Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وئن ۲۰۲۰ به اتهام ارائهٔ اظهارات نادرست به نیروهای اجرای قانون متهم شد. او مدعی شده بود که جراحات شدید دستش ناشی از تصادف با ماشین چمن زن بوده است. با این حال، پلیس ادعا کرد که کارینی در تلاش برای ساخت یک بمب زخمی شده و یادداشتی نوشته بوده که در آن تهدید به خشونت علیه زنان شده و به الیوت راجر اشاره شده بود. در آوریل ۲۰۲۱، مالک سانچز، اینسل ۱۹ساله ای که از الیوت راجر تمجید می کرد، به اتهام فدرال دستگیر شد. او مظنون است که خود را در حال نزدیک شدن به زنان نشسته بیرون یک رستوران در منهتن فیلم گرفته و گفته است که قصد دارد بمب منفجر کند. سانچز پیش تر بارها به اتهام آزار دیگران، معمولاً در حین ضبط یا پخش زنده، و نیز چند مورد حمله با افشانهٔ فلفل بازداشت شده بود. در ژوئیهٔ ۲۰۲۱، یک اینسل ۲۱سالهٔ اهل اوهایو به اتهام تلاش برای ارتکاب جنایت نفرت محور و نگهداری غیرقانونی سلاح اتوماتیک متهم شد. این فرد از کاربران فعال یک وب سایت محبوب اینسل ها بود و در نوشته هایش از الیوت راجر ستایش می کرد. او بیانیه ای نوشته بود که در آن از خواستش برای «سلاخی» زنان سخن گفته بود، و در سندی دیگر ادعا شده که او برنامه اش برای کشتن سه هزار ن
فر در یک حملهٔ پرتلفات را شرح داده است. در ۱۲ اوت ۲۰۲۱، جیک دیویسون، مردی ۲۲ ساله که در ویدیوهای آنلاین به «اینسیل بودن» اشاره کرده و دیدگاه هایی مشابه بیان کرده بود، دست به یک تیراندازی جمعی در پلیموث زد. او پنج نفر، از جمله مادر خود، را کشت و دو نفر دیگر را مجروح کرد، سپس خود را کشت. در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۱، لیندون مک لئود ۴۷ ساله مرتکب تیراندازی های دنور و لیک وود شد و پنج نفر را به قتل رساند، سپس به دست یک افسر پلیس کشته شد. مک لئود سه گانه ای از رمان های علمی-تخیلی را با تخلص «رومن مک کلی» به صورت خودانتشار چاپ کرده بود که در آن، شخصیت اصلی داستان که هم نام خودش بود، سه نفری را می کشد که در نهایت در زندگی واقعی نیز هدف او قرار گرفتند. در ۶ مه ۲۰۲۳، مائوریسیو مارتینز گارسیا، مرد ۳۳ ساله ای که خود را اینسل معرفی می کرد، دست به یک تیراندازی در مرکز خرید آلن زد. گارسیا هشت نفر را کشت و دست کم هفت نفر دیگر را زخمی کرد، تا اینکه توسط یک افسر پلیس کشته شد. در ۴ اکتبر ۲۰۲۴، سمیح چلیک ۱۹ ساله آیشنور حلیل و اقبال اوزونر، هر دو ۱۹ ساله، را به قتل رساند. او سر بریدهٔ اوزونر را از فراز دیوارهای قسطنطنیه به پایین پرتاب کرد
و سپس دست به خودکشی زد. چلیک با گروه های اینسل در دیسکورد در ارتباط بود و از سوی آن ها برای اقدامش مورد ستایش قرار گرفت. پلیس ترکیه در واکنش به این رویداد نظارت بر گروه های اینسل را آغاز کرد. پس از رأی یک دادگاه در آنکارا، ترکیه دسترسی به دیسکورد را مسدود کرد. انتقادها. از خرده فرهنگ. جوامع اینسل در رسانه ها و از سوی پژوهشگران به دلیل خشونت بار بودن، زن ستیزی و افراط گرایی مورد انتقاد قرار گرفته اند. کیگن هنکس، تحلیلگر ارشد در «مرکز حقوقی فقر جنوب»، هشدار داده است که محتوای خشونت آمیز در فروم های اینسل «نقش بسیار بزرگی» در رادیکال سازی اعضای آن ها دارد و این فروم ها را «دارای زبانی خشن تر از آن چه حتی در سایت های برترم باور سفید می بینم» توصیف کرده است. روزنامه نگار دیوید فیوترل نیز جوامع اینسل را «به شدت زن ستیز» توصیف کرده و آن ها را مرتبط با رشد راست افراطی، برترپنداری نژادی سفید و نفرت پراکنی در فضای مجازی دانسته است. روان شناس و پژوهشگر مسائل جنسی، جیمز کنتور، اینسل ها را «گروهی از افراد که معمولاً مهارت های اجتماعی کافی ندارند و... دچار ناامیدی شدید می شوند» توصیف کرده است. او می گوید در فروم های اینسل
ها «وقتی افراد با ناامیدی های مشابه کنار هم قرار می گیرند، از گفتمان معمول فاصله می گیرند و به تدریج باورهای افراطی تری پیدا می کنند». آمارنات آماراسینگهام، پژوهشگر ارشد در مؤسسهٔ گفت وگوی راهبردی، نیز برخی جوامع اینسل را به دلیل رایج بودن فراخوان های خشونت در آن ها نقد کرده و گفته است: «در شرایط روانی و فردی مناسب، این نوع فروم ها می توانند خطرناک باشند و فرد را به سمت خشونت سوق دهند». در اوت ۲۰۱۸، جیکوب دیوی، پژوهشگر دیگر در مؤسسه گفت وگوی راهبردی، رادیکال سازی مردان در فروم های اینسل را با تشویق نوجوانان به اقدامات افراطی در فروم های آنلاین اختلالات خوردن و همچنین کارزارهای اینترنتی برای پیوستن به داعش مقایسه کرد. دربارهٔ احساس محق بودن اینسل ها برای دسترسی به رابطه جنسی، دیوی گفت که این نگرش «می تواند به حد توجیه تجاوز برسد». با وجود این، برخی مفسران در کنار پذیرش نگرانی ها دربارهٔ زن ستیزی و ویژگی های منفی دیگر خرده فرهنگ اینسل، نگاهی همدلانه تر داشته اند. در آوریل ۲۰۱۸، اقتصاددان رابین هانسون در یک پست وبلاگی دسترسی به رابطهٔ جنسی را با دسترسی به درآمد مقایسه کرد و نوشت که تعجب می کند چرا دربارهٔ اینسل
ها به اندازهٔ افراد کم درآمد ابراز نگرانی نمی شود. برخی او را به کالایی سازی سکس متهم کردند، اما دیگران نگاه مثبتی به نظراتش داشتند. در مه ۲۰۱۸، ستون نویس روزنامهٔ "نیویورک تایمز،" راس دوتت، مقاله ای جنجالی با عنوان «توزیع مجدد رابطهٔ جنسی» نوشت که در آن پیشنهاد داده بود ربات های جنسی و کارگرهای جنسی ناگزیر برای پاسخ گویی به نیازهای جنسی اینسل ها به کار گرفته خواهند شد. برخی مفسران، از جمله توبی یانگ، با این دیدگاه موافقت کردند و ربات های جنسی را «راه حل قابل اجرا» دانستند؛ اما دیگران این مقاله را به دلیل کالایی سازی زنان و مشروعیت بخشی به ایدئولوژی اینسل ها به شدت نقد کردند. روزنامه نگار زک بیوچمپ نگرانی هایی را دربارهٔ دیگر اشکال آسیب ناشی از اینسل ها مطرح کرده که ممکن است در توجه ویژه به خشونت های جمعی نادیده گرفته شوند؛ او به پست هایی در فروم ها اشاره می کند که کاربران در آن به فریب دادن، فریاد کشیدن بر سر زنان و آزار جنسی آنان افتخار می کنند. لیزا سوگیورا، مدرس دانشگاه پورتسموث، فروم های اینسل را «زن ستیزی شبکه ای» توصیف کرده و هشدار داده است که باید پست های این فروم ها نه تنها در زمینهٔ نفرت پراکنی بلکه
به عنوان گونه ای از گرومینگ در نظر گرفته شوند که می توانند مردان جوان تأثیرپذیر و سرخورده را رادیکال کنند. برخی پژوهش های جامعه شناختی دربارهٔ جوامع اینسل آن ها را نمونه ای از مردسالاری هیبریدی تحلیل کرده اند؛ نوعی مردسالاری که در آن مردان برخوردار از امتیاز سعی می کنند خود را از مردسالاری هژمونیک متمایز نشان دهند، در حالی که هم زمان آن را بازتولید می کنند. دربارهٔ پلتفرم هایی که به جوامع اینسل خدمات ارائه می دهند. پلتفرم هایی که میزبان محتوای اینسل بوده اند یا هستند نیز مورد انتقاد قرار گرفته اند. از جمله ردیت که انجمن r/incels را در سال ۲۰۱۷ مسدود کرد و بیشتر انجمن های باقی ماندهٔ اینسل را نیز در سپتامبر ۲۰۱۹ بست، با این حال همچنان میزبان برخی کاربران با هویت اینسل است؛ و توییتر نیز از جمله پلتفرم های منتقدشده است. کلودفلر، شرکتی که خدماتی همچون محافظت در برابر حملات DDoS، کَش کردن و پنهان سازی محل میزبان محتوای اصلی ارائه می دهد، نیز به دلیل محافظت از وب سایت های اینسل حتی پس از آن که میزبانان وب خدمات خود را متوقف کرده اند، مورد انتقاد قرار گرفته است. دربارهٔ گزارش گری و پژوهش. رسانه هایی که پس از حملات
مرتبط با اینسل در دههٔ ۲۰۱۰ به پوشش این موضوع پرداختند، به دلیل گزارش های «نفس گیر»، عادی سازی جوامع اینسل با معرفی آن ها صرفاً به عنوان «افراد دچار ناکامی جنسی» و نیز هدایت مخاطبان به سوی این جوامع مورد انتقاد قرار گرفته اند. برخی گزارش ها همچنین بابت پررنگ کردن چهرهٔ مهاجمان یا سرزنش قربانی، مثلاً با القای این که زنانی که پیشنهادهای جنسی یا عاطفی مهاجمان را رد کرده اند، در بروز حملات نقش داشته اند، مورد انتقاد واقع شده اند. افرادی که با دیدی همدلانه به موضوع پرداخته اند نیز بابت مشروعیت بخشی به ایدئولوژی اینسل ها مورد انتقاد قرار گرفته اند، مانند سامانتا کول در "Vice" که رسانه هایی را که «فرهنگ اینترنتی سمی را به عنوان ایدئولوژی معتبر» بازتاب می دهند محکوم کرده است. در گزارشی از سوی اندیشکدهٔ پژوهش سیاسی که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد، ام. کلی دربارهٔ تلاش های اخیر برخی اینسل ها برای «بازتعریف» هویت شان نوشت و بیان کرد که «این تلاش ها از سوی برخی پژوهشگران، روزنامه نگاران و کارشناسانِ مقابله با افراط گرایی خشونت آمیز نیز تقویت شده است، چرا که آنان در تلاش برای شناخت اینسل ها، عملاً بستری برای گسترش صدای آنان فراهم
کرده اند. این بسترها به اینسل ها امکان داده تا روایت عمومی دربارهٔ خود را بازسازی کنند، تهدید ناشی از جامعه شان را کم اهمیت جلوه دهند، و شکایات آمیخته با نفرت خود را تقویت یا حتی مشروع جلوه دهند؛ آن هم با تمرکز بر این برداشت که قربانی زنانی هستند که به آن ها رابطه نمی دهند». کلی از پادکستی با عنوان "پروژهٔ اینسل" نیز انتقاد کرده است؛ زیرا به گفتهٔ او این برنامه بدون به چالش کشیدن یا بررسی صحت گفته های اینسل ها، بستر نشر ایدئولوژی آن ها را فراهم کرده است. او گفت که سازندهٔ این پادکست، نعما کِیتز، «دیگر صرفاً راوی زن ستیزی اینسل ها نیست، بلکه آن را توجیه کرده و به جهان منتقل می کند». کلی همچنین مرکز بین المللی مطالعات افراط گرایی خشونت آمیز (ICSVE) را به خاطر انتشار چندین گزارش دربارهٔ اینسل ها که به طور مشترک توسط کِیتز و مدیر یکی از انجمن های بزرگ اینسل نوشته شده بود، مورد انتقاد قرار داد. او نوشت: «در حالی که گزارش های پیشین ICSVE بر داده های اولیه مانند مصاحبه و پرسش نامه با اعضای جامعهٔ مورد بررسی تکیه داشت، به نظر می رسد این نخستین بار است—چه در ICSVE و چه در تحقیقات دانشگاهی به طور کلی—که یکی از اعضای ف
عال جامعه ای با ایدئولوژی تبعیض آمیز یا خشونت آمیز، در نگارش گزارش پژوهشی مشارکت مستقیم دارد». بازنمایی در فرهنگ عامه. میشل ولبک، در نخستین رمان خود با عنوان "هر چه باشد" (۱۹۹۴)، به نظر می رسد نمونه های آغازین اینسل ها را به تصویر کشیده باشد. با این حال، در آن زمان نه این اصطلاح وجود داشت و نه جوامع آنلاینی که اکنون با این عنوان شناخته می شوند. شخصیت اصلی داستان، مردی سی ساله و بی نام است که ظاهری نازیبا دارد، فاقد مهارت های اجتماعی است و از افسردگی رنج می برد؛ و همین باعث می شود با وجود شغل عالی اش در حوزهٔ فناوری اطلاعات، میان زنان محبوبیتی نداشته باشد. وضعیت برای همکار او حتی بدتر است؛ مردی که به شدت زشت است و در ۲۸سالگی هنوز باکره مانده. شخصیت اصلی سعی می کند دوستش را به قتل زنی که او را طرد کرده، ترغیب کند، اما دوستش در آخرین لحظه از این کار صرف نظر می کند. در این رمان، شخصیت اصلی دربارهٔ پیامدهای ویرانگر انقلاب جنسی تأمل می کند. از نظر او، آزادی جنسی باعث شده مکانیزم بازار بر روابط انسانی حاکم شود. در نتیجه، افراد زیبا همه چیز را به دست می آورند و افراد زشت هیچ چیز. دو قسمت از مجموعهٔ درام جنایی آمریکای
ی "" بر اساس موضوع اینسل ها ساخته شده است. در ، قسمت "Holden's Manifesto" (۲۰۱۴) بر پایهٔ شخصیت الیوت راجر و کشتار ایسلا ویستا در سال ۲۰۱۴ ساخته شده است. در ، (۲۰۱۸) گروهی از اینسل ها را به تصویر می کشد که برای گرفتن انتقام، به قربانیان وسواس یکدیگر حمله می کنند و برای همدیگر بهانه سازی می کنند. این خط داستانی از رمان دههٔ ۱۹۵۰ با عنوان "غریبه هایی در قطار" الهام گرفته شده است. در یکی از قسمت های مجموعهٔ پزشکی آمریکایی "پپزشک شیکاگویی" نیز بیماری با هویت اینسل به تصویر کشیده شده است که در جریان یک تیراندازی کور که کارکنان بیمارستان را هدف گرفته بود، مجروح می شود. رمان "هشدار منصفانه"، نوشتهٔ مایکل کانلی و منتشرشده در سال ۲۰۲۰، یک رمان دلهره آور است که در آن شرکتی به تصویر کشیده می شود که داده های آزمایش های ژنتیکی زنانی را می خرد که از نظر ژنتیکی مستعد اعتیاد جنسی شناسایی شده اند. این شرکت سپس نام و نشانی این زنان را به اینسل ها می فروشد، که یکی از آن ها قاتل زنجیره ای است. فیلم علمی تخیلی "جانور" محصول سال ۲۰۲۳ نیز یکی از شخصیت هایش را بر اساس الیوت راجر طراحی کرده است. مینی سریال بریتانیایی "نوجوانی" که در
سال ۲۰۲۵ از طریق نتفلیکس منتشر شد، به طور مستقیم به فرهنگ اینسل می پردازد. این مجموعه که در چهار قسمت روایت می شود، داستان جیمی میلر، پسر سیزده ساله ای را دنبال می کند که به اتهام قتل هم کلاسی اش، کیتی، بازداشت شده است. از خلال بازجویی های پلیسی و ارزیابی های روان شناختی، مشخص می شود که جیمی تحت تأثیر ایدئولوژی های آنلاین مرتبط با منوسفیر و جوامع اینسل قرار داشته است. این سریال تأثیر شبکه های اجتماعی، مردسالاری سمی، و رادیکال سازی نوجوانان را بررسی می کند.
سر استیرلینگ کرافرد ماس، (؛ (۱۷ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۱۲ آوریل ۲۰۲۰) در کنزینگتون غربی، لندن) رانندهٔ مسابقات فرمول یک اهل بریتانیا بود. او که یکی از اعضای تالار مشاهیر بین المللی ورزش های موتوری بود، در ۲۱۲ مسابقه از مجموع ۵۲۹ مسابقه در چندین کلاس و ردهٔ مختلفی که در آن ها شرکت کرد، قهرمان شد و به عنوان «بزرگترین راننده ای که هرگز قهرمان جهان نمی شود» از او یاد می شود. ماس در یک بازهٔ هفت ساله میان سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱، چهار بار به جایگاه دوم دست یافت و در سه فصل دیگر مقام سوم جهان را کسب کرد. ماس در ۱۲ آوریل ۲۰۲۰ در سن ۹۰سالگی درحوالی لندن درگذشت.
گرلز جنریشن اولین آلبوم ژاپنی توسط گروه کره ای گرلز جنریشن است که توسط و یونیورسال میوزیک ژاپن در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۱۱ منتشر شد. نسخه بازپخش این آلبوم با عنوان «پسران» در تاریخ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. برای تبلیغ این آلبوم، گرلز جنریشن نخستین تور کنسرت ژاپن خود را با نام شروع کردند. علاوه بر این، این آلبوم در رده هجدهم از فهرست ۲۰ آلبوم برتر پاپ سال ۲۰۱۱ از مجله "اسپین" قرار گرفت و باعث شد تا این آلبوم به پرفروش ترین آلبوم شود و در فهرست سالانهٔ آلبوم اوریکون، در بالاترین رتبهٔ بدست آمده توسط یک گروه کره ای قرار بگیرد. این آلبوم با کمک آلبوم بازپخش خود، تا تاریخ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۲ به طور رسمی بیش از ۱ میلیون نسخه فروحته است. در ژوئن ۲۰۱۲، این آلبوم توسط «انجمن صنعت ضبط ژاپن» (RIAJ) گواهی میلیونی شد، و این گروه را به دومین هنرمند کره ای و اولین گروه کره ای تبدیل کرد که این دستاورد را در ژاپن از زمان موفقیت آلبوم هم کمپانی شان بوآ که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، کسب می کنند. نظرات منتقدین. "گرلز جنریشن" از منتقدان موسیقی نظرات متنوع تا مثبتی دریافت کرد. جیمز هادفیلد از مجلهٔ در ژاپن آن را به عنوان یک آلبوم «منسجم» مورد ستایش
قرار داد و این آلبوم را «پیشرفت» در نسخه های قبلی کره ای دانست. هادفیلد همچنین "گرلز جنریشن" را یکی از بهترین آلبوم های جی-پاپ لقب داد. پیوند به بیرون. نماهنگ های تبلیغاتی برای این آلبوم:
آژانس دارویی اروپا () یا به اختصار EMA، یکی از نهادهای اتحادیه اروپا که مسئولیت تنظیم مقررات، ارزیابی و نظارت بر داروی های شیمیایی را به عهده دارد. تا قبل از سال ۲۰۰۴، نام این سازمان «آژانس اروپایی ارزیابی محصولات دارویی» یا «آژانس ارزیابی دارویی اروپا» (EMEA) بود. آژانس دارویی اروپا در سال ۱۹۹۵ با هزینهٔ اتحادیهٔ اروپا و صنایع داروسازی و یارانهٔ غیرمستقیم از کشورهای عضو برپا شد و هدف اعلام شده از این کار هماهنگ سازی (و نه جایگزینی) نهادهای نظارتی هر یک از کشورها بر روی داروی های شیمیایی بود. امید بر آن بود که تأسیس این سازمان نه تنها هزینهٔ سالیانهٔ €۳۵۰ میلیون یورویی شرکت های دارویی برای دریافت مجوز از هر کشور را کاهش دهد، بلکه تمایلات حمایت گرایانهٔ کشورهای مستقل در عدم تأیید داروهای جدید به منظور حمایت از ساخت داروهای قدیمی توسط کارخانه های محلی در همان کسور را نیز حذف نماید. مقر اصلی این سازمان اینک در شهر آمستردام قرار دارد و پس از هفت سال گفتگو بحث میان کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا بنا شد. پیش تر، مقر اصلی این سازمان در شهر لندن بود که به دنبالِ تصمیم آن کشور مبنی بر خروج از اتحادیهٔ اروپا (برکسیت)، در م
ارس ۲۰۱۹ میلادی به آمستردام نقل مکان کرد. انتقادات. مراحل بررسی و بازبینی دارویی توسط آژانس دارویی اروپا به سبب عدم شفافیت و احتمال تعارض منافع مورد انتقاد بوده است. به عنوان مثال «لوئیس برینت» یک پزشک دانمارکی در جریان بررسی این آژانس بر روی یکی از کارهای خودش، متوجه شد که هیچ نام و نشانی از «متخصصان» بررسی کننده اطلاعات منتشر نمی شود و این موضوع مخفی نگه داشته می شود. جزئیات بررسی ها و عقاید مخالف منتشر نمی گردد و این نشان می دهد که این «متخصصان»، همگی یک نظر واحد و یکسان دارند. به نظر او این مسئله، غیرعلمی و غیردموکراتیک است. مقایسه با سایر نهادهای نظارتی-مقرراتی. آژانس دارویی اروپا کمابیش شبیه سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) است، اما بر خلاف آن تمرکزگرایی ندارد. مدت میانگین زمان ارزیابی این آژانس برای پذیرش یک محصول دارویی ۲۱۰ روز و برای FDA به طور متوسط حدود ۵۰۰ روز است.
«شیردل» آهنگی است که توسط گروه گرلز جنریشن تولید شده است. این ترانه در ۱۸ اوت ۲۰۱۵ به عنوان دومین تک آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی این گروه به نام شیردل توسط اس.ام. انترتینمنت منتشر شد. ترکیب بندی. «شیردل» توسط "بیلبورد" به عنوان یک آهنگ سول با الهام از بابلگام پاپ توصیف شده است. این ترانه صدای رتروی دههٔ شصتی آمریکایی و ملودی جاز دارد و همچنین دارای «بیس لاین جذابی» است. این ترانه دربارهٔ زنانی که عاشق مردانی متقلب و خیانتکار هستند صحبت می کند و شرح می دهد که چگونه این زنان سعی می کنند مانند رام کردن یک شیر، این مردان را رام خود کنند.
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در کره شمالی است. فوتبال در این کشور توسط فدراسیون فوتبال کره شمالی اداره می شود که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. بر خلاف تیم مردان، تیم ملی فوتبال زنان کره شمالی تماماً متشکل از زنان زاده کره شمالی است و بسیار موفق تر از تیم مردان این کشور است. این تیم در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ به یک چهارم نهایی رسید و نیز در جام ملت های زنان آسیا ۲۰۰۸ قهرمان شد.
کلادریبین () دارویی است که برای درمان «لوسمی سلول مویی» (HCL)، «لوسمی مزمن لنفاوی لنفوسیت بی» و «ام اس عودکننده-بهبودیابنده» به کار می رود. نام شیمیایی این دارو، ۲-کلرو-۲'-داُکسی آدنوزین (2CdA) است. کلادریبین یک آنالوگ ساختاری پورین و یک داروی صناعی شیمی درمانی است که به طور ؟؟؟ دستگاه ایمنی بدن را تضعیف می کند. به لحاظ شیمیایی، کلادریبین مقلدِ نوکلئوزید آدنوزین است، اما بر خلاف آن در برابر تجزیه توسط آنزیم آدنوزین دآمیناز مقاومت می کند و در نتیجه در درون سلول باقی مانده و در ساخت دی ان ای تداخل ایجاد می کند. کلادریبین بیشتر در درون لنفوسیتها و طی فرایند تحریک سازی توسط آنزیم دِاُکسی آدنوزین کیناز (dCK) فعال می شود. این فرم سه فسفره و فعال شدهٔ کلادریبین خود را به درون ساختار دی ان ای هسته و میتوکندری جاسازی نموده و موجب آپوپتوز (مرگ برنامه ریزی شدهٔ سلول) می گردد. کلادریبین غیرفعال در سلول های دیگر، به سرعت دفع و حذف می شوند. این بدان معناست که کلادریبین فقط بر روی سلول های هدف اثر دارد و روی سایر سلول های بدن تأثیر چندانی نمی گذارد. موارد مصرف. کلادریبین به عنوان خط اول و دوم دارویی، جهت درمان «لوسمی سلول م
ویی» (HCL) و «لوسمی مزمن لنفاوی لنفوسیت بی» و به صورت تزریق آهستهٔ وریدی تجویز می شود. کلادریبین از سال ۲۰۱۷ میلادی به صورت قرص های ۱۰ میلی گرمی خوراکی جهت درمان «ام اس عودکننده-بهبودیابنده» در اروپا، امارات متحدهٔ عربی، آرژانتین، شیلی، کانادا و استرالیا تجویز می شود. مجوز پخش دارو در ایالات متحده آمریکا برای درمان «ام اس عودکننده-بهبودیابنده» و «ام اس پیش روندهٔ ثانویه» در مارس ۲۰۱۹ اعطا شد. این دارو در درمان «ام اس عودکننده-بهبودیابنده» بسیار مؤثر است و میزان سالیانهٔ عودها را به میزان ۵۴٫۵٪ کاهش می دهد. این اثربخشی تا ۴ سال پس از درمان اولیه پابرجاست، حتی اگر درمان های بیشتری توسط این دارو انجام نشود. برخی پژوهش گران فرم تزریقی دارو را به صورت خوراکی به مبتلایان «لوسمی سلول مویی» داده اند. باید توجه داشت که تنها کلادریبین از فرم خوراکی از راه دهانی جذب می شود. این دارو در ترکیب با سایر عوامل دارویی کشندهٔ سلول، برای درمان انواع متفاوتی از هیستوسیتوز نظیر بیماری اردهایم-چستر و هیستوسیتوز سلول لانگرهانس به کار می رود. تجویز کلادریبین در دوران بارداری عواقب مرگ باری دارد و در ردهٔ داروهای D بارداری قرار می گی
رد که بی خطری آن در کودکان بررسی و تأیید نشده است. عوارض جانبی. فرم تزریقی کلادریبین مانع از ساخته شدن لنفوسیت، سلول کشنده طبیعی و نوتروفیل می گردد (که به آن نارسایی مغز استخوان می گویند). اطلاعات به دست آمده از درمان «لوسمی سلول مویی» نشان داده که در ۷۰٪ بیماران نوتروپنی وجود دارد و ۳۰٪ آنها مبتلا به عفونت می شوند که برخی از آنها به سوی شوک عفونی پیشرفت می کنند. ۴۰٪ از بیماران نیز دچار کاهش گلبول های قرمز شده و کم خونی شدید می شوند و سرانجام در ۱۰٪ آنها، کاهش شدید پلاکت دیده می شود. در دوزهای مصرفی برای درمان «لوسمی سلول مویی»، ۱۶٪ افراد دچار راش های پوستی و ۲۲٪ دچار تهوع می گردند که این تهوع، به استفراغ نمی انجامد. در مقایسه و در بیماری ام اس، کلادریبین در ۶٪ افراد لنفوپنی (سطح لنفوسیت ها کمتر از ۵۰٪ حد طبیعی آن)، ایجاد نمود. سایر عوارض شایع شامل سردرد (۷۵٪)، گلودرد (۵۶٪)، علائم شبه سرماخوردگی (۴۲٪) و تهوع (۳۹٪) است.
نوشتن با دوربین: رودررو با ابراهیم گلستان؛ گفتگوی مفصل پرویز جاهد با ابراهیم گلستان نویسنده، عکاس، فیلمساز و روشنفکر برجسته ایرانی است. این گفتگوها را جاهد ظرف ۱۸ ماه و برای پروژهٔ دکترایش در دانشگاه وست مینستر لندن انجام داده بود. واکنش ها به نظرات گلستان و لحن او در این کتاب چنان گسترده بود که مجلهٔ "نگاه نو" یک شماره اش را به جوابیهٔ دیگران به این کتاب اختصاص داد. فیلم "یک بوس کوچولو" از بهمن فرمان آرا که کمی پس از انتشار این کتاب منتشر شد نیز پاسخی صریح به این کتاب دانسته می شود. محتوا. این کتاب، حاصل مصاحبه هایی است که پرویز جاهد با ابراهیم گلستان در چهار نوبت در فاصله ژوئن 2002 تا دسامبر 2003 انجام داده است. جاهد این گفتگوها را برای پروژهٔ دکترایش (با عنوان «تاریخ تحلیلی ریشه های موج نو در سینمای ایران») انجام داده است. در این کتاب از گلستان به عنوان فیلمسازی تاثیرگذار در پی ریزی سینمای مستند ایران و نیز جریان موج نوی سینمای ایران یادشده و موقعیتش با فیلمسازان مستقلی چون کن لوچ در سینمای انگلستان، جان کاساوتیس در سینمای ایالات متحده و ژان روش در سینمای فرانسه مقایسه شده است. گلستان در این گفتگوها با کلا
می نافذ و گاهی گزنده، به نقد سینمای ایران پرداخته است. کتاب دو مقدمه نیز دارد که در مقدمهٔ اول جاهد چگونگی گفتگو با گلستان را شرح داده و در مقدم دوم به معرفی گلستان و بررسی و تحلیل آثار او به ویژه فیلم «خشت و آینه» پرداخته است. در این مقدمه ها، جاهد شرح داده که می دانسته گفتگو با گلستان سخت خواهد بود و حتی برخی سعی داشتند او را از انجام این گفتگوها منصرف کنند. انتشار. ابتدا قرار بود نشر مرکز این کتاب را منتشر کند اما نشر مرکز ایرادهایی به حرف های گلستان و دیدگاه های او درباره چهره های معروف فرهنگی و سیاسی گرفت و از جاهد خواست که آنها را اصلاح کند اما گلستان زیر بار تغییرات اصلاحی مورد نظر نشر مرکز نرفت و از جاهد خواست که کتاب را از این نشر گرفته و به انتشارات اختران بسپارد. نشر اختران نیز مطابق نظر گلستان عمل کرد و این کتاب بدون تغییر دیدگاه های گلستان در سال 1384 منتشر شد. انتشارِ کتاب واکنش های فراوانی برانگیخت. بعضی از گفته ها پیرامون کتاب در چاپ های بعدی بدان پیوست شد. در چشم دیگران. احمدرضا احمدی کتاب را ستوده؛ ولی در عین حال به پرویز جاهد ایراد هم گرفته که از چند موضوع در پرسش های غافل مانده، از جمله مص
احبه های رادیویی گلستان پیش از انقلابِ ۱۳۵۷ و عکّاسی چشم انداز و پرتره ایش. در جایی دیگر، احمدی از گلستان به عنوان فردی صادق یادکرده که ریاکار نبود و این کتاب را نیز مصداقی از همین روراستی وی دانسته است. محمّدعلی موحّد بازاندیشی طلبی گلستان در این مصاحبهٔ بلند را ستوده است. آیدین آغداشلو نیز بی پردگی گفته های گلستان در این کتاب را ستود. شهرام میریان در گزارشی برای رادیو فردا، گفتگوی گلستان و جاهد را «بلندبالا اما جاندار و پرتحرک» توصیف کرده است که با زبانی برنده و گاه گزنده و نیشدار به نقد جریان روشنفکری و ادبی دهه های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ ایران پرداخته است. جاهد هم در گفتگو با میریان می گوید که این کتاب شوکی در فضای فرهنگ ایران ایجاد کرد و به همین خاطر مورد توجه قرار گرفت. بهروز تورانی، فیلم شناس هم در مطلبی برای بی بی سی فارسی، نوشته که جاهد در ارائهٔ تصویر ابراهیم گلستان به عنوان نویسنده و فیلمساز، موفق بوده است. وی این کتاب و نظرات گلستان را روایتگر دیدگاهی متفاوت از تاریخ سینمای ایران می داند که با روایت رسمی متفاوت است و برای خواننده ای که تنها با روایت رسمی آشناست می تواند «تکان دهنده» باشد. پرویز حمزوی در مطلب
ی برای دویچه وله فارسی می نویسد که این کتاب و نظرات گلستان «از روی فضای مه آلود روشنفکری ایران آن روزگار پرده برداشته است». محمد زاهدی معتقد است که کتاب منعکس کنندهٔ احترام فوق العاده ای است که پرویز جاهد برای ابراهیم گلستان قائل بوده است. وی به کتاب بابت وجود غلط های املایی و چاپی نقد وارد کرده است و گفته که جاهد در توصیف جنبه های منفی شخصیت گلستان ضعیف عمل کرده است چنان که «کوچک ترین اشاره ای به فحاشی و هتاکی وی نمی کند و تنها از بداخلاقی و کم حوصلگی و سخن می گوید». وی همچنین به لحن تحقیرآمیزی که گلستان برای توصیف بزرگان ادب و هنر ایران (همچون احمد شاملو و پرویز ناتل خانلری) به کار برده انتقاد وارد می کند و آن را تلاشی برای «مورد توجه قرار دادن خود [از طریق] تحقیر کردن دیگران و آثار هنری شان» توصیف می کند. امینی و ستوده نیز گلستان را به خاطر «سعی در به رخ کشیدن تجربه و دانش خود» نکوهش کرده اند. زاهدی همچنین تعبیری که گلستان در این کتاب برای توصیف درد زایمان زنان به کار برده (و آن را به درد دفع مدفوع در زمان یبوست تشبیه کرده و از لفظ «ریدن» استفاده کرده) را به شدت نکوهش می کند. احمد طالبی نژاد هم به لحن گلست
ان نقد جدی وارد کرده، این اثر را یک «کتاب توهین آمیز» نامیده و از این که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به این کتاب مجوز نشر داده اظهار تعجب کرده و نوشته است: «نمی دانم آقای گلستان می دانسته که قرار است این حرف ها به صورت کتاب منتشر شود؟.» مجلهٔ "نگاه نو،" در آبان 1384شماره ویژه ای را به کتاب «"نوشتن با دوربین"» اختصاص داد که با مصاحبه ای مفصل با پرویز جاهد درباره هدفش از انجام این گفتگو و بازتاب انتشار آن در ایران همراه بود. همچنین نوشته هایی از چهره های ادبی و هنری سرشناسی چون محمدعلی موحد، داریوش شایگان، فرخ غفاری، پرویز دوایی، احمدرضا احمدی، لیلی گلستان، سیروس علی نژاد، آیدین آغداشلو و ... در این ویژه نامه درباره گلستان و انتشار این کتاب منتشر شد. بعدتر علی میرزایی کتابی با عنوان "فرهنگ، مردمسالاری، توسعه" را در سال ۱۳۸۸ منتشر کرد که مجموعه ای از گفتگوها و میزگردهای مختلف بود؛ یکی از آن ها با عنوان «دوباره نگاه کن» گفتگویی بود با پرویز جاهد راجع به کتاب "نوشتن با دوربین" که در همان ویژه نامه "نگاه نو" آمده بود. بهمن فرمان آرا در همان سال انتشار کتاب، فیلمی به نام "یک بوس کوچولو" ساخت و منتشر کرد که به عقیدهٔ
منتقدان، پاسخی شدید به این کتاب بود. در این فیلم شخصیتی به نام «محمدرضا سعدی» وجود دارد که در اسم و رفتار، کنایه ای است به گلستان (اشاره به گلستان سعدی). منتقدان این فیلم را «انتقامی از طرف همهٔ تحقیرشدگان این کتاب» نامیدند. به زبان های دیگر. نسخه عربی کتاب «نوشتن با دوربین» با عنوانِ "الکتابة بالکامیرا" با ترجمه احمد حیدری از سوی انتشارات الرافدین در بیروت در سپتامبر سال 2017 منتشر شد.