Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کانال آب برای آبیاری زمین ها بسیج کرد. این کار امکان کشت وزرع را فراهم کرد و سکونتگاه اسماعیلی رونق گرفت. اکنون امکاناتی مانند نهادهای بهداشتی و آموزشی کوچک، برق و آب رسانی در روستا وجود دارد و با کمک سازمان های غیردولتی ظرفیت ساز، مرکز تولید صنایع دستی و آموزش های فنی دیگر نیز فراهم شده است. جماعت خانه، نهاد مذهبی مرکزی همهٔ اسماعیلیان، جایگاه مهمی در جامعه دارد و علاوه بر کارکرد مذهبی، محل برگزاری نشست های اجتماعی، جشن ها، حل اختلاف ها و فعالیت های دیگر است. در هنزه علیا، زمستان ها طولانی و بسیار سردند. بارش برف موجب می شود بز کوهی سیبری برای یافتن علف به پایین بیاید. تابستان ها در شمال گرم اما معتدل تر از نواحی جنوبی است و دمای تابستان حدود ۳۰ درجهٔ سانتی گراد است. در زمستان دما زیر صفر باقی می ماند و شب ها بیشتر کاهش می یابد. حسینی. یکی از روستاهای کهن مردم وخی در درهٔ گوجال است. حسینی با یخچال حسینی و رودخانهٔ خُنجراب احاطه شده و بزرگراه قراقروم از میانهٔ روستا می گذرد. مردم: ساکنان حسینی از نظر قومی مردم ایرانی تبار وخی هستند و به «شیکور» یا زبان وخی سخن می گویند. بیشتر آنان از واحهٔ واخان، روستای پوتو
کسک خاندان مسافر و تعدادی نیز از پسو هستند که به قُلی یا سخی کوتور معروف اند. دین: مردم حسینی، مانند سایر مردم گوجال، پیرو مکتب اسماعیلی در اسلام هستند. جاذبه های گردشگری: پل معلق حسینی، یخچال حسینی، مسیر زَربود و «سلطان شه طالب» (زیارتگاهی چند ده ساله) از جاذبه های گردشگری معروف این روستای گوجال اند. آوگرچ. یکی از کهن ترین سکونتگاه ها و پایگاه های دفاعی مردم وخی در برابر مهاجمان خارجی چون قرقیزها و شُغنانی ها، در دره ای باریک که از روستای مورخون در مسیر بزرگراه قراقروم آغاز می شود و تا ارتفاع گردنهٔ قارون می رسد، قرار دارد. وخی ها در گذشته در خانه های دژمانند زندگی می کردند و دو قلعه به نام های «پَست قلعه» و «وُچ قلعه» هنوز تا حدی مورد استفاده اند. یک مسجد قدیمی اسماعیلی، یک جماعت خانهٔ جدید، برج های دیده بانی قدیمی در آوگرچ و بویبار از دیدنی های مهم این دره اند. بابا صوفی به عنوان یکی از نخستین ساکنان گوجال به شمار می رود که همراه با پسرش قوبا و همسرش جاعه، کنار چشمه های گیرچه ساکن شد، اما به دلیل هجوم راهزنان آنجا را ترک کرد. طایفهٔ او همراه دیگر وخی ها همچنان از گیرچه به عنوان زمین حاصلخیز استفاده می کردن
د و محصولات را به آوگرچ می بردند. بعدها میر سیلم خان هنزه مردم را قانع کرد که در گیرچه به طور دائم ساکن شوند و آوگرچ برای زمستان گذرانی استفاده شود. این روند مهاجرت فصلی هنوز ادامه دارد. در زمان یورش بریتانیا، مردم تمام گوجال سفلی و هنزه به آوگرچ پناه بردند. بعدها نیروهای تحت پشتیبانی بریتانیا به آوگرچ آمدند و از مردم خواستند به خانه هایشان بازگردند و امنیت آنان را تضمین کردند. آوگرچ امروزه یکی از جاذبه های گردشگری با یک و نیم ساعت پیاده روی از بزرگراه قراقروم است و چراگاه ها، آبادی ها، یخچال ها، قله ها، یوسین بند، گورهای قدیمی قرقیز، کهن ترین درخت سرو کوهی هنزه به نام «بالتَر یَرز»، درهٔ بویبار، پریار و گردنهٔ معروف قارون را در خود دارد. جانورانی چون پلنگ برفی، بز کوهی هیمالیایی، عقاب طلایی و گونه های دیگر از دیدنی های اینجا هستند. آوگرچ به شکار تروفه شهرت دارد و فصل شکار در زمستان آغاز می شود که با مدیریت و تسهیل «سازمان روستاییان خنجراب» انجام می گیرد. گِرچه. روستایی چشمه ای در کنار بزرگراه قراقروم که از نخستین زمین های مسکونی در گوجال و هنزه به شمار می رود. این محل به دست افسانهٔ وخی، بابا صوفی، بنیان گذا
شته شد و نسل او برای مدت طولانی تنها از این زمین برای کشت محصولات استفاده می کردند، تا اینکه قلعه ای در گرچه ساخته شد که به مرکز فعالیت های سیاسی میرها، کاروان سرایی برای مسافران و کاوشگران، و ایستگاهی برای اسماعیلی های مبلغان دینی از آسیای مرکزی و جنوبی به سوی چین تبدیل گردید. گرچه از نظر جغرافیایی اهمیت ویژه ای دارد، زیرا شواهدی از لیتوفاسیس و بیوفاسیس منحصربه فرد در آن یافت شده که به شکل گیری اصطلاح «تشکیل گرچه» انجامیده است. گیرچه بارها دچار سیل شده است. در رسوبات صخره ها که بر اثر فرسایش اخیر آشکار شده اند، می توان فسیل ها و چوب های کهن را مشاهده کرد. سیلی که از دیلبوی آمد، رودخانهٔ خُنجَراب را مسدود کرد و روستا و قلعهٔ قدیمی را دچار فرسایش ساخت. مردم قلعه را جابه جا کردند، اما فرسایش ادامه یافت و مردم ناگزیر شدند روستاهای جدیدی در نزدیکی آن بنا کنند که شامل سست، ناظم آباد، مورخون، جمال آباد و غلاپان بود. ساکنان شامل خاندان بابا صوفی هستند که به شاخه های رومی کوتور، پُش کوتور و آرباب کوتور تقسیم می شوند. بعدها گروهی از وخی ها در اینجا ساکن شدند که به خیک کوتور معروف اند. در دورهٔ میر ناظم، خانواده هایی ب
وروشسکی زبان نیز به عنوان هدیه زمین هایی در گیرچه دریافت کردند. گرچه همچنان مرکز توجه گردشگران از سراسر جهان است. چشمه های گوناگونی که فعالیت های روستا را ممکن می سازند، سنگواره ها، مرجان ها، صدف ها، کهن ترین مسجد و نخستین مدرسهٔ منطقه، خانه های تاریخی و کانال های آبیاری سنتی از مهم ترین دیدنی های این روستا هستند. این روستا به دلیل داشتن نیروگاه برق مستقل، آسیاب آبی سنتی، مرکز صنایع دستی ویژهٔ زنان، نخستین و تنها دامپزشکی، مزرعهٔ پرورش قزل آلا با آب چشمه، درمانگاه و کتابخانه ای مجهز، خودکفا است. سست. سست آخرین شهر مرزی پاکستان است که از طریق بزرگراه قراقروم به چین از گذر خنجراب می رسد. سست مرکز فعالیت های گوجال علیا است و دفتر معاون حاکم، یک بازار فعال، یک بندر خشک، گمرک و دیگر نهادهای رسمی در آن قرار دارند. سست همچنین روستایی قدیمی با جمعیتی متنوع است. خانه ای قدیمی متعلق به بابا صوفی در اینجا قابل بازدید است. زیارتگاه بابا شیخ فرید، برادر شاه شمس و شاه طالب، نیز از اماکن مورد علاقهٔ گردشگران است. در سال ۱۹۸۵، تونلی بلند به دست اهالی و با نظارت برنامهٔ پشتیبانی روستایی آقاخان در پاکستان کنده شد تا چراگاه سست
را آبیاری کند. این چراگاه «حسین آباد» نام گرفت. سست شامل چهار بخش است: ناظم آباد، مرکز سست، عافیت آباد (معروف به بازار سست) و حسین آباد. ناظم آباد. ناظم آباد روستایی در سست است که در سال ۱۹۱۰ بنیان گذاشته شد. سکونت نخستین به دستور میر هنزه، میر ناظم خان، آغاز شد و به همین دلیل این روستا ناظم آباد نام گرفت. این روستا جمعیتی نزدیک به ۸۰۰ نفر دارد که شامل گویشوران زبان بوروشسکی و وخی می شود. چپورسن. (وخی: چپورسن؛ همچنین با املای چیپورسن، چیپورسون، چاپورسن و چوپورسن) دره ای است که شامل حدود هشت روستای پراکنده در شهرستان هنزه در گلگت-بلتستان پاکستان است. این منطقه شمالی ترین نقطهٔ پاکستان است که با افغانستان و چین مرز مشترک دارد. بیشتر مردم این دره به زبان وخی سخن می گویند، اما اهالی روستای رامینج به زبان بوروشسکی صحبت می کنند و پیرو اسماعیلی اسلام هستند. درهٔ چپورسن بیش از ۵۰۰ خانوار و جمعیتی حدود ۳۰۰۰ نفر دارد. جغرافیا. از نظر جغرافیایی، گوجالِ هنزه علیا میان عرض های جغرافیایی ۷۰ و ۶۱ قرار دارد و مساحتی به وسعت ۱۰٬۸۷۳ کیلومتر مربع را در ارتفاعی از ۲٬۳۴۰ تا ۴٬۸۷۷ متر بالاتر از سطح دریا در بر می گیرد. گوجال منطقه
ای کوهستانی است که بخش غربی قراقروم و بخش شرقی رشته کوه پامیر را تشکیل می دهد. این منطقه همچنین میزبان یخچال باتورا به طول ۵۶ کیلومتر است که سومین یخچال بلند پاکستان (پس از هیاسپار و بیافو) به شمار می رود. این ناحیه دارای قله های بلند پوشیده از یخ، رودخانه های خروشان، مراتع سرسبز و یخچال های طولانی است. اداره. گلمیت، که تا سال ۱۹۷۴ پایتخت زمستانی ایالت هنزه بود، مرکز اصلی (دفتر بخش) و مرکز حکومت به شمار می رود، در حالی که سست ایستگاه بازرسی مرزی و دروازهٔ تجارت زمینی پاکستان–چین است. کل منطقه توسط بوروکرات هایی که در گلگت مستقرند اداره می شود. نظم و امنیت با کمک دو پاسگاه پلیس و یک مجیستریت حفظ می شود. شاعران. هنزه علیا زادگاه شاعران برجسته ای است. از جملهٔ آن ها نذیر احمد بلبل، سیف الدین سیف، رحمت الله مشفق، افضل کریم و بسیاری دیگر. بیشتر این شاعران به زبان وخی شعر می سرایند. مکان های گردشگری. شیشکت. شیشکت نخستین روستا در درهٔ گوجال است که از جنوب وارد آن می شوند. دریاچهٔ آتاباد مشهور، که به دریاچهٔ گوجال نیز شناخته می شود، در شیشکت و گلمیت قرار دارد. این دریاچه در پی رانش زمین عظیمی در ۴ ژانویهٔ ۲۰۱۰ که رو
ستای آتاباد را نابود کرد، پدید آمد. رانش زمین مسیر رودخانهٔ هنزه را مسدود کرد و دریاچه ای تشکیل داد که در اوج خود از سد آتاباد تا پسو به طول حدود ۲۴ کیلومتر امتداد داشت. مردم شیشکت نیز به مهمان نوازی معروف اند. «لوپغار سر» در رتبهٔ ۱۰۹ بلندترین کوه های جهان قرار دارد. این کوه در درهٔ شمشال واقع است و بخشی از خوشه کوه های «مُمهِل سر» بوده و ۷٬۲۰۰ متر ارتفاع دارد. در زبان وخی، لوپغار سر به معنای «قلهٔ صخرهٔ بزرگ» است.
کوهیار کلاری (زاده ۱۳۶۰ در تهران) تصویربردار و مدیر فیلم برداری ایرانی است. وی فرزند محمود کلاری فیلمبردار سرشناس سینما است. او برای فیلم "تابستان همان سال" به کارگردانی پدرش، برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری از چهل و دومین دوره جشنواره بین المللی فیلم فجر شد. فیلمبردار. گروه فیلمبرداری نورپرداز تصویربردار نور دستیار فیلمبردار گروه فنی فیلمبرداری تصویربردار پشت صحنه کارگردان صحنه جوایز. او برای اولین بار در سال ۱۴۰۲ سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری را در چهل و دومین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد. پدرش محمود کلاری گفت: من ۵ سیمرغ در خانه دارم و به روح مادرم که فیلمم را به او تقدیم کردم هیچ یک از این سیمرغ ها اندازه سیمرغ کوهیار من را خوشحال نکرد.
العربی بن مهیدی () (زاده: ۱۹۲۳ – درگذشته: ۶ مارس ۱۹۵۷) مبارز الجزائری و یکی از فرماندهان انقلاب الجزایر بود که در شهر عین ملیله واقع در شرق الجزایر به دنیا آمده بود. زندگی نامه. بن مهیدی در سال ۱۹۲۳ در روستای عین ملیله در استان در ام البوقی به دنیا آمد، او پسر دوم خانواده بود. او در مدرسه ابتدایی فرانسوی در زادگاهش متولد شد و پس از یک سال به باتنا رفت. وی سپس نزد خانواده اش به شهر بیسکرا نقل مکان کرد. بن مهیدی در بخش پیش دانشگاهی در مدرسه قسطنطنیه تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۹ او به گردان امید ببسکره پیوست و بعد از چند ماه فرمانده گروه جوانان گردید. خصوصیات. بن مهیدی فردی متدین و متعهد به وظایف دینی و ملی بود ولی این امر او را از علاقه مندی به هنر و خوانندگان الجزائری منع نمی کرد. او همچنین علاقه زیادی به موسیقی به ویژه موسیقی اندلسی داشت، و به فیلم های انقلابی به خصوص شخصیت زاپاتا و فیلم های مربوط به جنگ علاقه مند بود. در کنار این علائق وی همواره نسبت به وظائف دینی فردی متدین بود و همواره به سرنوشت کشور خودش یعنی الجزایر فکر می کرد. فعالیت های سیاسی. او در سال ۱۹۴۲ به صفوف حزب مردم که در آن توجه زیادی به امور سیاسی
و ملی می شد پیوست، در تاریخ ۸ مه سال ۱۹۴۵ در میان دستگیرشدگان بود و سه هفته تحت بازجویی و شکنجه در ایستگاه پلیس قرار داشت. در سال ۱۹۴۷، وی در میان اولین نفرات جوان بود که به صفوف سازمان مخفی ملحق شد و به زودی تبدیل به برجسته ترین عنصر این سازمان گردید. وی در سال ۱۹۴۹ به عنوان مسئول شاخه نظامی بسطیف قرار گرفت و در همان زمان به عنوان معاون رئیس ستاد سازمان مخفی در شرق الجزایر که در آن زمان رهبری آن به محمد بوضیاف بود مشغول بکار شد. در سال ۱۹۵۰، پس از آنکه محمد بوضیاف به پایتخت منتقل شد، به سمت مسئول سازمان رسید. پس از یک حادثه در مارس ۱۹۵۰ از انظار ناپدید شد و بدنبال انحلال این سازمان در سال ۱۹۵۳ به عنوان یک مدیر بخش حزبی در بوهران کارش را ادامه داد. پس از تشکیل کمیته انقلاب برای وحدت و کار در مارس ۱۹۵۴ به عنوان عضو برجسته و فعال گروه ۲۲ انتخاب شد. فعالیت ها در جریان انقلاب. بن مهیدی نقش مهمی در آمادگی انقلاب مسلحانه ایفا کرد و تلاش کرد تا همه را برای شرکت در آن متقاعد کند. وی گفت: «ما انقلاب را به خیابان پرتاب می کنیم؛ و مردم آن را در آغوش می گیرند، وهمچنین می گفت تانک ها و هواپیماها را به ما می دهند، و ما به
طور داوطلبانه کیف و بمب را به شما می دهیم.» او اولین فرمانده ناحیه پنجم و هران بود؛ و یکی از شهدایی بود که با جدیت تمام برای برگزاری کنفرانس تاریخی صلح صومام در ۲۰ اوت ۱۹۵۶ تلاش کرد و بعدها در اوایل سال ۱۹۵۶ عضو کمیته هماهنگی و اجرایی انقلاب الجزایر (فرماندهی عالی انقلاب) شد. شکنجه و اعدام. او در پایان فوریه ۱۹۵۷ دستگیر شد و در روز سوم ماه مارس ۱۹۵۷ تحت شکنجه کشته شد. مارسل بجار، فرمانده کل فرانسوی ها پس از اینکه از گرفتن اعتراف از او و برادرش ناامید شدند گفت، علی رغم درد و رنجی که داشتند علیه دوستان خودشان هیچ اعترافی نکردند تا اینکه کشته شدند؛ و نیز می گفت من اگر تعداد اندکی مانند او را داشتم با تمام دنیا وارد جنگ می شدم. در سال ۲۰۰۱، ژنرال اوساریس فرانسوی به روزنامه لوموند اعتراف کرد که او کسی بود که بن مهیدی را با آویزان کردن از دستانش به قتل رسانده است.
ستون آب نوسانی یا ستون نوسانگر آب به اختصار OWC یک نوع مکانیزم مبدل انرژی موج (WEC) است که از نوسان آب دریا در داخل یک محفظه توخالی انرژی تولید می کند. ستون آب نوسانی، یکی از منابع انرژی تجدیدپذیر حساب می آید، به همین دلیل چندین شرکت فناوری مدل های کارآمد OWC طراحی می کنند. امواج دریا باعث می شود ستون آب مانند یک پیستون عمل کند. حرکت بالا و پایین آب (حرکت نوسانی) باعث می شود هوای به دام افتاده در بالای ستون آب، از محفظه خارج و دوباره به داخل آن بازگردد. این حرکت پیوسته، یک جریان رفت و برگشتی از هوا با سرعت بالا را به وجود می آورد که از طریق نیروی برخاست هدایت می شود. نیروی برخاست، جریان هوا را به انرژی تبدیل می کند. در مدل هایی که جریان هوا را به برق تبدیل می کنند، محور توان دهی شامل یک توربین دو طرفه است. ستون آب نوسانی اختراع یوشیو ماسودا، فرمانده سابق نیروی دریایی ژاپن بود که به عنوان پدر فناوری موج مدرن شناخته می شود. نحوه کارکرد. ستون آب نوسانی (OWC)، ستونی از آب در یک لوله بدون کف یا یک محفظه شناور روی سطح دریاست که بالا و پائین می رود و این حرکت باعث حرکت جریان هوا در بالای ستون آب می شود که می تواند ت
وربین را به حرکت درآورد. آب در حین حرکت به سمت بالای استوانه، هوا را فشرده کرده (هوای فشرده) و از درون توربین عبور می دهد. سپس، آب در حین بازگشت، هوا را در جهت مخالف فشرده و از توربین دیگری عبور می دهد. این بدین معنی است که توربین همیشه بدون در نظر گرفتن جهت جریان هوا، چرخش می کند به طوری که انرژی به طور مداوم تولید می شود. چ یکی از مزایای استفاده از ستون آبی نوسانی برای تولید برق این است که سرعت هوا با کاهش آهسته در مساحت سطح مقطع کانال نزدیک شونده به توربین، افزایش داده می شود. این امر، حرکت آهسته امواج را با چرخش سریع توربین (بدن کمک گرفتن از چرخ دنده های مکانیکی) کوپل می کند. یکی دیگر از مزایای آن، این است که ژنراتور الکتریکی به طور چشمگیری از ستون آب شناور جابجا می شود. شکل و اندازه حفره ای که آب در درون آن حرکت می کند پاسخ فرکانسی ژنراتور را تعیین می کند. در صورتی که این فناوری دارای تنظیم فعال با بازه ای گسترده ای از فرکانس های امواج دریا با استفاده از ۲ روش روبرو باشند، بازده سیستم به شدت افزایش می یابد. ۱) استفاده از چندین حفره، یا ۲) استفاده از آشکارسازهای امواج ورودی که اطلاعات را برای تغییر شکل حف
ره و تنظیم زاویه پره توربین، می فرستند. اجزای اصلی ستون آب نوسانی. محور توان دهی. محور توان دهی جز اصلی ستون آب نوسانی (OWC) است. این محور، قدرت پنوماتیک (هوای فشرده) را به یک منبع انرژی مورد نظر (مثلاً صدا یا برق) تبدیل می کند. طراحی سیستم مربوط به نیروی برخاست برای کارایی ستون آب نوسانی (OWC) بسیار مهم است. این سیستم باید قادر باشد جریان هوای فشرده را به داخل کانال هدایت و سپس همان جریان را در بازگشت به داخل کانال، جمع آوری و به انرژی تبدیل کند. توربین هایی که این کار را انجام می دهند، توربین های دو طرفه نامیده می شوند. توربین ولز. توربین ولز، یک توربین دو طرفه است که از پره های متقارن استفاده می کند ("نگاه کنید به شکل ۱"). به همین دلیل ایرفویل بدون در نظر گرفتن جهت جریان هوا چرخش می کند. توربین ولز مزایا و معایبی دارد. غیر از روتور اصلی توربین، قطعات حرکت نمی کنند که سبب می شود نگهداری آن را آسان تر و مقرون به صرفه تر کند. اما در سرعت های بالای جریان هوا برخی از کارایی آن کاهش می یابد زیرا در زاویه های بالای حمله ایرفویل، نیروی درگ ایجاد می کند. توربین های ولز در جریان هوا با سرعت کم، کارایی بیشتری دارند.
توربین هانا. توربین هانا ، توسط جان کلارک هانا، فعال محیط زیست در سال ۲۰۰۹ اختراع شد. توربین هانا به منظور بهبود توربین ولز طراحی شد. همانند توربین ولز، دستگاه هانا دارای قطعات متحرک که در تماس مستقیم با اقیانوس باشند، نیست. این توربین دارای دو روتور است که دارای پره های نامتقارن پشت به هم است. هر دو روتور دارای ایرفویل با زاویه حمله کم هستند. ایرفویل ها دارای ضریب برخاست (lift) بالاتری و ضریب درگ کمتری نسبت به توربین ولز هستند. این امر باعث می شود توربین هانا کمتر در معرض تأخیر در حرکت (خفگی) شود و گشتاور بیشتری ارائه دهد. طراحی توربین هانا نیاز به دو ژنراتور دارد که در خارج از کانال های هوا و در یک محیط نسبتاً خشک عمل می کنند. تاریخچه. اولین استفاده از ستون آب نوسانی (OWC) در سوت زدن شناورها بود. شناور با استفاده از فشار هوای تولید شده در محفظه ای، نیروی برخاست را به سوت تبدیل می کند. این سیستم به جای تولید برق، صدا ایجاد می کند و باعث می شود که شناور به قایق ها برای عبور از مسیرهای خطرناک هشدار دهد. نوآوری مهم بعدی در سال ۱۹۴۷ رخ داد که یوشیو ماسودا، فرمانده نیروی دریایی ژاپن، یک شناور جهت یاب را به کمک ست
ون آب نوسانی (OWC) طراحی کرد که از سیستم نیروی برخاست توربین استفاده می کرد. این اولین نمونه از OWCها بود که برای تولید برق استفاده می شد. شناور دارای ظرفیت تولید محدود ۷۰ تا ۵۰۰ وات و در خلیج اوزاکا مستقر بود. پروژه های نیروگاهی ستون آب نوسانی (OWC). اسکاتلند. این نیروگاهِ ستون آب نوسانی (OWC) در سال ۲۰۰۱ راه اندازی شد. ظرفیت تولید این نیروگاه ۵۰۰ کیلووات (۰٫۵ مگاوات) است که با یک توربین ولز با قطر ۲٫۶ متر کار می کند. اسپانیا. این نیروگاه OWC در سال ۲۰۱۱ راه اندازی شد. ظرفیت تولید این نیروگاه در شرایط مناسب حدود ۳۰۰ کیلووات (به اندازه برق مصرفی ۲۵۰ خانواده) است که با ۱۶ توربین ولز کار می کند. کانال های عبور هوا و توربین ها در موج شکن قرار دارند. موج شکن ها، دیوارهای ساخته شده هستند که خط ساحلی را از فعالیت های موج ایمن می کند. هر توربین دارای کانال های عبور جریان هواست. عرض کانال ها ۴٫۵ متر و عمق آن ها ۳٫۱ متر عمق و ارتفاع آن ها ۱۰ متر است. این اولین نمونه بود که از چند توربین در یک نیروگاهِ OWC استفاده می شد. شناور OE. شناور OE در سال ۲۰۰۶ با استفاده از مدل مقیاس ۱به۴ با وزن ۲۸ تن در ایرلند مورد آزمایش قرار
گرفت. این شناور در حال ارتقای کارایی توسط شرکت Ocean Energy (به اختصار OE) است. شناور OE به گونه ای طراحی شده است تا در فواصل دور از ساحل و در آب های عمیق که در آن خیزآب های دریا، فعالیت های موجی تولید می کند، کار کند. این شناور به کمک یک توربین ولز برق تولید می کند. بر اساس یک آزمایش ۳ ماهه انتظار می رود که شناور OE مقیاس کاملِ خود حدود ۵۰۰ مگاوات برق تولید کند. شناورهای OE در خشکی مونتاژ می شوند و سپس توسط قایق به مکان های بهینه انرژی منتقل می شوند. اثرات زیست محیطی. ستون آب نوسانی (OWC) دارای قطعات متحرک در آب نیستند و به همین دلیل خطری برای زندگی در دریا ایجاد نمی کنند. OWCها ممکن است از طریق ایجاد صخره مصنوعی از زندگی دریایی حمایت کنند. بزرگ ترین نگرانی این است که OWC باعث آلودگی صوتی بیش از حد خواهند شد و می توانند به چشم انداز دورنمای دریا آسیب برساند. این مشکلات را می توان با جابه جایی OWC به مکان های دورتر از ساحل، حل کرد.
اد گلسپی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و لابی گر جمهوری خواه آمریکایی است. او ۶۱مین رئیس کمیته ملی جمهوریخواه و مشاور کاخ سفید در دولت جرج دابلیو بوش بود. او در سال ۲۰۱۲ از اعضای کمپین ریاست جمهوری میت رامنی بود. گیلسپی در انتخابات فرمانداری ویرجینیا در سال ۲۰۱۷ در برابر رلف نورتم نامزد دمکرات قرار خواهد گرفت.
نبرد کرکوک به حملهٔ ارتش عراق و بسیج مردمی عراق برای بازپس گیری استان کرکوک از حکومت اقلیم کردستان گفته می شود. این حمله از ۱۵ اکتبر ۲۰۱۷ آغاز شده است. پس زمینه. این حمله به دنبال برگزاری همه پرسی استقلال کردستان عراق انجام شد که طی آن اکثریت قریب به اتفاق رأی دهندگان از تبدیل اقلیم کردستان به یک دولت مستقل حمایت کردند. حکومت عراق این رفراندوم را برخلاف قانون اساسی عراق و نامشروع دانست. شهر چندقومیتی و نفت خیز کرکوک از مدت ها پیش محل اختلاف دو طرف بود و حکومت عراق آن را به عنوان منطقه ای خودمختار و متعلق به حکومت اقلیم کردستان به رسمیت نمی شناسد. نتیجه. نیروهای بسیج مردمی عراق و پلیس فدرال عراق پس از ساعاتی درگیری پراکنده در برخی نقاط شهر کرکوک این شهر را بدون هیچ مقاومتی بازپس گرفتند. همچنین نیروهای عراقی کمتر از یک روز همه مناطق استان کرکوک به غیر از شهر التون کوپری را از تصرف نیروهای پیشمرگه اقلیم کردستان و پ.ک.ک پس گرفتند.
هنر کلمبیایی دارای ۳۵۰۰ سال پیشینه و طیف های بسیار گسترده ای است که از نقاشی های مذهبی باروک گرفته تا آثار تمدن کیمبایا و نقاشی های آلخاندرو اوبرگون (۱۹۲۰–۱۹۹۲). سرشناس ترین هنرمند کلمبیایی در سطح جهانی که آثاری تحسین برانگیز دارد، فرناندو بوترو (۱۹۳۲) بوده است. پیکره های پیشاکلمبی. سفالگری. شواهد باستان شناسی وجود دارد که نشان می دهد سرامیک ها در ساحل کارائیب کلمبیا زودتر از هر جای دیگر قارهٔ آمریکا در حوضه آمازون تولید شدند. سرامیک های فیبری در ناحیهٔ مونسو ۵۹۴۰ سال پیش از تاریخ در کلمبیا به وجود آمده اند. فرهنگ پیارتال (۷۵۰–۱۲۵۰ پیش از میلاد) در نواحی کوهستانی مرز کلمبیا-اکوادور روش های منحصر به فرد تولید سفال و الگوهای الهام گرفته از پوست پستانداران یا مار را تولید کردند. طلاکاری. اولین نمونه های صنایع طلاکاری به مردم توماکو در سواحل اقیانوس آرام مربوط می شود و حدود ۳۲۵ سال قبل از میلاد بوده اند. طلا نقش مهمی در جذب اسپانیایی ها به منطقه ای که اکنون کلمبیا شناخته می شود، داشت. (نگاه کنید به: ال دورادو). یکی از ارزشمندترین مصنوعات طلا و نقره پیشا کلمبی، "پوپورو کویمبیا", است که کوچک (۲۳٫۵ × 11.4 cm) و توخا
لی بوده و مرتبط با مراسم جویدن برگ مخدر کوکا است که به شیطان پرستی شناخته می شود. موزه اورو در بوگوتا مهم ترین مجموعهٔ صنایع دستی طلائی پیشا کلمبی را در آمریکا در خود دارد. سنگی. تقریباً بین ۲۰۰ سال قبل از میلاد و ۸۰۰ سال پیش از میلاد، فرهنگ سن آگوستین، وارد «دوره کلاسیک» شد و اماکن سنگی و تزئینات سنگ نما ساخت. در ارتباط با فرهنگ سن آگوستین، در شهر باستانی "تیرادنترو" سازه های ساخته شده از سنگ و مقبره ها و سقف های دارای تزئین مورد توجه اند. نقاشی. دوران استعمار. نقاشی در دورهٔ استعماری قدرت و اعتبار کلیسای کاتولیک و اشراف اسپانیایی کلمبیا را بازتاب می داد. این روند چه در زمان پادشاهی نو گرانادا (سقوط ۱۷۴۸–۱۵۴۸) و چه بعداً در شاهزاده نشین نو گرانادا (۱۷۱۷–۱۸۱۷) ادامه داشت. دوران نخست استعمار. نقاشی کلمبیایی در این دوره (۱۵۳۰–۱۶۵۰) برگرفته از نقاشی های رنسانسی اسپانیا بود و مضامین مسیحیت را شامل می شد. هنر بومی در این دوره تأثیر ناچیزی بر نقاشی های دینی داشت. کارگاه های آموزشی در سویا بسیاری از نقاشی های اولیه را به کلمبیا فرستاد. هنرمندان کلمبیایی در این دوره عمدتاً معامله گران معمولی بودند، مانند کوبلر یا کوپ
ر. نقاشان معمولاً نامشخص و بی نام هستند و تنها به نیازهای ایدئولوژیک مشتریان پاسخ می دهند. کلیساها و خانهٔ اشراف در شهرهای اصلی مستعمره مملو از این نقاشی های تزئینی بود. دورهٔ باروک. هنر باروک (حدود ۱۶۰۰ در رم آغاز شد) شامل باروک آمریکای لاتین (1650-1750 ) نیز می شود. تمایل به نشان دادن احساسات عاطفی، پوپولیسم و حرکات و لباس های بزرگ از نشانه های این دوره هستند. در این دوره یسوعی ها در حال سرکوب پروتستان ها بودند و این مسئله در نقاشی ها نیز نمود می یافت. از تأثیرات عمدهٔ هنرمندان کلمبیایی در این دوره، نقاشان باروک اسپانیایی مانند فرانسیسکو د زوربانان (۱۶۶۴–۱۵۸۰) و همچنین فلامینی و کیتو و کوزو بودند که برای صومعه ها و کلیساها نقاشی می کردند. "ال ویخو" (۱۶۲۹–۱۶۶۷)، یکی دیگر از بومیان سویا بود که در اوایل قرن بیستم در بوگوتا مستقر شد و یک کارگاه هنری تأسیس کرد. او و بسیاری از شاگردان توانایش نوعی شکل کلمبیایی از نقاشی های باروک را ساختند که ترکیبی از اشکال و اشخاص از نقاشی های اروپایی با هنر بومی و دکوراسیون سرخ پوستی است. اما مهم ترین شخصیت نقاش در این دوره Gregorio Vasquez de Arce y Ceballos (۱۶۳۸–۱۷۱۱) بزرگ ت
رین استاد دوره استعماری است. وی در طول عمر خود، حدود پانصد نقاشی را که عمدتاً مذهبی بود، تولید کرد، که متشکل از شخصیت هایی است که از نقاشی های ارشد اروپا با استفاده از موارد نوآورانه موجود در دنیای جدید کشیده شدند. نقاشی های او از تثلیث به عنوان یک شخصیت با چهار چشم و سه چهره، نوآوری منحصر به فردی در آمریکای لاتین بود. بعدها این تصویر به خاطر شباهتش به نقاشی های هندوها و استفاده از علائم یهودی محکوم شد. دوران روشنگری و جمهوری خواهان. با آغاز عصر روشنگری و تغییر دودمان های سلطنتی در اسپانیا، در حدود سال ۱۷۱۷ میلادی، تقاضا برای پرتره های شخصی از افراد خواص جامعه بالا رفت و تصاویر از حالت مطلقاً مذهبی درآمدند. این روش در دوران جمهوری خواهان نیز امتداد یافت. قرن بیستم. از ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰، مارکو توبن مجیا، خوزه هارسیو بتانور، پدرو نیل گومز، ایگناسیو گومز جارامیلو، سانتیاگو مارتینز دلگادو و آلپیو جارامیلو چند اثر نقاشی رؤیایی را تحت تأثیر نقاشی های دیواری مکزیکی و ویژگی های نوکلاسیسیسم و هنر نو کشیدند. در طول دهه ۱۹۴۰، جنبش های بین المللی در هنر کلمبیایی اثر کرده و به هنرمندان محلی راه های جدیدی برای بیان مضامین روان
شناسی به سبک فرانسوی پست امپرسیونیسم داد. ریکاردو گومز کمپوزوانو یکی از بهترین نمونه های این آثار را با کشیدن نقاشی شهر کارتاگنا (کلمبیا) ایجاد کرد. چندین منتقد هنری به سال های ۱۹۵۰ اشاره می کنند؛ زمانی که هنر کلمبیا نقطه نظر متمایزی را ایجاد کرد و عناصر سنتی را تحت مفاهیم قرن بیستم بازتعریف کرد. تئاتر. تئاتر در کلمبیا در طول استعمار اسپانیا در سال ۱۵۵۰ توسط شرکت zarzuela معرفی شد. تئاتر کلمبیا توسط وزارت فرهنگ و تعدادی از سازمان های خصوصی و دولتی حمایت می شود. از جمله مهم ترین سازمان ها، انجمن ملی نمایندگان تئاتر (ANDE)، انجمن های کارگری هنرمندان، انجمن گفتگوهای آنتیوویا، ACIT, ATICO، شرکت کلمبیایی تئاتر و غیره هستند. تئاتر کلمبیا در طول استعمار توسط اسپانیا بین سال های ۱۵۵۰ تا ۱۸۱۰ معرفی شد. در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، مرکز مهم تئاتر در کلمبیا، تئاتر کولون در مرکز شهر بوگوتا بود. این تئاترها شبیه به معماری ایتالیایی ساخته شده بودند. در طول قرن بیستم علاقه به تئاتر در سراسر کلمبیا گسترش یافت و تئاترخانه های زیادی در شهرهای بزرگ کلمبیا ساخته شدند. کلمبیا در حال حاضر دارای یکی از بزرگ ترین جشنواره ها
ی تئاتر در جهان است که به عنوان جشنواره تئاتر ایبرو آمریکایی شناخته می شود. همانند بسیاری دیگر از نقاط جهان، بازیگران و هنرپیشگان تئاتر اغلب با هدف راه یافتن به تلویزیون و سینما کارشان را آغاز می کنند.
مصادره نام اولین فیلم مهران احمدی به عنوان کارگردان و با نویسندگی علی فرقانی و تهیه کنندگی محمدحسین قاسمی محصول سال ۱۳۹۶ است که در ۲۳ اسفند همان سال در سینماهای ایران اکران شد. نیمی از "مصادره" در خارج از ایران فیلم برداری شده است. مکان داستانی فیلم، ایالات متحده آمریکا است؛ اما فیلم برداری در ارمنستان انجام شده است. داستان فیلم. داستان "مصادره" از دههٔ ۱۳۵۰ آغاز می شود و داستان یک کارمند ساواک به نام اسماعیل یارجانلو (رضا عطاران) است که درگیر ماجراهایی می شود. او که کارمند اداره ساواک است با خرید بلیت بخت آزمایی برندهٔ اعانهٔ ملی می شود. او با پولی که برنده شده، ۵۰۰۰ متر زمین در عباس آباد خریداری و بر اثر سقوط شاه ایران و انقلابِ ۱۳۵۷ مجبور به خروج از کشور می شود و وکالت زمین را به دوستش جلال خاوندی (بابک حمیدیان) می دهد و….
ایستگاه مرکزی ممفیس () یک ایستگاه راه آهن در شهر ممفیس، ایالات متحده آمریکا است. این ایستگاه در سال ۱۹۱۴ میلادی تأسیس شده و در سال ۲۰۱۳ میلادی ۷۶٬۱۷۱ مسافر جابه جا کرده است.