Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بالدوین پنجم (۱۱۷۷ یا ۱۱۷۸ – ۱۱۸۶) پادشاه اورشلیم بود که از ۱۱۸۳ تا ۱۱۸۵ همراه با دایی اش، بالدوین چهارم، حکومت کرد و پس از مرگ دایی، از ۱۱۸۵ تا زمان مرگش در سال ۱۱۸۶ به عنوان پادشاه یکه حکومت نمود. جذام بالدوین چهارم باعث شده بود که او نتواند فرزندی داشته باشد، و بنابراین او در اواخر دوران سلطنت خود را صرف حل کردن مسئلهٔ جانشینی کرد. با وجود منازعات و اختلافات در درون پادشاهی اورشلیم سرانجام خواهرزاده اش انتخاب شد و بالدوین چهارم او را به عنوان شاه مشارک تاج گذاری کرد تا ناپدری وی، گی لوزینیان، را از قدرت کنار بگذارد. وقتی بالدوین چهارم مرد، ریموند سوم کنت طرابلس حکومت را به نمایندگی از پادشاه کودک بر عهده گرفت. بالدوین پنجم به دلایل نامعلوم (احتمالا جذام) مرد و مادرش سیبلا جانشین او شد و همراه با همسرش گی لوزینیان تاج گذاری کرد. پیش زمینه. بالدوین در دسامبر ۱۱۷۷ یا ژانویه ۱۱۷۸ از سیبلا، خواهر پادشاه بالدوین چهارم اورشلیم که به نام او نامگذاری شده بود، متولد شد. پدرش، ویلیام مونتفرات، در ژوئن ۱۱۷۷ مرده بود. اگرچه پادشاه اورشلیم تنها ۱۶ سال داشت، اما به دلیل ابتلای به بیماری جذام انتظار نمی رفت که زیاد زندگی
کند و نه می توانست ازدواج کند و فرزندی داشته باشد؛ بنابراین انتظار می رفت که بالدوین جانشین دایی اش شود. تا ژوئیه ۱۱۷۸، پادشاه خواهرش را به عنوان وارث احتمالی جدید خود معرفی کرد. پسر او، بالدوین، نیز در خط جانشینی بعد از او قرار گرفت. پادشاهی اورشلیم، یکی از دولت های صلیبی در اوترمر و شامات که توسط فرانک های کاتولیک حکومت می شد، در آن از جانب قدرت های مسلمان همسایه به خصوص صلاح الدین ایوبی تهدید می شد. به دلیل بیماری پادشاه، ضروری بود که مادر بالدوین جوان، سیبلا، به زودی دوباره ازدواج کند؛ او در اوایل ۱۱۸۰ با گی لوزینیان ازدواج کرد و از او صاحب چهار دختر شد. بالدوین چهارم ابتدا در نظر داشت که گی پادشاه بعدی اورشلیم شود، اما به زودی فهمید که گی کاندیدای مطمئنی برای پادشاهی نیست چراکه در نزد بارون های پادشاهی اورشلیم و دیگر حاکمان دولت های صلیبی همسایه، همچون شاهزاده بوهموند سوم انطاکیه و ریموند سوم کنت طرابلس محبوبیتی نداشت. پادشاهی. در سال ۱۱۸۳، بالدوین چهارم شورایی را فراخواند تا در مورد اینکه چه کسی می تواند به جای شوهر خواهرش، گی، جانشین او شود، بحث کند. حامیان خواهر پادشاه، سیبلا، در این شورا حضور نداشتند
، در حالی که خواهر ناتنی کوچکترش، ایزابلا، و شوهر ایزابلا، هامفری چهارم تورون، کاندیدای مناسبی نبودند چون در کرک توسط صلاح الدین محاصره شده بودند. آگنس کورتنی، مادر پادشاه و سیبلا، پیشنهاد کرد که بالدوین جوان، پسر سیبلا، باید شاه مشارک و هم نشین با بالدوین چهارم شود. به گمان برنارد همیلتون ممکن است آگنس برای خنثی کردن جاه طلبی های ریموند کنت طرابلس، که او نیز ادعای تاج وتخت داشت، عمل کرده باشد. چون پسر بعد از مادرش بهترین ادعا را داشت، پیشنهاد مادربزرگش به طور گسترده در میان بارون ها و اشراف پادشاهی پذیرفته شد. بالدوین پنجم در کلیسای مقبره مقدس در ۲۰ نوامبر ۱۱۸۳ تاج گذاری و تدهین شد و همه بارون ها به جز ناپدری اش، گی، به او ادای وفاداری کردند. راجر مولینز و آرنولد تروایی، استادان بزرگ شوالیه های مهمان نواز و شوالیه های معبد به ترتیب، و پاتریارک لاتین اورشلیم، هراکلیوس، در اواسط ۱۱۸۴ به اروپای غربی سفر کردند تا برای دفاع از قلمروهای صلیبی در برابر حملات احتمالی مسلمانان به خصوص صلاح الدین درخواست کمک نظامی کنند. در اواخر ۱۱۸۴ یا اوایل ۱۱۸۵ مشخص که بالدوین چهارم در حال مرگ است. او دیوان عالی را فراخواند تا نایب
السلطنه ای برای خواهرزاده اش انتخاب کند. هم پادشاه و هم بارون ها می خواستند از حکومت گی به نام پسر ممانعت کنند. آنها ریموند را به عنوان نایب منصوب کردند، اما ژوسلین کورتنی، دایی بالدوین چهارم، را به عنوان قیم کودک انتخاب کردند. بالدوین پنجم نیز همچون دایی اش از سلامتی ضعیف رنج می برد، و تاریخ نگار معاصر ارنول بیان می کند که ریموند اصرار داشت که حضانت پادشاه را نداشته باشد تا اگر کودک بمیرد، مقصر شناخته نشود؛ برنارد همیلتون نیز شک دارد که ترتیب حضانت ایده ریموند بوده باشد. ژوسلین که هیچ ادعایی برای تاج وتخت نداشت و منافعی در زنده نگه داشتن پسر داشت. از طرف دیگر، دادگاه عالی مشکوک بود که ریموند ممکن است بخواهد خود را پادشاه کند و محدودیت هایی بر قدرت او وضع کرد تا اطمینان حاصل کند که نتواند تاج و تخت سلطنت را غصب کند. پس از حل مسئله نایب السلطنگی، بارون ها و اشراف به بالدوین پنجم و ریموند به ترتیب به عنوان پادشاه و نایب السلطنه اعلام وفاداری کردند. سپس پادشاه جوان در مراسم رسمی تاج گذاری در کلیسای مقبره مقدس حاضر شد. از آنجا پسر بر دوش بالین ابلین بخاطر از سایر اشراف بلند قدتر بود، به ضیافت برده شد؛ در واقع، ب
الین برای حمل پادشاه جوان انتخاب شده بود چون او مخالف سرسخت گی و ناپدری ایزبلا، خواهر ناتنی بالدوین چهارم و سیبلا بود؛ بنابراین حرکت بالین نشان دهنده حمایت خانواده و هواخواهان ایزابلا از پادشاه جدید بود. بالدوین چهارم در ۱۶ مه ۱۱۸۵ مرد تا بالدوین پنجم به عنوان پادشاه یکه باقی بماند. پادشاهی در طول سلطنت بالدوین پنجم با هیچ تهدید خارجی مواجه نشد، چون ریموند موفق شد که معاهدهٔ آتش بس با صلاح الدین تمدید کند. حاکمان و شاهزادگان غربی نیز با توجه به شرایط در اروپا و همچنین وضعیت و منازعات درون پادشاهی اورشلیم از ارسال کمک در آن زمان امتناع کردند. تنها پدربزرگ پدری پادشاه، ویلیام پنجم مارکی موننفرات، جنگجوی باتجربه صلیبی عازم شرق شد تا از تاج و تخت نوه اش حفاظت و حمایت کند. با وجود ناکامی فرستادگان پادشاهی در مأموریتشان در غرب، ریموند موفق شد مقام خود را به عنوان نایب السطنگی حفظ کند اما نتوانست تمامی قدرت را در قلمروی اورشلیم در دست بگیرد؛ چراکه پست های کلیدی حکومت توسط حامیان گی که بابت نبودن نایب السلطنه بالدوین جوان ناراحت بود، گرفته شده بود. مرگ و عواقب. بالدوین پنجم به دلایل نامعلوم در عکا میان ماه مه و اواسط
سپتامبر ۱۱۸۶ مرد. تاریخ دقیق مرگ وی مشخص نیست؛ استیون رانسیمان معتقد است که در اواخر اوت این اتفاق رخ داده است. وقایع نگار مقارن با بالدوین، ویلیام نیوبرگ، نوشته است که بالدوین توسط نایب السلطنه اش، ریموند طرابلس، مسموم شده است، اما براساس اثر وی، نگاه ویلیام به طور کلی نسبت به ریموند خصمانه بوده است. برنارد همیلتون نیز این مسئله را بعید می داند چراکه پادشاه تحت مراقبت دایی بزرگش ژوسلین کورتنی بود. مرگ بالدوین پنجم بار دیگر منجر به بحران شد. ژوسلین جسد او را تحویل شوالیه های معبد داد که آن را برای مراسم تشییع به اورشلیم بردند. ریموند در مراسم تشییع شرکت نکرد — مالکولم باربر معتقد است که او مشغول جمع آوری حامیان خود برای اعلام دعوی برای تاج وتخت بود — اما ژوسلین، رینالد شاتیون، اسقف اعظم اورشلیم هراکلیوس، پدربزرگ بالدوین ویلیام، و استادان فرقه های نظامی حضور داشتند. بالدوین هفتمین و آخرین پادشاه لاتین شد که در کلیسای مقبره مقدس دفن شد. مادر بالدوین، سیبلا، فوراً خود را به عنوان جانشین پسرش معرفی کرد و به همراه شوهرش، گی لوزینیان، تاج گذاری کرد. با این حال اورشلیم در ۱۱۸۷ توسط صلاح الدین ایوبی فتح شد. مادر بال
دوین و خواهران ناتنی نیز او در ۱۱۹۰ مردند و خاله ناتنی او، ایزابلا، به عنوان تنها وارث قلمروی باقی مانده اورشلیم تاج گذاری کرد. مقبره بالدوین پنجم، که احتمالاً به توصیه و پیشنهاد مادرش ساخته شد. این مقبره تا ۱۸۰۸ باقی ماند تا آن که در آتش سوزی نابود شد.
میخاو واشینسکی (؛ – ) فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم و کارگردان اهل لهستان بود. وی بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جهنم"، "قلب مادر"، "عالی جناب، شاگرد مغازه"، "سه قلب"، "دوازده صندلی"، "۳۰ قیراط خوشبختی"، "پروفسور ویلچور"، "خانه به دوش"، "ویلیام تل"، "زیر پرچم عشق"، "احساس مالکیت"، "آمریکایی آرام"، "ال سید"، "یکصد متر عشق"، "اسباب بازی"، "رنا"، "خواننده ورشویی"، "الفبای عشق"، "شوهرم امشب چه می کند؟"، "صدای صحرا" و "سقوط امپراتوری روم" اشاره نمود.
بالدوینِ چهارمِ اورشلیم (؛ ۱۱۶۱–۱۱۸۵) که با نام پادشاه جذامی (Leper King) نیز شناخته می شود، پادشاه اورشلیم در میان سال های ۱۱۷۴ تا هنگام مرگش در ۱۱۸۵ میلادی بود. او پسر امالریک یکم، پادشاه اورشلیم، و آگنس کورتنی بود که در میانه ۱۱۶۱ میلادی به دنیا آمد. اگرچه ازدواج امالریک و آگنس در سال ۱۱۶۳ باطل اعلام شد اما بالدون و خواهرش سیبلا هر دو از جانب پاپ الکساندر سوم فرزندان قانونی و شرعی آمالریک به شمار آمدند. در ایام کودکی بود که نخستین نشانه جذامی او توسط ویلیام صوری بر همگان آشکار شد. با مرگ آمالریک در سال ۱۱۷۴ او به عنوان جانشین پدرش تاج گذاری کرد اما به علت اینکه هنوز به سن قانونی نرسیده بود، ریموند کنت طرابلس نایب حکومت او شد تا یک سال بعد خود بالدوین زمام حکومت را در دست بگیرد. او در ۱۶ سالگی و در سال ۱۱۷۷ صلاح الدین ایوبی، سلطان مصر و شام را در نبرد مونتگیسارد شکست داد؛ با این حال پس از شکست نیروهایش در نبرد مرج العیون، با صلاح الدین توافق صلحی را برقرار کرد. در سال ۱۱۸۰ ریموند با سپاهی به سمت اورشلیم لشکر کشید تا بالدوین را خلع و خواهرش سیبلا را به ازدواج فرد مدنظرش درآورد. اما پیش از این، بالدوین سیبلا
را با اصرار مادرش به ازدواج گی لوزینیان درآورده بود. از سال ۱۱۸۳ بیماری او شدت یافت به گونه ای قادر به سوار شدن بر اسب نبود و قدرت بینایی او نیز به شدت آسیب دیده بود. او پیش از مرگ، خواهرزاده خویش را به عنوان جانشین خود انتخاب و ریموند را به عنوان نایب حکومت او برگزید. او سرانجام در ۱۱۸۵ درگذشت و خواهرزاده اش با عنوان بالدوین پنجم جانشین او شد. اوایل زندگی. بالدوین در میانهٔ سال ۱۱۶۱ به دنیا آمد. پدر و مادرش امالریک (آن گاه کنت یافا و اشکلون) و آگنس کورتنی بودند. پدرخوانده بالدوین عموی او، پادشاه بالدوین سوم بود که به شوخی گفت هدیه غسل تعمید او پادشاهی اورشلیم بود. پادشاهِ جوان اخیراً ازدواج کرده بود، و بعید به نظر می رسد که برادرزاده اش به پادشاهی برسد. با این حال بالدوین سوم در سال ۱۱۶۳ بدون فرزند درگذشت. امالریک وارث او بود، اما اشراف زادگان پادشاهی شدیداً ضدِ همسر امالریک، آگنس، بودند. اشراف زادگان احتمالاً به وسیلهٔ نفوذ روزافزون او مورد تهدید قرار گرفته بود. دیوان عالی امالریک را مجبور کرد که با فسخ نکاح خود به دلیل هم خونی موافقت کند تا به عنوان پادشاه پذیرفته شود. امالریک موفق شد فرزندان خود و اگنس، ی
عنی سیبیل و بالدوین را علی رغم فسخ نکاح، مشروع اعلام کند. بالدوین بدون مادر بزرگ شد، زیرا مادرش خیلی زود مجدداً ازدواج کرد (نخست با هیو ایبلین و سپس با رینالد صیدا) و فقط بالدوین را در مناسبت های عمومی می دید. بالدوین همچنین به ندرت خواهرش سیبیل را می دید که در صومعهٔ سنت لازاروس به وسیلهٔ پدربزرگشان آیووتا بزرگ شده بود. بالدوین در شش سالگی صاحب یک نامادری به نام ماریا کومننه شد که با او صمیمی نبود. ملکه زن جاه طلبی بود و احتمالاً بالدوین را مانعی برای فرزندان خود می دید. پادشاهی اورشلیم و دیگر دولت های صلیبی توسط فرانک ها و کاتولیک های فرانسوی زبان که از اروپای غربی به شام وارد شده بودند و همچنان فرهنگ غربی داشتند، اداره می شدند. قلمروی آن ها به وسیلهٔ دولت های مسلمان عرب احاطه شده بودند. امالریک برای بالدوین، به عنوان وارث بلافصل پادشاهی، تحصیلات خوبی فراهم کرد. شاهزادهٔ نه ساله برای زندگی نزد ویلیام صوری فرستاده شد. ویلیام متوجه شد بالدوین برخلاف سایر کودکان در زمین بازی، هنگامی توسط همسالانش مورد نیشگون قرار می گیرد، گریه نمی کند. پس از مدتی معلم فهمید که بالدوین نمی تواند در بازوی راست خود احساس درد کند.
پادشاه اعراب را به کار گرفت تا بالدوین را معالجه کنند و به او اسب سواری بیاموزند برای اشراف فرانکی ضروری بود. بالدوین فقط در یک دست حس داشت، و ملزم بود کنترل اسب در نبرد را تنها با استفاده از زانوهای خود یاد بگیرد. او علی رغم داشتن نقص، در سوارکاری مهارت داشت. جذام مشکوک بود، اما هنوز هیچ علائم قابل مشاهده ای وجود نداشت و پزشکان در تشخیص آن تردید داشتند، زیرا باعث بدنامی بالدوین می شد. اگر بیماری در کودکی تشخیص داده می شد، ممکن بود بالدوین به ورود به فرقه سنت لوزارس ملزم شود. در دوران نوجوانی، بالدوین در رویارویی با بیماری، نسبت به سن خود باهوش، مصمم و خوش بین بود. او از نظر خوش سیمایی، شکل اندام و طرز راه رفتن به پدرش شباهت داشت. بالدوین سریع می آموخت، اما لکنت داشت. او از گوش دادن به داستان ها و درس های تاریخ لذت می برد. مربی او، ویلیام، به حافظهٔ ممتاز بالدوین اشاره کرد و بیان داشت که او مهربانی و بی احترامی هایی که دیگران به او کرده بودند را فراموش نکرده است. امالریک تلاش کرد سیبیل با کنت فرانسوی استفان یکم سانسر ازدواج کند، که در صورت مرگ زودهنگام امالریک، به عنوان نایب السلطنه از طرف بالدوین بر پادشاهی
حکومت می کرد. زمانی که پزشکان به او اطلاع دادند بالدوین ممکن است به جذام مبتلا شود، امالریک ممکن است به جای بالدوین، سیبیل و استفان را به عنوان حاکمان نهایی در نظر بگیرد، اما این ازدواج صورت نپذیرفتن. در ژوئن ۱۱۷۴ پادشاه به دیسانتری مبتلا شد. او در همان سال درگذشت و وارثی زیر سن قانونی بر جای گذاشت، همان طور که می ترسید این اتفاق بیفتد. تاج گذاری. پس از مرگ امالریک، دیوان عالی جلسه ای برای بحث در مورد جانشینی تشکیل داد. جذام بالدوین هنوز تشخیص داده نشده بود، اما دیوان عالی باید از سوء ظن پزشکان سلطنتی مبنی بر ابتلای بالدوین به جذام مطلع بوده باشد. با این حال هیچ گزینهٔ مناسبی وجود نداشت و بالدوین تنها پسر پادشاه بود. امالریک از ازدواج دوم خود دو دختر داشت که از آن ها فقط ایزابلا در خردسالی زنده ماند. جانشینی زن به صراحت مجاز بود، اما سیبیل نوجوانی مجرد بود و ایزابلا تنها دو سال داشت. نامزدهای مرد، یعنی پسرعموهای امالریک: شاهزاده بوهموند سوم انطاکیه، بالدوین انطاکیه، و کنت ریمون سوم، کنت طرابلس از نظر سیاسی نامناسب بودند. پس از سه روز مشورت، بالدوین چهارم برگزیده شد. انتظار می رفت که در صورت وخیم شدن بیماری ب
الدوین، شوهری برای سیبیل پیدا شود تا او به جانشینی برسد. تاج گذاری پادشاه جوان به وسیلهٔ پاتریارک لاتین اورشلیم، یعنی امالریک نسله، بلافاصله در کلیسای مقبره مقدس انجام شد. فرمانروایان قرون وسطی معمولاً یکشنبه ها تاج گذاری می کردند اما در مورد بالدوین، در عوض ۱۵ ژوئیه ۱۱۷۴ انتخاب شد، زیرا همزمان با هفتاد و پنجمین سالگرد محاصره اورشلیم در نخستین جنگ صلیبی بود. نیابت سلطنت. بالدوین تا زمانی که به سن بلوغ برسد، به نایب السلطنه ای نیاز داشت تا به نام او حکومت کند. این سن در پادشاهی اورشلیم ۱۵ بود. حکومت در ابتدا بر عهدهٔ سرمباشر مایلز پلانسی بود. اندکی پس از آن، کنت ریموند سوم طرابلس به اورشلیم رسید و موفق شد به عنوان نزدیک ترین خویشاوند پادشاه ادعای نایب السلطنه کند. مایلز در حالی به قتل رسید که در تلاش بود قدرت خود را بر حکومت گسترش دهد. به مدت دو سال هیچ سرمباشر جدیدی گماشته نشد، و بنابراین پادشاه جوان و بیمار جلسات سنگین دیوان عالی را هنگامی که نایب السلطنه در حین خدمت نظامی یا در طرابلس بود، اداره می کرد. مادر بالدوین، اگنس، زمانی که ریموند نایب السلطنه شد، به دیوان بازگشت. مورخان او را به سوء استفاده از شرای
ط پسرش برای به دست آوردن منافع شخصی متهم می کنند؛ اما منابع معاصر، از جمله معلم بالدوین یعنی ویلیام تایر، جانبداری او را می کنند. بالدوین که از دو سالگی بدون اگنس بزرگ شده بود، هیچ خاطره ای از مادرش نداشت، اما اگنس مخلصانه با او مهربان شد و بالدوین وابستگی شدیدی به او پیدا کرد. در طول نیابت سلطنت مشخص شد که پادشاه واقعاً تحت تأثیر جذام قرار گرفته است. مشخص نیست این بیماری از چه کسی به او منتقل شد، اما باید فردی بوده باشد که زمان زیادی را با بالدوین گذرانده است و علائمش را از خود نشان نداده است. دورهٔ بلوغ ممکن است باعث تسریع ایجاد شکل لپروماتوز این بیماری شده باشد. سلامتی او به سرعت وخیم شد. دست و پا و صورت به شدت آسیب دیدهٔ او باعث می شد افراد هنگام مراجعه به او آشفته شوند. با این حال، برخلاف رویه رایج بالدوین هرگز از دیگر افراد جدا نشد. به عنوان یک جذامی، بالدوین نمی توانست ازدواج کند یا انتظار بچه دار شدن داشته باشد. بنابراین ترتیب دادن ازدواج برای خواهر بالدوین و جانشین فرضی، یعنی سیبیل، به اولویت تبدیل شد. منتخب ریموند برای ازدواج سیبیل، ویلیام مونفروا، فرزند ویلیام پنجم، مرزبان مونفروا از ایتالیا، و پسر
عموی هر دو امپراتور مقدس روم فریدریش و پادشاه لوئی هفتم فرانسه بود. حاکمیت شخصی. حمله برنامه ریزی شده. در دومین سالگرد تاج گذاری اش، یعنی ۱۵ ژوئیه ۱۱۷۶، بالدوین به سن قانونی رسید و دوره نیابت ریموند به پایان آمد. پادشاه به پیشنهاد مادرش، دایی وفادار و توانمند خود، ژوسلین کورتنی، را به سمت "سنشال" (سرمباشر) منصوب کرد و ترتیب ازدواج او را با اگنس میلی، که وارث ثروتمندی بود، داد. این تغییر در ساختار حکومت، نشان دهنده رویکرد جدید فرانک ها به سلطان مصر، صلاح الدین ایوبی، بود؛ کسی که در زمان نیابت ریموند با فتح امارت های مسلمان در سوریه، دولت های صلیبی را محاصره کرده بود. بالدوین پیمان صلح ریموند با صلاح الدین را تأیید نکرد و با نظر ژوسلین کاملاً موافق بود که قدرت سلطان باید مهار شود. به محض اینکه بالدوین اداره حکومت را به دست گرفت، با مشاورانش شروع به برنامه ریزی برای یک حمله تمام عیار به مصر کرد. پادشاه از فرصت لشکرکشی صلاح الدین به حلب استفاده کرد و به اطراف دمشق یورش برد. این اولین تجربه او از جنگ بود. با اینکه فقط یک دستش کار می کرد، از واگذاری وظایف نظامی اش خودداری کرد و خودش در نبرد شرکت کرد. سپس او و مشاور
انش تصمیم گرفتند در جنگ صلاح الدین علیه فرقه حشاشین مداخله کنند. در یکم اوت، بالدوین و ریموند به ترتیب سپاهیان اورشلیم و طرابلس را رهبری و به دره بقاع (لبنان امروزی) حمله کردند. آن ها پادگان دمشق را شکست دادند و صلاح الدین را وادار کردند که لشکرکشی اش را رها کند. ویلیام مونفروا در نوامبر ۱۱۷۶ با سیبیل، خواهر بالدوین، ازدواج کرد و کنت یافا و اشکلون شد. نجیب زادگان در تردید بودند، چون دیگر به توانایی پسرعموی ویلیام، امپراتور فردریک، برای کمک به پادشاهی اعتماد نداشتند. به گفته سیکارد از کرمونا، بالدوین پیشنهاد داد تاج و تخت را به ویلیام واگذار کند، اما اگر این پیشنهاد را داده بود، ویلیام نپذیرفت، چون می دانست حمایت نجیب زادگان را ندارد. برای حمله به مصر، بالدوین به پشتیبانی دریایی نیاز داشت. به همین دلیل، رونو دو شاتیون را در زمستان ۱۱۷۶–۱۱۷۷ به قسطنطنیه نزد امپراتور مانوئل، داماد ناتنی رونو دو شاتیون، فرستاد. مانوئل پذیرفت در حمله شرکت کند، به شرط اینکه سلطه بیزانس بر پادشاهی برقرار شود و پاتریارک ارتدوکس، لئونتیوس دوم، به اورشلیم بازگردد. چون مأموریت رونو دو شاتیون موفق بود، بالدوین با ازدواج او با استفانی مای
لی، بانوی ماورای اردن، موافقت کرد. در آوریل ۱۱۷۷، ویلیام مونفروا در اشکلون به مالاریا مبتلا شد. بالدوین به دیدارش رفت و خودش هم به شدت بیمار شد. ویلیام در ژوئن درگذشت و سیبیل هم باردار بود، در حالی که بالدوین هم ناتوان شده بود و جانشینی نداشت، آن هم در آستانه یک حمله بزرگ جنگی. پادشاه، حکومت و فرماندهی نظامی را به رونو دو شاتیون سپرد و کنت طرابلس را نادیده گرفت. فیلیپ یکم، کنت فلاندرز و پسرعموی بالدوین، در سپتامبر به شرق آمد و از طرف پسرعموی دیگرش، هنری دوم پادشاه انگلستان، کمک مالی فرستاد. هنری به این موضوع اهمیت می داد، چون او و بالدوین هر دو از خاندان آنژوین بودند. بالدوین که هنوز در بستر بیماری در اشکلون بود، با تخت روان به اورشلیم آمد و به پیشنهاد مشاورانش، شورایی عمومی برگزار کرد و نیابت را به فیلیپ پیشنهاد داد. فیلیپ نپذیرفت و رونو دو شاتیون جایگاهش را حفظ کرد. بیزانسی ها یک ناوگان جنگی فرستادند تا برای حمله به مصر آماده شوند، اما به حسرت و ناراحتی بالدوین، آنها عقب نشینی کردند. دلیلش این بود که فیلیپ از فلاندر، بوهموند از آنتیوخ، ریموند از طرابلس و راجر مولینز که استاد بزرگ شوالیه های مهمان نواز بود،
با بیزانسی ها همکاری نکردند. قدرت صلاح الدین مهار نشد و اتحاد با بیزانس فروپاشید. با وجود خصومت امالریک نسله (پاتریارک لاتین)، بالدوین همچنان به لئونتیوس (پاتریارک یونانی) نزدیک شد، به امید اینکه بیزانسی ها به پادشاهی او وفادار بمانند. میراث. شکست مسیحیان در نبرد حطین دو سال پس از مرگ بالدوین، میراث پادشاه را خدشه دار کرد، به طوری که مورخان منشأ پیدایش اختلاف نظرهای مصیبت آمیز دوران پادشاهی بالدوین را پیگیری کردند. با این حال، هنگامی که بالدوین بر تخت نشسته بود، پادشاهی هیچ قلمرویی را از دست نداد و از نظر اقتصادی و معنوی شکوفا شد. بالدوین اهمیت بازدارندگی قدرت صلاح الدین را درک کرد و این کار منجر به گزینش صحیح وزیران شد. او استراتژی یا دیپلماسی را به تنهایی تدارک ندید و پشتیبانی کلیسا و امور مالی را به ترتیب به مادرش اگنس و عموی خود جوسلین سپرد. نقش عمدهٔ بالدوین، عزم راسخ او به منظور عدم کناره گیری پیش از یافتن جانشین شایسته بود، به رغم آنکه جذام مسئولیت حکمرانی را طاقت فرسا می کرد. همان طور که جنگ در دوران پادشاهی او و به ویژه در پیامدهای فاجعه بار آن آشکار بود، بالدوین به تنهایی وحدت را در پادشاهی حفظ کرد.
خداشناسان مسیحی معاصر دربارهٔ موضوع جذام اختلاف نظر داشتند. پاپ الکساندر سوم هنگام نگارش در مورد بالدوین، ابراز همدردی چندانی نکرد و جذام را «قضاوت عادلانه خدا» عنوان کرد، اما مکتب فکری دیگری، مؤمنان را تشویق می کرد که مسیح را در افراد فلاکت زده ببینند. پادشاهی بالدوین ممکن است منجر به بدنام سازی کمتر این بیماری در پادشاهی اورشلیم طی سدهٔ سیزدهم شود. پذیرش بیماری او، برخی از مسلمانان را سردرگم کرد. عمادالدین اصفهانی، تاریخ نگار مسلمان، نوشت: عفت بالدوین که گواهی بر قداست فراتر از انتظار او دیده می شود، ممکن است در وجههٔ عمومی او نقش داشته باشد، و موفقیت او در برابر صلاح الدین، نشانه ای از لطف خدا تفسیر شد. پس از جنگ مصیبت بار صلیبی هفتم، پیرمردی در دمشق به یک مبارز صلیبی گفت: علی رغم جایگاه رفیعی که از بالدوین در نظر گرفته شده، او ایمان خاصی نداشت. او در درجه اول هم در شخصیت و هم در تربیت یک شوالیه بود، و از نظر معاصران، متمایزترین صفات او شجاعت و شرافت بود.
سیبیل ، کنتس یافا و اشکلون و خواهر بالدوین چهارم، همسر ویلیام مونفروا و گی لوزینیان و مادر بالدوین پنجم بود که بین سال های ۱۱۸۶ تا ۱۱۹۰ میلادی بر پادشاهی اورشلیم حکومت می کرد. سیبیل دختر امالریک یکم، پادشاه اورشلیم و آگنس کورتنی بود. سیبیل به دلیل ابتلای برادرش، بالدوین چهارم، به بیماری جذام و ناتوانی وی برای ازدواج و در نتیجه بدون وارث بودن، به جانشینی وی نائل شد. وی در سال ۱۱۷۶ میلادی با ویلیام مونفروا ازدواج کرد اما وی پس از یک سال بر اثر بیماری درگذشت. پس از آن با یکی از اعضای خاندان لوزینیان ازدواج کرد. پس از مدتی بالدوین چهارم در نتیجه اختلافش با گی درصدد کنار زدن وی برآمد و حتی یک بار در سال ۱۱۸۴ میلادی تلاش کرد تا سیبیل را وادار به جدایی از وی نماید، اما موفق نشد، به این ترتیب دادگاه عالی اورشلیم را متقاعد ساخت تا به جای او، فرزند سیبیل از ویلیام مونفروا را به جانشینی برگزینند و سرانجام بالدوین پنجم به نیابت سلطنت او نائل شد. پس از مرگ بالدوین چهارم و کمی پس از آن مرگ بالدوین پنجم در سال ۱۱۸۶ میلادی، سیبیل به کمک رینالد شاتیون قدرت را در اورشلیم به دست گرفت و به همراه گی لوزینیان تاج گذاری کرد. در سل
۱۱۸۷ میلادی به دنبال نبرد حطین میان سپاه صلیبی و ایوبیان، گی اسیر و یک سال بعد آزاد شد. پس از این، وی به صورت سفر کرد اما با مخالفت کنراد مونفروا روبه رو شد. سیبیل یکسال پس از این ماجرا و در جریان محاصره عکا از سوی گی، دچار بیماری شد و اندکی بعد در ۲۵ ژوئیه سال ۱۱۹۰ میلادی درگذشت.
اورشولا آنتونیاک (؛ زادهٔ ۱۹۶۸ میلادی) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل لهستان است.
گری هاوند یا سگ تازی یک فیلم آمریکایی محصول ۲۰۲۰ در سبک جنگی به کارگردانی آرون اشنایدر و نویسندگی تام هنکس است. تام هنکس همچنین تهیه کننده و از بازیگران اصلی فیلم است. داستان این فیلم برگرفته از رمان چوپان خوب (۱۹۵۵) نوشته سی. اس. فارستر می باشد. تولید. در سپتامبر ۲۰۱۶ اعلام شد که تام هنکس فیلمنامه ای را در مورد یک ناوشکن نیروی دریایی در جنگ جهانی دوم نوشته است. همچنین اعلام شد که هنکس، خود متمایل به بازی در این فیلم است. در فوریهٔ ۲۰۱۷ آرون اشنایدر به عنوان کارگردان فیلم انتخاب شد و سونی پیکچرز حق توزیع فیلم را به دست گرفت. ابتدا قرار بود این فیلم در تاریخ ۱۲ ژوئن سال ۲۰۲۰ توسط سونی پیکچرز در ایالات متحده در سینماها نمایش داده شود اما به دلیل بیماری همه گیر کویید ۱۹ به تعویق افتاد. این حق توزیع به اپل تی وی فروخته شد، که این فیلم را به صورت دیجیتالی در ۱۰ ژوئیه سال ۲۰۲۰ منتشر کرد. این فیلم که سکانس های اکشن و استفاده مؤثر از زمان اجرا ۹۰ دقیقه ای را نشان می دهد به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. فیلم "سگ تازی" قرار بود ابتدا در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰ توسط سونی پیکچرز رلیزینگ در ایالات متحده به نمایش
درآید. با این حال، به دلیل اختلالات گسترده و تعطیلی ها ناشی از همه گیری کووید-۱۹، این اکران ابتدا به طور نامحدود به تعویق افتاد و سپس لغو شد. شرکت سونی حقوق پخش فیلم را به اپل تی وی پلاس فروخت و این پلتفرم فیلم را به صورت دیجیتالی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر کرد. فیلم با نقدهای مثبتی از سوی منتقدان روبه رو شد و به ویژه سکانس های پرهیجان و استفاده مؤثر از زمان ۹۰ دقیقه ای آن مورد تحسین قرار گرفت. این فیلم در نود و سومین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه بهترین صدا شد. داستان. در فوریه ۱۹۴۲، کاروان دریایی متفقین با نام اچ ایکس-۲۵، متشکل از ۳۷ کشتی تجاری و نیروبر در مسیر لیورپول، وارد منطقه ای معروف به «چاه سیاه» یا شکاف میانی اقیانوس اطلس می شود، جایی که هواپیماهای پشتیبان دیگر قادر به پوشش آن نیستند. اسکورت این کاروان شامل ناوشکن آمریکایی از کلاس فلچر به نام یواس اس کیلینگ با شماره ۵۴۸ و علامت رادیویی «سگ تازی» بود که فرماندهی آن را فرمانده ارنست کراوس از نیروی دریایی ایالات متحده بر عهده داشت. همراه او ناوشکن بریتانیایی از کلاس تریبال به نام جیمز با علامت «هَری»، ناوشکن لهستانی از کلاس گروم به نام ویکتور با علام
ت «ایگل» و ناوچه کانادایی از کلاس فلاور به نام داج با علامت «دیکی» نیز کاروان را همراهی می کردند.. کراوس فرمانده کل این ناوگان اسکورت است اما با وجود سابقه تحصیلی قوی در امور دریایی، این نخستین فرماندهی جنگی اوست؛ در حالی که سایر فرماندهان، بیش از دو سال است که درگیر جنگ هستند. سه روز پس از ورود به منطقه «چاه سیاه»، سامانه جهت یابی بسامد بالا پیام رادیویی آلمانی ها را رهگیری می کند و سگ تازی یک زیردریایی آلمانی را که به سمت کاروان می آید شناسایی می کند. زیردریایی تلاش می کند تا از زیر سگ تازی عبور کند، اما کراوس با شلیک یک الگوی کامل بمب عمقی آن را غرق می کند. در بازگشت، یک زیردریایی دیگر با نشان «گرگ خاکستری» یک کشتی تجاری یونانی را غرق می کند. سگ تازی نیز هدف قرار می گیرد اما با مانورهای دقیق از برخورد اژدر می گریزد. از سایر کشتی های اسکورت خبر می رسد که پنج زیردریایی دیگر نیز حضور دارند؛ یک گله گرگ در فاصله ای دور از تیررس منتظر شب است، زمانی که دید اسکورت ها کاهش می یابد. آن شب، زیردریایی «گرگ خاکستری» یک نفت کش را با اژدر هدف قرار می دهد و با استفاده از دستگاه فریب زیرآبی معروف به پیلن وِرفر («قرص انداز»