ سال، از هر یک از مناطق دوازده گانه اطراف کاپیتول توسط قرعه کشی انتخاب می شوند و در یک نبرد تلویزیونی می جنگند و تا سرحد مرگ رقابت می کنند. این کتاب توسط اکثر منتقدان و نویسندگان مورد تحسین واقع شد. منتقدان آن را برای داستان و شخصیت پردازی مناسبش ستوده اند. کالینز در نوشتن "بازی های گرسنگی" بر اساطیر یونانی، مسابقات گلادیاتورها در روم و تلویزیون واقع نمای معاصر به عنوان مضامین موضوعی تمرکز کرده است. رمان برنده جوایز بسیاری شد از جمله مدال خوانندگان جوان کالیفرنیا و عنوان «بهترین کتاب سال» "پابلیشرز ویکلی" در سال ۲۰۰۸. "بازی های گرسنگی" اولین بار به شکل گالینگور در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۸ توسط ا
سکلاستیک منتشر شد و جلد آن را تیم اوبراین طراحی کرده بود. پس از آن به صورت کتاب جلد کاغذی و همچنین به صورت کتاب صوتی و کتاب الکترونیکی نیز منتشر شده است. در چاپ نخست ۲۰۰٬۰۰۰ جلد از این کتاب بفروش رفت و تا فوریه ۲۰۱۰ این تعداد به ۸۰۰٬۰۰۰ نسخه رسید. پس از انتشار "بازی های گرسنگی" این کتاب به ۲۶ زبان ترجمه شد و حق انتشار آن در ۳۸ کشور فروخته شد. این رمان قسمت نخست از "سه گانه بازی های گرسنگی" است و به دنبال آن "اشتعال" (۲۰۰۹) و "زاغ مقلد" (۲۰۱۰) نیز منتشر شدند. یک فیلم اقتباسی به کارگردانی گری راس در سال ۲۰۱۲ ساخته شد که نویسندگی و تولید مشترک آن را کالینز به عهده داشت. پس زمینه. کالینز گفته است که برای "بازی های گرسنگی" از گشتن کانال ها در تلویزیون الهام گرفته. در یکی از کانال ها او افرادی را دید که سرگرم رقابت در تلویزیون واقع نما بودند و در کانال دیگر او صحنه هایی از حمله به عراق را مشاهده کرد. این توالی فکرش را مغشوش کرد و ایده ای برای خلق کتاب شد. داستان یونانی تسئوس نیز از ستون های اصلی داستان کالینز برای خلق شخصیت کتنیس شد که به عنوان یک تسئوس پیشرو است. همچنین نبرد گلادیاتورها در روم باستان از چارچوب های
ی است که نویسنده از آن ها الهام گرفته. کالینز پدرش را در جنگ ویتنام از دست داده بود و این احساس در داستان نفوذ کرده و شخصیت کتنیس هم در سن ۱۱ سالگی، پنج سال قبل از این که داستان آغاز شود، پدرش را از دست داده است. کالینز گفته که مرگ و میر شخصیت های جوان و دیگر «گذرگاه های تاریک» داستان سخت ترین بخش ها در هنگام نوشتن کتاب بودند ولی او پذیرفته که اینچنین گذرگاه هایی برای داستان ضروری هستند. او همچنین گفته از لحظاتی که کتنیس به یاد خاطرات شادتر خود در گذشته می افتاده، لذت بیشتری برده است. داستان. "بازی های گرسنگی" در مملکتی به نام پانم رخ می دهد که در آمریکای شمالی جای دارد و متعلق به دوره ای پس از نابودی تمدن در این قاره، در رویداد ناشناختهٔ آخرالزمانی، است. این مملکت از کاپیتول ثروتمند و دوازده منطقهٔ فقیرتر پیرامونش تشکیل می شود که همگی تحت کنترل دیکتاتوری کاپیتول قرار دارند. کاپیتول از این مناطق برای تأمین منابع طبیعی و نیروی کار ارزان سوءاستفاده می کند. منطقهٔ ۱۲ ناحیه ای غنی از زغال سنگ است که در آپالاشیا قرار دارد؛ در حالی که کاپیتول در کوه های راکی جای دارد. به عنوان مجازاتی برای شورش گذشته در برابر کاپیت
ول، هر ساله یک پسر و یک دختر بین سنین ۱۲ و ۱۸ سال بایستی از هر منطقه با قرعه کشی برای شرکت در بازی های گرسنگی انتخاب شوند. این بازی ها یک مسابقه «بزرگداشت» است که در آن مبارزه شرکت کنندگان در میدان مسابقه از تلویزیون پخش می شود و تا زمانی که تنها یک نفر باقی بماند، نبرد ادامه دارد. داستان ها توسط دختر شانزده ساله ای به نام کتنیس اوردین روایت می شود که دختری از منطقه ۱۲ است و داوطلب شده تا به جای خواهر دوازده ساله اش، پریمرز، در مسابقات شرکت کند. پسر برگزیده برای مسابقه از این منطقه نیز پیتا ملارک، همکلاسی سابق کتنیس، است که خانواده اش نانوایی دارند و پیشتر یک بار وقتی خانواده کتنیس گرسنه مانده بودند، به او نان داده بود. کتنیس و پیتا به سوی کاپیتول می روند. چند روز مانده به شروع بازی ها یک تیم برای پشتیبانی و مشاوره آن ها در نظر گرفته می شود که متشکل از یک مربی مست به نام هِیمیچ اَبِرناثی (که تنها بازمانده زنده از منطقهٔ ۱۲ است که در بازی های گرسنگی پیروز شده)، افی ترینکت، دو طراح مد و سه کارگر آموزشی هستند که هر یک تلاش می کنند این دو به بهترین وجه به نظر آیند. طراح مد کتنیس، سینا، تنها کسی است که او در کاپیت
ول به عنوان یک دوست بدان می نگرد. آن ها همچنین به عموم مردم معرفی شده و با برگزاری تمرین هایی توسط بازی سازان ارزیابی می شوند. کتنیس، و تا حدی کمتر، پیتا خود را از دیگر پیشکش های شرکت کننده جدا می کنند. رو، دختر بچه ای ریزاندام و دوازده ساله که پیشکش منطقهٔ ۱۱ است، به این دو نزدیک شده و پیرامون آن هاست. هر پیشکش در مصاحبه ای تلویزیونی با یک مجری به نام سزار فیلکرمن شرکت می کند؛ آن ها با استفاده از این فرصت سعی می کنند نظر «حامیان» را به خود جلب کنند، چون حامیان می توانند در طول پخش مسابقات، برای آنان هدایایی با خواص نجات بخش ارسال کنند. پیتا در مصاحبه اش از عشق دیرین و نافرجامش به کتنیس صحبت می کند. در ابتدا کتنیس فکر می کند این ترفندی ساده برای جلب نظر حامیان بوده و واکنش شدیدی به آن نشان نمی دهد (مدت ها بعد او درمی یابد که صحبت های پیتا صادقانه بود). هیمیچ هم نشان دادن تصویری از «عاشقان بد طالع» برای این دو را ترویج می کند. نزدیک به نیمی از پیش کش ها در اولین روز بازی ها کشته می شوند؛ در پیرامون نقطهٔ شروع مبارزه سلاح و تدارکات روی زمین پخش است. کتنیس مشاورهٔ هیمیچ به فرار بی درنگ را نادیده می گیرد و از این