Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از بخش شمال غربی آلپ باشد که پس از گذر از گردنه های آلپ به درهٔ غربی رود پو بین دریاچه های ماجوره و کومو نفوذ کرد و ساکن شد. آنان به جای به خاک سپردن مردگان، آنها را می سوزاندند. همچنین پیشنهاد شده است که حضور مردم پیشاسلتی باستانی تر تا آغاز عصر برنز (سده های شانزدهم و پانزدهم پ. م) قابل ردیابی است. حاملان فرهنگ کانگراته تنها یک سده همگنی آن را حفظ کردند و پس از آن با جمعیت های لیگوری ترکیب شد. به گفتهٔ تیتوس لیویوس، اقوام سلتی در دوران حکومت لوسیوس تارکوینیوس پریسکوس (سدهٔ هفتم و ششم پ. م) به شمال ایتالیا رسیدند و منطقهٔ میان میلان و کرمونا را اشغال کردند. میلان نیز احتمالاً در اوایل سدهٔ ششم پ.م. توسط گالیایی ها بنا نهاده شده است. نام این شهر ریشهٔ سلتی دارد و به معنی «در میانهٔ دشت» است. در سدهٔ دوم پ.م. پولیبیوس دربارهٔ همزیستی سلت ها با اتروسک ها در شمال ایتالیا در دوران پیش از غارت رم (در سال ۳۹۰ پ. م) نوشته بود. لیگوری ها در ساحل شمالی مدیترانه زندگی می کردند و در سواحل جنوب شرقی فرانسه و شمال غربی ایتالیا شامل بخش هایی از توسکانی و جزیره های الب و کرس گسترش یافته بودند. قبایل لیگور در لاتیوم و سامنی
وم نیز حضور داشتند. چیز زیادی از زبان لیگوری شناخته نشده است. تنها نام مکان ها و افراد باقی مانده است. به نظر می رسد شاخه ای از زبان های هندواروپایی و نزدیک به زبان های ایتالیایی و سلتی باشد. تأثیر قوی سلت ها بر زبان و فرهنگ آنها باعث شده بود که در دوران باستان به صورت سلتی-لیگوری شناخته شوند. ونت ها از نژاد هندواروپایی بودند. آنها در شمال شرقی ایتالیا و در منطقه ای که اکنون جزء ناحیه های ونتو، فریولی و ترنتینو است، می زیستند. در سدهٔ چهارم پ.م. ونت ها به اندازه ای سلتی شده بودند که به گفتهٔ پولیبیوس، تنها تفاوت ونت های سدهٔ دوم پ.م. با سلت ها زبان بود. گسترش گالیایی ها و فتح روم. در سال ۳۹۱ پ.م. به گفتهٔ دیودور سیسیلی سلت ها که «خانه هایشان ورای آلپ بود، با نیروی زیاد از گردنه ها گذشتند و سرزمین بین کوهستان آپنینی و آلپ را تصرف کردند.» ارتش روم در نبرد آلیا دچار هزیمت شد و در سال ۳۹۰ سنونی ها رم را غارت کردند. در جنگ سوم سامنیت که در سال ۲۹۰ پ.م. پایان یافت، ائتلاف سامنیوم، سلت و اتروسک از روم شکست خورد. این شکست آغازی بر اضمحلال سلطهٔ سلت ها در اروپا بود. در نبرد تلامون در سال ۲۲۵ پ.م. ارتش سلتی میان دو سپا
ه رومی به دام افتاد و در هم شکست. در جنگ دوم کارتاژ، بویی ها و اینسوبرها با کارتاژ ائتلاف کردند و موتینا را به محاصرهٔ خود درآوردند. روم لشکری به فرماندهی مانلیوس وولسو فرستاد که دو بار گرفتار کمین شد. سپس سنا اسکیپیو را با نیروی اضافی برای حمایت از او فرستاد. این ها نیروهای رومی بودند که پس از گذر هانیبال از آلپ با او روبرو شدند. رومی ها در نبرد تیچینو شکست خوردند و در نتیجه همهٔ گالیایی ها به جز سنومانی ها به طغیان پیوستند. سپس روم سپاه تیبریوس لونگوس را که در نبرد تربیا با هانیبال درگیر بود، فرستاد که او نیز شکست خورد. روم به طور موقت از گالیای آلپ صرف نظر کرد و پس از شکست کارتاژ در سال ۲۰۲ پ.م. به این جبهه بازگشت. آخرین پادشاهی مستقل سلتی ایتالیا در سال ۱۹۲ پ.م. به تصرف روم درآمد. استان رومی. این استان احتمالاً در سال ۸۱ پ.م. به صورت رسمی بنیان گذاری شد و مرکز آن موتینا (مودنای کنونی) بود. در سال ۷۳ پ.م. نیروهای تحت فرماندهی اسپارتاکوس بر لژیون گایوس کاسیوس لونگینوس فرماندار استان غلبه کردند. در سال ۴۹ پ.م. ژولیوس سزار به مردم این استان شهروندی کامل روم را اعطا کرد. وی در همین سال با لژیون سیزدهم آبدیدهٔ
خود پس از فتح گالیا از رود روبیکن (که مرز جنوبی استان با استان ایتالیا بود) گذشت و جنگ داخلی سزار را آغازید. در حدود سال ۴۲ پ.م. طی برنامهٔ ایتالیایی سازی اکتاویان در دورهٔ حکومت سه نفرهٔ دوم، این استان با استان ایتالیا ادغام شد. ویرژیل، کاتولوس و لیویوس در این استان زاده شدند.
هانابوسا یوشی موتو (; – ) دیپلمات، سیاستمدار در دوره میجی اهل ژاپن بود. در سال ۱۸۶۷ با شروع اصلاحات میجی به اروپا و شمال آمریکا جهت تحصیل اعزام شد. در بازگشت در سال ۱۸۷۰ در وزارت امور خارجه ژاپن شروع به کار کرد.
ورزشگاه فوتبال چنگدو لانگکوانی، یک ورزشگاه فوتبال در شهر چنگدو چین می باشد. گنجایش این ورزشگاه ۴۲٬۰۰۰ هزار نفراست. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۴ ساخته شد. این ورزشگاه میزبان جام ملت های آسیا ۲۰۰۴ بود. منابع. http://www.fussballtempel.net/afc/listeafc.html http://baike.baidu.com/view/1338869.html
هیونگسان (; – ) پدر گوجونگ کره و نایب السلطنه در طی امپراتوری پسرش و نویسنده اهل پادشاهی چوسان بود.
ورزشگاه بین المللی صیدا () یک ورزشگاه فوتبال در کشور لبنان است. این ورزشگاه که در شهر صیدا است در سال ۲۰۰۰ ساخته شده است این ورزشگاه ۲۲٬۶۰۰ نفر ظرفیت دارد.
سو شیگه ماسا، سو شیگه آکیرا آخرین و شانزدهمین دایمیوی در ولایت تسوشیما از خاندان سو، در ژاپن بود. وی پس از بازنشستگی پدرش سو یوشی یوری در سال ۱۸۶۳ رهبری خاندان سو را برعهده گرفت. پس از لغو سیستم هان، وی در وزارت امور خارجه ژاپن مشغول به کار شد.
اخترشناسی پر انرژی دانش و پژوهش اجرام آسمانی است که تابش الکترومغناطیسی را با طول موج پر انرژی می پراکنند. گستره این شاخه، درباره اخترشناسی پرتو ایکس، اخترشناسی پرتو گاما، اخترشناسی فرابنفش و همچنین پژوهش درباره نوترینو و پرتو کیهانی است. اجرام آسمانی که در این گستره مورد پژوهش قرار می گیرند سیاه چاله، ستاره نوترونی، هسته کهکشانی فعال، ابرنواختر، بازمانده ابرنواختر، و انفجار پرتوی گاما هستند. ماموریت ها. برخی کاوشگرهای فضایی و زمینی که برای پژوهش اخترشناسی پر انرژی استفاده شده اند:
ورزشگاه بین المللی المپیک () یک ورزشگاه فوتبال در کشور لبنان است. این ورزشگاه که در شهر طرابلس است در سال ۲۰۰۰ ساخته شده است این ورزشگاه ۲۲٬۴۰۰ نفر ظرفیت دارد. منابع. https://int.soccerway.com/venues/lebanon/tripoli-international-olympic-stadium/v27145
اژتمو (به فرانسوی: Hagetmau) یک کمون در فرانسه است که در لاند واقع شده است. اژتمو ۲۸٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۵۶۹ نفر جمعیت دارد و ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر تردسییاس خواهرخواندهٔ اژتمو است.
ناوارِنْکْس (به فرانسوی: Navarrenx) یک کمون در فرانسه است که در پیرنه-آتلانتیک واقع شده است. ناوارنکس ۶٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۵۵ نفر جمعیت دارد و ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای راین اشتتن و سادابا خواهرخوانده های ناوارنکس هستند.
سادابا (به اسپانیایی: Sádaba) یک دهستان در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده است. سادابا ۱۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۷۱ نفر جمعیت دارد و ۴۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر ناوارنکس خواهرخواندهٔ سادابا هست.
مدل رنگ کاهشی ترکیب مجموعه ای محدود از رنگهای جوهربا رنگ رنگدانه یا رنگ برای ایجاد یک طیف وسیع تری از رنگ ها را توضیح می دهد.
واکان، از قرون وسطی تا دوران مدرن نخستین در دوره پادشاهی چوسان، محلی تعیین شده برای سکونت اهالی ژاپن در شبه جزیره کره بود. در دوره ادو روابط بازرگانی بین قلمروی تسوشیما به نمایندگی از ژاپن و کشور کره در این محل انجام می شد.
Chevelle (تلفظ به صورت شِه وِلِه یا شِه وِل) یک گروه موزیک آلترناتیو متال-هارد راک از روستای Grayslake در شهرستان لیک، ایلینوی در آمریکا است که توسط سه برادر به نام های پیت لوئفلر (گیتاریست و خواننده اصلی)، سم لوئفلر (درامز و پرکاشن)، و جو لوئفلر (بیسیست) ایجاد شد که جو لوئفلر در سال ۲۰۰۵ گروه را ترک کرد و Dean Bernardini جایگزین آن شد. چهار آلبوم گروه در دهه ۲۰۰۰ به نام های Wonder What's Next (2002)، This Type of Thinking (Could Do Us In) (2004)، Vena Sera (2007) و آلبوم Sci-Fi Crimes (2009) جزو آلبوم های شناخته شده و محبوب بین طرفداران این گروه است و برای شروع گوش کردن به موزیک این گروه توصیه می شوند. استایل موزیک. استایل موزیک و صدای خواننده این گروه، توسط بعضی از منتقدین موسیقی "یونیک" و "فراموش نشدنی" توصیف شده است. صدای گیتارهای PRS جزو مشخصه های اصلی موزیک این گروه است.
خانواده بن لادن () که در انگلیسی به صورت بین لادین هم تلفظ می شود، یک خاندان ثروتمند و پرنفوذ در عربستان سعودی است که با آل سعود رابطه نزدیکی دارد. خاندان بن لادن سهامدار اصلی شرکت ساخت و ساز چندملیتی گروه سعودی بن لادن است. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، خانواده بن لادن به دلیل فعالیت های اسامه بن لادن، رهبر سابق گروه تروریستی القاعده، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. آغاز خاندان. ریشه های خانواده بن لادن به عوض بن لادن، از روستای الرباط واقع در منطقه وادی دوعن در شهر کوهستانی تریم، در استان حضرموت در کشور یمن برمی گردد. پسر عوض، محمد بن عوض بن لادن (۱۹۶۷-۱۹۰۸) بود. محمد بن لادن، ساکن ساحل هضرموت در جنوب یمن و شافعی (سنی) بود و پیش از جنگ جهانی اول به عربستان سعودی مهاجرت کرد. او یک شرکت ساختمانی راه اندازی کرد و از طریق پروژه های ساختمانی مورد توجه سعود بن عبدالعزیز آل سعود قرار گرفت و در ادامه قراردادهایی جهت بازسازی مکه دریافت کرد. او ثروتش را از طریق حق انحصاری ساخت تمامی مساجد و سایر ساختمان های مذهبی، نه تنها در عربستان سعودی، بلکه تا جایی که آل سعود نفوذ داشت، کسب کرد. محمد بن عوض بن لادن تا زمان مرگش کنترل انح
صاری بازسازی مسجدالاقصی در اورشلیم را در اختیار داشت. در مدت زمان کوتاهی، شبکهٔ شرکتی بن لادن به شدت فراتر از قرارداهای ساخت وساز گسترش یافت. رابطه نزدیک و خاص محمد با خاندان سلطنتی به نسل جدید بن لادن ها نیز به ارث رسید. پسران محمد در کالج ویکتوریا، اسکندریه در مصر، تحصیل کردند. همکلاسی های آن ها شامل ملک حسین، پادشاه اردن، زید الرفاعی، برادران خاشقجی (پدر آن ها یکی از پزشکان پادشاه بود)، کمال ادهم (که ریاست دستگاه اطلاعاتی عمومی را در زمان پادشاهی ملک فیصل برعهده داشت)، پیمانکاران فعلی محمد العطاس، فهد شبوکشی، غسان صقر و هنرپیشه سرشناس مصری سینمای هالیوود، عمر شریف بودند. وقتی محمد بن لادن در سال ۱۹۶۷ درگذشت، پسرش سالم بن لادن کنترل خاندان و تجارت خانوادگی را به دست گرفت تا زمانی که در سال ۱۹۸۸ به طور تصادفی درگذشت. اعضای خانواده. مقامات اطلاعاتی آمریکا و اروپا حدس می زنند تعداد تمامی اعضای خاندان بن لادن به ۶۰۰ نفر برسد. در سال ۱۹۹۴، خانواده بن لادن رسما از اسامه بن لادن اعلام برائت کرد و دولت عربستان پاسپورت او را لغو کرد. همچنین، وقتی دولت عربستان به نیروهای آمریکایی اجازه داد تا برای جنگ خلیج فارس در سا
ل ۱۹۹۱ در عربستان مستقر شوند و اسامه به صورت علنی به دولت اعتراض کرد، دولت عربستان شهروندی اسامه را لغو کرد. گروه بندی های خانواده بن لادن براساس ملیت همسران، شامل «گروه سعودی»، «گروه سوری»، «گروه لبنانی» و «گروه مصری» می شود. گروه مصری بیشترین تعداد کارمند را به خود اختصاص داده و احتمالا بزرگترین سرمایه گذار خارجی خصوصی این کشور است. اسامه بن لادن تنها پسر محمد بن لادن از یازدهمین همسرش، حمیده العطاس است که به دلیل ملیت سوری مادرش در گروه سوری خاندان قرار می گیرد.
ورزشگاه طحنون بن محمد () ورزشگاهی در کشور امارات متحده عربی است. این ورزشگاه در شهر العین قرار دارد و در سال ۱۹۸۷ میلادی ساخته شده است و ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ورزشگاه هیروشیما () یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر هیروشیما، ژاپن است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۴۱ تأسیس شده دارای ۱۳٬۸۰۰ نفر ظرفیت می باشد و میزبان جام ملت های آسیا ۱۹۹۲ بوده است.
نجوی غانم (زاده ۱۹۵۸) یا نجوی بن لادن ویا تراپی همسر اول و دختردایی اسامه بن لادن است. زندگی نامه. او در سال ۱۹۵۰ در لاذقیه، سوریه متولد شد و در سال ۱۹۷۴ در سن هفده سالگی با اسامه ازدواج کرد. کامرن بن لادن که او را در دهه ۱۹۷۰ دیده بود او را اینگونه توصیف کرده است: او به همراه اسامه به افغانستان و سودان سفر کرد. به گفتهٔ ابو جندل یکی از اعضای گروهک القاعده، نجوا قبل از حادثه ۱۱ سپتامبر، افغانستان را ترک کرده بود. به گفتهٔ یکی از اعضای خانواده نجوی، مادر نجوی به علت حمله قلبی بر اثر شنیدن خبر کشته شدن اسامه، درگذشت.
ورزشگاه بینگو () یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر اونومیچی، هیروشیما، ژاپن است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده دارای ۹٬۲۴۵ نفر ظرفیت می باشد و میزبان جام ملت های آسیا ۱۹۹۲ بوده است.
دختر (ورتیگو) (به انگلیسی:girl (vertigo)) یک کتاب سه موضوعه از سری کتاب های محدود شده ی کُمیک نوشته شده توسط پیتر میلیگان و کشیده شده توسط دانکن فگردو، است. این داستان در سال ۱۹۹۶توسط ورتیگو کُمیکس (vertigo comics) منتشر شد. خلاصه داستان. این داستان به دنبال سواستفاده های سیمون کندی پانزده ساله شروع می شود، یک ساکن بولوکس تاون (محل انگلیسی داستان)، که سعی می کند بی تفاوتی و ناراضی اش برای زندگی را معنا ببخشد (اوایل او دختران، پسران، لاتاری، ستارگان پاپ، لباس ها، ورزش ها، تامپون، تلویزیون، بولوکس تاون و ناراضی های رئیسش را نقل می کند). سپس پس از ملاقات «نسخه ی بلوند خودش»، به نام پولی، سیمون سعی می کند، مرز بین واقعیت و خیال را حفظ کند و برای زندگی فاسد خود هدفی بیابد.
مجمع شیکو، ، یا شورای چهار ارباب، یک شورای حکومتی بود که در ماه مه سال ۱۸۶۷ (سومین سال از دوره کیئو) در باکوماتسو (اواخر دوره ادو)، در کیوتو در ژاپن تشکیل شد. . این کنفرانس به ابتکار قلمرو ساتسوما، در بحبوحه گرایش به یک سیستم حکومتی با مشورت عمومی که در پایان دوره ادو محبوب بود، تأسیس شد. اگرچه این یک نهاد رسمی دربار امپراتوری یا شوگون سالاری نبود، اما به عنوان چیزی مشابه با آن رفتار می شد. قلمرو ساتسوما از این فرصت برای به دست گرفتن رهبری سیاسی از شوگون سالاری به اتحاد قلمروهای قدرتمند استفاده کرد و تلاش کرد تا سیستم سیاسی را به سیستمی با محوریت دربار امپراتوری و شوگون سالاری اصلاح کند، اما در یک نبرد سیاسی با یوشینوبو، در مدت زمان بسیار کوتاهی شکست خورد. در نتیجه، ساتسوما کاملاً توجه خود را به سرنگونی شوگون سالاری معطوف کرد. بررسی اجمالی. در جلسه های مشورتی آخرین و پانزدهمین شوگون از شوگون سالاری توکوگاوا توکوگاوا یوشینوبو یا کانپاکو، نیجو نارییوکی در مقابل چهار دایمیوی پر قدرت (یوهان): با یکدیگر مشورت می کردند و در مورد واگذاری قدرت از شوگون سالاری توکوگاوا به یوهان (ژاپن) (دایمیوهای پرقدرت) بحث انجام شد ک
ه با عدم موافقت شوگون به شکست انجامید. پس از شکست این مذاکرات قلمرو ساتسوما به طور کامل به سمت براندازی شوگون سالاری توکوگاوا (جنبش براندازی شوگون) حرکت کرد. در پایان این مذاکرات برخلاف تصمیم قلمرو ساتسوما جهت براندازی شوگون، یامائوچی یودو به شوگون نزدیکتر شد. یامائوچی یودو از محتوی هشت طرح از درون کشتی که ساکاموتو ریوما در ماه ژوئن همان سال پیشنهاد داده بود، اطلاع داشت. تحت تأثیر طرح های سیاسی ریوما، وی در ماه اکتبر به شوگون پیشنهاد داد که جهت باقی ماندن خاندان توکوگاوا در صحنه قدرت در طی تحولات آن زمان بهتر است قدرت را به امپراتور ژاپن واگذار کند. این نظر به «پیشنهاد توسا» شهرت دارد و در نهایت باعث تایسی هوکان در نوامبر سال ۱۸۶۷ شد. برنامه جلسه. ۴ مه (تقویم قمری)، هیسامیتسو، یودو، شونگاکو و مونناری در اقامتگاه خانداناچیزن در کیوتو گرد هم آمدند و کنفرانس چهار لرد آغاز شد. پس از آن، جلسات به شرح زیر برگزار شد: این کنفرانس چهار ارباب، بازسازی شورای سانیو/ شورای مشاوران بود که از پایان سال ۱۸۶۳ (بونکیو ۳) تا بهار سال بعد به مدت چند ماه برقرار بود و اعضا و دستور کار تقریباً یکسان بود، اما وضعیت کشور کاملاً تغییر
کرده بود. مشکل بازگشایی بندر هیوگو. طبق پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن، که در سال ۱۸۵۸ منعقد شد، و سایر پیمان ها با سایر کشورها (معاهده های پنج گانه آنسی)، قرار بود بندر هیوگو/بندر کوبه در سال ۱۸۶۳ برای عموم بازگشایی شود. با این حال، امپراتور کومی، که به خاطر نفرتش از بیگانگان شناخته می شد، به دلیل نزدیکی بندر هیوگو به کیوتو، قاطعانه با بازگشایی آن مخالف بود و برای خود پیمان، مجوز امپراتوری صادر نکرد، بنابراین برنامه های بازگشایی بندر خنثی شد. کشورهای خارجی که از این وضعیت به ستوه آمده بودند، در ۱۳ سپتامبر ۱۸۶۵ توسط هری پارکس، فرستاده بریتانیا، درخواست کردند که ناوگانی مرکب از بریتانیا، فرانسه، هلند و ایالات متحده از تنگه کیتان عبور کرده و در سواحل هیوگو لنگر بیندازند و خواستار افتتاح بندر شوند. تفاهم نامه جدید لندن که توسط شوگون سالاری منعقد شد، افتتاح بندر را پنج سال به تعویق انداخت و ۱ ژانویه ۱۸۶۸ (۷ دسامبر ۱۸۶۷ در تقویم ژاپنی) را برای آن تعیین کرد، بنابراین تنها یک سال تا رسیدن یوشینوبو به مقام شوگون باقی مانده بود. لئون روچس، فرستاده فرانسه، بلافاصله در ۶ فوریه با یوشینوبو (کیکی) در قلعه او
ساکا ملاقات کرد و از او درخواست کرد که بندر هیوگو را افتتاح کند. در پاسخ، در ۵ مارس، کیکی از دربار امپراتوری درخواست اجازه افتتاح بندر هیوگو را کرد، اما درخواست او پذیرفته نشد و او دوباره در ۲۲ مارس درخواست خود را ارائه داد. این درخواست نیز رد شد. کشورهای خارجی ملزم بودند که شش ماه قبل (۷ ژوئن) از افتتاح بندر به کشور اطلاع داده شود و از آنجایی که دریافت مجوز تا پایان ماه مه کاملاً ضروری بود، کیکی تسلیم نشد و بار سوم درخواست خود را ارائه داد. در همین حال، در اواسط ماه مارس، کیکی رسماً فرستادگانی از کشورهای مختلف را در قلعه اوساکا پذیرفت و اعلام کرد که به عنوان شوگون، افتتاح بندر هیوگو را با مسئولیت خود انجام خواهد داد. این اقدام، نیروهایی مانند قلمرو ساتسوما را که به دنبال تضعیف اقتدار شوگون سالاری بودند، مهار کرد و روشن ساخت که شوگون سالاری دولتی است که نماینده ژاپن است و کنترل قاطعی بر دیپلماسی دارد. به عبارت دیگر، در حالی که افتتاح بندر هیوگو یک مسئله دیپلماتیک بود، به شدت با مسائل سیاسی داخلی نیز مرتبط بود. شورای دربار شبانه. در ۲۳ مه، با نزدیک شدن به مهلت مقرر، کیکی مصمم بود که در شورای دربار هاراکیری کند
. هر چهار ارباب که قرار بود به دستور امپراتوری احضار شده باشند، باید حضور می داشتند، اما از قبل فضایی از استعفای نیمه شب وجود داشت و در نهایت فقط شونگاکو و مونه ناری حضور داشتند. با وجود شور و شوق کیکی، دربار به شدت مقاومت کرد و با استناد به «اراده امپراتور سابق» به عنوان سپر، از اجازه افتتاح بندر هیوگو خودداری کرد. نایب السلطنه نیجو، که بین دو راهی گیر افتاده بود، سعی کرد تصمیم گیری را به تعویق بیندازد. با این حال، در طول استراحت نیمه شب، کیکی به شونگاکو گفت: «این بار، مصمم هستم تا زمانی که به نتیجه نرسیده ام، آنجا را ترک نکنم، مهم نیست چند روز و شب طول بکشد. در غیر این صورت، (اوکوبو، سایگو و دیگران) قطعاً عملیات خود را از سر خواهند گرفت.» او سرسختی باورنکردنی نشان داد. سپیده دم روز بعد، نیجو سعی کرد جلسه را به دلیل طولانی شدن آن به هم بزند، اما وزیر اعظم تاکاتسوکاسا اظهار داشت: «اگر این جلسه نتواند در مورد یک تحریم امپراتوری که هم برای امپراتور و هم برای شوگون قابل قبول باشد، تصمیم بگیرد، کشور دچار هرج و مرج خواهد شد و دربار امپراتوری امروز به پایان خواهد رسید.» نیجو توسط پدرش، سوکه هیرو، مورد سرزنش قرار گر
فت، اما این امر باعث شد که درباریان نیز نیجو را به خاطر عدم قاطعیتش سرزنش کنند و سرانجام در سپیده دم، نایب السلطنه تسلیم شد و تصمیم گرفته شد که درخواست افتتاح بندر هیوگو و ملایمت و نرمی در برابر چوشو و اخذ تحریم امپراتوری امپراتور میجی ارائه شود. رهبری کیکی در کسب تحریم امپراتوری در جلسه تمام شب، پیروزی کاملی برای کیکی در اوضاع سیاسی و شکستی برای کنفرانس چهار ارباب بود. انحلال. در طول کنفرانس چهار ارباب غرق در سخنرانی های کیکی شدند و حتی وقتی شروع به بحث کردند، حریف کیکی نشدند و کاملاً شکست خوردند. ابتدا، موضوع افتتاح بندر هیوگو سرانجام از طریق مذاکرات مداوم کیکی توسط دربار امپراتوری تصویب شد. موضوع مجازات قلمرو چوشو نیز به بایگانی سپرده شد و بهترین راهی که یوشینوبو خونسردی خود را نشان داد، گرفتن یک عکس یادگاری بود. پس از پایان تمام بحث های فوق، شرکت کنندگان کنفرانس چهار ارباب توسط یوشینوبو پذیرایی شدند و حتی یک عکس دسته جمعی نیز گرفته شد. کنفرانس چهار ارباب بدون هیچ دستاوردی برای هیچ کس به پایان رسید و تنها مهارت های سیاسی یوشینوبو را به نمایش گذاشت. برای او، عبور از این کنفرانس مشکلی نبود. نقشه خاندان ساتسو
ما کاملاً خنثی شد. با این حال، از قضا، این کنفرانس در نهایت توانایی یوشینوبو را به عنوان یک سیاستمدار نشان داد البته، پس از آن، اوضاع برای شوگون سالاری به خوبی پیش نرفت. اول از همه، خاندان ساتسوما از ابتدا سیاست سرنگونی شوگون ها را نداشت، بلکه هدفش ایجاد یک دولت ائتلافی شامل خاندان توکوگاوا بود. با این حال، از آنجا که یوشینوبو بسیار توانمند بود، آنها مجبور شدند از این هدف صرف نظر کنند. در قلمرو ساتسوما، که به این ترتیب به گوشه ای رانده شده بود، این عقیده که «تنها راه حفظ ابتکار عمل قلمرو ساتسوما، سرنگونی شوگون سالاری با زور است» غالب شد.
پنج ستاره در چارچوب یک برنامه با گونهٔ مسابقه-بازی بود که عموم افراد می توانستند با شرکت در این برنامه، اطلاعات عمومی خود را امتحان کنند. محتوای برنامه. مسابقهٔ پنج ستاره کاری از گروه اجتماعی شبکهٔ پنج سیما است که هر هفته پنجشنبه و جمعه روی آنتن می رود. در فصل های پیشین شرکت کنندگان تلاش می کردند با استفاده از اطلاعات عمومی خود و پاسخ به پرسش های ابوالفضل آقاخانی جایزهٔ ۵۰ میلیونی مسابقه را به دست بیاورند. به عبارتی این برنامه محتوایی در قالب مسابقه، بازی بود که عموم مردم پس از ثبت نام یا شرکت در مسابقه ها از طریق اپلیکیشن و قرار گرفتن در میان پنج نفر اول برندگان می توانستند در برنامه به عنوان شرکت کننده حضور یابند. همچنین می توانستند با ثبت نام تماشاگر از طریق اپلیکیشن در برنامهٔ تلویزیونی حضور یابند. در فصل جدید تغییراتی در محتوا و جوایز انجام شده؛ به گونه ای که در هر قسمت ۲ شرکت کننده در حضور حدود ۱۰۰ تماشاگر از ابتدا تا انتها همزمان در زمینهٔ اطلاعات عمومی با هم رقابت می کنند تا پنج ستاره کسب کنند و برندهٔ آن قسمت شوند. مجریان برنامه. اشکان خطیبی. در ابتدا اشکان خطیبی اجرای برنامهٔ پنج ستاره را بر عهده گر
فت؛ و فصل اول مسابقهٔ پنج ستاره با اجرای اشکان خطیبی در زمستان ۹۶ آغاز شد که پنجشنبه و جمعه هر هفته ساعت ۲۱ از شبکهٔ پنج سیما پخش می گردید. حمید گودرزی. اشکان خطیبی به دلیل مشغلهٔ کاری نتوانست در ادامه همراه این برنامه باشد و حمید گودرزی جایگزین او شد و در سری سوم هم با این مسابقه همکاری می کند. ابوالفضل آقاخانی پس از انتقال حمید گودرزی به کودک شو ابوالفضل آقاخانی به عنوان مجری پنج ستاره انتخاب شد. آیتم های برنامه. فصل اول. فصل اول پنج ستاره در زمستان ۹۶ به تهیه کنندگی امیرعلی بنایی با اجرای اشکان خطیبی روی آنتن رفت. برنامه پنجشنبه و جمعهٔ هر هفته ساعت ۲۱ از شبکهٔ پنج پخش می گردید. در ابتدا علاقه مندان به شرکت در مسابقهٔ پنج ستاره می بایست از طریق سامانهٔ ۱۰۰۰۵۲۱ اقدام کرده و نام و شمارهٔ تماس خود را پیامک می کردند و در یک گزینیش هوش شرکت می کردند و بر اساس رده بندی در مسابقه حضور می یافتند تا شانس خود را برای میلیونر شدن امتحان کنند. پیش از آغاز مسابقهٔ بزرگ پنج ستاره، شرکت کنندگان می بایست ابتدا در یک بازی هوش، سرعت و ذکاوت از طریق اپلیکیشن پنج ستاره شرکت می کردند و در مدت ۶۰ ثانیه به پرسش ها پاسخ داده و سپ
س وارد مسابقهٔ بزرگ پنج ستاره می شدند. مسابقه شامل ۱۹ سؤال در ۴ مرحله تشکیل می شد. شرکت کنندگان در طول مسابقه می توانستند از ۳ راه کمک که شامل موارد ذیل می شدند استفاده کنند: ۱. تماس با یک فرد خارج از برنامه و درخواست کمک ۲. کمک گرفتن از همراه ۳. درخواست حذف دو گزینه نادرست فصل دوم. فصل دوم مسابقه پنج ستاره به کارگردانی مصطفی امامی و تهیه کنندگی محمدحسین رضوی در ۴ مرداد ماه ۹۷ تا فروردین ۹۸ به روی آنتن رفت. فصل دوم پنج ستاره به مدت خیلی کوتاه متوقف و با تغییرات کوتاهی از دی ماه ۹۷ از سر گرفته شد شیوهٔ ثبت نام و شرکت در مسابقه از طریق سامانهٔ ۱۰۰۰۵۲۱ همانند فصل اول صورت می گرفت. فصل سوم. فصل سوم این مسابقه با تهیه کنندگی محمد قنبری و اجرای حمید گودرزی، از ابتدای اسفند ۹۸ پنجشنبه و جمعه هر هفته روی آنتن رفت. فصل چهارم. فصل جدید برنامه ۵ ستاره به تهیه کنندگی و کارگردانی هنری فرهاد مختاری و کارگردانی تلویزیونی فرزاد امیری از ۱۲ آذر ۱۴۰۱ از شبکه ۵ سیما پخش شد. توقف پخش. در تاریخ ۵ اردیبهشت ۱۳۹۸،این مسابقه از کنداکتور شبکهٔ پنج حذف و پخش آن متوقف شد. فصل جدید پنج ستاره با اصلاحات انجام شده و جایزه های خدماتی و کالا
ی ایرانی، از اسفند ۹۸ با اجرای حمید گودرزی به آنتن شبکهٔ پنج برگشت.
سهره های النگودار نام یک سرده از تیره زردپره ایان است.
سهره بیشه ای زردوسبز نام یک گونه از سرده سهره های النگودار است.
سهره بیشه ای ران زرد نام یک گونه از سرده سهره های النگودار است.
خلفای اُمَوی مجموعه ای از خلفا و امرای مسلمان و عرب از خاندان بنی امیه و از قبیلهٔ قریش بودند. در جریان فتنه اول معاویة بن ابی سفیان توانست بر حسن بن علی غلبه کند و بر طبق پیمان صلح در سال ۴۱ هجری مقام خلافت را به دست آورد. بدین ترتیب، وی خلافت دودمان امویان را جایگزین خلافت راشدین نمود و بر کل سرزمین های اسلامی سلطه یافت. خلفای پس از وی، قلمروشان با تداوم فتوحات مسلمانان پهنه کشور را در سه قاره آسیا، آفریقا و اروپا گسترش دادند. در سال ۱۳۲ هجری عباسیان توانستند با یک قیام گسترده و پیروزی نظامی، امویان را شکست دهند و خلافت جدیدی را جایگزین گردانند. نام دودمان اموی به شخصیت أمیة بن عبد شمس از قبیلهٔ قریش اشاره دارد و این دودمان در میان عرب های پیش از اسلام و دورهٔ اسلامی نقش پررنگی ایفا می کرد. معاویه پسر ابی سفیان در زمان محمد اسلام آورد. او در زمان عمر بن الخطاب والی منطقهٔ شام شد و پس از قتل عثمان بن عفان و به خلافت رسیدن علی بن ابیطالب، در سال ۳۵ هجری در دمشق ادعای خلافت نمود و این مناقشه را پس از کشته شدن علی نیز ادامه داد و با جانشینش، حسن بن علی، به صلح نامه ای دست یافت که به موجب آن رسما توانست به مقام
خلیفه دست یابد. او در دوران حکومتش با بیزانسی ها درگیری هایی داشت و تا محاصره قسطنطنیه پیش رفت. او علی رغم مفاد صلح نامه اش با حسن، پس از مرگ خود فرزندش، یزید، را به جانشینی برگزید. پس از وقوع فتنه دوم و حکومت های کوتاه و متزلزل یزید بن معاویه و معاویهٔ دوم، مروان بن الحکم و پسرانش خلافت اموی را احیا کردند. در زمان ولید بن عبدالملک با فتح مغرب و تصرف اندلس از سویی، و فتوحات شرقی تا سند و ماوراءالنهر از سوی دیگر، موجب گسترش خلافت شد. پس از او سلیمان بن عبدالملک تلاش های ناموفقی برای فتح طبرستان و قسطنطینیه داشت. سپس عمر بن عبدالعزیز به خلافت رسید که به «عمر ثانی» معروف است. او حاکمی عادل بود، توجه ویژه ای به احداث مراکز عام المنفعه داشت و اصلاحات گسترده ای را آغاز کرد. سپس یزید دوم و هشام به ترتیب به مقام خلافت دست یافتند. خلافت اموی در زمان دهمین خلیفهٔ خود، هشام بن عبدالملک، به اوج قدرت خود رسید و مرزهای آن از شرق به مرزهای چین و هند رسید و از غرب تا جنوب فرانسه کنونی پیش رفت و در مرزهای شمالی به قفقاز و آناتولی (گرجستان و ترکیه کنونی) و سواحل ایتالیا محدود شد و در جنوب نیز با حبشه (اتیوپی امروزی)، نوبیه و ص
حرای آفریقا هم مرز بود. پس از مرگ هشام، خلافت دچار آشوب و بی نظمی شد تا آن که مروان بن محمد به قدرت رسید. او سعی در سرکوب شورشیان داشت ولی عباسیان به رهبری سفاح و متحدانش توانستند در نبرد زاب او را کشته و به خلافت اموی پایان دهند. در سال ۱۳۹ ه .ق فردی از خاندان بنی امیه به نام عبدالرحمن داخل با کمک هوادارانش در اندلس به حکومت رسید و حکومت مستقل امویان را در قرطبه تأسیس کرد. یکی از امیران قرطبه، به نام عبدالرحمن سوم (۳۰۰–۳۱۶ قمری)، ادعای خلافت کرد و خود را خلیفهٔ اموی نامید. خلافت قرطبه در پی جنگ داخلی، معروف به فتنه اندلس، که میان خلیفه های اموی با فردی به وزیر اعظم به نام منصور بن ابی عامر و فرزندانش درگرفت، در سال ۴۲۲ فروپاشید.