Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نهایی جای بگیرند، زیرا آن ها از لبه های واقعی در تصویر بدست آمده اند. اگر چه بحث هایی در مورد پیکسل های لبه ضعیف وجود دارد، زیرا این پیکسل ها می تواند هم از لبه واقعی و هم از تغییرات رنگ/نویز بدست آیند. برای رسیدن به نتیجه دقیق، لبه های ضعیف ناشی از تغییرات رنگ یا نویز باید حذف شوند. معمولاً یک پیکسل لبه ضعیف که ناشی از لبه های واقعی هستند به پیکسل لبه قوی متصل است در صورتی که پاسخ های نویز متصل نیستند. برای دنبال کردن اتصال لبه، به وسیله نگاه کردن به پیکسل لبه قوی و پیکسل های همسایگی ۸-اتصاله اعمال می شود. از آنجائیکه تنها یک پیکسل لبه قوی در blob نقش دارد، آن نقطه لبه ضعیف می تواند به عنوان نقطه ای که باید حفظ شود تشخیص داده شود. بهبود در لبه یابی Canny. در حالیکه لبه یابی قدیمی Canny روشی نسبتاً ساده ولی دقیق برای مسئله لبه یابی فراهم می آورد، برای رسیدن به دقت و مقاومت بیشتر در تشخیص، الگوریتم قدیمی دیگر نمی تواند مسئله لبه یابی سخت را حل کند. معایب اصلی الگوریتم قدیمی به صورت زیر خلاصه می شود: برای برطرف کردن این نواقص، بهبود الگوریتم لبه Canny در زیر آمده است. جایگزین کردن فیلتر گوسی. از آنجائیکه لبه و
نویز به عنوان سیگنال فرکانس بالا شناسایی می شوند، فیلتر گوسی ساده هر دو را هموار می کند. اگرچه برای رسیدن به تشخیص لبه واقعی با دقت بالا انتظار می رود که همواری بیشتر باید به نویز و همواری کمتر باید به لبه اعمال شود. Bing Wang و Shaosheng Fan از Changsha University of Science and Technology یک فیلتر وفقی توسعه دادند که ناپیوستگی بین مقادیر greyscale در هر پیکسل را ارزیابی می کند. هرچه ناپیوستگی بیشتر باشد، مقدار وزن کمتری برای فیلتر هموارکننده در آن نقطه در نظر گرفته می شود. متقابلاً هر چه ناپیوستگی بین مقادیر greyscale کمتر باشد، مقدار وزن بیشتری برای فیلتر در نظر گرفته می شود. فرایند پیاده سازی این فیلتر وفقی در ۵ مرحله می تواند خلاصه شود: formula_8 formula_9 formula_10 برای هموار کردن تصویر که formula_11 بهبود در محاسبه جهت و اندازه گرادیان. اندازه و جهت گرادیان می تواند از طریق عملگرهای لبه یابی متفاوتی محاسبه شود و انتخاب عملگر بر کیفیت نتایج اثر می گذارد. به طور رایج فیلتر 3x3 انتخاب می شود. اگر چه فیلترهای دیگر ممکن است بهتر باشد از جمله فیلتر 5x5 Sobel که نویز را کاهش می دهد یا فیلتر که تقارن چرخشی ب
هتری دارد. انتخاب های رایج دیگر (استفاده شده توسط Zhou) و هستند. روش مقاوم برای تعیین مقدار آستانه دوگانه. برای برطرف کردن چالش هایی که در آن تشخیص آستانه دوگانه به صورت تجربی دشوار است، می تواند بر تصویر اندازه گرادیان که سرکوب غیر بیشینه شده است برای ایجاد آستانه زیاد اعمال شود. آستانه کم معمولاً نصف آستانه زیاد در این حالت تنظیم می شود. از آنجائیکه تصویر اندازه گرادیان مقادیر پیوسته بدون بیشینه مشخص دارد، روش Otsu باید برای استفاده از جفت های مقدار/تعداد به جای کل هیستگرام وفق داده شود. نازک کردن لبه. با اینکه لبه یابی قدیمی Canny خروجی تشخیص خوبی را با در نظرگرفتن دو معیار اول بدست می دهد، اما پاسخ منفرد برای هر لبه را به طور دقیق برآورده نمی کند. ریخت شناسی ریاضی برای باریک کردن لبه شناسایی شده توسط Mallat S و Zhong توسعه داده شد. استفاده از Curvelets. به جای فیلتر گوسی و تخمین گرادیان از Curvelets برای محاسبه میدان برداری که جهت ها و اندازه های آن جهت و قدرت لبه ها در تصویر را تقریب می زند استفاده شده است که در مراحل ۳ تا ۵ الگوریتم Canny اعمال می شود. Curvelets سیگنال ها را به مولفه های جداگانه مقیاس ه
ای متفاوت تجزیه می کند و کاهش مؤلفه های مقیاس های نرمتر می تواند نویز را کاهش دهد. فرمول بندی هندسی تفاضلی لبه یاب Canny. روشی بهتر برای رسیدن به لبه های با دقت زیرپیکسل، استفاده از رویکرد است که سرکوب غیر بیشینه به صورت عبارات مشتق مرتبه دوم و سوم که از محاسبه می شوند فرمول بندی می شود (Lindeberg 1998). برای شرح با جزئیات مقاله دیده شود. فرمول بندی تغییرپذیر آشکارساز لبه Haralick–Canny. شرحی تغییرپذیر برای مؤلفه اصلی آشکارساز لبه Canny که پیداکردن گذر از صفر مشتق دوم در طول مسیر گرادیان است، به عنوان نتیجه کمینه سازی تابع Kronrod–Minkowski و بیشینه سازی انتگرال روی تطبیق لبه با میدان گرادیان نشان داده شده است (Kimmel and Bruckstein 2003). برای شرح با جزئیات مقاله on regularized Laplacian zero crossings and other optimal edge integrators دیده شود. پارامترها. الگوریتم Canny شامل چند پارامتر قابل تنظیم است که می تواند روی زمان محاسبه و کارایی الگوریتم اثر گذارد. جمع بندی. الگوریتم Canny در شرایط مختلف تطبیق پذیر است. پارامترهای آن این امکان را می دهد که این الگوریتم برای شناسایی لبه های با مشخصات متفاوت بسته به
نیاز خاص مناسب باشد. در مقاله اصلی Canny، مشتق فیلتر بهینه سبب ایجاد یک فیلتر با می شود که محاسبه در حوزه مکان را اگر میزان هموارسازی مورد نیاز مهم باشد کند می کند (فیلتر در این حالت معادل مکانی بزرگی دارد). به همین علت، معمولاً استفاده از فرم Rachid Deriche فیلتر Canny پیشنهاد می شود () که بازگشتی است و می تواند در زمان کوتاه و ثابت برای هر میزان از هموار سازی محاسبه شود. فرم دو برای پیاده سازی های real time در FPGA ها یا DSP ها یا PCها تعبیه شده مناسب است. در این حالت اگرچه پیاده سازی عادی بازگشتی اپراتور Canny تقریب خوبی از تقارن چرخشی نمی دهد و در نتیجه در لبه های افقی و عمودی بایاس داریم.
بانک تجارتی افغانستان، شرکت خدمات مالی و بانکداری افغانستانی است، که در سال ۲۰۰۶ میلادی توسط یک سرمایه گذار بنگلادشی تأسیس و شروع به فعالیت کرد. با شروع اوضاع ناامنی در کشور و ایجاد تزلزل در اوضاع این شرکت کلیه سهام آن را سید جاوید اندیش در سال ۲۰۱۵ میلادی به ارزش ۲۲ میلیون دالر خریداری نمود. نخستین نمایندگی یک بانک تجاری افغانی در ولایت هرات توسط بانک تجارتی افغانستان افتتاح گردید. کارکنان. شمار کارکنان بانک تجارتی افغانستان در حال حاضر ۶۰۴ نفر می باشد.
وای تریسیتی () شرکت فن آوری است که در ماساچوست سال ۲۰۰۷ تآسیس شد و در زمینه شارژ بی سیم وسایل برقی و ابزارآلات الکتریکی فعال است.
دانشگاه چولالونگکورن (به تایلندی: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) با نام مستعار چولا، یک دانشگاه تحقیقاتی، عمومی و مستقل در بانکوک در تایلند است. این دانشگاه در ابتدا در زمان سلطنت پادشاه چولالونگ کورن به عنوان یک مدرسه برای آموزش سلطنتی و کارمندان دولت در سال ۱۸۹۹ (B.E. ۲۴۴۲) در کاخ بزرگ تایلند تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک دانشگاه ملی مجددا راه اندازی شد و به عنوان اولین و قدیمی ترین مؤسسه آموزش عالی در تایلند محسوب می شود. دانشگاه چولالونگکورن یک دانشگاه جامع و پرتحرک است و در بسیاری از نظرسنجی ها به عنوان بهترین دانشگاه تایلند از نظر کیفیت دانشجویان، کیفیت تحقیق و کیفیت در موضوعات خاص رتبه بندی شده است. رنکینگ. در رتبه بندی دانشگاهی کیواس در سال ۲۰۲۳، دانشگاه چولالونگکورن را در رده نخست تایلند و ۲۱۱ جهان قرار گرفته است. همچنین در رتبه بندی تایمز در سال ۲۰۲۳، این دانشگاه، رتبه ۱۰۰۰-۸۰۱ را در بین دانشگاه های جهان از آن خود کرده است. دانشکده ها. دانشکده های دانشگاه چاولا عبارتند از:
آزاد فیلمی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی پرامود چاکراوارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، پریم چوپرا، کشتو موکرجی، شوما آناند ایفای نقش کرده اند.
الماس قلب فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی دولال گوها است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، ساچین، آقا، راجش خانا ایفای نقش کرده اند.
سیاه ماهی مرکزی نام گونه ای از سرده سیاه ماهی است. سیاه ماهی مرکزی یکی از نُه گونهٔ جنس سیاه ماهی در ایران و بومی حوضه دریاچه نمک است. درگذشته اعضای متعلق به گونه سیاه ماهی مرکزی به دلیل شباهت هایی که با گونه سیاه ماهی توئینی damascina. C داشتند در این گروه جای داده شده بودند. ویژگی های استخوانی شامل شکل استخوان های آبشش پوش (زیرسرپوش آبششی و کمان لامی)، استخوان های قاعده ای لامی و اوروهیال (بخش های مختلف فک آویز)، استخوان های ساده و رجلی خارجی (و عناصر مربوط به باله ها)، خارهای خونی و عصبی باله دمی و پرتوپایه های (پتریگیوفورهای) باله پشتی را می توان به عنوان صفات قابل تشخیص برای گونه buhsei. C ارائه داد.
وظیفه یا تعهد فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی موهان سهگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، وینود مهرا، ریکا، اوتپال دوت، آریونا ایرانی، رانجیت، نیروپا روی، سورش اوبروی ایفای نقش کرده اند.
ژاک لانگ با نام کامل ژک متیو امیل لانگ زاده ۲ سپتامبر ۱۹۳۹، در میرکورت به دنیا آمد. وی نظریه پرداز حقوق و مرد سیاست فرانسوی است. او بارها وزیر (فرهنگ و آموزش ملی) در دولت های سوسیالیست فرانسه بوده است. او مشاور شهر پاریس در سالهای (۱۰۰۳–۱۹۹۲)، نماینده لوار و شر بین سالهای (۲۰۰۰–۱۹۸۶) و نماینده (۲۰۱۲–۲۰۰۰) بوده است. او در انتخابات مجلس سال ۲۰۱۲ در دومین ناحیه شهر ووژ پیروز شد. خانواده، تحصیلات و شغل دانشگاهی. ژاک لانگ از طرف پدری برخاسته از خانواده ای یهودی و لاییک از شهر نانسی است. راژر لانگ، پدر ژک لانگ، مدیر تجاری شرکتی خانوادگی بود. پایه گذار و مدیر این شرکت پدربزرگ وی، آلبرت لانگ بود. راژر و آلبرت لانگ هردو فراماسون بودند. مادر وی ماری-لوس بوشه دختر امیل بوشه کاتولیک و متولد سال ۱۹۱۹ است. مادر ماری-لوس برت بوشه نام داشت که وی خود پرستار و همچنین فراماسون بود. از همان شروع سال ۱۹۳۸ به دلیل خطر جنگ با آلمان، آلبرت و راژر همسرانشان را به ویشی فرستاده بودند. بعد از هجوم آلمانی ها، آلبرت لانگ همراه همسرش در بریو لا گایارد در کورز مستقر می شوند. ژک لانگ که در زمان بسیار کوچک بود به همراه مادرش به کولت نزد مادر
مادر بزرگش که در واقع مادر برت بولانژر بود می روند و سپس از آنجا به بوردو می روند، درحالی که راژ ابتدا به لونویل رفته بود، به پدر و مادر و برادر زنش لوک بوشه در بریو بازمی گردد. ژک و مادرش بعد از بمباران بوردو به بریو می روند. پدر ژک به دلیل عدم اعلام فرزندانش به عنوان یهودی در دادگاه بریو محاکمه می شود. راژر لانگ به عنوان دفاع از خود اعلام کرد که بچه ها از طرف مادر یهودی می شوند. با اینحال راژ لانگ محبوس خانگی می شود. در این حین برت بوشه در آوریل سال ۱۹۲ به دیدار خانواده لانگ می آید و این در حالی است که دخترش سومین فرزند خود ماریان را وضع حمل می کند. برت که از سردمداران اولین لوژ ماسون مختلط بود در سال ۱۹۴۳ در نانسی به دنبال مخالفتهایی که داشته توسط پلیش گشتاپو دستگیر می شود. او به دلیل پروپاگاندا و مقاومت به راونسبروک تبعید شده و در آنجا در ۳۰ مارس ۱۹۴۵ با گاز کشته می شود. ژاک تحصیلات متوسطه را در دبیرستان هانری پوانکره در نانسی به اتمام می رساند. او که در سال سال ۱۹۴۹ وارد سال ششم شده بود، دوباره این کلاس ها را از سر می گیرد و سپس به مدت دو سال به خوابگاه کالج لونویل فرستاده می شود. او برای تحصیلات سال چها
رم به دبیرستان پوانکره بازمی گردد. او که در اولین ترم کلاس سال دوم علوم را انتخاب کرده بود، تغییر گرایش داده و در طول سال تقاضای گذراندن دروس اقتصادی و اجتماعی می دهد. ژک لانگ در سال ۱۵۵ پدرش را در سن ۱۵ سالگی از دست می دهد. او در سال ۱۹۵۷ دیپلم می گیرد و سپس در دانشکده حقوق دانشگاه نانسی و در مرکز دانشگاهی مطالعات سیاسی که وابسته مؤسسه مطالعات سیاسی دانشگاه پاریس بود ثبت نام می کند. او که با موفقیت دو سال اول تحصیلاتش را در مرکز پشت سر گذاشته بود، در سال ۱۹۵۹ به طور مستقیم وارد سال دوم تحصیلی در مؤسسه مطالعات سیاسی دانشگاه پاریس می شود. او در سال ۱۹۶۱ مدرکش را دریافت کرده و همزمان با مطالعاتش، در زمینه حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه پاریس لیسانس در سال ۱۹۶۱ دریافت می کند. او با همسرش مونیک بوچنسکی که برخاسته از خانواده یهودی لهستانی تبار بود در کنسرواتور هنر دراماتیک نانسی در سال ۱۹۵۷ آشنا می شود. پدر مونیک پف ژک بوچسکی نام داشت که در سال ۱۹۰۰ در لیتوانی به دنیا آمده بود و مادرش الویر خان بود ژک در ۱۳ مارس ۱۹۶۱ با مونیک ازدواج می کند. آنها دو دختر دارند. دختر بزرگ آنها کارولین نام دارد که درسال ۱۹۶۱ به دنیا می
آید. از جمله کارهای او می توان به معاون رئیس ارشد برادران وارنر و پخش تلویزیون بین المللی اشاره کرد. او همچنین کار کوچک بازیگری هم انجام داده. دختر کوچک آنها والری لانگ نام داشت که یک کمدین بود. ژاک لانگ پس از اتمام تحصیلاتش در پاریس شغلی دانشگاهی در دانشکده حقوق نانسی شروع می کند. او دستیار استاد حقوق بین الملل، شارل شومون، می شود. در سال ۱۹۶۴ وفق به اخذ دیپلم تحصیلات عالی علوم سیاسی و حقوق اداری می شود. سپس بعد از اخذ دکتری در رشته حقوق در ژانویه ۱۹۶۷، دادرس دادگاه می شود. بعد از دو شکست پی در پی در مسابقه حقوق عمومی و مطالعات سیاسی پیروز شده و به عنوان رئیس کنفرانس ها دانشگاه نانسی ۲ در سال ۱۹۷۱ منصوب می شود. وی در سال ۱۹۷۶ به عنوان استاد کامل حقوق بین الملل منصوب شد و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰ رئیس واحد تدریس و تحقیقات در علوم حقوقی و اقتصادی شد. وی سپس خود را به دانشگاه پاریس X-Nanterre منتقل کرد. اقدامات مدیریتی ژاک لانگ. تحول مهم برای افزایش دولت مداری در امور هنری و فرهنگی ریشه در دوران ژاک لانگ، وزیر فرهنگ فرانسوا میتران دارد. با روی کار آمدن ژاک لانگ در سال ۱۹۸۱، بودجه وزارت فرهنگ از ۲۹۷۷ میلیون فرانک به
حدود دو برابر یعنی ۵۹۹۴ میلیون فرانک افزایش یافت. [۱]بدین ترتیب، بودجه دولت در مدت یک سال از ۴۷/۰ درصد به ۷۶/۰ درصد رسید. سوسیالیست ها با برنامه فرهنگی ۱۱۰ ماده ای که ژاک لانگ آن را تهیه کرده بود، زمام امور را به دست گرفته بودند. بنابر این، با به قدرت رسیدن فرانسوا، موج تازه ای از تحولات در این عرصه آغاز شد. این دگرگونی ها با افزایش بودجه وزارت فرهنگ و قدرت روزافزون دولت مسنا آغاز شد. لانگ با شعار «یک درصد کل بودجه دولت برای فرهنگ»، کارش را آغاز کرد و سرانجام این هدف در سال ۱۹۹۱ تحقق یافت. از این پس، همه دولت ها بر اصل اختصاص یک درصد بودجه کل دولت به امور فرهنگی پایبند ماندند. فرانسوا میتران ساخت و سازهای بزرگ و ملی را در عرصه فرهنگ به عنوان «طرح های بزرگ»[۲] آغاز کرد و در دوران ریاست جمهوری اش کتابخانه ملی، مشهور به کتابخانه میتران را به پایان رساند. هزینه های این طرح، جداگانه و خارج از بودجه یک درصدی وزارت فرهنگ تأمین شد. ژاک شیراک، آخرین رئیس جمهوری فرانسه نیز این سنت را پاس داشت و در واپسین سال ریاست جمهوری اش موزه بزرگ کی برانلی[۳] را برای هنر تمدن های نخستین افتتاح کرد. نگاه دوم به دموکراسی فرهنگی با س
وسیالیست ها در سال ۱۹۸۱ شکل گرفت. با روی کار آمدن ژاک لانگ این اندیشه رواج یافت که مردمی کردن فرهنگ و دموکراسی فرهنگی فقط به معنای دسترسی همگانی به آفرینش های کلاسیک و فاخر هنری نست. دموکراسی فرهنگی از این دیدگاه، فرایندی است که فرصت برابری را برای همه رشته های هنری اعم از کلاسیک و معاصر فراهم می کند. به همین دلیل نوآموزان، تازه کاران و هنرمندان رشته های مختلف در عرصه موسیقی و نمایش، پس از روی کار آمدن ژاک لانگ از حمایت های دولتی برخوردار شدند. جشن موسیقی در شب اول تابستان و راه اندازی جشنواره ها در سراسر کشور، تلاشی برای دسترسی همگان به موسیقی و ایجاد فرصت برای همه سبک های موسیقی اعم از کلاسیک، مدرن و معاصر بود (دومای، ۲۰۰۱، ۴۵۵). لانگ با گفتمان دموکراسی فرهنگی، نهادهای سنتی تجسمی مانند آکادمی هنر فرانسه را به چالش کشید. او با تأکید بر خلاقیت و نوآوری، راه را برای نقاشی معاصر فراهم کرد و فضای تازه ای برای جوانان و نقاشان مدرن به وجود آورد (دوپلیکس و مارتین[۴]، ۲۰۰۱، ۴۶). اهتمام سوسیالیست ها به هنر پیشگام (آوان گارد) و راه اندازی مراکز متعدد هنرهای مدرن در سراسر کشور با چین رویکردی انجام شد. در این باره هم در
ست مانند دیگر عرصه های می توان از رویکردی میانه در دوران کنونی سخن گفت. سرانجام سیاست گذاران فرهنگی دریافتند که باید برای سلیقه های گوناگون بیندیشند و تأکید به هنر فاخر و سنتی، به معنای نادیده گرفتن خواسته های بخش بزرگی از هنرمندان و هنردوستان جامعه است (کمین، ۲۰۰۴، ۱۱۵). فرانسوا میتران با برنامه هایی معروف به ۱۱۰ برنامه فرهنگی پیروز شد و ژاک لانگ که برنامه های فرهنگی میتران را تنظیم کرده بود، به وزارت فرهنگ رسید. وزیر جدید فرهنگ و ارتباطات برداشت تازه ای از دموکراسی فرهنگی داشت که شرحش آمد. برای اجرایی شدن این رویکرد، تحولات تازه ای در سیاست گذاری فرهنگی به وجود آمد که به چند مورد اشاره می شود. تأکید بر نوآوری و هنر معاصر، یکی از اهداف مهم ژاک لانگ و طرفداران نگاه دوم به دموکراسی فرهنگی، ایجاد بسترهای مناسب برای آفرینش های هنری است. دولت های مختلف و به ویژه چپگرایان با الهام از ژاک لانگ و پیش گرفتن سیاست های مناسب کوشیدند تا هنرمندان را برای آفرینش آثار هنری تشویق کنند. چرا که لانگ به خوبی می دانست تأکید بر خلاقیت و نوآوری یعنی گسست از هنر فاخر و گسترش هنرهای معاصر و مردمی. با چنین شعار و رویکردی است که نمای
ش های خیابانی و مردمی، موسیقی های نو و هنرهای تجسمی مدرن مورد توجه خاص دولت قرار گرفتند. طرفداران این رویکرد معتقدند که رابطه هنر و فرهنگ را دوباره تعریف کردند. هنر از این دیدگاه، آفرینش است و هنرمند اگر چه نگاهی به تاریخ و گذشته دارد، در موارد بسیاری قالب شکن است و بر ضد زمانه اش شورش می کند. هنر از جنس شورش است و ابزاری است برای بیان آزادانه آنچه درون هنرمند می گذرد. اما فرهنگ مجموعه ای از ارزش های برتر است که افراد جامعه را به هم پیوند می دهد. فرهنگ از آبشخور هنر و میراث فرهنگی روزی می گیرد ولی برخلاف هنر از جنس اجماع و تفاهم است (مولینیه، ۱۹۹۹، ۱۹). هنر می تواند عامل گسست باشد ولی فرهنگ با استفاده از هنر به دنبال ایجاد وحدت و تفاهم است. انتقاد لانگ و طرفدارانش به گذشتگان این است که راستگرایان فرهنگ و هنر را یک مقوله می پنداشتند و بین این دو تمایزی نمی شناختند (فارشی و دوواروکس[۵]، ۱۹۹۴). ژاک لانگ با بهره گیری از این شعار توانست رشته های مختلف هنری را از انحصار هنرهای سنتی درآورد و به هنر مدرن در این دیار جایگاه وپژه ای بخشد. ژاک لانگ یکی از راه های ایجاد علاقه در مردم برای استفاده از آفرینش های هنری را به
ره گیری از رسانه ها، به خصوص رادیو و تلویزیون و آموزش های هنری در مدارس می دانست. برخلاف مالرو که معتقد بود هنر، عشق و احساس است نه آموزش و تدریس، جانشینان وی کوشیدند با استفاده از ابزار آموزش، دامنه فرهنگ و هنر را بیشتر گسترش دهند. سال های ژاک لانگ، دوران بلوغ و پختگی. با روی کار آمدن سوسیالیست ها و دو دوره وزارت ژاک لانگ، دولت فرهنگی وارد مرحله جدیدی شد. گفتنی است نویسندگانی چون فیلیپ اورفالینو ۱۹۹۶ بر این باورند که فقط در سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ می توان از سیاست فرهنگی دولت در فرانسه سخن گفت. به نظر نویسنده کتاب تاریخ سیاست های فرهنگی، از سال هشتاد سیاست فرهنگی به معنای دولتی آن کمرنگ شد. اورفالینو دوره ژاک لانگ را دوران محلی شدن، حرفه ای شدن واسطه ها و مشارکتی شدن برنامه های فرهنگی می نامد و معتقد است این دوران پایان سیاست فرهنگی و سرآغاز سیاست گذاری عمومی در عرصه فرهنگ است. او هم چنین این دوران را دوران پختگی و بلوغ در قلمرو فرهنگ می داند، به طوری که سیاست فرهنگی جایش را به مدیریت امور فرهنگی می دهد (پره و سائز، ۱۹۹۴، ۱۵). دولت فرهنگی در دوران ژاک لانگ. ژاک لانگ قبل از تصدی وزارت فرهنگ، علاوه بر مسئولیت امو
ر فرهنگی حزبش، ریاست جشنواره هنری شهر نانسی را عهده دار بود و ارتباط نزدیکی با دنیای فرهنگ و هنر داشت. او با استفاده از قدرتی که در ارتباطات داشت توانست وزارت فرهنگ را به یکی از وزارتخانه های مهم تبدیل کند و موجی جدید به ویژه در عرصه آفرینش های هنری به وجود آورد. یکی از برنامه های اساسی فرانسوا میتران در انتخابات ریاست جمهوری، توسعه فعالیت های فرهنگی بود. در طول چهارده سال میتران بر این عهده خود باقی ماند. کمی پس از پیروزی، بودجه وزارت فرهنگ دو برابر شد و با توجه به افزایش چشم گیر درآمدهای فرهنگی رونق کم سابقه ای یافت. میتران در سال ۸۲ طرح بزرگی را با عنوان «عملیات بزرگ معماری و شهرسازی» آغاز کرد. بازسازی لوور و ساخت منطقه مدرن لا دفانس[۶] که اکنون نماد معماری مدرن فرانسه است بخشی از این طرح ها بود و میتران شخصاً و بدون دخالت وزارت فرهنگ اجرایش را بر عهده گرفت. البته وزیر فرهنگ که احساس می کرد کاملاً دور خورده و مورد بی اعتنایی قرار گرفته، از این وضع چندان خشنود نبود. با توجه به بزرگی طرح ها میتران بر آن شد مدیریتی به نام مدیریت طرح های بزرگ[۷] در ریاست جمهوری تأسیس کند. از جمله طرح های بزرگ میتران ساختن کتاب
خانه ملی بود که به کتابخانه میتران شهرت یافته، یکی از بناهای بزرگ و ستودنی فرانسه محسوب می شود. با افزایش چشم گیر بودجه فرهنگی دولت، وزارت فرهنگ توانست نقش اصلی را در امور فرهنگی بر عهده گیرد. در دوره ژاک لانگ به جای تمرکززدایی می توان از تراکم زدایی سخن گفت. به این معنی که دولت در مناطق و شهرستان های بیشتری هدایت امور فرهنگی را عهده دار شد. مرکزی به نام دفتر نمایندگی استانی در امور فرهنگی این رهبری را با کمک متخصصان هنری اعمال می کرد. بنابر این دولت به جای اینکه کلیه امور فرهنگی را به مناطق و شهرها واگذار کند نقش تخصصی و رهبری را خود بر عهده گرفت. میراث ژاک لانگ. بدون شک دوران ژاک لانگ در توسعه سیاست گذاری فرهنگی فرانسه بسیار مهم است. سیاست گذاری فرهنگی در این دوران میراث آندره مالرو است و فرانسه شاهد توسعه فرهنگی در عرصه های مختلف می باشد. محور اصلی سیاست فرهنگی این دوره را برخی اقتصاد مختلط فرهنگی نامیده اند. این سیاست مبتنی بر فعالیت بخش خصوصی از طرفی و حاکمیت اقتصاد رقابتی در عرضه کالاهای فرهنگی از طرف دیگر است. با وجود این نقش دولت بسیار برجسته و مداخله گری در عرصه فرهنگی است. با چنین رویکردی دولت در بخ
ش های مختلف سرمایه گذاری می کند و با سیاست های حمایتی به دنبال توسعه فرهنگی است. این سیاست در سال های بعد از ژاک لانگ همچنان ادامه داشت و میراث آن سرلوحه سیاست گذاری فرهنگی در دوره های بعدی تا امروز شد. از طرفی دیگر کشورهای اروپایی از فرانسه الهام گرفتند و با الگوی فرانسوی وزارتخانه های فرهنگ را در ساختمان دولت ایجاد کردند. بنابر این، اتفاق مهم این دوران نقش مهمی است که دولت در عرصه فرهنگی عهده دار می شود. دولت فرهنگی در این دوران را برخی دولت مبتکر امور فرهنگی[۸] نامیده اند (مولینیه، ۲۰۰۲، ۲۳). و در زمان ژاک لانگ اراده سیاسی قوی برای توسعه امور فرهنگی در دولت وجود داشت و شخص رئیس جمهور بسیار فعال بود. وزیر فرهنگ این دوران نیز چون آندره مالرو با انگیزه و اراده قوی به دنبال اجرای طرح های بزرگ فرهنگی بود. سائز معتقد است که ژاک لانگ رویکردی سنتی به تمرکززدایی داشت و بیشتر به تمرکززدایی هنری می اندیشید. به بیانی دیگر، او مانند مالرو بیشتر در اندیشه دموکراتیزه کردن هنر و فرهنگ بود. به همین دلیل، صندوق مناطق هنرهای مدرن یا فراک[۹] و صندوق مناطق امور موزه های یا فرام[۱۰] را تأسیس کرد. ژاک لانگ اعتقاد داشت که در جریا
ن تمرکززدایی نقش دولت مرکزی و وزارت فرهنگ بسیار کاهش یافته است. جمله معروفش که ما در کشور ۳۶ هزار وزیر فرهنگ داریم نشان دهنده این نگرانی است. لانگ کوشید نقش دولت را دوباره تعریف نموده، وزارت فرهنگ با انعقاد قراردادهایی با مناطق مختلف این نقش را در هماهنگی توسعه فرهنگی مناطق دوباره تعریف کند. ژاک لانگ برای نهادینه کردن نقش وزارت فرهنگ در توسعه فرهنگی مناطق، دراک (مدیریت فرهنگی امور مناطق) را تأسیس کرد. دراک، در حکم نماینده دولت، نقش اساسی را در هماهنگی امور فرهنگی بر عهده گرفت. دراکها به یکی از نهادهای مهم فرهنگی در مناطق و استان ها تبدیل شده، هماهنگی امور توسعه فرهنگ و تمرکززدایی را عهده دار شدند. بر اساس منشور تمرکززدایی اول ژوئیه ۱۹۹۲ و تصمیمات سال ۱۹۹۸، دراکها همچون بازوی فکری و اجرایی وزارت فرهنگ از نوعی استقلال در مدیریت بودجه فرهنگی مناطق برخوردار شدند (سائز، ۲۰۰۴). همان طور که گفته شد، در دوران ژاک لانگ نیز تمرکززدایی نه فقط در دستور کار دولت همچنان باقی ماند بلکه شتاب بیشتری گرفت. با این تفاوت که لانگ با ابتکارهای بسیار نقش دولت را دوباره تعریف کرد و ضمن کاهش تصدی گری دولت، وزارت فرهنگ را که به حاشیه
رانده می شد به متن فعالیت های فرهنگی کشور بازگرداند. د دل مشغولی اصلی لانگ همان دغدغه پایه گذار وزارت فرهنگ، یعنی آندره مالرو بود. او نیز چون همتایش بر دموکراتیزه کردن فرهنگ اصرار داشت و کوشید تا آنجا که ممکن است فرهنگ و هنر را در اختیار درصد بیشتری از مردم قرار دهد. ژاک لانگ نیز مانند مالرو به مردمی کردن هنر و آفرینش هنرهای مردمی و ساده می اندیشید و در تلاش بود هنر را از اشرافیت رهایی بخشد. ژاک لانگ، مالرویی دیگر: راه بی برگشت دموکراسی فرهنگی پس از مالرو مردمی شدن تئاتر از تب و تاب افتاد و مدتی این جریان به تأخیر افتاد. اما بار دیگر و این بار با روی کار آمدن رقیبان سیاسی آندره مالرو در سال ۱۹۸۱، چرخ روزگار به سود فرهنگ و هنر چرخید. با آمدن سوسیالیست ها و به وزارت رسیدن ژاک لانگ، سیاست گذاری فرهنگی در فرانسه روزگار تازه ای را آغاز کرد. اگر چه ژاک لانگ شیوه ای متفاوت از مالرو در دنیای سیاست داشت، از همان آبشخور فرهنگی فرهنگی او الهام می گرفت. ژاک لانگ بسان مالرویی دیگر در دنیای فرهنگ ظهور کرد و اندیشه های مالرو را با شتاب و البته با پختگی بیشتر پی گرفت. لانگ هم مانند مالرو به دموکراسی فرهنگی و دسترسی همگان به
آفریده های هنری باور داشت. او بر این اعتقاد بود که هنر باید مردمی شود. یکی از مهم ترین ابزارهای مردمی کردن هنر از نگاه ژاک لانگ موسیقی، حرکات موزون و هنرهای نمایشی بود. لانگ کوشید با تأسیس مراکز ملی تئاتر در مناطق مختلف از طرفی هنر و هنرمندان ملی را به استان های مختلف بکشاند و از طرف دیگر با اعمال نظارت بر کار این مراکز، از افت سطح هنری در این عرصه جلوگیری کند. لانگ که شاید بتوان او را مالرویی دیگر نامید، مراکز توسعه فرهنگی را در شهرستان های مختلف تأسیس کرد و فضایی تازه برای اجرای برنامه های فرهنگی در این کشور آفرید. ژاک لانگ رساله دکترای خود را دربارهٔ دولت و هنر نمایشی نوشت و در سال ۱۹۶۳ جشنواره تئاتر شهر نانسی را راه اندازی کرد. با روی کار آمدن ژاک لانگ سیاست گذاری فرهنگی در فرانسه وارد مرحله تازه ای شد و هنر نمایشی یاوری توانا یافت. تمرکززدایی در عرصه هنرهای نمایشی ابتدا با ساخت و تأسیس مراکز مختلف دراماتیک و تئاترهای ملی در مناطق و شهرستان های مختلف آغاز شد. این فرایند به خوبی نتیجه داد و مناطق مختلف فرانسه صاحب مراکز ملی هنرهای نمایشی شدند. از جمله ویژگی های این فرایند در فرانسه دولتی بودن آن است و تمام
اقدامات به ابتکار دولت مرکزی و با هزینه های نگهداری و آموزش از پاریس ارسال می شد و مناطق چندان تمایلی برای عهده دار شدن مدیریت این مراکز نشان نمی داند. چون نمایش هنری ملی بود و بیم آن می رفت که بدون مدیریت مرکز از اهمیت آن کاسته شود (پالمر[۱۱]، ۲۰۰۴). اما از سال ۱۹۸۳ و تصویب قانون معروف به دوفر[۱۲] و تأسیس اداره کل امور فرهنگی مناطق (دراک)، مدیریت امور فرهنگی به گونه دیگری رقم خورد. این ادارات در حقیقت نماینده وزارت فرهنگ در سطح مناطق محسوب می شدند و از اختیارات گسترده ای در امور فرهنگی و هنری برخوردار بودند. پس از شروع به کار این ادارات و به ویژه از زمانی که همه آنها اجازه یافتند در رشته های مختلف مشاورینی متخصص را به خدمت گیرند، اداره امور مراکز هنرهای نمایشی به این دفاتر واگذار شد. بدین ترتیب، گرچه اداره کل فرهنگی مناطق (دراک) با انگیزه تمرکززدایی در امور فرهنگی و دادن اختیارات بیشتر به استان ها ایجاد شد، این دفاتر عملاً تراکم زدایی در عرصه هنرهای نمایشی را موجب شدند نه تمرکززدایی. چون مدیران از سوی مرکز منصوب می شوند و هیچ الزامی برای انتخاب آنها از دیارشان وجود ندارد. جانشینان ژاک لانگ نیز همین شیوه را