Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رتوش» از زبان اویغوری بوده و اصالتا به معنی «در میان دو کوه» است. اقتصاد. اقتصاد آرتوش در درجه اول کشاورزی، محصولات کشاورزی عمدتاً پنبه و انگور و گوسفند داری است. حمل و نقل. آرتوش در مسیر جنوب سین کیانگ راه آهن قرار دارد.
خیابان سلطان قابوس یا بزرگراه سلطان قابوس یک بزرگراه اصلی در شهر مسقط پایتخت عمان است که به خاطر قابوس بن سعید نام گذاری شده است. این خیابان به مناطق زیر دسترسی دارد:
بیژن شیرمرز (زاده ۱۲ اسفند ۱۳۴۸، تهران)، فیلم نامه نویس، کارگردان و تهیه کننده سینما و تلویزیون است. وی مدیریت مؤسسه فیلم سازی حس هفتم را بر عهده دارد. تحصیلات. بیژن شیرمرز فارغ التحصیل رشته ریاضی از دانشگاه تربیت معلم است. وی دوره های فیلم سازی را در مجتمع آموزشی سینما (به مدیریت داریوش عاشوری) طی کرده است. فعالیت سینمایی. شیرمرز از سال ۱۳۷۰ و پس از طی دوره های فیلم سازی فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرده و هم اکنون مدیر عامل مؤسسه فیلم سازی حس هفتم است.اساتید این آموزشگاه افراد با تجربه و شهیر سینمای ایران از جمله بهرام دهقانی، خسرو دهقان ، سیامک شایقی ، آتیلا پسیانی ، گلاب آدینه و فاطمه معتمد آریا… بوده اند . آموزش. بیژن شیرمرز در کنار فیلم سازی، به تدریس و پژوهش نیز مشغول است. تدریس در انجمن سینمای جوانان کرج –تهران، آموزشگاه های فرهنگسرای معین، دانشگاه های فرهنگسرای تهران، دانشگاه تربیت معلم کرج و نگارش در نشریات سینمایی از جمله فعالیت های او در این سال ها بوده است. آثار. فیلم ها و سریال های تلویزیونی. تله فیلم. فیلم سینمایی. بیژن شیرمرز فیلم سینمایی من و شارمین را در سال ۱۳۹۶ به روی پرده برده است.
شبک (به کردی: "شه به ک" Şebek) به مجموعه باورها و مناسکی گفته می شود که مردم شبک در کردستان عراق و در حومهٔ موصل قائل به آن هستند. گفته می شود که اکثریت مردم شبک خود را شیعه و اقلیتی از آنان خود را سنی معرفی می کنند. اما برخلاف این، باورها و سنت های واقعی آن ها از اسلام متمایز بوده و ویژگی هایی دارد که آن را از گروه های مسلمان همسایه متمایز می کند. از جملهٔ این سنت های متمایز می توان به اعتراف نیوشی مشابه مسیحیت یا روا بودن مصرف مسکرات در دین شبک اشاره کرد. مردم شبک همچنین زیارتگاه های مردم ایزدی را زیارت می کنند. با این وجود مردم شبک به زیارت شهرهای مقدس شیعه ها مانند کربلا و نجف هم می روند و از تعالیم شیعه ها هم پیروی می کنند. به نظر می رسد که سازماندهی دین شبک بسیار به صوفیه شباهت داشته باشد: افراد بالغ معمولی (مریدها) باید از راهنمایان معنوی (پیر یا مرشد) تبعیت کنند که به اصول و سنت های مذهبی شناخت دارند. چندین مرتبه برای اشخاص مذهبی وجود دارد: «پیر» ها که در رأس ایستاده اند و «بابا» یا مسندنشین سلسله. پیروان می باید برای خود پیر انتخاب کنند، اما خانواده های پیران در عمل پس از چند نسل با خانواده های غیرمذ
هبی درهم تنیده می شوند. دین شبک عناصری از تصوف را با تفسیر منحصر به فرد خود از واقعیت معنوی درهم می آمیزد. بنا بر تعالیم دین شبک، واقعیت معنوی تفسیر لفظی قرآن یا در واقع شریعت را لغو کرده است. شبک ها این واقعیت معنوی را به واسطهٔ پیرها یا راهنمایان معنوی که مناسک و سنت های شبک را اجرا می کنند درک می نمایند. ساختار این رابطهٔ میانجیگرانه بسیار به مشابه آن در دین یارسان شباهت دارد. طیب طاهری محقق و نویسنده یارسان معتقد است که شبک ها بازمانده قزلباشان و علویان آناطولی و در زمان شاه ویسقلی سرسپرده یارسان بوده اند؛ اما بنا به دلایل سیاسی و دوری از مرکزیت یارسان و عدم تعامل مردمان مذکور و قطع ارتباط با یارسان ها مستقل از آنان می شوند. متن مقدس بنیادی دین شبک بویروق یا "کتاب المناقب" نام دارد که به زبان ترکمن های عراق نوشته شده است. شبک ها همچنین اشعار شاه اسماعیل یکم را رازی الهی دانسته و آن ها را در گردهمایی های دینی خود می خوانند. زیارتگاه ها. زیارتگاه اصلی مردم شبک بارگاه شیخ شهاب الدین بین دو روستای دزآور و طویله است که از وی با نام شیخ شهاب الدین دزاوری یا شیخ شهاب الدین بغدادی نیز یاد شده است.
مهدی قدسی (زاده سال ۱۲۷۹ در تهران،وفات ۱۳۷۰) پایه گذار تولید واکسن سل یا ب ث ژ در ایران است. فعالیت های نامبرده در طول حیات عبارت اند از ریاست بیمارستان وزیری رئیس اداره قرنطینه خرمشهر معاون وزیر بهداری در کابینه دکتر مصدق(۱۳۳۲) رئیس انستیتو پاستور ایران (۱۳۴۱ تا ۴۸). وی از همکاران مارسل بالتازار بوده است. مهدی قدسی نویسنده کتاب فعالیت پنجاه ساله انستیتو پاستور ایران بود. فعالیت های نامبرده در مبارزه با بیماری های عفونی کشور بود از جمله تأسیس بیمارستان هاری در انستیتو پاستور ایران-
عبدالحمید مضروب از والی های خلافت عباسیان در طبرستان بود. وی در عصر خلیفه مهدی عباسی از سال ۱۳۰ هجری به مدت دو سال در این مقام قرار داشت و نهایتاً با بالا بردن خراج مناطق تحت امرش و افزایش نارضایتی ها، با شورش مردم به قتل رسید. این واقعه آغاز سلسله نبردها و قیام هایی بود که تا ۲۰۰ هجری ادامه یافت.
مرکز میراث هوایی استرالیا هواپیماها و موتورهای هواپیمایی را در قلمرو شمالی (استرالیا) و به طور کلی در استرالیا به نمایش می گذارد. تاریخچه. خاستگاه این مرکز می تواند سال ۱۹۷۶ باشد، زمانی که گروهی از علاقه مندان پس از نابودی توفند تریسی تلاش های خود را برای حفظ آثار هوایی شروع کردند. موزه فعلی در سال ۱۹۹۰ گشایش یافت. جلوه ها. این موزه دارای یک بمب افکن بوئینگ بی-۵۲ استراتوفورترس است که بازدیدکنندگان موزه مجاز به وارد شدن و بررسی آن می باشند. این موزه در وام پایدار نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است و یکی از دو نمایشگاه عمومی در سطح جهان بیرون از خاک آمریکا است. همچنین یک قطعه بمب مدت دار از بمباران راهبردی جنگ جهانی دوم به داروین برای بازدیدکنندگان وجود دارد.
اتحادیهٔ ناسیونال سوسیالیست جنبشی نازیستی و کوتاه مدت بود که اندکی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم در بریتانیا پدیدار شد. بنیادگذاران این اتحادیه ویلیام جویس، جان بکت و جان انگس مک نب بودند که در ۱۹۳۷ با انشعاب از اتحادیه فاشیست های بریتانیا آن را پایه ریختند. این سه دلیل کناره گیری خود از اتحادیهٔ فاشیست را وابستگی بیش از حد آزوالد موزلی رهبر اتحادیه به فاشیسم قاره ای اروپا بیان می داشتند. در آینده هم گارد سیاه پوش اتحادیهٔ فاشیست بریتانیا به چشم دشمن به اتحادیهٔ ناسیونال سوسیالیست می نگریستند و به میتینگ های آنان حمله می بردند. ارگان این اتحادیه نشریه "سکان دار" بود. این اتحادیهٔ در ۱۹۳۹ منحل شد و ویلیام جویس به آلمان رفت. منابع. Wikipedia contributors, "National Socialist League," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=National_Socialist_League&amp;oldid=791654994 (accessed October 1, 2017
ابراهیم مطیعی (، ؛ مهٔ ۱۹۲۰– ۱۳ ژانویه ۲۰۱۰) زبانشناس مشهور اهل سین کیانگ چین است. او برای تحقیقات خود در زبان اویغوری و فرهنگ آنان شناخته شده است. او یکی از برترین پژوهشگران زبان ایغوری در نسل خود است. اوایل زندگی. مطیعی متولد مارس سال ۱۹۲۰ در روستای کوچک لوکچون در خارج از تورفان در جنوب سین کیانگ است. او در سال های اولیه زندگی خود یتیم شد. پدرش که خیاط بود زمانی که او تنها دو سال داشت درگذشت. مادر او زمانی که او هفت ساله بود درگذشت. در سال ۱۹۲۸ خانواده اش او را به اورومچی فرستادند تا در یک مدرسهٔ ابتدایی ثبت نام کند. او که با عمویش زندگی می کرد توسط جدیدیست های تاتار آموزش دید. حبس دوم. مطیعی هجده سال از زندگی بزرگسالی خود را به دلیل انقلاب فرهنگی چین در زندان گذراند. این به دلیل اتهام بی جایی بود که در آن زمان نتیجه تصادمات ایدئولوژیک و سیاسی بود. او به تحصیلات خود در زندان ادامه داد. بورس تحصیلی. پس از انقلاب فرهنگی او کار خود را از سر گرفت و به مؤسسهٔ آکادمی زبان و علوم اجتماعی سین کیانگ در منطقهٔ خودمختار سین کیانگ اویغور منتقل شد. او در مدت شش سال پروژه تحقیق و انتشار دیوان لغات الترک و ترجمه آن به زبا
ن ایغوری مدرن را به انجام رسانید. در سال ۱۹۸۴ او در کاشغر با کمک میرسلطان عثمانف زبان شناس معروف اویغور و نیز یکی از بهترین دانش آموزان خود در زمینهٔ شناسایی آرامگاه محمود کاشغری کار کرد و بر اساس حقایق متعدد در مقاله خود تحت نام «دربارهٔ وطن و حیات و مزار محمود کاشغری» منتشر کرد. ابراهیم مطیعی در بازدید از دانشگاه هاروارد در ماه آوریل سال ۱۹۸۹ داستان ملاقات با بستگان یک معلم مورد علاقه خود در مدرسه ابتدایی را تعریف کرد. او همچنین در این کنفرانس در دانشگاه هاروارد مقاله ای در مورد مدارس اویغور در اوایل دورهٔ اسلامی در سین کیانگ ارائه کرد. مقاله در مجموعه مقالات کنفرانس چاپ شد. او در ترجمه و ویرایش بسیاری از آثار کلاسیک ادبی همچون "کتاب فال" به اویغوری مدرن کوشید.
جدیدیسم یا جدیدگرایی جنبشی مدرنیست و اصلاح طلب درون امپراتوری روسیه در اواخر سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ بود. در این دوران جدیدیست ها در برابر قدیمیست ها که مسلمانان محافظه کار روسیه بودند، به مبارزه می پرداختند. جدیدیست ها تبلیغ می کردند که مسلمانان در امپراتوری روسیه وارد یک دوره از پوسیدگی شده اند و تنها می توانند با کسب دانش مدرن اروپایی اصلاح شوند. اگر چه تفاوت های قابل توجه ایدئولوژیک در درون این حرکت اجتماعی مشخص بود ولی آن ها در استفاده گسترده از رسانه های چاپی در ترویج پیام های خود را و دفاع از اصول جدید و روش مدرن تعلیم در مدارس رایج امپراتوری روسیه مشترک نقطه نظرهای مشترکی داشتند. جدیدیست ها پس از پیشرفت های فراوان، در دوره استالین سرکوب شدند، اما بعد از سقوط اتحاد جماهیر شوروی به رسمیت شناخته شدند و در ازبکستان از آن ها قدردانی شد. جدیدیست ها به طور معمول خود را با اسامی ترکی نظیر "Taraqqiparvarlar" (ترقی خواهان)، "Ziyalilar" (روشنفکران) یا به سادگی "Yäşlär/Yoshlar" (جوانان) می نامیدند. ارتباط با علما. جدیدیست ها اغلب افکار ضد روحانیت داشتند. بسیاری از علمای مخالف، جدیدیست ها را غیر اسلامی و بدعت آور می
دانستند. بسیاری از جدیدیست ها علما را قدیمیست (طرفداران روش های قدیمی) می نامیدند و آن ها را نه تنها به بازدارنده های اصلاحات مدرن بلکه به عنوان فاسد قلمداد می کردند. اسماعیل گاسپرالی در اثر خود با نام الندا که در قاهره به چاپ رسانید، کارتونی را منتشر کرد که تجسم ملاها و شیوخ به عنوان موجوداتی شهوانی بود، که مانع از جایگاه برحق زنان به عنوان اعضای برابر جامعه می شوند و از حسن نیت و اعتماد مسلمانان سوء استفاده می کنند. برای روشن شدن موضوع باید تأکید کرد که جدیدیست ها اظهار می کردند که علما به عنوان یک طبقه برای حفظ جامعهٔ مسلمان لازم بودند، اما در عین حال تبلیغ می کردند که علمایی که با نظرات جدیدیست ها مخالف اند با اسلام واقعی بیگانه اند. اصلاحات آموزشی. یکی از اهداف اصلی جدیدیست ها اصلاحات در سیستم آموزشی بود. آن ها می خواستند مدارس جدید طرز تدریس کاملاً متفاوتی نسبت به مکتب های آن عصر داشته باشند. سیستم تعلیمات سنتی تنها گزینه برای محصلان در آسیای میانه نبود، اما آن به مراتب محبوب تر از مدارس روس بود. در سال ۱۸۸۴ دولت تزاری در ترکستان مدارس «بومیان در روسیه» را تأسیس کرد. این مدارس به ترکیب تعلیم زبان روسی
و درس تاریخ به شیوه مکتب ها و آموزش توسط معلمان بومی شروع کردند. بسیاری از معلمان بومی جدیدیست بودند، اما این مدارس به اندازه کافی گسترده نبودند که در بخش بزرگی از جمعیت به تحول فرهنگی که مورد نظر جدیدیست ها بود، برسند. با وجود این، حاکمان ولایات سعی داشتند که مطالبی را که در مکتب می توان انتظار تعلیم داشت در برنامه آموزشی این مدارس قرار دهند. در هر حال کودکان بسیار کمی به مدارس روسی می رفتند. به عنوان مثال در سال ۱۹۱۶ کمتر از ۳۰۰ مسلمان در مدارس بالاتر از ابتدایی آسیای میانه حضور داشتند. در سال ۱۸۸۴ اسماعیل گاسپرالی برای اولین بار مدرسه ای با «روش جدید» در کریمه تأسیس نمود. شهرت این مدارس در میان تاتارها به سرعت پخش شد و روشنفکرانی چون موسی بیگییف خود به گسترش مدارس با روش جدید در آسیای میانه کمک کردند. جدیدیست ها در مدارس خود بر استفاده از زبان بومی (اغلب ترکی) به جای روسی یا عربی تأکید داشتند. آن ها بر خلاف مکتب ها اجازه تنبیه بدنی محصلان را نمی دادند. آن ها همچنین دختران را برای حضور در مدرسه تشویق می کردند، اگر چه والدین کمی مایل به ارسال دختران خود به مدرسه بودند. جدیدیست ها در مناطق مختلف. باشقیرستان.
زین الله رسولف رهبر مذهبی برجسته باشقیر در قرن ۱۹ در میان مهم ترین نمایندگان جدیدیست و مؤسس یکی از اولین مدرسه ها به شیوه جدید بود. تاتارستان. برخی از آن ها همچون موسی بیگییف و عبدالرشید ابراهیموف از حامیان اصلاحات مذهبی بودند، در حالی که دیگران خواستار اصلاحات آموزشی بودند. قفقاز. در شمال قفقاز زبان های قفقازی و ترکی برای اشاعه ایده های جدیدیست ها استفاده می شد. فارسی، زبان جدیدیست ها در دهه ۱۹۰۰ در آسیای میانه بود و برنامه یا ایدئولوژی پان ترکیسم در آن زمان میان جدیدیست ها جریان نداشت. آسیای میانه. از نظر بیشتر روس ها در ترکستان، سنت های مذهبی نشانه های ضد تمدن و فرهنگ بودند. بنابراین روس ها در ارتباط با مذهبیون مسلمان بی رغبت بودند و به علما به صورت افراط گرایان خطرناک سنتی می نگریستند. به منظور جدا نگه داشتن روس ها و اهالی ترکستان، اقامت در تاشکند پایتخت ترکستان محدود به نخبگان روس بود. به علاوه بسیاری از شهرها در ترکستان محله های جدایی برای اهالی روس و «بومی» (یک اصطلاح تحقیرآمیز آسیایی مرکزی) داشتند. روس ها برای محدود کردن قدرت سیاسی جدیدیست ها در حالی که به ظاهر دسترسی بیشتری به نظام سیاسی ایجاد می شد،
در موازات با مانیفست اکتبر ۱۹۰۵، جمعیت ترکستان را به «بومی» و «غیر بومی» تقسیم کردند تا هر گروه در انتخابات قادر به ارسال یک نماینده به مجلس دوما بشوند. این سیستم به «غیربومی ها» (روس ها) حق رای دو سوم اکثریت را در دوما می داد با وجود اینکه آن ها از کمتر از ده درصد از جمعیت ترکستان را تشکیل می دادند. به دلیل قدرت و مانور سیاسی حکومت، جدیدیست ها موفق به رسیدن به هدف خود به منظور برابری تحت حکومت امپراتوری روسیه در ترکستان نشدند. «منور کاری» اولین مدرسه به شیوه جدیدیست ها را در آسیای میانه تأسیس کرد. مدارس جدید و مکتب های سنتی تحت حکومت روسیه با کشاکش و هم زمان مشغول کار بودند. روس ها با سیاست ضد مدرن و سنتی و با همراهی محافظه کاران اسلامی قصد خودداری از مخالفت ها در مدارس را داشتند تا مردم در حالت مرگ کاذب باشند و از نفوذ ایدئولوژی خارجی جلوگیری شود. در سال ۱۹۱۶، تعداد موسسات آموزشی که توسط جدیدیست ها اداره می شد به بیش از ۵۰۰۰ رسید. جدیدیست ها منشأ تأسیس یک مدرسه در آرتوش توسط بهاالدین موسایف و حسین موسایف بودند. در سال ۱۹۳۴ مدارسی به شیوه جدیدیست ها توسط اتحادیه پیشرفت اویغور در کاشغر ساخته شد. رهبر جدیدیست
ها اسماعیل گاسپرالی الهام بخش برهان شهیدی بود. اولین وزیر کشور جمهوری ترکستان شرقی در کاشغر یونس بیگ بود که قبلاً همکار مقصود محیطی بود. مقصود محیطی یک تاجر بود که در گسترش جدیدیسم در تورفان فعالیت کرده بود. مدارس جدیدیست ها همچنین در سین کیانگ برای تاتارهای چین تأسیس شد. در یکی از این مدرسه ها تاتارهای جدیدیست به ابراهیم مطیعی تدریس زبان اویغوری دادند. روابط جدیدیست ها و بلشویک ها. پس از ۱۹۱۷. با انقلاب اکتبر سال ۱۹۱۷ بلشویک ها اقدام به ایجاد جمهوری های ملی برای گروه های قومی کردند. در این دوره جدیدیست ها شروع به اشاعه افکار ملی گرایانه نمودند. بلشویک ها حاضر به کمک به جدیدیست ها در تحقق اهداف آن ها بودند، اما مطابق شرایط بلشویک ها. بلشویک ها در ایجاد ساختارهای مورد نیاز جدیدیست ها همچون مدارس به شیوه جدید و چاپ مطبوعات کمک می کردند. در عین حال بلشویک ها در دستور کار خود مهار انرژی جدیدیست ها را در نظر داشتند. بلشویک ها و جدیدیست ها همیشه در یک جهت حرکت نمی کردند. جدیدیست ها امیدوار بودند که یک ملت متحد برای همه مردم ترک و مسلمان ایجاد کنند، در حالی که بلشویک ها بر اساس اطلاعات قوم نگاری در پی آن بودند که آ
سیای میانه را به جمهوری های قومی تقسیم کنند. به عنوان یک چالش رسمی به مدل بلشویکی کشورسازی، جدیدیست ها یک دولت موقت یکپارچه را در شهر خوقند تأسیس نمودند تا استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی حفظ کنند. پس از تنها یک سال، ۱۹۱۸–۱۹۱۷، خوقند توسط نیروهای شورای تاشکند فروپاشید. نزدیک به ۱۴٬۰۰۰ نفر، از جمله بسیاری از جدیدیست های پیشرو، در طی قتل عام و پس از آن کشته شدند. در اواخر دهه ۱۹۳۰، برنامه ساخت و ساز ملل بلشویک منجر به تقسیم ترکستان به پنج کشور متمایز یعنی ازبکستان، قزاقستان، تاجیکستان، ترکمنستان و قرقیزستان شد. به تدریج که جدیدیست ها با کارکرد درونی نظام شوروی آشناتر شدند، به بلشویک ها مشخص شد که دیگر نمی توانند به طور کامل آن ها را دستکاری کنند. در نتیجه، بلشویک ها نیروهای محلی آسیای میانه را تشکیل دادند که از لحاظ ایدئولوژیکی به انقلابیون سوسیالیست متصل بودند و از عمل مذهبی اسلامی جدا شده بودند. بالاخره این طبقه جدید رشد کرد و جدیدیست ها را تحت الشعاع قرار داد و آن ها را از حیاط اجتماعی جامعه دور کردند. پس از ۱۹۲۶. با مرگ ولادیمیر لنین در سال ۱۹۲۴ ژوزف استالین فشار برای قدرت خود را آغاز کرد در نهایت این
منجر به حذف مخالفان سیاسی خود و تحکیم قدرت او شد. در نتیجه این تثبیت، تا سال ۱۹۲۶، حزب کمونیست در قدرت منطقه ای خود در آسیای میانه احساس امنیت کرد و منجر به متهم کردن روحانیان بدون کمک جدیدیست ها شدند. بدتر از آن، جدیدیست ها قربانیان همان تصفیه هایی شدند که بر روی رقبای اصلی آن ها، علما و روحانیت اسلامی انجام می شد. بدین ترتیب جدیدیست ها به عنوان سخنگوی بورژوازی محلی محکوم شدند و عاملان ضدانقلابی محسوب می شدند که باید از کارشان محروم شوند و در صورت لزوم بازداشت و اعدام شوند. در طول دهه ۱۹۲۰ و ۳۰، تقریباً تمام روشنفکران آسیای میانه، از جمله نویسندگان و شاعران برجستهٔ جدیدست، مانند چپلن و عبدالرئوف فطرت، پاکسازی شدند. با این حال، جدیدیست ها در حال حاضر به عنوان «قهرمانان ملی ازبکستان» در ازبکستان پس از شوروی احیا شدند.
بازار نعلبندان در مرکز شهر گرگان قرار دارد و یکی از اماکن تاریخی این شهر به حساب می آید که از جنوب به خیابان امام خمینی و از غرب به محله سرچشمه متصل است. ترکیب بافت این بازار به صورت خطی است و به میدان بازارچه متصل می شود. بازار نعلبندان در قدیم خلاف بازار شهرهای بزرگ مانند اصفهان، تبریز و … سر پوشیده نبوده و دکان ها در دو ردیف راسته با درهای تخته ای و تاشو بودند. هر راسته به طور عمده متعلق به یک صنف نظیر راسته نجاران، زرگران، دباغان و کفش دوزان بوده است. در گذشته در راسته بزازان فضای بزرگی برای نعل زدن به اسب بوده و کاروان های مختلفی که از این مسیر می گذشتند اسبان خود را در آنجا نعل می زدند که می تواند دلیلی برای نام این بازار باشد. در کتاب احسن الطوانین آمده است: (قدیمی ترین بازار استرآباد بازار نعلبندان است) بر اساس مدارک موجود قدمت این بازار به سال ۳۷۵ هجری قمری بر می گردد. مسجد جامع که در جوار بازار قرار دارد، قدیمی ترین مسجد شهر است. در حال حاضر بازار نعلبندان یکی از بازارهای فعال شهر گرگان به شمار می رود که از مراکز مهم عرضه انواع محصولات بومی و غیربومی است و محصولات مهم صنایع دستی آن، به ویژه دستبافت
های ترکمنی معروفیت خاصی دارد.
جرارد مورنو بالاگوئرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای باشگاه فوتبال ویارئال بازی می کند. افتخارات. باشگاه فوتبال ویارئال شخصی عملکرد ملی. او با تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی های ملی انجام می دهد . در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۹ ، او با تیم بزرگسالان در بازی مقدماتی جام ملت های اروپا ۲۰۲۰ اولین بازی خود را انجام داد که اسپانیا برابر سوئد ۱–۱ مساوی کرد و این به معنی طبقه بندی تیم اسپانیا برای مسابقات ذکر شده بود. در ۲۴ مه ۲۰۲۱ ، وی توسط لوئیس انریکه برای بازی در جام ملت های اروپا ۲۰۲۰ احضار شد. همچنین وی سابقه بازی در تیم ملی فوتبال کاتالونیا را دارد.
مارک ناوارو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای اسپانیول در پست مدافع بازی می کند.
نالدو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اسپورتینگ لیسبون، باشگاه فوتبال گرمیو، بولونیا، باشگاه ورزشی کروزیرو، گرانادا، اودینزه، و ختافه اشاره کرد.
دیداک ویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به رئال وایادولید، تیم ملی فوتبال کاتالونیا، اسپانیول، آ.ث. میلان، ایبار، اسپانیول، رئال بتیس، آ. ا. ک آتن، تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا، و اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Spain U19 Spain U20 Spain U21 Spain U23 Catalonia بازی کرده است.
خوزه مانوئل خورادو مارین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به رئال مادرید، اتلتیکو مادرید، رئال مایورکا، شالکه ۰۴، اسپارتاک مسکو، واتفورد، اسپانیول، الاهلی عربستان سعودی، چانگچون یاتای و کادیس اشاره کرد.
لوئیس ادواردو اشمیت مشهور به ادو؛ مهاجم و هافبک سابق فوتبال اهل برزیل است که در شهر Jaú و در تاریخ به دنیا آمده است. لوئیس ادواردو اشمیت در تیم های فوتبال سائوپائولو ،سلتاویگو،رئال بتیس،باشگاه ورزشی اینترناسیونال، Vitória و باشگاه فوتبال کلرادو رپیدز سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۹۹ – ۲۰۰۰ ۱۴ بار برای، Brazil U23 به میدان رفته است و طی این مدت ۶ گل به ثمر رسانده است.
یوسف بودانسکی () یکی از دانشمندان علوم سیاسی اسرائیل است که از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۴ به عنوان مدیر کارگروه نیروی کار کنگره در زمینه تروریسم و جنگ های غیر متعارف مجلس نمایندگان آمریکا خدمت کرده است. او همچنین مدیر تحقیق انجمن مطالعات استراتژیک بین المللی است و از دانش پژوهان در دانشکده مطالعات پیشرفته بین المللی پل هانس نیتز (SAIS) در دانشگاه جان هاپکینز است. در دهه ۱۹۸۰، او به عنوان مشاور ارشد وزارت دفاع و وزارت امور خارجه خدمت کرده است. فعالیت ها. کارگروه نیروی کار کنگره که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد کارکنان خود را تربیت می کند که با بازدیدهای مکرر به مناطق مورد مطالعه و در حال توسعه و ایجاد روابط رودررو با منابع خود، آنچه آن را "حقیقت در روی زمین" می نامند را بدست آورند. طبق گزارش کار گروه که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، "کارکنان کارگروه به افغانستان رفتند و به مجاهدین که با روسیه می جنگیدند کمک کردند. آن ها برای رزمندگان سلاح و کمک های بشردوستانه مورد نیاز را تأمین کرده و زخمیهای جدی آن ها را از صحنه خارج کردند. نیروهای کارگروه همچنین به وضع قوانین مربوط به، از جمله ایجاد بخش های کلیدی قانون امنیت دیپلماتیک و قانون مبارزه ب
ا تروریسم (۱۹۸۶)، که به FBI امکان تحقیق در خارج از ایالات متحده را می داد، کمک کرد. گزارش های نیروی کار معمولاً به صورت عمومی به دلیل امنیتی منتشر نمی شد و گزارش کامل فعالیت های آن ها به رئیس این نیرو و نه حتی به اعضای کمیته داده می شد. بودانسکی همچنین یکی از سردبیران ارشد گروه انتشارات وزارت دفاع و امور خارجه و یک مشاور در دائرةالمعارف نظامی و دفاع بین المللی است وی همچنین مشاور شورای عالی اطلاعات است. مقالات متعددی از بودانسکی در امور جهانی، هفته نامه دفاعی جینز، امور دفاعی و خارجه: سیاست استراتژیک و سایر موارد منتشر شده است. بودانسکی مدیر پنل جهانی آمریکا (بنیاد پنل جهانی) و مدیر امور مربوط به جامعه پراگ، یک سازمان غیردولتی برای شبکه در میان چهره های شخصیت های دولتی و بخش خصوصی است، می باشد.
جامه رنگین نام آلبومی ست که با آهنگسازی علیرضا فیض بشی پور و خوانندگی بیژن کامکار و همخوانی نجمه تجدد از سوی انتشارات سروش در سال ۱۳۹۵ منتشر شده است. این آلبوم پس از آواز اساطیر، دومین اثری ست که علیرضا فیض بشی پور در آن هنرمندی می کند. هنرمندان. فهرست. این اثر به صورت سی دی منتشر شده بود.
تیراندازی دسته جمعی () یا تیراندازی کور نوعی از عملیات تیراندازی است که باعث چندین قربانی خشونت با سلاح گرم می شود. به عنوان اینکه چهار یا چند نفر بدون هیچ گونه انتخابی (و نه شلیک کنندگان) کشته می شوند، اصطلاح «قتل عام» یا «کشتار جمعی» هم به آن گفته می شود. یکی دیگر از تعاریف غیررسمی، تیراندازی جمعی، رویدادی است که شامل تیراندازی (و نه لزوماً منجر به مرگ) از چهار یا چند نفر بدون پریود خنثی سازی است. اصطلاحات مرتبط شامل تیراندازی جمعی در مدارس و کشتار است. فقدان یک تعریف واحد می تواند به جنجال در رسانه های خبری منجر شود، و برخی گزارش ها مربوط به جنایات را تشکیل می دهند. تیراندازی جمعی توسط افراد یا سازمان ها در مکان های عمومی یا غیر عمومی انجام می شود. گروه های تروریستی اخیراً از تاکتیک تیراندازی های جمعی برای رسیدن به اهداف سیاسی خود استفاده کرده اند. افرادی که تیراندازی های جمعی را انجام می دهند ممکن است در دسته بندی های مختلف قرار داشته باشند، از جمله خانواده کشی، خشونت در محل کار، تیراندازی در مدارس و کشتار بی هدف غریبه ها. انگیزه های افراد برای تیراندازی متفاوت است. واکنش کشورها. واکنش کشورها به تیراندازی
های جمعی، بسته به زمینه، تعداد تلفات، کشور و وضعیت سیاسی، شکل های مختلفی دارد. کشورهایی مانند استرالیا و بریتانیا قوانین اسلحه خود را پس از تیراندازی های جمعی تغییر دادند. برخلاف این کشورها، قانون اساسی ایالات متحده در حال حاضر قوانین محدودکننده مالکیت اسلحه را ممنوع کرده است. تعریف. دسته بندی یک رویداد به عنوان تیراندازی جمعی بستگی به تعاریف، متفاوت دارد. طبق قوانین فدرال ایالات متحده، دادستان کل براساس درخواست دولت می تواند در تحقیق دربارهٔ «کشتار جمعی» به جای تیراندازی های جمعی کمک کند. این اصطلاح در ابتدا برای قتل چهار نفر یا بیشتر بدون عمل خنثی سازی، تعریف شده بود اما در سال ۲۰۱۳ کنگره مجدداً برای قتل سه یا بیشتر آن را بازتعریف کرد. طبق گزارش سی ان ان، یک تیراندازی جمعی به معنای مرگ چهار نفر یا بیشتر ناشی از قتل و کشتار باندی است. در «پشت خونریزی»، در گزارش یو اس ای تودی، یک کشتار جمعی به عنوان هر حادثه ای است که در آن چهار یا چند نفر کشته شده و همچنین شامل قتل های خانوادگی می شود، تعریف می شود. یک سایت پایگاه اطلاعاتی که توسط سی ان ان، ام اس ان بی سی، نیویورک تایمز، واشینگتن پست، اکونومیست، بی بی سی و
غیره مورد تأیید قرار گرفته است، تیراندازی جمعی را، یک تیراندازی جمعی یا هر حادثه ای که در آن چهار نفر یا بیشتر به ضرب گلوله کشته می شوند، تعریف کرده است. یک ارتباط قابل توجه در متمم دوم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا بین تیراندازی جمعی و خشونت خانگی و خانوادگی در ایالات متحده گزارش شده است.
آریل سولفاتاز E () نام آنزیمی در انسان است که توسط ژن «ARSE» کُد می شود. این آنزیم از گروهِ آریل سولفاتازها و از خانوادهٔ سولفاتازها که استرهای سولفات (اُرگانوسولفات) را هیدرولیز می کند. این آنزیم در دستگاه گلژی قرار دارد و برای ساخت و ترکیب طبیعی استخوان و غضروف لازم است. کمبود این آنزیم موجب بروز بیماری «کندرودیسپلازی نقطه ای مغلوب وابسته به کروموزوم X» () می شود که نوعی نقصِ تکاملی در استخوان و غضروف است.
استروئید سولفاتاز () یا استریل-سولفاتاز یا به اختصار «STS»، که در گذشته با نام «آریل سولفاتاز C» هم شناخته می شد، یک آنزیم از خانوادهٔ سولفاتازها است که در متابولیسم استروئید نقش دارد. این آنزیم توسط ژن «STS» کُد می شود و کارش، تبدیل پیش سازهای سولفاته شدهٔ استروئیدی به استروئیدهای آزاد است. به عنوان مثال، دهیدرواپی اندروسترون سولفات، استرون سولفات، سولفات پرگننولون و کلسترول سولفات را به ترتیب، به دهیدرواپی اندروسترون، استرون، پرگننولون و کلسترول تبدیل می کند. این آنزیم در شبکه آندوپلاسمی جای دارد و به صورت یک هومودایمر تولید می شود. کمبود مادرزادی این آنزیم موجب بروز بیماریِ پوستیِ «ایکتیوز وابسته به کروموزوم X» می شود که بدان «XLI» هم می گویند و از هر ۲۰۰۰ تا ۶۰۰۰ مرد، یکی را مبتلا می کند. در این بیماری پوسته پوسته شدن و هیپرکراتوز شدید وجود دارد که علتش، عدم تجزیه و در نتیجه، تجمعِ مادهٔ «کلسترول سولفات» است که کارش در حالت عادی، ثبات و قوامِ دیوارهٔ سلولی و ایجاد پیوستگی و چسبندگیِ سلولی در لایه های بیرونیِ پوست است. داروی دانازول، یکی از بازدارنده های آنزیم استروئید سولفاتاز است.