Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنگ د دی جی ، چهارمین قسمت از فصل چهارم مجموعه آنتولوژی علمی تخیلی بریتانیایی آینه سیاه است. این اپیزود توسط خالق سریال آینه سیاه یعنی چارلی بروکر نوشته شده و تیم وان پاتن آن را کارگردانی کرده است. "هنگ د دی جی" همچون دیگر اپیزودهای فصل چهارم سریال در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۷ توسط نت فلیکس منتشر شد. داستان این اپیزود در آینده ای نامشخص و جامعهٔ انسانی حبس شده در داخل یک سرزمین که اطرافش را دیوارهای بلند پوشانده رخ می دهد. انسان ها به وسیله یک دستگاه و نرم افزار موجود در آن که «مربی» نامیده می شود، با یکدیگر آشنا شده و می توانند مدتی را با هم زندگی کنند. مدت زمان این رابطه را نرم افزار بر اساس خصوصیات دو طرف تعیین می کند. در این میان، نرم افزار دو زن و مرد جوان به نام ایمی و فرانک را به هم معرفی می کند. علی رغم اشتراکات بسیاری که این دو باهم دارند، مربی فقط دوازده ساعت به آن ها زمان می دهد و بعد از این زمان، ایمی و فرانک به ناچار از هم جدا می شوند. پس از آنکه هرکدام سر چندین قرار عاشقانه دیگر می روند، متوجه می شوند که عاشق هم هستند و تصمیم می گیرند تا علیه سیتم شورش کنند. "هنگ د دی جی" با تحسین جهانی منتقدان همراه
بود و در زمینه نویسندگی و تیم بازیگری ستایش شد. برخی از صاحب نظران اعلام کردند که نرم افزار موجود در این قسمت شباهت بسیاری به برنامه های دوست یابی همچون تیندر و سیری دارد. همچنین برخی منتقدان این اپیزود را از نظر ایده داستانی، ادامه اپیزود تحسین شده سن یونیپرو دانستند. آنابل جونز که در نوشتن این قسمت به چارلی بروکر کمک کرده است در مصاحبه ای اعلام کرد که ایده اصلی داستان بعد از خواندن مقاله ای دربارهٔ شدت گرفتن دوستی های اینترنتی و احساس عمومی تنهایی که مردم با آن درگیر هستند به ذهن چارلی بروکر رسیده است.
آیمه بونپلان (؛ اوت ۱۷۷۳ – مه ۱۸۵۸) پزشک، سرخس شناس، گیاه شناس و مکتشف اهل فرانسه بود.
مؤسسهٔ پروژهٔ تور یک مؤسسه غیرانتفاعی تحقیقی-آموزشی در ماساچوست است که توسط راجر دینگلدان، نیک متیوسن و پنج نفر دیگر تأسیس شده است. پروژه تور عمدتاً مسؤل تعمیر و نگهداری نرم افزار برای شبکه ناشناس تور است. تاریخچه. پروژه تور توسط راجر دینگلدان، نیک متیوسن و پنج نفر دیگر در دسامبر ۲۰۰۶ تأسیس شد. در ابتدا بنیاد مرزهای الکترونیکی به عنوان حامی مالی پروژه تور فعالیت کرد و حامیان مالی اولیه این پروژه، سازمان بین المللی پخش رادیویی ایالات متحده، اینترنیوز، دیده بان حقوق بشر، دانشگاه کمبریج، گوگل و Stichting.net در هلند بودند. در اکتبر ۲۰۱۴، پروژه تور شرکت روابط عمومی تامسون را به منظور بهبود وجههٔ عمومی خود (به خصوص در ارتباط با عبارات «نت سیاه» و «خدمات پنهان») و آموزش روزنامه نگاران در مورد جنبه های فنی تور استخدام کرد. در ماه مه سال ۲۰۱۵، پروژه Tor سرویس Tor Cloudرا به اتمام رساند. در دسامبر ۲۰۱۵، پروژه تور اعلام کرد که شری استیل، مدیر اجرایی سابق بنیاد مرزهای الکترونیکی را به عنوان مدیر اجرایی جدید خود استخدام کرده است. راجر دینگلداین، که از ماه مه سال ۲۰۱۵ به عنوان مدیر اجرایی موقت عمل کرده بود، به عنوان مدیر
و عضو هیئت مدیره باقی ماند. در همان ماه، پروژه تور اعلام کرد که OTF، یک برنامه bug bounty را که توسط HackerOne هماهنگ خواهد شد، پشتیبانی خواهد کرد. برنامه در ابتدا تنها به وسیلهٔ دعوت بود و بر یافتن آسیب پذیری هایی که به کاربردهای پروژه اختصاص دارند، تمرکز می کرد. در ۲۵ می ۲۰۱۶، توسعه دهنده اصلی و چهره عمومی پروژه، جیکوب اپلبوم، از پروژه کنار کشید که این در ۲ ژوئن طی یک بیانیه دو خطی اعلام شد. در طی روزهای بعد، ادعای مورد آزار جنسی قرار گرفتن از سوس اپلبوم از طرف چندین نفر منتشر شد. در ۴ ژوئن، شری استیل، مدیر اجرایی پروژه تور، بیانیه ای در ارتباط با اتهامات اخیر علیه آپلبوم در مورد آزار جنسی منتشر کرد و اعلام نمود این اتهامات مطابق با «شایعاتی بود که بعضی از ما می شنیدیم»، اما ادعا کرد که «. .. اتهامات اخیر بسیار جدی تر و دقیق تر از چیزی است که قبلاً شنیدیم.» اپلبوم این اتهامات را به عنوان یک استراتژی برای آسیب رساندن به شهرتش رای نمود. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶، کل هیئت مدیره پروژه تور، مریدت هوبان دان، ایان گلدبرگ، جولیوس میتندزوی، رابی توماس، وندی سلتزر، راجر دینگلداین و نیک متیوسن با مت بلیز، سیندی کهن، گابریلا کو
لمن، لسنوس نوردبرگ، مگان پرایس و بروس شنیر جایگزین شد. در ماه ژوئیه ۲۰۱۶، پروژه تور نتایج تحقیقات انجام شده توسط یک محقق خصوصی را که هفت هفته به طول انجامید، اعلام نمود. اتهامات علیه جیکوب آپلبوم صحیح بود و شرلی استیلی افزود با این که همهٔ تلاششان را کردند که با اپلبوم منصفانه برخورد کنند، تصمیم گرفتند اتهامات علیه او صحیح اند. تحقیقات تأیید کردند که بسیاری از افراد داخل و خارج پروژه تور توسط آپلبوم تحقیر، ارعاب و وحشت زده شده بودند و چندین نفر رفتار ناخوشایند جنسی از او دیدند. دو نفر فرد ناشناس دیگر نیز که رفتار نامناسب داشتند از پروژه برکنار شدند. از نظر قانونی، علی رغم نداشتن یک سازمان مدیریت از بالا به پایین و کار با داوطلبان و کارکنان سایر سازمانها، یک سیاست جدید ضد آزار و همچنین سیاست های مناقشه در مورد سود، دستورالعمل ثبت شکایات و فرایند بررسی شکایات داخلی توسط هیئت مدیره جدید تأیید شد. در ابتدا این امر موجب ایجاد تقسیمات گسترده بین بسیاری از افراد نزدیک به هم شد به طوری که بعضی از آن ها از اپلبوم دفاع و بعضی دیگر اتهامات بیشتری را ارائه می کردند. این ماجرا با اختلافات قابل توجهی که میان افراد پروژهٔ و
جود دارد، همچنان بحث برانگیز است. منابع مالی. در ۲۰۱۲، ۸۰درصد بودجهٔ سالانه دو میلیون دلاری پروژهٔ تور از دولت آمریکا با وزارت امور خارجه آمریکا، هیئت مدیره پخش و بنیاد ملی علوم به عنوان مشارکین اصلی با هدف کمک به حامیان دموکراسی در ایالات اقتدارگرا بود. دولت سوئد و دیگر سازمان ها شامل NGOها و هزاران اسپانسر شخصی ۲۰ درصد دیگر بودجه را فراهم کردند. دینگلدان بیان کرد که بودجه های دپارتمان دفاع ایالات متحده بیشتر به یک کمک تحقیقاتی شبیه است تا یک قرارداد تدارکاتی. مدیر اجرایی پروژه، اندرو لومن شرح داد با این که پروژه از دولت فدرال آمریکا حمایت مالی می شود، سرویس تور با NSA در آشکار ساختن هویت کاربران همکاری نکرد. درژوئن۲۰۱۶، پروژهٔ تور از برنامه پشتیبانی منبع باز موزیلا جایزه دریافت نمود. این جایزه با هدف افزایش زیربنای متریک شبکهٔ تور برای بهبود و پایش عملکرد و پایداری شبکه اهدا شد. ابزارها. Metrics Portal تجزیه و تحلیل برای شبکه تور شامل گراف های پهنای باند در دسترس آن و پایگاه کاربر تخمین زده شده. این یک منبع عالی برای محققان علاقه مند به جزئیات آماری تور می باشد. Nyx یک ترمینال (خط فرمان) کاربردی برای پایش و
تنظیم تور، برای استفادهٔ خواهان خط فرمان و اتصالات ssh طراحی شده است. کارکردش بسیار شبیه به top در system usage می باشد. کار آن ارائه اطلاعات واقعی در مورد منابع استفاده و حالات تور است. Oninoo پروتکل مبتنی بر وب برای فهمیدن پل ها و رله ها در حال حاضر. OONI(مشاهده دهی کامل دخالت شبکه) یک شبکه نظارت جهانی، نظارت برای سانسور شبکه که هدف آن جمع آوری داده های کیفیت بالا با استفاده از روش های باز، نرم افزار منبع آزاد و رایگان (FL / OSS) برای اشتراک مشاهدات و داده های مختلف و میزان دستکاری شبکه در جهان است. Orbot تور برای دستگاه های اندروید گوگل، در همکاری با پروژه guardian و جایگزینی برای orfox Orlib کتابخانه ای برای استفادهٔ هرگونه کاربرد اندرویدی به منظور روت کردن ترافیک نت با orbot/تور PT برای دور زدن سانسور استفاده می شود. گردش ترافیک تور را بین مشتری و پل تغییر میده. به این ترتیب، سانسورهایی که بر ترافیک بین مشتری و پل نظارت می کنند، به جای ترافیک واقعی تور، ترافیک تغییر یافته بیگناه را می بینند Relay Search سایتی شامل یک نمای کلی از شبکه تور Shadow یک شبیه ساز شبکهٔ رویداد گسسته است که نرم افزار واقعی تور ر
ا به عنوان یک افزونه اجرا می کند. Shadoew یک نرم افزار منبع باز است که امکان آزمایش دقیق، کارآمد، کنترل شده و تکرارپذیر تور را فراهم می کند. Stem کتابخانهٔ پایتونی است برای نوشتن متن و کاربردهایی ک با تور تعامل دارند. Tails سیستم زندهٔ فراموشی ناشناخته توزیع دهندهٔ سی دی / USB از قبل تنظیم شده به طوری که همه چیز به صورت امن از طریق تور هدایت می شود و در سیستم محلی هیچ ردی نمی گذارد. ToBirdy Torbutton برای Thunderbride و محصولات مرتبط به آن tor browser برای گشتن اینترنت به طور امن می باشد. این بسته نیازی به نصب ندارد. فقط آن را استخراج و اجرا نمایید. tor یک نرم افزار رایگان و شبکه ای باز است که در دفاع در مقابل تحلیل ترافیک که نوعی نظارت شبکه ای است که آزادی شخصی و حریم خصوصی، فعالیت های محرمانه تجاری و روابط و امنیت ملی را تهدید می کند، کمک می کند. txtorcon پروتکل کنترل تور مبتنی بر پایتون و رویداد Twisted. مستندسازی تست واحد، حالت و پیکربندی در PyPI و دبیان. شناخت. در مارس ۲۰۱۱، پروژه تور جایزهٔ بنیاد نرم افزار رایگان ۲۰۱۰ را در زمینهٔ پروژه های مزایای اجتماعی دریافت کرد. به نقل از استناد، "با استفاده از نرم
افزار رایگان، تور به حدود ۳۶ میلیون نفر در سراسر جهان امکان دسترسی و بیان آزاد در اینترنت با حفظ حریم خصوصی و ناشناخته بودن را می دهد. شبکه آن در جنبش های مخالف در ایران و اخیراً مصر مؤثر واقع شده است. در سپتامبر ۲۰۱۲، پروژه تور، جایزه پیشروی EFF 2012 را همراه با جرمی زیمرمن و اندرو هوانگ دریافت کرد. در نوامبر ۲۰۱۲، مجله سیاست خارجی، دینگلداین، متیوسن و سایرسن را در میان ۱۰۰ معتقد جهانی برتر به «ایجاد امنیت وب برای اطلاع دهندگان» معرفی کرد. در سال ۲۰۱۴، راجر دینگلداین، نیک متیوسن و پل سایرسن، USENIX Test از جایزهٔ تایم را به خاطر مقاله خود به نام «تور: مسیر پیاز نسل دوم» دریافت کردند، که در سیزدهمین نشریه سمپوزیوم امنیت USENIX در اوت ۲۰۰۴ منتشر شد.
امیلین پتیک لاورنس (؛ ۲۱ اکتبر ۱۸۶۷ – ) روزنامه نگار، و فعال سافرجت و حقوق زنان اهل بریتانیا بود. او در ۱۹۰۶ با املین پنکهرست آشنا شد و به سمت خزانه دار اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان برگزیده شد. در ۱۹۰۷ مجلهٔ "رأی های برای زنان" را تأسیس کرد. در طول دوران فعالیتش بارها دستگیر و زندانی شد. در ۱۹۴۵ پادشاه بریتانیا جرج ششم عنوان بارونس را به او اهدا کرد.
ایمونولوژیک مغناطیسی (MIA) نوع جدیدی از آزمایش های تشخیصی ایمنی شناسی است، که در آن از مهره های مغناطیسی به عنوان اتیکت به جای آنزیم های متداول (ELISA)، رادیو ایزوتوپ ها (RIA) یا قطعات فلورسنت (آزمایشات ایمونولوژی فلورسنت) برای تشخیص آنالیت های مشخص استفاده می شود. ایمونولوژیک مغناطیسی شامل اتصال خاصی از یک آنتی بادی به آنتی ژن خاص آن است، جایی که یک مهره مغناطیسی به یک عنصر از این جفت کونژوگه شده است. سپس حضور مهره های مغناطیسی توسط مغناطیس سنج (مگنومتر) شناسایی می شود که تغییر میدان مغناطیسی ناشی از مهره ها را اندازه گیری می کند. سیگنال اندازه گیری شده توسط مغناطیس سنج متناسب با غلظت آنالیت (ویروس، سم، باکتری، مارکرهای قلب و غیره) در نمونه اولیه است. برچسب های مغناطیسی. مهره های مغناطیسی از ذرات اکسید آهن فشرده شده (چسب شده) یا با پلیمر به هم چسبانده شده با اندازه نانومتری ساخته شده اند. نانو ذرات مغناطیسی گستره ای از ۳۵ نانومتر تا ۴٫۵ میکرومتر دارند. نانوذرات مغناطیسی که گستره ای از ۵ تا ۵۰ نانومتر دارند کیفیت فوق العاده ای را عرضه می کنند که به پارامغناطیس فوق العاده در حضور یک حوزه مغناطیسی اعمال شده خار
جی مربوط است. این پدیده که برای اولین بار توسط Louis Néel برنده نوبل سال ۱۹۷۰ کشف شده است. این کیفیت سوپر پارامغناطیس هنوز برای استفاده پزشکی در زیر ساخت تصاویر مغناطیسی ام آر آی و در جداسازی های بیولوژیکی استفاده می شود اما هنوز برای برچسب گذاری در برنامه های تشخیصی تجاری نیست. برچسب های مغناطیسی دارای ویژگی های متعددی هستند که به خوبی برای چنین برنامه هایی سازگار هستند: _ آنها از طریق شناساگرهای شیمیایی یا عکس سفید کننده ها تحت تأثیر قرار نمی گیرند و بنابراین در طول زمان پایدار می باشند. _ پس زمینه مغناطیسی در یک نمونه بیومولکولی معمولاً غیرقابل توجه (بی ارزش) است. _ کدورت یا رنگ آمیزی نمونه هیچ تأثیری در خواص مغناطیسی ندارد. _ مهره های مغناطیسی می تواند از فاصله دور با مغناطیس کنترل شوند. تشخیص. ایمونولوژیک مغناطیسی قادر به شناسایی مولکول ها یا پاتوژن های انتخاب شده از طریق استفاده از یک آنتی بادی با برچسب مغناطیسی است. با عملکردی مشابه روش الایزا یا وسترن بلات (استفاده از فرایند اتصال دو آنتی بادی) غلظت آنالیت ها را مشخص می کند. ایمونولوژیک مغناطیسی از آنتی بادی هایی استفاده می کند که مهره های مغناطیسی را
پوشش می دهند. این آنتی بادی ها مستقیماً به پاتوژن مولکول مورد نظر متصل می شوند و سیگنال مغناطیسی که از مهره های متصل شده آزاد می شود، با استفاده از یک مغناطیس سنج خوانده می شود. بزرگترین مزیت این تکنولوژی که برای ارزیابی ایمنی فراهم آورده شده است، این است که می تواند در یک محیط مایع انجام شود؛ در حالیکه در متدهایی مانند الایزا و وسترن بلات یک محیط ثابت برای هدف موردنظر لازم است تا اتصال به قبل از آنتی بادی دوم (HRP:horse radish peroxidase) قابل اجرا باشد. از آنجا که MIA در محیط مایع انجام می شود، اندازه گیری دقیق تر مولکول های مورد نظر می تواند در سیستم مدل انجام شود. برای دستیابی به نتایج باکیفیت نباید هیچ ایزولاسیونی صورت گیرد، کاربران می توانند فعالیت را در یک سیستم نظارت کنند (به دست آوردن ایده بهتر از رفتار هدف آنها). روش هایی که در این تشخیص می توانند استفاده شوند بسیار زیادند. اساسی ترین شکل تشخیص این است که نمونه را از یک ستون جاذبه ای که حاوی یک ماتریکس پلی اتیلن با آنتی بادی ثانویه است عبور داد. ترکیب هدف به آنتی بادی موجود در ماتریکس متصل می شود و هر ماده باقیمانده با استفاده از یک بافر انتخاب شده
شسته می شود سپس آنتی بادی های مغناطیسی از طریق همان ستون عبور می کنند و پس از یک دوره انکوباسیون آنتی بادی های غیر متصل با روش مشابه با قبل شسته می شود. مواد به دست آمده از مهره های مغناطیسی متصل به هدف (که از آنتی بادی های روی غشا گرفته شده است) برای تعیین مقدار ترکیب مورد نظر در محلول استفاده می شود. همچنین چون این روش در متد انجام گیری بسیار شبیه الایزا یا وسترن بلات می باشد، آزمایشات MIA می تواند با استفاده از تشخیص مشابه مورد استفاده قرار گیرد؛ اگر محقق می خواهد داده های خود را به روش مشابه اندازه گیری کند. مگنومتر. یک ابزار ساده است که می تواند حضور و میزان سیگنال های مغناطیسی کلی را از یک نمونه تشخیص دهد. با این حال چالش پیشرفت MIA، جداسازی مغناطیس پس زمینه (نویز) از یک هدف برچسب زده شده با مغناطیس ضعیف (سیگنال) است. دستیابی های مختلف و دستگاه ها برای به دست آوردن یک نسبت معنادار سیگنال به نویز(SNR) برای کاربردهای بیو حسگرها به کار گرفته شدند: اما بهبود SNR اغلب مستلزم یک ابزار پیچیده برای ارایه اسکن و برون یابی مکرر از طریق پردازش داده، یا تنظیم دقیق هدف و حسگر اندازه و تطبیق است. در خارج از این الزا
م،MIA که ویژگی های مغناطیسی غیر خطی برچسب های مغناطیسی را مورد استفاده قرار می دهد، می تواند به طور مؤثر از توانایی ذاتی یک میدان مغناطیسی برای عبور از طریق پلاستیک، آب، نیتروسلولز، و مواد دیگر استفاده کند، در نتیجه اجازه اندازه گیری حجمی حقیقی در قالب های مختلف را می دهد. برخلاف روش های مرسوم که حساسیت مواد سوپر پارا مغناطیس را اندازه گیری می کنند، یک MIA براساس مغناطیس غیر خطی اثر مواد پارامغناطیسی خطی مانند ماتریس نمونه، پلاستیک مصرفی یا نیتروسلولز را حذف می کند. اگر چه مغناطیس درونی این مواد خیلی ضعیف است، با مقادیر بسیار کم (دیا) یا (پارا)، زمانی که یک نفر در حال بررسی مقادیر بسیار کم مواد سوپرپارامغناطیس مانند نانوگرم در هر تست است، سیگنال پس زمینه تولید شده توسط مواد فرعی را نمی توان نادیده گرفت. براساس خواص مغناطیسی غیر خطی بر روی برچسب های مغناطیسی، مهره ها در میدان مغناطیسی متناوب در دو فرکانس،f1 و f2 قرار می گیرند. در حضور مواد غیر خطی مانند برچسب های سوپرپارامغناطیس، یک سیگنال را می توان در فرکانس های ترکیبی ثبت کرد، برای مثال، در f = f1 ± ۲×f2. این سیگنال دقیقاً متناسب با مقدار مواد مغناطیسی داخل
سیم پیچ قرائت است. این تکنولوژی، تشخیص های ایمنی شناسی مغناطیسی را در انواع مختلفی امکان پذیر کرده است. از قبیل: -آزمایش جریان جانبی مرسوم با جایگزینی برچسب های طلا با برچسب های مغناطیسی -آزمون های جریان عمودی، امکان ردیابی آنالیت های نادر (مانند باکتری ها) را در نمونه های با حجم زیاد می دهد. -کاربرد در میکروسیال و زیست تراشه -همچنین برای کاربردهایin vivo و برای آزمایش multiparametric توضیح داده شده است. کاربرد. MIA یک تکنیک چند کاره است که می تواند برای گستره گوناگونی از روش های شناسایی استفاده شود. در حال حاضر برای تشخیص ویروس ها در گیاهان و پاتوژن هایی که به طور عادی محصولات کشاورزی را نابود می کنند مورد استفاده قرار گرفته است. مانند: Grapevine fanleaf virus,[1] Tabacco mosaic virus, and Potato virus X هم اکنون سازگاری این روش شامل دستگاه های قابل حمل می شود که امکان جمع آوری اطلاعات حساس در مزارع کشاورزی را برای کاربر فراهم کرده است. MIA همچنین امکان نظارت بر داروهای درمانی را فراهم کرده است. یک مورد گزارش از جزئیاتی در مورد اینکه پزشکان چگونه قادر بودند کمیت داروهای درمانی را در مرد ۵۳ ساله ای که پیوند
کلیه انجام داده بود تغییر دهند. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Magnetic_immunoassay
گزنده دار سپردار نام یک گونه از سرده گزنده دار است.
ناترک واران نام یک زیرخانواده از تیره ناترکیان است.
تمر هندی کوچک برگ نام یک سرده از تیره ناترکیان است.
تایرا نو تومویاسو ; یک سامورایی در اواخر دوره هی آن پسر فرماندار ولایت ایکی در ژاپن بود. وی مشاور امپراتور گو شیراکاوا بود. در سال ۱۱۸۳ هنگامی که میناموتو نو یوشیناکا به قصد بیرون راندن خاندان تایرا به کیوتو وارد شد، وی چندین بار از طرف امپراتور با یوشیناکا دیدار کرد.
سلیمان رحیمف () نویسنده، رمان نویس، نثرنویس و سردمدار اهل آذربایجان شوروی بود. وی در ۴ آوریل سال ۱۹۰۰، در استان «الیزاوتپل» امپراتوری روسیه زاده شد. در سال ۱۹۳۸، به عضویت در اتحادیه نویسندگان آذربایجان درآمد. در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۵، از و به ترتیب به عنوان «نویسنده مردم» و «قهرمان کار سوسیالیستی» تقدیر شد. زندگی نامه. سلیمان رحیمف در ۴ آوریل سال ۱۹۰۰، در سویتای «آیین» از توابع «زنگازور» (شهرستان قبادلی کنونی) چشم به دنیا گشود. او که در خانواده ای کشاورز به دنیا آمده بود، از سوی عمویش «الله وردی» تربیت شد. ابدتا آموزش دینی دید. بعد دوره ابتدایی را در مدرسه روسی دو ساله پشت سر گذاشت. بعد از آنکه دوره متوسطه را به پایان رسانیده، وارد هنرستان شد. بعدها نیز در دارالمعلیمی در شوشی به آموزش خود ادامه داد. پس از فارغ التحصیل شدن، در شهرستان های مختلف «زنگازور» آموزگاری نمود. در سال ۱۹۲۸، با دوستش «علی ولی اف» به باکو رفت. اینجا در طی سه سال مشغول درس خواند در دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی آذربایجان شد. همزمام در «کلاس های سوادآموزی» به کارگران سالخورده درس داد. اولین اثر سلیمان رحیمف که به نویسندگی در سال ۱۹۳۰ آغاز نمود
، «شامو» نام دارد. با این حال، وی در مدت ۵۰ سال روی این اثر کار کرده و تغییراتی در آن انجام داد. یکی از معروف ترین آثار وی «خاک سیاه و زر زرد» نام دارد. فعالیت های سیاسی. سلیمان رحیمف در فاصله های سال های ۱۹۳۹–۴۰، ۱۹۴۴–۴۶ و ۱۹۵۴–۵۸ سکان هدایت اتحادیه نویسندگان آذربایجان را در دست گرفت. بین سال های ۱۹۳۴ الی ۱۹۳۷ در سمت های مختلف حزب کمونیست در شهرهای ساموخ، شاهبوز، لاچین و «نراشن» آذربایجان اشتغال یافت. میان سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ سمت دبیری تبلیغات بخش حزب کمونیست آذربایجان در باکو را بر عهدا گرفت. در سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ معاونت دبیر تبلیغات بخش حزب کمونیست آذربایجان در باکو و در سال های ۱۹۴۵ الی ۱۹۵۸ ریاست «کمیته امور آموزش و پرورش» در کابینه دولت آذربایجان شوروی را عهده دار شد. جوایز. در سال ۱۹۶۰ وی به منزله «نویسنده مردم» و در سال در سال ۱۹۷۵ به عنوان «قهرمان کار سوسیالیستی» مورد تقدیر قرار گرفت. علاوه بر این ها، سملیمان رحیمف تعتاد زیادی مدال ها نیز در سال های مختلف دریافت کرد. سملیمان رحیمف در ۱۱ اکتبر سال ۱۹۸۳ درگذشت و در پارک مفاخر باکو به خاک سپرده شد.
رزین تبادل یونی یا پلیمر تبادل یونی یک رزین یا پلیمر است که به عنوان یک محیط برای مبادله یون عمل می کند. این رزین یک ماتریس نامحلول (یا ساختار نگهدارنده) است که به طور معمول در شکل میکرومهره های کوچک (۰٫۲۵–۰٫۵ میلی متر شعاع)، معمولاً سفید یا زرد، ساخته شده از یک بستر پلیمر ارگانیک می باشد. دانه ها معمولاً متخلخل هستند و مساحت جانبی داخلی و خارجی بالایی ایجاد می کنند. در اصل رزین تبادل یونی یعنی یون هایی که در حال یک واکنش برگشت پذیری هستند که در آن یک یون باردار با یک یون باردار مشابه دیگر به صورت الکترواستاتیک تبادل شوند. به دام افتادن یون ها با آزاد شدن یون های دیگر همراه است، به همین دلیل به آن فرایند تبادل یون گفته می شود. انواع مختلفی از رزین های تبادل یونی وجود دارند. اکثر رزین های موجود در بازار از پلی استایرن سولفونات ساخته شده اند. رزین های تبادل یونی به طور گسترده ای در فرایندهای جداسازی، تصفیه و ضدعفونی کردن استفاده می شود. شایع ترین کاربردهای آن رسوب زدایی و تصفیه آب است. در بسیاری از کاربردهای این چنینی، رزین های تبادل یونی به عنوان یک جایگزین انعطاف پذیرتر به جای استفاده از زئولیت های طبیعی یا م
صنوعی معرفی شدند. همچنین رزین های تبادل یونی در فرایند فیلتراسیون بیودیزل بسیار کاربردی هستند. تاریخچه. پدیده تبادل یون برای اولین بار در سال ۱۸۵۰ و به دنبال مشاهده توانایی خاک های زراعی در تعویض برخی از یون ها مثل آمونیوم با یون کلسیم و منیزم موجود در ساختمان آنها گزارش شد. در سال ۱۸۷۰ با انجام آزمایش های متعددی ثابت شد که بعضی از کانی های طبیعی به خصوص زئولیت ها واجد توانایی انجام تبادل یون هستند. در واقع به رزین های معدنی، زئولیت می گویند و این مواد یون های سختی آور آب (کلسیم و منیزیم) را حذف می کردند و به جای آن یون سدیم، آزاد می کردند از این رو به زئولیت های سدیمی مشهور شدند که استفاده از آن در تصفیه آب مزایای زیادی داشت چون احتیاج به مواد شیمیایی نبود و اثرات جانبی هم نداشتند. اما زئولیت های سدیمی دارای محدودیت هایی بودند. این زئولیت ها می توانستند فقط سدیم را جایگزین کلسیم و منیزیم محلول در آب نمایند و آنیون هایی از قبیل سولفات، کلراید و سیلیکات ها بدون تغییر باقی می ماندند. چنین آبی برای صنایع مطلوب نیست. پس از انجام تحقیقات در اواسط دهه ۱۹۳۰ در هلند زئولیت هایی ساخته شد که به جای سدیم فعال، هیدروژن ف
عال داشتند. این زئولیت ها که به تعویض کننده های کاتیونی هیدروژنی معروف شدند، سیلیس نداشته و علاوه بر این قادرند همزمان هم سختی آب را حذف کنند و هم قلیائیت آب را کاهش دهند. برای بهبود تکنولوژی تصفیه آب، گام های اساسی در سال ۱۹۴۴ برداشته شد که باعث تولید زرین های تعویض آنیونی شد. زرین های کاتیونی هیدروژنی تمام کاتیونی آب را حذف می کنند و رزین های آنیونی تمام آنیون های آب را از جمله سیلیس را حذف می نمایند، در نتیجه می توان با استفاده از هر دو نوع زرین، آب بدون یون تولید کرد. همچنین پژوهشگران دریافتند که سیلیکات آلومینیم موجود در خاک قادر به تعویض یونی می باشد. این نتیجه گیری با تهیه ژل سیلیکات آلومینیم از ترکیب محلول سولفات آلومینیم و سیلیکات سدیم به اثبات رسید؛ بنابراین اولین رزین مصنوعی که ساخته شد سیلیکات آلومینیم بود؛ و امروزه اکثر زرین های تعویض یونی که در تصفیه آب به کار می روند رزین های سنتزی (مصنوعی) هستند که با پلیمریزاسیون ترکیبات آلی حاصل شده اند. انواع رزین. اکثر رزین های متداول مورد استفاده بر پایه پلی استایرین اتصال عرضی هستند. نواحی تبادل-یونی واقعی پس از پلیمری شدن ایجاد می شوند. به علاوه، در مور
د پلی استایرین، اتصال عرضی پس از کوپلیرمریزاسیون استایرین و درصد کمی دی واینیل بنزین () اتفاق می افتد. اتصال عرضی ظرفیت تبادل یونی رزین را کاهش داده و باعث افزایش زمان فرایند تبادل یون می شود، اما باعث توانمندی رزین می شود. اندازه ذرات نیز از پارامترهای تأثیرگذار در تبادل یون است؛ ذرات کوچکتر باعث بهبود تبادل یون شده اما از طرفی باعث افزایش افت فشار آب در طول مسیر ستون تبادل یون می شود. علاوه بر اینکه رزین ها به شکل دانه های ریز ساخته می شوند، برخی رزین ها به شکل ممبران (غشا) نیز ساخته می شوند. از ممبران های تبادل یونی، که از رزین های تبادل یونی اتصال عرضی ساخته شده اند و فقط به یون ها اجازه عبور می دهند، و نه آب، در الکترودیالیز استفاده می شود. ۴ گونه اصلی از رزین ها وجود دارد که در گروه عاملی با هم تفاوت دارند: کاربردها. سختی گیری آب. در این کاربرد از رزین های تبادل یونی برای جایگزین کردن یون های منیزیم و کلسیم موجود در آب سخت با یون های سدیم استفاده می شود. هنگامی که رزین تازه است، حاوی یون های سدیم در نقاط فعالش می باشد. هنگامی که این رزین با یک محلول حاوی یون های منیزیم و کلسیم در تماس قرار می گیرد که غل
ظت یون های سدیم آن کم است، یون های منیزیم و کلسیم از محلول به محل فعال در رزین منتقل می شوند و در محلول با یون های سدیم جایگزین می شوند. این روند با غلظت بسیار پایین منیزیم و یون کلسیم در محلول نسبت به حالت شروع آن به تعادل می رسد. رزین را می توان با شستشوی آن با یک محلول حاوی غلظت بالای یون های سدیم احیا کرد (به عنوان مثال مقدار زیادی از نمک معمولی (NaCl) در آن حل شده باشد). یون های کلسیم و منیزیم از رزین مهاجرت می کنند و با یون های سدیم محلول جایگزین می شوند تا حالت تعادل تازه ای به دست آید. از نمک برای احیای یک رزین تبادل یونی استفاده می شود که خود آن برای سختی گیری آب استفاده می شود. خالص سازی آب. در این کاربرد، از رزین های تبادل یونی برای حذف یون های سمی (به عنوان مثال مس) و فلزات سنگین (به عنوان مثال سرب یا کادمیوم) از محلول استفاده می شود و آنها را با یون های کم ضررتر مانند سدیم و پتاسیم جایگزین می کنند. رزین های تبادل یونی کمی موجودند که می توانند کلر یا آلاینده های آلی را از آب حذف کنند. این کار معمولاً با استفاده از یک فیلتر کربن فعال شده (زغال) همراه با رزین انجام می شود. البته برخی رزین های تبادل
یونی، مانند رزین های تبادل یون مغناطیسی قادر به حذف یون های آلی می باشند. رزین دستگاه تصفیه آب خانگی معمولاً احیا نمی شود - رزین زمانی که دیگر نمی تواند استفاده شود، از بین می رود. برای کاربردهای الکترونیک، آزمایش های علمی، تولید ابررساناها و صنعت هسته ای و… آب با بالاترین خلوص ممکن مورد نیاز است. چنین آبی را معمولاً با استفاده از فرایندهای تبادل یونی یا ترکیبی از غشا و روش های تبادل یونی تولید می کنند. تولید شکر. از رزین های تبادل یونی برای تولید شکر از منابع مختلف استفاده می شود. از این رزین ها برای تبدیل یک نوع شکر به نوع دیگری از شکر، بی رنگ کردن آن و همچنین خالص سازی شربت شکر استفاده می شود. سایر کاربرد های رزین تبادل یونی. رزین های تبادل یونی به دلیل مزیت های که دارد یکی از روش های پر استفاده در تصفیه آب است. از آنجایی که این رزین ها انواع مختلفی دارند دامنه ی استفاده آن ها نیز بسیار گسترده است. از جمله کاربردهای آن در صنایع مختلف می توان به موارد زیر اشاره کرد: دیونایزر بستر مختلط. دیونایزر بستر مختلط یا دیونایزر میکس بِد (به انگلیسی:Mixed Bed Deionizer) مخلوطی از رزین های آنیونی و کاتیونی با نسبت ۵۰/۵
۰ است که درون یک ستون تبادل یونی مشترک و به صورت مختلط قرار دارند و برای فرایند حذف یون از آب یا محلول ها از آن استفاده می شود. اگر پیش تصفیه مناسب انجام شود با عبور از فقط یک ستون دیونایزر بستر مختلط می توان به آب با بالاترین خلوص ها دست پیدا کرد. در اکثر موارد برای شفاف سازی نهایی آب و حذف یون های اندک باقی مانده در آب از ستون های تبادل یونی بستر مختلط استفاده می شود. واحدهای کوچک و خانگی توانایی احیای مجدد ندارند ولی دستگاه های صنعتی و تجاری به گونه ای ساخته شده اند که قابلیت احیای رزین در آنها وجود دارد. به خاطر سختی و هزینه بالای نسبی احیای آنها، از این دستگاه ها فقط در کاربردهایی استفاده می شود که به آب با خلوص فوق العاده بالا نیاز باشد.