Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ستند… تمدن اسلامی در بهترین ادوار خود از جهت هنر و از جهات فنی بسیاری قابل ستایش بود و لیکن قدرتی در زمینه تفکر مستقل در مسائل نظری نشان نداد. اهمیت این تمدن که نباید آن را ناچیز گرفت، در این است که وسیله انتقال بود. مسلمانان و بیزانسی ها با آنکه آن قدرت فکری را که لازمه ابداع است نداشتند، دستگاه زاینده تمدن را نگه داشتند.»این گونه اظهارات از ناآشنایی این نویسندگان با فلسفه اسلامی برمی خیزد. شاید آنان فقط با شرح های ابن رشد بر ارسطو، که به لاتین ترجمه شده و در غرب رواج یافته است، آشنایند، و اگر با آثار فارابی، ابن سینا، شهاب الدین یحیی سهروردی و ملاصدرا آشنایی داشتند، قطعاً چنین اظهار نظرهایی نمی کردند. شکی نیست که فلاسفه اسلامی از یونانیان، به ویژه ارسطو بسیار آموخته و تأثیر پذیرفته اند، اما در آن حد بازنمانده اند. اقبال لاهوری در این زمینه می نویسد:«سزاوار نیست که حکیمان اسلامی را مقلد محض فیلسوفان یونان بشماریم. تاریخ تعقل حکیمان اسلامی ایران گویای کوشش خستگی ناپذیری است که اینان برای گشودن راه دشوار خود مبذول داشته اند. مترجمان فلسفه یونانی بر اثر بی دقتی توده عظیمی از اباطیل گرد آورده و با این اباطیل راه
شناخت فلسفه یونانی را به حکیمان اسلامی سد کرده بودند. از این رو، حکیمان به حکم ضرورت، فلسفه های افلاطون و ارسطو را بازاندیشی و بازسازی کردند. از اینجاست که هیچ یک از شروح آنان بر افکار یونانی شرح توضیحی نیست، بلکه شرح انتقادی یا ابتکاری است.»اگر دانشمندان دوره اسلامی صرفاً نگهبان علم یونانی بودند، اروپاییان که می توانستند مستقیماً به آثار فیلسوفان یونانی مراجعه کنند و مراجعه هم می کردند، چه نیازی داشتند که به صورت عربی یا فارسی آن آثار مراجعه کنند؟ چرا آلبرت کبیر و توماس که می توانستند مابعدالطبیعه ارسطو را بیاموزند، به کتاب کتاب شفا مراجعه می کردند؟ حقیقت این است که در کتاب ها و آثار مسلمانان و محققان دوره اسلامی چیزی بود که در آثار متفکران یونان یافت نمی شد.
ایستگاه کوریهاما یک ایستگاه خط آهن وابسته به خط یوکوسوکا است که در منطقه یوکوسوکا، کاناگاوا قرار دارد. این ایستگاه توسط شرکت راه آهن شرق ژاپن اداره می شود.
کتم (به عربی: کتم) یک شهر در سودان است که در دارفور شمالی واقع شده است. کتم ۴۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
تلودی (به عربی: تلودی) یک شهر در سودان است که در Talodi واقع شده است.
ظفرآباد یک روستا در ایران است که در دهستان نورآباد (دلفان) واقع شده است. ظفرآباد ۷۱۶ نفر جمعیت دارد.
آنتال زالایی (؛ زادهٔ ) ویولن نواز کلاسیک و موسیقی دان اهل مجارستان است. آنتال در پنج سالگی آموزش ویلون را شروع کرد. او در سال ۲۰۰۹ از «کنسرواتور سلطنتی بروکسل» فارغ التحصیل شد و در آنجا از شاگردان کاتی شبشتین بود. پیش از آن وی ویولن را نزد «لاسلو دینش»، پیتر کوملوش و «یوزف کوپلمان» در بوداپست فرا گرفته بود. او همچنین در کلاس های پیشرفتهٔ استادان نامداری همچون آیزاک استرن، پینخاس زوکرمن، اریک فریدمن، تیبور وارگا، لوئیس کاپلان و گئورگ پائوک شرکت نموده است. در ۱۵سالگی به دلیل اجرای کنسرتو ویولن شماره ۱ بارتوک، در جشن هشتادسالگی یهودی منوهین در سالن بزرگ آکادمی موسیقی فرانتس لیست در بوداپست در اول اکتبر ۱۹۹۶ شهرت پیدا کرد. در سال ۲۰۰۸ اولین برنامهٔ خود را در لیورپول انگلستان همراه ارکستر فیلارمونیک اجرا کرد و در همان سال به عنوان تکنواز ویولن در برلین برنامه اجرا کرد.
آلینا زاگیتوا (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل روسیه است که در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در رشته اسکیت نمایشی مدال طلا به دست آورد، او با کسب ۲۳۹.۵۷ امتیاز اولین مدال طلای کاروان روسیه در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ را کسب کرد.
USBKill نرم افزاری توزیع شده در گیت هاب است که با پایتون و برای سیستم عامل های بی اس دی، لینوکس و مک اواس نوشته شده است. این نرم افزار به عنوان یک کلید قطع اضطراری طراحی شده است برای زمانی که رایانه ی مورد نظر بدون خواست صاحب آن تحت کنترل افرادی دیگر قرار گرفته باشد. این نرم افزار یک نرم افزار آزاد است که تحت مجوز عمومی همگانی گنو عرضه شده است. توسعه دهنده این برنامه که با نام آنلاین Hephaest0s شناخته می شود، آن را در پاسخ به چگونگی دستگیری پایه گذار مؤسسه ابریشم راس اولبریکت نوشته است، که در طی آن نمایندگان فدرال ایالات متحده بدون نیاز به همکاری خود او به شواهد متقاعدکننده ای در لپ تاپ او دست یافتند. این رویداد به وسیلهٔ کپی کردن اطلاعات از فلش مموری او با پرت کردن حواس او رخ داد. این نرم افزار لیست سفیدی از دستگاه های مجاز برای اتصال به پورت USB کامپیوتر را دربر دارد. اگر دستگاهی درون سیاهه ی آن نباشد، این برنامه می تواند واکنش های گوناگونی مانند بازگشت به صفحه قفل به منظور رمزگذاری دیسک سخت, یا حتی پاک کردن همه اطلاعات روی دیسک را انجام دهد.
همسفران درباره الی یک فیلم مستند به کارگردانی حمیدرضا قربانی و مریم نراقی و به تهیه کنندگی سید محمود رضوی محصول سال ۱۳۸۸ است. موضوع. فیلم مستند "همسفران درباره الی" پشت صحنه فیلم سینمایی "درباره الی" است و در این فیلم برای اولین بار اصغر فرهادی در یک مستند مصاحبه کرده است.
نوز کورپوریشن یا نوز کورپ شرکت چندملیتی آمریکایی رسانه گروهی است که به عنوان اسپین-آفی از شرکت نوز (آن طور که روپرت مرداک در ۱۹۷۹ آن را تأسیس کرده بود) شکل گرفته و متمرکز بر روزنامه ها و انتشارات است. نوز کورپ و فاکس قرن ۲۱— که دربرگیرنده همه مایملک سخن پراکنی نوز از جمله گروه سرگرمی فاکس است- دو اسپین آف نوز سابقند. ساختار این اسپین آف به نحوی قرار داده شد که فاکس قرن ۲۱ جانشین قانونی و ادامه شرکت نوز سابق باشد و نوز کورپ یک شرکت کاملاً جدید شکل گرفته از طریق تجزیه سهام باشد.
سید حسین حسینی شیرازی (زاده ۱۳۴۹) روحانی، مجتهد شیعه و استاد درس خارج فقه و اصول حوزهٔ علمیهٔ قم، فرزند و رئیس دفتر سید صادق شیرازی از مراجع تقلید ساکن شهر قم است. سخنرانی علیه ولایت مطلقه فقیه. وی در آذر ماه ۱۳۹۶ در سخنرانی خود در شهر قم نسبت به نظام جمهوری اسلامی ایران انتقادات شدیدی ابراز داشت، و در ادامه ولایت مطلقه فقیه را به سخن فرعون مبنی بر خدا بودن خود تشبیه کرد، محسن کدیور این سخنرانی را بی سابقه خواند و گفت دانش فقه او «اگر از رهبر جمهوری اسلامی بیشتر نباشد کمتر نیست». بازداشت و دستگیری. در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۳۹۶ خودرو امنیتی با محاصره خودروی سید صادق شیرازی ضمن توهین به وی اقدام به ضرب و شتم فرزند او کردند و سید حسین شیرازی را بازداشت کردند و به زندان بردند. این اتفاق در خیابان انقلاب شهر قم، رخ داد. آزادی. وی پس از ۱۳ روز بازداشت توسط دادگاه ویژه روحانیت در تاریخ ۲۷ اسفند سال ۱۳۹۶ آزاد شد. منع خروج از کشور. به گفته یک منبع مطلع، این روحانی منتقد هنگامی که در آستانه ماه محرم و برای فعالیت های تبلیغی خود راهی کویت بود، در فرودگاه امام خمینی تهران از سفر منع و گذرنامه اش ضبط شد. این اتفاق بدون هیچ توضی
حی از جانب مامور ضبط گذرنامه اتفاق افتاد. جستارهای وابسته. شبکه امام حسینسید صادق شیرازی
هولاکوخان (پیرامون ۱۲۱۷ – ۸ فوریه ۱۲۶۵) بنیانگذار و اولین فرمانروای امپراتوری ایلخانی بود که بر بخش بزرگی از غرب آسیا چیره شد. او فرزند تولوی و شاهدخت قبیلهٔ کرائیت، یعنی سرقویتی بیگی و همچنین نوهٔ چنگیز خان و برادر اریق بوقا، منگوقاآن و قوبلای خان بود. هولاکو پس از این که برادرش منگوقاآن به مقام قاآنی یعنی خان بزرگ رسید، دستور یافت به سوی ایران حرکت کند و طبق دستور اولین کار هولاکو نابودی اسماعیلیان به رهبری رکن الدین خورشاه بود. در سال ۶۵۴ ه .ق و بعد از آن به جنگ خلافت عباسی رفت و آخرین خلیفه عباسی المستعصم بالله را کشت. در سال ۶۵۶ ه .ق و با این کار خلافت عباسی پس از پنج سده از بین رفت. بعد از آن هولاکو خان آماده نبرد با مملوکان مصر شد که در واقع آخرین مانع و آخرین دشمن مغولان بود و آخرین جایی هم بود که طبق دستور منگوقاآن، هولاکو خان باید تصرف می کرد. هولاکو خان در حال لشکرکشی به مصر بود که خبر درگذشت برادرش منگوقاآن را شنید و پسر بزرگش اباقا را با تعدادی سپاه در مراغه به نیابت خود گذاشت و سایر سپاه را هم به رهبری فرمانده بزرگش قربقا به جنگ مملوکان مصر فرستاد. قربقا در نبرد عین جالوت از سیف الدین قطز فرمانر
وای ترک تبار مصر شکست خورد و کشته شد و با این شکست برای همیشه پیشرفت مغولان در غرب متوقف شد. هولاکو خان بعد از این که برادر دیگرش قوبلای جانشین منگوقاآن شد، به ایران بازگشت و برادرش قوبلای، حکم تمام مناطقی را که هولاکو تصرف کرده بود، با لقب ایلخانی برای هولاکو خان فرستاد و هولاکو خان هم مراغه را به عنوان پایتختش برگزید و امپراتوری ایلخانان را بنیان گذاشت. متحدان مغولان در حمله به ایران. با آن که مغولان بیشتر ممالک اسلامی را تصرف کردند و به اطاعت درآوردند، ولی هنوز دو مشکل و دو دشمن بزرگ در غرب آسیا داشتند؛ این دو دشمن بزرگ یکی اسماعیلیان که با فداییان خود باعث آزار و اذیت مخالفان خود می شدند و دومی هم خلافت عباسی که در بغداد مستقر بود و مغولان که می خواستند آخرین قسمت ممالک اسلامی را تصرف کنند، این برایشان بزرگ ترین مانع بود. در این میان کسانی هم با مغولان متحد شدند و از مغولان درخواست می کردند که به ایران حمله کنند. مسلمانان رعیتی که از دست ملاحده یا اسماعیلیان به جان آمده بودند، مغولان را تشویق به حمله به ایران و برانداختن اسماعیلیان می کردند؛ مثلاً در قوریلتای منگوقاآن قاضی القضات قزوین به نام قاضی شمس الد
ین احمدالکافی قزوینی حضور داشت و کاملاً زره پوش بود و شروع به شکایت کردن کرد: «همواره از بیم ملاحده این زره در زیر این جامه پوشیده، شرحی از تغلب و استیلای ایشان مجمل به عرض رسانید.» و سپس گفت «به چه صورت دستگاهی به این بزرگی از نابود کردن این فرقه عاجز است؟» نمونه ای دیگر از تضاد میان مردم و اسماعیلیان وجود قلعه الموت به عنوان مرکز فرماندهی اسماعیلیان در نزدیکی قزوین که دارای مردمان سنی بسیار متعصبی بود و بی زاری آنان از اسماعیلیان، دومین متحد مغولان ارامنه بودند که می خواستند مغولان مصر و شام را از مسلمانان بگیرند و اسلام را براندازند تا عیسویان صلیبی که در شام و مصر با مسلمانان درگیر بودند، پیروز شوند. برای این کار شاه ارمنستان هتوم (حاتم) نزد منگوقاآن رفت و با وی متحد شد و منگوقاآن هم برادرش هولاکو را به ایران فرستاد و دستور داد که جورماغون و بایجو و امیرارغون در تحت فرمان هولاکو درآیند. هولاکو به تمام فرمانروایان نامه نوشت که تسلیم شوند تا به سرزمین های آنان آسیبی نرسد؛ به همین خاطر شاهان آسیای صغیر، عزالدین و رکن الدین، سعد اول (پادشاه فارس)، پادشاه هرات و امیرانی از عراق، آذربایجان، اران و شیروان به درب
ار هولاکو رفتند و اظهار ایلی و اطاعت کردند. علت انتخاب هولاکو برای حمله به ایران. پس از تشکیل قوریلتای که همه شاهزادگان در آن حضور داشتند، فرمان حمله نهایی به ایران از سوی امپراتور منگوقاآن صادر شد و برای این کار از بین همه شاهزادگان هولاکو خان فرزند تولوی و برادر قاآن فرمانده حمله به ایران شد. دلایل این انتخاب را شاید بتوان این موارد دانست: بعد از آماده شدن هولاکو برای حرکت به سوی ایران امپراتور دستورهایی هم به هولاکو داد مبنی بر این که: عاقبت هولاکو عازم فتح ایران شد. نبردهای هولاکو. اسماعیلیه نزاری. در طی مشاجراتی که در سال ۴۸۷ هجری / ۱۰۹۴ میلادی بین اسماعیلیان بر سر جانشینی مستنصر درگرفت، حسن صباح و اسماعیلیان ایران جانشینی نزار را پذیرفتند و از این به بعد اسماعیلیان ایران روابط خود را با دستگاه خلافت فاطمی و با شاخه های دیگر اسماعیلیه یعنی مستعلویه قطع کردند. اسماعیلیان شرقی که بعد به نزاریه معروف شدند، برای جدایی از قاهره یک توجیه عقیدتی داشتند. نزاریان معتقد به نص اصلی مستنصر در باب امامت و جانشینی نزار بودند و این ادعا را که بعداً وی نص به نام مستعلی کرده است، قبول نداشتند. همچنان که اسماعیلیان اولیه
از حق اسماعیل بر امامت، در برابر برادران دیگرش پشتیبانی کرده بودند. در سال ۴۸۸ هجری / ۱۰۹۵ میلادی قیام نزار در مصر شکست خورد و نزار به دستور مستعلی کشته شد. حسن صباح که ریاست علیه دعوت نزاری را داشت، سرانجام به عنوان حجت امام شناخته شد. دولت نزاری را حسن صباح و هفت تن از جانشینان او که به خداوندان الموت معروفند، اداره می کردند. تاریخ اسماعیلیه نزاری دوران الموت را بر پایهٔ دوره حکومت خداوندان آن و آرمان ها و سیاست های آنان نسبت به جهان خارج می توان به سه مرحله عمده تقسیم کرد. اسماعیلیان. منگوقاآن می خواست که هم اسماعیلیان و هم خلافت عباسی را نابود کند؛ زیرا بسیاری از افراد سرزمین های اسلامی به آنان احترام و اعلام وفاداری می کردند؛ در حالی که تنها «خان بزرگ» شایسته آن بود. طرحی که برای این جنگ ریخته شده بود، مانند تمام طرح های جنگی مغول بی عیب و نقص بود. منگو بیست درصد از جنگجویان را که در نیروهای دریایی مسلح مغول وجود داشتند، به برادر خود هولاکو سپرد؛ هزار دسته از مهندسین چینی مخصوص محاصره و نفت انداز آماده شدند؛ به هر طرف نقاط دور و نزدیک نمایندگانی فرستاده شد تا در مسیر لشکرکشی معین شده چمنزارها و چراگاه ها
را آماده کنند؛ انبارهای پر از آرد و شراب آماده کنند؛ پل ها را بسازند یا تعمیر کنند و…. قربقا در سال ۱۲۵۳ میلادی مقدمهٔ لشکر را از قراقوروم حرکت داد و خود هولاکو هم در ماه اکتبر حرکت کرد و در سال ۱۲۵۵ میلادی در چراگاه های بیرون سمرقند اردو زد. در کش یا کیش (شهری نزدیک سمرقند) توسط ارغون حاکم ایران مورد استقبال قرار گرفت. در سال ۱۲۵۶ هولاکو و سپاهش از جیحون گذشتند و شمش الدین فرمانروای هرات و جمعی از امیران و اتابکان به استقبال هولاکو رفتند. هولاکو، ملک شمس الدین کرت را از هرات به رسالت نزد محتشم قلاع قهستان شمس الدین فرستاد تا دست از جنگ بردارد و مطیع شود، شمس الدین قبول کرد و نزد هولاکو آمد و اظهار تابعیت کرد و بازگشت. سرانجام بعد از رد و بدل شدن پیام ها بین هولاکو و رکن الدین خورشاه و به تشویق خواجه نصیرالدین طوسی که در قلعه الموت بود، قرار شد که به جای رکن الدین خورشاه، امام اسماعیلی برادر وی (شهنشاه) به همراه گروهی از بزرگان اسماعیلی برای اظهار ایلی و تابعیت نزد هولاکو بروند. این هیئت را موراقا پسر یسورنویان همراهی می کرد. هولاکو ایشان را پذیرفت و بعد از مذاکراتی رسولانی را فرستاد تا که رکن الدین هر چه زو
دتر به وعده های خود عمل کند و قلاع اسماعیلی را خراب کند اما هولاکو دریافت که رکن الدین دروغ می گوید؛ به همین خاطر، یسورنویان با سپاهی ایرانی و مغولی عازم الموت شد. در دامنه الموت جنگی بین اسماعیلیان و مغولان درگرفت که مغولان شکست خوردند و مجبور به بازگشت شدند. هولاکو دوباره رسولانی نزد رکن الدین فرستاد که تسلیم شود و قلاع را خراب کنند. رکن الدین هم بعضی از قلاع را که اهمیت زیادی نداشتند، ویران کرد ولی هولاکو فهمید که این کار فریبی بیش نیست. هولاکو برای ایجاد ترس سه سپاه به جنگ اسماعیلیان فرستاد که یک دسته را از راه مازندران به فرماندهی بوقاتیمور و کوکا، دسته ای دیگر را به فرماندهی تگودار و قربقا از راه خوار و سمنان و دسته سوم را هم از طریق الموت به فرماندهی سه تن خوار، توتار و بلغای به محاصره میمون دژ فرستاد. همراه با این حمله رسولانی را برای آخرین بار نزد رکن الدین فرستاد تا تسلیم شود و هولاکو وعده داده بود در صورت این کار گذشته ها فراموش خواهد شد و دوستی برقرار خواهد شد. رکن الدین شرایط را قبول کرد و وزیرش کیقباد را نزد هولاکو فرستاد. کیقباد خواهان شرایطی بود از سوی رکن الدین: هولاکو مأمورانی را برای نظارت
بر تخریب دژها زیر نظر یک بازرس که به مغولی باسقاق نامیده می شد، نزد رکن الدین فرستاد و این اولین باری بود که پای یک مغولی به درون دژها باز می شد. با تمام شدن وقت رکن الدین وی دوباره تسلیم نشد و این بار هم وزیرش شمس الدین گیلکی را به همراه پسرعم پدرش، سیف الدین سلطان ملک، نزد هولاکو فرستاد و باز هم طلب وقت کرد. هولاکو وزیر را فرستاد تا طبق پیمان قبلی محتشمین قلاع قهستان و گردکوه را نزد وی آورد وزیر این کار را کرد و آن ها در حدود ری نزد هولاکو رسیدند. با توجه به اهمیت قلاع قهستان و گردکوه که بعد از الموت قرار داشتند و با اسیر کردن روسای این قلاع مغولان اولین ضربه را به اسماعیلیان زدند. رکن الدین برادر خود شیرانشاه را با سیصد نفر نزد هولاکو فرستاد. هولاکو وی را با این پیام نزد رکن الدین فرستاد: «اگر رکن الدین پس از پنج روز خود را به نزد او نرساند، جنگ رسماً و با تمام شدت آغاز خواهد شد.» اما دوباره رکن الدین طلب وقت بیشتری کرد. عاقبت هولاکو تصمیم به جنگ نهایی گرفت و در شوال ۶۵۴ هجری جنگ را آغاز کرد. دو تن از مغولان از پشت، قلعه های رودبار را محاصره کردند و خود هولاکو نیز به سوی میمون دژ محل اقامت رکن الدین خورشاه
رفت و آن را محاصره کرد ولی هولاکو که دریافته بود تصرف قلعه کار دشواری است، دوباره رسولی نزد رکن الدین خورشاه فرستاد با این مضمون که: «هنوز هم دیر نیست. اگر هم اکنون فرو آیی ترا امان خواهم داد.» ولی اسماعیلیان به دروغ جواب دادند که «رکن الدین در این قلعه نیست، و ما بی اجازه او نمی توانیم کاری انجام دهیم.» دوباره جنگ شروع شد و با تنگ شدن محاصره قلعه رکن الدین پیام داد که می خواهد تسلیم شود و امروز یا فردا نزد هولاکو خان می آید. زمانی که رکن الدین می خواست تسلیم شود، در درون قلعه بین دو گروه که مخالف بیرون نرفتن رکن الدین بودند و گروهی که خواهان تسلیم شدن رکن الدین بودند، جنگ درگرفت و عاقبت کسانی که مخالف خروج وی بودند، پیروز شدند و جنگ با شدت شروع شد و مغولان تا گشودن دروازه های قلعه پیش رفتند که رکن الدین دوباره پیام داد که می خواهد تسلیم شود و طلب بخشش کرد و به همراه رسول هولاکو، اکثر بزرگان قلعه به همراه پسر خردسال رکن الدین خورشاه با برادر دیگر رکن الدین، ایرانشاه، تسلیم هولاکو شدند و خود رکن الدین خورشاه هم به همراه همهٔ افراد خانواده اش و بزرگانی مثل خواجه نصیرالدین طوسی و چند تن از پزشکان یهودی اش در یک
شنبه اول ذی القعده سال ۶۵۴ ه .ق / ۱۲۵۶ م از قلعه خارج و تسلیم هولاکو شد. پس از تسلیم شدن رکن الدین وی به دستور هولاکو فرمانی صادر کرد تا مقدم الدین قلعه دار دژ الموت قلعه را تسلیم کند ولی وی از این کار ممانعت کرد و آماده نبرد شد. هولاکو، رکن الدین را به درون قلعه فرستاد تا آن ها را راضی کند که تسلیم شوند ولی موفق نشد. بعد از آن هولاکو، شاهزاده بلغای را مأمور تصرف الموت کرد و خود برای تصرف دژ لمسر حرکت کرد. عاقبت، بعد از چند روز مقدم الدین دژ الموت را تسلیم کرد و مغولان وارد آن شدند و آن را ویران کردند؛ بنابراین الموت قدیمی ترین و بزرگ ترین دژ اسماعیلیان تسلیم و ویران شد. به قول رشیدالدین زمانی که هولاکو وارد این دژ شد، «از عظمت آن کوه انگشت حیرت به دهان گرفت.» در این زمان بود که بنا به خواهش عطاملک جوینی از هولاکو تنها کتابخانه الموت در امان ماند. هولاکو که برای تصرف دژ لمسر رفته بود، بعد از جنگی سخت موفق به تصرف قلعه شد. بعد از آن هولاکو به محتشم قلاع قهستان شمس الدین دستور داد به همراه مأموری از جانب رکن الدین شروع به تخریب قلاع قهستان کند. بعد از این که خبر سقوط الموت و دژهای دیگر به قلعه داران رسید، بعضی
از آن ها نزد هولاکو آمدند و تسلیم شدند؛ مثل قلعه داران نواحی دیلمان و طارم. در این میان، شاه دژ که بین لار و دماوند قرار داشت، مقاومت سختی کرد ولی بعد از دو روز تسلیم شد. به گفته جوزجانی قلعه گردگوه مدت بیست سال مقاومت کرد؛ این قلعه در مرز ایالات خراسان و عراق عجم قرارداشت. بعد از آن رکن الدین از هولاکو درخواست کرد که به دیدن منگو به قراقوروم برود، هولاکو قبول کرد ولی زمانی که رکن الدین خورشاه به قراقوروم رسید منگو ملاقات وی را رد کرد و فرمان داد که برگردد. عاقبت رکن الدین خورشاه در راه برگشت توسط مغولان کشته شد در سال ۶۵۵ هجری و با مرگ وی دولت اسماعیلیان الموت بعد از دو قرن حکومت منقرض شدند. علل سقوط اسماعیلیان. در واقع علت سقوط اسماعیلیانی که در اوج قدرت بودند را باید در دو عامل داخلی و خارجی بدانیم. عامل خارجی: دو فرقه اهل سنت و شیعه اثنی عشری گرچه با هم اختلاف داشتند ولی در مورد نابودی اسماعیلیان کاملاً هم عقیده بودند. با هم به طوری که می بینیم هر دو فرقه در نابودی اسماعیلیان به مغولان کمک می کنند. عمل خارجی دیگری که در سقوط اسماعیلیان نقش داشت، شیوه یا سیاست (آشکارگری) یا (دوران ظهور) اسماعیلیه بود که با
این شیوه در دژهای خود را به روی بیگانگان باز کردند و خیلی از بیگانگانی که به دژها می آمدند، در مدت اقامت خود فنون چگونگی تصرف دژها را یادمی گرفتند و با کمک مغولان بزرگ ترین ضربه را به اسماعیلیان زدند؛ کسانی مثل: خواجه نصیرالدین طوسی و اطبای یهودی به نام های رئیس الدوله، موفق الدوله و فرزندانشان و…. علت داخلی: این علت که منجر به سقوط اسماعیلیان شد، اختلاف طبقات بالا و پایین جامعه اسماعیلی بود. به طوری که مالکان و اشراف اسماعیلی برای از دست ندادن مقام و موقعیت خویش خواستار تابعیت از مغولان بودند. در صورتی که طبقه پایین و افراد عادی جامعه اسماعیلی خواستار جنگ با بیگانه و دفاع از دژها و اعتقادات خود بودند. این اختلاف باعث دو دستگی و تفرقه میان اسماعیلیان شد. حمله هولاکو به خلافت عباسی. اقداماتی که خلیفه ناصرالدین الله و خلیفه المستنصربالله انجام داده بودند، فقط توانست برای مدتی جلوی سقوط خلافت را بگیرد. در هر صورت، زمینه برای نابودی سقوط خلافت عباسی مهیا بود و عواملی مثل: فرسودگی و فساد درونی، جنگ های مداوم با خوارزمشاهیان، زیاد شدن نیروی تشیع، خارج شدن آن ها از حالت تقیه، حکام مصر و شام که خود را ناجی اسلام در
مقابل صلیبیون می دانستند و رقیب خلافت عباسی بودند و عاقبت هجوم مغولان که در صدد گسترش فتوحات بودند، از جمله عوامل سقوط خلافت عباسی است. هولاکو قبل از شروع رسمی جنگ در سال ۶۴۷ هجری دست به یک حملهٔ آزمایشی و مقدماتی زد و یک گروه پانزده هزار نفری از سمت خانقین و همدان، بغداد را محاصره کردند و تا دجیل پیش رفتند اما عاقبت فرماندهان خلیفه یعنی دواتدار کبیر و دواتدار صغیر و شرابی جلو حمله مغولان را گرفتند و آن ها را به عقب راندند. بعد از نابود کردن اسماعیلیان، هولاکو در سال ۶۵۴ هجری/ ۱۲۷۵ میلادی وارد همدان شد و از آنجا برای خلیفه المستعصم نامه ای فرستاد و کوتاهی وی را در فرستادن سپاه برای جنگ با اسماعیلیان به وی یادآوی کرد و از خلیفه المستعصم خواست که استحکامات پایتخت خود را تخلیه کند و شخصاً به اردوی خان بیاید. در این زمان در بغداد دو دستگی ایجاد شده بود: دسته ای مانند ابن العلقمی وزیر خلیفه موافق بودند که حاکمیت مغولان را بپذیرند و تابع هولاکو شوند. دسته ای دیگر به رهبر دواتدار کبیر و دواتدار صغیر طرفدار این بودند که با مغولان بجنگند و هر دو گروه سعی داشتند نظر خلیفه را به خود جلب کنند. خلیفه در جواب نامه هولاکو ن
وشت: خلیفه همچنین هولاکو را نصیحت کرد و گفت: «ای جوان که تازه وارد مرحله زندگی شده ای به خراسان برگرد.» بعد از این کار هولاکو تصمیم به حمله گرفت و با یاران خود مشورت کرد و امرای مغولی حمله به بغداد را پذیرفتند. سپس، هولاکو از حسام الدین، منجم مسلمان و سنی مذهبی که همراه هولاکو بود، نظر خواست حسام الدین گفت: «مبارک نباشد قصد خاندان خلافت کردن و لشکر به بغداد کشیدن. چه غایت وقت هر پادشاه که قصد عباسیان و بغداد کرد، از ملک و عمر تمتع نیافت. اگر پادشاه سخن نشنود و آنجا رود شش فساد ظاهر گرددو…» بعد از آن هولاکو نظر خواجه نصیرالدین طوسی را سؤال کرد وی گفت: «از این احوال هیچ یک حادث نشود» هولاکو گفت: پس چه باشد؟ خواجه گفت: «آنکه به جای خلیفه هولاکو خان بود.» بعد خواجه نصیرالدین طوسی گفت اگر که کشتن خلفای بنی عباس شوم است، در طول تاریخ این همه خلیفه کشته شد؛ پس چرا اتفاقی نیفتاد. عاقبت جنگ شروع شد و هولاکو تمام نیروهای خود را متوجه بغداد کرد و به فرماندهانش دستور حمله و محاصره کردن بغداد را داد. بایجو مأمور بود که از روم شرقی حرکت کند و طرف غرب بغداد را از راه موصل دور بزند. قربقا نیز از لرستان حرکت کرد. اردوی زرین ب
ه فرماندهی سه برادرزاده باتو خان بودند از کردستان به بغداد نزدیک شدند و خود هولاکو هم قسمت بزرگ سپاه خود را از حلوان رهبری می کرد. اولین حملهٔ مغول توسط بایجو از غرب بغداد به وسیله فرماندهان خلیفه فتح الدین مروی و مجاهدالدین آیبک دواتدار صغیر دفع شد. هولاکو دو بار توسط خواجه نصیرالدین طوسی نامه ای به خلیفه نوشت و وی را دعوت به تسلیم شدن کرد ولی فرماندهان خلیفه که از پیروزی اول خود شاد شده بودند نگذاشتند که خلیفه به این نامه جواب دهد. دوباره جنگ شروع شد و بایجو با شکستن سدی که روی دجیل بسته شده بود، باعث شد که سپاه خلیفه را به آب ببندد و تعداد زیادی از سپاه خلیفه غرق شدند؛ در این زمان فرمانده سپاه خلیفه با فتح الدین بود. در این جنگ فقط یکی از فرماندهان سپاه خلیفه به نام دواتدار کوچک با تعدادی از سپاهیان زنده ماندند. در سال ۶۵۶ هجری / ۱۲۵۸ میلادی محاصره بغداد به بالاترین حد خود رسید و هولاکو فرمان یک حمله عمومی را داد و برجی را که کنار یکی از دروازه ها قرار داشت، به مدت یک هفته کوبیدند تا آن را فرو ریختند و به درون شهر راه پیدا کردند. بعد از این اتفاق خلیفه، شرف الدین مراغه ای از علمای بزرگ و شهاب الدین زنگانگی
قاضی القضات بغداد را نزد هولاکو فرستاد و امان خواست. عاقبت خلیفه عباسی مستعصم با دو پسر خود ابوالعباس احمد (ابوبکر) که ولیعهد بود و ابوالفضایل عبدالرحمان به همراه وزیران خویش، بزرگان، علما، سادات و مشایخ در یکشنبه چهارم صفر سال ۵۶۵ هجری بیرون آمدند و تسلیم هولاکو شدند. مستعصم را چند روز بعد از تسلیم شدن به دهکده ای بیرون بغداد فرستادند و اعدام کردند. ظاهراً او را در قالیچه ای پیچیدند و اسب ها آنقدر آن را لگدکوب کردند تا مرد. حمله هولاکو به میافارقین. هدف بعدی هولاکو حمله به سرزمین شام بود. سرزمین شام در این زمان به شش فرمانروایی تقسیم شده بود که همه زیر نظر امیران ایوبی بودند که این ها بازماندگان خاندان صلاح الدین ایوبی بودند. بزرگ ایشان ناصرالدین یوسف بود که در حلب حکومت می کرد. در پاییز سال ۱۲۵۹ هولاکو از آذربایجان حرکت کرد و به عراق شمالی رفت و شهر میافارقین را که امیر کامل محمد حاکمش بود، محاصره کرد. هولاکو می خواست از این شهر انتقام بگیرد؛ زیرا یکی از کشیشان ژاکوبن را که گذرنامه مغولی داشت و مشغول گذر از آن جا بود را کشتند. بعد از محاصره شهر قحطی و گرسنگی شهر را فرا گرفت و عاقبت شهر تسلیم هولاکو شد و ام
یر کامل کشته شد. حمله هولاکو به سوریه. دلایل حمله هولاکو به سوریه دقیقاً مشخص نیست ولی هایتون که از طرف پادشاه ارمنستان صغیر هتوم اول به خدمت هولاکو درآمده بود، به هولاکو گفت: «خان، سلطان حلب خداوند پادشاهی سوریه است و چون تو لایقی که ارض اقدس را پس بگیری، به گمان من بهتر است پیش از همه حلب را محاصره کنی؛ زیرا اگر بتوانی این شهر را تسخیر سازی، چندان نخواهد گذشت که شهرهای دیگر را مسخر خواهند گردید.» و به این ترتیب حلب اولین هدف هولاکو قرار گرفت. هولاکو در رمضان سال ۶۵۷ هجری / ۱۲۵۹ میلادی از آذربایجان حرکت کرد و قربقا را با لشکر به سوی غرب فرستاد و لشکر مغول بعد از قتل عام مردم کرد کوه های هکاری به دیاربکر رسید و پس از این که هولاکو هم به دیاربکر رسید شروع به تصرف بین النهرین علیا کرد. بعد از آن هولاکو از دجله گذشت و با عبور از نصیبین، حران و ادسا به حلب رسید و حلب را محاصره کرد و متحدان هولاکو، شاه هتوم و دامادش حاکم انطاکیه بوهیموند ششم به هولاکو پیوستند. عاقبت در سال ۱۲۶۰ میلادی / ۶۵۸ هجری شهر حلب سقوط کرد و مردم حلب به دلیل مقاومت مدت شش روز قتل عام شدند. زمانی که خبر سقوط حلب به دمشق رسید، ناصر یوسف حاکم د
مشق فرار کرد به مصر و شهر بدون حاکم ماند؛ به همین دلیل، بزرگان شهر جمع شدند و نزد هولاکو رفتند و کلید شهر دمشق را به وی تقدیم کردند. قربقا به همراه شاه هتوم و بوهیموند در ربیع الاول سال ۶۵۸ هجری وارد شهر شدند و بعد دمشق را به شحنه ای مغولی و سه ایرانی که معاون وی بودند، دادند. بعد از آن سپاه مغول تا غزه رفتند و در این زمان بود که خبر فوت منگوقاآن به هولاکو رسید و وی قربقا را به فرماندهی سپاه مغول که از آن کاسته شده بود، برگزید و اباقا پسر خود را هم جانشین خود در تبریز کرد و بعد به سوی مغولستان حرکت کرد. حمله هولاکو به مصر. بعد از تصرف دمشق توسط مغولان، هولاکو اولین نامه تهدیدآمیز خود را برای مملوکان مصر فرستاد و گفت «شما شنیده اید که ما چگونه امپراتوری پهناوری را به تصرف درآورده و روی زمین را از بی نظمی هایی که به دامنش لکه انداخته بود، پاک ساخته ایم. بر شماست بگریزید و بر ماست که شما را تعقیب کنیم ولی به کجا می گریزید و به کدام راه از چنگ ما رهایی خواهید یافت؟ اسبان ما تندرو، تیرهای ما تیز، شمشیرهای ما مانند برق، دل های ما به سختی کوه و سربازان ما به اندازه ریگ های بیابان زیادند. نه دژها جلو ما را می گیرند و