Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمیداکبری (زاده ۲۵خرداد ۱۳۶۱ در تهران) هنرمند و آرایشگر ایرانی است. وی اولین چهره ماندگار هنر آرایشگری در حوزه زیبایی، مشاهیر و مفاخر ایران است. او از چهره های برجسته کارآفرین در حوزه زیبایی به شمار می رود. او دارای مدارک بین المللی بسیاری در حوزه زیبایی از مراکز معتبر اروپایی می باشد. در بسیاری از همایش های رسمی هم که برای اولین بار در ایران برگزار می شود. به عنوان برترین چهره، موفق به کسب افتخارات مختلف شده است که از جمله آنان می توان به دریافت اولین تندیس قیچی طلایی در سال ۹۳ اشاره کرد. حمید اکبری در حرفه خود موفق شده چندین مدل مو به ابتکار خود ابداع کند و آن ها به تأیید اتحادیه آرایشگران مردانه تهران رسانده و سپس در ژورنال های معتبر ایرانی به ثبت و انتشار برساند. زندگی نامه. اولین چهره ماندگار آرایشگری ایران حمید اکبری روز سه شنبه ۲۵ خرداد ۱۳۶۱ در تهران متولد شد وی تحصیلاتش را در همان شهر شروع و با اخذ مدرک درجه یک فنی به اتمام رساند اکبری با دست های ظریف و توانا و با روحیه لطیف که خواست یک هنرمند می باشد توانسته پیشه آرایشگری را با هنر در هم بیامیزد و با خلق مدل ها و استایل های مختلف در این زمینه عناوین
متعددی را کسب کند وی با شوق فراوان هنر را با فطرت انسانی در هم آمیخته و با کمک رساندن به کودکان محروم و بی بضاعت و حضور در مدارس حاشیه نشین و اصلاح موی سر آن ها به صورت داوطلبانه و بدون هیچ چشم داشتی لبخند را بر لبان معصومانه شان بنشاند وی با عشقی که در کار خود دارد توانسته آرایشگری را علاوه بر یک پیشه به عنوان هنر برای اولین بار در ایران مطرح کند. آثار و فعالیت ها. از آثار حمید اکبری می توان به ثبت و انتشار دو مدل موی ایرانی برای اولین ژورنال رسمی کشور در سال ۱۳۹۳ نام برد که هر دو مدل مو ابداعی به تأیید اتحادیه آرایشگران مردانه تهران رسیده و ثبت و انتشار گردیده است. مدارک تخصصی. مدارک مدیریت بر سالن های زیبایی بین المللی شاگردان. حمید اکبری هر ساله بیش از ده ها هنرجو را پرورش و به جامعه معرفی کرده است. ابتکارات. مبتکر قیچی مهربانی در رسانه ها. همراه با چهره ماندگار هنر آرایشگری چهره ماندگار آرایشگری ایران
دو لایحه امنیتی ژاپن که به قانون صلح و امنیت موسوم شدند و در سال ۲۰۱۵ به تصویب پارلمان ژاپن رسیدند، تفسیر جدیدی از قانون اساسی ژاپن ارائه دادند که محدودیت تحت لوای آن نیروهای مسلح ژاپن قادرند برای «دفاع جمعی» در خارج از مرزهای این کشور عملیات نظامی انجام دهند. از این رخداد به عنوان یک «چرخش تاریخی» در سیاست های نظامی این کشور یاد می شود. تصویب این قانون که توسط حزب حاکم لیبرال دموکرات به رهبری نخست وزیر شینزو آبه و حزب مؤتلف آن کومیتو مورد حمایت قرار داشت، با مخالفت عمومی گسترده مواجه شد. مخالفان از این قانون به عنوان «کودتای پارلمانی» یادکرده و معتقد بودند این قانون در تضاد آشکار با نص صریح اصل نهم قانون اساسی ژاپن می باشد.
حسن شهباز (۲۳ اسفند ۱۲۹۹ – ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵)، نویسنده، مترجم و روزنامه نگار ایرانی بود. وی در دوران زندگی خود بیش از سی اثر برجسته اروپایی و آمریکایی را به فارسی برگرداند و مقالات مختلفی در زمینه نقد ادبی منتشر کرد. وی معرفی کننده رمان های بزرگی چون «بر باد رفته»، «ربه کا»، «به کجا می روی» و «سرزمین بی حاصل» تی. اس. الیوت است. حسن شهباز در دوران مهاجرت از سال ۱۹۸۲ تا هنگام مرگ فصلنامه ره آورد را در لس آنجلس منتشر می کرد که به زعم اکثر ایران دوستان به روشن شدن نقاط تاریکی از ادب، هنر و سیاست ایران در دوران پهلوی، از راه انتشار خاطرات و گفتگوها و بسط تاریخ شفاهی انجامید. زندگی. وی در ۲۳ اسفندماه ۱۲۹۹ در شهرستان بابل در مازندران به دنیا آمد. پدرش حسین شهبازیان مازندرانی، زاده و بزرگ شده باکو بود که سال ها برای شرکت های روسی که در ایران کار می کردند، و به دلیل دانستن زبان روسی عالی، کارمند بانک استقراضی روس بود. پس از تعطیلی بانک در ۱۳۰۵ (۱۹۲۶) با خانواده خود به اصفهان کوچید. در ۱۳۰۷ (۱۹۲۸) شهباز در کالج استوارت مموریال ثبت نام کرد. در ۱۳۱۵ (۱۹۳۶) زمانی که پدرش به زندان در اراک محکوم شد، حسن و خانواده نیز به اراک
کوچیدند که تا ۱۳۲۱ (۱۹۴۲) در آنجا زندگی کردند. در این مدت او در آنجا انگلیسی آموخت و از درسش را نزد محمد خزائلی که نابینا هم بود ادامه داد. در ۱۳۱۹ (۱۹۴۰)، دیپلم گرفت؛ و اندکی بعد به تهران آمد که دو سال بعد با بتول عبدالوهابی ازدواج کرد. از این ازدواج دو فرزند گیتی و فرامرز حاصل شد و در ۱۳۳۲ (۱۹۵۳) به طلاق انجامید. از ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۷ (۱۹۴۲–۱۹۴۸) وی دست به کار نوشتن مقالات فراوانی برای روزنامه ها و مجلات و ترجمه نخستین کتاب های خود شد. در همین اثنا برای شرکت های خارجی به عنوان مترجم و پیمانکار متحدین در ایران برای خرید مایحتاج ارتش انگلستان کار می کرد. در ۱۳۲۸ (۱۹۴۹) سردبیر نشریه سفارت پاکستان شد و یک سال بعد به مرکز خبری فرهنگی سفارت آمریکا در تهران پیوست که به همین سبب در ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) در دانشگاه وِین دیترویت میشیگان به مطالعه برنامه سازی رادیو و تلویزیون مشغول شد. به محض بازگشت به ایران در بخش صدای آمریکای فارسی به کار مشغول شد. آشنایی و دوستی او با لطفعلی صورتگر، رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به ثبت نام وی در این دانشکده انجامید و مدرک خود در زبان و ادبیات انگلیسی را در ۱۳۳۴ (۱۹۵۵) دریافت کرد. از ۱۳۲۹ (۱۹۵
۰) به موازات کار در سفارت آمریکا، او به ساخت برنامه ها در رادیو تهران نیز پرداخت. با رسیدن دوست نزدیک وی، نصرت الله معینیان به وزارت اطلاعات و جهانگردی، شهباز بیشتر درگیر رادیو تهران شد و با ساخت سری برنامه های مشهوری چون «با آثار جاویدان ادبیات جهان آشنا شوید» (که برای سال ها پخش می شد)، «داستان های زندگی ما»، «دکتر خوشقدم»، «قصه شب!» و «سخنی با مخاطبان!» به شهرت رسید. در ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) از کار خود در سفارت آمریکا استعفا داد تا تمام وقت به کار در رادیو تهران بپردازد و کمی بعد به سازمان تلویزیون ملی ایران، به مدیریت رضا قطبی منتقل شد. وی آنجا به عنوان نماینده سازمان تلویزیون ملی، در کنفرانس های متعدد اتحادیه رادیو تلویزیونی آسیا-اقیانوسیه (the Radio and Television Union of Asia and Australia)، از جمله کنفرانس هایی که در ۱۹۷۱ دهلی و ۱۹۷۲ مانیل شرکت کرد. اندکی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، وی تن به مهاجرتی ناخواسته به آمریکا داد و نخست به واشینگتن رفت. سپس بنا بر دعوت نادر صالح، بنیانگذار جامعه ایرانیان مقیم آمریکا (Society of Iranian Residents of the USA) در ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) به لس آنجلس آمد. به تشویق شهباز گروهی از متخصصان به
زودی دست به کار ایجاد «جامعه دوستداران فرهنگ ایرانی» (Society of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از ابوالقاسم پرتو اعظم، حمید خواجه نصیر، عبدالله حکیم فر و غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس برگزیدند. در ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) شهباز با کمک گرفتن از هر دو انجمن، ره آورد را ایجاد نمود. وی مدت ده سال در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به تدریس ادبیات فارسی پرداخت. از جمله خدمات جنبی حسن شهباز، اجرای مراسم عقد با زبان سعدی و حافظ است و شرکت در مراسم سوگواری در مقام خطیب است. به پاس خدمات فرهنگی، درجه دکترای افتخاری از دانشگاه یویین در کالیفرنیا به او اهدا گردیده است. در تمام این غربت نشینی، خانه وی محل گردهمایی بسیاری از شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان و سیاستمداران بود. حافظه بی همتای او حاوی قطعات بیشماری از شعرهای کلاسیک و نو ایرانی بود و آشنایی خوبی نیز از موسیقی ایرانی داشت. وی در لس آنجلس در ۱۳۷۱ / ۱۹۹۲ با شعله شمسِ شهباز ازدواج کرد. اظهارات رادیویی راجع به جنگ ایران و یونان و احضار. در یکی از برنامه های «با آثار جاویدان ادبیات جهان آشنا شوید» شهباز به یکی از جنگهای دوران باستان بین ایران و یونان اش
اره میکند و میگوید که اگر ایرانیان در این جنگ پیروز میشدند چون همواره علمدار استبداد و دیکتاتوری بوده اند و یونان مهد دمکراسی بود برپایی دمکراسی امروزی پانصد سال به تاخیر میافتاد. پخش این گفته از رادیو ایران باعث جنجال میشود و شهباز را به ساواک احضار میکنند و در آنجا میگوید مطلب را عینا از کتاب تاریخی نقل کرده و از خود تولید نکرده بوده است. درگذشت. حسن شهباز پس از یک عمل جراحی در روز ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵ در سن ۸۶ سالگی در شهر لس آنجلس درگذشت. نشریه «ره آورد». از دیدگاه بسیاری از صاحبنظران، فصلنامه ره آورد بزرگترین دستاورد حسن شهباز است. حسن شهباز خود دربارهٔ این نشریه که نخستین شماره آن در ۱۳۰ صفحه در بهار ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) منتشر شد می نویسد: «در یک بامداد فروردین ۱۳۶۱ خورشیدی، هر کاری که در دست داشتم، کناری نهادم و به گردآوری و تنظیم و ترجمه و نگارش مطالب نخستین شماره ره آورد پرداختم. این تلاش من، قریب یک هفته به طول انجامید. روزی که اطمینان یافتم مندرجات شماره یک آماده است، هر چند می دانستم آنچه را که آماده ساخته ام، کمال مطلوب من نیست، با این حال به جمع یارانم پیوستم و در دیداری با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، ط
رح خود را در میان نهادم و از یک یک آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی آنان نیز برخوردار شوم، اعلام داشتم که ره آورد به عنوان «نشریه انجمن دوستداران فرهنگ ایران» منتشر خواهد شد. طرح من مورد تصویب قرار گرفت.» از همان ابتدا تصمیم بر آن شد که ره آورد از رخدادهای سیاسی روزانه برکنار بماند و تنها به مسائل اجتماعی، تاریخی و فرهنگی که درک بهتری از فرهنگ ایرانی بدست می دهد بپردازد. این نشریه در عرض ۲۶ سال بیش از سه هزار مقاله به چاپ رساند که از آن میان می توان از بیش از ۵۰۰ خاطره یاد کرد و برای نمونه خاطرات افرادی چون جمشید آموزگار [شماره های ۳۲-۳۴، ۳۹ و ۴۲]، جعفر شریف امامی [شماره های ۳۶-۳۷]، مهدی بازرگان [شماره های ۳۶ و ۳۸]، فریدون جم [شماره های ۲۰-۶۰]، جعفر صانعی [شماره های ۷۴-۷۸]، علی رضایی [شماره ۴۹] و حسن آدین فر [شماره های ۲۸-۶۹] مواد تازه ای برای بحث دربارهٔ جنبه های کمتر بررسی شده اقتصاد، جامعه شناسی و تاریخ سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.» شهباز خود بیش از ۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. شهباز تا شماره ۶۶ رسما سردبیر مجله بود و تا شماره ۷۴ در قید حیات بود. پس از درگذشت وی در ۱۳۸۵، به درخواست او، همسرش، «
شعله شمسِ شهباز»، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت. شهباز خود دربارهٔ این نشریه می نویسد: دربارهٔ وی. ایرج پزشکزاد، نویسنده نامی طنز و خالق کتاب دایی جان ناپلئون دربارهٔ شهباز می گوید: «لذت ما این بود که اولاً دوستی من و حسن شهباز به دلیل علاقهٔ مشترکمان خیلی ریشه دار شده بود و آن هم علاقه مان به «حافظ» بود. با تورج فرازمند مکرر این صحبت را کرده ام که یادم هست وقتی ما «حافظ» را می خواندیم و زیبایی کلام «حافظ» ما را مست می کرد معشوق یک نقش خیالی بود، در عالم خیال بود، ما او را نمی دیدیم، ولی آن جا وقتی حسن شهباز - که در این گنجینهٔ بزرگ ارزشمند مغز و حافظه اش چه میزان اشعار «حافظ» را داشت- حافظ را می خواند ما لذت مضاعف می بردیم برای این که خطابش هم معمولاً به خانم نازنینش شعله بود‎.» کتابشناسی. شهباز نثری ساده و شاعرانه را برای ترجمه نویسندگان رمانتیک اواخر سده ۱۸ و سده ۱۹ میلادی به خدمت گرفت و بسیاری از آثار ادبی اروپایی رابه عموم ایرانیان شناساند. در حالی که ترجمه های او از سوی خوانندگان جوان با استقبال فراوان روبرو شده بود، منتقدان چپگرا این آثار را بی توجه به بی عدالتی اجتماعی و تنها برای سرگرمی
دانسته و از آنها انتقاد می کردند. شهباز سال های زیادی را صرف ترجمه خلاصه هایی از از آثار ادبی مشهور جهان، شامل ادبیات یونان، چین، آمریکا، فرانسه، انگلستان و ایتالیا نمود. این خلاصه ها در کنار زندگینامه های شاعران و نویسندگان زیر نام «سیری در بزرگترین کتاب های جهان» در چهار جلد از ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) تا ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) به چاپ رسید. ترجمه او از «سرزمین بی حاصل» (The Waste Land) اثر تی. اس. الیوت توسط احسان یارشاطر به کمیته ای در دانشگاه کلمبی معرفی گردید و جایزه بهترین ترجمه اثری از نویسنده آمریکایی به زبانی در خاورمیانه و جایزه ادبی تورنتون وایلدر (Thornton Wilder Literary Award) را از آن خود ساخت. او دو زندگی نامه نیز به نگارش درآورده است: وی همچنین گزیده ای از شعرهای خود را با نام با گام های خسته در دشت های دور در ۱۳۸۷ در لوس آنجلس به چاپ رساند.
لیگ قهرمانان اروپا که تا سال ۱۹۹۲ به عنوان جام باشگاه های قهرمان اروپا یا در اصطلاح عامیانه جام اروپا شناخته می شود، یک رقابت سالانه جام فوتبال است که توسط یوفا از سال ۱۹۵۵ برگزار می شود. این مسابقات در اصل یک رقابت مستقیم حذفی بود که فقط برای باشگاه های قهرمان باز بود اما در طول دههٔ ۱۹۹۰ گسترش یافت تا یک مرحلهٔ گروهی، دور برگشت و تیم های بیشتری را شامل شود. این گسترش باعث شد که بازی های بیشتری انجام شود و شانس گلزنی بازیکنان افزایش یابد؛ بنابراین رتبه بندی به سود بازیکنان مدرن وزن می شود. تنها ۷ بازیکن از ۵۱ بازیکن فهرست هرگز در لیگ قهرمانان اصلاح شده، رقابت نکردند. کریستیانو رونالدو با ۱۴۰ گل در حال حاضر بهترین گلزن این رقابت ها است. وی در کنار لیونل مسی و روبرت لواندوفسکی جزو تنها کسانی می باشد که بالای ۱۰۰ گل در این رقابت ها به ثمر رسانده است.
ولادیمیر وپنیک (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه ریاضیات اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی یکی از توسعه دهندگان Vapnik–Chervonenkis theory در یادگیری ماشین و ماشین بردار پشتیبانی SVM و ماشین خوشه بندی بردار پشتیبان است. افتخارات. وی برندهٔ چندین جوایز بین المللی از جمله نشان بنجامین فرانکلین شده است و تا فوریه ۲۰۱۷، وی دارای یک شاخص اچ ۱۱۵ است و در کل به مقاله های وی حدود ۱۸۰ هزار بار ارجاع داده شده است. کتاب او دربارهٔ «تئوری یادگیری آماری» به تنهایی حدود ۶۰ هزار بار ارجاع داده شده است.
ره آورد، نشریه ای فرهنگی، ادبی و تاریخی است که در سال ۱۳۶۱ / ۱۹۸۱ خورشیدی توسط حسن شهباز در لس آنجلس پایه گذاری شد. این فصلنامه از نخستین مجلات دوره ای جامعه ایرانیان مقیم آمریکاست که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در این کشور بنیان گذاشته شد. ۷۴ شماره از این فصلنامه، در زمان حیات وی و با سردبیری او و مدیریت شعله شمس شهباز به دوستداران فرهنگ ایران ارائه شد. پس از درگذشت حسن شهباز، به درخواست شهباز، همسر او، شعله شمسِ شهباز، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت و همچنان به انتشار آن ادامه داد. این فصلنامه از سال ۲۰۱۷ میلادی و با همکاری به شکل دوزبانه فارسی و انگلیسی و همزمان به شکل دیجیتال در دسترس خوانندگان قرار می​ گیرد. دربارهٔ ره آورد. بنا بر دعوت «نادر صالح»، بنیانگذار «جامعه ایرانیان مقیم آمریکا» (Society of Iranian Residents of the USA) حسن شهباز که به تازگی ایران را ترک کرده بود در ۱۳۶۰ / ۱۹۸۱ به لس آنجلس آمد. به تشویق شهباز گروهی از متخصصان به زودی دست به کار ایجاد «جامعه دوستداران فرهنگ ایرانی» (Society of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از ابوالقاسم پرتو اعظم، حمید خواجه نصیر، عبدالله حکیم فر و
غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس برگزیدند. در ۱۳۶۱ / ۱۹۸۲ شهباز با کمک گرفتن از هر دو انجمن، ره آورد را ایجاد نمود. تصمیم بر آن شد که ره آورد از رخدادهای سیاسی روزانه برکنار بماند و تنها به مسائل اجتماعی، تاریخی و فرهنگی که درک بهتری از فرهنگ ایرانی بدست می دهد بپردازد. نخستین شماره در ۱۳۰ صفحه در بهار ۱۳۶۱ خورشیدی / ۱۹۸۲ میلادی منتشر شد. حسن شهباز دربارهٔ چگونگی آغاز ره آورد می نویسد: «در یک بامداد فروردین ۱۳۶۱ خورشیدی، هر کاری که در دست داشتم، کناری نهادم و به گردآوری و تنظیم و ترجمه و نگارش مطالب نخستین شماره ره آورد پرداختم. این تلاش من، قریب یک هفته به طول انجامید. روزی که اطمینان یافتم مندرجات شماره یک آماده است، هر چند می دانستم آنچه را که آماده ساخته ام، کمال مطلوب من نیست، با این حال به جمع یارانم پیوستم و در دیداری با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، طرح خود را در میان نهادم و از یک یک آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی آنان نیز برخوردار شوم، اعلام داشتم که ره آورد به عنوان «نشریه انجمن دوستداران فرهنگ ایران» منتشر خواهد شد. طرح من مورد تصویب قرار گرفت.» و در جای دیگر می
آورد: «ره آورد ارمغانی است به ایرانیان. پیشکش کوچکی است از سوی کسانی که به این بخش از جهان آمدند تا مشعل زبان و فرهنگ فارسی را در اینجا فروزان نگاه دارند.» «هما پرتوی»، نویسنده، نقاش و از دوستان قدیمی شهباز، دربارهٔ هدف او از انتشار این مجله می گوید: «شهباز نیت خود در درآوردن مجله را اول دفعه با یکی دو تن از اطرافیان در میان می گذارد. به او خرده می گیرند که در این آشفتگی و پریشانی چه جای شعر و ادب و فرهنگ است؟ شهباز می گوید: از قضای روزگار درست در همین زمان است که باید به حفظ و حراست هویت ملی و اندوخته های ملی مان فکر کنیم، چرا که تغییرات، جابجایی ها، بحران های سیاسی و اجتماعی آرام آرام، ارزش و اهمیت فرهنگ را بی رنگ می کند.»دانشنامه ایرانیکا در مقاله خود دربارهٔ نشریه می نویسد: «پشتوانه مالی تعدادی از ایرانیان نیکوکار که حراست از فرهنگ ایران را وظیفه میهن پرستانه خود می دانستند، و بیش از همه خسرو اقبال، عضو هیئت امنای دانشنامه ایرانیکا به همراه تعداد رو به افزایش مشترکین نشریه از تعدادی محدود به دو هزار نفر در کمتر از یک دهه، افق انتشار آن را تضمین نمود… این نشریه با سیاست های منعطف دربارهٔ مقالات، به انتشار
بیش از سه هزار مقاله در ۲۶ سال انجامید که از این تعداد، ۷۰۰ مقاله دربارهٔ ادبیات فارسی، هنر، فلسفه و دین بود و ۶۰۰ مقاله دربارهٔ تاریخ. (به ترتیب ۳۰ و ۲۵ درصد از کل ۲۲ هزار صفحه) فصلنامه بیش از ۵۰۰ خاطره منتشر کرد که تقریباً ۲۲ درصد کل صفحات را شامل می شد که از میان می توان به خاطرات افرادی چون جمشید آموزگار [شماره های ۳۲-۳۴، ۳۹ و ۴۲]، جعفر شریف امامی [شماره های ۳۶-۳۷]، مهدی بازرگان [شماره های ۳۶ و ۳۸]، فریدون جم [شماره های ۲۰-۶۰]، جعفر صانعی [شماره های ۷۴-۷۸]، علی رضایی [شماره ۴۹] و حسن آدین فر [شماره های ۲۸-۶۹] اشاره کرد که این گزارش ها مواد تازه ای برای بحث دربارهٔ جنبه های کمتر بررسی شده اقتصاد، جامعه شناسی و تاریخ سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.» شهباز خود بیش از ۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. افزون بر این، بخش بررسی کتاب نشریه به بررسی بیش از ۴۰۰ کتاب پرداخت که ۹ درصد کل نشریه را شامل می شود. از بیست و دومین شماره (زمستان ۱۹۸۸)، برنامه انتشار بصورت فصلنامه شد و از بیست و ششمین شماره (زمستان ۱۹۹۱)، صفحه بندی موضوعی در هفت بخش ادبیات، هنر، دین، فلسفه؛ شعر و شاعری؛ تاریخ ایران؛ خاطرات؛ بررسی کتاب؛ نماه به سردبیر؛
و درگذشتگان شهیر را به خود گرفت. از شماره شصت و ششم، شهباز به تدریج از مسئولیت های ویراستاری کنار رفت و هفتاد و چهارمین شماره، آخرین شماره منتشر شده در زمان زندگانی خود وی بود. در ۱۳۸۴ / ۲۰۰۵، دوستان و پشتیبانان ره آورد، جشنی باشکوه در لس آنجلس به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ره آورد، بزرگداشتی به افتخار وی بر پا کردند. نشریه، شماره ۷۰ خود را به این رخداد و خود شخص شهباز اختصاص داد. پس از درگذشت حسن شهباز، به درخواست وی، همسرش، «شعله شمسِ شهباز»، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت و با همکاری احسان یار شاطر و عبدالحمید اشراق به عنوان مشاور فرهنگی و علمی، و همکاری شورای ویراستاران و دعوت از نویسندگان، شاعران، و طراحان تازه نفس، در کنار نویسندگان قدیمی و پیش کسوت این نشریه (درون و برون مرزی) و چهره هایی مانند تورج دریایی، فضل الله رضا، جلال خالقی مطلق، همایون کاتوزیان، ایرج پزشکزاد، عبدالرضا انصاری، سیروس آموزگار، محمد توکلی طرقی، نسرین رحیمیه و مجید مجیدی کوشید با دمیدن نفس تازه ای در «فصلنامه ره آورد» به انتشار آن ادامه دهد. مهدی سررشته داری و ماندانا زندیان نیز به شورای نویسندگان این نشریه پیوستند. د
ر دوره جدید با هدف جلب جوانان ایرانی مشتاق به دانستن دربارهٔ ایران، بخش انگلیسی به این فصلنامه افزوده شد و در کنار نسخه چاپی نسخه دیجیتال (ebook) نیز ارائه گردید. از تغییرات فصلنامه افزودن شدن بخش های جدیدی مانند «تندباد حوادث و تفحصی در آینده ایران» (نقل رخدادهای روز ایران به صورتی بی طرفانه و بدون هرگونه غرض ورزی در قالب مقالات تحقیقی و تحلیلی) و «بازتاب واژه ای و هنری احساس» (به جای بخش «شعر») و بخش «دانش و فناوری» برای آگاهی از تازه ترین تحولات علمی و پزشکی جهان بدان بوده است. یکی از کارهای مهم این نشریه گردآوری خاطرات چهره های سرشناس، سیاستمداران و نام اوران ایرانی بوده است. بخش کفت و گوها نیز بازگو کننده بسیاری موارد در تاریخ ایران بوده که تا این زمان مسکوت باقی مانده بودند و در این باره ماندانا زندیان، مصاحبه گر خاطرات احسان یارشاطر و ایرج گرگین، در سی و پنجمین سالگرد انتشار ره آورد می آورد: «از کارهایی که من موفق به انجامش شدم و خیلی دلم می خواست انجامشان بدهم، ثبت روایت زندگی ایرج گرگین و احسان یارشاطر بود که هر دو واقعاً به دست خانم شمس شروع شد. در مورد آقای گرگین که خانم شمس با آقای گرگین صحبت کردن
د و خواستند که با ره آورد این همکاری را کنند و خاطرات یا روایت زندگی حرفه ای شان در ره آورد ثبت شود… با پیگیری هایی که انجام شد، در سه سال و هفت شماره ره آورد مصاحبه هایی درآوردیم که روایت ایرج گرگین از رادیو و تلویزیون در ایران بود و این مرکز و هسته تنها اثر مکتوبی شد که از ایرج گرگین به جا ماند، کتابی به نام «امید و آزادی» که زندگینامه حرفه ای شان بود.» خاطرات احسان یار شاطر نیز بعدها در کتابی با عنوان «احسان یارشاطر در گفتگو با ماندانا زندیان» جداگانه به چاپ رسید. بنا به گفته شعله شمس شهباز، این فصلنامه از وابستگی به هیچ گروه، مسلک و یا بنیادی ندارد و فقط با همیاریِ مشترکین در پرداخت وجوه اشتراک و آگهی هایِ معدود انتشار می یابد. و در طول سالیان دراز (از ۱۹۸۲) تنها به کمک وجوهی که مشترکین پرداخت می کنند و یکبار هم با برگزاری جشنی و وجوه حاصله از آن، به راه خود ادامه داده است تا وسیله ای باشد که فرهیختگان با هم تبادل نظر کنند. در سال ۲۰۲۲ فصلنامه ره اورد غیرانتفاعی شد Nonprofit 501C(3) دیدگاه ها دربارهٔ ره آورد. ایرج پزشکزاد، نویسنده نامی طنز و خالق کتاب دایی جان ناپلئون دربارهٔ مجله می گوید: «پس از فوت شهبا
ز در مجلسی در پاریس عده ای روزنامه نگار و اهل قلم جمع بودند… بعد یکی یکی شروع کردند به نظر دادن. نظر همه شان این بود که کار حسن شهباز کار کوچکی نبود. در این دورانی که میلیون ها ایرانی از مملکت خارج شدند همه هم باسواد، همه هم می توانند یک نان شبی داشته باشند ولی هر خرجی پیش بیاید می کنند غیر از این که نشریه ای بخرند ـ الآن روزنامه کیهان لندن را به همدیگر قرض می دهند به جای این که با خرید آن کمکی از این جهت بکنند ـ در یک چنین محیطی، حسن شهباز واقعاً شاهکاری کرد که توانست یک مجله ای را به این صورت منتشر کند، آن هم چی؟ مجله ای که واقعاً لازم و ضروری بود.» «شهرت و دستاوردهای این نشریه به کوشش های تمامی ناپذیر شهباز» و «تعهد او به میراث زبان فارسی» «به دلیل نقش مؤثر آن در زبان ئ فرهنگ فارسی در برون مرز همواره تحسین شده است» که «در میان ایرانیان در غربت روحیه غرور را زنده نگاه می دارد.» جهانگیر آموزگار: «پایداری سرسخت و ستایش آمیز فصلنامه ره آورد با وجود دشواری های توانفرسای انسانی، مالی، فنی و فرهنگی، نشانه عزم راسخ و پشتکار روزانه سردبیر و همکارانش است، به دور از جنجال های مبتذل سیاسی.» مهرداد پهلبد: «سال هاست که
با خواندن نوشته های ره آورد خود را سرگرم می کنم.» محمود فرشچیان: «ره آورد در آن روزگارِ غربتِ جانکاه، موهبتی بس ارزشمند بود، آموزنده بود و به دور از رجزخوانی ها و ناسزاگویی های بیهوده.» فضل الله رضا: «ره آورد نخستین نامه فرهنگی به زبان فارسی ست که نزدیک به ۳۵ سال در آمریکا انتشار یافته. امیدوارم به همت دوستداران فرهنگ ایران موجباتی فراهم شود که ره آورد بر پای استوار بماند و ارزش معنوی آن روز به روز فزونی یابد.» فرح دیبا: «چنان که می دانید فصلنامه فرهنگی ره آورد که به همت والای حسن شهباز در سال ۱۳۶۱ در لس آنجلس شروع به انتشار نمود، اینک ۳۵ سال انتشار خود را پشت سر گذاشته. ده سال از درگذشت بنیان گذار این فصلنامه می گذرد و همسر وی، شعله شمس شهباز با همکاری بزرگان ادب و فرهنگ ایران زمین، شعله این نشریه را روشن نگاه داشته و کماکان به انتشار آن ادامه داده است. این فصلنامه هویت حقیقی و اصالت فرهنگی و تاریخی ایران را حفظ کرده و ره آوردیست برای نسل های آینده…» [پیام به مناسبت سی و پنج سالگی انتشار ره آورد در برون مرز] محمود طلوعی: «زبان نشریات فارسی زبان لوس آنجلس هم به جز چند نشریه سنگین مانند سیمرغ یا ره آورد و مجله
فرهنگی راه زندگی پر از اغلاط فاحش دستور زبان فارسی…»
امیرتیمور پورتراب (۱۵ شهریور ۱۳۰۸ – ۲ مرداد ۱۴۰۲)، موسیقی دان و مُدرس موسیقی اهل ایران بود. زندگی هنری. امیرتیمور پورتراب در سال ۱۳۰۸ در تهران متولد شد. موسیقی را از کودکی و با تعلیمات برادر بزرگش مصطفی کمال پورتراب آغاز کرد. از کلاس ششم ابتدایی به هنرستان موسیقی راه یافت و نزد علی نقی وزیری به نواختن تار پرداخت. نواختن ساز ابوا را نزد «یارو سلاوبندلچیک» نوازندهٔ اهل چکسلواکی آغاز کرد. پس از آن ساز ویلن را برگزید و از کلاس های سرژ خوتسیف، «لوئیجی پازاناری» و حشمت سنجری بهره برد و به عنوان نوازندهٔ ویولا همکاری خود را با ارکستر هنرستان موسیقی آغاز کرد. او از سال ۱۳۳۵ به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و به عنوان نوازنده ویولا در ارکسترسمفونیک تهران مشغول به کار شد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۳۵۶ به این همکاری ادامه داد. پورتراب مدتی در ارکستر باله و اپرا به نوازندگی و در هنرستان موسیقی ملی به تدریس ویلن پرداخت. وی در هنرستان عالی موسیقی به تدریس تئوری موسیقی و سلفژ اشتغال داشت. او گروه آلتوی ارکستر مجلسی هنرستان موسیقی را راه اندازی کرد و سال ها به تدریس ساز ویولا، ویلن و پیانو پرداخت. فعالیت های هنری. از فعال
یت های هنری امیرتیمور پورتراب می توان به: نوازندگی در ارکستر سمفونیک تهران، نوازندگی در ارکستر اپرا، نوازندگی در ارکسترهای رادیو مانند ارکستر گل ها، تدریس در هنرستان موسیقی، تدریس در مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما، رهبری ارکستر مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما اشاره کرد.
احمد عوض بن عوف سپهبد و سیاستمدار است که پس از شرکت جستن در کودتای ۲۰۱۹ سودان به طور دو فاکتو رئیس کشور سودان بود. عوف پیشتر از فوریه تا آوریل ۲۰۱۹ معاون اول رئیس جمهور سودان بود. سابقه نظامی. عوف پیشتر رئیس اطلاعات ارتش و رئیس ستاد مشترک ارتش بود تا این که در سال ۲۰۱۰ از این مقام کنار گذاشته شد. او سپس سفیر سودان در عمان بود. در سال ۲۰۰۷ آمریکا عوف را به خاطر اتهام نقش داشتن به عنوان رابط میان حکومت سودان و جنجویدها در جنگ دارفور و نیز ارتباط نزدیکش با ایران در فهرست افراد تحریم شده قرار داد. اتهامات موثقی وجود دارد که عوف عملیات های جنجویدها را که منجر به بمباران غیرنظامیان و حمله به روستاها، آواره سازی اجباری و تجاوز دسته جمعی شد هماهنگ کرده است. عوف در سال ۲۰۱۵ به عنوان وزیر دفاع سودان از سوی عمر البشیر منصوب شد.
کالج بهداشت و فناوری ای بی ام () یک کالج حرفه ای کانادایی است که شعبه های اصلی آن در کلگری، آلبرتا ،تورنتو و انتاریو قرار دارد. این کالج توسط وزارت کارهای حرفه ای و همچنین دانشگاهیان در آلبرتا و انتاریو مورد تأیید قرار گرفته است. کالج ای بی ام در سال ۲۰۱۰تاسیس شد، این کالج برنامه های بهداشت، زیبایی و کسب و کار را ارائه می گند. دانشجویانی که ثبت نام می کنند ترکیبی از آموزش، آزمایشگاه، و تمرین کاربردی و تجربه را در کلاس درس فرامی گیرند. دانشگاه کلگری، از امکانات کامپیوتر، آزمایشگاه های بهداشتی، همراه با استادان ماساژ درمانی و زیبایی شناسی نیز برخوردار است. برنامه ها. برنامه های کالج ای بی ام شامل برنامه های بهداشت، زیبایی و کسب و کار است. اجازهٔ صدور گواهینامه ها و دیپلم ها را نیز دارد.
در اصطلاحات حوزه بازاریابی، خط محصول عرضه کردن محصولات متعدد مرتبط برای فروش جداگانه است. برخلاف ارائه بسته ای محصول که در آن محصولات متعدد در یک گروه ادغام و سپس برای فروش عرضه می شوند، خط محصول شامل عرضه محصولات برای فروش به طور جداگانه است. یک خط ممکن است شامل محصولات مرتبط با اندازه، نوع، رنگ، ویژگی یا قیمت های گوناگون باشد. منظور از "عمق خط" تعداد زیرشاخه های یک شاخه است. منظور از "ثبات خط" میزان ارتباط محصولاتی است که خط را تشکیل می دهند. منظور از "آسیب پذیری خط" درصد فروش یا سودی است که تنها از تعداد اندکی از محصولات خط به دست می آید.