Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بمب گذاری ۱۹۶۱ قطار ویتری-لو-فرانسوا () در ۱۸ ژوئن ۱۹۶۱ رخ داد. شرح واقعه. این بمب گذاری در قطار پاریس - استراسبورگ سه روز قبل از کودتای ۱۹۶۱ الجزایر توسط سازمان ارتش سری الجزایر انجام شد، این واقعه ۲۸ کشته و بیش از ۱۰۰ مجروح برجای گذاشت، که یکی از مرگبارترین حملات تروریستی در تاریخ نوین فرانسه پیش از حملات نوامبر ۲۰۱۵ و حمله ۲۰۱۶، که منجر به کشته شدن ۱۳۷ و ۸۷ نفر شد، محسوب می شود. این بمب گذاری قطار اکسپرس شماره ۱۲ را در هنگام عبور از نزدیکی روستای کوچک ویتری-لو هدف قرار داد. روز بعد، مأموران تحقیق دریافتند که مواد انفجاری روی ریل قطار گذاشته شده بود و هنگام عبور قطار منفجر شده و منجر به خارج شدن قطار از ریل گردید. همچنین مشخص شد که لو فرانسوا پیش از حادثه یک نامه تهدید آمیز از جانب OAS دریافت کرده بود. علیرغم وجود نامه تهدید آمیز، دوکلو رهبر حزب کمونیست فرانسه، نظریه خرابکاری را رد کرده و درخواست رسیدگی به این موضوع را مطرح نمود. در نهایت این حمله توسط دولت فرانسه محرمانه نگه داشته شد.
لیست زیر تنها بخشی از کشتارهای سیستماتیک و هدفمند گروه های مختلف دولتی و تروریستی علیه هزاره ها می باشد که دوره زمانی اواخر قرن بیست تا به امروز را در بر می گیرد.
جان توماس اسکوپس (زادهٔ ۳ اوت ۱۹۰۰-درگذشتهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰ میلادی) یک آموزگار در شهر دیتن، تنسی بود. وی در ۵ مهٔ ۱۹۲۵ میلادی متهم به نقض فرمان اجرایی باتلر ایالت تنسی که آموزش فرگشت را در مدارس تنسی ممنوع کرده بود شد. او در پرونده ای که به نام محاکمه اسکوپس شناخته می شود از خود دفاع کرد که در آن متهم شناخته شد و محکوم به پرداخت ۱۰۰ دلار شد. ابتدای زندگی. اسکوپس در سال ۱۹۰۰ متولد شد. پدر وی توماس اسکوپس و مادرش ماری آلوا براون بودند که مزرعه ای در پدوکا، کنتاکی داشتند. او پنجمین فرزند و تنها پسر خانواده بود. خانواده اش بعدها و زمانی که او نوجوان بود به دنویل، ایلینوی نقل مکان کردند. در سال ۱۹۱۷ وی به سیلم، ایلینوی رفت جایی که او یکی از اعضای کلاس دبیرستان سالم بود. جان توماس اسکوپس برای مدت کوتاهی و پیش از آنکه به دلایل مسایل سلامت آنجا را ترک کند به دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین رفت. او مدرکش را در سال ۱۹۲۴ از دانشگاه کنتاکی و در رشتهٔ اصلی حقوق و رشتهٔ فرعی زمین شناسی گرفت. اسکوپس پس از آن به دیتون رفت جایی که او در یکی از دبیرستانهای رئا به نام سیلم و به عنوان مربی فوتبال آمریکایی در آنجا مشغول به کار شد و
گاهی از اوقات به عنوان معلم جایگزین و زمانی که معلمان اصلی سر کلاس نمی آمدند تدریس می کرد. محاکمه. اسکوپس با شرکت در محاکمه معروف به محاکمه میمون اسکوپس به دنبال اتحادیه آزادی های شهروندی آمریکا آمد و با پشتیبانی مالی آن رویه قضایی و یک پروندهٔ آزمایشی که یکی از مواد قانون اساسی را به نام قانون اجرایی باتلر را به چالش می کشد را برآورد و از آن ها خواست تا اگر امکان دارد از این معلم ساکن تنسی در مقابل قانون اجرایی باتلر دفاع کنند. کلارنس دارو از او در این محاکمه دفاع کرد. اما او در این دادگاه محکوم شناخته شد و به پرداخت ۱۰۰ دلار جریمه وادار شد. این حکم برای تجدید نظر به دیوان عالی تنسی رفت؛ و به دلیل آنکه جریمه را قاضی به جای هیئت منصفه صادر کرده بود رأی برگردانده شد. اما فرمان اجرایی باتلر تا ۱۸ مه ۱۹۶۷ در قانون باقی ماند تا زمانی که توسط مجمع عمومی تنسی ملغی شد. سالهای پس از محاکمه. پس از محاکمه جان توماس اسکوپس بورس تحصیلی را از طرف دانشگاه شیکاگو برای تحصیل در رشتهٔ زمین شناسی بدست آورد. سپس در همین رشته در شرکت گلف اویل و در کشور ونزوئلا و در آمریکای جنوبی مشغول به کار شد. در آنجا او با همسرش میلدرد آشنا
شد و سپس ازدواج کرد. وی در کلیسای کاتولیک غسل تعمید گرفت. او پس از آن برای سال سوم تحصیلات تکمیلی به دانشگاه شیکاگو بازگشت. پس از دو سال و بدون کار در رشته حرفه ای اسکوپس به عنوان زمین شناس در شرکت گاز یونایتد و جایی که او در هیوستون ذخایر نفتی را مطالعه می کرد مشغول به کار شد و پس از آن تا زمان بازنشستگی در شریوپورت، لوئیزیانا بود. زندگی شخصی و مرگ. اسکوپس با میلدرد الیزابت اسکوپس (با نام فامیلی اصلی والکر) ازدواج کرد. (۱۹۹۰–۱۹۰۵) آن ها از این ازدواج دو فرزند پسر با نام های جان توماس جی. آر و ویلیام کلمنت «بیل» داشتند. اسکوپس در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰ میلادی و بر اثر سرطان در شریوپورت، لوئیزیانا و در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
رابین بنوی (به انگلیسی: Robin Benway) یک نویسنده از اورنج کانتی ایالات متحده آمریکا است. او در دو دانشگاه دانشگاه نیویورک، دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تحصیل کرده است و بیشتر به عنوان نویسنده رمان های سبک جوان بزرگسال، مانند "آدری، صبر کن!" (۲۰۰۸) و "اسرار فوق العاده آوریل، می و ژوئن" (۲۰۱۰). شناخته می شود. کتاب او به نام "دور از درخت" در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه کتاب ملی در بخش ادبیات جوانان شد.
جیمی رِیِس یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی سی کامیکس است. این شخصیت توسط کیث گیفن، جان راجرز و کالی همنر خلق شده است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۳ از مجموعه کمیک "اینفینیت کرایسس" (فوریه ۲۰۰۶) حضور پیدا کرد. جیمی ریس به عنوان سومین شخصیت در دنیای دی سی به شمار می رود که عنوان بلو بیتل را به یدک می کشد. جیمی یک دانش آموز معمولی مدرسه متوسطه در ال پاسو، تگزاس بود که توانایی های خود را از اِسکرب (موجودی بیگانه به شکل سوسک سرگین چرخانان)، پس از اینکه تِد کُرد (دومین تجسم از شخصیت بلو بیتل) آن را گم کرد بدست آورد. او بواسطه اسکرب توانایی های زیادی پیدا می کند و قادر است از بی گناهان محافظت کند. مدتی کوتاه پس از مرگ شخصیت کرد، اسکرب با جیمز پیوند می خورد و برای او لباس زره پوش فرازمینی فراهم می سازد. ریس به سرعت رابطه کاری خود را با بوستر گلد، بهترین دوست و هم تیمی سابق تد کرد شکل می دهد و به تیم تایتان های نوجوان ملحق می شود. خاستگاه. تِد کُرد قبل از مرگش، اِسکرب شخصیت دن گرت (نخستین تجسم از شخصیت بلو بیتل) را در داخل سنگ اترنیتی همراه با شزم جادوگر رها کرد. این سنگ بعدها در
نبرد عرفانی میان شزم و اسپکتر تخریب شد، و اسکرب در زمین های خالی واقع در ال پاسو، تگزاس فرود آمد. در این حین اسکرب توسط یک دانش آموز دبیرستانی به نام جیمی ریس پیدا شد. اسکرب خود را با بدن جیمی پیوند داد و وارد رابطه ای بسیار قوی تر با این پسر نسبت به میزبان قبلی خود دن گرت شد (زیرا تِد کُرد هرگز قادر به استفاده از آن نشد). اسکرب به جیمی اجازه می داد تا بدن خود را درون یک زره بیومکانیک پوشش دهد که می توانست باعث افزایش قدرت، سرعت، پایداری و همچنین ایجاد سلاح، بال و سپر دفاعی شود. بتمن و گروهش سعی در ردیابی جیمی کردند زیرا اِسکرب او تنها چیزی بود که قادر به یافتن برادر آی و جلوگیری از آن بود. پس از نابودی برادر آی، جیمی به مدت یک سال تمام در بین ابعاد به دام افتاد و از این رو مجبور شد راز خود را برای خانواده و دوستانش آشکار سازد.
زندگی یک مبارزه است فیلمی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی راهول راول است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، مادهوری دیکشیت، راکهی گولزار، انوپم کهیر، پارش راوال، مون مون سان ایفای نقش کرده اند.
نورمن هکرمن () ; (زاده: ۲ مارس ۱۹۱۲ - درگذشته: ۱۶ ژوئن ۲۰۰۷) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود که به عنوان رئیس دانشگاه تگزاس در شهر آستین و بعدها به عنوان چهارمین رئیس دپارتمان شیمی (۱۹۷۰–۱۹۸۵) خدمت کرد. او یک متخصص شناخته شده بین المللی در زمینه فلز بود. زندگی نامه. او در شهر بالتیمور، مریلند متولد شد. پدرش یعقوب هکرمن و مادرش آنا رافل بودند و او تنها پسر خانواده بود. آن ها از مهاجرین مناطق بالتیک امپراتوری روسیه بودند که بعداً به کشورهای استونی و لتونی تبدیل شدند. هکرمن مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۳۲ و درجه دکترای خود را در شیمی در سال ۱۹۳۵ از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. او در دانشگاه های جانز هاپکینز، دانشگاه لویولا مریلند در بالتیمور و دانشگاه ایالتی تکنولوژی در بلکسبرگ، ویرجینیا تا قبل از جنگ جهانی دوم و پرداختن به پروژه منهتن تدریس کرد. وی در سال ۱۹۴۶ به عنوان استادیار رشته شیمی به دانشگاه تگزاس رفت. هکرمن در ۱۹۵۰ استاد و در سال ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ رئیس تحقیقات و نایب رئیس امور دانشگاهی در سال ۱۹۶۳ شد. هکرمن هنگامی که ریاست دانشگاه تگزاس را در سال ۱۹۷۰ برعهده داشت، دانشگاه را ترک کرد و ۱۵ سال بعد نیز
بازنشسته شد. او سپس به عنوان استاد بازنشسته شیمی منصوب شد؛ و در سال ۱۹۸۵ به عنوان استاد فوق العاده شیمی به تدریس در دانشگاه تگزاس پرداخت و تا پایان عمرش نیز به تدریس ادامه داد. او عضو انجمن ملی علوم و فرهنگستان هنر بود. افتخارات. در میان بسیاری از افتخارات او دریافت جایزه آلین پالادیوم انجمن الکتروشیمی آمریکا، مدال طلا از مؤسسه آمریکایی شیمیدان ها (۱۹۷۸)، نشان ملی چارلز لاتروپ پارسونز، جایزه ونیوار بوش و نشان ملی علوم را دریافت نمود. او در سال ۱۹۸۴ جایزه ادوارد گودریچ آچسون را از انجمن الکتروشیمی آمریکا دریافت کرد.هکرمن در کمیته های مشورتی و هیئت های نمایندگی چندین انجمن فنی و ادارات دولتی از جمله هیئت علوم ملی آمریکا، نیروی کار دولتی تگزاس و در آموزش عالی و هیئت مشورتی علمی بنیاد ولش خدمت کرده است.هکرمن همچنین به عنوان ویراستار و رئیس مجله الکتروشیمی آمریکا خدمت کرده است.
پل هاردینگ (به انگلیسی: Paul Harding) یک نویسنده و موسیقیدان آمریکایی است که بیشتر به عنوان نویسنده اولین رمان خود به نام تینکرها در سال ۲۰۰۹، شناخته می شود. این رمان در سال ۲۰۱۰ موفق به دریافت جایزه پولیتزر و جایزه قلم/رابرت دبلیو بینگهام شد.
تئوکریتوس (؛ قرن سوم پ.م. – بعد از ۲۶۰ پ. م) شاعر یونانی قرن سوم پیش ازمیلاد بود که با شعرهایش در ادبیات شبانی شناخته می شود. فقط ده قطعه از سی و دو قطعه شعری که از تئوکریتوس به ما رسیده است اشعار شبانی هستند، ولی همین ده قطعه او را به نام شاعر پاستورال مشهور ساخته اند. او در سال ۲۷۶ به اسکندریه سفر کرد.
جایزه آلین پالادیوم () توسط انجمن الکتروشیمی آمریکا در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد و هر ۲ سال یک بار برای تشخیص مشارکت های برجسته در درک بنیادین انواع پدیده های الکتروشیمی و خوردگی به نخبگان برجسته اهدا می شود. این جایزه شامل یک مدال پالادیوم طراحی شده منحصر به فرد است که نام مدال گیرنده را دربردارد. در طراحی مدال مهر و موم انجمن الکتروشیمی آمریکا بر روی آن حکاکی شده است تا به طور سمبلیک از فلزات و نمادهای باستانی که از عناصر، زمین، هوا، آتش و آب تشکیل شده اند محافظت کند. دریافت کنندگان نیز با یک تابلو دیواری، جایزه نقدی، عضویت در جامعه الکتروشیمی و شرکت آزاد در جلسات آن بهره مند می شوند.
بمب گذاری کاخ بولهراد () در کشور رومانی در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۲۱ رخ داد. انفجار این بمب منجر به کشته شدن ۱۰۰ سرباز و افسر پلیس شد. جدایی طلبان بیسارابیا مظنون به انجام این بمب گذاری بودند.
ترا عنوان سه شخصیت خیالی در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی سی کامیکس است. نخستین ترا، تحت عنوان تارا مارکوو توسط مارو وولفمن و جرج پرز خلق شده است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۲۶ از مجموعه کمیک "تایتان های نوجوان" (دسامبر ۱۹۸۲) حضور پیدا کرد. او یکی از اعضای تیم تایتان های نوجوان بود که به طور مخفیانه برای دشمن آن ها دث استروک جاسوسی می کرد. دومین ترا، داپل گنگرِ تارا مارکوو به شمار می رفت، و توسط مارو وولفمن و تام گرامت خلق شد و در شمارهٔ ۷۹ از "تایتان های نوجوان" (سپتامبر ۱۹۹۱) معرفی گردید. سومین ترا نیز به نام اتلی، بدست جیمی پالمیوتی، جاستین گری و آماندا کانر خلق شده است؛ که در شمارهٔ ۱۲ "سوپرگرل" (ژانویه ۲۰۰۷) حضور پیدا کرد. شخصیت ترا توانایی کنترل بر زمین و کانی را دارد. او قادر به کنترل حجم بالایی از زمین و سنگ، شکل دهی به آن ها به طور دلخواه و تا حدی باورنکردی نزدیک به سازه های هنری، یا حتی تغییر مواد خام به اشکال مختلف بلور است. از اشکال اصلی او در این زمینه می توان به پرواز بر روی سطح سنگی، یا تونل زنی با سرعتی زیاد اشاره کرد.
میرزا حسین علی نوری ملقب به بَهاءُالله، بنیان گذار آئین بهائی، آثار بسیاری در قالب کتاب، اشعار، الواح و مناجات از خویش بر جا گذارده است. آثار قلمی او مجموعهٔ وسیع و متنوعی را در بر می گیرد که به دو زبان فارسی و عربی و در یک بازه زمانی چهل ساله به رشته تحریر درآمده که شامل قبل و بعد از اعلان رسالت او در ۱۲۴۲ شمسی می باشد. تا کنون نسخه اصلی حدود بیست هزار اثر مکتوب از بهاءالله، شامل الواح یا نامه هایی مختصر تا رسائل و کتب مطول، در مرکز جهانی بهائی گردآوری شده که مجموعه ای بالغ بر هفت میلیون کلمه را تشکیل می دهند. بهائیان بر این باورند که آثار بهاءالله به همراه آثار قلمی باب، بنیان گذار دیانت بابی و بشارت دهنده به ظهور بهاءالله، تماماً منبعث از وحی الهی است که مجموعاً آثار مقدس دیانت بهائی را تشکیل می دهند. فهم و درک تأثیر این آثار در زندگی فردی و جمعی بشری، به منظور به کارگیری آنها در مسیر تحول اجتماعی و دستیابی به صلح عمومی، با توجه به تفاسیر و تبیینات عبدالبهاء و شوقی افندی، و توضیحات بیت العدل اعظم بیشتر میسر می گردد. اگر چه آثار بهاءالله، که غالباً به عنوان الواح از آنها یاد می شود، موضوع های بسیار متنوعی ر
ا در بر می گیرد و خطاب به افراد گوناگون، در موقعیت های متفاوت و در طول چهار دهه نگاشته شده است، اما می توان گفت که همگی بر شالوده مفهوم اساسی وحدت در عین تنوع ساخته و پرداخته شده اند: وحدت خداوند ورای تصورات کثیره ای که از ذات الوهیت موجود است؛ وحدت پیامبران الهی صرف نظر از تفاوت هایی که در پیام ایشان وجود دارد؛ وحدت دین با وجود تجلیات به ظاهر متناقضش در عالم وجود؛ و نهایتاً وحدت نوع بشر که از یک سو اختلافات همیشگی بین مجامع، اقوام و ملل آن به عاملی ثابت در طول تاریخ بدل شده و اتحاد و اتفاقش، از سوی دیگر، هدف غایی ظهور بهاءالله است. بهاءالله در وصیتنامه خود موسوم به کتاب عهدی چنین بیان می نماید: مقصود این مظلوم از حمل شدائد و بلایا و انزال آیات و اظهار بیّنات اخماد نار ضغینه و بغضا بوده که شاید آفاق افئدهٔ اهل عالم بنور اتّفاق منوّر گردد و باسایش حقیقی فائز. تقریباً دو سوم از آثار بهاءالله به زبان عربی است و مابقی یا به زبان فارسی یا به تلفیقی از هر دو زبان تحریر گشته. سبک عربی مورد استفاده او با سبک عربی مورد استفاده در متون مذهبی ایران در قرن نوزدهم میلادی متفاوت است. در فارسی نیز اگر چه سبک مورد استفاده با
فارسی زمان خود مطابقت دارد، اما مکرراً از کلماتی با ریشه عربی استفاده شده است. البته بهاءالله آثاری به فارسی سره نیز دارد که در آنها هیچ کلمه ای با ریشه عربی دیده نمی شود. مخاطب این آثار زرتشتیان و بهائیانی بودند که پیشینه دینی زرتشتی داشتند. بهاءالله اکثر آثارش را به کاتب وحی، میرزا آقا جان، دیکته می نموده که معمولاً پس از پاکنویس و نسخه برداری به گیرنده ارسال می شده است. شایان ذکر است که منظور از پاکنویس، ویرایش آثار نبوده بلکه به علت سرعت بیان بهاءالله، کاتب مجبور به تند نویسی بوده است که به نوبه خود باعث ناخوانا بودن اوراق می گشته تا جایی که حتی میرزا آقا جان بعضاً برای پاکنویس به کمک بهاءالله نیازمند بوده است. تا کنون حدود هزار نسخه از آثار بهاءالله که به خط خود او به رشته تحریر درآمده نیز در مرکز جهانی بهائی گردآوری شده است. به طور کلی آثار بهاءالله را می توان مطابق با سه دوره زمانی از زندگانی او تقسیم کرد که با تبعید او به بغداد، روملی، و عکا نیز مطابقت دارد. لحن بهاءالله در این سه دوره متفاوت است و از بیان و زبانی عرفانی و معنوی در دوره اول، به اثبات رسالت و تبیین مقام خود به عنوان پیامبری جدید در دو
ره دوم، و شرح و بسط تعالیم اجتماعی آیینش در سومین دوره تغییر می نماید. شوقی افندی در کتاب «قرن بدیع» این سه دوره را به ترتیب به حلول «ربیع الهی»، ایام «صیف عزت و جلال الهی»، و فصل «اثمار بهیّه» تعبیر می نماید. چندین هزار اثر از بهاءالله مربوط به هر یک از این ادوار بر جای مانده که عمدتاً در جواب سوالات و نامه های پیروان اوست که در پهنه ایران، امپراتوری عثمانی، هند و آسیای میانه می زیسته اند. از برخی آثار بهاءالله می توان به کتاب ایقان، کلمات مکنونه، جواهر الاسرار، چهار وادی، هفت وادی، کتاب عهدی و کتاب اقدس اشاره کرد. مخاطب پیام بهاءالله تمامی نوع بشر بوده، و هدف از آموزه های او بازسازی عالم و ترقّی بشریت به عنوان یک کل است. او به طور مشخص اصل یگانگی نوع انسان را اعلان می دارد، سران ممالک را ترغیب می کند تا برای حل و فصل اختلافاتِ موجود و دستیابی به صلح گرد هم جمع شوند و با ایجاد امنیت جمعی از آن پاسداری کنند. او همچنین در راستای رسیدن به یک جامعه متحد جهانی خواستار اتخاذ یک زبان و خط بین المللی، ترویج یک نظام آموزشی همگانی و اجباری، و تعیین واحد پول و اندازه گیری یکسان می شود. بهاءالله بر ترکِ تعصبات دینی، نژا
دی و جنسیتی، و پرهیز از ملی گرایی افراطی تأکید می کند. آموزه های او حامی جدی آزادی حقوق زنان است و تأکید او بر تعلیم و تربیت دختران یکی دیگر از نمونه های متعددِ حمایت وی از بهبود وضعیت زنان می باشد. بهاءالله در آثار خود بیان می کند که نزد خدا زن و مرد برابر هستند و هیچ یک بر دیگری برتری ندارد. بهاءالله از بهائیان می خواهد که آئین او را با درست زیستن، رفتار پسندیده و تبلیغ ترویج دهند، فضائل اخلاقی چون راستگویی، پاکدامنی، درستکاری، امانت داری، وفاداری، ادب، بردباری، عدالت و انصاف را در پیش گیرند و با پیروان ادیان دیگر با منشی دوستانه و با محبت معاشرت نمایند. او همچنین از آنها می خواهد شهروندان نمونه در کشورهای محل سکونت خود بوده و نسبت به دولت مطبوع خود صادق، درستکار و وظیفه شناس باشند، به هیچوجه سبب خشونت و فساد نشوند، از تعصب، غرور، مجادله، نزاع، غیبت و افتراء پرهیز کنند و تلاش خود را در جهت خدمت به نوع بشر مبذول دارند. او نزاع و جدال را منع می نماید و هر شکلی از خشونت مذهبی به خصوص جهاد را محکوم و ممنوع اعلام می کند، و به تفصیل از نقش حقیقت دین به عنوان عاملی برای جلوگیری از جرم و حفظ نظم اجتماعی می گوید. به
اءالله همچنین جمع آوری صدقه، رهبانیت و بطالت را محکوم می کند و بر ضرورت اشتغال به کار تأکید می نماید. بهاءالله با تأکید بر ذات استعلایی خداوند، حلول و تجسد او و عقیده وحدتِ وجود را رد می کند و او را ورای این جهان می داند. الهیات بهائی از نوع الهیات سلبی است؛ در اندیشه بهاءالله ذات خداوند قابل شناخت نیست و انسان ها او را از طریق تجلی او در پیامبرانش می شناسند. قدم آغازین در شناخت الهیات بهائی درک مفهوم ظهور تدریجی-تکاملی وحی الهی (تسلسل ادیان) در طول تاریخ بشری است. خداوند خود را در این جهان به واسطه پیام آورانش در یک فرایند تدریجی-ادواری، و منطبق با استعداد درک بشر و مقتضیات زمان و محیط، متجلی می سازد و بدین سان ادیان از طریقِ فرایندِ «ظهور تدریجی وحی»، همانند حلقه های یک زنجیر، به هم پیوند می خورند. این یک فرایند متناوب و در عین حال تکاملی است. از طرفی با ظهور هر دینی «حقایق ابدی» و تغییرناپذیری، همچون اصول معنوی و اخلاقی، که در میان پیروان دین قبل با گذشت زمان و تمسک کورکورانه به سنت به فراموشی سپرده شده بود دوباره زنده می شود. در این نگاه، ظهور پیاپی ادیان را می توان به آمدن فصل بهار تشبیه کرد، که با آمدن
هر بهاری شکوفایی و نوزایی مجدد جایگزین سرما و مرگِ زمستانِ قبل می شود. از طرفی دیگر، برخی حقایق دینی نسبی هستند و سیری تکاملی می پیمایند به این معنی که آموزه های دینی از طریق ظهور دائمی ادیان با تغییر مقتضیات زمان و ظرفیت فهم بشر تغییر می کنند. تغییر و تحولات تعالیم اجتماعی در سیر تکاملی ادیان مثال خوبی برای حقایق نسبی و تغییرپذیر دین است. هدف از ظهور پیامبران ظهور فیض الهی و تربیت معنوی انسان برای پیشرفت روحانی او در این جهان و آمادگی او برای زندگانی ابدی است. در دیدگاه بهائی، پیامبران هم دارای مقام انسانی و هم مقام الهی هستند. در مقام الهی از آنجا که همگی تجلی خداوند واحد هستند و اسماء و صفات او را منعکس می کنند در حقیقت یکی هستند، ولی در مقام انسانی شخصیت های فردی متفاوتی دارند. بهاءالله در نامه هایی که به سران ممالک ارسال نمود خود را موعود تمامی ادیان و مُصلح عالم که برای اتحاد نوع بشر ظهور کرده خواند و سران کشورها را به پذیرش رسالت خود دعوت نمود و از آنها خواست تا از مسابقه تسلیحاتی و تحمیل هزینه های آن بر مردم دست بکشند. به طور دقیق تر در این نامه ها بهاءالله سران ممالک را به تشریک مساعی در تشکیل یک داد
گاه بین المللی برای دستیابی به صلح و رفع اختلافاتِ موجود بین کشورها فرا می خواند. این مجمع جهانی به گفته او باید توسط یک ارتش بین المللی که متشکل از کشورهای عضو است و حل و فصل صلح آمیز مناقشات بین المللی را به اجرا می گذارد، مورد پشتیبانی قرار گیرد. بهاءالله در این نامه ها همچنین سران ممالک را بر کاهش مالیات های سنگین، حمایت از فقراء و طبقه کارگر و ارائه خدمات ضروری اجتماعی از طریق هزینه هایی که از خلع سِلاح به دست می آید فرا خوانده است. به عقیده او تمام مردمان حق غذا، سرپناه، آموزش و حکومتی که مردم را نمایندگی می کند را دارند. بهاءالله همچنین از دموکراسی، حکمرانی قانون، سلطنت مشروطه، حکومت پارلمانی و عدالت و تساوی برای همگان بدون در نظر گرفتن دین پشتیبانی نموده است. در نامه های بهاءالله همچنین موضوعات و اصولی تبیین شده است که می توانند به شکل گیری ساختارهایی بین المللی برای ایجاد جامعه متحد جهانی کمک کنند. از جمله این دستور العمل ها اتخاذ یک زبان و خط بین المللی، ترویج یک نظام آموزشی همگانی و اجباری، و تعیین واحد پول و اندازه گیری یکسان است. با انتخاب یا ایجاد یک زبان و خط بین المللی مردم کشورهای مختلف می تو
انند در عین حفظ هویت فرهنگی خود با مردم سایر نژادها و ملل ارتباط برقرار کنند. نظام آموزشی اجباری و همگانی موجب ریشه کن شدن بیسوادی خواهد شد و سیستم یکسان اوزان و مقادیر بین المللی موجبات ایجاد استانداردی جهانی در عرصه اقتصاد را فراهم خواهد کرد. در جهانی که در آن امنیت جمعی برقرار است هزینه های نظامی و تسلیحاتی کشورها به نحو چشمگیری کاهش خواهد یافت و درآمدهای مالیاتی صرف رفاه اجتماعی خواهد شد. بهاءالله نامه هایی هم به رهبران ادیان من جمله پاپ پی نهم نوشت. او در نامه به پاپ پی نهم وی را به بررسی پیام و رسالت خود دعوت کرد و به واگذاری حکومت عرفی (سلطه خود بر ایالات کلیسا)، ترکِ جزم اندیشی و تعصبات دینی، حذف تشریفات زائد، ترک انزوای قصر واتیکان، دیدار با روسای مذاهب غیر کاتولیک، و دعوت سران ممالک به عدالت، و نصرتِ رسالت خود فراخواند. او همچنین به کشیشان کاتولیک توصیه کرد تا از انزوای کلیساها و صومعه ها خارج شوند، ازدواج کنند و به فعالیت در اجتماع و آنچه باعث منفعت آنها و عموم می شود مشغول گردند. بهاءالله همچنین در این نامه ها متذکر می شود که اساساً پیشوایان دینی در تاریخ، نخستین کسانی بودند که پیامبران (مؤسسان اد
یان) را انکار می کردند و مورد آزار قرار می دادند. بهاءالله در نامه هایی که به سران کشورهای مسلمان ارسال داشت از جدایی دین از سیاست و مشروعیت دولت عرفی حمایت کرد و بر دوری بهائیان از خشونت و فساد تأکید نمود. او نامه هایی نیز به بعضی از علمای سرشناس ایران نوشت و ایشان را عامل سقوط اسلام دانست و به علت سرکوب و کشتار بهائیان سخت مورد بازخواست قرار داد. بهاءالله برای حفظ وحدت جامعه بهائی و جلوگیری از انشقاق، اصلی را بنا نهاد که با عنوان عهد و میثاق شناخته می شود. بر طبق این اصل، او چگونگی تداوم جریان هدایت، مسئلهٔ جانشینی و توضیح و تبیین آثار خود را با دستورالعمل های صریح، روشن و کتبی مشخص نمود. بر اساس این اصل بهاءالله مسئولیت هدایت و رهبری جامعه را پس از خود به پسر ارشدش، عبدالبهاء، سپرد. سپس بنا به وصیت عبدالبهاء در الواح وصایا این مسئولیت به شوقی افندی، نوهٔ دختری عبدالبهاء، و در نهایت همان طور که بهاءالله و جانشینانش مشخص کرده بودند به بیت العدل اعظم مُحوّل شد. بهاءالله طبقه پیشوایان و روحانیون دینی را در آیین بهائی منسوخ نمود و اداره امور جامعه را بر عهده سیستمی متشکل از موسسات انتخابی نهاد، که در راس آن بیت
العدل اعظم قرار دارد و بر پایه تصمیم گیری جمعی و مشورت عمل می کند. اصول این نظام در آثار بهاءالله آمده است و عبدالبهاء و شوقی افندی جزئیات آن را تشریح کردند و به مرحله اجرا درآوردند که با عنوان نظم اداری بهائی شناخته می شود. جهت اختصار، در ادامه این مقاله به معرفی بسیار اجمالی بیش از ۱۴۰ اثر از بهاءالله، که شوقی افندی به عنوان شناخته شده ترین آثار او معرفی نموده، پرداخته می شود. فهرست زیر این آثار را مطابق با ادوار سه گانه یادشده دسته بندی می نماید. شایان ذکر است که از نوشته های بهاءالله در ایران اطلاعات دقیقی در دست نیست به جز در مورد قصیده ای بیست بیتی به نام «رشح عما» که مربوط به دوره زندان چهار ماههٔ او در سیاه چال تهران است. این قصیده با بیت «رشح عما از جذبه ما می ریزد، سر وفا از نغمه ما می ریزد» آغاز می شود. ربیع الهی: عراق (۱۸۵۳–۱۸۶۳ میلادی). سالهای اولیه دوره بغداد، و کردستان (آوریل ۱۸۵۳ - مارس ۱۸۵۶ میلادی). بهاءالله یک سال پس از تبعید به بغداد در ژانویه ۱۸۵۳ آثاری به رشته تحریر درآورد که به ترویج امر باب می پرداخت. او به تدریج روحیه جامعه ناامید و رو به انحلال بابی را از طریق نوشته هایش که بر اهمیت
رفتار اخلاق مند و دوری از اعمالی که سبب ناآرامی های اجتماعی می شود بالا برد. این آثار همچنان اشاره هایی در پرده به دعاوی نوپای پیامبری بهاءالله دارد و در عین حال مرجعیت صوری میرزا یحیی برادر ناتنی بهاءالله را نیز تأیید می کند. در این میان هر چه احترام بابیان به بهاءالله بیشتر می شد بر کینه و حسادت میرزا یحیی که خود دعوی رهبری داشت افزوده می گشت. بهاءالله که نمی خواست سبب اختلاف شود در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۸۵۴ بغداد را به مقصد کوه های کردستان ترک کرد تا از میرزا یحیی فاصله بگیرد. او در طول اقامت خویش در شهر سلیمانیه با بزرگان متصوفه محشور بود و اشعار شورانگیزی از خویش برجای نهاد. نمونه های زیر از آثار او در این دوره است. سالهای میانی دوره بغداد (مارس ۱۸۵۶–۱۸۵۸ میلادی). هنگامی که بهاءالله از سلیمانیه به بغداد بازگشت جامعهٔ بابی اوضاع نابسامانی داشت و دچار ناامیدی و تفرقه شده بود. بهاءالله که مُصمم بر تغییر وضعیت موجود بود شروع به تلاش برای احیای جامعهٔ بابی در عراق و ایران نمود. او با نگارش و انتشار آثار متعددی که نمونه هایی از آن ذیلاً درج گردیده موفق شد تا درک جدیدی از شریعت، ایمان، معنویت، و اخلاق برای بابیان فرا
هم آورد. سالهای پایانی دوره بغداد (۱۸۵۸-آپریل ۱۸۶۳ میلادی). در سالهای پایانی حضور بهاءالله در بغداد آثار او مملو از شور و بشارت به اعلان علنی رسالت او به عنوان پیامبری جدید است. آثار این دوره او همچنین به مصائب و مشکلات بیشتری که این اظهار برای او و همراهانش به همراه خواهد داشت اشاره می نماید. او رسالت خود را در اردیبهشت ۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) در باغ رضوان، در ابتدای مسیر سفر از بغداد به استامبول، اعلان علنی نمود. آثار زیر مملو از بشارات و اشارات یادشده است. صیف عزت و جلال الهی: روملی (۱۸۶۳–۱۸۶۸ میلادی). آثار بهاءالله در دوره تبعید پنج ساله او به روملی، اول به استامبول و سپس در ادرنه، مملو از دو موضوعیست که اساساً مرتبط با یکدیگرند: بسط روزافزون ادعای پیامبری خویش برای دایره رو به اتساع پیروانش، و اعلان عمومی آن به جهانیان، و مقابله با مشکلاتی که برادر ناتنی اش میرزا یحیی در حسادت نسبت به این ادعای او فراهم می آورد. همچنین در همین دوره است که آثار بهاءالله از نظر حجم و پرداختن به موضوعات مختلف افزایش چشمگیری داشته است. استامبول (۱۸۶۳ میلادی). سفر و اقامت چهارماهه بهاءالله در استامبول، پایتخت امپراتوری عثمانی