Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وجود دارد. ویژگی های بی رنگ شدگی: ویژگی های رشد نوری: تغییرات تکاملی حاصل از ریخت زایی نوری در گیاهان بی رنگ شده نیز با تابش نور از سر گرفته می شود. نوردورگی. برخی از گیاهان به نور برای تعیین زمان تغییر از مرحله رویشی به مرحله گلدهی رشد گیاه وابسته هستند. این نوع از ریخت زایی نوری به عنوان نوردورگی شناخته می شود که طی آن از گیرنده های نور قرمز یا فیتوکروم برای تعیین طول روز استفاده می کنند. در نتیجه آن گیاهان زمانی شروع به گل دادن می کنند که طول روز به «طول روز بحرانی» رسیده باشد. در آن زمان گیاه گلدهی خود را با توجه به فصلی که در آن قرار دارد شروع می کند. برای مثال، گیاهان «روز بلند» برای شروع گلدهی به مدت طولانی روز نیاز دارند، و گیاهان «روز کوتاه» باید روزهای کوتاهی را قبل از شروع گلدهی تجربه کنند. نوردورگی همچنین بر رشد رویشی گیاه تأثیر می گذارد، از جمله در خواب عمیق در گیاهان چند ساله، هر چند این اثر به عنوان اثر نوردورگی در سوئیچ به مرحله گلدهی مستند نشده است. گیرنده های نوری. به طور معمول، گیاهان به طول موج های مختلف نور در مناطق آبی و قرمز حساس هستند. گیرنده های نوری طول موج قرمز به عنوان فیتوکروم شن
اخته می شوند. حداقل ۵ نوع گیرنده نوری از خانواده فیتوکروم وجود دارند. گیرنده های نور آبی نیز نام کریپتوکروم دارند. ترکیبی از فیتوکروم ها و کریپتوکرومها باعث رشد و گلدهی گیاهان می شود. نور قرمز. گیاهان از فیتوکروم برای تشخیص و پاسخ به طول موج های قرمز استفاده می کنند. فیتوکرومها پروتئین های سیگنال دهنده ای هستند که ریخت زایی نوری را در پاسخ به نور قرمز انجام می دهند. فیتوکروم تنها فورورسپتور شناخته شده است که نور را در طیف قرمز به طور خاص و فقط برای مقاصدی که نیاز به حساسیت به نور وجود دارد، جذب می کند. فیتوکرومها پروتئین هایی با رنگدانه های جذب کننده نور به نام کروموفور هستند. کروموفور یک تتراپیرول خطی به نام فیتوکروموبیلین است. اکثر گیاهان فیتوکروم چندگانه توسط ژن های مختلف کدگذاری شده اند. اشکال مختلف فیتوکروم پاسخ های مختلفی را کنترل می کنند، اما فراوانی آنها باعث می شوددر غیاب یک فیتوکروم بقیه عملکردهای از دست رفته را جبران نمایند. تجزیه و تحلیل مولکولی ژن های فیتوکروم و ژنهای کدگذاری کننده آنها در آوندداران مانند سرخسها، قارها، جلبک ها و باکتری های فتوسنتز کننده نشان داده اند که فیتوکروم ها از فوتورسپتور
ها پروکاریوتی تکامل یافته اند. نور آبی. گیاهان دارای حسگرهای حساس به نور آبی نیز هستند که عملکرد متفاوتی دارند. بر اساس مطالعات انجام شده روی طیف عمل، جهش ها و تجزیه و تحلیل های مولکولی، مشخص شده است که آوندداران دارای حداقل ۴ و احتمالاً ۵ نوع گیرنده مختلف حساس به نور آبی هستند. کریپتوکرومها اولین گیرنده های نور آبی بودند که در جانداران تکامل پیدا کرده و مسئول واکنش های نور آبی در ریخت زایی نوری شدند. آنها از پروتئین فلاوین به عنوان کروموفور استفاده می کنند. کریپتوکرومها از فوتولیز DNA میکروبی که آنزیمی است که انجام تعمیرات آسیبهای حاصل از برخورد نور فرابنفش به را بر عهده دارد تکامل یافته اند. دو نوع مختلف از کریپتوکرومها وجود دارد که در گیاهان شناسایی شده اند، CRY1 و CRY2. کریپتوکرومها کنترل طول عمر ریشه، گسترش برگ، ریتم روزانه و زمان گلدهی را انجام می دهند. علاوه بر نور آبی، آنها همچنین تابش فرابنفش طولانی مدت (UV-A) را درک می کنند. با اینکه که کریپتوکرومها اولین بار در گیاه کشف شدند، آزمایشگاه متعددی ژن های هومولوگ و گیرنده های نوری در جانداران دیگر، از جمله انسان، موش و مگس را شناسایی کرده اند. گیرنده های
نور آبی ای وجود دارند که نقشی در ریخت زایی نوری ندارند. به عنوان مثال، فوتوتروپین یک گیرنده نور آبی است که نوردورگی را کنترل می کند. نور فرابنفش. گیاهان به نور فرابنفش نیز پاسخ های مختلفی نشان می دهند. UVR8 نشان داده شده است که یک گیرنده فرابنفش از نوع UV-B است.
منصوراسوروس (Mansourasaurus) گونه ای از دایناسورهای گیاه خوار است که زیرمجموعه بالاخانواده تیتاناسور قرار دارد و در اواخر کرتاسه می زیسته است. این گونه در ژانویه ۲۰۱۸ توسط گروهی از دیرینه شناسان در مصر کشف شد.
آنچه دل بخواهد فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی آتول آگنیهوتری است. در این فیلم بازیگرانی همچون سلمان خان، پریتی زینتا، بومیکا چاولا، راتی آگنیهوتری، هلن، رنوکا شاهانه، ریا سن، دلناز ایرانی، بابی دارلینگ ایفای نقش کرده اند. این فیلم براساس فیلم بازگشت به من محصول سال ۲۰۰۰ ساخته شده است. داستان. ریشاب ماتهور(سلمان خان) و پری ماتهور(پریتی زینتا) زوجی هستند که به شدت عاشق یکدیگرند. ریشاب مدیر یک شرکت تبلیغاتی است و پری یک پزشک است. بر اثر یک سانحه رانندگی پری دچار مرگ مغزی می شود و قلبش براساس وصیت او به یکی از مریض های خودش به نام دنی چاکرابورتی(بومیکا چاولا) اهدا می شود. ریشاب نمی داند این قلب به چه کسی اهدا شده ولی به شدت از این شخص ناشناس تنفر دارد و حتی نمی خواهد نامه او را بخواند. دنی هم نمی داند چه کسی قلبش را به او اهدا کرده اما روزی ریشاب را در خیابان می بیند و بدون هیچ دلیلی عاشق او می شود و او را تعقیب می کند این موضوع برای خود او هم عجیب است. چندی بعد ریشاب به طور اتفاقی دنی را در مهمانی عروسی دوست پری می بیند و در دفترچه یادداشت او جمله ای می بیند که به درد کار تبلیغات می خورد. همکار ریشاب که تری
پاتی نام دارد از این جمله خوشش می آید و زمینه را برای استخدام دنی فراهم می کند. دنی در شرکت برای ریشاب گل می برد اما او اعتنایی نمی کند، همچنین با او در موارد مختلف بد رفتاری می کند. تا این که تریپاتی به دنی می گوید ریشاب از ابتدا تا این حد بداخلاق نبوده است از وقتی پری مرده است و قلبش را اهدا کرده است ریشاب رفتارش این گونه شده است. دنی تازه دلیل احساساتش و شباهت آن ها به پری را می فهمد و به دکتری که قلبش را عمل کرده مراجعه می کند و می گوید باید پیش از این اتفاق به او نام اهداکننده را می گفته است. پس از آن او بیمارستان کودکانی که قرار است به یاد پری ساخته شود را هم طراحی می کند که بسیار شبیه به خواست اوست. او چند روز بعد شبانه به خانه ریشاب می رود تا به او ابراز علاقه کند. ریشاب از خواب بیدار می شود و قبل از اینکه دنی چیزی بگوید از دنی می خواهد چیزی نگوید تا از او متنفر نشود و می گوید تنها زنی که او دوست داشته پری بوده است. دنی منقلب می شود و دچار حمله قلبی می شود وقتی او را به بیمارستان می رسانند، دکتر به ریشاب می گوید قلب پری در سینه دنی می تپد و حالا قلب پیوند را پس زده است و ریشاب تازه متوجه تمام ماجرا می
شود. همه در این قضیه ریشاب را مقصر می دانند، او که پشیمان است بر بالای سر دنی می رود و از او که بیهوش است عذر خواهی می کند و از روح پری می خواهد تا به باقی ماندن قلبش در بدن دنی کمک کند پس از این صحبت ها دنی به هوش می آید و آن ها زندگی جدیدی را با هم آغاز می کنند.
دلناز ایرانی (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۲) بازیگر هندی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به آنچه دل بخواهد اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که دلناز ایرانی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
به امید دیدار یا دوباره می بینمت فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی رواتهی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، سلمان خان، شیلپا شتی، کامالینی موکرجی، رواتهی ایفای نقش کرده اند.
پروچو فیگوردو (؛ – ) آهنگساز، شاعر و رزمنده آزادی اهل کوبا بود. در دهه ۱۸۶۰ وی در طراحی قیام علیه اسپانیا که معروف به جنگ ده ساله بود، بسیار فعال بود. او متن سرود ملی کوبا را در سال ۱۸۶۷ نوشت. دستگیری و اعدام. پروچو در جریان جنگ دستگیر و روز ۱۷ اوت ۱۸۷۰ اعدام شد. دختر او کاندلاریا فیگوردو، در جنگ بایامو در سال ۱۸۶۸، با بلند کردن پرچم استقلال کوبا، قهرمان جنگ شد.
تاکومی آداچی (؛ زادهٔ ) کشتی گیر اهل ژاپن است که در رقابت های بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ حضور داشت. او همچنین در مسابقات کشتی بازی های آسیایی ۱۹۹۰ در پکن و در وزن ۶۲ کیلوگرم، مدال طلا را به دست آورد.
وولماری ایسو-هولو (; – ) دونده اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
با من ازدواج می کنی فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی دیوید داوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، سلمان خان، پریانکا چوپرا، آمریش پوری، قادرخان، ساتیش شاه، راجپال یاداو، آمریتا ارورا، شفالی جاریوالا، ساجد خان ایفای نقش کرده اند. داستان. سمیر مالهوترا(سلمان خان) در کنترل خشم خود ناتوان است او چندی پیش به دلیل مشاجره و درگیری با دیگران دادگاهی شده است. سمیر برای دوری از هیاهو و برای کار و زندگی به گوا می رود. آن جا عاشق دختری به نام رانی(پریانکا چوپرا) می شود اما به خاطر یک اتفاق سمیر خشمگین می شود و در اولین برخورد یک سیلی به گوش مردی می زند که بعداً می فهمد پدر رانی است ویک سرهنگ بازنشسته است. او به رانی قول می دهد خشم خودش را کنترل کند و رانی هم او را می بخشد، اما هربار به صورت ناخواسته آسیب هایی به سرهنگ می زند از تصادف تا شکستن اتفاقی کوزه خاکستر مادر سرهنگ و… همه چیز بین سمیر و رانی خوب پیش می رود تا این که پیش گو در طالع سمیر پیش بینی می کند یک رقیب سرسخت در عشق سمیر خواهد آمد پس از مدتی سر و کله سانی(آکشی کومار) پیدا می شود سانی یک فرد حقه باز است او موفق می شود توجه رانی را به خودش جلب ک
ند و هربار که سمیر کاری برای رانی می کند، سانی آن را به نام خود ثبت می کند مثلاً سمیر تمام پس انداز خود را به صورت ناشناس به رانی می دهد تا در نمایش مد شرکت کند اما سانی این کار را به نام خودش ثبت می کند. همچنین سانی با صحنه سازی کاری می کند تا سرهنگ و خانواده اش به سمیر بدبین شوند و خودش را در دل آن ها جا کند. همچنین بدشانسی های سمیر و آسیب های ناخواسته او به سرهنگ ادامه دارد. سمیر که از این همه بدشانسی خسته شده است قصد ترک شهر را دارد که سانی سر می رسد و سمیر را دعوت به مبارزه می کند سمیر او را تعقیب می کند و به ورزشگاه شهر می رسد، سمیر در آن جا با گرفتن میکروفون از مجری مراسم از رانی درخواست ازدواج می کند و رانی پاسخ مثبت می دهد. سانی هم سمیر را تشویق می کند و با یادآوری گذشته به سمیر می گوید که دوست دوران کودکی اوست و نام واقعی او آرون است و همه این کارها را کرده تا سمیر بتواند خشم خودش را کنترل کند. در پایان سمیر پی به حقیقت می برد و دو دوست قدیمی همدیگر را بغل می کنند و سمیر و رانی هم به یکدیگر می رسند.
شرکت صنعتی بهشهر (سهامی عام) یکی از و شرکت های ایرانی تولید روغن های گیاهی خوراکی است که با ظرفیت تولید سالانه ۵۵۰ هزار تن، تا ۴۵ درصد روغن نباتی مورد نیاز کشور را تأمین می کند. محصولات این شرکت شامل روغن های نیمه جامد، روغن های مایع، روغن های مخصوص سرخ کردنی و روغن های شیرینی پزی (شورتنینگ) با نام های تجاری لادن، بهار و نسترن تولید می شوند. این شرکت توسط خاندان لاجوردی تأسیس و ثبت شد. پس از انقلاب اسلامی، در جریان مصادره اموال و دارایی ها، این شرکت به همراه دیگر کارخانه ها و شرکت های خاندان لاجوردی مصادره شد و اکبر لاجوردی پس از تلاش ناموفق چند ماهه برای بازپس گیری اموالش، ایران را ترک کرد. تا سال ۱۴۰۳، سهام عمده آن متعلق به هلدینگ بین المللی صافولا بوده است. در سال ۱۴۰۳، هلدینگ بین المللی صافولا از ایران رخت بر بست و شرکت را به گروه مدلل واگذار کرد. برند. برندهای لادن و بهار و نسترن متعلق به شرکت صنعتی بهشهر در سال ۱۳۹۲ در دهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان دو برند از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شدند. تعطیلی موقت. در ۹ آبان ۱۳۹۹، این شرکت خبر از تعطیلی ۹ روزه به «به دلیل اتمام موجودی مواد اولیه»
داد و در اطلاعیه ای اعلام کرد که ارز برای واردات روغن خام تامین نشده و روغن خام مورد نیاز از شرکت بازرگانی دولتی ایران عرضه نشده است. در روز بعد شرکت اعلام کرد «موانع تأمین مواد اولیه در حال برطرف شدن است.».
ادی تولان (؛ ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۸ – ژانویه ۳۰/۳۱, ۱۹۶۷) دونده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا دو ۱۰۰ متر و دو ۲۰۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ اشاره کرد.
فراسرخ طیفی از نور مرئی بین نور قرمز و فروسرخ می باشد و معمولاً بین طول موجهای ۷۱۰ و ۸۵۰ نانومتر در نظر گرفته می شود و توسط برخی از جانداران قابل مشاهده است. این طیف به دلیل طیف جذبی کلروفیل به طور گسترده ای توسط گیاهان منعکس شده یا منتقل می شود و توسط فیتوکروم گیاهی قابل درک است. با این حال، برخی جانداران می توانند از آن به عنوان یک منبع انرژی در فتوسنتز استفاده کنند. نور فراسرخ نیز برای بعضی از جانداران خاص مانند برخی از گونه های ماهی های دریای عمیق در فرایند دیدن استفاده می شود.
معمای سلامت یا رازوارگی سلامت: هنر شفابخشی در عصر علم کتابی دربارهٔ فلسفه پزشکی از هانس-گئورگ گادامر است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. گادامر در این کتاب بر اهمیت رویکرد هرمنوتیکی در پزشکی تأکید می کند و مؤلفه های کلیدی کار طبابت مثل مرگ، زندگی، اضطراب، آزادی، سلامت و رابطه بدن و روح را بر اساس چارچوب پدیدارشناختی تدوین شده توسط هایدگر در "هستی و زمان" بررسی می کند. این کتاب را نرگس تاجیک نشاطیه به فارسی ترجمه کرده است.
الی برنارد (؛ زادهٔ ) کشتی گیر اهل ایالات متحده آمریکا است. او در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن به همراه تیم ایالات متحده در رشته آزاد شرکت کرد. همچنین در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۱ استانبول در وزن ۷۲ کیلوگرم فرنگی موفق به کسب مدال برنز شد.
هاوس مارک یک توسعه دهنده بازی های ویدئویی فنلاندی واقع در هلسینکی است. این استودیو در سال ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۵ تأسیس شد. در سال ۲۰۲۱ توسط سونی اینتراکتیو انترتینمنت خریداری شده و به استودیوهای پلی استیشن پیوستند.
تاکیچی نیشی (; – ) نظامی و سوارکار اهل ژاپن بود. از افتخارات ورزشی وی میتوان به کسب مدال طلا سوارکاری پرش در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ اشاره کرد. وی در نبرد ایووجیما در جنگ جهانی دوم کشته شد.
موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان () بزرگ ترین موزه هنری در جمهوری آذربایجان می باشد، که بیش از ۱۷۰۰۰ اشیای نمایشی در آن در معرض نمایش گذاشته شده است. این موزه که، در سال ۱۹۳۶ تأسیس گردیده است، از سال ۱۹۴۳ نام «رستم مصطفی اف» یکی از بنیان گذاران هنر تئاتر واقع گرایانه و طراحی به یدک می کشد. اکنون موزه شامل ساختمان های «کاخ ده بورون» و «دبیرستان زنانه مارینسکی» که در قرن ۱۹ بنا شده و در کنار هم قرار دارند، می شود. آثار هنری در موزه به نمایش گذاشته شده اند، که اطلاعاتی در مورد دوره های مختلف هنر مشرق زمین باستانی، آذربایجان، روسیه و اروپای غربی ارائه می دهند. نمایشگاه هایی شامل نمونه هایی ارجمند آثار موجود در مجموعه موزه در سال های مختلف در کشورهایی همچون کانادا، کوبا، سوریه، فرانسه، چکسلواکی، الجزایر، عراق و غیره … برپا گردیده است. تاریخ موزه. بخش هنرهای تجسمی در ترکیب موزه دولتی آذربایجان در سال ۱۹۲۰ به تأسیس رسیده بود. در سال ۱۹۳۶، شورای کمیسرهای خلق جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی تصمیم بر آن گرفت، که قرمت یادشده را از موزه دولتی آذربایجان سوا کرده و آن را به موزه ای مستقل تبدیل نماید. در ابتدا بخش هنر در ساخ
تمان موزه تاریخ جمهوری آذربایجان کنونی، که در گذشته کاخ حاجی زین العابدین تقی اف بود، قرار داشت. مراسم افتتاحیهٔ رسمی موزه در سال ۱۹۳۷ به عمل آمد. بعداً موزه در ساختمان موزه ادبیات جمهوری آذربایجان به نام نظامی گنجوی قرار گرفت. در سال ۱۹۴۳ اسم «رستم مصطفی اف» یکی از بنیان گذاران هنر تئاتر واقع گرایانه و طراحی به این موزه گذاشته شد. موزه از اوایل سال ۱۹۵۰ نمایشگاه هایی موقت در چند ساختمان تاریخی باکو تشکیل داد. در سال ۱۹۵۱، «میرجعفر باقرف» نایب یکم کمیته مرکزی حزب کمینیست جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، ساختمان تاریخی معروف به «کاخ ده بورون» را در اختیار موزه قرار داد. پس از انتقال به مکان نو، نمایشگاه جدید موزه ترتیب یافت و به ترین الگوهای هنری موجود در مخزن اشیای نمایشی موزه در اینجا در معرض نمایش گذاشته شدند. سپس موزه به عنوان مرکز ویژه انجام مطالعات هنر نیز فعالیت کرد. علاوه بر این، برگزاری رویدادهای هنری، شب های آفرینش نقاشان و موسیقیدانان و دیدارها با روشنفکران نیز در این موزه کلید خورد. در سال های ۱۹۹۲- ۱۹۹۳، ریاست «حزب جبهه خلق آذربایجان» دستوری داد، که موزه هنر از «کاخ ده بورو» به ساحختمانی که، امر
وزه وزارت خارجه جمهوری آذربایجان در آن قرار دارد، منتقل شود؛ ولی پس از مراجعه جمعی از هنرمندان به «ابوالفضل ایلچی بیگ» رئیس جمهوری وقت جمهوری آذربایجان، این دستور قبل از اجرایی شدن منتفی گردید. پس از کسب استقلال جمهوری آذربایجان از شوروی سابق، با فرمان دولت و رئیس جمهوری وقت آذربایجان، «دبیرستان زنانه مارّینسکی» که در سال ۱۸۸۸ بنا گردیده و بعدها در اختیار «کمیته شهر» قرار گرفته بود، به موزه ملی هنر واگذار گردید. بدنه دوم موزه نیز در ساختمان جدیدش ایجاد شد. ۷ ژوئن سال ۲۰۱۳، مراسم افتتاحیهٔ بدنه جدیدی که، بدنه های یکم و دوم را به هم متصل می کند، با حضور الهام علی اف، رئیس جمهوری آذربایجان و همسر وی، بانو اول آذربایجان مهربان علیوا برگزار گردید. ساختمان موزه. بدنه یکم: «کاخ ده بور». ۲۶ فوریه سال ۱۸۸۸، «لو ده بور» (Lev de Bur)، ثروتمند نفتی و بنیان گذار شرکت سهامی «همکاری کاسپی» برای تأیید طرح کاخ سنگی که قصد داشت بسازد، به «شورای شهر باکو» مراجعه نموده و ۱۸ آوریل سال ۱۸۸۸، طرفین در خصوص تخصیص زمینی ۷۰۰ متر مربع در خیابان «سادووایا» (کوچه نیازی کنونی) به توافق رسیدند. در ۳۱ اوت سال ۱۸۸۸، پروژه ساخت کاخ به تأیید ن
هایی از سوی رئیس شورای شهر باکو رسید و چندی بعد کارهای عملیاتی ساخت و ساز شروع گردید. ولی قبل از تکملیل ساخت کاخ، «ده بور» در سال ۱۸۸۹ درگذشت. واری های وی این بنا که، هنوز فقط طرحش افکنده شده بود را، در ماه ژانویه سال ۱۸۹۱ به شرکت سهامی «همکاری کاسپی» فروختند. به همین دلیل طرح بنا دستخوش تغییراتی گشت. ولی در بعضی مراجع، تاریخی ساخت این بنا سال ۱۸۹۱ الی ۱۸۹۳ ذکر شده است. در همان منابع همچنین آمده است، که کارهای ساخت و ساز این دربار از سوی شرکت سهامی «همکاری کاسپی» در سال ۱۸۹۵ به خاتمه رسانیده شده است. پس از انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۷، در ۳۱ ژوئیه سال ۱۹۱۸ حکومت در باکو با مشارکت بسزای «ماک دونالد»، سرکنسولگر وقت انگلیس، به «دیکتاتوری سنتروپایکی» که از انگلیسی ها برای حفاظت به اصطلاح باکو از اردوی اسلام قفقاز دعوت نموده بود، انتقال یافت. بدین ترتیب ارتش انگلیس به سرکردگی ژنرال «ویلیام تمسن» به سال ۱۹۱۹ وارد باکو شده و در این کاخ که مال شرکت سهامی «همکاری کاسپی» بود مستقر گردید. «نریمان نریمانف» پس از تسخیر باکو به توسط «ارتش سرخ» در ۲۸ آوریل سال ۱۹۲۰، رئیس کمیتهٔ انقلاب جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی شد. بعد ا
ز انتخاب وی به ریاست «شورای کمیساریاهای خلق» در سال ۱۹۲۱، شورای مزبور در کاخ «ده بور» مستقر گردید. خانواده نریمان نریمانف نیز به این کاخ منتقل شده و در طبقه دوم شروع به زندگی نمودند. به سال ۱۹۳۳، خانواده «میرجعفر باقرف» نائب نخست رئیس بخش اداره اطلاعات و امنیت اتحاد جماهیر شوروی در باکو در این کاخ شروع به زندگی نمود. در سال ۱۹۳۰، بازسازی های ناچیزی در کاخ انجام گرفته و در سوی چپ آن باغی به نام نریمان نریمانف ایجاد شد. میرجعفر باقرف این کاخ را در سال ۱۹۵۱ به موزه ملی هنر آذربایجان هدیه داد. بدنه دوم. با دستور «شورای شهر باکو» در سال ۱۸۷۴، «دبیرستان زنانه باکو» به تأسیس رسیده و با تصمیم ویژه ای در اختیار «شورای حامیان» قرار گرفت. با آنکه تصمیمی جهت به راه اندازی این دبیرستان گرفته شده بود، ولی ساختمانی برای قرارگیری آن وجود نداشت. بنابر برخی منابع، ایده ساخت بنایی برای استقرار این دبیرستان از سوی شهردار وقت شهر باکو و اعضای «شورای حامیان» مطرح گردیده بود. در سال ۱۸۸۴، «شورای حامیان دبیرستان زنانه» مناقصهای را برای ساخت این بنا اعلام نمود. طرح ساختمان را «میکائیل دنیسوویچ»، مهندس عمران وقت تهیه نمود؛ ولی از آنجا
یی که شهرداری از منابع مالی کافی برای اجرای این پروژه برخوردار نبود، «شورای حامیان» وادار شد به سراغ منابع مالی برود. آنگاه یک پیمانکار ساخت و سازی به نام «و. ن گریش» از مسکو به باکو آمده و شرکت وی مشغول کاشی کاری راه های باکو بود. وی وقتی که از مسئلهٔ مشکلات مالی مایحتاج برای ساخت بنا به این دبیرستان مطلاع گردید، تأمین هزینه ساخت و ساز را بر عهده خود گرفت. به این ترتیب کارهای عملیاتی ساخت و ساز بنا شروع شده و سرانجام در سال ۱۸۸۷، تکمیل گشت. در ۲۶ سپتامبر سال ۱۸۸۷، مراسم افتتاحیه بنا با حضور مهمانان و کارکنان دانشگاهی متعددی برگزار گردید. «دبیرستان زنانه ماریا» تا پایان فعالیت خود در این کاخ مستقر بوده است. پس از کسب استقلال آذربایجان، این بنا در اختیار موزه ملی هنر آذربایجان قرار داده شده و بدنه دوم موزه در آن ایجاد گردیده است. نمایشگاه موزه. در نمایشگاه موزه که در مجموع در ۶۰ اتاق تشکیل شده است، بیش از ۳۰۰۰ اثر هنری نمایش داده می شود. در بدنه یکم، ۷ اتاق به هنر اروپا، ۱۰ اتاق به هنر روسیه، بقیه نیز به هنرهای کشورهایی نظیر ایران، ترکیه، ژاپن و غیره … اختصاص یافته است. در بدنه دوم ۸ اتاق به هنر عتیق و قرون وس
طایی آذربایجان، ۳۰ اتاق نیز به نمایش خلاقیت مصوران و مجسمه سازان آذربایجانی اختصاص دارد. در این اتاق ها، علاوه بر آثار هنرمندان قرن های ۱۸، ۱۹ و ۲۰ آذربایجانی، نمونه های منتسب به دورهای مختلف قرون وسطی هنرهای کاربردی مردم، به ویژه نمونه های نادر تنوع های مختلف قالی های آذربایجانی، آثار هنری منحصر به فرد یافته شده در نتیجهٔ کاوش های باستان شناختی، البسه و وسایل خانگی منسوب به قرون وسطی در معرض نمایش گذاشته شده اند. این موزه دربردارنده تالارهای نمایشی مخصوصی نیز می باشد، که در آن ها کمربندهای مردانه و زنانه و نیز اسلحه ها به نمایش گذاشته شده اند. نمونه های هنری موجود در این سالن ها همزمان با اینکه از فلزهای گرانبها درست شده اند، با بهره مندی از سنگ های گران و نیم گران نیز تیئین داده شده اند. به طور کلی بیش از ۱۷۰۰ اشیای نمایش در موزه موجود می باشد. به همین دلیل نمی شود تمام اشیای نمایشی را به طور همزمان نمایش داد. معاوضه زود زود ایشای نمایشی در نمایشگاه ها با دیگرهایی که در مخزن موزه موجود هستند، این فرصت را به بازدیدکنندگان موزه می دهد، که هر بار با دیگر اشیای نمایشی آشنا بشوند. کلکسیون هنر باستانی و قرون وسطا
یی آذربایجان. کلکسیون هنر باستانی و قرون وسطایی آذربایجان شامل نمونه های هنری مختلف قرون وسطایی که، بر اثر کاوش های باستان شناسی انجام شده در قلمروی جمهوری آذربایجان کشف شده اند، می باشد. بخشی از این کلکسیون در هشت تالار موزه نمایش داده می شود. از میان اشیای نمایشی می توان به تصویرهای پرنده متعلق به عهد «منا» که در جمهوری خودمختار نخجوان یافته شده اند، تصویرهای زن منسوب به قرن های ۳ و ۱ که در باکو و شکی پیدا شده اند، شکل های انسان منسوب به دوران آلبانیای قفقاز که در مجتمع مسکونی «خینیسلی» در شهرستان شماخی کشف شده اند، ظروف متعلق به دوران های مختلف یافته شده در گنجه، بیلقان، مینگه چویر، کتیبه های یافته شده در «قلعه باییل» از سوی گروه باستان شناختی خرز و غیره … اشاره نمود. کلکسیون نقاشی ها. نگارگری آذربایجانی. قرن ۱۹ (میلادی). در تالار موسوم به نگارگری قرن ۱۹ آذربایجان، اولین الگوهایی از تصویرگری حرفه ای آذربایجانی به نمایش گذاشته شده اند. در این کلکسیون در کنار آثار «میرزا قدیم ایروانی»، و «میر محسن نواب»، بنیان گذاران نقاشی واقع گرایانه آذربایجانی، نمونه های نقاشی «اوستا قنبر قره باغی» و نقاشان مجهول الهویه آ
ذربایجانی که، به ترتیب در قرن های ۱۸ و ۱۹ زندگی نموده اند، به نمایش درآمده اند. قرن ۲۰. در سالن مصوری قرن ۲۰ آذربایجانی آثار نقاشان آذربایجانی، که در دوران شوروی اسبق و جمهوری آذربایجان کنونی زندگی و نقاشی های خود را خلق نموده اند، به نمایش گذاشته شده اند. آثار نقاشان معروف آذربایجانی مانند بهروز کنگرلی، عظیم عظیم زاده، «نادر عبد الرحمانف»، «بابا علی اف»، «ستار بهلولزاده»، «طغرل نریمان بیگف»، «خالیده سفراوا»، «بویوک آقا میرزازاده»، «اوقتای صادق زاده»، «میکائیل عبدالله اف»، «ائلمیرا شاهتاخلینسکایا»، «راسیم بابایف»، «ائلبیگ زضاقلویف»، «طاهر صلاحق»، «مارال رحمانزاده»، «حسن حقوردیق»، «تقی تقی اف»، «وجهه صمداوا»، «عمر ائلدارف»، «طغرل صادق زاده» و غیره … در این قسمت موزه به نمایش گذاشته شده اند. تالارهای نمایشی ویژه ای جهت نمایش آثار «طاهر صلاحف» و «ستار بهلولزاده» در این موزه ایجاد گردیده اند. نقاشی اروپای غربی. آثار منسوب به قرون ۱۶ تا ۱۹ نقاشان اروپای غربی که از کشورهای مختلفی هستند، در بخش کلکسیون مصوری اروپای غربی جمع شده اند. همان آثار بنابه کشورها در تالارهای جداگانه به نمایش گذاشته شده اند. نقاشی ایتالیایی.
از جملهٔ نقاشان ایتالیایی که آثارشان در قسمت نقاشی ایتالیایی در معرض گذاشته شده اند، می توان از «لئاندرو باسانو» (Leandro Bassano)، «فرانچسکو سلیمانا» (Francesco Solimena)، «گوئرچینو»، «برناردینو لوئینی»، «آندریا دل سارتو» نام برد. نقاشی فلامان. نمایشگاه مخصوصی به نقاشی فلامان در موزه هنر جمهوری آذربایجان اختصاص داده شده است. آثار «آدریان براووری» (Adrian Brauver)، «یوستوس سوسترمانس»، «بالتازار بشئی»، «بالتازار پول امّگانک» از جمله اشیای نمایشی می باشند، که این بخش شامل می شود. علاوه بر این، نقاشی های زیادی از مصوران نامعلوم را می شود در این بخش دید. نقاشی هلندی. نمایشگاهی به آثار نگارگران هلندی که در دوران های مختلفی زندگی و نقاشی های زیبایی خلق نموده اند، اختصاص دارد. در این بخش، آثاری از «فرانس هالس»، «میشل ون میرولت»، «پیتر کلس»، «کلاس ملنائر» نگهداری می شوند. افزون بر اینها، آثار زیادی از نقاشان نامعلوم هنلدی نیز در این قسمت به نمایش درمی آیند. نقاشی فرانسوی. در این بخش موزه آثاری از نقاشان قرون ۱۷ الی ۱۹ فرانسوی به نمایش گذاشته شده اند، که می توان از آن ها از «کاسپار دوک»، «جول دوپره»، «پاسکال دنیان بو
ور»، «جان بتیست گریوز»، «جان جوزف بنیامین-کنستان»، «جان اونوره فرانگوار» و «لوئیس آرسان» نام برد. نقاشی آلمانی. در موزه هنر جمهوری آذربایجان آثاری از نقاشان آلمانی نیز نگهداری می شوند، که می توان از آنان به «یوهان هاینریش فوسلی»، «فریدریش آگوست فون کاولباکس» (Fridrix Avqust fon Kaulbax) و غیره … اشاره نمود. علاوه بر قسمت های یادشده، بخش هایی نظیر؛ نقاشی روس، مجموعه گرافیک، مجموعه مجسمه سازی، مجسمه سازی مصر باستان، نمونه های هنر بافندگی و دوزندگی نیز وجود دارند. جستارهای وابسته. فهرست موزه های جمهوری آذربایجان
لوگا (به لاتین: Louga) یک شهر در سنگال است که در دپارتمان لوگا واقع شده است. لوگا ۸۲٬۸۸۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای مییو و تورلاوگا خواهرخوانده های لوگا هستند.
عباس مبارکی با نام مستعار سعید شایسته (زادهٔ ۲۵ مهر ۱۳۵۸) خواننده، ترانه سرا، آهنگساز و نوازندهٔ ایرانی ساکن استکهلم، سوئد است. زندگی نامه. سعید شایسته با نام اصلی عباس مبارکی در ۲۵ مهر ۱۳۵۸ در ورامین متولد شد. پدر وی تکنسین برق کارخانه قند ورامین و مادرش نیز سرپرست بخش خیاطی کارخانه بود. برادر وی (محمد مبارکی) خواننده، ترانه سرا و آهنگ ساز است که در ایران زندگی می کند. علاقه او به موسیقی، از دوران نوجوانی آغاز شد و و علاوه بر خوانندگی در مراسمات، نواختن و یادگیری فلوت، آکاردئون و ملودیکا را آغاز کرد. شایسته مدتی عضو گروه موسیقی یاران تهران بود و در مراسمات مختلف، باوجود همهٔ سخت گیریها و محدودیت های داخل ایران برنامه اجرا می کرد. ورزش. شایسته قبل از ورود به عرصهٔ خوانندگی، کشتی گیر بوده و فعالیت خود را در ورزش کشتی آزاد از ۹ سالگی شروع کرد. اما ورود حرفه ای تر وی به موسیقی، او را با وجود کسب مقام های نائب قهرمانی تهران از شرکت در باشگاه های کشتی محروم کردند که همین مسئله، یکی از دلایل مهم مهاجرت او به خارج از کشور شد. مهاجرت و فعالیت حرفه ای. سعید شایسته به اتفاق همسر سابقش، در سال ۱۳۷۶ به سوئد مهاجرت کرد و