Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یا اسپاسم در اپیزودهای تونیک، کلونیک و میوکلونیک) و/یا از دست دادن تعادل شوند و به همین دلیل، این بیماران معمولاً کلاه های ایمنی بر سر می گذارند تا بر اثر زمین خوردن، آسیب مغزی نبینند. علاوه بر این، کودکان مبتلا به این سندرم از رشد و تکامل آهسته یا حتی متوقف شدهٔ ذهنی-حرکتی و همچنین اختلالات رفتاری رنج می برند. در فواصل بین تشنج ها، در نوار مغزی این کودکان نمای «امواج آهستهٔ سوزنی (نوک تیز)» دیده می شود. دلایل بروز بیماری. در ایجاد این سندرم، تنها یک علتِ واحد وجود ندارد: در ۲۰٪ مبتلایان، سندرم لنوکس-گستو به دنبال «سندرم وست» پدیدار می شود. این کودکان در سابقهٔ قبلی خود، اسپاسم های نوزادی یا تشنج های موضعی یا فراگیر داشته اند. شایع ترین نوع سندرم لنوکس-گستو (۷۰–۷۸٪ موارد)، دلایل ثانویه دارد؛ یعنی می توان یک علت زمینه ای برای آن پیدا کرد. این علل زمینه ای شاملِ انسفالوپاتی یا سایر بیماری ها و اختلالات تکاملی و رشد هستند. دلایل شایع، شاملِ توبروز اسکلروزیس، بیماری های متابولیک مادرزادی، بیماری های التهابی مغز همچون آنسفالیت، مننژیت، توکسوپلاسموز، آسیب های هیپوکسی-ایسکمی و سایر آسیب های مشابه مغزی و ضایعات لوب
پیشانی است. در اینگونه مبتلایان، پیش آگهی بیماری، بدتر از آنهایی است که هیچ علتی برای بیماری شان پیدا نشده است. پیشرفت های علم ژنتیک در سال های اخیر سبب شد تا متخصصان دریابند جهش در ژن هایی همچون CHD2، GABRB3، ALG13 و Nav1.2 در بروز این سندرم مؤثرند. پژوهشی موسوم به Epi4K در سال ۲۰۱۳ میلادی نشان داد که دست کم ۱۵٪ از ۱۶۵ بیمارِ تحتِ مطالعهٔ مبتلا به سندرم لنوکس-گستو یا اسپاسم نوزادی، دارای اینگونه جهش های ژنی هستند. «لوند» و همکارانش در سال ۲۰۱۳ میلادی، تعداد بیشماری تنوع تعداد کپیِ (CNV's) نادر در مبتلایان به سندرم لنوکس-گستو یا تشنج های شبه لنوکس-گستو یافتند. در حدود یک سوم از مبتلایان، هیچگونه دلیلی برای بیماری یافت نمی شود. سندرم لنوکس-گستو و همچنین تشنج های مقاوم به دارو درمانی یا تشنج های راجعه، در «پورفیری های نورو-ویسرال» از جمله «پورفیری متناوب حاد»، «کوپروپورفیری» و «پورفیری واریگاتا» (پورفیری ارثی آفریقای جنوبی) دیده می شوند. باید دقت کرد که به چنین بیمارانی، دارهای ضدتشنجِ تولیدکنندهٔ پورفیرین تجویز نشود. تشخیص اینگونه بیماری ها در کودکان دشوار و نیازمند بررسی های آنزیمی و ژنتیکی است. تشخیص. پزشک ب
اید همواره احتمالِ وجود این سندرم را در بیمارش، در ذهن داشته باشد. شک به بیماری، زمانی که انواع متعدد و گوناگونی از تشنج در کودک رخ می دهد بیشتر می شود و نمای خاص امواج آهستهٔ سوزنی در نوار مغزی این ظن بالینی را بیشتر می کند. در هنگام خواب، بیشتر پترن تونیک در امواج مغزی دیده می شود. اما ممکن است فردِ مبتلا به سندرم لنوکس-گستو، نماهای متفاوت و غیراختصاصی در نوار مغزی اش داشته باشد. عقب ماندگی و اختلال ذهنی و یادگیری در این کودکان، گاهی پیش از تشنج ها شروع می شود و گاهی نیز تا ۲ سال پس از شروع تشنج ها، خود را نشان می دهد. باید حتماً احتمال آسیب های ساختاری و اُرگانیک مغز را رد کرد. به همین سبب ممکن است انجام ام آرآی یا سی تی اسکن ضرورت یابد. یک تشخیص افتراقی مهمِ این بیماری، «سندرم شبه لنوکس» است که فاقد تشنج های تونیک است. انجام یک نوار مغزی در حین خواب، بخوبی این دو را از هم تشخیص می دهد. درمان. سندرم لنوکس-گستو اغلب به درمان مقاوم است، اما این بدان معنا نیست که درمان انجام نشود. داروهای ضدتشنج، بی حس کننده ها، استروئیدها مثل پردنیزون، ایمونوگلوبولین ها و چند داروی مختلف دیگر، در کنترل و درمان بیماری بکار می
روند. داروها. هیچ مطالعهٔ باکیفیتی تاکنون، اثربخشیِ مفیدِ یک داروی به خصوص را اثبات نکرده است. روفینامید، لاموتریژین، توپیرامات و فلبامات ممکن است تا حدودی مفید باشند. جراحی. جراحی تسکینی، شدت تشنج ها و گسترش آن به سرتاسر نواحی مغزی را کاهش می دهد، اما اثری بر عامل ایجادکنندهٔ تشنج ها ندارد. در برخی از بیماران که کانون های تشنج با روش های دقیق تصویربرداری مشخص شده است، «جراحی درمان بخش» (Curative surgery)، کانون های ایجادکنندهٔ تشنج را از بین خواهد برد. تا پیش از این، عقیده بر آن بود که انجامِ جراحی هیچگونه تأثیری در درمان این سندرم ندارد؛ چرا که تصور می کردند، سرتاسر مغز در ایجاد تشنج دخیل است؛ اما از سال ۲۰۱۰ میلادی، این فرضیهٔ قدیمی زیر سؤال رفته است و امکان جراحی را در برخی بیماران باید در نظر گرفت. دو مطالعه گسترده در کره جنوبی و چین در مبتلایان سندرم لنوکس-گستو که تحت جراحی قرار گرفتند، نتایج بسیار خوبی را نشان داده است و ۸۰ درصد کودکان کمتر از ۵ سال و ۴۰ درصد کودکان بالای ۵ سال، تشنج شان بکلی قطع شد. معذالک همچون هرگونه عمل جراحی که برای تشنج های دیگر انجام می شود، باید در نظر داشت که تشنج ها ممکن است
سال ها بعد مجدداً برگردند، اما جراحی اجازه می دهد که کودک طی آن مدتی که دچار تشنج نمی شود، تکامل مغزی طبیعی و سالمی داشته باشد. درمان های دیگر. رژیم کتوژنیک. رژیم غذایی کتوژنیک نوعی رژیم غذایی است که باعثِ بروز کتوزیس در بدن می شود، وضعیتی که طی آن، سطح کتون ها در بدن بالا می رود. این روش روز به روز، با اقبال بیشتری جهت درمان تشنج های سخت و مقاوم مواجه می شود. تزریق وریدی ایمونوگلوبولین. این روش از سال ۱۹۸۶ میلادی و هنگامی آغاز شد که «فون رکه فورشل-هارمانت» و همکارانش با تزریق داخل وریدی ایمونوگلوبولین به ۷ بیمار مبتلا به «سندرم لنوکس-گستوی ایدیوپاتیک» دریافتند که تعداد تشنج ها در ۶ بیمار کاهش یافت و وضعیت نوار مغزی شان نیز بهبود پیدا کرد. پیش آگهی. میزان مرگ در این بیماران در یک بازهٔ زمانیِ ۸٫۵ تا ۹٫۷ ساله، در حدود ۳ تا ۷٪ بوده که اغلب نیز به دلیل «حوادث» متعاقب شروع تشنج رخ داده است. همه گیرشناسی. سندرم لنوکس-گستو در حدود ۴٪ از کودکان مبتلا به صرع کشف می شود و در پسرها شایع تر از دخترهاست. سن آغاز علائم، مابین ۳ تا ۵ سالگی است و کودکان ممکن است تا پیش از آن، هیچگونه عارضهٔ مغزی-عصبی یا سابقهٔ تشنج های دیگ
ر را ندارند. «سندرم وست» در حدود ۲۰٪ از مبتلایان پیش از تبدیل آن به سندرم لنوکس-گستو در حوالی ۲ سالگی، وجود دارد. تاریخچه. این بیماری را به افتخار دو متخصص مغز و اعصاب به نام های «ویلیام گوردون لنوکس» (بوستون، ایالات متحده آمریکا) و «آنری گستو» (مارسی، فرانسه) نامگذاری کرده اند. پژوهش ها. «فویشت» و همکاران دریافتند که داروی ویگاباترین، یک درمان کمکی مؤثر در کنار والپروات است. از ۲۰ کودک، تنها یکی دچار عارضهٔ جدی دیسکینزی شد. داروی زونیساماید نتایج امیدبخشی در پژوهش های اولیهٔ انجام شده در ژاپن نشان داده است. با این حال در یک نظرسنجی از پزشکان متخصص در دسامبر ۲۰۰۴، مشخص شد که تنها ۲۸٪ از مبتلایان سندرم لنوکس-گستو و «سندرم وست»، با این دارو بهبود نسبی یافتند. در یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ که هنوز نتایج نهایی اش منتشر نشده است، کانابیدیول مؤثر بوده است.
دفتر بین المللی صرع () یا به اختصار «IBE»، یک سازمان غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۶۱ میلادی پایه گذاری شد. اعضای این سازمان را افراد عادی و متخصصان گوناگون تشکیل می دهند. دایرهٔ عملِ این سازمان، جهانی است. این دفتر معمولاً با «اتحادیه بین المللی علیه صرع» همکاری دارد تا آگاهی عمومی را در زمینهٔ صرع بالا ببرد. این سازمان با همکاری سازمان جهانی بهداشت و اتحادیه بین المللی علیه صرع، «کارزار بین المللی علیه صرع» را برپا و اجرا می کنند. این کارزار در سال ۱۹۹۷ میلادی شروع شد تا تلاش کشورها را در کمک و ادارهٔ مشکلات مبتلایان به صرع، افزایش دهد.
فردریک ای. گیبز (؛ – ) یک عصب پژوه، استاد دانشگاه، صرع شناس و متخصص اعصاب اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از پیشگامان استفاده از نوار مغزی در تشخیص صرع محسوب می شود. فردریک دانش آموختهٔ دانشگاه ییل و دانشگاه جانز هاپکینز بود. او دورهٔ فوق تخصصی آسیب شناسی عصبی را زیر نظر استنلی کاب در مدرسه پزشکی هاروارد گذراند و پژوهش دربارهٔ صرع را یک آزمایشگاه در کنار «ویلیام گوردون لنوکس» و «اِرنا لئونهارت» پیگیری نمود. او در سال ۱۹۵۱ میلادی برندهٔ جایزه پژوهش پزشکی بالینی لسکر-دی بیکی شد.
دیوید بناتار (؛ زادهٔ ) استاد و رئیس گروه فلسفه دانشگاه کیپ تاون آفریقای جنوبی است. وی بیشتر به خاطر دفاع از اندیشه تولدستیزی در کتاب "هرگز نبودن بهتر است: گزند به وجود آمدن" شهرت دارد. او در این کتاب استدلال می کند که فارغ از احساساتی که هستی موجود به منصه ظهور می رساند پای در هستی نهادن یک زیان جدی است؛ و در نتیجه همواره به وجود آوردن هر چه بیشتر موجودات بااحساس و ادراک کننده از لحاظ اخلاقی نادرست است. بناتار را یکی از بدبین ترین فیلسوفان جهان می نامند. دیدگاه های فلسفی. عدم تقارن بین درد و لذت. بناتار استدلال می کند که یک عدم تقارن اساسی بین چیزهای خوب و بد، مانند لذت و درد وجود دارد، به این معنی که بهتر است انسان ها متولد نشده باشند: پیامدهای تولید مثل. بناتار استدلال می کند که به وجود آمدن کسی، هم تجربیات خوب و هم بد، درد و لذت ایجاد می کند، در حالی که انجام ندادن آن نه درد و نه لذت را به همراه دارد. نبود درد خوب است، نبود لذت بد نیست. بنابراین، انتخاب اخلاقی به نفع عدم تولید مثل سنگینی می کند. بناتار چهار عدم تقارن دیگر را مطرح می کند که آنها را کاملاً قابل قبول می داند: غیرقابل اعتماد بودن ارزیابی های
انسان از کیفیت زندگی. بناتار این موضوع را مطرح می کند که آیا انسان ها کیفیت واقعی زندگی خود را به درستی تخمین می زنند یا خیر، و سه پدیده روان شناختی را که به عقیده ی او عامل این امر هستند ذکر کرده است: بنابراین او نتیجه می گیرد: تبعیض علیه مردان و پسران. کتاب بناتار : تبعیض علیه مردان و پسران (2012) به بررسی مسائل مختلف در مورد مرد ستیزی و جنبه های منفی اجتماعی تحمیل شده بر هویت جنس مذکر می پردازد. این کتاب به دنبال تحقیر یا حمله به ایده های فمینیسم نیست، بلکه به دنبال روشن کردن وجوه تبعیض های سیستمی و فرهنگی موازی علیه مردان و پسران میباشد و اینکه چگونه همین تبعیض ها بطور همزمان موجب سرکوب زنان می شود. ‏ در نقدی بر این کتاب سایمون بلکبرن می نویسد که «بناتار می داند که چنبن ابده هایی احتمالاً با غرغر یا تمسخر مواجه می شوند، اما او مراقب است که ادعاهای خود را با داده های تجربی همراه کند» و از طریق این کتاب نشان می دهد که «اگر اغلب اوقات زن بودن بسیار سخت است، گاهی اوقات مرد بودن هم سخت است، و هر گونه ناتوانی در تشخیص این خطرات باعث انحراف آن چیزی می شود که باید هدف همه باشد، یعنی همدردی جهانی و همچنین عدالت اج
تماعی برای همه، صرف نظر از جنسیت." در نقدی دیگری، فیلسوفی بنام ایدو لاندو این اثر را به عنوان "کتابی بسیار مستدل که یک تز غیرمتعارف ارائه می کند و با مهارت از آن دفاع می کند" ستایش می کند، و با بناتار موافق است که "برای کنار آمدن با جنسیت گرایی دوم که تاکنون نادیده گرفته شده بود، نه تنها باید آن را تصدیق کنید، بلکه همچنین تحقیقات تجربی و فلسفی بسیار بیشتری را به این موضوع اختصاص دهید و البته سعی کنید بسیاری از نگرش ها، هنجارهای اجتماعی و قوانین را تغییر دهید.» تاثیرات فرهنگی. نیک پیزولاتو, نویسنده و خالق سریال "کارآگاه واقعی", گفته که کتاب بناتار با عنوان "هرگز نبودن بهتر است" بر او در خلق شخصیت راست کوهل تاثیر گذاشته است (در کنار کتاب توطئه علیه نوع بشر اثر « توماس لیگوتی »، کتاب «اعترافات یک تولدستیز» اثر «جیم کرافورد»، و کتاب «در میان گرد و غبار این سیاره» اثر «یوجین تاکر») زندگی شخصی. بناتار گیاه خوار است. به گفته او انسان ها «مسئول رنج و مرگ میلیاردها انسان و حیوان هستند. اگر این میزان تخریب توسط گونه دیگری ایجاد شده بود، ما بلافاصله توصیه می کردیم که اعضای جدید آن گونه به وجود نیایند.» او باور دارد شیوع
بیماری های مشترک انسان و حیوانات، مانند کووید-۱۹، اغلب محصول بدرفتاری انسان با حیوانات است. بناتار خداناباور است و هیچ فرزندی ندارد. او اصالتا یهودی است و از "چپ واپس گرا" در مؤسساتی مانند دانشگاه کیپ تاون به دلیل ایجاد محیطی خصمانه با یهودیان انتقاد کرده است. او همچنین از آفریقای جنوبی به دلیل تمایل فزاینده به خودکامگی و فاصله گرفتن از دموکراسی های لیبرال انتقاد کرده است، و به ویژه از کسانی در آفریقای جنوبی که با حماس سمپاتی دارند، به تندی انتقاد کرده است.
هانس برگر (; – ) یک روان پزشک و دانشمند در زمینه فیزیولوژی اعصاب اهل آلمان بود. وی مخترع نوار مغزی (EEG) یا «ضبط امواج مغز» در سال ۱۹۲۴ میلادی و کاشف امواج آلفا بود که به «امواج برگر» شهرت دارند. او به دنبال یک دوره افسردگی مزمن و ابتلا به عفونت پوستی شدید، خود را در کلینیکِ محل کارش دار زد و خودکشی کرد. پیشینه. هانس برگر، در سال ۱۸۷۳م، برابر با چهارشنبه، ۳۱ اردیبهشت ۱۲۵۲خ، در منطقه ای که امروز بخشی از کوبورگ در ایالت بایرن در جنوب آلمان محسوب می شود به دنیا آمد. پدر وی پزشک بود و هانس کودکی و نوجوانی را در زادگاهش در رفاه نسبی گذراند و تحصیلات متوسطه را به پایان برد. هانس که از کودکی به علم اخترشناسی علاقه داشت، پس از پایان تحصیلات متوسطه در زادگاهش در سال ۱۸۹۲م، به ایالت تورینگن رفت و مشغول تحصیل ریاضی در دانشگاه ینا شد. اما پیش از پایان سال اول از ادامه تحصیل انصراف داد و برای انجام خدمت به سواره نظام پیوست. معروف است که اسب وی در هنگام یکی از تمرینات نظامی، رم کرده و او را در مسیر عراده توپ به زمین می زند. اما ارابه ران در آخرین لحظه موفق می شود که اسبهای عراده توپ را متوقف کند و هانس را که از وحشت شوکه ش
ده بود را از مرگ حتمی نجات دهد. گویا همزمان با این حادثه، خواهر هانس که فرسنگ ها دورتر در خانه به سر می برده است، دچار نگرانی شدیدی شده و به پدرشان اصرار می کند که با ارسال تلگراف، جویای حال هانس شود. این ماجرا چنان باعث شگفتی هانس شد که او بعدها در سال ۱۹۴۰م، نوشت که نگرانی خواهرش همزمان با حادثه، چیزی نبوده مگر یک مورد ارتباط تله پاتی که در لحظه خطر مرگبار، بین او و خواهرش که از نظر روحی با هم نزدیکی زیادی داشتند، برقرار شده است.برداشت هانس از این ماجرا و ظاهراً کنجکاوی وی برای مطالعه و کشف پایه های مادی ارتباط تله پاتی، باعث شد که هانس پس از پایان دوران خدمت نظامی، به تحصیل در رشته پزشکی بپردازد. به این ترتیب هانس در سال ۱۸۹۷م، پس از اخذ مدرک پزشکی به دستیاری اوتو بینزوانگر که یک محقق و متخصص سرشناس اعصاب و صاحب کرسی استادی دردانشگاه ینا بود، مشغول شد. هانس برگر، خود در سال ۱۹۰۱م، ابتدا از حق تدریس در دانشگاه برخوردار شد و سپس در سال ۱۹۱۲م، صلاحیت پزشک ارشد را به دست آورد و نهایتاً در سال ۱۹۱۹م، جانشین استاد خود، اوتو بینزوانگر شد.در عین حال، هانس برگر، با ۲ دانشمند سرشناس وقت در رشته اعصاب شناسی یعنی اسکا
ر وگت و کوربینیان برادمن همکاری داشت و در مطالعه و کشف تقسیم بندی وظایف مغز، نقش داشت. در سال ۱۹۱۱م، هانس با دستیار فنی خود، بارونس «اورسولا فون بولو» ازدواج کرد. با آغاز جنگ جهانی اول، هانس به عنوان روانپزشک ارتش، در جبهه غرب مشغول خدمت شد. بعدها پس از پایان جنگ بار دیگر مشغول تحقیق و تدریس شد و در سال ۱۹۲۷م، به ریاست دانشگاه ینا برگزیده شد. اما نقطه عطف کارنامه علمی هانس برگر، در سال ۱۹۲۴م، با ثبت اولین نوار مغزی از انسان رقم خورد. اما اصطلاح «الکتروانسفالوگرافی» که توسط هانس برگر ابداع شده بود با شک و تردید و حتی تمسخر محافل علمی آن زمان مواجه شد و ۵ سال طول کشید که هانس موفق شود تا اولین مقاله خود که در آن به شرح فناوری نوار مغزی پرداخته بود را در سال ۱۹۲۹م، منتشر کند. ویلیام گری والتر، دانشمند سرشناس آمریکایی، بعد از بازدید از تأسیسات نوار مغزی در دانشگاه ینا در سال ۱۹۳۵م، نوشت:از سال ۱۹۳۴م، پس از اینکه الکتروفیزیولوژیست های بریتانیایی از جمله ادگار آدریان، مشاهدات مقدماتی هانس برگر را تأیید کردند، فناوری نوار مغزی ارزش جهانی یافت و نهایتاً در یک مجمع بین المللی به رسمیت شناخته شد. به زودی این فناوری در
انگلستان، فرانسه و ایالات متحده مورد بهره برداری عملی قرار گرفت.هانس برگر در سال ۱۹۳۸م، در سن ۶۵ سالگی با حفظ عنوان استاد روانشناسی بازنشسته شد. در مورد علت بازنشستگی وی ابهاماتی وجود دارد. از یک سو ادعا می شود که روابط خصمانه برگر با رژیم نازی و فشار نازی ها باعث کناره گیری اجباری وی از تدریس شد و از سوی دیگر ادعا می شود که وی با رژیم نازی همکاری کرده و حتی در دادگاه های اصالت نژادی که احکام عقیم سازی اجباری صادر می کرده، شرکت داشته است. ضمن آنکه دفتر خاطرات خود هانس برگر نیز محتوی یادداشت های یهودستیزی بوده است. با این حال وی هرگز به عضویت حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در نیامد. هانس برگر پس از یک دوره طولانی که از عفونت پوستی و افسردگی شدید رنج می برد، در سال ۱۹۴۱م، برابر با یکشنبه، ۱۱ خرداد ۱۳۲۰خ، در سن ۶۸ سالگی با حلق آویز کردن خود در کلینیکِ محل کارش، خودکشی کرد و به زندگی خود خاتمه داد.
کاترین مک کینن (؛ زادهٔ ) فمینیست رادیکال، وکیل و کنشگر آمریکایی است.
میفپریستون (که همچنین با نام RU-486؛ آریو-۴۸۶ نیز شناخته می شود) یک نوع دارو است که معمولاً به همراه میزوپرستول جهت سقط جنین استفاده می شود. این ترکیب در ۵۰ روز ابتدایی بارداری ۹۵ درصد مؤثر است. این ترکیب همچنین در سه ماهه دوم (هفته ۱۳ تا ۲۸)نیز مؤثر است.تأثیر آن بایستی دو هفته پس از استفاده مورد تأیید قرار بگیرد. این دارو به طور خوراکی استفاده می شود. عوارض جانبی آن درد شکم، احساس خستگی و خونریزی واژینال است. اثرات جانبی جدی و خطرناک دیگر شامل خونریزی شدید واژینال، عفونت باکتریایی یا یک کودک ناقص در صورتی که بارداری به پایان نرسیده باشد خواهد بود. در صورت استفاده مراقبت های لازم برای پیگیری بایستی در دسترس باشند. میفپریستون به واسطهٔ تأثیر پروژسترون و ایجاد انقباض در رحم کار می کند. داروی میفپریستون در سال ۱۹۸۰ گسترش یافت و در سال ۱۹۸۷ در کشور فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. این دارو در سال ۲۰۰۰ در کشور ایالات متحده آمریکا در دسترس قرار گرفت. میفپریستون همچنین در لیست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت نیز قرار دارد. این دارو در سال ۲۰۱۵ توسط وزارت بهداشت کانادا مورد تأیید قرار گرفت و در ژانویهٔ ۲۰۱۷ در دسترس
قرار داده شد. هزینه و دسترسی آن در بسیاری از کشورهای در حال توسعه محدود است. در ایالات متحده قیمت آن بیش از ۲۰۰ دلار است. (در سال ۲۰۱۷ هر دوز برابر با $۲۰۶٫۴۹)
دکمه لایک (یا همان بیلاخ در فارسی) یا دکمه پَسَند یک ویژگی در نرم افزارهای ارتباطی مانند شبکه های خدمات اجتماعی یا تالارهای گفتگو و نیز وب سایت های خبری و وبلاگ ها است که در آن ها کاربر می تواند با استفاده از این دکمه تمایل یا حمایت خود از برخی مطالب را نشان دهد. سرویس دهندگان اینترنتی که از این ویژگی بهره می برند معمولاً تعداد لایک توسط کاربران برای هر محتوا را نشان می دهند و این نمایش ممکن است کامل باشد یا تنها بخشی از آن. دکمه لایک یک جایگزین کمی برای روش های دیگر ابراز واکنش به محتوا مانند نوشتن یک نظر با پاسخ است. برخی از وب سایت ها همچنین دکمه ای با عنوان دیسلایک دارند که کاربر می تواند نگرش منفی، بیطرفانه یا مثبت خود را به وسیله آن نشان دهد. وب سایت های دیگری هستند که روش های پیچیده تری برای ابراز نگرش کاربران دارند، برای نمونه ابزار رای دهی پنج ستاره یا دکمه واکنش که برای نشان دادن طیف وسیع تری از نگرش های کاربران به محتواها کاربرد دارد.
مدرس دیابت به گروهی از افراد متخصص سلامت گفته می شود که برای آموزش به بیماران دیابتی و مشاوره به این افراد آموزش دیده اند. مدرسین دیابت در بسیاری از کشورهای جهان نظیر آمریکا، توسط نهادهای مستقل علمی نظیر انجمن مدرسین دیابت آمریکا تحت آموزش قرار گرفته و گواهی معتبر دریافت می نمایند. مسئولیت ها. نقش مدرسین دیابت اساساً در کنار پزشک معالج و به عنوان یکی از اعضای تیم درمان دیابت تعریف می گردد؛ بدین صورت که پزشک متخصص غدد مسئولیت تجویز دارو و پایش درمان دارویی را به عهده داشته و مدرس دیابت به عنوان راهنمای بیمار و تسهیل کننده روند مدیریت بیماری در کنار وی قرار دارد. با توجه به مشغله زیاد پزشکان و همچنین عدم توجیه پذیری اقتصادی، صرف زمان برای آموزش بیماران دیابتی عملاً امکان پذیر نبوده و لذا مطالعات بسیاری به وجود خلاء جدی در روند مدیریت بیماران دیابتی و توانمندسازی بیماران اشاره نموده اند؛ از این رو مسئولیت آموزش به بیماران، نظیر تفهیم مفاهیم پایه ای دیابت، راهکارهای مدیریت بیماری، راه های پیشگیری از عوارض و همچنین آموزش مهارت های مربوطه نظیر تزریق انسولین و تست قندخون، در طول زمان به مدرسین دیابت منتقل گردید. توا
نمندسازی بیماران. توانمندسازی بیماران به عنوان یکی از کلیدی ترین ابزارها در مدیریت دیابت و ارتقای خود مراقبتی از اواخر قرن بیستم میلادی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. بر اساس این نظریه، توانمندسازی بیماران دیابتی برای به عهده گرفتن وظایف مربوط به بیماری نظیر تست قندخون و تزریق انسولین، شمارش واحدهای غذایی و برنامه ریزی غذایی می تواند در بهبود سنجههای مدیریت دیابت تأثیرگذار بوده و پیش آگهی بیماران را به طرز چشمگیری بهبود بخشد. مدرسین دیابت در ایران. با ورود فرهنگ پژوهش و پزشکی بر پایه شواهد به کشور، ادبیات خودمراقبتی و مدیریت شخصی دیابت نیز به مرور در میان متخصصین بهداشت و سیاستگذاران سلامت جای خود را باز کرده و آموزش دیابت به بیماران، توسط مدرسین آموزش دیده، به یکی از پایه های مدیریت دیابت و بسیاری از بیماری های مزمن دیگر بدل گردید. وزارت بهداشت ج.ا. ا و دانشگاه های علوم پزشکی کشور با شناسایی این نیاز و تأثیرات مثبت بهره مندی از مدرسین دیابت آموزش دیده، طی سال های اخیر اقدام به برگزاری دوره های آموزشی برای پزشکان، پیراپزشکان و نیز نمودند.
تیاگو هنریکه منجس ریبیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سائو پائولو، لیل و لیون اشاره کرد.
مورگان سانسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لو مان، مون پلیه، مارسی و استون ویلا اشاره کرد.
تایرن جمار لو (به انگلیسی: Tyronn Jamar Lue) یک بازیکن پیشین بسکتبال ان بی ای است که در سال ۲۰۰۹ بازنشسته شد و مربیگری را شروع کرد. لو در سال ۲۰۱۴ به عنوان دستیار سرمربی در تیم کلیولند کاوالیرز استخدام شد. در فصل ۱۶-۲۰۱۵ جایگزین سرمربی اخراج شده تیم شد. در همان سال با تیمش به قهرمانی ان بی ای رسید و به یکی از معدود سرمربی های تازه کار تبدیل شد که تیمش را به قهرمانی می رساند. لو یک پوینت گارد سابق، قبل از اینکه توسط دنور ناگتس در دور اول درفت NBA در سال 1998 با بیست و سومین انتخاب کلی انتخاب شود، بسکتبال کالج را برای نبراسکا کورن هاسکرز بازی می کرد. او مدت کوتاهی پس از آن به لس آنجلس لیکرز مبادله شد. به عنوان عضوی از لیکرز، لو در سه فصل اول خود دو قهرمانی NBA را به دست آورد. پس از پایان دوران بازی خود در سال 2009، لو مدیر توسعه بسکتبال برای بوستون سلتیکس شد. در سال 2014 به عنوان دستیار سرمربی توسط کاوالیرز استخدام شد. لو در طول فصل 2015–2016 به عنوان سرمربی ارتقا یافت و جایگزین دیوید بلات اخراج شده شد. در همان فصل، لو مربی کاوالیرز برای اولین قهرمانی آنها در NBA شد و به یک مربی تازه کار نادر NBA تبدیل شد تا تی
مش را به عنوان قهرمانی برساند. لو در دو فصل بعد مربی کاوالیرز تا فینال NBA بود، اما هر دو بار به گلدن استیت وریرز شکست خورد و در اکتبر 2018 از کار برکنار شد. لو به عنوان سرمربی کلیپرز ادامه داد و آنها را به اولین حضور در فینال کنفرانس هدایت کرد.
حسام عوار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که برای باشگاه الاتحاد بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لیون و رم اشاره کرذ.
فوکا-آرتور ماسوآکو کاولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به والنسین، المپیاکوس و وستهام یونایتد اشاره کرد.
الکس گائودینو (زاده ۲۳ ژانویه ۱۹۷۰) دی جی، تهیه کننده موسیقی ایتالیایی است.
کریستین بکامنگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نانت، تروا، لن، مس، لیائونینگ و بی بی ارزروم اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کامرون بازی کرده است.
سانچی () یک کشتی نفت کش سوئزگذر ساخته شده در سال ۲۰۰۸ بود که با پرچم پاناما تردد می کرد و توسط شرکت ملی نفت کش ایران (NITC) اداره می شد. این کشتی قبل از این با نام های سامان (۲۰۰۸)، سپید (۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲)، گاردینیا (۲۰۱۲) و سی هورس (اسب دریا) (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳) شناخته می شد.نام دیگر فارسی سازی شده آن سورن بود. در پی اعلام مرگ همه ۳۲ خدمه و سرنشین کشتی سانچی، موجی از انتقاد از عملکرد دستگاههای دولتی در رسانه ها و شبکه های مجازی به راه افتاد و همزمان، ابهامات موجود درباره حادثه به بحث گذاشته شد. طبق اسناد به دست امده خبررسانی ایران در ارائه حقیقی جان سرنشینان کشتی بیان درستی نکرده است حادثه ۶ ژانویه ۲۰۱۸. در ۶ ژانویه ۲۰۱۸ کشتی نفت کش سانچی که حاوی محموله میعانات گازی به مقصد کره جنوبی و به کاپیتانی مجید قصابی عروجی بود در نزدیکی شانگهای با کشتی فله بر سی اف کریستال برخورد کرد. سی اف کریستال با پرچم هنگ کنگ از آمریکا به مقصد چین حرکت می کرد و حامل محموله ۶۴ هزار تنی غله بود. بعد از چندین روز آتش سوزی نفت کش در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸ غرق شد، طبق گزارش ها تقریباً ۴ روز قبل از غرق شدن کشتی منفجر شد. بعد از پیدا کردن جسد یک
نفر از دریا و ۲ نفر در یک قایق نجات ۲۹ نفر دیگر پیدا نشدند و فرض بر این شد که تمام ۳۲ خدمه کشتی کشته شده اند. علت استفاده پرچم پاناما توسط نفتکش ایرانی. به دلیل کمتر بودن هزینه های اداری ثبت و سختگیرانه نبودن قوانین اداره کشتی، از نظر ملیت خدمه، قوانین کاری و بازرگانی، بیش از ۷۰ درصد کشتی های جهان، در کشوری غیر از کشور مالک ثبت شده اند و با پرچم کشور دیگری حرکت می کنند. به این اقدام در اصطلاح بازرگانی دریایی پرچم مصلحتی گفته می شود.
دهکده ماهیگیری/کوکوم حومه ای از هونیارا، جزایر سلیمان است و واقع در شرق مرکز اصلی و غرب پاناتیناست.
محوطه تاریخی و فرهنگی بیستون (که با نام محوطه بیستون در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است) یک سایت تاریخی و باستان شناسی مربوط به دوره های گوناگون تاریخی پیش از اسلام، پس از اسلام و همچنین دوره پیشاتاریخی است. محوطه تاریخی و فرهنگی بیستون در دامنه کوه بیستون در شهر بیستون و در کنار راه باستانی و کهن کرمانشاه به همدان جای گرفته است. این مجموعه تاریخی و فرهنگی در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۴۶۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاکنون ۲۸ اثر از آثار تاریخی کوه بیستون در فهرست آثار ملی ایران و ۱۳ اثر همراه سنگ نبشته بیستون در ۸ ژوئیه ۲۰۰۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت جهانی رسیده اند. پیشینه. کوه بیستون در کنارهٔ یک راه باستانی پر رفت وآمد قرار داشته و این راه، مسیر محل عبور کاروان ها همچنین نظامیان از شهرهای بابل و بغداد به سوی کوه های زاگرس و اکباتان بوده است. این خود از مهم ترین عوامل گیرایی این منطقه برای نمایاندن قدرت پادشاهان ایران بوده است. نامگذاری. نام بیستون از واژه بغستان به معنی جایگاه خدایان می آید. احتمالاً نام باستانی آن باگاستانا (بغستان) بوده است. بیستون در اصل و در آغاز «بغستان
» نام داشته است؛ که از دو واژهٔ «بغ» به معنی خدا و «ستان» که پسوند مکان به معنی جایگاه و سرزمین است تشکیل شده است و روی هم به معنی «جایگاه خدایان» بوده است. (واژهٔ بغ به معنی خدا، امروز نیز در نام شهر بغداد هست که نامی فارسی و به معنی خداداد است) نخستین اشاره به این جایگاه در کتاب دیودوروس سیکولوس بود که در آن بخشی از نوشته های کتزیاس یونانی دربارهٔ بیستون آورده شده است. در این اشاره سنگنبشته بیستون کنده شده به دست سمیرامیس ملکه اسطوره ای آشوری معرفی شده و بیستون را (Bagastanon oros) معرفی کرده است. در آن اشاره به بیستون آورده شده بود که کوه بیستون به اهورامزدا پیشکش شده است. واژه بیستون در زبان پهلوی «بَهیستان» و سپس «بَهیستون» شد. این واژه در سده های نخست اسلامی «بهستون» که به معنای ستون نیکوست یا ستون بهتر است (از اتصال به/بهتر و ستون). لازم است ذکر شود که امروزه بیستون خوانده می شود. یادآوری می گردد شکل واژه ای که امروزه «بی ستون» به معنی «بدون ستون» گفته می شود، از گویش های محاوره ای بوده و فاقد اعتبار است. کوه بیستون. کوه بیستون یکی از کوه های کوهستان پرآو است که در نزدیکی شهر بیستون و ۳۲ کیلومتری شرقی