Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پلی تکنیک مونترآل در ۱۹۸۹)، سئونگ هوی چو (عامل کشتار دانشگاه ویرجینیا تک در ۲۰۰۷)، و جورج سودینی (عامل تیراندازی ۲۰۰۹ در ناحیهٔ کولیر) نیز تجلیل می شود. الیوت راجر بیش از هر فرد دیگری در میان اینسل ها مورد اشاره قرار می گیرد و اغلب او را «قدیس» خود می نامند، و میم هایی منتشر می کنند که چهره اش را بر روی نقاشی های نمادهای مسیحی قرار داده اند. برخی از اینسل ها او را بنیان گذار واقعی جوامع آنلاین اینسل امروزی می دانند. در سال ۲۰۲۰، بی بی سی راجر را «پدر بنیان گذار ایدئولوژی اینسل» توصیف کرد. برخی افراد در این جوامع، خشونت را تنها راه حل در برابر آن چه سرکوب و ظلم اجتماعی علیه خود می دانند، تلقی می کنند و به دفعات از «شورش» و «قیام» اینسل ها سخن می گویند. برخی دیگر، دیدگاهی نیهیلیستی تر دارند و بر این باورند که حتی اعمال خشونت آمیز نیز هیچ تغییری در جامعه ایجاد نخواهد کرد و به جای آن تلاش می کنند برای این هیچ انگاری، توجیهی علمی بسازند. گروهی نیز ایدهٔ خشونت به عنوان انتقام از جامعه را تأیید می کنند، بی آن که امیدی به تغییر اجتماعی داشته باشند. برخی پژوهشگران، میزان خشونت موجود در جوامع اینسل را زیر سؤال برده اند
و برخی دیگر بر این باورند که «اینسل بودن در شکل افراطی، بیش تر شبیه به گرایش به خودکشی است تا خشونت علیه دیگران». برخی از پست های خشونت آمیز ممکن است نه از روی تمایل واقعی به ترویج خشونت، بلکه در راستای کسب اعتبار و جایگاه در انجمن های اینترنتی منتشر شده باشند. مطالعه ای در سال ۲۰۲۱ نشان داد که اکثریت قریب به اتفاق اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند، بر این باورند که گروه های اینسل خشونت را ترویج نمی کنند. همچنین، پژوهشی در سال ۲۰۲۲ نشان داد که بیشتر اینسل های پاسخ گو (۷۹٪) خشونت را رد می کنند. خشونت جنسی. زیرگروهی از اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند و در وب سایت هایی که توسط نیتن لارسون—نامزد همیشگی انتخابات و یکی از اعضای فعال در جوامع اینسل—ایجاد شده اند، به طور عمدی تلاش می کنند دیگر اینسل ها را متقاعد کنند که در صورت مواجهه با طرد جنسی، در تجاوز به زنان محق هستند. برخی از اینسل ها، طرد جنسی از سوی زنان را «تجاوز معکوس» توصیف می کنند؛ پدیده ای که آن را به اندازهٔ تجاوز جنسی آسیب زا می دانند. گزارشی از «مرکز مقابله با نفرت دیجیتال» در سپتامبر ۲۰۲۲، دربارهٔ بزرگ ترین انجمن اختصاصی اینسل
ها، نشان داد که کاربران این انجمن در دورهٔ بررسی شده، به طور متوسط هر ۲۹ دقیقه یک بار دربارهٔ تجاوز جنسی پست می گذاشتند و تنها در یک ماه، واژهٔ «کشتن» ۱٬۱۸۱ بار به کار رفته بود. در طول این دوره، ۸۹٪ از کاربران انجمن حمایت کلی خود را از تجاوز اعلام کرده بودند. بر اساس این گزارش، برخی کاربران تلاش می کنند ایدهٔ تجاوز به کودکان را عادی جلوه دهند، و بیش از نیمی از کاربران انجمن در دورهٔ بررسی شده از میل جنسی به کودکان حمایت کرده بودند. این گزارش همچنین فاش کرد که گردانندگان وب سایت انجمن اینسل ها در مارس ۲۰۲۲ یکی از قوانین انجمن را تغییر داده اند تا «جنسی سازی» نوجوانان بالغ شده را مجاز کنند، در حالی که در گذشته، قانون تنها جنسی سازی «کودکان نابالغ» را ممنوع می دانست. در بستر جوامع مرتبط. جوامع اینسل بخشی از منوسفیر گسترده تر هستند؛ مجموعه ای سست و نامتمرکز از جنبش های زن ستیز که شامل جنبش حقوق مردان، مگتاو، هنرمند مخ زنی ها، و گروه های مدافع حقوق پدران نیز می شود. در سال ۲۰۱۸، روزنامه نگاران "نیویورک تایمز" نوشتند که باکرگی غیرارادی (اینسل بودن) نوعی بازسازی از ایدهٔ «برتری مردان» است، و این جوامع به جنبشی تبدی
ل شده اند «متشکل از افرادی—برخی باکره و برخی نه—که باور دارند زنان باید به عنوان ابژه های جنسی با حقوقی محدود در نظر گرفته شوند». مرکز حقوقی فقر جنوبی نیز این خرده فرهنگ را «بخشی از زیست بوم آنلاین برتری طلبی مردانه» توصیف کرده و از سال ۲۰۱۸ آن را در فهرست گروه های نفرت پراکن خود قرار داده است. در حالی که اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند، خود را نسبت به باقی جامعه فرودست می دانند و اغلب از خود با اصطلاح «زیرانسان» یاد می کنند، در عین حال دیدگاه هایی برترپندارانه نیز دارند: یا خود را برتر از زنان می دانند، یا برتر از افراد غیراینسل به طور کلی. مطالعه ای در سال ۲۰۱۹ که در ژورنال "تروریسم و خشونت سیاسی" منتشر شد، نشان داد که اینسل ها خود را تنها افرادی می دانند که «قادر به ارزش های اجتماعی-سودمند هستند و به قدر کافی باهوش اند (با بهرهٔ هوشی بالا) که حقیقت دنیای اجتماعی را ببینند». این مطالعه نتیجه گرفت که آنان الگوی رایجی از گروه های افراطی را دنبال می کنند: نسبت دادن ارزش های بسیار منفی به گروه های بیرونی و ارزش های مثبت به گروه خود، با این نکتهٔ غیرعادی که با وجود برتر دانستن خود از نظر روانی و ذهنی
، خود را از نظر ظاهر فیزیکی منفی ارزیابی می کنند. جوامع اینسل گاهی با جوامعی چون مگتاو، جنبش حقوق مردان، کسانی که باور دارند دچار «تنهایی اجباری واقعی» هستند، و هنرمندان مخ زنی هم پوشانی دارند، اگرچه دست کم یکی از وب سایت های اینسل محور از مخ زنی ابراز تنفر کرده و هنرمندان مخ زنی و مربی قرارگذاشتن ها را به سوءاستفادهٔ مالی از اینسل ها متهم کرده است. در سال ۲۰۱۹، پژوهشگر رسانه دبی گینگ نوشت که گفتمان اینسل ها دربارهٔ «قربانی انگاری و احساس استحقاق سرکوب شده»، نخست در تالار گفتگوی 4chan شکل گرفت و سپس به گروه های جریان اصلی تری مانند فعالان حقوق مردان و مگتاوها گسترش یافت. هم پوشانی هایی میان جوامع اینسل و گروه های راست گرای تندرو نیز مشاهده شده است. در سال ۲۰۱۹، «مرکز تحلیل راست رادیکال» اعلام کرد که این خرده فرهنگ «بخشی از روند رو به رشد جنبش های راست افراطی» است که از نئولیبرالیسم ناراضی اند، به ویژه از توانمندسازی زنان و مهاجرت. در سال ۲۰۲۰، هافمن و همکارانش در ژورنال "مطالعات در منازعه و تروریسم" نوشتند: «روندی که به ویژه نگران کننده است، پیوند بی دردسر جامعهٔ اینسل های شبه نظامی با ساختار کلی راست افراطی
است؛ جایی که نارضایتی های مشترک و عضویت های درهم تنیده، این دو افراط گرایی را به هم نزدیک تر کرده اند». در مارس ۲۰۲۱، نشریهٔ دربارهٔ هم پوشانی میان جامعهٔ اینسل و گروه لشکر جنگ آتش گزارش داد؛ گروهی که با الگوگیری از لشکر سلاح هسته ای، یک شبکهٔ تروریستی نئونازی، شکل گرفته است. جمعیت شناسی. اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند عمدتاً مرد و دگرجنس گرا هستند و اغلب به عنوان درون گرایان جوان و بی دوست توصیف می شوند. برآوردها از اندازهٔ جوامع اینسل در سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ متفاوت بود. این اندازه از چند هزار نفر تا ده ها هزار و حتی صدها هزار نفر متغیر گزارش شده است. تحلیل آماری از بزرگ ترین انجمن اینسل نشان می دهد که تنها چند صد حساب کاربری، بخش اعظم پست های این انجمن را در طول سال ۲۰۲۱ و بیشترِ سال ۲۰۲۲ تولید کرده اند. جوامع اینسل عمدتاً از بزرگسالان نوظهوری تشکیل شده اند که احساس می کنند در رسیدن به نقاط عطف جنسی خود «به موقع» موفق نبوده اند. در یک مطالعه، تقریباً نیمی از اینسل های مورد بررسی با والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ خود زندگی می کردند و ۱۷٫۸٪ آن ها در وضعیت «نیت» (NEET) بودند؛ یعنی نه شاغل بودند، نه
در حال تحصیل، و نه در حال گذراندن دورهٔ آموزشی. بسیاری از منابع، اینسل ها را عمدتاً سفیدپوست توصیف کرده اند. در سال ۲۰۱۸، جامعه شناس راس هنفلر در روزنامهٔ "واشنگتن پست" آن ها را عمدتاً سفیدپوست معرفی کرد. همچنین در همان سال، هایدی بایریش از مرکز حقوقی فقر جنوبی در گفت وگو با ان بی سی نیوز گفت که اینسل ها «مردان جوان سفیدپوستی هستند در اواخر نوجوانی تا اوایل بیست سالگی که در سازگار شدن با بزرگسالی دچار مشکل اند». با این حال، در ژوئن ۲۰۱۹، جاکی و همکارانش در مقاله ای دربارهٔ توصیف زبانی یکی از انجمن های بزرگ اینسل که در ژورنال "پرخاشگری و تعارض زبانی" منتشر شد، نوشتند: «برخلاف آن چه اغلب گزارش می شود، هیچ مدرک قطعی ای در دست نیست که این گروه عمدتاً سفیدپوست باشد، و این که نمی توان به طور قطعی گفت اکثریت کاربران [این انجمن اینسل] مردان سفیدپوست اند، اما داده های ما نشان می دهد که این ادعا شاید کمتر از آن چه انتظار می رود، درست باشد». آنان افزودند که اشاره های گوناگون به نژاد در انجمن، ممکن است تا حدی نشان دهندهٔ تنوع قومی کاربران باشد. هافمن و همکارانش نیز در مقاله ای در ژورنال "مطالعات در منازعه و تروریسم" گزار
ش دادند که در نظرسنجی ای در مارس ۲۰۲۰ از همین انجمن، بیشتر پاسخ دهندگان خود را «قفقازی» معرفی کرده بودند. اینسل هایی که سفیدپوست نیستند، اغلب نژاد خود را دلیل تجردشان می دانند و از مخفف «JBW» (به معنی «فقط سفید باش») به طور طعنه آمیز استفاده می کنند تا به برتری های ادعایی مردان سفیدپوست در جذب زنان اشاره کنند. در نظرسنجی ای در سال ۲۰۲۴ از اینسل هایی که خود را این گونه معرفی کرده اند—که توسط پژوهشگرانی از دانشگاه تگزاس انجام شد—مشخص شد که گرایش سیاسی اینسل ها اندکی به سیاست های چپ میانه متمایل است. در موضوعاتی چون همجنس گرایی، سود شرکت ها و مزایای رفاهی، آن ها به طور معناداری گرایش چپ داشتند. در مطالعه ای در سال ۲۰۲۲، همین پژوهشگران دانشگاه تگزاس نظرسنجی دیگری از اینسل ها انجام دادند که نشان داد ۶۳٫۵۸٪ از پاسخ دهندگان خود را سفیدپوست معرفی کرده اند؛ درصدی کمتر از گروه غیراینسل در همان مطالعه. همچنین، ۴۵٪ از اینسل های پاسخ گو گرایش چپ در طیف سیاسی داشتند، ۱۷٫۵٪ میانه رو بودند، و ۳۸٫۹٪ گرایش راست داشتند. این توزیع، تفاوت معناداری میان گروه اینسل و گروه کنترل مطالعه نشان نمی داد. اینسل هایی که خود را این گونه معر
فی می کنند عمدتاً در آمریکای شمالی و اروپا زندگی می کنند. همچنین، جوامع اینسل برای افراد خارج از فضای انگلیسی نیز وجود دارد، مانند وب سایت ایتالیایی . فروم های انگلیسی زبان اینسل نیز بازدید بالایی از کشورهای غیرانگلیسی زبان دریافت می کنند. در سال ۲۰۲۰، پژوهشی از سوی آژانس تحقیقات دفاعی سوئد بر روی سه فروم بزرگ اینسل نشان داد که این سه فروم در مجموع حدود ۲۰٬۰۰۰ کاربر دارند، اما تنها حدود ۱٬۰۰۰ نفر از آن ها به طور فعال پست می گذارند. این آژانس گزارش داد که بین ۴٫۶ تا ۷٫۳٪ از بازدیدکنندگان این فروم ها از کشور سوئد بوده اند، هرچند هشدار دادند که این آمار به دلیل استفاده از وی پی ان ممکن است دقیق نباشد. اینسل های زن. نخستین وب سایت اینسل، یعنی «پروژهٔ باکرگی غیرارادی آلانا»، شامل هر دو جنسیت بود. در سال های اخیر، جوامعی ویژهٔ اینسل های زن (یا «فمسل ها») نیز شکل گرفته اند، مانند انجمن r/TruFemcels و جانشین آن "ThePinkPill". ، محبوب ترین انجمن فمسل ها، زیرردیت r/TruFemcels بود که بیش از ۲۲٬۰۰۰ عضو داشت. این انجمن در ژانویهٔ ۲۰۲۱ به دلیل نقض قوانین ردیت درخصوص ترویج نفرت بسته شد. زیرردیت دیگری که گفته می شود با فمسل
ها مرتبط است r/Vindicta نام دارد که در آن توصیه هایی دربارهٔ زیبایی ارائه می شود. همچنین، در تیک تاک هشتگ هایی دربارهٔ فمسل ها رواج یافته اند، از جمله #femcel، #femcelcore و #femcelrights که تا سال ۲۰۲۲ بیش از ۲۵۰ میلیون بازدید داشته اند. گزارش هایی وجود دارد که نشان می دهد ده ها هزار زن در اینترنت خود را فمسل معرفی می کنند. در جوامع آنلاین اینسل، بر سر این که آیا زنان می توانند اینسل باشند یا نه، اختلاف نظر وجود دارد. برخی ادعا می کنند که تعداد اینسل های مرد بسیار بیشتر از اینسل های زن است، برخی دیگر معتقدند که زنان اصولاً نمی توانند اینسل باشند، و برخی نیز تنها زنان «به شدت دچار بدشکلی» را واجد شرایط اینسل بودن می دانند. گروهی نیز معتقدند که تنها زنانی با کم ترین درصد جذابیت ظاهری می توانند واقعاً اینسل باشند. اعضای جوامع مردانهٔ اینسل اغلب با مفهوم اینسل زن مخالفت می کنند و باور دارند که همهٔ زنان می توانند از مردان رابطهٔ جنسی دریافت کنند، و زنانی که خود را اینسل می دانند در واقع باکرهٔ داوطلب هستند. همچنین ممکن است این افراد به آزار و تمسخر فمسل ها بپردازند. در سال ۲۰۲۰، بنا بر گزارش اتحادیهٔ ضدافترا، اک
ثر اینسل هایی که خود را این گونه معرفی می کنند، باور ندارند که زنان می توانند اینسل باشند. روزنامه نگاران نیز نوشته اند که خارج از جوامع فمسل، افراد کمی باور دارند که زنان می توانند اینسل باشند. در سال ۲۰۲۱، ام. کلی در مؤسسهٔ پژوهشگران سیاست نوشت که اعضای جوامع اینسل از وجود فمسل ها به عنوان دلیلی در رد اتهام زن ستیزی استفاده می کنند، اما بیشتر این جوامع، فمسل ها را نمی پذیرند و از مشارکت در انجمن های خود منع می کنند. همچون اعضای جوامع مردانهٔ اینسل، اعضای جوامع فمسل نیز معمولاً خود را قربانی زشتی ظاهری می دانند و باور دارند تنها مردان غیرجذاب ممکن است به آن ها علاقه مند شوند. آن ها به زنان جذاب تر لقب «استیسی» می دهند و معتقدند این زنان شانس آن ها را برای برقراری رابطهٔ جنسی با مردان کاهش می دهند؛ مفهومی مشابه با «چد» در انجمن های اینسل مردانه. فمسل ها مفهوم «قرص صورتی» را نیز اتخاذ کرده اند که مشابه مفاهیم «قرص قرمز» و «قرص سیاه» است و نشانگر این باور است که برخی زنان به دلیل تمرکز جامعه بر جنبه های خاصی از جذابیت زنانه، نامطلوب تلقی می شوند و بنابراین قادر به داشتن روابط جنسی نیستند. برخی زنانی که خود را ا
ینسل معرفی می کنند، بر این باورند که شاید بتوانند وارد سکس تفننی شوند، اما بیم دارند تنها مردانی حاضر به رابطه با آن ها باشند که آن ها را مورد سوءاستفاده یا بی احترامی قرار می دهند. در درون جامعه های آنلاین اینسل های زن، زن ستیزی و نیز یک ایده آل زنانهٔ زیبایی که دست نیافتنی دانسته می شود، از دلایل عزلت جنسی زنان شمرده می شوند. شماری از زنان دیگر نیز نگرانی هایی مشابه دارند، اما خود را اینسل زن نمی دانند. برخی از جوامع اینسل های زن از مثبت نگری به بدن و فمینیسم جریان اصلی انتقاد کرده اند و آن ها را برای زنان اینسل بی فایده دانسته اند. در سال ۲۰۲۲، یکی از اعضای پیشین انجمن r/TruFemcels در مجلهٔ "آتلانتیک" نقل شد که گفته بود: «ترجیح می دهم بتوانم دربارهٔ زشت بودنم صحبت کنم تا این که صرفاً سعی کنم خودم را قانع کنم که زیبا هستم». در همان سال، یک کارشناس روان شناسی در گفت وگویی با "ال پائیس" جوامع اینسل های زن را بیش از اندازه منزوی و بی اعتماد به بیگانگان (که «نرمالی ها» نامیده می شوند) توصیف کرد؛ پدیده ای که آن را «انعطاف ناپذیری شناختی» خواند. او اظهار داشت: «فرهنگ ایالات متحده اجتماعی نیست. در اسپانیا، [اینسل
های زن] کاملاً ویژگی های متفاوتی می داشتند... فکر نمی کنم اصلاً همین تعداد دنبال کننده داشته باشند، چون در اسپانیا ما بیشتر روابط بین فردی و رشد مهارت های اجتماعی را تشویق می کنیم». زنانی که خود را اینسل می دانند، در برخی جنبه ها با همتایان مرد خود شباهت دارند؛ از جمله باور به این که ظاهر فیزیکی مهم ترین عامل در یافتن شریک عاطفی است. اما از جهاتی دیگر، آن ها معمولاً متفاوت هستند. اعضای جوامع اینسل های زن بیش از آن که مردان را مقصر مشکلات عاطفی و جنسی خود بدانند، خود را سرزنش می کنند. این ممکن است ناشی از کلیشه های جنسیتی باشد، مانند این باور که زنان به طور «طبیعی» نیاز به رابطهٔ جنسی ندارند. روزنامه نگار ایزابل کوهن در سال ۲۰۲۰ نوشت که زنان اینسل، به جای خشمگین شدن نسبت به مردانی که آن ها را رد می کنند، با آن مردان همدلی می کنند و درکشان می کنند که چرا نمی خواهند با آن ها وارد رابطه شوند. کوهن به این گرایش اشاره می کند که زنان اینسل خشم خود را به درون معطوف می کنند، در حالی که مردان اینسل معمولاً خشمشان را به بیرون می ریزند. جوامع اینسل های زنانه عموماً در ادبیات دانشگاهی مرتبط با اینسل ها نادیده گرفته شده ان
د. در سال ۲۰۲۰، روزنامه نگار عَروا مهدوی چنین حدس زد که این واقعیت که زنانی که خود را اینسل می دانند، برخلاف برخی از همتایان مردشان، دست به حملات خشونت آمیز نمی زنند، آشکارترین دلیل آن است که چرا در رسانه های جریان اصلی چندان به آن ها پرداخته نشده است. در فوریهٔ ۲۰۲۰، کوهن نوشت که می تواند «کوهی از مقالات علمی» دربارهٔ اینسل های مرد بیابد، اما هیچ کدام دربارهٔ اینسل های زن وجود ندارد. او می گوید این فرض که اینسل های زن اصلاً وجود ندارند، به درد و رنج آن ها دامن می زند. در سال ۲۰۲۴ نیز گزارش شد که پژوهش دربارهٔ اینسل های زن همچنان نادیده گرفته می شود. سلامت روان. «تجرد ناخواسته» یک وضعیت پزشکی یا روان شناختی به شمار نمی رود. برخی افرادی که خود را اینسل می دانند دارای ناتوانی جسمی یا اختلالات روانی مانند افسردگی، اضطراب، اوتیسم و اختلال خودزشت انگاری هستند. یک پژوهش در سال ۲۰۲۲ نشان داد که اینسل هایی که در نظرسنجی شرکت کرده اند، نرخ بالاتری از افسردگی، اضطراب و تشخیص های رسمی روانی نسبت به جمعیت عمومی گزارش کرده اند: ۹۵٪ از آن ها افسردگی و ۹۳٪ اضطراب را گزارش کرده اند. ۳۸٪ نیز تشخیص روان پزشکی رسمی داشته اند. ب
رخی کاربران در انجمن های اینسل ناتوانی در یافتن شریک را به مشکلات جسمی یا روانی نسبت می دهند، در حالی که برخی دیگر دلیل آن را درون گرایی شدید می دانند. بسیاری از کسانی که خود را اینسل می دانند به خودتشخیصی در زمینهٔ اختلالات روانی می پردازند. اعضای انجمن های اینسل اغلب کسانی را که دربارهٔ بیماری روانی خود می نویسند، از مراجعه به روان درمانگر یا پیگیری درمان بازمی دارند. برخی از اعضای این جوامع که دچار افسردگی شدید هستند نیز گرایش های خودکشی دارند. برخی از اعضا این افراد را به خودکشی تشویق می کنند و گاهی پیشنهاد می کنند پیش از آن دست به خشونت دسته جمعی بزنند. قتل های دسته جمعی و خشونت. قتل های دسته جمعی و دیگر حملات خشونت آمیز توسط مردانی انجام شده یا مظنون به انجام آن ها هستند که خود را «تجردطلبان ناخواسته» معرفی کرده اند یا اظهاراتشان با ایدئولوژی اینسل ها هم راستا بوده است. همچنین برخی از این حملاتِ برنامه ریزی شده پیش از وقوع، توسط پلیس خنثی شده اند. دههٔ ۲۰۰۰. در ۴ اوت ۲۰۰۹، جورج سودینی در باشگاه سلامت ال ای فیتنس در کلیر تاون شیپ در حومهٔ پیتسبرگ به روی افراد آتش گشود. در این حادثه، سه زن کشته و ۹ نفر دی
گر زخمی شدند و سپس سودینی خودکشی کرد. او در وب سایتی که به نام خودش ثبت شده بود، نارضایتی جنسی و شکایت از رد شدن های مکرر از سوی زنان را بیان کرده بود. برخی از اعضای جوامع اینسل، سودینی و اقداماتش را تحسین و ستایش کرده اند و گاهی از خشونت اینسل ها با عنوان «سودینی شدن» یاد می کنند. دههٔ ۲۰۱۰. در ۲۳ مهٔ ۲۰۱۴، الیوت راجر در آیلا ویستا، نزدیک دانشگاه دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، شش نفر را کشت و چهارده نفر دیگر را زخمی کرد، و سپس خود را کشت. این قتل ها توجه رسانه ها را به مفهوم تجرد ناخواسته و به ویژه زن ستیزی و تمجید از خشونتی که در بسیاری از جوامع اینسل رایج است، جلب کرد. راجر خود را یک اینسل می دانست و بیانیه ای ۱۳۷ صفحه ای و ویدیوهایی در یوتیوب از خود به جا گذاشت که در آن ها دربارهٔ تجرد ناخواسته اش و میل به انتقام از زنان به دلیل طرد شدن صحبت کرده بود. او از اعضای فعال انجمنی به نام PUAHate (مخفف «نفرت از هنرمندان مخ زنی») بود که نزد اینسل ها محبوبیت داشت و چندین بار در مانیفست خود به آن اشاره کرده بود. اگرچه این انجمن کمی پس از حمله تعطیل شد، اما راجر به شکلی شهیدوار نزد برخی از این جوامع و انجمن هایی
که بعداً پدید آمدند، مورد ستایش قرار گرفت. ارجاع به "E.R." در انجمن های اینسل رایج است و به اعمال خشونت آمیز توسط اینسل ها اغلب با عبارت «E.R شدن» اشاره می شود. در ۱ اکتبر ۲۰۱۵، کریس هارپر-مرسر در جریان تیراندازی در کالج کامیونیتی آمپکوا واقع در رُزبورگ، ۹ نفر را کشت و هشت نفر دیگر را زخمی کرد، و سپس به زندگی خود پایان داد. او در صحنهٔ جرم بیانیه ای از خود به جا گذاشت که در آن به علاقه اش به قتل های دسته جمعی دیگر، از جمله قتل آیلا ویستا، اشاره کرده بود و از خشمش به دلیل نداشتن دوست دختر و نفرتش از جهان نوشته بود. در یادداشت هایش، خود را با الیوت راجر و دیگر عاملان تیراندازی ها همذات پنداری کرده و آن ها را «کسانی که در کنار خدایان ایستاده اند» توصیف کرده بود. پیش از حمله، زمانی که فردی در یک انجمن آنلاین حدس زده بود که هارپر-مرسر «خودش را برای فردی خاص نگه داشته»، او پاسخ داده بود: «ناخواسته چنین است». چند ساعت پیش از حمله، فردی که گمان می رود هارپر-مرسر بوده، پیامی تهدیدآمیز در فروم /r9k/ (وابسته به 4chan و محل تجمع بسیاری از اینسل ها) منتشر کرده بود. در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، «شلدون بنتلی» در کوچه ای در ادمونتون،
آلبرتا، مردی بی هوش را مورد سرقت قرار داد و به قتل رساند. در جریان دادگاه، بنتلی اظهار داشت که شکم قربانی را لگدکوب کرده چون از فشارهای شغلی اش به عنوان نگهبان امنیتی و همچنین از این که به مدت چهار سال اینسل بوده، احساس ناامیدی و عصبانیت داشته است. در ۷ دسامبر ۲۰۱۷، «ویلیام آچیسون» دو نفر را به قتل رساند و سپس خودکشی کرد. این تیراندازی در ازتک و در دبیرستانی رخ داد که او قبلاً دانش آموز آن بود. او در چند انجمن اینترنتی با نام مستعار «الیوت راجر» فعالیت می کرد و از «جنتلمن عالی قدر» تمجید کرده بود؛ عبارتی که راجر برای توصیف خود به کار می برد و بعدها به یک مرجع رایج در میان جوامع اینسل تبدیل شد. آچیسون همچنین مطالبی با گرایش های راست افراطی در فضای مجازی منتشر کرده بود. در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، «نیکولاس کروز» در جریان تیراندازی در دبیرستان استونمن داگلاس در پارکلند، هفده نفر را کشت و هفده تن دیگر را زخمی کرد. گفته می شود که او تحت تأثیر دیدگاه های افراطی دیگری نیز بوده، اما پیش تر در فضای مجازی نوشته بود: «الیوت راجر فراموش نخواهد شد». در ۲۳ آوریل ۲۰۱۸، «الک میناسین» در حمله با خودروی ون در تورنتو، انتاریو، به جرم ۱۰
فقره قتل عمد و ۱۶ فقره اقدام به قتل محکوم شد. اندکی پیش از حمله، او در فیس بوک نوشته بود: «شورش اینسل ها از همین حالا آغاز شده» و از راجر تمجید کرده بود. اصطلاح «شورش اینسل ها» گاهی معادل «خیزش مردان بتا» به کار می رود، که اشاره به واکنش خشونت آمیز به احساس محرومیت جنسی از سوی اینسل ها دارد. پس از حمله، یکی از کاربران در وبگاهی که جایگزین r/incels شده بود، دربارهٔ میناسین نوشت: «امیدوارم این پسر یک مانیفست نوشته باشد، چون می تواند قدیس بعدی ما باشد». پلیس پس از حمله اعلام کرد که میناسین در جوامع اینسل افراطی شده بود. در سپتامبر ۲۰۱۹، ویدئوی بازجویی پلیس از میناسین منتشر شد. در این ویدئو، میناسین اعتراف می کند که باکره بوده، از «چدها و استیسی ها» نفرت داشته، و از این که زنان محبت خود را نثار «زورگوهای نفرت انگیز» می کنند ناراضی بوده است. همچنین در ویدئو گفته بود امیدوار است حمله اش الهام بخش دیگران برای پیوستن به «خیزش بتا» و انجام خشونت های مشابه باشد. قاضی در حکم خود نوشت که میناسین سعی داشت با پیوند دادن حمله اش به جامعهٔ اینسل، بر شهرت خود بیفزاید و افزود: «پی بردن به انگیزهٔ دقیق او برای این حمله... تقری
باً غیرممکن است». همچنین قاضی دریافت که میناسین دربارهٔ انگیزه های اینسل خود به پلیس دروغ گفته و این جنبش نقش اصلی در حمله نداشته است. در ۲ نوامبر ۲۰۱۸، «اسکات بایرلی» در جریان تیراندازی در استودیوی هات یوگا تالاهسی در تالاهاسی، دو زن را کشت و چهار زن و یک مرد را زخمی کرد و سپس خودش را کشت. او مدت ها پیرو ایدئولوژی های اینسل بود و سابقهٔ بازداشت به دلیل دست درازی به زنان را داشت. او در سال ۲۰۱۴ چند ویدئوی یوتیوب منتشر کرد که در آن ها نفرت شدید خود از زنان را ابراز می کرد و از نداشتن دوست دختر ابراز خشم می کرد. در یکی از این ویدئوها به الیوت راجر اشاره کرده است. در ماه های منتهی به حمله، بایرلی ترانه هایی زن ستیزانه، نژادپرستانه، خشن و همجنس گراهراس بر روی ساندکلود منتشر کرده بود. در ژانویهٔ ۲۰۱۹، «کریستوفر کلری» به دلیل انتشار پستی در فیس بوک بازداشت شد که در آن نوشته بود قصد دارد «به زودی یک مکان عمومی را به گلوله ببندد و به تیرانداز دسته جمعی بعدی تبدیل شود» و «هر دختری را که ببینم، بکشم»، زیرا هرگز دوست دختر نداشته و باکره مانده است. رسانه ها او را به عنوان یکی از اعضای جامعهٔ اینسل توصیف کرده اند. در مهٔ
۲۰۱۹، کلری به دلیل تهدید به اقدامات تروریستی، به حداکثر پنج سال زندان محکوم شد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۹، «برایان آیزاک کلاید» تلاش کرد تا تیراندازی گسترده ای را در ساختمان فدرال و دادگاه ارل کَبِل در دالاس آغاز کند. او پیش از آن که به کسی آسیبی برساند، توسط مأموران سرویس حفاظت فدرال هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. کلاید پیش از حمله، در شبکه های اجتماعی میم هایی مرتبط با اینسل ها به اشتراک گذاشته بود و پست هایی نیز دربارهٔ باورهای راست گرایانه و نظریه های توطئه منتشر کرده بود. پس از این رویداد، پایگاه نظامی اندروز جلسه ای برای آگاه سازی کارکنان خود دربارهٔ برخی رفتارهای آنلاین «افراد درون گرا و بدون روابط جنسی» برگزار کرد. سخنگوی این پایگاه گفت که این افراد «تهدیدی واقعی برای پرسنل نظامی و غیرنظامیان» به شمار می آیند. افرادی که خود را اینسل معرفی می کنند، از عاملان حملاتی که انگیزه هایشان روشن نیست نیز تمجید کرده اند، مشروط بر آن که تصور کنند آن افراد نیز اینسل بوده اند. پس از تیراندازی لاس وگاس استریپ، شماری از کاربران در جامعهٔ اینسل ها از عامل تیراندازی، استیون پداک، تمجید کردند و او را قهرمانی دانستند که «نرمی ها»
(normies) را هدف قرار داده است. همچنین پس از تیراندازی ۲۰۱۸ تورنتو، برخی از کاربران یک انجمن اینسل ها از این احتمال که عامل این حادثه ممکن است یکی از آن ها باشد، ابراز هیجان کردند، با آن که هیچ انگیزهٔ مشخصی در آن زمان شناسایی نشده بود. دههٔ ۲۰۲۰. کاتی اسکات تیلور در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۰، فای مری سوئتلیک شش ساله را در کیسی ربود. سه روز بعد، هر دو نفر مرده یافت شدند. مشخص شد که تیلور، سوئتلیک را با خفگی کشته و سپس با بریدن گلوی خود خودکشی کرده است. دوستانش گزارش داده اند که تیلور خود را اینسل معرفی می کرده و اغلب می گفته که «بی امید زندگی می کند». در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۰، یک کارمند زن اسپا در حمله ای با چاقو در تورنتو کشته شد و همکار زن دیگر او به همراه یک مرد به شدت مجروح شدند. در ۱۹ مه، پلیس تورنتو این حمله را یک اقدام تروریستی اعلام کرد، چراکه شواهد نشان داد انگیزهٔ این حمله ایدئولوژی اینسل بوده است. پلیس پس از آن، یک نوجوان ۱۷ ساله را به عنوان عامل این حمله متهم کرد. این نخستین بار بود که خشونتی با انگیزهٔ ایدئولوژی اینسل به عنوان اقدام تروریستی پیگرد قانونی یافت، و همچنین نخستین موردی بود که در کانادا، عملیاتی خشونت
آمیز که منشأ آن افراط گرایی اسلامی نبود، به عنوان تروریسم محاکمه شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، متهم به قتل و اقدام به قتل اعتراف کرد. در جریان دادرسی، این حمله به طور رسمی به عنوان اقدام تروریستی شناخته شد. آرماندو هرناندز جونیور در ۲۰ مهٔ ۲۰۲۰ در منطقه سرگرمی وِست گیت در گلندیل، به سوی مردم آتش گشود و سپس توسط پلیس دستگیر شد. در این حادثه، یک مرد ۱۹ ساله به شدت زخمی شد و یک زن ۳۰ ساله و یک دختر ۱۶ ساله نیز جراحات سطحی برداشتند. بنا بر گفتهٔ دادستان شهرستان مریکوپا، هرناندز خود را اینسل معرفی کرده و گفته است که قصد داشته زوج ها را هدف قرار دهد و حداقل به ده نفر شلیک کند. دادستان اظهار کرد: «آقای هرناندز یک اینسل خودخوانده است… او خشمش نسبت به جامعه را تخلیه می کرد، احساسی که در آن احساس می کرد مورد آزار قرار گرفته و زنان نمی خواهندش». همچنین ادعا شده که هرناندز ویدیویی از این حمله را برای زنی که می خواسته تحت تأثیر قرار دهد ارسال کرده است. بین ژانویه و ، پنج نفر از اینسل های خودشناس در آمریکای شمالی به اتهام قتل یا برنامه ریزی برای کشتن زنان، در مواردی جداگانه دستگیر شدند. از جملهٔ این افراد، کول کارینی بود که در ژ