Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و تایمز در سال ۲۰۱۹، دانشگاه استرالیای غربی به ترتیب در رده ۹۱مین و ۱۳۴ مین دانشگاه برتر دنیا و ۷مین دانشگاه برتر استرالیا قرار دارد و طبق رتبه بندی دانشگاه ها و مؤسسه های آموزش عالی در سال ۲۰۱۸، در رده ۹۱مین دانشگاه برتر دنیا و ۵مین دانشگاه برتر استرالیا قرار دارد. دانشگاه استرالیای غربی به علت دارا بودن بعضی از بالاترین کیفیت دانشجویان، دارای رتبه دوم در استرالیا به لحاظ کیفیت برنامه های کارشناسی است. رتبه بندی شانگهای، دانشگاه استرالیای غربی همراه با دانشگاه کوئینزلند را به صورت مشترک به عنوان بهترین دانشگاه استرالیا در زمینه پزشکی بالینی و داروسازی قرار داده است. رتبه بندی دانشگاه ها و مؤسسه های آموزش عالی، دانشگاه استرالیای غربی را به عنوان بهترین دانشگاه در استرالیا برای زندگی و علوم کشاورزی معرفی کرده است. دانش آموختگان. فارغ التحصیلان دانشگاه استرالیای غربی شامل: یکی از نخست وزیران استرالیا (باب هاوک)، پنج قاضی دادگاه عالی استرالیا (از جمله یک رئیس دادگستری و رابرت فرنچ، رئیس وقت دانشگاه)، یکی از رئیسان بانک رزرو، وزرای مختلف کابینه فدرال و هفت تن از هشت فرماندار اخیر ایالت استرالیای غربی. در سال ۲۰۱۸
، ریاضیدان آکشای ونکاتش، دریافت کننده مدال فیلدز از فارغ التحصیلان دانشگاه استرالیای غربی بود. بری مارشال و رابین وارن از اعضای هیئت علمی دانشگاه استرالیای غربی، در نتیجه تحقیقات خود در دانشگاه، جایزه نوبل دریافت کردند.
ریاضیات پایه عبارت است از عنوان هایی از ریاضیات که در دوران دبستان تا متوسطه آموزش داده می شود. ریاضیات پایه پنج شاخه دارد که عبارتند از: حس اعداد و عددسازی، اندازه گیری، هندسه و حس بعد فضایی، الگوسازی و جبر، مدیریت داده و احتمالات. این پنج عنوان، بخش هایی از ریاضیات اند که از کلاس یکم تا هشتم آموزش داده می شود. در آموزش متوسطه عنوان های اصلی ریاضی از کلاس نهم تا دهم عبارتند از: حس اعداد و جبر، روابط خطی، اندازه گیری و هندسه. دانش آموز هنگامی که به کلاس دهم و یازدهم می رسد درس هایی را فرامی گیرد که او را برای ریاضیات دانشگاهی آماده کند که عبارتند از توابع، حسابان و بردارها، توابع پیشرفته و مدیریت داده.
مهار دو سر یک جفت تیرک مهار چوبی یا فلزی است که هر دو، کنار هم روی کشتی، یا اسکله یا کوتاه اسکله قرار می گیرند. از مهار دو سر برای گره زدن خط های مهار اندازی، طناب، هوسر، یا کابل دریایی استفاده می شود. مهار دو سر کشتی (که به آن "مهار دو سر کابلی") نیز می گویند کنده های عمودی بزرگی هستند که به درون مازه محکم شده اند و از آنها برای نقطه اتصال کابل لنگر استفاده می شود. مهار دو سر با دقت بالایی ساخته و نگهداری می شود تا از پدید آمدن گوشه های تیز که بتوانند خط های مهار اندازی را بخراشند جلوگیری شود. استفاده. خط های مهار اندازی ممکن است به تنهایی به دور یکی از تیرک ها انداخته شوند یا به شکل 8 به دور هر دو تیرک پیچانده شوند. در هنگام پیچاندن به شکل 8، اصطکاک در برابر تنش با هر بار پیچش افزایش می یابد و از جابجایی کشتی جلوگیری می شود. تیرک های مهار اندازی با کاربردهای مشابه: منابع.
برناردو استروتسی (; حدود ۱۵۸۱ – ) نقاش اهل جمهوری جنوا بود. او هنرمند باروک بود. نقاشی های استروتسی به صورت دیوارنگاره هم بود. او در موضوعات گوناگون از جمله رویدادهای تاریخی، تک چهره، تمثیلی و زندگی روزانه نقاشی می کشید. او در اواخر عمر در ونیز کار می کرد. استروتسی به عنوان بنیانگذار اصلی سبک باروک ونیزی شناخته می شود.
هوسر اصلاحی در دریانوردی است که برای یک کابل دریانوردی یا طناب بکار رفته در مهار اندازی یا کشیدن کشتی استفاده می شود. هوسری که از درون چشمی لنگر می گذرد به نام "سوراخ گربه" نیز شناخته می شود. این گونه هوسر بر روی کناره سوراخ دار کشتی قرار دارد.
دِریکِن گارد که در ژاپن تحت نام دوراگو-آن دُراگون شناخته می شود، عنوان یک مجموعه بازی ویدئویی در سبک نقش آفرینی اکشن است که توسط شرکت های کاویا، اکسس گیمز و پلاتینیوم گیمز توسعه یافته است. اولین نسخه از این سری "به همین نام" در سپتامبر ۲۰۰۳ برای کنسول پلی استیشن ۲ منتشر شد و از آن زمان به بعد دنباله، پیش درآمد و مشتقاتی بر اساس آن منتشر شده است. ایده اولیه بازی به تاکاماسا شیبا و تاکویا ایواساکی تعلق دارد و روند بازی ترکیبی بین بازی های "ایس کامبت" و "دینستی واریرز ۲" است. داستان این مجموعه نیز توسط شیبا، ایواساکی، تارو یوکو و ساواکو ناتوری خلق شده است که تحت تأثیر فولکلور اروپایی و مجموعه انیمه های نامدار و فیلم های روز قرار گرفته بودند. محیط مجموعه اصلی بازی به سبک اروپای شمالی و جهانی به گونهٔ خیال پردازی تاریک است، مکانی که انسان ها و موجودات از اسطوره ها و افسانه ها در کنار یکدیگر زندگی می کنند، در حالی که مشتقات آن در واقعیت جایگزین اتفاق می افتد.
ایستگاه شیناگاوا سی ساید یک ایستگاه قطار وابسته به خط رینکای است که در منطقه شیناگاوا-کو، توکیو در ژاپن قرار دارد.
ایو روشه (; – ) کارآفرین اهل فرانسه و بنیانگذار شرکت تولیدی لوازم آرایشی ایو روشه بود. او بین سال های ۱۹۴۵ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می کرد و از پیشگامان به کارگیری مواد طبیعی در لوازم آرایشی به شمار می رود. او همچنین برندهٔ نشان لژیون دونور (فرمانده) شده است.
لا گاسیلی (به فرانسوی: La Gacilly) یک کمون در فرانسه است که در موربیان واقع شده است. لا گاسیلی ۳۷٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۹۴۲ نفر جمعیت دارد.
رؤیا رمضانی طراح و فعال حقوق زنان اهل ایران است. رمضانی متولد شمال ایران و بزرگ شده تهران است و در ۱۸ سالگی برای تحصیل به کانادا مهاجرت کرد. وی در دانشگاه یورک و دانشگاه هنرهای تجسمی نیویورک به تحصیل پرداخته و در حال حاضر در تیم نوآوری جی پی مورگان در شهر سان فرانسیسکو مشغول فعالیت است. در سال ۲۰۱۷ نام وی به عنوان یکی از زنان اثرگذار و الهام بخش در سراسر جهان، در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی قرار گرفت.
خرس شاخ توخالی ()؛ (مارس ۱۸۵۰ – ۱۵ مارس ۱۹۱۳) (سن ۶۲–۶۳) پلیس، سخنران عمومی، و دیپلمات بود. فعالیت. رهبر سرخ پوستان لاکوتا بود. او در بسیاری از نبردها از جمله نبرد لیتل بیگ هورن، از جمله نبرد «لاکوتا سو» شرکت کرد. به عنوان رئیس پلیس سرخ پوست، «کرو سگ» را به دلیل قتل «تیل» دستگیر کرد و بعدها در همین مورد، در دیوان عالی ایالات متحده شهادت داد و ازخود دفاع کرد. او مذاکره کننده ارشد و مذاکره کننده حامی سرخ پوستان بود، خرس شاخ توخالی برای اولین بار مقابل هر دو رئیس جمهور آمریکاتئودور روزولت و توماس وودرو ویلسون رژه رفت. او در آخرین سفرش بر اثر ذات الریه درگذشت. زندگی نامه او در سال ۱۹۲۲ منتشر شد. برخی منابع تصویر او را در ۱۸۹۹ به عنوان تصویر سال سرخ پوستان ایالات متحده آمریکا ثبت کردند و در اسکناس پنج دلاری آمریکا عکسی از او هست. تمثالی به افتخار خرس شاخ توخالی در سال ۱۹۶۲ در داکوتای جنوبی بنا شد. زندگی نامه. خرس شاخ توخالی در دوران مدرن و در شهرستان شریدن، نبراسکا به دنیا آمد. او که نام خود را از پدربزرگش گرفته بود، یکی از هفت پسر ارشد شاخ خالی بود که مادرش می خواست همه کاری را انجام دهد. در طی نبرد «اش»، او یک ک
ودک بود و همراه با مادرش در فورت لارامی، وایومینگ پایگاه تاریخی ملی فورت در تمامی جنگ ها حضور یافت، تا زمانی که فورت لارامی در اکتبر ۱۸۵۵ آزاد شد او به همراه مادرش به اسارت درآمدند. خرس هورن در ۳۱ جنگ شرکت کرد و اولین نبرد خود را در سن ۱۲ سالگی از سر گذراند. در ۱۶ سالگی او که یک نوجوان بود همراه با پدرش در جنووا، نبراسکا در نبردهای مختلف از جمله علیه مهاجران و معدنچیان مونتانا، در وایومینگ و داکوتای شمالی و جنوبی شرکت کرد. او علیه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در وایومینگ و کروو ایجنسی، مونتانا جنگید، سپس در ۱۸۶۹ در اقدامی علیه اتحادیه راه آهن اقیانوس آرام شرکت داشت. خرس شاخ توخالی با «تخت خواب خوب» در سال ۱۸۷۴ ازدواج کرد و هفت فرزند داشت. در همان سال کار در ارتش آمریکا به عنوان یک سرباز دیده ور را آغاز کرد. در سال ۱۸۷۶ خرس همراه با گروه «دوکتری» که از قبیله بزرگ لاکوتا و تحت سرپرستی خودش بودند به سربازان تحت فرمان (آلفرد تری) پیوست تا به جستجوی اسب های گم شده بروند و با گروهی از سربازان برکنار شده آلفرد تری به جنگ پرداختند. پس از دو روز تعقیب افراد تری، آن ها به سوی اردوگاه حرکت کرده و در نبرد لیتل بیگ هور
ن. شرکت کردند. خرس شاخ توخالی به نوبه خود ادعا کرد شخصاً با مارکوس رنو و نیز جرج آرمسترانگ کاستر مبارزه کرده است. او در سال ۱۸۸۰ به واشینگتن دی سی سفر کرد تا دربارهٔ مسائل مربوط به نیروی ذخیره با دولت ایالات متحده مذاکره کند.
خوشبختی، نیکبختی یا سعادت ، عبارت است از شکوفایی، پیروزی، خوش شانسی و پایگاه اجتماعی موفق. نیکبختی اغلب باعث تولید ثروت فراوان می شود، از جمله عوامل دیگری که می توانند در همه درجه ها بسیار ارزشمند باشند، مانند شادی و تندرستی هستند.
کشتی بادبانی هرمیون () یک کشتی بادبانی جنگی با ۳۲ توپ است و برای توپ های ۱۲ پوندی طراحی شده بود که در سال ۲۰۱۴ در روشفور به وسیلهٔ سازمان آسلین بازسازی و تکمیل شد.
شیر اللات () یک مجسمه باستانی در معبد اللات در شهر پالمیرا سوریه قرار داشت. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵ این مجسمه به وسیلهٔ داعش که پالمیرا را تسخیر کرده بود صدمات جدی می بیند. بعد از آن به موزه ملی دمشق منتقل می شود و در آنجا بازسازی می شود. تشریح. مجسمه شیر اللات ساخته شده از سنگ آهک است که در اوایل قرن اول میلادی ساخته شد و ۵/۳ متر (۱۱ فوت) ارتفاع و ۱۵ تن وزن دارد. شیر به عنوان هم سخن اللات شناخته می شود. غزال سمبل لطافت و صفات دوست داشتنی اللات است. پنجه چپ این شیر یک سنگ نوشته پالمیرینی است که بخشی از آن آسیب دیده است که نوشته است: اللات برکت می دهد، هر آنکس را که در محراب خون نریزد. تاریخچه. این مجسمه در سال ۱۹۷۷ توسط یک گروه باستان شناس لهستانی که تحت مسئولیت میشل گالیگوسکی کار می کردند کشف شد. آن را به صورت قطعه قطعه پیدا کردند که به عنوان آنتیک در پایه معبد مجدداً استفاده می شد. بعداً تصمیم گرفتند این قطعات را سرهم کرده و در ورودی موزه پالمیرینی بگذارند. این کار به عهده یک ترمیم کننده بنام ژوزف گازی گذاشته شد. در سال ۲۰۰۵ آن را بازسازی کردند و اشکالاتی که در سرهم کردن قطعات ایجاد شده بود را برطرف کند. بالاخره آن
را بازسازی کردند تا آن را شبیه وضعیت اصل آن برگرداندند. در جنگ داخلی سوریه مجسمه را با بک ورقه فلزی و کیسه های شن پوشاندند تا از صدمات جنگ محفوظ بدارند. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵ این مجسمه توسط داعش بشدت آسیب دید. بعد از آزادی پالمیرا توسط ارتش سوریه مدیر کل آنتیک و موزه های سوریه مأمون عبدالکریم اعلام کرد که قطعات هنوز در محل خودشان هستند و می بایست امکان سوار کردن آن ها باشد و امید بازسازی آن را زنده کرد. در سال ۲۰۱۶ مجسمه به دمشق منتقل شد و یک ترمیم کامل روی آن انجام شد. در اول اکتبر ۲۰۱۷ مجسمه کاملاً ترمیم شد و الان در موزه ملی دمشق به نمایش گذاشته شده است. تا زمانی که ایمنی آن در پالمیرا حتمی باشد آن را به آنجا منتقل کنند.
کوه ونتو () یکی از کوه های ناحیه پروانس در جنوب فرانسه است که در فاصله حدوداً بیست کیلومتری شمال شرقی کرپانتره در وکلوز قرار دارد. ضلع شمالی کوه هم مرز با دپارتمان دروم است. ارتفاع این کوه ۱۹۰۹ متر است و بلندترین کوه ناحیه به شمار می رود. از این رو القابی مانند «غول پرووانس» یا «کوه بی مو» به آن داده اند. شهرت کوه ونتو به دلیل قرار گرفتن آن در مسابقه دوچرخه سواری تور دو فرانس است. در تور دو فرانس ۲۰۰۹ میزبان نخستین آخر خط کوهستانی مرحله ماقبل پایانی در تاریخ تور بود. ونتو در فرانسوی به معنی بادی است و این نام، به دلیل بادخیز بودن کوه به آن داده شده است. بادهایی با سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت در آن ثبت شده است. در ۲۴۰ روز سال، سرعت باد بیش از ۹۰ کیلومتر بر ساعت است. معمولاً جاده فراز کوه به دلیل بادهای شدید بسته است. به ویژه «گردنه طوفان» در نزدیکی قله به دلیل بادهای قدرتمند این گردنه شناخته شده است. منشأ این نام به سده یکم یا دوم میلادی بازمی گردد. ممکن است از وینتور (خدای قله ها در قوم گل) یا ون-توپ (به معنی قله برفی در زبان گلی) گرفته شده باشد. کوه ونتو از نظر زمین شناسی بخشی از آلپ است، ولی معمولاً به دلیل نب
ودن کوه هایی با ارتفاع مشابه در نزدیکی آن، جدا از آلپ در نظر گرفته می شود. بالای کوه از سنگ آهک بدون پوشش گیاهی تشکیل شده است و باعث می شود که از فاصله دور در تمام سال به صورتی قله ای پوشیده از برف دیده شود. پوشش برف واقعی آن از دسامبر تا آوریل باقی می ماند. موقعیت این کوه بر فراز دره رون باعث می شود بر تمام ناحیه اشراف داشته باشد و در یک روز آفتابی از کیلومترها دورتر قابل مشاهده باشد. تاریخچه. نخستین صعود ثبت شده توسط ژان بوریدان انجام شده است. او در مسیر خود به سوی دادگاه پاپی در اوینیون پیش از سال ۱۳۳۴ «برای انجام مشاهدات هواشناسی» از کوه ونتو صعود کرد. شاعر ایتالیایی پترارک شرح یک صعود احتمالاً خیالی توسط برادرش در ۲۶ آوریل ۱۳۳۶ را در اثر خود به نام صعود به کوه ونتو نوشت. در سده پانزدهم کیسایی در بالای کوه ساخته و به صلیب مقدس اختصاص داده شد. در سال ۱۸۸۲ ایستگاه هواشناسی در قله ساخته شد ولی اکنون از آن استفاده نمی شود. در دهه ۱۹۶۰ یک دکل مخابراتی ۵۰ متری در آن نصب شد. پوشش گیاهی و جانوری. در گذشته کوه ونتو پوشیده از درختان بود؛ ولی از سده دوازدهم به بعد، کشتی سازان بندر نظامی تولون (فرانسه) درختان آن را ب
ه صورت سیستماتیک بریدند. از سال ۱۸۶۰ گونه هایی از درختان سخت چوب (مانند بلوط همیشه سبز و راش) و انواع مخروطیان (مانند سدر اطلسی و سیاه کاج) در بخشی از سطح کوه کاشته شد. در ارتفاعات بالاتر، گونه غالب درخت ارس است. دوچرخه سواری جاده. علاقه مندان دوچرخه سواری جاده می توانند از سه مسیر به قله صعود کنند. هر سال مسابقه آماتوری برای صعود به قله در ۲۴ ساعت برگزار می شود. در سال ۲۰۰۶ ژان-پاسکال رو رکورد صعود از بدوین را شکست و در ۲۴ ساعت، ۱۱ بار سربالایی را طی کرد. تور دو فرانس. کوه ونتو صحنه یکی از خسته کننده ترین سربالایی های مسابقه دوچرخه سواری تور دو فرانس است. این کوه از سال ۱۹۵۱ تاکنون ۱۵ بار در مسیر تور قرار داشته است که بیشتر، از مسیر بدوین گذشته است. شهرت کوه ونتو دوچرخه سواران را از اقصی نقاط جهان به سوی خود جذب کرده است. بدنامی این کوه در جهان به دلیل جان باختن تام سیمپسون رکابزن بریتانیایی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۷ بر اثر گرمازدگی بود. مرگ او ناشی از ترکیب چند عامل از جمله دهیدراسیون، آمفتامین و الکل بود. هرچند هنوز علت اصلی مرگ او مورد بحث است. سیمپسون در یک کیلومتری قله به زمین افتاد؛ ولی از تماشاچیان خواست او را
بلند کنند تا دوباره بر دوچرخه سوار شود. پس از آن که مسافتی حدود ۵۰۰ متر را طی کرد، دوباره به زمین افتاد و در بیمارستان درگذشت. در پیراهن و خون او، آمفتامین یافت شد. یادبودی برای سیمپسون در نزدیکی قله ساخته شده است. در سال ۱۹۷۰ ادی مرکس هنگامی که برنده مرحله شد، در آستانه سقوط بود. در سال ۱۹۹۴ نیز اروس پولی در ابتدای مرحله فرار کرد و به فاصله ای قابل توجه با گروه اصلی دست یافت و با این که در سربالایی، در هر کیلومتر یک دقیقه از برتری خود را از دست داد، نخستین نفری بود که به رأس رسید و در نهایت، برنده مرحله شد. آخر خط مرحله تور دو فرانس. مسابقه ده بار در قله کوه ونتو خاتمه یافته است. خط پایان در ارتفاع ۱۹۰۹ متر قرار دارد؛ البته در چهار دوره خط پایان در ارتفاعی پایینتر در تراز ۱۸۹۵ متری واقع بود. سربالایی از بدوین به کوه ونتو. سربالایی بدوین به کوه ونتو یکی از سخت ترین مسیرهای دوچرخه سواری حرفه ای است. مسیر سربالایی به صورت دقیق اندازه گیری شده است تا جزئیات آن مشخص شود. نمودار شیب متوسط در هر کیلومتر در بسیاری از کتاب ها و وبگاه های مربوط به دوچرخه سواری قابل مشاهده است. شیب متوسط کل و شیب متوسط در هر کیلومتر،
اندکی متفاوت و وابسته به منبع اطلاعات است. اندازه گیری های دقیق نشان می دهد که شیب متوسط کل سربالایی ۷٫۴۳٪ است. این مقدار بر پایه فاصله افقی ۲۱۷۶۵ متر و افزایش ارتفاع ۱۶۱۷ متر محاسبه شده است. فاصله واقعی طی شده ۲۱۸۲۵ متر است. شیب متوسط در هر کیلومتر به صورت جدول زیر است: اسکی. دو منطقه کوچک برای اسکی تجهیز شده است که یکی در صفحه شمالی و دیگری در صفحه جنوبی کوه قرار دارند. باد شدید و ارتفاع نسبتاً کم باعث شده است زمان بازبودن پیست ها برای عموم محدود شود. صفحه بالایی بر اثر بادهای شدید پر از تکه های یخ است.
وینسنت مون (؛ زادهٔ ) فیلم ساز، مردم نگار تجربی و عکاس مستقل اهل فرانسه است. او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ کارگردان اصلی پروژه Concerts à Emporter در La Blogothèque بود؛ پروژه ای که به طور اختصاصی برای اینترنت طراحی شده و شامل فیلم های موسیقی در موقعیت های خاص، عمدتاً در فضای باز، با تمرکز بر موسیقی ایندی راک و هنرمندانی چون R.E.M.، تام جونز و آرکید فایر بود. از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، مون با دوربینی در کوله پشتی خود به سفرهای جهانی پرداخت و مجموعه Petites Planètes را خلق کرد که به مستندسازی آیین های مذهبی، موسیقی مقدس و فرهنگ های محلی اختصاص داشت. او بدون تیم حرفه ای و اغلب با کمک ساکنان محلی و بدون بودجه ای از صنعت سینما، به تولید فیلم های خود می پرداخت. تمام آثار او، از فیلم ها تا ضبط های موسیقی، رایگان و تحت مجوز کریتیو کامنز در اینترنت منتشر می شوند. زندگی نامه. نخستین تجربیات (۲۰۰۰-۲۰۰۵). وینسنت مون که در پاریس بزرگ شد، به مدت سه سال در آتلیر رفلاکس در مونتروی عکاسی آموخت. در این دوره، با مایکل آکرمن و آنتوان داگاتا، دو عکاسی که تأثیر بسزایی بر کارهای آینده اش داشتند، آشنا شد. او در آن زمان به عنوان عکاس فعالیت می کرد و
به مرور تصاویر خود را به حرکت درآورد و آنها را در قالب اسلایدشوهای موسیقی محور ارائه داد. در سال ۲۰۰۳، مون وبلاگ Les Nuits de Fiume را راه اندازی کرد که به مستندسازی زندگی شبانه پاریس، به ویژه کنسرت های موسیقی، اختصاص داشت. در سال ۲۰۰۵، پس از آشنایی با آثار فیلم سازان تجربی همچون پیتر چرکاسکی و استفان دوسکین، مون اولین فیلم های کوتاه خود را تولید کرد. این فیلم ها ترکیبی از داستان پردازی صمیمی و تکنیک های تجربی بودند و از دوربین های سوپر ۸ گرفته تا تلفن های همراه برای فیلم برداری آنها استفاده می شد. در همین دوران، مون به امکانات اینترنت علاقه مند شد و از آن به عنوان بستری برای انتشار رایگان آثارش استفاده کرد. هم زمان با ورود جدی تر به دنیای موسیقی، او در یکی از کنسرت های گروه The National در پاریس با آنها آشنا شد. این دوستی منجر به چندین همکاری شد، از جمله استفاده از عکس های او در جلد آلبوم سوم گروه، Alligator. مون همچنین دو موزیک ویدیو برای آنها به نام های Daughters of the Soho Riots و Lit Up کارگردانی کرد. در همین دوره، او پروژه های دیگری مرتبط با موسیقی را آغاز کرد و برای هنرمندانی چون Clogs، سیلوَن شووو و
بارزین ویدیوهایی ساخت. کنسرت های آماده (2006-2009). در سال ۲۰۰۶، تحت تأثیر فیلم Step Across The Border درباره ی موسیقی دان انگلیسی Fred Frith و با انگیزه ی ضبط موسیقی به روشی خلاقانه تر، Vincent Moon به همراه Christophe Chryde Abric پروژه ی Les Concerts à Emporter یا Take Away Shows را به عنوان پادکست ویدیویی La Blogothèque بنیان نهاد. کنسرت های آماده مجموعه ای از اجراهای ویدیویی بداهه در فضای باز با حضور موسیقی دانان است که در شرایط غیرمنتظره ضبط شده و به صورت رایگان در اینترنت منتشر می شود. طی چهار سال، آنها موفق شدند بیش از ۲۰۰ ویدیو با گروه هایی نظیر R.E.M.، Arcade Fire، Sufjan Stevens، Tom Jones، Beirut، Grizzly Bear، Sigur Rós و بسیاری دیگر ضبط کنند. این اجراها عمدتاً در سبک راک و پاپ بوده و بیشتر بر موسیقی دانان آمریکای شمالی تمرکز داشتند. Vincent Moon در این پروژه سبک منحصربه فرد خود را تکامل بخشید: صمیمیتی که بلافاصله قابل تشخیص است، با قاب بندی های بلند و سیال، اغلب در یک برداشت بدون تکرار. کنسرت های آماده خیلی زود مخاطبان زیادی را به خود جذب کرد، تا جایی که New York Times در گزارشی نوشت: «Vincent
Moon موزیک ویدئو را از نو اختراع کرده است.» نسل جدیدی از فیلم سازان جوان در سراسر جهان، تأثیر این پروژه و رویکرد ارگانیک آن به موسیقی را تصدیق کردند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ نشان داد که بیش از ۱۰۰ پروژه ی فیلم سازی در اینترنت، مستقیماً از کنسرت های آماده La Blogothèque الهام گرفته اند. کسب و کار موسیقی، درون / بیرون (2007-2010). پس از موفقیت پروژه ی La Blogothèque، بسیاری از هنرمندان شناخته شده تر از Vincent Moon درخواست کردند که روی فیلم های بلندتری کار کند. بیشتر این پروژه ها به کاوش های جدیدی درباره ی رابطه ی موسیقی و سینما تبدیل شدند و تجربیاتی رادیکال علیه قالب های سنتی فیلم های موسیقی بودند. پس از نخستین تجربه ی جنجالی خود در قالب فیلم بلند A Skin, A Night، که طرفداران گروه The National آن را بیش از حد تجربی دانستند، Moon با Michael Stipe و گروه R.E.M. برای انتشار آلبوم Accelerate همکاری کرد. این پروژه با کارگردانی مشترک Jeremiah، فیلم ساز فرانسوی، انجام شد و نتایج آن شامل فیلم آزمایشی 6days and 90nights به مدت ۴۸ دقیقه بود که از همان تصاویر به شیوه ای متفاوت استفاده می کرد. این ایده ها در موزیک ویدئوی Su
pernatural Superserious برای R.E.M. نیز به کار گرفته شدند، که رویکرد جدیدی را در استفاده از اینترنت در صنعت موسیقی نشان می داد. همکاری آنها با مستند This is not a show درباره ی کنسرت های R.E.M. در دوبلین در تابستان ۲۰۰۷ ادامه یافت. دیگر پروژه های آن زمان شامل فیلمی یک ساعته از گروه Beirut با همکاری La Blogothèque بود. فیلم Cheap Magic Inside (۲۰۰۸، ۶۰ دقیقه) شامل ضبط ۱۲ قطعه از آلبوم جدید گروه بود که در خیابان های بروکلین در یک برداشت طولانی و تجربی فیلم برداری شد. در سال ۲۰۰۸، Vincent Moon سازنده ی اصلی فیلم Miroir Noir بود که تور گروه Arcade Fire را دنبال می کرد. اما پس از از دست دادن کنترل روی تدوین نهایی، او از دریافت اعتبار به عنوان کارگردان خودداری کرد. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، او از جشنواره ی موسیقی مستقل All Tomorrow's Parties در انگلستان فیلم برداری کرد. تصاویر او در فیلم All Tomorrow's Parties (۲۰۰۹، ۹۰ دقیقه) که با همکاری Jonathan Caouette ساخته شد، مورد استفاده قرار گرفت و تحسین های زیادی از سوی رسانه ها دریافت کرد. بعدها، Moon مجموعه ای از هفت فیلم تجربی درباره ی این جشنواره را با عنوان From ATP
به صورت رایگان در اینترنت منتشر کرد. در نوامبر ۲۰۰۸، او به پراگ سفر کرد تا مستندی درباره ی Havlovi، یک زوج موسیقی دان که زندگی خود را به ساز قدیمی ویول گامبا اختصاص داده بودند، بسازد. نتیجه ی این پروژه، Little Blue Nothing (۲۰۰۹، ۵۰ دقیقه)، در شهرهای مختلف جهان به نمایش درآمد و در سال ۲۰۱۴ به صورت نسخه ی محدود DVD منتشر شد. در مارس ۲۰۰۹، Moon به همراه نوازنده ی ویولن سل Gaspar Claus به توکیو سفر کرد تا از شاعر، موسیقی دان و نقاش ژاپنی Kazuki Tomokawa فیلم برداری کند. فیلم حاصل، La Faute des fleurs، جایزه ی Sound &amp; Vision را در جشنواره ی فیلم مستند CPH Dox در دانمارک دریافت کرد. در آوریل ۲۰۰۹، او یک کنسرت از خواننده Lhasa de Sela را در مونترال ضبط کرد تا از آلبوم جدید او حمایت کند. این کنسرت آخرین اجرای Lhasa در کانادا بود، زیرا چند ماه بعد درگذشت. فیلم این اجراها بعدها به صورت آنلاین منتشر شد. در همان ماه، Moon با گروه اسکاتلندی Mogwai همکاری کرد و اجرای آنها را در نیویورک ضبط کرد. نتیجه ی این پروژه، فیلم Burning (به مدت ۵۰ دقیقه)، با کارگردانی مشترک Nathanael Le Scouarnec بود. در طول سال ۲۰۰۹، Moon شروع
به کاوش در روش های جدیدتری در موسیقی کرد و از Concerts à Emporter فاصله گرفت. او وبلاگ خود با نام Les Nuits de Fiume را راه اندازی کرد و در آن ایده هایی درباره ی رسانه، فرهنگ و خلاقیت در قرن ۲۱ نوشت. آخرین پروژه ی او در حوزه ی موسیقی راک، فیلم An Island بود که در آگوست ۲۰۱۰ با گروه دانمارکی Efterklang در جزیره ی Als ضبط شد. این فیلم در ژانویه ۲۰۱۱ فقط از طریق اینترنت منتشر شد و روشی جدید برای توزیع فیلم به نام private-public screenings را معرفی کرد. در این روش، کسانی که مایل به تماشای فیلم بودند، می بایست نمایش آن را خودشان سازماندهی می کردند. این ابتکار با موفقیت بزرگی روبه رو شد و بیش از ۱۱۰۰ نمایش در سراسر جهان برگزار شد و یک مفهوم نوین را برای سینما در اینترنت به وجود آورد. کاوش در دنیای صدا (۲۰۰۹-۲۰۱۳). در دسامبر ۲۰۰۸، وینسنت مون پاریس را ترک کرد و بیشتر آثار خود را پشت سر گذاشت تا افق های جدیدی را کشف کند. او به سرعت از لا بلاگوتک فاصله گرفت، هرچند گهگاه همچنان با چند فیلم همکاری می کرد. او تصمیم گرفت برچسب سیار جدیدی به نام مجموعه سیارات کوچک را آغاز کند. با این پروژه جدید، او موسیقی سنتی، آیین های مذ
هبی و رابطه موسیقی با خلسه را در پنج قاره بررسی و ثبت کرد. این فیلم ها که از آن ها به عنوان «قوم نگاری تجربی» یاد می شود، تغییر آشکاری نسبت به کارهای پیشین او در صحنه های آلترناتیو و ایندی نشان می دهند. مجموعه سیارات کوچک به طور کامل از طریق کمک های مالی در وب سایت او و همچنین نمایش ها و کارگاه های آموزشی در سراسر جهان تأمین می شود. مون با رد حرفه ای گری سنتی و در عوض پذیرش آماتوریسم قرن بیست و یکم، با خالقان محلی و استعدادهای جوان در سراسر جهان همکاری می کند و بی وقفه به چالش کشیدن هنجارهای تثبیت شده در نمایش بصری «دیگری» می پردازد. به سوی امر مقدس (۲۰۱۴ تاکنون). در آغاز سال ۲۰۱۴، پس از پنج سال سفر، وینسنت مون سبک زندگی و روش کاری خود را تغییر داد تا به طور عمیق تر موضوعی را بررسی کند: احیای امر مقدس در نسل ما. نخستین پروژه او یک ماجراجویی چندرسانه ای و فیلم بلند Hibridos بود که با همکاری کاوشگر و فیلم ساز پریسیلا تلمون در برزیل ساخت. این فیلم به کاوش در ادیان گوناگون این کشور، از باورهای آفرو-برزیلی گرفته تا آیین های همگون شده ی مدرن، می پردازد و تصویری پیچیده از جایگاه انسان ها و ارواح در میان ریتم پرشتاب
دنیای امروز ترسیم می کند. مون و تلمون با یکدیگر خانه تولید سیارات کوچک را بنیان نهادند و به عنوان فیلم سازان مستقل و کاوشگران صوتی به فعالیت خود ادامه دادند.
نانا واسکونسلوس (; – ) موسیقی دان، خواننده و ترانه سرا اهل برزیل بود. وی بین سال های ۱۹۷۳ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می کرد.
صحنه هفمین آلبومی است که توسط گروه هوی متال آمریکایی اونجد سون فولد در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۶ منتشر شد. ضبط این آلبوم در شرکت «کپیتال رکوردز» و به تهیه کنندگی جو بارسی انجام شد. در این آلبوم به دلیل اینکه گروه تصمیم گرفت تا درامری را انتخاب کند که بیشتر به سبک آلبوم جدید گروه بخورد بروکس واکرمن جانشین آرین ایلیجی درامر گروه شد.این آلبوم مقام چهارم در بیلبورد ۲۰۰ را بدست آورد و آهنگ "صحنه" از این آلبوم نامزد شصتمین مراسم جایزه گرمی در بخش بهترین آهنگ در سبک راک شد.
بانک ملی شعبه دانشگاه تهران یکی از شعب بانک ملی واقع در خیابان انقلاب در مرکز تهران است که ساخت آن در سال ۱۳۳۸ به پایان رسیده است. ساختمان سه طبقه مستطیل شکل آنرا را معمار دانمارکی، یورن اوتزان طراحی کرده است که خصوصاً برای طراحی تالار اپرای سیدنی مشهور هست. ساختمان. در سال ۱۹۵۸ یورگن ساکسیلد (Jorgen Saxild) از بنیانگذاران شرکت مهندسی دانمارکی کمپساکس Kampsax از اوتزان برای طراحی یک شعبه از بانک ملی ایران در نزدیکی دانشگاه تهران در خیابان شاهرضا (که بعدها انقلاب نامیده شد) دعوت کرد. کمپساکس در خاورمیانه بسیار فعال بود (این شرکت از جمله سازنده راه آهن سراسری ایران در زمان رضا شاه بوده است) و هانس مانک هانسن را هم به عنوان معمار پروژه استخدام کرده بود. اوتزان که به نزدیکی با معماری اسلامی علاقه مند بود، این پروژه را علی رغم دستمزد ناچیز آن قبول کرد. مانک هانسن که تجربه قابل توجهی از کار در خاورمیانه داشت، اوتزان را تشویق کرد که به طراحی آلوار آلتو در ساختمان صندوق بازنشستگی ملی فنلاند در هلسینکی و طراحی لو کوربوزیه در ساختمان دادگاه عالی چندی گر توجه کند. اوتزان به خصوص تحت تأثیر این اثر اخیر قرار گرفت و اعتقاد