Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بودند. قلمرو چوشو رویکرد محتاطانه را جدی گرفت و هدایت نیروها به کیوتو را به تعویق انداخت و در عوض کیجیما ماتابی را به بهانه بازرسی به کیوتو فرستاد. کیجیما وارد اقامتگاه قلمرو چوشو در کیوتو شد، جایی که لباس آتش نشانی و زره زنجیری خریداری کرد و قصد حمله به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو، را داشت، اما به دلیل تدابیر شدید امنیتی این امر محقق نشد. در همین حال، شورای وزیران حوزه های فئودالی قدرتمند با شکست مواجه شد و اربابان فئودالی که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کردند، یکی پس از دیگری کیوتو را ترک کردند. کوساکا گنزوی و کوروشیما با دیدن این فرصت، استدلال محکمی برای ترک آنجا ارائه دادند. سپس، در ۵ ژوئن، هنگامی که خبر کشته شدن یک سامورایی توسط شینسنگومی در حادثه ایکِدایا به چوشو رسید، ناگهان افکار عمومی در قلمرو به نفع عزیمت تغییر کرد. چهره های محتاطی مانند شوفو ماسانوسوکه، تاکاسوگی شینساکو و شیشیدو شینشو سعی کردند افکار عمومی در قلمرو را آرام کنند، اما چهره های فعالی مانند سه ملازم ارشد فوکوهارا گِنکان، ماسودا چیکارا و کوکوشی چیکاسو تصمیم گرفتند به بهانه «اعتراض به امپراتور مبنی بر اینکه ارباب
قلمرو به دروغ متهم شده است» ارتشی تشکیل دهند. ماسودا، کوساکا و دیگران نیروهای خود را جمع کردند و در یامازاکی تنوزان و هوزان اردوگاه هایی برپا کردند، کوکوشی و کوروشیما در معبد ساگا تنریوجی و فوکوهارا گِنکان نیروهای خود را در اقامتگاه چوشو در فوشیمی جمع کردند. در ۲۴ ژوئن، کوساکا دادخواستی را به دربار امپراتوری ارائه داد و درخواست بخشش قسور قلمرو چوشو را کرد. اگرچه سامورایی ها و اشرافی از سایر حوزه ها بودند که با قلمرو چوشو همدردی کرده و خواستار رفتار ملایم بودند، سامورایی ساتسوما، یوشی کوسوکه، سامورایی قلمرو توسا، اینویی ماساتسو، سامورایی کورومه، اوتسوکا کیسوکه و تاناکا مونجیرو با هم ملاقات کردند و در ۱۷ ژوئیه نامه ای مشترک به دربار امپراتوری ارائه دادند و خواستار جلوگیری از ورود سربازان قلمرو چوشو به کیوتو شدند. در دربار امپراتوری، بین تندروهایی که خواهان اخراج نیروهای قلمرو چوشو و مماشات با این قلمرو بودند، درگیری وجود داشت و در شب هجدهم ماه اوت، شاهزاده آریسوگاوا تاکاهیتو و شاهزاده تاروهیتو به همراه ناکایاما تادایاسو ناگهان وارد دربار امپراتوری شدند و خواستار ورود نیروهای چوشو به کیوتو و اخراج ماتسودایرا کا
تاموری از قلمرو آیزو شدند. توکوگاوا یوشینوبو، فرمانده کل گارد امپراتوری، از سربازان چوشو خواست که آنجا را ترک کنند، اما امپراتور کومی، که پیوسته از خاندان آیزو حمایت می کرد، بارها به او دستور داد که نیروهای چوشو را نابود کند و در نهایت موضع سختگیرانه ای اتخاذ کرد. کوساکا گنزوی از قلمرو چوشو می خواست از دستور دربار امپراتوری برای ترک آنجا پیروی کند، اما توسط کیجیما ماتابی، ماکی یاسواومی و دیگران تحت فشار قرار گرفت تا رادیکال تر حرکت کند و مجبور شد ارتشی تشکیل دهد. پیشرفت نبرد. در ۱۹ ژوئیه، سربازان چوشو با سربازان آیزو و کووانا در نزدیکی دروازه هاماگوری-گومون (بخش کامیگیو، شهر کیوتو)، در ضلع غربی کاخ امپراتوری، درگیر شدند و نبردی درگرفت. در یک مقطع، سربازان فوکوهارا و سربازان کوکوشی شینانو و کوروشیما از دروازه ناکاتاچیوری که توسط قبایل فوکوئوکا و چیکوزن محافظت می شد، عبور کردند و وارد کاخ امپراتوری کیوتو شدند، اما اوضاع زمانی معکوس شد که سربازان ساتسوما که از دروازه اینویی محافظت می کردند، برای تقویت آنها هجوم آوردند و شکست خوردند. کیجیما ماتابی، که مورد اصابت گلوله قرار گرفته و زخمی شده بود، خودکشی کرد. سربازا
ن ماکی و کوساکا در شروع نبرد دیر کردند و پس از رسیدن، از مرگ کوروشیما و تخریب خط مقدم مطلع شدند، اما همچنان به دروازه ساکایماچی-گومون، در جنوب کاخ امپراتوری، حمله کردند. با این حال، کوساکا گنزوی، ترشیما چوزابورو و دیگران که نتوانستند سربازان مدافع اچیزن را شکست دهند، در اقامتگاه تاکاتسوکاسا خودکشی کردند، جایی که برای دادخواهی از دربار امپراتوری به آنجا نفوذ کرده بودند. ایری کیویچی، که دستور نهایی شوگون به او سپرده شده بود، از دیوار اقامتگاه تاکاتسوکاسا بالا رفت و فرار کرد، اما توسط یک سامورایی ولایت اچیزن کشف شد و با نیزه به صورتش ضربه زد که منجر به مرگش شد. پس از اتخاذ تصمیم، نیروهای چوشو که فرار کرده بودند، در اقامتگاه کانپاکو تاکاتسوکاسا سوکه هیرو سنگر گرفتند، در حالی که نیروهای آیزو به خانه هایی در نزدیکی ناکاداچیوری گومون، جایی که گمان می رفت سامورایی های چوشو در آنجا پنهان شده اند، حمله کردند. اگرچه خود نبرد در عرض یک روز به پایان رسید، اما آتش سوزی های این دو مکان، آتش بزرگی به نام دوندون یاکه را شعله ور کرد که تا صبح ۲۱ ژوئیه (تقویم قمری) در سراسر شهر کیوتو گسترش یافت و منطقه وسیعی از بلوک های شهری و
معابد و زیارتگاه ها را از ایچیجو-دوری در شمال تا معبد هیگاشی هونگان-جی در شیچیجو-دوری در جنوب نابود کرد. سربازان بازمانده یکی پس از دیگری فرار کردند، در حالی که فوکوهارا و کوکوشی در حالی که زخمی ها را در سبد حمل می کردند، به سمت اوساکا و هاریما عقب نشینی کردند. با شنیدن خبر شکست، سربازان ماسودا که در پشت کوه تنو بودند نیز عقب نشینی کردند و به چوشو بازگشتند. ماکی یاسواومی، که از حامیان اصلی جنگ بود، با بقایای سربازان شکست خورده خود به کوه تنو رسید، اما ماسودا و دیگران قبلاً آنجا را ترک کرده بودند و او نتوانست به آنها بپیوندد. ماکی و افرادش سربازانشان را فراری دادند و ۱۷ نفر دیگر، از جمله میابه هاروزو، در کوه تنوزان سنگر گرفتند. در ۲۰ ژوئیه (تقویم قمری)، آنها فراخوان قلمرو یاماتو کوریاما برای تسلیم را نادیده گرفتند و در ۲۱ ژوئیه، هنگامی که توسط قلمرو آیزو و شینسنگومی مورد حمله قرار گرفتند، در کلبه ای سنگر گرفتند و باروت را آتش زدند و خود را کشتند. اوساوا ایپه فرار کرد و به سمت قلمرو چوشو رفت تا وصیت ماکی را به تاکاسوگی شینساکو، سانجو سانتومی و دیگران ابلاغ کند. آتش سوزی دوندون یاکه. در بحبوحه حادثه کینمون، آتش
توپخانه نه تنها به سمت اقامتگاه های قلمرو چوشو، بلکه به سمت اقامتگاه های اشرافی که گفته می شد طرفدار امپراتوری هستند نیز شلیک شد و شعله های آتش در خانه های شخصی ساکنان عادی شهر نیز زبانه کشید. در کنار سردرگمی ناشی از نبرد، آتش سوزی ها به سرعت گسترش یافتند. این آتش سوزی بزرگ که بعدها آتش سوزی بزرگ دوندون یاکه نامیده شد، سه روز طول کشید تا خاموش شود و منجر به فاجعه ای ویرانگر شد که در آن ۲۸٬۰۰۰ خانه، که تخمین زده می شود نیمی از کل خانه های کیوتو باشد، سوختند. پس از جنگ. با توجه به اینکه گلوله ها به سمت کاخ امپراتوری شلیک شده بودند و حکم نظامی که ارباب و پسر به فرماندار استان، چیکاسابورو، داده بودند، امپراتور کومی در ۲۳ ژوئیه (تقویم قمری) دستور دستگیری ارباب، موری یوشیچیکا، را صادر کرد و قلمرو چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن تعیین شد که منجر به اولین لشکرکشی چوشو شد. علاوه بر این، قلمرو چوشو در حمله ناوگانی متشکل از چهار کشور بریتانیای کبیر، فرانسه، هلند و ایالات متحده، که در تلافی جنبش ضد خارجی سال قبل صورت گرفت، متحمل خسارات سنگینی شد و در مقطعی، نیروهای وفادار به شوگون سالاری کنترل را به دست گرفتند و موجودیت قل
مرو چوشو را در معرض خطر قرار دادند. در نتیجه این وقایع، قلمرو چوشو متوجه شد که اخراج اجباری بیگانگان غیرممکن است و ایده اخراج بیگانگان کم کم کنار گذاشته شد. بعدها، افرادی مانند کوگورو کاتسورا به بریتانیا نزدیک شدند و در تلاش برای فاصله گرفتن از سبک مبارزه سنتی ژاپنی مبتنی بر شمشیر، شروع به گسترش و نوسازی تجهیزات نظامی کردند. پس از آن، شوگون سالاری دوباره به چوشو حمله کرد، اما بار دوم نیروهای شوگون سالاری شکست خوردند. این شکست به روشنی نشان داد که قدرت نظامی شوگون سالاری در واقع تهدیدی نیست و قادر به دخالت در قلمروهای ساتسوما و چوشو نیست، که در نهایت منجر به جنبش تمام عیار برای سرنگونی شوگون سالاری و سقوط شوگون سالاری ادو شد. پس از سرنگونی شوگون سالاری. ارباب قلمرو چوشو، موری تاکاچیکا/موری یوشی چیکا، و پسرش در روز هشتم از ماه دوازدهم قمری ۱۸۶۷ (۲ ژانویه ۱۸۶۸)، یک روز قبل از کودتای احیای امپراتوری، اجازه یافتند به سمت های رسمی خود بازگردند. یوشی چیکا همچنین از بخش «یوشی» نام خود که توسط دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه یوشی، به او داده شده بود، محروم شد و نام خود را به «موری تاکاچیکا» تغییر داد. جانشین تاکاچیکا، م
وری ساداهیرو، نیز از نام کوچک «سادا» که از سیزدهمین شوگون ،توکوگاوا ایه سادا، دریافت کرده بود، محروم شد و آن را به «هیروفو» تغییر داد. گفته می شود که سربازان چوشو «ساتسوما-زوکو کایکان» را روی کفش های خود می نوشتند و با لگد کردن آن راه می رفتند و کینه عمیق خود را نسبت به قلمرو ساتسوما و آیزو نشان می دادند. در همین حال، اجساد ۲۰ مرد که در جنگ با قلمرو ساتسوما جان باختند، توسط قلمرو ساتسوما در دایکومیو-جی، معبد فرعی شوکوکو-جی، به خاک سپرده شد و در سال ۱۹۰۶ (میجی ۳۹)، سنگ قبری توسط خاندان موری ساخته شد. سر سربازان واحد کوساکا، از جمله ایری که در محل اقامت تاکاتسوکاسا جان باختند، با احترام فراوان در معبد جوزنجی، معبد خانوادگی قلمرو فوکوئی در کیوتو، به همراه هشت سرباز دیگر که در نبرد جان باختند، با اجازه ارباب سابق قلمرو، ماتسودایرا شونگاکو، توسط یک سامورایی از قلمرو فوکوئی به خاک سپرده شدند. پس از آن، آنها فراموش شدند، اما یک سامورایی سابق از قلمرو فوکوئی با خانواده موری تماس گرفت و سنگ یادبود در دهه ۱۸۹۰ مرمت شد.
میس یک مجله فمینیست لیبرال آمریکایی است که توسط موج دوم فمینیسم و فعالان سیاسی اجتماعی گلوریا استاینم و دوروتی پیتمن هیوز تشکیل شده است. ویراستاران بنیانگذار عبارت بودند از: لتی کوتیین پوگببین، مری تام، پاتریشیا کارابین، جوآن ادگار، نینا فینکلستاین و مری پائول. میس اولین بار در سال ۱۹۷۱ به عنوان یک مقدمه در مجله نیویورک ظاهر شد. اولین مسئله مستقل در ژانویه سال ۱۹۷۲ با استفاده از مجله Clay Felker ویراستار نیویورک ظاهر شد. از ژوئیه ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷، به صورت ماهانه ظاهر شد. این بار در حال حاضر به صورت سه ماهه منتشر می شود. در طول دهه ی ۱۹۷۰ محبوبیت زیادی به دست آورد، اما همیشه نمی توانست نگرانی های ایدئولوژیک خود را با ملاحظات تجاری سازگار کند. از سال ۲۰۰۱ مجله توسط بنیاد عمده فمینیستی در لس آنجلس ، آرلینگتون و ویرجینیا منتشر شده است.
احمد الملیفی (؛ زادهٔ ) با نام کامل احمد عبدالمحسن ترکی الملیفی یک سیاستمدار اهل کویت است. وی وزیر سابق در دولت کویت بوده است، وی فارغ التحصیل حقوق از دانشگاه کویت دانشکده حقوق و شریعت در سال ۱۹۸۱ است، وی همچنین در سال ۱۹۸۴ موفق به کسب لیسانس قانون از دانشگاه های ایالات متحده گردید، وی بعد از آن توانست به دکترا در قانون دست پیدا کند، علاوه بر این وی یک وکیل و عضو مجلس امت در کویت از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ بوده است، او در انتخابات ۱۹۹۹ نتوانست پیروز شود اما در انتخابات سال ۲۰۰۳ میلادی و ۲۰۰۶ میلادی و ۲۰۰۸ میلادی توانست برنده شده و به مجلس مجدداً راه پیدا کند.
بونکیو یکی از دوره های ژاپنی بعد از مانئن و قبل از گنجی (دوره) بود. این دوره از مارس ۱۸۶۱ تا مارس ۱۸۶۴ ادامه داشت. در این دوره امپراتور کومی امپراتور ژاپن بود.
ناکاگاوا نومیا یا شاهزاده ناکاگاوا یا شاهزاده کونی آساهیکو، ; – ) یک شاهزاده از دودمان یاماتو بود که نقشی کلیدی در اصلاحات میجی داشت. وی فرزند خوانده امپراتور نینکو بود. او کاهن ارشد معبد بزرگ ایسه بود. او جینگو کوگاکان (که اکنون دانشگاه کوگاکان است) را تأسیس کرد. او چهارمین پسر شاهزاده فوشیمی و اولین رئیس خاندان کونینومیا بود. او همچنین با نام های زیادی شناخته می شد. او بارها نام کوچک خود را تغییر داد. او پدربزرگ امپراتریس ناگاکو (ملکه شووا)، جد بزرگ امپراتور آکی هیتو و جد بزرگ امپراتور فعلی ناروهیتو بود. اواخر دوره ادو. در سال ۱۸۳۶، او فرزندخوانده امپراتور نینکو شد و سال بعد، در سال ۱۸۳۷، به عنوان شاهزاده اعلام شد و نام نارینوری به او داده شد. در سال ۱۸۳۸، او راهب شد و نام بودایی سونئو به او داده شد و کاهن اعظم ایچیجو-این، معبد فرعی معبد کوفوکو-جی در نارا، شد. در سال ۱۸۵۲، او چهل و هفتمین کاهن اعظم معبد شورن-این شد و نام بودایی خود را به سون-یو تغییر داد. از آنجایی که معبد شورن-این یک معبد کاخ بود و در آواتاگوچی واقع شده بود، او را شورن-این نو میا یا آواتا نو میا می نامیدند، درست مانند کاهنان اعظم قبلی. او
بعداً دویست و بیست و هشتمین کاهن اعظم معبد تندای شد. از آنجایی که سونیو از طریق دعاها و خدمات مذهبی خود به عنوان راهب اعظم تندای و راهب نگهبان با امپراتور کومی ارتباط برقرار کرد، مشاور سیاسی او نیز شد (توکوتومی سوهو، "یک جنبه از تاریخ احیای میجی"). در سال ۱۸۵۴، هنگامی که آتش سوزی در کاخ امپراتوری رخ داد، سونیو که کاهن اعظم معبد شورن-این بود، به سرعت به معبد شیموگامو، جایی که امپراتور کومی به آن پناه برده بود، شتافت و معبد شورن-این را به عنوان اقامتگاه موقت برای شاهزاده خانم ارائه داد و اعتماد امپراتور را به دست آورد. شاهزاده سونیو با تصویب پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن توسط امپراتوری مخالفت کرد و از هیتوتسوباشی یوشینوبو در مسئله جانشینی سیزدهمین شوگون از شوگون سالاری ادو، توکوگاوا ایه سادا، حمایت کرد. این موضوع توجه مشاور ارشد، ایی نائوسوکه، را جلب کرد و در جریان پاکسازی آنسی در سال ۱۸۵۹ به او دستور داده شد که «بازنشسته و در حبس خانگی زندگی کند». به همین دلیل، شاهزاده سونیو نیودو دیگر نمی توانست خود را شورن-این نو میا بنامد، بنابراین به کیهوکن، زیرمجموعه ای از معبد شوکوکو-جی، بازنشسته شد و شیشیو
-این نو میا نامیده شد. سال بعد، در سال ۱۸۶۰، ایی نائوسوکه در حادثه دروازه ساکورادامون ترور شد و در سال ۱۸۶۲، شاهزاده سونیو نیودو عفو و به مقام خود بازگردانده شد. در همان سال، در حالی که هنوز کاهن اعظم شورن-این بود، به عنوان یک مقام رسمی امور دولتی و مشاور سیاسی امپراتور کومی منصوب شد و در سیاست های دربار شرکت کرد. در ۲۷ اوت، سال بعد، در سال ۱۸۶۳، او به زندگی دنیوی بازگشت و نام ناکاگاوا نو میا را برای خود برگزید. این نامی است که او عموماً با آن شناخته می شود. حادثه ایکه دایا. در حادثه ایکِه دایا که در ۵ ژوئن ۱۸۶۴ (گنجی ۱) رخ داد، شینسنگومی بسیاری از عناصر ضد شوگون سالاری را دستگیر و کشت و نام آنها در سراسر کشور مشهور شد. نقش شینسنگومی بسیار مهم بود، زیرا میهن پرستان ضد شوگون سالاری نقشه کشیده بودند در روز جشن گیئون تا کاخ امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا، طرفدار شوگون سالاری، را بکشند و از این آشفتگی برای ربودن امپراتور به قلمرو چوشو سوءاستفاده کنند. دوران بازسازی میجی و پس از آن. در سال ۱۸۶۲، به شاهزاده اجازه داده شد تا به مقام دنیوی بازگردد و عنوان «ناکاگاوا نو میا» را دریافت کرد. این بخشی از عفو
عمومی اعلام شده به افتخار ازدواج «شوگون» توکوگاوا ایه موچی با چیکاکو، شاهدخت کازو، خواهر ناتنی امپراتور کومه ای، بود. او به کیوتو بازگشت، مشاور نزدیک امپراتور شد و در این زمان با عنوان دیگری به نام «کایا-نومیا» شناخته می شد. در سپتامبر ۱۸۶۳، کومه ای نام «آساهیکو» و مقام شاهزاده خون ("shinnō" شاهزاده امپراتوری شینوکه) را به او اعطا کرد و او را «دانجو نو این» نامید، یک مقام عالی رتبه درباری که فقط برای شاهزاده های خون مجاز بود. شاهزاده آساهیکو پس از مرگ کومی و به سلطنت رسیدن امپراتور میجی در این سمت ادامه داد. پس از بازسازی پترجی، دشمنان سیاسی شاهزاده آساهیکو کوتاه نیامدند. در سال ۱۸۶۸، او از مقام خود به عنوان یک شاهزاده خونین محروم شد و به اتهام ساختگی توطئه برای سرنگونی دولت جدید به هیروشیما تبعید شد. امپراتور میجی در فوریه ۱۸۷۲ او را عفو کرد و مقام شاهزاده ای او را احیا کرد و به او اجازه داد تا شاخه فرعی جدیدی از سلسله امپراتوری، «خاندان کونینومیا» را تأسیس کند. او دو دهه آخر عمر خود را به عنوان کاهن متولی ("سایشو") شینتو معبد ایسه گذراند. شاهزاده کونی آساهیکو در توکیو در سال ۱۸۹۱ درگذشت. سه تن از پسران شاهز
اده آساهیکو، شاهزاده کایا کونینوری، شاهزاده کونی تاکا و شاهزاده ناشیموتو موریماسا، متوالی به عنوان کشیش لرد نگهبان معبد ایسه بین سال های ۱۸۹۱ و ۱۹۴۷ خدمت کردند. پدر امپراتریس ناگاکو، که با هیروهیتو ازدواج کرد.
کودتای بونکیو یاتغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت ، ضد کودتا و حادثه ای سیاسی بود که در هیجدهم ماه هشت از سال سوم بونکیو (دوره) مطابق با ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳ در کیوتو به وقوع پیوست. در این حادثه طرفداران رهبری مشترک دربار و شوگون سالاری (اتحاد بین دربار و شوگون سالاری) که شامل امپراتور کومی، شاهزاده کونی آساهیکو، قلمروی آیزو و همچنین قلمروی ساتسوما بودند، جناح تندرو طرفدار نظریه اخراج اجنبی شامل بخشی از اشراف به رهبری سانجو سانه تومی و قلمروی چوشو را از انجام کودتا در کیوتو بازداشتند و از دنیای سیاست در کیوتو بیرون راندند. در روز ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، ۹ دروازه کاخ امپراتوری کیوتو توسط طرفداران رهبری مشترک دربار و شوگون سالاری (اتحاد بین دربار و شوگون سالاری) بر روی شخصیت های جناح تندروی طرفدار اخراج اجنبی بسته شد و از ورود آنان به جلسه دولت که در کاخ برگزار می شد جلوگیری شد. بررسی اجمالی. ورود دریاسالار پری در سال ۱۸۵۳ (کای ۶)، ژاپن مجبور شد بین گشودن درهای خود به روی کشورهای خارجی یا منزوی ماندن و اخراج قدرت های خارجی یکی را انتخاب کند. سپس شوگون سالاری ادو بدون اخذ مجوز امپراتوری (اجازه امپراتور) یک معاهده تجاری با آمری
کا منعقد کرد و بدین ترتیب کشور را از حالت انزواطلبی خود خارج کرد. با این حال، افرادی نیز بودند که از کشورگشایی خوشحال نبودند و نماینده ترین آنها نیروهای افراطی قلمرو چوشو بودند. آنها حمایت از شوگون سالاری ضعیف ادو را رها کرده و برای ایجاد یک دولت قوی با محوریت دربار امپراتوری و اخراج نیروهای خارجی از کشور نقشه کشیده بودند. این فرقه «سوننو جوئی» نام داشت. در ۱۴ اوت قمری ۱۸۶۲ (بونکیو ۲)، طایفه چوشو از دربار امپراتوری درخواست کرد تا نظرات دربار را در مورد این موضوع جمع آوری کند، زیرا آنها می خواستند بربرها را اخراج کنند. دربار امپراتوری به خواسته های امپراتور صد و بیست و یکم، امپراتور کومی، که در ابتدا از بیگانگان بیزار بود، احترام گذاشت و اعلام کرد که برای اخراج بربرها تلاش خواهد کرد. در ۱۲ اکتبر قمری، سنجو سانه تومی، اشراف زاده دربار و دیگران به عنوان فرستادگان امپراتوری (پیام آور امپراتور) به شوگون سالاری ادو سفر کردند و از چهاردهمین شوگون سالاری ادو، توکوگاوا ایموچی، خواستند که اخراج بیگانگان را انجام دهد. برای دولت غیرممکن بود که پس از تصمیم گیری در مورد سیاست گشودن کشور، آن را لغو کند، اما توکوگاوا ایموچی
که در آن زمان تنها ۱۷ سال داشت، قول داد که بربرها را بیرون کند. تاکاسوگی شینساکو از خاندان چوشو و افرادش از این موضوع خوشحال شدند و مرتکب اعمال خشونت آمیزی مانند حادثه آتش زدن سفارت انگلستان در گوتنیاما (بخش شیناگاوا امروزی، توکیو) در نیمه شب ۱۲ اکتبر شدند. در ۴ مارس قمری ۱۸۶۳ (بونکیو ۳)، سال بعد، توکوگاوا ایموچی وارد کیوتو شد و با امپراتور کومی دیدار کرد. پیش از آن، توکوگاوا ایموچی با سنجو سانتومی، اشراف زاده دربار، ملاقات کرد که با اصرار از او خواست تا ضرب الاجل اخراج بربرها را تعیین کند، که توکوگاوا در پاسخ گفت که این ضرب الاجل ۲۳ آوریل خواهد بود. البته، این فقط یک ترفند موقت بود. بعداً، در ۱۸ آوریل، توکوگاوا ایموچی سعی کرد به اوساکا (شهر اوساکای امروزی، استان اوساکا) برود، زیرا شایعاتی مبنی بر اینکه نیروهای بریتانیایی به تلافی حادثه ناماموگی (در تاریخ ۱۴ سپتامبر، سال ۱۸۶۲، حادثه ای که در آن یک مرد بریتانیایی که رژه یک ارباب فئودال را مختل کرده بود، درجا کشته شد) که سال قبل در سال ۱۸۶۲ رخ داده بود (بونکیو ۲) شنیده بودند، وجود داشت. با این حال، وقتی امپراتور کومی این را شنید، خشمگین شد و از توکوگاوا ایه موچ
ی در مورد کاری که درست قبل از شروع اخراج خارجی ها انجام می داد، سؤال کرد. در پاسخ به خشم امپراتور کومی، مقام های ارشد شوگون سالاری ادو چنان ترسیده بودند که جلسه ای برگزار کردند و به دربار امپراتوری قول دادند که قطعاً اخراج خارجی ها را از دهم ماه مه آغاز خواهند کرد. وان اجازه ای از سوی شوگون سالاری ادو برای بیرون راندن بربرها تلقی می کردند، در ۱۰ مه حملات بی هدفی را به کشتی های خارجی که از تنگه شیمونوسکی عبور می کردند، آغاز کردند. آنها ابتدا به یک کشتی بخار آمریکایی حمله کردند، سپس در ۲۳ام یک کشتی فرانسوی و در ۲۶ام یک کشتی هلندی را بمباران کردند. هیچ یک از این حملات قصد درگیری نداشتند و کشتی های مقابل به سادگی فرار کردند، اما خاندان چوشو بسیار راضی بود. اما این پایان قدرت عظیم آنها بود. در اول ژوئن، کشتی جنگی آمریکایی "وایومینگ" در تنگه کانمون (تنگه جداکننده هونشو و کیوشو) ظاهر شد و به سرعت سه کشتی قبیله چوشو را غرق کرد و توپخانه های زمینی را نابود کرد. در 5 ژوئن، کشتی های جنگی فرانسوی "تانکرد" و "سمیرامیس" توپخانه مائدا (قلعه ای با توپخانه) را در ورودی تنگه کانمون بمباران کردند و همچنین روستای مائدا (مائدای ا
مروزی، شهر شیمونوسکی، استان یاماگوچی) اطراف آن را به آتش کشیدند (جنگ باکان جوی). در همین حال، در تلافی حادثه ناماموگی، بریتانیا در ۲۲ ژوئن هفت کشتی جنگی، از جمله کشتی یوریالوس، را به کاگوشیما اعزام کرد و در ۲ ژوئیه، زمانی که مذاکرات صلح با قلمرو ساتسوما (شهر کاگوشیما امروزی، استان کاگوشیما) شکست خورد، بمباران کاگوشیما را آغاز کرد. این امر خسارات سنگینی به نیروهای بریتانیا وارد کرد و دو طرف در نهایت به تساوی رسیدند ( جنگ انگلیس و ساتسوما ). امپراتور کومی از شنیدن خبر این دو نبرد بسیار خوشحال شد و در ۶ ژوئن فرستاده ای به قلمرو چوشو فرستاد تا مردم را تشویق کند. در ۱۲ ژوئیه، او به شیمازو هیسامیتسو، ارباب سابق قلمرو ساتسوما، خبر داد که امپراتور کومی از اخراج بیگانگان راضی است. با این حال، سه روز قبل، در ۹ ژوئیه، نامه ای که از سوی نایب السلطنه های سابق ، کونوئه تاداهیرو و کونوئه تادافوسا، به شیمازو هیسامیتسو تحویل داده شد، داستان کاملاً متفاوتی را روایت می کرد. آن ها گفتند که این داستان که امپراتور کومه از موفقیت جناح ضد خارجی خوشحال است، دروغی ساخته و پرداخته ماکی ایزومی، سامورایی اهل قلمرو کورومه (شهر کورومه امرو
زی، استان فوکوئوکا)، از چهره های برجسته جناح سوننو جوی و سامورایی قلمرو چوشو، است. ماکی ایزومی مرد قدرتمندی بود که به عنوان تجسم کوسونوکی ماساشیگه، فرمانده نظامی که شوگون سالاری کاماکورا را سرنگون کرد و برای دربار امپراتوری جنگید، مورد ستایش قرار می گرفت. در واقع، امپراتور کومئی از اخراج خارجی ها حمایت می کرد، اما وقتی فهمید که ماکی ایزومی و خاندان چوشو مخفیانه نه تنها برای اخراج خارجی ها، بلکه برای سرنگونی شوگون سالاری نیز نقشه می کشند، سوءظن عمیقی نسبت به ماکی ایزومی و خاندان چوشو پیدا کرد.هیسامیتسو با مشاهده قدرت نظامی بریتانیا، متوجه شد که بیرون راندن بربرها کار آسانی نخواهد بود و به این باور رسید که قبل از بیرون راندن بربرها، دستیابی به «اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری» که در آن شوگون سالاری ادو و دربار امپراتوری برای ایجاد یک ملت قوی با هم همکاری کنند، کاملاً ضروری است. بنابراین در ۱۳ اوت، او به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قلمرو آیزو (شهر آیزوواکاماتسو امروزی، استان فوکوشیما)، که ایده های مشابهی داشت، نزدیک شد و پیشنهاد داد که آنها با هم برای از بین بردن وزرای شیطانی (کانشین: رعایای نقشه های شیطانی)
همکاری کنند، زیرا ایشی (سخنان اخیر امپراتور) جعلی بود. ماتسودایرا کاتاموری بلافاصله موافقت کرد و به این ترتیب اتحاد ساتسوما-کای شکل گرفت. وقتی شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو، که از حامیان اتحاد شوگون و شوگون سالاری توسط دربار امپراتوری بود، این موضوع را به امپراتور کومئی اطلاع داد، امپراتور کومئی در شامگاه هفدهم اوت نامه ای از فرمان (نامه ای از امپراتور) را خطاب به شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو صادر کرد و در آن تصریح کرد که «آسیب ملت باید با نیروی نظامی از بین برود». کودتا. صبح زود روز بعد، ۱۸ ماه هشتم، شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو اشراف را جمع کرد و گفت: «امپراتور معتقد است که اخراج بربرها زود است، اما اخیراً افرادی توسط قلمرو چوشو متقاعد شده اند که طوری رفتار کنند که گویی سخنان امپراتور، سخنان خود امپراتور است، در حالی که اینطور نیست. به طور خاص، کسانی (اعضای رادیکال ضد بربرها) مانند سانجو سانه تومی به زودی مورد بازجویی قرار خواهند گرفت، بنابراین برای شروع، آنها از بیرون رفتن یا ملاقات با دیگران منع خواهند شد.» سپس، تمام دروازه های کاخ امپراتوری بسته شد و سربازانی از خاندان های ساتسوما و آیزو وارد شدند. این کودتایی توسط
خاندان های ساتسوما و آیزو بود که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کردند تا فعالیت های اشراف دربار طرفدار امپراتوری و ضد خارجی را که حول خاندان چوشو متمرکز بودند، سرکوب کنند. بر اساس تاریخ وقوع آن، این کودتا «کودتای ۱۸ اوت ۱۸۶۳» یا «کودتای روز ۱۸ ماه هشتم» نامیده می شود. خاندان اربابی چوشو خشمگین شد و بیش از ۲۰۰۰ سامورایی چوشو گرد هم آمدند و با پوشیدن لباس های سفید آمادگی خود را برای مرگ نشان دادند و به دربار امپراتوری نشان دادند که آماده رفتن به جنگ هستند. در روز بعد، ۱۹ اوت، هفت اشراف زاده (بالاترین مقامات دربار امپراتوری)، از جمله اشراف زاده های جناح سوننو جوئی، سانجو سانه تومی، سانجو نیشی سوئه، شیجو تاکائوتا، هیگاشیکوزه میچیتومی، میبو موتوسا، نیشیکیکوجی یورینوری و ساوا نوبویوشی، از دربار امپراتوری اخراج شده و به قلمرو چوشو گریختند. این واقعه به عنوان هفت درباری تبعیدی （しちきょうおち）「七卿落ち」 شناخته می شود. ضمناً، گروهی که اولین حضور خود را در این آشوب سیاسی تجربه کرد، میبو روشیگومی، گروهی از روشی ها تحت مراقبت آیزو، به رهبری سریزاوا کامو و کوندو ایسامی بود. ماتسودایرا کاتاموری از تلاش های آنها تقدی
ر کرد، نام شینسنگومی را به آنها داد و گشت زنی در خیابان های کیوتو را به آنها سپرد. برای مدتی پس از این روز، جناحی که از یک دولت متحد امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کرد، به جریان اصلی تبدیل شد و قلمرو چوشو که از جناح سوننو جوئی حمایت می کرد، مجبور شد دوره ای از صبر را تحمل کند.
کمیته ملی ارامنه آمریکا () بزرگ ترین و تاثیرگذارترین سازمان ارمنی های آمریکا است که از مردم عادی تشکیل شده، و با همکاری و هماهنگی با شبکه ای از ادارات، بخش ها و حامیان در سراسر ایالات متحده و همچنین سازمان های وابسته به آن در سراسر جهان به طور فعال به نگرانی های جامعه ارمنی آمریکایی در گستره وسیعی از مسائل می پردازد. تاریخچه. در ایالات متحده آمریکا یک ارمنی-آمریکایی به نام واهان کارداشیان کمیتهٔ آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) را تأسیس کرد و رهبری لابی گری حمایت از استقلال ارمنستان در ایالات متحده را تا قبل از مرگش در سال ۱۹۳۴ دنبال می کرد. کمیته ملی ارامنه آمریکا (ANCA) در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد تا میراث کارداشیان را بعد از جنگ جهانی دوم در آمریکا دنبال کند؛ و توانست حمایت بسیاری از رهبران برجسته آمریکایی از جمله جیمز وات جرارد سفیر آمریکا در آلمان، سناتور هنری کابوت لاج، چارلز ایوانز هیوز که بعداً به ریاست دیوان عالی ایالات متحده آمریکا منصوب شد، الیو روت و سایرین را به اهداف کمیته ملی ارامنه آمریکا جذب کند. هدف (ACIA) برقراری استقلال ارمنستان بود.
ایالات فدرال میکرونزی یک دولت فدراسیون است که از چهار ایالت پدید آمده است. هر کدام از این ایالت ها چند منطقه شهرداری را در بر می گیرند.
قفل مفسر سراسری مکانیزمی است که برای همگام سازی اجرای ریسه ها در مفسر زبان های برنامه نویسی مورد استفاده قرار می گیرد به طوری که تنها یک ریسه می تواند در یک زمان اجرا شود. مفسری که همیشه از GIL استفاده می کند فقط قادر به یک اجرای یک ریسه در یک زمان است حتی اگر اجرا بر روی یک پردازنده چند هسته ای انجام شود. مفاهیم فنی. در یک زبان برنامه نویسی قفل مفسر سراسری یک قفل انحصار متقابل در نظر گرفته می شود که باعث جلوگیری از اشتراک گذاشتن کد ما بین دیگر ریسه ها و یک ریسه ناامن است. در پیاده سازی با این قفل، همیشه برای یک ریسه یک قفل در نظر گرفته می شود. برنامه های کاربردی در حال اجرا که از این قفل بهره می برند می توانند با استفاده از فرایندهای جداگانه به رایانش موازی دست یابند و هر فرایند مفسر خود و هر مفسر قفل خود را دارا است در غیر این صورت قفل می تواند مانع قابل توجهی برای رایانش موازی باشد. اشکالات. استفاده از این قفل در یک زبان به طور مؤثر میزان راینش موازی را از طریق هم روندی یک پردازنده با چندین ریسه محدود می کند. دلایل به کارگیری یک قفل عبارتند از: مثال. در زبان های زیر به صورت گسترده از این قفل استفاده شده اس
ت: