Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س"، اپیکور تشریح می کند که مردم به خاطر این ترس ها به دنبال ثروت و قدرت هستند و بر این باورند که داشتن پول بیشتر، اعتبار یا اعتقاد سیاسی آن ها، از مرگ نجاتشان خواهد داد. او بدین ترتیب ادعا می کند که مرگ پایان وجود است و داستان های وحشتناک مجازات در زندگی پس از مرگ خرافاتی مسخره اند؛ فلذا نبایست کسی از مرگ بترسد. او در "نامه به منوسئوس" نوشته است: «خودتان را به این ایمان خو دهید که مرگ چیز مهمی برای ما نیست، زیرا خیر و شر به معنای نفس است، و مرگ پایان کار همهٔ نفوس است؛ پس چون وقتی هستیم، مرگ نیامده است و وقتی مرگ فرا رسید، ما نیستیم، مرگ— این دهشتناک ترین شر— برای ما مسئله ای نیست…» این آموزهٔ اپیکورین ها پایهٔ جمله ای است که می گوید: «من نبودم؛ من بودم؛ من نیستم؛ من اهمیتی نمی دهم» (Non fui, fui, non-sum, non-curo). این جمله بر سر محل دفن پیروان اپیکور نوشته می شد و بر سنگ قبرهای زیادی از عهد حکومت امپراتوری روم دیده می شود. این نقل قول هنوز هم در مراسم های تدفین انسان گرایانه ادا می شود. تترافارماکوس خلاصه ای از نکات کلیدی آموزه های اخلاقی اپیکوریسم را این گونه ارائه داده است: اگرچه اپیکور را معمولاً به عنو
ان طرفدار لذت بردن بی حد و حصر و نامحدود می شناسند، اما در حقیقت او اظهار داشته که شخص تنها با زندگی عاقلانه، هوشیارانه و اخلاقی می تواند خوشحال و عاری از درد و رنج باشد.او به شدت هشدار داده که باید از خوشحالی بی حد و حصر خودداری کرد و شخص باید عواقب چنین اعمالی، که منجر به رنجش او در آینده می شوند، را در نظر بگیرد، او می نویسد: «زندگی دلپذیر نه با مجموعه ای از مشروبات الکلی و شادابی های آنی و نه با لذت بردن از پسران و زنان و نه با خوردن ماهی و چیزهای دیگری که در فهرستی گران باشند، بلکه با استدلال هوشیارانه به دست می آید.» او همچنین نوشت که یک تکه پنیر می تواند همچون جشن کاملی، به اندازهٔ کافی خوشایند باشد. علاوه بر این، اپیکور آموخت که «بدون لذت، تعقل و نجابت و عدل نمی توان زندگی کامروایی داشت»؛ زیرا شخصی که به اعمال ناعادلانه یا بی عدالتی دست می زند، به خاطر کاری که کرده دچار عذاب خواهد شد. عذاب وجدان گناه او با این ترس دائمی در طول زندگیش همراه خواهد شد که شاید دیگران به اعمال ناشایست او پی برند. اما فردی که با دیگران مهربان و عادل است، هیچ ترسی نخواهد داشت و به احتمال زیاد به "آتاراکسیا" نائل می شود. اپیک
ور میان لذائذ تفاوت دوگانه ای قائل شده است: لذت های «آنی» (κατὰ κίνησιν ἡδοναί) و لذت های «ایستا» (καταστηματικαὶ ἡδοναί). لذت های «آنی» هنگامی رخ می دهند که در زمان ارضای فرد، یکی از حس های او در حال تحریک باشد. پس از برآورده شدن چنین خواسته هایی (مثلاً زمانی که فرد با خوردن غذا سیر شده)، لذت به سرعت از بین می رود و شخص مدتی بعد میلی آمیخته به رنجش برای برآورده کردن دوبارهٔ آن لذائذ دارد. از نظر اپیکور لذت های «ایستا» خیلی بهترند چون لذت های آنی سریعاً محو می شوند و همواره با درد و رنج همراهند. اپیکور در مورد ازدواج و رابطهٔ جنسی نظرات کمی دارد، هر دوی آنان را دارای ارزش مشکوکی می داند. در عوض، او اظهار داشت که دوستی های افلاطونی برای زندگی سالم و شاد ضروری است. یکی از بندهای "آموزه های بنیادین" اپیکور اظهار داشته: «در چیزهایی که خرد برای سعادت زندگی به دست می آورد، بزرگترین چیز داشتن دوست است.» او همچنین آموخت که فلسفه به خودی خود لذت بخش است. یکی از نقل قول های آمده از اپیکور در "گفتارهای واتیکان" اذعان دارد: «در سایر حرفه ها، میوهٔ پیروزی سخت در پایان کار به دست می آید؛ اما در فلسفه لذت با دانش قدم می گذا
رد. لذت بعد از پایان درس سر نمی رسد، بلکه لذت و یادگیری هم زمان اتفاق می افتد.» اپیکور خواسته ها و تمایلات بشر را به سه دسته تقسیم می کند: طبیعی و لازم، طبیعی و نالازم، پوچ و خالی. تمایلات طبیعی و لازم همچون نیاز به خوراک و سرپناه هستند. برآورده کردن آن ها آسان است، اما از بین بردنشان دشوار است، هنگام رضایت خاطر لذت آورند و طبعاً محدود هستند. فراتر رفتن از این محدودیت ها، خواسته های غیر ضروری مانند تمایل به غذاهای لوکس را ایجاد می کند. اگرچه غذا ضروری است، اما غذای لوکس ضروری نیست. به موجب همین مسئله، اپیکور از زندگی هدونیستی دارای اعتدال با کاهش امیال دفاع می کند، چنان که می پندارد کنار نهادن بدبختی ها معلول امیال به فرجام نرسیده است. هوس های بیهوده شامل آرزوهایی برای قدرت، ثروت و شهرت است. برآورده کردن این ها دشوار است، زیرا هر چقدر هم فرد به آنان دست یابد، همیشه می تواند بیشتر بخواهد. این دسته از خواسته ها توسط جامعه و اعتقادات دروغین به ما تلقین می شوند. این ها طبیعی نیستند و باید مورد تردید واقع شوند. آموزه های اپیکور به فلسفه پزشکی وارد شد و پزشکی اپیکوریست به نام آسکلپیادس بیتونیایی، که برای نخستین بار
آموزه های پزشکی یونان را به رم منتقل کرده بود، از آن ها استفاده کرد. آسکلپیادس رفتاری دوستانه، دلسوزانه، خوشایند و بدون درد با بیماران داشت. وی طرفدار برخورد انسانی با اختلالات روانی بود؛ افراد مجنون را از حصر آزاد می کرد و آن ها را با درمان طبیعی مانند رژیم و ماساژ تحت درمان قرار می داد. روش های او به شکل تعجب برانگیزی مدرن است؛ بنابراین آسکلپیادس یک پزشک پیشگام در روان درمانی، فیزیوتراپی و پزشکی مولکولی محسوب می شود. فیزیک. اپیکور در "نامه به هرودوت" می نویسد «هیچ چیز از هیچ حاصل نمی شود» ، این یعنی از نظر او تمامی حوادث علت هایی — شناخته شده یا ناشناخته — دارند. به همین ترتیب، او همچنین می نویسد که هیچ چیز هرگز به به عدم نمی رسد، زیرا «اگر یک شیء که از منظر ما از بین رفته، کاملاً نابود می شد، بالاخره همه چیز در جهان از بین می رفت، زیرا آن چیزی که در آن چیزها متلاشی شوند، وجود نداشت.» او به این نتیجه می رسد که «کلیت امور همیشه به یک صورت موجود بوده است و همیشه به همین صورت باقی می ماند؛ زیرا هیچ چیز وجود ندارد که بتواند تغییر کند، به این دلیل که هیچ چیز خارج از چارچوب کلی نیست که بتواند نفوذ کرده و تأثیر ب
گذارد.» همان طور که پیش تر دموکریتوس هم اظهار می داشت، اپیکور بر این باور بود که تمام ماده ها از اجزای ریزتری به نام «اتم» تشکیل می شوند (؛ ""، به معنی «غیرقابل تقسیم»). برای اپیکور و یارانش، وجود اتم ها حاصل یک مشاهدهٔ تجربی بود؛ یکی از پیروان اپیکور، شاعر رومی به نام لوکرتیوس، از فرسایش تدریجی حلقه ها بر اثر به دست گذاشتنشان، مجسمه ها بر اثر بوسه زدن، سنگ ها در اثر چکیدن آب و جاده ها از عبور افراد، به عنوان شواهد در طبیعت اشیاء نام می برد تا وجود اتم ها را به عنوان ذرات ریز و غیرقابل تصور نشان دهد. همچنین اپیکور مثل دموکریتوس یک ماده گرا بود که اعتقاد داشت تنها اتم و پوچی وجود دارند. پوچی یا خلأ جایی رخ می دهد که اتم ها حضور نداشته باشند. اپیکور و پیروانش بر این باور بودند که اتم و پوچی هیچ یک حد و مرزی ندارند و بنابرین جهان بی انتهاست. لوکرتیوس در نوشتهٔ "در طبیعت چیزها" با آوردن مثال مردی که در کرانهٔ فرضی جهان هستی نیزه ای به سمت بیرون پرتاب می کند، این دیدگاه را اثبات کرده است. او استدلال کرد که اگر نیزهٔ مذکور بتواند از حد و مرز هستی خارج شود، مرز و کرانه معنی خود را از دست می دهند و اگر چیزی راه نیزه
را مسدود کند، بدین معناست که چیزی در آن سوی کرانه وجود دارد که توانسته مانع نیزه شود و این ناقض فرض است. نتیجتاً اپیکور و مریدانش به بی نهایت بودن هستی و اتم ها معتقد بودند و می گفتند بایستی چندین دنیای نامحدود در هستی وجود داشته باشد. اپیکور آموخت که حرکت اتم ها ثابت، ابدی و بدون شروع یا پایان است. او دو نوع حرکت قائل شد: حرکت اتم ها و حرکت اجسام قابل مشاهده. هر دوی این حرکات واقعی بوده و وهمی نیستند. دموکریتوس معتقد بود که اتم ها نه تنها در حرکتی جاودانه اند، بلکه در فضا پرواز می کنند، ترکیب می شوند، برخورد دارند و می توانند در صورت لزوم از یکدیگر جدا شوند. اپیکور در یک اختلاف نظر نادر با دموکریتوس، مفهوم «انحراف» اتم ها ( ""؛ کلینامن) را مطرح کرد که یکی از شناخته شده ترین مفاهیم بنا نهاده توسط اوست. بنا بر این نظریه، اتم هایی که در فضا در حال حرکت هستند، ممکن است از مسیری که انتظار می رود طی کنند مقداری منحرف شوند. اپیکور این آموزه را به این خاطر مطرح نمود که می خواست ضمن حفظ مدل فیزیکی جبرگرایانهٔ اتم گرایی، مفاهیم اختیار و مسئولیت اخلاقی را حفظ کند. لوکرتیوس این مسئله را این گونه توضیح داده: «این انحراف
ناچیز از مسیر اولی، در مکان و زمانی مجهول، موجب می شود بتوانیم خاطرمان را از تجربهٔ اجبار ذاتی هرچیز به جبر و رنجی همچون بردگان در زنجیر، حفظ کنیم.» اپیکور نخستین کسی است که توانست اختیار عمل انسان را بنا بر اصول بنیادین عدم قطعیت در حرکت اتم ها، توجیه کند. این استدلال موجب شد برخی از فلاسفه تصور کنند اپیکور می گوید ارادهٔ بشر "مستقیماً بر حسب اتفاق" به وجود آمده. لوکرتیوس در "در طبیعت چیزها" اظهار داشته که این شناخته شده ترین قسمت از موضع های اپیکور است. اپیکور در "نامه به منوسئوس" از ارسطو پیروی کرده و می گوید "سه" احتمال وجود دارد: «بعضی چیزها از روی ضرورت وجود دارند، بعضی دیگر از روی احتمالات و دیگر چیزها به واسطهٔ نمایندگی ما.» ارسطو گفته بود برخی چیزها «وابسته به ما» ("eph'hemin") هستند. اپیکور ضمن موافقت با این مسئله، می گفت این مورد آخر است که ستایش و سرزنش طبعاً به آن اشاره دارند. از دیدگاه اپیکور نظریهٔ «انحراف» اتم ها به سادگی جبرگرایی را، برای نمایندگی استقلال و اراده، شکست می دهد. الهیات. در "نامه به منوسئوس"، که خلاصه ای از آموزه های اخلاقی و کلامی خود اپیکور است، اولین قطعهٔ توصیه ای که او در ا
ختیار مریدانش قرار می دهد این است: «ابتدا بیندیشید که خدا مطابق تصور عمومی یک جانور فناناپذیر و خجسته است و هیچ چیز نامناسبی به فناناپذیری خدا یا چیز نفرت انگیزی به خجستگی و برکتش نسبت ندهید» اپیکور اظهار داشت که او و یارانش می دانند که خدایان وجود دارند زیرا «دانش ما از آن ها یک برداشت آشکار و واضح است»، این یعنی از نظر اپیکور مردم می توانند به صورت تجربی حضور خدا را حس کنند. منظور او این نبود که مردم می توانند خدایان را در حالت فیزیکی بنگرند، بلکه معتقد بود می توان در رؤیا تصور خدایان را، که از مناطق دورافتادهٔ فضای میان ستارگان به جایی که آنان حضور دارند فرستاده شده، مشاهده نمود. آن گونه که جورج ک. استروداچ می گوید، اپیکور به آسانی قادر بود بدون آن که تغییری در جهان بینی ماده گرایانه اش ایجاد کند، خدایان را حذف کند. اما خدایان هنوز یک نقش و مأموریت مهم در الهیات اپیکور به عهده داشتند؛ آنان معیار فضیلت های اخلاقی برای تقلید و تحسین بودند. اپیکور دیدگاه متعارف یونانیان در مورد خدایان، که به عنوان موجوداتی انسان نما همچون مردم عادی روی زمین قدم می زدند، فرزندان نامشروع را پس از رابطه با فانی ها به دنیا می آور
دند و کینه و دشمنی های شخصی را پیگیری می کردند، را رد می کرد. درعوض، آموزه های او بر آن بودند که خدایان از نظر اخلاقی بی نقص هستند، اما موجوداتی جدا و غیرقابل دسترس هستند که در مناطق دورافتادهٔ فضای بین ستارگان زندگی می کنند. در راستای این آموزه ها، اپیکور با قاطعیت این عقیده که خدایان به هر طریقی در امور انسانی دخیل هستند را تکذیب می کند. اپیکور اظهار داشت که خدایان کامل و بی عیب هستند و آنقدر از جهان دور شده اند که قادر به شنیدن نماز و ادعیه یا انجام کاری به غیر از تعقل کمال خود نیستند. در "نامه به هرودوت" او به طور خاص انکار می کند که خدایان هرگونه کنترلی بر پدیده های طبیعی داشته باشند، و استدلال می کند این امر با ماهیت بنیادین آن ها مغایرت دارد، زیرا هر نوع دخالت دنیوی، کمال آن ها را متزلزل می کند. وی در ادامه هشدار داد که اعتقاد به این که خدایان کنترل پدیده های طبیعی را برعهده دارند، مردم را در ایمان به دیدگاه های خرافاتی گمراه می کند و فکر می کنند که خدایان انسان را به دلیل کارهایی که مرتکب می شوند، مجازات خواهند کرد. این امر فقط موجب القای ترس می شود و از رسیدن افراد به "آتاراکسیا" جلوگیری می کند. خود
اپیکور در "نامه به منوسئوس" و "نامه به هرودوت" با لحنی محدود و معتدل، از دین عامه پسند انتقاد می کند. اپیکوریان بعدها عمدتاً همان عقاید استادشان را دنبال کردند و به وجود خدایان اعتقاد داشتند، اما عقیده به مشیت الهی را به طور جدی رد می کردند. با این حال نکوهش های آن ها به ادیان عامه پسند از ملایمت کمتری برخوردار است. در "نامه به پیتوکلس", که یکی از پیروان متأخر اپیکوریسم نوشته است، دیدگاه تحقیرآمیزی نسبت به ادیان وجود دارد و پیرو فدایی اپیکور، لوکرتیوس شاعر، ( ۹۹ پ م – ۵۵ پ م) نیز در اشعار فلسفی خود در کتاب "در طبیعت چیزها" به ادیان عامه پسند می تازد. در شعری از لوکرتیوس، او می گوید اعمال دینی عامه نه تنها فضیلت بخش نیستند، بلکه منجر به «اعمال ناشایست بزهکارانه و گناه» می شوند، او قربانی کردن ایفیگنیا در داستان های اساطیری را به عنوان نمونه ذکر می کند. لوکرتیوس معتقد است که خلقت و مشیت الهی غیرمنطقی است، نه به این دلیل که خدایان وجود ندارند، بلکه بیشتر به این دلیل است که این تصورات با اصول اپیکوریان دربارهٔ فناناپذیری و برکت بخش بودن خدایان ناسازگار است. فیلسوف پیرهونیست دیگری، به نام سکستوس امپریکوس ( 160 – ۲
۱۰ میلادی) آموزه های اپیکوریان دربارهٔ خدایان را رد کرده و کلامی «دگماتیست» می داند. مسئلهٔ شر اپیکور. مسئلهٔ اپیکور یا معمای اپیکور نسخه ای از مسئله شر است. لاکتانتیوس در کتاب "د ایرا دئی" ("De Ira Dei")، ۱۳، ص ۲۰–۲۱، طرح این مسئله را به اپیکور نسبت داده است: او می گوید، خدا یا می خواهد شرارت ها را از بین ببرد و قادر نیست؛ یا او قادر است، و مایل نیست؛ یا او نه مایل و نه قادر است؛ یا هم مایل و هم قادرست. اگر خدا بخواهد و ناتوان باشد، ضعیف است، که مطابق با شخصیت خدا نیست. اگر او قادرست ولی مایل نیست، بدخواه است، که با شناخت ما از خدا مغایر است. اگر او نه مایل باشد و نه قادر، بدخواه و ضعیف است و بنابراین خدا نیست. اگر او هم مایل و هم قادر باشد، برای عنوان خدا مناسب است ولی در این صورت منبع بدی ها از کجا است؟ یا چرا او شرارت را نابود نمی کند؟ دیوید هیوم هم در کتاب "گفتگوها در باب دین طبیعی" (۱۷۷۹) همین مسئله را بیان کرده است: سؤال قدیمی اپیکور همچنان بی پاسخ مانده است. آیا او مایل به جلوگیری از شر است، اما قادر نیست؟ پس او ناتوان است. آیا او قادر است اما تمایل ندارد؟ پس او بدخواه است. آیا هم توانایی و هم تمایل د
ارد؟ پس منشأ شر از کجاست؟ هیچ نوشتاری از اپیکور وجود ندارد که این مطلب را بیان کرده باشد. با این حال، بخش عمده ای از نوشته های اپیکور گم شده است و این احتمال وجود دارد که نوشتارهای حاوی این استدلال در رسالهٔ گمشده اش دربارهٔ خدایان، که دیوژن لائورتوس به عنوان یکی از بزرگترین آثار او توصیف کرده، یافت شود. اگر اپیکور واقعاً نوعی این استدلال را به وجود آورده باشد، استدلالی بر ضد وجود خدایان نبود، بلکه برهانی علیه مشیت الهی است. نوشته های ماندگار اپیکور نشان می دهد که او به وجود خدایان ایمان داشته است. علاوه بر این، مذهب چنان بخش جدایی ناپذیر از زندگی روزمره در یونان در اوایل دورهٔ هلنیستی بود که جای تردید است که کسی در آن دوره می توانسته به معنای مدرن کلمه یک آتئیست باشد. حتی عبارت یونان آتئیست (؛ "átheos") که معنای «بی خدا» دارد، در آن بازهٔ زمانی به عنوان یک توهین استفاده می شد، نه بیان کنندهٔ عقاید شخصی کسی. سیاست. اپیکور تئوری نوآورانهٔ عدالت را به عنوان یک قرارداد اجتماعی ارتقا داد. به گفتهٔ اپیکور، عدالت توافقی است که نه به کسی آسیب می رساند و نه آسیبی می بیند، و ما باید چنین قراردادی داشته باشیم تا از مزا
یای زندگی مشترک در یک جامعه نظم یافته به طور کامل بهره مند شویم. برای کنترل احمقانی که کارهای ناشایست می کنند، قوانین و مجازات لازم است. اما فرد خردمند سودمندی عدالت را می بیند و در هر صورت، در راستای تمایلات محدود خود، دیگر نیازی به اعمال رفتارهای منع شده توسط قوانین را ندارد. قوانینی که برای ارتقاء شادی مفید هستند، عادلانه اند، اما مواردی که از این جهت مفید نیستند، عادلانه هم نیستند. (آموزه های بنیادین، ۳۱–۴۰) اپیکور از مشارکت در سیاست کناره جست؛ زیرا این کار منجر به آشفتگی و جستجوی موقعیت ها می شود. به جای آن، او خواهان توجه افراد به درونیات خودشان بود. این اصل با عبارت "lathe biōsas" () به معنی «زندگی در گمنامی» یا «زندگی را بدون جلب توجه به خودت به دست آور» است؛ یعنی زندگی بدون این که در پی جلال یا ثروت یا قدرت باشی، بلکه به صورت ناشناس از چیزهای کوچک مانند غذا، جمع دوستان و غیره لذت ببری. پلوتارک در مقالهٔ خود "آیا جملهٔ «زندگی در گمنامی» صحیح است؟" این موضوع را بررسی می کند. آثار. اپیکور نویسنده ای پرکار بود. به گفتهٔ دیوژن لائرتیوس، وی حدود ۳۰۰ رساله درمورد موضوعات مختلف نوشت. نوشته های اصل اپیکور بیش
از هر فیلسوف یونانی دیگری از عصر هلنیستی تا امروزه باقی مانده است. با این وجود اکثر قریب به اتفاق مکتوبات او از بین رفتند و دیگر در دسترس نیستند و بیشتر آنچه که در مورد آموزه های اپیکور شناخته شده است از نوشته های پیروان بعدی او، به ویژه شاعر رومی لوکرتیوس ناشی می شود. تنها آثار کاملی که از اپیکور باقی مانده، سه نامهٔ اوست که در جلد دهم کتاب دیوژن لائرتیوس به نام "زندگی و عقاید فیلسوفان برجسته" گنجانده شده بود، همچنین دو کتاب اپیکور هم سالم باقی مانده اند: "آموزه های بنیادین" (Κύριαι Δόξαι)، که به واسطهٔ نقل قول های دیوژن هم حفظ شده بود، و "گفتارهای واتیکان"، که در سال ۱۸۸۸ میلادی، در میان دست نویس های موجود در کتابخانه واتیکان یافت شد. در "نامه هرودوت" و "نامه پیتوکلس"، اپیکور خلاصه ای از فلسفه اش در باب طبیعت را بیان می کند، و در "نامه منوسئوس"، آموزه های اخلاقی اش را خلاصه کرده. قطعات پرشماری از رساله های گمشده سی و هفت جلدی کتاب "در باب طبیعت" اپیکور در میان قطعات پاپیروس گچی ویلا پاپیری در هرکولانیوم یافت شده است. محققان برای اولین بار در سال ۱۸۰۰ تلاش هایی برای کشف و رمزگشایی از این قطعات گسسته انجام د
ادند، اما تلاش ها بسیار پر دردسر بود و هنوز هم ادامه دارد. بنا بر گفتهٔ دیوژن لائرتیوس (۱۰٫۲۷–۹)، مهم ترین آثار اپیکور این ها بودند: میراث. اپیکوریسم باستانی. اپیکوریسم از همان ابتدا بسیار محبوب بود. دیوژن لائرتیوس اظهار داشت که تعداد اپیکورین ها در سراسر جهان از کل جمعیت شهرنشین فراتر رفته است. با این وجود، اپیکور در بین همه مورد تحسین قرار نگرفت و در طول زندگیش، به عنوان یک لودهٔ نادان و عیاش مغرور مورد هجوم واقع می شد. وی تقریباً در حدود پنج قرن آتی، توأمان تحسین برانگیزترین و تحقیرشده ترین فیلسوف در مدیترانه باقی ماند. اپیکوریانیسم به سرعت در سراسر سرزمین یونان و سرتاسر جهان مدیترانه ای گسترش یافت و تا قرن اول پیش از میلاد، پایه و اساس محکمی در ایتالیا ایجاد کرده بود. راوی رومی، سیسرو (۱۰۶–۴۳ پ م)، که منتقد و ناسزاگوی اپیکوریان بود، ابراز تاسف کرده: «اپیکوریایی ها ایتالیا را همچون طوفانی درنوردیده اند.» اکثریت قریب به اتفاق منابع یونانی و رومی باقی مانده نسبت به اپیکورانیسم دیدگاهی منفی دارند و به گفتهٔ پاملا گوردون، آن ها معمولاً خود اپیکور را «هیولا یا مضحک» جلوه می دادند. به ویژه بسیاری از رومیان دیدگا
ه اپیکوری ها که پیگیری «لذت» (voluptas)، در تقابل با ایدهٔ فضایل رومی (virtus) بود، را با نظری منفی می نگریستند. بنابرین رومی ها اغلب اپیکور و پیروانش را به صورت افرادی سست و متخنث کلیشه کردند. از برجسته ترین منتقدان فلسفهٔ او عبارتند از نویسندگان نامدار سنکا جوان، از رواقی های رومی (حدود ۴ پ م - ۶۵ میلادی) و پلوتارک از افلاطونیان میانه (حدود ۴۶ – ۱۲۰ میلادی)، که هر دوی آن ها اپیکوریسم را غیراخلاقی و بدنام می دانستند. گوردون خطابه ها علیه اپیکوریسم را «خام دست» می داند و معتقدست اطلاعات ارائه شده دربارهٔ نظرات اپیکور نادرست بوده و گاه «مضحک» می شده. سنکا در کتاب "De vita beata" گفته است: «فرقهٔ اپیکور… شهرت بدی دارد» و در مقایسه می گوید شبیه به «یک مرد در لباسی زنانه است: عفت شما باقیمانده است، نبوغ شما ناپایدار است، بدن شما از نظر جنسی تسلیم نشده است، اما در دست شما یک طبل است.» اپیکوریانیسم یک مکتب فلسفی مشهور و بسیار محافظه کار بود؛ اگرچه پیروان بعدی اپیکور فلسفهٔ او را گسترش دادند، اما آن ها به شکلی جزم آمیز آنچه را که او در ابتدا آموخته بود، بدون اصلاح حفظ کردند. اپیکوریان و تحسین کنندگان اپیکورانیسم، اپ
یکور را به عنوان یک معلم بزرگ اخلاق، ناجی و حتی همچون خدایی بزرگ تکریم می کردند. تصویر او بر روی نگین انگشترها حک شده بود، تصویرهایی از وی در اتاق های نشیمن به نمایش درمی آمد و پیروان ثروتمند او، مجسمه های مرمرینش را برای تکریمش نصب می کردند. تحسین کنندگان او سخنان او را به عنوان رسالات الهی مورد احترام قرار می دادند، کپی هایی از نوشته های او را با خود حمل می کردند و نسخه های نامه هایش را مانند رساله های پیامبران گرامی می داشتند. در روز بیستم هر ماه، ستایش کنندگان آموزه های او برای ادای احترام به یاد و خاطره اش مراسم تشریفاتی بر پا می کردند.در عین حال، مخالفان آموزه های او با سرسختی و تعصب او را محکوم کردند. با این وجود، در قرن اول و دوم میلادی، اپیکوریانیسم به تدریج شروع به افول کرد زیرا نتوانست با رواقی گری، که سیستم اخلاقی اش بیشتر مطابق با ارزش های سنتی رومیان بود، رقابت کند. در پی گسترش مسیحیت، که به سرعت در سراسر امپراتوری روم رواج یافته بود، اپیکوریانیسم دچار انحطاط شد. از بین کلیه مکتب های فلسفی یونان، اپیکورانیسم یکی از مخالف ترین تعالیم با آیین نوین مسیحی بود، زیرا اپیکوری ها معتقد بودند که روح و جا
ن فانی هستند، وجود آخرت را انکار می کردند، نقش فعال خداوند در زندگی انسان را قبول نداشتند و از لذت به عنوان هدف اصلی وجود انسان دفاع می کردند. به همین خاطر نویسندگان مسیحی مثل ژوستین شهید (حدود ۱۰۰– ۱۶۵ م)، آتناگراس (حدود ۱۳۳– ۱۹۰)، ترتولیان (حدود ۱۵۵– ۲۴۰)، کلمنت اسکندریه (حدود ۱۵۰– ۲۱۵)، آرنوبیوس (متوفی حدود ۳۳۰) و لاکتانتیوس همگی انتقادی گزنده و شدیدی علیه این مکتب ارائه داده اند. علی رغم همهٔ این ها، دی ویت استدلال می کند که اپیکورانیسم و مسیحیت زبان مشترک زیادی دارند و اپیکورانیسم را «اولین فلسفه مبلغین» و «فلسفه جهان نخستین» می نامند. هم اپیکوریانیسم و هم مسیحیت بر اهمیت عشق و بخشش تأکید جدی داشتند و تصویرهای اولیهٔ مسیحیان از عیسی اغلب شبیه به تصورات اپیکوریان از اپیکور است. دی ویت معتقد است که اپیکوریانیسم از بسیاری جهات با «کمک به ایجاد شکاف بین روشنفکری یونان و شیوه زندگی دینی» و «جلوگیری از تأکید بر سیاسی در برابر فضیلت های اجتماعی»، راهی برای گسترش مسیحیت ایجاد کرده بود و آنچه را که ممکن است دین بشریت نامیده شود، ارائه می داد. قرون وسطی. در اوایل قرن پنجم میلادی، اپیکوریسم تقریباً منقرض شده بود. پ
در روحانی مسیحی، آگوستین (۳۵۴–۴۳۰ م) گفته است: «خاکستر آن ها چنان سرد است که جرقه ای ازشان برنمی خیزد.» در حالی که ایده های ارسطو و افلاطون به سهولت توانستند با جهان بینی مسیحی تطبیق یابند، تعالیم اپیکور چنین فرصتی نیافت. به همین ترتیب، فلسفهٔ ارسطویی و افلاطونی در طول قرون وسطی دارای ارج و قربی شدند، ولی اپیکوریسم به چنین جایگاهی نرسید دستیابی به تعالیم اپیکور مقدور بود، چنان که کتاب "در باب طبیعت چیزها" اثر لاکرتیوس و گفتاوردهای او در گرامرهای لاتین قرون وسطایی، "گلچین ها" و دانشنامه هایی نظیر "اتیمولوژی" اثر ایزیدور سویل (قرن هفتم) و "د یونیورسو" اثر رابانوس مائوروس (قرن نهم) موجود است؛ اما شواهد کمی مبنی بر اینکه این آموزه ها به طور منظم مورد مطالعه یا درک قرار گرفته باشند، وجود دارد. در طول قرون وسطی از اپیکور به عنوان فیلسوفی تحصیل کرده یاد می کردند، ولی در فرهنگ عامه به صورت دربان باغ خوشی ها و «مالک آشپزخانه، میخانه و فاحشه خانه» تصور می شد. اپیکور در کتاب های "ازدواج مرکوری و فیلولوژی" اثر مارتیانوس کاپلا (قرن پنجم)، "پولیکراتیکوس" اثر جان سالزبری (۱۱۵۹)، "میرور د لومه" اثر جان گاور و "حکایت های کنتر
بری" اثر جفری چاسر با چنین ماسکی ظاهر شده است. اپیکور و شاگردانش همچنین در "دوزخ" اثر دانته آلیگیری در ششمین سیاه چال جهنم ظاهر می شوند، جایی که در تابوت های شعله ور زندانی هستند، زیرا به این باور رسیده بودند که روح با بدن می میرد. در بخشی از "شکند گمانیک ویچار"، از کتاب های مهم زرتشتیان که در قرن نهم میلادی نوشته شده است، نویسنده برای نقد اسلام از مسئلهٔ شر اپیکور استفاده می کند تا نشان دهد الله نمی تواند خیرخواه باشد و این گونه عبارت "بسم الله الرحمن الرحیم" را به چالش می کشد. رنسانس. در سال ۱۴۱۷ کاوشگر کتب خطی به نام پوجو براچیولینی نسخه ای از کتاب "در باب طبیعت چیزها" لوکرتیوس را در صومعه ای نزدیک دریاچه کنستانس کشف کرد. کشف این دست نوشته با شور و هیجان بی نظیری روبه رو شد؛ زیرا دانشمندان این زمانه مشتاقانه در پی بررسی و مطالعهٔ آموزه های فلاسفهٔ کلاسیک بودند و متون مذکور که پیشتر به فراموشی سپرده شده بود، حاوی جامع ترین شرح آموزه های اپیکور است که به زبان لاتین یافته شده است. اولین مقالهٔ پژوهشی در مورد اپیکور "در باب لذت" (De voluptate) نام داشت که روحانی کاتولیک و انسان شناس ایتالیایی، لورنزو والا، در
سال ۱۴۳۱ منتشر کرد. والا به لوکرتیوس یا شعر او هیچ اشاره ای نکرد. به جای این، او رساله را به شکل بحثی میان یک اپیکوری، یک رواقی و یک مسیحی، در مورد ماهیت بالاترین خیر ارائه داد. مناظرات والا سرانجام اپیکوریسم را رد می کند، اما با ذکر نام اپیکوری ها در میان طرف های درگیر مناقشه، به آنان به عنوان یک نحلهٔ فلسفی اعتباری بخشید، که شایستهٔ توجه است. هیچ یک از انسان شناسان دورهٔ کواتروچنتو صریحاً اپیکوریسم را تأیید نکردند، ولی پژوهشگرانی همچون فرانسیسکو زابارلا (۱۳۶۰–۱۴۱۷)، فرانسیسکو فیللفو (۱۳۹۸–۱۴۸۱)، کریستوفورو لاندینو (۱۴۲۴–۱۴۹۸) و لئوناردو برونی ( ۱۳۷۰–۱۴۴۴) تحلیل های عادلانه تر از اپیکوریسم ارائه دادند و کمتر از گذشتگان به آن رویکرد خصمانه نشان دادند. با این حال، اپیکوریسم بیش از این که معرف یک مکتب فلسفی باشد، واژه ای تحقیرآمیز به معنای خودخواهی افراطی در لذت گرایی شناخته می شد. این شهرت کلیسای ارتدوکس را از مآل اندیشی آن که شاید کسی به آموزه های نامطلوب اپیکور علاقمند شود، منصرف نمود. اپیکورانیسم تا قرن هفدهم در ایتالیا، فرانسه یا انگلیس جا نیفتاد. حتی بدبینان مذهبی لیبرال که انتظار می رفت احتمالش را داشته
باشد علاقه ای به اپیکوریسم نشان دهند، چنین نکردند و نامی از او ذکر نمی کنند؛ اتین دولت (۱۵۰۹–۱۵۴۶) تنها یک بار در نوشته هایش از اپیکور نامی برده و فرانسوا رابله (میان ۱۴۸۳ و ۱۴۹۴–۱۵۵۳) هیچ کجا اسم اپیکور را نمی آورد. میشل دو مونتنی (۱۵۳۳–۱۵۹۲) استثناء این روند است، و به نقل از ۴۵۰ سطر کامل از مطالب "در باب طبیعت چیزها"ی لوکرتیوس در مکتوباتش، به نام "انشاها" (Essais)، می پردازد. البته به نظر می رسد علاقهٔ وی به لوکرتیوس در درجهٔ اول از نظر ادبی بوده است و احساساتش در مورد جهان بینی اپیکوری لوکرتیوس مبهم است. طی دوران اصلاحات پروتستانی عبارت «اپیکوری» به عنوان یک توهین میان کاتولیک ها و پروتستان ها رد و بدل می شد. احیا. در قرن هفدهم، کشیش کاتولیک و دانشمند فرانسوی، پی یر گاسندی (۱۶۰۵–۱۵۹۲) سعی کرد جایگاه بالای فلسفهٔ ارسطویی را با ارائه کردن اپیکوریسم، به عنوان یک جایگزین بهتر و منطقی تر، متزلزل کند. در سال ۱۶۴۷, گاسندی کتابش را به نام "زندگی و اخلاقیات اپیکور" را منتشر کرد که در آن به دفاعی پرشور از اپیکوریسم می پردازد. در سال ۱۶۴۹ هم او تفسیری بر کتاب "زندگی اپیکور" دیوژن لائرتیوس نوشت. او اثر دیگری به عنوان