Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سارگاسوم نام یک سرده از رده جلبک قهوه ای است. سارگاسوم به وفور در خلیج فارس یافت می شود. سارگاسوم دارای شاخه های استوانه ای منشعب و انبوه می باشد. این شاخه ها از یک محور کوچک به تمامی جهت ها گسترده هستند. شاخ های جلبک سارگاسوم به وسیله برآمدگی های برگ مانندی احاطه شده که این برآمدگی ها در آب شناور هستند. سرده سارگاسوم گروه بزرگی از جلبک ها است که شمار گونه های آن به بیش از ۲۵۰ می رسد. گونه های مختلف سارگاسوم می توانند به پهنه های شناور بزرگی از جلبک ها تبدیل شوند که در آن پهنه ها بسیاری از جانداران خانه می گزینند. این حوزه های شناور برای حیوانات مختلف مانند لاک پشت های دریایی جوان و بادکنک ماهیان نقش پرورشگاه را دارند. برخی گونه های سارگاسوم برای استخراج اتانول در صنایع زیستی استفاده می شود.
شین نوسکه میتسوشیما (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است.
هاشیزومه ایسائو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چه خانواده عجیبی!" اشاره کرد.
دریاگیاه سانان نام یک راسته از رده جلبک قهوه ای است.
دایسوکه گوری (؛ ۸ فوریه ۱۹۵۲ – ) هنرپیشه، و صداپیشه اهل ژاپن بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "" اشاره کرد.
کازویوکی آجیما (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آشپز نوبوناگا" اشاره کرد.
ایجی آکاسو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم هایی که او در آن نقش ایفا کرده است، می توان به فیلم و "" اشاره کرد.
شیگه رو ایزومیا (؛ زادهٔ ) خوانندگی، actor and tarento اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "ا جا نای کا" اشاره کرد.
رینا اوتا (؛ زادهٔ در استان چیبا) مدل و بازیگر اهل ژاپن است. او برای آنوره (Anoré) نمایندگی می کند. ریوهی ماتسودا (بازیگر ژاپنی) همسر پیشین وی است.
آکچی میتسوهیده، مردی که خدا عاشقش نبود نام یک فیلم تلویزیونی ۱۵۰ دقیقه ای بر پایه زندگی آکچی میتسوهیده است که توسط فوجی تلویژن در سال ۲۰۰۷ میلادی در ژاپن نمایش داده شده است. در این فیلم توشیاکی کاراساوا نقش آکچی میتسوهیده و تاکایا کامیکاوا نقش اودا نوبوناگا را ایفا می کنند. این فیلم وقایع را از حرکت آشیکاگا یوشی آکی و نوبوناگا به طرف پایتخت به تصویر کشیده است.
توشیرو یاناگیبا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و صداپیشه اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آکچی میتسوهیده، مردی که خدا عاشقش نبود" اشاره کرد.
داستان کوتاه سوسک طلایی اثری از ادگار آلن پو در ژانر داستان های جستجوی گنج است که در سال ۱۸۴۳ منتشر شده. طرح داستان. ویلیام لوگراند، دوست راوی، در حال قدم زدن در یک جزیره خلوت و دنج است که سوسکی طلایی او را گاز می گیرد. لوگراند طرحی را که از سوسک طلایی روی تکه پوستی قدیمی کشیده به راوی نشان می دهد و راوی معتقد است که تصویر بیشتر شبیه جمجمه انسان است تا سوسک. چند ماه بعد ژویپتر خدمتگزار لوگراند به سراغ راوی می آید و می گوید که نگران اربابش است که این روزها حال خوشی ندارد. داستان شامل معماهای رمزنگاری و حل مسئله است. راوی که از وضعیت نامساعد روحی لوگراند باخبر می شود تصمیم می گیرد به خانهٔ وی برود و از او عیادت کند ژوپیتر که اورا همراهی می کند علت حال ناخوش اربابش را گزش سوسک می داند اما راوی باور نمی کند. با رسیدن به خانه لوگراند او از راوی خواهش می کند تا وی را در سفری عجیب و بدون هدفی خاص همراهی کند راوی پس از چندی اصرار او می پذیرد. آنها به راه می افتند و به زیر درختی می رسند لوگراند به ژو پیتر دستور می دهد که از درخت بالا برود او بالا می رود و یک جمجمه می بیند به زودی گنجی به ارزش ۱و۰٫۵میلیون دلار پیدا می
کنند. انتشار و جوایز. پو آن را نخست به قیمت ۵۲ دلار به مجله گراهام فروخت اما بعد که باخبر شد روزنامهٔ دلار فیلادلفیا مسابقه داستان نویسی برگزار کرده آن را پس گرفت و برای مسابقه ارسال کرد و برنده اول این جایزه هم شد و ۱۰۰ دلار بابت این داستان دریافت کرد. شجاع الدین شفا داستان سوسک طلایی را در مجموعه ای از داستان های ادگار آلن پو به نام افسانه های راز و خیال به فارسی ترجمه کرده و انتشارات کتابفروشی ابن سینا آن را در آبان ۱۳۳۴ منتشر کرده است. تأثیرات. داستان تأثیر جدی بر رابرت لویی استیونسن در داستان معروفش جزیره گنج داشته است.
رونالد نوبل (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او را نیز به رون کنت نوبل می شناسند، یک افسر نظامی نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ سمت دبیر کلی پلیس بین الملل (اینترپل) را برعهده داشته است. او اولین آمریکایی و جوانترین دبیر کلی است که تا آن زمان به سمت دبیرکلی پلیس بین الملل منصوب شده است. پیش از این، نوبل در دوائر و سازمان های مختلف دولتی ایالات متحده، از جمله دادگاه منطقه ای شرقی پنسیلوانیا، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا و وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا خدمت کرده بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است. اینترپل. نوبل در سال ۱۹۹۸ با حمایت جنت رینو هفتاد و هشتمین دادستان کل ایالات متحده آمریکا و با درخواست لوئیس فریح رئیس وقت اداره تحقیقات فدرال، اف بی آی که از نوبل خواست تا دبیر کلی اینترپل را بپذیرد. در سوم نوامبر ۲۰۰۳ موفق شد جایگزین ریموند کندال شود، نوبل در سن ۴۴ سالگی، به این سمت انتخاب شد، و نخستین غیر اروپایی و اولین غیر سفیدپوست آمریکایی بود که در تاریخ اینترپل در این سمت منصوب می شود.
محاصره زادار یا محاصره زارا (، ؛ ۱۰–۲۴ نوامبر ۱۲۰۲)، اولین اقدام اصلی و جدی طی جنگ صلیبی چهارم و نخستین حمله شهری کاتولیک و تحت حمایت پاپ توسط صلیبیون کاتولیک بود. پس از شکست پادشاهی اورشلیم در برابر صلاح الدین ایوبی و ناکامی جنگ صلیبی سوم برای بازپس گیری شهر اورشلیم، اشتیاق اندکی در اروپاییان برای یک جنگ دیگر باقی مانده بود. اما نهایتاً، بارون های فرانسوی پذیرفتند، که در یک جنگ صلیبی دیگر شرکت کنند. صلیبیون برای این منظور، راه دریایی از طریق مدیترانه را برگزیدند. برای تأمین کشتی های مورد نیاز با انریکو داندولو، حاکم جمهوری ونیز، قرارداد بستند. داندولو کشتی ها را فراهم کرد، اما صلیبیان قادر به پرداخت هزینه های هنگفت آن نبودند؛ لذا داندولو از آن ها خواست که در عوض بدهی شان با حمله به شهر بندری زادار آن را تحت اطاعت جمهوری ونیز درآورند تا بار دیگر این جمهوری بر دریای آدریاتیک مسلط شود. در این زمان زادار تحت کنترل پادشاهی مجارستان و پادشاه آن ایمره بود که پس از سال ها کشمکش میان مجارستان و ونیز، سرانجام با شورش اهالی شهر، در سال ۱۱۸۳ تحت حاکمیت پادشاهی مجارستان درآمده بود. با وجود تهدید به تکفیر صلیبیون و ونیزی
ها از جانب پاپ، صلیبیون به همراه نیروهای ونیز در نوامبر ۱۲۰۲ شهر را محاصره و پس از دو هفته، شهر را تسخیر و تاراج کردند. پس از غارت شهر، ونیز بار دیگر کنترل این شهر را در دست گرفت. پس از حمله به زادار و غارت آن، صلیبیون دوباره متوجه شدند که از عهده بازپرداخت اجاره کشتی های داندولو برنمی آیند. در همین اثنا آلکسیوس چهارم، شاهزاده تبعیدی بیزانسی، از صلیبیون درخواست کرد، که در ازای بازپس گیری امپراتوری، بدهی جمهوری ونیز را بپردازد. به همین دلیل رهبران صلیبی تصمیم گرفتند تا به قسطنطنیه بروند. پیش زمینه. شرایط جمهوری ونیز. پس از سقوط امپراتوری روم غربی به دست اقوام مهاجر در قرن ۵ میلادی، افراد بازمانده از امپراتوری روم از شهر رم فرار کردند و عازم شمال شدند و توانستند کنترل شهرهای مهمی همچون ونیز و پیزا را در دست بگیرند و دولت شهری مستقل از امپراتوری روم شرقی که جایگزین روم غربی در منطقه شده بود، تشکیل دهند. جمهوری ونیز در نخستین گام توانست با کمک نجبای رومی، جمهوری خود را تشکیل دهد که در راس دوک قرار داشت که توسط شورای بزرگ ونیز انتخاب می شد و نوع حکومت، از نوع الیگارشی نجبا و تجار بود. این جمهوری تازه تأسیس به واسط
ه موقعیت منطقه ای و جغرافیایی خود ــ به صورت جزیره ای در کنار دریای آدریاتیک ــ توانست طی سده های ابتدایی قرون وسطی، تبدیل به یک قدرت بزرگ دریایی و تجاری در جنوب اروپا و مانعی بر سر ادامه فتوحات مسلمانان در شمال دریای مدیترانه شود. طی قرون وسطای میانه، ونیز به واسطه گسترش نفوذ دریایی و تجاری خود در مدیترانه که فضایی میان مسلمانان با اروپاییان بود، توانست ثروت عظیمی به دست آورد، اما این جمهوری در جنگ و برخورد با نورمن های مستقر در جنوب ایتالیا شکست خورد، تا نتواند حوزه تجاری خود را به غرب مدیترانه برساند. با این حال، با آغاز جنگ های صلیبی در سال ۱۰۹۶ میلادی، ونیز از همان ابتدا درگیر این واقعه بزرگ شد و نیروهای دریایی ونیز در تسخیر شهرهای ساحلی فلسطین و شام توسط صلیبیون تأثیرگذار بود و پس از جنگ صلیبی اول نیز، ونیز کمک های نظامی و تجاری خود را به پادشاهان صلیبی مستقر اراضی مقدس ادامه داد، که شاخص ترین آن جنگ صلیبی ونیزی از ۱۱۲۲ تا ۱۱۲۴ میلادی بود. این رویه سبب شد تا این جمهوری طی قراردادی با بیزانس در دوران ایزاک دوم، علاوه بر مفاد تجاری، زائران و نیروهای امپراتوری را به اراضی مقدس برساند. اما در سال ۱۱۸۲، پس ا
ز کشتار کاتولیک های مستقر در امپراتوری بیزانس توسط آندرونیکوس یکم و تیره شدن روابط امپراتوری با دستگاه پاپ، توافق بین ونیز با بیزانس برای جابه جا زائران و نیروها لغو شد. بعد از این اتفاقات بود که امپراتور بیزانس به واسطه تحریک اطرافیان در باب قدرت روزافزون ونیز در مدیترانه، دست به زندانی کردن اتباع و نیروهای مستقر ونیز در قلمرو خود کرد، تا خشم ونیز بیش از پیش برانگیخته شود. پس از کشتار کاتولیک ها و ونیزی ها توسط بیزانس، شهر زادار که از توابع ونیز محسوب می شد، تحت حمایت دستگاه پاپ و پادشاه مجارستان، ایمره، علیه جمهوری شورید و خود را جزئی از قلمرو پادشاهی مجارستان اعلان کرد. دوک ونیز، انریکو داندولو کهن سال، که سال ها سفیر ونیز در قسطنطنیه بود، در سال ۱۱۹۲، در جمهوری ونیز به قدرت رسید؛ ولی اندکی پس از آن و در سال ۱۱۹۳، نتوانست قراردادهای تجاری که در عهد ایزاک بسته شده بود، دوباره در زمان الکسیوس سوم تجدید کند؛ بدین ترتیب، نفرت ونیز علیه دولت بیزاس بار دیگر برافروخته شد. از این رو وی سخت آماده نبرد علیه دولت بیزانس شده بود، اما حضور نمایندگان صلیبی در ونیز برای توافق جهت حرکت به سمت مصر و اراضی مقدس، تلاش وی برا
ی جنگ و شکست بیزانس را به تعویق انداخت. شرایط پادشاهی مجارستان. مجارهای یا مجیارها اقوامی از آسیای غربی بودند و زمانی که امپراتوران بیزانس آنها را برای حمله به بلغارها که برای امپراتوری بیزانس مشکل ساز شده بودند، تشویق می کردند. بلغارهای نیز به نوبهٔ خود قومی موسوم به پچنگ را واداشتند تا به مجارها حمله کنند. آرپاد نخستین رهبری بود که توانست از طریق پیمان خونی تمامی قبایل مجارها را متحد کند و ملت مجارستان را تشکیل دهد. با اتحاد میان بلغار و پنچگ ها، مجارهای به علت فشار آنها در اواخر قرن ۹ میلادی در جهت غرب رو به اروپای شرقی و مرکزی نهادند و توانستند با رهبری تمامی حوزه جلگه پانونی را مسخر و در ادمه در آنجا مستقر شوند و از آنجا به تاخت و تاز به داخل آلمان، فرانسه و حتی ایتالیا، خاصه در میان سال های ۸۹۸–۹۲۰ بپردازند. اولین حکومت مجارها در حدود ۸۹۵ میلادی در همان مناطقی که مسخر کردند، شکل گرفت و جمعیت و قدرت نظامی آنها باعث شد که قدرت و نیروی لازم برای هجوم به سایر مناطق اروپا از جمله فرانسه، ایتالیا و اسپانیا را نیز دارا باشند. اما شکست مجارها در نبرد لشفلد از پادشاهی آلمان در سال ۹۵۵ میلادی به هجوم این قوم به ا
روپای غربی پایانی داد. با این حال این قوم به هجوم خود به قلمروی امپراتوری بیزانس تا سال ۹۷۰ ادامه داد تا اینکه پیوندهای میان قبایل مجار تضعیف شد و در نتیجه قدرت تهاجمی این قوم کاسته شد. گیزا، شاهزاده اعظم مجارها و از نوادگان آرپاد، که بر بخشی از قلمروی متحد مجارها (۷ قبیله) حکومت می کرد، درصدد بازسازی قدرت سیاسی و ساختار اجتماعی مجارها طبق الگوهای اروپای غربی، مجارستان را وارد جامعه اروپای غربی بکند. گیزا با جانشین اعلان کردن پسر خود (ایشتوان) خاندان جدید را تأسیس کرد که این برخلاف سنت های پیشین مجارهای بود که طبق آن پیرترین عضو خانواده به مسند قدرت می رسید. با رسمی شدن این کار، شاهزاده کوپانی که سنت پیشین مجارها باید به قدرت می رسید، پس از مرگ گیزا، به همراه اهالی ترنس دانوبیا شورشی را به هدف بازگرفتن حق خود آغاز کرد اما در ایشتوان که در این زمان به قدرت رسیده بود، شورش وی را سرکوب کرد و شاهزاده کوپانی را اعدام نمود. با سرکوب کوپانی، ایشتوان که تاکنون شاهزاده بزرگ مجارها بود، سیاست پدر خود برای پیدا کردن شیوه های اروپای غربی ادامه داد؛ ایشتوان بین سال های ۹۸۵–۹۸۹ تعمید یافت و در حدود ۹۹۵ با گیزلا، شاهزادهٔ ب
ایرن و دختر هاینریش دوم، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد. او سرزمین های زیر فرمان مجارها را تا سراسر شرقی حوضه پانونی گسترد، و با پیاده کردن ساختارهای فئودالی اروپای غربی ــ که می توان به زبان، ساختار نظامی و … ــ پادشاهی مجارستان را بنیاد نهاد و مسیحیت را دین رسمی قرار داد و در نهایت توسط پاپ گرگوری هفتم در ۲۰ اوت ۱۰۸۳ تقدیس شد و به عنوان ایشتوان مقدس شناخته شد. با رخ دادن انشقاق کبیر میان کلیسای شرق و غرب در سال ۱۰۵۴، مجارستان خود را به عنوان شرقی ترین سنگر تمدن غرب در نظر گرفت و خود را تابع کلیسای غرب و رم اعلان کرد. کلیسای کاتولیک در زمان این پادشاه نیز در کنار شوالیه های آلمانی پشتیبان این پادشاه و هواخواهان مسیحیش بودند و هدفشان هم ایجاد یک دولت مقتدر در اروپای مرکزی بود. با مرگ ایشتوان یکم مجارستان دچار آشفتگی شد و در این میان امپراتوری مقدس روم کوشید تا مجارستان را به سرزمین های زیر فرمان خود بیفزاید، ولی در رسیدن به این خواسته ناکام ماند. تا سرانجام نوبت پادشاهی به بلای یکم رسید و مجارستان دوباره شاهد آرامش شد. سلسله و خاندان آرپاد طی قرن ۱۱ و ۱۲ میلادی قدرت خود را بسط داد. دومین شاه بزرگ مجارستان لاسلو
ی یکم بود. این شاه نیز از سوی کلیسای کاتولیک به مقام قدیسی رسیده است. او مجارستان را نیرومند و باثبات ساخت و توانست تا در ۱۰۹۱ میلادی کرواسی را به سرزمین های تحت فرمانش بیفزاید. او با کومان ها نیز جنگید و آنان را شکست داد. بلای سوم نیز از پادشاه بزرگ این خاندان این سلسله بود که حتی میزان درآمد و خزانه این پادشاهی در زمان وی از فرانسه و انگلستان بیشتر بود. در سال ۱۱۹۵، بلای قلمروی پادشاهی مجارستان به سمت جنوب و غرب به بوسنی و حوزه دالماتی بسط داد و توانست بر صربستان مسلط شود که این اتفاق سبب شد که بیزانس قدرت و نفوذ خود را در حوزه بالکان از دست بدهد و زمینهٔ برخورد این پادشاهی با جمهوری های ایتالیا بر سر تسلط بر دریای آدریاتیک فراهم شود. جنگ جدید صلیبی. ناکامی جنگ صلیبی سوم. در سال ۱۰۹۹، پس از تسخیر شهر اورشلیم و غارت آن در جریان نخستین جنگ صلیبی، پادشاهی اورشلیم برپا گشت. صلاح الدین، سلطان ایوبی، توانست تا سال ۱۱۸۷ میلادی، قسمت اعظمی از پادشاهی اورشلیم از جمله شهر اورشلیم را تسخیر کند. صلاح الدین که علاوه بر حکومت بر مصر و شام، رهبری جهاد علیه صلیبیون را بر عهده داشت، با فتح مجدد اورشلیم، دوباره ترسی در میان
حکومت های کاتولیک اروپایی انداخت. بنابراین، با فتوحات گسترده صلاح الدین در منطقه فلسطین، قلمرو دولت های صلیبی به سه قلمرو صور، کنت نشین طرابلس و شاهزاده نشین انطاکیه در ساحل دریای مدیترانه محدود شد. در جریان جنگ صلیبی سوم (۱۱۹۲ تا ۱۱۸۹) قسمت بزرگی از سرزمین های پادشاهی اورشلیم از جمله شهرهای کلیدی عکا و یافا به دست صلیبیون بازپس گرفته شد، ولی آن ها در تسخیر دوبارهٔ اورشلیم ناکام ماندند. در سال ۱۱۹۵، هاینریش ششم، امپراتور مقدس روم، جنگ صلیبی تازه ای را آغاز کرد و در تابستان ۱۱۹۷ شمار زیادی از شوالیه ها و اشراف آلمانی به رهبری دو اسقف اعظم، ۹ اسقف و پنج دوک از راه دریا به سوی فلسطین به حرکت کردند. پس از رسیدن به سواحل شرقی مدیترانه، آن ها صیدا و بیروت را تسخیر کردند، اما در طول مسیر و با رسیدن خبر درگذشت هاینریش در مسینا، شماری از اشراف و روحانیون به اروپا بازگشتند. بقیهٔ سپاهیان باقی مانده نیز پس از مدتی بسوی کشتی هایشان در صور گریختند. فراخوان جنگ صلیبی. پاپ اینوسنت سوم (دوره پاپی:۱۱۹۸–۱۲۱۶)، مدت کوتاه پس از انتصابش، فراخوان جدیدی برای جنگ صلیبی را اعلام کرد. اینوسنت که توانسته بود قدرت و نفوذ کلیسای لاتین را
وسعت بخشد، درصدد بازپس گیری و کنترل مجدد سرزمین فلسطین به خصوص شهر اورشلیم بود. او معتقد بود که تمام جهان مسیحیت باید در رسیدن به این هدف بسیج شوند؛ بنابراین، دستور داد تا تمام افراد آماده جنگ شوند و در تمام کلیساها به جمع آوری اعانه اقدام کنند. با وجود اختلافات موجود میان پادشاهان فرانسه و انگلستان، جنگ صلیبی جدید، با اقدامات دو نفر امکان تحقق یافت. نخستین فرد، واعظی با نفوذ به نام فولک نِیولی بود، که در اطراف فرانسه مردم را به جهاد علیه مسلمانان تشویق می کرد؛ و دیگری، نجیب زاده ای به نام تئوبالد سوم شامپانی، بردار هانری شامپانی بود. هانری شامپانی پس از مرگ کنراد مونفروایی در سال ۱۱۹۲، تا پایان عمر خود یعنی سال ۱۱۹۷، بر پادشاهی اورشلیم حکم می راند. وی که همچون بردار خود، شوالیهٔ قابلی بود، طی مراسمی اعلام کرد که از این زمان شمشیر خود را برای خدمت به خدا خواهد کشید. بدین ترتیب عدهٔ زیادی از حاضران همچون لویی کنت بلوا نیز از وی تبعیت کردند و سوگند صلیبی یاد کردند. در فوریه سال ۱۲۰۰، بالدوین کنت فلاندرز و همسرش ماری، صلیب برگرفتند و سایر نجیب زادگان فلاندرز به او پیوستند. هرچند تئوبالد، لویی و بالدوین پادشاه ن
بودند، اما هر سه از قدرتمندترین لردهای فرانسه بودند؛ و علاوه بر آن، هر سه جوان و مشتاق بودند که کار ریچارد در شرق را به پایان برسانند. اوایل سال ۱۲۰۰، شورایی از بارونهای سرشناس صلیبی در سواسون تشکیل شد. در این شورا جدول زمانی و اهداف جنگ صلیبی جدید مورد بحث قرار گرفت. در همان جلسه، آن ها موافقت کردند که راه زمینی در امپراتوری بیزانس را در پیش نگیرند و در عوض مانند ریچارد و فیلیپ، راه دریا را طی کنند. برخلاف ریچارد، پادشاه انگلستان، هیچ کدام از این لردهای فئودال صاحب ناوگان بزرگی نبودند؛ بنابراین تصمیم گرفتند با یکی از بندرهای کشتیرانی، برای دریافت کشتی قرارداد ببندند؛ بنابراین کمیته ای برای تهیه کشتی با اختیار تام مأمور شد تا به بهترین بندرها سفر کند و هر برنامه ای را که عاقلانه و سنجیده می دانست، را دنبال کند. عهدنامه ونیز. پس از عزیمت نمایندگان، آن ها سرانجام جمهوری ونیز را انتخاب کردند، زیرا آگاه بودند که این جمهوری سابقهٔ دیرینه ای در ارتباط با جنگ های صلیبی و منابع کافی جهت تأمین ناوگانی بزرگ برای جنگ در اختیار دارد. طی زمستان ۱۲۰۰–۱۲۰۱، نمایندگان از کوه های آلپ گذشتند و راه خود را به سمت ونیز پیش گرفتند
. در این زمان جمهوری ونیز توسط انریکو داندولو که بسیار پیر و نابینا بود، کنترل می شد. با ورود نمایندگان، مذاکرات بین طرفین آغاز شد. آن ها از انریکو درخواست کردند، که به سرزمین مسیح (فلسطین) به دیدهٔ شفقت بنگرد و آن ها را در این کار مقدس یاری کند. نمایندگان در ادامه، تصمیم خود مبنی بر صلیب گرفتن و دنبال کردن راهکار نظامی ریچارد برای حمله به مصر، قبل از فتح اورشلیم، را با انریکو در میان گذاشتند. اما مقصد جنگ صلیبی باید از همگان مخفی می ماند زیرا بارون ها بیم داشتند که سربازان عادی با آن مخالفت کنند. داندلو موافقت خود را اعلام کرد و قول داد هرچه در توان دارد انجام دهد، تا رضایت مردم ونیز را برای اهداف آن ها جلب کند. بعد از مدتی مذاکره، سرانجام جمهوری ونیز موافقت کرد که به مدت یک سال تأمین آذوقه و کشتی کافی برای حمل و نقل چهار هزار و پانصد شوالیه و اسب های آن ها، نه هزار خدمتکار شوالیه و بیست و دو هزار سرباز پیاده نظام را در قبال دریافت هشتاد و پنج هزار مارک کلون به عهده بگیرد. به علاوه، ونیزی ها توافق کردند که پنجاه کشتی جنگی سرنشین دار را به رایگان در اختیار صلیبی ها بگذارند، مشروط بر اینکه در غنائم به طور مساو
ی سهیم شوند. طبق قرار، ناوگان ۲۹ ژوئن ۱۲۰۲، حرکت می کرد. نمایندگان نیز با شوق قرارداد را امضا کردند و پاپ نیز در ادامه آن را تصدیق کرد. در همین اثناء، تئوبالد سوم شامپانی بیمار شد و پس از مدتی درگذشت، تا صلیبیون رهبری نیروهای صلیبی را به بونیفاس مونفروا، برادر کنراد مونفروا (پادشاه سابق اورشلیم که توسط نزاریان به قتل رسیده بود)، بسپارند. پس از عهدنامه ونیز. پس از امضا شدن عهدنامه میان نمایندگان رهبران صلیبی و انریکو داندولو، بسیاری از نیروهای صلیبی به این قرارداد بدبین بودند زیرا با توجه به مفاد قرارداد، آن را نوعی واگذاری رهبری صلیبیون به ونیزی ها می دیدند که ونیزی ها از آن برای استفاده برای مقاصد خود استفاده می کردند؛ بنابراین افرادی همچون اسقف آتون و رینالد دامپیری، قراردادهای جداگانه ای با بندرهای دیگر بستند و خود از طریق از بندرهایی نظیر بندر مارسی عازم عکا شدند. همچنین در میان نیروها، گروهی بودند که با حمله به مصر موافق نبودند زیرا این افراد به دلیل حرکت به سمت اراضی مقدس و بازپس گیری اورشلیم، صلیب برداشته بودند. ونیزی ها که همزمان با بسته شدن عهدنامه با صلیبیون، مشغول مذاکره با سلطان ایوبی، العادل بودن
د و توافق کرده بودند که در ازای به دست گرفتن تجارت دریایی مصر با اروپا، صلیبیون را در جنگ با مصر همراهی نکنند و حتی آن ها را از این کار منصرف کنند، بر این نارضایتی بین نیروهای صلیبی برای حمله به مصر دامن زدند و توانستند با توجه به مفاد عهدنامه ونیز، صلیبیون از حمله به مصر منصرف و آن ها را به سمت خواسته های خود سوق دهند. تغییر مسیر صلیبیون. با بسته شدن قرارداد، صلیبیون خود را آماده حرکت به سمت سواحل شرقی مدیترانه کردند. ابتدا ونیزی ها تمام نیروهای خود را برای جنگ آماده و تمام فعالیت های بازرگانی خود را متوقف کردند و تمام کشتی های بازرگانی را تحت فشار به خدمت صلیبیون درآوردند. به علاوه، کشتی های زیادی ساخته شد و انبارهای آذوقه، توسط ونیزی ها برای نیروهای صلیبی تأمین شد. ونیزی ها با تمام مشقت های موجود، وظیفهٔ خود را به پایان رساندند و بدین ترتیب، بزرگترین ناوگان از عهد روم باستان به این طرف در اروپا، آماده حمل نیروهای جنگ چهارم صلیبی در طول مدیترانه به مصر شد. اما صلیبیون نتوانستند همانند ونیزی ها به تعهدات خود پایبند باشند. طبق قرارداد صلیبیون باید تا آوریل سال ۱۲۰۲، در قبال تحویل ناوگان، مبلغی را در چهار قسط
به ونیزی ها پرداخت می کردند. اما وقتی ژوئن همان سال اولین گروه صلیبی وارد ونیز شد، فقط بخش اندکی از مبلغ یاد شده را پرداخت کردند. وانگهی، اگرچه قرار بود ناوگان ۲۹ ژوئن حرکت کند، تنها گروهی از صلیبیون در آن تاریخ به ونیز آمدند. حتی نمایندگان پاپ تا ۲۲ ژوئیه در ونیز حاضر نشدند. این چنین مشخص شد که صلیبیون دچار مشکل شده اند. با حضور تقریباً یک سوم نیروهای پیش بینی شده، ۱۱ هزار نفر، تنها یک سوم هزینهٔ مورد نظر جمع آوری شد. انریکو داندولو نمی توانست از هزینهٔ ناوگان خود چشم بپوشد، زیرا منجر به خسارت مالی هنگفت و زیانباری به ونیزی ها می شد و از آنجایی که ونیز، جمهوری بود، داندلو نمی توانست بدهی صلیبیون را از طریق مالیات شهروندان خود تأمین کند. بدین ترتیب صلیبیون در لیدو، جزیره ای بایر در نزدیکی ونیز، اردو زدند و هفته های سختی را پشت سر گذاشتند و منتظر تأمین مبلغ لازم برای حرکت به سمت اراضی مقدس بودند. این چنین اعتراض ها برانگیخته شد اما در ماه اوت، داندلو با رهبران صلیبیون ملاقات کرد. وی طی این ملاقات خاطرنشان ساخت که ونیزی ها به تعهدات خود عمل کردند و تا کنون شکیبایی به خرج داده اند و خواستار پرداخت بدهی های صلیبی
ون شد. رهبران صلیبی که با انریکو داندلو موافق بودند، طی پیامی به قشون خود، از آن ها خواستند که مابقی پول مورد نیاز را جمع آوری کنند، اما با وجود تلاش صلیبیون، مبلغ مورد نظر جمع آوری نشد، تا اوضاع آشفته تر از گذشته شود. پیش از نبرد. داندلو ملاقاتی با شورای کنت ها ترتیب داد تا اوضاع وحشتناک موجود را مورد بحث قرار دهند. صلیبیون که تمام دارایی خود را داده بودند، دیگر توانایی پرداخت مابقی بدهی را نداشتند؛ بنابراین شورا راه حل دیگری را پیشنهاد کرد. در این زمان، شهر زادار که بر سواحل دالماسی قرار داشت، علیه دولت ونیز طغیان کرده بود و تلاش ونیزی ها برای بازپس گیری شهر نیز بی فایده بود. اگر صلیبیون به ونیزی ها کمک می کردند تا زادار را دوباره تحت انقیاد درآورند، ونیزی ها نیز پرداخت بدهی صلیبیون را به تعویق می انداختند، تا بعداً بتوانند آن را از راه غنائم جنگی تأمین کنند. به این ترتیب صلیبیون می توانستند زمستان را در زادار سر کنند و بهار به طرف مصر حرکت کنند. رهبران صلیبی پیشنهاد ونیزی ها را به شور گذاشتند. با اینکه بازگرداندن زادار به وضع تحت تسلط ونیز حرکتی قابل قبول بود، اما عوامل مشکل ساز دیگری در کار بود. زادار در
این زمان تحت کنترل پادشاه مجارستان، ایمره (۱۱۹۶–۱۲۰۴)، بود که خود در سال ۱۲۰۰ صلیب برگرفته بود؛ بنابراین صلیبیون نگران ریختن خون مسیحیان توسط هم کیشان خود بودند. رهبران صلیبی با احساسات ضد و نقیض بالاخره پیشنهاد ونیزی ها را پذیرفتند؛ زیرا هر راه حل دیگری منجر به اضمحلال جنبش صلیبی می شد. وقتی که صلیبیون برای حرکت به تأخیر افتادهٔ خود آماده می شدند، رهبران آن ها پیشنهادی دریافت کردند. آلکسیوس آنجلیوس، شاهزادهٔ پناهندهٔ بیزانسی، نمایندگانی به سوی بارون های صلیبی روانه کرد و از آن ها خواست به وی کمک کنند. علت کمک خواستن وی، خلع پدرش، ایزاک دوم، از سلطنت توسط عمویش، آلکسیوس سوم، بود. آلکسیوس سوم پس از شکست دادن ایزاک، برادر و برادرزاده اش، آلکسیوس آنجلیوس، را زندانی کرد؛ اما شاهزاده جوان از زندان گریخت و به دربار فیلیپ سوآبی پناهنده شد. اکنون تقاضای او از صلیبیون این بود که او را در تحقق هدفش، مبنی بر پس گرفتن قدرت از دست عمویش، یاری کنند. او به رهبران صلیبی اطمینان داد که در عوض رسیدن به تاج و تخت، پاداش هنگفتی به صلیبیون بدهد و آن ها را در سفر به مصر یاری کند، که این پیشنهاد از نظر صلیبیون پیشنهادی جذاب بود، که
سبب می شد تا صلیبیون از مشکلات مالی رها گردند. نبرد. اوایل اکتبر ۱۲۰۲ ناوگان بزرگی از صلیبیون آماده حرکت شد. انریکو داندلو نیز، خود را آماده سفر کرده بود تا صلیبیون را در جنگ همراهی کند. ناوگان عظیم دریایی پس از دریافت پیمان وفاداری و حمایت نظامی راه خود را در مسیر ساحل دالماسی در پیش گرفت. ۱۰ اکتبر، کشتی ها در سواحل شهر زادار لنگر انداختند و صلیبیون پس از پیاده شدن، خود را آماده محاصره کردند. مردم زادار که یارای مقابله با نیروهای صلیبی را نداشتند، نمایندگان خود را فرستادند، تا با انریکو داندلو برای شرایط تسلیم شدن، مذاکره کنند. انریکو با پیشنهاد نمایندگان زادار موافقت کرد و بعد، از آن ها جدا شد تا موضوع را با رهبران صلیبی در میان بگذارد. اما در غیاب انریکو، سیمون مونت فورت که از مخالفان تغییر مسیر به سمت زادار بود، با نمایندگان مذاکره کرد و اهالی زادار را از دوستی و همراهی صلیبیون به خصوص فرانسویان مطلع ساخت، بنابراین نمایندگان به شهر بازگشتند. با بازگشت داندلو به همراه بارون ها و رهبران صلیبی، سیمون و گی ودو سرنی نامهٔ پاپ مبنی بر مخالفت وی با حملهٔ صلیبیون به شهر زادار برای رهبران صلیبی قرائت کردند. رهبرا
ن صلیبی که در شرایط دشواری قرار گرفته بودند، با توجه وعدهٔ خود به ونیزی ها و آگاهی از مخالفت های بی مورد سیمون، اعلام کردند که ونیزی ها را در حمله و تسخیر زادار یاری می کنند. سیمون نیز به همراه نیروهای خود از سپاه اصلی جدا شدند و دور از آن ها چادرهای خود را برافراشتند. صلیبیون با تمام قوا به شهر حمله بردند و اهالی شهر در مقابل پارچهٔ صلیب دار از دیوار شهر آویختند، تا مشخص کنند که شهر تحت حمایت پاپ است؛ اما شهر پس از یک هفته تسلیم شد. پس از تصرف شهر، صلیبیون به غارت شهر پرداختند و تمامی غنائمی را که به دست آوردند را بین فرانک ها و ونیزی ها تقسیم کردند. پس از سقوط زادار، جنگ چهارم صلیبی توسط پاپ مورد تکفیر قرار گرفت. صلیبیون فرانسوی فوراً نمایندگان خود را به رم فرستادند، تا از پاپ طلب بخشایش کنند. اینوست نیز از ندامت و پشیمانی آن ها، حکم خود مبنی بر تکفیر جنگ چهارم را لغو کرد و تمامی نیروهای صلیبی را بخشید. اما ونیزی ها از اعتراف به گناه خودداری می کردند و دلیل آن ها این بود که فتح زادار برای ایجاد ثبات در قلمروشان، حق آن ها بوده است. پاپ رسماً ونیزی ها را، که نصف بیشتر ارتش را تشکیل می دادند، تکفیر کرد. اما به