Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بری بریش (؛ زادهٔ ) فیزیک دان در زمینه فیزیک ذرات و نسبیت پرداز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیک و نشان هنری دراپر شده است. بریش به همراه دو دانشمند دیگر، راینر وایس و کیپ تورن، به دلیل تلاش های خود در زمینه آشکارساز لایگو و مشاهده امواج گرانشی، جایزه نوبل فیزیک سال ۲۰۱۷ را دریافت کردند.
جایزه ادبی قیصر امین پور یک جایزه ادبی غیردولتی است که به منظور معرفی آثار برگزیده شاعران جوان زیر عنوان جایزه کتاب سال به همت دفتر شعر جوان به مناسبت سالروز درگذشت قیصر امین پور (۸ آبان) برگزار می شود. قیصر امین پور، از جمله شاعران سرشناس پس از انقلاب اسلامی ایران است که شروع فعالیتش از حوزه هنری تهران بود. پیشینه. این جایزه توسط محمدرضا عبدالملکیان مدیرعامل سابق دفتر شعر جوان برای اولین بار در آبان ماه سال ۱۳۸۸ راه اندازی شد و به شاعران برگزیده جوان در آن سال اهدا شد و سپس بعد از چند سال وقفه در سال ۱۳۹۶ مجدداً این جایزه توسط دفتر شعر جوان و به مدیریت جدید بیوک ملکی احیا شد. شرایط شرکت در جایزه. «دفتر شعر جوان» هر سال این جایزه را با عنوان «جایزه کتاب سال شعر جوان» معروف به جایزه «قیصر امین پور» به شاعران برگزیده ای اهدا می کند که آثارشان توسط شورای داوری این جایزه تأیید شده باشد و سن آن ها در آن سال نیز کمتر از سی سال باشد و همچنین نوبت اول چاپ اثرشان مربوط به سال برگزاری باشد. دفتر شعر جوان. دفتر شعر جوان از پاییز ۱۳۶۸ فعالیت های خود را با برنامه افتتاحیه نخستین دوره در کتابخانه عمومی پارک شهر آغاز کرد. ق
یصر امین پور، ساعد باقری، فاطمه راکعی، محمّدرضا عبدالملکیان و سیدحسن حسینی از ابتدا به عنوان اعضای هیئت مدیره، مسئولیت اداره امور دفتر شعر جوان را عهده دار بوده اند، در میانه راه محمّدرضا محمدی نیکو به این جمع پیوست. پس از خروج محمدرضا عبدالملکیان از این دفتر، بیوک ملکی و فاطمه سالاروند مسئولان اجرایی فعلی این دفتر هستند و عبدالجبار کاکایی نیز به اعضای هیئت مدیره این دفتر اضافه شده است.
رابرت وات (; – ) منطق ریاضی دان و از بنیانگذاران نظریه مدل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
حلزون بائدونی نام یک گونه از زیرراسته ستون چشم داران است. این گونه توسط پتیت د با سوسایه از گوادالوپ در سال ۱۸۶۸ میلادی کشف و توصیف علمی شده است. حلزون بائدونی در جنگل های بارانی زندگی می کند این حیوان از حلزون های گوشت خوار محسوب می شود.
ژلیکو پروشیچ (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو زاگرب و باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا و ۱ مدال نقره شده است.
بنجامین ویترو (؛ ۱۷ فوریه ۱۹۳۷ – ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۷) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۶۴ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به بازسازی، صحنه های یک ماهیت جنسی و بمب افکن اشاره کرد.
تونی بوت (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به برانیگان و اتاق ال شکل اشاره کرد.
یان تریسکا (; – ) یک هنرپیشه اهل چکسلواکی بود. وی بین سال های ۱۹۵۷ تا ۲۰۱۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ۲۰۱۰، شاگرد توانا، سرخ ها، شجاعت غیرمعمول، مردم علیه لری فلینت، رونین، بچه کاراته کار، قسمت سوم، بلوز مخفی و رگتایم اشاره کرد.
اوجنیو کانفاری (; – ) یک بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوونتوس اشاره کرد.
ویلیام لوئیس (؛ حدود ۱۷۰۸ - ۱۷۸۱)، پزشک و شیمیدان انگلیسی بود. وی به خاطر نوشته هایش در مورد داروسازی و پزشکی و همینطور به خاطر پژوهش هایش در مورد فلزات شناخته شده است. زندگی و کار. ویلیام لوئیس پسر جان (ویلیام؟) لوئیس آبجوساز بود و در ریچموند، لندن به دنیا آمد. او در ۱۷ مارس ۱۷۳۰ در آکسفورد پذیرفته شد.او در سال ۱۷۳۴ لیسانس و در ۱۷۳۷ فوق لیسانس و در ۱۷۴۱ فوق لیسانس و در ۱۷۴۵ دکترای پزشکی اش را دریافت کرد.او در ۱۷۴۶ در خیابان دُور لندن زندگی و طبابت می کرد،اما مدتی بعد به کینگستون آپون تیمز نقل مکان کرد.لوئیس در زمان افتتاح کتابخانه ردکلیف آکسفورد در ۱۷۴۹ سخنرانی کرد.او در ۲۱ ژانویه ۱۷۸۱ درگذشت و در ریچموند به خاک سپرده شد.
پیگمالیون و گالاتئا نام اثر برجسته ای از ژان لئون ژروم، نقاش و تندیس گر مشهور فرانسوی است که در سال ۱۸۹۰ میلادی خلق شد. این اثر اکنون در موزه متروپولیتن نیویورک نگه داری می شود. موضوع نگاره، پیگمالیون یک مفهوم اساطیر یونانی است و به عشق دیوانه وار هنرمند به آثاری که خلق می کند، اشاره دارد.
بنجامین ویلسون ( زاده ۲۱ ژوئن ۱۷۲۱ - درگذشته ۶ ژوئن ۱۷۸۸)،نقاش ، چاپگر و دانشمند انگلیسی بود.
خیمه بزرگ یا حزب فراگیر در سیاست به حزبی گفته می شود که از دیدگاه ها و ایدئولوژی های مختلف و متنوع عضوگیری می کند.
هتل آرمنیا مرییات ایروان () یک هتل پنج ستاره در شهر ایروان، ارمنستان است. این هتل که در سال ۱۹۵۸ در دوران حکومت شوروی با نام هتل آرمنیا تأسیس شده، پس از فروپاشی شوروی این هتل خصوصی سازی شده در سال ۱۹۹۸ بازسازی عمده شده و در سال ۱۹۹۹ با مالکیت گروه هتل های بین المللی ماریوت با نام هتل آرمنیا مرییات ایروان بازگشایی شد.
هتل آنی پلازا () یک هتل چهار ستاره در جمهوری ارمنستان است که در ناحیه کنترون شهر ایروان واقع شده است. این هتل در سال ۱۹۷۰ میلادی با ۱۴ طبقه و ۲۴۰ اتاق تأسیس شده است، نام هتل برگرفته از نام آنی شهر تاریخی ارمنستان است.
تیم ملی بسکتبال ۳ نفره (۳ به ۳) مردان ایران یک تیم بین المللی بسکتبال ۳ نفره مردان است که از طرف ایران در مسابقات بین المللی شرکت می کند. تورنومنت ها. بازی های آسیایی. تیم ملی بسکتبال ۳ نفره مردان ایران در بازی های آسیایی ۲۰۱۸ توانست تیم های ملی مالزی،عراق،قزاقستان و ترکمنستان را در مرحله مقدماتی شکست دهد و به ۱/۴ نهایی رسید.ایران در این مرحله افغانستان را ۲۰ بر ۵ شکست دهد و به نیمه نهایی رسید؛ایران در این مرحله مقابل چین ۲۱ بر ۱۹ نتیجه را واگذار کرد و به دیدار رده بندی راه یافت. در این مرحله ایران توانست ۲۱ بر ۷ تایلند را شکست دهد و به مدال برنز رسید و روی سکوی سوم ایستاد.
تیم ملی بسکتبال ۳ نفره (۳ به ۳) زنان ایران یک تیم بین المللی بسکتبال ۳ نفره زنان است که از طرف ایران در مسابقات بین المللی شرکت می کند.
محمد عفیفی مطر (زاده: ۱۹۳۵- درگذشته: ۲۸ ژوئن ۲۰۱۰) شاعر مصری بود. زندگی و فعالیت ها. محمد عفیفی مطر در ۱۹۳۵ در روستای رامالط العناب در منطقه منوفیای دلتای نیل متولد شد. او ابتدا در منوفه به مدرسه رفت و سپس برای ادامه تحصیل به قاهره رفت و در آنجا به تحصیل در رشته فلسفه در دانشگاه آینه شمس پرداخت. در طول سلطنت انور سادات، مطر مصر را به سمت عراق ترک کرد برای چندین سال در آنجا با وجود مشکلاتی که با حکومت نظامی داشت زندگی کرد. در طول این دوره تبعید، او کار خود را به عنوان یک شاعر حفظ کرد و یک مجله ادبی به نام القامل را منتشر کرد. او همچنین عضو حزب بعث مصر و یکی از شش نفری بود که در آوریل ۱۹۹۱ در رابطه با اتهام شرکت در یک طرح ضد دولتی دستگیر شدند. جوایز و آثار. مطر به عنوان یکی از سخت ترین شاعران عرب مدرن شناخته شده است. وی جوایز متعدد فرهنگی در خاورمیانه از جمله جایزه معتبر الوویس را دریافت کرد. او بیش از دوازده جلد شعر در طی عمر خود منتشر کرده است. درگذشت. عفیفی مطر در قاهره به دلیل بیماری کبد درگذشت.
شب افتتاحیه فیلمی در ژانر درام روان شناسی به نویسندگی و کارگردانی جان کاساوتیس و محصول سال ۱۹۷۷ ایالات متحده آمریکا است. جنا رولندز، بن گازارا، جون بلوندل، پال استوارت، زاهره لمپرت، و کاساوتیس بازیگران فیلم هستند. "شب افتتاحیه" یکی از بهترین فیلم های کاساوتیس، و از شاخص ترین فیلم هایی ست که به تئاتر می پردازد؛ به احساس بازیگر روی صحنه، و دلهرهٔ او هنگام ایفای نقش. قهرمان فیلم با دغدغهٔ تنهایی روبه روست: تنهایی یک انسان، تنهایی یک زن، و تنهایی یک بازیگر روی صحنه. او با کارگردان، بازیگر مقابل، نقش، و در نهایت خودش در کشمکش است و این کشمکش ها به صحنهٔ تئاتر کشیده می شود. داستان. فیلم دربارهٔ زنی (میرتل) است که بازیگر تئاتر و سینماست و در نمایشی به نام «زن دوم» بازی می کند. نقش میرتل را جنا رولندز بازی می کند. او همسر جان کاساوتیس است که او هم در نقش موریس، یکی از بازیگران تئاتر، در کنار کارگردانی فیلم، در آن بازی می کند. میرتل با نویسنده نمایشنامه و نقشی که بازی می کند و سن و سال اش در این نمایش، درگیر است…
گروهِ هنرِ ملّی یک گروهِ نمایشِ ایرانی بود که از سالِ ۱۳۳۵ تا حدودِ ۱۳۵۷ رسماً فعّال بود و نمایش های فراوانی اغلب از نویسندگانِ ایرانی به نمایش درآورد. سرپرستِ گروهِ هنرِ ملّی عبّاس جوانمرد بود. گروهِ دوّمِ هنرِ ملّی. گروهِ دوّم از اواخرِ دههٔ ۱۳۴۰ تأسیس شد و سرپرستیش با بهرام بیضایی بود.
کانادا یک استعمارگری فرانسه در قاره آمریکا در فرانسه نو بود که در سال ۱۵۳۵ در طول دومین سفر ژاک کارتیه، کشف و نام گذاری شد. کلمه "کانادا"، در آن مقطع زمانی، به سرزمینی در امتداد رودخانه سنت لارنس اشاره داشت که بعدها به عنوان رودخانه کانادا معروف شد. سرزمین مورد اشاره، از گروس آیلند (به معنی جزیره بزرگ) در شرق تا نقطه ای بین کبک و سه رودخانه ادامه داشت و تا سال ۱۶۰۰ تا حد زیادی گسترش یافت. اکتشافات فرانسه، تا قبل از هرگونه سکونت دائمی در این سرزمین، "تا ییلاق های کانادا، روستای هوشلگا و سگونی کبک " ادامه پیدا کرد. با وجود اینکه در سال ۱۶۰۰ در تادوساک یک پست دائمی تجارت و اسکان تأسیس شد، اما از آنجا که این پست بر اساس یک انحصار تجاری تشکیل شده بود، به طور رسمی به عنوان اسکان استعماری فرانسه به شمار نیامد. در نتیجه، تأسیس کبک توسط ساموئل دو شامپلن در سال ۱۶۰۸، اولین اسکان رسمی در کانادا به شمار می آید. چهار مستعمره دیگر فرانسه نو عبارت بودند از خلیج هادسون در شمال، آکادی (در انگلیسی: آکادیا) و نیوفاندلند در شرق و لوئیزیانا در فاصله ای دور در جنوب. کانادا، توسعه یافته ترین مستعمره فرانسه نو بود و به سه بخش کبک، ت
روا ریویر و مونترآل تقسیم می شد که هر یک دولت خود را داشتند. فرماندار بخش کبک، فرماندار کل فرانسه نو نیز بود. اگر چه اصطلاحات «کانادا» و «فرانسه نو» گاهی اوقات به جای یکدیگر استفاده می شوند، «فرانسه نو در مقایسه با مستعمره سنت لارنس-گریت لیکس کانادا، در واقع قسمت گسترده تری از قلمرو آمریکا شمالی را شامل می شود.» پس از معاهده پاریس در سال ۱۷۶۳، زمانی که فرانسه کانادا را به بریتانیای کبیر واگذار کرد، نام این مستعمره به تغییر داده شد. وضعیت اسکان در کشور. در سال ۱۷۴۰ در یک سرشماری از جمعیت ساکن در دره رودخانه سنت لارنس، حدود ۴۴٬۰۰۰ مستعمره نشین شمرده شدند که اکثر آن ها در کانادا متولد شده بودند. ۱۸٬۰۰۰ نفر از این افراد تحت حکومت دولت کبک، ۴٬۰۰۰ نفر تحت حکومت دولت تروا ریویر و ۲۲٬۰۰۰ نفر تحت حکومت دولت مونترال زندگی می کردند. این جمعیت، عمدتاً حاشیه نشین (روستایی) بودند: کبک ۴٬۶۰۰ ساکن، تروا ریویر ۳۷۸ ساکن و مونترال ۴۲۰۰ نفر جمعیت سالکن داشت. همچنین ایل رویال ۴۰۰۰ نفر ساکن داشت - که ۱٬۵۰۰ نفر آن ها در لویزبرگ بودند - و ایل سنت ژان هم ۵۰۰ نفر ساکن داشت. آکادی نیز ۸۰۰۰ نفر ساکن داشت. پی دا او. "" (به معنی کشورهای ب
الایی) یک قلمرو وسیع در شمال و غرب مونترال بود که به کانادا وابسته بود و شامل کل دریاچه های بزرگ می شد و در قاره آمریکای شمالی تا جایی که فرانسه ها کشف کرده بودند، گسترده بود. تا قبل از سال ۱۷۱۷، این قلمرو از جنوب تا گسترده شده بود و در سال ۱۷۱۷، بخشی از قلمرو خود را به لوئیزیانا واگذار کرد. در سال ۱۶۳۹، یک گروه مأمور، به نام ، در شمال دریاچه های بزرگ ساکن شدند. پس از تخریب سرزمین مادری هوران توسط ایروکیز در سال ۱۶۴۹، خود فرانسه محل سکونت مأموران خود را تخریب و منطقه را ترک کرد. در جایی که امروزه با نام های انتاریو و چمن زارهای شرقی شناخته می شود، ایستگاه های تجارت و قلعه های متعددی ساخته شده بودند، مانند (۱۶۷۹), فورت فرونتناک (۱۶۷۳), فورت سنت پیر (۱۷۳۱), (۱۷۳۲) و (۱۷۵۰). ایستگاه های مأموریت و تجارت در (۱۶۸۸) بعدها با مرز کانادا و ایالات متحده تقسیم شدند. شهرک سازی های فرانسوی در "پی دا او" در جنوب دریاچه های بزرگ، (۱۶۷۸)، (۱۶۸۰)، (۱۶۸۶), (۱۶۹۱), (۱۷۰۱), (۱۷۱۵), (۱۷۱۵), (۱۷۱۷) و (۱۷۲۷). امروزه، عبارت له پی-دان-او برای اشاره به یک در منطقه لورانتید کبک، در شمال مونترال به کار می رود، در حالی که در گذشته، پی دا
او بخشی از ناحیه مونترال بود. میراث. در قانون مدنی، آداب و رسوم و جنبه های فرهنگی اکثریت بزرگی از جمعیت فرانسه نو، جانشین مستعمره کانادا، استان کبک است. اصطلاح "کانادا" همچنین ممکن است برای اشاره به فدراسیون کانادای امروزی که در سال ۱۸۶۷ ایجاد شده یا برای اشاره به استان کانادا در تاریخ به کار رود که یک مستعمره بریتانیا بود و از جنوب انتاریو و کبک جنوبی تشکیل می شد (برای اشاره به انتاریو و کبک جنوبی به ترتیب از عنوان کانادای بالا و کانادای پایین استفاده می شود که مربوط به قبل از سال ۱۸۴۱ و زمانی است که آن ها مستعمرات جداگانه بریتانیا بودند). برای فرانسوی زبان های اهل کبک، حفظ تمایز با از نظر تاریخی مهم بوده است، به خصوص پس از ظهور معاصر از زمان انقلاب آرام دهه ۱۹۶۰. به همین دلیل، فرانسوی زبان های کبکی، اغلب وقتی که می خواهند به کانادا (فرانسه نو) اشاره کنند، از اصطلاح" فرانسه نو" ("Nouvelle-France") استفاده می کنند و اصطلاح "کانادایی (""Canadien)" کهزمانی برای اشاره به جمعیت فرانسوی زبان کانادای استعماری استفاده می شد، ابتدا با اصطلاح "کاناداییِ فرانسوی" (Canadien-Français) و به تازگی نیز با اصطلاح "کبکوا" "(
Québécois)" جایگزین شد. برای اشاره به فرزندان جمعیت اصیل «کانادایی» فرانسوی زبان کانادا (فرانسه نو) که در حال حاضر در خارج از کبک زندگی می کنند، از نام محل سکونت کنونی آن ها استفاده می شود، مانند . البته جمعیت فرانسوی زبان استان های دریایی به جز شمال غربی نیوبرانزویک، احتمال بیشتری دارد که از تبار مهاجران مستعمره فرانسوی آکادی باشند و به همین دلیل هنوز هم به خود می گویند.
امیر شریف الدین هاراهاپ (; – ) یک سیاست مدار سوسیالیست و یکی از نخستین رهبران جمهوری اندونزی بود که در انقلاب ملی در این کشور نخست وزیر شد. او یکی از رهبران مهم چپ در طول انقلاب بود که از یک خانواده مسلمان بتک به مسیحیت گرویده بود. او در سال ۱۹۴۸ به دلیل شرکت در یک شورش کمونیستی توسط افسران جمهوری خواه اندونزی اعدام شد. زندگی. امیر شریف الدین در یک خانواده ثروتمند در &lt;bdi&gt;سوماترا&lt;/bdi&gt; در شهر مدان به دنیا آمد. توانایی های فکری برجسته او باعث شد که به مدارس نخبگان راه یابد. او در کشور هلند در دانشگاه های هارلم و لیدن تحصیل کرد. پیش از آن در باتاویا، جاکارتای کنونی در رشته حقوق فارغ التحصیل شده بود. در زمان حضور در هلند، فلسفه شرق و غرب را تحت نظارت انجمن تئوسوفی فراگرفت. او در سال ۱۹۳۱ از اسلام به مسیحیت گروید. شواهدی وجود دارد که او در بزرگترین کلیسای پروتستان در جاکارتای کنونی موعظه کرده است. هند شرقی هلند و اشغال ژاپن. در سال ۱۹۳۷، در پایان دوره استعمار &lt;bdi&gt;هند شرقی هلند&lt;/bdi&gt;، امیر رهبری گروهی از مارکسیست های جوان را بدست گرفت و جنبشی بنام جریندو یا جنبش خلق اندونزی را بعنوان یک جن
بش رادیکال و مخالف فاشیسم بین المللی تشکیل داد. براساس دکترین دیمیتروف اتحاد جماهیر شوروی که خواهان یک جنبش مشترک علیه &lt;bdi&gt;فاشیسم&lt;/bdi&gt; بود اندونزیایی ها در همکاری با دولت استعماری هلند، تلاش کردند تا استقلال اندونزی را حفظ کنند. جریندو یکی از مهمترین احزاب در سال های جنگ جهانی دوم بود؛ این جنبش در مقایسه با ملی گرایان رادیکال سرکوب شده هلندی، به رهبری افرادی مانند سوکارنو و محمد حتی که او قبل از جنگ با آنها دیدار کرده بود، اهداف نسبتاً بهتری داشت. در سال ۱۹۴۰، اطلاعات هلند نسبت به دست داشتن شرف الدین در کارهای مخفی &lt;bdi&gt;کمونیستی&lt;/bdi&gt; مظنون شد. اتحاد علیه ژاپن. پس از افزایش قدرت و نفوذ امپراتوری ژاپن، او یکی از رهبران اندونزیایی بود که قبل از جنگ نسبت به خطر فاشیسم هشدار می داد. پیش از تهاجم آلمان متحد ژاپن به هلند، هند شرقی یکی از صادر کنندگان اصلی مواد خام به شرق آسیا بود و از این جهت، جنبش های وابسته به او، تحریم هایشان علیه ژاپن را افزایش دادند. به این دلیل اطلاعات هلند در ماه مارس سال ۱۹۴۲، به او ۲۵۰۰۰ گیلدن پول داد تا از طریق ارتباطات مارکسیستی و ملی گرایانه ای که داشت یک جنبش
مقاومت زیرزمینی علیه ژاپن به راه بیندازد.
خالد بکداش (به عربی: خالد بکداش Khalid Bakdash)؛ (زاده ۱۹۱۲ – درگذشته ۲۴ ژوئیه ۱۹۹۵) رهبر حزب کمونیست سوریه (SCP) بود که از سال ۱۹۳۶ تا زمان مرگش این سمت را در دست داشت. بکداش در سال ۱۹۵۴ به عنوان نخستین عضو حزب کمونیست وارد پارلمان عربی شد. او از آن زمان به بعد «ریش سفید کمونیسم عرب» لقب گرفت. زندگی. خالد بکداش در سال ۱۹۱۲ به دنیا آمد. او نخستین بار در سن ۱۸ سالگی و در هنگامی که دانشجوی دانشگاه دمشق بود، جذب حزب کمونیست شد. او در آن سال ها به تهییج مردم علیه اشغالگری فرانسه در سوریه می پرداخت و به همین دلیل مورد پیگرد پلیس قرار گرفت. در سال ۱۹۳۳ به دستور حزب از کشور خارج شد و به شوروی رفت و در سال ۱۹۳۴ در دانشگاه کمونیستی زحمتکشان شرق در مسکو ثبت نام کرد. دبیرکلی حزب کمونیست سوریه. خالد بکداش در سال ۱۹۳۶ به سوریه بازگشت و به عنوان دبیرکل ادارهٔ حزب کمونیست سوریه و لبنان را در دست گرفت و تا پایان عمر خود نیز این سمت را حفظ کرد. او جنبش زیرزمینی مقاومت سوریه علیه دولت ویشی فرانسه را در دوران اشغال سوریه توسط فرانسه رهبری کرد. هنگامی که سوریه در سال ۱۹۴۲ تحت کنترل متفقین حکومت فرانسه ضمن دادن وعدهٔ استقلال، حزب
کمونیست را نیز قانونی اعلام کرد و این تا زمان ممنوعیت آن ادامه داشت. بکداش به عنوان دبیرکل حزب کمونیست سوریه رویکردی اعتدالی داشت. او در سال ۱۹۴۴ قوانین و برنامهٔ حزب را معین کرد که تصمیم در راستای سازگاری با اوضاع سیاسی جهان عرب را در آن زمان منعکس می کرد. این قوانین و برنامهٔ حزب بر پیوستن حزب به مبارزهٔ ضداستعماری تأکید می کرد و به جای یک سازمان پیشگام منحصراً مارکسیست-لنینیست که از اصول دیکته شدهٔ لنینیستی پیروی کند، ایجاد یک جنبش توده ای دموکراتیک را دنبال می کرد. اگرچه بکداش غالباً ریش سفید کمونیسم عرب نامیده شده، اما تأثیر واقعی او بر روی دیگر احزاب کمونیستی به این اندازه نبوده است. او به طور مشخص با فهد که از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۹ رهبر حزب کمونیست عراق بود، رابطه ای متلاطم داشت. در اوایل دههٔ ۱۹۴۰ تا نیمهٔ این دهه بکداش از حزب خلق عراق به رهبری عزیز شریف حمایت می کرد که به مانند حزب کمونیست سوریه به دنبال تأسیس حزبی گسترده با تأکید بر روی مسئلهٔ ملی بود، و این در حالی بود که حزب کمونیست عراق به رهبری فهد رویکرد لنینیستی اورتودوکسی تری را در پیش گرفته بود. همچنین فهد هم به او مظنون بود که از کمونیست های عراقی
ساکن دمشق به صورت مخفیانه اطلاعاتی کسب می کند. نخستین قائم مقام کمونیست در جهان عرب. بکداش در سال ۱۹۵۴ در پارلمان سوریه صاحب کرسی شد و در دورهٔ دمکراتیک آشفتگی سوریه که از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۸ به طول انجامید، یک مرحلهٔ توأم با احتیاط را به پیش برد. مهم ترین مسئلهٔ پیش روی او در این مرحله، مسئلهٔ اتحاد عرب و به طور مشخص اتحاد با مصر به رهبری جمال عبدالناصر بود. بکداش به شدت منتقد ناصر بود، به ویژه هنگامی که او علیه مخالفان سیاسی اش و به طور مشخص کمونیست ها و اخوان المسلمین دست به سرکوب زد. ناصر تکثر سیاسی را نپذیرفت و احزاب در دورهٔ او از فعالیت منع شدند. با این حال، حمایت مردمی از اتحاد با مصر، بکداش را مجبور کرد تا خود را با شرایط تطبیق دهد. حنا بطاطو تاریخنگاری فلسطینی که به خاطر نگارش تاریخ سیاست مدرن کشورهای عربی اهمیت دارد، احتمال می دهد که او می باید از شرکت کردن حزب کمونیست در هیئت نمایندگی سوریه برای متقاعد ساختن جمال عبدالناصر برای وحدت مصر و سوریه و تأسیس جمهوری متحد عربی در سال ۱۹۵۸ آگاه بوده و حتی شاید آن را تأیید هم کرده باشد. با این حال بکداش بشخصه با نگارش نامه ای که در دسامبر ۱۹۵۸ انتشار یافت و در آن
خواهان قانونی شدن احزاب سیاسی شد و انتقال به جمهوری متحد عربی را فدراسیونی لرزان خوانده بود، واکنش تندی به رهبری مصر نشان داد. در نتیجهٔ این اقدام، حزب با سرکوب شدید مواجه شد. بکداش سوریه را به مقصد مسکو ترک کرد و تا سال ۱۹۶۶ در آنجا ماند. سوریه در سال ۱۹۶۱ از جمهوری متحد عربی کناره گیری کرد. عناصر مهمی در ارتش و بورژوازی و همچنین کمونیست ها از این تصمیم پشتیبانی کردند، اما این جدایی به شدت جنجالی بود و احزابی که از آن پشتیبانی کردند با کاهش محبوبیت مردمی مواجه شدند و در نتیجه اعضای حزب کمونیست سوریه به چند صد نفر کاهش یافت. رهبر حزب تحت حاکمیت حزب بعث. کودتای روز ۸ مارس ۱۹۶۳ که از جانب هواداران اتحاد مجدد با مصر و به طور خاص بعثی ها، ناصریست ها و جنبش ملی گرایی عربی انجام شد، پایان کار دولت جدایی خواه را رقم زد، هرچند که اتحاد مجدد هرگز تحقق نیافت. از آن زمان تا دههٔ ۱۹۷۰، حزب کمونیست تا اندازه ای مورد سرکوب قرار گرفت. در سال ۱۹۶۶، کمیتهٔ نظامی مخفی حزب بعث سوریه قدرت گرفت و یک خط چپ گرا ایجاد کرد. بکداش اجازه یافت تا از مسکو بازگردد، اما از درگیر شدن در فعالیت سیاسی عمومی منع شد. پس از آنکه حافظ اسد در ۱۹۷۰
در سوریه به قدرت رسید، قصد خود را از اتخاذ مجدد مشی تکثرگرایانهٔ سیاسی در پس زمینهٔ دموکراسی مردمی اعلام کرد. بر اساس این مشی جبههٔ مترقی ملی تشکیل شد که از ائتلاف احزاب پشتیبان گرایش ناسیونالیسم عربی و سوسیالیستی حکومت تشکیل شده بود که رهبری حزب بعث را پذیرفته بودند. بکداش از میان فعالیت غیرقانونی و پیوستن به این جبهه، دومی را انتخاب کرد. ریاض الترک بعدها یک جناح رادیکال کوچک از حزب را در مخالفت با این اقدام رهبری کرد. اختلاف نظر میان بکداش و معاون دبیرکل، یوسف فیصل در سال ۱۹۸۶ منجر به انشعاب در حزب شد. فیصل از سیاست های جدید پرسترویکا و گلاسنوست که از سوی دبیرکل وقت حزب کمونیست شوروی میخائیل گورباچف دنبال می شد حمایت می کرد. اما بکداش مخالف این سیاست ها بود. تعداد زیادی از روشنفکران حزب به همراه فیصل از حزب جدا شدند، این در حالی بود که بکداش پشتیبانی پایگاه کردی قابل ملاحظهٔ حزب را از دست نداد. خالد بکداش در سال ۱۹۹۵ در دمشق در سن ۸۳ سالگی درگذشت. همسر بیوهٔ او وصال فرحه بکداش پس از وی به عنوان دبیرکل حزب انتخاب شد.
ریلوناسپت () که بدان «تلهٔ اینترلوکین ۱» (IL-1 Trap) هم می گویند و نام تجاری «آرکالیست» (Arcalyst) به بازار عرضه می شود، یک بازدارندهٔ اینترلوکین ۱ است. این دارو نوعی پروتئینِ فیوژن دایمریک است که از ترکیب دو بخش متفاوت پروتئینی از گیرنده های اینترلوکین ۱ و بخش FC پادتن جی ۱ (IgG1) ساخته می شود و عملکرد اینترلوکین ۱ را خنثی می کند. سازمان غذا و دارو آمریکا، ریلوناسپت را نوعی داروهای کم کاربرد قلمداد می کند و برای درمان برخی انواع «کهیرهای ناشی از سرما» (از جمله سندرم ماکل-وِلس) تأیید کرده است. در ۸ مه ۲۰۱۲ میلادی، سازمان غذا و دارو آمریکا با اکثریتِ قاطع آرا، رأی به عدم پذیرش و تأیید این دارو در درمان نقرس داد، چرا که منافع درمانی آن در این زمینه، بر خطرها و عوارض جانبی اش نمی چربید.
N-استیل گالاکتوزامین-۶-سولفاتاز () آنزیمی است که «گروه ۶-سولفات» را، از واحدهای «N-استیل-D-گالاکتوزامین-۶-سولفات» در مولکول کندروایتین سولفات و همچنین از واحدهای «D-گالاکتوز-۶-سولفات» در مولکول کراتان سولفات بریده و جدا می کند. این آنزیم متعلق به خانوادهٔ هیدرولازها است، به ویژه آنهایی که بر روی پیوندهای استری سولفور اثر می گذارند. نام سیستماتیک این آنزیم «N-استیل-D-گالاکتوزامین-۶-سولفات-۶-سولفوهیدرولاز» است و البته نام های متعدد دیگری همچون «کندروایتین سولفاتاز» و «کندروایتیناز» هم دارد و در هضم و تجزیهٔ گلیکوزآمینوگلیکان و تبدیل آن به ساختارهای گلیکان نقش دارد. کمبود این آنزیم، موجب بروز سندرم مورکیو در انسان می شود که نوعی بیماری مادرزادی نادر است. در سال های اخیر، داروی الوسولفاز آلفا برای درمان این بیماری ساخته شده است.
برایان توتونیک (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است که بیشتر با نام الیویا نیوتن باندی شناخته شده است. او بیسیست و یکی از بنیان گذاران گروه مریلین منسون بود که در سال ۱۹۹۰ گیجت گین جای وی را گرفت. نام هنری وی ترکیبی از نام خوانندهٔ آمریکایی-استرالیایی، الیویا نیوتن-جان و قاتل سریالی آمریکایی، تد باندی بود.
بیس که به آن «انتهای پایین» یا Bottom end هم گفته می شود، در موسیقی یعنی همان صداهای بم و عمیق که مثل ضربان قلب در پس زمینه شنیده می شوند. این صدا کمک می کند آهنگ محکم تر و پرانرژی تر شود و بقیهٔ سازها و آوازها روی آن سوار شوند. بیس به صداهایی با بسامد (فرکانس) پایین (که «عمیق» هم نامیده می شوند) در بازهٔ ۱۶ تا ۲۵۰ هرتز (از C₀ تا C₄) اشاره دارد و همچنین به «سازهای باس» گفته می شود که صداهایی در محدودهٔ بم C₂ تا C₄ تولید می کنند. این سازها به خانواده های گوناگون سازها تعلق دارند و می توانند نقش های موسیقایی گوناگونی را پوشش دهند. از آنجا که تولید صداهای بم معمولاً به ستون هوای بلند یا سیم بلند نیاز دارد، و برای سازهای زهی هم به جعبهٔ تشدید بزرگ، سازهای زهی و بادی باس معمولاً بزرگ ترین سازها در خانواده یا گروه خود هستند. طبقه بندی آلت های موسیقی کار آسانی نیست؛ برای مثال، برخی از ابزارهای موسیقی را می تواند در چند رده، طبقه بندی کرد. ویولنسل در برخی از ارکسترها تنور به حساب می آید اما در کوارتت زهی یک آلت بیس است. نام. برای این مفهوم در فارسی دو شکل رایج است: «باس» و «بیس». «باس» برگرفته از تلفظ فرانسوی (basse)
است و در متون موسیقی کلاسیک قدیمی در ایران به همین صورت به کار رفته (مثلاً در کتاب های قدیمی موسیقی یا ترجمه های دهه های ۳۰ و ۴۰). برای صدای باس (بم ترین ردهٔ صدا در آواز) همچنان «باس» نوشته می شود. «بیس» نزدیک تر به تلفظ انگلیسی (bass /beɪs/) است و در موسیقی پاپ، راک، رپ و به ویژه در میان نوازندگان امروزی در ایران بسیار رایج است (مثلاً «گیتار بیس» نه «گیتار باس»). نقش موسیقایی. زمانی که نت های باس در یک گروه موسیقی مانند ارکستر نواخته می شوند، اغلب برای ایجاد کنترپوان یا ملودی متقابل به کار می روند، یا در بافت هارمونی برای مشخص کردن یا مقابل گذاشتن روند آکوردها، یا همراه با ساز کوبه ای برای تأکید بر ریتم. بخش ریتم. در موسیقی مردمی (پاپ و جز و …)، بخش باس که «بیس لاین» (خط بم) نام دارد، معمولاً پشتیبانی هارمونیک و ریتمیک گروه را فراهم می کند. نوازندهٔ باس عضوی از «بخش ریتم» گروه است، همراه با درامر، گیتاریست ریتم و گاهی یک نوازندهٔ ساز شستی دار مانند پیانو یا ارگ هموند. نوازندهٔ باس در خط باس بیشتر روی «ریشه» یا «پنجم» آکورد تأکید می کند (و تا حد کمتری روی سوم آکورد) و ضرب های قوی را برجسته می سازد. گونه های
هارمونی بیس. در موسیقی کلاسیک، گونه های گوناگونی از باس وجود دارد: «باسو کنچرتانته» یا «باسو رسیتانته»؛ صدای باس در کُر؛ باس هایی که همراه بخش های آرام تر قطعه می آیند و نیز بخش هایی که تمام قدرت گروه به کار گرفته می شود (که معمولاً توسط ویولنسلها نواخته می شود)؛ «کنتراباس» یا «زیر باس» که بخشی است که کنترباس ها می نوازند؛ ویولنسل ها اغلب همان خط را یک اکتاو بالاتر یا بخشی متفاوت می نوازند؛ «باسو ریپینو»؛ آن باس که به بخش های پرقدرت قطعه می پیوندد و با عمق صدا و انرژی خود، تضادی قوی با بخش های سبک تر ایجاد می کند. باسو کُنتینوئو شیوه ای در نوشتن موسیقی در دوران موسیقی باروک (۱۶۰۰–۱۷۵۰) بود. در این روش، یک خط باس نوشته شده، پایهٔ پیشرفت آکوردی کل قطعه (سمفونی، کنسرتو، مَس و …) را مشخص می کرد. این خط باس توسط ارگ لوله ای یا هارپسیکورد نواخته می شد و آکوردها را نوازندگان سازهای آکوردی (تئوربو، لوت، هارپسیکورد و …) بداهه نوازی می کردند. «باس با دیگر صداها فرق دارد، زیرا نقش ویژه ای در پشتیبانی و تعریف حرکت هارمونیک دارد. این نقش هم در سطح تک تک آکوردها و هم در سازمان کلی هارمونیِ کل یک اثر عمل می کند.» سازها. «س