Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رزنانس مداری ، در مکانیک سماوی، رزنانس مداری هنگامی اتفاق می افتد که اجسام در حال گردش به طور منظم، تحت تأثیر گرانشی دوره ای بر یکدیگر قرار گیرند، معمولاً به این دلیل که دورهٔ مداری آنها با نسبت عدد صحیح کوچکی مثلاً (۱، ۲، ۳، ...) در ارتباط است. این رابطه معمولاً در یک جفت جرم آسمانی دیده می شود. مفهوم اصل فیزیکی مربوط به پدیدهٔ "رزنانس مداری" مانند مفهوم فشاری است که یک کودک هنگام تاب بازی به تاب وارد می کند، جایی که مدار و تاب هر دو دارای یک فرکانس طبیعی هستند و جرم دیگر (کودک) «فشار» را با تکرار دوره ای اعمال می کند تا تأثیر همگامی در تداوم آن حرکت ایجاد کند. "رزنانس های مداری" تأثیر گرانشی متقابل جرم ها؛ یعنی توانایی آنها در تغییر دادن یا محدود کردن مدارهای یکدیگر را به شدت افزایش می دهد. در بیشتر موارد، این منجر به «تعامل ناپایدار» می شود که در آن؛ واکنش جسم های درگیر شتاب می گیرد و در نتیجه تغییرهایی در مدارها ایجاد می شود تا آنجا که طنین رزنانس دیگر وجود نداشته باشد. در برخی شرایط، یک سیستم رزونانس می تواند پایدار و خوداصلاح باشد، به گونه ای که جسم های درگیر در حالت رزنانس باقی می مانند. نمونه هایی از
رزونانس ۱: ۲: ۴ قمر مشتری گانیمد، اروپا و آیو و رزنانس مداری ۲: ۳ بین پلوتو و نپتون است. رزنانس ناپایدار با قمرهای داخلی زحل باعث ایجاد شکاف در حلقه های زحل می شود. مورد خاص از رزنانس ۱: ۱ بین دو پیکر آسمانی با شعاع مداری مشابه باعث می شود اجسام بزرگ منظومه شمسی بیشترِ جرم های دیگر با مدار مشترک در مسیر مدارهای خود را بیرون کنند. این بخشی از فرایند بسیار گسترده تر پاکسازی محلی است، اثری که در تعریف کنونی یک سیاره از آن استفاده می شود.
آرکسین (؛ ) که با نام هایپوکرتین هم شناخته می شود یک نوروپپتید است که انگیختگی، بیداری و اشتها را تنظیم می کند. شایع ترین نوع حمله خواب که طی آن، مبتلایان بیماری تن عضلانی خود را به طور موقت از دست می دهند (کاتاپلکسی)؛ در اثر فقدان آرکسین در مغز به دنبال تخریب سلول های تولیدکنندهٔ آن به وجود می آید. در مغز انسان تنها ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ یاخته عصبی تولیدکنندهٔ آرکسین وجود دارد که بیشتر در نواحی اطراف مثلث مغزی و هیپوتالاموس جانبی واقع شده اند. شاخه های این یاخته های به نواحی دیگر گسترده شده و در تنظیم بیداری، اشتها و سایر رفتارها نقش دارند. در انسان دو نوع پپتید آرکسین، و دو نوع گیرنده آرکسین وجود دارد. آرکسین در سال ۱۹۹۸ توسط دو گروه مستقل دانشمندان که بر روی مغز موش آزمایشگاهی مطالعه می کردند، به طور همزمان کشف شد. یک گروه آنرا آرکسین (مشتق از واژهٔ لاتین "اورکسوس" به معنای اشتها) نامیدند و گروه دیگر، آنرا هایپوکرتین نام نهادند؛ چرا که در هیپوتالاموس تولید شده و شباهت اندکی به پپتید سکرتین دارد. امروزه از نام هایپوکرتین برای نامیدن ژن های تولیدکنندهٔ پپتید و و از آرکسین برای خودِ پپتید استفاده می شود. سیستم آرک
سین مغز موش، آفنیته بالایی با مغز انسان دارد.
MF59 یک ادجوانت (مادهٔ تقویت کننده) ایمونولوژیک است که از اسکوآلن استفاده می کند. این ماده، ادجوانت اختصاصی شرکت نوارتیس است که به واکسن های آنفلوآنزا افزوده می شود تا پاسخ سیستم ایمنی بدن انسان را از طریق تولید سلول های خاطره CD4 تحریک کند. مادهٔ MF59 نخستین ادجوانت روغنی پایه آب در واکسن آنفلوآنزا است که تجاری سازی شده، و در اروپا، ایالات متحده آمریکا و کانادا به کار می رود. این ماده در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی توسط پژوهشگران در «شرکت سهامی کایران» ساخته شد که در سال ۲۰۰۶ میلادی به مالکیت نوارتیس درآمد.
پرواز ۳۱۱ هواپیمایی تای ایرویز اینترنشنال پروازی از فرودگاه بین المللی دن موئنگ، بانکوک، تایلند به مقصد فرودگاه بین المللی تریبهوان، کاتماندو، نپال در سی و یکم ژوئیه ۱۹۹۲ بود. این هواپیما در هنگام فرود در باند فرودگاه کاتماندو، در ۳۷ کیلومتری فرودگاه با کوه های شمال کاتماندو که متصل به مرتفع ترین نقطه جهان یعنی هیمالیا است، با سرعت ۳۰۰ نات (۵۶۰ کیلومتر بر ساعت) برخورد و سقوط کرد. این حادثه اولین حادثه، اولین اتلاف بدنه هواپیما و بدترین سانحه هوایی در زمان خود (اکنون جهارمین) برای ایرباس ای۳۱۰ و بدترین سانحه هوایی نپال در زمان خود (اکنون دومین) است. هواپیما و خدمه. اولین پرواز این هواپیما در تاریخ ۲ اکتبر ۱۹۸۷ بود و سپس با علامت ثبت C-FGWD وارد شرکت هواپیمایی واردایر شد. واردایر یک شرکت هواپیمایی کانادایی خریداری شده توسط کنیدین ایرلاینز در سال ۱۹۸۹ بود که زیر نظر این شرکت (کندیدین ایرلاینز) فعالیت می کرد. سپس این هواپیما در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۹۰ با همان علامت ثبت وارد شرکت مادر شد. بعد از مدت کوتاهی، این هواپیما به تای ایرویز اینترنشنال فروخته و در تاریخ ۹ مه ۱۹۹۰ تحویل این شرکت گردید و علامت ثبت آن به HS-TID
تغییر یافت. موتور این هواپیما از نوع جنرال الکتریک سی اف۶ بود. در زمان پرواز این هواپیما کمتر از ۵ سال (۴ سال و ۱۰ ماه) سن داشت. خلبان این هواپیما پریدا سوتیمای ۴۱ ساله و کمک خلبان فونفَت بونیایِی ۵۲ ساله به همراه ۱۲ مهماندار و ۹۹ مسافر بودند. شرح حادثه. پرواز ۳۱۱ صبح ساعت ۱۰:۳۰ به وقت محلی تایلند بانکوک را ترک کرد و قرار بود در ساعت ۱۲:۵۵ به وقت محلی نپال به کاتماندو برسد. پس از ورود به حریم هوایی تپال با برج مراقبت کاتماندو تماس برقرار کرد که در آن زمان برج مراقبت کاتماندو مجهز به رادار نبود و مراقب پرواز بر اساس گفته های خلبانان محل هواپیما را تخمین می زد. آنها در ابتدا می خواهند که از باند ۰۲ (جنوبی) فرودگاه تقرب کنند و فرود بیایند و برج مراقبت در ابتدا اجازه فرود به آنها را می دهد. اما کمی بعد برج مراقبت باند فرود آنهار ار به باند ۱۲۰ (شمالی) تغییر می دهد. خلبان نیز بخاطر دید کم و سختی در فرود (ابتدا باید باند را از نزدیک کوه های شمالی کاتماندو دور می زد و سپس فرود می آمد)، طبق صداهای ضبط شده در جعبه سیاه هواپیما، از کمک خلبان درخواست می کند تا میزان سوخت موجود برای فرود در کلکته، هند بررسی کند که در این
هنگام برج مراقبت اعلام می کند که باند جنوبی قابل استفاده است و می توانند در آن فرود بیایند خدمه نیز در حال انجام کارهای برای فرود متوجه می شوند که بالچه های هواپیما در زاویه مناسب (۱۵ درجه) قرار نمی گیرد و چون زاویه بالچه ها برای فرود در فرودگاه کاتماندو بسیار مهم است، اعلام نقض فنی می کنند و درخواست فرود در کلکته را می کنند. اما کمی بعد مشکل بالچه ها برطرف می شود و آنها دوباره می خواهند که فرود بیایند، اما چون فاصله شان از فرودگاه کم و ارتفاعشان زیاد بود. اعلام می کنند که به رومئو بازمی گردند تا فرودی دوباره انجام دهند. در ابتدا سیستم ناوبری هواپیما مسیر برا رفتن به رومئو را نشان نمی داد اما بعد مشکل حل و مسیر آنها را از سمت چپ نشان می دهد. آنها از برج مراقبت درخواست چرخش به سمت چپ را داشتند، اما چون جوابی از برج مراقبت دریافت نکردند. خلبان با قاطعیت اعلام گردش از سمت راست را می کند. اما خلبان بدون آنکه متوجه شود، هواپیما را طوری هدایت می کند که یک دور کامل زده و سپس مسیری مستقیم به سمت کوه های شمال طی می کنند. در این هنگام سیستم هشدار نزدیک شده به زمین (GPWS) به صدا در می آید و کمک خلبان از خلبان می خواهد
که دور بزند؛ ولی خلبان آن را اشتباه و نقض فنی فکر می داند که در آخر هواپیما در ساعت ۱۲:۴۵:۲۶ به وقت محلی نپال با سرعت ۳۰۰ نات (۵۶۰ کیلومتر بر ساعت) در ارتفاع ۱۱۵۰۰ پا (۳۵۰۵ متر) به کوه های منطقه لانگتانگ در فاصله ۳۷ کیلومتری شمال کاتماندو برخورد می کند. علت حادثه. دلایل زیادی برای سقوط این هواپیما مانند (بازنشدن بالچه ها، عدم کارکردن سیستم ناوبری) اعلام شد اما این مشکلات در هنگام پرواز برطرف شده بودند. علت اصلی حادثه عدم تقسیم وظایف متناسب بین خلبان و کمک خلبان، فشار کاری زیاد بر روی خلبان و ارتباط و گفتگوی نامناسب بین آنها بود. همچنین در مواردی برقراری تماس با برج مراقبت (که وظیفه کمک خلبان است) توسط خلبان انجام گرفته بود. مواردی مانند مشکلات زبانی، تماس رادیویی با اختلال بخاطر وجود کوه ها، نبود رادار در فرودگاه کاتماندو و کم تجربه بودن مسئول برج مراقبت (تنها تجربه کاری ۹ ماهه داشت) در این حادثه دخیل بودند. تحقیق و جستجو. کارشناسان این سانحه متشکل از اداره حمل و نقل هوایی نپال، کارشناسان شرکت ایرباس وهیئت ایمنی حمل و نقل کانادا بودند. ابتدا فرضشان بر این بود که هواپیما در ناحیه جنوبی فرودگاه سقوط کرده است. ا
ما تعدادی از ساکنان منطقه شمالی بعد از چند روز بخاطر اینکه وسیله ارتباطی نداشتند، خود را به کارشناسان رساندند و اعلام کردند که صدای سقوط هواپیما را در منطقه شمالی شنیده اند. تحقیق و جستجو در مناطق شمالی مشکلاتی مانند مرتفع بودن کوه ها سختی در صعود و محدود بودن وقت برای تقیق و جمع آوری لاشه و نبود هوای کافی در ارتفاع بالا وجود داشت. همچنین در مستند پیام اضطراری در قسمت (هواپیمای گم شده) اشاره شده است که یکی از کارشناسان بریتانیایی از طرف شرکت ایرباس گوردون کراپس در هنگام صعود به محل حادثه به علت هیپوکسی جان خود را از دست می دهد. عواقب بعدی. تای ایرویز بعد از آن هواپیمای همتای آن یعنی ۳۱۲ که آن هم در مسیر بین بانکوک و کاتماندو استفاده می شد، با دو هواپیمای ایرباس ای۳۱۰ جدید با شماره های ۳۱۹ و ۳۲۰ جایگزین نمود و از آن ها تا بازنشستگی در ۲۰۰۱ استفاده نمود و بعد از آن دو دستگاه بوئینگ ۷۷۷ جایگزین این دو شدند. همچنین اثرات هواپیما در را بین گوپته تارِپاتی قابل مشاهده است. مستند پیام اضطراری. در قسمت دهم فصل هفدهم برنامه پیام اضطراری مستندی دربارهٔ این حادثه با نام (هواپیمای گمشده) درست شده است.
شدن در فلسفه یکی از مفاهیم هستی شناسی است. صیرورت یا شدن عبارت است از رفتن شیء از حالتی به حالت دیگر یا از زمانی به زمان دیگر. شدن مترادف حرکت و تغیر است، از این جهت که وجود حرکت و تغییر انتقال از حالتی به حالت دیگر است، مانند انتقال از وجود بالقوه به وجود بالفعل. شیء متصف به صیرورت نقیض شیء متصف به ثبوت و سکون است، یعنی حالتی است بین عدم و وجود کامل. در نظر فیلسوف یونان باستان در قرن ششم قبل از میلاد، هراکلیتوس صیرورت عبارت است از نزاع بین اضداد برای اینکه بعضی جای بعضی را اشغال کنند، و همه چیز در حال تغییر و شدن است. در نظر هگل، صیرورت از رازهای درون هستی یعنی راز تطور است. این رازی است که تناقض بین وجود و عدم را منتفی می سازد. اگر صیرورت را تار زمان فرض کنیم دیمومت پود آن است. هیچ یک از صیرورت و دیمومت را نمی توان بدون دیگری تصور کرد. زیرا صیرورت اگر خالی از دیمومت باشد، بین حالات پی در پی آن ارتباط برقرار نمی شود، و اگر دیمومت خالی از صیرورت باشد، زمان متّصلی را به وجود نمی آورد. زمان جوهر غایی دقت است و مستتر در فیوضات با نظام فیض و صدور. صیرورت، شدن شیء است و دیمومت، صیرورت زمان.
میسون لاک ویمز (۱۱ اکتبر ۱۷۵۹–۲۳ مه ۱۸۲۵) که از او با عنوان پارسون ویمز نیز یاد می شود، یک پیشکار کتاب و نویسندهٔ آمریکایی بود که اولین زندگی نامهٔ جورج واشینگتن را بلافاصله پس از مرگ او به رشتهٔ تحریر درآورد. بسیاری از داستان های ساختگی پیرامون واشینگتن نتیجهٔ کارهای اوست. داستان "درخت آلبالو" (یا "من نمی توانم دروغ بگویم، من آن را با کلاه کوچک خود انجام دادم") در ویرایش پنجم کتاب "زندگی واشینگتن" (چاپ شده در ۱۸۰۹، چاپ ویرایش نخست ۱۸۰۰) گنجانده شده است. یک داستان پرفروش که فضایل واشینگتن را به تصویر می کشد. این داستان قرار بود برای جوانان میهن یک پیام اخلاقی باشد. در فرهنگ عامه. در سال ۱۹۱۱ لاورنس سی. وروث، «"پارسون ویمز: یک مطالعه بیوگرافی و انتقادی»" را منتشر کرد. در این کتاب او شرح می دهد که ویمز بیشتر شهرتش را مدیون روایت داستان درخت گیلاس است (صفحهٔ ۶) و برای آن شواهدی را نشان می دهد (صفحهٔ ۶۵). گرنت وود یک صحنه را تحت عنوان «"داستان پارسون ویمز"» در سال ۱۹۳۹ نقاشی کرد. این یک نقاشی طعنه آمیز از آمریکاست. پارسون ویمز با عنوان میسون ویمز در "اساسینز کرید ۳" حضور دارد. او در سکانس هشتم بازی که در زندان بر
ایدول می گذرد حضور دارد و به قهرمان داستان کانر کمک می کند تا فرار کند.
ساترن ای ال-۳۱ یک خانواده از موتورهای توربوفن نظامی است که نخست به دست شرکت لیولکا-ساترن در جماهیر شوروی ساخته شده بود. شرکت نامبرده که امروزه ان پی او ساترن نامیده می شود این موتور را برای نخستین بار در جنگندهٔ برتری هوایی سوخو-۲۷ به کار برد. این موتور به صورت خشک ۷۵ کیلونیوتن نیرو تولید می کند و با پس سوز نیز به نیروی ۱۲۲ کیلونیوتن می رسد؛ در مدل AL-37FU این نیرو به ۱۴۵ کیلونیوتون با پس سوز نیز می رسد. خانوادهٔ ای ال-۳۱ امروزه در همهٔ جنگنده های سوخو-۲۷ و مدل های مشابه آن به کار می روند و حتی جنگنده های چینی چنگدو جی-۱۰ و چنگدو جی-۲۰ نیز از این موتور بهره می برند. AL-31. موتورهای AL-31FP و AL-37FU دارای فناوری جهت دهی رانش هستند؛ این فناوری در جنگنده های سوخو-۳۰ مدل MKI برای هندوستان و مدل MAM برای مالزی به کار رفته است. AL-31FP می تواند نازل موتور خود را تا بیشینهٔ ۱۵درجه حرکت بدهد. نرخ سرعت حرکت این نازل ۳۰درجه بر ثانیه است. فناوری جهت دهی رانش در گذشته تنها برای گام دینامیک به کار گرفته می شد؛ ولی بعدها در «گردش و انحراف» هم به کار رفت. موتور AL-31FP امروزه در شرکت هندوستان آیروناتیکس نیز تولید می شود و
قرارداد سنگینی برای انتقال کامل فناوری از روسیه به هندوستان بسته شده است. این موتور در جریان هوای ناهمسان هم به خوبی کار می کند. بازهٔ زمانی اورهال برای موتور AL-31F برابر با ۱۰۰۰ ساعت است و عمر نهایی این موتور ۳۰۰۰ ساعت می باشد. شرکت سالیوت مدل AL-31FN از این موتور را برای جنگنده چنگدو جی-۱۰ تأمین کرده است. درحالیکه چنگدو جی-۲۰ از AL-31FM2 استفاده می کند ولی این جنگندهٔ سنگین در انتظار برای دریافت یک موتور بومی چینی با نام WS-15 است. بنا به گفتهٔ «ویکتور میهایلوویچ» طراح ارشد موتورهای سری ۱۱۷ و ۱۱۷-اس از شرکت ساترن، موتور چینی WS-10 با کمک بروشورهای فنی و مشاورهٔ مهندسان روسی ساخته شده است. چندی بعد این گفتهٔ مهندس روسی توسط شرکت صنعت هوانوردی چین تأیید شده است. AL-41. موتور AL-41 یک پروژهٔ بروزرسانی گسترده بر روی موتور AL-31F بوده که در نهایت به ساخت دو موتور AL-41F1S و AL-41F1 انجامیده است. قرار بود این موتور در جنگندهٔ سوخو-۵۷ نصب شود. برنامهٔ ساخت موتور AL-41F در سال ۱۹۸۲ میلادی پایه ریزی شد و نخستین پیش نمونهٔ آن با میگ-۲۵ آزمایش شد. این پروژه دراصل برای تأمین موتور پروژهٔ میگ ۱٫۴۴ درنظر گرفته شده بود و
با لغو شدن آن پروژه، ساخت موتور نیز متوقف شد. این پروژه درنهایت به تولید دو موتور با نام های ۱۱۷ و ۱۱۷-اس انجامید. 117S. موتور ۱۱۷-اس برای سوخو-۳۵یوبی درنظر گرفته شد؛ این موتور با کد AL-41F1S بر مبنای AL-41 توسعه داده شد و با نام (Izdeliye 117S) معرفی گشت. این موتور که خود یک بروزرسانی از موتور AL-31F بود از فناوری AL-41F نیز بهره می برده است. موتور ۱۱۷-اس به طور خشک ۸۶٫۳ کیلونیوتن و با پس سوز ۱۴۲ کیلونیوتن نیرو تولید می کند. فن موتور ۱۱۷-اس به میزان ۳ درصد بزرگتر از فن موتور AL-31F است و قطرش ۳۶٫۷ اینچ می باشد. موتور ۱۱۷-اس از یک سامانهٔ کنترل تمام دیجیتالی بهره می برد. این موتور دارای توربین های پیشرفتهٔ فشار بالا و پایین است. فناوری جهت دهی رانش در این موتور دقیقاً همانند جهت دهی در موتور AL-31FP است. بازه زمانی اورهال این موتور هر ۱۰۰۰ ساعت و طول عمر نهایی آن نیز ۴۰۰۰ ساعت است. نخستین آزمایش این موتور بر روی یک فروند سوخو-۳۵یوبی در سال ۲۰۰۸ میلادی انجام شد. در سال ۲۰۱۰ شرکت ساترن تصمیم گرفت موتور (117S (AL-41F1S را در هواپیمای سوخو-۳۵-اس بعنوان محصول نهایی به کار ببرد. به دلیل امنیت بالای این موتور نسبت
به موتورهای دیگر از این خانواده، وزارت دفاع روسیه تصمیم گرفت تا موتور ۱۱۷-اس را در جنگنده های سوخو-۳۰ نیز به کار ببرد. جنگنده های جدید با کد Su-30SM2 شناخته می شوند. ۱۱۷. موتور AL-41F1 که با نام (Izdeliye 117) نیز شناخته شده است، با این انگیزه ساخته شد تا موتور جنگندهٔ نسل پنجمی سوخو-۵۷ را فراهم کند. موتور ۱۱۷ نیز موتوری بر پایهٔ خانوادهٔ AL-31F است که یک ارتقاء بر روی دستاوردهای موتور ۱۱۷S بحساب می آید. ساخت و توسعهٔ این موتور در سال ۲۰۰۴ آغاز شد و قطر فن این موتور نیز نسبت به مدل به کار رفته در سوخو-۳۵ افزایش داشته است. میخائیل پوگوسیان سرپرست گروه طراحی موتور ۱۱۷ عنوان کرد که این موتور صرفاً برای پیش نمونه های سوخو-۵۷ ساخته شده است. رانش موتور ۱۱۷ نسبت به AL-31 به میزان ۲۴٫۵ کیلونیوتن افزایش داشته است و به عدد ۸۶/۳ کیلونیوتن رسیده است. درحالیکه وزن آن نیز ۱۵۰ کیلوگرم کاهش پیدا کرده است. قدرت این موتور با پس سوز نیز به ۱۴۷ کیلونیوتن می رسد و وزن کلی آن نیز ۱۴۲۰ کیلوگرم است. نسبت قدرت به وزن این موتور، ۱۰٫۵ به ۱ است. (۱۰٫۵:۱). همانند AL-31F، موتور ۱۱۷ نیز دارای ۴ کمپرسور فشار پایین (فن) است و برای کمپرسور فش
ار بالا با ۹ مرحله دارد. برخی از فناوری های به کار رفته در مدل ۱۱۷ با مدل ۱۱۷-اس مشترک هستند. Izdeliye 30. در پی آزمایش های فنی که بر روی موتور ۱۱۷ انجام گرفته است، این موتور ناکارآمد نشان داده است و موتور دیگری با نام Izdeliye ۳۰ بر پایهٔ همین بروزرسانی ها تولید خواهد شد. موتور ۱۱۷ با مشکل واماندگی کمپرسور روبرو است و بعضاً در برخاستن از زمین نیز ناکام می ماند. قرار بر این است که موتور جدید با نام Izdeliye ۳۰ پس از سال ۲۰۲۰ بر روی سوخو-۵۷ بعنوان موتور نهایی نصب شود. موتور جدید رانش بیشتر و مصرف سوخت کمتری دارد. همچنین دارای دوام و اعتمادپذیری بیشتری است و قیمت تمام شدهٔ آن نیز ارزانتر خواهد بود. ساخت این موتور تا سال ۲۰۲۱ به تعویق افتاده است.
مایکل اوسترهولم () یک دانشمند آمریکایی در زمینهٔ بهداشت عمومی و متخصص امنیت زیستی و بیماری های عفونی است. وی رئیس «مرکز پژوهش و سیاست گذاری برای بیماری های عفونی» (CIDRAP) در دانشگاه مینه سوتا، استاد تمام برجسته در زمینهٔ علوم بهداشت محیط، رئیس جایگاه مک نایت بهداشت عمومی، استاد مؤسسهٔ مدیریت تکنولوژیک، دانشکدهٔ علوم و مهندسی و دانشکده پزشکی است که همگی متعلق به دانشگاه مینه سوتا هستند. وی همچنین عضو هیئت امنای دانشکدهٔ لوتر در دکورا، آیووا است. او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ میلادی، علاوه بر ریاست «مرکز پژوهش و سیاست گذاری برای بیماری های عفونی»، مشاور ویژهٔ تامی تامپسون وزیر بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا در زمینه مسائلی چون بیوتروریسم و آماده باش برای سلامت جامعه بود. وی مدتی کوتاهی نیز سرپرستی مرکز کنترل و پیشگیری بیماری را به عهده داشت. اوسترهولم در سال ۲۰۰۵ از سوی مایکل لِویت وزیر بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا به عضویت «هیئت ملی مشاوران علمی امنیت زیستی» درآمد.
مرکز اروپایی کنترل و پیشگیری بیماری () یا به اختصار ECDC، یک سازمان مستقل در اتحادیه اروپا است که مأموریتش تقویت قوای تدافعی اروپا در برابر بیماری های عفونی است. این مرکز در سال ۲۰۰۴ پایه گذاری شد و مقر اصلی اش در شهر سولنای سوئد است. به دنبال برداشته شدن مرزها و ادغام و یکپارچه سازی اقتصادی و اجتماعی کشورهای عضو اتحادیه اروپا، نیاز به ایجاد یک مرکز کنترل بیماری ها بیش از پیش احساس می شد، اما وقوع همه گیری بیماری سارس در سال ۲۰۰۳ و انتشار بسیار سریع آن، فوریت تشکیل چنین سازمانی را تأیید کرد. در واقع سرعت برپایی این سازمان در اتحادیه اروپا یک رکورد بود: پیش نویس سیاسیت گذاری اولیه این سازمان در ژوئیهٔ ۲۰۰۳ آماده شد و تا ماه مه ۲۰۰۵، این سازمان عملیاتی شد. این سازمان ۳۰۰ کارمند دارد و بودجهٔ سالیانه اش €۵۰ میلیون یورو است. ساختار سازمانی. مرکز اروپایی کنترل و پیشگیری بیماری ها یک ساختار ماتریسی دارد و بر ۵ واحد استوار است: کار دفتر دانشمندان ارشد، نظارت بر «برنامهٔ ۷ بیماری»، «بخش هماهنگ سازی میکروب شناسی» و «بخش هماهنگ سازی مشاوره های علمی» است. تمرکزِ «برنامهٔ ۷ بیماری» بر روی گروه های خاصی از بیماری هاست: اع
ضاء. علاوه بر کشورهای عضو اتحادیه اروپا، سه کشور عضو «ناحیهٔ اقتصادی اروپا» در مرکز اروپایی کنترل و پیشگیری بیماری همکاری دارند: ایسلند، لیختن اشتاین و نروژ
کنترل پایداری یا کنترل پایداری دربرابر انحراف یک ویژگی در هواگردهاست که این امکان را به خلبان می دهد تا در هنگام گردش های تُند و خطرناک دچار چرخش (اسپین) نشود. در هنگام مانورهای شدید، هنگامی که خلبان فشار زیادی به هواپیما می آورد احتمال آن بسیار است که هواپیما منحرف شود و حالت کنترل شده در دست خلبان، به یکباره به شرایطی بی اختیار تبدیل گردد. ویژگی های آیرودینامیکی و الکترونیکی در هواپیمای نوین، این امکان را فراهم می کنند که خلبان هرگز متوجهٔ چنین شرایطی نشده و سامانه های هواپیما کار تنظیم کنترل را به خوبی برای خلبان انجام دهند. ارزش سامانه های «کنترل پایداری»، بسیار بیشتر از سامانه های «بازگردانی پایداری» است. در سامانه های بازگردانی پایداری، شرایطی درنظر گرفته شده است که هواپیما پیشاپیش انحراف را تجربه کرده و اکنون برای بازگردانی پایداری به پرواز، روش هایی گزینش می گردند؛ ولی در سامانه های کنترل پایداری، تلاش شده تا از انحراف هواپیما جلوگیری شود تا کار به بازیابی پایداری منجر نگردد. بعبارت دیگر، سامانهٔ کنترل پایداری، حکم پیشگیری در برابر انحراف را دارد ولی سامانهٔ بازیابی پایداری، حکم درمان را ایفا می کند.
تیپاسا (به عربی: تیبازة الموریتانیة) یک منطقهٔ مسکونی در الجزایر است که در استان تیپازه واقع شده است.
سرویس زتو () یک پلتفرم آنلاین پخش محتوا بر اساس تقاضای بینندگان و مخاطبین است. مقر اصلی شرکت در زوریخ سوئیس واقع شده است و سرویس های پخش محتوای این شرکت طیف وسیعی ار مخاطبین رو در آلمان و سوئیس را شامل می شود.
اسکای سوئیس () یک رسانه سوئیسی است که در شهر نوشاتل واقع شده است. این رسانه پلتفرم تلویزیون پولی و ویدئو هنگام درخواست را به شکل نوآورانه از طریق اوترنت ارائه می دهد.
کفتار وحشتناک (نام علمی: Dinocrocuta) یک سرده گوشت خوار و منقرض شده از گربه سانان است که بین اواسط تا اواخر میوسن در آفریقا و اوراسیا زندگی می کرد. کفتار وحشتناک با وجود ظاهر کفتارمانند خود از اعضای خانواده کفتاران محسوب نمی شود و به خانواده ای منقرض شده از گربه سانان به نام Percrocutidae تعلق داشت. ویژگی ها. کفتار وحشتناک حدود طول حدود ۱٫۹ متر طول و حدود ۱٫۳ متر ارتفاع داشته و وزنش به حدود ۳۰۰ کیلوگرم می رسیده که قابل مقایسه با وزن بزرگ ترین ببرهای امروزی است. در میان گربه سانان تنها شیر آمریکایی و چاقودندان از وزن بیشتری نسبت به کفتار وحشتناک برخوردار بودند. این جانور دارای جمجمه ای ۴۳ سانتی متر و آرواره ای بسیار قدرتمند بود و می توانست جانورانی با اندازه بسیار بزرگ تر از خود مانند کرگدن ها را نیز شکار کند. مشخص نیست که کفتار وحشتناک یک جانور منفرد بوده و یا جانوری اجتماعی بوده است.
مشت آخر فیلمی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی مهدی فخیم زاده و تهیه کنندگی سید حامد حسینی محصول سال ۱۳۹۷ است. این فیلم در ۲۷ آذر ۱۳۹۸ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه داستان. داستان پیر مردی است که از سالهای دور تا کنون در کاراته تبحر بسیار بالایی دارد ولی جهت امرار معاش تظاهر به فرتوتی می کند و در خیابان ها با دستیارش به صورت صوری معرکه دعوا به راه می اندازند و مردم جهت کمک سعی در جدا کردن آنها می کنند که در این میان دستیارش از شلوغی فضا کمک گرفته و جیب مردم را می زند.
کارتوگرام یا نمودار نقشه یا نقشهٔ آماری نقشه ای است که در آن بعضی متغیرهای نقشه ای موضوعی مثل مدت سفر، جمعیت و درآمد ناخالص ملی با محدودهٔ منطقه ای یا فاصله جایگزین می شوند. نقشه از لحاظ بصری و هندسی مورد تصرف قرار می گیرد تا بازتاب دهندهٔ این اطلاعات جایگزین باشد. تاریخچهٔ کارتوگرام ها به قرن هفدهم میلادی بازمی گردد. انواع. به دو نوع کارتوگرام عمومی می توان اشاره کرد: نوع اول بر اساس انحراف هندسه نقشه مبتنی بر داده های غیر جغرافیایی همانند هزینه یا سفر تغییر می نماید. در دومین شکل از کارتوگرام ها هندسه نقشه بر اساس متغیرهای زمین مرجع تغییر می کند. دیگر دسته بندی آن ها را در در نوع کارتوگرام خطی و کارتوگرام مساحت قرار می دهد. کارتوگرام مساحت از اعوجاج دوبعدی جهت نمایش اطلاعات تماتیک (موضوعی) بهره می برد. کارتوگرام فاصله به بیان مقادیر کمی در یک بعد با ایجاد اعوجاج در فواصل موجود در نقشه می پردازد.
قهرمانی کشتی جهان ۱۹۸۱ سی و پنجمین دوره از رقابت های قهرمانی جهان می باشد که در دو بخش کشتی آزاد در اسکوپیه، یوگسلاوی (مقدونیهٔ امروزی) و کشتی فرنگی در اسلو، نروژ برگزار گردید.
کروماتوگرافی پادجریان (CCC، همچنین کروماتوگرافی جریان مخالف) نوعی کروماتوگرافی مایع-مایع است که از یک فاز ثابت مایع استفاده می کند که با استفاده از نیروی گریز از مرکز در محل نگهداری می شود و برای جداسازی، شناسایی و اندازه گیری کمی اجزای شیمیایی یک ترکیب از آن استفاده می شود. به طورکلی، کروماتوگرافی جریان مخالفت مجموعه ای از تکنیک های کروماتوگرافی مایع را شامل می شود که دو مرحله مایع غیرقابل برگشت را بدون پشتیبانی ماده جامد به کار می گیرند. دو فاز مایع با یکدیگر در تماس هستند زیرا حداقل یک فاز از طریق یک ستون، یک لوله توخالی یا یک سری اتاقک های متصل به کانال ها پمپ می شود، که شامل هر دو مرحله است. عمل اختلاط و جداسازی دینامیکی حاصل اجازه می دهد تا اجزاء با حلالیتهای مربوط در دو مرحله از هم جدا شوند. طیف گسترده ای از سیستم های حلال دو فاز متشکل از حداقل دو مایع غیرمجاز ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا انتخاب مناسب برای جداسازی مطلوب فراهم شود. تاریخ. تئوری CCD در دهه ۱۹۳۰ توسط رندال و لانگتین تشریح شد. آرچر جان پرتر مارتین و ریچارد لاورنس ساینگ این روش را در دهه ۱۹۴۰ بیشتر توسعه دادند. سرانجام، لیمان سی کراگ
دستگاه توزیع جریان مخالف کریگ را در سال ۱۹۴۴ معرفی کرد که CCD را برای انجام آزمایشگاه عملی ساخت. CCD برای جدا کردن طیف گسترده ای از ترکیبات مفید برای چند دهه استفاده شد. کاربردها. از کروماتوگرافی برعکس و روشهای جداسازی مایع مایع در مقیاس صنعتی و آزمایشگاهی برای تصفیه طیف گسترده ای از مواد شیمیایی شامل پروتئین ها، DNA , کانابیدیول (CBD) از "گیاه Cannabis Sativa" آنتی بیوتیک ها، ویتامین ها، محصولات طبیعی، دارویی، یون های فلزی، سموم دفع آفات، انانتیومرها، هیدروکربن آروماتیک چندحلقه ای از نمونه های محیطی، آنزیم های فعال، و نانولوله های کربن. استفاده شده است. کروماتوگرافی پادجریان به دلیل دامنه پویای بالای مقیاس پذیری آن شناخته شده است: مقادیر شیمیایی خالص شده از میلی گرم تا کیلوگرم را می توان با این روش بدست آورد. همچنین این مزیت را دارد که نمونه های شیمیایی پیچیده ای را با ذرات حل نشده در خود جای دهد.
شانولا همتون (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بی شرم" اشاره کرد.
کروماتوگرافی سیال فوق بحرانی (SFC) نوعی کروماتوگرافی فاز طبیعی است که از یک سیال فوق بحرانی مانند کربن دی اکسید به عنوان فاز متحرک استفاده می کند. این کروماتوگرافی برای تجزیه و تحلیل و تصفیه جرم مولکولی کم تا متوسط، مولکولهای حساس به گرما استفاده می شود و همچنین می تواند برای جداسازی ترکیبات کایرال مورد استفاده قرار گیرد. اصول آن مشابه با کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) است، اما SFC معمولاً از کربن دی اکسید به عنوان فاز متحرک استفاده می کند؛ بنابراین کل مسیر جریان کروماتوگرافی باید تحت فشار قرار گیرد. از آنجا که مرحله فوق بحرانی وضعیتی را نشان می دهد که در آن خصوصیات مایع و گاز همگرا می شوند، کروماتوگرافی سیال فوق بحرانی گاهی اوقات کروماتوگرافی همگرایی نیز نامیده می شود. کاربردها. کروماتوگرافی سیال فوق بحرانی (SFC) در صنعت در درجه اول برای جداسازی مولکولهای کایرال استفاده می شود و از ستونهای مشابه سیستمهای HPLC استاندارد استفاده می کند. در حال حاضر SFC معمولاً برای جداسازی های دستیابی و تصفیه در صنعت داروی شیمیاییاستفاده می شود. پیوند به بیرون. کروماتوگرافی سیال فوق بحرانی چیست؟
ماها شاکتیشالی فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی کی. پاپو است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، عایشا جولکا، آمریش پوری، انوپم کهیر، گلشن گروور، آلوک نات ایفای نقش کرده اند.
ایستگاه آکابانه یک ایستگاه راه آهن واقع در کیتا-کو، توکیو، ژاپن است که توسط شرکت راه آهن شرق ژاپن اداره می شود.
کی. پاپو (؛ درگذشت ) کارگردان، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل هند بود. از فیلم های به کارگردانی او می توان به روزی با عزت (۱۹۹۳) و ماها شاکتیشالی (۱۹۹۴) اشاره کرد.