Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیاست روسیه در چارچوب نظام نیمه ریاستی صورت می گیرد. مطابق قانون اساسی روسیه، رئیس جمهور روسیه رئیس دولت است و از یک سیستم چند حزبی با قدرت اجرایی که توسط دولت اعمال می شود، به ریاست نخست وزیر است که با تصویب پارلمان توسط رئیس جمهور منصوب می شود. قدرت مقننه در دو مجلس مجمع فدرال فدرال روسیه واگذار شده است. قانون اساسی. &lt;bdi&gt;قانون اساسی روسیه&lt;/bdi&gt; مهمترین سند حقوقی در فدراسیون روسیه است. این قانون در همه پرسی روز ۱۲ دسامبر ۱۹۹۳ جایگزین قانون اساسی جمهوری فدراتیو شوروی سوسیالیستی شد که در ۱۲ آوریل ۱۹۷۸ میلادی به تصویب رسیده بود. در این همه پرسی ۵۸٬۱۸۷٬۷۵۵ نفر شرکت کرده و ۳۲٬۹۳۷٬۳۰ (بیش از ۵۸ درصد) نفر به آن رأی موافق دادند. در این قانون اختیارات گسترده ای به رئیس جمهور اعطا شده که این امر با سنت تاریخی تمرکز قدرت سیاسی در این کشور هماهنگ و متناسب است. انتخابات. انتخابات در روسیه مردم روسیه در سطح فدرال، رئیس جمهور را به عنوان رئیس کشور و اعضای مجلس قانون گذاری را انتخاب می کنند. این مجلس یکی از دو مجلس فدرال به شمار می رود. رئیس جمهور را می توان در نهایت به مدت دو دورهٔ شش ساله انتخاب کرد. این مدت
از ۲۰۰۸ به این سو از چهار سال به شش سال افزایش یافت. مجلس فدرال دارای دو مجلس است: مجلس دوما که ۴۵۰ عضو دارد و هر کدام به مدت پنج سال به صورت نمایندگی تناسبی انتخاب می شوند و شورای فدراسیون روسیه که مستقیماً توسط مردم انتخاب نمی شوند بلکه هر کدام از ۸۵ واحد فدرال این کشور ۲ نماینده به این شورا می فرستند تا در نهایت ۱۷۰ عضو در آن وجود داشته باشد. از سال ۱۹۹۰ شش انتخابات برای ریاست جمهوری و هفت انتخابات برای پارلمان برگزار شده است. دولت. دولت روسیه بالاترین قدرت اجرایی در فدراسیون روسیه است. اعضای دولت روسیه شامل نخست وزیر، معاون نخست وزیر و وزرای دولت فدرال می باشند. بر اساس اصلاحیه سال ۱۹۹۱ قانون اساسی ۱۹۷۸ روسیه رئیس جمهور روسیه، رئیس شورای اجرایی این کشور بود و شورای وزیران را رهبری می کرد. طبق قانون اساسی فعلی روسیه، در حال حاضر رئیس جمهور از اعضای دولت روسیه نمی باشد و از قدرت اجرایی برخوردار نیست. اما رئیس جمهور، نخست وزیر روسیه را تعیین می کند، که به عنوان بالاترین منصب اجرایی این کشور فعالیت می کند. نخست وزیر روسیه. نخست وزیر روسیه رسماً دومین فرد قدرتمند در ساختار سیاسی روسیه است که طبق ماده ۲۴ قانون
اساسی فدرال ریاست دولت روسیه را به عهده دارد. با توجه به نقش مرکزی رئیس جمهور در ساختار سیاسی روسیه فعالیت های قوه مجریه (از جمله نخست وزیر) به میزان قابل توجهی تحت تأثیر وی قرار دارد. سیاست خارجی. روابط خارجی روسیه سیاست دولت روسیه در روابط خارجی تعامل با دیگر کشورها و سایر مردمان ملل دیگر می باشد. این سرفصل سیاست خارجی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از سال ۱۹۹۱ می باشد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، سیاست خارجی روسیه به دنبال روابط نزدیک تر با ایالات متحده آمریکا و جهان غرب بوده است. ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین رئیس جمهور فعلی این کشور یکبار از ژانویه ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ و مجدداً از سال ۲۰۱۲ ریاست جمهوری را بعهده گرفته است. او در امور بین الملل، بیانیه های عمومی را در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی به طور چشمگیری افزایش داد. همچنین در فوریه ۲۰۰۷، در همایش امنیتی مونیخ در مورد سیاست امنیتی، اوضاع تسلط انحصاری ایالات متحده در روابط جهانی را مورد انتقاد قرار داد و به این مسئله اشاره کرد که ایالات متحده آمریکا فشار بالایی بدون استفاده از نیروی نظامی در روابط بین الملل ایجاد
می کند که در نتیجه هیچ کس احساس امنیت نمی کند زیرا هیچ کس احساس نمی کند که قوانین بین المللی مانند یک دیوار سنگی از آنها محافظت می کند و چنین سیاستی باعث شروع و تحریک یک مسابقه تسلیحاتی می شود. قوه قضایی. &lt;bdi&gt;نظام قضایی روسیه&lt;/bdi&gt; به تمام نهادهای قضایی، در فدراسیون روسیه اشاره دارد. پس از فروپاشی شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، فدراسیون روسیه بزرگ ترین کشوری است که پس از این فروپاشی به وجود آمده است. دو سال بعد و در دسامبر ۱۹۹۳ همه پرسی برگزار شد و یک قانون اساسی جدید به تصویب رسید. دولت محلی و منطقه ای. در دوره ریاست جمهوری بوریس یلتسین، وی ۴۶ معاهده مشترک در زمینه تقسیم قدرت با موضوعات مختلف روسیه امضا کرد که از ۱۵ فوریه ۱۹۹۴ با تاتارستان آغاز شد و در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۸ با مسکو پایان یافت، به آنها استقلال بیشتری داد. به گفته نخست وزیر ویکتور چرنومیردین، دولت قصد داشت توافق های مشترک قدرت با همه ۸۹ موضوع روسیه را امضا کند. پس از انتخاب ولادیمیر پوتین در ۲۶ مارس ۲۰۰۰ و اصلاحات بعدی او از سیستم فدرال، معاهدات تقسیم قدرت شروع به لغو شد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۷، پیمان تقسیم قدرت تاتارستان منقضی شد و این موضوع آخرین موضوع
ی بود که استقلال خود را از دست داد. جدایی طلبی. &lt;bdi&gt;جنگ اول چچن&lt;/bdi&gt; مجموعه درگیری نظامی میان فدراسیون روسیه و جمهوری چچن ایچکریا که از دسامبر ۱۹۹۴ تا اوت ۱۹۹۶ در جریان بود. بعد از درگیری های اولیه سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ و نبرد خونین گروزنی نیروهای فدرال روسی تلاش کردند تا کنترل خود را بر مناطق کوهستانی چچن بیشتر کنند اما با وجود برتری نظامی روس ها از نظر تعداد نیروی انسانی، نیروی هوایی و آتش توپخانه ای، توسط چریک های چچنی مجبور به عقب نشینی شدند. این اقدام باعث تضعیف جدی روحیه نیروهای فدرال شد و نارضایتی عمومی مردم روسیه را در پی داشت به طوری که بوریس یلتسین، رئیس جمهور روسیه، مجبور به اعلام آتش بس شد و در سال ۱۹۹۶ معاهده صلح روسیه-چچن را امضا کرد. عضویت های بین المللی. روسیه در سازمان ها و گروه های زیر حضور فعال دارد: همچنین روسیه در سازمان های زیر عضویت داشته یا از بنیان گذاران آن است: جستارهای وابسته. فهرست رؤسای جمهور فدراسیون روسیه
لی جان شو (م. ۳۰ اوت ۱۹۵۰) سیاستمدار چینی و رئیس کنونی کمیته دائمی کنگره ملی خلق، بدنه رهبری کننده نهاد عالی قانونگذاری چین است. او از اعضای کمیته دائمی پلیتبورو، نهاد عالی تصمیم سازی چین است. لی فعالیت سیاسی خود را در مناطق روستایی استان هبئی که اهل آنجاست شروع کرد و به عنوان دبیر حزب کمونیست شی آن، فرماندار استان هیلونگجیانگ و دبیر حزبی استان گویی ژو پله پله در سلسله مراتب حزبی ترقی کرد. در سال ۲۰۱۲ انتقال یافت و رئیس دفتر کل حزب کمونیست چین شد. در پی ۱۸مین کنگره حزب، لی یکی از مشاورین ارشد شی جین پینگ دبیرکل حزب شد.
آبراهه جنوبگان () پهنه ای از آب است که در حدود ۳۰ مایل دریایی (۵۶ کیلومتر) طول و از ۷ تا ۱۲ مایل دریایی (۱۳ تا ۲۲ کیلومتر) پهنا دارد و گروه جزیره های ژوان ویل را از انتهای شمال شرقی شبه جزیره جنوبگان جدا می کند. این آبراهه توسط هیات اکتشافی سوئدی به رهبری اتو نوردن شولد نامگذاری شد که در سال ۱۹۰۲ به فرماندهی کارل آنتون لارسن اولین کشتی را از آن گذراند. از سال ۲۰۰۵ کشتی های گردشی به این منطقه سفر کرده اند.
کیم جونگ-هون (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کره شمالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ۲۵ آوریل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره شمالی بازی کرده است.
چوئه کوم-چول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کره شمالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد و باشگاه فوتبال ۲۵ آوریل اشاره کرد.
سیاست ترکیه در چارچوب یک نظام ریاستی صورت می گیرد، به موجب آن رئیس جمهور ترکیه، رئیس کشور و نخست وزیر ترکیه، رئیس دولت است که اختیارات اجرایی را برای صدور احکام اجرایی، تعیین قضات و روسای موسسات دولتی دارد. نظام سیاسی ترکیه مبتنی بر تفکیک قدرت است. قدرت اجرایی توسط شورای وزیران اعمال می شود. قدرت مقننه به مجلس ملی کبیر ترکیه واگذار شده است. دستگاه قضایی مستقل از دستگاه اجرایی و قوه مقننه است. قانون اساسی فعلی آن در ۷ نوامبر ۱۹۸۲ پس از همه پرسی قانون اساسی ترکیه به تصویب رسید. اصلاحات اساسی در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۷ در پارلمان به تصویب رسید و در آوریل بعد با تقویت همه جانبه نقش رئیس جمهور، با همه پرسی تصویب شد. امپراتوری عثمانی در جنگ اول جهانی از هم پاشید و مورد تهاجم بریتانیا و متحدانش واقع شد. مصطفی کمال پاشا به دلیل سازماندهی مقاومت ملی علیه دولت خارجی قهرمان ملی ترکیه گردید و توانست جمهوری ترکیه را در سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳) بر پایه اصل جدایی دین از سیاست بنا کند و ملقب به آتاترک شد. وی خط لاتین را برای نوشتن زبان ترکی مرسوم کرد و اقدامات بسیاری را برای صنعتی و غربی شدن ترکیه انجام داد و دوره نوینی را در ترکیه به وجود آو
رد. او نظام جمهوری ترکیه را به صورت یک جمهوری مجلس محور (پارلمانی) تأسیس کرد و با ایجاد مجلس بزرگ میهنی ترکیه، دولت را در برابر مجلس میهنی مسئول ساخت. آتاترک مؤسس و رهبر حزب خلق جمهوری خواه ترکیه بود و به مدت پانزده سال و به صورت مادام العمر ریاست جمهوری ترکیه را بر عهده داشت. قانون اساسی. قانون اساسی ترکیه عالی ترین متن قانونی در کشور ترکیه است. این قانون پس از کودتای ارتش ترکیه در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲ توسط مجلس مؤسسان تدوین و در شورای امنیت ملی تأیید شد و در انتها در همه پرسی به تصویب مردم این کشور رسید. حزب حاکم عدالت و توسعه به همراه حزب حرکت ملی می کوشند تا اصلاحات مورد نظر خود را با محوریت تبدیل نظام پارلمانی به ریاستی در قانون اساسی به همه پرسی بگذارند. این همه پرسی قرار است در میانه های ۲۰۱۷ برگزار شود. مجلس ملی. مجلس ملی کبیر ترکیه مجلس ملی کبیر ترکیه یا مجلس ملت کبیر ترکیه یا به طور خلاصه مجلس، تنها ارگان قانونگذاری ترکیه است. این مجلس در ۲۳ آوریل ۱۹۲۰ در میانه جنگ استقلال ترکیه تأسیس شد. مجلس نقشی بنیادین در تلاشهای مصطفی کمال آتاتورک و همکاران اش برای ایجاد حکومتی از بازمانده های امپراطوری عثمانی پس از
جنگ جهانی اول داشت. هم اکنون جمیل چیچک رئیس این مجلس است. احزاب. حزب عدالت و توسعه. حزب عدالت و توسعه، حزب سیاسی حاکم در ترکیه از سال ۲۰۰۲ تاکنون است. این حزب خود را جزو احزاب راستگرا و میانه معرفی می کند. عدالت و توسعه در انتخابات ۲۰۱۱ با کسب بیش از ۴۹ درصد آراء ۳۱۱ کرسی از مجموع ۵۵۰ کرسی پارلمان ترکیه را به دست آورد. رهبر فعلی حزب بن علی ییلدریم و رهبر سابق آن احمد داووداوغلو نخست وزیر سابق این کشور است. عدالت و توسعه از هنگام تأسیس خود را به عنوان یک حزب طرفدار غرب و طرفدار آمریکا در فضای سیاسی ترکیه مطرح کرده که از اقتصاد بازار آزاد لیبرالی و عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا حمایت می کند. بدنه اجتماعی این حزب طیف وسیعی از گرایش های راست گرا شامل اسلام گراها، اصلاح طلبان اسلام گرا، محافظه کاران، ملی گراها، راست های میانه و طرفداران تجارت را در بر می گیرد. مؤسسین و اعضای ارشد کنونی این حزب از شاگردان نجم الدین اربکان، رهبر حزب های اسلامگرای رفاه، فضیلت و سعادت بودند که در سال ۲۰۰۱ از آن منشعب شده ولی همچنان عنوان اسلامگرایی را به دنبال خود می کشند. درگیری نظامی در سیاست. دولت پنهان در ترکیه. اصطلاحی است که معم
ولاً به عنوان یک اتهام مطرح می شود و منظور از آن گروهی از ائتلاف های پرنفوذ ضد دموکراتیک در درون نظام سیاسی ترکیه است که از عناصر رده بالای سرویس های امنیتی داخلی و خارجی از قبیل ارتش ترکیه، سازمان های امنیتی، قوهٔ قضائیه و مافیا تشکیل شده است. مفهوم دولت پنهان بسیار به مفهوم «دولت درون دولت» شباهت دارد. کسانی که به مجود دولت پنهان معتقدند، دستور کار سیاسی آن را سرسپردگی افراطی به ناسیونالیسم، مدیریت باندی و منافع دولتی می دانند. به صورت تاریخی خشونت و سایر ابزارهای فشار به روس مخفیانه برای به دست گرفتن نخبگان سیاسی و اقتصادی به کار گرفته شده اند تا از تلاقی منافع مشخص در یک چارچوب ظاهراً دموکراتیک از منظر سیاسی اطمینان حاصل شود. سلیمان دمیرل رئیس جمهوری سابق می گفت که ظاهر و رفتار نخبگان (عمدتاً نظامی) تشکیل دهندهٔ دولت پنهان که برای تقویت ناسیونالیسم کار می کنند به وسیلهٔ باورهای ریشه دار مربوط به زمان سقوط امپراتوری عثمانی شکل گرفته که بر اساس آن «کشور همیشه در وضعیتی مرزی قرار دارد». کودتای ۲۷ مه ترکیه. در ۲۷ ماه مه سال ۱۹۶۰ نیروهای مسلح ترکیه، دولت منتخب این کشور را برکنار کرده و کودتا کردند. کودتا به وس
یله افسران عمدتاً میان رتبه انجام شد. آن هم پس از آن که تنش بین حزب حاکم دموکرات و حزب جمهوری خلق که در جبهه مخالف قرار داشت، بالا گرفت. رهبر کودتا، ژنرال جمال گورسل بود. به دنبال این کودتای نظامی در کشور، بیش از ۶۰۰ نفر از وزیران و مقامات دولتی محاکمه شدند. در پایان محاکمه ها، با وجود درخواست فرجام رهبرانی همچون جان اف کندی، رئیس جمهور وقت آمریکا، ملکه الیزابت دوم بریتانیا و شارل دوگل، رئیس جمهور آن زمان فرانسه، ۱۵ نفر از متهمان به جرم جنایت علیه قانون اساسی با مجازات مرگ روبرو شدند. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۲، فاتن رشدی زورلو، وزیر خارجه وقت و حسن پل آتکان، وزیر دارایی وقت در جزیره ایمرالی که در جنوب این منطقه قرار دارد، به دار آویخته شدند.
سیاست در سوریه بعثی در چارچوب یک نظام نیمه ریاستی با نظام چندحزبی صورت می گرفت. خانواده رئیس جمهور بشار اسد و حزب بعث سوریه، پس از کودتای ۱۹۶۶ در نیروهای این کشور تا زمان سقوط رژیم اسد، باقی ماندند. سوریه در سال ۱۴۵۷، با فتح مصر توسط ناپلئون بناپارت به اشغال فرانسه درآمد. با استقلال نسبی مصر، سوریه نیز دوباره به عثمانی واگذار گردید. آزار مسیحیان و سرکوبی شورش های آنان در این شهر، راه مداخله بیش از پیش دولتهای اروپایی را به این کشور باز کرد. سرانجام در سال ۱۸۶۰ میلادی، فرانسه به عنوان کمک به سلطان عثمانی در اداره سوریه، نیروهای نظامی خود را در بیروت (که آن زمان جزو سوریه بود) پیاده کرد. با ورود دولت عثمانی به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ م، ملی گرایان عرب، زمینه را برای اجرای اهداف استقلال طلبانه خود مساعد دیده و شروع به فعالیت کردند. در همین زمان ها نیز زمینه برای ایجاد یک دولت یهودی در اسرائیل کنونی آغاز شده بود. در پایان جنگ جهانی اول و شکست عثمانی، امیر فیصل بن حسین (که بعدها پادشاه عراق شد) از سوی کنگره مردم سوریه که نخستین مجلس سوریه کنونی بود، انتخاب شد. فیصل در ۱۹۲۰ پادشاهی عربی سوری با پادشاهی فصیل اول ا
علام شد. اما متفقین این پادشاهی را به رسمیت نشناختند و در سال ۱۹۲۰، نیروهای فرانسه پس از نبرد میسلون، این کشور را به تصرف خود درآوردند و سوریه و لبنان با رأی جامعه ملل، تحت قیمومیت فرانسه قرار گرفتند. در سال ۱۹۲۶ لبنان از سوریه تجزیه و کشوری جداگانه شد. پس از مذاکرات طولانی در سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۲ توافق هایی برای تأسیس سوریه خودمختار به عمل آمد. با سقوط فرانسه به دست آلمان در جنگ جهانی دوم سوریه تحت قیمومیت دولت فرانسه آزاد یا ویشی درآمد. در سال ۱۹۴۱م نیروهای انگلیس و فرانسه آزاد، سوریه را اشغال کردند. در همین سال سوریه استقلال خود را اعلام کرد و ژنرال کاترو، فرمانده نیروهای فرانسه آزاد استقلال و سپس تأسیس جمهوری سوریه را در شانزدهم سپتامبر ۱۹۴۱م اعلام کرد و تاج الدین الحسنی رئیس جمهور شد. با این وجود استقلال سوریه تا سال ۱۹۴۴ عملاً محقق نشد. در سال ۱۹۶۷ پس از جنگ با اسرائیل، قسمتی از خاک سوریه - از جمله ارتفاعات جولان و بخشی از قنیطره - به تصرف اسرائیل درآمد. سرانجام در سال ۱۹۷۰ ارتشبد حافظ اسد با کودتایی قدرت را به دست گرفت و به ریاست جمهوری انتخاب شد. در سال ۱۹۷۳م سوریه دوباره در جنگ اعراب و اسرائیل شرکت کر
د و خسارات زیادی بر اسرائیل وارد آورد. در سال ۱۹۸۲ سوریه به دنبال هجوم صهیونیستها به جنوب آن تا حدی درگیر نبرد لبنان بود. در حال حاضر (۲۰۱۹ میلادی) ریاست جمهوری بر عهده بشار اسد فرزند حافظ اسد است. فرزند دیگر وی ملقب به (اباباسل) که همه مقدمات برای جانشینی او به قدرت آماده بود در یک سانحه کشته شد. قانون اساسی. قانون اساسی سوریه در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۲م صادر شد که پنجمین قانون اساسی دائم کشور سوریه از تاریخ تشکیل این کشور به مفهومی کنونی، از تاریخ ۱۹۲۰م است. تدوین این قانون اساسی به دست کمیته ای که بشار اسد مکلفش کرده بود آماده شد و پس از همه پرسی که در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۱۲م انجام شد به تصویب رسید. مخالفین دولت مرکزی سوریه از مردم در خلال جنگ داخلی سوریه که از مارس ۲۰۱۱ شروع شده بود خواستند که شرکت در این همه پرسی را تحریم کنند. این قانون اساسی جدید برای فرونشاندن خیزش مردم سوریه اجرایی شد. قانون اساسی پیشین در زمان حکومت حافظ اسد در تاریخ مارس ۱۹۷۳م به نحوه مشابهی تصویب شد، چنانچه کمیته ای ایجاد شد و سپس قانون اساسی به همه پرسی گذاشته شد و نهایتاً تصویب شد، اما دو قانون اساسی پیشین از این که در سال های ۱۹۵۰ و ۱
۹۲۸ میلادی، توسط مجلس مؤسسان ایجاد شد به شیوهٔ دموکراسی بود. مجلس. مجلس خلق سوریه، هیأتی است که قوه قانون گذاری سوریه را از ۱۹۷۱ تا ۲۰۲۴ به دست داشت. احزاب. حزب بعث. حزب بعث سوریه در سال ۱۹۴۷ به رهبری میشل عفلق، صلاح الدین البیطار و زکی ارسوزی در سوریه تأسیس شد. این حزب که خواهان رنسانس و رستاخیز و اتحاد جهان عرب در قالب یک کشور بود، شاخه هایی را در کشورهای مختلف تأسیس کرد که شاخه عراق و شاخه سوریه به مهم ترین و قدرتمندترین آن ها تبدیل شدند. حزب بعث در سال ۱۹۶۳ در سوریه به قدرت رسید اما اختلافات داخلی بین اعضا باعث شد تا در سال ۱۹۶۶ گروهی از این اعضا که در شاخه منطقه ای سوریه متمرکز شده بودند علیه حکومت سوریه و شاخه ملی (فراکشوری) حزب بعث کودتا کرده و حکومت را به دست گیرند. از این زمان اختلاف بین شاخه سوریه و شاخه عراق حزب نیز اوج گرفت و دو سال بعد شاخه عراقی حزب هم به ایجاد سازمان مستقلی با نام حزب بعث اقدام کرد که رقابت و دشمنی سختی با شاخه سوریه ای داشت. بعثیسم. بعثیسم، به ایدئولوژی حزب بعث گفته می شود که مشوق ایجاد کشور واحد عربی است. به طور خلاصه بعثیسم بر روی دو آرمان سوسیالیسم و ناسیونالیسم عربی تکیه د
ارد. گفتمان بعثیسم از پس بحرانی عمیق در جهان عرب پدید آمد که «چندپارگی اعراب»، «تسلط امپریالیسم اروپایی» و «فشار استبداد داخلی» سه ضلع این بحران را تشکیل می دادند. در چنین شرایطی منطقی به نظر می رسید که حزب بعث گفتمان خود را پیرامون سه دال اساسی «وحدت، آزادی، سوسیالیسم» (الوحده، الحریه، الاشتراکیه) مفصل بندی کند. پس از انشقاق در حزب بعث، بعثیسم عراقی و سوری از هم فاصله گرفتند و پس از سرنگونی رژیم صدام و آشفتگی اوضاع سوریه حزب بعث در ضعیفترین موضع خود در دهه های اخیر قرار دارد. با سرنگونی صدام بعثی های عراقی با گروهای تندرو و سلفی داخل عراق همپیمان شدند. اسناد بدست آمده از داعش نشان می دهد مغز متفکر و اجرایی تصرف موصل، تکریت و دیگر شهرها افسرهای پیشین ارتش بعثی عراق هستند. روابط خارجی. روابط ایران و سوریه بعثی. ایران و سوریه از سال های دور خصوصاً از زمان ریاست جمهوری حافظ اسد، پدر بشار اسد، روابط بسیار خوبی داشته اند. در جنگ ایران و عراق سوریه تنها کشور عربی و در عین حال تنها کشوری پس از کره شمالی بود که از ایران حمایت و پشتیبانی کرد. ایران نیز در جنگ داخلی سوریه علیه اپوزیسیون سوریه، کمک های بسیاری را به دولت
وقت کرد. کمک های ایران به سوریه بعثی. ایران معمولاً به صورت نظامی، اقتصادی و حتی راهبردی به سوریه کمک کرده است؛ برای مثال گزارشی در سال ۲۰۱۵ مبنی بر پرداخت ۴٫۲ میلیارد دلاری ایران به سوریه جهت کمک به این کشور منتشر شده است. نقض گسترده حقوق مردم سوریه. برخی کارشناسان و رسانه های مخالف معتقدند که جمهوری اسلامی ایران به دلیل پشتیبانی از دولت بشار اسد برای سرکوب اعتراضات ۲۰۱۱ سوریه سبب آغاز جنگ داخلی سوریه که نتیجه آن آوارگی بیش از ۴ میلیون نفر و کشتار بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ تن شده است. تروریسم. وزات امور خارجه ایالات متحده آمریکا در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷ گزارش سالانه خود دربارهٔ تروریسم در سال ۲۰۱۶ را در ۷ فصل منتشر کرد که در آن ضمن پرداختن به موضوع تروریسم توسط حکومت ایران گزارش کرده است که ایران همچنان در راس کشورهای حامی تروریسم است. در این گزارش سوریه نیز به عنوان کشور حامی تروریسم معرفی شده است. جنگ داخلی سوریه. در سال ۲۰۱۱ با بالا گرفتن جنبش بهار عربی، تظاهرات هایی نیز در شهرهای مختلف سوریه نظیر حمات، جبله، دمشق، لاذقیه، درعا و حمص به وقوع پیوست که با سرکوب شدید نیروهای رژیم سوریه مواجه شد. تظاهرات های پراکنده ای در شهره
ای دیگر سوریه نیز به وقوع پیوست که در سه شهر حمص، درعا و حماه شدیدتر بود. بشار اسد در ابتدا در مورد این اعتراضات در رسانه های سوریه نظری نمی داد. اما پس از آن که سرکوب ها مرگبار توسط ارتش بالا گرفت و هم چنین در برخی شهرها بخصوص در شهر حمص قیام مسلحانه توسط ارتش آزاد سوریه علیه حکومت وی رخ داد، به مصاحبه با رسانه های دولتی سوریه پرداخت و بدون اشاره به کشتار مردم توسط ارتش؛ اسرائیل را عامل این اعتراضات در سوریه دانست، او اعلام کرد که با اقتدار در برابر این توطئه ها می ایستد. اتحادیه عرب پس از آغاز جنگ داخلی سوریه و کشته شدن هزاران معترض سوری توسط دولت بشار اسد، عضویت سوریه در اتحادیه عرب به حالت تعلیق درآورد.
امیرحسین کبیری (زادهٔ ۸ بهمن ۱۳۶۵ – درگذشتهٔ ۲۸ آبان ۱۳۹۸ در کرج) یکی از کشته شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. امیرحسین کبیری در ۸ بهمن سال ۱۳۶۵ متولد شد. او فارغ التحصیل رشتهٔ مترجمی زبان از دانشکدهٔ زبان های خارجی دانشگاه آزاد کرج بود و یک فروشگاه عطر و ادکلن داشت. وی کفالت یک دختربچهٔ فال فروش را نیز بر عهده داشت. کشته شدن. ظهر روز شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، امیرحسین کبیری در حالی که به سمت مدرسهٔ خواهرزاده اش می رفت تا او را به خانه ببرد، در ۴۵ متری گلشهر کرج از پشت مورد اصابت گلوله قرار گرفت. گلوله از پشت، به گردن و ستون فقراتش اصابت کرد و با قطع مسیر تنفس، دچار ایست قلبی شد. به گفتهٔ خواهر امیرحسین و به نقل از شاهدان عینی، گلوله از مقر پلیس راهور ناجا شلیک شده بود. او را ابتدا به بیمارستان کوثر منتقل کردند. در آن جا قلب او احیا می شود اما به دلیل این که قادر به خدمات نبودند، وی را به بیمارستان البرز انتقال می دهند. در بیمارستان البرز نیز به سبب ایست قلبی، ۲ بار عملیات احیا انجام می شود. او در نهایت در روز ۲۸ آبان ۱۳۹۸ درگذشت. روز چهارشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۸ پیکر امیرحسین کبیری به خانواده تحویل داده شد. کامل
یا کبیری (خواهر امیرحسین) گفت: «تعهد کتبی از پدرم گرفتند که اعلامیه فوت منتشر نکنیم، مراسم ختم در مسجد نگیریم و هرکسی پرسید، بگوییم در تصادف اتومبیل فوت کرده است. ما نه اجازه انتشار اعلامیه ترحیم داشتیم و نه گرفتن مراسم ختم در مسجد. باید خیلی در خفا برادرمان را به خاک می سپردیم و در خانه خودمان برایش مجلس ترحیم می گرفتیم.»
سر ویلیام جانسون، بارونت اول حدود سال ۱۷۱۵ در کانتی هیل به دنیا آمد. او یک افسر ایرلندی در امپراتوری بریتانیا بود. هنگامی که جوان بود برای سرکشی به املاک خریداری شدهٔ عمویش، پیتر وارن، در میان سرزمین های قبیلهٔ موهاوک یکی از شش قبیلهٔ اتحادیهٔ ایروکوا، به بخش نیویورک رفت. جانسون زبان موهاوک ها و رسوم اهالی ایروکوا را فراگرفت و به عنوان یکی از مأموران بریتانیا در میان ایروکوا منصوب شد. در پی موفقیت هایش در سال ۱۷۵۶ به عنوان سرپرست امور سرخپوستان مستعمره های شمالی ارتقای مقام یافت. جدای از خدمتش در میان قبایل ایروکوا، او توانست با سواستفاده های شخصی از قدرتش، ده ها هزار از زمین های آن ها را نیز برای خود به دست آورد و بسیار ثروتمند شد. او در جنگ میان فرانسه و سرخپوستان فرمانده بود و در نبرد دریاچهٔ جرج در ۱۷۵۵ نقش مهمی داشت. او همچنین در ۱۷۵۹ توانست دژ نیاگارا را از فرانسویان بگیرد و بر شهرتش بیفزاید. او از ۱۷۵۶ تا زمان مرگش در ۱۷۷۴ سرپرست امور سرخپوستان بخش شمالی بود و تلاش کرد تا میان سرخپوستان و مأموران بریتانیا پیوندی ایجاد نماید. در فرهنگ عامه. جانسون در بازی ویدیویی اساسینز کرید ۳ به عنوان یک آنتاگونیست ظا
هر می شود و توسط شخصیت بازی کانور کنوی کشته می شود. او همچنین در بازی ویدیویی سال ۲۰۱۴ در ظاهر می شود.
وِسنا وولوویچ ( ) (۳ ژانویه ۱۹۵۰ ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶) یک مهماندار هواپیمای اهل صربستان بود که در جریان سقوط هواپیما، از ارتفاع سقوط کرد ولی بدون استفاده از چتر نجات، زنده ماند و نامش در رکوردهای جهانی گینس ثبت شده است.
آپارات چی یا پروژکشنیست () که وظیفه هدایت یک فیلم پروژکتور را برعهده دارد. این اصطلاح به طور عمومی به معنای فردی است که توان کار با پروژکتور را دارد، اما به طور خاص آپاراتچی یک کارمند رسمی سالن سینما است. آپاراتچی ها می بایست نه تنها آشنایی با پروژکتور از نظر تکنیکی داشته باشند، بلکه باید با مفاهیم اولیه فیلم آشنایی داشته و توان نگهداری و تعمیر را نیز داشته باشد. با توجه به دیجیتالشدن فیلم ها این شغل در معرض انقراض است. ابزار کار آپارات چی ها در طول زمان تغییر کرده است. با تغییر از آنالوگ به دیجیتال، ابزار از نوارهای فیلم و پروژکتورهای عادی به هارد دیسک، کامپیوتر و پروژکتورهای دیجیتال تغییر یافته است. در فرهنگ عامه. فیلم ها و مستندهای متعددی با محوریت آپاراتچی ها ساخته شده است، که شاخص ترین آن ها "سینما پارادیزو" می باشد. از موارد مطرح دیگر می توان به "برخورد در شب" و "حرامزاده های لعنتی" اشاره کرد.
چسبندگی یا انسجام (به انگلیسی: Cohesion) به میزان مرتبط بودن اجزاء درون یک ماژول گفته می شود. هر چه بخش های مختلف داخلی یک ماژول به لحاظ مفهومی ارتباط بیشتری با موضوع اصلی آن داشته باشند، نشان دهنده آن است که میزان چسبندگی اجزاء آن ماژول بالا بوده و لذا از طراحی مناسبی برخوردار است. رعایت میزان چسبندگی ماژول ها به توازن فشار و توزیع بار عملیاتی در سطح سیستم های بزرگ به ویژه سامانه های سازمانی کمک قابل توجهی خواهد نمود. انواع چسبندگی. انواع چسبندگی، به ترتیب از بدترین تا ایده آل ترین آن عبارتند از: تصادفی (Coincidental). قسمت هایی از یک ماژول به طور خودسرانه گروه بندی می شوند. تنها رابطه بین قسمت ها این است که آنها با هم گروه بندی شده اند. این نوع چسبندگی بدترین نوع انسجام در یک ماژول محسوب می شود. منطقی (Logical). قسمت هایی از یک ماژول تنها به لحاظ منطقی گروه بندی می شوند. حتی اگر از نظر طبیعت متفاوت باشند. موقتی (Temporal). قسمت های یک ماژول بر مبنای پردازش گروه بندی شده و قطعات در زمان خاصی در اجرای برنامه پردازش می شوند. رویه ای (Procedural). قطعات یک ماژول به این دلیل گروه بندی می شوند که همیشه از دنباله
خاصی یک اجرای پیروی می کنند. ارتباطی/اطلاع رسانی (Communicational/informational). قطعات یک ماژول به دلیل کار با داده های مشترک، گروه بندی می شوند. دنباله ای (Sequential). قطعات یک ماژول به این دلیل دسته بندی می شوند که خروجی از یک قسمت ورودی به بخش دیگری مانند یک خط مونتاژ است. عملکردی (Functional). قطعات یک ماژول به این دلیل گروه بندی می شوند که همه آنها به یک وظیفه خوب و تعریف شده ماژول کمک می کنند. این نوع چسبندگی بهترین نوع انسجام در یک ماژول محسوب می شود.
جزیره ژوان ویل () بزرگترین جزیره در گروه جزایر ژوان ویل است. جزیر ژوان ویل روبه روی نوک شمال شرقی شبه جزیره جنوبگان واقع شده است و آبراهه جنوبگان این دو را از هم جدا کرده است. جزیره ژوان ویل در جهت شرقی - غربی ۷۴ کیلومتر طول دارد و پهنای آن ۲۲ کیلومتر است. جزیره ژوان ویل حدود سال ۱۸۳۸ توسط یک هیئت اعزامی فرانسوی به فرماندهی سروان ژول دومون دورویل کشف و نقشه برداری شد و او این جزیره را به نام شاهزاده فرانسوا، پرنس ژوان ویل (۱۸۱۸–۱۸۱۸)، پسر سوم لوئی-فیلیپ، دوک اورلئان نام گذاری کرد. آرژانتین، انگلیس و شیلی بر منطقه ای که این جزیره هم جزوی از آن است ادعای مالکیت دارند.
خیار تیزشاخ () نام یک خربزه آفریقایی چندساله با میوه ها و دانه های خوراکی است. این گیاه به رنگ سبز و گل هایش زردرنگ است. میوه آن خوراکی است، اما خوردن آن قبل از رسیدن، احساس سوزشی در دهان فرد ایجاد می کند. خیار تیزشاخ سمی نیست، اما اگر با خون لارو سوسک تیرهای سمی ترکیب شود زهری تولید می کند که می تواند برای ساختن پیکان های زهرآگین استفاده شود.
خارکدوها نام یک سرده از خانواده کدوییان است. گونه ها. این سرده که بومی بیابان نامیب آفریقا است دو گونه شناخته شده دارد به نام های خیار تیزشاخ و خربزه نارا که در این محل گیاهان مهم خوراکی به شمار می آیند. هر دوی این گونه ها خوراکی هستند. با این وجود، از خوردن میوه های نارس به دلیل دارا بودن مواد شیمیایی که گلو و مری را «می سوزاند» باید پرهیز کرد. بوشمن های کالاهاری خیار تیزشاخ را بعد از اینکه دو ساعت در آتش برشته کردند، می خورند. این پخت وپز مواد شیمیایی «سوزان» را بی ضرر می کند. با این که این خمیر برشته شده هنوز کمی تلخ است، به نظر می رسد که بوشمن ها از خوردن آن لذت می برد. آن ها محتویات را می مکند و دانه های فراوان آن را یا تف می کنند یا می جوند.