Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را برای کسب غنائم و فتح مناطق جنوبی اسپانیا، عازم اندلس کرد و طارق توانست ولایت جزیره که توانست عامل ردریک، تئومیر، اداره می شد، فتح کند. در این حین، خبر هجوم مسلمانان به رهبری طارق بن زیاد به گوش ردریک که در حال نبرد با شورشیان در ایالات شمالی اسپانیا بود، رسید. چون از هجوم مسلمانان به مناطق داخلی واهمه داشت، شتابان خود را به طلیطله رساند تا لشکری برای مقابله با مسلمانان آماده کند. وی ابتدا فرمانده ای به نام ادیکو را به جنگ با طارق فرستاد اما وی نتوانست در مقابل مسلمانان کاری از پیش ببرد پس خود به همراه لشکری گران عازم نبرد با طارق شد و سپاه در نزدیکی نهری به نام گوادالته به هم رسیدند (۷۱۱ میلادی/۹۱ هجری) که پس از ۴ روز نبرد، مسلمانان توانستند سپاهیان ویزیگوت ها را شکست داده و به هزیمت وادارند. خود ردریک نیز پس از شکست، از مقابل سپاه طارق گریخت و پس از مدتی به طرز نامعلومی (احتمالاً در آب رودخانه غرق شده) کشته شد و حکومت ویزیگوت ها در اسپانیا به پایان رسید.
پشتیبانی بلند مدت که بیشتر به شکل خلاصه شده ال تی اس (LTS) به کار می رود؛ گونه ای از نسخه های خاص از یک محصول نرم افزاری است که برای مدت زمان طولانی تری نسبت به سایر نسخه های معمولی پشتیبانی می شود. ارائه نسخه LTS برای پروژه ها و نرم افزارهای متن باز بسیار پرکاربرد و مرسوم است. سیاست های مدیریت چرخه عمر محصولات نرم افزاری ایجاب می کند که اصول مهندسی قابلیت اطمینان (Reliability engineering) در فرایندهای توسعه نرم افزار و چرخه های عمر اعمال شوند. پشتیبانی بلند مدت، فاز تعمیر و نگهداری نرم افزار (Maintenance) را طولانی تر می کند. همچنین نوع و مدت زمان ارائه آپدیت های نرم افزاری (Patch ها) را تحت تأثیر قرار می دهد تا سبب کاهش خطرات، هزینه ها و اختلالات پیدا شده در فاز گسترش نرم افزار (Deployment) شود. البته اینکار پشتیبانی فنی نیست اما به نوعی همان منظور را می رساند. اصطلاح "پشتیبانی بلند مدت" معمولاً برای نسخه های خاصی از نرم افزارهایی که انتشارهای سریع با چرخه های عمر کوتاه دارند کاربرد دارد. معمولاً یک ناشر نسخه LTS خود را تا حداقل ۲ سال آینده حمایت و نگه داری می کند. اصطلاح مشابه "پشتیبانی کوتاه مدت" یا به اخ
تصار (STS) همان پشتیبانی متداول برای نسخه های عادی نرم افزار است. اساس نیاز به پشتیبانی بلند مدت (LTS). شیوه های سنتی چرخه های عمر نرم افزار در بسیاری از پروژه های متن باز بر اساس انتشارهای مبتنی بر زمان (Time-based release) طبق یک جدول زمان بندی است که هر نسخه جدید که انتشار می یابد شامل دو ارتقا است: حال در نظر بگیرید که سازمان های بزرگ از نرم افزاری استفاده می کنند یا کاربرانی مبتنی بر آن نرم افزار پروژه های بزرگ و حیاتی را جلو می برند. واضح است که هر دو به آپدیت ها و اصلاحات امنیتی آن نرم افزار نیاز دارند اما در عمل بیشتر ترجیح می دهند در همان نسخه فعلی از نرم افزار باقی بمانند و آن را به نسخه جدید شامل آپدیت ها ارتقا ندهند. دیدگاه و نگرانی آنها این است که با افزوده شدن قابلیت های جدید ممکن است به طور اتفاقی باگ های جدی تری به وجود آمده باشد یا قابلیت های قبلی که قبلاً بر پایه آنها توسعه انجام داده اند از کار افتاده باشد. برای همین معمولاً باگ های امنیتی که در نسخه جدید رفع شده است را بررسی می کنند و سپس خودشان آنها را در نسخه قدیمی اعمال می کنند (اصطلاحاً اقدام به بک پورتینگ می کنند) که واضح است اینکار م
ی تواند به شدت هزینه بر یا دشوار باشد. ضمناً حتی اگر اضافه شدن باگ ها و مشکلات اتفاقی را در نظر نگیریم؛ اضافه شدن قابلیت های جدید برای آن دسته از کاربران بسیار هزینه بر است. برای مثال بروزرسانی یک برنامه تحت وب که دارای پیکربندی حساسی است ممکن است افراد زیادی نظیر توسعه دهندگان را برای مقاوم سازی، مدیر پایگاه داده را برای اعمال تغییرات در اسکیمای پایگاه داده، تست کننده ها را برای انجام تست رگرسیون، مدیر پروژه را برای برنامه ریزی، ارتباط و تسهیل، مدیر سیستم را برای نظارت بر نصب و استقرار نرم افزار و تیم عملیاتی IT را برای بحث های پشتیبان گیری، نصب و بازیابی مشکلات درگیر کند و به چالش بکشد. نسخه های LTS یک بسته نرم افزاری برای این به وجود آمده اند که این نگرانی ها را در نظر بگیرند و تنها آپدیت های امنیتی برای آن نسخه LTS را دریافت بکنند و البته میزان ریسک نصب آن آپدیت ها همیشه باید کمتر از ریسک نصب نکردن آنها باشد. نرم افزارهای دارای نسخه LTS جداگانه. این جدول تنها حاوی آن دسته از نرم افزارهایی است که به جز نسخه معمولی و پیش فرض خود دارای یک نسخه مجزای LTS هستند. بسیاری از پروژه ها، نظیر سنت اواس برای هر ریلیز
رسمی یک نسخه LTS متناظر نیز منتشر می کنند.
ماکسیمیلیان بایستر (Maximilian Beister) (متولد ۶ سپتامبر ۱۹۹۰) فوتبالیست آلمانی است که در پست مهاجم به بازی مشغول است. بایستر فوتبال خود را با تیم وی اف ال لونه بورگ شروع کرد و در سال ۲۰۰۴ میلادی به آکادمی جوانان هامبورگ پیوست.
این مقاله فهرستی است از سخنرانی ها و شعرخوانی های احمد شاملو.
هوبرتوس جوزف مارگارتا استونز (؛ متولد ۲۹ نوامبر ۱۹۵۳) فوتبالیست سابق هلندی است که در پست دفاع بازی می کرد. او اکنون در پست مدیریتی در فوتبال مشغول به کار است.
کارواجار ()؛ کلبجر () یک شهر در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده است. کارواجار ۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یغگنوت () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده است. یغگنوت ۱۸۰ نفر جمعیت دارد.
چارکتار (به ارمنی: Չարեքտար، به لاتین: Çərəktar) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده است. چارکتار ۱۵۹ نفر جمعیت دارد.
هاوساتاغ (; به لاتین: Almalıq) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده است. هاوساتاغ ۶۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
خارخاپوت یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گران بوی واقع شده است.
نور گتاشن (به لاتین: Nadirxanlı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده است.
تسار (به ارمنی: Ծար) روستایی در شهرستان کلبجر در جمهوری آذربایجان است. تساز پیش از این جزو استان شاهومیان در جمهوری آرتساخ به شمار می آمد. تسار ۵۲ نفر جمعیت دارد. ریشه شناسی. تاریخ نگار معماری ارمنی ساموِل کاراپتیان می نویسد که نخستین اشاره به این مکان با نام «تسار» به سال ۱۲۸۹ بازمی گردد. در اسناد صومعه دادوانک در سال ۱۷۶۳، از این روستا با عنوان «متس تسار» (، به معنای «تسار بزرگ») یاد شده است. در سدهٔ هجدهم، هم زمان با افزایش حضور کوچ نشینان، شکل دگرگون شدهٔ این نام یعنی «زار» به تدریج برای روستا رواج یافت. روایت عامیانه ای در میان مردم اران منشاء دیگری برای این نام ذکر می کند. بر پایه این افسانه، جوانی فقیر به نام «زَزا» در این روستا زندگی می کرد و عاشق دختری به نام «نازی» شده بود، اما خانوادهٔ دختر با این رابطه مخالف بودند. ززا تصمیم می گیرد از نادرشاه کمک بگیرد. او هندوانه ای را در کوزه ای با دهانهٔ باریک می کارد و وقتی هندوانه درون کوزه رشد می کند، نادرشاه را شگفت زده می کند. شاه رضایت می دهد و دستور می دهد نازی به همسری ززا داده شود. اما پس از خروج شاه از منطقه، خانوادهٔ نازی به خانهٔ ززا می روند، او را
می کشند و جسدش را در چاه می اندازند. مادر ززا چندین روز بر مزار فرزندش گریه می کند و بر اساس این روایت، نام «زار» از واژهٔ «زاریلداماق» در زبان ترکی آذربایجانی گرفته شده که به معنای «گریه کردن» است. تاریخچه. پیشینهٔ تاریخی روستا به دورهٔ آغازین قرون وسطی بازمی گردد، زمانی که مرکز اداری یکی از بخش های پادشاهی آرتساخ به شمار می رفت. تا سده های ۱۱ تا ۱۲ میلادی، این مکان با نام «وایکونیک» () شناخته می شد. در سال ۱۲۵۰، جنبشی فرقه ای از دهقانان در روستای تسار در ارمنستان به ثبت رسیده است. در سده های ۱۲ و ۱۳، خاندان اشرافی ارمنی دپیان که با زکاری ها خویشاوندی داشتند، در تسار استقرار یافتند. در جریان حملات تیمور در سدهٔ ۱۴، جمعیت منطقه تسار تقریباً به طور کامل قتل عام شد، اما شاهزاده نشین دپیان باقی ماند و تسار به پناهگاهی برای پناه جویان ارمنی تبدیل شد. در اواخر سدهٔ ۱۶ میلادی، این منطقه تحت سلطهٔ ایران درآمد، اما مِلیک های دپیان عنوان حکومتی خود را در ملیک نشین تسار حفظ کردند؛ حقی که در سال ۱۶۰۳ با فرمان شاه عباس بزرگ به رسمیت شناخته شد. در اواخر سدهٔ ۱۷، ملک نشین تسار در ملک نشین های جرابرد و سوتک ادغام شد. مورخ
ارمنی یسایی حسن-جلالیان از خاندان خاندان حسن-جلالیان در سدهٔ ۱۸ می نویسد: از سال ۱۷۲۴، موجی از کوچ ارمنیان از منطقه آغاز شد. از اواخر سدهٔ ۱۸ به بعد، حضور کوچ نشینان تُرک و کُرد در منطقه افزایش یافت. در آغاز سدهٔ ۱۹، روستا توسط ارتش امپراتوری عثمانی ویران شد. در سال ۱۸۸۰، اسقف و پژوهشگر ارمنی از تسار بازدید کرد و بسیاری از سنگ قبرها و خاچکارهای شکسته و محو شدهٔ اطراف روستا را ثبت کرد. کلیسای اصلی روستا هنوز تا حد زیادی پابرجا بود و خاچکاری بر دیوار آن قرار داشت که روی آن نوشته شده بود: «من، مِلیک، و پسرخوانده ام آکوتین، و برادرم مخیتار، این صلیب را در سال ۱۲۲۵ برپا داشتیم.» روستا در مناطق ارمنی نشین پیرامون قره باغ کوهستانی قرار داشت و در جریان جنگ اول قره باغ در دههٔ ۱۹۹۰ به تصرف نیروهای ارمنی درآمد. پس از آن، به عنوان بخشی از استان شاهومیان در جمهوری خودخوانده آرتساخ گنجانده شد. در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ و در چارچوب توافق آتش بس ۲۰۲۰ قره باغ، روستا به جمهوری آذربایجان واگذار شد. بناهای تاریخی. در تسار و اطراف آن آثار متعددی از جمله سنگ قبرهای قرون وسطایی، خاچکارهایی از سده های ۱۲ تا ۱۷، قلعه و نمازخانه ای از
قرن های ۱۲ و ۱۳، کلیسای «سورب گریگور» (، به معنای «سنت گریگور») مربوط به سال ۱۲۷۴، کلیسای «سورب سارگیس» () مربوط به سال ۱۲۷۹، پلی از سدهٔ ۱۳، و کلیسای «سورب آستواتساتسین» (، به معنای «مادر مقدس خداوند») از سدهٔ ۱۷ میلادی وجود داشته اند. دو مورد از چهار کلیسای تسار، به همراه دو صومعهٔ اطراف آن، تخریب شده اند. روند تخریب کلیساها، صومعه ها و قبرستان های ارمنی در این روستا از اواخر سدهٔ ۱۹ به دست کُردها آغاز شد و در دورهٔ شوروی، به ویژه در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، شدت گرفت. صومعهٔ تسار. صومعهٔ تسار که با نام های «تسارا سورب آستواتساتسین» () و «کلیسای مادر مقدس خداوند» () نیز شناخته می شد، یک صومعهٔ حواری ارمنی در حاشیهٔ روستا بود. این صومعه در سال ۱۳۰۱ میلادی و زمانی که روستا بخشی از شاهزاده نشین خاچن بود، بنا و تقدیس شد و دارای دو نمازخانهٔ مربوط به سدهٔ ۱۳ و خاچکارهای فراوانی بود. این صومعه در دورهٔ شوروی به دست مقامات آذری تخریب شد. صومعه منفجر شد، دو نمازخانهٔ قرون وسطایی نابود گشتند و سنگ های کنده کاری شدهٔ آن برای ساخت انبارها استفاده شد و امروزه در پی ساختمان های ساخته شده توسط آذری ها قابل مشاهده اند. همچنین،
در دههٔ ۱۹۵۰، سنگ های کلیسا در ساخت یک مدرسه در روستا به کار رفتند و ۱۳۳ قطعهٔ سنگ حجاری شده یا دارای کتیبه در دیوارهای این مدرسه قابل شناسایی است. در سال ۲۰۲۴، دولت جمهوری آذربایجان ساختمان های مدرسه را که حاوی قطعات باقی مانده از صومعه بودند، با بولدوزر تخریب کرد. جمعیت. روستای تسار در سال ۲۰۰۵ میلادی ۵۲ نفر جمعیت داشت، و در سال ۲۰۱۵ جمعیت آن به ۸۳ نفر رسید. جستار وابسته. یوانیسیک کارتسی منابع بیشتر. اولو بابیان، باقرات. "شاهزاده نشین خاچن از سدهٔ دهم تا شانزدهم". ایروان: آکادمی علوم ارمنستان، ۱۹۷۵. ساموِل کاراپتیان، ۲۰۰۱: "آثار فرهنگی ارمنی در منطقهٔ قره باغ". انتشارات «گیتوتیون»، آکادمی علوم ارمنستان.
زوار () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده است.
یغتساهوغ (؛ ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده است.
هینشن (به ارمنی: Հինշեն، به لاتین: Kirov) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده است.
کارین تاک (؛ ) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده است. کارین تاک ۵۸۸ نفر جمعیت دارد.
لیساگور (، به لاتین: Turşsu) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده است. لیساگور ۹۵۷ نفر جمعیت دارد.
پترتسیک ()؛ بادارا () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. پترتسیک ۸۴۹ نفر جمعیت دارد و ۸۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
خاتچن () یا سیدبیلی () روستایی است در شهرستان خواجه لی از جمهوری آذربایجان، واقع در منطقه قره باغ کوهستانی. تا سال ۲۰۲۳، این روستا تحت کنترل جمهوری خودخوانده آرتساخ بود. جمعیت این روستا تا پیش از پاکسازی قومی ارمنیانِ قره باغ کوهستانی، در پی حملهٔ نظامی جمهوری آذربایجان در سال ۲۰۲۳، عمدتاً از ارمنیان تشکیل می شد.
خانتسک (; به لاتین: Xanyeri) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. خانتسک ۲۳۱ نفر جمعیت دارد.
داشوشن () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. داشوشن ۱۲۰ نفر جمعیت دارد.
داهراو (; به لاتین: Dəhrəv) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. داهراو ۲۱۶ نفر جمعیت دارد و ۸۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آوتارانوتس ()؛ چاناقچی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. آوتارانوتس ۱٬۰۳۹ نفر جمعیت دارد.
آرمناکاوان (به ارمنی: Արմենակավան؛ به لاتین: Xaçındərbətli) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. آرمناکاوان ۶۷ نفر جمعیت دارد.
خرامورت () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. خرامورت ۴۰۳ نفر جمعیت دارد.
کراسنی (; به لاتین: Dağdağan) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. کراسنی ۲۱۳ نفر جمعیت دارد و ۹۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مادادشن (; به لاتین: Mədədkənd) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. مادادشن ۹۴ نفر جمعیت دارد.
مخیتاریشن (; به لاتین: Muxtar) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. مخیتاریشن ۹۰ نفر جمعیت دارد.
موشخمهات () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. موشخمهات ۶۱ نفر جمعیت دارد.
عبدالرحمن الرافعی (؛ – ) یک مورخ مصری است که به پژوهشگر دوره های مختلف جنبش ملی در تاریخ مصر جدید معروف است. از معروفترین آثار وی ۱۵ جلد کتاب در زمینه تاریخ است که در آن وقایع اواخر قرن ۱۸ تا دهه پنجاه قرن ۱۹ را به رشته تحریر درآورده است. رافعی فارغ التحصیل دانشسرای حقوق خدیویه در سال ۱۹۰۸ می باشد. خانواده. عبد الرحمان الرافعی متعلق به یک خانواده سرشناس مصری است که ریشه آن ها به خلیفه دوم عمر بن الخطاب بر می گردد. اجداد نزدیک وی در سال های ابتدایی حکومت محمد علی از شام به مصر مهاجرت کرده اند. اکثر افراد خانواده وی اهل علم و قضاوت بوده اند. در چنین فضایی عبد الرحمان در محله خلیفه در قاهره به دنیا آمد و تحت سرپرستی پدرش شیخ عبداللطیف که به کار قضاوت اشتغال داشت بزرگ شد. برادر وی امین الرافعی خبرنگاری نابغه در سه دهه اول قرن بیستم بود که در سال ۱۹۲۷ در سنین جوانی در حالی که زندگی اش مملو از ثبات قدم و ایستادگی به هر قیمت در مسیر حق بود وفات یافت. تحصیلات. عبد الرحمان الرافعی بخشی از دوران تحصیلش را در مدارس دولتی قاهره گذراند و سپس بدنبال انتقال پدرش به اسکندریه او نیز تحصیلاتش را در مدارس این شهر ادامه داد تا ا
ینکه در سال ۱۹۰۴ موفق به اخذ دیپلم گردید. با بازگشت خانواده به قاهره، او به مدرسه حقوق رفت و سرانجام در سال ۱۹۰۸ تحصیلاتش در زمینه حقوق را به پایان برد. در همان زمان جنبش ملی به رهبری مصطفی کامل که در حال رشد و گسترش بود روی او تأثیر گذاشت و باعث شد که به این جنبش بپیوندند. عقاید. الرافعی بشدت معتقد به رابطه بین تاریخ ملی با آگاهی ملی از یک طرف و رشد و پیشرفت حکومت ملی از طرف دیگر بود. او اولین کسی بود که در مصر و جهان عرب به جنبش همکاری برای پیشرفت کشاورزی و ارتقاء سطح زندگی روستائیان به عنوان شرط پیشرفت اقتصادی و اجتماعی و تقویت مبانی استقلال سیاسی فراخوان داد و اولین کسی بود که به پیوند روستاها با جنبش صنعتی سازی و نظام آموزش عمومی در یک مجموعه کامل برای رشد و همچنین حمایت از استقلال ملی همه جانبه فراخوان داد. او فعالیت سیاسی اش را در سال ۱۹۰۷ هنگامی که به حزب ملی برهبری مصطفی کامل پیوست آغاز نمود. فعالیت های مطبوعاتی و حقوقی. الرافعی پس از فارغ التحصیل شدن از دانشسرای حقوق به کار وکالت پرداخت و پس از مدتی در روزنامه اللواء وابسته به حزب ملی به کار نویسندگی مشغول شد و به این ترتیب زندگی مطبوعاتی وی شروع و
در ارتباط با محمد فرید یکی از رهبران بزرگ آن زمان قرار گرفت که این ارتباط تا پایان عمر محمد فرید در سال ۱۹۱۹ ادامه داشت. کار الرافعی در زمینه مطبوعاتی مدت زیادی دوام نیاورد و او مجدداً به کار وکالت بازگشت و با یکی از همکارانش یک دفتر وکالت باز کرد و در عین حال در اوقات فراغتش به تألیف کتاب مشغول شد. او اولین کتابش بنام «حقوق مردم» را در سال ۱۹۱۲ به رشته تحریر درآورد. هدف او از تألیف این کتاب این بود که حول حقوق مردم و چگونگی باز پس گیری این حقوق و تضمین پایدار بودن آن ها بحث کند. وی در سال ۱۹۱۴ دومین کتابش بنام «اتحادیه های تعاونی کشاورزی» را با هدف فعال کردن جنبش تعاونی در مصر تألیف کرد. شرکت در مبارزه علیه اشغالگری. با شروع انقلاب در سال ۱۹۱۹ الرافعی فعالانه در آن شرکت کرد و فقط به فعالیت سیاسی علیه اشغالگری اکتفا نکرده و به جهاد مسلحانه روی آورد. بر اساس گفته مصطفی امین، الرافعی عضو مهمی در ارگان های مخفی انقلاب بود و به استفاده از زور برای وادار کردن اشغالگر به ترک کشور فراخوان می داد. فعالیت های سیاسی. الرافعی در اولین انتخاباتی که در سال ۱۹۲۳ بر اساس قانون اساسی صورت گرفت شرکت کرده و خودش را کاندیدا کرد
و پس از پیروزی، ریاست فراکسیون مخالف را در پارلمان بعهده گرفت. وی در دوره های بعدی نیز در مقاطعی به عنوان عضو پارلمان انتخاب گردید. الرافعی همچنین مدتی عضو مجلس سنای مصر بود و در سال ۱۹۴۹ نیز به عنوان وزیر در دولت ائتلافی مصر منصوب گردید ولی چون اقداماتش خلاف منافع اشغالگر بود، مدت زیادی در این پست دوام نیاورد. بعد از انقلاب ۱۹۵۲ در تنظیم قانون اساسی شرکت کرد و مدتی نیز رئیس سندیکای وکلای مصر بود. یکی دیگر از جنبه های فعالیت الرافعی نوشتن سرمقاله در مطبوعات بود که در آن علناً دعوت به به کارگیری زور در مقاومت علیه اشغالگری می کرد. درگذشت. الرافعی در اواخر عمر به بیماری شدیدی مبتلا شد که دو سال طول کشید و سرانجام در ۳ دسامبر سال ۱۹۶۶ درگذشت.
وتیزا ، یکی از پادشاهان ویزیگوتی اسپانیا بود که بعد از پدرش، اژیکا، تا سال ۷۱۰ میلادی، حمله و شورش ردریک، بر اسپانیا حکومت می کرد. شخصیت. در مورد شخصیت او، اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی منابع او را پادشاهی بزه کار، عیاش و شهوت ران معرفی کرده که در رأس درباری مشوش و بهم ریخته قرار داشت ولی برخی منابع دیگر وی را پادشاهی فرزانه، نیک سیرت، عادل و دانشمند معرفی کرده اند که همواره درصدد دفع رفع ستم و برپایی عدالت بود که علت آن بازگرداندن حقوق یهودیان و محدود کردن اختیارات روحانیون و اشراف بود؛ بنابراین در زمان او شورش های زیادی علیه اقدامات وی صورت گرفت که وی توانست تمامی آن ها را سرکوب و برطرف کند. دشمنی با تئودوفرد و ردریک. اقدامات وتیزا برای رفع بحران و شورش ها کارساز نبود و مخالفان وی هر روز مصمم تر می شدند. یکی از مخالفان وی که همواره از او واهمه داشت، دوک تئودوفرد بود که پدرش او را قرطبه تبعید و بر چشمانش میل کشیده بود؛ بنابراین او و پسرش، ردریک، از او و پدرش کینه داشتند و درصدد انتقام گیری بودند. فرجام کار. سرانجام ردریک، پسر اژیکا، در سال ۷۱۱ میلادی با کمک روحانیون و اشراف رومی علیه وی شورید و پس از چند جنگ، ر
دریک موفق شد وتیزا را شکست داده و او را به قتل برساند.
الکتروتراپی یا برق درمانی زیرشاخه ای از فیزیوتراپی (مجموعه مداخله های پزشکی که با یاری گرفتن از عوامل فیزیکی تلاش به پیشگیری، درمان، بهبود یا بازسازی بیمار می کنند)، با بهره گیری از الکتریسیته (در قالب های شوک های خفیف، یون و جریان دائم) تلاش به درمان یا بهبود بیمار می کند. این شیوه درمانی در برخی موارد می تواند به همراه سایر روش های فیزیوتراپی نیاز متخصصان را به انجام عمل های جراحی مرتفع سازد، اصطلاحاً به این گونه روش های درمانی، روش های غیر تهاجمی می گویند. تحریک اعصاب از طریق پوست (Tens)، التراسوند، درمان با موج کوتاه پالسی و درمان با امواج تداخلی از روش های متداول الکتروتراپی محسوب می شوند. از جمله مزیت های درمانی الکتروتراپی می توان به موارد زیر اشاره داشت. با توجه به مزیت های الکتروتراپی از کاربردهای آن می توان به موارد زیر اشاره داشت.
اژیکا ، یکی از پادشاهان ویزیگوتی اسپانیا بود که بعد از ارویگ از سال ۶۸۷ تا ۷۰۰ میلادی بر اسپانیا حکومت می کرد. آشوب یهودیان. در عصر سیزبرت، یهودیان دو گزینه پیش رو داشتند: یا بالاجبار مسیحی می شدند، یا اینکه اموالشان ضبط و مصادره می شد و خودشان تبعید می شدند. پس به اکراه و به دروغ در سال ۶۱۶ میلادی مسیحی شدند. اما آزار و اذیت آنها تمامی نداشت؛ تا اینکه به فکر انقلاب و شورش افتادند و با یهودیان مغرب ارتباط برقرار کردند. اما پیش از اینکه اقدامی انجام دهند، توطئه شان در زمان اژیکا شناسایی و خنثی شد. اژیکا پس از خنثی سازی توطئه، فرمان داد که یهودیان به شدت تحت نظر و فشار قرار بگیرند؛ که این فرمان وی مورد تأیید کشیشان قرار گرفت. پس آزار و اذیت یهودیان افزایش یافت، و آنها روز به روز بیشتر از جامعه طرد می شدند. تبعید تئودوفرد. همزمان با دوران حکومت وی، علاوه بر یهودیان، مخالفان زیادی وجود داشت که درصدد براندازی حکومت او بودند. یکی از آنها، تئودوفرد بود که اژیکا دستور تبعید وی به قرطبه و میل کشیدن بروی چشمانش را داد.
یوسف یوراری پولسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آربی لایپزیگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است. عملکرد باشگاهی. دوران نوجوانی. پولسن فوتبال خود را در اسکجولد شروع کرد. در ابتدا بازیکن دفاعی بود و در کنارهه زمین هم فعالیت داشت که با او قرار بود بعداً در تیم های ملی دانمارک بازی کند. پس از پیوستن کنت زوهوره به کپنهاگن، پولسن به عنوان مهاجم به موقعیت وی منتقل شد. لینگبی. او در سن ۱۴ سالگی به رده های جوانان لینگبی پیوست. او اولین بازی خود را با سن بالا در ۴ دسامبر ۲۰۱۱ انجام داد، وقتی که در دقیقه ۸۴ به میدان آمد و مقابل هورسنز وارد زمین شد، به عنوان جانشین برای ماتیاس تائوبر. پولسن در پنج بازی در این فصل برای تیمش بازی کرد. باشگاه او، لینگبی نیز از سوپرلیگا سقوط کرد. در ۵ اوت ۲۰۱۲، او اولین گل خود را در سطح بزرگسالان و همچنین برای باشگاهش به ثمر رساند، وقتی که در بازی دوم در لیگ ۱. لیگ (لیگ دوم دانمارک) با نتیجه ۱ بر صفر به پیروزی در برابر گل گاشتاکس رسید. او ۳۲ بازی انجام داد و یازده گل به ثمر رساند. لایپزیگ. دستاوردهای وی عل
اقه باشگاه های خارجی و داخلی را به خود جلب کرد، و در ۳ ژوئیه ۲۰۱۳، او با لایپزیگ در لیگا ۳، قراردادی را امضا کرد. او فصل ۲۰۱۳–۱۴ را با ۱۰ گل در ۲۷ بازی به پایان رساند. پولسن با لایپزیگ در بوندس لیگا ۲ در سال ۲۰۱۴ و بوندسلیگای آلمان در سال ۲۰۱۶ ارتقاء داد. وی در فصل ۲۰۱۴–۱۵ در ۳۲ بازی ۱۲ گل به ثمر رساند. در ششمین دیدار فصل ۲۰۱۶–۱۷، او اولین گل خود در بوندس لیگا را با نتیجه ۲ بر یک در خانه مقابل آگسبورگ به ثمر رساند. او فصل ۲۰۱۶–۱۷ را با ۵ گل در ۳۰ بازی به پایان رساند. او فصل ۱۸–۲۰۱۷ را با پنج گل در ۴۱ بازی به پایان رساند. در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۱۹، طی پیروزی ۵–۰ برابر هرتا برلین، او اولین بازیکن لایپزیگ شد که در بوندسلیگا هت تریک کرد و در این روند به باشگاه کمک کرد تا ۵۰مین پیروزی خود در این رقابت ها را به ثبت برساند. سومین بازیکن پس از ابه ساند و آلان سیمونسن توانست بیش از ۱۴ گل بوندس لیگا را در یک فصل به ثمر برساند و به ۱۵ گل لیگ رسید. عملکرد باشگاهی. پولسن اولین بازی خود را برای تیم ملی دانمارک در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۴ برابر آلبانی انجام داد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۵، او در برد ۲–۰ دانمارک اولین گل خود را مقابل صربستان به ثمر ر
ساند. پولسن برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در تیم ملی دانمارک انتخاب شد، اما وی این درخواست را رد کرد تا جایگاه خود در لایپزیگ را تثبیت کند. در ماه مه سال ۲۰۱۸ او در تیم ملی ۲۳ نفره دانمارک برای حضور در جام جهانی فیفا ۲۰۱۸ روسیه معرفی شد. در ۱۶ ژوئن، او در بازی افتتاحیه دانمارک مقابل پرو، تنها گل به ثمر رساند و به عنوان مرد این مسابقه نامگذاری شد. در اوایل بازی او یک پنالتی را با یک خطا بر کریستین کوئوا داد که پرو آن را از دست داد. زندگی شخصی. یوسف یوری پولسن فرزند یک پدر تانزانیایی و یک مادر دانمارکی است. پدرش قبل از اقامت در کپنهاگن، بین تانگا و دانمارک در نوسان بود. پدر وی هنگامی که یوسف تنها شش سال داشت، بر اثر سرطان درگذشت. یوسف در کودکی چندین بار از تانزانیا بازدید کرد. وی واجد شرایط بازی برای تانزانیا بود اما هیچ پیشنهادی از طرف فدراسیون تانزانیا دریافت نکرد. در نتیجه، وی نمایندگی از دانمارک کشور بومی خود را برگزید.
جمهوری آرتساخ () به هفت استان و یک منطقه ویژه پایتختی استپاناکرت تقسیم شده است. شهرداری ها در جمهوری آرتساخ به دو رده تقسیم شده اند: جوامع شهری و جوامع روستایی. هم اکنون، ۱۰ شهرک (شهری) و ۳۲۲ روستا (روستایی) در آرتساخ وجود دارد. تقسیمات کشوری. Claimed by the Republic of Artsakh but partly under جمهوری آذربایجانi control.
مارتین کریستنسن بریتویت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که برای باشگاه گرمیو بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تولوز، میدلزبرو، بوردو، لگانس و بارسلونا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است.
آندرئاس اوالد کورنلیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کپنهاگن، کاردیف سیتی، آتالانتا، بوردو و پارما اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است.
موزه ملی چین (؛ به انگلیسی: National Museum of China) یک موزه هنری در چین است که در جناح ضلع شرقی میدان تیان آن من در پکن واقع شده است. هدف موزه آموزش در مورد هنر و تاریخ چین است و اداره وزارت فرهنگ جمهوری خلق چین است. این موزه یکی از بزرگترین موزه های جهان است. در سال ۲۰۱۶ موزه ملی چین با نزدیک به ۷٫۶ میلیون بازدید کننده پر بازدیدترین موزه در جهان بوده است. تاریخچه. این موزه در سال ۲۰۰۳ با ادغام دو موزه جداگانه تأسیس شد که در محل همان ساختمان قرار داشتند: یکی موزه انقلاب چین در بال شمالی تأسیس شده در سال ۱۹۵۹ که در دفتر موزه ملی انقلاب با هدف حفظ میراث انقلاب ۱۹۴۹ چین در سال ۱۹۵۰ تأسیس شده یود و دیگری موزه ملی تاریخ چین در بال جنوبی که ریشه در دو موزه داشت یکی موزه ملی تاریخ در پکن که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شده بود و دفتر اولیه موزه تاریخ ملی تأسیس شده در سال ۱۹۱۲ که وظیفه حفاظت از میراث تاریخی بزرگ چین را برعهده داشت. ساختمان این موزه در سال ۱۹۵۹ به عنوان یکی از ده ساختمان بزرگ مربوط به جشن دهمین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین تکمیل شد. این ساختمان در مقابل تالار بزرگ خلق که در همان زمان ساخته شده بود قرار دارد. مو
زه با مساحت دارای یک پیشانی به طول و چهار طبقه در مجموع به ارتفاع و عرض ساخته شده است. در ۱۷ مارس ۲۰۱۱ پس از چهار سال نوسازی موزه با ۲۸ سالن جدید بازگشایی شد. فضای نمایشگاهی موزه بیش از سه برابر فضای نمایشگاهی قبلی و مخزن آثار هنری ارتقاء یافت. فضای نمایشگاهی طبقات در مجموع حدود ۲۰۰ هزار متر مربع (۲/۲ میلیون فوت مربع) شد. این بازسازی توسط شرکت آلمانی گرکان، مرگ و همکاران طراحی شده بود. مجموعه. موزه تاریخ چین را از انسان یوآنمو مربوط به ۱٫۷ میلیون سال پیش تا پایان دودمان چینگ (آخرین امپراتوری سلسله در تاریخ چین) را پوشش می دهد. مجموعه دائمی بالغ بر ۱٬۰۵۰٬۰۰۰ اثر با ارزش و نادر را دربر می گیرد که نمی توان آن ها را در موزه ها یا در مکان های دیگری از چین یا سایر نقاط جهان یافت. این موزه همچنین دارای یک نمایشگاه دائمی به نام "جاده ای به سوی جوانی" است که جزئیاتی از سده تحقیر چین را نمایش می دهد.