Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سِکِی ها () زیرگروهی از مجارها هستند که عمدتاً در بخش هایی از ترانسیلوانی در رومانی، در منطقهٔ سکی فولد زندگی می کنند. گروه های کوچکتری از سکی ها در تولنا و بارانیا در مجارستان و بخش هایی در صربستان هستند. تحقیقات ژنتیکی. مطالعاتی ژنتیکی توسط تیم تحقیقاتی از مجارستان و آلمان به سرپرستی در دهه ۱۹۸۰، فاصله ژنتیکی و خویشاوندی مناطق جغرافیایی با جمعیت یاسی، کومان، ، و را مشخص کرد. سِکِی ها از جمعیت ساکن در ، جمعیت مختلط بوادپستی، یاسی ها و همچنین نژاد ایرانی با فاصله ژنتیکی کم و از چانگوها، پالوتس ها و ماتیوها با فاصله ژنتیکی متوسط در این تحقیق قرار می گرفتند؛ درحالیکه فاصله ژنتیکی سِکِی ها از جمعیت ساکن در فاصله ژنتیکی طولانی دارد. تسِیزِل در کتابی که در دهه ۱۹۹۰ منتشر شد، با استفاده از همان روش پیشین خود نشان داد که جمعیت فنلاندی ها، آلمانی ها و ترک ها در فاصله متوسطی با سِکِی ها قرار دارد. نتیجهٔ شگفت انگیز دیگر او نشان داد که منطقه ای در مرز غربی مجارستان به نام اورشِگ که از قدیم محل سکونت سکی ها است، در فاصلهٔ ژنتیکی ای طولانی از جمعیت سکی های دیگر نقاط قرار دارد.
قتل میترا استاد (۷ مرداد ۱۳۶۲ – ۷ خرداد ۱۳۹۸) به حادثهٔ کشته شدن او به دست همسرش محمدعلی نجفی، سیاستمدار و شهردار پیشین تهران اشاره دارد که با شلیک گلوله از سلاح گرم انجام شد. او در ۷ خرداد ۱۳۹۸ به ضرب گلوله در خانه اش به قتل رسید. جسد او در حمام منزلش در طبقهٔ هفتم برج آرمیتا در منطقهٔ سعادت آباد تهران یافت شد. دقایقی پس از اعلام خبر قتل میترا استاد، برخی همسرش را به عنوان مظنون اصلی معرفی کردند که از سوی مقامات قضائی رد شد. اما محمدعلی نجفی، ساعاتی بعد با مراجعه به پلیس آگاهی خیابان وحدت اسلامی تهران به قتل همسر دومش با اسلحه اعتراف کرد و بازداشت شد. او انگیزهٔ اصلی از ارتکاب قتل را فشار روانی و مشکلات خانوادگی اعلام کرد. نجفی در دادگاه بدوی، به قصاص نفس محکوم و با توجه به کسب رضایت از خانواده مقتول به شش سال و نیم زندان قطعی محکوم شد. او در اواخر سال ۱۴۰۱ بعد از نزدیک به چهار سال حبس مشمول عفو شده و از زندان آزاد شده است. زندگی. میترا استاد متولد ۱۳۶۲ در اسلام آباد غرب فرزند کاکابرار که با نام میترا نجفی نیز شناخته می شود، دومین همسر محمدعلی نجفی سیاستمدار و شهردار پیشین تهران بود.وی در اردیبهشت سال ۱۳۹۶ ب
ه عنوان نامزد پنجمین دوره انتخابات شورای شهر به عنوان کاندیدای مستقل ثبت نام می کند اما گفته می شود که وی از حمایت ضمنی محمد نوروزی، امام جمعه اسلامشهر برخوردار بوده است.وی قبل از کاندیداتوری در انتخابات شورای شهر اسلامشهر به عنوان بازیگر در سریال های تلویزیونی نیز نقش آفرینی کرده بود. آشنایی و ارتباط. به گفته حمیدرضا گودرزی وکیل پایه یک دادگستری در گفت و گو با روزنامه اعتماد اعلام کرد که، میترا استاد وارد زندگی نجفی شده و آغازگر این رابطه بوده است. ازدواج. ازدواج محمدعلی نجفی و میترا استاد در سال ۱۳۹۷ خبرساز شد و حواشی زیادی در پی داشت. بسیاری این ازدواج را دلیل استعفای نجفی از شهرداری تهران می دانستند. قتل. خبر قتل میترا استاد را ظهر سه شنبه ۷ خرداد ۱۳۹۸ رسانه های رسمی ایران منتشر کردند. بررسی های اولیه نشان داد که این قتل در طبقهٔ هفتم برجی در بلوار خوردین منطقهٔ سعادت آباد تهران به وقوع پیوسته است. جسد مقتول در وان حمام و در حالی که به ضرب گلوله به قتل رسیده بود کشف شد. ساعاتی پس از این واقعه، نجفی با مراجعه به پلیس آگاهی تهران، به قتل همسرش اعتراف کرد. نجفی پس از ارتکاب قتل به قم رفته بود، برخی دلیل سفر
او به قم را دیدار با مراجع ذکر کردند اما این موضوع از سوی پلیس و متهم تکذیب شد. نجفی گفت به سر خاک پدر و پدربزرگش رفته و قصد خودکشی داشته اما بعد نظرش تغییر کرده و تصمیم گرفته خود را معرفی کند. او در دادسرای تهران تأیید کرد که پیش از این هم یک بار در هتل لاله تهران به دلیل اختلاف ها با همسر دومش اقدام به خودکشی ناموفق کرده بود. به گزارش خبرگزاری مهر، «اختلافات خانوادگی» دلیل این قتل بوده است. روزنامه ایران به نقل از پسر ۱۳ ساله میترا استاد نوشت نجفی مادرش را کتک می زد و اخلاق تندی داشت. نجفی در دادسرا گفت که درگیری فیزیکی دو طرفه بوده و مدعی شد که میترا استاد هم چندبار با کارد او را مجروح کرده بود. صدور کیفرخواست. در روز ۱۳ خرداد دادستان تهران از صدور کیفرخواست پرونده نجفی و ارسال آن به دادگاه خبر داد. به گفته علی القاصی مهر با توجه به تکمیل تحقیقات دایر بر الف- قتل عمد میترا استاد ب- حمل و نگهداری سلاح غیرمجاز ج- ایراد صدمه بدنی عمدی منتهی به جرح (غیر فوتی) با تقاضای اولیای دم مقتول مبنی بر قصاص نجفی، پرونده با صدور کیفرخواست برای رسیدگی به دادگاه کیفری ارسال شد. روند بررسی پرونده. دادگاه محمدعلی نجفی در سه
جلسه برگزار شد که آخرین جلسه آن ۳۱ تیر ۱۳۹۸ بود. در نهایت در ۸ مرداد ۱۳۹۸، سخنگوی قوه قضائیه از محکومیت محمدعلی نجفی، به قصاص نفس توسط دادگاه بدوی خبر داد. بر این اساس، شعبه نهم دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی محمدرضا محمدی کشکولی، نجفی را به قصاص محکوم کرد. خانواده میترا استاد از قصاص گذشتند. مسعود، برادر میترا استاد، در اینستاگرام خود نوشت: «به واسطه پادرمیانی بزرگان کرمانشاه و کشور و همچنین وکلای عزیزمان آقای مسعود افرازه و محمود حاج لویی، پدرم، مادرم و مهیارمان، آقای محمدعلی نجفی را بخشیدیم و از خون عزیزمان گذشتیم و خرسندیم که هیچ معامله ای با خون آن بزرگوار نکردیم.» محمدعلی نجفی به رأی صادر شده اعتراض کرد. در ۳۰ شهریور ۱۳۹۸ دیوان عالی کشور حکم صادر شده در دادگاه بدوی را به دلیل نقص در تحقیقات نقض کرد و حکم داد که «باید نظر کارشناسی دربارهٔ نحوه شلیک گلوله ها» اخذ شود. در گزارش جدید، کارشناسان گزارش اولیه مبنی بر شلیک مستقیم گلوله به سوی مقتول را رد کردند و ابراز داشتند «شلیک ها مستقیم نبوده و گلوله بعد از اصابت به دست میترا و تغییر شکل مرمی آن وارد بدن او و باعث مرگش شده است.» پرونده قتل میترا است
اد بار دیگر به شعبه نهم دادگاه کیفری ارجاع داده شد و در ۶ آذر ماه ۱۳۹۸ جلسه رسیدگی مجدد برگزار شد. نجفی با استناد به گزارش جدید کارشناسی، اتهام قتل عمد را رد کرد اما دادگاه بار دیگر او را به جرم قتل عمد به ۷ سال و نیم حبس محکوم کرد. شش سال آن قابل اجرا بود. در دی ماه ۱۳۹۸، گودرزی، وکیل نجفی، اعلام کرد که نسبت به حکم صادره به دیوان عالی کشور فرجام خواهی کرده است. او گفت از یک طرف حکم ۶ سال و ۶ ماه حبس تعزیری به اتهام قتل عمد و یکسال و سه ماه حبس به اتهام حمل سلاح «مجازاتی سنگین» است و به دلیل وجود «جهات تخفیف» دادگاه می توانسته میزان آن را کاهش دهد، از طرف دیگر آنها قتل را شبه عمد می دانند و به همین دلیل به دیوان عالی کشور فرجام خواهی کرده اند. در ۱۰ فروردین ۱۳۹۹، دیوان عالی کشور، بار دیگر حکم دادگاه را نقض کرد و پرونده را به شعبه هم عرض ارجاع داد. بنا شد سومین دور از رسیدگی به پرونده محمدعلی نجفی در شعبه ۱۰ دادگاه کیفری به صورت غیر علنی برگزار شود. نجفی در دادگاهی که ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹ به ریاست قاضی متین برگزار شد در مورد جلب رضایت خانوادهٔ مقتول گفت حدود ۱۰ میلیارد تومان پرداخت کرده است که حدود ۸ میلیارد آن مه
ریهٔ ۱۳۶۲ سکه ایِ میترا استاد بوده است. در نهایت شعبه دهم دادگاه کیفری محمدعلی نجفی را به شش سال و نیم حبس محکوم کرد. حمیدرضا گودرزی، وکیل نجفی، روز جمعه، ۲۶ اردیبهشت، به ایرنا گفت: «به این حکم که مخالف رای دیوان عالی کشور است، اعتراض می کنیم.» دیوان عالی کشور نیز موضوع را قتل عمد تشخیص داد و حکم صادره را تأیید نمود. حواشی. ارتباط با نهادهای اطلاعاتی. محمدعلی نجفی در روزهای اول پس از قتل مدعی شد همسر دومش با نهادهای امنیتی ارتباط داشته است. پیشتر نیز، دربارهٔ استعفای نجفی و انتشار عکس های خصوصی او با همسر دومش این گمان از سوی برخی افراد مطرح شده بود. برخی از چهره های اصلاح طلب از جمله جواد امام اعلام کرده اند که میترا استاد با سازمان اطلاعات سپاه پاسداران «ارتباط داشته» و نزدیک شدن او به صورت نجفی «هدفمند» بوده است. نجفی در دادسرا ادعا کرد صحبت های وی شنود می شد و در اختیار همسر دومش قرار می گرفت. او در این باره گفت: «خودم در واتس اپ صحبت هایی را که برای ایشان ارسال کرده بودند، شنیدم [...] خودم نخواستم این موضوع را پیگیری کنم چون با شماره ای ارسال می کردند که معلوم نیست از کجاست؟» دختر نجفی مدعی شد همسر دوم پ
درش «با ارگان های خاصی رابطه داشت و از همین طریق به پدرم تسلط پیدا کرده بود و او را تحت فشار قرار می داد».اما محمد علی نجفی تأکید کرد که از نهادی نام نمی برد و ممکن است «شخصی در نهادی باشد که با ایشان ارتباط داشتند.» وزارت اطلاعات واکنش رسمی نشان داد و هر گونه ارتباطی را با میترا استاد رد کرد. سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به این اتهام واکنشی نشان نداد. محسن آرمین چهره سیاسی، در همان نخستین روزها در یادداشتی به حادثه قتل میترا استاد پرداخت، و بر وجود پروژه ای مدیریت شده در زندگی نجفی اشاره کرد و نوشت: عباس عبدی فعال سیاسی اصلاحات در انتقاد به این رفتار اصلاح طلبان در روزنامه اعتماد نوشت: تغییر دین. میترا استاد فرزند کاکابرار استاد از استادان تنبور بود و در خانواده ای از پیروان دین یارسان به دنیا آمد. یارسان به اقلیت دینی غیرمسلمانی گفته می شود که بیشتر پیروانش در مناطق کردنشین ساکنند. با این حال میترا استاد بنا بر گفتهٔ محمدعلی نجفی در دادگاه پس از آشنایی با یک دیپلمات به اسلام روی آورده و مسلمان شیعه شده است. این مسئله در حواشی رسیدگی به پروندهٔ قتل او بسیار اثرگذار بود و از جمله شایعات و حواشی مطرح شده مهدور
الدم بودن میترا استاد به سبب باور به دیانت یارسان و نیز مسئلهٔ مراجعه به سید نصرالدین حیدری گوران از رهبران جامعهٔ یارسان برای کسب رضایت از خانوادهٔ استاد و عدم قصاص بود که توسط فرزند وی تکذیب شد. ارجاعات فرهنگی. ماجرای زن کشی سیاست مداران ایرانی در سریال "آقازاده" (۱۳۹۹) به تصویر کشیده شد که به نوشتهٔ وب سایت های خبری ایمنا و انصاف نیوز یادآور زن کشی نجفی است. پیوند به بیرون. گزارش لحظه به لحظه از یک قتل جزئیات جدیدی از روابط سیاسی همسر نجفی
ام ایکس پلیر پخش کننده ویدئو جهانی است که توسط J2 Interactive ساخته شده و متعلق به Times Internet بخش رسانه های دیجیتال گروه Tim است MX Player یک دستگاه پخش ویدئو است که توسط شرکت J2 Interactive مستقر در کره جنوبی طراحی شده است. این ویژگی شتاب سخت افزاری پیشرفته و پشتیبانی از زیرنویس ها، قابلیت مشاهده آنلاین آفلاین را دارد. در هند، MX Player دارای پایه مشترک بیش از ۳۵۰ میلیون است. همچنین دارای ۶۰۰ میلیون کاربر در سطح بین المللی است.
آذربایجان تا کنون در ۱۲ مسابقه آواز یوروویژن شرکت کرده است. اولین فعالیت آذربایجان در سال ۲۰۰۸ بود و همچنین در سال ۲۰۱۱ برنده یوروویژن گردید که باعث شد سال بعدش آذربایجان میزبان مسابقات باشد.
حمزه کودری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر و باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
کمال خرخاش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه قسنطینه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
کمال العربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوریان، باشگاه فوتبال نیس و باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
کریم بن وناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الخریطیات، باشگاه فوتبال وفاق سطیف، باشگاه فوتبال قسنطینه، باشگاه فوتبال هانگژو گرین تاون و باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر الجزایر بازی کرده است.
کریم غازی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپرانس تونس، باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر و باشگاه فوتبال شباب بلوزداد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
خیرالدین مضوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شباب بلوزداد، باشگاه فوتبال وفاق سطیف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
الوناس بن دحمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال شباب بلوزداد، و باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
گوگول وی (روسی: Гоголь. Вий) یک فیلم در ژانر فانتزی-ترسناک به کارگردانی اِگر بارانوف و محصول سال ۲۰۱۹ روسیه است. فیلم نامه این فیلم توسط آلکسی چپوف و ناتالیا مرکولاوا با الهام از آثار نیکلای گوگول به رشته تحریر درآمده است. این فیلم دنباله ای بر "گوگول آغاز" (۲۰۱۷) محسوب می شود. داستان. پس از وقایع نخستین فیلم، نیکلای گوگول پرونده ای را پیدا می کند: در میان وسایل شخصی یاکوف پتروویچ گورو یک فایل مخفی همراه با یادداشتی بر روی خود با عنوان: "رمز و راز تولد - تاریک است؟" وجود داشت. پنج برادر گوگول هنگام تولد یا بلافاصله پس از زایمان جان خود را از دست دادند؛ بعدها، در تصورات نیکلای و خاطرات یاکیم (که جرأت نداشت حقیقت را به نجیب زاده نشان دهد)، واسیلی گوگول-یانوفسکی از روی ناامیدی پیشنهاد غریبه ای با یک باند روی صورتش را پذیرفت. غریبه وعده داده است که کودک زنده خواهد ماند، اما پرداخت برای این توافق با نیروهای خاصی همراه خواهد بود؛ واسیلی پاسخ می دهد که برای هر چیزی آماده است، فقط اینکه دیگر فرزندان خود را دفن نکند. هنگامی که نیکلای متولد می شود، غریبه نوزاد مرده را زنده می کند.
مهدی منیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال الظفره، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه ورزشی الخور، و باشگاه فوتبال نانسی و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
مروان عبدونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر و باشگاه فوتبال اتحاد الحراش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
محمد سالم (; – ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سدان و باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
محمد سالم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی زمالک و باشگاه فوتبال مقاولون عرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال مصر بازی کرده است.
نبیل حیمانی (; – ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال القبائل، و باشگاه فوتبال وفاق سطیف، باشگاه فوتبال قسنطینه و باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
نورالدین دهام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر، باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن، و باشگاه فوتبال المپیک شلف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عمر بلعطوی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عمر بلبای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیم المپیک و باشگاه فوتبال مون پلیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
صلاح سمادی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
اسماعیل دیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وفاق سطیف و باشگاه فوتبال سیواس اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
سفیان یونس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال شباب بلوزداد و باشگاه فوتبال اتحاد الحراش اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
طاهر شریف الوزانی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الرجا و باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
یاسین امعوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوراس باتنه و باشگاه فوتبال القبائل اشاره کرد. او همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عبدالعزیز بن حملات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال القبائل و باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عبدالحکیم سرار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وفاق سطیف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عبدالقادر فرحاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال سن-اتین و باشگاه فوتبال مون پلیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عبدالرحمان حشود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وفاق سطیف و باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عبدالرحمان مزیانی (; زاده – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
عبدالرؤوف زرابی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه وهران، باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال نصر حسین دای، و باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه فوتبال قسنطینه، باشگاه فوتبال نیم المپیک و باشگاه فوتبال مولودیه قسنطینه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال الجزایر () یا تیم ملی فوتبال المپیک الجزایر نمایندهٔ فوتبال کشور الجزایر در بازی های فوتبال زیر ۲۳ سال و بازی های المپیک تابستانی است.
اوزلم الف دمیرل (، زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۸۴) سیاستمدار ترکیه ای-آلمانی کردتبار است. او نامزد حزب چپ در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۹ بود و در ۲۹ مه ۲۰۱۹ به پارلمان راه یافت.
زال محمد (زال منصور)، قواد معروفی در منطقهٔ شهر نو، تهران بود. زندگی نامه. زال محمد در ابتدا مرد شهوترانی بود که در یکی از خانه های سکس رفته و آمد می کرد به تدریج خودش با در اختیار گذاشتن همسر خود و چند زن دیگر برای سکس ثروت هنگفتی به هم زد. گاراژ زال محمد واقع در ضلع غربی خیابان ۳۰ تیر و قهوه خانه نمونه ای از دارایی هایی است که از راه عرضه تن فروش ها به دست آورده است. از خصال او سفره داری بود به طوریکه که هر وقت پاتوقش در قهوه خانه می نشست اجازه حساب کردن میز را به کس دیگر نمی داد و خودش همه را حساب می کرد. جستار های وابسته. پری بلنده شهرنو اشرف چهار چشم پیوند به بیرون. __بافهرست__
«آشغالدونی» داستان بلند نمادگرایانه ای است از غلامحسین ساعدی که در سال ۱۳۴۵ در مجموعه داستانی با عنوان "گور و گهواره" از سوی انتشارات نیل منتشر شده است. محور این داستان نیز مانند دیگر داستان های شهری ساعدی ترس است؛ ترس از چیزی چنان آمیخته به زندگی و روابط انسان ها که مبدل به امری ناشناخته شده است؛ چیزی ساخته دست بشر (مانند پول) که محصول روابط اجتماعی آدم هاست که ساعدی آن را ترسی بدیهی تر و علاج ناپذیرتر از واهمه های فضای روستایی می داند. این داستان به صورت اول شخص و از دریچه ذهن علی، جوانی شهرستانی که با پدرش گدایی می کند، روایت می شود. راوی و پدرش حین پرسه زدن در اطراف شهر به یک بیمارستان می رسند و آنجا می مانند. پسر وارد محیط بیمارستان می شود و با کارکنان بیمارستان دوست شده و از این راه برای خودش کارهایی پیدا می کند. او به تدریج بیشتر و بیشتر آلوده می شود و از نوجوانی فقیر به یک تبهکار مبدل می شود. «آشغالدونی» نمونهٔ نگاه روشنفکران در نظام پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به مقولاتی چون بیکاری، انحطاط اخلاقی و سرکوب سیاسی در قالب داستان است که طی آن، ساعدی تلویحاً سوءاستفادهٔ عوامل حکومت از فرودستان و فقرا را نشان
می دهد اما اقبال به داستان ساعدی باوجود محبوبیت خودش، کم بود و داستانی حاشیه ای خوانده شد؛ درحالی که ساعدی به سطحی عمیق تر نقب زده بود و تصویر درست تری از حاشیه نشینانی به دست می داد که در رخدادهای منجر به انقلاب ۱۳۵۷ ایران و پس از آن مؤثر بودند. ساعدی در این داستان، برخلاف بسیاری از نویسندگان رمانتیک، شهر را در مقابل روستا قرار نمی دهد؛ چراکه در پس شهر و روابط حاکم بر آن، روستا را می بیند و پس از گذشت پنجاه سال داستان همچنان برای خواننده باورپذیر است. در سال ۱۳۵۳ داریوش مهرجویی با همکاری ساعدی فیلم نامه ای از روی داستان «آشغالدونی» نوشت که بر اساس آن فیلم "دایرهٔ مینا" به کارگردانی او ساخته شد. مهرجویی در "دایرهٔ مینا"، به نوعی واقع گرایی اجتماعی دست می یابد که سهم عمده ای از این اتفاق - هم چون فیلم "گاو" - از نوشتهٔ غلامحسین ساعدی است. این داستان را در سال ۱۹۸۱ جولی اس. میثمی به انگلیسی ترجمه کرده و در مجموعه ای به کوشش حسن جوادی با عنوان "دندیل: داستان هایی از زندگی ایرانیان" به چاپ رسیده است. زمینه. به گفته حسین سناپور ساعدی داستان نویسی است که بیشتر به خاطر داستان های کوتاهش که در فضایی روستایی می گذرند،
شهرت دارد، تا رمان ها و برخی داستان هایش که در فضاهای شهری می گذرند. او در داستان های روستایی اش، تا حدی به جغرافیا، فضای روستا و مشکلات رفاهی ساکنان می پردازد که مطمئن شود داستان فضایی سوررئال و تمثیلی پیدا نمی کند و تنها به پرداختن موادی از روستا بسنده می کند که بتواند مسائل هستی شناختی همه روستانشینان از جمله ترس از ناشناخته ها و چگونگی روبرو شدن با آن را بیان کند. در داستان های شهری ساعدی اما ظاهراً این ترس از عنصری طبیعی مانند دریا یا بیماری نیست. این ترس از چیزی است چنان آمیخته به زندگی و روابط انسان ها که مبدل به چیزی ناشناخته شده است؛ بنابراین آشکار نبودنش ممکن است به انکار نقش وهم انگیز و ترسناکش از سوی ساکنان منجر شود. سناپور معتقد است این ترس در داستان های شهری از جمله «آشغالدونی»، از چیزی ساخته دست بشر و محصول روابط اجتماعی آدم هاست (مانند پول) که ساعدی آن را ترسی بدیهی تر و علاج ناپذیرتر از واهمه های فضای روستایی می داند. به گفته حسن میرعابدینی قهرمانان داستان های شهری ساعدی، روشنفکران شکست خورده در آرمان و ولگردهایی هستند که با اضطراب زندگی در تهران مقابله می کنند. نویسنده. غلامحسین ساعدی (زاده
ٔ ۲۴ دی ۱۳۱۴، تبریز – درگذشتهٔ ۲ آذر ۱۳۶۴، پاریس) با نام مستعارِ گوهرِ مراد، نویسنده و پزشک ایرانی بود. ساعدی نمایشنامه نیز می نوشت و در کنار بهرام بیضایی و اکبر رادی از نامدارترین نمایشنامه نویسان زبان فارسی به شمار می رفت. از ویژگی های آثار او می توان به توانایی او در فضاسازی، ایجاد کشش و تعلیق، دوری از خلق شخصیت های بی هویت و سانتی مانتالیسم، پرداختن به فقر، بیماری، شکست و بیهودگی و توانایی در به تصویر کشیدن اختلالات روانی مانند جنون اشاره کرد. عبدالعلی دستغیب معتقد است جنبه رئالیستی آثار ساعدی، بسیار مهم است و مردمی که او به تصویر درمی آورد، مردمی است که هرروزه در اطراف ما زندگی می کنند. به این رئالیسم باید جنبه پاتولوژیک آثار او را نیز افزود؛ ساعدی به واسطه شغلش مطالعات و پژوهش هایی دارد که او را برای به تصویر درآوردن جنبه های بیمارگونه زندگی امروز توانا کرده است. به عقیده قاسم هاشمی نژاد اما ساعدی بیش از آن که داستان نویس باشد، قصه گوست و نتایج مشاهده ها و مطالعاتش را می نویسد؛ گرچه «بینش مضطرب» و پیشه اش در نوشتن قصه هایش تأثیر مستقیم داشته اما هاشمی نژاد آن را غیر از خلاقیت دانسته است. به عقیده حسین ن
وش آذر هیچ نویسنده ای به اندازه ساعدی به مهاجرت روستاییان به شهر (در نتیجه اصلاحات ارضی در ایران) نپرداخته و میرعابدینی آثار او را «شگفت انگیزترین تصویر از زندگی ولگردان» در ادبیات فارسی دانسته است. به گفته مهستی شاهرخی، داستان «آشغالدونی» یکی از عوامل دستگیری ساعدی به دست ساواک در سال ۱۳۵۳ بود. سه فیلم براساس فیلمنامه های ساعدی ساخته شده است: "گاو" و "دایرهٔ مینا" به کارگردانی داریوش مهرجویی، و "آرامش در حضور دیگران" به کارگردانی ناصر تقوایی. به گفته پرویز جاهد غنای تصویری، نگاه اجتماعی و نقّادانه، و ساختار دراماتیک قویِ فیلمنامه های ساعدی سبب شده آثار ساخته شده بر مبنای این فیلمنامه ها، فیلم های موفقی در کارنامه های خالقانشان باشد. داستان. داستان «آشغالدونی» در ۱۰ صحنه روایت شده است و داستان پدر و پسری است که گدایی می کنند و در خیابان می خوابند. آنها اتفاقاً به فردی به نام آقاگیلانی برمی خورند که کارش خون گرفتن از آدم های فقیر در ازای پول است. نام پسر علی است و حدود ۱۷ سال دارد. آن ها به محل خون گیری می روند تا خونشان را بفروشند. علی خون می دهد اما پدرش که بیمار است، نمی تواند خون بدهد و به توصیه آقاگیلانی
به بیمارستان می رود. در بیمارستان کارگری به نام زهرا دل علی را می برد و با سفارش و خواهش، معالجه پدرش را جلو می اندازد. علی که ساده و مظلوم است، کم کم با قواعد این نوع از زندگی آشنا می شود و مشغول کار می شود تا پول به دست بیاورد. زهرا و همکارانش به او کمک می کنند تا غذایی که از بیمارستان دزدیده اند را بفروشد و برای پدرش جلوی بیمارستان بساط چای فروشی راه می اندازند. علی هنگام فروختن غذا به عده ای فقیر برمی خورد و به فکر می افتد آن ها را برای خون گیری ببرد. هم زمان برای چند نفر که مأمورهای امنیتی هستند، به خبرچینی می پردازد تا پول بیشتری به دست بیاورد. پس از مدتی، قوّادی زنان و دختران بیمارستان و قاچاق فروشی را هم به فهرست کارهایش اضافه می کند. در این میان اسماعیل که راننده بیمارستان است به خبرچین بودن او پی می برد و او را می زند اما علی در حین گزارش دادن ورود یک پزشک به بیمارستان، به مأموران می گوید اسماعیل مزاحم کارش شده است و مأموران وعده می دهند تنبیه اش کنند. نگارش و چاپ. مجموعه داستان "گور و گهواره" ابتدا در سال ۱۳۴۵ از سوی انتشارات نیل به چاپ رسید. چاپ بعدی آن را انتشارات آگاه و در سال ۱۳۵۶ منتشر کرده اس