Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که در راه غزنه اتفاق افتاد، علاءالدین حسین به سلطنت غور رسید. تاریخ نویسان از تاریخ تولد و آغاز زندگی وی اطلاعی به یادگار نگذاشته اند و تنها مطلبی که از دوران جوانی او به دست آمده آن است که او مانند هر شاهزاده ای در آن دوران در مورد علوم ادبیات، الهیات و فنون نظامی آگاهی داشت. علاءالدین حسین هنگامی که خبر مرگ بهاءالدین را شنید در اواسط سال ۵۴۴ هجری / ۱۷۰۸ میلادی به تخت سلطنت غور نشست و سپس بدون فوت وقت به بهانهٔ گرفتن انتقام، سپاهیان خود را آماده کرده و با ارتشی پنجاه هزار نفری به سوی غزنه به راه افتاد. بهرام شاه غزنوی از حرکت ارتش غور آگاه گشت و با اطمینان به ارتش تازه نفس هندی و سپاهیان غزنه، پایتخت خود را ترک کرد و از راه رخج و تگیناباد رهسپار زمین داور شد تا راه بر دشمن ببندد. هنگامی که سپاهیان دو رقیب در دشت زمین داور در برابر یکدیگر قرار گرفتند؛ بهرام شاه سفرایی نزد علاءالدین فرستاد تا او را ضمن بیم دادن، از جنگ بازدارد ولی علاءالدین پاسخ فرستاد که وی برای گرفتن انتقام قتل غیرعادلانهٔ دو برادرش آمادهٔ جنگ است و به تصمیم خود پایبند است. پس از آن که این گفتگوها نتیجه ای دربر نداشت هر دو سپاه خود را برای
نبرد آماده کردند. دولتشاه (غوری) پسر بهرام شاه که فرمانده سواره نظام فیل های جنگی بود به سپاه غور حمله کرد. سربازان پیادهٔ غوری به دستور علاءالدین حسین دست به حیلهٔ نظامی زده صف خود را شکافته راه را برای آن ها باز کردند ولی بلافاصله اطراف سواره نظام دولتشاه را گرفته، او و سربازانش را کشتار کردند. این شکست اثری بد بر سربازان بهرامشاه نهاد پس ناچار عقب نشینی کردند. بهرام شاه در حال عقب نشینی هنگامی که به محلی به نام جوش آب گرم، نزدیک تگیناباد رسید درصدد جنگ دوباره برآمد اما این بار نیز شکست خورده و با عجله به غزنه بازگشت. در آن جا دوباره سپاهیان تار و مار شده را جمع کرده و درصدد دفاع برآمد ولی بار سوم نیز دچار شکست گردید. علاءالدین بدون از دست دادن وقت شهر غزنه را با حمله ای برق آسا اشغال کرد و فرمان داد تا مدت هفت شبانه روز شهر را به آتش کشیدند و بناهای سلاطین غزنوی، به استثنای چند ساختمان همه را خراب کردند. در این میان غارت و کشتار طرفداران بهرام شاه با شدت هرچه تمام تر ادامه داشت و حتی گروهی از زنان غزنه را که شایع بود در هنگام اسارت سیف الدین سوری به دنبال او به راه افتاده و با دف و آواز اشعار توهین آمیزی خ
وانده بودند در حمامی زندانی و با بستن منفذهای آن همه را خفه کردند. علاءالدین حسین فرمانی نیز صادر کرد تا مکانی را که در آن سیف الدین سوری و وزیرش سید مجدالدین موسوی را به دار زده بودند با خاک یکسان کنند. سپس چند سید اهل غزنه را وادار کرد تا توبره هایی از خاک غزنه را به گردن آویخته به فیروزکوه حمل کنند. در آن جا به دستور وی آن خاک را با خون چند سید آمیخته در بنای چند قلعه به کار بردند. چنانچه در این واقعه بیش از شصت هزار تا هفتاد هزار نفر کشته شده اند. تاریخ نویسان همه از رفتار خشن علاءالدین انتقاد کرده اند و جوزجانی اولین کسی است که به او لقب جهانسوز داده است. علاءالدین حسین بعد از آن که انتقام خود را گرفت و مردم شهر را مطیع خود ساخت، برای ارضای بیشتر خاطر خود ابیاتی با مضمون های عالی و سرشار از ستایش و تمجید خویش ساخت و سپس لباس سوگواری پوشیده، هفت شبانه روز بر سر قبر برادرانش مراسم عزاداری به جا آورد؛ آن گاه دستور داد تا جسد آن ها را در صندوق هایی بگذارند و همراه خود به غور برده و در آن جا آن ها را در جوار آرامگاه پیشینیان خویش دفن کرد. قطعه ای که علاءالدین در مدح خود سروده است چنین آغاز می گردد: علاءالدین
حسین پیش از بازگشت به سوی غور، وضع هرج و مرج غزنه را آرام کرده و در برگرداندن آن منطقه به حالت اولیه اش بسیار کوشید آن گاه از راه بست و زمین داور به پایتخت خود بازگشت. بست در آن زمان شهری مشهور و مرکز بازرگانی بود و برخلاف گفتهٔ بعضی تاریخ نویسان، علاءالدین این شهر را ویران نکرده است چون مدارک باستان شناسی نشان می دهد که این شهر فقط اندکی خسارت دیده، سپس دوباره مرمت شده است. این شهر که از دوران پارت ها سابقهٔ تاریخی دارد، در قرن اول اسلامی نیز یکی از مراکز مهم بازرگانی بوده و در حملهٔ مغول مانند سایر شهرهای این ناحیه خراب و نابود شده است. یکی از آثار هنری و زیبایی این شهر که تاکنون نیز برجای مانده است دروازهٔ قوسی شکل مسجد قلعهٔ بست است؛ که به عقیدهٔ باستان شناسان به سبک معماری دوران غوریان یا خوارزمشاهیان بنا گردیده و احتمالاً قبل از حملهٔ مغولان یعنی در زمان علاءالدین حسین خرابی یافته است. یکی دیگر از نقاطی که مورد این حمله قرار گرفته و آسیب دیده است قصر معروف غزنویان به نام لشکری بازار است که در محل پیوستن رود ارغنداب و هیرمند واقع بوده و به عقیدهٔ چند نفر از باستان شناسان، خرابی اول آن به دستور علاءالدین
حسین صورت گرفته است. تاریخ نویسان دربارهٔ این جنگ و سرنوشت بهرام شاه عقاید ضد و نقیضی دارند. عده ای از آن ها از جمله بیهقی، فخر مدبر، خواندمیر و بناکتی عقیده دارند که بهرام شاه قبل از حملهٔ علاءالدین حسین در غزنه مرده است؛ ولی مسلم است که بهرام شاه در آن جنگ رهبری سپاهیانش را برعهده داشته است. حتی خواندمیر که در یک جا مرگ بهرام شاه را قبل از حملهٔ علاءالدین به غزنه ذکر کرده است در جای دیگر می نویسد: «... و قول اصح آن که بین الجانبین چند کرت مقاتله روی نموده.» یا به گفتهٔ جوزجانی و دیگران «سه کرت از پیش علاءالدین غوری منهزم گشت.» در هر حال با توجه به عقاید بیشتر این مورخان، بهرام شاه پس از سه بار شکست به هند فرار کرده است. علاءالدین حسین قبل از بازگشت به غور یکی از سران لشکری به نام امیرخان را با پنج هزار سپاهی در غزنه مستقر و او را مأمور حفاظت آن ناحیه کرد. امیرخان مردی خشن و ستمگر بوده است. مبارکشاه فخر مدبر دربارهٔ دوران حکومت وی داستانی نقل کرده و می نویسد: «غزنه به طور معجزه آسایی به وسیلهٔ شخصی روحانی به نام خواجه ابوالمؤید که از جور و ستم امیرخان نجات یافته است؛ نتیجه این معجزه آن بود که ناگهان لشکری بز
رگ در نزدیکی غزنه ظاهر شده و امیرخان از ترس آن با همه لشکریانش غزنه را ترک و فرار کرده است.» در واقع ظهور معجزه آسای این لشکر عظیم چیزی جز بازگشت بهرام شاه همراه سپاهیان تازه اش از هند نبوده است. حقیقت تاریخی این افسانه توسط یک سند تاریخ دار تأیید شده است که طبق آن بهرام شاه قبل از ربیع الاول سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹ شاهنشاهی) به غزنه بازگشته است یعنی زمانی که علاءالدین حسین در غور سرگرم اعزام قشون به هرات و مشغول زد و خورد با سلطان سنجر بوده است. در هر صورت بهرام شاه پس از اخراج امیرخان مدت ها در غزنه بوده و در سال ۵۵۲ هجری (۱۷۱۶ شاهنشاهی) در آن شهر درگذشته است. علاءالدین حسین اندکی بعد نسبت به برادرزادگان خود غیاث الدین، شهاب الدین غوری و معزالدین بدگمان شد و پس از مقرر کردن مبلغی وجه نقد به عنوان مخارج روزمره، آن ها را در قلعهٔ نظامی وجیرستان زندانی کرد. سبب بدگمانی او فقط توسط ابن اثیر ذکر گردیده است که طبق آن علاءالدین حسین نواحی سنگه، تیول قبلی بهاءالدین سام و گرمسیر و تگیناباد را به آن دو برادر تفویض کرده بوده است و این دو برادر در آن نواحی سیاست بسیار ملایمی در پیش گرفتند و با بخشش های خود باعث جلب توجه مرد
م نسبت به خود شده بودند تا در موقع مناسب از حمایت آن ها در مقاصد سیاسی خود استفاده کنند. این موضوع و رفتار جاه طلبانهٔ آن ها به گوش علاءالدین حسین رسید و باعث بدگمانی شده بود و به همین دلیل تا پایان زندگی خود آن دو برادر در زندان قلعه وجیرستان تحت نظر نگهداشته شدند. لشکرکشی علاءالدین حسین به هرات. هنگامی که علاءالدین حسین در غور سرگرم تجهیز سپاه بود؛ خسروشاه پسر بهرام شاه غزنوی سپاه بزرگی در لاهور فراهم کرد و به سوی غزنه هجوم برد. علاءالدین که درصدد حمله به هرات بود میل داشت که با او از در صلح وارد شود به این طریق که خسروشاه شهر و قلعهٔ تگیناباد را به او واگذار کند و به غزنه قناعت کند؛ ولی خسروشاه که به کمک و پشتیبانی سنجر اطمینان داشت حاضر به صلح نشد. در این موقع برحسب اتفاق گرفتاری های سلطان سنجر بعد اعلای خود رسیده بود و نمی توانست به او کمک کند. خسروشاه که به این دلیل ناامید شده بود ناچار غزنه را ترک و به اهواز فرار کرد. وی در همان جا ماند تا آن که در سال ۵۵۵ هجری (اوایل سال ۱۷۱۹ شاهنشاهی) درگذشت. پیروزی غزنه علاءالدین را ترغیب کرد تا به تلافی پشتیبانی های سلطان سنجر از بهرام شاه که منجر به قتل سیف الدین
سوری شده بود با وی بجنگد به ویژه آن که در آن زمان سلطان سنجر دوران سقوط خود را طی می کرد و دشمنانش از هر طرف آمادهٔ نابودی وی بودند. علاءالدین در آغاز برای نشان دادن خودمختاری خویش از پرداخت باج و خراج مقرر به سنجر امتناع ورزید. در این لحظات وضع نابسامان و درهم سیاسی هرات در اوایل سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹ شاهنشاهی) بهترین موقع برای حملهٔ علاءالدین حسین و اجرای نقشه انتقام جویانهٔ وی بود. علی چتری تیولدار هرات، که به گفتهٔ طعن آمیز راوندی و خواندمیر «سلطان سنجر او را از مرتبهٔ مسخرگی به درجهٔ امارت رسانیده بود» نیز با پشتیبانی مردم ستمدیدهٔ آن شهر که آرزوی آزادی خود را داشتند برضد سنجر قیام کرده بود. علاءالدین حسین و علی چتری برای تحکیم وضع خود در برابر سلطان سنجر با هم متحد شدند و علاءالدین در اوایل ربیع الاول سال ۵۴۵ هجری(۱۷۰۹ شاهنشاهی) از دعوت علی چتری استقبال کرد و وارد هرات شد اما تلاش کرد تا در امور سیاسی هرات دخالتی نکند و وضع مردم را به حال خود باقی بگذارد. علاءالدین در آن جا برای فریب سنجر، دستور داد تا خطبه را طبق معمول به نام او بخوانند ولی سنجر که از ماجرا با خبر شده بود از مرو به سوی هرات حرکت کرد و پیا
م هایی برای متحدانش از جمله تاج الدین سیستانی و بهرام شاه فرستاد و لزوم تشکیل نیروی واحدی را تأکید کرد. در آن موقع بهرام شاه هنوز از ضربهٔ خردکننده ای که علاءالدین حسین به او وارد کرده بود رنج می برد و تاج الدین سیستانی بهترین تیول دار وفادار سنجر هم این سیاست را که با کمک به سنجر دشمن جدیدی برای خود فراهم سازد؛ ابلهانه دانسته و به بهانه ای از همکاری سرباز زد. در چنین موقعیتی سنجر دریافت که عقب نشینی و انتظار برای فرصتی مناسب تر عاقلانه تر است. لشکرکشی به بلخ و جنگ با سنجر. علاءالدین از مدت ها پیش به تخارستان نظر داشت و به همین دلیل به منظور پیشبرد خواستهٔ خود نظر غزها را به سوی خود جلب کرد و شروع به توسعهٔ متصرفات خود در مرز شمالی بامیان کرد ولی امیر قماج سر راه او قرار گرفت. در این جا غزها چون منافع بیشتری نصیبشان می شد به پشتیبانی علاءالدین برخاسته و باعث شکست قماج شدند. علاءالدین بلافاصله پس از این پیروزی، بامیان و تخارستان را تصاحب کرد. سنجر که از پیشرفت های علاءالدین نگران شده بود رهسپار مرز بلخ گردید و از اردوی سلطنتی خود در اطراف بلخ نامه ای به بهرام شاه نوشته و از او تقاضای کمک کرد. علاءالدین که شهر
بلخ را در تصرف داشت با حملهٔ سنجر مجبور شد آن منطقه را ترک کند. سنجر فهمید که از طرف بهرام شاه کمکی حاصل نمی شود چون از نیروی غزها اطلاع داشت با اعطای امتیازاتی توانست آن ها را به کمک خود بطلبد و درصدد سرکوبی علاءالدین و علی چتری درآید. علاءالدین حسین نیز به همراه متحد خود، علی چتری برای جلوگیری از نفوذ سنجر به سوی وی حرکت کرد. دو سپاه در درهٔ هریرود، برای جنگی حتمی رودرروی هم قرار گرفتند. دربارهٔ تاریخ وقوع این جنگ بیشتر تاریخ نویسان یا سکوت کرده اند یا سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹ شاهنشاهی) را ذکر کرده اند. نظامی عروضی که منسوب به دودمان غوری بود، گفته است: «... من بنده در هرات چون متواری گونه همی گشتم…» وی تاریخ این جنگ را سال ۵۴۷ هجری (۱۷۱۱ شاهنشاهی) ذکر کرده است. علاءالدین چون از وفاداری سربازان ترک و غز لشکر خود اطمینان کامل نداشت دستور داد تا به منظور استقامت و پایداری آن ها یک روز قبل از شروع جنگ، آب هریرود را به زمین های پشت جبهه جاری سازند. در آغاز جنگ شش هزار سرباز غز و ترک، لشکر علاءالدین حسین و علی چتری را ترک کرده و به اردوی سلطان سنجر پیوستند. این عمل ضربهٔ شدیدی به روح جنگاوری سپاه غوریان وارد ساخت و با
عث شد دست به فرار بزنند. در این کشمکش عدهٔ زیادی در گل ولای فرورفته به دست دشمن کشته شدند. علاءالدین و علی چتری نیز دستگیر شدند و به محضر سلطان سنجر برده شدند. وی دستور داد تا فوراً علی چتری را بکشند و علاءالدین حسین را به زندان بیاندازند. سلطان سنجر با توجه به اوضاع سیاسی و موقعیت خطرناک خود با علاءالدین حسین به مهربانی رفتار کرد و پس از چند روز او را از زندان بیرون آورده و مورد لطف و بخشش خویش قرار داد و به گفتهٔ جوزجانی «ندیم خاص سلطان سنجر گشت». علاءالدین حسین از آن پس پیوسته در دربار سنجر حضور داشت و نظر به لطف و محبت سلطان نسبت به خود اشعاری در ستایش او می سرود. البته این اظهار محبت و دوستی زیرکانهٔ سنجر نسبت به علاءالدین نقشهٔ سیاسی بود چون سلطان سلجوقی با توجه به اوضاع خطرناک امپراتوری خود از جمله خوارزمشاه، قراختاییان و غزها صلاح در آن دید که نظر علاءالدین حسین را به سوی خود جلب کند تا از نیروی نظامی وی به عنوان یک متفق بانفوذ و وفادار استفاده نماید. در این هنگام غزها که از ضعف دولت سنجر آگاه بودند در اطراف بلخ شروع به ایجاد مزاحمت و شورش کرده بودند و به همین دلیل هم سلطان سنجر پیش از آن که به سرکوبی
غزها اقدام کند، علاءالدین را با بدرقه ای شایان به غور فرستاد. از طرفی چون سلطان سنجر نسبت به پیروزی خود بر غزها اطمینان کامل نداشت، تمامی اسب و گلهٔ شتران و خزانهٔ خود را به امانت تحویل علاءالدین داد تا آن ها را به غور برده و در موقع مناسبی دوباره به دربار سنجر برگرداند. نبرد امیر زنگی با امیر قماج. پیروزی علاءالدین در به دست آوردن کمک، او را تشویق کرد که از وضع وخیم سیاسی سنجر استفاده کند و به اصطلاح از آب گل آلود ماهی بگیرد. در این میان در تخارستان سرحد شمالی غز هم دو دستگی هایی به وجود آمده بود. امیر زنگی بن خلیفه (حاکم تخارستان) با امیرقماج حکمران دست نشاندهٔ سنجر در بلخ، اختلاف پیدا کرده بود لذا غزهای ساکن در منطقه حکومتی را به کمک طلبیده آن ها را برضد قماج تجهیز کرده بود ولی امیر قماج توانست با دادن وعده های فریبنده، غزها را به سوی خود بکشاند و بالاخره در جنگی که میان آن دو رقیب رخ داد امیر قماج پیروز شد و توانست امیر زنگی و پسرش را اسیر کرده و به قتل برساند. دوران اسارت. دوران اسارت علاءالدین حسین در دربار سلطان سنجر برخلاف نظر چند نفر از مورخان از جمله کارل بروکلمن که دو سال ذکر کرده است، نمی تواند ب
یش از چند ماه بوده باشد. جنگ میان علاءالدین حسین و سلطان سنجر طبق نظر چند تن از مورخان از جمله نظامی عروضی سمرقندی که خود شاهد جریانات بوده در سال ۵۴۷ هجری (۱۷۱۱ شاهنشاهی) رخ داده است. از طرف دیگر جنگ سنجر بر ضد غزها و شکست و اسارت او در محرم سال ۵۴۸ هجری (۱۷۱۲ شاهنشاهی) صورت گرفته است. پس در این صورت اسارت علاءالدین حسین فقط چند ماه یا به گفتهٔ خواندمیر «چندگاهی» بیشتر نبوده است. رهایی از اسارت. در چند ماهی که علاءالدین حسین از کشور خود دور افتاده بود، عده ای از امیران و بزرگان غور برادرزاده او ناصرالدین حسین مادینی را به سلطنت نشانده بودند. این سلطان دست نشانده چندان موفقیتی در کارهای کشوری نداشت چون بلافاصله پس از جلوس وی بر تخت سلطنت عده ای در ولایت کشی به بهانهٔ مختلف از جمله گرفتن انعام دست به غارت اموال دولتی زدند. غیبت چند ماههٔ رهبری قدرتمند مانند علاءالدین نشان داد که اوضاع داخلی سرزمین کوهستانی غور به زودی دستخوش شورش های متعددی قرار خواهد گرفت اما بلافاصله پس از آن که خبر آزادی و بازگشت وی در غور منتشر شد چند نفر از زنان حرم سرا به تحریک سران کشوری طرفدار علاءالدین، شبانه ناصرالدین حسین را با بالش
خفه کردند. علاءالدین حسین پس از ترک دربار سنجر پیش از آن که به فیروزکوه، پایتخت خود برود به سوی ولایت کشی رفته، متمردان و سرکشان آن ناحیه را سرکوب و دژهای آن ها را خراب کرد و سپس به سوی فیروزکوه که مردم آن با اشتیاق در انتظارش بودند، رهسپار گردید. وی پس از استقرار و تنظیم امور داخلی غور به فکر مناطقی افتاد که قبل از جنگ با سلطان سنجر به دست آورده بود. در این زمان سنجر در اسارت غزها بود و دیگر مانعی برای پیشرفت های سیاسی وی وجود نداشت؛ بنابراین به زودی به نواحی بلخ و تخارستان دست اندازی کرده و آن نواحی را به تصرف درآورد. در چنین موقعیتی ناپایدار و مشوش یعنی زمانی که غزها مشغول غارت مرو و نیشابور و دیگر شهرهای خراسان بودند. علاءالدین روی به فتوحات دیگر آورد و شهرهای جروم، داور، بست و قلعه تولک را که در کوهستان های هرات بود را ضمیمهٔ متصرفات خود کرد و آن گاه متوجه غرستان (غرچستان) گردید. حاکم آن ناحیه، ابراهیم شاه رابطهٔ دوستانه ای با او به وجود آورد و علاءالدین به خاطر تحکیم آن رابطهٔ دوستانه، دختر وی به نام حره نور ملک را به زنی گرفت و سپس درهٔ حاصلخیز مرغاب را پس از درهم شکستن مقاومت ساکنان آن اشغال نمود. ای
ن پیروزی برای علاءالدین کار آسانی نبود چون برای تصرف یکی از دژهای معروف آن جا به نام سبکجی مدت ها وقت صرف کرد تا به نتیجه رسید. علاءالدین از آن پس تا پایان زندگی قلمروی حکومتش را با به دست آوردن مناطق مهم سوق الجیشی و حساس مرزی استحکام بخشید. طی جریانات گذشته یعنی به هنگام درگیری علاءالدین با سلطان سنجر، شهر غزنه مجدداً به دست خسروشاه افتاده بود ولی به زودی گرفتار حملهٔ غزها شد و چون توان برابری با آن ها را نداشت به سوی لاهور فرار کرد. بعضی تاریخ نویسان در این مورد دچار اشتباه شده اند و عقیده دارند که پس از استیلا و ورود خسروشاه در غزنه، علاءالدین به آن شهر حمله برده و باعث فرار خسروشاه گردیده است. خواندمیر در این مورد نظر دیگری دارد و می نویسد که علاءالدین پس از فتح غزنه حکومت آن جا را به غیاث الدین و شهاب الدین برادرزادگان خود تفویض کرد و آن دو برادر، خسروشاه را با لطائف الحیل به دست آورده و در قلعه ای محبوس کردند و او در سال ۵۵۵ هجری درگذشت. این تاریخ نویس، خسروشاه را با خسروملک اشتباه گرفته است چون این خسروملک بوده که بعدها به فرمان غیاث الدین در قلعهٔ بلروان غرجستان زندانی شده و بالاخره به قتل رسیده است.
آمدن مبلغان اسماعیلی به غور. یکی از اتفاقات مهم که در آخرین سال های زندگی علاءالدین حسین رخ داده است؛ آمدن مبلغان اسماعیلیه به سرزمین غور است. در این زمان فرقهٔ اسماعیلیه که می خواستند قلمروی خود را از جهت خراسان توسعه دهند با ارسال داعی به منظور تبلیغ بین مردم غور و به ویژه سلطان قدرتمند آن سرزمین دست به کار شده بودند. عقیدهٔ علاءالدین نسبت به این فرقه درست مشخص نیست و تنها از گفتهٔ جوزجانی در می یابیم که او به آن ها اجازه داده بود تا در قلمرو غور به کار دعوت و تبلیغ مشغول باشند و حتی به گفتهٔ همین تاریخ نویس «سلطان علاءالدین… ایشان را اعزاز کرد و به هرجا از مواضع غور در سر دعوت کردند و ملاحده الموت طمع به ضبط و انقیاد اهل غور در بستند.» اتفاقاً این موضوع یکی از مواردی است که مورد بدگویی تاریخ نویسان قرار گرفته است و آن را «غبار بدنامی بر ذیل دولت او» دانسته اند. مرگ. علاءالدین حسین که یکی از سلاطین نیرومند غور بود در ربیع الثانی سال ۵۵۶ هجری (اواخر ۱۷۱۹ شاهنشاهی) درگذشت. جسد او را در آرامگاه خانوادگی و در جوار برادرانش در سنگه به خاک سپردند.
ابن الصفار (؛ درگذشته: ۱۰۳۵) یک ریاضیدان بود که با علوم ستاره شناسی کار می کرد، وی در کوردوبا (اسپانیا) به دنیا آمد و نزد ابی قاسم المجریطی درس خوانده بود. وی آثاری در زمینه علوم ستاره شناسی از خود به جای گذاشته است و هنگامی که اندلس در زمان فتنه ناآرام شد به دنیا (آلیکانته) رفت و نزد دوستش مجاهد العامری زیست تا اینکه در سال ۴۲۶ هجری مصادف با ۱۰۳۵ میلادی در دنیا (آلیکانته) درگذشت.
آریادنا آلکساندرونا اسکریابینا (؛ همچنین به عنوان سارا نوت و رجینا شناخته می شود؛ ۲۶ اکتبر ۱۹۰۵ – ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴) موسیقی دان، شاعر و نویسنده اهل امپراتوری روسیه و از فعالان مقاومت فرانسه بود که توسط یک مأمور شبه نظامی فرانسه به قتل رسید. پس از مرگش او مدال صلیب جنگ و همچنین مدال مقاومت را دریافت کرد. آریادنا بزرگ ترین دختر آهنگساز روسی، الکساندر اسکریابین، و تاتیانا اشلتزر بود. پس از مرگ پدرش، آدریانا نام خانوادگی او را برگزید و پس از مرگ مادرش به فرانسه رفت. او که شاعر بود، شعرهایش را منتشر می کرد و بخشی از دایره ادبی جماعت روس در فرانسه بود. او سه بار ازدواج کرد، آخرین ازدواج وی با یک شاعر به نام دیوید کنوت بود. او و همسرش از ایده های تجدیدنظرطلبی صهیونیستی حمایت می کردند. او که به عنوان یک مسیحی ارتدکس غسل تعمید شده بود، پس از ازدواج با دوید، یهودی شده و نامش را به سارا تغییر داد. در اشغال فرانسه توسط آلمان، او سازمانده و همچنین عضو فعال مقاومت یهودی فرانسه در جنوب این کشور بود. او در شهر تولوز توسط یک مأمور شبه نظامی فرانسه کمی قبل تر از سقوط حکومت ویشی کشته شد. زندگی نامه. آریادنا، بزرگ ترین دختر اسکریابی
ن و اشلتزر، در شهر ایتالیایی بوگلیاسکو به دنیا آمد. در آوریل ۱۹۱۵، پدر آریادنا به دلیل سپتیسمی درگذشت و خانواده آریادنا بدون سرپناه مالی ماندند. اما به دلیل تلاش های دوستان خانوادگی، همسر قانونی اسکریابین موقعیت آریادنا و خواهرانش مارینا و جولیان را به عنوان فرزندان اسکریابین را به رسمیت شناخت و در نتیجه، آنها اجازه یافتند که نام او را بر خود بگذارند. در سال ۱۹۱۸، قحطی سراسر مسکو را فراگرفت و اشلتزر فرزندان خود را به اوکراین، کیو، برد که تحت تأثیر قحطی نبود. در ژانویه ۱۹۲۲، دانشگاه آریادنا بسته شد و مادرش نیز در مارس فوت کرد و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد. سپس آریادنا به پاریس فرستاده شد تا با عمویش زندگی کند. در پاریس با همسر آینده اش دوید نوت، یک شاعر روسی یهودی، آشنا شد. آن ها با اضطراب شاهد رشد احساسات ضد صهیونیستی در اروپا به خصوص در آلمان بودند. در اوایل ۱۹۳۹، دوید و آریادنا توانستند نشریه ای را تحت عنوان «تصدیق» تأسیس کنند که هدف آن بیداری وجدان ملی یهودیان بود. دوید نه تنها سردبیر، بلکه به عنوان روزنامه نگار نیز در آن فعالیت می کرد. این روزنامه برای یهودیان در پاریس یک رویداد مهم محسوب می شد و
در اوت ۱۹۳۹، نوت ها به بیست و یکمین کنگره جهانی صهیونیسم دعوت شدند. شروع جنگ جهانی دوم. یک هفته پس از کنگره، جنگ جهانی دوم شروع شد و در روز اول جنگ، در یک سپتامبر ۱۹۳۹، نوت به ارتش فرانسه پیوست و روزنامه بسته شد. او در پاریس خدمت می کرد و در ۳۰ مارس ۱۹۴۰، او و آریادنا بالاخره ازدواج خود را به صورت رسمی ثبت کردند. چند روز بعد آدریانا به یهودیت تغییر دین داد و نام خود را نیز به سارا تغییر داد. او اصرار داشت که دوستانش او را با نام جدیدش صدا کنند. با نزدیک شدن نیروهای آلمانی به پایتخت، واحد نظامی نوت به سمت جنوب منتقل شد، در حالی که آریادنا با فرزندانش در پاریس اقامت داشتند. او شروع به کار در یک کارخانه کرد، اما تنها سه روز بعد از شروع کار، کارخانه به دلیل فرار بسیاری از افراد از پاریس، بسته شد. کمی قبل از اینکه آلمانی ها وارد پاریس شدند، او به شوهرش در تولوز پیوست. تولوز. تولوز به اصطلاح «منطقه آزاد» بود، که تا نوامبر ۱۹۴۲ شاهد جنگ و نیروهای اشغالگر نبود، اما یک نیروی شبه نظامی محلی که توسط رژیم ویشی تعیین شده بود، در اختیار داشت. نگرش آنها نسبت به یهودیان آنقدر شدید بود که نوت ها دیگر به زبان روسی صحبت نمی کر
دند و تنها از فرانسوی حتی در صحبت با فرزندانشان استفاده می کردند. اکثر یهودیان سعی کردند از طریق مارسی به آمریکای جنوبی فرار کنند؛ نوت ها هم تلاش خود را کردند اما شکست خوردند. زندگی آنها بسیار فقیرانه و سخت بود و هر شغل در دسترس را می پذیرفتند. ارتش یهودی. در اوایل سال ۱۹۴۲، دوید و آریادنا جزوه ای با عنوان «چه باید کرد؟» در مورد تضاد یهودیان در جنگ جهانی دوم منتشر کردند که در آن نیاز به یک سازمان زیرزمینی یهودی را مورد بحث قرار دادند. دوید این جزوه را برای چندین صهیونیست در تولوز خواند، اما تنها ابراهام پولونسکی با او موافقت کرد، در حالی که دیگران ایده مبارزه زیرزمینی را خودکشی دانستند. علی رغم مخالفت صهیونیست ها، نوت ها، پولونسکی و همسرش یک سازمان تشکیل دادند که ابتدا به نام بنی داوود و بعد از آن «ارتش یهودی» آغاز به کار کرد. به دلایل نگرانی از توطئه، سارا-آریادنا نام مستعار رجینا را برای خود گذاشت. او برای اعضای جدید یک سوگند و مراسم ابداع کرد و در طول سال ها تقریباً ۲۰۰۰ نفر از این طریق وارد ارتش یهودی شدند. اعضای «ارتش یهودی» در میان کارگران کارخانه، دانشجویان دانشگاه تولوز و کنیسه ها استخدام شدند. اولین
وظیفه آنها نسبتاً ساده بود، برای مثال غذا دادن به پناهندگان یهودی از آلمان، که در کمپ دو رسیبدو در نزدیکی تولوز در شرایط سختی نگهداری می شدند. بعدها، آنها شروع به جمع آوری سلاح و اطلاعات حساس، پنهان کردن یهودیان با ریسک بالا در مزارع و صومعه های دور افتاده و انتقال آنها به سوئیس و اسپانیا کردند. آنها همچنین اقدام به خرابکاری علیه نازی ها و مزدورانش کردند. آریادنا در یکی از دشوارترین و خطرناکترین ماموریت ها دخیل بود؛ یعنی منتقل کردن فرزندان یهودیانی که به اردوگاه ها برده شده بودند. به بچه ها آموزش داده شد بود تا هیچ گونه سوء ظن ایجاد نکنند و به رویدادهای پیش بینی نشده در طی سفر واکنش درست نشان دهند. اقدامات نظامی «ارتش یهودی» عمدتاً محدود به کشتن عوامل شبه نظامیانی که در شناسایی یهودیان در خیابان ها شرکت داشتند، بود. اسلحه برای این کار عمدتاً از طریق هواپیماهای بریتانیا که اسلحه برای پارتیزان های فرانسوی به زمین می انداختند، تأمین می شد. مرگ. در نوامبر ۱۹۴۲ پلیس، آرنولد مندل، عضو ارتش یهودی که همچنین دوست کنوت در پاریس بود را دستگیر کردند. ماندل نام و آدرس کنوت را به مأموران تحویل داد، اما جنبش زیرزمینی از طری
ق خبرچینان خود از این موضوع اطلاع پیدا کرد. هنگامی که پلیس به خانه کنوت حمله کردند، هیچ مدرکی دال بر فعالیت آنها پیدا نکردند. با این وجود کنوت تحت سوء ظن قرار گرفت و به سوئیس فرستاده شد. آریادنا که جذب فعالیت های زیرزمینی شده بود، اگرچه حامله بود، نپذیرفت که با او برود. در ۲۲ مه سال ۱۹۴۳، آریادنا، جوزف را به دنیا آورد و در نوامبر-دسامبر، پسرش الی، تاتیانا-میریام و جوزف را به سوئیس فرستاد. در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴، آریادنا برای ارتقاء یک عضو جدید از «ارتش یهودی» اقدام کرد. او و رائول لئون توسط دو مأمور شبه نظامی دستگیر شدند. یکی از آنها برای خبر کردن و فرستادن نیروی تقویتی صحنه را ترک کرد درحالی که مأمور باقیمانده، بر روی آریادنا و رائول سلاح کشیده بود. در حالی که منتظر بودند، لئون یک بطری خالی را به سمت مأمور انداخت و در واکنش مأمور آتش باز کرد که منجر به کشته شدن آریادنا شد. لئون با وجود اینکه هر دو پایش مجروح شد، موفق به فرار گردید و بعداً گزارش مفصلی از این رویداد را ارائه کرد.
سمیره سیطایل (؛ زاده: ۱۶ مه ۱۹۶۴) روزنامه نگار فرانسوی - مراکشی، مدیر خبر و معاون مدیر کانال دوم مراکش است که به نام دوزیم شناخته می شود. زندگی نامه. پدرش پس از استقلال در سال ۱۹۵۸ مراکش را ترک کرد و در جستجوی شرایط بهتر زندگی بود. او در مارسی با ایده اقامت پنج ساله، با خانواده اش مستقر شد که عملاً ۳۰ سال در آنجا ماند. سمیره در فرانسه متولد شد و در حومه پاریس بزرگ شد. محصول تلاش های آموزشی وی تحصیل در رشته زبان انگلیسی و دوره های آموزشی کوچک عمومی و نیز کار در کانال تلویزیونی پلاس بود در نهایت و قبل از بازگشت به مراکش به عنوان یک کارآموز در رادیو و تلویزیون مراکش کار کرد، پس از آن او و دیگر سهامداران خصوصی در سال ۱۹۸۷ یک شرکت ناشناخته بنام صوریاد ام ۲ را تأسیس کرد. وی جهت گیری سیاسی خودش را، به ویژه در مخالفت با اسلامگرایان، پنهان نمی کرد و در مصاحبه با یک کانال فرانسوی، مسئولیت وقایع از ۱۶ ماه مه را متوجه حزب عدالت و توسعه دانست. همسر او سمیر ابدیت بود که از مقام کنسول در شهرستان بوردو به سفیر مراکش در بلژیک ارتقاء پیدا کرده بود، ولی سمیره به همسر خود ملحق نشد و ترجیح می داد که در مراکش بماند. مخالفت با اصلا