Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م آفرودیته منشا غیریونانی (احتمالا سامی) دارد، اما نمی توان ریشه دقیق آن را با اطمینان مشخص کرد. محققان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، با پذیرش ریشه شناسی هزیود از aphrós (کف)، قسمت دوم نام آفرودیت را به *-odítē به معنای «سرگردان» یا *-dítē به معنای «درخشان» تحلیل کرده اند. اخیرا، مایکل ژاندا نیز با پذیرش ریشه شناسی هزیود، به نفع دومی از این تفسیرها استدلال کرده و داستان «زایش از کف» را یک مضمون اسطوره نیاهندواروپایی می داند. به همین ترتیب، کریستوف توماس ویتزاک ترکیب هندواروپایی *abʰor- به معنای «بسیار» و *dʰei- به معنای «درخشان» را پیشنهاد می کند؛ همچنین با اشاره به الهه سپیده دم یونانی ائوس. با توجه به این ریشه شناسی، دانیل کولیگان نام آفرودیته را به عنوان «درخشش از مه یا کف» تعبیر کرده است. محققان دیگر استدلال کرده اند که این فرضیه ریشه شناسی هندواروپایی بعید است، زیرا ویژگی های آفرودیته با ویژگی های ائوس و خدای ودایی اوشاس کاملا متفاوت است. محققان مدرن که اعتقاد به منشا خاور نزدیک پرستش آفرودیته دارند، منشا سامی را برای این نام پیشنهاد کرده اند. برخی از محققان (مانند فریتز هومل) پیشنهاد کرده اند ک
ه نام آفرودیته تلفظی هلنی شده از نام عشتروت است. با این حال، سایر محققان این موضوع را رد می کنند و آن را از نظر زبانی غیرقابل دفاع می دانند. مارتین وست یک شکل کنعانی-قبرسی از نام را به عنوان *ʿAprodît یا *ʿAproḏît بازسازی می کند و با احتیاط نام دومی را به عنوان لقبی به معنای «او از دهکده ها» پیشنهاد می کند. آرن ویلسون رایت شکل فنیقی *ʾAprodīt را به عنوان لقبی برجسته به معنای «بی نظیر، عالی، بلندپایه» پیشنهاد می کند. منشا. الهه عشق خاور نزدیک. فرقه آفرودیته در یونان باستان، یک آیین وارداتی از کیش عشتروت در فنیقیه بود؛ یا حداقل تحت تاثیر آن قرار گرفته بود. کیش عشتروت در فنیقیه به نوبه خود تحت تاثیر آیین الهه بین النهرینی معروف به «ایشتار» (برای مردمان سامی شرقی) و «اینانا» (برای سومریان) قرار داشت. به گفته پوسانیاس، جغرافیدان یونانی قرن دوم پس از میلاد، اولین کسانی که کیش آفرودیته را پایه گذاری کردند آشوری ها (بین النهرینی ها) بودند و پس از آن ها پافوسی های قبرس و سپس فنیقی ها در عسقلان؛ فنیقی ها نیز به نوبه خود عبادت او را به مردم کیثیرا آموختند. آفرودیته ارتباط اینانا-ایشتار با تمایلات جنسی و تولید مثل را پذی
رفت. همچنین او به عنوان اورانیا معروف بود که به معنای «آسمانی» است؛ عنوانی که مطابق با نقش اینانا به عنوان «ملکه آسمان» ​​است. تصویرهای هنری و ادبی اولیه آفرودیته، بسیار شبیه به اینانا-ایشتار هستند. آفرودیته مانند اینانا-ایشتار یک الهه جنگ جو نیز بود. پوسانیاس گزارش می دهد که در اسپارت، آفرودیته به عنوان آفرودیته آریا پرستیده می شده که به معنای «آفرودیته جنگ جو» است. او همچنین اشاره می کند که قدیمی ترین تندیس های آفرودیته در اسپارت و سیترا، او را مسلح نشان می دهند. محققان مدرن متذکر می شوند که جنبه های الهه-جنگجو آفرودیته در قدیمی ترین اقشار پرستش او ظاهر می شود و آن را نشانه ای از خاستگاه خاور نزدیک او می دانند. دانشمندان کلاسیک قرن نوزدهم به طور کلی از این ایده که دین یونان باستان تحت تاثیر فرهنگ های خاور نزدیک باستان است، بیزار بودند؛ اما، حتی فریدریش گوتلیب ولکر که معتقد بود تاثیر خاور نزدیک بر فرهنگ یونانی فقط به فرهنگ مادی محدود می شود، اعتراف کرد که آفرودیته به وضوح منشا فنیقی دارد. تاثیر قابل توجه فرهنگ خاور نزدیک بر دین یونانی اولیه، اکنون به طور گسترده به عنوان قدمت دوره شرق شناسی در قرن هشتم قبل از
میلاد شناخته می شود؛ زمانی که یونان باستان در حاشیه امپراتوری آشوری نو قرار داشت. الهه سپیده دم هندواروپایی. برخی از اسطوره شناسان تطبیقی که با ایده «منشا خاور نزدیک» مخالف بودند، استدلال کرده اند که آفرودیته به عنوان جنبه ای از الهه سپیده دم یونانی ائوس سرچشمه گرفته است و این که که منشا او در نهایت به الهه سپیده دم نیاهندواروپایی *Haéusōs - متجلی در ائوس (یونانی)، آورورا (رومی ) و اوشاس (سانسکریت) - می رسد. اکثر محققان مدرن اکنون منشا هندواروپایی آفرودیته را رد می کنند؛ اما ممکن است آفرودیته، که در اصل الهه ای با ریشه های سامی بوده، تحت تاثیر الهه سپیده دم هندواروپایی قرار گرفته باشد. آفرودیته و ائوس هر دو به زیبایی شهوانی و تمایلات جنسی تهاجمی خود معروف بودند؛ هر دو با معشوقه های فانی رابطه داشتند؛ هر دو الهه با رنگ های قرمز، سفید و طلایی مرتبط بودند. مایکل جاندا ریشه نام آفرودیته را به عنوان لقب ائوس به معنای «او که از کف (اقیانوس) برمی خیزند» و به روایت تئوگونی هزیود از تولد آفرودیته به عنوان بازتابی باستانی از اسطوره های هندواروپایی اشاره می کند. آفرودیته پس از این که کرونوس، اورانوس را شکست داد، به عنو
ان یک اسطوره از آب ها بیرون می آید، سپس مستقیما با اسطوره ریگ ودا در مورد شکست وریترا توسط ایندرا و آزادسازی اوشاس هم بستگی دارد. یکی دیگر از شباهت های کلیدی بین آفرودیته و الهه سپیده دم هندواروپایی، خویشاوندی نزدیکشان با خدای آسمان است؛ زیرا هر دو مدعی اصلی پدری او (زئوس و اورانوس) خدایان آسمان هستند. شکل ها و لقب ها. رایج ترین لقب مذهبی آفرودیته، "اورانیا" به معنای «آسمانی» بود؛ لقبی که هرگز در متون ادبی دیده نمی شود، که نشان دهنده اهمیت مذهبی این لقب است. لقب رایج دیگر او، "پاندموس" به معنای «برای همه مردم» بود. در نقش خود به عنوان آفرودیته پاندموس، آفرودیته با "پیتو" به معنای «ترغیب» مرتبط بود که می توان به او برای کمک در اغواگری دعا کرد. پاوسانیاس آتنی در سمپوزیوم افلاطون، آیین های فرقه ای مرتبط با القاب مختلف آفرودیته را به کار می گیرد تا ادعا کند که اورانیا و پاندموس در واقع الهه های جداگانه ای هستند. او ادعا می کند که آفرودیته اورانیا، آفرودیته آسمانی است که پس از اخته کردن اورانوس توسط کرونوس از کف دریا متولد شد و بزرگ تر از آفرودیته پاندموس است. طبق سمپوزیوم، آفرودیته اورانیا الهام بخش میل همجنس گرا
یی مردانه، به ویژه سوگند اروس، و شاهدگرایی است. در مقابل آفرودیته پاندموس جوان تر از آفرودیته اورانیا است؛ آفرودیته معمولی که از پیوند زئوس و دیونه متولد شده و الهام بخش میل دگرجنس گرایی و بی قاعدگی جنسی است. در میان نوافلاطونیان و بعدها مفسران مسیحی آن ها، اورانیا با عشق روحانی و پاندموس با عشق جسمانی (میل) همراه است. تصویری از اورانیا با پایی که بر لاک پشتی تکیه داده بود به عنوان نمادی از احتیاط در عشق زناشویی تلقی شد. این موضوع مجسمه ای از فیدیاس برای الیس بود که فقط توسط جغرافی دان پوسانیاس شناخته شده است. آفرودیته تندیسی در آکروپولیس (در اسپارت باستان) به نام "آمبولوگرا" به معنای «به تعویق انداختن پیری» داشت، از آنجایی که تنها یک مورد از این لقب به جا مانده است، ماهیت دقیق این فرقه نامشخص است. برخی از محققان حدس می زنند که آفرودیته آمبولوگرا دلیلی بر همسانی آفرودیت با گیاه ماندراک است که در گذشته تصور می شده که دارای قدرت افرودیزیاک است. "آفرودیته آریا" به معنای «آفرودیته جنگ جو» لقب فرقه ای دیگر از آفرودیته بود که در آن او با زره کامل مانند خدای جنگ آرس به تصویر کشیده می شده. این نمایش از او در اسپارت و
تارانتو یافت شده است. تفاسیر رزمی مشابه دیگری از او وجود داشت؛ مانند معبد او در کیثیرا، جایی که او تحت عنوان آفرودیته اورانیا و به شکل مسلح پرستش می شده. ارتباط آفرودیته با جنگ با نقش معروف تر او به عنوان الهه میل، باروری و زیبایی در تضاد است. در ایلیاد، آفرودیته ناتوان در جنگ توصیف شده که توسط دیومدس تحت هدایت آتنا از ناحیه مچ مجروح می شود و نقش خود را به عنوان یک الهه عشق به جای الهه جنگ توسط زئوس یادآوری می کند. می توان این جنبه از آفرودیته را از منشا او از الهه های قدیمی خاور نزدیک مانند اینانا سومری، ایشتار سامی و عشتروت فنیقی ردیابی کرد. در قبرس، به او لقب آفرودیته انچیوس به معنای «آفرودیته نیزه دار» را اطلاق می کردند و گفته شده است که این فرقه از قبرس به اسپارت آورده شده. نسخه مردانه آفرودیته معروف به «"آفرودیتوس"» در شهر آماتوس در قبرس پرستیده می شده. آفرودیتوس با شکل و لباس زنانه به تصویر کشیده می شد، اما ریش داشت، و درحالی که لباس خود را بلند می کرد، فالوس راست شده خود را نشان می داد. اعتقاد بر این بود که این ژست یک نماد بلاگردان است و تصور می شده که خوشبختی را به بیننده منتقل می کند. با این حال، م
حبوبیت آفرودیتوس به مرور زمان کاهش یافت زیرا نسخه اصلی و کاملا زنانه آفرودیت محبوب تر شد، اما آثاری از فرقه او در افسانه های بعدی هرمافرودیته حفظ شد. اسطوره شناسی. زایش. معمولا گفته می شود که آفرودیته در نزدیکی مرکز عبادت اصلی خود، پافوس در جزیره قبرس به دنیا آمده است، به همین دلیل است که او را گاه به ویژه در آثار منظوم سافو، «"سیپریان"» می نامند. معبد آفرودیته در پافوس (که محل تولد او است) برای قرن ها زیارتگاهی در دنیای باستان بود. در اسطوره های دیگر، او در نزدیکی جزیره کیثیرا به دنیا آمده است؛ از این رو او به این نام نیز خوانده می شد. کیثیرا محل توقف تجارت و فرهنگ بین کرت و پلوپونز بود، بنابراین این اسطوره ها ممکن است نشانه هایی از مهاجرت فرقه آفرودیته از خاورمیانه به سرزمین یونان را حفظ کنند. طبق روایتی که هزیود در کتاب تئوگونیا خود از تولد آفرودیته نقل کرده است، کرونوس آلت تناسلی اورانوس را برید و پشت سر خود به دریا انداخت. کف آلت تناسلی او باعث پیدایش آفرودیته شد (از این جهت هزیود نام آفرودیته را به عنوان «کف برخاسته» تفسیر می کند)، در حالی که گیگانت ها، الهه های انتقام و ملیای ها از قطره های خون اورانوس
بیرون آمدند. هزیود می گوید که آلت تناسلی «مدت زیادی بر دریا حمل می شد و کف سفید از گوشت جاودانه برخاست و با آن دختری رشد کرد». پس از این که آفرودیته از کف دریا متولد شد، در حضور دیگر خدایان به ساحل رفت. روایت هزیود از تولد آفرودیته پس از اخته شدن اورانوس احتمالا از آواز کوماربی، یک شعر حماسی باستانی هیتی گرفته شده است که در آن کوماربی پدرش آنو، خدای آسمان را سرنگون می کند و آلت تناسلی او را گاز می گیرد که این باعث باردار شدنش می شود؛ او فرزندان آنو را به دنیا می آورد که شامل ایشتار و برادرش تشوب، خدای طوفان هیتی است. در ایلیاد، آفرودیته به عنوان دختر زئوس و دیونه توصیف شده است. به نظر می رسد نام دیونه هم خانواده دیوس و دیون در شکل مونث باشد، که شکل های مورب نام زئوس هستند. زئوس و دیونه در دودونا در شمال غربی یونان فرقه مشترکی داشتند. در تئوگونی، هزیود، دیون را به عنوان یکی از اوکئانیدها توصیف می کند. اما شبه آپولودوروس او را سیزدهمین تیتان، فرزند گایا و اورانوس می داند. ازدواج. در کتاب هشتم ادیسه، دمودوکوس آفرودیته را همسر هفائستوس توصیف می کند و روایت می کند که چگونه آفرودیته در طول جنگ تروا با آرس زنا کرد.
هلیوس، خدای خورشید، آفرودیته و آرس را در حال رابطه جنسی در بستر هفائستوس دید و به هفائستوس اطلاع داد. هفائستوس تور نامرئی ساخت و دفعه بعد که آرس و آفرودیته با یکدیگر هم بستر شدن، تور هر دو را به دام انداخت. هفائستوس همه خدایان را به اتاق خواب آورد تا به آرس و آفرودیته اسیرشده بخندند، اما آپولون، هرمس و پوزئیدون با آرس هم دردی کردند و پوزئیدون موافقت کرد که برای آزادی آرس به هفائستوس پول بدهد. سپس آفرودیته به معبد خود در قبرس بازگشت، جایی که خاریتس ها در آن جا حضور داشتند. این روایت احتمالا به عنوان یک داستان عامیانه یونانی، مستقل از اودیسه، سرچشمه گرفته است. آرس در جزئیاتی که بعدا به آن پرداخته شده، سرباز جوان، آلکتریون را کنار در گذاشت تا در مورد ورود هلیوس هشدار دهد، اما آلکتریون در حین انجام وظیفه نگهبانی به خواب رفت. هلیوس، آرس و آفرودیته را یافت و هفائستوس را آگاه کرد. آرس در خشم آلکتریون را به خروس تبدیل کرد که بی وقفه بانگ می خواند تا طلوع خورشید را اعلام کند. هفائستوس پس از افشای آن ها از زئوس می خواهد که هدایای عروسی و جهیزیه اش را به او بازگرداند. پس از این ماجرا، آرس بود که به عنوان شوهر رسمی آفرو
دیته درنظر گرفته می شد. در گلدان فرانسوا، این دو با یک ارابه به عروسی پلئوس و ثتیس می رسند؛ زئوس با هرا و پوزئیدون با آمفیتریته. شاعران، پیندار و آیسخولوس از آرس به عنوان شوهر آفرودیته یاد می کنند. بعدها اسطوره هایی برای توضیح ازدواج آفرودیته با هفائستوس ابداع شد؛ در مشهورترین داستان، زئوس با عجله آفرودیته را به ازدواج هفائستوس درآورد تا دیگر خدایان نتوانند بر سر او دعوا کنند. در روایت دیگر از این اسطوره ها، هفائستوس به مادرش هرا تخت طلایی داد، اما وقتی هرا بر آن نشست، به دام افتاد؛ هفائستوس از رها کردن او امتناع کرد تا این که هرا راضی به ازدواج او با آفرودیته شد. آنخیسس. اولین سرود هومری برای آفرودیته (سرود ۵)، که احتمالا در اواسط قرن هفتم پیش از میلاد سروده شده است، با توصیف این که تنها سه الهه باکره - آتنا ، آرتمیس و هستیا - از قدرت آفرودیته مصون هستند آغاز می شود. سپس شرح می دهد که چگونه زئوس از آفرودیته به خاطر واداشتن خدایان به عشق فانی ها آزرده شد؛ بنابراین او باعث شد که آفرودیته عاشق آنخیسس، یک چوپان فانی زیبارو شود که در دامنه های کوه آیدا در نزدیکی شهر تروآ زندگی می کرد. زمانی که آنخیسس در خانه خود
تنها بود، آفرودیته به شکل یک باکره زیبا و فانی به او ظاهر شد. آنخیسس او را در لباس های روشن و جواهرات درخشان می بیند که سینه هایش از شدت پرتو الهی می درخشید. آنخیسس از او می پرسد که آیا او آفرودیته است و به او قول می دهد که اگر او و خانواده اش را برکت دهد، در بالای کوه برای او محرابی می سازد. آفرودیته دروغ می گوید که او یک الهه نیست، بل که دختر یکی از خانواده های نجیب فریگیه است. او ادعا می کند که می تواند زبان تروایی را بفهمد زیرا در کودکی یک پرستار تروایی داشته و می گوید که پس از ربوده شدن توسط هرمس درحالی که در جشنی به افتخار آرتمیس، الهه باکره می رقصید، خود را در دامنه کوه پیدا کرده است. آفرودیته به آنخیسس می گوید که او هنوز باکره است و به او التماس می کند که او را نزد پدر و مادرش ببرد. آنخیسس بلافاصله با شهوت دیوانه وار به آفرودیته غلبه می کند و قسم می خورد که با او رابطه جنسی خواهد داشت. سپس آنخیسس، آفرودیته را با چشمانی رو به پایین به رختخوابش می برد که پوشیده از خزهای شیر و خرس است. سپس او را برهنه می کند و به او عشق می ورزد. پس از رابطه جنسی، آفرودیته آنخیسس را به خواب عمیقی فرو می برد و لباس خودش را
می پوشد. وقتی لباس پوشیدن او تمام شد، آنخیسس را بیدار می کند و هویت اصلی اش را به او نشان می دهد. آنخیسس وحشت زده می شود، اما آفرودیته او را دلداری می دهد و قول می دهد که برای او پسری به دنیا خواهد آورد. او پیشگویی می کند که پسرشان نیمه-خدا، آئنیاس خواهد بود که توسط پوره های بیابان به مدت پنج سال قبل از رفتن به تروا برای تبدیل شدن به یک نجیب مانند پدرش، بزرگ خواهد شد. داستان لقاح آئنیاس در تئوگونیا هزیود و در کتاب دوم ایلیاد هومر نیز ذکر شده است. آدونیس. اسطوره آفرودیته و آدونیس احتمالا از افسانه سومریان، اینانا و تموز گرفته شده است. ریشه نام یونانی آدونیس (به یونانی: Ἄδωνις)، کلمه کنعانی ʼadōn به معنای «سرور» است. اولین اشاره یونانی شناخته شده به آدونیس از قسمتی از شعر سافو می آید که در آن گروهی از دختران جوان از آفرودیته می پرسند که برای سوگواری مرگ آدونیس چه کاری می توانند انجام دهند. آفرودیته پاسخ می دهد که باید سینه هایشان را بزنند و تن پوش های خود را پاره کنند. ارجاعات بعدی، داستان را با جزئیات بیشتر تجلی می بخشد. براساس بازگویی داستانی که در شعر دگردیسی ها توسط شاعر رومی اووید یافت می شود، آدونیس پسر
میرا بود که آفرودیته او را با شهوت سیری ناپذیر پدرش، پادشاه قبرس سینیراس، پس از اینکه مادر میرا لاف می زد که دخترش از الهه زیباتر است، نفرین شده بود. میرا پس از باردار شدن، به درخت مر تبدیل شد، اما هم چنان آدونیس را به دنیا آورد. آفرودیته نوزاد را پیدا کرد و او را به عالم اموات برد تا پرسفونه او را پرورش دهد. هنگامی که او بزرگ شد، آفرودیته به دنبال او برگشت و متوجه شد که او به طرز چشم گیری خوشرو است. پرسفونه می خواست آدونیس را نگه دارد و در نتیجه بین دو الهه بر سر این که چه کسی باید آدونیس را تصاحب کند، درگیری به وجود آمد. زئوس با این حکم که آدونیس یک سوم سال را با آفرودیته، یک سوم را با پرسفونه و یک سوم را با هرکسی که انتخاب می کند، این اختلاف را حل کرد. آدونیس تصمیم گرفت آن زمان را با آفرودیته بگذراند. سپس، یک روز، زمانی که آدونیس مشغول شکار بود، توسط یک گراز وحشی مجروح شد و در آغوش آفرودیته جان خود را از دست داد. در نسخه های مختلف داستان، گراز یا توسط آرس فرستاده می شد که او از این که آفرودیته زمان زیادی را با آدونیس می گذراند حسادت می کرد، یا توسط آرتمیس که می خواست از آفرودیته انتقام بگیرد که پیرو فداکار
ش هیپولوتس را کشته بود. در روایتی دیگر، اریمانتوس پسر آپولو آفرودیته را در حال حمام برهنه دید و توسط الهه عصبانی کور شد؛ آپولو با خشم، خود را به یک گراز تبدیل کرد و برای این که انتقام پسرش، اریمانتوس را از آفرودیته بگیرید، آدونیس را کشت. این داستان همچنین علتی برای ارتباط آفرودیته با گل های خاص ارائه می دهد. گفته می شود که در سوگ مرگ آدونیس، هر جا که خون او می افتد، شقایق ها رشد می کند و در سالگرد مرگ او جشنواره اعلام می شود. در یکی از نسخه های داستان، آفرودیته خود را بر روی خاری از بوته رز مجروح کرد و گل رز که قبلا سفید بود، با خون او قرمز شد. بر اساس رساله در مورد الهه سوریه اثر لوسیان شمش شادی، هر سال در طول جشنواره آدونیس، رودخانه آدونیس در لبنان (که اکنون به نام رودخانه ابراهیم شناخته می شود) از خون قرمز می شد. اسطوره آدونیس مربوط به جشن آدونیا است که هر ساله در نیمه تابستان توسط زنان یونانی جشن گرفته می شد. به نظر می رسد این جشن که در زمان سافو قبلا در لسبوس برگزار می شد، در اواسط قرن پنجم قبل از میلاد در آتن رایج شد. همسران و فرزندان. آفرودیته همسر هفائستوس بود اما با بسیاری از خدایان و افراد زمینی راب
طه داشت و از هر کدام فرزندانی آورد. بعد از تولدش به علت زیبایی، زئوس می ترسید که خدایان بر سر ازدواج با آفرودیته با هم به نزاع بپردازند به همین خاطر او را به همسری هفائستوس، ایزد آتش و آهنگری درآورد، اما او دلباختهٔ آرس، ایزد جنگ شد. او به سختی باور می کرد که تا این حد خوش شانس باشد و از تمام قابلیت های خود استفاده می کرد تا بیشترین جواهرات را برای او درست کند. او یک کمربند زیبا از طلا با بافت جادویی و ملیله دوز برای او درست کرد. اگرچه هفائستوس، آهنگر و پیشه وری زبردست بود، اما شَل بود و ظاهری زشت داشت، حال آنکه آرس، زیبا و خوش بنیه بود. آفرودیته و معشوقش مخفیانه در قصر هفائستوس دیدار می کردند، تا آنکه روزی خورشید آن ها را دید و ماجرا را برای ایزد آهنگر تعریف کرد. هفائستوس خشمگین شد و بلافاصله توری حیرت انگیز ساخت که به ظرافت تار عنکبوت و به محکمی آهن بود، و چشم غیر مسلح قادر به دیدن آن نبود. وی پیش از آنکه عازم سفر پر سر و صدای خود به جزیرهٔ لمنوس شود، این تور را در اطراف تخت آفرودیته نصب کرد. آرس از این فرصت استفاده کرد و فوراً نزد آفرودیته شتافت، اما به محض اینکه آن ها یکدیگر را در آغوش کشیدند، تور در اطرا
ف آن ها فرود آمد، و چنان آن ها را در خود گرفت که قادر به حرکت نبودند. خورشید یکبار دیگر به هفائستوس اطلاع داد، و او شتابان به خانه بازگشت و خشم خود را خالی کرد؛ او در حالی که در آستانه در ایستاده بود، فریاد زد و از همهٔ خدایان خواست که بیایند و این زوج بی شرم را تماشا کنند. پوزئیدون، آپولون و هرمس همگی وارد شدند و پیشنهادی مبنی بر اینکه آرس باید جریمه ای را که زناکاران به شوهران می پردازند به هفائستوس بپردازد. پوزئیدون هفائستوس را ترغیب کرد که آن ها را آزاد کند و سرانجام هنگامی که پوزئیدون آنچه را که آرس قبول کرده بود بپردازد تضمین کرد، هفائستوس قبول کرد و زنجیرها را گشود. این جفت بداقبال در بدنامی گریختند، آرس به تراس رفت و آفرودیته آشفته، به پافوس، پناهگاه خود در قبرس رفت و در آنجا سه خواهر که الهه بودند او را حمام کردند، بر تنش روغن مالیدند و لباسی زیبا بر او پوشانیدند، به طوری که بار دیگر چنان دلربا شد که چشم ها را خیره می کرد. آفرودیته معشوقه های بسیاری در میان ایزدان و افراد زمینی داشت، از جمله معروف ترین معشوقه زمینی او شاید آدونیس باشد. او همچنین با آرس خدای جنگ به صورت پنهانی رابطه عاشقانه داشت. برخی
از فرزندان او عبارتند از اروس، انتروس، هایمنایس و آینیاس با معشوق تروایی خود آنخیسس. او توسط خاریتس همراهی می شد. معشوقه ها. آفرودیته علاوه بر خدایان به انسان ها نیز علاقه مند می شد، از جمله آن ها آنخیسس بود که در نتیجه رابطه آن ها آینیاس به دنیا آمد، همچنین به مردانی که عاشق زنان می شدند کمک می کرد، از جمله اینها مربوط به جنگ تروا می باشد که داستان از این قرار است: در مراسم ازدواج پلئوس و ثتیس شخصی وارد مهمانی می شود به نام اریس که سیبی در میان خدایان می اندازد و می گویید؛ برای کسی که زیباتر است و در این میان آفرودیته، هرا و آتنا مدعی آن بودند. زئوس پاریس را به عنوان داور قرار می دهد و هر سه به او وعده خاصی می دهند، اما او وعده آفرودیته که عشقی زیبا رو (هلن) بود را انتخاب کرد، که همچنین در ربودن و برنگرداندن هلن نیز به او کمک کرد. به جز پاریس آفرودیته به انسان های دیگری هم کمک کرد، از جمله؛ میلانیون که عاشق آتالانته بود و یاسون که دلباخته مدئا بود. یکی دیگر از اقدامات او مجازات خدایان و انسان هایی بود که باعث رنجش او شده بودند به طور مثال: فقط یک انسان به نام دیومدس توانست در برابر او مقاومت کند. دیومدس در
جنگ تروا آفرودیته را مجروح کرده و باعث گریز او از میدان جنگ شد. آفرودیته در ادبیات یونان باستان یک شخصیت بی رحم شناخته شده است اما، رومی ها او را بسیار نیکوکار تصور کرده اند و به او نسبت نیروی زایندهٔ غایی داده اند. آفرودیته و تروا. در افسانه ها آمده روزی جشنی به مناسبت ازدواج پلئوس و ثتیس (والدین احتمالی آشیل) برپا شد و همهٔ ایزدان و ایزدبانوان به جز اریس الهه نفاق در آن دعوت شدند. اریس حسادت ورزید و با سیبی طلایی وارد مجلس شد. سیبی که بر روی آن نوشته شده بود «برای زیباترین». برای به دست آوردن آن سیب بین آفرودیته، هرا و آتنا که هر سه ادعای زیبا بودن می کردند نفاق افتاد و از زئوس خواستند بین آن ها داوری کند. اما زئوس امتناع ورزید و از پاریس شاهزادهٔ تروا درخواست کرد قضاوت را بر عهده گیرد. اما پاریس نتوانست تصمیم بگیرد زیرا هر سه بسیار زیبا بودند. پس این سه الهه به او وعده هایی دادند. هرا به او قول حکومت بر آسیا و اروپا را داد، آتنا قول حکومت بر تروا و آفرودیته وعدهٔ تصاحب زیباترین زن جهان یعنی هلن که همسر منلائوس، پادشاه اسپارت بود. پاریس که شیفته هلن شده بود او را می دزدد و به همین دلیل جنگی درمی افتد. آتنا
در جنگ تروا از طرفداران یونانیان بود و چون خدایان در جنگ درگیر می شوند، آفرودیته به یاری سربازی می شتابد و در نجات او می کوشد، اما آتنا ضربتی بر سینه او وارد می کند و بر زمینش می زند. ظاهر آفرودیته. آفرودیته یک زن جوان جذاب بود که لباس های ظریف به تن می کرد و علاقه زیادی به انداختن جواهرات داشت. مژه هایی فر شده داشت و همیشه لبخندی در چهره دوست داشتنی او دیده می شد و عاشق لبخند زدن بود. زمانی که از آب خارج شده و پا به خشکی می گذاشت، بعد از هر قدم او زیر جای پاهایش گل هایی می شکفتند و هنگامی که به جلسات خدایان دعوت می شد همه به او عشق ورزیده و او را تحسین می کردند. نمادها. نمادهای او دلفین، مورد، گل رز، گوش ماهی، فاخته، گنجشک، آینه، قو و کمربند هستند.
کودکان در منازعه اسرائیل-فلسطین به تأثیر منازعه اسرائیل-فلسطین بر افراد صغیر در اسرائیل و سرزمین های فلسطینی اشاره دارد. هم نیروهای دفاعی اسرائیل و هم گروه های نظامی فلسطینی به نقض حقوق کودکان و موجب جراحت و مرگ شدن متهم شده اند. رسانه ها به صورت دستکاری شده برای ایجاد پشتیبانی از طرف های مختلف استفاده شده اند. در اواخر آوریل ۲۰۱۵ میلادی، دیدبان حقوق بشر از سازمان ملل متحد خواست تا هم اسرائیل و هم حماس را در رابطه با نقض حقوق کودکان در یک منازعه، در «فهرست شرم» خودش قرار دهد. در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۴، حداقل ۱۰۰۰۰ نفر از ۲۶۴۰۰ نفری که از غزه کشته شدند، کودکان فلسطینی بودند. در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۳، برآورد روزانه کودکان کشته یا زخمی ۴۰۰ نفر بود. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۴، تقریباً یک میلیون کودک در داخل غزه آواره شده اند. اکثر آنها در استان جنوبی رفح در مرز مصر بودند، که در حال حاضر پرجمعیت ترین استان در نوار غزه است. قبل از خصومت های کنونی، کودکان ۴۷ درصد (۱٫۱ میلیون) از جمعیت غزه را تشکیل می دادند. از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، درگیری تقریباً همه آنها را تحت تأثیر قرار داده است. کودکان در معرض مرگ، آسیب، و از دست دادن خانواده و خانه قرار می گیر
ند و آسیب های جسمی و روانی را تحمل می کنند. درگیری منجر به تخریب فضاهای امن مانند مدارس و بیمارستان ها و محرومیت از دسترسی به کمک های بشردوستانه شده است و کودکان را در پناهگاه های شلوغ با دسترسی محدود به کالاها و خدمات ضروری رها می کند. به گفته یک سازمان غیردولتی فلسطینی، هر ۱۵ دقیقه یک کودک در بمباران غزه توسط اسرائیل کشته می شود. سخنگوی سازمان بین المللی دفاع از کودکان – فلسطین (DCIP) گفت: «ما در زمان واقعی شاهد یک نسل کشی هستیم. بمباران غزه توسط اسراییل توسط دبیرکل سازمان ملل متحد "قبرستان کودکان" نامیده شده است و طبق حکم دیوان بین المللی دادگستری "اقدامات اسرائیل می تواند به نسل کشی تبدیل شود” جنگ اسرائیل علیه غزه کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل را نقض می کند و سکوت در برابر قتل عام و معلولیت کودکان، همدستی با اسرائیل است. در واقع مناقشه اسرائیل و فلسطین بهای سنگینی را به خصوص بر دوش کودکان منطقه تحمیل می کند. زمانی که غیرنظامیان، از جمله کودکان، به دلیل درگیری می میرند و مثله می شوندکشتار و معلول کردن کودکان. ربودن کودکان؛ حمله به مدارس و مراکز بهداشتی؛ و محرومیت از دسترسی بشردوستانه، همهٔ آن چیزی است که
در فلسطین در حال وقوع است. کودکان فلسطینی امروز پنجمین نسلی هستند که تحت اشغال اسراییل زندگی می کنند و تحت خشونت، تحرک محدود و آوارگی هستند... کودکان در غزه که دیده بان حقوق بشر از آن به عنوان بزرگ ترین «زندان روباز» جهان یاد می کند، از محاصره زمینی/هوایی/دریایی به مدت چندین دهه رنج می برند. کودکان ساکن غزه هرگز چیزی جز ازدحام بیش از حد، کمبود، درگیری و خطر نمی شناسند. و وحشت های غیرقابل تصوری را متحمل شده اند. خشونت در سراسر کرانه باختری و نوار غزه رخنه کرده است. کودکان فلسطینی به دلیل وضعیت نامناسب خود از مشکلات جسمی مختلفی از جمله سوء تغذیه متوسط تا شدید رنج می برند. گزارش شده است که از هر شش کودک یک کودک در حال حاضر سوء تغذیه دارد. این کودکان همچنین از اختلالات سلامت روانی قابل توجهی رنج می برند. قرار گرفتن در معرض خشونت و بی ثباتی می تواند باعث ایجاد چالش های روحی و جسمی در میان کودکان شود که یکی از آسیب پذیرترین جمعیت های جهان هستند. کودکان فلسطینی به دلیل درگیری نظامی، آوارگی اجباری و عدم دسترسی به منابع ضروری مانند غذا، آب و برق، مدت هاست در معرض خشونت و بی ثباتی قرار گرفته اند. سازمان نجات کودکان در
۱۲ مارس ۲۰۲۴ - اعلام کرد که ۱۷ سال محاصره، باعث آسیب روحی بی امان به کودکان غزه شده است. والدین و مراقبان به سازمان حقوق کودک گفتند که ظرفیت کودکان حتی برای تصور آینده بدون جنگ عملاً از بین رفته است. پریشانی عاطفی ناشی از، از دست دادن عزیزان، اجبار به فرار از خیابان های مملو از آوار و اجساد، و بیدار شدن هر روز صبح که نمی دانند آیا می توانند غذا بخورند یا خیر، باعث شده است که والدین و مراقبان به طور فزاینده ای قادر به مقابله نباشند. والدین خاطرنشان کردند که کودکان از امیدها یا جاه طلبی های خود برای آینده دست کشیده اند.