Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عملکرد خود، جزو نخستین افراد، عنوان «قهرمان اتحاد شوروی» را دریافت کرد. ماه نوامبر سال ۱۹۳۷ رئیس اداره زره و تانک ارتش سرخ شد. در جریان جنگ زمستان علیه فنلاند در سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ یک سپاه را فرماندهی کرد و در دور زدن دفاع خط مانرهیم نقش داشت. ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ به فرماندهی منطقه ویژه نظامی غرب برگزیده شد. پاولوف سال ۱۹۴۱ به درجه ژنرال نیروی زمینی ترفیع یافت. با آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، یگان تحت امر او به جبهه غربی تغییر عنوان داد. او تلاش کرد با نیروهایی با آمادگی اندک، پیشروی گروه ارتش مرکز ورماخت را متوقف کند اما ارتش های تحت امر او در نهایت در نبرد بیاویستوک-مینسک، به محاصره افتادند و منهدم شدند. بدین ترتیب، پاولوف به اتهام «بزدلی و ناکارآمدی»، روز ۳۰ ژوئن از مقام خود عزل و دستگیر گردید. او در نهایت روز ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۴۱ اعدام شد. به عقیده کرگ لوتر، تاریخ دان آمریکایی، پاولوف احتمالاً بهتر یا بدتر از سایر فرماندهان ارتش سرخ در مناطق غربی در آن هنگام نبود بلکه او قربانی میل ژوزف استالین، رهبر شوروی، برانداخته شدن تقصیر شکست های بزرگ اولیه به گردن دیگران شد. از پاول
وف پس از مرگش در جریان استالین زدایی، در سال ۱۹۵۷ اعاده حیثیت گردید. او در طول خدمت نظامی خود سه نشان لنین و دو نشان بیرق سرخ دریافت کرد.
آلوارو کونهال (; – ) سیاست مدار اهل پرتغال بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
ویکتور کولیکوف (؛ – ) فرد نظامی اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. وی برندهٔ جوایزی همچون قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین، جایزه لنین، درجه پرچم سرخ، مدال دفاع از مسکو، و مدال دفاع از استالینگراد شده است.
یومجاگین تسدنبال (؛ – ) سیاست مدار، و اقتصاددان اهل مغولستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر شده است.
نیکولای ژراسیموویچ کوزنزوف (؛ – ) افسر و دریاسالار نیروی دریایی شوروی بود که به عنوان کمیسر خلق نیروی دریایی اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم فعالیت می کرد. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، مدال دفاع از مسکو، و مدال دفاع از قفقاز شده است.
آرون مایکل میتچیک (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم احساس مینه سوتا و گروه پرستاران بچه اشاره کرد.
تورلاوگا () یکی از شهرهای اسپانیا است که در استان کانتابریا واقع شده است. تورلاوگا ۳۵٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۵٬۹۴۷ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. این شهر در ۸ کیلومتری خلیج بیسکای و ۲۷ کیلومتری سانتاندر قرار دارد. رودهای ساخا و بسایا از درون شهر می گذرند. تورلاوگا مرکز شهرستان واله دل بسایا است. غار آلتامیرا که به خاطر وجود نقاشی های پیش از تاریخ در آن مشهور است، در ۱۰ کیلومتری شمال غربی شهر قرار دارد. تاریخ. تورلاوگا در پایان سدهٔ سیزدهم میلادی توسط گارسی لاسو ده لا وگای اول بنا نهاده شد که فرماندار پادشاهی کاستیل بود. نام کنونی آن، خلاصه شدهٔ نام اصلی یعنی توره ده لا وگا است. نام شهرستان آن، واله دل بسایا (به معنی درهٔ بسایا) است که از واژهٔ آستوری-لئونی بیسالیا گرفته شده است. بیسالیا نیز از واژهٔ سلتی بیس سالیا (به معنی سالیا یا ساخای دوم) مشتق شده است و به دو رود گذرنده از شهر اشاره دارد. تورلاوگا مرکز کشاورزی مهم پادشاهی کاستیل در قرون وسطی بود. رشد پیوستهٔ جمعیت و توسعهٔ صنعتی منطقه باعث شد که در سال ۱۸۹۵ به شهر ارتقا یابد. خواهرخوانده. شهرهای هاوانای قدیم، روشفور، شرانت-ماری
تیم، زوگ و لوگا خواهرخوانده های تورلاوگا هستند.
«ترانه های زنده» نام اولین آلبوم زنده از خواننده و ترانه سرای موسیقی فولک اهل کانادا، لئونارد کوهن است که پس از یک سکوت سه ساله در میان دو آلبوم ترانه های عشق و نفرت و پوسته ای نو برای آئین کهن عرضه شد. تهیه کننده این آلبوم باب جانستون است و در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۲ ضبط و در ۱ آوریل سال ۱۹۷۳ میلادی به وسیله کمپانی کلمبیا رکوردز عرضه شده است.
ویلیام یوجین اسمیت (؛ ۳۰ دسامبر ۱۹۱۸ – ۱۵ اکتبر ۱۹۷۸) عکاس خبری آمریکایی بود. او به دلیل بی توجهی و رعایت نکردن استانداردهای حرفه ای عکاسی و به نمایش کشیدن عکس های واضحی از خشونت ها در جنگ جهانی دوم شهرت فراوانی یافت. او سه بار برندهٔ کمک هزینه گوگنهایم شد و همچنین در ۱۹۵۹ برنده جایزه کنفرانس سالانه ASMP در بخش فتوژورنالیسم و نیز توسط مجله معروف و پرمخاطب عکاسی جزء ۱۰ عکاس برگزیده جهان انتخاب شد. از عکس های معروف او می توان به «قدم به باغ بهشت»، «قابله و پرستار»، «تنها بازمانده»، «پزشک دهکده»، «توموکو در حمام»، «سرباز خط مقدم با قمقمه» و «شب زنده دار اسپانیایی» اشاره کرد. زندگی نامه. و در سال ۱۹۱۸ در ایالت کانزاس به دنیا آمد و در دوران دبیرستان در یک روزنامه محلی به کار پرداخت. در سال ۱۹۳۶ با استفاده از یگانه بورسی که برای رشته عکاسی وجود داشت، وارد دانشگاه نوتردام شد. پس از یک نیمسال تحصیلی، به خاطر اشتباه استادش در نمره درس تاریخ، آنجا را به قصد نیویورک ترک کرد. بعد از همکاری کوتاهش با نشریه نیوزویک، در سال ۱۹۳۹ به مجله لایف پیوست؛ اما به دلیل رضایت نداشتن از وظایفی که مجله لایف به او می سپرد و استفادهٔ سطح
ی آن ها از عکسهایش، پس از ۲ سال از آنجا استعفا داد. علاقه او به عکسبرداری از وقایع جنگ به فعالیت مستقلش پایان بخشید و پس از آن که مأموریتش را برای چند نشریه مختلف انجام داد و تجربیاتی اندوخت، بار دیگر در سال ۱۹۴۴ به عنوان خبرنگار مجله لایف در اقیانوس آرام، همکاری خود را با این نشریه از سر گرفت. یوجین اسمیت از سال ۱۹۴۷ تا۱۹۵۴ برای مجله لایف چندین گزارش مصور عالی تهیه کرد. بهترین این گزارش ها از نظر خود اسمیت گزارشی بود دربارهٔ یک قابله سیاهپوست که در یک ناحیه روستایی در کارولینای شمالی کار می کرد خود اسمیت دربارهٔ آن گزارش می گفت: آن گزارش نتیجه بخش ترین کار عکاسی من بود اما به اعتقاد بسیاری دیگر، بهترین و گویاترین گزارش مصور اسمیت، دهکده اسپانیایی بود که به صورت ترکیبی عالی از عکس و کلام در سال ۱۹۵۱ تهیه شد. عکسهای این گزارش از روستای دورافتاده ای در غرب اسپانیا گرفته شد که مردم آن در فقر، کار و مذهب کاتولیک زندگی خود را سپری می کردند دیگر گزارش های مصور اسمیت نیز با ارزش های والای مشابهی تهیه شد یکی از آن ها دربارهٔ آلبرت شوایتزر در آفریقا بود که باعث شد اسمیت در سال ۱۹۵۴ برای بار دوم از مجله لایف کناره گیری
کند؛ زیرا او با نحوه انتخاب و کادربندی مجدد و صفحه آرایی عکس های آن توسط سردبیر مخالف بود. پس از این ماجرا او به آژانس مگنوم پیوست و با انجام چند گزارش تصویری مستقل، تدریس و آماده سازی کتاب قدم به باغ عدن که باید مجموعه آثارش را دربرگیرد، شهرت و اعتبار خود را تثبیت کرد. اسمیت در دهه ۷۰ میلادی، آخرین گزارش مصور مهم خود را دربارهٔ شهر میناماتا در جنوب ژاپن و ماهیگیران جزایر شیرانویی تهیه کرد مردم آن ناحیه قربانیان آلودگی محیط زیست در اثر ضایعات یک کارخانه مواد شیمیایی بودند؛ قربانیانی که با درد، اختلال های عصبی، تغییر شکل های مادرزادی و مرگ دست به گریبان بودند. انتشار آن عکس های مهیج و مستند باعث شد که به محیط زیست توجه بیشتری شود و برای جبران خسارات قربانیان آن، کوشش هایی صورت بگیرد. یوجین اسمیت هیچ جنبه شاعرانه ای به صحنه هایش نمی بخشد و نمی کوشد تا آن ها را زیبا جلوه دهد با این حال جنبه ای دوست داشتنی و لطیف در پدیده هایی که او عکاسی می کند، وجود دارد او برای گرفتن عکس هایش آنقدر شور و نیرو دارد که نتیجه کار چیزی فراتر از عکاسی برای هنر و امثال آنهاست او همیشه آرزو می کرد که عکس هایش بتواند کسی را به تحرک و
ادارد و منشأ عمل و اثر بشود یا چیزی را تغییر بدهد؛ اتفاقی که از طریق عکسهایش صورت گرفت و موجب ویرانی یک بازداشتگاه، ساخته شدن بیمارستان برای یک قابله، مبارزه علیه بیماری، آلودگی محیط زیست و نژادپرستی شد. مرگ. یوجین اسمیت در سال ۱۹۷۸ پس از۴۰ سال عکاسی، در تاکسون آریزونا درگذشت و میراثی گرانبها از خود به یادگار گذاشت او خود را جدا از آدمها حس نمی کرد و در مقابل کسانی که او را به اصرار شخصیتی افسانه ای می خواندند، خود را معمولی و کم اهمیت می دانست یوجین اسمیت دربارهٔ خود می گوید:
نادر میرسعیدی مجدآبادی (۱۳۳۵ – ۹ شهریور ۱۳۹۶) مدرس دانشگاه، پژوهشگر تاریخ ایران باستان، مترجم، و شاعر ایرانی بود. میرسعیدی در نگارش جلد نخست کتاب تاریخ ایران باستان (کتاب درسی برای دانشجویان دانشگاه تهران) با ژاله آموزگار و صادق ملک شهمیرزادی همکار بوده است. او اولین فارغ التحصیل رشته دکتری تاریخ ایران باستان به سال ۱۳۷۷ در دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات بود. او بر زبان های باستانی همچون زبان پارسی باستان، خط ایلامی، زبان اوستایی و پهلوی آشنایی داشت و بر ادبیات فارسی و شیوه نگارش اشراف خوبی داشت. او چندان اهل سخنرانی و شرکت در مراسم نبود. وی در ۹ شهریور ۱۳۹۶ بر اثر عارضه قلبی در تهران درگذشت.
کندریتها ، شهاب سنگ های سنگی (غیر فلزی) هستند که به همان صورتی که از بدنهٔ اصلی (مادر) جدا شده اند؛ بی آن که در اثر عواملی مانند ذوب شدن، یا جداسازی تغییر پذیرفته باشند، وجود دارند. هنگام شکل گیریِ به این صورتِ آن ها: انواع مختلف گردوغبار و ذره هایی که در منظومهٔ شمسی اولیه موجود بوده اند به هم پیوستند تا سیارک های اولیه را بسازند. آن ها متداول ترین نوع شهاب سنگ هستند که به زمین می رسند. تخمین ها دربارهٔ نسبت سقوط کلی همهٔ شهاب سنگ ها با این گونه شهاب سنگ بر زمین نشان دهدهٔ سهمی بین ۸۵٫۷٪ و ۸۶٫۲٪ است. است. مطالعهٔ "کندریت ها" کلیدهای ارزشمند و بسیار مهمی برای بررسی و درک مبدأ و سن سامانهٔ خورشیدی، سنتز ترکیبات ارگانیک، و منشأ زندگی یا حضور آب بر روی زمین را فراهم می کند. یکی از ویژگی های "کندریت ها"، وجود کندرول ها در آن هاست؛ که دانه های گِرد کندرولیِ تشکیل شده در آن ها از مواد معدنی دیگر متمایز است، و به طور معمول آن ها از ۲۰ تا ۸۰ درصد حجم "کندریت" را تشکیل می دهند. به دلیل کمی محتوای آهن و نیکلِ "کندریت ها"، آن ها را می توان از شهاب سنگ های آهن تشخیص داد. دیگر شهاب سنگ های غیر فلزی؛ اکندریت ها (غیر کندریت
ها)، که کندرول ندارند، به تازگی شکل گرفته اند. تاکنون بیش از ۲۷٬۰۰۰ "کندریت" در مجموعه ها و کلکسیون های جهان گردآوری شده اند. بزرگترین تک سنگ پیداشده تا امروز؛ که ۱۷۷۰ کیلوگرم وزن داشت، بخشی از بارشِ شهاب سنگی جی لین در سال ۱۹۷۶ بود. بارش کندریت ها می تواند از تک سنگ ها تا بارش غیرعادی متشکل از هزاران سنگ باشد؛ همان گونه که در سال ۱۹۱۲ در هولبروک اتفاق افتاد. در آن بارش نزدیک به ۱۴٬۰۰۰ سنگ در شمال آریزونا فرو ریختند. پیشینه و خاست گاه. با افزایش ذرات گردوغبار و دیگر سنگ ذره های موجود در منظومهٔ شمسی؛ در بیش از ۴٫۵۵ میلیارد سال پیش که باعث ایجاد سیارک شده، "کندریت ها" شکل گرفتند. این بدنه های کندریتیِ مادر متعلق به سیارک های کوچک یا متوسطی هستند (و یا بودند) که هرگز پاره ای از یک پیکر به اندازهٔ کافی بزرگ نبوده اند تا بتوانند ذوب شوند و ذرات آن ها تمایز سیاره ای را تحت تأثیر قرار دهد. زمان سنجی سِنی با استفاده از روش 206Pb / 204Pb (استفاده از سرب با ایزوتوپ متفاوت)؛ یکی روش های تاریخ گذاری مطلق، تخمین زده شده به ۴٬۵۶۶٫۶ ± 1.0 , که با دیگر کرونومترها سازگار است. نشانهٔ دیگری از سن "کندریت ها" واقعیت وجود و فرا
وانی عناصر غیر فرّار در آن ها؛ شبیه آنچه که در فضای خورشید و دیگر ستارگان در کهکشان ما یافت می شود، است. با آن که سیارک های کندریتی هرگز به اندازهٔ کافی؛ بر پایهٔ درجه حرارت درونی خود، گرم نشده اند که ذوب گردند، بسیاری از آن ها به دماهای به قدر کافی بالایی رسیده اند که دگرگونی های متامورفیسم را در درون خود تجربه کنند. منبع گرما احتمالاً انرژی ناشی از واپاشی رادیوایزوتوپ های کوتاه مدت (نیمه عمر کمتر از چند میلیون سال) بوده که در سیستمِ منظومهٔ شمسیِ تازه شکل گرفته وجود داشته؛ به ویژه آلومونیوم ۲۶ و آهن ۶۰، گرچه این گرما می توانسته در اثر برخورد سیارک ها نیز تولید شده باشد. همچنین، بسیاری از سیارک های کندریتی دارای مقدار قابل توجهی آب هستند، که این احتمالاً به دلیل وجود یخ همراه با مواد سنگی بوده است. در نتیجه، بسیاری از "کندریت ها" حاوی مواد معدنی آبدار، مانند رس شده اند، که زمانی شکل گرفته که آب روی مواد سنگی در سیارک؛ در فرایندی که به عنوان دگرش یا تغییر آبی شناخته شده، تغییر می کند. علاوه براین، تمام سیارک های "کندریتی" در برخورد با دیگر سیارک ها تحت تأثیر ضربه و شوک قرار گرفته اند. این رویدادها موجب اثرگذا
ری های فراوانی؛ از متراکم سازیِ ساده گرفته تا سنگ سیمانی، رگه دار شدن، ذوب موضعی و شکل گیری مواد معدنی در فشار بالا شده است. در نهایت؛ نتیجهٔ خالص این فرایندهای ثانویهٔ حرارتی، آبی، و شوک این است که؛ تنها چند "کندریتِ" شناخته شده هستند که به همان صورت طبیعی و دست نخوردهٔ اصلیِ گردوغبار، کندرول ها، و محتوایی که از آن شکل گرفته بوده اند، به همان صورت نگهداری شده باشند. ویژگی ها. در میان اجزای موجود در "کندریت ها"، ابهام چبود کندرول ها از همه برجسته تر است؛ اشیاء کرویِ میلی متر قامتی که به صورت قطره هایی آزاد، شناور، ذوب شده یا نیمه ذوب شده در فضا ایجاد شده. اکثر کندرول ها از نظر مواد معدنی سیلیکات اولیوین و پریکسن غنی هستند. "کندریت ها" همچنین شامل ترکیبات مقاومتی دیرگداز (شامل دربرداری غنی از کلسیم-آلومینیوم)؛ که از قدیمی ترین اشیاء تشکیل شده در منظومه شمسی هستند، ذرات غنی از فلزهای (نیکل-آهن Fe-Ni) و سولفیدها و دانه های جدا شده از مواد معدنی سیلیکات هستند. باقی ماندهٔ کندریت ها شامل گردوغبار ریزدانه (میکرومتر یا کوچکتر)؛ که ممکن است به صورت ماتریکس سنگ باشند، یا ممکن است حاوی ریمل یا مورتال در اطراف تک کندرل
ها و غیرقابل انعطاف باشد. ذراتی که در این گردوغبار قرار دارند، دانه های پیش رونده ای هستند که پیش از تشکیل سامانهٔ خورشیدی در جاهای دیگر کهکشان ساخته شده و ایجاد گردیده اند. "کندریت" بافت، ترکیب و کانی شناسیِ متمایزی دارد و منشأ آن ها همچنان موضوع بحث است. جامعهٔ علمی به طور کلی می پذیرد که این حوزه ها بواسطهٔ یک موج ضربه ای که از طریق سیستم خورشیدی عبور می کند تشکیل شده است، اگر چه توافق کمی در مورد علت این موج شوک وجود دارد. مقاله ای که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، پیشنهاد کرد که؛ ناپایداری گرانشی دیسک های گازی از سوی مشتری، موج ضربهٰ ای با سرعت بیش از ۱۰ کیلومتر بر ثانیه ایجاد کرد که منجر به تشکیل کندرول ها شد. طبقه بندی کندریت. "کندریت ها" براساس ویژگی های کانی شناسی آن ها، ترکیب کلی شیمیایی، و ترکیبات ایزوتوپ های اکسیژنی (جدول زیر) به در حدود ۱۵ گروه مجزا (طبقه بندی شهاب سنگ ها) تقسیم شده اند. گروه های مختلف کندریتی می توانند در سیارک های جداگانه، یا گروهی از سیارک های مرتبط ایجاد شده باشند. هر "گروه کندریتی" دارای ترکیبی متمایز از کندرول ها؛ تنوع مقاومتی، ماتریکس (گردوغبار) و دیگر مواد و اندازهٔ مشخص ذره است.
روش های دیگر طبقه بندی "کندریت ها" از جمله شامل: فرسایش و شوک می شود. "کندریت ها" همچنین می توانند براساس نوع سنگ شناسی خود طبقه بندی شوند؛ که درجهٔ دگردیسی (متامورفسیدی) که آن ها با دگرگون شدن گرمایی یا آبی (با حضور آب) تغییر یافته باشند (بین ۱ تا ۷ درجه). کندرول هایی که در یک "کندریت" به آن ها درجهٔ "۳" اختصاص داده شده، آن هایی هستند که از این نظر تغییری پیدا نکرده اند. رقم بزرگتر نشان دهندهٔ افزایش دگرگونی حرارتی تا حداکثر ۷؛ جایی که کندرول ها دیگر تخریب شده اند، است. اعداد کمتر از ۳ به کندرول هایی که خوشه های آن با حضور آب تغییر کرده است، تا ۱؛ جایی که کندرول ها توسط این تغییر حذف گردیده اند، داده می شود. یک سنتز از طرح های طبقه بندی مختلف در جدول زیر ارائه شده است. کندریت های انستاتیت. کندریت انستاتیت (که معمولاً به نام کندریت های E نیز شناخته می شود) یک شکل نادر شهاب سنگ است که تنها در حدود ۲ درصد از کانتریت هایی را که به زمین رسیده اند را شامل می شود. تا کنون تنها حدود ۲۰۰ نوع کندریت «گونهٔ E» شناخته شده است. اکثر موارد کندریت های انستاتیت در منطقهٔ جنوبگان (قطب جنوب) بازیافت شده اند یا توسط انجمن ملی
هوای آمریکا جمع آوری شده است. به نظر می رسد که آن ها دارای انستاتیت معدنی (MgSiO3) بالایی باشند، و از این نگاه است که به این نام خوانده می شوند. کندریت های گونهٔ E در زمرهٔ شناخته شده ترین سنگ های شیمیایی اکسایش-کاهش هستند و اکثر آهن آن ها به شکل فلز یا سولفید به جای صورت اکسید است. این نشان می دهد که آن ها در ناحیه ای تشکیل شده اند که اکسیژن کمتری موجود بوده، (احتمالاً در مدار عطارد). کندریت های کربنی. کندریت کربن دار یا کندریت های کربنی (که معمولاً به عنوان کندریت «گونهٔ C» شناخته می شوند) کمتر از ۵٪ از کندریت هایی که بر روی زمین فرود آمده اند را می سازند. حضور ترکیبات کربنی، از جمله اسیدهای آمینه وابستگی به این گروه را مشخص می کند. به نظر می رسد که آن ها در دورترین جایی از خورشید نسبت به دیگر کندریت ها تشکیل شده باشند، زیرا بیشترین نسبت ترکیبات فرار دارند. یکی دیگر از ویژگی های اصلی آن ها حضور آب یا آن مواد معدنی است که با حضور آب آن ها را تغییر داده است. گروه های زیادی از کندریت های کربنی وجود دارد، اما بیشتر آن ها با استفاده از دیدگاه شیمیایی؛ به خاطر غنی بودنشان از عناصر لیتوفیلی مقاوم در مقایسه با Si و
از نظر ایزوتوپی به واسطهٔ غلط کم نسبت 17O/16O در مقایسه با سنگ های زمین: 18O/16O، متمایز هستند. تمام گروه های کندریت های کربن دار به جز «گروه CH» با توجه نمونهٔ مشخصه ای در آنها، گروهشان نام گذاری می شود: کندریت های ککانگاری. سه کندریت، گروهکی که (نوع ککانگاری K) خوانده می شود را تشکیل می دهند. آن ها با داشتن؛ مقدار زیادی ترکیبات ماتریس گردوغبارآلود، و ایزوتوپ های اکسیژن شبیه به کندریت های کربنیک، ترکیبات معدنی بسیار کم، و فراوانی فلز (۶٪ تا ۱۰٪ حجم) که بیشتر شبیه کاندریت های انستاتیت هستند، و غلظت عناصر لیتوفیلی نسوز که بیشتر شبیه کندریت های معمولی هستند، شناخته می شوند. کندریت های روموروتی. (نوع روموریتی R) یک گروه بسیار نادر است که تنها یک مورد مستند شده از میان تقریباً ۹۰۰ نمونهٔ فرودِ مستند شدهٔ "کندریت" گزارش شده است. بین آن ها چند ویژگی مشترک با کندریت های معمولی مانند داشتن کندرول های معمولی، کمیِ ترکیبات مقاوم (سفت)، ترکیب شیمیایی مشابه برای بیشتر عناصر، و واقعیت وجود نسبت بالای 17O/16O در مقایسه با سنگ های زمینی وجود دارد.
ستایش از تروریسم () یک گلچین ادبی علمی–تخیلی سال ۲۰۰۷ است که توسط فرح مندلسون ویرایش شده است. این مطلب در پاسخ مستقیم به قانون تروریسم ۲۰۰۶ صورت گرفته است. هر داستان در این مجموعه به طور ویژه ای طراحی شده که طبق ماده ممنوعیت انتشار هر گونه «تشویق غیر مستقیم در مورد شروع یا آماده سازی اعمال تروریسم»، غیرقانونی می باشد و شامل هر بیانیه ای می شود که شروع یا آماده سازی از تروریسم را (چه در گذشته، چه در آینده و چه به طور عام)، ستایش می کند. مقدمه این مجموعه با بیانیه صریحی آغاز می شود که هدف از داستان ها و اشعار در این کتاب را در راستای ستایش از تروریسم توصیف می کند. پاسخ انتقادی. روزنامه "مورنینگ استار" این مجموعه را به «به شکل هیجان انگیزی تشویق کرده» و اعلام می کند که همکاری کنندگان این مجموعه همه درجه یک هستند و این مجموعه «آنقدر نکات مهم دارد که نمی شود لیست کرد». این روزنامه همچنین بیان می کند که نویسندگان این مجموعه تحت تعقیب قرار نخواهند گرفت، زیرا که آن ها «بسیار قابل احترام و اغلب، بیش از حد پاک» هستند.
«پوسته ای نو برای آئین کهن» نام چهارمین آلبوم استودیویی از خواننده و ترانه سرای موسیقی فولک اهل کانادا، لئونارد کوهن است. تهیه کننده این آلبوم خود کوهن و جان لیساوئر است. آلبوم در فوریه ۱۹۷۴ ضبط و در ۱۱ آگوست سال ۱۹۷۴ میلادی به وسیله کمپانی کلمبیا رکوردز عرضه شده است.
ولادیسلاو آرتوروویچ والیف کشتی گیر آزادکار تیم ملی روسیه است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال برنز وزن ۸۶ کیلوگرم در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ اشاره کرد. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷. والیف در وزن ۸۶ کیلو مسابقات قهرمانی کشتی آزاد جهان ۲۰۱۷ پاریس حاضر بود که در دورهای اول تا سوم سیف الدین آلکما از فرانسه، گوان اوک کیم از کره جنوبی و سلیم یاشار از ترکیه را شکست داد اما در نیمه نهایی به حسن یزدانی از ایران باخت و به دیدار رده بندی رفت. وی در دیدار رده بندی الکساندر گوستیف کشتی گیر آذربایجانی را شکست داد و مدال برنز وزن ۸۶ کیلوگرم را بدست آورد.
دانیل ژوزف لویتین (زاده ۱۹۵۷، سانفرانسیسکو)، دانشمند علوم اعصاب، روانشناسِ شناختی، نویسنده و موزیسینِ آمریکایی-کانادایی است. کتاب ها. تأثیر موسیقی بر مغز جهان در شش ترانه ذهن سازمان یافته
والنتین گلوشکو () مهندس، و نویسنده اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، و جایزه لنین شده است.
سرگی بیریوزف (; – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، مدال دفاع از استالینگراد، و مدال آزادسازی بلگراد شده است.
ایوان یاکوبفسکی (؛ – ) فرمانده نظامی و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود. او دو بار عنوان قهرمان اتحاد شوروی را به دست آورد و از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۶ به عنوان فرمانده کل نیروهای پیمان ورشو خدمت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، و قهرمان اتحاد شوروی، مدال دفاع از مسکو، مدال دفاع از استالینگراد، مدال آزادسازی پراگ، مدال تسخیر برلین، مدال ستاره طلایی، قهرمان اتحاد شوروی، مدال ستاره طلایی، شده است.
فهرست گروه های شورشی در میانمار (برمه): این فهرست کامل نیست و گروه های شورشی دیگری نیز در میانمار فعالیت می کنند:
کیریل مسکالنکو (; – ) فرد نظامی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، و قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، مدال «برای دفاع از کی یف»، مدال دفاع از استالینگراد، مدال آزادسازی پراگ، مدال ستاره طلایی، قهرمان اتحاد شوروی، مدال ستاره طلایی شده است.
میخایل میل (؛ ۲۲ نوامبر ۱۹۰۹ – ) مهندس اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین و درجه پرچم سرخ شده است.
فاینا رانفسکایا (؛ – ) بازیگر سینما اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سیندرلا" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
ساموئل مارشاک (; – ) زبان شناس، شاعر، نویسنده، فیلم نامه نویس، و نمایش نامه نویس اهل امپراتوری مارشک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و جایزه لنین شده است.
ابتکار جهانی مبارزه با تروریسم هسته ای (); (GICNT) طرح یک همکاری بین المللی با شرکت ۸۶ کشور و پنج ناظر رسمی است که برای بهبود ظرفیت در سطح ملی و بین المللی برای پیشگیری، شناسایی و واکنش به یک رویداد تروریستی هسته ای تلاش می کنند. شرکا با تأیید چارچوب یک بیانیه، برای مجموعه ای از اهداف امنیتی گسترده هسته ای به GICNT پیوستند. کشورهای تشکیل دهنده GICNT، با برگزاری کنفرانس ها و تمرین ها و مانورها برای به دستیابی به بهترین شیوه ها برای اجرای اصول بیاینه GICNT، تلاش می کنند و همچنین جلساتی را برای بحث در مورد پیشرفت ها و تغییرات برگزار می کنند. بررسی. در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۶، رئیس جمهور جورج دبلیو بوش و ولادیمیر پوتین، تأسیس ابتکار جهانی برای مبارزه با تروریسم هسته ای (GICNT) را اعلام کردند. GICNT یک ابتکار عمل داوطلبانه با هدف تقویت همکاری بین المللی برای جلوگیری از دسترسی تروریست ها به مواد هسته ای یا مواد رادیواکتیو، و جلوگیری از اقدامات خصمانه علیه تأسیسات هسته ای و پاسخ به حوادث استفاده از مواد رادیولوژیکی یا هسته ای می باشد. شرکت کنندگان GICNT برای تبادل تجربه و تخصص در زمینه مبارزه با تکثیر سلاح اتمی و مبارزه
با تروریسم تلاش می کنند. تقویت فعالیت ها و نهادهای جهانی از طریق ادغام قابلیت ها و منابع جمعی و ایجاد یک شبکه برای شرکا برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات و تخصص به صورت قانونی و الزام آور. ۱۳ کشور تشکیل دهنده در ۳۰–۳۱ اکتبر ۲۰۰۶ در رباط، مراکش اولین نشست جامع خود را برگزار کردند و در آن روی چارچوب مشارکت و نظام سازماندهی رویدادها و برنامه ریزی پیشرفت کشورها توافق کردند. بیانیه اصول، محصول نهایی است که تلاش های GICNT را هدایت می کند. هر کشوری می تواند برای عضویت در GICNT می تواند اقدام کند. در ۵ آوریل ۲۰۰۹، باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا در سخنرانی خود در پراگ، خواستار ساختن GICNT به عنوان یک «مؤسسه بین المللی باثبات» شد. نشست تاریخی امنیت هسته ای ۲۰۱۰ که پرزیدنت اوباما آغاز و میزبانی کرد، اهمیت کمک های GICNT به تلاش های بین المللی برای مبارزه با تروریسم هسته ای را برجسته کرد. جلسه با شرکت تمام اعضاء در ماه ژوئن سال ۲۰۱۰ در ابوظبی، امارات متحده عربی، به چندین تغییر در GICNT منجر شد. مشارکت یک مرجع تجدیدنظر را تصویب کرد، یک گروه اجرایی و ارزیابی (IAG) را ایجاد کرد، اسپانیا را به عنوان هماهنگ کننده برای IAG انتخاب
کرد و ایالات متحده و روسیه را برای ریاست مشترک GOCNT انتخاب کرد. طی جلسه بر شرکت تمام اعضاء در ۲۴ مه ۲۰۱۳ در مکزیکوسیتی، مکزیک، GICNT جمهوری کره به عنوان هماهنگ کننده IAG برای مدت دو ساله تأیید شد. در جلسه ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ در هلسینکی، فنلاند، GICNT هلند را به عنوان هماهنگ کننده IAG برای یک دوره دو ساله تأیید کرد. کشورهای همکار فعلی. IAEA (ناظر) UNODC (ناظر) (ناظر)Interpol (ناظر) UNICRI (ناظر) جلسات اعضای عضو. ۱–۲ ژوئن در توکیو ژاپن ۸–۱۰ فوریه دهلی نو هند ۱۶–۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ هلسینکی، فنلاند ۲۳–۲۴ مه ۲۰۱۳ مکزیکو سیتی، مکزیک ۳۰ ژوئن ۲۰۱۱ دائجون، جمهوری کره ۲۰۱۰ ژوئن ۲۹، ابوظبی، امارات متحده عربی ژوئن ۱۶، ۲۰۰۹ لاهه، هلند ۱۸–۱۸ ژوئن ۲۰۰۸ مادرید، اسپانیا ۱۱–۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ آستانه، قزاقستان فوریه ۱۲–۱۳، ۲۰۰۷ آنکارا، ترکیه ۳۰–۳۱ اکتبر ۲۰۰۶، رباط، مراکش انتقادات. در حالی که GICNT بسیاری از اعضای گروه را جمع آوری کرده و رویدادهای بسیاری را برگزار کرده است، در جامعه دانشگاهی کسانی هستند که معتقدند، که امکان گسترش و پیشرفت وجود دارد. مرکز تیتسمون در مقاله که GICNT را ارزیابی می کند، می گوید که GICNT برای خیلی کشورها در انجام تعهدا
ت ۱۵۴۰ شورای امنیت سازمان ملل مفید خواهد بود. با این حال، این نشان می دهد که بسیاری از کشورها که مواد و منابع مالی و نیروی انسانی مورد نیاز برای اجرای احتیاجات را نمی توانند تهیه کنند و GICNT مکانیزمی برای حل این نقص را فراهم نمی کند. در یک نوشته مشابهی که منتشر کرده است رشد GICNT را تحسین نمود. در عین حال، آن را به رسمیت شناخت، ا ما این مشارکت بزرگ می تواند مانع توانایی کشورها در «هماهنگ کردن برنامه های تحقیق و توسعه درازمدت خود» باشد و نیز ایجاد برنامه های دقیق برای مقابله و پاسخ مناسب به تهدیدات تروریستی هسته ای در نهایت، جرج بون می نویسد که GICNT یک گام مهم اولیه است، اما به سرعت به ارتقاء امنیت برای ذخایر هسته ای نرسیده و کشورهای کمی تقاضای عضویت در آن را کردند.
دفتر مبارزه با تروریسم و افراط گرایی خشونت آمیز () ; (CT) یکی از ادارات وزارت امور خارجه ایالات متحده است. این اداره همه تلاش های حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا برای ارتقای همکاری های ضد تروریسم با دولت های خارجی را هماهنگ کرده و در ارتقا، همکاری و اجرای سیاست های ضد تروریستی ایالات متحده آمریکا شرکت می کند. در ماه ژوئن سال ۲۰۰۷، سفیر تام الاختیار دل دیلی به عنوان هماهنگ کننده مبارزه با تروریسم منصوب شد. در زمانی که کلینتون زمام امور خارجه را به عهده داشت، سفیر تام الاختیار دانیل بنجامین سمت هماهنگ کننده مبارزه با تروریسم در سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ را به عهده داشت. پس از او تینا کایدانو از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ این سمت را به عهده داشت. جاستین سیبرل، سرپرست هماهنگ کننده کنونی کنونی مبارزه با تروریسم است. این اداره که در ابتدا دفتر مبارزه با تروریسم نام داشت و بعد از آن اداره مبارزه با تروریسم نام گرفت، در سال ۲۰۱۶ گسترش پیدا کرده و مبارزه با افراط گرایی خشونت آمیز را نیز در وظایف خود گذاشت. اهداف. سیاست ایالات متحده در مبارزه با تروریسم چهار هدف اصلی دارد: در رابطه با تروریسم بین المللی، دولت ایالات متحده هیچ گونه امت