Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لی باشد. لوئی دوپری، باستان شناس دانشگاه پنسیلوانیا راجع به کشف درهٔ کور می گوید: اما با حملهٔ شوروی به افغانستان در ۱۹۷۹ میلادی کاوش های باستان شناسی را که احتمالاً می توانست این فرضیهٔ شگفت انگیز را تأیید کند، متوقف ساخت. در شمال افغانستان، از بلخ تا سرحد پاکستان، شواهدی روشن بر فرهنگ های عصر حجر، عصر نوسنگی و عصر بُرُنز اولیه موجود است. در یک پناهگاه صخره ای در قَره کَمَر، در ۱۴ مایلی شمال سمنگان ابزاری متعلق به عصر حجر با قدمتی حدود ۳۰٫۰۰۰ پیش از میلاد بدست آمده اند. (نگارهٔ ۱) بیشتر از ۲۰٫۰۰۰ ابزار سنگی بدست آمده از آق کُپرُک (در ولایت بلخ) آنچنان ماهرانه ساخته شده اند که باستان شناسان اغلب از سازندگان این ابزار در آق کُپرُک به عنوان «میکل آنجلوهای دورهٔ پارینه سنگی فوقانی» یاد می کنند. آثار بدست آمده از آق کُپرُک متعلق به یک دورهٔ فرهنگی است که ۵۰۰۰ سال، از حدود ۲۰٫۰۰۰ تا ۱۵٫۰۰۰ سال پیش طول کشید. در دوره ای که هنرمندی ناشناس چهرهٔ یک مرد (یا یک زن؟) بر روی سنگ آهک کوچکی تراشیده - و یکی از نخستین ترسیم های چهرهٔ انسان ساخت دست است که به ما رسیده است. (نگارهٔ ۲) اگرچه ترسیم هایی دیگر از استخوان و سفال در
چکسلواکیا و فرانسه در دوره ای مشابه ساخته شده اند، اما بقایای حجاری های آق کُپرُک هنوز یکی از قدیمی ترین ترسیم های شناخته شده از چهرهٔ انسان است که تا به کنون کشف شده است. اما چرا این کنده کاری صورت گرفته؟ شاید پاسخ این پرسش را هرگز نیابیم. دورهٔ پارینه سنگی زیرین افغانستان ابزارهای مربوط به دورهٔ پارینه سنگی زیرین با قدمت بیش از ۱۰۰ هزار سال پیش در دشت ناوُر در غرب غزنی پیدا شده است. این ابزار شامل تعدادی ابزار سنگی ساخته شده از کوارتز است که شامل تراشه، ساطور، رنده، تیشه و تبر ابزار هستند. این آثار نخستین شواهد بدست آمده از دورهٔ پارینه سنگی زیرین در افغانستان هستند. دورهٔ پارینه سنگی میانی افغانستان (۳۰٫۰۰۰–۵۰٫۰۰۰ پیش از میلاد): آثار بدست آمده از درهٔ کور (کُر)، در غرب بدخشان، نخستین شواهد آشکار زیستگاه های انسان را در افغانستان نشان می دهد. طی کاوش هایی در درهٔ کور در سال ۱۹۴۴ توسط لوئی دوپری و همکارانش، ابزارهای موسترین و جمجمهٔ انسان نئاندرتال به دست آمده که مربوط به دورهٔ میان سنگی بوده و عمر آن را ۳۰ هزار سال پیش تخمین زده اند. از دیگر پایگاه های باستان شناسی مربوط به این دوره می توان از درهٔ چخماخ (د
ر ولایت بلخ)، درهٔ دادِل (در ولایت بلخ)، دشت ناوُر (در ولایت غزنی)، غارِ مُرده گوسفند (در ولایت فاریاب)، حَیرَتان (در ولایت سمنگان)، قَرَه کَمَر (در ولایت سمنگان)، کِشم (در ولایت بدخشان)، سَرِ نمک (در ولایت سمنگان) و زَمبوکَن (در ولایت بلخ) نام برد. دورهٔ پارینه سنگی فوقانی افغانستان (۱۰٫۰۰۰–۱۵٫۰۰۰ پیش از میلاد): آثار بدست آمده از این دوره در آق کُپرُک (در ولایت بلخ)، درهٔ کلان (در ولایت سمنگان)، حَیرَتان (در ولایت سمنگان)، اسلام پنجه (در ولایت جوزجان)، کِلِفت (در ولایت بلخ)، کوک جَر (در ولایت سمنگان)، و سَرِ نمک (در ولایت سمنگان) یافت شده اند. دورهٔ فراپارینه سنگی افغانستان (۸٫۰۰۰–۱۰٫۰۰۰ پیش از میلاد) آثار بدست آمده از این دوره در آق کُپرُک (در ولایت بلخ)، باد آسیا؟ (در ولایت بدخشان)، بهارک؟ (در ولایت بدخشان)، برخَنِ زادیان (در ولایت بلخ)، درهٔ کلان (در ولایت سمنگان)، هزارسُم (در ولایت سمنگان)، قَرَه کَمَر (در ولایت سمنگان)، لَنگارکیش؟ (در ولایت بدخشان)، رحمان گُل (در ولایت بدخشان)، سَندوکتی (در ولایت جوزجان)، شاه تپه (در ولایت سمنگان)، سیاه ریگان (در ولایت سمنگان)، تاش گُذر (در ولایت فاریاب)، تاشقورغان (در
ولایت سمنگان) و اوچ تپه (در ولایت بلخ) یافت شده اند. دورهٔ نوسنگی. دورهٔ نوسنگی واپسین مرحلهٔ عصر حجر است و قبل از عصر فلزات یعنی عصر مس (Chalcolithic)، عصر بُرُنز (۴۰۰۰–۸۰۰۰ پیش از میلاد) و عصر آهن (۷۰۰–۱۵۰۰ پیش از میلاد) آغاز می گردد. در دورهٔ نوسنگی، در برخی نواحی خاور میانه، انسان در حدود ۱۱ هزار سال پیش، از مرحله جمع آوری و شکار به مرحله کشت و اهلی کردن برخی جانوران، انتقال یافت. به این خاطر دورهٔ نوسنگی را «عصر کشاورزی» نیز دانسته اند. در سال ۱۹۶۵ دکتر لوئی دوپری در نتیجه کاوش های خود در آق کُپرُک، در جنوب مزار شریف و کنار بلخ آب، آثاری را به دست آورد که براساس شواهد اهلی ساختن حیوانات در این دوره، متعلق به دورهٔ نوسنگی است. از دیگر پایگاه های باستان شناسی مربوط به دورهٔ نوسنگی می توان از چاش بابا (در ولایت جوزجان)، چیلیکِ قُل (در ولایت جوزجان)، چیلیکِ یَلدَش (در ولایت جوزجان)، چیلیکِ یاس خان (در ولایت جوزجان)، گورزیوان (در ولایت فاریاب)، هزارسُم (در ولایت سمنگان)، جَرقودوق (در ولایت جوزجان)، کَوک (در ولایت جوزجان)، خواجه دوکوه (در ولایت فاریاب)، خواجه دوکوه نو (در ولایت فاریاب)، کیلیفت (در ولایت بلخ)،
لَیرو؟ (در ولایت زابل)، قاق (در ولایت فاریاب)، قاقِ نظارآغا (در ولایت فاریاب)، قره قُل (در ولایت جوزجان)، قَره تپه (در ولایت سمنگان)، قورقودوق (در ولایت جوزجان)، سَفَروال (در ولایت جوزجان) و سیدآباد (در ولایت جوزجان) نام برد. زمین های کشاورزی با قدمتی ۲۰٫۰۰۰–۳۰٫۰۰۰ پیش از میلاد، که در هزار سُم و در کوهپایه های هندوکش یافت شده اند، این واقعیت را تأیید می کنند که شمال افغانستان یکی از نخستین جایگاه های حیوانات و گیاهان خانگی بوده است؛ و بعدها، روستاهای زراعی، با قدمتی ۵٫۰۰۰–۷٫۰۰۰ سال پیش از میلاد، در نزدیکی تپهٔ دِه مُراسی (پشتو: دِه مُراسی غوندَی) در ولایت قندهار، دورهٔ تحول انسان را نشان می دهد که روستاهایی با زمین های کشاورزی پدیدار شده و جایش را به شهرهای کوچک داده است. در این دوران، شواهدی از فرهنگ عصر بُرُنز به وفور پدیدار می شود. در این دوره، در حدود ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد، دهقانان و چوپانانی در جلگه های حاصلخیز پیرامون هندوکُش زندگی می کردند. این مردمان صنعت ابتدائی خانه سازی با خشت خام و سفالگری را با خود به همراه آوردند و بعدها، در عصر مس (Chalcolithic)، از فروش لاجورد (Lapis lazuli) که در سواحل و بستر
رودخانه ها می یافتند و تجارت آن به کشورهای اولیه باختری از طریق فلات ایران و میان رودان ثروتمند می شدند. عصر بُرُنز. فرهنگ عصر بُرُنز (عصر مِفرَغ) اولیه در شمال و شرق افغانستان پدید آمد. در عصر برنز سه تمدن باختر-مرو (که گاه 'تمدن آمودریا' نامیده می شود)، درهٔ سِند و جیرُفت (تمدنی نیاعیلامی) در افغانستان تأثیرگذار بودند. (نقشهٔ ذیل را ببینید). نخستین شواهد واقعی شهری سازی در تپهٔ دِه مُراسی (پشتو: دِه مُراسی غوندَی) و مندیگَک (در نزدیکی قندهار امروزی) پدیدار گشت، که پایتخت های محلی تمدن دره سند بودند. اقتصاد بر اساس گندم، جو، دامداری و معدن کاری استوار بود. سنگ لاجوَرد که در گورهای پادشاهان اور در جنوب عراق، پیرامون ۲۵۰۰–۲۶۰۰ پیش از میلاد، بکار رفته بود از بدخشان در شمال شرق افغانستان در همان دوره استخراج شده بود. همچنین شبکهٔ راه زمینی بازرگانی دوربردی با میان رودان (بین النهرین) و مصر ایجاد شده بود. با اینکه بسیاری از آثار ساحه های چون دشت دَشلی به غارت رفته، آثار بسیار زیاد دیگری نیز کشف شده، و آثار بیشتری انتظار می رود در این ساحه ها پیدا شوند. در طی جستجوهای باستان شناسان برای یافتن تمدن، آن ها در مُندی
گک (در نزدیکی قندهار امروزی) شواهدی از یک شهر واقعی پیدا کردند، و شواهدی از بناها و اشیائی که شهرهای واقعی برجای می مانند: بناهای مذهبی و آثار هنری حجاری شده و نقاشی شده. در مندیگک، باستان شناسان بنای ستون دار بزرگی متعلق به هزارهٔ سوم پیش از میلاد کشف کردند که درگاهش با خط سرخ ترسیم شده بود، و احتمالاً برای اهداف مذهبی بنا شده بود. در تپهٔ دِه مُراسی، باستان شناسان مجموعه ای از یک زیارتگاه را پیدا کردند که حاوی اشیایی بود متعلق به مراسم مذهبی همچون شاخ های بُز، یک کاسه، مُهر مِسی، لولهٔ مسی توخالی، جام کوچکی از سنگ مرمر، و یک تندیس سفال گری شده و کنده کاری شده از یک ایزدبانوی مادر (نگارهٔ ۳) و تندیسی که نشانهٔ فراوانی بوده و مشابه تندیس هایی بود که در مندیگک نیز یافت شده بودند. عاقبت تپهٔ دِه مُراسی در حدود ۱۵۰۰ پیش از میلاد متروکه شد، شاید به دلیل تغییر مسیر رودخانه به سوی غرب که تپهٔ دِه مُراسی آنجا بنا شده بود. مندیگک برای ۵۰۰ سال دیگر نیز دوام پیدا کرد. دو هجوم پیاپی قومی کوچ نشین از سوی شمال باشندگان این ساحه ها را بعد از ۲۰۰۰ سال زیست مداومشان در این شهر مجبور به ترک آن شدند. زمانیکه باستان شناسان در ا
فغانستان تمدن های باستانی را در مندیگک و دِه مُراسی کاوش می کردند، نزدیک به سه هزار کیلومتر آنطرفتر در غرب، در شهر باستانی اور در جنوب عراق، یک تیم دیگر از باستان شناسان زمانی که جواهر و آثار کشف شدهٔ دیگر یافت شده از مقبره های شاهی (حدود ۲۴۰۰ پیش از میلاد) را مطالعه می کردند، به آثار چشمگیر دیگری برخوردند. بیش از بیست هزار مُهره های ساخته شده از سنگ لاجوَرد از مقبره های شاهی بیرون کشیده شده بودند که همگی دقیقاً ترکیب معدنی یکسانی داشتند؛ بدین معنا که همگی از یک معدن استخراج شده بودند. در واقع، پس از بررسی های گسترده، به این نتیجه رسیدند که تقریباً هر یک از این لاجوردهای بکاررفته در جواهرات شاهانِ خاور نزدیک باستان (نگارهٔ ۴) - که هزاران کیلو سنگ لاجوَرد بود - همگی از یک رشته کوه آمده بودند، معدن سرِ سنگ در اعماق هندوکش افغانستان. انتقال این همه سنگ لاجورد از افغانستان تا میان رودان (بین النهرین)، و حتی تا مصر (جایی که این سنگ آبی رنگ به عنوان اوج مُد انگاشته می شد)، و حمل اجناس قیمتی از آنطرف (همچون طلا، مس، سنگ های قیمتی، چوب و حیوانات غیر بومی) بدون تدارکات لجستیکی پیشرفته و مجموعه ای از امکانات و تأسیسات
بین راهی امکان نداشت. همان طور که شواهد باستان شناسی نشان می دهد، تمدن دوران هزارهٔ چهارم و سوم پیش از میلاد هیچ خلأئی را در پهناوری دنیای ارتباطی و تجاری که میان رودان را با هند و چین وصل می کرده، باقی نگذاشته است. در ۴۰۰۰ پیش از میلاد، شکل های اولیه از زندگی شهری با فرهنگ های خاص در بازه های زمانی منظم رونق پیدا کرد، که نمونهٔ آن جاپاهای سنگی، در سرتاسر آسیای میانه است؛ بنابراین لاجوَردی که از معادن سرِ سنگ در افغانستان به شهرهای بزرگی چون اور در ۲۴۰۰ پیش از میلاد می رسید و در امتداد راه های تجاری حمل می شد، مبادلهٔ آن هزاران سال پیش از آن فعال بوده است. برعکس تمدن های میان رودان، مصر یا درهٔ سند، در تمدن های آسیای میانه، رودهای برتری برای تمرکز دادنِ مردم، منابع و مبادلات در مسیر کوه تا اقیانوس وجود نداشت. با این وجود، آمیزشی بزرگ از مردمان متنوع و جوامع مستقل در این سرزمین های دورافتاده برخاستند - یک شهرنشینی ناپیوسته که در آن کمبود آب و شرایط اقلیمی سخت معمول بوده است. آثار بدست آمده از عصر بُرُنز در افغانستان (۱۵۰۰–۴۰۰۰ پیش از میلاد) در اکرم قلعه (در ولایت هلمند)، علی آباد (در ولایت کُندوز)، آق کُپرُک (
در ولایت بلخ)، اَرَنجی (در ولایت جوزجان)، اَیَتان تپه (در ولایت سمنگان)، باد سه غوندَی (در ولایت قندهار)، باغِ پول غوندی (در ولایت قندهار)، بَرَگ توت (در ولایت فراه)، باسیز (در ولایت کُندوز)، بوئینه قره (در ولایت بلخ)، چادُرتپه (در ولایت بلخ)، چارسنگ تپه (در ولایت قندهار)، چولِ آبدان (در ولایت کُندوز)، دَم (در ولایت نیمروز)، درهٔ کور (در ولایت بدخشان)، دَشلی ۱ (در ولایت جوزجان)، دشلی ۳ (در ولایت جوزجان)، دشلی شرقی (در ولایت جوزجان)، دشلی جنوبی (در ولایت جوزجان)، تپهٔ دِه مُراسی (در ولایت قندهار)، ده نو (در ولایت سمنگان)، فرخ آباد (در ولایت بلخ)، گردان ریگ (در ولایت نیمروز)، هیردای تپه (در ولایت فاریاب)، قندهار، خوش بای (در ولایت تخار)، خوش تپه (تپه فُلول) (در ولایت بغلان)، کهنه قلعه طالقان (در ولایت تخار)، لَیرو (در ولایت زابل)، مُندیگَک (در ولایت قندهار)، مُندی حصار (در ولایت قندهار)، قونسای (در ولایت کُندوز)، قورغان تپه (در ولایت تخار)، سعید قلعه تپه (در ولایت قندهار)، سسماق (در ولایت تخار)، شهر صفا (در ولایت زابل)، شیرآباد (در ولایت سمنگان)، شورتوغَی (در ولایت تخار)، سیاه ریگان (در ولایت سمنگان)، اِسپیروَن
(در ولایت قندهار)، تیکَر (در ولایت فاریاب) و اورته بُز (در ولایت تخار) یافت شده اند. (نقشهٔ بالا را ببینید) سپالی تپه■ جارکوتن■ گونورتپه■ توگولوک تپه■ نمازگاه■ ■اناو دشلی■ ■تپه فُلول سَرِ سنگ■ ■مُندیگک گردان ریگ■ دَم■ ■تکسیلا هَرَپه■ ■◉کویته داوده دمب■ سیبری■ مهرگره■ ■نوشهرو ■موهن جو دارو ■شهر سوخته ■شهداد ■تپه یحیی ■مارلیک ■بابل ■ایسین ■لارسا اور■ لاگاش■ حوزهٔ تمدن باختر-مرو حوزهٔ تمدن دره سند حوزهٔ فرهنگ نیا-ایلامی تمدن ایلام حوزهٔ تمدن های میان رودان ◉تهران ◉اصفهان ◉تبریز ◉مشهد ◉کابل ◉هرات ■◉قندهار ◉دوشنبه ◉سمرقند ◉عشق آباد اسلام آباد◉ پیشاور◉ لاهور◉ ◉کراچی ◉بغداد فرهنگ های عصر برنز تأثیرگذار در افغانستان و فرهنگ های مرتبط با آن در منطقه پایگاه باستان شناسی ■ شهر امروزی ◉ مهاجرت هندوآریایی ها و تمدن باختر-مَرو. بعد از ۲۴۰۰ پیش از میلاد، رشد جوامع شهرنشین در آسیای میانه به شدت به چالش کشیده شد. در طی یک مدت زمان ۳۰۰ ساله، هیچ کدام از مراکز عمده ای که در نیمهٔ اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد به وجود آمده بودند، دیگر دارای سکنه نبودند. دلایل دقیق برای این «فروپاشی مدنی» همچنان یک راز مانده است. با اینحال در اواخ
ر هزارهٔ سوم پیش از میلاد، در شمال افغانستان و جنوب ترکمنستان و ازبکستان، مجموعه ای از وقایع منجر به ظهور شهرها و زیستگاه هایی شد که از آن پس می رفت تا تأثیر عمده ای برجای بگذارد. شمار زیادی از مهاجمان و مهاجران کوچ نشین، مردمان دامدار بدون شهر که سوار بر اسب یا با ارابه سفر می کردند، و از قبل بنام آریایی ها (برگرفته از واژهٔ سانسکریت، به معنای «مردمان نجیب و شریف») شناخته می شدند، از منطقهٔ دریای مازندران به سوی جنوب مهاجرت کرده و از آمودریا (Oxus) گذشته و طی اوایل هزارهٔ دوم (حدود ۱۷۰۰ پیش از میلاد) وارد افغانستان امروزی شدند. (نگارهٔ ۵) هیچ گونه آثار هم عصر با سفر آریایی ها یافت نشده است. اما نظر به افسانه ها، آریایی ها همزمان با مهاجرتشان سروده هایی سروده اند که دهان به دهان از یک نسل از موبدان (روحانیون) به نسلی دیگر منتقل می شده تا اینکه در حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد، زمانی که این سروده ها در مجموعه ای چند جلدی جمع آوری شد که بنام ریگ وِدا (۱۱۰۰–۱۷۰۰ ق. م) مشهور است. این نوشته ها، راجع به قومی هستند، که قرن ها پیش از آن، از هندوکش برخاسته و در ۱۵۰۰ پیش از میلاد از رود کوبها، یا رود کابل، گذشتند (نگارهٔ ۶) و
بدین ترتیب تقریباً می توان سفر این کوچ نشینان را که وسعت آسیای میانه را پشت سر می گذاشتند، تجسم کرد. اقوام آریایی از آسیای میانه ('مهاجرت آریایی ها') به شمال و غرب افغانستان رسیدند؛ برخی از آن ها در این مناطق مستقر شدند و بقیه بطرف شرق بسوی شمال هند و غرب بسوی فلات ایران رهسپار شدند. شواهد نخستین زیستگاه کوچ نشینان عصر آهن در آق کُپرُک ۴ (Aq Kupruk IV) یافت شده است. مردمان آریایی به شکل قبیله های کوچک در مناطق شرقی فلات ایران (شامل افغانستان امروزی)، در مغرب فلات پامیر و در شمال کوه های هندوکش می زیستند. اینان زبان و آداب و رسوم مشترکی داشتند. در دوران باستان، اقوام هندی و ایرانی (آنان که به زبان های هندوایرانی سخن می گفتند) خود را «آریایی» می نامیدند. نمونهٔ این اشاره ها را می توان در اوستا، سنگ نبشته های هخامنشی و متن های کهن هندو (مانند ریگ ودا) دید. با رشد و رونق کشتزارها و روستاها مردمان ساکن جلگه های حاصلخیز پیرامون هندوکُش بتدریج شیوه های ابتدائی آبیاری را ابداع کردند که به آن ها اجازه می داد تا به کشت غلات در دشت های شمالی افغانستان روی آورند. این مناطق شمالی همان سرزمین باختر است که بعدها در نوشته ه
ای غربی بنام «باکتریا» (Bactria) یاد می شود. در سرزمین باختر مجموعه ای از واحه های مصنوعی دلتامانند توسط سیستم های گسترده آبیاری در ۴۰۰۰ سال پیش پدید آمد. باشندگان این آبادی ها زیستگاهایشان را در برابر مهاجمان مستحکم می کردند. شیوهٔ معماری که امروزه هنوز در شمال افغانستان مورد استفاده است. می نماید که فرهنگ این مردمان باشنده در واحه ها با فرهنگ همسایگان میان رودانیشان (بین النهرین) مشترکاتی داشته، از قبیل: صنعتگری هنرمندانه، وجود طبقهٔ نخبگان و رسوم همگانی پیچیده. با این وجود، به دلیل فقدان خط و نوشتار در این تمدن، نام بومی تمدن آن ها مشخص نیست. محققان امروزه این تمدن گمنام را «مجموعهٔ باستان شناسیِ بلخ-مرو» (BMAC)، یا «تمدن آمودریا» (Oxus Civilization) می نامند. مدرک علمی بر موجودیت تمدنی پیشرفته در شمال افغانستان با قدمتی در حدود ۱۸۰۰–۲۱۰۰ پیش از میلاد از حفریات در بیشتر از دوازده ساحهٔ باستان شناسی در طی دههٔ هفتاد میلادی در BMAC بدست آمد. گنجینهٔ تپه فُلول در شمال افغانستان آثار بجای مانده از این تمدن است و نشان می دهد که مردم افغانستان در عصر بُرُنز در تجارت جهانی آن زمان سهیم بودند. تمدن آمودریا در فاصل
ه زمانی ۲۲۰۰ پیش از میلاد تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد به سرزمین های شرقی گسترش می یابد و به کرانه های غربی رود سند رسیده و تمدن دره سند آنجا را منقرض می کند. گمان می رود، با افزایش تعداد اعضا، این مردمان ناچار به مهاجرت شدند و به نواحی شرق و غرب و جنوب سرزمین اصلی خود کوچ کردند. دلیل اصلی مهاجرت آن ها مشخص نیست، اما به نظر می رسد دشوار شدن شرایط آب و هوایی و کمبود چراگاه ها، از دلایل آن باشد. پیرامون ۱۱۰۰–۱۷۰۰ پیش از میلاد: ریگ وِدا یکی از کهن ترین متون شناخته شده به یک زبان هندواروپایی، در دوره ودایی که ایرانیان و هندیان با هم می زیستند، در سَپته سِندو (Sapta Sindhu) ('سرزمین هفت رود')، که احتمالاً پنجاب یا درهٔ کابل باشد، نگاشته شد. پیرامون ۱۳۵۰ پیش از میلاد: مهاجرت دسته هایی از اقوام ایرانی از مجموعهٔ باستان شناسیِ بلخ-مرو (BMAC) به سوی فلات ایران و غرب ایران. پیرامون ۱۱۰۰–۵۵۰ پیش از میلاد: زرتشت یک آیین یکتاپرستی - مَزدَیَسنا - را در بلخ (Bactra) معرفی می کند که در سرتاسر فلات ایران منتشر می شود. از دیدگاه افسانوی (که در شاهنامه فردوسی در حدود سال ۱۰۰۰ میلادی آمده)، زرتشت در بلخ بدست یک تورانی بقتل می رسد. توران
یان یکی از چندین اقوام کوچ نشینی هستند که بین سال های ۱۱۰۰ و ۵۵۰ پیش از میلاد به شمال افغانستان یورش آوردند، یا در آنجا ماندند یا از آنجا گذر کردند. (تاریخ زرتشت مورد بحث است و از حدود ۱۲۰۰ تا حدود ۶۰۰ پیش از میلاد تخمین زده می شود) قراری که از روی اوستا معلوم می شود، باشندگان بومی افغانستان و سرزمین های مجاور که خود را «آریایی» می نامیدند بخاطر سرما و کمبود چراگاه ها مجبور به مهاجرت به سرزمین های دیگر در گوشه و کنار افغانستان و سرزمین های مجاور می شوند. نسک های وَندیداد و یَشت از اوستا به محدودهٔ جغرافیایی اشاره دارد که نخستین منزلگاه های آریاییان را تشکیل می دادند و حدود آن سرزمین های شرقی فلات ایران تا سرحد ایران باستان و هند باستان بوده است. در این میان فَرگَرد یکم وندیداد به فهرستی از شانزده سرزمین آفریدهٔ اهوره مزدا اشاره دارد که انگره مَینیو دربرابر آفرینش اهوره مزدا دست به آفرینش مخرب می زند. این فهرست عبارت است از: اگر بخش نخست وندیداد با اشاره های یَشت ها به جغرافیای زیستگاه مردم اوستایی مقایسه شود، ملاحظه می شود که رشته کوه هندوکش در مرکز جغرافیای اوستا قرار می گیرد. حدود غربی جغرافیای اوستا را سرز
مین های مرو، هرات و زرنگ، و حدود شرقی آن را مناطق سرحدی مانند گنداره، بونیر و سرزمین «هفت رود» تشکیل می دهند. سُغد و احتمالاً خوارزم حدود شمالی آن و سرزمین های سیستان و بلوچستان حدود جنوبی آن را تعیین می کنند. بدین ترتیب افغانستان امروزی قلب جغرافیای اوستا را تشکیل می داده است. گفتنی است که برخی از مورخان یونان باستان همچون اراتُستِن و استرابون از مجموعه سرزمین هایی بنام «آریانِه» (یونانی: Αρειανή، به لاتین: «آریانا» / "Ariana") یاد کرده اند که مابین سرزمین های پارس باستان و هند باستان بوده است، و کشور افغانستان امروزی را در بر می گرفته است.
هشتگ فیلمی به کاگردانی و نویسندگی رحیم بهبودی فر و تهیه کنندگی مقصود جباری و محمدعلی کیانی محصول سال ۱۳۹۵ است. فیلم هشتگ از ۴ مهر به سرگروهی پردیس زندگی در سینماهای ایران اکران شد و پخش آن به عهده مؤسسه سینمایی «راه عرفان» است. داستان فیلم هشتگ. ماجرا این است دو زن که پسرهایشان هم مدرسه ایی هستند به هم حسودی می کنند متوجه می شوند وضع تحصیلی پسرهایشان اصلاً خوب نیست تا اینکه همکلاسی آنها به نام حمیدرضا نامی به آقای توسلی مدیر مدرسه پیشنهادی می دهد و آنها فکر می کنند پسر دیگری باهوش است که…
تیفون تمبین (انگلیسی:Typhoon Tembin (2017)) تیفونی بود که در روز جمعه ۲۲ دسامبر در مجمع الجزایر میندانائو در جنوب فیلیپین باعث کشته شدن بیش از ۲۰۰ نفر و زخمی شدن ده ها تن شد. شرح واقعه. به گفته مرکز هواشناسی منطقه، تیفون تمبین با سرعت ۸۰ کیلومتر در ساعت از جنوب غربی فیلیپین دریای سولو شروع شده و روز دوشنبه ۲۵ دسامبر ۲۰۱۷ به طور کامل از این کشور عبور خواهد کرد، این تندباد در مجمع الجزایرمیندانائو باعث ایجاد سیل گل ولای و رانش زمین شده و تعدادی از روستاهای کشاورزی این منطقه که مدفون شده اند را دربرگرفته است. تلفات و خسارات. طبق گزارش ها تاکنون بیش از ۲۰۰ نفر کشته شده اند که ۳۹ کشته در استان لانائو شمالی، ۳۰ کشته در استان زامبوانگا شمالی، سه نفر در بوکیدنون، ۶ تن در سالوگو و ۷ نفر در لانائوی جنوبی بوده است. تعداد زخمی ها نیز به ده ها نفر می رسد. طبق گفته پلیس بیش از ۱۶۰ نفر نیز مفقود شده اند. ۷۰۰۰۰ نفر بی خانمان شده و به مناطق دیگر منتقل شدند. برق و خطوط ارتباطی به روستاهای این منطقه قطع شده است به همین دلیل کسب اطلاعات از وضعیت این روستاها برای مقامات دولتی مشکل شده است. دو شهر پیاگاپو و توبود شدیدترین آسیب ها
را دیده و بسیاری از خانه ها به دلیل برخورد تخته سنگ ها تخریب شده اند. اقدامات. امدادگران، سربازان ارتش، پلیس و داوطلبان برای یافتن نجات یافتگان این تندباد و سیل و همچنین برقرار کردن خطوط ارتباطی به منطقه اعزام شدند. پیشینه. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۷، بر اثر طوفان دیگری ۴۶ نفر جان خود را از دست داده اند و در سال ۲۰۱۳ نیز طوفان سهمگین هایان جان ۸۰۰۰ نفر را گرفت و ۲۰۰ هزار خانوار را بی خانمان کرد.
شهرداری ساری یک نهاد عمومی اما غیردولتی است که در سال ۱۲۹۸ از سوی وزارت کشور پایه گذارده شد. این نهاد عمومی مسئولیت اداره شهر ساری را به عهده دارد. مدیریت این سازمان با شهردار ساری است که از طریق آرای شورای شهر ساری انتخاب می شود و حکم وی توسط وزیر کشور ابلاغ می شود. ساختمان مرکزی شهرداری ساری در بلوار آزادی قرار دارد. شهرداری ساری، شامل ۴ منطقه است که اداره مناطق شهری به عهده شهردار منطقه می باشد که توسط شهردار ساری انتخاب می شوند و با نظارت معاون برنامه ریزی و هماهنگی مناطق فعالیت می کنند و هر منطقه شامل چند ناحیه شهری است که شهر ساری دارای ۲۰ ناحیه شهری می باشد. بودجه شهرداری از درآمدهای نقدی و غیرنقدی خودش و عوارض پرداختی شهروندان تأمین می شود. تاریخچه. هدف اولیه از تأسیس بلدیه حفظ منافع شهری، برآورده نمودن حوایج شهرنشیان مانند اداره کردن اموال منقول و غیر منقول و نگهداشت سرمایه های متعلق به شهر، نظافت کوچه ها و معابر شهری، روشن نمودن شهر، بیمه بناهای متعلق به شهر در برابر حریق و غیره بوجود آمد و بابت ارائه چنین خدماتی به مردم از آن ها عوارض دریافت نموده و از آن طریق هزینه های جاری بلدیه و حقوق رفتگران و
... تأمین می گردید. همزمان با تأسیس بلدیه، قانونی به تصویب مجلس رسید که بر اساس آن انجمن بلدیه وظیفه داشت تا نسبت به انتخاب شهردار با رأی و نظر مردم اقدام نماید . در سال ۱۲۹۰ شمسی با پیشنهاد دولت مبنی بر انفصال انجمن بلدیه موافقت گردیده و در سال ۱۲۹۹ سید ضیاءالدین طباطبایی نهاد مستقلی مانند بلدیه را که به دولت وابسته بود را بنا کرده و در سال ۱۳۰۰ شمسی اداره بلدیه رسماً وابسته به دولت شد. آغاز به کار بلدیه در ساری مربوط به سال ۱۲۹۸ می باشد و احمد ممنون به عنوان اولین شهردار ساری در سال ۱۳۰۱ معرفی شد. نخستین ها. نخستین شهردار : احمد ممنون که در سال ۱۳۰۱ معرفی شد. نخستین روشنایی : برای مسیر شهرداری به سوی دروازه گرگان و دروازه بابل با فانوس هایی که به درختان آویزان شده بودند. نخستین خیابان آسفالت شده: خیابان ۱۸ دی در سال ۱۳۲۵ نخستین بانویی که به استخدام شهرداری در آمد : بانو ایران اکبری به عنوان ماشین نویس در سال ۱۳۲۹ نخستین شمارهٔ تلفن شهرداری: ۲۴۰۰ و ۲۵۰۰ در سال ۱۳۳۳ نخستین خودروی آتشنشانی: در سال ۱۳۴۶ برای شهرداری خریداری شد. فهرست شهرداران. از بدو تأسیس شهرداری ساری در سال ۱۲۹۸ سیاست های داخل شهری و همچنین ا
تفاقات و جریان های کشوری و بین المللی اثرات زیادی در نحوه انتخاب و دوران مدیریت شهرداران ساری گذاشته اند. از جمله این جریان ها می توان کودتای ۱۲۹۹، پایان سلسله قاجار در سال ۱۳۰۵، تصرف ساری توسط ارتش روسیه در دهه ۱۳۲۰ و انقلاب ۱۳۵۷ را نام برد. انتخاب شهردار نیز بنا بر سیاست های مخصوص هر زمان یا با حکم دولت مرکزی یا از طریق انتخابات شهری یا با انتخاب اعضای شورای اسلامی شهر انجام گرفته است.
چدن سفید نوعی از انواع چدن می باشد که تمامی کربن در این نوع از چدن به صورت کاربید آهن در می آید . این امر می تواند ناشی از ترکیب شیمیایی آلیاژ یا سرعت سرد کردن آن باشد که اصطلاحا به آن چدن سفید گفته می شود . علت نامگذاری چدن سفید به این نام این است که سطح مقطع سفید و براقی دارد که ناشی از حضور کاربید در ریز ساختار آن می باشد.در انواعی دیگر از چدن سفید، سطح مقطع به صورت سیاه و سفید است . نواحی سیاه رنگ ، پرلیت و سفید ها لدبوریت یوتکتیکی می باشند. اشاره ای کوچک به ویژگی ها. چدن های سفید دارای سختی و استحکام فشاری بالایی هستند ولی مقاومت ضربه ای آن ها پایین است.این چدن ها به علت حضور کاربید دارای مقاومت سایشی بالایی نیز می باشند و در کاربرد های سایشی مصرف دارند. حفظ سختی این نوع چدن تا دمای بالا از مزیت های آن می باشد. حضور عناصر پایدار کننده ی کاربید مثل کروم،بور،تیتانیوم و منگنز در ترکیب انواع مختلف چدن های سفید موجب افزایش احتمال تشکیل چدن های سفید حتی در سرعت های سرد کردن نه چندان بالا می شود. ساختار نهایی چدن بستگی به میزان کربن موجود در آن دارد؛ با توجه به بررسی قسمتی از نمودار آهن_کربن که بر تعادل نیمه پا
یدار سمانتیت دلالت دارد،می توان به ساختمان نهایی چدن مورد نظر پی برد. عناصر آلیاژی در چدن سفید. به طور کلی حضور عناصر پایدار کننده ی کاربید و سمانتیت مانند کروم ، تلوریم ، تیتانیوم ، وانادیم ، منگنز ، مولیبدن و... در ترکیب شیمیایی چدن موجب سهولت در تشکیل آن می شود. قابلیت سفیدی شدن را می توان از طریق آزمایش های مختلف از جمله آزمایش گوه تعیین نمود. مشاهده ی ریز ساختار چدن سفید. بعد از انجام محاسبات مختلف بر روی مواد شارژ ، آن را آماده کرده و درون ظرف مخصوص قرار داده و سپس مدت زمان معینی در کوره قرار می دهیم تا ذوب شود. بعد از ذوب شدن ، گوه ای را که دارای اندازه های استاندارد بوده را قالب گیری کرده و بعد از خشک کردن قالب مذاب را درون قالب می ریزیم.بعد از منجمد شدن قطعه(گوه)زمانی که قطعه هنوز کاملا سرد نشده است ، آن را از نوک گوه وارد آب می کنیم تا سرد شود.در این حالت گوه دارای سه قسمت است: قسمت اول شامل چدن سفید ، قسمت دوم شامل چدن ابلق(چدن سفید و خاکستری) و قسمت سوم چدن خاکستری است که ما روی قسمت اول گوه عملیات انجام می دهیم. بعد از سرد کردن گوه در آب،وارد مرحله ی سوهانکاری می شویم تا سطح قطعه کاملا صاف شود.بع
د از سوهانکاری ، مراحل سنباده زنی را شروع کرده و بعد از پایان مراحل سنباده زنی به سراغ مرحله ی پولیش می رویم.در این مرحله سطح قطعه باید کاملا صیقلی بوده به طوری که تصویر شخص در آن مشخص باشد.(مانند آینه) بعد از انجام مراحل پولیش ، قطعه را زیر میکروسکوپ برده و آن را مورد بررسی قرار می دهیم . دلیل این کار این است که این چدن ، چدن سفید است و نباید در آن دانه های گرافیتی وجود داشته باشد؛به دلیل اینکه در این نوع چدن ، کربن به شکل ترکیبی وجود دارد و گرافیت در آن وجود ندارد. بعد از مطمئن شدن از عدم وجود گرافیت در این نوع از چدن، آن را با محلول نایتال اچ می کنیم. زمان اچ کردن برای چدن معلوم نیست ولی بعد از اینکه سطح چدن به رنگ تیره در آمد به معنی این است که چدن اچ شده است. بعد از اچ کردن آن را شستشو داده و سپس خشک می کنیم.بعد از اچ و خشک کردن ، دوباره گوه را زیر میکروسکوپ قرار داده و ریز ساختار آن را مشاهده می کنیم. عناصر ترغیب کننده ی کاربید به صورت جزئی. انواع مختلف عناصر کاربیدی که به آن اشاره شد،علاوه بر ویژگی های ذکر شده می تواند موجب افزایش سختی و کاهش چغرمگی نیز در قطعه شود. کروم: عنصری کاربیدی است و تمایل به س