Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاه شماری هندی اصطلاحی است که به سامانه های گاه شماری رایج در هند گفته می شود که دیرینگی آن ها به هزار سال پیش از میلاد می رسد. این تقویم ها قمری بوده و سال را به ۱۲ چرخهٔ کامل ماه تقسیم می کند. این تقویم ها همگی از یک مفهوم مشترک برای شمارش زمان استفاده می کنند اما تفاوت شان از نظر تأکید بر روی ماه یا خورشید و نام ماه ها است و اینکه سال با چه ماهی آغاز شود. از آن جایی که سال قمری ۳۵۴ روز می شود که ۱۱ روز از سال خورشیدی که ۳۶۵ روز است کم تر دارد، در ازای هر سه یا دو سال، یک ماه به تقویم اضافه می شود تا این اختلاف تا حدی جبران شود. از میان تقویمهای هندی ویکرم سموت در بخش های شمالی و مرکزی هند از همه معروف تر است. از دیگر تقویم های معروف هندی، تقویم تامیلی در تامیل و گاه شماری بنگالی در بنگال است که همه آن ها بر پایه چرخه ماه هستند. سال نوی آن ها در بهار آغاز می شود. از تقویم هایی که بر پایه چرخه خورشید است، تقویم مالایالم است که در کرالا استفاده می شود. تقویم الهی. از تقویم های مهم شبه قاره هند است که اکبرشاه آن را رسمیت بخشید. برای از بین بردن آشفتگی و تسهیل کار مردم این کار را انجام داد و بعدها دچار تغییراتی
شد. از تقویم های اخیر و جدید سرزمین هندوستان تقویم الهی است که نشانه ای از نفوذ گستردهٔ فرهنگ ایرانی در سرزمین هند است که اکبر شاه بابری در سال ۹۹۲ هجری شمسی فرمان داد تا در سراسر شبه جزیزهٔ هند تقویم الهی تقویم رسمی شود بنا به ادعای اکبر شاه این فرمان برای یکنواخت کردن تقویم در شبه جزیرهٔ هند و تسهیل در کار مردم بوده است. پیش از تقویم الهی تقویم های هجری، اسکندری و یزدگردی در این کشور رواج داشت و باعث بی نظمی و آشفتگی از لحاظ تقویم، تعیین و شناسایی زمان و مواقیب پیش آمده بود. از مضمون فرمان اکبر شاه آشکار است که این تقویم در میان ایرانیان، زرتشتیان مهاجر مقیم هند یا مسلمانان خود این سرزمین اهمیت بسیار داشته است. بعد از مرگ اکبر شاه تقویم او ادامه پیدا نکرد و مورد توجه عموم قرار نگرفت. منجّمین برای اینکه مبدأ و سرآغاز آن متّکی به واقعهٔ بزرگی باشد آن را ۳۲ سال عقب کشیدند. مبدأ این تقویم نوروز ۹۶۳ هجری است که با تاجگذاری اکبر شاه آغاز می شود. نامگذاری این تقویم به تقویم الهی به دستور اکبر شاه بوده است، زیرا خود را اکبر نعم الهی و اعظم آلای نامتناهی می خواند. تقویم شککال. یکی از قدیمی ترین تقویم های هندوها، تق
ویم شککال است. شک پادشاه ظالمی بود که بر مردم هند سیطره داشته است تا اینکه مردم هند قیام کردند و خود را از سیطره این پادشاه ستمگر رهانیدند. مردم هند برای زنده نگه داشتن پیروزی بر شک پادشاه ستمگر تقویمشان را بر مبدأ شک نام گذاری کردند. شککال به معنی وقت شک است که در واقع تلفیقی از سال های شمسی و ماه های قمری است که در اصطلاح به آن دماسه می گویند که ابوریحان بیرونی در مورد این تقویم در کتاب مسعودی چنین می نویسد: هندوها را تقویم هاست که برخی کهن و برخی نو، و آنکه از همه مشهور تر است میان ایشان و مستعمل شککال، و به معنی وقت شک؛ که بنا به احتساب ابوریحان بیرونی فاصله آن با تقویم یونانی ۱۰۱۹۲۷۳ روز و با تقویم یزدگری ۱۳۶۳۵۹۷ روز و با تقویم هجری قمری۱۳۵۹۹۷۴ روز است. تقویم بکرم سنبت. یکی دیگر از تقویم های هندوها، تقویم بکرم سنبت است که به صورت مخفف به آن سنبت نیز می گویند و تاریخ آن به قرن اول پیش از میلاد برمی گردد. ماه های شمسی این تقویم به نام اسامی بروج دوازده گانه نامیده شده است. ماه ششم را که ما سنبله (شهریور)می گوییم که در زبان آنان کانیا است که به معنی دوشیزه و ماه دهم این تقویم مکارا به معنی عفریت دریایی است
که در اکبرنامه چنین آمده که در میان مردمان نواحی مالوه و دهلی رایج بوده است و سال۹۲۲ هجری قمری برابر با سال ۱۶۴۱ و سال ۱۳۶۱ برابر است با ۲۱۱۰ این تقویم است. مبدأ و سرآغاز این تقویم پیروزی بر قبیله مهاجم سکاها است که مصادف با فوریه سال ۵۷ قبل از میلاد است. این تقویم به سلاطین گوپتا منسوب می شود که یکی از سلاطین مشهور آن وگرمادیتا است.
تیلوتاما () یکی از خرافات مردمان قدیم است. از نظر آنها یک آپسرا (نیمف آسمانی) در اساطیر هندوئیسم است. واژه «تیلا» در زبان سانسکریت به معنی بذر کنجد یا کمی از چیزی است و «اوتاما» به معنی بهتر و بالاتر است. تیلوتاما به معنای موجودی است که کوچک ترین ذره آن، بهترین است یا یکی از بهترین و بالاترین کیفیت هاست. در مهاباراتا، تیلوتاما ساخته دست معمار الهی ویشواکارما و با استفاده از بهترین و باکیفیت ترین چیزها به درخواست برهما توصیف شده است. او مسئول تخریب متقابل اسوراها (شیاطین)، سوندا و اوپاسوندا است. حتی خدایانی مانند شیوا و ایندرا نیز مفتون و دلباخته او تصویر شده اند.
هگزوکیناز ۳ () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"HK3"» بر روی کروموزوم ۵ کدگذاری می شود. هگزوکیناز، گلوکز را فسفریله می کند تا مادهٔ گلوکز ۶-فسفات پدید آید که نخستین گام در بیشتر راه های متابولیسم گلوکز محسوب می شود. همچون HK2 و HK1، این آنزیمِ آلوستریک توسط محصول نهایی خودش گلوکز ۶-فسفات، مهار می شود. اهمیت بالینی. بیان ژن HK3 در سرطان فولیکولار تیروئید تشدید می شود و از آنزیم HK3، در کنار سایکلین A و گالکتین-۳ می توان به عنوان بیومارکر تشخیصی، جهت غربالگری بدخیمی در بیماران استفاده نمود. این ژن بالعکس در سلول های بلاست سرطان AML و همچنین لوسمی پرومیلوسیتیک حاد تضعیف می گردد. در سرطان ALL نیز ثابت شده است که HK3 در کنار HK2 و HK1، خواص ضد آپوپتوزی دارد.
تاج آند () تاجی نذرشده است که در اصل برای مجسمه مریم باکره، که بزرگ تر از اندازه انسانی است و در کلیسای جامع پوپایان کلمبیا قرار دارد، ساخته شده است. قدیمی ترین بخش تاج، قسمت کروی و صلیب بالای تاج است که متعلق به سده ۱۶ میلادی است. سربند تاج در حدود ۱۶۶۰ ساخته شده و قوس های آن در حدود ۱۷۷۰ میلادی به تاج افزوده شده اند. تاج با ۴۵۰ زمرد تزئین شده که بزرگ ترین آن ها «زمرد آتاهوالپا» است که احتمالاً متعلق به امپراتور اینکایی آتاهوالپا (۱۵۳۳–۱۴۹۷) است که هنگام دستگیری او در ۱۵۳۲ به دست فرانسیسکو پیزارو، فاتح اسپانیایی، از او گرفته شد. در سال ۱۹۳۶ مالک تاج آن را به تاجری آمریکایی فروخت و از آن زمان در آمریکاست. از دسامبر ۲۰۱۵، این تاج به موزه متروپولیتن نیویورک تعلق دارد. داستان های مختلفی در مورد ساخت و منشأ "تاج آند وجود دارد که مشهور ترین آنها این است که این تاج" در دهه 1590 برای قدردانی از شهر پوپایان پس از در امان ماندن از شیوع آبله که منطقه را ویران کرده بود، ساخته شد. کریستوفر هارتوپ یک متخصص جواهرات است که در طی یک فروش پیشنهادی در کریستیز در نیویورک در سال 1995، تاج را بررسی و عنوان کرد که این تاج یک قطعه
ترکیبی است. او قدمت صلیب کوچک در بالا را به قرن شانزدهم تخمین زد و عنوان کرد که نیمه پایین آن در قرن هفدهم تکمیل شده و طاق های متقاطع مربوط به قرن 18 است. شرح. ارتفاع تاج 34 سانتی متر (13 اینچ) با قطر بدن 33.4 سانتی متر (13.1 اینچ) و وزن آن 2.17 کیلوگرم (4.8 پوند) است. از طلای 18 تا 22 عیار ساخته شده است. 450 زمرد روی آن وجود دارد: بزرگترین آنها که به نام "زمرد آتاهوالپا" شناخته می شود، سنگی مستطیل شکل با ابعاد 15.8 میلی متر (0.62 اینچ) در 16.14 میلی متر (0.635 اینچ) است.
دانشگاه رویال رودز یا دانشگاه جاده سلطنتی () با پردیس اصلی کال وود، بریتیش کلمبیا، بریتیش کلمبیا ی دانشگاه دولتی است. این دانشگاه در پارک ملی ونکوور در جزیره ونکوور واقع شده است. در سال ۱۹۹۵، دولت بریتیش کلمبیا دانشگاه جاده سلطنتی را به عنوان یک دانشگاه عمومی با تمرکز کاربردی و تخصصی ایجاد کرد. این دانشگاه بیش از ۲۰٬۰۰۰ دانش آموخته در زمینه های مدیریت، تجارت، محیط زیست، ارتباطات، گردشگری و حقوق اجتماعی در بیش از ۶۰ کشور جهان دارد که دوره هایشان را در این دانشگاه به پایان رسانده است.
الیزابتا سیرانی (ژانویه ۸ ۱۶۳۸ – ۲۸ اوت ۱۶۶۵) نقاش ایتالیایی دوره باروک بود که در سن ۲۷ سالگی و به علتی نامعلوم درگذشت.او معروف ترین زن هنرمند در اوایل دوره مدرن بولونیا بود که یک آکادمی برای دیگر هنرمندان زن تأسیس کرد. زندگی. الیزابتا سیرانی در ژانویه ۱۶۳۸ در بولونیا متولد شد و اولین فرزند مارگریتا و جیووانی آندره سیرانی بود. سیرانی در یک خانواده هنری متولد شد و برای اولین بار در استودیوی پدرش تحصیل کرد.پدرش نقاش مدرسه بولونیا بود و شاگرد گیدو رنی و تاجر آثار هنری بود. زندگی نامه او شامل دو بخش است در کتاب کارلو سزار مالوشیا که در سال ۱۶۷۸ منتشر شد تحت عنوان: زندگی نقاشان بولونیایی.مالوشیا شخصاً با خانواده سیرانی آشنا بود و در واقع او استعدادهای الیزابتا را شناخت و پدرش را برای آموزش او تشویق کرد، اگر چه احتمالاً او ادم خودخواهی بوده است. شواهدی وجود دارد که پدر سیرانی در ابتدا تمایل نداشت تا به دختر خود نقاشی تدریس کند. با این وجود الیزابتا راه و روش خود را پیدا کرد و کی از بهترین نقاشان بولونیا شد. بر طبق گفته برخی از محققان، آثار او پدر و دو خواهر خود را، که نقاش بودند، تحت الشعاع قرار داد. مالوشیا در کتا
بش دربارهٔ زندگی نامه سیرانی، اصالت ترکیب بندی، شیوه کار سریع و حرفه ای بودنش را ستایش می کند و او را با لاوینیا فونتنا نقاش بولونیایی پیش از او مقایسه می کند. هنگامی که، در سال ۱۶۴۵ جیووانی آندره سیرانی، به بیماری نقرس دچار شد و دیگر قادر به کار نبود الیزابتا به جای او شروع به کار کرد.در این زمان الیزابتا نان اور خانواده شد. بین هزینه های تحصیل و کشیدن پرتره برای کسب درآمد الیزابتا مجبور شد تحصیل را رها کند و به تأمین هزینه های خانواده خود بپردازد ازدواج. الیزابتا سیرانی هرگز ازدواج نکرد، حتی با وجود شخصیت گرم و دلپذیرش، حالت پر جنب و جوش و شیوه شاد و موفقش. برخی معتقد بودند، مانند مالوشیا، که پدرش مانع ازدواج دخترش شد؛ با این حال، این اثبات نشده است. بسیاری از خانواده های ایتالیا یی در قرن ۱۷ به خاطر اینکه ثروت و قدرت در خانواده خودشان بماند در فامیل خود ازدواج می کرند. اما خانواده سیرانی نیازی به این کار نداشت و الیزابتا تصمیم داشت که به خانواده خود کمک کند. مرگ. در سال ۱۶۶۵ الیزابتا سیرانی به طور ناگهانی در بولونیا فوت کرد. مرگ او مشکوک به نظر می رسید و خدمتکار خانه، لوسیا تولوملی، متهم به مسموم کردن الیز
ابتا و محاکمه شد. این موضوع مشکوک به نظر می رسید چون تولوملی چند روز قبل از مرگ الیزابتا درخواست کرده بود که به کارش در خانه آن ها خاتمه دهد. پس از محاکمه، جیووانی آندره سیرانی اتهامات خود را پس گرفت.لورا راگ دربارهٔ مرگ سیرانی می گوید «با در نظر گرفتن سن او، سیرانی خیلی جوان بوده است برای مردن، اما به طرز ناامید کننده ای برای ازدواجش دیر شده بود». مالوشیا بیماری او را بیماری عشق نامید زیرا او هیچگاه ازدواج نکرد.اما به نظر می رسد علت واقعی مرگ او التهاب و زخم معده بوده است.این ممکن است ناشی از استرس شدید باشد و فشار ناشی از بار مسئولیت خانواده اش که بر دوش او بود. سیرانی یک مراسم خاکسپاری کامل داشت که شامل یک کتفالک عظیم (طاق دیسی که بر روی آرامگاه قرار می دهند) با مجسمه ای در اندازه واقعی از خودش. (تصویر در کتاب مالوشیا) و شامل موسیقی، سخنرانی، شهروندان برجسته بولونیا در افتخار او بود و او در کلیسای سن دانکنو، بلونیا در همان مقبره ای که گیدو رنی معلم پدرش دفن شد، به خاک سپرده شد. تشییع جنازه عمومی سیرانی باعث شد که از طرف عده ای که خود را مدعی شهر بولونیا می دانستند، شهری که سیرانی در ان به دنیا آمد، مانند ل
ورا راگ به عنوان هنرمندی پیش پا افتاده از او یاد شود. مالوشیا اعتقاد دارد که او مسموم نشده اما وضعیتی که برای یک زن جوان، شجاع و سرزنده به وجود آمد شاید به خاطر اشتیاق او به ازدواج و رد و ان توسط پدرش به وجود آمده. یک مقام رسمی در آن زمان نوشت: «او توسط همه عزادار شده بود. خانمها به خصوص انان که پرتره شان را کشیده بود نمی توانستند برای او کاری کنند. در واقع، این یک بدبختی بزرگ است که چنین هنرمند بزرگی را به نحوی عجیب و غریب از دست بدهیم». مراسم تشییع جنازه او نشان دهنده عزت نفس وی بود که توسط معاصرانش برگزار شد و در واقع نشان دهنده شهرت جهانی او بود. آموزش. الیزابت سیرانی آموزش حرفه ای خود را نزد پدرش جیووانی آندره سیرانی فرا گرفت. جیووانی آندره از جمله شاگردان مورد علاقه گیدو رنی، یکی از هنرمندان برجسته بولونیا بود. پدر الیزابتا در طول حیاتش آثار زیادی تولید نکرد اما به عنوان اولین استاد نقاشی بود که در خانه اش شاگردان را آموزش می داد. به هر صورت جیووانی مجبور شد الیزابتا را به عنوان شاگردش آموزش دهد زیرا هراس داشت که استعداد او کارش را تحت الشعا قرار دهد. هنگام دریافت اموزش های نقاشی، الیزابتا سیرانی اموزش
هایی دربارهٔ موضوعات مورد علاقه اش را فرا گرفت. الیزابتا سیرانی در کنار آموزش حرفه ای خود در موضوعات مورد علاقه اش، تحصیلات عالی را تمام کرد. اموزشهایی دربارهٔ تاریخچه کتاب مقدس، داستان های یونان و رم، اساطیر فراموش شده و افسانه های مقدس، دید. الیزابتا دربارهٔ موسیقی نیز فردی باهوش و کارآزموده بود زیرا برادرزاده او یک موسیقی دان بود، با وجود اینکه ان زمان «موسقی مضر، منحرف و فعالیتی نامناسب بود»، هرچند شهرتش به عنوان یک نقاش، هرگز به خاطر فعالیتش در موسیقی آسیب ندیده. الیزابتا سیرانی از تعدادی از نقاشان مانند انیبال کاراکسی، لورنزو پینینلی، دسابلو، سیمون کانتاریینی و سیگانی تأثیر گرفت. مالوشیا، الیزابتا سیرانی را نابغه معرفی کرده است. شاگردان. الیزابتا نه تنها جانشین پدرش در استودیوی او شد بلکه معلم بسیاری از زنان در دوره رنسانس بود. او تعدادی از هنرمندان زن و مرد را آموزش داد از جمله خواهر جوانش باربارا و آنا ماریا و حداقل دوازده زن جوان دیگر در مدرسه ای که خودش تأسیس کرده بود.او اولین مدرسه نقاشی برای زنان خارج از کلیسای اروپا را داشت و اطمینان حاصل کرد که زنان به این اموزش ها دسترسی داشته باشند، بدون در نظ
ر گرفتن اینکه پدرانشان نقاش باشند یا نه، درغیر این صورت درس هایی که در دسترس قرار داشت را به آن ها آموزش می داد. بعضی از شاگردانش، مثل، ورونیکا فونتنا، بعدها در ایتالیا به عنوان حکاک چوب درجه اول شناخته شد؛ کاترینا پپولی و ماریا النا پانزاچی نیز در بولونیا کارهای حرفه ای هنری انجام می دادند. کاملیا لانتری و لوکرتیا فرنی که در نقاشی های دینی با مقیاس بزرگ متخصص بودند. ورونیکا فرانچی، علاقه اش به موضوعات اساطیری بود. لوکرزیا اسکارپالیا یکی دیگر از شاگردانش بود. و آخرین آن ها گینورا کانتروفولی بود که در زمان حیات الیزابتا رغیب و دشمن او بود. سیرانی نخستین دستمزد خود را در نوجوانیش دریافت کرد، تعمید مسیح، که یک قسمت از ان را به همراهی پدرش در کاپو سانتا در بولونیا انجام داده بود. کارها. الیزابتا بیش از ۲۰۰ نقاشی، ۱۵ قلم زنی و صدها طرح را کشید. همه اینها از او یک هنرمند بسیار پرکارساخت، مخصوصاً با توجه به مرگ زود هنگامش.از این صدها طرح، حدود یک چهارم مربوط به نقاشی های شناخته شده یا تمام شده توسط سیرانی است. سیرانی لیست و سوابق دقیق از نقاشی هایش را حفظ کرد و آن ها را مالوشیا در سال ۱۶۵۵ که شروع به نوشتن کتابش کرد
، در بیوگرافی او ثبت شده است. بسیاری از نقاشی های او امضا شده اند. سیرانی نقاشی های خود را زمانی امضا کرد که همتایان مرد او این کار را نمی کردند اما او می خواست که کارهایش با کارهای پدرش اشتباه گرفته نشود، امضایش همچنین راهی برای اثبات توانایی های او بود، که طبق گفته جورجیو واساری، او را از دیگر هنرمندان زن ایتالیایی متمایز کرد.الیزابتا بسیار استثنایی و شگفت انگیز بود و نقاشی هایش را بسیار سریع می کشید. او به قدری نقاشی کرد که بسیاری تردید داشتند که همه را خودش نقاشی می کند. برای رد چنین اتهامی او در ۱۳ می ۱۶۶۴ از هنرمندان دعوت کرد تا ببینند او چگونه یک پرتره را نقاشی می کند. آثار او موضوعات مختلفی را شامل می شود، از جمله داستان های تاریخیِ کتاب مقدس، زنان، تمثیل ها و پرتره ها بودند. سیرانی همچنین اولین هنرمند زن بود که در سبک نقاشی تاریخی تخصص داشت، همچنین این سبکِ بسیاری از نقاشان زن که او آن ها را آموزش داد نیز بود.تخصص سیرانی در نقاشی تاریخی بسیار متفاوت از سایر نقاشان زن آن زمان است که معمولاً تنها طبیعت بی جان را نقاشی می کردند. سال ۱۶۵۷ او اولین دستمزد خود را در بولونیا دریافت کرد از دانیل گرانچی رئیس
صومعه مسیحیان سرتوسا در بولونیا. سال ۱۶۵۸ او حداقل ۱۳ نقاشی مذهبی را، از جمله تعمید مسیح، برای صومعه سرتوسا در بولونیا نقاشی کرد. حدود سال ۱۶۶۰، او شروع به نقاشی تصاویر کوچک مذهبی کرد، بخصوص «مریم و باکره» و خانواده مقدس، که فوق العاده محبوب کلکسیونرها بودند. مشتریان او کاردینال ها به پادشاه ها، شاهزادگان، قهرمانان، بازرگانان و دانشگاهیان بولونیا و سراسر اروپا بودند. سیرانی به عنوان شخصی معروف و سلبریتی در شهرش مشهور بود، مانند دیپلمات ها، رهبران سیاسی و نجیب زادگانی که به استودیوی او می رفتند تا کارهایش را تماشا کنند. سبک نقاشی سیرانی نزدیک به معلم پدرش، گیدو رنی، است؛ اما الیزابتا ترکیب های متنوع تری از نور و سایه و رنگ های درخشان تری را به کار برده است شباهت آثار او را در نقاشی های، لودویک کاراکسی، سیمونه کانتاریینی و جیووانی فرانچسکو باربری ملقب به گوئرچینو می توان پیدا کرد. تصاویر شگفت انگیز از قهرمانان زن، مثل نقاشی زخمی شدن پای پورشا، قابل مقایسه با کار آرتمیزیا جنتیلسکی است. سیرانی اغلب موضوعاتی که کمتر شناخته شده بود را برای نقاشی هایش انتخاب می کرد و تفسیر منحصر به فردی از هنر نسب به معاصرانش داشت ا
لیزابتا نقاشی هایش را با انواع مختلف ابزارها کشیده است مانند قلم مو و شستشو، قلم و جوهر با شستن، گچ سیاه، گچ قرمز یا ترکیبی از هر دو آن ها است و غالباً به سرعت اجرا شده است سیرانی موفق شد از سد مرزها و دیدگاه های جنسیتی دربارهٔ اینکه زنان فقط می بایست تصویر صورت و پرتره را نقاشی کنند عبور کند و دیدگاه ناظران و کارشناسان را تغییر دهد. در سال ۱۶۱۱ سیرانی بسیاری از تمثیلات خود را بر مبنای توصیف های سزار رپا منتشر کرد. برخی از موضوعات مورد علاقه او شامل اسطوره های یونانی و رومی و شخصیت های اساطیری در شعر هوراس است تصاویر برهنگی مردان اغلب توسط هنرمندان زن آن زمان نقاشی نمی شد زیرا آن ها نمی خواستند کمبود تجربه و عدم توانایی خود در این زمینه را در نقاشی نشان دهند و آن ها از تمرین در این موضوع نقاشی بازمی ماندند. (تمرینی که آن ها نمی توانستند انجام دهند) آن ها از تأثیرات مخرب نقاشی چنین موضوعاتی، بر روی شهرتشان آگاهی داشتند و اگر مردی برهنه را به تصویر کشیده باشند معمولاً در لحظه انجام عملی مذهبی بود، به عنوان مثال عیسی مسیح را نشان می دادند مثلاً نقاشی Ten Thousand Crucified Martyrs مملو از تصاویر برهنه مردان است.
در حالی که تحت رده آثار مذهبی مردان برهنه قرار دارد، آثار الیزابتا سیرانی نشان دهنده قدرت شخصیت و احساس قوی اوست. جودیت و هولوفرنس، نیمه قرن ۱۷. موضوع جودیت یکی از محبوبترین موضوعات برای هنرمندان زن قرن هفدهم و حتی قبل و بعد از آن است. تعداد زنانی که مطالعه دربارهٔ نقاشی های تاریخی انجام داده اند در این زمان افزایش یافته است. این موضوع به ویژه برای کسانی که پدرانشان نقاشی های تاریخی را مطالعه کرده بودند بیشتر رایج بود. الیزابتا هم استنا نبود و پدرش به او در مورد نقاشی تاریخی آموزش داد. نسخهٔ سیرانی، بسیار از نسخه آرتمیزیا جنتیلسکی متفاوت بود، یک ترکیب کلاسیک، که یادآور رنسانس بود. خدمتکار جودیت پیر و ناتوان است، و در حمل سر هولوفرنس به او کمک می کند. سیرانی، جودیت را در شب نقاشی می کند و قتل او را تماشا می کند. این نقاشی اغلب با نسخه جنتیلسکی سال ۱۶۲۰ مقایسه شده است، که اغلب به خاطر خشونتش مورد توجه قرار گرفته است. هر دو نفر جودیت را به عنوان یک شخصیت قوی معرفی می کنند، در نسخه جنتیلسکی خدمتکارش به او کمک می کند و فعالیت بیشتری دارد در حالی که در نسخه سیرانی، او یک خدمتکار کمتر فعال را به تصویر می کشد، که تأ
کیدی است بر قدرت جودیت است. مورد دیگر در نقاشی جودیت و هولوفرنس از سیرانی، جودیت سرد و بی هیچ حسی در صورتش به تصویر کشیده شده، شدت عمل و خشونت او، در قتل هولوفرنس نهفته است نه در صورت و ترکیب رنگ ها. در نسخه سیرانی، جودیت به هیچ وجه به سر هولوفرنس نگاه نمی کند. جودیتِ نسخه جنتیلسکی به جای قاطع و درگیر بودن، به عنوان زنی زیبا معرفی شده است. این واقعیت ها و مقایسه آن با جنتیلسکی ثابت می کند که به جز جنبه مادی و معنوی، نقاشی ها هیچ چیز مشترک دیگری ندارند به غیر از این واقعیت که هر دو این نقاشی ها توسط دو زن کشیده شده است. مورخان تاریخ هنر فمینیستی این آثار را تلاش برای اثبات اینکه هنرمندان زن می توانند به تنهایی روی پای خود بایستند مطرح کرده اند. سنت انتونی از پادوا، ۱۶۶۲. این نقاشی در پیناکوتکا، در بولونیا، در نزدیکی گیدو رنی آویزان شده است. یک فرشته جوان که به طور معمول به عنوان یک رؤیای زاهدانه به تصویر کشیده می شود در اینجا زانو زده است به عنوان یک عاشق بچه ها. کودکان آسمانی که با ذات لذت زمین آشنا می شوند، البته بعضی از محققان آن را قبول نمی کنند. این نقاشی توسط یک جواهر ساز با نام جیووانی باتیستا کرمنز سفا
رش داده شده بود. پورشا زخمی کردن ران خود، ۱۶۶۴. به این نقاشی اغلب از منظر فمنیسم نگاه می شود. تصویر دارای یک پس زمینه غمگین است و پورشا با لباسی قرمز بر تن و چاقوی که ان را بالا نگه داشته است و ران پای او در حال خونریزی است. بسیاری از محققان فمینیستی این نقاشی را به عنوان تصویری از یک زن قدرتمند می دانند. به گفته پلوتارخ، راوی اصلی داستان، پورشا ران پایش را به شدت زخمی کرد تا به شوهرش، بروتوس، ثابت کند که او می تواند اسرار و رازهایش را با او در میان بگذارد. با این کار می خواست شوهرش را از قدرت اراده خود متقاعد کند. با این حال، محققان مدرن معتقدند که در این تصویر پیام و نشانه ای از فمینیست وجود ندارد. محققان مدرن معتقدند که آسیب زدن به خود برای اثبات استحکام اراده زن برای دسترسی به اسرار و افکار شوهرش به هیچ وجه اندیشه ای فمینیستی نیست، علاوه بر این، یک سادومازوخیسم جنسیتی در زخمی کردن پای پورشا، لباس نیمه پوشیده اش، چاقوی بالا گرفته و سربند مار مانندش وجود دارد. قرن هفدهم با تصاویر تاریک، جنسیتی، خشونت آمیز و ناراحت کننده روبرو بود، بنابراین شگفت آور نیست که سیرانی یک فضای سنگین و بسته و رنگ های غنی را انتخاب
کرده است. این سبک نماینده و نشان دهنده معلم او، گیدو رنی است، در مقابل جنتیلسکی، که کارش اغلب در برابر کار سیرانی مقایسه می شود. در این نقاشی، سیرانی ایدئولوژی جنسی، گیدو رنی را تأیید می کند، در حالی که کار جنتیلسکی اغلب این را نفی می کند. در فرهنگ عمومی. جودی شیکاگو در اثر خود میهمانی شام به سیرانی اشاره کرده است در سال ۱۹۹۴، یک دهانه در سیاره ونوس به نام سیرانی نامگذاری شد در سال ۱۹۹۴ نقاشی کودک و باکره (۱۶۶۳) که در حال حاضر در موزه ملی هنر زنان در واشینگتن دی سی است به عنوان تمبر خدمات پستی ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. این اولین اثر یک هنرمند زن بود که برای این سری انتخاب شد.
اکبر محمدی (زادهٔ ۲۸ مهر ۱۳۳۰) موسیقی دان، نوازندهٔ کلارینت و مدرس موسیقی اهل ایران است. زندگی هنری. اکبر محمدی در ۲۸ مهر سال ۱۳۳۰ در تهران متولد شد. در سن ۱۲ سالگی به هنرستان موسیقی راه یافت و تحت تعلیم غلامحسین غریب نوازندگی ساز کلارینت را فراگرفت. او پس از اخذ دیپلم هنرستان موسیقی، تحصیلات عالی موسیقی خود را در هنرستان عالی موسیقی تا دریافت مدرک لیسانس پی گرفت. وی در هنرستان عالی، دورهٔ تکمیلی نوازندگی کلارینت را نزد «تئودور رومن» استاد و نوازنده اول ارکستر ورشو سپری کرد و پس از آن در دوره های تکمیلی دیگری در کشورهای فرانسه، آلمان و اتریش شرکت کرد و در ادامه از دانشگاه اکونورمال پاریس فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۳۵۲ همکاری خود را به عنوان نوازندهٔ کلارینت با ارکستر سمفونیک تهران آغاز کرد و از سال ۱۳۵۷ به عنوان نوازندهٔ اول و سولیست کلارینت همکاری خود را با ارکستر سمفونیک ادامه داد. وی به عنوان تکنواز با رهبرانی چون حشمت سنجری، فریدون ناصری، ایرج صهبایی، منوچهر صهبایی، نصیر حیدریان و توماس کریستین داوید به اجرای برنامه پرداخته است. او در سال ۱۳۶۷ به اخذ مدرک درجه یک هنری نائل آمد. در مرداد ۱۳۹۲ در جشنوارهٔ
موسیقی مقاومت از اکبر محمدی به همراه چند موسیقی دان دیگر تقدیر به عمل آمد. فعالیت های هنری. برخی از سوابق و فعالیت های اکبر محمدی عبارتند از: تدریس در هنرستان موسیقی (از ۱۳۵۲)، تدریس در هنرستان عالی موسیقی، تدریس در دانشگاه تهران، تدریس در دانشگاه آزاد اسلامی، داوری جشنواره موسیقی فجر، داوری جشنواره موسیقی جوان، دبیری بخش استعدادهای درخشان جشنواره موسیقی فجر، عضویت در خانه موسیقی ایران، اجرا و ضبط آثار آهنگسازانی همچون مرتضی حنانه، حسین دهلوی، فرهاد فخرالدینی، محمدرضا درویشی، حسین علیزاده، فریدون ناصری و … آثار هنری. از جمله آثار و آلبوم های موسیقی که اکبر محمدی در آن ها حضور داشته است به موارد زیر می توان اشاره کرد:
نیروهای مسلح پادشاهی سعودی یا نیروهای مسلح عربستان سعودی متشکل از پنج بخش نیروی زمینی پادشاهی سعودی، نیروی هوایی پادشاهی سعودی، نیروی دریایی پادشاهی سعودی، نیروی پدافند هوایی پادشاهی سعودی و نیروی راهبردی موشکی پادشاهی سعودی است. نیروهای مسلح عربستان سعودی با هزینه حدود ۲۵ درصد از بودجه سالیانه کشور (حدود ۶۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۸) بعد از ایالات متحده آمریکا و چین پرخرج ترین ارتش جهان است.
فسفوفروکتوکیناز، پلاکت () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"PFKP"» کُدگذاری می شود. آنزیم های گروه فسفوفروکتوکیناز، به طور غیرقابل بازگشت، موجب تبدیل فروکتوز ۶-فسفات به فروکتوز ۱٬۶-بیس فسفات شده و یکی از آنزیم های تنظیمی مهم در فرایند گلیکولیز محسوب می شوند.
۶-فسفوفروکتوکیناز، کبد () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"PFKL"» واقع بر کروموزوم ۲۱ کُدگذاری می شود. آنزیم های گروه فسفوفروکتوکیناز، به طور غیرقابل بازگشت، موجب تبدیل فروکتوز ۶-فسفات به فروکتوز ۱٬۶-بیس فسفات شده و یکی از آنزیم های تنظیمی مهم در فرایند گلیکولیز محسوب می شوند. افزایش ژن ژن PFKL با نشانگان داون در ارتباط است.
۶-فسفوفروکتوکیناز، ماهیچه () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"PFKM"» واقع بر کروموزوم ۱۵ کُدگذاری می شود. آنزیم های گروه فسفوفروکتوکیناز، به طور غیرقابل بازگشت، موجب تبدیل فروکتوز ۶-فسفات به فروکتوز ۱٬۶-بیس فسفات شده و یکی از آنزیم های تنظیمی مهم در فرایند گلیکولیز محسوب می شوند. چندین فرم مختلف از این آنزیم وجود دارد که در اثر پیرایش دگرسان ایجاد می شوند. افزایش بیان ژن PFKM با بروز دیابت نوع ۲ و مقاومت به انسولین در ماهیچه های اسکلتی در ارتباط است.
نیروی استراتژیک موشکی سلطنتی سعودی پنجمین شاخه نیروهای مسلح عربستان سعودی است که مسئولیت به کارگیری موشک های استراتژیک دوربرد این کشور را به عهده دارد.
آسپارتات ترانس آمیناز، سیتوپلاسمی () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"GOT1"» واقع بر کروموزوم ۱۰ کُدگذاری می شود. این آنزیم در متابولیسم اسیدهای آمینه، چرخه اوره و چرخه اسید سیتریک نقش دارد.
مالات دهیدروژناز میتوکندریال یا مالات دهیدروژناز ۲ () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"MDH2"» کُدگذاری می شود. این آنزیم، اکسیداسیون برگشت پذیر مالات به اگزالواستات را با استفاده از کوفاکتور نیکوتین آمید آدنین دی نوکلئوتید کاتالیزه می کند و نقش محوری در حمل ونقل مالات-آسپارتات مابین میتوکندری و سیتوزول دارد. اهمیت بالینی. جهش در ژن "MDH2" در بروز چندین سرطان از جمله سرطان رحم، سرطان پروستات، فئوکروموسیتوما و پاراگانگلیوما نقش دارد. بیان بیش از حد این پروتئین در «سرطان رحم مقام به دوکسورابیسین» دیده شده و از این جهت شاید در بروز مقامت داروی نقش داشته باشد.
آسپارتات ترانس آمیناز، میتوکندیایی () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"GOT2"» واقع بر کروموزوم ۱۶ کُدگذاری می شود. این آنزیم و آنزیم GOT1، هومودایمریک هستند و هومولوژی نزدیکی با یکدیگر دارند. این آنزیم در متابولیسم اسیدهای آمینه، چرخه اوره و چرخه اسید سیتریک نقش دارد. در پژوهش های انجام شده، نقش این آنزیم در رشد برخی از سرطان ها از جمله سرطان پستان و سرطان لوزالمعده مشاهده شده است.
حامل شمارهٔ ۲ پیرووات میتوکندریایی () که با عنوان پروتئین مغزی ۴۴ هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"MPC2"» کدگذاری می شود. این پروتئین عضوی از خانوادهٔ بزرگ «حامل های پیرووات میتوکندریایی» (MPC) است که در حمل ونقل پیرووات از خلال غشاء درونی میتوکندری جهت شرکت در «واکنش پیروات دهیدروژناز» نقش دارد.