Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به وجود آورد و چون دو نیمه آن قابل تقسیم نبودند قسمتی «زمین» و سرپوش آن «آسمان» را تشکیل داد. سیب های زرین هسپریدس. هنگام وصلت هرا با زئوس، گایا مقداری سیب زرین، به عنوان هدیه عروسی، به وی تقدیم داشت. این سیب ها به نظر هرا، چنان زیبا جلوه کردند که وی آن ها را در باغ خود، نزدیک کوهستان اطلس کاشت و دختران اطلس عادت داشتند که به آن باغ آمده و میوه های آن را به یغما ببرند. محافظت از این درخت ها به عهدهٔ لادون، اژدهایی که یکصد سر داشت و از تایفون و اکیدنا به دنیا آمده و جاودانی بود، گذاشته شد. هرا سه الههٔ شب را نیز به مراقبت آن باغ گماشت و آنقدر هرا از آن ها خوشش آمد که آن ها را در باغ کنار خود ocean کاشت. اورانوس و تارتاروس. گایا با فرزند خود اورانوس همبستر شد و ۱۲ فرزند به دنیا آورد. اورانوس از همهٔ فرزندان خود متنفر بود و از آن ها می ترسید. وی آن ها را در تارتاروس (دوزخ) زندانی می کرد. تارتاروس شکافی ژرف در زمین و محلی مرطوب و تاریک بوده است و این عمیق ترین نقطه ای بود که هادس فرمانروای مردگان و دنیای زیرزمین و فرزند کرونوس و رئا در آنجا حکومت می کرد. گایا خشمگین شد و به فرزندانش اصرار کرد علیه اورانوس قیام کن
ند؛ ولی فقط کرونوس تیتان ، قبول کرد. گایا داسی به او داد و نزدیک تخت خوابش او را پنهان کرد؛ وقتی اورانوس نزدیک گایا آمد. کرونوس به او حمله کرد و عقیمش کرد، عضو تناسلی اش قطعه قطعه شده و او را در دریا افکند. از قطرات خونی که از گایا افتاد؛ گیگانت ها (غول ها)، ارینی ها (ایزدان خشم) و پریان زاده شدند. از کفِ برآمده از اندام بریده شدهٔ اورانوس که بر دریا افتاد، الههٔ عشق و زیبایی آفرودیته زاده شد. اورانوس، گایا و کرونوس شخصیت های برجسته ای در اساطیر یونانی نبودند و در آیین های مذهبی یونانی هرگز نقشی نداشته اند. انتقام گایا. اورانوس و گایا از علت نفرت کرونوس از فرزندان خود سخن می گویند و رئا را بر آن می دارند تا برای هستی یافتن حوری ها یا فرشتگان انتقام از خون کرونوس، زئوس در جایی دور از دسترس کرونوس بزاید. گایا که از شکست و تنبیه تیتان ناخشنود است با گسستن بیعت با زئوس به انتقام جویی از وی می پردازد. گایا، زئوس را نزد هرامتهم و هرا برد و از کرونوس جویای وسیله ای برای انتقام شد و کرونوس دو بیضه را که به تخمه وی آغشته بود در اختیار گایا نهاد. گایا این بیضه هارا زیر خاک مدفون ساخت و از آن ها موجودی که در مسیر اسطوره
جانشینی یارای خلع زئوس را داشت یعنی تیفون پدیدآمد. تیفون Typhon یا تیفوئوس Typhoeus کوچک ترین پسر گایا، مار_مردی غول آسا بود که می توانست جانشین زئوس شود. یادآوری می کنیم که پسران و دختران اورانوس و گایا در آسمان ها زندگی می کردند و شش پسر به نام تیتان، اوسئان، کوئوس، کریوس، هی پریون، ژاپت، کرونوس و شش دختر بنام تیتان، ته تیس، ته ئی آ، تمیس، نماسینی، فوبه و رئا بودند. خانواده. فرزندان گایا. از همسری زمین و آسمان دو دختر بنام سی بل و تمیس به وجود آمدند. تی تان و ساتورن برادر بودند اما چون تیتان برادر بزرگتر بود داعیه حکومت جهان را داشت ولی زمین مادر آن ها برای ساتورن برتری قائل بود و نتیجه آن شد این که هرگز در خانواده فرزند دیگری به وجود نیاید تا روزی حکومت به تیتان برسد و ساتورن این پیشنهاد را پذیرفت و تمام فرزندان ذکور خود را بلعید. آنته، یکی از ژتان ها و پسر پوسایدن و گایا می باشد. وی در لیبی به سر می برد و همهٔ مسافران را مجبور می کرد که با او کشتی بگیرند و پس از آنکه آن ها را شکست داده و می کشت، از بقایای اموال آن ها، معبد پدر خود را زینت می کرد. آنته، مادام که با مادر خود تماس داشت یعنی مادام که روی زمی
ن، گایا بود شکست ناپذیر بود، ولی هراکلس، هنگام عبور از لیبی، یعنی موقعی که در جستجوی سیب های زرین بود، با او کشتی گرفته و او را بر سر از زمین برداشت و خفه کرد. فرزندان آن دو شامل تیتان ها بودند. ۶ پسر و ۶ دختر داشتند. تلوس در رم، تجسم_"مادر زمین" بود. وی را گاهی با نام terramater که با گایا و رب النوع هلنی، تطبیق می شد، ستایش می کردند. تلوس افسانه ای مخصوص به خود نداشت. در افسانه ها گاهی وی مقام گایا را داشت.گایا اولین نسل از سیکلوپ ها (غول های یک چشم) و فرزندی ۱۰۰ دست به نام هکاتونکایر را به وجود آورد.
می سان بخشی از معابد متروکه و جزئی ویران شده در ویتنام است که بین قرن چهارم و چهاردهم میلادی توسط پادشاهان چامپا (Chiêm Thành به ویتنامی) ساخته شده است. این معابد به پرستش خدای شیوا اختصاص داده شده است که تحت نام های مختلف محلی شناخته می شود که مهمترین آنها بهادرشوارا است. می سان در نزدیکی روستای دوی فو (Duy Phú) در منطقه اداری دوی زوین در استان کوانگ نام در ویتنام مرکزی، ۶۹ کیلومتری جنوب غربی دا ننگ واقع شده است، و تقریباً ۱۰ کیلومتر با شهر تاریخی ترا کیو (Trà Kiệu) فاصله دارد. معابد در یک دره تقریباً با عرض دو کیلومتر قرار دارند که توسط دو رشته کوه احاطه شده است. از قرن ۴ تا ۱۴ میلادی، این دره محلی برای برگزاری مراسم مذهبی پادشاهان سلسله های حاکم چامپا، و همچنین مکان دفنی برای افراد سلطنتی چم و قهرمانان ملی به دلیل نزدیکی با شهرهای چم ایندراپورا (آنگ دانگ) و سیماپورا (Trà Kiệu) بوده است زمانی، این مکان شامل بیش از ۷۰ معبد و همچنین بسیاری از سنگ یادبودهای دارای کتیبه های تاریخی مهم به زبان سانسکریت و زبان چامی بود. می سان شاید طولانی ترین مکان باستان شناسی موجود در هندوچین باشد، اما بخش اعظم معماری آن با بمب
اران ایالات متحده در طی یک هفته هنگام وقوع جنگ ویتنام نابود شده است. مجموعه معابد می سان یکی از مهمترین مجموعه معابد هندو در جنوب شرقی آسیا به حساب می آید و مهمترین مکان این میراث در ویتنام است. این مجموعه اغلب با دیگر مجموعه معابد تاریخی در جنوب شرقی آسیا مانند بوروبودور در جاوا اندونزی، انگکور وات از کامبوج، باگان از میانمار و پارک تاریخی آیوتایا در تایلند مقایسه می شود. از سال ۱۹۹۹، می سان توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی شناخته شده است. یونسکو در بیست و سومین جلسه خود، با توجه به معیار (C (II، به عنوان نمونه ای از تکامل و تغییر فرهنگ، و مطابق با معیار (c(III، به عنوان نمونه ای از تمدن آسیایی که اکنون منقرض شده است، این مجموعه را در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت کرد.
بان چیانگ (، ) یک مکان باستان شناسی مشهور در منطقه نونگ هان، استان اودون ثانی، تایلند است. این سایت که در سال ۱۹۶۶ کشف شد، به دلیل سفالهای جذاب با رنگ قرمز، بازخوردهای گسترده ای را به خود جلب کرد. هنگامی که وزارت دادگستری ایالات متحده یک پرونده مهم را در مورد قاچاق آثار باستانی بان چیانگ ایجاد کرد، توجه بین المللی بیشتری به دست آورد. این مکان در سال ۱۹۹۲ به فهرست میراث جهانی یونسکو در تایلند اضافه گردید. باستان شناسی. در طی اولین کاوش علمی رسمی در سال ۱۹۶۷، چندین اسکلت به همراه هدایای مزار از جنس برنز کشف شد. قطعاتی از جنس برنج نیز یافت شده است که منجر به این عقیده می شود که مهاجران عصر برنز احتمالاً کشاورز بودند. قدیمی ترین قبرهای این مکان شامل آثار باستانی برنزی نیست و از این رو از فرهنگ دوران نوسنگی است. جدیدترین قبرها مربوط به عصر آهن است. سفال ها و گلدان های این سایت در حال حاضر در موزه های سراسر جهان از جمله موزه f Indr Indische Kunst در برلین و موزه بریتانیا در لندن یافت می شوند. این سایت غالباً «محل گورستان» نامیده شده است، اما تحقیقات اخیر حاکی از آن است که درگذشتگان واقعاً در جوار یا زیر منازل دفن ش
ده اند. این عمل دفن مسکونی نامیده می شود. قدمت اشیاء. اولین داده های باستانی با استفاده از تاریخ گذاری گرماتابی منجر به محدوده ای از ۴۴۲۰ قبل از میلاد تا ۳۴۰۰ پیش از میلاد می شود که این سایت را به اولین فرهنگ قدیمی عصر برنز در جهان تبدیل می کند. با این حال، با کاوش های ۱۹۷۴–۱۹۷۵، مواد کافی برای تاریخ گذاری رادیوکربن، که منجر به تاریخ اخیر شد، در دسترس قرار گرفت. اولین قبر در حدود سال ۲۱۰۰ قبل از میلاد و آخرین مورد در حدود ۲۰۰ میلادی بوده است. همان طور که توسط سنگهای قبرستانی و قطعات برنز مشهود است ساخت برنز در حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد آغاز شد. اشیاء برنز شامل دستبند، حلقه، پابند، سیم و میله، نیزه، محور و آبراه، قلاب، تیغه و زنگ های کوچک است. تاریخ ۲۱۰۰ قبل از میلاد از فیتولیت های برنج از داخل یک گلدان در پایین ترین قبر به دست آمد. تعیین نتایج به دست آمده با استفاده از آمار بیزی OxCal 4.0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است، و نتایج نشان می دهد که استقرار اولیه بان چیانگ در حدود ۱۵۰۰ قبل از میلاد با انتقال به عصر برنز در حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد صورت گرفته است. متالورژی. بان چیانگ به همراه سایر دهکده های اطراف ش
مال شرقی تایلند حاوی بسیاری از آثار برنز است که نشان می دهد متالوژی تقریباً چهار هزار سال پیش در مناطق کوچک و روستایی به کار گرفته شده است و برای باستان شناسان به عنوان متالورژی باستانی جنوب شرقی آسیا جالب است که بدون حضور یک دولت نظامی یا شهری رونق گرفته بر خلاف بسیاری از جوامع دوران باستان که متالورژی تحت تسلط حاکمیت بود.
گلاستر گلدفینچ یک جنگنده دوباله تک موتوره تک سرنشین تمام فلزی ساخت شرکت گلاستر در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی بود. این جنگنده به مرحله تولید نرسید و فقط یک فروند از آن ساخته شد. طراحی و توسعه. در ژانویه ۱۹۲۶ وزارت هوانوردی بریتانیا بودجه (۷۰۰۰ ₤) تولید نسخه تمام فلزی هواگرد گیمکوک به عنوان جنگنده در ارتفاع های بالا را برای شرکت گلاستر تأمین کرد. نتیجه این پروژه جنگنده دوباله تک سرنشین با بال های نابرابر و ارابه فرود ثابت به نام گلدفینچ بود. طبیعتاً این هواپیما شباهت بسیار زیادی به هواگرد گیمکوک و به طور خاص گیمکوک دو (II) داشت. به دلیل وجود سوپرشارژر در موتور هواگرد، طول بدنه در جلوی اتاقک خلبان طولانی تر شده بود. بخش دم نیز اندکی تفاوت داشت. فلز به کار برده شده در ساخت گولدفینچ عموماً فولاد بود اما در بخش های کم اهمیت تر دورالومین نیز استفاده گردیده بود. تنها یک گلدفینچ ساخته شد اما دو نسخه از آن وجود داشت. نسخه اول بال هایی تمام فلزی، بدنه ای ترکیبی از چوب و فلز داشت. دو بال و بدنه هر دو با پارچه پوشش داده شده بودند. در نسخه دوم بدنه مجدداً به طور کامل از فلز بازسازی شد و بخش دم آن نیز اصلاح گردید. تعدادی قطعات آ
لومینیومی نیز روی بخش جلویی بدنه قرار گرفته بود. در هر دو نسخه گلدفینچ از موتور سوپرشارژ ۴۵۰ اسب بخاری (۳۳۵ کیلو وات) بریستول ژوپیتر ۷ اف همراه ملخ دو تیغه با قطر ۲٫۷۴ متری و زاویه ثابت استفاده می کردند. تاریخچه عملیاتی. گلدفینچ برای اولین بار در ماه مه ۱۹۲۷ به پرواز درآمد. در ماه دسامبر آزمایش های نیروی هوایی بریتانیا را گذراند که سرعت زیاد، سرعت بالای صعود و به طور کلی قابلیت مانور پذیری خوب آن به اثبات رسید؛ اگرچه سرعت چرخشی آن پایین تر از استاندارد بود. گلاستر این هواگرد را در رقابت انتخاب یک جنگنده تمام فلزی شبانه روزی برای نیروی هوایی وارد کرد اما نتوانست مشخصات مورد نیاز در ظرفیت سوخت و حداکثر وزن قابل حمل را برآورده کند و خیلی زود از آن حذف گردید. بریستول بولداگ برنده نهایی این رقابت شد. گولدفینچ آزمایش های خود را تا اکتبر سال ۱۹۲۸ ادامه داد. نهایتاً بروز حادثه هنگام فرود در حین پرواز آزمایشی تنها نمونه آن را نیز از بین برد.
معبد گانگو-جی به (ژاپنی: 元興寺) (به انگلیسی: Gangō-ji) یکی از معابد هفتگانه شهر نارا ژاپن است. تاریخچه. ساختمان اصلی معبد، توسط سوگا هیچ اوماکو در شهر آسوکا و به تقلید از معبد آسوکا درای ساخته شده است. این معبد به دلیل انتقال پایتخت به کاخ هیجو-کیو واقع در نارا، به سال 718 میلادی ساخته شد. با گذشت زمان و وقوع آتش سوزی های در سده های 15 تا 19، ساختمان اصلی معبد از بین رفته و ساختمان کنونی جای آن تاسیس شده است. پس از آنکه در ۲ دسامبر ۱۹۹۸ جلسه ای درباره اهمیت این مناطق در کیوتو برگزار شد، این مناطق در میراث جهانی یونسکو ثبت گردید. مجموعه آثار ثبت شده در نارا ژاپن، نهمین میراث جهانی و هفتمین میراث فرهنگی یونسکو در ژاپن محسوب می شوند.
کاخ هیجو (به انگلیسی: Heijō-kyū) (به ژاپنی: 平城 宮)، از جمله کاخ های باستانی شهر نارا ژاپن است که قلمرو و پایتخت حکومت وقت در سال های ۷۱۰–۷۹۴ میلادی بوده است. این کاخ شامل یک محوطه بزرگ با دیوار مستطیل شکل می باشد که شامل چندین ساختمان تشریفاتی، اداری و بخشی مسکونی می باشد. از جمله اداراتی که در این کاخ مستقر بوده است، وزارتخانه های دولت وقت بوده است. بخش مسکونی کاخ، برای زندگی امپراتور و افراد نزدیک وی از جمله اقامت نمایندگان امپراتور در نظر گرفته شده بود. پس از انتقال پایتخت به هایان، سازه های کاخ یا به دلیل متروکه ماندن از بین رفته یا به محل جدید پایتخت منتقل شده است. از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۰ میلادی، مطالعات و انجام حفاری و امور عمرانی جهت بازسازی این کاخ شروع شده و سعی شده است تا کاخ همگام با سنت و تاریخ کهن ژاپن، سازگاری حداکثری داشته باشد. در سال ۱۹۹۸ این کاخ و بناهای اطراف آن، به عنوان میراث جهانی یونسکو، ثبت جهانی شد. تاریخچه. در سال ۷۱۰ میلادی با انتقال رسمی پایتخت به هیجو، کاخ نیمه کاره هیجو به عنوان کانون حکومت شناخته می شد. هنگامی که پایتخت به هایان (شهر کیوتو امروزی) منتقل شد، کاخ شاهنشاهی نارا (هیجو) ب
ه سادگی رها شد. در طی قرن های بعد، زمان و شرایط آب و هوایی به آرامی ساختمان ها را ویران کرده تا اینکه با آغاز دوره کاماکورا در اواخر قرن دوازدهم، تقریباً از کاخ چیزی جز سطح زمین باقی نماند. با این حال، بخش هایی که در زیر زمین قرار داشتند توسط باستان شناسان کشف شده و برای حفظ آنها تلاش بسیار شد. موزه. مؤسسه تحقیقات ملی نارا، از سال ۱۹۵۹ مشغول به تحقیق و بررسی ویژگی٬های فرهنگی و هنری مجموعه های موجود در نارا را شروع کرده است و نتیجه این تحقیقات و کاوش گری ها، توسط همین مؤسسه به عنوان یک موزه در کاخ نارا به نمایش عمومی گذاشته شد. مجموعه های موجود در این موزه شامل نگاره هایی از کاخ و دفاتر اداری آن و آثار باستانی کشف شده در حفاری ها است.
مرداب بدبو ، دریاچهٔ آب شوری در شهرستان پوتوسی واقع در استان نور لیپز، بولیوی است. این مرداب که ۳ کیلومتر مربع وسعت دارد، زیست گاه انواع فلامینگو است. مرداب بدبو یکی از ۹ دریاچهٔ کوچک واقع در فلات آند و کوه های آند است.
شبکه تلویزیون () یک شبکه مخابراتی و اینترنتی برای توزیع محتوای برنامه های تلویزیونی است، که از طریق یک دفتر مرکزی، برنامه ریزی عملیاتی چندین ایستگاه تلویزیونی را به موازات یکدیگر، جهت تولید برنامه های تلویزیونی، انجام می دهد. تا اواسط دهه ۱۹۸۰ برنامه نویسی و برنامه ریزی تلویزیونی در اغلب کشورهای جهان، تحت کنترل تعداد کمی از شبکه ها قرار داشت. همچنین بسیاری از شبکه های تلویزیونی قدیمی (مانند بی بی سی، ان بی سی یا سی بی سی) فعالیت خود را بعنوان شبکه های رادیویی آغاز کردند، که بعدها توسعه یافته و به شبکه های تلویزیونی ارتقاء پیدا کردند. بعد ها با ورود و گسترده شدن ماهواره ها، شبکه های تلویزیونی نیز بستر خود را بر روی ماهواره ها گسترش دادند و به همین دلیل تعدادشان فزونی گرفت.
پاکستان از سال ۱۹۵۰ میلادی، عضو صندوق بین المللی پول (IMF) بوده است. به دلیل ماهیت غیرقابل پیش بینی اقتصاد و به شدت وابسته به واردات کشور پاکستان، صندوق بین المللی پول از زمان عضویت پاکستان و اخیراً در سال ۲۰۱۹، بیست و دو نوبت به پاکستان وام داده است. برنامه های صندوق. برنامه های اعطای وام صندوق بین المللی پول، دو نوع است: حساب منابع عمومی (GRA) و کاهش فقر و ارتقای رشد اقتصادی (PRGT). حق امتیاز GRA برای کشورهای نه چندان فقیر و حتی برای ثروتمندان محفوظ است، در حالی که PRGT تنها برای کشورهای فقیر تصویب شده است. [4] GRA برای دادن وام به صورت آماده به کار (SRA) استفاده می شود. اقتصاددانان اکثراً SRA را به عنوان وثیقه پرداخت، محاسبه می کنند. بر اساس این طبقه بندی ها، از زمان عضویت این کشور، پاکستان ۱۳ مرتبه وثیقه گذاشته است، که بزرگترین این وثیقه ها مربوط به دولت عمران خان در سال ۲۰۱۹ می باشد. دریافت وام توسط پاکستان. در سال ۱۹۵۸ و برای اولین بار، پاکستان به عنوان وثیقه به صندوق بین المللی پول رفت. به همین منظور، صندوق بین المللی پول، مبلغ ۲۵٬۰۰۰ دلار به صورت آماده به کار در تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۵۸ به پاکستان وام اعطا
کرد. پاکستان در سال ۱۹۶۵ دوباره به صندوق بین المللی پول رفت. این بار، صندوق بین المللی پول در ۱۶ مارس ۱۹۶۵ مبلغ ۳۷۵۰۰ دلار به ملت جنگ زده پاکستان بودجه اختصاص داد. سه سال بعد، پاکستان بار دیگر برای مشکلات موجودی در پرداخت اقراض خود، به صندوق بین المللی پول رفته و در ۱۷ اکتبر ۱۹۶۸ به این کشور ۷۵۰۰۰ دلار پول پرداخت شد. در سال ۱۹۷۱، پاکستان در جنگی که با هند آغاز کرد، نیمی از پاکستان شرقی را از دست داد. این جنگ باعث از دست دادن ثروت عظیمی از پاکستان شد. برای جبران این خسارت، پاکستان در سال ۱۹۷۲ مبلغ ۸۴۰۰۰ دلار وام، و در سال ۱۹۷۳ مبلغ ۷۵۰۰۰ دلار و در ۱۹۷۴ مبلغ ۷۵۰۰۰ دلار؛ برای تأمین نیازهای رو به رشد خود دریافت کرد. در سال ۱۹۷۷، مبلغ ۸۰٬۰۰۰ دلار به صورت ضروری به این کشور اعطا شد. سه سال بعد، تسهیلات گسترده ای به مبلغ ۳۴۹٬۰۰۰ دلار به پاکستان اختصاص یافت. با بازگشت دموکراسی به پاکستان، دوران دیگری آغاز شد اما راه های قدیمی برای اداره اقتصادی با ضعف ادامه یافت. دولت بی نظیر بوتو، مبلغ ۱۹۴٬۴۸۰ دلار به عنوان هزینه آماده به کار و ۳۸۲٫۴۱۰ دلار دیگر به عنوان تعهد تسهیلات تنظیم ساختاری در ۲۸ دسامبر ۱۹۸۸ وام گرفت. در سال
۱۹۹۳، بی نظیر بوتو دوباره به قدرت رسید و دولت وی دوباره به صندوق بین المللی پول رفت و به توافق رسید که برای آماده سازی پایه های اقتصادی مبلغ ۸۸۰۰۰ دلار دریافت کند، این توافق در ۱۶ سپتامبر ۱۹۹۳ به نتیجه رسید. بی نظیر بوتو سه مرتبه دیگر نیز از صندوق بین المللی مراجعه کرد و وام های کلان دریافت نمود. در سال ۱۹۹۷، نواز شریف به قدرت رسید و دولت بی نظیر بوتو به اتهام فساد اخراج شد و اقتصاد پاکستان را در بدترین شکل قرار گرفت. دولت شریف برای اولین بار فوراً به صندوق بین المللی پول رفت و به توافق رسید که دو مبلغ ۲۶۵٫۳۷۰ دلار و ۱۱۳٬۷۴۰ دلار را در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۷ دریافت کند. در سال ۲۰۱۸، عمران خان نخست وزیر پاکستان شد. از ابتدا، پاکستان تعادل زیادی در کسری پرداخت داشت و ذخایر خارجی آن فقط به مدت دو ماه به اندازه کافی خوب بود. به همین منظور، آنها برای جلوگیری از شرایط سخت صندوق بین المللی پول وام های دوستانه از عربستان سعودی، امارات متحده عربی و چین ترتیب دادند. در سال ۲۰۱۹، هنگامی که شرایط اقتصادی بدتر شد، دولت برای بیست و دومین بار به صندوق بین المللی پول رفت و بزرگترین وام در تاریخ این کشور را به مبلغ ۶ میلیارد دلار دریا
فت کرد. صندوق بین المللی پول، وام را بر اساس شرایطی مانند افزایش تعرفه های انرژی، حذف یارانه انرژی، افزایش مالیات، خصوصی سازی اشخاص عمومی و تعدیل های مالی در بودجه داد.
شهر دایناسورها یک مینی سریال تلویزیونی آمریکایی-اروپایی به سبک خیال پردازی حماسی است. این مجموعه برگرفته از مجموعه داستان های فانتزی جیمز گورنی به همین نام است. پخش این مینی سریال در فاصله ۱۲ تا ۱۴ مه سال ۲۰۰۲ و در سه قسمت ادامه داشت. این مینی سریال به همراه فصل بعدی آن در پاییز ۱۳۹۲ از شبکه تماشای سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. داستان. پس از سقوط یک هواپیما، دو برادر خوانده که به لحاظ شخصیتی تفاوت های زیادی با یکدیگر دارند، خود را در جزیره ای پیدا می کنند که در آنجا انسانهای فرهیخته و دایناسورهای سخنگو در کنار یکدیگر یک آرمان شهر قرون وسطایی ساخته اند، اما فاجعه ای در کمین این شهر است...
هانیه رستمیان (زادهٔ ۲۰ شهریور ۱۳۷۷ در دامغان) ورزشکار رشته تیراندازی با تپانچه و عضو تیم ملی تیراندازی بانوان ایران است. او پرچمدار کاروان ورزشی ایران در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ نیز بود. او همچنین اولین سهمیه ورزش ایران را برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ به دست آورد. دوران حرفه ای. هانیه از ۱۲سالگی تیراندازی را شروع کرد و بعد از دو سال اولین مدال آسیایی خود را گرفت. او رکورددار نوجوانان جهان و نوجوانان و جوانان ایران است. در مسابقات قهرمانی جهان هند ۲۰۱۹ با کسب مدال برنز، نخستین مدال تاریخ بانوان تپانچه را گرفت و تاریخ ساز شد. بازی های آسیایی. هانیه رستمیان در بازی های آسیایی ۲۰۲۲ حضور داشت که موفق به کسب مدال برنز تیمی میکس تپانچه بادی ۱۰ متر به همراه امیر جوهری خو شد. او در ماده های دیگری نیز در این مسابقات به رقابت پرداخت.
شهر دایناسورها یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی به سبک خیال پردازی حماسی است که به عنوان دنبالهٔ مینی سریال شهر دایناسورها شناخته شد. این مجموعه برگرفته از داستان فانتزی جیمز گورنی یعنی "شهر دایناسورها" است. پخش این سریال ۱۳ قسمتی در فاصله ۲۸ نوامبر ۲۰۰۲ تا ۱۷ اوت ۲۰۰۳ ادامه داشت. این سریال در پاییز ۱۳۹۲ از شبکه تماشای سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. این سریال از شبکه امید هم اکنون پخش می شود. داستان. دیوید و کارل اسکات که به صورت اتفاقی از جزیره شهر دایناسورها سر درآورده اند، به عنوان اعضای جدید این جامعه پذیرفته شده اند، اما هنوز مشکلاتی در پیش روی آنهاست…
شرط بندی بر صفر () مستندی پیرامون بازاریابی شبکه ای است. این مستند به هرمی بودن شرکت هربالایف می پردارد و اتهامات بیل آکمن را علیه آن دنبال می کند. این مستند به بررسی این ادعا می پردازد که هربالایف یک شرکت هرمی است، و به دنبال سرمایه گذاری کوتاه بیل آکمن در هربالایف است که ظاهراً یک شرط میلیارد دلاری است مبنی بر اینکه شرکت به زودی فرو می پاشد را میبازد.
رابرت ولدرز (; – ) بازیگر تلویزیون، و بازیگر سینما اهل پادشاهی هلند بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بو ژست" اشاره کرد.
کرایسلر دریفتر یک خودرو است که از سال 1977 تا 1978 توسط کرایسلر استرالیا تولید شده است. این خودرو در سبک های بدنه پنل ون و کوپه یوتیلیتی ارائه شده است.
عسکر حکیم شاعر و دولتمرد تاجیکستان و رییس سابق اتحادیه نویسندگان تاجیکستان است. زندگی و مناصب. حکیم در ۱۰ اکتبر ۱۹۴۶ در روستای «رومانی» خجند ولایت سغد به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه ملی تاجیکستان، دانشکده تاریخ و فلسفه، فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ دانشجوی دکتری دانشکده تاریخ ادبیات دانشگاه ایالتی مسکو بود. حکیم معاون سابق مجلس عالی تاجیکستان پس از استقلال این کشور بود. حکیم سردبیر مجله های "صدای شرق" و "فرهنگ تاجیکستان" بود. از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳ رئیس اتحادیه نویسندگان تاجیکستان بود. وی پژوهشگر برجسته پژوهشگاه زبان ، ادبیات ، مطالعات شرقی و میراث مکتوب فرهنگستان علوم جمهوری تاجیکستان است. جایزه شاعر ملی تاجیکستان به او تعلق گرفت. وی برنده جایزه دولتی تاجیکستان به نام رودکی است. حکیم در گفتگو با خبرگزاری فارس با اشاره به اینکه مردم تاجیکستان در اوایل قرن ۲۰ به دلیل تغییر خط ابتدا به لاتین و سپس به سیریلیک، ۲ بار بی سواد شدند بر ضرورت بازگشت تدریجی تاجیکان به خط فارسی تأکید کرد. آثار. آثار ادبی عسکر حکیم در مجموعه هایی چون "شعر و زمان" (۱۹۷۸) ، "در سرزمین گفتار" (۱۹۸۲) "آهنگ اجباری" (۱۹۸۸) ، "شعر
اسپانیایی" (۱۹۹۲) و ... منتشر شده است. اشعارش که در سالهای مختلف سروده شده در مجموعه های "رهنورد" (۱۹۸۳) ، "تعادل خورشید" (۱۹۸۷) ، "پوتنیک" (مسکو ، ۱۹۸۹) ، "روز امید" (۱۹۹۰) ، "روبیو" (۱۹۹۲) مندرج است. حکیم ترجمه اشعار بسیار از روسی را در کارنامه خود دارد. گزیده اشعار حکیم به خط فارسی در سال ۱۹۹۳ با عنوان برگپیوند در نیویورک به طبع رسید. . پایگاه ادبی. عسکر حکیم در میان فارسی سرایان تاجیکستان سرشناس است. شعر او به لحاظ زبانی و کار برد وزن، سالم است؛ زبان هموار و نزدیک به زبان معیار و عاری از کلمات سنگین، استفاده خوب از وزن بدون سستی که در کار سایر شاعران به دلیل نزدیکی شعر شان به لهجه بومی دیده می شود، امتیازات شعر عسکر حکیم اند. با نگاه به شعر های او می توان دریافت که بیش از شاعران دیگر تاجیک، او با شعر معاصر فارسی دری در سایر حوزه های فارسی زبان، انس و آشنایی داشته است.
نانسی رابرتز ()؛ زادهٔ تهیه کننده فیلم، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او قبلاً شرکت خود را با نام شرکت رابرتز اداره می کرد.
مُوْساها نُه پری از نیمه خدایان اساطیری یونان هستند که وظیفه الهام بخشیدن ذوق و قریحهٔ شاعرانه را به شاعران و هنرمندان روی زمین دارند. آن ها خدمتکاران درگاه آپولون هستند و برای وی آواز می خوانند. مقام آن ها از خدایان افسانه ای یونان پایین تر است. آن ها فرزندان دو خدای یونان زئوس و نیموزینه هستند. این نه پری هر کدام وظیفه خاص خود را دارند و دارای ظاهری بسیار زیبا هستند. زادگاه آن ها قله های کوه هلیکون است و بیشتر اوقات خود را در دشت ها و چشمه سارهای این کوه می گذرانند. موزها صدایی بسیار زیبا دارند و در کنار چشمه ها آواز می خوانند و به رقص و پای کوبی می پردازند. این پریان لباس های بلند و پرچین می پوشیدند. یکی از کوه هایی که این پریان همیشه به آنجا می رفتند. کوه پارناس مقر آپولون بود که بعداً مکتبی به نام مکتب پارناس در یونان الهام گرفته از نام این کوه شکل گرفت. والدین موزها. آن ها دختران زئوس و نیموزینه یا (منموزینه) به معنی حافظه بودند. درفارسی امروز و معاصر ما نمی توانیم معادل مناسبی برای نام این پریان بکار ببریم. آن ها وظیفه الهام بخشیدن به شاعر و هنرمند را دارند؛ اما خود "الهام" نیستند و وظیفه القاکننده این
طبع و حس را دارا هستند؛ موزها مقام و مرتبه ای پایین تر از دیگر خدایان دارند؛ آن ها با پریان و نیمه خدایان هم ردیف هستند. شاید بتوان آن ها را با عنوان " روح هنر "نامید. در ادبیات مغرب زمین اعتقاد بر این باور دارند که برای هر شاخه ای از استعدادها که در آن هنری دیده می شود موز مخصوصی وجود دارد و تا آن به سراغ هنرمند و شاعر نیاید وی نمی تواند اثر شگرف و عالی بیافریند. همه این پریان دختران جوان و بسیار زیبایی هستند و تاکنون نقاشان بزرگ بغیر از زهره، الهه عشق هیچ یک از زنان آسمانی را به این زیبایی مجسم نکرده اند. هزیود می گوید: معشوقه آپولون. موزها در افسانه خدایان یونان، معشوقه های رکاب آپولون بودند. آپولون خداوندگار هنر و صاحب اختیار موزها بود و از این رو به آن «آپولون موزاگت» نیز می گویند. موزها را پریان نه گانه شعر و هنر می دانند. موزها ابتدا پریان مخصوص به جنگل ها، چشمه ها و رودخانه ها بودند؛ و بعدها به الهه خاطرات و سپس به الهه الهام، القای طبع، شوق هنر و شعر تبدیل شدند. این پریان به میل خود وقت و بی وقت به کنار هنرمندان و شاعران روی زمین می رفتند و در کنار آن ها می نشستند و ناگهان در وجود شاعر یا هنرمند ذوق
و قریحهٔ یک محصول عالی و بدیع و هنری را می آفریدند. تقسیم بندی موزها. کلیو. کلیو موز مخصوص تاریخ است. او الهه تاریخ و تاریخ نویسی است. از ویژگی های ظاهری مجسمه این الهه شیپوری در دست اوست که به افتخار قهرمانان تاریخی دمیده می شود. این الهه بر جریان تحقیقات و مطالعات مورخین نظارت دارد. اوترپ. اوترپ:الهه موسیقی است و بر نواختن موسیقی و فلوت نظارت دارد و خود پسری است که نی می زند. تالی. تالی: پری هنر کمدی و طنز است و بر نویسندگان متن های طنز، جالب و هنرپیشه های کمدی نظارت دارد. از ویژگی های ظاهری او همیشه عصایی است که بر دست دارد و نقابی مضحک که به صورت خود زده است و در سر در تئاترهای مفرح و طنز دیده می شود. ملپومن. ملپومن پری و الهه تراژدی و داستان های غمگین است و او همیشه نقاب تراژدی بر چهره دارد و با چوبدستی سنگین در دست که در اصل متعلق به هرکول بوده است. ترپسیکور. ترپسیکور: در بین پری های نه گانه زیباترین پری ها پریانِ ترپسیکور است. ترپسیکورها الهه های شعر؛ غزل و رقص هستند؛ او همیشه چنگی در دست دارد و آماده نواختن است. تصویر وی غالباً زینت بخش کتاب های شعر، کتابخانه ها و آموزشگاه های رقص کلاسیک و رقص باله ا