Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رای عنصر «اعتماد» در جامعه انسانی قائل است، نمی خواهد اشخاص در نتیجه اعتماد خود، متضرر گردند؛ بنابراین در صورتی که علیرغم وجود ظاهر متعارف و اعتماد ثالث به آن، ضرری به شخص قابل تصور نباشد، طبیعتاً حمایت از او نیز سالبه به انتفاء موضوع می گردد. رفتار منصفانه. حسن نیت و رفتار منصفانه همواره در کنار یکدیگر برای توصیف و تفسیر کیفیت اقدام اشخاص به کار می روند. به طور کلی انصاف نیز مانند حسن نیت مفهومی پیچیده و عرفی است اما در مقام تعریف، می توان آن را «عدالت توأم با رحمانیت» دانست. عبارت رفتار عادلانه و منصفانه نمی تواند در تعیین حق و تکلیف، یک سویه بوده و تنها ناظر بر رفتار یک طرف باشد؛ چرا که وقتی شخصی ملزم باشد در برابر دیگری عادلانـه رفتـار کنـد، باید خصایص، رفتار و موضع شخصی که موضوع عمل هست نیز در نظر گرفت. مفاهیم متضاد با حسن نیت. سوءنیت. متأسفانه رابطه بین حسن نیت با سوء نیت در نوشته های حقوقی به شکل درست تبیین نگردیده است؛ برخی رابطه میان آنها را تضاد می دانند [به این معنا که سوء نیت، عدم حسن نیت است و بالعکس] و برخی دیگر رابطه آنها را تناقض در نظر می گیرند. [به این معنا که هر رفتار برخلاف حسن نیت، لزوماً
رفتار با سوء نیت نیست و بالعکس] به طور کلی سوءنیت به نیتی گفته می شود که غیر صادقانه، غیر منصفانه، بدخواهانه یا مزورانه و به قصد فریب یا نیرنگ طرف مقابل باشد. سوءنیت در حقوق کیفری جایگاه ویژه ای دارد و ذیل یکی از ارکان سه گانه جرایم (عنصر معنوی) مورد بررسی قرار می گیرد؛ به این معنا که برای صدور حکم محکومیت کیفری، احراز سوءنیت مرتکب واجب است. از آنجا که سوءنیت، مفهومی ذهنی است که مستقیماً قابلیت اثبات و انکار ندارد؛ لذا اثبات آن به صورت غیرمستقیم و از طریق احراز ارادی و آگاهانه آن عمل صورت می گیرد. به عبارت دیگر، انجام ارادی (غیر اجباری و غیر اکراهی ) و آگاهانه فعل مجرمانه، دلالت بر سوءنیت شخص دارد. سوء استفاده از حق. یک مثال نوعی از رفتاری که متعارض با اصل حسن نیت است، آن چیزی است که در برخی از نظام های حقوقی به عنوان «سوءاستفاده از حق» شناخته می شود. ویژگی سوء استفاده از حق، رفتار همراه با سوءنیتی است که برای نمونه هنگامی محقق می شود که یک طرف، حقی را صرفاً بدین خاطر اجرا می کند که به طرف دیگر خسارتی را وارد کند یا حق مزبور را برای مقصودی به اجرا درمی آورد که اعطای حق برای آن مقصود نبوده است یا هنگامی که اج
رای یک حق متناسب با نتیجه ای نمی باشد که در ابتدا برای در نظر گرفته شده است. بدون شک سوءاستفاده از حق یکی از فروعات مهم سوءنیت است زیرا نمی توان با حسن نیت، از حق سوء استفاده کرد؛ بنابراین سوء استفاده از حق با سوء نیت ملازمه منطقی یا دست کم عادی و عرفی دارد. در حقوق ایران، اصل ۴۰ قانون اساسی اختصاص به این قاعده مهم دارد: «هیچ کس نمی تواند اعمال حق خویش را وسیله اضرار به غیر یا تجاوز به منافع عمومی قرار دهد.» سوءاستفاده از حق به طور کلی به دو صورت پدیدار می گردد: ۱- به کار بردن بیش از حد یک امتیاز قانونی؛ یعنی فردی که دارای یک حق است، در مقام اجرای آن از قلمرو معیارهای حاکم بر استفاده مشروع از آن خارج گردد، مانند سوء استفاده از قدرت، سوء استفاده از سفیدامضاء، سوء استفاده از اعتماد و غیره. ۲- بهره برداری بیش از حد به دلیل برخورداری از یک یک وضعیت واقعی؛ به عبارت دیگر بهره برداری از یک موقعیت قدرتمند برای ضرر زدن به مصالح افرادی که آسیب پذیرترند، مانند بهره برداری از نفوذ در اکراه معنوی یا بهره برداری از وابستگی اقتصادی یا بهره برداری از موقعیت برتر حاکم و غیره. در رویه قضایی فرانسه این قاعده را در سه حالت قبال
اجرا می دانند؛ اگرچه با توجه به شرایط و اوضاع و احوال، در هر مورد می توان به یک یا چند حالت استناد کرد: برای مثال، «الف» محلی تجاری را از «ب» برای دایر کردن یک تجارت خرده فروشی اجاره می کند.مدت قرارداد اجاره پنج سال است ولی سه سال پس از انعقاد قرارداد، هنگامی که «الف» متوجه می شود که فعالیت تجاری در منطقه مورد نظر کساد است، تصمیم می گیرد که به فعالیت تجاری اش خاتمه دهد و به «ب» نیز اطلاع می دهد که دیگر علاقه ای به ادامه اجاره محل تجاری ندارد. نقض قرارداد از سوی «الف» [ به طور کلی به «ب» این اختیار را می دهد که ] یا به قرارداد خاتمه دهد و مطالبه خسارت کند یا اجرای تعهد [ اصلی ] را خواستار شود. با این وجود با در نظر گرفتن شرایط، اگر «ب» به جای خاتمه دادن به قرارداد و مطالبه خسارت از «الف» [ به میزان ] اجاره بهای مدتی که برای یافتن یک مستاجر جدید ضروری است، از «الف» بخواهد که اجاره بهای مدت دو سال باقیمانده از قرارداد را به وی پرداخت کند، وی مرتکب سوء استفاده از حقش خواهد شد. سوءاستفاده از اضطرار. معامله اضطراری در اصطلاح حقوقی به معامله ای گفته می شود که شخص به واسطه فشاری که از درون، در اثر وضع اقتصادی یا اجتم
اعی یا به هر علت دیگری به وی وارد می شود، اقدام به انعقاد قرارداد می نماید. به عنوان مثال، گاه ممکن است شخص به واسطه بیماری سختی که فرزندش دارد، حاضر به فروش خانه اش به قیمت نازلی گردد تا بتواند هزینه مداوای فرزندش را فراهم آورد. در زمان انعقاد این معامله، هرچند فروشنده قلباً رضایت به انجام معامله ندارد (زیرا در صورت عدم نیاز به نقدینگی برای درمان فرزندش، یا اساساً معامله را انجام نمی داد یا به آن قیمت و کیفیت انجام نمی داد) اما ماده ۲۰۶ قانون مدنی این قبیل معاملات را صحیح اعلام می دارد: «اگر کسی در نتیجه اضطرار، اقدام به معامله کند، مکرَه محسوب نشده و معامله اضطراری معتبر خواهد بود.» سوء استفاده از اضطرار غیر، اقدام مغایر باحسن نیت یا حتی توام با سوءنیت شخصی است که نسبت به اضطرار طرف مقابل آگاه است و با بهره برداری حداکثری از اضطرار او، منافع و امتیازاتی بیش از آنچه مضطر ارائه می کند، درخواست می نماید. برای مثال، در یک سفر دریایی، یک کشتی حامل کالا و تعداد زیادی مسافر دچار سانحه می گردد و در آستانه غرق شدن قرار می گیرد. ناخدای این کشتی، از کشتی دیگری که در حال عبور از منطقه است، کمک می طلبد. ناخدای کشتی عبور
ی برای انتقال کالاها و مسافران در حال غرق شدن، مبلغی گزاف را که چندین برابر قیمت عرفی چنین قرارداد حمل و نقدی است، مطالبه می کند و ناخدای کشتی در حال غرق شدن نیز با توجه به شرایط اضطراری، این قرارداد را می پذیرد و به آن تن می دهد. در نظام حقوقی ایران فقط ماده ۱۷۹ از قانون دریایی به سوءاستفاده از اضطرار غیر آن هم در خصوص عملیات امداد و نجات دریایی اشاره کرده است:«هر قرارداد کمک و نجات که حین خطر و تحت تاثیر آن منعقد شده و شرایط آن به تشخیص دادگاه غیرعادلانه باشد، ممکن است به تقاضای هریک از طرفین به وسیله دادگاه باطل و یا تغییر داده شود...» تقلب نسبت به قانون. یکی از مجاری عملکرد سوءنیت، بحث تقلب نسبت به قانون است. در تعریف این مفهوم آمده است: «به کارگیری وسایل صحیح و قانونی برای رسیدن به اهداف و نتایج غیرقانونی است.» تقلب نسبت به قانون بیشتر در حوزه «حقوق بین الملل خصوصی» جریان دارد و از آن کمتر در حقوق داخلی استفاده می شود. سوء نیت نسبت به خود (اقدام) . قاعده اقدام یکی از قواعد حقوقی است که به صورت خلاصه عبارت است از: « هرگاه مالک خود اقدام به اسقاط حق احترام مال خود کند... دیگران ضامن و مسئول تلف مال او نیست
ند. » به عبارت ساده تر، هرگاه شخصی عملی ( فعل یا ترک فعل ) نماید که موجب ورود خسارت به خود گردد، خود او مسئول شناخته می شود، نه دیگری. این قاعده در دو فرض مستقل قابل مطالعه و بررسی است: حسن نیت در زندگی روزمره. از آنجا که حسن نیت مفهومی اخلاقی است، لذا در بطن جامعه وجود دارد و در کلیات و جزئیات زندگی روزمره حضور دارد و آثار و نتایج و انتظارات خاصی را میان افراد برقرار می نماید و خرد جمعی مفهوم آن را به درستی احساس می نماید؛ چنان که در عرف عمومی نیز آمده است: «حسن نیت گویای این است که وضعیت ذهنی دلالت بر قصد صادقانه می کند و قصد تقلب و کلاه برداری وجود ندارد؛ در یک کلام صداقت، وفاداری و پای بندی به تعهد و وظیفه وجود دارد.» بنابراین حسن نیت همواره مفید این اعتقاد و باور درونی است که صادق و درستکار باشیم، به کسی ضرر نرسانیم و مترصد حیله و تقلب نباشیم و نخواهیم از مجاری غیرقانونی [و غیر منصفانه] به اهداف خود برسیم و اگر برای ما حقی وجود دارد، این حق را با رعایت سایر اصول از جمله نظم عمومی و اخلاق حسنه اعمال نماییم و از حق خویش سوءاستفاده ننماییم. برخی از حقوقدانان مفاد تعهد اخلاقی [به رعایت حسن نیت] را شاخه ای از
قاعده اخلاقی اصلی حاکم بر روابط انسانی می دانند که به نظر می رسد در تمام نظام های اخلاقی دینی و غیردینی مورد قبول واقع شده است، یعنی: «با دیگران چنان رفتار کن که دوست داری با تو رفتار کنند.» حسن نیت در قراردادها. در حقوق قراردادها، شرط ضمنی حسن نیت و رفتار منصفانه به عنوان پیش فرضی عمومی در قراردادها تلقی می گردد که به موجب آن طرفین یک قرارداد، برخوردی صادقانه و منصفانه و بر اساس حسن نیت با یکدیگر خواهند داشتند و لذا برای بهره مندی از حقوق قراردادی خود، به حقوق طرف مقابل تجاوز نمی نماید. حسن نیت در انواع مختلفی از قراردادها به صورت شرط ضمنی درج می گردد تا ایفای تعهدات و تکالیف قراردادی را تقویت نماید. به طور کلی اختلافات حقوقی ناشی از نقض قرارداد ممکن است زمانی رخ دهند که یکی از طرفین با انگیزه نقض قرارداد، درصد استفاده از معاذیر قراردادی باشد یا زمانی که یکی از طرفین با تکیه بر الفاظ قرارداد (بدون توجه به آنکه شرایط عمومی و درک متقابل طرفین در زمان انعقاد قرارداد چه بوده است) بخواهد از ایفای تعهدات قراردادی خود امتناع نماید. هنگامی که دادگاه یا مرجع حل اختلاف بخواهد قراردادی را [برای حل اختلاف] تفسیر نماید،
همواره وجود شرط ضمنی حسن نیت و رفتار منصفانه را در هر توافق مکتوبی لحاظ می کند. در ایالات متحده، مفهوم حقوقی «شرط ضمنی حسن نیت و رفتار منصفانه» در اواسط قرن ۱۹ میلادی مطرح شد، با این استدلال که: «به نظر می رسد که صرف تفسیر مصرحات قراردادی، امتیازات ناخواسته ای را به نفع یکی از طرفین برقرار می کند.» در سال ۱۹۳۳ و در پرونده شرکت کرک لاشل علیه شرکت پائول آرمسترانگ، دادگاه تجدیدنظر نیویورک چنین اظهارنظر نمود:«در هر قرارداد به طور ضمنی شرط است که هیچ کدام از طرفین نمی تواند با انگیزه بهره برداری بیشتر از قرارداد، اقدام به عملی نماید که موجب تلف (از بین رفتن) یا نقص (آسیب دیدن) حقوق یا منافع قراردادی طرف مقابل گردد. به عبارت دیگر، در هر قراردادی رفتار با حسن نیت و رفتار منصفانه طرفین نسبت به یکدیگر شرط شده است.»متعاقباً این شرط در نسخه اول دانشنامه قراردادها توسط مؤسسه حقوق آمریکایی مورد بررسی قرار گرفت. با این وجود، قبل از وضع آن در مقررات متحدالشکل تجاری در دهه ۵۰ میلادی، حقوق عرفی اکثر ایالت های آمریکا حسن نیت و رفتار منصفانه را به عنوان شروط ضمنی قراردادها شناسایی نمی نمودند. برخی از ایالات مانند ایالت ماساچوس
ت، نسبت به سایر ایالت ها، حمایت قاطع تری از این شرط دارند. در حقوق انگلیس رعایت حسن نیت در پاره از قراردادها که به «قراردادهای با منتهای حسن نیت» شهرت دارند، الزامی است. این قراردادها، قراردادهایی هستند که تنها یکی از طرفین قرارداد اطلاعات کامل از واقعیات مرتبط با قرارداد را در اختیار دارد و بنابراین ملزم است که تمام واقعیات اساسی و عمده را که برای او شناخته شده اند [و بر طرف مقابل پوشیده است] را به طور کامل افشاء نماید و قصور او در انجام این امر، قرارداد را برای طرف مقابل قابل فسخ می سازد. این قراردادها عبارتند از: قرارداد بیمه، قرارداد صدور سهام، قرارداد حل و فصل اختلافات خانوادگی، قرارداد ضمانت و تضمین. البته شمار کامل این قراردادها در حقوق انگلیس ثابت نیست چون توسعه و گسترش تجارت جدید ممکن است انواع جدیدی از مبادلات را مطرح نماید که در آنها موضوع اصلی قرارداد یا بخش عمده ای از آن تنها در حیطهٔ آگاهی خاص یک طرف قرار دارد و طرف دیگر مجبور است در اولین وهله، به صحت اظهاراتی که در برابر وی گفته می شود، اعتماد نماید. برخی از اساتید حقوق مدنی در ایران اعتقادی به وجود اصل حسن نیت در حقوق ایران ندارند: «در حقوق ا
یران اصلی به عنوان حسن نیت در قرارداد پیش بینی نشده استُ لیکن با مطالعه موارد لزوم حسن نیت در حقوق بیگانه، می توان عرف و عادت را که ضابطه ای برای تعیین روابط قراردادی طرفین در حقوق ایران است، جزء در موارد استثنایی وارد در برخی از آرای قضایی، جانشین حسن نیت دانست… کمی دقت در موضوع روشن می کند که برای تعیین حقوق و تعهدات و روابط طرفین قرارداد، عرف نسبت به حسن نیت ضابطه ای نهایی و دقیق تر است زیرا پس از پذیرش حسن نیت، آنگاه که نوبت به تشخیص مصداق حسن نیت می رسد، عرف باید به عنوان داور نهایی قضاوت کند.» حسن نیت در مرحله مذاکرات مقدماتی. در مرحله مذاکرات مقدماتی هرکدام از طرفین مکلف است طرف مقابل را نسبت به کلیه اموری که ممکن است در تصمیم گیری او مؤثر باشد، آگاه نماید و در اجرای این تکلیف، نه تنها وظیفه دارد با صداقت و درستی به سوالات طرف مقابل پاسخ دهد، بلکه مکلف است داوطلبانه موارد مشکوک (مواردی که ممکن است در تصمیم گیری طرف مقابل مؤثر باشد) را به او اعلام نماید. برای مثال فروشنده باید خریدار را از کلیه عیوب موضوع معامله آگاه کند؛ حتی اگر عیوب به صورت ظاهر و آشکار باشند. در این مرحله سکوت معنادار در مقابل یک عیب
، رفتاری مغایر با حسن نیت تفسیر می گردد و می تواند موجب مسئولیت شخص ساکت گردد. همچنین در این مرحله معیارهای حسن نیت گسترش می یابند؛ به طوری که چنانچه شخص نسبت به یک عیب، تنها بخشی از واقعیت را بیان نماید (به عبارت حقوقی، بخشی از واقعیت را به عنوان تمام واقعیت جلوه نماید) رفتار او مصداقی از رفتار مغایر باحسن نیت تلقی می گردد. این گسترش دامنه مسئولیت حتی به درجه ای است که در بعضی موارد، شخص نسبت به تصورات ذهنی طرف معامله خود نیز مسئولیت پیدا می نماید؛ برای مثال ماده ۴۱۳ قانون مدنی ایران مقرر می دارد: «هرگاه یکی از متبایعین [طرفین قرارداد خرید و فروش] مالی را سابقاْ دیده و به اعتماد رویت سابق، معامله کند و بعد از رویت معلوم شود که مال مزبور اوصاف سابقه را ندارد، اختیار فسخ خواهد داشت.» در حقوق خارجی برای اصل حسن نیت در این مرحله تعهدات مختلفی را شناسایی نموده اند که اهم آنها عبارتند از: حسن نیت در مرحله انعقاد قرارداد. حسن نیت در مرحله انعقاد قرارداد، ضمن آنکه تمام ارکان مرحله مذاکرات مقدماتی را در برمی گیرد، جلوه هایی مختص به خود را دارد. برای مثال اگر امروزه قراردادها در دو نسخه تنظیم شده و در اختیار طرفین قرا
ر می گیرد، بیانگر وجود حسن نیت متعاقدین در انعقاد است. در این مرحله گاهی مفهوم حسن نیت به طور سلبی مورد توجه قرار می گیرد و مقرراتی برای مقابله با رفتارهای متقلبانه وضع می گیرد. حسن نیت در مرحله اجرای قرارداد. حسن نیت در مرحله اجرای قرارداد به معنای اجرای قرارداد با درستی، راستی، امانت و خودداری از حیله، اغفال و کتمان واقعیت است که همانا جلوه ای از جنبهٔ تکلیفی حسن نیت (بعد الزامی) آن است. برای مثال در ماده ۲۷۹ قانون مدنی ایران آمده است: «اگر موضوع تعهد، عین شخصی [مال معین] نبوده و کلی باشد، متعهد مجبور نیست که از فرد اعلای آن ایفاء کند، لیکن از فردی هم که عرفاْ معیوب محسوب است، نمی تواند بدهد.» به موجب این ماده، شخص باید موضوع تعهد خود را در وضعیت عرفاْ سالم تسلیم کند و حتی نمی تواند از موضوع بی کیفیت تعهد خود را ایفاء نماید. همچنین این بعد از قاعده متضمن آن است که در اجرای یک قرارداد، طرفین نباید صرفاً به مرَ قانون و ظاهر الفاظ اعلام شده در قرارداد بسنده کنند، بلکه به تمام آنچه که قصد آنها به آن تعلق گرفته و همچنین به تعهدات ناشی از عرف، انصاف و ماهیت قرارداد نیز پایبند و ملزم هستند. در همین راستا ماده ۲۲۰
قانون مدنی ایران اشعار می دارد: «عقود نه فقط متعاملین [معامله کنندگان] را به اجرای چیزی که در آن تصریح شده است ملزم می نماید، بلکه متعاملین به کلیهٔ نتایجی هم که به موجب عرف و عادت یا به موجب قانون از عقد حاصل می شود، ملزم می باشند.» حسن نیت در مرحله تفسیر قرارداد. [تفسیر] حقوق و تعهدات قراردادی بر مبنای حسن نیت به خصوص زمانی اهمیت پیدا می کند که یکی از طرفین طبق مفاد قرارداد، دارای اختیاراتی از قبیل فسخ قرارداد، تأیید کارکردها و صورت وضعیت های طرف دیگر و مذاکره برای تعدیل قرارداد است. در این موارد، دارندهٔ حق نمی تواند بدون دلیل از تأیید صورت وضعیت ها خودداری کند یا از انجام مذاکره امتناع نماید یا در مواردی حق فسخ خود را اعمال نماید که به طرف دیگر آسیب جدی بزند، بدون آنکه از گذر آن نفع قابل توجهی نصیب وی شود. دادگاه باید این حقوق و اختیارات را به نحوی تفسیر کند که با حسن نیت در تعارض قرار نگیرد؛ بنابراین هرگاه در قرارداد اختیارات کلی وجود داشته باشد، مثل اختیار تعیین خسارت یا پایان دادن به قرارداد، این اختیارات کلی باید در پرتوی حسن نیت تفسیر شود. حسن نیت در مرحله انحلال قرارداد. حسن نیت در مرحله انحلال قرار
داد به معنای تکلیف به رعایت حسن نیت پس از انحلال قرارداد می باشد و مفهوماْ شامل مواردی نمی شود که عدم رعایت حسن نیت، برای طرف مقابل حق عدم پایبندی به قرارداد و انحلال را ایجاد می کند. مطابق قواعد عمومی انحلال قراردادها، در صورتی که قراردادی میان طرفین منحل گردد، هرکدام از طرفین مکلف است همان چیزی را که بر اساس قرارداد دریافت نموده است، به طرف مقابل مسترد نماید و این تعهد را باید با حسن نیت انجام دهد؛ بنابراین در صورتی که قبل از انحلال قرارداد، یکی از طرفین به هر طریق، عین مال را از دسترس خارج نماید، اقدام او برخلاف حسن نیت تلقی می گردد. حسن نیت در تجارت. در قراردادهایی که بین طرفین رابطه تجاری طولاتی مدت ایجاد می کند و بر اعتماد و امانت استوار است، مثل قراردادهای نمایندگی، توزیع، فرانشیز، مشارکت ها، سرمایه گذاری مشترک و همکاری های اقتصادی و فنی، فرض تعهد به حسن نیت از مبنای محکم تری برخوردار است. حسن نیت در ویکی پدیا. اکثر ویکی های عمومی به طور صریح یا ضمنی متکی بر این فرض هستند که کاربرانشان بر اساس حسن نیت عمل می کنند. قاعده حسن نیت در ویکی پدیا ( - به اختصار «فحن») نیز به عنوان یکی از راهبردهای اصلی آن در
سال ۲۰۰۵ تعیین گردید. از این راهبرد به عنوان «اولین اصل معاشرت در ویکی پدیا» یاد شده است. به موجب این قاعده، اصل بر آن است که ویرایش ها و نظرهای کابران با حسن نیت همراه است، مگر آنکه خلاف آن (خرابکاری یا غیره) احراز گردد. در تبیین دقیق استفاده از این قاعده در ویکی پدیا آمده است: «طبق این اصل، فرض بر آن است که ویرایش ها و نظرهای کابران با حسن نیت همراه است. بیشتر افراد سعی می کنند به پروژه کمک کنند، نه اینکه به آن آسیب برسانند. اگر این گزاره نادرست می بود، پروژه ای چون ویکی پدیا از همان اول محکوم به شکست بود. این رهنمود ویرایشگران را ملزم نمی دارد که با وجود مدرک واضح بر سوء نیت (مثلاً )، همچنان فرض را بر حسن نیت بگذارند. فرض حسن نیت مانع از بروز بحث و انتقاد نیست. بلکه، ویرایشگران نباید اقدامات مورد انتقاد را بدون مدرک به خباثت و غرض ورزی نسبت دهند.»
فراتر از قانون (به انگلیسی: Beyond the Law) یک فیلم ویدئویی آمریکایی اکشن محصول سال ۲۰۱۹ میلادی به کارگردانی جیمز کالن برساک است. بازیگران اصلی فیلم استیون سیگال، جانی مسنر و دی ام اکس هستند. این فیلم در ۶ دسامبر سال ۲۰۱۹ در شبکه ویدئو هنگام درخواست منتشر شد و در سینماها به صورت محدود اکران شد. خلاصه داستان فیلم. یک کارآگاه با کمک یک تاجر و یک پلیس بازنشسته تلاش می کند تا قاتل پسرش را پیدا کند. او سعی می کند عدالت را اجرا کند اما با مشکلاتی رو به رو می شود.
احیا به معنی کاهش کاتیون فلزات و تبدیل به حالت پایه آن ها(که برای اغلب جامد و برخی حالات دیگر است). اکسید نقره در دماهای بالاتر از ۲۰۰ درجه سانتی گراد مطابق واکنش 2Ag2O→ 4Ag+O2 تجزیه می شود. به این ترتیب که اکسید نقره (Ag2O) به نقره خالص (Ag) و گاز اکسیژن (O2) تبدیل می شود. اکسید پلاتین (PtO) در دمای بالای ۵۰۰ درجه سانتی گراد و همچنین اکسید پالادیوم (PdO) در دمای بالای ۹۰۰ درجه سانتی گراد به فلزشان احیا می شوند که طی این فرایند گاز اکسیژن آزاد می شود. تجزیه سایر اکسیدها با استفاده از یک عامل احیا کننده انجام می شود که این عامل می تواند کربن، مونواکسید کربن، هیدروژن، یا در برخی از موارد یک فلز دیگر با میل ترکیبی بیشتر به اکسیژن نسبت به فلز مورد نظر برای احیا باشد. استفاده از فلزی دیگر برای احیای اکسید مورد نظر وابسته به پتانسل کاهش آنها است. به عبارت دیگر برای احیای اکسید مورد نظر از فلز دیگری استفاده می شود به این ترتیب که فلز احیا کننده در کنار اکسید قرار گرفته و به دلیل تمایل بیشتر به به جذب الکترون، آن ها را گرفته و در نتیجه فلز مورد نظر احیا می شود. برای مثال برای کاهش یا احیا مس می توان از روی استفاده کر
د(عملی که در سلول بعضی باتری ها رخ می دهد و به سلول گالوانی معروف است) به این صورت که +Cu2 و Zn جامد را در مایعی قرار می دهند و به این صورت روی اکسید شده و به صورت محلول در آمده و مس به صورت رسوب جدا می شود. البته می توان این واکنش کاهش را توسط جریان برق هم انجام داد. از این شیوه برای استخراج طلا در بعضی معدان استفاده می شود. اما کربن، مونو اکسید کربن و هیدروژن عوامل احیا کننده ای هستند که بیشترین اهمیت صنعتی و اقتصادی را دارند و از مواد اولیه ای مثل زغال سنگ، نفت یا گاز طبیعی به دست می آیند. عوامل احیا کننده. عوامل احیا کننده ای که به طور غالب در متالورژی مورد استفاده قرار می گیرد کربن، مونواکسید کربن، هیدروژن یا مخلوط مونوکسید کربن با هیدروژن است. برخی فلزات مانند آلومینیوم، کلسیم، منیزیم و سدیم نیز به عنوان عوامل احیا کننده فلزی شناخته می شوند. گاز طبیعی به صورت مستقیم به عنوان یک عامل احیا کننده مورد استفاده قرار نمی گیرد به این دلیل که گاز طبیعی در دماهای بالاتر از ۵۰۰ درجه سانتی گراد تجزیه می شود و کربن تشکیل می دهد؛ بنابراین به جای استفاده مستقیم از گاز طبیعی آن را به صورت مخلوطی از مونوکسید کربن و هید
روژن درآورده و از این مخلوط استفاده می کنیم. این کار با استفاده از فرایند گازشکنی یا reforming انجام می شود که شامل واکنش دادن گاز طبیعی با بخار آب یا کربن دی اکسید که در دماهای بالا در حضور یک کاتالیست انجام می شود می باشد. با وجود این که مونوکسید کربن تولیدی طی واکنش MO + C → M + CO باعث احیا می شود، کربن مهم ترین عامل احیا کننده اکسید فلزات است. اکسید فلز (MO) با کربن (C) واکنش می دهد و چیزی که بدست می آید فلز (M) و مونوکسید کربن (CO) است. کربن معمولاً به صورت کک (Coke) مورد استفاده قرار می گیرد. تا قبل از سال ۱۷۳۵ میلادی زغال چوبی که از تقطیر چوب بدست می آمد به عنوان ماده احیا مورد استفاده قرار می گرفت. لزوم استفاده از ماده احیا کننده جامد با استحکام مکانیکی بالا و همچنین ماده ای که تخلخل زیاد داشته باشد باعث کشف و تولید کک شد. با وجود این که انتظار می رفت با افزایش تولید فولاد در دنیا مصرف کک هم زیاد شود اما پیشرفت های حاصله در کوره های بلند و تغییراتی که در فناوری فراوری فلزات به وجود آمد باعث می شود که کک کمتری مصرف شود. همچنین افزایش استفاده از کوره های قوس الکتریکی و کانه های آهن از پیش احیا شده مصرف
کک را تا حد مشخصی کاهش داد. زغال سنگ. به طور کلی ما دو نوع زغال داریم. زغال چوب که از کربنی کردن چوب بدست می آید و زغال سنگ که به صورت یک ماده معدنی در طبیعت وجود دارد. قبل از توسعه روش های معدنکاری برای استخراج زغال سنگ، زغال چوب تنها ماده کربنی برای احیا به حساب می آمد. اما با فراهم شدن امکان کنترل انفجار گاز در معادن و تخلیه آب معدن با پمپ های قوی و تهویه مطبوع معادن با کمک مهندسین معدن و همچنین هشدارهای همزمان سازمان حفاظت محیط زیست در رابطه با قطع درختان، استفاده از زغال سنگ به جای زغال چوب افزایش پیدا کرد. جدول زیر مثال هایی از ترکیب شیمیایی انواع زغال سنگ وجود دارد. زغال سنگ از بقایای مواد گیاهی ای که در حضور حرارت و در غیاب هوا تا حد مشخصی تجزیه می شود و در اثر فعالیت های زمین شناسی تحت تأثیر تغییرات دما و فشار به صورت زغال سنگ باقی می ماند. مخلوطی پیچیده از ترکیبات عالی شامل کربن، اکسیژن و مقدار اندکی اکسیژن، نیتروژن و گوگرد است. همچنین وقت زغال سنگ در حال تشکیل است، مقداری ترکیبات معدنی داخل آن حبس می شود که ما آنها را به اسم خاکستر می شناسیم. حضور گوگرد در زغال سنگ مشکل بزرگی است چون هنگام سوختن ز
غال سنگ علاوه بر آلودگی محیط می تواند سایر فلزات را نیز آلوده کند. گوگرد به دو صورت می تواند در زغال سنگ وجود داشته باشد. گوگرد معدنی که حدود ۸۰ درصد از کل گوگرد است و به صورت ترکیباتی مثل پیریت، پیروتیت و سولفات کلسیم وجود دارد؛ و همچنین مواد آلی گوگرد دار که مابقی گوگرد را تشکیل می دهند. زغال سنگ را می توان به صورت پودری در افشانه های مخصوص مشتعل کرد یا به صورت مخلوطی از مواد مورد نظر و مواد بار کوره درآورد و از آن استفاده کرد. با این حال از میان همه زغال سنگ ها فقط آنتراسیت به خاطر استحکام مکانیکی نسبتاً بالایی که دارد در کوره های بلند اولیه برای ذوب آهن مورد استفاده قرار می گیرد. انواع دیگر زغال سنگ ها به صورت مستقیم در کوره بلند قابل استفاده نیستند به این دلیل که علاوه بر استحکام مکانیکی پایین، در دماهای بالا نرم می شوند. با این وجود برای احیا در کوره هایی مانند کوره های دوار که استحکام مکانیکی بالا در آنها مد نظر نیست می توان برای کاهش هزینه ها از مواد احیایی ارزان قیمت استفاده کرد. کک. کک از زغال سنگ و از برش های نفتی سنگین بدست می آید. با حرارت دادن زغال سنگ در دمای بالا در غیاب هوا مواد آلی پیچیده تش
کیل دهنده آن تجزیه شده و تشکیل گاز، ترکیبات آلی با وزن مولکولی پایین و پسماند کربنی غیر فراری به نام کک می دهد. از طرف دیگر با حرارت دادن برش های نفتی سنگین در دمای بالا و غیاب هوا همچنین شکست مولکولی این ترکیبات کک همراه با مشتقات پتروشیمی سبک تر بدست می آید. همه انواع زغال سنگ نمی توانند برای تولید کک مورد استفاده قرار بگیرند. زغال سنگ کک شونده با حرارت دیدن در غیاب هوا تا دمایی بالاتر از دمای تجزیه در حدود ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد اول نرم و سپس منجمد می شود و در نهایت به ماده جامدی با استحکام بالا تبدیل شود. زغال سنگ های کک نشونده با اعمال یک چنین شرایطی به زغالی پودری شکل تبدیل می شوند. زغال سنگ هایی که پس از استخراج از معدن یا پس از تمیز کردن بیش از ۱٫۲۵ درصد گوگرد و ۸ درصد خاکستر نداشته باشند به اسم زغال سنگ های کک شونده شناخته می شوند که آنها را برای تولید کک متالورژیک مورد استفاده می دانند. به این دلیل که می توان از آنها یک کک قابل استفاده در کوره بلند یا برخی دیگر از فرایندهای متالورژیکی بدست آورد. دسته بندی دیگر در مورد زغال سنگ های کک شونده بر حسب مقدار ماده فرار آنها هست. کک های با درصد بالای مواد فرار
حدود ۳۵ درصد ماده فرار دارند در حالی که کک هایی که حدود ۲۵ یا ۱۷ درصد ماده فرار دارند به ترتیب کک هایی با درصد متوسط و پایین مواد فرار محسوب می شوند. انواع خیلی کمی از زغال سنگ های کک شونده می توانند به تنهایی برای تولید کک مورد استفاده قرار بگیرند و به طور مثال کک هایی با درصد پایین مواد فرار تمایل به متورم و منبسط شدن و آسیب زدن به دیواره های کوره کک سازی دارند. در حالی که انواع زغال سنگ با درصد مواد فرار بالا ککی با خواص فیزیکی نامطلوب به دست می دهند. به همین خاطر زغال سنگ های کک شونده معمولاً به صورتی از مخلوطی از انواع با درصد مواد فرار بالا و متوسط یا پایین محسوب می شوند. به طور مثال ماده ای با ۸۰ درصد از زغال سنگ با مواد فرار بالا و ۲۰ درصد متوسط یا پایین برای تولید کک مورد استفاده قرار می گیرد. در تولید کک از مشتقات نفتی، نفت سنگین و ویسکوز به کک و یک هیدروکربن سبک تر تبدیل می شود. در فرایند کک سازی تأخیری برش های سنگین نفتی در کوره ای تا دمای حدود ۵۰۰ درجه سانتی گراد حرارت داده می شود و سپس مخلوط گاز و مایع به یکی از دو استوانه کک سازی وارد می شود که در آن دما حدود ۴۵۰ درجه سانتیگراد و فشار بین ۱۰۰