Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زبان های پاپوآ گینه نو (به انگلیسی: Languages of Papua New Guinea) امروزه به بیش از ۸۵۰ زبان در پاپوآ گینه نو تکلّم می شود. این زبان ها گویشورانی از قبایل محلی پاپوآ گینه نو و اندونزی دارند. سر مایکل سوماری (نخست وزیر این کشور) در سال ۲۰۰۶ اعلام کرد که «پاپوآ گینه نو ۸۳۲ زبان (و نه گویش) دارد.» و در نتیجه متنوع ترین کشور دنیا از نظر تنوّع زبانی است. زبان توک پیسین، انگلیسی، زبان هیری موتو و زبان اشاره پاپوآ گینه نو زبان های رسمی آن کشور هستند. توک پیسین که یک کریول مبتنی بر انگلیسی است، رایج ترین زبان در این کشور است و به عنوان زبان میانجی کاربرد دارد. همچنین زبان اشاره پاپوآ گینه نو نیز در ماه مه سال ۲۰۱۵ به عنوان چهارمین زبان رسمی این کشور معرفی شد و افراد ناشنوا از آن استفاده می کنند.
زو علیا روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان مانه و سملقان استان خراسان شمالی ایران است. این روستای کوهستانی؛ در دره ای که رودخانهٔ زوعلیا از آن می گذرد، قرار گرفته است، و جاده ای آسفالته به طول ۴ کیلومتر از روستای بیار، پس از گذشت از گردنه ای به این روستا می رسد. شهر آشخانه در شمال غربی، روستای بیار در شمال، روستای شیرآباد (زو سفلی) در غرب و روستای گرمک در جنوب روستای زو علیا قرار دارند آب رودخانه از درهٔ گرمک به سوی زو علیا روان است. مردم روستا کشاورز و باغدار هستند، و میوه های گوناگونی چون گیلاس، گردو و هلو در این روستا برداشت می شود. خانه های زوعلیا درهم تنیده و پلکانی هستند. در روزهای تعطیل گردشگرانی به زوعلیا می آیند. این روستا یکی از روستاهای دارای «بافت با ارزش» و «هدف گردشگری» استان خراسان شمالی است. جمعیت و امکانات. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۴۶ نفر (در ۱۵۷ خانوار) بوده است. کردی کرمانجی زبان مردم زوعلیاست. زو علیا دارای لوله کشی گاز، آب تصفیه شده و برق سراسری است. این روستا «طرح هادی» ندارد.
میزان الاعتدال فی نقد الرجال («ترازوی میانه روی در ارزیابی راویان») کتابی در زمینهٔ راستی سنجی (علم جرح و تعدیل) راویان آموزه های پیامبر اسلام است که توسط حافظ ابو عبدالله محمد بن احمد بن عثمان بن قَیْماز شمس الدین ذهبی نوشته شده است. این کتاب اثری پرمحتوا در نقد بازگوکنندگان آموزه های پیامبر اسلام (راویان حدیث) و شناخت بزرگان نقل روایت است و ذهبی آن را پس از تألیف کتاب «المغنی فی الضعفاء» («بی نیازکننده دربارهٔ سست گویان») نوشت. او در «میزان» افرادی را نیز افزود که در «المغنی» نیامده بودند. در این کتاب، ذهبی به معرفی راویان در گروه های گوناگون پرداخته: دروغ گویان، ترک شدگان، راویان ضعیف، حافظانی که دینداری شان محل تردید است، کسانی که روایت شان تنها برای تأیید روایت های دیگر پذیرفتنی است، راویان راست گویی که اندکی ضعف دارند یا ناشناخته اند، و حتی کسانی که به رغم وثاقت، از سوی برخی بی اعتبار دانسته شده اند. ذهبی خود گفته است: «این کتابم دربرگیرندهٔ یادکرد دروغ گویان، جعل کنندگان، سپس راویان راست گو یا استادان ناشناس با اندکی ضعف است، و نیز شمار زیادی از راویان مجهول را دربر دارد». منابع ذهبی. ذهبی در این کتاب
از منابع بسیاری دربارهٔ راویان حدیث استفاده کرده است، از جمله: شمار زندگینامه ها. در این کتاب، زندگینامهٔ ۱۱٬۰۵۳ تن از راویان آمده است. راستی سنجانی که ذهبی از آن ها نقل کرده. ذهبی در این کتاب از گفته های ۳۲۹ دانشمند از منابع مکتوب، و ۶۵ تن دیگر به صورت شفاهی نقل کرده است. در میان اینان، افرادی هستند که بیش از صد بار در کتاب آمده اند. از جمله: دست نوشته ها. از جمله نسخه های معتبر مورد استفاده در چاپ دارالرسالة العالمیة در دمشق، نسخه ای است که به خط خود مؤلف نوشته شده و در کتابخانهٔ زاویهٔ ناصریه در «تَمْکروت» از توابع مجموعهٔ نسخه های خطی اوقاف مراکش نگهداری می شود.
جاده ای به سوی سیرک (; ) یک فیلم کمدی به کارگردانی هنریک مالیان و لوون ایساهاکیان است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. بازیگران. از بازیگران آن می توان به لئونید ینگیباریان، واردوهی واردرسیان و کارپ خاچوانیان اشاره کرد.
در علم آمار، میانه قدر مطلق انحراف (MAD)، معیاری مقاوم از میزان تغییرات یک نمونه از داده تک متغییره کمّی است. برای داده تک متغیره مثل "X"1, "X"2, ..., "Xn" کمیت MAD به صورت میانه قدر مطلق انحراف از میانه کل داده تعریف می شود: به بیان دیگر ، ابتدا فاصله نمونه ها با میانه آنها را به دست می آوریم. سپس میانه قدر مطلق این فاصله ها را به عنوان خروجی آزمون اعلام می کنیم. کاربرد این آزمون در محاسبه میزان پراکندگی داده است. به عبارت دیگر، MAD یک آماره مقاوم نسبت به داده های پرت است. این آزمون در زمینه داده های پرت مقاوم تر از انحراف استاندارد عمل می کند. در انحراف استاندارد مجذور فاصله ها از میانگین محاسبه می شوند و در نتیجه داده های دورتر وزن بیشتری می گیرند. از این روست که داده های پرت تاثیر فراوانی بر آن می گذارند. ولی در آزمون MAD انحراف تعداد کمی از داده های پرت بی تاثیر خواهد بود. از آنجایی که آزمون MAD از انحراف استاندارد یا واریانس مقاوم تر است، با توزیع هایی که میانگین یا واریانس ندارند همچون توزیع کوشی بهتر عمل می کند.
سلام، این منم! () یک فیلم درام به کارگردانی فرونزه دولاتیان است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد این در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۶ حضور یافت و نامزد دریافت نخل طلا شد. جایزه دولتی ارمنستان شوروی به این فیلم اعطا گردید. داستان این فیلم بر مبنای زندگینامه آرتیوم آلیخانیان نگاشته شده است. از بازیگران آن می توان به آرمن ژیگارخانیان، مارگاریتا ترخووا، گالیا نوونتس، رولان بیکوف، فرونزه دولاتیان و ناتالیا فاتایوا اشاره کرد.
شور و شورشور (; ) یک فیلم کمدی به کارگردانی هامو بیک-نازاریان است که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به هامبارتسوم خاچانیان، آرام آمیربکیان، نینا مانوچاریان، و آوت آوتیسیان اشاره کرد.
"بیچارگان و پادشاهان" (بهانگلیسی: Wretches and Kings) یک ترانه از گروه راک آمریکایی، لینکین پارک است. این ترانه در سال ۲۰۱۰ به صورت دیجیتالی منتشر شد. این ترانه توسط گروه لینکین پارک نوشته شد و مایک شینودا و ریکی روبین تهیه کنندگان آن هستند. خواننده. چستر بنینگتون و مایک شینودا خوانندگان این ترانه هستند. مایک شینودا بیشتر در این ترانه به «رپ راک» می پردازد. محتوا. در درجه نخست، محتوای این ترانه شامل یاغی گری کردن در برابر دولت و کسانی که در مواضع قدرت هستند، می باشد. این ترانه شامل بخش هایی تأثیرگذار از سخنرانی های ماریو ساویو است. ترانه همچنین دربارهٔ سوء استفاده از قدرت نیز چیزهایی را دربردارد. صدای خشن مایک شینودا در ترانه نشان از خشم بابت مورد ظلم بودن (یا مظلومیت) است. بخش هایی را که چستر می خواند مرتبط با شورش بر ضد قدرت هاست.
روح شیطان () یک فیلم درام به کارگردانی پاتواکان بارخوداریان است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به هاسمیک، نینا مانوچاریان، هامبارتسوم خاچانیان، سامول مکرتچیان، و پاتواکان بارخوداریان اشاره کرد.
محمود منتظم صدیقی (زادهٔ ۴ مرداد ۱۳۴۰ در تهران) موسیقی دان، نوازنده و آهنگساز اهل ایران است. زندگی هنری. محمود منتظم صدیقی ۴ مرداد سال ۱۳۴۰ در تهران متولد شد. او از کودکی به موسیقی گرایش داشت و به همین دلیل پدرش برای او یک ساز «کیبورد الکترونیک» تهیه کرد. وی فراگیری موسیقی را به طور جدی از ۱۰ سالگی آغاز کرد و در ۱۶ سالگی به هنرستان موسیقی تهران راه یافت. در هنرستان به طور تخصصی فراگیری سازهای کوبه ای (سازهای ضربی) را دنبال کرد. از جمله استادان او در هنرستان موسیقی می توان به «ایویوسکی» موسیقی دان «لهستانی» و «فریدون ناصری» اشاره کرد. او در سال دوم هنرستان به ارکستر سمفونیک تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۸ همکاری خود را با سازمان صدا و سیما به عنوان نوازنده و آهنگساز، تنظیم کننده و ناظر ضبط موسیقی آغاز کرد. وی در سال ۱۳۶۰ موفق به اخذ دیپلم هنرستان عالی موسیقی شد. او دروس «آهنگسازی»، «سازشناسی» و «فرم های موسیقی» را نزد «مرتضی حنانه» و «هارمونی» و دوره تکمیلی سازهای کوبه ای را نزد «فریدون ناصری» آموخت."محمود منتظم" علاوه بر نوازندگی، آثار بسیاری در قالب «موسیقی کودک» آهنگسازی کرده است که مشهورترین آن ها قطعه لالایی
«گنجشک لالا» است که اواخر دهه ۶۰، هر شب در برنامه «شب بخیر کوچولو» از رادیو پخش می شد. شعر این ترانه سروده «مصطفی رحماندوست» و خواننده آن «پرشات پیروزکار» بوده است که در هنگام اجرای این قطعه ۸ سال سن داشته است. این ترانه کودکانه را یکی از مشهورترین ترانه های شناخته شده بعد از انقلاب ایران دانسته اند. او در بیست و یکمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر در سال ۱۳۸۴ مورد تقدیر قرار گرفت. فعالیت های هنری. از جمله فعالیت های هنری «"محمود منتظم صدیقی"» در جایگاه موسیقی دان به موارد زیر می توان اشاره نمود: آلبوم موسیقی. از جمله آلبوم های موسیقی که «"محمود منتظم صدیقی"» در آن حضور داشته است می توان به موارد زیر اشاره نمود:
دربارهٔ عشق () یک فیلم کمدی و ملودرام به کارگردانی آنا ملیکیان است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ولادیمیر ماشکوف، میخائیل یفریمف، و یولیا اسنیگر اشاره کرد.
قوام الملک نظام الدین هبةالله مشهور به ابونصر فارسی همچنین ابونصر پارسی؛ وزیر، سپهسالار، دبیر و شاعر سده ششم هجری قمری و از کارگزاران حکومت غزنوی بود. ابونصر فارسی در زمان حکومت مسعود سوم، پسر و جانشین ابراهیم، هنگامی که حکومت متصرفات هند را به فرزندش عضدالدوله شیرزاد سپرد، به مقام سپهسالاری رسید و به عنوان جانشین وی راهی هندوستان شد. زندگی. تاریخ دقیق ولادت ابونصر فارسی مشخص نیست ولی در مورد تاریخ مرگش، مسعود سعد سلمان در ضمن یکی از قصایدش که در مدح ملک ارسلان مسعود سروده است زمان فوت ابونصر را در دوره حکومت ارسلان شاه غزنوی در ۶۳ سالگی دانسته است و از آنجا که ارسلان شاه بین سالهای ۵۰۹ و ۵۱۱ قمری حکومت می کرده، می توان تولد ابونصر را بین سالهای ۴۴۶ و ۴۴۸ قمری تخمین زد.
مدیترینالیا در آیین روم باستان جشنواره ای فراموش شده است که در ۱۱ اکتبر هر سال برگزار می شد و ویژه مراسم چیدن انگورها برای شراب آن سال بود. این شراب برای خدایان افشانش می شد. رومی ها شراب تازه را با شراب کهنه مخلوط می کردند و به جای دارو می نوشیدند. سنت مدیترینالیا همچنان باقی مانده اما اطلاعات زیادی از خود آن در دسترس نیست. احتمالاً این سنت با ژوپیتر و دورانی که کشاورزی در روم رواج بیشتری داشته در ارتباط بوده است. بیش از آنچه دربارهٔ این سنت در ارتباط است همه حدس و گمان است. مدیترینا یک ایزدبانوی رومی است که احتمالاً از آخرین خدایان ساختگی رومی ها برای بیان ریشهٔ مدیترینالیا است. قدیمی ترین اطلاعاتی که از ارتباط میان این ایزدبانو و مراسم مدیترینالیا حکایت می کند به دورهٔ دستورزبان نویس رومی سکستوس پومپیوس فستوس در سدهٔ دوم بازمی گردد. او گفته است که این ایزدبانو، ایزدبانوی سلامتی، طول عمر و شراب است. برخی گفته اند که معنی نام آن، «شفابخش» است.
فهرست موزه های ملی () فهرستی است از نام موزه هایی که توسط یک دولت اداره می شوند. در بسیاری از کشورها این موزه ها توسط دولت مرکزی نگهداری می شوند و اغلب محدود به چند موزه و عمدتاً در پایتخت کشور هستند در حالی که سایر موزه ها توسط اداره های منطقه ای یا دولت های محلی اداره می شوند. در برخی کشورها تعداد بسیار زیادی از موزه ها توسط دولت مرکزی اداره می شوند و در برخی کشورها تعدادی اندک. برخی از موزه های ملی از این واژه در نام خود استفاده می کنند اما در همه موزه های در این سطح چنین نیست؛ برخی از موزه ها فقط از این اصطلاح به عنوان یک نام تجاری استفاده کرده اند. فهرست زیر ناقص است و چندان قابل اعتماد نیست. فهرست موزه های ملی عبارتند از: چاد. موزه ملی چاد ("موزه ملی انجامنا") هند. موزه های ملی در هند به طور مستقیم تحت کنترل اداری وزارت فرهنگ دولت هند هستند.
ضیافت خون () یک فیلم ترسناک مستقل به کارگردانی هرشل گوردون لویس محصول سال ۱۹۶۳ است. از بازیگران آن می توان به کانی میسون اشاره کرد. "ضیافت خون" نخستین فیلم اسپلتر (خونپاشی) سینمای وحشت به شمار می رود.
هرشل گوردون لویس (; – ) فیلمساز اهل ایالات متحده آمریکا بود که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می کرد و بیشتر با ابداع زیرگونهٔ اسپلتر در سینمای وحشت شناخته می شود. به او پدرخواندهٔ gore (خشونت بی پردهٔ تصویری) لقب داده اند؛ لقبی که بین او و لوچو فولچی مشترک است. "ضیافت خون" (۱۹۶۳) از مهمترین فیلم های اوست که آغازگر سینمای اسپلتر بوده است. از دیگر فیلم هایش "دوهزار دیوانه!" (۱۹۶۴) را می توان نام برد.
دین رومی مجموعه ای از اعتقادات و اعمال مذهبی بود که نقش آن در روم باستان به عنوان یک دین رسمی الزام آور، در قرن چهارم با فرمان های امپراتوری به نفع مسیحیت در سال ۳۸۰ و متعاقب آن ممنوعیت همه ادیان غیر مسیحی (به جز یهودیت) در سال ۳۹۳ پایان یافت و سرانجام در قرن ششم ناپدید شد. دین رومی شامل آداب مذهبی مختلف امپراتوری و استانی بود که هم مردم روم و هم کسانی که تحت حکومت آن قرار می گرفتند آن را دنبال می کردند. رومی ها خود را بسیار مذهبی می دانستند و موفقیت خود را به عنوان یک قدرت جهانی به تقوای جمعی خود در حفظ روابط خوب با خدایان نسبت می دادند. مذهب چندخداپرستی آنها به خاطر ارج نهادن به خدایان بسیار معروف است. حضور یونانیان در شبه جزیره ایتالیا از آغاز دوره تاریخی بر فرهنگ روم باستان و دین اتروسک تأثیر گذاشت و برخی از اعمال مذهبی مانند فرقه دینی آپولون را معرفی کرد که اساسی شدند. دین اتروسک به ویژه در طالع بینی، که دولت روم برای جستجوی اراده خدایان از آن استفاده می کرد، تأثیرگذار بود. این دین باستانی همچنین پایه و اساس منش نیاکان، «راه اجداد» یا به سادگی «سنت» بود، که به عنوان پایه ای برای هویت رومی تلقی می شد. دین
روم بر اساس اصل «من می دهم، تا شما (خدایان) به من ببخشید» (طبق واژه نامه دین روم باستان)، دینی عمل گرایانه و قراردادی بین انسان و خدایان بود. مفهوم دین بیش از ایمان یا اندیشه های قطعی و تغییرناپذیر به عمل صحیح دعا، مناسک و قربانی بستگی داشت. در اوج امپراتوری، خدایان متعددی حتی در دورافتاده ترین استان های روم ترویج پیدا کردند، از جمله سیبل (ایزدبانوی آناتولی)، ایزیس (ایزد مصری)، اپونا (ایزدبانوی سلت ها) و خدایان یگانه گرایی مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم رواج پیدا کرده بودند. با گسترش وسعت امپراتوری، افرادی که نسب اجدادیشان خارجی بود و اکنون شهروند روم شمرده می شدند، تعدادشان رو به افزایش بود و ادیان خارجی به طور فزاینده ای طرفداران رومی را جذب می کردند. رومیان به تلفیق دینی گرایش داشتند و فرقه های بسیاری با منشأ خارجی می توان یافت که در امپراتوری روم به موفقیت رسیدند. فرقه های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی، آغازگر عقیده رستگاری در زندگی پس از مرگ در روم بودند. فرقه های اسرارآمیز دارای آداب تشرف به دین پیچیده ای بودند که به نام «اسرار» نیز شناخته می شد. از آنجایی که رومیان هرگز موظف به
ترویج دادن تنها یک خدا یا تنها یک فرقه نبودند، تحمل مذهبی به این معنا که در سیستم های یکتاپرستی مطرح است، برای آنان مسئله ای به شمار نمی آمد. مسیحیت در نهایت موفق ترین این فرقه ها بود و در سال ۳۸۰ میلادی به عنوان دین رسمی تبدیل شد. دین رومی باستان تقریباً به طور جهانی در اواخر قرن ششم ناپدید شد. منبع شناسی. منابع اصلی اسطوره های رومی عبارتند از انه اید اثر ویرژیل و چند کتاب اول تاریخ لیوی و همچنین آثار باستانی رومی دیونوسیوس هالیکارناسی. منابع مهم دیگر عبارتند از فاستی اثر اووید، یک شعر شش کتابی که بر اساس گاه شماری رومی ساخته شده است و چهارمین کتاب مرثیه اثر پروپرتیوس. صحنه هایی از اسطوره رومی نیز در نقاشی های دیواری رومی، سکه ها و مجسمه ها، به ویژه نقش برجسته ها هستند. منظومه حماسی انه اید، اثر ویرژیل که در دوازده جلد در اواخر سدهٔ یکم پیش از میلاد سروده شده است. بیانگر احساسات مذهبی و همچنین احساسات ملی روم است و به مشابه یک «کتاب مقدس» در دین رومی در نظر گرفته می شود همچنین دستورالعمل های آیینی در کتاب های سیبیل نوشته شده بود. تعریف. دین «religio» در لاتین به معنای چیزی است که پیوند می دهد. برای رومیان، د
ین نیرویی بود که خانواده ها را به هم پیوند می داد، رعایا را به فرمانروای خود و مردان را به خدایان ارتباط می داد. دین رومی طیف گسترده ای از اعمال و اعتقادات مذهبی را در بر می گرفت و پیوند دین یونانی و رومی، از جمهوری اولیه تا دوران امپراتوری و همچنین در فرقه های خاص رومی ها اهمیت زیادی داشت. رومیان به تلفیق دینی گرایش داشتند و تعداد زیادی از فرقه ها با منشأ خارجی در روم به موفقیت رسیدند. از زمان ژولیوس سزار به بعد، دین رومی، فرقه امپراتوری روم یا «آیین امپراتوران خدایی شده» را به مجموعه خدایان و ارواح در حال افزایش رومیان اضافه کرد. در دین رومی، تقریباً تمام مظاهر زندگی اجتماعی، مستقیم یا غیرمستقیم، با آیین ها و خدایان مرتبط بود. این دین نیز مانند دیگر نظام های دینی باستان، هیچ تعصب، ارتدوکس یا قرارداد اخلاقی خاصی را به رسمیت نمی شناخت. بنیانگذاران کاریزماتیک غایب بودند و نوشته های مقدس منسجمی به معنای دقیق کلمه وجود نداشت. نقش آن در روم باستان به عنوان یک دین رسمی الزام آور، در قرن چهارم با فرمان های امپراتوری به نفع مسیحیت و متعاقب آن ممنوعیت همه ادیان غیر مسیحی (به جز یهودیت) به ترتیب در سال های ۳۸۰ و ۳۹۳ پ
ایان یافت و سرانجام در قرن ششم ناپدید شد. بنیان گذار اسطوره ها و تقدیر الهی. اسطوره شناسی روم به ویژه از نظر اسطوره های تاریخی یا افسانه های مربوط به پایه گذاری و ظهور شهر رم غنی است. این روایت ها بر بازیگران انسانی و گاهی مداخله از جانب خدایان تمرکز می کنند. دو داستان اسطوره ای دربارهٔ پیدایش رم از شهرت برخوردارند، نخست بر پایه اسطوره ها، آئنیاس، پسر ونوس که پس از جنگ تروآ به ایتالیا مهاجرت کرد، با آوردن دو طلسم حافظ شهر تروآ؛ یعنی مجسمه لارس خدای حافظ خانواده و دی پناتس خدای آذوقه به ایتالیا اساس دین رومی را پایه گذاری کرد. اعتقاد بر این بود که این دو مجسمه در طول دوران های تاریخی در نزد باکره های وستال، کاهنان زن روم باقی نگهداری می شده است. اسطوره دیگر، داستان رموس و رمولوس است. بر اساس اسطوره شناسی روم، خدایان در تأسیس شهر رم نقش داشتند. مارس خدای جنگ و باکره وستال به نام رئا سیلویا — دختر پادشاه پادشاه آلبا لونگا — والدین پسران دوقلو به نام های رموس و رومولوس بودند. گفته می شود که عموی رئا سیلویا، آمولیوس که قصد داشت تاج و تخت را غصب کند، دستور داد تا دوقلوها را در رود تیبر رها کنند. دوقلوها با یک سری ح
وادث معجزه آسا روبرو شدند و یک ماده گرگ آنها را از رودخانه نجات داد و پس از مدتی یک چوپان این دو را یافت و به فرزندی پذیرفت. پسرها پس از اینکه بالغ شدند از اعضای مهم جامعه شدند. آنها عمویشان، شاه آمولیوس را از سلطنت خلع کردند و و برای ساختن شهری جدید با خدایان از طریق فال مشورت کردند. این مشورت نشاندهنده دخالت خدایان و نهاد مذهبی داشتن رم تفسیر می شد. با این حال، در بحث بعدی در مورد شهر، رومولوس برادرش رموس را کشت. عملی که گاهی به عنوان قربانی تلقی می شود؛ بنابراین برادرکشی به بخشی جدایی ناپذیر از اسطوره پیدایش رم تبدیل شد. رومولوس نام شهر را به هم نام خود نهاد و آن را رم (یا روم) نامید. با نفوذ فرهنگ یونانی، اسطوره آئنیاس که از بازماندگان جنگ تروآ و از اهالی یونان بود از طریق یک به صورت اجداد رموس و رومولوس معرفی شد و در افسانه پیدایش رم او نیز نقش پیدا کرد. رومولوس در چندین نهاد مذهبی اعتبار داشت. او جشنواره کانسوالیا را تأسیس کرد و از مردم سابین همسایه برای شرکت در این جشن دعوت کرد. پس از آن ربودن زنان اهل سابین توسط مردان تحت فرمان رومولوس رخ داد و خشونت و همسان سازی فرهنگی را در اسطورهٔ ریشه های روم گنجا
ند. رومولوس که از مرگ یک فانی در امان بود، به طرز مرموزی به صورت یک خدا درآمد. در روایتی دیگر، او را سنای خشمگین به قتل رساند و این جنایت را با موفقیت پنهان کرد. بر اساس اساطیر، رُمولوس پادشاهی روم (از سال ۷۵۳ تا سال ۵۰۹ پیش از میلاد) را بنیان گذاری کرد که هفت پادشاه داشت. هر یک از پادشاهان افسانه ای یا نیمه افسانه ای روم با یک یا چند نهاد مذهبی مرتبط بودند. دومین پادشاه و جانشین سابینی رومولوس، نوما پمپیلیوس نام دارد. هر چند که ممکن است وجود او افسانه باشد اما رومی ها به او به عنوان بنیان گذار دین خود نگاه می کردند. او وارسته و صلح طلب بود بنیادهای سیاسی و مذهبی متعددی را پایه گذاری کرد، از جمله اصلاح تقویم و به وجود آوردن گاه شماری رومی، بنیان گذاری نوعی منصب کاهنی به نام فلامن، وستال ها و فرقه های ژوپیتر، مارس و کویرینوس تاریخ نگاری رومی اصول و پایه دینی جمهوری روم را تا پایان سلطنت نوما پمپیلیوس کامل شده می دانست و همچنین مجلس سنا و مردم روم در جمهوری روم آن را درست و قانونی می دانستند. سومین پادشاه تولوس هوستیلیوس و چهارمین آنکوس مارکیوس، شغل کاهنانی فتیال را به وجود آوردند. پنجمین پادشاه رومی، لوسیوس، س
ه گانه کاپیتولین (ژوپیتر، یونو و مینرو) را تأسیس کرد که به عنوان الگوی عالی ترین فرقه رسمی در سراسر روم عمل می کرد. ششمین پادشاه سرویوس تولیوس، پدر الهی لیگ لاتین بود و معبد دیانا و کامپیتالیا را بر روی تپه آونتین برای نشان دادن اصلاحات اجتماعی خود تأسیس کرد. آخرین پادشاه رومی لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، پادشاه قبلی سرویوس تولیوس را به قتل رساند و سپس جانشین او شد، سرنگونی او پایان پادشاهی روم و آغاز جمهوری روم (۵۰۹ تا ۲۷ پیش از میلاد) بود که در این دوره دو کلانتر روم منتخب به نام کنسول روم روم را اداره می کردند. خدایان رومی. الهیات روم هیچ نوع اسطورهٔ آفرینش بومی ای ندارد و اسطوره اطلاعات کمی برای توضیح شخصیت خدایانش، روابط متقابل آنها یا تعامل آنها با جهان انسانی ارائه می دهد، اما الهیات رومی گواهی می دادند که «خدایان جاودانه» بر تمام قلمروهای آسمان ها و زمین حکومت می کنند. خدایان آسمان های بالا، خدایان عالم اموات و هزاران خدایان کوچکتر بین آنها وجود داشتند. برخی ظاهراً از روم حمایت می کردند، زیرا روم به آنها احترام می گذاشت، اما هیچ کدام ذاتاً بیگانه و خارجی نبودند. انسجام سیاسی، فرهنگی و مذهبی یک ابر دولت ر
ومی نوظهور نیازمند شبکه ای گسترده، فراگیر و منعطف از فرقه های قانونی بود. در زمان های مختلف و در مکان های مختلف، حوزه نفوذ، شخصیت و کارکردهای یک موجود الهی می توانست گسترش یابد، با خدایان دیگران همپوشانی داشته باشد و به عنوان رومی از نو تعریف شود. بر اساس نظر برت ایرمان: در دنیای پاگانیسم باستان، خدایان را می توان به عنوان یک نوع هرم قدرت تصور کرد. پرستش ارواح. به غیر از پرستش خدایان که توسط دولت نیز تجلیل می شدند، همه خانواده های رومی ارواح را نیز می پرستیدند. آنها معتقد بودند که ارواح از خانواده، خانه و حتی درختان و رودخانه ها محافظت می کنند. این ارواح به طور مرتب پرستش می شدند. رودخانه ها، درختان، مزارع و ساختمان ها هر کدام روح الهی یا نومن خاص خود را داشتند. خانواده ها نیز روح محافظی داشتند که به آن لارس می گفتند. هر خانواده یک «لاریوم» یا زیارتگاه برای این روح داشت که اغلب در دهلیز یا حیاط نگهداری می شد. سرپرست خانواده مسئول فدیه دادن منظم برای ارج نهادن به روح خانواده و اطمینان از ادامه مراقبت از آنها بود. خانواده ها نیز قبل از هر رویداد خاص خانوادگی از ارواح طلب رحمت می کردند. آنها از هر وعده غذایی بخش
ی را به عنوان پیشکش در آتش می انداختند. از بردگان خانگی نیز انتظار می رفت که همان ارواح صاحبان خود را بپرستند. رومی ها مانند بیشتر مردمان دنیای باستان معتقد بودند که ارواح در اطراف چهارراه ها جمع می شوند؛ بنابراین یافتن یک زیارتگاه کوچک یا کامپیتا که در هر مسیر یا جاده ها به هم می رسیدند، رایج بود. عمل مذهبی. نقش دین در زندگی مردم. برای رومی های معمولی، مذهب بخشی از زندگی روزمره بود. هر خانه زیارتگاهی داشت که در آن نماز و افشانش به خدایان خانواده انجام می شد. زیارتگاه های محله و مکان های متبرکه مانند چشمه ها و درختستان مقدس به نام لوکوس در سطح شهر پراکنده بودند. مراسم پرهزینه و متمرکز برای خدایان دولت روم در زندگی روزمره بسیار بیشتر از مراسم مذهبی رایج مربوط به خدایان خانگی و شخصی افراد، الوهیت های حامی روستای روم و جوامع مختلف روم بود. هدف مردم از عبادت در دین رومی کسب برکت خدایان و در نتیجه کسب سعادت برای خود، خانواده و جوامعشان بود. برخلاف اکثر ادیان امروزی، خدایان رومی رفتار اخلاقی قوی را طلب نمی کردند. دین رومی شامل پرستش فرقه بود. افراد برای این که اعمالشان مورد تأیید خدایان قرار گیرد، نیازی به رفتار طب
ق قواعد اخلاقی مشخصی نداشتند؛ بلکه باید آیین های مذهبی را کاملاً رعایت می کردند. فیلسوف معروف رومی سیسرون (مرگ ۴۳ پیش از میلاد)، رومیان را مذهبی ترین مردمان جهان می دانست: دو نکته در اینجا قابل توجه است. اولاً، سیسرون بیان می کند که خدایان بزرگی امپراتوری رومیان را اراده کردند و همچنان آن را هدایت کرده و تداوم و رشد آن را تضمین می کنند. ثانیاً، سیسرون ادعا می کند که رومیان پرهیزگارترین و مذهبی ترین مردم روی زمین هستند و تقوا، دین و درک صحیح مشیت الهی (یا اراده خدایان) است و حمایت الهی از آنان نیز همین موضوع را اثبات می کند. از این رو، سیسرون به طور ضمنی تقوای رومی را با حمایتی که خدایان از امپراتوری روم می کنند، مرتبط می داند. «ژاکوب مکی» در کتاب "باور و فرقه: بازاندیشی در دین رومی" استدلال می کند که «تقوا، برای رومیان، به معنای پیروی از یک سیستم قوانین مذهبی بود. در اصطلاح نظری مدرن، این یک اخلاق وظیفه گرا است یا همان کاری بود که باید انجام شود.» فال و پیشگویی. همهٔ پیشگویی ها از این باور ناشی می شد که خدایان پیام های معناداری می فرستند. فال بینان از طریق فال در مورد انجام یا عدم انجام اعمال رسمی پیشنهادی، ن
ظر الهی را جویا می شدند و ارادهٔ الهی را از طریق نشانه هایی که در «معبد» قبل، حین و بعد از انجام عمل قربانی مشاهده می کردند، در می یافتند. اومن های (فال) مشاهده شده در داخل یا از یک معبد — به ویژه پرواز پرندگان — پاسخ خدایان به سؤالات رسمی در نظر گرفته می شد. فال ها خواست خدایان را می خواندند و بر علامت گذاری مرزها به عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می کردند، بنابراین جنگ های رومی و خارجی را به عنوان تقدیر الهی تأیید می کردند. پیام الهی یا به طور شهودی منتقل می شد یا نیاز به تفسیر داشت: رصد پرندگان، نشانه های آسمانی مانند رعد و برق، فال جگر، پدیده های غیرعادی، طالع بینی و پیش گویی قرعه کشی به دسته شهودی تعلق داشتند و بر هنر و دانش ویژه فال گیری متکی بود. اما گفته های الهام شده و فال از روی کتاب های سیبیل و رؤیاها نیاز به تفسیر داشتند. دولت روم سه گروه از متخصصان پیشگویی را به کار می گرفت: مراسم مذهبی عمومی در یک محوطه مقدس برگزار می شد که توسط یک آگور مشخص شده بود. معنی اصلی کلمه لاتین «تمپلیوم» این فضای مقدس بود. بعدها بود که این واژه برای اشاره به یک ساختمان به کار رفت. خود شهر یک فضای ذاتاً مقدس بود. مرز
باستانی آن «پومریوم» توسط خود رومولوس با گاو و گاوآهن مشخص شده بود. دعا و نذر و سوگند. همه قربانی ها و نذری ها برای مؤثر واقع شدن نیاز به دعای همراه داشتند. پلینیوس نوشته است که «قربانی بدون دعا بی فایده است و مشورت درست با خدایان اینگونه نیست.» اما دعا به خودی خود قدرت مستقلی داشت؛ بنابراین، کلام گفتاری تنها قوی ترین کنش دینی بود و آگاهی از فرمول های کلامی صحیح دینی، کلید کارآمدی بود. نمازهای عمومی توسط یک کاهن به نمایندگی از جامعه با صدای بلند و واضح خوانده می شد. مناسک مذهبی عمومی باید توسط متخصصان بدون نقص اجرا می شد. یک اشتباه ممکن بود مستلزم این باشد که یک عمل دینی یا حتی کل جشنواره از ابتدا تکرار شود. حتی دعای خصوصی یک فرد اسلوب و قاعده داشت، به جای بیان شخصی، تلاوت یک متن تعیین شد جایز شمرده می شد، هرچند این دعا توسط فرد برای هدف یا مناسبتی خاص انجام می شد. برای اهداف تجاری، معاهده های فئودالی، در دفترهای دولتی، هنگام بستن معاهده و اعلام وفاداری سوگند یاد می شد و رومیان به شهادت و تأیید خدایان متوسل می شدند. امتناع از ادای «سوگند قانونی» و شکستن سوگند، مجازات تقریباً یکسانی داشت: هر دو پیوندهای اساسی