Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فیلمهای مستند تصاویر فرهنگ مدیریت می کند تا مستند خلاق را در زمینه پخش غیر تجاری تقویت کند. اداره میراث سینمایی، میراث سینمایی را جمع آوری، نگه داری، حفظ می کند و به میراث سینمایی بها داده و از آنها استفاده می کند. به طور خاص، وثیقه قانونی فیلم ها را حفظ می کند. CNC سیاست های چند جانبه اروپا و بین المللی را در بخش سینمایی و سمعی و بصری تعریف و پیاده سازی می کند. مسئول نظارت بر کلیه موارد فنی و حقوقی است که تأثیر بسزایی در بخش سمعی و بصری دارد. همچنین از فراهم کردن فیلم در کشورهای در حال توسعه پشتیبانی می کند. CNC و به ویژه کمیسیون طبقه بندی آن، نظرات خود را در مورد صدور ویزای عملیاتی کارهای سینمایی صادر می کند. این نظرات پس از آن به وزیر فرهنگ منتقل می شود که به تنهایی توانایی صدور ویزا را دارد. این ویزاها تماشاگران را در مورد «محتوای» آثار آگاه می کند و ممکن است شامل ممنوعیت نمایش زیر سن خاص باشد (ممنوعیت برای کودکان زیر ۱۲، ۱۶ یا ۱۸ سال) و احتمالاً اخطاری در خطاب به تماشاگران. بودجه. بودجه CNC توسط مالیات ها تأمین نمی شود بلکه مالیات های خاصی بر بخش صمعی بثری تأثیر می گذارد: درآمد این مالیات ها در بودجه سا
ل ۲۰۱۴ وزارت فرهنگ ۷۰۰ میلیون یورو تعیین شده بود. بزرگی درآمدهای CNC در سالهای اخیر به چندین کسری بودجه کمک کرده است. این وضعیت منجر به انتشار گزارش های مربوط به حساب های CNC توسط دیوان حسابرس و کمیته مالی سنا شده است. گزارش مارینی از بودجه سال ۲۰۱۱ به مجلس سنا ، انتقاد از مدیریت و افزایش هزینه های سازمان های مختلف دولتی، از جمله این موارد، در جای مناسب، CNC قرار دارذ. حساب پشتیبانی سینمای فرانسه. مرکز ملی سینما مسئول مدیریت یک حساب پشتیبانی به نام (کمک خودکار و انتخابی به سینمای فرانسه) است که از طریق مالیات ویژه اضافی بر قیمت بلیط سینما (۱۰٫۷۲٪ از قیمت بلیط) دریافت می شود، مالیات خدمات تلویزیونی (TST) پرداخت شده توسط ناشران و توزیع کنندگان خدمات تلویزیونی (۵٫۵٪ از گردش مالی کانال های تلویزیونی، که کمی بیشتر از یک سوم آن به سینما و مالیات ارائه دهندگان خدمات اینترنتی اختصاص یافته است) و مالیات بر انتشار فیلم (۲٪ از گردش ناشران و واردکنندگان که ۸۵٪ آن به سینما اختصاص یافته است).
مدرسه عالی تصویر و صدا (به فرانسوی: La Fémis) یک مؤسسه آموزش عالی دولتی فرانسوی، که عضو دانشگاه علوم و ادبیات فرانسه (به فرانسوی:PSL) است. این مدرسه آموزش فنی و هنری را برای آموزش متخصصان در صنعت سمعی و بصری و فیلم ارائه می دهد. مدرسه ملی تصویر و صدا در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد و برگرفته از مؤسسه عالی مطالعات سینمایی (به فرانسوی: IDHEC) که در سال ۱۹۴۳ ایجاد شده است، می باشد. این مرکز از سال ۱۹۹۹ در هجدهمین سالن ناحیه ۱۸ پاریس، در خیابان شماره ۶ فرانکور (بهفرانسوی: 6 Rue Francœur)، در ساختمانهای استودیوی سابق به نام پته نتان (به فرانسوی: Pathé-Natan) واقع شده است. این مدرسه به همراه مدرسه عالی ملی لوئی- لومیر (Louis-Lumière)، مدرسه ملی سینه فبریک (CinéFabrique) و مدرسه عالی سمعی بصری تولوز که تحت نظارت آموزش ملی است، چهار مدرسه عمومی سینما در فرانسه هستند. بخشی از حلقه مدارس سینمایی مشهور بین المللی یعنی ان اف تی اس (NFTS) در لندن، مدرسه تیش (به انگلیسی: Tisch) در نیویورک، یو اس سی (USC) در لس آنجلس و فامو (FAMU) در پراگ را تشکیل می دهد. مجلات حرفه ای آمریکایی واریته (به انگلیسی: Variety) و گزارش هالیوود (The Hollywo
od Reporter) آن را در بین بهترین مدارس فیلم در جهان قرار داده اند. در سال ۲۰۱۲، در رتبه بندی آن برای بهترین مدارس فیلم در جهان، که شامل مدارس مستقر در ایالات متحده بود، مجله هالیوود ریپورتر مدرسه ملی صدا و تصویر فرانسه را در رده ششم جهان قرار داد. در سال ۲۰۱۴، در رتبه بندی بهترین مدارس مستقر در خارج از ایالات متحده، این مجله این مدرسه را در رتبه سوم، بعد از ان اف تی اس (NFTS) در لندن و مدرسه سینما لودز قرار داد. مدرسه ملی تصویر و صدا به دشواری در آزمون ورودی (میزان موفقیت ۳٪ و فقط ۱٪ برای گروه تولید) و همچنین به دلیل اهمیت وسایل فنی که در اختیار دارد، مشهور است. آموزش. این مدرسه آموزش های اولیه (به مدت: ۴ سال)، کارگاه های آموزش مداوم، یک دانشگاه تابستانی (به مدت ۹ هفته)، یک برنامه فرصت های برابر (به مدت: ۳ هفته)، یک کارگاه آموزشی لودویگسبورگ -پاریس (به مدت: ۱ سال)، دکترا (به مدت: ۳ سال) و یک برنامه خاص اقامتی (la Résidence) (به مدت: ۱ سال) را ارائه می دهد. آموزش اولیه. این مدرسه در آموزش های اولیه یک دوره اصلی (با هفت تخصص) و دوره های جدید (با سه تخصص) ارائه می دهد. دوره اصلی. دانشجویان پس از دو سال آموزش عال
ی با کنکور پذیرفته می شوند، بعد از این دانشجویان تحت یک برنامه چهار ساله در یکی از هفت تخصص پیشنهادی ادامه می دهند: کارگردانی، فیلمنامه، تولید، تصویر، صحنه آرایی، صدا و منتاژ، نویسندگی و توزیع و پخش. انتقال از یک سال به سال دیگر به صورت خودکار و بدون آزمون است، و فقط آزمون ورودی و موقع دفاع است که آزمون وجود دارد. در این مرحله در هر سال حدود ۴۰ دانشجو دارد (شش دانشجو در هر گروه آموزشی، به جز در دکوراسیون که فقط چهار نفر وجود دارد). دوره های جدید. سه دوره «تکمیلی» نیز ارائه می شود که کم و بیش در دوره اصلی ادغام شده اند. دوره نویسندگی: این دوره ۴ دانشجو پذیرش می کند. امتحان ورودی هر دو سال یکبار انجام می شود. مدت زمان دوره ۱۸ تا ۲۸ ماه است. در سال اول، دانشجویان این بخش در دروس مشترک ارائه شده با همه هفت بخش شرکت می کنند. در سال دوم، آنها درس های اختصاصی را دنبال می کنند و در پایان دوره نیز پایان نامه می نویسند، که آن را به هیئت داوران متشکل از متخصصان ارائه می دهند. دوره توزیع و پخش: از سال ۲۰۰۳، بخش توزیع و پخش حدود ۸ دانشجو پذیرش کرده است: ۳ نفر در توزیع، ۵ نفر در پخش. مدت زمان آن ۲ سال است. با این بخش که در
سال ۲۰۰۳ افتتاح شده است، مدرسه ملی تصویر و صدا قصد دارد تا کادر و مدیران شرکتهای سینمایی را به همان اندازه که نسبت به ایجاد این شرکت ها دغدغه دارند آنها را نسبت به مشکلات کارآفرینی در این زمینه نیز آشنا کند. آموزش در سه مرحله برگزار می شود. در ترم اول، دانشجویان دروس عمومی را که برای همه بخش های دیگر مشترک است، دنبال می کنند. آنها سپس یک دوره تخصصی (به مدت یک ترم) را طی می کنند و در پایان این دروس، به پایان نامه و دوره کارآموزی خود می پردازند (به مدت یک ترم). دوره ساخت سریال های تلویزیونی: دوره که در سال ۲۰۱۳ راه اندازی شد، ۱۲ ماه است و از ۱۰ دانشجوی زیر ۳۰ سال، در سطح «کارشناسی ارشد» همراه با داشتن تجربه نوشتن پذیرش می کند. این هزینه تا حدودی توسط شبکه یک تلویزیون فرانسه، تلویزیون فرانسه و شبکه کانال+ تامین می شود. منسوجات الیس (به فرانسوی: Textapes d'Alice) وب های می تراش و می تراندی، که توسط فرانسه ۴ پخش می شود، از اولین کارهای آن بودند. تحصیلات پیوسته. از سال ۱۹۹۶، مدرسه ملی تصویر و صدا کارگاه های تحصیلات پیوسته را به متخصصان این بخش که مایل به توسعه حرفهٔ خود یا گسترش فعالیت های خود با کاوش در زمینه های
جدید هنری و فنی هستند، ارائه داده است. مدت زمان این دوره ها از چند روز تا چند ماه طول می کشد، این دوره های آموزشی با شرکای مختلف در سطح بین المللی (برنامه رسانه ای اتحادیه اروپا)، و همچنین در سطح ملی یا منطقه ای (شوراهای منطقه ای، مراکز تولید منطقه ای) اجرا می شود. بیشتر آنها مورد تأیید مرکز افداس (به فرانسوی: Afdas) هستند. زمینه های ارائه شده عبارتند از: · مستند (کارگاه مستند و کارگاه مستند اروپایی اچیدوک که مبتنی بر بایگانی است) · فیلمنامه (کارگاه نویسندگی و کارگاه بازنویسی) · تولید در اروپا (کارگاه / مستر کلاس) · اصول کارگردانی، آموزش ابتدائی سینما · بازنویسی فیلمنامه (کارگاهی برای فیلمنامه نویسان و بازیگر-کارگردانانی که باید در بازنویسی فیلمنامه فیلم هایشان پشتیبانی شوند). دانشگاه تابستانی. از سال ۱۹۸۹، مدیر سمعی و بصری خارجی وزارت امور خارجه و مدرسه عالی تصویر و صدا هر سال «دانشگاه تابستانی» را پیشنهاد می کنند، که پذیرای دانشجویان خارجی در سینما یا سمعی و بصری یا متخصصان جوان خارجی که در سینما فعالیت می کنند و زیر ۳۰ سال هستند، می باشد. این دوره عبارت است از یک برنامه عملی در زمینه مستند که ۹ هفته با ۵
روز درس فشرده در هفته برگزار می شود. ۱۲ کارآموز که از مغرب، آفریقا، آمریکای لاتین، آسیا (به جز کره جنوبی، ژاپن و سنگاپور)، اروپای مرکزی و اروپای شرقی (به غیر از کشورهای اتحادیه اروپا) و خاورمیانه هستند. کارگاه لودویگسبورگ - پاریس. این برنامه یکساله برای تولیدکنندگان و توزیع کنندگان جوان، که دارای حداقل مدرک دیپلم ۳ از اتحادیه اروپا باشند، می باشد. شرکت کنندگان در ۴ سمینار که بین لودویگسبورگ (آکادمی فیلم بادن-وورتمبرگ) و پاریس تقسیم می شود، شرکت می کنند. این دوره آموزشی همچنین شامل جلسات کاری در جشنواره های اولین پلان در آنجرز، کن، لندن و برلین است. این کارگاه هر ساله ۱۸ کارآموز را جمع می کند: ۱/۳ زبان فرانسوی، ۱/۳ آلمانی و ۱/۳ از کشورهای دیگر اتحادیه اروپا. در پایان آتلیه لودویگسبورگ - پاریس، شرکت کنندگان فیلم های کوتاهی با همکاری شبکه آرته (به فرانسوی: ARTE)، آکادمی فیلم بادن-وورتمبرگ و مدرسه ملی تصویر و صدا تولید می کنند. این فیلم ها به جشنواره ها ارسال شده و از شبکه ارته (به فرانسوی: ARTE) پخش می شوند. برنامه فرصت های برابر. در سال ۲۰۰۸، دو برنامه به نام «فرصتهای برابر» با همکاری بنیاد فرهنگ و تنوع فرهنگی
آغاز شد. یکی مربوط به دانش آموزان دبیرستانی در درس گرایش است؛ که یک معرفی مدرسه در شصت و هشت دبیرستان فرانسه که در مناطق اولویت آموزش هستند انجام شده و پس از آن جلساتی با شرکت کنندگان و دانش آموزان مدرسه برگزار می شود. ایده ای، که توسط کلود میلر دفاع می شد، این بود که «"دانش آموزان دبیرستانی را به مطالعات هنری حساس کنید، تا به آنها نشان دهید که در مطالعات هنر در دسترس آنها است. هیچ کس نباید از شرکت در کنکور مدرسه عالی تصویر و صدا خودداری کند (...) ما دیگر نمی توانیم از شایسته سالاری فرانسه راضی باشیم. ما هر روز محدودیت های آن را می بینیم. این وظیفه ما به عنوان سینماگر است که این حرفه را از لحاظ اجتماعی عمومی تر کنیم"». برنامه دوم برای حدود پانزده دانش آموز از دانش آموزان دارای اولویت تحصیلی یا دارندگان بورس تحصیلی در آموزش عالی، که می خواهند آزمون کنکور ملی را بگذرانند. این کارگاه به صورت رایگان انجام می شود و به مدت سه هفته در طول تابستان در مدرسه عالی تصویر و صدا برگزار می شود. دانش آموزان در ساخت فیلم های داستانی کوتاه مشارکت کرده و همچنین در کنفرانس های سینما، تاریخ سینما، حرفه های سینمایی و رویکردهای مخت
لف درمورد آن شرکت می کنند. جلساتی با متخصصان این صنعت و دانشگاهیان نیز برگزار می شود (رجیس وارنایر، سلین سیامما، کلود میلر، آلن برگلا، نیکول برنز در سال 2010). اگرچه این برنامه عمومی مورد توجه کافی قرار می گیرد، ولی برخی از تردیدها - همان طور که لوئیس مورین، مدیر مرکز رصد نابرابریها در مورد آن بیان می کند - دربارهٔ اثربخشی واقعی آن وجود دارد. برنامه دوم به داوطلبان آینده مدرسه عالی تصویر و صدا اجازه می دهد تا خود را با تاریخ و فنون سینما آشنا کنند. دکترا. برنامه دکترا برای پنج دانشکده بزرگ ملی مشترک است: مدرسه عالی تصویر و صدا، مدرسه ملی هنرهای زیبا، هنرستان ملی هنرهای دراماتیک، هنرستان ملی موسیقی و رقص در پاریس، مدرسه ملی هنرهای تزئینی و همچنین مدرسه ملی. مدرسه عالی تصویر و صدا هر سال یک دانشجوی دکترا را انتخاب و آن را پذیرش می کند. این دانشجوی دکترا پایان نامه خود را با نظارت یک فیلمساز و همچنین یک استاد راهنمای پایان نامه که مجاز به نظارت بر تحقیق باشد انجام می دهد. برنامه رزیندس (اقامت). رزیدنس یک دوره ۱۱ ماهه تمام وقت است که به چهار کارگردان زیر سی سال، دارای مدرک یا بدون مدرک، که قبلاً بازیگر یک فیلم کو
تاه بوده اند و شرایط لازم برای قبولی در آزمون مدرسه را ندارند، ارائه می شود. این برنامه که در سال ۲۰۱۵ راه اندازی شده است که از تمریناتی که در آموزش های اولیه انجام می شود، الهام گرفته شده است، اما عمدتاً با هدف تولید انجام می شود. وسایل و تجهیزات. خدمات مدرسه در سه ساختمان با مساحت کلی ۹۷۰۰ متر مربع ارائه می شود. دارای ۴ مرکز فیلم برداری می باشد که به طور میانگین هر کدام به مساحت ۲۲۰ متر مربع است و میراث شرکت پات است، جایی که مارسل کارن فرزندان بهشت، و روبرت برسون بانوان جنگل های بولونی را فیلمبرداری کرده است. این مدرسه همچنین دارای ۲ سالن میکس دیجیتال و ۳ اتاق نورپردازی (اتاق ژان رنوار با ۱۷۰ صندلی، اتاق ژاک دمی با ۶۰ صندلی و اتاق آلیس گای با ۲۰ صندلی)، مجهز به دولبای (به انگلیسی: dolby)، دی تی اس، باند دوبل، فیلم و دی وی دی (DVD) است. دانش آموزان دارای یازده دوربین ۱۶ و سوپر ۱۶، چهار دوربین ۳۵ میلی متری، پنج دوربین (Betacam SP)، پنج دوربین ۳۰۰ یا 400 (DSR)، بیست و نه اتاق منتاژ دیجیتال، اتاق تست دوربین، آزمایشگاه عکس و استودیوی ضبط صدا می باشند. ده ها کلاس درس، یک اتاق بازیگری، یک کتابخانه ویدیویی، یک سالن
غذاخوری و اتاق های تولید نیز برای دانشجویان در دسترس است. یک مغازه نجاری با دو کارمند، امکان تولید تزئینات را فراهم می آورد. این مدرسه از کوداک، فوجی فیلم، واریفلکس کمک های تجاری دریافت می کند و توسط سازمان هایی مانند ADAMI ,SCAM ,SACEM و پروسیرپ (به انگلیسی:Procirep) پشتیبانی می شود. صد فیلم، با قالب های مختلف و ترویج آموزه های مختلف، هر ساله توسط دانش آموزان در مدرسه عالی تصویر و صدا تولید می شود. یک دانش آموز، درهر گروه آموزشی که باشد، در حین تحصیل به طور متوسط ۴ فیلم تولید می کند (گاهی اوقات به طور قابل توجهی بیشتراست، به طور مثال اگر در گروه کارگردانی ثبت نام کرده باشد). تیم آموزشی. این مدرسه معلمان دائمی را استخدام نمی کند بلکه فراخوانی به متخصصین حرفه ای می دهد. از این رو ۳۰۰ متخصص شاغل دعوت می شوند که هر سال بر کار دانشجویان نظارت کنند. سینما گرانی مانند ژان ژاک آنود، سدریک کلاپیچ، کریستف هونوره، تونی گاتلیف، خاویر باووئیس یا حتی دانیل تامپسون در مدرسه عالی تصویر و صدا یا تدریس می کنند یا اینکه در اینجا آموزش دیده اند. این مدرسه همچنین به طور مرتب از فیلمسازان خارجی دعوت می کند، که فیلم های خود را ار
ائه دهند و به سؤالات دانشجویان پاسخ دهند (به عنوان مثال عباس کیارستمی، دیوید کراننبرگ یا وودی آلن). هزینه شهریه. شهریه به دستور وزارت فرهنگ تعیین می شود. در سال ۲۰۱۶، آنها مبلغ ۴۳۳ یورو در سال (که دارندگان بورس تحصیلی معاف شده بودند) را اختصاص دادند. کنکور. شرایط. آزمون مدرسه عالی تصویر و صدا یکی از دشوارترین آزمون های مدارس بزرگ فرانسه است. این دوره تقریباً پنج ماه، از مارس تا ژوئیه برگزار می شود و به بیش از ۲۰۰ فیلمنامه نگار و هیئت منصفه لازم است، که از بین حرفه ای های سینما انتخاب شده اند. ثبت نام برای دارندگان دیپلم که گواهی دو سال تحصیل کارشناسی (سه سال برای داوطلبان گروه توزیع / پخش)، دارای سن زیر ۲۷ سال در تاریخ ۱ ژانویه سال آزمون یا برای داوطلبان در سنین کمتر از ۳۰ سال در تاریخ ۱ ژانویه سال آزمون که قادر به اثبات یک فعالیت حرفه ای حداقل در چهار سال اخیر باشند، می باشد. در حقیقت، بسیاری از دانشجویان مدرک دیپلم ۳ را بدست آورده اند. داوطلبان فرانسوی و اروپایی کنکور ملی را می گذرانند و داوطلبان خارجی که متعلق به اتحادیه اروپا نیستند، کنکور بین المللی را که در سفارتخانه های فرانسه در خارج از کشور برگزار می
شود، می گذرانند. هر داوطلب باید هنگام ثبت نام بخشی را که مایل به تحصیل در آن بخش است، ذکر کند. همه نامزدها باید فرانسوی زبان باشند و بیش از سه بار نمی توانند در این آزمون شرکت کنند. تاریخچه. از مؤسسه عالی مطالعات سینما تا مدرسه عالی تصویر و صدا (۱۹۸۴–۱۹۸۸). مدرسه عالی تصویر و صدا جایگزین مؤسسه عالی مطالعات سینما (۱۹۴۳–۱۹۸۶) شده که کار آن آموزش متخصصین برای سینمای فرانسه و جهان است. علی رغم شهرت مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) که در سال ۱۹۷۴ در بری سور مارن در محوطه اینا(INA) تأسیس شد، شاهد افت فعالیت و شهرت آن بودیم. ورود جناح چپ به قدرت در سال ۱۹۸۱ فرصتی برای تعریف مجدد نقش و کادر آن فراهم کرد. پروژهٔ «کاخ تصویر» (که می توانست هنر عکاسی را نیز در بر بگیرد) راه اندازی شد و پس از آن پروژه دیگری محدودتر به نام «کاخ سینما» شروع شد. این پروژه در تلاش است تا با یک مدرسه جدید سینما و کتابخانه فیلم ارتباط برقرار کند. گزارشی، معروف به «گزارش بردین» (ژوئن ۱۹۸۴) قوانین آینده مدرسه عالی تصویر و صدا را بر اساس آموزش چند رشته ای رایگان، کنکور برای دیپلم ۲، دوره مطالعاتی سه ساله، ایجاد هفت بخش و یک گشایش در دنیای حرفه ای
ارائه می دهد. جک گاجوس، آن زمان مدیر آژانس توسعه سینمای منطقه ای، به عنوان رئیس این مرکز انتخاب شد. در فوریه ۱۹۸۶، به همت ژاک لانگ، مؤسسه عالی مطالعات سینما به مؤسسه ملی تصویر و صدا (INIS) تبدیل شد. هنگامی که جناح راست به قدرت می رسد، معاون دولت در امور فرهنگی، فیلیپ دو ویلیز، مؤسسه ملی تصویر و صدای تازه ایجاد شده را به بنیاد اروپایی تصویر و صدا، با اساسنامه انجمنی (قانون ۱۹۰۱)، تبدیل می کند[47]. در نوامبر ۱۹۸۶، فرانسوا لیوتار، وزیر فرهنگ آن زمان، این مدرسه را که در پله دو توکیو، روبروی موزه هنرهای مدرن شهر پاریس واقع شده است، را به ریاست نویسنده و فیلمنامه نویس ژان- کلود کاریر افتتاح کرد. فیلمسازان مانند نئومی لوویکی، آرنود د پلیر، سلوگ انسپاش، کریستین کریر، امی دلوز، منوئل پرادال، سوفی فیلیر از جمله دانشجویان دوره اول هستند. ژان لوک گدار، که امتحان ورودی مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) را در سال ۱۹۴۹ گرفته بود، در مدرسه تدریس می کند و همچنین فیلسوف ژیل دلوز کنفرانس مهمی تحت عنوان «عمل ایجاد چیست؟» در آنجا برگزار می کند. این مدرسه تا سال ۱۹۹۸ به صورت انجمنی فعالیت می کرد. آغاز دشوار ۱۹۸۸–۱۹۹۶. در سال ۱۹۸۸،
کارمندان مؤسسه عالی مطالعات سینما در ادغام مدرسه قدیمی با مدرسه جدید به مدرسه عالی تصویر و صدا پیوستند؛ بنابراین مؤسسه عالی مطالعات سینما به طور رسمی در ۲۴ مارس ۱۹۸۸ منحل شد[51]. در ۱۹۹۰، امتحان ورودی مدرسه هزار داوطلب را جمع کرد. بخش «نویسندگی» نیز در سال ۱۹۹۳ ایجاد شد. بودجه. بودجه سالانه مدرسه در سال ۲۰۱۶ تقریباً ۱۰٫۷ میلیون یورو بود. ۷۶ درصد بودجه آن توسط کمک هزینه مرکز ملی سینما، ۱۷ درصد متشکل از منابع خاص یا سایر کمک های مالی و ۷ درصد از پرداخت مالیات کارآموزی توسط شرکتهای بخش سینمایی و سمعی و بصری تأمین می شود. در سال ۲۰۰۶، مبلغ ۹٫۷۶ میلیون یورو و در سال ۲۰۰۷، ۱۰ میلیون، در سال ۱۹۹۷، ۴۴٫۹ میلیون فرانک، در سال ۱۹۹۸ ۳۱٫۵۰ میلیون فرانک بود. از سال ۱۹۹۸، این یارانه در عنوان سوم بودجه وزارت فرهنگ درج شده است و دیگر در بین اعتبارات موجود در عنوان چهارم اختصاص یافته به سه ان سه (CNC) نیست. مخارج مدرسه و رسیدهای آن توسط یک ناظر مالی که به وزارت بودجه گزارش می دهد، به طور دائم کنترل می شود. مدرسه برای خریدهای خود مشمول دستورالعمل شماره ۲۰۰۵–۶۴۹ مورخ ۶ ژوئن ۲۰۰۵ و فرمان اجرای آن به شماره ۲۰۰۵–۱۷۴۲ در تاریخ ۳۰ د
سامبر ۲۰۰۵ است. انتشارات. مطابق اساسنامه، مدرسه همچنین یک انتشارات دارد. آثار منتشر شده، که در کتابفروشی ها و در مدرسه فروخته می شوند، عمدتاً مربوط به تکنیک و فنون سینمایی است. آنها توسط متخصصین سینما که در مدرسه تدریس می کنند تأیید شده اند، مانند سردبیر آلبرت یورگنسون (تمرین ویرایش)، کارگردان عکاسی آرتور کلوکت (مقدمه ای از تصویر فیلم) یا فیلمنامه نویسان ژان کلود کارری (داستانی بگویید). مدرسه همچنین در نمایشگاه های دفترچه سینما، فیلم خانه فرانسه یا یلو ناو (Yellow Now) شرکت می کند. تقریباً در هر ده سال یک فهرست از دانشجویان سابق خود و همچنین سالانه کنکورهایش منتشر می کند.
جام در جام اروپا ۶۸–۱۹۶۷ هشتمین دوره از مسابقات فوتبال جام برندگان جام اروپا بود. دو تیم میلان و هامبورگ در فینال این دوره از مسابقات با یکدیگر روبه رو شدند. در بازی نهایی میلان با نتیجهٔ ۲ بر ۰ پیروز شد و برای نخستین بار فاتح جام برندگان جام اروپا شد. دور اول. مرحله برگشت. "میلان در مجموع ۶-۲ برنده شد." "آبردین در مجموع ۱۴-۱ برنده شد." "والنسیا در مجموع ۸-۲ برنده شد." "استوا بخارست در مجموع ۴-۱ برنده شد." "تاتنهام در مجموع ۶-۳ برنده شد." "کاردیف سیتی در مجموع ۳-۱ برنده شد." دور دوم. مرحله برگشت. "میلان با نتیجه ۳–۳ با قانون گل زده در خانه حریف برنده شد." "والنسیا در مجموع ۳-۱ برنده شد." یک چهارم نهایی. پلی آف. "میلان در بازی پلی آف ۲-۰ برنده شد." "هامبورگ در بازی پلی آف ۲-۰ برنده شد." "هامبورگ در بازی پلی آف ۱-۰ برنده شد." نیمه نهایی. مرحله برگشت. "میلان در مجموع ۲-۰ برنده شد." "هامبورگ در مجموع ۴-۳ برنده شد."
کیریل پیروگوف (؛ زادهٔ ) بازیگر و آهنگساز اهل روسیه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ارکستر سرخ"، "مک مافیا" و "خواهران" اشاره کرد.
رهایم کن نام ترانه ای از گروه هوی متال آمریکایی اونجد سون فولد است که در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۰ منتشر شده است.
«من آن را دوست دارم» تک آهنگی از هنرمند اهل کلمبیا شکیرا است. این ترانه در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۰ توسط سونی میوزیک لاتین منتشر شد.
جد مک کالب برنامه نویس کامپیوتر و موسس شرکت ریپل است. پس از آن شرکت استلار را تاسیس نمود. او در قالب eDonkey و Overet رمزارز استلار را ایجاد نمود که در سال ۲۰۱۴ آن را معرفی نمود. همچنین وی یکی از بنیان گذاران رمزارز ریپل بود که به دلیل اختلاف با سایر توسعه دهندگان آن از این بنیاد جدا شد.
ترابری پایدار به موضوع گسترده ترابری که در زمینه های اجتماعی، زیست محیطی و تأثیرات آب وهوایی، پایدار باشد اشاره دارد. مؤلفه های اندازه گیری پایداری (Sustainability) شامل وسایل ترابری، منابع انرژی و زیرساخت های ترابری می شود. لجستیک و توسعه ترانزیت-محور نیز از فاکتورهای ارزیابی پایداری در این مقوله هستند. پایداری ترابری، بیشتر توسط کارایی و راندمان سامانه ترابری و همچنین تأثیرات زیست محیطی و آب و هوایی اندازه گیری می شود.
در دهه های اخیر، توسعه شهری در سراسر جهان به طور وسیعی مورد توجه قرار گرفته است که تأثیر مستقیمی بر افزایش نرخ سفرهای شخصی و افزایش مصرف سوخت های فسیلی و تولید گاز گلخانه ای دارد. از طرفی رشد سریع جمعیت شهری در کنار پراکنده رویی، حومه گرایی و ازدحام ترافیکی، مخارج سنگینی را بر اقتصاد کشورها تحمیل می کند. در سال های اخیر یکی از بزرگ ترین و مهمترین اهداف برنامه ریزان و طراحان شهری، خودداری از برنامه ریزی و طراحی اتومبیل محور و ترویج و گسترش استفاده از حمل و نقل انبوه بر و غیرموتوری است. در این باره از جمله پیشنهادها و گزینه هایی که در قرن بیستم مورد استقبال برنامه ریزان و طراحان قرار گرفت، توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی (TOD) بوده است. در برنامه ریزی شهری، توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی نوعی توسعه شهری است که میزان فضای مسکونی، تجاری، تفریحی را به گونه ای به حداکثر می رساند که وسایل حمل و نقل عمومی در فاصله ای کوتاه و قابل طی با پای پیاده باشد. هدف توسعه ترانزیت-محور ایجاد ارتباط بین مناطق پرتراکم شهرها و سیستم حمل و نقل عمومی است. برای دستیابی به این هدف در توسعه ترانزیت-محور استفاده از خودروهای شخصی محدود و ا
ستفاده از وسایل حمل و نقل عمومی ترویج می شود.(TOD) توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی، یکی از تکامل یافته ترین دیدگاه های توسعه شهری است که می تواند گامی مؤثر در توسعه پایدار و بهبود وضعیت فعلی شهرها تلقی شود. امروزه نظریه پردازان و مدیران شهری معتقد هستند که حمل و نقل عمومی به تنهایی نمی تواند تغییری در فرم شهرها ایجاد کند؛ به همین دلیل لازم است تا توسعه اراضی و بافت شهرها با توسعه سیستم حمل و نقل عمومی تلفیق شود. تعاریف TOD. تعاریف زیادی از توسعه حمل و نقل عمومی ارائه شده است. ازجمله این تعاریف می توان به تعریف پیتر کالتورپ اشاره کرد: «مرکزی با آمیزه ای متراکم از کاربری های مسکونی، تجاری، اداری و عمومی و فضای سبز است که در آن مغازه های خرده فروشی و خدماتی در هسته ای مرکزی با دسترسی آسان نسبت به خانه ها قرار گرفته اند (حدود 600 متر یا 10 دقیقه پیاده روی). یک ایستگاه حمل و نقل عمومی در هسته این مرکز قرار دارد. محدوده ای برای استفاده های کم تراکم تر، هسته مرکزی را با فاصله ای حدود 1600 متر احاطه می کند. این منطقه ممکن است خانه های تک خانواری در یک محدوده شامل پارک های کوچک، پارکینگ، مدارس و صنایع سبک را در برگرفته
باشد. پورتر، توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی را تلاشی برای کنترل و مدیریت تأثیرات منفی ناشی از پراکنده رویی در شهرها معرفی می کند. از نظر استیل، توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی در واقع محلاتی با اختلاط کاربری بالا است که مردم را به زندگی در نزدیکی مراکز خدمات عمومی و ایستگاه های حمل و نقل عمومی و همچنین کاهش استفاده از خودروی شخصی تشویق می کند. توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی به عنوان گونه ای از توسعه زمین معرفی می شود که سطح بالایی از تحرک و دسترسی را در شهرها به وسیله حمایت از پیاده روی، دوچرخه سواری و حمل و نقل عمومی به وجود می آورد. افزایش پیاده روی و سفر با حمل و نقل عمومی موجب کاهش تعداد و طول سفرها با خودروی شخصی می گردد و می تواند به ایجاد سرزندگی شهری در شهرها به عنوان یکی از مولفع های کیفی گم شده در توسعه شهرهای مدرن کمک کند. با توجه به مطالب فوق می توان چنین تعریفی را برای توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی در نظر گرفت: «یک محله با اختلاط کاربری بالا که در مرکز آن ایستگاه حمل و نقل عمومی (مترو یا BRT) قرار گرفته است؛ به طوری که کاربری ها و خدمات در فاصله 600 تا 800 متری ایستگاه حمل و نقل عمومی توزیع شده
اند و افراد می توانند با پیمودن این فاصله به صورت پیاده یا با دوچرخه، از خدمات بهره مند شوند و برای سفرهای طولانی از حمل و نقل انبوه بر استفاده کنند.» به بیان دیگر می توان گفت توسعه مبتنی بر حمل و نقل، کاربری اراضی شهری را با سیستم حمل و نقل عمومی ترکیب می کند. این الگو با تأکید بر توسعه فشرده، محله های قابل پیاده روی همراه با کاربری اراضی مختلط و دسترسی آسان در یک فاصله قابل پیاده روی تا ایستگاه های حمل نقل عمومی را در محوریت توجه خود قرار می دهد. افراد، مشاغل و خدمات به صورت همزمان در این الگو در نظر گرفته می شوند و شرایط ایمن و مناسب برای گونه های سفر مانند پیاده روی کردن، دوچرخه سواری و حمل ونقل عمومی فراهم می گردد. ویژگی ها و اصول TOD. با توجه به تعاریف و دیدگاه صاحب نظران، می توان اصول رایج در توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی را چنین دانست: 1- توسعه فشرده. مقیاس و محدوده: کاربران اصلی در توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی، عابران پیاده هستند؛ به همین جهت ایمنی و راحتی عابران پیاده از اهداف مهم آن می باشد. این امر با فاصله ای تعیین می شود که عابران برای رسیدن به ایستگاه های حمل و نقل انبوه بر بتوانند پیاده روی
راحت و ایمن داشته باشند که این فاصله تقریبی حدودا 600 تا 800 متر ( 10 دقیقه ای) می باشد. طیفی از شدت کاربری، تراکم و ارتفاع ساختمان ها: در نواحی نزدیکتر به ایستگاه حمل و نقل، تراکم و اختلاط کاربری بسیار بالا است و خدمات بیشتری به عابران پیاده ارائه می شود. همچنین با دور شدن از ایستگاه ها از شدت تراکم و اختلاط کاربری ها کاسته می شود. در توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی، قرارگیری ساختمان ها و مراکز مهم در نزدیکی ایستگاه های حمل و نقل عمومی به گونه ای است که بین مراکز TOD، ارتباطات مستقیم و پیوسته ای وجود دارد. نفوذپذیری: یکی از عوامل تأثیرگذار در توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی، نفوذپذیری بلوک های شهری است. هرچه بلوک های شهری طول کمتری داشته باشند، دسترسی سریع و ایمن برای شیوه های سفر غیرموتوری (پیاده و دوچرخه) فراهم می شود. 2- اختلاط کاربری. کاربری های مجاز در محدوده TOD: کاربری های مجاز که اصطلاحا به آنها کاربری های پشتیبان نیز می گویند، در ناحیه پرتراکم محدوده (در مجاورت با ایستگاه های حمل و نقل) قرار می گیرند. این کاربری ها با داشتن تراکم بالای فعالیتی و جذب جمعیت و تشویق افراد به استفاده از شیوه های سفر بدون