Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایلاک — یکی از بزرگ ترین روستاهای دهات قلعه دشت ناحیه فیض آباد از ناحیه های تابع جمهوری، تاجیکستان می باشد. جمعیت آن براساس آمار سال ۲۰۱۷ در حدود ۴٬۲۱۱ نفر و ۵۲۴ خانوار می باشد. اقتصاد. روستا یک مؤسسة تحصیلات میانة عمومی و یک مؤسسة تحصیلات میانه، نقطه های خذمت رسانی میشی، خانة سلامتی، 41 خواجگی دهقانی، 7 مغازه، 2 داروخانه، سرتراشخانه، کارگاه دوزندگی، بستانسرا، خواجگی کالیکتیوی «ایلاک»، آسیای آبی، 2 آسیای برقی، سیخ کارکرد چوب و تخته، نقطة فروش محصولات سوزشواری، گوشة دهقان، اوتاسیرویس، اوستاخانة آهنگری، 2 تالار ورزشی، کارخانة کارکرد محصولات شیر جدمّ «سهرابجان»، کارخانة استحصال آبهای نوشاکی مینیرلی و رنگه، مسجد جامی مرکزی، مسجد پنج وقته دارد. مردم دیهه به باغداری، غلّه کاری، چارواداری، کرتاشکپروری مشغولند. زمینها از چشمه ها آبیاری می شوند. مقبرة شیخ عبدالرّحیم دولت و مسجد جامی مرکزی ناحیة فیض آباد در همین دیهه جایگیر است. تاریخ. شهر ایلاک در مسافة یک روزه راه در شرق وشگیرد واقع بود و استخری آن را آخرین شهر وشگیرد در مرز راشت گفته است. حالا یکی از دیهه های ناحیة فیض آباد و هم رودی، که از حدود این ناحیه گذشته به د
ریای کافرنهانمی ریزد، ایلاک نام دارند. و. و. برتالد ویرانه های استحکام قلعة دشت را مکان شهر عصر میانگی ایلاک می شمارد. در خریطة عصر 19-ا این موضع در شمال و شرق فیض آباد، میان این ناحیه و آب گرم محلی با نام ایلاکدره قید شده است، که احتمال محل اصلی ایلاک عصر میانگی در آن واقع باشد.
پرسپکتا: ژورنال معماری دانشگاه ییل یک ژورنال دانشگاهی با داوری همتا است که از سال ۱۹۵۲ توسط مدرسه معماری ییل منتشر و توسط انتشارات ام آی تی توزیع می شود. سردبیر هر شماره به شکل رقابتی از میان دانشجویان دوره های تحصیلات تکمیلی دانشگاه انتخاب می شود. پرسپکتا قدیمی ترین ژورنال معماری در نوع خودش در ایالات متحده و به عنوان یکی از ژورنال های ردهٔ A* در فهرست ژورنال های ERA رتبه بندی شده است. نویسندگان ژورنال شامل برخی از مهمترین چهره های معماری معاصر در سراسر جهان هستند.
کلر دومار (به فرانسوی: Claire Démar) (تولد ۱۷۹۹- مرگ ۱۸۳۳) فمینیست، روزنامه نگار و نویسنده، از اعضای جنبش سن سیمونی بود. زندگی نامه. زندگی نامهٔ او نامشخص است. برخی منابع نام او را امیلی دومار (Émilie d’Eymard)ذکر کرده اند. او اولین نامه هایش را با نام امیلی دومار امضا می نمود، اما نخستین آثار منتشر شده از او با امضای امیلی دومار است. تاریخ تولد او در ۱۷۹۹به درستی مشخص نیست. او در ۱۸۳۳درگذشت. پدرش ممکن است پیانیست و آهنگ ساز آلمانی الاصل سباستین دمار و مادرش الیزابت رئیسام نیز اصالتاً آلمانی بوده اند. جنبش سن سیمونی. دومار یکی از برجسته ترین مبارزان زن جنبش سن سیمونی بود. او از جنبش سن سیمونی برای پیش رفتن و بیان یافته ها و ادعاهایی که توسط اکثریت معاصران او رد شد، اما توسط فمینیست ها در طول سال های پس از آن پذیرفته شد، استفاده کرد. آثار. در ۱۸۳۳درست مدت کوتاهی پیش از مرگ، کلر دومار به نگارش دو متن دست برد که به سبب مضمون گفتاری که می خواست به «شدت انقلابی» باشد، شگفت انگیزاند. "«ندای یک زن به مردم دربارهٔ از بند رستگی زنان»"(به فرانسوی: Appel d’une femme au peuple sur l’affranchissement de la femme) نخستین م
تنی بود که در آن نویسنده ایدهٔ عشق آزاد برای همگان ـ مرد و زن ـ را پروراند و خواستار اعمال نمودن زنان در اعلامیهٔ حقوق انسانی و شهروندی گشت. در دومین متن «ایمان من به آینده» که در ۱۸۴۳ یک سال پس از خودکشی کلر دومار در مجلهٔ مستقل زنان تریبون زنان رؤیت شد نویسنده یک برنامهٔ انتقادی اجتماعی رادیکال فمینیستی و مفهوم ذهنیت زنانهٔ نوظهور را در چهارچوب مدرنیته مطرح می کند. در این اثر او به انتقاد ریشه ای از خانواده پرداخت و ازدواج را به عنوان فحشای قانونی معرفی کرد. کلر دومار به معنای دقیق واژه انقلابی و به جمهوری خواهان نزدیک بود و نمی توانست رهایی را در نظر گیرد که میان آزادی عمومی و آزادی خصوصی تقسیم شده باشد. از دید او چنین رهایی به همگان ـ از خرد و کلان تا پرولتر و زن ـ مربوط می شود و اصل برچیدگی امتیازها هیچ استثنایی را برنمی تابد. دومار ایده های انتقادی آن زمان علیه مالکیت، ارث، ارث بری و پدرسالاری را برگرفت و اقدامات سرکوب گرانهٔ لوئی- فیلیپ علیه پرولترها را افشا کرد. مرگ. در ۱۸۳۳پس از آن که به خود جرأت افشای «قانون های ریاکارانه» و «منشورها و قانون های مدنی دروغینی» را داد ـ که انسان ها را برابر اعلام می ک
نند اما مردان را می فریبند و زنان را در بندگی نگاه می دارند ـ خودکشی نمود. زندگی پرفراز و نشیب او سال ها بعد (۱۸۸۶) الگوی کتابی به نام "«افسانهٔ زن رهیده»" نوشتهٔ فیرمن مه یار (Firman Millard) قرار گرفت که با ریشخند و مسخره کردن «زن آزاد» دیرزمانی کتاب مرجع به شمار می رفت.
جمیله بوحیرد (؛ زادهٔ ) از زنان مبارز الجزایری بود که در انقلاب الجزایر علیه استعمار فرانسه در نیمه قرن بیستم مستقیماً شرکت داشت. . مادر جمیله تأثیر بسیار زیادی روی او داشت و اولین کسی بود که عشق به وطن را در دل او کاشت و به او آموخت که یک الجزایری و نه یک فرانسوی است. وی در سال ۱۹۵۴ و در آستانه ۲۰ سالگی به جبهه آزادیبخش ملی الجزایر پیوست و جزو اولین نفراتی بود که داوطلب کاشتن مین در جاده هایی که فرانسویان استعمارگر تردد می کردند و به دلیل فعالیت هایش در این زمینه تحت تعقیب بود. او در سال ۱۹۵۷ دستگیر و تحت شدیدترین شکنجه ها قرار گرفت ولی مقاومت کرد و خطاب به فرانسویانی که او را شکنجه می کردند گفت: می دانم که شما مرا به اعدام محکوم خواهید کرد ولی فراموش نکنید که با اعدام من سنت های دمکراتیک در کشور خودتان را اعدام می کنید ولی شما نمی توانید مانع دست یافتن الجزایر به آزادی و استقلال شوید. او پس از گذراندن ۳ سال در زندان های الجزایر به فرانسه منتقل شد و در آنجا نیز ۳ سال در زندان بود تا این که سرانجام با بقیه همرزمانش آزاد گردید. مبارزات ضد استعماری. فعالیت ها. در حالی که دانش آموزان الجزایری در صف صبحگاهی می گف
تند «فرانسه مادر ماست»، جمیله فریاد می زد «الجزایر مادر ماست». به همین دلیل ناظر مدرسه او را از صف خارج و بشدت مجازاتش می کرد ولی او عقب نشینی نمی کرد و در همین لحظات در او میل به مبارزه متولد می شد. بعد از این بود که او برای مبارزه با استعمار فرانسه به جبهه آزادیبخش ملی الجزایر پیوست و بخاطر قهرمانی هایش در صدر لیست کسانی بود که تحت تعقیب بودند؛ و سرانجام نیز در سال ۱۹۵۷ در جریان تعقیب مورد اصابت گلوله قرار گرفته و دستگیر شد. شکنجه و زندان. شکنجه گران فرانسوی شکنجه او را در داخل بیمارستان شروع کرده و سه روز او را برای لو دادن دوستانش شوک برقی دادند ولی او همه این شکنجه ها را تحمل می کرد به طوری که هر بار از هوش رفته و با به هوش آمدنش می گفت «الجزایر مادر ماست». سرانجام شکنجه گران از گرفتن اعتراف از او شکست خورده و در سال ۱۹۵۷ در یک دادگاه فرمایشی او را به اعدام محکوم و روز ۷ مارس ۱۹۵۸ را برای اجرای حکم اعدام مشخص کردند ولی بعد از این که کمیته حقوق بشر سازمان ملل میلیون ها تلگرام محکومیت از سراسر جهان دریافت کرد، حکم اعدام او به حبس ابد تبدیل شد. آزادی از زندان. جمیله بوحیرد سرانجام در سال ۱۹۶۲ و بعد از آزادی
الجزایر از زندان خارج شد. او بعد از آزادی از زندان با جاک فیرجس فرانسوی که وکالت او و سایر رزمندگان جبهه آزادیبخش ملی الجزایر را بعهده داشت ازدواج کرد. بعد از استقلال. بعد از استقلال الجزایر جمیله بوحیرد ریاست اتحادیه زنان الجزایری را بعهده گرفت ولی مجبور بود بخاطر مخالفت های احمد بن بلا که در آن زمان رئیس جمهور الجزایر بود برای هر تصمیم گیری و اجرای آن بجنگد. سرانجام به دلیل این که دیگر قادر به تحمل آن وضعیت نبود، استعفا داده و وارد صحنه سیاست و بعد هم از انظار خارج شد و به ندرت در ملأ عام ظاهر می شد. او ثابت کرد که جهان هنوز او را سمبلی برای آزادی وطن می داند. سرانجام جمیله بوحیرد از طریق رسانه های الجزایری از مردم درخواست کمک برای معالجه بیماری های مختلفی که دچار شده بود گردید و این باعث شگفتی بسیاری در مردم الجزایر شد. او سرانجام در مقابل قساوت زمانه و ظلمی که از طرف اطرافیانش به او می شد مجبور به دادن پیامی خطاب به مردم و رئیس جمهور الجزایر گردید و در آن خواستار هزینه معالجه شد تا بتواند بقیه عمرش را در عزت بگذراند ولی این بزرگترین زن رزمنده عرب پاسخی جز تیرهای زهرآگین از طرف رسانه های جمعی الجزایر دریا
فت نکرد. در فرهنگ. بوحیرد در چندین فیلم و نمایشنامه به تصویر کشیده شده است، از جمله: دیدار با دبیرکل حزب الله لبنان. در آذرماه ۱۳۹۲ جمیله بوحیرد با سید حسن نصر الله در لبنان دیدار کرد.
چارچینگ بول یا گاو پولساز که ملقب به «گاو وال استریتی» و «گاو باولینگ گرین» هم هست، در منطقه اقتصادی منهتن/نیویورک که «باولینگ گرین» نام دارد مستقر است. این مجسمه، ساخته «آرتورو دی مودیکا» مجسمه ساز ایتالیایی است که همتای آن را پیشتر ساخته و در ویتوریای سیسیل ایتالیا نصب کرده بود. این مجمسه برنزی ۳۲۰۰ کیلوگرمی که ۳ متر و ۴۰ سانت ارتفاع و ۴ متر و ۹۰ سانت طول دارد. مجسمه گاو وال استریت در سال ۱۹۸۹ نصب شد. این اثر نمادی از نیرو و قدرت مردم آمریکا در واکنش به بحران مالی سال ۱۹۸۷ بود. به ادعای امریکایی ها، سمبل خوش بینی اقتصادی و شکوفایی است. سر آن که به طرف پایین قرار دارد به معنی آمادگی او جهت پول سازی برای دیگران است.
بک لش یک رویداد غیر رایگان در کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی تهیه می شود و این دوره اش هم در ۲۶ آوریل ۲۰۰۹ و در مجموعه ورزشی دانکین دونات سنتر شهر پراویدنس ایالت رود آیلند برگزار شد. این رویداد یازدهمین رویداد با نام بک لش است و شرکت کنندگانش از برند را، اسمک داون و ای سی دبلیو می باشند. این رویداد شامل هفت مسابقه می باشد. در مهمترین مسابقه اج (کشتی گیر) توانست در یک مسابقه آخرین فرد باقی مانده جان سینا را شکست دهد و قهرمانی سنگین وزن جهان (دبلیو دبلیو ای) را از آن خود کند. رندی اورتن در یک مسابقه شش نفره گروهی توانست قهرمان کمربند دبلیودبلیوئی قهرمانی جهان شود. همچنین جف هاردی توانست مت هاردی را در یک مسابقه پیروزی فقط با تسلیم کردن شکست دهد. این رویداد ۱۸۲٬۰۰۰ فروش رفت.
شیر خان () فیلمی پاکستانی به کارگردانی یونس مالیک است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سلطان رائه مصطفی قریشی اقبال حسن در نقش شیر خان اشاره کرد. منتشر شده در سال ۱۹۸۱ یکی از تولیدات فوق العاده سال است. این پروژه چند ستاره سلطان رائه انجمان مصطفی قریشی و بهار بود. به استثنای ستارگان فوق العاده یکی از برجسته ترین فیلم ها، نمره آن توسط وجاهات آتری توسط نورجان ارائه شده است. ۱۹۸۱ هنوز تحت جادوی ماولا جات مشهور بود (چندین بار توسط هیئت مدیره سانسور ممنوع شد و نظم و انضباط دادگاه برابر تعداد دفعاتی بود). این فیلم نه تنها برای ریخته گری سلطان رائه مصطفی قریشی نه تنها به دلیل اقدامات خشونت آمیز و انتقام جنجالی نهفته بود. خانم پوستر از مولو جت برش داده و چسبناک تر شده بود، چرا که کارگردان یونوس مالیک و فیلم نامه نویس ناصر عدیبه در هر دو فیلم حضور داشتند. ۱۹۸۱ در فیلم های پنجابی به تنهایی برای سالا صحابه چان ورهام مولو جات تی نووری نات جت در لندن و بسیاری دیگر رفت. یونوس مالیک خودش فیلم های عمده فروشی و عمده فروشی را تولید کرد، هنوز هم تحت موفقیت ماولا جت است.
جان راشبی (به انگلیسی: John Rushby)؛ یک دانشمند علوم کامپیوتر است. زندگی و تحصیلات. جان راشبی در لندن متولد و بزرگ شد. او در مدرسه گرامر دارتفورد تحصیل کرده است. سپس برای تحصیل به دانشگاه نیوکاسل رفت و لیسانس خود را در رشته کامپیوتر از این دانشگاه در سال ۱۹۷۱ دریافت کرد. او دکترایش را در این رشته در سال ۱۹۷۷ دریافت کرد. کار. جان راشبی بین سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ در دپارتمان علوم کامپیوتر دانشگاه منچستر به تدریس درس کامپیوتر اشتغال داشت. او بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ به عنوان محقق در دانشگاه نیوکاسل کار کرد او در سال ۱۹۸۳ به اس آرآی اینترنشنال در کالیفرنیا پیوست. او در حال حاضر مدیر برنامه روش های صوری و سیستم های وابسته است او یک سیستم اثبات پیش نمونه با یک اثبات قضیه خودکار را توسعه داده است. جوایز. جان راشبی در سال ۲۰۱۱ جایزه هارلون میلز را از انجمن کامپیوتر IEEE دریافت کرد.
مردمان وَخی یا خیک، یک گروه نژادی ایرانی تبار ساکن واخان در شمال شرقی افغانستان، بدخشان در جنوب تاجیکستان، سین کیانگ در باختر چین و گژال در شمال پاکستان هستند و به زبان وخی سخن می گویند. جمعیت آنها بین هفتاد هزار تا یکصد هزار نفر تخمین زده می شود. در چین، مردمان وخی به همراه مردمان سریکالی به عنوان تاجیک های چین شناخته می شوند و در مناطقی از افغانستان و تاجیکستان، پامیری خوانده می گردند. همه مردمان وخی باورمند به نزاریه، یکی از شاخه های شیعیان اسماعیلی هستند. وخی ها غالباً کوچ نشین بوده و از حیوانات اهلی برای حمل و نقل استفاده می کنند.
اسنپ اینک. () شرکت فناوری و رسانه اجتماعی آمریکایی، بنیان گذاشته شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ به وسیلهٔ ایوان اشپیگل و بابی مرفی مستقر در ونیز، لس آنجلس است. این شرکت چهار محصول دارد: اسنپ چت، سپکتکلز، بیتموجی و زنلی. نام این شرکت در ابتدا اسنپ چت اینک. بود ولی در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۶ به اسنپ اینک. تغییر برند داده شد تا محصول سپکتکلز را تحت یک شرکت واحد بگنجاند.
سال دوم دانشکده من محصول ۱۳۹۶ تازه ترین فیلم رسول صدرعاملی در مقام کارگردان بعد از ۹ سال و پس از ساخت فیلم در انتظار معجزه میباشد. این فیلم بر اساس فیلمنامه ای از پرویز شهبازی است و از ۹۰۰ نفر آزمون گرفته شد که در نهایت ۲۲ نفر بازیگر و ۲ چهره جدید به سینما معرفی شدند. این فیلم برای نخستین بار در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. خلاصه داستان. مهتاب (سها نیاستی) و آوا (فرشته ارسطویی) دانشجویان سال دوم دانشکده معماری هستند که به اتفاق تعدادی دیگر از همکلاسی هایشان برای یک سفر چند روزه دانشجویی از تهران به اصفهان می روند. در اصفهان آوا خونریزی مغزی می کند و به بیمارستان منتقل می شود. در آنجا مهتاب به علی (دوست پسر آوا) زنگ می زند که به اصفهان بیاید و ...
گوجال (وخی: , قرقیزی: )، که با نام هُنزه علیا نیز شناخته می شود، در شمال غربی پاکستان قرار دارد. این منطقه در گذرگاه خنجراب و دره شِمشال با چین و در دره چپورسن با افغانستان هم مرز است. در سال ۲۰۱۹، دره گوجال به دومین بخش کاراچوکار در هُنزه تبدیل شد. گوجال از نظر جغرافیایی بزرگ ترین بخش گِلگِت-بَلتستان است. یخچال طبیعی بتورا نیز در دشت گوجال واقع است. گوجال یا هنزه علیا از چندین دره بزرگ و کوچک تشکیل شده که در جنوب با هنزه مرکزی، در شمال شرق با چین و در شمال غرب با افغانستان هم مرز است. عین آباد نخستین روستای گوجال است. به جز دره های شمشال، میسگر و چاپورسن، همه روستاهای گوجال از بزرگراه قراقروم (KKH) که از این تحصیل (بخش) می گذرد و در گذرگاه خُنجَراب وارد چین می شود، دیده می شوند. جمعیت گوجال حدود ۲۰ هزار نفر از اسماعیلیان است. ساکنان اصلی گوجال عمدتاً مردم وخی، از مردمان ایرانی تبار، هستند. تاریخ. دره ها و روستاهای گوجال در طول زمان توسط مردم مناطق اطراف مسکونی شده اند. قرقیزها در آغاز از مناطق بالادست گوجال به عنوان چراگاه زمستانی استفاده می کردند. وخی ها از واخان به این منطقه مهاجرت کردند؛ ناحیه ییشکوک، دره
چپورسن، منطقه آوگرچ در گیرچه و سوست در بخش بالادست گوجال سکونتگاه هایی وخی نشین شدند، در حالی که در بخش پایین دست، از کهن ترین سکونتگاه ها به شمار می آید. هنگامی که هنزه زیر نظر دولت مرکزی گلگت بود، سکونتگاه ییشکوک مرفه بود و دام و دیگر محصولات لبنی به راجای گلگت می پرداخت. با پیدایش هنزه به عنوان یک ایالت مستقل در اوایل سده پانزدهم، می توان نتیجه گرفت که پیش از آن، مهاجران وخی زبان در بخش بالادست گوجال سکونت داشتند. بنا بر تاریخ شفاهی، سیلی ویرانگر در سده هجدهم، سکونتگاه ییشکوک را نابود کرد. نفوذ هنزه مرکزی یا کانجود در دوره میر شاه سلیم خان (۱۷۹۰–۱۸۲۴) چشمگیر شد. شاه سلیم خان که تحت سرپرستی مادر رضاعی اش، بانو گل بهار، همسر عاشور از خاندان بودلای گلمیت گوجال، پرورش یافته بود، از تبار قاضی مختوم، قاضی واخان، بود. او پس از رسیدن به مقام میر هنزه، به توسعه سکونتگاه های گلکین و گلمیت پرداخت و برای افزایش درآمد، طرح اسکان مجدد چیپوسان را آغاز کرد. یکی از همسران او، شاهزاده خوشحال بیگم، دختر قلم اشقاقه از سیریق قل بود. در مراسم ازدواج، پدر خوشحال بیگم به او زمین های کشاورزی، مراتع و حق جمع آوری مالیات از سکونتگا
ه های سیریق قل را بخشید. بدین ترتیب، دولت هنزه کنترل خود را بر این مناطق گسترش داد. میر سلیم خان از خوشحال بیگم پسری به نام شاه عبدالله خان داشت که کوچک ترین پسرش از میان پنج پسر دیگر بود. میر شاه سلیم خان در سال ۱۸۲۴ در گلمیت درگذشت و پسر بزرگش شاه غضنفرخان (۱۸۲۴–۱۸۶۴) به میر هنزه بدل شد. او برادر کوچکش شاه عبدالله خان را به عنوان حاکم گوجال منصوب کرد و فرماندهی نیروهای هنزه را نیز به او سپرد. در این دوره، اسکان مجدد دره چیپوسان با انتقال خانواده هایی از گلمیت، گلکین، حسینی و پسو انجام شد و زمین های وسیعی به زیر کشت رفت. در این زمان هنزه به یک قدرت منطقه ای تبدیل شد و مرزهای خود را تا ساریقل، یارکند و واخان گسترش داد. مردم وخی گوجال به جنگاورانی مشهور بدل شدند و در جنگ های متعدد شرکت کردند. نیروهای هنزه در نبردهایی با خوجه ها، مردم قرقیز و بدخشان پیروز شدند. در دوره عبدالله خان، گوجال به دژی مستحکم و منبع اصلی درآمد و توان نظامی هنزه بدل شد. افزایش وابستگی مرکز به گوجال و قدرت گیری عبدالله خان، از سوی بسیاری در مرکز تهدید تلقی شد و سرانجام با توطئه شاهزاده غازان خان، پسر بزرگ میر شاه غزنفر، و کمک گروهی از قا
تلان از التیت و کریم آباد، به قتل عبدالله خان انجامید. غازان خان سپس پدرش میر شاه غضنفر را نیز کشت و خود میر هنزه شد. عبدالله خان پنج فرزند داشت که شامل یک دختر و چهار پسر بودند. دختر که «میرونا» نام داشت، بزرگ ترینِ همه بود و در زمان حیات پدرش در سیریق قل ازدواج کرد. در میان پسران، بزرگ ترین «علی پرست» بود که با شاهزاده «بی بی آفتاب»، دختر میر شاه غزنفر، ازدواج کرد و از سوی میر شاه غضنفر «جاگیر»ی در حیدرآباد هنزه دریافت نمود، اما بعدها در دوره غازان خان دوم به پسو مهاجرت کرد. دیگر پسران او «محمد بری»، «علی فتح» و «عبدالله بیگ» بودند. محمد بری در جریان یورش بریتانیا به هنزه در سال ۱۸۹۱ همراه با میر صفدرخان به چین مهاجرت کرد. علی فتح در گولکین ساکن شد و عبدالله بیگ در چپورسن اقامت گزید. پس از درگذشت میر شاه سلیم خان ــ که نخستین اسماعیلی در هنزه بود ــ شاه غزنفر و عبدالله خان از معدود افرادی در هنزه بودند که با آیین اسماعیلی آشنا شده و در نیمه نخست سده نوزدهم به آن گرویدند. میر شاه سلیم خان بر اثر گفت وگو با مبلغ اسماعیلی «سعید شاه اردبیل» در جریان سفرش به گلمیت، این مذهب را پذیرفت. او نخستین فرد در هنزه بود ک
ه مراسم تدفینش مطابق طریقهٔ اسماعیلی برگزار شد و آیین «چراغِ روشن» برای نخستین بار در تاریخ هنزه به افتخار او در گلمیت برپا گردید. در اواخر سده نوزدهم، رانش بزرگ زمین در نزدیکی روستای سرت، رود هنزه را بست و طی سه سال دریاچه ای وسیع شکل گرفت که بخش های عمده ای از روستاهای گلمیت، حسینی و پسو را زیر آب برد. قسمت بزرگی از زمین های حاصلخیز و باغ ها به زیر آب رفت. در تاریخ ۴ ژانویه ۲۰۱۰ نیز رانش بزرگ دیگری در همان منطقه، در روستای آت آباد رخ داد که بار دیگر بخش هایی از شیشکت، عین آباد و گلمیت را غرق کرد. شمشال. شمشال مهم ترین روستا در میان همهٔ دره های گوجال است. این روستا در ارتفاع ۳٬۱۰۰ متری (۱۰٬۱۷۰٫۶ پا) از سطح دریا قرار دارد و مرتفع ترین سکونتگاه در این بخش به شمار می آید. شیمشال بزرگ ترین دره در گلگت-بلتستان است و تقریباً تمام مساحت بخش هنزه را دربرمی گیرد. این روستا مرزی، منطقهٔ گلگت-بلتستان پاکستان را به چین متصل می کند. مساحت کل شیمشال حدود ۳٬۸۰۰ کیلومتر مربع است و جمعیتی در حدود ۲٬۰۰۰ نفر در ۲۵۰ خانوار دارد. درهٔ شمشال همراه با هیسر، بزرگ ترین محدودهٔ ماجراجویی در دره هنزه را تشکیل می دهد و یکی از جاذبه ها
ی اصلی گردشگری است. دستاغیل سر بلندترین کوه در دره شمشال و بخشی از رشته کوه قره قروم در گلگت-بلتستان، پاکستان است. این قله، نوزدهمین کوه بلند جهان و هفتمین کوه بلند پاکستان است. واژهٔ «دستاغیل سر» در زبان وخی به معنی «بالای چراگاه داخلی» است و توسط مردم وخی شمشال نام گذاری شده است. نقش مردم شمشال در پاکستان مانند نقش شرپاها در نپال است. بیش از سی کوهنورد مشهور از این دره، نام پاکستان را در حوزهٔ گردشگری بلندآوازه کرده اند، به همین دلیل برخی آن را «درهٔ کوهنوردان» می نامند. کوه های شاخص این منطقه عبارت اند از: دستاغیل سر (۷٬۸۸۵ متر)، کنجوت سر (۷٬۷۹۰ متر)، تریور (۷٬۵۷۷ متر)، پوماری چی ش غربی (۷٬۴۹۲ متر)، یوکشین گردن سر (۷٬۵۳۰ متر)، مومهیل سر (۷٬۳۴۳ متر)، ملونگوتی سر (۷٬۲۰۷ متر)، «شیمشال وایت هورن» (۶٬۳۰۳ متر)، مینگلیک سر (۶٬۱۵۰ متر)، لوپغار سر (۷٬۲۰۰ متر)، «دوت سر» (۶٬۸۵۸ متر)، «سونیا پیک» (۶٬۳۱۰ متر)، «پوریان سر» (۶٬۲۹۳ متر)، «یازغیل سر» (۶٬۰۰۰ متر)، «یاواش سر دوم» (۶٬۱۷۶ متر) و دیگر قله ها. یخچال های عظیم شامل ملونگوتی، یازغیل، خوردوپین (۵٬۸۰۰ متر)، برالدو، ادوِر و وِر ژاراَو هستند. گذرگاه های مهم منطقه عبارت
اند از: چافچینگوال، خوردوپین، مای دور، برالدو، بوی سام و دیگر گذرگاه ها که در این میان گذرگاه یخچالی خوردوپین محبوب ترین مقصد برای کوهنوردان است. شیشکت. شیشکت که به «ناظم آباد شیشکت» نیز شناخته می شود، نخستین روستای درهٔ گوجال است که گوجال (هنزه علیا) را به هنزهٔ مرکزی متصل می کند. جمعیت کل این روستا ۲٬۱۶۰ نفر در ۲۲۰ خانوار است. زبان غالب در شیشکت بوروشسکی است، هرچند جمعیت قابل توجهی از سخنگویان زبان وخی و زبان دومکی نیز در این روستا زندگی می کنند. این روستا در سال ۱۹۰۳ و در دوران حکومت میر ناظم خان شکل گرفت. پیش تر، زمین های بایر منطقه به عنوان چراگاه روستای گلمیت استفاده می شد. برخی خانوارهای وخی از گلمیت به طور دائمی به شیشکت آمدند، در حالی که مردم بوروشسکی و دومکی از هنزهٔ مرکزی مهاجرت کردند. شیشکت همچنین اهمیت تاریخی دارد زیرا میدان نبرد میان جمعیت وخیِ بالادست گلمیت و دولت ناگر و هنزه بوده است. گلمیت – مرکز بخش. گلمیت مرکز اداری بخش گوجال است. این شهر تاریخی کهن، با کوه ها، قله ها و یخچال ها احاطه شده و مقصدی گردشگری است که هتل ها، فروشگاه ها و موزه ای را در خود جای داده است. گلمیت در ارتفاع از سطح دری
ا قرار دارد و از چندین محلهٔ کوچک مانند کَماریس، ادوِر، دالگیرام، لاکش، کلها، شاواران، خور لاکش، چمن گل و گوزه تشکیل شده است. جمعیت گلمیت حدود ۴٬۰۰۰ نفر است که همگی به زبان وخی سخن می گویند و پیرو مکتب اسماعیلیه از اسلام شیعه هستند. پیش از سال ۱۹۷۴ و انحلال ایالت هنزه، گلمیت پایتخت تابستانی این ایالت بود. پس از انحلال، این شهر به مرکز حکومتی تحصیل تبدیل شد. قدیمی ترین خانهٔ سالم گلمیت بیش از شش قرن قدمت دارد. در گلمیت شش «جماعت خانه» یا مرکز مذهبی-اجتماعی وجود دارد که در هر محله دیده می شوند. کاخ تابستانی قدیمی میر هنزه در شمالی ترین بخش میدان چوگان تاریخی گلمیت قرار دارد. مسجدهای قدیمی که اکنون به کتابخانه تبدیل شده اند نیز بر زیبایی این دره افزوده اند. از ساختمان های جدید ساخته شده توسط دولت در گلمیت می توان به ساختمان مرکز بخش، دبیرستان پسرانه دولتی، بیمارستان دولتی، مدرسهٔ دخترانه جوبیلی الماس و دبیرستان دخترانه دولتی اشاره کرد. «مدرسهٔ نمونهٔ المین» که سازمانی مردمی است، در کنار مرکز خدمات بهداشتی آقاخان قرار دارد. سکونتگاه پسو. پسو در فاصلهٔ ۱۲۵ کیلومتری گلگت بر مسیر بزرگراه قراقروم و نزدیک مرز چین قرار
دارد و با کوه های رشته کوه قراقروم احاطه شده است. در اطراف آن دو یخچال طبیعی بزرگ به نام های باتورا و یخچال پسو قرار دارند. این مکان به دلیل خطر همیشگی سیل، یکی از خطرناک ترین نقاط برای سکونت به شمار می رود و تاکنون چهار بار دچار سیلاب شده است. پسو همچنین از کهن ترین روستاهای این ناحیه است. بر پایهٔ گفتهٔ باستان شناسان، نخستین سکونت انسان در این منطقه به ۳۰۰۰ پیش از میلاد یا ۵۰۰۰ پیش از میلاد بازمی گردد. بر روی چندین صخره در این ناحیه، کنده کاری های باستانی از بز کوهی و گورخر دیده می شود که نشان می دهد بزهای کوهی هزاران سال در این دره زیسته اند، اما گورخرها دیگر در این منطقه وجود ندارند. از دیگر جانوران وحشی اینجا می توان به پلنگ برفی و غژگاو اشاره کرد. در دومین دورهٔ سکونت، بوداییان چینی در اینجا زندگی می کردند. بوداییان گنداره، سوات، گلگت و پسو از طریق این دره به سوی چین سفر می کردند. اسناد مربوط به این دورهٔ سکونت و مهاجرت پس از آن در کارگه گلگت و خُرّم آباد پسو یافت شده است. سومین دورهٔ سکونت در تاریخ این دره مربوط به دوران اسلام است. اسلام در سدهٔ نهم میلادی به این منطقه رسید، زمانی که سربازان و بازرگان
ان مسلمان به این ناحیه آمدند. در این دوره آیاتی از قرآن بر کوه های اطراف دره حکاکی شد. دورهٔ چهارم نیز اسلامی بود که در سدهٔ هجدهم اینجا سکونت یافتند. در آن زمان، این منطقه جمعیتی پرشور با ۳۱۵ خانواده داشت. اما این روستا بر اثر یک سانحهٔ طبیعی، شامل رانش زمین و انسداد رودخانهٔ مجاور، ویران شد. تنها چند خانواده از این رانش زمین در امان ماندند. این روستا بار دیگر در سال ۱۹۶۴ نابود شد، زمانی که سیلاب رودخانهٔ شمشال و فرسایش سواحل آن، مردم را وادار به مهاجرت کرد. در آن زمان نیز روستا حدود ۳۰۰ خانه داشت. بیشتر مردم بومی پسو، مردی به نام قُل محمد (معروف به قُلی) را نیاکان خود می دانند که در سدهٔ پانزدهم از واخان آمده بود. به یاد او، بیشتر مردم پسو با نام «قُلی کوتور» یا «قُلیکوتز» شناخته می شوند. طایفهٔ قُلی همچنین در کریم آباد، مرتضی آباد و روستاهای دیگر مرکز هنزه سکونت داشته اند. قُلی کوتزهای مرکز هنزه بعدها شیوهٔ زندگی بوروشو را پذیرفتند و اکنون به زبان بوروشسکی سخن می گویند. بیشتر خانواده ها به چپورسن و خیبر مهاجرت کردند. از ساکنان کنونی پسو هفت خانواده اند: چُوی، مغ، دین علی، محمدسخی، قوبا، و پرستی یا میرون. پ
رستی ها از نوادگان شاه عبدالله خان، پسر میر شاه سلیم خان هنزه، هستند. این خانواده به نام علی پرست، پسر بزرگ شاه عبدالله خان، نام گذاری شده که در دههٔ ۱۸۷۰ از شاه آباد حیدرآباد به پسو آمد. در زمان میر شاه غزنفر، عبدالله خان به عنوان حاکم گوجال و فرماندهٔ کل نیروهای هنزه منصوب شد تا از مرزهای شمالی محافظت کند. در سال ۱۹۴۱، مردم پسو، حسینی و روستاهای دیگر گوجال علیا به رهبری محمد ادب خان (معروف به محمد ادُب)، پسر علی پرست، علیه مالیات های سنگینی که میر غزن خان دوم بر مردم گوجال تحمیل کرده بود، شورش کردند و میر را تهدید کردند که به بولشویک های روسیه خواهند پیوست و به سمت مرز افغانستان/چین حرکت کردند. یاران نزدیک او شامل محمد حیات، مجنون بهی، عبادت شاه، گل مراد، بَیمل خان، محمد عارف و دیگران بودند. دولت بریتانیا در هند راج بریتانیا مداخله کرد و از طریق ادارهٔ محلی آژانس گلگت، با کاهش مالیات به حداقل، مسئله را حل کرد. آخرین آمار جمعیت پسو را حدود ۱۰۰۰ نفر برآورد کرده است. غولکین. روستای غولکین در گوجال هنزه قرار دارد. برای رسیدن به آن باید ۱۴۰ کیلومتر به سمت شمال گلگت در امتداد بزرگراه قراقروم سفر کرد. این سفر زمین
ی ۳ تا ۴ ساعت طول می کشد. از یک پیچ پس از گلمیت، جاده ای پرپیچ وخم به طول ۳ کیلومتر به بالا می رود تا زمین هموار شود و نخستین خانه های روستا نمایان گردند. غولکین بر جای یک دریاچهٔ قدیمی یخچالی ساخته شده که بر اثر رسوب گذاری مداوم پُر شده است. بسیاری از ۱۴۰ خانهٔ سنتی این روستا به شکل دایره ای، رو به ساحل پیشین دریاچه، قرار گرفته اند که فضایی اجتماعی و صمیمی پدید آورده است. بخش مرکزی اکنون محل چند خانه و زمین کشاورزی است و یک نوار زمین نیز اغلب به عنوان زمین کریکت استفاده می شود. سابقهٔ تاریخی دقیقی از آغاز این روستا وجود ندارد، اما قدمت آن حدود ۷۰۰ سال برآورد می شود. بر پایهٔ افسانه های محلی، در زمان وجود دریاچه نیز در اینجا سکونت وجود داشته و این منطقه در تابستان به عنوان مرتع استفاده می شده است. نام «غولکین» از دو واژهٔ گویش وخی محلی گرفته شده: «غولک» به معنای «چاه» و «کین» به معنای «کسی که دارد». به دلیل بارندگی کم، نیاز اصلی اینجا آب برای آبیاری، دام، آشامیدن و استفادهٔ خانگی است. خواجه احمد، که از اسماعیلیان همراه میر هنزه به اینجا آمد، از میر زمین خواست. پس از موافقت میر، خواجه احمد مردم را برای ساخت یک