Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«سازندگان جرم» به معنای اصلی نیستند، زیرا آن ها جایگزین تولید انبوه کالاهای مادی نیستند. انواع. کاج دوم (۱۹۹۲) چهار نوع از سفارشی سازی توده را توصیف می کند: سفارشی سازی همکاری (همچنین ایجاد همکاری در نظر گرفته شده است) - شرکت ها با مشتریان فردی به منظور تعیین محصول دقیق نیازهای مشتری صحبت می کنند (نگاه کنید به بازاریابی شخصی و گرایش شخصی). این اطلاعات سپس برای مشخص کردن یک محصول مناسب آن مشتری خاص استفاده می شود. به عنوان مثال، برخی از تولیدکنندگان لباس یا کت برای متناسب با یک مشتری فردی. این همچنین با چاپ 3D با شرکت هایی مانند Shapeways به سفارشی سازی عمیق تر انجام می شود. مثال ها: مناسب لباس؛ Converse به شما اجازه می دهد تا رنگ یا الگوی هر عنصر خاصی از کفش را در فروشگاه یا آنلاین در نظر بگیرید. سفارشی سازگاری - شرکت ها یک محصول استاندارد را تولید می کنند، اما این محصول در دست کاربر نهایی قابل تنظیم است (مشتریان خود آن را تغییر می دهند). به عنوان مثال: چراغ لوترون، که قابل برنامه ریزی است به طوری که مشتریان می توانند به راحتی زیبایی را سفارشی کنند. سفارشی شفاف - شرکت ها مشتری های منحصر به فرد را با محصولات
منحصر به فرد ارائه می دهند در این مورد نیاز به دقت ارزیابی نیازهای مشتری وجود دارد. به عنوان مثال: Google AdWords و AdSense سفارشی سازی لوازم آرایشی - شرکت ها یک محصول فیزیکی استاندارد تولید می کنند، اما آن را به روش های منحصر به فرد به مشتریان مختلف عرضه می کنند. به عنوان مثال: نوشیدنی نرم در خدمت: A can, bottle 1.25L، بطری 2l. [clarification needed] او یک مدل کسب و کار را، «مسیر ۸٫۵ شکل»، یک روند از اختراع به تولید انبوه تا بهبود مستمر به سفارشی سازی انبوه و بازگشت به اختراع پیشنهاد داد. چکیده. تقریباً تمام مدیران امروز به رسمیت شناختن نیاز به ارائه خدمات برجسته به مشتریان. با این حال، تمرکز بر مشتری، هر دو ضروری و بالقوه است. بسیاری از شرکت ها در تمایل خود برای تبدیل شدن به خواسته مشتری، به اختراع برنامه ها و رویه های جدید برای پاسخگویی به درخواست هر مشتری پرداختند. اما همان طور که مشتریان و نیازهای آن ها به طور فزاینده ای متنوع می شوند، چنین رویکردی یک راه مطمئن برای اضافه کردن هزینه های غیر ضروری و پیچیدگی عملیات است. شرکت هایی در سراسر جهان در تلاش برای اجتناب از این مشکلات، سفارشی سازی توده ای را پذیرف
ته اند. فناوری اطلاعات آسان و فرایندهای کار انعطاف پذیر به آن ها اجازه می دهد کالاها و خدمات خود را برای مشتریان فردی با هزینه های کم در هزینه های بالا سفارشی کنند. اما بسیاری از مدیران متوجه شده اند که سفارشی سازی انبوه خود می تواند هزینه و پیچیدگی غیر ضروری را تولید کند. آن ها متوجه هستند که آن ها به اندازه کافی بررسی نمی کنند که چه نوع سفارشی سازی، مشتریانشان قبل از اینکه به جلو بروند، ارزشمند باشند. این قابل فهم است تا کنون، هیچ چارچوبی برای کمک به مدیران تعیین نوع سفارشی که باید دنبال کنند وجود نداشته است. جیمز گیلمور و جوزف پاین مدیران را فقط با چنین چارچوبی ارائه می دهند. آن ها چهار رویکرد متمایز برای سفارشی سازی را شناسایی کرده اند. هنگام طراحی یا طراحی یک محصول، فرایند یا واحد تجاری، مدیران باید هر رویکردی را برای درک احتمالی نحوه ارائه خدمات بهتر به مشتریان خود بررسی کنند. در برخی موارد، یک رویکرد واحد بر طراحی طراحی خواهد شد. با این حال، اغلب، مدیران باید ترکیبی از برخی از یا هر یک از چهار روش برای خدمت به مجموعه خاص خود از مشتریان نیاز دارند.
افسانهٔ لفتی براون فیلمی است در ژانر وسترن با نگارش و کارگردانی جرد موشه. فیلم ۲۰۱۷ آمریکاست و بیل پولمن، کتی بیکر، جیمز کاویزل، پیتر فوندا، تامی فلاناگان و مایکل اسپیرز در آن به ایفای نقش پرداخته اند. فیلم داستان یک پیرمرد کابوی به نام لفتی براون (با بازی بیل پولمن) است که رفیق قدیمی اش -که یک سناتور هم هست- را به قتل می رسانند. لفتی براون در اندیشهٔ یافتن قاتل است که درگیر مشکلاتی می شود و توطئه گران خود او را متهم به قتل دوست قدیمی اش می کنند. منابع. Wikipedia contributors, "The Ballad of Lefty Brown," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Ballad_of_Lefty_Brown&amp;oldid=828940926 (accessed June 3, 2018).
بورچِی یک کومونه در ایتالیا است که در استان کالیاری واقع شده است. بورچی ۹۴٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۹۴۳ نفر جمعیت دارد و ۶۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فاکتور رشد شبه انسولین ۱ () یا به اختصار IGF-1 که با نامِ سوماتومدین سی هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان، توسط ژن «"IGF1"» کُدگذاری می شود. این پروتئین به «فاکتور سولفوره کننده» نیز شهرت دارد و هورمونی است که به لحاظ ساختار مولکولی به انسولین شباهت دارد و دوران کودکی، نقش مهمی در رشد ایفا می کند و در بزرگسالی نیز، اثرات آنابولیک دارد. آنالوگ صناعی این هورمون به نامِ مکاسرمین، جهت درمان اختلال رشد کودک تجویز می شود. فاکتور رشد شبه انسولین ۱ دارای ۷۰ اسید آمینه در یک زنجیرهٔ واحد است که ۳ پیوند دی سولفید درون مولکولی دارد و وزن مولکولی آن، ۷٬۶۴۹ دالتون است. این پروتئین با کوتاه قامتی، غول پیکری و آکرومگالی در ارتباط است. پژوهش هایی در زمینهٔ ارتباط این هورمون با پیری، نوروپاتی، سرطان و سکتهٔ مغزی انجام شده است.
"نخستین جنگ" می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
خط لولهٔ گاز آسیای مرکزی چین () خط لولهٔ انتقال گاز طبیعی به طول ۱٬۸۳۳ کیلومتر است، که از آمودریا در کشور ترکمنستان آغاز شده و پس از گذر از چیمکند، در سین کیانگ، چین پایان می یابد. ظرفیت انتقال گاز طبیعی این خط لوله روزانه معادل ۱۵۰ میلیون متر مکعب می باشد.
اسکنر تمام بدن ()یک دستگاه است که اشیاء یا بدن فرد را برای اهداف غربالگری امنیتی تشخیص می دهد. بسته به تکنولوژی مورد استفاده، اپراتور ممکن است تصویر متناوب با طول موج بدن فرد را داشته باشد، یا تنها نمایشی کارتونی از شخص با یک نشانگر نشان دهد که هر کدام از موارد مشکوک شناسایی شده است. به دلایل حفظ حریم خصوصی و امنیت، صفحه نمایش برای سایر مسافرین قابل مشاهده نیست و در بعضی موارد در یک اتاق جداگانه قرار دارد که اپراتور نمی تواند چهره فرد تحت بررسی را ببیند. بر خلاف آشکارسازهای فلزی، اسکنرهای کامل بدن می توانند اشیای غیر فلزی را شناسایی کنند. اهمیت این موضوع بعد از چندین بمب گذاری در هواپیمای بمب گذاری شده در سال های ۲۰۰۰ افزایش یافته است. از سال ۲۰۰۷، جایگزینی آشکارسازهای فلزی با اسکنرهای تمام بدن در فرودگاه ها و ایستگاه های قطار در بسیاری از کشورها آغاز شد. مسافران و وکلا به تصاویری که از بدن های برهنه خود توسط نمایندگان غربالگری یا توسط دولت ثبت شده اند، اعتراض کرده اند. منتقدان، جستجوهای تصویربرداری مجازی را لخت کردن مردم بدون علت احتمالی نامیده اند و مدعی شده اند که این کار غیرقانونی است و حقوق بنیادی را نقض
می کند. با این اوصاف و به دلیل مسائل مربوط به حریم شخصی، اکثر مردم مجاز هستند از این اسکن خودداری کنند و از نوع سنتی استفاده کنند. تاریخچه. اولین اسکنر امنیتی تمام بدن توسط دکتر استیون اسمیت ساخته شد. وی اسکنر کامل بدن را در سال ۱۹۹۲ توسعه داد. او سپس دستگاه و ثبت اختراعات مرتبط با آن را به Rapiscan Systems فروخت. شرکتی که اکنون تولید و توزیع آن دستگاه را بر عهده دارد. کاربرد. اولین کاربرد فرودگاهی این نوع اسکنر در فرودگاه اسخیپول آمستردام هلند بود. حریم شخصی. برخی معتقدند که استفاده از اسکنرهای تمام بدن معادل بازرسی بدنی برهنه است و اگر بدون علت احتمالی مورد استفاده قرار گیرد حقوق بشر را نقض می کند. تکنولوژی اسکن کامل بدن اجازه می دهد تا افرادی که تصاویر اسکن شده را کنترل می کنند سطح پوست زیر لباس اشخاص و پروتزهای مصنوعی از جمله پروتزهای سینه و پروتز های بیضه را مشاهده کنند، که این موضوع برای اکثر افراد شرم آور است. اسکنرها همچنین می توانند سایر تجهیزات پزشکی که معمولاً پنهان شده اند، مانند کیسه های کولواستومی و کاتتر تشخیص دهند. این امر به طور بالقوه منجر به آزار و اذیت دوجنسیتی ها، که نگرانی های حریم شخصی
بیشتری دارند، می شود.
بازدارنده های کربنیک آنهیدراز () به گروهی از داروهای بازدارندهٔ فعالیت کربنیک آنهیدراز گفته می شود که استفاده های درمانی متفاوتی دارند. این داروها در درمان آب سیاه، ارتفاع زدگی، زخم معده و دوازدهه، پُرفشاری درون جمجمه ای با علت نامشخص، برخی اختلالات عصبی و پوکی استخوان کاربرد دارند و گروهی از آنان نیز ادرارآور هستند. برخی از این داروها عبارتند از: استازولامید، متازولامید، دورزلامید، برینزولامید، دی کلرفنامید. دو داروی ضد صرع توپیرامات و زونیساماید نیز بازدارندهٔ ضعیف کربنیک آنهیدراز هستند.
خط لولهٔ گاز عرب () خط لولهٔ انتقال گاز طبیعی به طول ۱٬۲۰۰ کیلومتر است، که گاز تولید شده مصر را به کشورهای اردن، سوریه، لبنان و ترکیه ارسال کرده و در اسرائیل پایان می یابد. ظرفیت انتقال گاز طبیعی این خط لوله روزانه معادل ۳۰ میلیون متر مکعب می باشد. تاریخچه. خط لوله از زمان افتتاح خود به صورت متناوب مورد استفاده قرار گرفته است. صادرات گاز مصر در سال ۲۰۱۱ به طور چشمگیری کاهش یافت – ابتدا به دلیل خرابکاری (که عمدتاً خط لوله تغذیه کننده در صحرای سینا را هدف قرار داد)، و سپس به دلیل کمبود گاز طبیعی در مصر که این کشور را وادار کرد تا اواسط دهه ۲۰۱۰ صادرات گاز را متوقف کند. بخش هایی از این خط لوله در اردن به فعالیت ادامه دادند تا انتقال داخلی گاز را تسهیل کنند. این خط لوله بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ معکوس شد تا گاز از اردن به مصر منتقل شود (که با گاز طبیعی مایع وارداتی از طریق پایانه دریافت گاز طبیعی مایه (ال ان جی-LNG) در عقبه اردن تغذیه می شد). بهبود تولید گاز در مصر باعث شد از سال ۲۰۱۸ گاز دوباره از طریق این پیوند به اردن جریان یابد. در سال ۲۰۲۰، این خط لوله همچنین توزیع گاز از اسرائیل در داخل اردن را آغاز کرد، در
حالی که شاخه زیرآبی به اسرائیل نیز معکوس شد تا گاز از اسرائیل به مصر منتقل شود. توصیف. بخش اصلی خط لوله که از مصر و اردن عبور می کند، دارای قطری معادل ۳۶ اینچ (۹۱۰ میلی متر) است و ایستگاه های تقویت فشار تقریباً در هر ۲۰۰ کیلومتر مستقر شده اند – که امکان تخلیه حداکثری سالانه ۱۰.۳ میلیارد متر مکعب (BCM) گاز را فراهم می کنند. ظرفیت این خط لوله می تواند با افزایش تقریباً دو برابری تعداد ایستگاه های تقویت فشار (به طوری که در هر ۱۰۰ کیلومتر یک ایستگاه باشد) تا ۵۰٪ افزایش یابد. بخش العریش-عقبه. بخش اول خط لوله از العریش در مصر تا عقبه در اردن امتداد دارد و شامل سه بخش است. بخش اول یک قطعه زمینی به طول ۲۵۰ کیلومتر (۱۶۰ مایل) است که العریش را به طابا در کنار دریای سرخ متصل می کند. این بخش همچنین شامل یک ایستگاه تقویت فشار در العریش و یک ایستگاه اندازه گیری در طابا است. بخش دوم، یک قطعه زیردریایی به طول ۱۵ کیلومتر (۹.۳ مایل) است که طابا را به عقبه متصل می کند. بخش سوم نیز، که شامل یک ایستگاه اندازه گیری است، یک اتصال زمینی به طول ۱ کیلومتر (۰.۶۲ مایل) به نیروگاه حرارتی عقبه می باشد. بخش ۲۲۰ میلیون دلاری خط لوله العریش–
عقبه در ژوئیه ۲۰۰۳ تکمیل شد. قطر این خط لوله ۳۶ اینچ (۹۱۰ میلی متر) است و ظرفیت آن ۱۰.۳ میلیارد متر مکعب (۳۶۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی در سال می باشد. کنسرسیوم مصری که این بخش را توسعه داد شامل شرکت های ای گاس (EGAS)، ان پی پی آی (ENPPI)، پتروجت (PETROGET) و شرکت گاز طبیعی مصر (GASCO) بود. بخش عقبه-ارحاب. بخش دوم خط لوله در اردن از عقبه تا امان و سپس تا ارحاب (۲۴ کیلومتر یا ۱۵ مایل با مرز سوریه فاصله دارد) امتداد یافت. طول این بخش ۳۹۰ کیلومتر (۲۴۰ مایل) است و هزینه ای معادل ۳۰۰ میلیون دلار داشت. این بخش در سال ۲۰۰۵ به بهره برداری رسید. اتصال اسرائیل-اردن. تا سال ۲۰۱۸، یک خط لوله به طول ۶۵ کیلومتر و با قطر ۳۶ اینچ (۹۱۰ میلی متر) در حال ساخت بود که از رود اردن در نزدیکی کیبوتص "نِوه اور" در مرز اسرائیل و اردن آغاز می شود و به خط لوله گاز عربی در نزدیکی شهر مفرق در شمال اردن متصل می گردد. در داخل اسرائیل، این خط لوله به طول ۲۳ کیلومتر از مرز اردن تا نزدیکی کیبوتص دورت در دره یزرعیل امتداد می یابد، جایی که به شبکه داخلی توزیع گاز طبیعی اسرائیل متصل می شود. انتظار می رفت این خط لوله تا اواسط سال ۲۰۱۹ تکمیل شود
و از سال ۲۰۲۰، سالانه ۳ میلیارد متر مکعب (BCM) گاز طبیعی به اردن تأمین کند. یک خط لوله گاز به قطر ۱۲ اینچ (۳۰۰ میلی متر) نیز از اسرائیل، کارخانه های پتاس عربی اردن واقع در نزدیکی دریای مرده را تغذیه می کند. با این حال، این خط لوله در فاصله زیادی از خط لوله گاز عربی قرار دارد و به آن متصل نیست. بخش ارحاب-حمص. بخش سوم خط لوله دارای طول کلی ۳۱۹ کیلومتر (۱۹۸ مایل) است و از اردن به سوریه امتداد دارد. یک بخش به طول ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل) از مرز اردن–سوریه تا نیروگاه دیر علی کشیده شده است. از آنجا، خط لوله از طریق دمشق به ایستگاه تقویت فشار گاز الریان در نزدیکی شهر حمص ادامه می یابد. این بخش شامل چهار ایستگاه ارسال/دریافت، ۱۲ ایستگاه شیرکنترلی، و یک ایستگاه اندازه گیری مالی با ظرفیتی معادل ۱.۱ میلیارد متر مکعب (۳۹ میلیارد فوت مکعب) است و نیروگاه های تشرین و دیر علی را تغذیه می کند. این بخش در فوریه ۲۰۰۸ تکمیل شد و توسط شرکت نفت سوریه (Syrian Petroleum Company) و شرکت استروی ترانس گاز (Stroytransgaz)، یکی از زیرمجموعه های گازپروم روسیه، ساخته شده است. بخش حمص-طرابلس. اتصال حمص–طرابلس از ایستگاه تقویت فشار الریان در سور
یه شروع می شود و به بانیاس در سوریه می رسد، سپس از طریق یک مسیر ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) به طرابلس لبنان امتداد می یابد. توافق نامه آغاز تأمین گاز در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۰۹ امضا شد و آزمایش اولیه خط لوله در ۸ سپتامبر ۲۰۰۹ آغاز گردید. تأمین گاز به صورت منظم از ۱۹ اکتبر ۲۰۰۹ شروع شد و گاز به نیروگاه دیر عمار تحویل داده می شود. پیشنهادی مطرح شده است برای گسترش شاخه ای از خط لوله از بندر بانیاس در سوریه به سمت قبرس. اتصال سوریه-ترکیه. در سال ۲۰۰۶، کشورهای مصر، سوریه، اردن، ترکیه، لبنان و رومانی به توافقی برای احداث ادامه خط لوله گاز عربی از طریق سوریه تا مرز ترکیه دست یافتند. بر اساس این توافق، قرار بود خط لوله از مرز ترکیه به خط لوله پیشنهادی نابوکو متصل شود تا گاز طبیعی به اروپا منتقل گردد. ترکیه پیش بینی کرده بود که سالانه تا ۴ میلیارد متر مکعب (۱۴۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی از خط لوله گاز عربی خریداری کند. در سال ۲۰۰۸، ترکیه و سوریه توافقنامه ای برای ساخت خط لوله ای به طول ۶۳ کیلومتر (۳۹ مایل) میان شهر حلب و کیلیس (در خاک ترکیه) به عنوان نخستین بخش از اتصال سوریه–ترکیه امضا کردند. شرکت روسی Stroytransgaz قراردا
دی به ارزش ۷۱ میلیون دلار برای ساخت این بخش منعقد کرد. با این حال، این قرارداد در ابتدای سال ۲۰۰۹ لغو شد و مجدداً به مناقصه گذاشته شد. این پروژه در نهایت به شرکت پیمانکاری اهل جمهوری چک به نام PLYNOSTAV Pardubice Holding واگذار شد و این شرکت پروژه را در ماه مه ۲۰۱۱ به پایان رساند. از شهر کیلیس، یک خط لوله به طول ۱۵ کیلومتر و با قطر ۱۲ اینچ (۳۰۰ میلی متر) شبکه گاز ترکیه را به خط لوله گاز عربی متصل می کند، که این امکان را فراهم می سازد تا حتی پیش از تکمیل بخش حمص–حلب، شبکه گاز ترکیه از طریق شبکه سوریه تأمین شود. اتصال به عراق. در سپتامبر ۲۰۰۴، کشورهای مصر، اردن، سوریه و لبنان توافق کردند که خط لوله گاز عربی به شبکه گاز عراق متصل شود تا عراق بتواند گاز طبیعی خود را به اروپا صادر کند. خط لوله العریش-اشکلون. خط لوله العریش–اشکلون یک خط لوله گاز زیردریایی به طول ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل) و با قطر ۲۶ اینچ (۶۶۰ میلی متر) است که خط لوله گاز عربی را به اسرائیل متصل می کند. ظرفیت فیزیکی این خط لوله سالانه ۷ میلیارد متر مکعب (۲۵۰ میلیارد فوت مکعب) گاز است، اما با ارتقاءهای فنی، ظرفیت آن می تواند تا ۹ میلیارد متر مکعب (۳۲۰ میل
یارد فوت مکعب) در سال افزایش یابد. اگرچه این خط لوله به طور رسمی بخشی از پروژه خط لوله گاز عربی محسوب نمی شود، اما از همان خط لوله در مصر منشعب می گردد. این خط لوله توسط شرکت East Mediterranean Gas Company (EMG) ساخته و اداره می شود. این شرکت مشترک شامل ترکیب مالکان است: خط لوله در فوریه ۲۰۰۸ با هزینه ای بین ۱۸۰ تا ۵۵۰ میلیون دلار (که رقم دقیق آن محل اختلاف است) به بهره برداری رسید. با این حال، فعالیت این خط به دلیل خرابکاری های مکرر در خط لوله تغذیه کننده در صحرای سینا و کمبود گاز داخلی در مصر متوقف شد. در نتیجه این تحولات، با وجود آن که هدف اولیه خط لوله، انتقال گاز از مصر به اسرائیل بود، کمبود گاز در مصر باعث شد تا استفاده معکوس از خط لوله مطرح شود. این روند از سال ۲۰۱۹ آغاز شد و خط لوله اکنون برای انتقال گاز از اسرائیل به مصر مورد استفاده قرار می گیرد. توافق اولیه تأمین گاز. در ابتدا، مصر و اسرائیل توافق کردند که سالانه ۱.۷ میلیارد متر مکعب (۶۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی از طریق خط لوله به شرکت برق اسرائیل (Israel Electric Corporation) تحویل داده شود. این میزان بعدها افزایش یافت و به ۲.۱ میلیارد متر مکعب
(۷۴ میلیارد فوت مکعب) در سال رسید و قرار شد تا سال ۲۰۲۸ ادامه یابد. علاوه بر این، تا پایان سال ۲۰۰۹، شرکت EMG قراردادهایی برای عرضه ۲ میلیارد متر مکعب دیگر (۷۱ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی در سال به تولیدکنندگان خصوصی برق و صنایع مختلف در اسرائیل امضا کرد و مذاکرات با خریداران بالقوه دیگر نیز در جریان بود. در سال ۲۰۱۰، این خط لوله حدود نیمی از گاز طبیعی مصرفی اسرائیل را تأمین می کرد؛ نیمی دیگر از منابع داخلی تأمین می شد. با ظرفیت انتقال ۷ میلیارد متر مکعب در سال، اسرائیل به یکی از مهم ترین بازارهای صادرات گاز مصر تبدیل شده بود. در سال ۲۰۱۰، برخی فعالان مصری از دولت خواستند بر اساس قرارداد مبهم و قیمت بسیار پایین گاز نسبت به نرخ جهانی، جریان گاز به اسرائیل را متوقف کند. با این حال، این درخواست توسط رژیم حسنی مبارک به دلایل نامشخص رد شد. پس از انقلاب ۲۰۱۱ علیه رژیم حسنی مبارک، بسیاری از مردم مصر خواستار لغو پروژه گاز با اسرائیل شدند، زیرا معتقد بودند که قیمت قرارداد بسیار پایین است و به نفع اسرائیل می باشد. در پی پنجمین بمب گذاری در خط لوله، جریان گاز متوقف شد تا عملیات تعمیر صورت گیرد. این حملات که عمدتاً در ص
حرای سینا رخ می داد، روند صادرات گاز به اسرائیل را با اختلالات جدی مواجه کرد و در نهایت موجب پایان یافتن این فاز از پروژه شد. لغو توافق در سال ۲۰۱۲. پس از برکناری حسنی مبارک از قدرت و تیره شدن روابط میان مصر و اسرائیل، توافق موجود میان دو کشور درباره صادرات گاز دچار آشفتگی شد. در این دوره، اختلاف نظرهایی بر سر دلایل لغو قرارداد به وجود آمد. بر اساس اظهارات محمد شعیب، رئیس شرکت دولتی EGAS مصر، این تصمیم ماهیتی اقتصادی داشت و انگیزه سیاسی نداشت. او گفت:"تصمیم ما اقتصادی بود و نه سیاسی؛ ما قرارداد گاز با اسرائیل را لغو کردیم زیرا آن ها در ماه های اخیر در پرداخت ها تأخیر داشته اند." در سوی دیگر، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر وقت اسرائیل نیز اظهار داشت که به نظر او لغو قرارداد ناشی از تحولات سیاسی نبوده است. اما شائول موفاز، وزیر دفاع و سیاستمدار ارشد اسرائیلی، نظر دیگری داشت. او گفت:"این لغو، نقطه ای پایین در روابط دو کشور است و نقض آشکار معاهده صلح محسوب می شود." در نهایت، کمبود شدید گاز طبیعی در داخل مصر باعث شد که دولت این کشور اکثر قراردادهای صادرات گاز با کشورهای دیگر از جمله اسرائیل را لغو کند تا بتواند نیازه
ای داخلی را تأمین نماید. این تصمیم نشانه ای از بحران انرژی فزاینده در مصر و چرخش سیاست انرژی این کشور از صادرات به تأمین تقاضای داخلی بود. دعوی قضایی و حل قانونی. نهادهای دولتی مصر که مسئول تأمین خط لوله بودند تلاش کردند تا با اعلام فورس ماژور قرارداد گاز با شرکت EMG و شرکت برق اسرائیل (Israel Electric Corporation) را لغو کنند، در حالی که طرف مقابل معتقد بود این لغو، نقض یک جانبه قرارداد است. این موضوع به دادگاه داوری بین المللی اتاق بازرگانی بین المللی در ژنو ارجاع شد. پس از چهار سال رسیدگی، هیئت داوری به ضرر مصر حکم داد و مصر را موظف کرد که حدود ۲ میلیارد دلار جریمه و خسارت به EMG و IEC به دلیل لغو یک جانبه قرارداد پرداخت کند. مصر سپس به این حکم در دادگاه های سوئیس اعتراض کرد، اما دادگاه های سوئیس نیز در سال ۲۰۱۷ به ضرر مصر رای دادند. نهایتاً در سال ۲۰۱۹ توافقی برای پرداخت جریمه حاصل شد که بر اساس آن مصر طی مدت ۸.۵ سال مبلغ ۵۰۰ میلیون دلار به IEC پرداخت خواهد کرد به عنوان جبران توقف عرضه گاز. این توافق راه را برای آغاز صادرات گاز از اسرائیل به مصر هموار کرد. توافق جریان معکوس. از زمان انقلاب مصر، این کشور ب
ا کمبود قابل توجه گاز طبیعی در داخل مواجه بوده است که موجب اختلال و زیان های مالی برای کسب وکارهای مختلف مصری که به آن وابسته هستند شده، و همچنین باعث کاهش صادرات گاز طبیعی از مصر از طریق خط لوله گاز عربی (حتی در دوره هایی که این خط عملیاتی بوده) و همچنین از طریق پایانه های صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) واقع در مصر شده است. این وضعیت امکان استفاده از خط لوله العریش–اشکلون برای ارسال گاز طبیعی به صورت جریان معکوس را مطرح کرد. در مارس ۲۰۱۵، کنسرسیوم بهره بردار میدان گازی تامار در اسرائیل اعلام کرد که به توافقی (مشروط به تأییدهای نظارتی در هر دو کشور) دست یافته است برای فروش حداقل ۵ میلیارد متر مکعب (۱۸۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی طی سه سال از طریق خط لوله به شرکت Dolphinus Holdings – شرکتی که نماینده مصرف کنندگان صنعتی و تجاری غیردولتی در مصر است. در نوامبر ۲۰۱۵ نیز، توافق اولیه ای برای صادرات تا سقف ۴ میلیارد متر مکعب در سال (۱۴۰ میلیارد فوت مکعب در سال) گاز طبیعی از میدان گازی لویاتان در اسرائیل به Dolphinus از طریق همین خط لوله اعلام شد. هزینه بازسازی خط لوله و تبدیل آن برای عملیات جریان معکوس حدوداً ۳۰ میلیو
ن دلار آمریکا برآورد شده است. در سپتامبر ۲۰۱۸ اعلام شد که کنسرسیوم بهره بردار میدان های گازی تامار و لویاتان در اسرائیل به همراه یک شریک مصری تصمیم دارند مبلغ ۵۱۸ میلیون دلار آمریکا سرمایه گذاری کنند تا ۳۹ درصد از سهام شرکت EMG (East Mediterranean Gas Company) را خریداری کنند؛ این اقدام در راستای آمادگی برای آغاز صادرات گاز از اسرائیل به مصر از طریق خط لوله العریش–اشکلون انجام شد. انتظار می رفت که جریان های آزمایشی گاز از اسرائیل به مصر از طریق این خط لوله در تابستان ۲۰۱۹ آغاز شود. در صورت موفقیت این آزمایش ها، مقادیر کمی از گاز به صورت غیرپیوسته (interruptible) صادر خواهد شد تا زمانی که میدان لویاتان در اواخر ۲۰۱۹ به بهره برداری کامل برسد؛ پس از آن، مقادیر قابل توجه تری از گاز می تواند به مصر منتقل شود. توقف و ازسرگیری خدمات. خطوط لوله گاز طبیعی مصر که گاز را به اسرائیل و اردن منتقل می کردند، پس از حداقل ۲۶ حمله شورشی از زمان آغاز قیام در اوایل سال ۲۰۱۱ تا اکتبر ۲۰۱۴ از کار افتادند. این حملات عمدتاً بر خط لوله شرکت GASCO در شمال صحرای سینا به سمت العریش صورت گرفته اند که خط لوله گاز عربی و خط لوله به اسرائیل
را تغذیه می کند. این حملات توسط بادیه نشین هایی انجام شده که نسبت به بی توجهی اقتصادی و تبعیض از سوی دولت مرکزی قاهره اعتراض داشته اند. تا بهار ۲۰۱۳، خط لوله به عملیات پیوسته بازگشت، با این حال، به دلیل کمبود مداوم گاز طبیعی در مصر، تأمین گاز به اسرائیل به طور نامحدود متوقف شد، در حالی که تأمین گاز به اردن از سر گرفته شد، اما با نرخی بسیار پایین تر از مقدار مندرج در قرارداد. از آن زمان تاکنون، این خط لوله چندین بار دیگر نیز هدف حملات شبه نظامیان قرار گرفته است. در اواسط دهه ۲۰۱۰، این خط لوله به دلیل کمبود داخلی گاز در مصر، گاز مصری صادر نمی کرد، چرا که مصر مجبور شد صادرات گاز به همه کشورها را متوقف کند. صادرات در سال ۲۰۱۸ از سر گرفته شد، زیرا تأمین گاز در مصر افزایش یافت (که عمدتاً به دلیل بهره برداری از میدان گازی ظهر بود). در سال ۲۰۲۰، این خط لوله توزیع گاز منشأ گرفته از اسرائیل به اردن را از طریق اتصال خط لوله اسرائیل–اردن در شمال اردن آغاز کرد. با معکوس شدن جریان خط لوله العریش–اشکلون در سینا و اتصال شمال اردن، اکنون امکان پذیر است که گاز طبیعی از اسرائیل در دو نقطه جداگانه وارد این خط لوله شود، که این ا
مر می تواند مقاومت آن را در برابر اختلالات در تأمین افزایش دهد. از سال ۲۰۲۲، مصر و اسرائیل همچنین در حال مذاکره درباره امکان ساخت یک خط لوله زمینی به طول ۷۰ کیلومتر هستند که از شبکه گاز موجود اسرائیل در نئوت حوواف در جنوب بیرشبع به گذرگاه مرزی نیتسانا و از آنجا به بخش العریش–عقبه در سینا متصل شود. جدول زمانی. در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۱۱، در جریان اعتراضات مصر در سال ۲۰۱۱، انفجاری در نزدیکی ایستگاه کمپرسور گاز طبیعی العریش که خط لوله های گاز به اسرائیل و اردن را تأمین می کند، گزارش شد. در نتیجه، تأمین گاز به اسرائیل و اردن متوقف گردید. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۱، انفجاری در نزدیکی روستای السبیل در منطقه العریش در خط لوله رخ داد که تأمین گاز طبیعی به اسرائیل و اردن را متوقف کرد. طبق اعلام وزارت نفت و منابع معدنی، خرابکاران ناشناس اتاق کنترل خط لوله را منفجر کردند. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۱، انفجاری در نزدیکی نگه در شبه جزیره سینا رخ داد که تأمین گاز طبیعی به اسرائیل و اردن را متوقف کرد. یک مقام رسمی اعلام کرد که افراد مسلح با مسلسل، نگهبانان ایستگاه را مجبور کردند تا محل را ترک کنند و سپس یک بمب منفجره در آنجا کار گذاشتند. ا
نفجاری که در شب های ۲۶ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ رخ داد، خسارات گسترده ای به خط لوله در فاصله ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) از مرز مصر با اسرائیل وارد کرد. از آنجا که خط لوله از انفجار قبلی در ژوئیه گاز به اسرائیل تامین نمی کرد، این حادثه بر تأمین گاز طبیعی اسرائیل تأثیری نداشت. به گفته مقامات مصری، اسلام گرایان بادیه نشین محلی پشت این حمله بودند. در تاریخ ۱۴ اکتبر ۲۰۱۴، انفجاری برای بیست و ششمین بار در نزدیکی منطقه القریه، در جنوب شرق شهر العریش، به خط لوله حمله کرد. در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۱۵، خط لوله برای بیست و نهمین بار هدف حمله مهاجمان ناشناس قرار گرفت. این خط لوله بار دیگر در تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۱۶ توسط مهاجمان ناشناس هدف قرار گرفت و گروه ولایت سینا مسئولیت آن را بر عهده گرفت. بین سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، بخش عقبه–الرحاب تنها بخش از خط لوله گاز عربی خارج از مصر بود که در حال بهره برداری بود. این بخش عمدتاً گاز را به صورت داخلی در داخل اردن منتقل می کرد، بیشتر از طریق یک ترمینال دریافت ال ان جی در عقبه که پس از توقف واردات گاز از مصر ساخته شده بود. از سال ۲۰۱۵، مصر نیز گهگاه از ترمینال ال ان جی عقبه برای واردات گاز استفاده می کرد
که گاز وارد شده به صورت معکوس از طریق بخش العریش–عقبه به مصر منتقل می شد. در سال ۲۰۱۸، مصر صادرات گاز از طریق خط لوله را از سر گرفت. در سال ۲۰۲۰، صادرات گاز از اسرائیل به اردن از طریق اتصال خط لوله اسرائیل–اردن در شمال اردن آغاز شد. همچنین توافقی حاصل شد تا امکان جریان گاز از اسرائیل به مصر از طریق خط لوله گاز عربی فراهم شود که از طریق اتصال اسرائیل–اردن و عبور از اردن و سینا تغذیه می شود. صادرات گاز از اسرائیل به مصر از طریق خط لوله العریش–اشکلون نیز در سال ۲۰۲۰ آغاز شد. در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۲۰، حمله ای به بخشی از خط لوله در شمال دمشق موجب قطعی گسترده برق در سوریه شد. در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که مصر موافقت کرده است در بحران اقتصادی و انرژی جاری لبنان با تلاش برای از سرگیری صادرات گاز به لبنان از طریق بخشی از خط لوله که به طرابلس می رسد، کمک کند. با این حال، این بخش از اوایل دهه ۲۰۱۰ عملیاتی نبوده و ممکن است نیاز به تعمیرات اساسی داشته باشد. در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۲۴ قطر، اردن و سوریه توافق نامه ای درباره گاز امضا کردند. این توافق شامل استفاده از یک شناور بازیابی گاز مایع در عقبه برای دریافت و تبدیل گاز مای
ع شده است تا سپس از طریق خط لوله گاز عربی به سوریه پمپاژ شود. این اقدام با هدف افزایش تولید برق تا ۴۰۰ مگاوات در روز در مرحله اولیه است و برنامه هایی برای افزایش تدریجی ظرفیت تولید در ایستگاه دیرعلی نیز وجود دارد.