Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنرمند برنده (به ) یک فیلم سینمایی آمریکایی در سبک فیلم درام و کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۸۷ به کارگردانی و نویسندگی جیمز توباک است. داستان. مردی خوشگذران وقتی عاشق زنی که بدهی سنگینی به مافیا دارد می شود، عشق واقعی خود را پیدا کرده و برای کمک به او تلاش می کند
دیستون (به انگلیسی: Disston) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لین، اورگن واقع شده است.
دیکسی (به انگلیسی: Dixie) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لاسن، کالیفرنیا واقع شده است. دیکسی ۱٬۳۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دیکسی (به انگلیسی: Dixie) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در اورگن واقع شده است. دیکسی ۷۲۵٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دیکسی (به انگلیسی: Dixie) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هریسون، ویرجینیای غربی واقع شده است. دیکسی ۲۹۵٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دابلین (به انگلیسی: Dobbin) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرنت، ویرجینیای غربی واقع شده است.
دو گولی (به انگلیسی: Doe Gully) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مورگان، ویرجینیای غربی واقع شده است.
داگتاون (به انگلیسی: Dogtown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گلن، کالیفرنیا واقع شده است. داگتاون ۱٬۴۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داگتاون (به انگلیسی: Dogtown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مارین، کالیفرنیا واقع شده است. داگتاون ۳۰ نفر جمعیت دارد و ۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داگتاون (به انگلیسی: Dogtown) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماریپوزا، کالیفرنیا واقع شده است. داگتاون ۷۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داگوود ایکرز (به انگلیسی: Dogwood Acres) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اورنج، کارولینای شمالی واقع شده است. داگوود ایکرز ۱۲۸٫۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دونالدسون (به انگلیسی: Donaldson) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مارشال، ایندیانا واقع شده است. دونالدسون ۲۳۸٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دونالدسون (به انگلیسی: Donaldson) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وبستر، ویرجینیای غربی واقع شده است. دونالدسون ۶۶۸٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دونلان (به انگلیسی: Donlan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گیلمر، ویرجینیای غربی واقع شده است. دونلان ۲۴۲٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دانلی (به انگلیسی: Donnelly) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Southeast Fairbanks Census Area واقع شده است. دانلی ۵۴۴٫۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لی کی وو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "استوری آو واین" و "زن باوقار" اشاره کرد.
دارکاس (به انگلیسی: Dorcas) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرنت، ویرجینیای غربی واقع شده است.
گرینا پارک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "استوری آو واین"، "رؤیای فرمانروای بزرگ"، "فراری از چوسان" و "لوسیفر" اشاره نمود.
شاپور جورکش ( – ) شاعر، مترجم، منتقد، پژوهشگر ادبی و نمایشنامه نویس اهل ایران بود. وی زاده شهرستان فسا در استان فارس بود و تا زمان مرگ در شیراز زندگی می کرد. آثار متعددی از وی منتشر شده که "بوطیقای شعر نو" شناخته شده ترین آنهاست. زندگی. او در ۱۰ بهمن ۱۳۲۹ در شهرستان فسا از توابع استان فارس زاده شد. تحصیلات خود را تا کارشناسی ارشد زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه شیراز ادامه داد. مدتی تا سال ۱۳۵۸ در دانشگاه تدریس می کرد. او پس از انقلاب فرهنگی از دانشگاه اخراج شد و به اجبار به تدریس در آموزشگاه های خصوصی پرداخت. ماجرای اتوبوس ارمنستان. وی در ماجرای اتوبوس ارمنستان در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل های زنجیره ای در فهرست چهره های فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط دولت جمهوری اسلامی به قتل برسند. فعالیت هنری. کار او پیش از انقلاب تئاتر بود اما بعد از آن که تئاتر در شیراز با موانعی روبه رو شد، او کار فردی تری را برای بیان و بروز انتخاب کرد، و به سمت شعر رفت. پس از آن، ادبیات عرصه فعالیت شاپور جورکش شده است. سرپرستی کمیته تئاتر دانشگاه شیراز را از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ به عهده داشت. تدریس در کارگاه تئاتر کودک تلویز
یون مرکز شیراز از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۸ از دیگر فعالیت های او بود. فعالیت ادبی. شناخته شده ترین کتاب شاپور جورکش "بوطیقای شعر نو" نام دارد که با رویکردی جدید و تازه شعر و شاعری نیما یوشیج را بررسی می کند. این کتاب توسط انتشارات ققنوس منتشر شده است و از کامل ترین کارها در زمینه شعر نیما یوشیج است. کتاب «زندگی، عشق و مرگ از دیدگاه صادق هدایت» نیز از بهترین کارهای حوزه هدایت پژوهی شناخته شده و در کنار کتاب محمد صنعتی از بهترین آثار این دوره است. این پژوهش در سال ۷۴ توسط نشر آکه به چاپ رسیده است. همین دو کتاب نقد و پژوهش کافی است تا جورکش را به عنوان پژوهشگر و منتقدی راهگشا تثبیت کند. جورکش دو منظومه شعر با نام های "هوش سبز" (انتشارات نوید) و "نام دیگر دوزخ" (انتشارات آگه) به چاپ رساند. "دموکراسی و هنر" و "درآمدی تاریخی بر نظریه های ادبی از افلاطون تا بارت"، "پست مدرنیسم"، و "خفیه نگاری خشونت در سرزمین آدم لتی ها" از آثار این شاعر، منتقد ادبی و مترجم هستند. تأسیس گروه ترجمه شیراز. یکی از مهم ترین فعالیت های ادبی جورکش تأسیس گروه ترجمه شیراز بود. جورکش در گفتگو با کتاب ماه ادبیات و فلسفه دربارهٔ چگونگی تشکیل این گروه م
ی گوید: این گروه در سال ۱۳۷۶ شکل گرفت و اگر لطف حسینعلی نوذری نبود شاید تشکیل این گروه عملی نبود. دکتز نوذری که مسوول بخش پژوهش مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران است ترجمه چند کتاب را به من سفارش دادند و از آنجا به فکر افتادم که از انرژی بالقوه دوستان استفاده کنم. علی معصومی که کار ترجمه را به صورت حرفه ای دنبال می کند ناهید سلامی غلامرضا امامی، مرتضی ترسلی، پرویز صحت، و مهری عبادی در این گروه همکاری دارند. دوستان مترجم دیگری مثل عباس مخبر، عباس زندباف، و مهدی غبرایی نیز که در تهران هستند گروه را یاری داده اند. کار گروه در آغاز با کتاب های تاریخی شکل گرفت. این کتاب ها امکان تشکیل گروه را دادند. اما پس از آن به این نتیجه رسیدیم که ترجمه آثار نقد و نظر ادبی بهترین کاری است که می تواند انجام شود این کارها توسط خود گروه انتخاب می شود. سانسور. جورکش از جمله شاعرانی است که بارها طعم سانسور و حذف را چشیده است. یکی از مهم ترین کتاب های جورکش "خفیه نگاری خشونت در سرزمین آدم لتی ها" است. این کتاب سال ۱۳۸۹ و در فضای خاص آن ایام با استقبال خوبی مواجه شد. اما چهار روز پس از انتشار، بیشتر نسخه های آن از کتابفروشی ها جمع آوری
و خمیر شد. وی در این رابطه می گوید: کتاب "خفیه نگاری خشونت در سرزمین آدم لتی ها" که دربارهٔ جایگاه زن در ادبیات و جنبش های ادبی است در چهار روز اول انتشار فروش خوبی داشت. اما همان سال ۸۹ بعد از چهار روز جمع آوری و خمیر شد. دلیل این موضوع را هیچ وقت نفهمیدیم. شاید حساسیت های خاصی بود که نمی دانیم هنوز هم وجود دارد یا خیر. وی در بهمن ۱۳۹۶ در گفتگو با هفته نامه صدا دربارهٔ این اتفاق می گوید: این اتفاق در دوره ای بود که ما فکر می کردیم دوره ای خاص است. اکنون انتظار می رود در روزگاری که این همه به امر نشر و کتاب خواندن بی عنایتی شده است. به نحوی این فرهنگ و فرهنگ آفرینان را از زیر ضربه فرهنگی در بیاورند. در موردی دیگر جورکش گفته است مجموعه ممیزی وزارت ارشاد شرط صدور مجوز کتابی را حذف نام او از کتاب قرار داده است: کتابی با عنوان "پسامدرنیزم" با همکاری گروه ترجمه شیراز ترجمه کرده ایم که وزارت ارشاد به خاطر اینکه اسم من در گروه ترجمه است این کتاب را توقیف کرده است و از طریق نشر چشمه که ناشر این کتاب است پیغام داده که برای انتشار این کتاب باید اسم جورکش را از گروه ترجمه حذف کنید. وی در گفتگویی دیگر گفت حاضر به بده بس
تان با ارشاد برای گرفتن مجوز نیست: کتاب هایم طبق معمول همچنان اجازه انتشار ندارند… ناشران معتقدند که باید به ارشاد بروم و دربارهٔ مسائلی با مسوولان ارشاد صحبت کنم. اما من دلیلی نمی بینم که برای انتشار کتابم کرامت انسانی را کنار بگذارم. باید کتابم بررسی شود؛ نه خودم. من حاضر به این کار نیستم. چون آن ها انتظارات دیگری علاوه بر موضوع کتاب ها دارند. می دانم برای کسانی که به منظور پیگیری وضعیت انتشار کتاب های شان به ارشاد رفته اند. شرایطی به وجود آورده اند که به نوعی نویسنده را در شرایط بده بستان قرار می دهد؛ نوعی سیاست چماق و هویج. مگر نوشتن چیست که آدم مجبور به این کار شود؟ "بوطیقای شعر نو". جورکش چه در کتاب هایش مثل "بوطیقای شعر نو" و چه در یادداشت ها و گفتگوهایش بخش عمده ای از همت خویش را صرف بازخوانی آرائ نیما کرده است. بهزاد کشمیری پور آرای جورکش دربارهٔ نیما را چنین گزارش می کند: جورکش اعتقاد دارد که «نیما شصت سال پیش متوجه شده بود که شعر کلاسیک ما به بن بست رسیده» و این بن بست برخلاف آنچه بسیاری از پیروانش معتقد بودند پیش از آنکه به ساختار شعر ربط داشته باشد به میدان و زاویهٔ دید شاعر مربوط است … جورکش معت
قد است فرق کار براهنی که بعد از شصت سال همان حرف را به شکل دیگری مطرح می کند با نیما این است که نیما می آید و این تئوری را روی مفصلهای فرهنگی ما سوار می کند. از فرانسه می گیرد ولی روی مفصل های فرهنگی ما پیوندش می دهد… به نظر شاپور جورکش تغییر میدان دیدی که منظور نظر نیما بوده حتی از سوی نزدیکترین پیروانش نیز درک نشد. جورکش در گفتگو با حورانژاد صداقت در هفته نامه کرگدن نیز فرازهایی از نگاه خویش به نیما را چنین ترسیم می کند: -کار نیما صرفاً پیشنهاد یک قالب نبوده، بلکه تغییر دیدگاه یا تغییر زاویه صدا بود. -شعر نیمایی گفتن کار سختی است. چون شاعر باید مثل نمایشنامه نویس پرسونا بیافریند تا هر کدام از شخصیت ها با هنجارهای طبقه و فرهنگ خاص خودش صحبت کند. شعر نیما زاویه صدای تازه و میدان دید تازه است که باید در آن به جای افراد مختلف نشست و با زبان آن ها صحبت کرد و از دید آن ها جهان را دید؛ از دید یک کارگر، روحانی، وکیل و… همان طور که نیما در شعر «افسانه» از دید عاشقی صحبت می کند که با موضوع شعر مواجه شده است. یا مثل «سه تابلوی مریم» میرزاده عشقی که افراد مختلف راجع به یک موضوع حرف می زنند. سرودن چنین شعرهایی واقعاً سخ
ت است. -حتی شاملو هم متوجه نشد نیما چه می گوید. -از معدود کسانی که به دنبال شعر نیمایی رفتند، یکی اخوان ثالث بود که در شعرهایی مثل کتیبه و خوان هشتم توانست نظریات و کار نیما را اجرایی کند. حتی بعدها فروغ و آتشی هم از نیما جدا شدند و همان طور که گفتم، کسی اساساً شعر نیما را دنبال نکرد. حتی در زمینه تئوری هم کسی به اندیشه و نظرات نیما بهایی نداده است. -نیما در این کار (نقد) یک نابغه بود، همچنان که صادق هدایت یک نابغه بود. امروز به اسم هدایت از جمالزاده تقلید می کنند. درست است که هدایت تئوری ننوشته، ولی تمام داستان هایش تم دارد. اصول داستان را فقط هدایت بود که رعایت کرد. -نیمای نظریه پرداز از نیمای شاعر بسیارقدرتمندتر است. چطور می شود گفت نیما نظریه پرداز ضعیفی است؟ نظریه پردازی نیما بسیار منسجم است و حتی می توان نظریه او را به صورت شماتیک روی یک نمودار نشان داد. کسی که بخواهد بدون جهان بینی به نیما نزدیک شود، نمی تواند درکی از او داشته باشد. جدال ادبی. روز ۳۰ آبان ۱۳۸۶ مصاحبه ای با شاپور جورکش توسط روزنامه اعتماد منتشر شد. بنا به نوشته روزنامه اعتماد از آنجا که شاپور جورکش مباحثی تئوریک دربارهٔ شعر دهه هشتاد و
در کنار آن ادبیات گذشته ایران مطرح کرده بود، طرح بعضی از نام ها نیز ناگزیر شده بود. یکی از این نام ها آقای رضا براهنی بود که در مقاله مفصل به شاپور جورکش پاسخ داد. وی در این مصاحبه دربارهٔ تأثیرپذیری باباچاهی از شاملو می گوید: آقای باباچاهی که پوپولیسم احتمالی ادبی خود را مدیون دهه هفتاد می شناسند، می توانند با این گونه چشم بندی هر گونه احتمال تأثیر شاملو بر خود را انکار کنند. همچنان که بنا به موقعیت حق دارند از «عقل» تبری بجویند؛ ولی چون هیچ شائبه یی نسبت به حسن نیت نویسنده کتاب «عقل عذابم می دهد» در کار نیست، شاید من حق داشته باشم نظریه یی با این ولنگاری و بی دقتی را یکی از عوامل بن بست شعر دهه هفتاد تلقی کنم. وی دربارهٔ رضا براهنی می گوید: رضا براهنی به عنوان یکی از نظریه پردازان شعر دهه هفتاد که با ذوق زدگی از یافته های خود هر نظریه غربی را شتاب زده به فرهنگ ایرانی وصله می زد، با عبارت هایی مثل «شعر پسانیمایی» یا «چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم» عملاً گنجینه یی را دفن می کرد که در بسیاری موارد می توانست پشتوانه تئوریک جنبش شعر دهه هفتاد باشد. مقلدان او نیما را خوانده شده فرض می کردند. در حالی که رهروان اند
یشه ورز او برای تحکیم مبانی جنبش نیمه تمام مانده خود هم که شده از بازخوانی نظریه های نیما گریزی ندارند… براهنی در مقام یک شاعر شاید حق داشته باشند در خطابه یی تغییرات صدو هشتاد درجه یی خود را به عنوان حسن کار خود تلقی کنند. اما به عنوان یک نظریه پرداز، دمدمی - مزاجی نمی تواند نشانه تکامل فکری ایشان قلمداد شود. شاعر شاید بتواند به جنون شعری ببالد ولی این جنون اگر در نظریه پردازی با شعور متکامل همراه نباشد جز اسکیزوئید گفتاری چه حاصلی خواهد داشت و کدام نمونه غربی یا شرقی اش را می توانیم به یاد بیاوریم؟ طرح های براهنی متأسفانه خیلی اوقات قربانی شتاب زدگی و ذوق زدگی تازه آموخته های ایشان شده است. در ۲۶ آذر ۱۳۸۶ براهنی پاسخی مفصل بر این مطلب نگاشته و روزنامه "اعتماد" آن را منتشر می کند. براهنی می نویسد: «شاپور جورکش آقای باباچاهی را «ژورنالیست و شاعر معاصر» خوانده است. همه می دانند که آقای باباچاهی شاعر و منتقد ادبی است. این نخستین بار است که کسی او را «ژورنالیست» می خواند. گویندهٔ این حرف با قرار دادن عنوان «ژورنالیست» پیش از عنوان شاعر تلویحاً خواسته است نشان دهد که اگر کسی با نویسنده یا شاعری اختلاف پیدا می کند
، می تواند به او مقامی بدهد که به زعم او دادن آن مقام استخفاف مقام شاعر است. ایشان در واقع به «ژورنالیست» توهین کرده تا به زعم خود آقای باباچاهی را تنزل مقام دهد. با در نظر گرفتن اینکه «ژورنالیست» فی نفسه، و در همه جا، به ویژه در فراز و نشیب حرکت دموکراسی در کشور ما، نقشی حیاتی بازی می کند، نویسنده باید نخست از «ژورنالیست» ها عذر بخواهد که قصد استخفاف آنان را داشته، ثانیاً از آقای باباچاهی عذر بخواهد که هر چه باشد آنچه تاکنون نوشته و چاپ کرده در حوزهٔ شعر و نقد شعر بوده است.» وی دربارهٔ تأثیرپذیری خویش از غرب می گوید: شاپور جورکش خواسته است بگوید که آنچه براهنی در شعر و نقد ادبی در زبان فارسی نوشته، از غرب آمده است. شگفت انگیز است که او برای اثبات حقانیت شعر پیش از شعر اخیر من، متوسل به الیوت و ریچاردز و مسئله «آیرونی» غکذا فی الاصلف شده است، یعنی ایشان متأثر از آدم هایی است که زمانی من از آن ها چیزهایی را نقل کردم- تقریباً نزدیک به نیم قرن پیش. امیدوارم شاپور جورکش پنجاه سال دیگر عمر کند تا از کسانی که من در طول این چند سال گذشته چیزهایی را نقل کرده ام برای اثبات حقانیتش در برابر کسانی که معاصر با فلاسفه و ن
ویسندگان نیم قرن بعد خواهند بود، چیزهایی را نقل کند؛ و تازه مسئله اصلاً و ابداً این نیست. مسئله این است: سعی کنیم موقعیت را معکوس کنیم. مرکز اصلی نظریه پردازی ادبی در جهان نخست فرانسه است و بعد آلمان و پس از این دو دانشگاه های آمریکا. آنچه در شوروی سابق توسط امثال فرمالیست ها و استروکتورالیست ها و میخائیل باختین نوشته شده، اول به فرانسه رفته، بعد به آمریکا راه یافته است. من همه چیز را از این بابت به انگلیسی خوانده ام اما هرگز به آن ها اکتفا نکرده ام. اما خود آمریکا و انگلیس از دید نظریه پردازی به پای فرانسه و آلمان نمی رسند. علتش فلسفهٔ آلمان است و نظریه پردازان فلسفی و ادبی فرانسه. من اعتراف می کنم که متأثر از غرب بوده ام، مثل ادوارد سعید. اما سعید چیزی به عربی ننوشته. من به استثنای یک کتاب، تعدادی مقاله نظری و سیاسی و اجتماعی و مقادیری شعر، همهٔ آثارم را به زبان فارسی نوشته ام. کناره گیری از داوری جایزه شاملو. در ۲ اسفند ۱۳۹۶ روزنامه ایران در یادداشتی به قلم شاپورجورکش از حاشیه های کناره گیری وی از داوری جایزه شعر شاملو در سال ۱۳۹۴ خبرداد. وی در این باره نوشت: در چنین جایزه ای که به خاطر نام آیدا و شاملو می
شود آن را جایزه ملی شعر دانست، چرا از مجموع ۱۵ داور فقط یک داور از شهرستان و ۱۴ نفر از پایتخت اند. دیگر اینکه از همان ابتدا که آقای حافظ موسوی در مورد تشکیل هیئت داوری با من مشورت کرد ترکیب جنسیتی داوران نیز مورد گفتگو بود (که با حضور خانم ها فرشته ساری و پروین سلاجقه کمی متعادل شد) و جواب آقای موسوی این بود که مگر در شهرستان ها هم شاعر زن وجود دارد؟ این نوع ذهنیت خود – برتربینی پایتختی حساب نمی کند که بابا در شهرستان ها لااقل خانم هایی هستند که از طرف کارنامه خودتان جایزه گرفته اند. وی ادامه داده بود: از ابتدا معلوم بود که نظر و اراده دبیر جشنواره و سایه های پشت پرده چیست. محض همین من سعی کردم با استدلال های فنی که تلفنی برای گروه داوری می گفتم و انتظار داشتم دلایل انتخاب نفر اول مستدل باشد؛ اما آقای موسوی با ذهنیت سازی برای گروه داوری جبهه ای شکل داده بود که برایش انتخاب نفر مورد نظر فرض مسلم بود. (...) و این حرف به این معنا نیست که داوران دیگر آن دوره و حتی من که از داوری در آخرین لحظه انصراف دادم آلت دست نشدیم. آلت دست شدیم که هیچ، بلکه در دروغ آشکاری که مدعی شاعری برتر آسیا بود هم ناخودآگاه دست داشتیم چ
را که آن سال جایزه شاملو پلی بود برای میانبر به آسیای امروز. هرچند به نظر من آن دوست شاعرمان با وجود این ادعا مثل همیشه اعتبار انسانی و شاعرانگی خود را داشته و دارد. اما همین حس غبن که با شرکت در داوری آن سال گریبانگیرم شد الآن مرا به عذرخواهی وامی دارد و ناگزیرم می کند ماجرا را بازگو کنم بی آن که دیگر تن به مصلحت جویی و گوش دادن به سخن مصلحت جویانه بزرگان بدهم. پروین سلاجقه از دیگر داوران معترض این جشنواره دربارهٔ استعفای جورکش می گوید: انصراف شاپور جورکش به دلیل ابهاماتی بود که در روند داوری وجود داشت. برای خود من هم تا زمانی که همه ابعاد قضیه روشن نشود، این تصور و این ابهامات که منجر به استعفای جورکش شد، وجود دارد. متأسفانه شواهدی هم که از نخستین دوره داوری وجود داشت و انتخاب نهایی اسامی برگزیدگان این قضیه را تأیید می کند. درگذشت. شاپور جورکش از ۲۷ تیر ۱۴۰۲ به علت مشکلات ریوی در بیمارستانی در شیراز بستری بود و سرانجام در ۶ مرداد ۱۴۰۲ درگذشت.
نو مین وو (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "استوری آو واین"، "یک گل یخ زده" و "پاستا"و "مجموعه کیمیاگر"،"عروسی بزرگ(کره ای)" و دوست دختر من یک گومیهو است اشاره کرد.
بانک تجارت تگزاس شرکت خدمات مالی و بانکداری است، که هم اکنون در ایالت تگزاس در جنوب آمریکا فعالیت می کند. تاریخچه. در۱۴ اکتبر ۱۹۰۱میلادی، زمانی که چوب، پنبه و راه آهن صنایع غالب بود و تئودور روزولت رئیس جمهور بود، کشاورز موفق، TJ ویلیامز، بانک ملی ناکوگوسکی (CNB) را با سرمایه اولیه ۵۰٬۰۰۰ دلار تأسیس کرد. هیئت مدیره اصلی شامل افراد برجسته مانند RS Lovett، رئیس راه آهن جنوب اقیانوس آرام و کاپیتان جیمز بیکر، یکی از وکلای برجسته هوستون مسئول ذخیره دانشگاه بریتیش ایرویز بود. در سال ۱۹۰۲ میلادی، آقای EA Blount کنترل منافع را در CNB خریداری کرد و در سال ۱۹۰۳، بانک به محل فعلی خود نقل مکان کرد. در دوره اولیه، قبل از ایجاد سیستم فدرال رزرو، بانک ملی تجاری تگزاس، نسبت به چاپ اسکناس اقدام کرد. در آوریل ۱۹۸۴میلادی، بانک ملی تجاری، یک پروژه بازسازی ۱٬۶ میلیون دلاری را به منظور بازسازی امکانات مرکز شهرتگزاس پس از وقوع آسیب گسترده آتش سوزی، متعهد شد. در ۱۹۹۱میلادی در طول بحران پس انداز و وام، CNB سپرده های بیمه شده از Superior Savings Bank را دریافت کرد. در اکتبر سال ۱۹۹۵، پیش بینی رشد آینده، بانک نام خود را به بانک تجارت ت
گزاس، (CBTx) تغییر داد. دو خرید در سال ۱۹۹۸، خرید بانک The East Texas و خرید چهار محل شعبه از Surety Bank دو برابر حجم دارایی بانک بود. این بازار بانکی را گسترش داد تا شهرستان های انجلینا، چروکی و هوستون را شامل شود. بانک مرکزی تگزاس پس از شعار رئیس بانک سابق بانک توماس وان بیکر می گوید: «بانک می تواند تنها به عنوان موفقیت های جامعه موفق شود.» بانک تجارت تگزاس به طور صحیح در جهت رسیدن به قرن دوم خود از ارائه روش های موفقیت آمیز بانکداری بر اساس استانداردهای صدق و محتاطانه عمل می کند. در حال حاضر CBTx بیش از ۲۰۰ کارمند در ۱۳ جوامع دارد و هیئت مدیره و افسران بانک شخصاً در جوامعی که در خدمت هستند، درگیر می شوند. بانک تجارت تگزاس تنها بانک محلی در ناگودوچ ها باقی مانده است و افتخار دارد که جامعه را با بیش از یک قرن خدمات، عمیقاً ریشه دار و غنی از سنت فراهم کند.
دورنا (به انگلیسی: Dorena) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لین، اورگن واقع شده است. دورنا ۲۸۱٫۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داس ریوس (به انگلیسی: Dos Rios) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مندوسینو، کالیفرنیا واقع شده است. داس ریوس ۲۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دابل تولگیت (به انگلیسی: Double Tollgate) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، ویرجینیا واقع شده است.
داگلاس (به انگلیسی: Douglas) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان توکر، ویرجینیای غربی واقع شده است.
داگلاس فلت (به انگلیسی: Douglas Flat) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کالاوراس، کالیفرنیا واقع شده است. داگلاس فلت ۵۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داگلاس گروو (به انگلیسی: Douglas Grove) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برکلی، ویرجینیای غربی واقع شده است.
داور (به انگلیسی: Dover) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان شاونی، کانزاس واقع شده است. داور ۱۴۷٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۳۴ نفر جمعیت دارد و ۳۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دو (به انگلیسی: Dow) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کرن، کالیفرنیا واقع شده است. دو ۱۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دو (به انگلیسی: Dow) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ایلینوی واقع شده است.
داونر (به انگلیسی: Downer) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در مینه سوتا واقع شده است. داونر ۲۹۵٫۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دریک (به انگلیسی: Drake) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لاریمر واقع شده است. دریک ۱٬۸۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
درایتون پلینز (به انگلیسی: Drayton Plains) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده است. درایتون پلینز ۲۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
درایتونویل (به انگلیسی: Draytonville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چروکی، کارولینای جنوبی واقع شده است. درایتونویل ۲۵۲٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نیوپورت (به انگلیسی: Newport) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واکالا، فلوریدا واقع شده است.
منطقه کلان شهری بندرکالامازو- (به انگلیسی: Kalamazoo–Portage metropolitan area) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در میشیگان واقع شده است.
درسدن (به انگلیسی: Dresden) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پتیس، میزوری واقع شده است. درسدن ۲۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پسران شگفت انگیز () فیلمی کمدی-درام به کارگردانی کرتیس هنسن و نویسندگی استیو کلاوز است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شده. این فیلم اقتباسی از رمانی به همین نام است.
کیرا هئورهیوْنا موراتووا (؛ – ) بازیگر، فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم نامدار اهل اوکراین بود که به سبب سبک نامتعارف کارگردانی اش شهرت داشت. فیلم های او در دوران اتحاد جماهیر شوروی به شدت سانسور می شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
سوروکا (به لاتین: Soroca) یک منطقهٔ مسکونی در مولداوی است که در استان سوروکا واقع شده است. سوروکا ۱۱٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۱۹۶ نفر جمعیت دارد و ۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای فلامانزی و فرارا خواهرخوانده های سوروکا هستند.
بازی ۶ () فیلمی به کارگردانی مایکل هافمن، محصول ۲۰۰۵ آمریکا با بازی مایکل کیتون است که نخستین بار در ژانویه ۲۰۰۵ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و در ۲۰۰۶ در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
ودیع صبرا (؛ – ) آهنگساز اهل لبنان بود. وی سازنده آهنگ سرود ملی لبنان بود. زندگی نامه. ودیع بن جرجس بن جبور صبرا در شهرک عین الجدیده در جبل لبنان دیده به جهان گشود و در مدرسه پسرانه انگلیسی ها علوم و دروس خود را فراگرفت، وی از مدرسه الانجیلیه (دانشگاه آمریکایی) فارغ التحصیل گردید. وی در دوران نوجوانی و جوانی در بیروت به شدت عاشق هنر و درس موسیقی بود. پژوهش ها. وی در سال ۱۸۹۲ برای تکمیل دروس هنری خودش به پاریس مسافرت کرد. وی در کسنرواتوار فرانسه به مدت هفت سال آموزش دید و تمرین کرد. وی در مدت اقامت و زندگی خودش در پاریس برای برگزاری جشنواره های هنری به ناحیه های دور پاریس و فرانسه سفر می کرد. درآمدی که وی از این سفرها داشت درس و زندگی وی را تأمین می کرد. بعد از هفت سال کلیسای سنت امسیری انجیلی در پاریس وی را به عنوان نوازنده ارگ بخدمت گماشت، وی مدت ۱۰ سال به این کار اشتغال داشت. مدت درس خواندن و تمرین و کار کردن وی در فرانسه شانزده سال طول کشید. وی در سال ۱۹۰۸ میلادی آهنگ سرود ملی عثمانی را ساخت و برای عرضه آن به مجلس نمایندگان عثمانی به استانبول مسافرت کرد و مدت ۱۵ ماه در این شهر اقامت داشت، وی سپس در سال ۱۹۱
۰ به بیروت بازگشت و مؤسسه خانه موسیقی را در لبنان به عنوان اولین مؤسسه موسیقی تأسیس نمود. وی در سال ۱۹۱۸ مجدداً به استانبول مسافرت کرد و حکومت ترکیه وی را به عنوان رئیس مدرسه موسیقی نیروی دریایی به مدت یک سال منصوب نمود، در این مدت وی به پاریس نیز مسافرت نمود. در خلال جنگ جهانی اول وی به شهر سیواس در «اناضول» تبعید شد. وی در خلال جنگ جهانی اول در این شهر اقامت داشت، بعد از جنگ حکومت متوجه خطای خود در رابطه با تبعید وی شد لذا وی را با عزت و احترام و بزرگداشت از تبعید خارج نمود. وی بعد از آن به بیروت برگشت و مدیریت موسیقی نیروهای ارتش لبنان را همزمان با استادی مدرسه موسیقی در دارالمعلمات را بر عهده گرفت. وی وقتی که مشاهده کرد که پیانوی غربی نمی تواند آهنگ ترانه های شرقی را بنوازد در سال ۱۹۱۲ مجدداً به پاریس مسافرت نمود و ضمن یک پژوهش دقیق و تلاشی سخت توانست در نهایت پیانوی شرقی را اختراع کند، وی با مدیر کارخانه بلابل روی ترکیب تارهای موسیقی شرقی روی پیانو به کار و بررسی پرداخت، نتیجه این بررسی فنی و هنری تنظیم تارهای صوتی این ساز روی آهنگ های شرقی بود که باعث نام آور شدن مخترع آن و همین طور اعجاب و تقدیر دستگاه