Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مسابقات المپیک ۱۹۸۰ مسکو را تحریم کرد. در ۲۰ عقرب/آبان ۱۳۹۱ یک معاهده دوستی برای ارتقاء همکاری ها بین دو کشور در بخش های سیاسی، اقتصادی، علمی آموزشی و فرهنگی امضا شد. اندونزی موافقت کرد در بخش آموزش و پرورش و ظرفیت سازی، دانشجویان افغانستانی را برای تحصیل در دانشگاه های خود بپذیرد. همچنین به معلمان و پلیس ملی افغانستان را در بخش مدیریت ترافیک و تحقیقات جنایی را آموزش دهد. دیدارهای دولت ها. احمد سوکارنو اولین رئیس جمهور اندونزی در سال ۱۹۶۱ از افغانستان دیدار کرد. در نوامبر ۲۰۱۲ حامد کرزی رئیس جمهور پیشین افغانستان از اندونزی دیدار کرد تا در پنجمین اجلاس دموکراسی بالی (BDF) شرکت کند. جوکو ویدودو در ژانویه ۲۰۱۸ از افغانستان دیدن کرد. مهاجران و پناهجویان. پس از جنگ آمریکا در افغانستان، اندونزی شاهد مهاجرت غیرقانونی پناهندگان افغانستانی شد که از این کشور سعی در مهاجرت به استرالیا را داشتند. طی سال های بسیاری از این مهاجران دستگیر یا به کشورشان بازگردانده شده اند. افغانستان در فهرست قرمز مهاجرت اندونزی قرار دارد. به دلایل امنیتی افغانستان در بین ۱۳ کشوری است که افراد برای سفر به این کشور باید مدارک خاص تهیه کنند.
تاریخچه برهنگی شامل نگرش اجتماعی به برهنگی در فرهنگ های مختلف در طول تاریخ است. زمانی که انسان ها شروع به لباس پوشیدن کردند مشخص نیست، هرچند شواهد باستان شناسی نشان می دهد که لباس پوشیدن احتمالاً در جامعه انسانی حدود ۷۲۰۰۰ سال پیش فراگیر شده باشد. برهنگی (یا تقریباً کامل برهنه، یا با پوشش قسمت های جزئی از بدن) به طور سنتی هنجار اجتماعی برای مردان و زنان در برخی از فرهنگ های شکارچی در هوای گرم بوده است و هنوز هم در میان بسیاری از مردم بومی رایج است. انسان شناسان بر این باورند که پوسته های حیوانی و پوشش گیاهی رفته رفته برای حفاظت از سرما، گرما و باران، به عنوان تن پوش استفاده شده اند، به ویژه در هنگام مهاجرت انسان به مکان هایی با آب و هوای جدید. هرچند پوشش ممکن است ابتدا برای مقاصد دیگری مانند سحر و جادو، زینت، اعتبار شخصیتی و امثال این ها اختراع شده باشد. در جوامع مدرن، برهنگی کامل در مکان های عمومی به تدریج نادر شد، زیرا عریانی با طبقات اجتماعی پایین تر مرتبط شد. با این حال، آب وهوای معتدل مدیترانه ای امکان پوشش حداقلی را فراهم می کرد و در شماری از فرهنگ های باستانی، برهنگی مردان و پسران در فعالیت های ورزشی ی
ا آیینی امری طبیعی به شمار می رفت. در یونان باستان، برهنگی با کمال خدایان پیوند یافت. اما در روم باستان، برهنگی کامل می توانست بی آبرویی عمومی تلقی شود، گرچه در حمام های عمومی یا هنر اروتیک دیده می شد. در جهان غرب، با گسترش مسیحیت، هرگونه نگاه مثبت به برهنگی جای خود را به مفاهیمی چون گناه و شرم داد. اگرچه در دوره رنسانس و با بازکشف آرمان های یونانی، تصویر برهنه در هنر دوباره معنای نمادین یافت، در دوره ویکتوریایی برهنگی عمومی به عنوان امری ناپسند و شرم آور تلقی می شد. در آسیا، برهنگی عمومی بیشتر به عنوان نقض ادب اجتماعی در نظر گرفته می شد تا گناه؛ یعنی شرمساری به جای خجالت اخلاقی. با این حال، در ژاپن تا پیش از اصلاحات میجی، حمام های عمومی مختلط بین زنان و مردان امری کاملاً عادی و رایج بود. در حالی که طبقات بالاتر جامعه لباس را به ابزاری برای مد تبدیل کرده بودند، کسانی که توان مالی نداشتند، همچنان تا قرن نوزدهم در رودخانه ها یا حمام های عمومی برهنه شنا یا استحمام می کردند. پذیرش برهنگی عمومی دوباره در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ظاهر شد. جنبش هایی با پایه های فلسفی، به ویژه در آلمان، به صنعتی شدن اعتراض
کردند. جنبش فرای کُرپرکولتور (فرهنگ بدن آزاد) نماد بازگشت به طبیعت و زدودن احساس شرم بود. در دهه ۱۹۶۰، جنبش طبیعت گرایی (ناتوریسم) از یک خرده فرهنگ محدود به بخشی از طرد کلی محدودیت های مربوط به بدن بدل شد. زنان بار دیگر حق نشان دادن سینه هایشان در انظار عمومی را مطالبه کردند—چیزی که تا قرن هفدهم عادی تلقی می شد. این روند در بخش بزرگی از اروپا ادامه یافت و مناطق «پوشش اختیاری» در پارک ها و سواحل متعددی شکل گرفت. با وجود تمام این تغییرات تاریخی در کشورهای توسعه یافته، فرهنگ هایی در نواحی گرمسیری مانند جنوب صحرای آفریقا و جنگل های آمازون، همچنان به سنت های خود پایبند مانده اند و در زندگی روزمره به صورت جزئی یا کامل برهنه هستند. دوران پیشاتاریخ. فرگشت بدون مویی. بدن نسبتاً بدون موی انسان خردمند (هومو ساپینس) نیازمند توضیحی زیستی است، چراکه در دیگر نخستی ها، خز برای محافظت در برابر تابش فرابنفش خورشید، جراحت، زخم و نیش حشرات تکامل یافته است. نظریه های مختلفی ارائه شده اند؛ از جمله اینکه از دست دادن خز مزیتی برای خنک شدن بدن بوده، زمانی که انسان های اولیه از جنگل های سایه دار به دشت های باز مهاجرت کردند. این جابه ج
ایی همراه با تغییر در رژیم غذایی از گیاه خواری به شکار بود، که نیاز به دویدن های طولانی برای تعقیب شکار ایجاد می کرد. توضیح دیگر این است که خز محل مناسبی برای زندگی انگل های خارجی مانند کنه هاست، که با تشکیل گروه های انسانی بزرگ تر و زندگی در مکان های دائمی، می توانستند دردسرساز شوند. با این حال، این فرض با واقعیت وجود انگل های فراوان در نواحی پرموی باقی مانده بدن انسان در تناقض است. «جابلونسکی» و «چپلین» معتقدند که انسان تباران اولیه (همچون شامپانزه های مدرن) پوستی روشن با موی تیره داشته اند. با از دست دادن خز، پوست تیره با ملانین بالا به عنوان محافظی در برابر تابش UV تکامل یافت. سپس با مهاجرت انسان ها به خارج از نواحی گرمسیری، رنگ پوست به تدریج روشن تر شد تا تولید ویتامین D3 از طریق تابش UVB ممکن شود. ریزش موی بدن، نقشی کلیدی در جنبه های مختلفی از فرگشت انسانی داشت. توانایی دفع گرمای اضافی از طریق عرق کردن توسط غدد اکرین، امکان رشد چشمگیر مغز—که حساس ترین اندام نسبت به دماست—را فراهم کرد. برهنگی و هوش همچنین نیاز به توسعه روش های غیرکلامی برای ارتباط را پدیدآورد، مانند سرخ شدن صورت یا حالات چهره. این ارتباط
ات غیرکلامی با ابداع زیورآلات بدنی تقویت شد؛ اموری که در شناسایی اجتماعی و تعلق به گروه نیز نقش داشتند. منشأ پوشاک. پوشیدن لباس، رفتاری انطباقی در نظر گرفته می شود که برای محافظت در برابر عوامل محیطی پدید آمده است—از جمله نور خورشید (در جمعیت های دارای پوست روشن) و سرما، به ویژه با مهاجرت انسان ها به مناطق سردسیر. برآورد می شود که انسان مدرن آناتومیکی حدود ۲۶۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ سال پیش تکامل یافته است. تحلیل ژنتیکی نشان می دهد که شپش لباس حداقل ۸۳٬۰۰۰ سال پیش و احتمالاً تا ۱۷۰٬۰۰۰ سال پیش از اجداد شپش سر جدا شده است؛ که این امر نشان دهنده آن است که استفاده از پوشاک احتمالاً با انسان های مدرن در آفریقا آغاز شده و پیش از مهاجرت به مناطق سردسیر شکل گرفته است. آنچه امروز «پوشاک» نامیده می شود، ممکن است در کنار انواع دیگر تزئینات بدنی مانند جواهرات، رنگ های بدن، خال کوبی ها و دیگر اصلاحات بدنی شکل گرفته باشد—نوعی «پوشش» که لزوماً برای پنهان سازی بدن استفاده نمی شد. آرایش و تزیین بدن یکی از تغییراتی بود که در دوره پارینه سنگی پسین (۴۰٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ سال پیش) رخ داد و نشان می دهد که انسان نه تنها از نظر آناتومیکی، بلکه
از نظر فرهنگی و روانی نیز مدرن شده بود؛ با توانایی تفکر درونی، خودآگاهی و تعامل نمادین. آگاهی از خود و هنر ابتدایی. یکی از نشانه های آگاهی از خود، ظهور هنر بود. نخستین بازمانده های هنری بدن انسان، مجسمه های کوچکی هستند که در سراسر اوراسیا پیدا شده اند و به طور کلی «ونوس ها» نام گرفته اند—گرچه برخی از آن ها مذکر یا نامشخص هستند. در حالی که معروف ترین مجسمه ها بدنی چاق دارند، برخی دیگر باریک ترند اما نشان دهنده بارداری هستند. این ویژگی به طور کلی نماد باروری در نظر گرفته می شود. تاریخ باستان. استفاده گسترده و عادت گونه از پوشاک یکی از نشانه های پایان دوران نوسنگی و آغاز تمدن به شمار می رود. پوشاک و زیورآلات به بخشی از ارتباط نمادین تبدیل شدند که عضویت فرد در جامعه را نشان می دادند. از این رو، برهنگی در زندگی روزمره نشانه ای از پایین ترین جایگاه اجتماعی، بی اعتباری و بی مقام بودن بود. با این حال، برهنه بودن در هنگام کار یا استحمام کاملاً رایج بود و خدایان یا قهرمانان ممکن بود به صورت برهنه نمایش داده شوند تا نماد باروری، قدرت یا پاکی باشند. برخی تصاویر نیز به صورت ظریف یا آشکار ماهیت اروتیک داشتند و حالات تحریک
آمیز یا فعالیت جنسی را نشان می دادند. بین النهرین. در بین النهرین، اکثر مردم تنها یک پوشش ساده داشتند، معمولاً تکه ای از پارچه کتان که به دور بدن پیچیده و گره زده می شد. نداشتن لباس به معنای قرار داشتن در پایین ترین جایگاه اجتماعی، بدهکار بودن، یا در مورد بردگان، عدم دریافت لباس از سوی مالک بود. در دوره اوروک، کاربرد عملی و کارکردی برهنگی برای انجام بسیاری از کارها پذیرفته شده بود، اما برهنگی کارگران به طور ضمنی بر تفاوت اجتماعی میان خدمتکاران و طبقه نخبه که پوشیده بودند، تأکید داشت. نمایش برهنگی در پیکره سازی، اغلب معنایی مثبت داشت؛ به ویژه در ارتباط با باروری زنان، با پستان های بزرگ و لگن های پهن. این که برهنگی با شرم جنسی همراه بوده، احتمالی است که شاید از تفسیرهای متأخرتر ناشی شده باشد. برهنگی مردان در هنر بیشتر نشان دهنده شکست در جنگ یا مرگ بود. هویت الهه ای که در نقش برجسته برنی به تصویر کشیده شده همچنان موضوع بحث های علمی است؛ برخی آن را لیلیت، برخی ایشتار/اینانا یا کلیلی (پیام رسان ایشتار)، و برخی دیگر ارشکیگال می دانند. مصر باستان. مدها در مصر باستان بیش از هزاران سال تغییر نکردند. مصریان باستانی حدا
قل لباس را می پوشیدند. هم مردان و هم زنان از طبقات پایین تر معمولاً با سینه و پای برهنه تردد می کردند و تنها کمربند ساده در اطراف کمر خود. به علاوه بردگان معمولاً چیزی نمی پوشیدند. زنان ثروتمندتر معمولاً دارای یک کلاسیریز، "لباس هایی" از پارچه کتانی که تا بالا یا زیر سینه را می پوشاند. کودکان تا زمانی که سن بلوغ، حدود سن ۱۲ سالگی، بدون لباس بودند. در میان طبقات بالا، وضعیت اجتماعی کودکان با جواهرات مشخص می شد، نه لباس. همان گونه که انسان ها برهنه متولد می شدند، در جهان پس از مرگ نیز برهنه بودند—البته در بدنی جدید و در اوج جوانی. مصریان باستان حداقل لباس را می پوشیدند و در تعدادی از فرهنگ های مدیترانه ای قدیم، برهنگی در ورزش برای مردان و پسران یک رفتار عادی در فرهنگشان بود. در روم باستان، برهنگی یک رسوایی عمومی در نظر گرفته می شد و حتی ممکن بود در محیط های سنتی توهین آمیز یا ناخوشایند باشد، هرچند که در حمام عمومی یا در هنر وابسته به عشق شهوانی کاملاً دیده می شود. در ژاپن، تا پیش از اصلاحات میجی، برهنگی عمومی کاملاً طبیعی و عادی بود. در قاره اروپا، تابوهای برهنگی در دوران عصر روشنگری و دوران ویکتوریا شروع به رش
د کرد، برهنگی عمومی منزجرکننده بود. در سالهای اولیه قرن بیستم، جنبش مدرن برهنه گرایی شروع به توسعه کرد. اگرچه معمولاً اندام تناسلی بزرگسالان پوشیده بود، برهنگی در مصر باستان برخلاف هنجارهای اجتماعی تلقی نمی شد، بلکه اغلب نشانه ای از فقر بود؛ کسانی که استطاعت مالی داشتند، بدن خود را بیشتر می پوشاندند. برهنگی به عنوان وضعیتی طبیعی در نظر گرفته می شد. کارگران هنگام انجام بسیاری از کارها، به ویژه اگر دمای هوا بالا یا محیط آلوده یا خیس بود، برهنه بودند—مانند کشاورزان، ماهیگیران، چوپانان و کسانی که نزدیک آتش یا تنور کار می کردند. در هنر مصر باستان، الهه آسمان، نوت، اغلب به صورت زنی برهنه به تصویر کشیده می شود که بدنش بر روی خدای زمین، گب، خم شده و توسط خدای هوا، شو، نگه داشته می شود. در دوره آغازین دودمانی (۳۱۵۰–۲۶۸۶ پیش از میلاد) و پادشاهی کهن (۲۶۸۶–۲۱۸۰ پیش از میلاد)، اکثریت مردان و زنان لباس هایی مشابه می پوشیدند. دامن هایی به نام شندیط (shendyt) که از لنگ های اولیه تکامل یافته بودند و به دامن های اسکاتلندی شباهت داشتند، پوشاک رایج مردان بودند. زنان طبقات بالا اغلب کالاسیریس (kalasiris) به تن داشتند—لباسی از کتا
ن نازک و آزاد که تا بالای سینه یا کمی پایین تر می رسید. خدمتکاران زن و سرگرم کنندگان در مهمانی ها، نیمه پوشیده یا برهنه بودند. در دورهٔ دودمان پنجم (حدود ۲۵۰۰–۲۳۰۰ پیش از میلاد) در نکروپلیس ابو صیر، صحنه هایی بر روی گچ سفید نقاشی شده اند که بازتابی از زندگی و پوشاک آن زمان اند. در دوره نخست میانی (۲۱۸۱–۲۰۵۵ پیش از میلاد) و پادشاهی میانه (۲۰۵۵–۱۶۵۰ پیش از میلاد)، لباس برای عموم مردم تقریباً همان باقی ماند، اما مد در میان طبقات بالا پیچیده تر شد. در دوره دوم میانی (۱۶۵۰–۱۵۵۰ پیش از میلاد)، بخش هایی از مصر تحت کنترل نوبه ای ها و مردم سامی تبار هیکسوس قرار گرفت. در دوران کوتاه پادشاهی نوین (۱۵۵۰–۱۰۶۹ پیش از میلاد)، مصری ها بار دیگر کنترل کشور را به دست گرفتند. زنان طبقات بالا لباس های پیچیده تر و تزئین شده تری می پوشیدند که سینه هایشان را نیز می پوشاند. خدمهٔ خانه های ثروتمندان نیز شروع به پوشیدن لباس های شکیل تری کردند. این سبک های متأخر اغلب در فیلم ها و برنامه های تلویزیونی به اشتباه به عنوان سبک رایج تمام دوران های مصر باستان به تصویر کشیده می شوند. یونان باستان. برهنگی مردانه در یونان باستان بیش از هر فرهنگ
دیگری، چه پیش از آن و چه پس از آن، گرامی داشته می شد. هزیود، نویسنده منظومه تئوگونیا که دربارهٔ خاستگاه و نسب خدایان یونانی است، توصیه می کرد: «اگر می خواهی همهٔ میوه های دمتر را در فصل خود برداشت کنی، باید برهنه بکاری، برهنه شخم بزنی، و برهنه درو کنی.» در فرهنگ یونانی، آزادی، مردانگی، امتیاز اجتماعی و فضیلت بدنی با کنار گذاشتن پوشاک روزمره و انجام ورزش به صورت برهنه به نمایش گذاشته می شد. برهنگی به نوعی «لباس آیینی» تبدیل شد، چرا که بدن برهنه با زیبایی و قدرت خدایان مرتبط تلقی می گردید. تصویر زن برهنه در هنر از قرن پنجم پیش از میلاد به عنوان سوژه ای هنری پدیدار شد و صحنه هایی از زنان در حال استحمام در داخل و خارج خانه را به تصویر می کشید. این تصاویر اغلب حالتی منفعل داشتند و بیانگر جایگاه نابرابر زنان در جامعه در مقایسه با مردان قهرمان و ورزشکار برهنه بودند. در اسپارت در دوره کلاسیک، زنان نیز در فعالیت های ورزشی آموزش می دیدند. اختلاف نظرهایی میان پژوهشگران وجود دارد که آیا زنان نیز برهنه در رقابت ها شرکت می کردند یا خیر، زیرا واژه یونانی gymnosis (γύμνωσις) هم برای «برهنه» و هم برای «نیمه برهنه» به کار می ر
فت. ممکن است زنان در مسابقاتی خاص مانند دو یا کشتی شرکت می کرده اند، چراکه این ها با اهداف پرورش استقامت بدنی هماهنگ بودند. اما به طور کلی پذیرفته شده است که در دوران کلاسیک، زنان اسپارتی تنها در آیین ها و مناسک مذهبی خاص برهنه ظاهر می شدند. در دوره هلنیستی، زنان اسپارتی با مردان تمرین می کردند و در تعداد بیشتری از مسابقات ورزشی شرکت داشتند. با این حال، برخلاف حمام های مختلط روم باستان، حمام ها در یونان هلنیستی از نظر جنسیتی جدا بودند. یونان باستان در زمینه زیبایی شناسی علاقه ای ویژه داشت، چه در زمینه پوشش و چه در نبود آن. در اسپارت، آموزش های سخت گیرانه ای به نام آگوگه (ἀγωγή) وجود داشت که تمرینات بدنی در آن به صورت برهنه انجام می شد. ورزشکاران نیز در رویدادهای عمومی ورزشی برهنه رقابت می کردند. زنان اسپارتی، همچون مردان، گاهی در رژه ها و جشنواره های عمومی به صورت برهنه ظاهر می شدند. هدف این کار تشویق مردان به فضیلت در هنگام جنگ، و تقویت درک سلامت بدنی در میان زنان بود. در مجسمه سازی دوره کلاسیک، زنان و الهه ها معمولاً با لباس به تصویر کشیده می شدند، به جز مواردی معدود مانند آفرودیته برهنه. دیدگاه های فرهنگی
و اجتماعی. با این حال، در سایر نقاط یونان و دنیای باستانی شرق و غرب، مفاهیمی مانند شرم، توهین، یا راحتی اجتماعی مانع از برهنگی عمومی می شد—مگر در برخی جوامع بومی در آمریکای جنوبی، آفریقا و استرالیا. پولیبوس، مورخ یونانی، می نویسد که سلت ها معمولاً برهنه می جنگیدند: «ظاهر این جنگجویان برهنه صحنه ای ترسناک بود، چرا که همگی مردانی با بدن هایی نیرومند و در اوج جوانی بودند.» در فرهنگ یونانی، تصاویر اروتیک برهنگی امری معمول و پذیرفته شده بود. یونانیان خود نیز آگاه بودند که نگرششان نسبت به برهنگی خاص است. آن ها می گفتند: «در سرزمین هایی که تحت سلطه بربرها هستند، این رسم ناپسند شمرده می شود؛ و دلدادگی به پسران جوان با همان بدنامی ای مواجه می شود که فلسفه و ورزش های برهنه، چرا که این ها با استبداد ناسازگارند.» خاستگاه برهنگی در ورزش یونانی به افسانه ای دربارهٔ ورزشکاری به نام اورسیپوس اهل مگارا بازمی گردد که گفته می شود اولین ورزشکار برهنه در المپیک بوده است.
کوزو نو هونکای یک مجموعه مانگا ژاپنی است که توسط منگو یوکویاری نوشته و مصورسازی شده است. این سری توسط انتشارات اسکوئر انیکس و به تعداد ۸ جلد تانکوبون از سپتامبر ۲۰۱۲ تا مارس ۲۰۱۷ در مجله سینن "بیگ گان گان" به چاپ می رسید. داستان مجموعه دربارهٔ هانابی یاسورائوکا، یک دختر سال دوم آموزش متوسطه است که بواسطهٔ عشقی دست نیافتنی از درون احساس سوزش می کند. او در جستجوی محبت فردی دیگر بود در حالی که احساس افراد دیگر نسبت به خود را جریحه دار می کرد. یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۱۲ قسمتی نیز بر پایه نسخه مانگا و به کارگردانی ماسائومی آندو توسط استودیو لرکه دستمایه اقتباس قرار گرفت که از ژانویه تا مارس ۲۰۱۷ در شبکهٔ فوجی تلویژن پخش شد. داستان. هانابی یاسورائوکا یک دانش آموز دبیرستانی ۱۷ ساله است که عاشق نارومی کانای، دوست بزرگتر دوران کودکی اش شده است که در حال حاضر معلم مدرسه او نیز است. اما از نگاه چشمان نارومی زمانی که معلم جدید موسیقی مدرسه به نام آکانه میناگاوا را می دید، هانابی پی می برد که نارومی حسی نسبت به او ندارد و در حقیقت شیفتهٔ آکانه می باشد. سپس هانابی با موگی آوایا مواجه می شود، یکی دیگر از دانش آموزان خوش ق
یافه و محبوب مدرسه که عاشق آکانه است. آکانه مدرس خصوصی موگی در دوره راهنمایی تحصیلی بود. هانابی و موگی با یکدیگر عهد بستند و یک رابطه جعلی را به منظور برطرف کردن خلوت و تنهایی هر دو طرف بواسطهٔ عشق های یک طرفه خود، چه از لحاظ جنسی و چه احساسی شروع کردند. آن ها در خفا حدود مسائل جنسی و هیجان های خود را همانند هر زوج دیگری محک می زدند. آن ها توافق کردند که هرگز عاشق یکدیگر نشوند، و هر زمان که به عشق های واقعی خود رسیدند رابطه یشان را قطع کنند.
منظور از پوشش در مصر باستان اشاره به پوشاک مورد استفادهٔ مردمان مصر باستان از پایان دوران نوسنگی (از ۳۱۰۰ پیش از میلاد) تا سرنگونی پادشاهی بطلمیوس و مرگ کلئوپاترا در سال ۳۰ پیش از میلاد دارد. لباس های مصریان بسیار رنگارنگ بود و با سنگ های قیمتی و زینت آلات همراه بود آنها در طراحی لباس هایشان هم به زیبایی و هم به آسایش توجه می کردند به گونه ای که در هوای گرم بیابان، لباس ها به اندازهٔ کافی خنک باشند. جزئیات. در مصر باستان، کتان پرکاربردترین پارچه در میان مردم بود و به خنکی بدن کمک می کرد. پارچه کتانی از ریسندگی و بافندگی گیاه کتان بدست می آید هنر ریسندگی، بافندگی و خیاطی برای مردم در جوامع مصری بسیار مهم بود. گاهی رنگ های گیاهی به لباس ها داده می شد اما معمولاً لباس ها رنگ طبیعی خودشان را داشتند. پشم برای مصریان شناخته شده بود اما نا پالوده دانسته می شد و تنها ثروتمندان از پارچه هایی که از الیاف حیوانی بدست آمده بود استفاده می کردند آن هم برای موقعیت های خاص مانند پوشیدن به عنوان بالاپوش، در غیر این صورت پوشیدن آن یک تابو دانسته می شد برای نمونه در معابد و جاهای مقدس ممنوع بود. کشاورزان، کارگران و مردم با شرای
ط متوسط، معمولاً شنتی (لباسی همانند دامن از جنس کتان) می پوشیدند اما برده ها کاملاً برهنه کار می کردند. فرعون ها. پوشش فرعون ها به خوبی در تاریخ ثبت شده است آنها معمولاً پوست حیواناتی مانند پلنگ یا شیر را به عنوان نشانی از جایگاه شان به تن می کردند. نمس و خات هم سرپوشی است که معمولاً فرعون ها و نجیب زادگان بر سر می گذاشتند. مردان. در حدود سال ۲۱۳۰ پیش از میلاد در پادشاهی باستان پوشش ها بسیار ساده بود. مردان پارچه هایی را مانند دامن به دور خود می بستند که شنتی نام داشت. این دامن ها در کمر با کمربندی محکم می شد و پارچهٔ دامن در جلو جمع می شد یا روی هم تا می خورد. در این دوران دامن مردان کوتاه بود تا اینکه در پادشاهی میانه مصر نزدیک به ۱۶۰۰ پیش از میلاد، دامن مردان بلندتر شد و در حدود ۱۴۲۰ پیش از میلاد یک بالاپوش نازک آستین دار و یک زیردامنی هم به تن می کردند. زنان. در دوران پادشاهی باستان، میانه و جدید، زنان مصری لباسی ساده به نام "کالاسیریس" به تن می کردند. لباس زنان در دوران باستان نسبت به مردان پوشیده تر بود. لباس با یک یا دو بند بالا نگه داشته می شد. لبه پایینی لباس تا مچ پا می آمد اما لبهٔ بالایی تا زیر یا
روی سینه را می پوشاند. طول لباس بیانگر ردهٔ اجتماعی آن زن بود. تزئین لباس با منجوق دوزی یا پر هم گاهی روی آن صورت می گرفت. بر روی لباس زنان می توانستند شال یا شنل یا قبا بیاندازند. شال یک پارچهٔ با جنس اعلا بود که نزدیک به ۱۲۲ سانتیمتر (۴ فوت) پهنا و ۴۲۰ سانتیمتر (۱۳ تا ۱۴ فوت) طول داشت. این لباس هم معمولاً چند بار تا می خورد. تا اواسط دودمان هجدهم مصر زنان لباس چسبان می پوشیدند، لباسی ساده که درست از زیر سینه تا بالای مچ پا را می پوشاند. این لباس با دو بندی که از شانه رد می شد بالا نگه داشته می شد. در تندیس های مصر باستان این لباس سینه ها را می پوشاند اما در نگاره ها و نقش برجسته ها یک سینه برهنه است. لباس به بدن چسبان است و بدون شلوار؛ در هنگام راه رفتن، نشستن و زانو زدن همچنان لباس به بدن چسبیده است گویی جنس پارچه کِشی است. باید به این نکته توجه کرد که لباس مصریان از جنس کتان بود و کتان معمولاً آب می رود. لباس هایی از آن دوران بدست آمده است که بندی نبودند و به جای آن از لوله ای تشکیل شده بودند که مانند سینه بند، نیم تنه را پوشانده بود و آستین هم داشت. برخلاف آنچه در نگاره ها نشان داده شده چنین لباسی معمول
اً به جای چسبان بودن باید خیلی گشاد باشد و به جای باز بودن خیلی پوشیده باشد. بچه ها. با توجه به شواهدی که از نقاشی ها و مجسمه ها به دست آمده، بیشتر بچه ها، پسر و دختر، تا زمان بلوغ کاملاً برهنه بوده اند؛ اما به نظر می رسد در ماه های سرد سال لباس هایی شبیه به لباس بزرگ ترها به تن می کردند. البته حتی با فرض درستی فرضیهٔ برهنه بودن بچه ها، آن ها جواهرآلاتی همچون گوشواره، گردن بند، النگو، دست بند، و پابند به تن داشته اند. دختربچه ها از زیورآلاتی برای موهایشان نیز استفاده می کرده اند.
ارکیده علفی آفریقایی نام یک سرده از زیرخانواده ثعلب واران است.
دیدارهای فوتبال ایران و ژاپن یک رقابت فوتبال است که بین تیم های ملی ایران و ژاپن برگزار می شود. ایران در حال حاضر در ردهٔ اول تیم های آسیایی (۱۶ جهان) و ژاپن در ردهٔ دوم (۱۹ جهان) است و به همین دلیل این دیدار در کنار دیدارهای فوتبال ژاپن و کره جنوبی یکی از حساس ترین رقابت های فوتبال در سطح آسیا است. پیشینه. تیم ملی ایران و تیم ملی ژاپن تاکنون ۱۹ بار در مقابل یکدیگر قرار گرفته اند که حاصل این جدال ها ۷ پیروزی برای ایران، ۶ پیروزی برای ژاپن و ۶ تساوی بوده است. در این بازیها جمعاً ۴۳ گل به ثمر رسیده که سهم تیم ایران ۲۱ گل و سهم تیم ژاپن ۲۲ گل است. نخستین بازی. نخستین بازی دو تیم در سال ۱۹۵۰ در مرحله نیمه نهایی فوتبال بازیهای آسیایی با تساوی بدون گل به پایان رسید. چون در آن سال ها قانون ضربات پنالتی وجود نداشت، بنابراین این بازی دو روز بعد تکرار شد و تیم ملی ایران این بار حریف شرقی خود را ۳ بر ۲ شکست داد تا نخستین پیروزی را در برابر این حریف به نام خود ثبت کند. بهترین برد. بهترین برد ایران در برابر ژاپن، کسب نتیجه دو بر صفر در سال ۱۳۶۵ بوده است و بهترین برد ژاپن در برابر ایران کسب نتیجه سه بر صفر در سال ۱۳۹۷ می ب
اشد. فاصله بین بردها. بیشترین فاصله ای که بین دو برد تیم ژاپن افتاده ۴ بازی می باشد. (دو برد برای ایران و دو مساوی) بیشترین فاصله ای که بین دو برد ایران افتاده است ۳ بازی می باشد (دو برد برای ژاپن و یک مساوی) در تاریخ بازی های ایران و ژاپن، هرگز هیچ کدام از دو تیم موفق به کسب برد در دو بازی متوالی نشده اند. بازی های غیررسمی. چهار دیدار غیررسمی بین تیم های ملی ایران و ژاپن هم برگزار شده است. این بازی ها در آمار رسمی قید نمی شوند. بهترین پیروزی ایران طی این چهار بازی برد ۲ بر ۱ تیم امید ایران مقابل ژاپنی ها در فینال بازی های آسیایی ۲۰۰۲ بوسان می باشد. در این بازی جواد کاظمیان (۴۷) و محسن بیاتی نیا (۸۷) برای ایران گلزنی کردند و تک گل ژاپنی ها را ناکایاما در دقیقه ۸۸ به ثمر رساند. همچنین ایرانی ها با تیم امید خود، در تاریخ هشتم اردیبهشت ۱۳۵۶ ژاپنی ها را ۲ بر ۱ شکست داده اند. در ضمن پیش از این، تیم هما به عنوان نماینده ایران در پنجمین دوره جام ریاست جمهوری (کره جنوبی) به عنوان نماینده فوتبال ایران حضور پیدا کرده بود که در بازی نیمه نهایی تیم ژاپن را ۳ بر صفر شکست داد. همچنین چهارمین دیدار ویژه دو تیم، خارج از چارچ
وب بازی های اصلی تیم های ملی بزرگسالان ایران و ژاپن ۱۱ جولای سال ۱۹۸۳ در دیدارهای جام گریت وال (GWall) برگزار شد. که ایران B با نتیجه ۵ بر ۳ مغلوب تیم منتخب لیگ ژاپن شد. برای این تیم ایران محمد نادری (۴)، رضا احدی (۶) و روح اله عبادزاده (پنالتی) گلزنی کردند. گلزنان. کلا ۱۴ بازیکن ایرانی با پیراهن تیم ملی ایران موفق به زدن گل به تیم ژاپن شده اند که علی دایی با زدن ۴ گل بهترین گلزن ایران در تاریخ جدال های تیم ملی ایران و تیم ملی ژاپن می باشد. برای تیم ژاپن نیز ۱۹ بازیکن مختلف گلزنی کرده اند که یویا اوساکو و اسامو مائدا با زدن ۲ گل بهترین گلزن ژاپنی در این بازی ها می باشند. گلزنان تیم ملی ایران. یک گل نیز به اشتباه توسط یکی از بازیکنان ژاپن به ثمر رسیده است. سرادار آزمون نیز یک گل آفساید زد.
برت (به انگلیسی: Britt) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در Sandy Township واقع شده است. برت ۱٬۰۶۹ نفر جمعیت دارد و ۴۴۹٫۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برایانت (به انگلیسی: Bryant) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایندیپندنس، آرکانزاس واقع شده است. برایانت ۵۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بولفراگ ولی (به انگلیسی: Bullfrog Valley) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پوپ، آرکانزاس واقع شده است. بولفراگ ولی ۲۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بورمستر (به انگلیسی: Burmester) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان تویلی، یوتا واقع شده است. بورمستر ۱٬۲۸۵٫۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بورویل (به انگلیسی: Burrville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سویر، یوتا واقع شده است. بورویل ۲٬۱۳۶٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برتون (به انگلیسی: Burton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کینگ، واشینگتن واقع شده است.
قتل سیلویا لایکنس (سیلویا لایکنز) در اکتبر ۱۹۶۵ در ایندیاناپولیس، ایندیانا، ایالات متحده صورت گرفت. این دختر ۱۶ ساله، توسط گرترود بانیسزوسکی، در زیرزمین خانه، اسیر و توسط او و کودکانش و دیگر کودکان محله، شامل فرزندان همسایه ها، در طی سه ماه، تا سر حد مرگ مورد آزار و شکنجه قرار گرفت و به قتل رسید. والدین سیلویا لایکنس که در یک کارناوال کار می کردند، سیلویا و خواهرش جنی لایکنس را برای مراقبت و تحصیل به گرترود بانیسزوسکی سپردند و در ازای مراقبت از آن ها، هفته ای ۲۰ دلار به گرترود بانیسزوسکی پرداخت می کردند. در این جنایت، گرترود بانیشفسکی، دختر ۱۷ ساله اش پائولا، پسر ۱۳ ساله اش جان و دو نفر از نوجوانان محله، کوی هابارد (۱۵ ساله) و ریچارد هابس (۱۵ ساله)، به جرم شکنجه و قتل سیلویا لایکنس، محاکمه و محکوم شدند. دادستان این پرونده، آن را جنجالی ترین و هولناک ترین جنایت مرتکب شده در ایالت ایندیانا توصیف کرد. همچنین این پرونده، مباحثی را در زمینهٔ حقوق بشر و حقوق کودکان باز کرد که به بررسی حقوق کودکان قربانی جنایت و کودکان جنایتکار می پردازد. به علاوه میان روان شناسان نیز، مباحث و تحقیقاتی را برای بررسی ذات انسان و وجود