Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سوفیا لومباردو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. زندگی نامه. لومباردو از جوانی کار خود را آغاز کرد و در تعدادی از فیلم های کمدی سکسی سبک ایتالیایی و وسترن اسپاگتی بازی کرد. او بیشتر برای ایفای نقش آموزگاری به نام «خانم ماتساکوراتی» در دو فیلم از ماجراهای پیترو شناخته می شود: "پیترو در برابر دیگران " (۱۹۸۱) و "پیترو دوباره می تازد " (۱۹۸۲). او در سال ۱۹۸۷ از دنیای بازیگری کناره گیری کرد.
تاتیانا پاولونا (؛ ۱۰ دسامبر ۱۸۹۰ – نوامبر ۱۹۷۵) بازیگر و کارگردان اهل امپراتوری روسیه و ساکن ایتالیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جادوی سیاه" اشاره نمود.
تینا دِ مولا (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عاشق مجنون وار" اشاره نمود.
سرقت (انگلیسی: Heist) یک فیلم سرقت آمریکایی در سبک جنایی و دلهره آور محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی دیوید ممت با بازی جین هکمن، دنی دویتو، دلروی لیندو، ربکا پیدگئون، ریکی جی و سم راکول است. این فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و شخصیت ها و فیلمنامه آن را تحسین کردند. اگرچه این فیلم تقریباً در حدود بودجه تولید خود درآمد داشت، اما این فیلم با ۲۳ میلیون دلار به پردرآمدترین فیلم کارگردانی ممت در ایالات متحده تبدیل شد، و در ادامه به یک موفقیت محبوب در بازار ویدیوی خانگی تبدیل شد. داستان. جو که سارق حرفه ای است قصد دارد پس از آخرین دستبردش خود را بازنشسته کند همدست او برگمن اصرار دارد پسرش جیمی در این سرقت بزرگ شرکت کند جو می پذیرد ولی برای اطمینان خواهر ناتنی اش را نزد جیمی می فرستد تا از او اطلاعات به دست آورد…
عاشق مجنون وار () فیلمی ایتالیایی در ژانر کمدی به کارگردانی جاکومو جنتیلومو با بازی رناتو راسل است که در سال ۱۹۴۲ منتشر شد.
جووانی ویتروتی (؛ – ) فیلم بردار، و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "عاشق مجنون وار" و "سه احمق خوش شانس" اشاره نمود.
تینا لاتانتسی (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "صومعه پارم"، "یوزپلنگ"، "آنا"، "گذرنامه سرخ" و "رستاخیز" اشاره کرد.
والریا د فرانچیشیس (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "نهار نیمه اوت" اشاره نمود.
جانی دی گرگوریو (؛ زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۹۴۹) بازیگر، فیلم نامه نویس، و کارگردان فیلم اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گومورا" و "نهار نیمه اوت" اشاره نمود.
در فیزیک کوانتومی، یک حالت مجازی یک حالت کوانتمی بسیار کوتاه مدت (از نظر دوام) و غیرقابل مشاهده است. عمر آنها از روابط اصل عدم قطعیت قابل پیش بینی است. در حالی که هر حالت مجازی دارای انرژی مرتبط است، هیچ اندازه گیری مستقیم از انرژی آن امکان پذیر نیست اما برخی روش های مختلف برای انجام برخی اندازه گیری ها استفاده شده است (برای مثال ببینید و برای کارهای مرتبط بببینید در طیف سنجی حالت مجازی) یا پارامترهای دیگری را با استفاده از تکنیک های اندازه گیری که به طول عمر حالت مجازی بستگی دارد استخراج می کنند. این مفهوم کاملاً کلی است و می تواند برای پیش بینی و توصیف نتایج آزمایشی در بسیاری از حوزه ها از جمله طیف سنجی رامان، اپتیک غیر خطی به طور کلی، انواع مختلف فتوشیمی، و / یا فرایندهای هسته ای مورد استفاده قرار گیرد.
مارکو اسپولتینی (؛ زادهٔ ) یک تدوین گر اهل ایتالیا است. او تدوین فیلم را از روبرتو پرپینانی آموخت. وی در سال ۲۰۰۳ میلادی برندهٔ روبان نقره ای و در سال ۲۰۰۹ برندهٔ جایزهٔ دیوید دی دوناتلو بابت فیلم "گومورا" شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "نهار نیمه اوت"، "گورباچف" و "گومورا" اشاره نمود.
ورونیکا پیوه تی (؛ زادهٔ )، بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ماه عسل"، "مارشال روکا" و "سفارش ها" اشاره نمود.
نهار نیمهٔ اوت () یک فیلم در ژانر کمدی و درام به کارگردانی جانی دی گرگوریو است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به جانی دی گرگوریو و والریا د فرانچیشیس اشاره کرد.
آتش سوزی مسکو در سال ۱۸۱۲ در ۱۴ سپتامبر ۱۸۱۲، هنگامی که سربازان روسی و بیشتر ساکنان باقی مانده شهر مسکو را پیش از ورود نیروهای فرانسوی تحت نظر امپراتور فرانسه، ناپلئون بناپارت که پس از نبرد بورودینو وارد این شهر شدند، شهر مسکو را ترک کردند. این آتش سوزی شهر را ویران کرد، که در ماه گذشته بیشتر ساکنانش رها شده بودند. علل. پیش از ترک مسکو، فئودور رستوچین دستور داد که کرملین و ساختمانهای عمومی مهم (از جمله کلیساها و صومعه ها) منفجر شوند یا آتش بزنند. اما این مهمترین دلیل آتش سوزی نبود که شهر را ویران کرد. با انتقال بخش عمده ارتش فرانسه به داخل شهر، آتش سوزی چندی پیش آمد. علت آنها هرگز مشخص نشده است و هر دو غفلت و همچنین دستورات رستوچین ممکن است از جمله دلایل احتمالی باشد. امروزه اکثریت مورخان آتش سوزی های اولیه را به دلیل خرابکاری روسها مقصر می دانند. این نسخه از رویدادها توسط سردار آرماند د کالینکور تأیید شده است. وی اظهار می دارد که آنها سه روز در مسکو بوده اند. در آن شب، آتش سوزی کوچکی رخ داده است، اما خاموش شده و "به بی دقتی نیروهاً نسبت داده شده است. بعداً در آن شب (ساعت ۱۰ دقیقه ۳۰) کالینکور با خبر شد که "ب
ه مدت سه چهارم از ساعت شهر در شعله های آتش قرار گرفته است". آتش سوزی در چندین نقطه جداگانه ادامه داشت. افراد مشکوک دستگیر و مورد بازجویی قرار گرفتند و اعلام کردند که فرمانده آنها به آنها دستور داده است که همه چیز را بسوزانند. "برای این منظور خانه ها تعیین شده بودند." بعداً در همان فصل او ادعا کرد: "وجود فیوزهای قابل اشتعال که همه به همان شیوه ساخته شده و در ساختمانهای مختلف دولتی و خصوصی قرار گرفته اند، واقعیتی است که من به عنوان بسیاری دیگر شواهد شخصی داشتم. من فیوزها را در محل دیدم و بسیاری از آنها به امپراتور منتقل شدند. وی در ادامه می نویسد: "بررسی پرونده نگهبانان و پرونده … همه ثابت کردند که آتش به دستور رستوچین آماده شده و انجام شده است." علاوه بر این، یک افسر نگهبان مسکو در حالی که ناپلئون در آن زمان اقامت داشت، کشته شد و کرملین را آتش زد. قبل از ناپلئون، مأمور اعتراف کرد که به او و دیگران دستور داده شده است که شهر را آتش بزنند. این فاجعه به عنوان آتش سوزی های کوچک آغاز شد، که به سرعت از کنترل خارج شدند و آتش سوزی وسیع را تشکیل دادند. آتش سوزی ها به سرعت از آنجا که بیشتر ساختمان های مسکو از چوب ساخته ش
ده بودند، گسترش یافتند؛ و گرچه مسکو دارای یگان آتش نشانی بود، اما تجهیزات آنها قبلاً به دستور رستوچین برداشته شده یا از بین رفته بود. هنگامی که ناپلئون به قلعه ای در خارج از شهر عقب نشینی کرد، سرانجام سربازانش نظم و انضباط خود را از دست دادند و شروع به غارت و ضرب و شتم در سراسر مسکو کردند. حتی مجازات های سخت نمی تواند مانع از غارت، ضرب و شتم یا تجاوز شهروندان مسکو توسط سربازان فرانسوی در هنگام آتش سوزی شود. شعله های آتش به زرادخانه کرملین گسترش یافت، اما آتش توسط نگهبانان فرانسوی انجام گرفته شد. گزارش شده است که آتش سوزی مسکو تا ۲۱۵ کیلومتری قابل مشاهده بود. تولستوی در رمان خود "جنگ و صلح" نشان می دهد که این آتش سوزی عمداً توسط روس ها یا فرانسوی ها تنظیم نشده است بلکه نتیجه طبیعی قرار دادن یک شهر متروک و عمدتاً چوبی به دست نیروهای مهاجم است، هنگامی که آتش سوزی تقریباً شروع می شود. هر روز حتی با صاحبان حاضر و یک اداره پلیس کاملاً کارآمد، و اینکه سربازان آتش سوزی را آغاز می کنند - از سیگار کشیدن لوله های خود، پختن غذای خود در روز و دوبار آتش سوزی وسایل دشمن در خیابانها. برخی از این آتش سوزی ها به ناچار از کنترل
خارج می شوند. بدون اقدام عملیاتی در برابر آتش سوزی، این آتش سوزی های انفرادی به صورت آتش سوزی در محله ها پخش می شوند و در نهایت یک درگیری در سطح شهر خواهند بود. جدول زمانی وقایع. تاریخ در تقویم گرگوری (سبک جدید) و شماره های ارجاع شده به کلوزوویتز و تارل وسعت فاجعه. ایوان کتایف (۱۹۱۱) تلفات را به عنوان ۳/۴ از کل دارایی های این شهر خلاصه کرد: نقشه های تهیه شده توسط مقامات روسی پس از جنگ (خصوصاً نقشه نظامی ۱۸۱۷ که در کتاب راهنمای ۱۸۳۱ برای مردم چاپ شده است) نشان می دهد که اکثریت قلمرو مسکو در برابر آتش سوزی نابود شده است. از موارد استثنایی قابل توجه می توان به کرملین مسکو، یتیم خانه، بخش شمالی بیلی گورود از خیابان تورسکایا تا خیابان پوکروفکا، حوضچه پاتریاریشی در غرب و همچنین شهرک های حومه ای اشاره کرد. نقشه احتمالاً خسارات را اغراق می کند و برخی از بلوک های باقیمانده را نشان می دهد که گویی نابود شده اند. به عنوان مثال، خیابان بولشایا نیکیتسایا در غرب از بلوار رینگ بسیاری از عمارتهای خود را حفظ کرد: نیروها از خانه های خود و تئاتر فرانسه و همچنین مستعمره فرانسه در کوزنتسکی دفاع کردند. از سوی دیگر، حمایت فرانسویها
از کاخ باتاشوف (امروزی بیمارستان یاوز)، اشغال شده توسط دفتر مرکزی مورا کمک کنند: پس از دو روز آتش نشانی، آن را با آتش مصرف شد که با خاک یکسان شده بود. هنوز ساختمانهای باقیمانده فضای کافی برای ارتش فرانسه داشتند. همان طور که سردار مارسلین ماربوت استدلال کرد: "اغلب ادعا می شود که آتش سوزی مسکو … عامل اصلی عدم موفقیت پویش ۱۸۱۲بود. به نظر من این ادعا قابل بحث است. برای شروع، تخریب مسکو آنقدر کامل نبود که خانه ها، کاخ ها، کلیساها و پادگان ها به اندازه کافی برای اسکان کل ارتش [برای یک ماه کامل] باقی نماند.» با این حال، بسیاری از واحدها نه در شهر مستقر بودند، بلکه در حومه های دور افتاده مانند استانکینو (سواره نظام سبک) یا خیمکی (قشر ایتالیایی) قرار داشتند. دیگران برای نمایش جنبش های روسیه به جنوب اعزام شدند. در فرهنگ. لئو تولستوی از آتش به عنوان بخشی از نقشه در "جنگ و صلح خود استفاده می کند". این صحنه ها در فیلم "جنگ و صلح" اتحاد جماهیر شوروی اقتباس شده بودند. خدمه فیلم صحنه ها را به مدت ۱۰ ماه برنامه ریزی کرده و با شش دوربین زمینی آتش سوزی را شلیک کرده و در عین حال از هلیکوپتر نیز فیلمبرداری می کردند.
قبول می کنم یک مجموعه تلویزیونی هندی در ژانرهای اسلامی، عاشقانه و جنایی و طنز به کارگردانی گال خان می باشد. داستان. زویا فروغی یک دختر یتیم هندی الاصل است که خارج از کشور زندگی می کند. او برای پیدا کردن پدر واقعی اش به بوپال می آید. در طول مدتی که زویا در آن منطقه در جستجوی پدرش است، در کنار خانواده یک تاجر ثروتمند به نام اسد احمد خان (کارن سینگ گرول) زندگی می کند. زویا و اسد در ابتدا از یکدیگر خوششان نمی آید. زویا دختری خوش قلب، مدرن و دوست داشتنی و سرزنده است و این رفتارهای زویا برای اسد که پسری بد دل و سنتی است، آزاردهنده است.
فینال های جام حذفی فوتبال ایران مسابقات فوتبالی هستند که برای تعیین قهرمان تیم جام حذفی فوتبال ایران برگزار می شوند. جام حذفی فوتبال ایران یک دوره مسابقات حذفی فوتبال است که در ایران و توسط فدراسیون فوتبال ایران برگزار می شود. نخستین فینال جام حذفی در ۳ دی ۱۳۵۵ به میزبانی ورزشگاه امجدیه تهران و بین تیم های ملوان و تراکتور برگزار شد و با پیروزی ملوان به پایان رسید. آخرین فینال جام حذفی بین استقلال تهران و ملوان برگزار شد. جام حذفی ایران در سال ۱۳۵۵ با نام جام پهلوی آغاز شد ولی تنها دو دوره ( ۱۳۵۵— ۵۷–۱۳۵۶ ) برگزار گردید. با انقلاب ۱۳۵۷ و در پی آن آغاز جنگ ایران و عراق و برگزاری مسابقات جام حذفی تا ۱۳۶۴ از دستور کار فدراسیون فوتبال کنار رفت. از فصل ۱۳۶۵ جام حذفی مجدداً برگزار شد و از آن زمان تا کنون با وجود وقفه های در سال های ۱۳۶۸، ۱۳۷۱ و ۷۷–۱۳۷۶ جام حذفی همواره برگزار شده است. رکورد. ملوان انزلی اولین پیروز دیدار پایانی و قهرمان جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۵۵ است. استقلال تهران با ۱۵ بار راهیابی به فینال و ۸ قهرمانی رکوردار حضور در فینال جام حذفی است. از ۳۸ فینال جام حذفی ۳۲ بازی با حضور ۳ تیم استقلال تهران(۱۵) پ
رسپولیس تهران (۹) ملوان انزلی (۸) برگزار شده است. ملوان انزلی با حضور در ۵ فینال ( ۱۳۶۵_ ۷۱–۱۳۷۰) رکورددار بیشترین حضور متوالی در جام حذفی ایران است. بهمن صالح نیا مربی ملوان انزلی( ۵ ) بیشترین حضور در فینال جام حذفی را دارد. وی همچنین با( ۳) قهرمانی موفق ترین مربی در دیدارهای پایانی جام حذفی است. صالح نیا اولین مربی است که با ملوان قهرمان جام حذفی شده است. رکورد بیشترین تعداد تماشاگر در فینالهای جام حذفی ایران دیدار استقلال تهران با پگاه گیلان در فصل ۸۷–۱۳۸۶ با حضور یکصد هزار نفر است. موفق ترین تیم در تمامی فینالهای ادوار جام حذفی ایران سپاهان اصفهان است. این تیم با پنج مقام قهرمانی در ۵ فینال رکوردار صد در صد پیروزی در این رقابتهاست و هیچ جامی را از دست نداده است. پرگل ترین فینال جام حذفی دیدار شاهین اهواز مقابل ملوان انزلی است که در دو دیدار رفت و برگشت ۵ بر ۳ شاهین اهواز پیروز شد. مسابقه رفت را ملوان ۳ بر یک به سود خود خاتمه داد ولی بازی برگشت را شاهین ۴ بر صفر برنده شد. اولین فینالی که ضربات پنالتی قهرمان را تعیین کرد به جام حذفی ۱۳۶۹ بازمی گردد که دو تیم استقلال تهران و ملوان انزلی بعد از ۱۲۰ دقیقه تلاش
به تساوی بدون گل دست یافتند و در ضربات پنالتی ملوان ۶ بر ۵ پیروز شد و برای سومین بار قهرمان ایران شد.
ترتیزک چمنی میوه گوشتی نام یک گونه از سرده ترتیزک چمنی است.
دل شکن ها یک فیلم سینمایی آمریکایی کمدی رمانتیک سرقت به کارگردانی دیوید میرکین محصول سال ۲۰۰۱ است. بازیگران اصلی این فیلم سیگورنی ویور، جنیفر لاو هیوت، ری لیوتا، کری فیشر، جیسون لی، مایکل هیچکاک و جین هکمن می باشند. خلاصه داستان. ماکس» و «پیچ کانرز» (ویور و هیوبیت)، مادر و دختری هستند که با همکاری یک دیگر مردان ثروتمند را سرکیسه می کنند و …
لوئیجی اسکوارتزینا (; – ) نمایشنامه نویس، کارگردان نمایش و هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "صندلی راننده" و "ماجرای ماتئی" اشاره کرد.
مکسانس ملفور (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جذابیت پنهان بورژوازی"، "شبح آزادی"، "صندلی راننده"، "لغزش تدریجی لذت، و "جرج کی؟" اشاره کرد.
ملا محمود بایزیدی (١٧٩٧-١٨٥٩) نویسنده، مترجم و نسخه شناس کرد سده نوزدهم است. بایزیدی به تشویق الکساندر ژابا کنسول روس آثار بسیاری از ادبیات کلاسیک کردی، مانند آثار احمد خانی، را مکتوب کرد. او همچنین به ترجمه شرفنامه بدلیسی به کردی پرداخت. او همچنین به تالیف داستان های کردی و چند اثر درباره تاریخ و فرهنگ کرد شناخته شده است. بایزیدی در دغوبایزید به دنیا آمد و در ارزروم درگذشت.
آرانمولا پوناما (; – ) هنرپیشه اهل هند بود. وی بین سال های ۱۹۴۳ تا ۲۰۰۴ میلادی فعالیت می کرد. او به طور گسترده ای به عنوان چهره یک مادر در سینمای مالایالمی شناخته می شود. وی بازیگر فیلم هایی همچون بزرگراه، زندگی یک توهم است، مرد داستان، نادوگانگی و بلیط بخت آزمایی بوده، پوناما برنده جوایزی همچون جایزه ملی فیلم بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال ۱۹۹۶ شده است.
سوهاسینی مولای (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و بازیگر تلویزیون اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بوون شوم"، "برادر بزرگ"، "تو هستی"، "تپه مردگان"، "بلوز باسماتی"، "سحر"، "اینجا خانه شماست"، "بیا، آرزو کن"، "ناسازگار" و "پانی پت" اشاره کرد. وی برنده جوایزی همچون جایزه ملی فیلم بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال ۱۹۹۸ شده است.
جایگزین ها (به انگلیسی: Replacements) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی ورزشی محصول سال ۲۰۰۰ میلادی به کارگردانی هاوارد دویچ است. بازیگران اصلی این فیلم کیانو ریوز ، جین هکمن ، بروک لنگتون ، جان فاورو و جک واردن هستند. داستان. در طی یک مسابقه فوتبال حرفه ای، «ادی مارتن» (ادی مارتل) که ستاره تیم است اعتصاب می کند و مربی تیم «شین فالکو» (کیانو ریوز) را به جای بازیکن حرفه ای به زمین می فرستد...
سودیپتا چاکرابورتی () هنرپیشه اهل هند است که بیشتر در سینمای بنگالی به فعالیت پرداخته است. وی در سال ۱۹۹۹ برنده جایزه ملی فیلم بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده است. او در فیلم خانم صاحب خانه بازی کرده است.
همراهان خانه ای در علف زار فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی رابرت آلتمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون وودی هرلسون، تامی لی جونز، گریسون کیلر، کوین کلاین، لیندزی لوهان، ویرجینیا مادسن، جان سی ریلی، مایا رودولف، مریل استریپ، لی لی تاملین، ال. کیو. جونز ایفای نقش کرده اند.
آنانیا کاره (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و بازیگر تلویزیون اهل هند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دیوداس"، "ظالم"، "فیلم" و "چاندنی بار" اشاره کرد. وی در سال ۲۰۰۱ برنده جایزه ملی فیلم بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده است.
شورای آتلانتیک یک اندیشکده آمریکایی در زمینه امور بین الملل و طرفدار آتلانتیک گرایی است که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد و شانزده مرکز منطقه ای و برنامه های کاربردی مرتبط با امنیت بین المللی و رونق اقتصادی جهانی را مدیریت می کند. این اندیشکده، عضو انجمن پیمان آتلانتیک است و مکان آن در واشینگتن، دی.سی. قرار دارد. تاریخ. شورای آتلانتیک با هدف تشویق همکاری بین آمریکای شمالی و اروپا که از جنگ جهانی دوم آغاز شده بود، تأسیس شد. در سالهای اولیه فعالیت خود، عمدتاً انتشار دهنده مقالات سیاستگذاری و نظرسنجی از اروپاییان و آمریکاییها در مورد نگرش آنها به همکاریهای فرا اقیانوس اطلس و بین المللی بود. در این سالها، تمرکز اصلی آن بر مسائل اقتصادی بود - عمدتاً تشویق تجارت آزاد بین دو قاره و تا حدی کمتر برای بقیه جهان - اما در زمینه مسائل سیاسی و زیست محیطی نیز کار می کرد. ملوین اسمال از دانشگاه ایالتی وین معتقد بود که قدرت واقعی این شورا در ارتباطات آن با سیاست گذاران تأثیرگذار است. این شورا از همان اوایل عنوان «مرکز گردهمایی های غیررسمی» رهبران دو طرف اقیانوس اطلس را پیدا کرد و اعضای آن برای توسعه «شبکه های مستمر ارتباطاتی» تلاش می ک
ردند. شورای آتلانتیک در مورد مناطق دیگر نیز فعالیت می کند و اولین سازمانی بود که از افزایش حضور ژاپن در جامعه بین المللی حمایت کرد. برنامه های آسیایی آن از سال ۲۰۰۱ در نتیجه جنگ در افغانستان منجر به افتتاح مرکز و برنامه جنوب آسیا شد. تغییرات آب و هوایی و هماهنگی با هند و چین در مورد این مسائل نیز عاملی در این تحول بود. در فوریه ۲۰۰۹، جیمز ال جونز، رئیس وقت شورای آتلانتیک، برای کار به عنوان مشاور امنیت ملی جدید رئیس جمهور اوباما کناره گیری کرد و بعدها سناتور چاک هیگل جانشین وی شد. علاوه بر این، سایر اعضای شورا نیز برای خدمت به دولت جای خود را ترک کردند: سوزان رایس به عنوان سفیر در سازمان ملل، ریچارد هالبروک به عنوان نماینده ویژه در افغانستان و پاکستان، ژنرال اریک کی شینسکی به عنوان وزیر امور کهنه سربازان و آن ماری اسلاتر به عنوان مدیر برنامه ریزی سیاست در وزارت امور خارجه. چهار سال بعد، هیگل از سمت خود به عنوان وزیر دفاع آمریکا کناره گیری کرد. ژنرال برنت اسکوکرافت تا ژانویه ۲۰۱۴، زمانی که سفیر سابق در چین و فرماندار یوتا جان هانتسمن جونیور، رئیس موقت هیئت مدیره سازمان بود منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۱۴، شورای آتلان
تیک دیو آنتونی کارگردان مجموعه Call of Duty: Black Ops را به عنوان یک عضو ارشد غیر مقیم استخدام کرد. در سال ۲۰۱۷، تام بوسرت، که قبلاً عضو خطرات سایبری غیرمقیم زوریخ در ابتکاریه امنیت سایبری شورای آتلانتیک بود، به عنوان مشاور امنیت داخلی دولت ترامپ منصوب شد. روابط و پشتیبانی مالی. شورای آتلانتیک از شروع تأسیس اعلام کرده است که یک مؤسسه غیرحزبی است و اعضای آن «از جناح های معتدل آنترناسیونالیستی هر دو حزب» در ایالات متحده هستند. علیرغم ارتباطاتش، این شورا مستقل از دولت ایالات متحده و ناتو بوده و به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی بر اساس منشور سازمان ۵۰۱ (سی)(۳) ثبت شده است. در سپتامبر ۲۰۱۴، اریک لیپتون در نیویورک تایمز گزارش داد که از سال ۲۰۰۸، شورا از بیش از بیست و پنج دولت خارجی کمک های مالی دریافت کرده است. او نوشت که شورای آتلانتیک یکی از چندین اتاق فکر بود که بودجه قابل توجهی از خارج از کشور دریافت کردند و فعالیتهایی را انجام دادند که «معمولاً با دستور کار دولتهای خارجی مطابقت داشت». مرکز رفیق حریری شورای آتلانتیک برای خاورمیانه با اعانه بها حریری تأسیس شد و رئیس بنیانگذار آن میشل دان بود. پس از برکناری محمد مر
سی از ریاست جمهوری مصر در سال ۲۰۱۳، دان از ایالات متحده خواست تا کمک های نظامی به مصر را متوقف کند و برکناری مرسی را «کودتای نظامی» خواند. بها حریری در مورد اقدامات دان به شورای آتلانتیک شکایت کرد و چهار ماه بعد دان از سمت خود استعفا داد. در سال ۲۰۱۴، شورای آتلانتیک گزارشی مبنی بر افزایش مشارکت تجارت و سرمایه گذاری فرا اقیانوس اطلس (TTIP)-یک توافقنامه تجاری-اقامتی بین اتحادیه اروپا و ایالات متحده-با حمایت مالی FedEx که همزمان به طور مستقیم برای کاهش تعرفه دوسوی اقیانوس اطلس با کنگره لابی می کرد، ارائه داد. در سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، سه اهداکننده بزرگ، هر کدام بیش از یک میلیون دلار آمریکا پرداخت کردند. ۱- میلیونر آمریکایی آدرین آرشت (معاون اجرایی)، ۲-میلیاردر لبنانی بها حریری (برادر سعد حریری، نخست وزیر لبنان ۱۰) و ۳-امارات متحده عربی. الیگارشی اوکراینی تحت اداره Burisma Holdings سالانه صد هزار دلار به مدت سه سال به شورای آتلانتیک از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ اهدا کرد. فهرست کامل حامیان مالی شامل مراکز نظامی، مالی و شرکتی است. اهداکنندگان اصلی در سال ۲۰۱۸ فیس بوک و دولت انگلیس بودند. طبق گفته شورا ،۱۴ درصد (تقریباً ۵٫۵ میل
یون دلار) از درآمد سال ۲۰۱۹، از اهداکنندگان دولتی غیرآمریکایی بوده است. مناسبت ها. شورای آتلانتیک محلی برای ملاقات سران کشورها، رهبران نظامی و رهبران بین المللی از هر دو طرف اقیانوس اطلس ایجاد می کند. در سال ۲۰۰۹، شورا میزبان اولین سخنرانی مهم آندرس فوگ راسموسن دبیرکل سابق ناتو در ایالات متحده بود که در آن موضوعاتی مانند مأموریت ناتو در جنگ در افغانستان، همکاری ناتو با روسیه و روابط گسترده تر اقیانوس اطلس را مورد بحث قرار داد. اعضای کنگره ایالات متحده نیز ظاهر شده اند، از جمله سناتور ریچارد لوگار و وزیر امور خارجه جان کری. این شورا میزبان رویدادهایی با روسای نشسته دولتها و دولتها از جمله میخائیل ساکاشویلی رئیس جمهور سابق گرجستان، نخست وزیر اوکراین آرسنی یاتسنیوک و رئیس جمهور سابق لتونی وایرا وای فرایبرگا است. از ژانویه ۲۰۰۷، شورا میزبان رهبران نظامی دو طرف اقیانوس اطلس بود. مرکز امنیت بین المللی برنت اسکوکرافت شورا، رویدادهای دوره ای موسوم به سری فرماندهان را برگزار کرده است، جایی که رهبران نظامی از ایالات متحده و اروپا را دعوت می کند تا دربارهٔ تعارض منافع جامعه آتلانتیک صحبت کنند. به عنوان بخشی از مجموعه فر
ماندهان، رهبران نظامی آمریکایی مانند ژنرال سابق جورج کیسی و دریاسالار سابق تیموتی کیتینگ و رهبران اروپایی مانند ژنرال ژان لوئیس ژرژلن، فرمانده سابق دفاع فرانسه و ژنرال هلندی تن وان لون در موضوعاتی مانند جنگ عراق، جنگ در افغانستان و تهدیدهای امنیتی در آسیا و آفریقا صحبت کرده اند. رویدادهای سالانه آن شامل جوایز رهبری برجسته در واشینگتن دی سی است. اجلاس رهبران آینده؛ انجمن جهانی وروتسووا در وروتسلاو، لهستان؛ اجلاس انرژی و اقتصاد شورای آتلانتیک در استانبول، ترکیه؛ و جوایز شهروندان جهانی در شهر نیویورک. در ۲۲ فوریه ۲۰۱۹، شورای آتلانتیک اعلامیه اصول خود را در کنفرانس امنیتی مونیخ منتشر کرد. فردریک کمپ، رئیس و مدیرعامل شورای آتلانتیک، گفت که این "تلاشی برای تجمع و تقویت مجدد "مردمان آزاد" در سراسر جهان بود. برنامه ها و مراکز. شبکه آتلانتیک جوان. در اجلاس بخارست در سال ۲۰۰۸ راه اندازی شد-جامعه ای از رهبران نوظهور را که دارای چشم انداز همکاری نزدیک تر اروپا و آتلانتیک بر اساس ارزشهای مشترک هستند، گرد هم می آورد. از طریق ابزارهای آنلاین و رویدادهای منظم، شبکه جوانان آتلانتیک به عنوان محلی برای گفتگوی آزاد بین جوانان آت
لانتیکالیست عمل می کند تا آنها بتوانند نظرات خود را در مورد طیف وسیعی از مسائل بین المللی تبادل کنند. به عنوان محل ملاقات، این شبکه به عنوان مرحله ای برای رهبران جهانی برای خطاب به نسل بعدی و به اشتراک گذاشتن دیدگاه در مورد مسائل جاری عمل می کند. شبکه جوانان آتلانتیک نیز برنامه رهبران آینده را مدیریت می کند. این شورا میزبان اجلاس رهبران آینده ۲۰۱۴ در حاشیه اجلاس ناتو در ولز ۲۰۱۴ بود. این اجلاس رهبران آینده رهبران نوظهور کشورهای عضو ناتو را با یکدیگر، رهبران کنونی اتحادیه، افرادی از حوزه امنیت بین المللی و یک شبکه جهانی از همسالان متصل کرده است. برنامه روابط فرا آتلانتیک. این برنامه گفتگو در مورد مسائل مهمی را که بر تکامل روابط فرا اقیانوس اطلس تأثیر می گذارد، ترویج می کند. معتقد است که یک رابطه سالم فرا اقیانوس اطلس پیش شرط ضروری برای یک سیستم بین المللی قوی تر است. شورا به دنبال شناسایی زمینه های همکاری احتمالی و ایجاد شبکه های شخصی و درک متقابل است که زمینه ساز مشارکت مثر است. مرکز امنیت بین المللی برنت اسکوکرافت. این مرکز روابط ایالات متحده با متحدان و دشمنان را در تلاش برای ایجاد اجماع در مورد سیاست هایی
که به یک جهان پایدارتر، امن تر و تحت حاکمیت کمک می کند، بررسی می کند. برنامه جهانی تجارت و اقتصاد. برای تقویت و تقویت ادغام عمیق اقتصادی فعلی بین اروپا و ایالات متحده و همچنین ارتقای رهبری اقیانوس اطلس در اقتصاد جهانی کار می کند. این برنامه با گردآوری رهبران تجاری، سیاست گذاران دولتی و کارشناسان اقتصادی، مسائل مربوط به اقیانوس اطلس و جهانی را که برای جامعه تجاری ایالات متحده و اروپا اهمیت دارد، مورد بررسی قرار می دهد. مرکز جنوب آسیا. این مرکز کار آتلانتیک برای کار در مورد افغانستان، پاکستان، هند، بنگلادش، سریلانکا، نپال و بوتان و همچنین روابط بین این کشورها با چین، آسیای مرکزی، ایران، جهان عرب، اروپا و ایالات متحده به عنوان بخشی از برنامه آسیای شورا، مرکز به دنبال تقویت مشارکت با نهادهای کلیدی در منطقه است تا خود را به عنوان محلی برای گفتگو بین تصمیم گیرندگان در جنوب آسیا، ایالات متحده و ناتو معرفی کند. این بحث ها امنیت داخلی و خارجی، حکومتداری، تجارت، توسعه اقتصادی، آموزش و سایر مسائل را پوشش می دهد. برنامه انرژی و محیط زیست. جنبه های اقتصادی و سیاسی امنیت و تأمین انرژی و همچنین مسائل زیست محیطی بین المللی ر
ا مورد بررسی قرار می دهد. این برنامه دسترسی آزاد و هوای پاک را ترویج می کند و توصیه های سیاستی را برای رفع نیازهای کشورهای در حال توسعه از طریق افزایش سرمایه، فناوری و دانش در بخش های تأمین آب و انرژی ارائه می دهد. مرکز اوراسیا. گفتگوی رهبران منطقه ای و همتایان همسایه های کلیدی و رهبران جهانی را تقویت می کند. این مرکز با ترکیب درک تاریخ اوراسیا با دانش سیاست، اقتصاد و انرژی، به دولت ها و مشاغل تحقیق و مشاوره می دهد. به دنبال ترویج دستور کار همکاری و یکپارچگی منطقه ای بر اساس ارزشهای مشترک و منافع مشترک در آینده ای آزاد، مرفه و صلح آمیز است. مرکز آفریقا. در سپتامبر ۲۰۰۹ با مأموریتی برای کمک به تغییر رویکردهای سیاست ایالات متحده و اروپا در قبال آفریقا با تأکید بر ایجاد مشارکت های ژئوپلیتیک قوی با کشورهای آفریقایی و تقویت رشد و شکوفایی اقتصادی در قاره تأسیس شد. مرکز رفیق حریری برای خاورمیانه. به نام رفیق حریری (میلیاردر و نخست وزیر سابق لبنان و پدر یکی از اهداکنندگان اصلی مرکز) نامگذاری شده است. ۷ به دنبال تجزیه و تحلیل نیروهای دگرگون کننده منطقه و همچنین توصیه های سیاستی برای ایالات متحده و اروپا در مورد چگونگی