Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وش گذاشتن بر حس حقارتش، به شکلی ناخودآگاه، عقده برتری را در خود پرورش می دهد (درایکورس، گری،۱۹۶۸). اصطلاحاتی نظیر «حس حقارت» یا «خود کم بینی» و حتی «حس پستی» و نظایر آن که در برخی از نوشته ها به چشم می خورد، بار معنایی منفی دارد و در آن ها هیچ جنبه مثبتی لحاظ نمی گردد. بر خلاف واژه "کهتری" که در آن فقط بار معنایی منفی لحاظ نشده است. بدین روی، هم می تواند مخرب و ویرانگر باشد، هم می تواند محرک و سازنده. علاوه بر این، هیچ اصطلاح و تعبیری نمی تواند بهتر و دقیق تر از اصطلاح «احساس کهتری» که تمام خصوصیات لغوی اصطلاح خارجی Inferiority Feeling را دربردارد، با مفهوم اصلی مطابقت داشته باشد. ربر (A. Reber, 1985) و الحفنی (A. M.Alhefny, 1994) معتقدند که احساس کهتری، احساس ضعف و ناتوانی ای است که از کودکی با فرد همراه است و با نقص بدنی یا روانی تشدید می گردد و فرد را دچار یأس و ناکامی می سازد. ریموند (J. Raymond, 1985) آدلر (A.Adler,1927) و برخی دیگر از روان شناسان احساس کهتری را گرانبهاترین انگیزه ای می دانند که انسان را وامی دارد تا به تکامل خویش بپردازد. بنابراین، به طور خلاصه، می توان گفت: احساسی که در نتیجه شکست ها،
طرد شدن ها، ناکامی ها و نامقبول شدن ها پیش بیاید که فرد همه را برتر از خود و خود را فاقد استعداد بیابد، «کهتری منفی» است و احساسی که مبنای حرکت و گذر از موقعیت کهتری به مهتری گردد، «کهتری مثبت» و مفید می باشد. علاقه اجتماعی. از نظر آدلر، علاقه اجتماعی، جبران حقیقی و اجتناب ناپذیر ضعف طبیعی انسان است؛ اگرچه این علاقه فطری است ولی باید توسط فرد پرورش یابد؛ چرا که نقش مهمی در زندگی متعادل فرد بازی می کند. فرد در اجتماع زندگی می کند (آنسباخر و آنسباخر). کسانی که علاقه اجتماعی بالایی دارند، در حال عشق ورزیدن، همدلی، همدردی و یاری به دیگران هستند. این افراد می دانند که صلاحشان به صلاح دیگران بستگی دارد. آنها درک می کنند که با دیگران کاری را بکنند که با خود می کنند. آدلر معتقد بود، اگر مردم بر اساس اصول علاقه اجتماعی زندگی می کردند، خبری از جنگ و خشونت و تبعیض و نسل کشی نبود. او برای سنجش علاقه اجتماعی افراد از آنان این دو سؤال را می پرسید: هدف نهایی خیالی و سبک زندگی. هدف نهایی خیالی، نگاه شخصی و درونی شده فرد به آینده است که می تواند واقع بینانه یا غیر واقع بینانه باشد. هدف نهایی خیالی، بخش مهمی از سبک زندگی است ک
ه زندگی فرد را سازمان دهی می کند و شکل می دهد، هر چند به طور کلی، ناهشیارانه است. افرادِ با علاقه اجتماعیِ پرورش یافته، هدف نهایی شان، مایه خدمت به دیگران است. افرادی که هدفشان صرفاً خدمت به خود است، اهداف ناسالم دارند. سبک زندگی، رویکرد ویژه هر فرد به زندگی است. اینکه فرد چگونه با تکالیف زندگی برخورد می کند یا چگونه اجتناب می کند و اینکه فرد چگونه به هدف نهایی خیالی اش می رسد. به تعداد افرادی که در دنیا زندگی می کنند، سبک زندگی وجود دارد که شالوده اش در سن پنج تا شش سالگی ریخته می شود. سایر مفاهیم آدلری. دلگرمی. دلگرمی همان فعال شدن علاقه اجتماعی در فرد است. دلگرمی جسارت و خلاقیت لازم را برای حل مشکلات زندگی فرد، از طریق مشارکت در اجتماع، فراهم می کند. از این طریق فرد احساس قابلیت کرده و از احساس حقارتش کاسته می شود. (برد، ۲۰۰۵) دلگرمی دادن از فنونی است که به مستحکم شدن رابطه بین مراجع و درمانگر کمک می کند. (واتس، پیتر زاک، ۲۰۰۰) البته دلگرمی دادن و دلگرمی گرفتن، تا آنجایی که به فرد آسیبی نرساند، نشان از بالا بودن سطح سلامت روان فرد است ولی چنانچه، به مرحله ای برسد که شخصیت فرد به سمت شخصیت وابسته یا حمایتگر
منفی برود، می تواند موجب رنج و آزار خود و دیگران شود و آسیب زا باشد. محافظت. افراد به شیوه ناهشیارانه، برای حفاظت خود از حقارت، راهبردهایی را به کار می گیرند. منطق خصوصی. فرایند ادراکی و شناختی هر فرد است که مخصوص و منحصر به اوست. هر فرد با این منطق، دنیا را برای خود تفسیر می کند. زمانی که دنیای بیرون با نگاه فرد تعارض دارد، فرد با اتصال به منطق خصوصی خود که برایش آشناست، آرامش خود را حفظ می کند. (آنساباخر، آنساباخر، ۱۹۷۶) هشیار و ناهشیار. آدلر به مفهوم ناهشیار معتقد بود با این تفاوت که ناهشیار را بخشی از هشیاری می دانست که فرد در لحظه بر آن آگاهی ندارد. هشیار و ناهشیار با همکاری یکدیگر، تشخیص مصلحت فرد را می دهند. تکالیف زندگی و تیپ های شخصیتی. آدلر، چهار تیپ شخصیتی را بر اساس میزان علاقه اجتماعی، معرفی کرد. نقایص بدنی. کودکان دارای نقایص بدنی، به دلیل عدم حس اجتماعی بودن، بیشتر در معرض دلسردی قرار می گرند. اگر به آنان بیش از اندازه توجه شود، باعث می شود از دیگران انتظار رفتار به شکل خاصی با خود داشته باشند. این باعث می شود که از روبرو شدن با مشکلات اجتناب کنند و احساس حقارت عمیقی در آنان شکل بگیرد. درمان آ
دلری. کتاب درمانی و تکلیف منزل. از طریق واداشتن افراد به مراجعه به کتابها، بینش افراد بالا رفته و توانایی حل مسئله و نقد را پیدا می کنند. این راهکار وقتی مؤثر است که افراد، بگویند که توانایی کمک به خود را پیدا کرده اند. (ادواردز، گفرورر،۲۰۰۱، ریودن، ویلسون،۱۹۸۹) تکلیف منزل به مراجع کمک می کند با انجام کارهایی، حس علاقه اجتماعی شان افزایش یابد. تکالیف هر فرد مناسب با نیازهای او انتخاب می شود تا کمک کند به بینش دست یابند و راه حل مناسب خود را بیابند.
آلپینا واچز () یک برند ساعت سازی لوکس سوئیسی است. این شرکت در سال ۱۸۸۳ تأسیس شد.
وازانته () یک فیلم به کارگردانی دانیه لا توماش است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
خیابان پارک () یک بلوار در مناطق منهتن و برانکس، نیویورک است. این خیابان که ۱۷٫۵ کیلومتر طول دارد از شرق به موازات خیابان لکسینگتون و از غرب به موازات خیابان مدیسون قرار دارد. ۵ ایستگاه خط آی آرتی خیابان لکسینگتون در این خیابان قرار دارد.
لومینوکس () یک برند ساعت سازی لوکس است. ساعت های این برند به عنوان ساعت های دارای تریتیوم شناخته می شوند که تابناکی بلندمدت ایجاد می کنند. تاریخچه. شرکت لومینکس یک شرکت ساعت سازی است که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد که در سان رافائل، کالیفرنیا مستقر است. لومینکس همچنین ساعتهای مارک دار را برای گروه های نظامی مختلف با نشان های سفارشی و طرح های مختلف تولید می کند. از میان این ها، می توان به گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و… اشاره کرد. محصولات این برند به بیش از ۳۰ کشور راه یافته اند. لومینکس همچنین طراح و سازنده عناصر بصری یک سری از محصولات شرکت لاکهید مارتین از قبیل لاکهید اس آر-۷۱، لاکهید اف-۱۱۷ نایت هاوک، جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن و لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور بوده است.در سال ۲۰۰۶، پنجاه درصد سهام شرکت لومینوکس توسط برند تجاری سوئدی مونداین خریداری شد، به این ترتیب مونداین به بازار آمریکا راه یافت و برند لومینکس دسترسی بیشتری به بازارهای اروپایی و آسیایی را پیدا کرد. تکنولوژی شاخص. شعار ساعت های لومینکس "«always visible technology»"
(تکنولوژی همیشه قابل دید) است چراکه با استفاده از تریتیوم این ساعت ها تابناکی بلندمدت دارند برخلاف ساعت هایی که از خاصیت فسفرسانس دارند و برای دیدن نیاز به یک منبع نوری دیگر است.
خیابان لکسینگتون () یک خیابان در منطقه منهتن، نیویورک است. این خیابان که در سال ۱۸۳۶ تکمیل شده است ۹٫۳ کیلومتر طول دارد و از شرق به موازات خیابان سوم و از غرب به موازات خیابان پارک قرار دارد. ۱۰ ایستگاه خط آی آرتی خیابان لکسینگتون در این خیابان قرار دارد.
سم تسوی (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
اختلافات مرزی در جزایر الند یکی از اولین پرونده هایی بود که برای حل اختلاف و حکمیت به جامعه ملل ارجاع داده شد. پس از آنکه درخواست ساکنان جزایر الند برای حق تعیین سرنوشت و پیوستن به سوئد از سوی فنلاند رد شد و این کشور بر حاکمیت خود در این جزایر تأکید کرد، به ابتکار بریتانیا کمیسیونی بی طرف در جامعه ملل برای حل این اختلاف تشکیل شد. رای نهایی جامعه ملل این بود که جزایر الند جزئی از فنلاند بمانند ولی از ساکنان آن در برابر همگون سازی فرهنگی فنلاند محافظت شود. پیش زمینه. الند مجموعه ای از حدود ۶٬۵۰۰ جزیره در دریای بالتیک و در میانهٔ راه سوئد و فنلاند است. ساکنان این جزایر غالباً به زبان سوئدی صحبت می کنند. در ۱۸۰۹ امپراتوری روسیه این جزایر را به همراه فنلاند تصرف کرده بود. در دسامبر ۱۹۱۷ و در گرماگرم انقلاب اکتبر، فنلاند اعلام استقلال کرد، ولی بیشتر ساکنان الند ترجیح می دادند سرزمینشان ضمیمهٔ کشور سوئد شود. دولت فنلاند این جزایر را بخشی از سرزمین خود می دانست، چرا که از زمان تأسیس دوک نشین بزرگ فنلاند در ۱۸۰۹ توسط روس ها الند تحت کنترل فنلاند بود. تا سال ۱۹۲۰، این مناقشه به حدی رسیده بود که خطر جنگ بین دو کشور وجود
داشت. ارجاع به جامعه ملل. به ابتکار دولت بریتانیا، مسئله به جامعه ملل ارجاع شد، ولی دولت فنلاند حکمیت جامعه ملل را نمی پذیرفت و مسئله را امری داخلی می دانست. جامعه برای تصمیم گیری در مورد صلاحیت حکمیت در این مورد هیئتی کوچک تشکیل داد و با چراغ سبز این هیئت، کمیسیونی بی طرف برای حکمیت در مورد جزایر الند ایجاد گشت. رأی نهایی. در ژوئن ۱۹۲۰، رای نهایی جامعه ملل اعلام شد و قرار شد که جزایر الند جزئی از فنلاند بمانند ولی از هویت فرهنگی ساکنان آن در برابر فنلاند محافظت شود و اقداماتی برای غیرنظامی شدن جزیره صورت گیرد. با موافقت سرد سوئد، پروندهٔ جزایر الند به عنوان نخستین معاهدهٔ بین المللی جامعه تکمیل شد.
کتاب احتیاط کنید! پرنده ها پای سفره صبحانه اند اثر حسین تولایی کتاب شایسته تقدیر سی و ششمین جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و یکی از نامزدهای نهایی شعر فجر است. این کتاب در سال ۲۰۱۸ در فهرست کلاغ سفید قرار گرفت. بخشی از کتاب. صبح های خیلی زود وقتی تمام مترسک های جهان در خواب اند دست های تو این گندمزاران کوچک میزبان پرنده های بی تاب اند.
سیلزی علیا (; لهستانی سیلزی: "Gōrny Ślōnsk"; ; ; آلمانی سیلزی: "Oberschläsing"; ) عنوانی است که به بخش جنوب شرقی منطقهٔ تاریخی و جغرافیایی سیلزی گفته می شود که بیشتر آن در لهستان امروزی و بخش کوچکی از آن در جمهوری چک امروزی قرار دارد. این منطقه از قرن نهم بخشی از (به ترتیب) موراویای بزرگ، دوک نشینی بوهم، پادشاهی لهستان، دوباره تاج وتخت بوهمی و امپراتوری مقدس روم، و از ۱۵۲۶ بخشی از امپراتوری هابسبورگ بوده است. در ۱۷۴۲ بخش اعظم این منطقه را پادشاهی پروس تصرف کرد و در ۱۸۷۱ بخشی از امپراتوری آلمان شد. پس از جنگ جهانی دوم این منطقه تحت کنترل جمهوری خلق لهستان، درآمد و از سال ۱۹۹۰ بخشی از لهستان است.
همه پرسی سیلزی علیا یک همه پرسی بود که پیمان ورسای اجرای آن را برای مشخص کردن مرز بین آلمان (جمهوری وایمار) و لهستان (جمهوری دوم لهستان) الزامی کرده بود و در ۲۰ مارس ۱۹۲۱ اجرا شد. منطقهٔ سلزی علیا از لحاظ تاریخی ترکیبی از لهستانی ها و آلمانی ها بود و بنابر آمار پیش از جنگ جهانی اول ۶۰ درصد جمعیت آن را لهستانی ها تشکیل می دادند و مدعی بودند امپراتوری آلمان نسبت به ایشان سیاستی تبعیض آمیز در پیش گرفته است و علیه آلمانی ها دست به سه شورش مسلح و گسترده زدند. در نتیجهٔ این همه پرسی از ۱۵ مه ۱۹۲۲ بخش هایی از منطقهٔ سیلزی علیا بخشی از جمهوری دوم لهستان شد. پس زمینه. متفقین مسئلهٔ سیلزی علیا را پس از آن به «جامعه» ارجاع دادند که خود نتوانستند مناقشات ارضی در این منطقه را حل کنند. پس از جنگ جهانی اول، جمهوری دوم لهستان مدعی حاکمیت بر سیلزی علیا، که پیشتر بخشی از پروس بود شد. در معاهدهٔ ورسای پیشنهادی مبنی بر اجرای همه پرسی سیلزی در علیا گنجانده شده است تا در مورد این امر تصمیم گیری شود که این منطقه بخشی از کدامیک از دو کشور آلمان یا لهستان باشد. اعتراض ها در مورد تبعیض های مقامات آلمانی با ساکنان لهستانی الاصل این منا
طق منجر به شورش های سیلزی اول و دوم (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) شد. برگزاری همه پرسی. در همه پرسی ۲۰ مارس ۱۹۲۱، ۵۹٫۶ درصد (حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر) از آرا برای الصاق به آلمان بود، ولی لهستان مدعی شد که شرایط رای گیری عادلانه نبوده است. این امر به سومین شورش سیلزی در ۱۹۲۱ انجامید. تقسیم سیلزی علیا. در ۱۲ اوت ۱۹۲۱، حل این مسئله به «جامعه» ارجاع شد. شورای اجرایی کمیته ای بری مطالعهٔ وضعیت با حضور نمایندگانی از بلژیک، برزیل، چین، و اسپانیا تشکیل داد. کمیته پیشنهاد کرد که سیلزی علیا بنابر بر خواستهٔ مشخص شدهٔ هر بخش بین دو کشور لهستان و آلمان تقسیم شود و دو کشور تمهیداتی برای ارتباط دو منطقه (از جمله آزادی تجارت کالا بین دو منطقه بسته به همبستگی اقتصادی و صنعتی آن ها) در نظر بگیرند. در نوامبر ۱۹۲۱ کنفرانسی در ژنو تشکیل شد تا قراردادی بین دو کشور منعقد شود. پس از پنج جلسه، قرار بر آن شد که بیشتر مناطق سیلزی علیا به آلمان تخصیص یابد، ولی اغلب منابع معدنی و مقدار زیادی از صنایع منطقه در بخشی قرار داشت که به لهستان تخصیص یافته بود. پیامد. اعلان عمومی این موافقت نامه در مه ۱۹۲۲ موجب خشم مردم آلمان شد، بااین حال هر دو کشور قرار را به تصویب
رساندند و در نتیجهٔ آن صلحی در منطقه ایجاد شد که تا آغاز جنگ جهانی دوم پایدار ماند.
شورش های سیلزی (; ) به مجموعه ای از سه شورش مسلح لهستانی ها در سیلزی علیا بین سال های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱ علیه حکومت آلمان (جمهوری وایمار) گفته می شود. ساکنان سیلزی می خواستند از آلمان جدا شده و به جمهوری دوم لهستان که پس از جنگ جهانی اول تأسیس شده بود بپیوندند. اولین شورش سیلزی. اولین شورش سیلزی در ۱۶–۲۶ اوت ۱۹۱۹ روی داد و در نتیجهٔ آن شورشیان لهستانی از سوی نیروهای آلمان سرکوب شدند. دومین شورش سیلزی. دومین شورش سیلزی در ۱۹–۲۵ اوت ۱۹۲۰ روی داد و در نتیجهٔ آن نیروهای خارجی طرفین را مجبور به پذیرش آتش بس کردند. سومین شورش سیلزی. سومین شورش سیلزی از ۲ مه تا ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۱ روی داد و در نتیجهٔ آن جامعه ملل طرفین را مجبور به پذیرش آتش بس کرد. همه پرسی سیلزی علیا. در نتیجهٔ این همه پرسی از ۱۵ مه ۱۹۲۲ بخشی از منطقهٔ سیلزی علیا بخشی از جمهوری دوم لهستان شد.
بَوری () () یک خیابان و محله در منهتن، نیویورک است. این خیابان که ۱٫۶ کیلومتر طول دارد از شمال به خیابان چهارم شرقی و از جنوب به میدان چتم منتهی می شود.
شهریارنشین آلبانی (آلبانیایی: "Principata e Shqipërisë" یا "Shteti Shqiptar") یک حکومت پادشاهی کوتاه مدت بود که با معاهده لندن (۱۹۱۳) (که به جنگ اول بالکان پایان داد) تأسیس شد و تا زمان حمله به آلبانی در جریان جنگ جهانی اول و اختلافات بر سر استقلال این کشور در کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. تنها فرمانروای این حکومت ویلیام، شهریار آلبانی بود. با اعلام تشکیل جمهوری آلبانی این حکومت منحل شد. تاریخ. آلبانی از حدود سال ۱۴۷۸ تحت سلطه عثمانی بود. قدرت های بزرگ استقلال آلبانی را در معاهده لندن در ماه مه ۱۹۱۳ به رسمیت شناختند و شاهزاده در ۲۱ فوریه ۱۹۱۴ تأسیس شد. قدرت های بزرگ شاهزاده ویلیام را که برادرزاده ملکه بود انتخاب کردند. الیزابت رومانیایی، برای تبدیل شدن به حاکمیت آلبانی تازه استقلال یافته. در ۲۱ فوریه ۱۹۱۴ یک پیشنهاد رسمی توسط ۱۸ نماینده آلبانیایی به نمایندگی از ۱۸ ناحیه آلبانی ارائه شد، پیشنهادی که او پذیرفت. ویلیام در خارج از آلبانی به عنوان شاهزاده نامیده می شد، اما در آلبانی از او به عنوان پادشاه یاد می شد تا از پادشاه مونته نگرو پست تر به نظر نرسد. اولین دولت تحت حاکمیت خاندان وید نوعی «شور
ای خصوصی شاهزادگان» بود به دلیل اعضای آن که نمایندگان اشراف آلبانیایی بودند: شاهزاده تورهان پاشا پرمتی (فرماندار سابق کرت و سفیر امپراتوری عثمانی در سنت پترزبورگ)، عزیز پاشا وریونی، شاهزاده بیب دودا پاشا جومارکاج-میردیتا، شاهزاده آساد پاشا توپتانی، شاهزاده جورج آدامیدی بی فراشری، میهال تورتولی بی کوریتزا و دیگران. شاهزاده ویلیام در ۷ مارس ۱۹۱۴ به همراه خانواده سلطنتی در پایتخت موقت خود در دراج وارد آلبانی شد. قرار بود امنیت آلبانی توسط یک ژاندارمری بین المللی به فرماندهی افسران هلندی تأمین شود. ویلیام در ۳ سپتامبر ۱۹۱۴ آلبانی را به دنبال شورش دهقانان به ابتکار آساد پاشا و بعداً به رهبری هاجی قامیلی، فرمانده نظامی «دولت اسلامی آلبانی مرکزی» به مرکزیت تیرانا ترک کرد. ویلیام هرگز از ادعای خود برای تاج و تخت چشم پوشی نکرد. جنگ جهانی اول. جنگ جهانی اول تمام فعالیت های دولت در آلبانی را قطع کرد و این کشور به تعدادی از دولت های منطقه ای تقسیم شد. هرج و مرج سیاسی آلبانی را پس از شروع جنگ جهانی اول فرا گرفت. شاهزاده ویلیام که توسط شورشیان در دراج محاصره شده بود، در سپتامبر ۱۹۱۴، تنها شش ماه پس از ورود، کشور را ترک کرد
و متعاقباً به ارتش آلمان پیوست و در جبهه شرقی خدمت کرد. مردم آلبانی پس از خروج شاهزاده بر اساس خطوط مذهبی و قبیله ای از هم جدا شدند. مسلمانان خواستار یک شاهزاده مسلمان بودند و به امپراتوری عثمانی به عنوان حافظ امتیازاتی که از آن برخوردار بودند نگاه می کردند، از این رو بسیاری از بیگ ها و رؤسای قبایل هیچ مقام برتر را به رسمیت نمی شناختند. در اواخر اکتبر ۱۹۱۴، نیروهای یونانی در پروتکل جمهوری خودمختار اپیروس شمالی به رسمیت شناخته شده کورفو وارد آلبانی شدند. ایتالیا ولوره را اشغال کرد و صربستان و مونته نگرو بخش هایی از شمال آلبانی را اشغال کردند تا اینکه حمله نیروهای مرکزی ارتش صرب را پراکنده کرد که توسط فرانسوی ها به سالونیک تخلیه شد. سپس نیروهای اتریش-مجارستان و بلغارستان حدود دو سوم کشور را اشغال کردند. بر اساس معاهده محرمانه لندن که در آوریل ۱۹۱۵ امضا شد، قدرت های سه گانه آنتانت به ایتالیا قول دادند که در ازای ورود به جنگ علیه اتریش-مجارستان، شهر ولوره و سرزمین های مجاور و تحت الحمایه ای بر آلبانی را بدست خواهد آورد. به صربستان و مونته نگرو وعده داده شده بود که بخش اعظم شمال آلبانی و یونان بخش اعظم نیمه جنوبی
کشور را دریافت کنند. این معاهده قرار بود یک دولت کوچک آلبانیایی را ترک کند که توسط ایتالیا در روابطش با دیگر قدرت های بزرگ نمایندگی می شد، بنابراین هیچ سیاست خارجی نداشت. در سپتامبر ۱۹۱۸، نیروهای آنتانت خطوط نیروهای مرکزی در شمال سالونیک را شکستند و ظرف چند روز نیروهای اتریش-مجارستان شروع به عقب نشینی از آلبانی کردند. هنگامی که جنگ در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ به پایان رسید، ارتش ایتالیا بیشتر آلبانی را اشغال کرده بود، صربستان بیشتر کوه های شمالی کشور را در اختیار داشت، یونان تکه ای از زمین را در مرزهای آلبانی در سال ۱۹۱۳ اشغال کرد. و نیروهای فرانسوی کورچه و شودر و همچنین سایر مناطق با جمعیت آلبانیایی قابل توجهی مانند کوزوو را اشغال کردند و بخشی از صربستان باقی ماندند. شکل گیری مجدد. سردرگمی سیاسی آلبانی در پی جنگ جهانی اول ادامه یافت. این کشور فاقد یک دولت واحد به رسمیت شناخته شده بود و آلبانیایی ها با توجیهی می ترسیدند که ایتالیا، یوگسلاوی و یونان در خاموش کردن استقلال آلبانی و تجزیه کشور موفق شوند. نیروهای ایتالیایی فعالیت سیاسی آلبانیایی را در مناطقی که اشغال کرده بودند کنترل می کردند. صرب ها که عمدتاً سیاست خارجی
یوگسلاوی را دیکته می کردند، برای تصرف شمال آلبانی تلاش کردند و یونانی ها به دنبال کنترل جنوب آلبانی بودند. هیئتی که توسط مجلس ملی آلبانی پس از جنگ فرستاده شد و در دسامبر ۱۹۱۸ در دراج تشکیل شد، از منافع آلبانی در کنفرانس صلح پاریس دفاع کرد، اما کنفرانس نمایندگی رسمی آلبانی را رد کرد. مجلس ملی که مشتاق حفظ آلبانی بود، ابراز تمایل کرد که حمایت ایتالیایی و حتی یک شاهزاده ایتالیایی را به عنوان حاکم بپذیرد، تا زمانی که به این معنی باشد که آلبانی قلمرو خود را از دست ندهد. نیروهای صرب اقداماتی را در مناطق مرزی پرجمعیت آلبانیایی انجام دادند، در حالی که چریک های آلبانیایی در صربستان و مونته نگرو فعالیت داشتند. در ژانویه ۱۹۲۰، در کنفرانس صلح پاریس، مذاکره کنندگان از فرانسه، بریتانیا و یونان توافق کردند که آلبانی را بین یوگسلاوی، ایتالیا و یونان به عنوان یک مصلحت دیپلماتیک با هدف یافتن راه حل سازش برای درگیری ارضی بین ایتالیا و یوگسلاوی تقسیم کنند. این معامله پشت سر آلبانیایی ها و در غیاب مذاکره کننده ایالات متحده انجام شد. اعضای دومین مجمع ملی آلبانیایی که در لوشنج در ژانویه ۱۹۲۰ برگزار شد، طرح تقسیم را رد کردند و هشدار
دادند که آلبانیایی ها برای دفاع از استقلال و تمامیت ارضی کشورشان سلاح به دست خواهند گرفت. مجلس شورای ملی لوشنج یک نایب السلطنه چهار نفره را برای اداره کشور تعیین کرد. یک پارلمان دو مجلسی نیز ایجاد شد که در آن یک اتاق پایین منتخب، اتاق نمایندگان (با یک نماینده برای هر ۱۲۰۰۰ نفر در آلبانی و یک نماینده برای جامعه آلبانیایی در ایالات متحده)، اعضای رده های خود را به یک مجلس عالی منصوب کرد. در فوریه ۱۹۲۰، دولت به تیرانا نقل مکان کرد که پایتخت آلبانی شد. یک ماه بعد، در مارس ۱۹۲۰، رئیس جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون برای جلوگیری از توافق پاریس مداخله کرد. ایالات متحده با به رسمیت شناختن نماینده رسمی آلبانی در واشینگتن بر حمایت خود از استقلال آلبانی تأکید کرد و در ۱۷ دسامبر ۱۹۲۰، جامعه ملل با پذیرفتن آن به عنوان عضوی کامل، حاکمیت آلبانی را به رسمیت شناخت. مرزهای این کشور اما ناآرام ماند. دولت جدید آلبانی برای پایان دادن به اشغال این کشور توسط ایتالیا و دهقانان تشویق به آزار و اذیت نیروهای ایتالیایی بود. در سپتامبر ۱۹۲۰، پس از نبرد ولوره، که در آن ولوره تحت اشغال ایتالیا توسط نیروهای آلبانی محاصره شد، رم از ادعای خود
در مورد آلبانی بر اساس پیمان لندن صرف نظر کرد و نیروهای خود را از تمام آلبانی به جز جزیره سازان در دهانه خلیج ولوره خارج کرد.
ویلیام، شهریار آلبانی (; – ) سیاستمدار، و سرباز اهل آلمان بود که مدتی کوتاه از ۷ مارس تا ۳ سپتامبر ۱۹۱۴ با نام ویدی اول بر شهریارنشین آلبانی حکمرانی کرد، با این حال حکومت او رسماً تا ۳۱ ژانویه ۱۹۲۵ و تشکیل جمهوری آلبانی ادامه یافت. وی که در سپامبر ۱۹۱۴ آلبانی را به مقصد ونیز ترک کرده بود خروج خود را موقتی اعلام کرده اما پس از مدتی به ارتش آلمان پیوسته و همواره مدعی تاج و تخت بوده، سرانجام ویلیام در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵ در شهر پردال، پادشاهی رومانی درگذشت و در بخارست به خاک سپرده شد. ویلیام همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
برنامهٔ وب پیشرو (PWA) برنامهٔ کاربردی وب که مانند صفحات وب یا وب سایت ها بارگذاری می شود؛ اما می تواند از قابلیت های کاربر مانند کار آفلاین، آگاه سازی و دسترسی به سخت افزار دستگاه به طور سنتی برای برنامه های بومی استفاده کند. PWAها انعطاف پذیری وب را با تجربهٔ یک برنامهٔ بومی ترکیب می کنند. زمینه. از سال ۲۰۰۵ فناوری های توسعهٔ وب توسط ابزار های سمت سرور (PHP و ASP.NET) یا سمت کاربر (ایجکس) و طراحی وب سایت پاسخگو از صفحات وب استاتیک به صفحات وب پویا منتقل شده . با وجود برنامه های مبتنی بر این فناوری در دستگاه های مانند 2007 آیفون تلاش در برنامه های وب را با مقایسه با برنامه های بومی است. برنامه های بومی ارائه یک تجربه کاربری بهتر و بوت سریع تر در مقایسه با نیاز به بارگذاری در مرورگر در زمان اجرا. بسته بندی شده منابع و دسترسی مستقیم به سخت افزار مجاز برنامه های بومی برای انجام بسیار سریع تر به ارائه ویژگی های بیشتر. در اواسط سال 2010 ادامه پیشرفت در اچ تی ام ال۵با سی اس اس CSS و جاوا اسکریپت به طور قابل توجهی بیشتر قادر و استاندارد-سازگار با مرورگرهای وبهمراه با پردازنده های قدرتمند مانند اپل A10 و Snapdragon
820 ساخته شده ترکیبی-نرم افزار یک جایگزین مناسب است. مشخصات. در سال 2015، طراح فرانسیس بریمیان و مهندس گوگل کروم الکس راسل، واژه "برنامه های وب پیشرو " را برای توصیف برنامه هایی که از ویژگی های جدید پشتیبانی شده توسط مرورگرهای مدرن، از جمله کارکنان سرویس و نمایش های وب برنامه ، به کاربران اجازه ارتقاء برنامه های وب به برنامه های وب پیشرفته در سیستم عامل اصلی خود (OS). به گفته گوگل توسعه دهندگان، این ویژگی ها عبارتند از:
گریگور واهرامیان گاسپاربگ (؛ ۱۹۰۰ – ۱۹۶۳) نقاش ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی نامه. گریگور واهرامیان در نخجوان قدیم به دنیا آمد. در شهر تفلیس، گرجستان تعلیمات مقدماتی هنر را کسب نمود و در سال ۱۹۲۳ (۱۳۰۲) با رتبهٔ اول فارغ التحصیل گردید. برای تکمیل هنر به مسکو رفت و در آکادمی هنر نقاشی و مجسمه سازی تحت تعلیمات استاد گرتوفسکی قرار گرفته در سال ۱۹۲۹ (۱۳۰۸) آکادمی را به پایان رساند. واهرامیان اولین نمایشگاهش را در مسکو در سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹) برگزار کرد که توجه بسیاری از منتقدان را جلب نمود و در نتیجه تعدادی از آثارش توسط موزه های مسکو خریداری شده و به چاپ رسیدند. آثار وی را مارتیروس ساریان نقاش به نام ارمنی ستایش کرده است. در سال ۱۹۳۸ (۱۳۱۷) به ایران آمد و شروع به آموزش هنرمندان جوان نمود در سال ۱۹۵۰ (۱۳۲۹) نمایشگاهی از آثار او و هنرجویانی که در مکتب وی هنر آموخته بودند در تهران برگزار گردید که بسیار مورد توجه قرار گرفت و پس از آن نیز این آثار در تبریز و آبادان به نمایش گذاشته شدند و مورد اقبال بسیاری قرار گرفتند. با شروع فعالین دولتی برای تشویق هنر در تبریز، از واهرامیان برای تدریس دعوت به عمل آمد که تا آخر عمر در
آنجا مشغول به کار بود. سبک نقاشی های واهرمیان کلاسیک است. طبیعت و پرتره و طبیعت بی جان در آثار وی بسیار جاندار می نمایند و رنگ ها قوی و با قدرت بر روی بوم گذارده شده اند. آناتومی صورت و نگاه های سوژه ها بسیار دقیق و پراحساس هستند. واهرامیان در طول عمر هنری خود برای هر آنچه آفریده مورد تشویق و توجه قرار گرفت.
بحران کورفو () بحرانی دیپلماتیک بین پادشاهی یونان و پادشاهی ایتالیا در سال ۱۹۲۳ بود. این بحران وقتی شروع شد که فرمانده ای ایتالیایی که برای مدیریت کمیسیونی برای حل اختلاف بین آلبانی و یونان به قلمرو یونان سفر کرده بود به همراه کارکنانش کشته شد. در پاسخ بنیتو موسولینی اولتیماتومی سخت گیرانه به یونان داد و زمانی که یونان این اولتیماتوم را تمام و کمال نپذیرفت، موسولینی نیروهایی را برای بمباران و تصرف کورفو اعزام کرد. موسولینی همچنین در جامعه ملل ایستاد و اعلام کرد ایتالیا تنها در صورتی کورفو را ترک می کند که اولتیماتوم و همچنین درخواست غرامت «اشغال کورفو» و حکمیت آن پذیرفته شد. در نهایت جامعهٔ ملل به خواسته های موسولینی تن در داد. واقعهٔ کورفو از اولین مواردی بود که ضعف جامعهٔ ملل در برخورد با قدرت های بزرگ آشکار می شد و باعث افزایش محبوبیت موسولینی در داخل ایتالیا و نمایش از سیاست خارجی فاشیسم در سطح جهان شد. پیش زمینه. مرزهای شهریارنشین آلبانی در جریان کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) در ۱۹۱۹ تعیین نشده بودند و مسئله بر عهدهٔ جامعه گذاشته شده بود. تا ۱۹۲۱ این مسئله هنوز حل نشده بود به وضعیتی آشفته انجامیده بود. ارتش پ
ادشاهی یونان عملیاتی نظامی در جنوب آبانی انجام داد. نیروهای پادشاهی یوگسلاوی (پادشاهی صرب ها، کراوات ها، و اسلوها) هم در شمال آلبانی پس از درگیری با طوایف آلبانیایی وارد معرکه شدند. جامعه ملل کمیته ای از نمایندگان قدرت های مختلف به منطقه اعزام کرد. در نوامبر ۱۹۲۱، جامعه ملل تصمیم گرفت که مرزهای آلبانی باید (به استثنای سه تغییر کوچک به نفع یوگسلاوی) به مرزهای ۱۹۱۳ بازگردانده شوند. یوگسلاوی به این تصمیم اعتراض کرد، ولی نیروهای آن چند هفته بعد منطقه را ترک کردند. ترور تلینی و واکنش ایتالیا و یونان. مرزهای آلبانی در ۲۴ اوت ۱۹۲۳ با ترور ژنرال ایتالیایی انریکو تلینی و چهار نفر از دستیارانش باز موجب درگیری های بین المللی شد. اجلاس سفیران تلینی و دستیارانش را به مرز یونان و آلبانی فرستاده بود تا مرز جدید بین دو کشور را نشانه گذاری کنند. رهبر ایتالیا بنیتو موسولینی از این رویداد به خشم آمد هشدار داد که کمیته ای باید طی پنج روز مسئله را بررسی کند و فارغ از نتیجهٔ پرونده، یونان باید به ایتالیا پنجاه میلیون لیر ایتالیا غرامت بپردازد، چرا که قتل در خاک یونان اتفاق افتاده بود. یونان در پاسخ موسولینی اعلام کرد که تنها در صو